"Basco płacze. Każdego dnia". Post schroniska na Facebook'u wywołuje falę oburzenia\n© Facebook / Tierheim Herne-Wanne\nKiedy wszystkie psy zapadają w sen i harmider ustaje, w schronisku słychać tylko niepokojące zawodzenie Basco...\nOpublikowano 27.11.2020, 16:30, aktualizacja dnia 24.03.2021, 18:15\nBasco, 9-letni pies, trafia do schroniska. Jego historia jest właściwie więcej niż tragiczna, bo to już drugi raz i to w skutek rozwodu swoich opiekunów!\nPodczas rozstania, para zamiast zdecydować, które z nich zabiera ze sobą psa, postanowiło pójść na „kompromis” i oddać Basca do schroniska.\nDrugi raz porzucony z tego samego powodu\nPiesek nie może zrozumieć, co zrobił nie tak, że znowu został porzucony. Kiepsko sobie radzi z rozstaniem, dlatego noc w noc, kiedy bramy schroniska są zamykane i zapada przejmująca cisza, słychać jego rozpaczliwe zawodzenie. Może myśli, że jego opiekunowie się rozmyślą i wrócą po niego?\nPracownicy schroniska podzielili się historią Basca na Facebooku. „Tak mi go żal” – napisał jeden z użytkowników aplikacji pod tym postem. Internauci są ewidentnie oburzeni. Nic dziwnego, opowieść o dwukrotnie porzuconym psie przyprawia o dreszcze.\nAby coś takiego już nigdy więcej się nie przytrafiło słodkiemu Basco, schronisko Herne-Wanne szuka obecnie domu dla psiaka. Pracownicy ośrodka proszą jednocześnie o dokładne przemyślenie swojej decyzji o adopcji. To przecież wybór na całe życie!\nMamy nadzieję, że Basco wkrótce znajdzie kochający dom, a wyć będzie tylko z radości!\nZajrzyj do wyszukiwarki adopcyjnej Wamiz i daj zwierzakowi dom\nDer heulende, einsame Hund😢🐶 Alles ist ist still, die Zwinger sind sauber, die Hunde gefüttert. Plötzlich jagt ein...\nPosted by Tierheim Herne-Wanne on Saturday, November 7, 2020


Tak Gravity Rush prezentowało się przed czterema laty... - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościTak Gravity Rush prezentowało się przed czterema laty...\nvergil 03.05.2012 12:30\nTak Gravity Rush prezentowało się przed czterema laty...\nGravity Rush jest jedną z najciekawszych gier, jakie trafiły na PlayStation Vita. Cóż, tytuł pojawi się na europejskich sklepowych półkach dopiero w czerwcu, toteż nie pozostaje nam nic innego jak uzbroić się w cierpliwość i... z wypiekami na twarzy oglądać materiały wideo, takie jak ten z rozwinięcia.\nStudio Sony Japan opublikowało filmik, dzięki któremu możemy zobaczyć jak omawiana produkcja prezentowała się, bąź jeszcze miała się prezentować... w 2008 roku. Trzeba przyznać, że koncepcja kontrolowania grawitacji jest dosyć nowatorska, a jeśli dołożyć do tego dość nietypową oprawę graficzną oraz sterowanie wykorzystujące wszelkie "bajery" upchnięte w Vicie... Ech, byle do czerwca.\nTagi: filmik gravity rush playstation vita sony japan wideo\nPonaddźwiękowy jeż pościga się już jesienią\nDark Archon przedstawia: Wideorecenzja Gravity Rush\nPremierowy zwiastun Gravity Rush wylądował


Ogród książek Mad: Obiecaj mi - Richard Paul Evans\n„Życie jest jak domek z kart ustawiony na huśtawce lub na rozpędzonej górskiej kolejce. Jedyną rzeczą, jaka powinna nas zaskakiwać, jeśli chodzi o życiowe niespodzianki, jest to, że one nas ciągle zaskakuje” s.43\nRichard Paul Evans to pisarz, którego powieści trafiają na listy bestsellerów na całym świecie. Znamy go już z takich tytułów jak: „Stokrotki w śniegu”, „Szukając Noel” czy „Kolory tamtego lata”\nNajnowsza jego książka „Obiecaj mi” na pewno zaskoczy wielu miłośników tego autora. Bohaterką a zarazem narratorką powieści jest Beth Cardall. Poznajemy ją jako szczęśliwą matkę i żonę, ale już wkrótce okazuje się, że życie jej ulega zmianie. Mąż ją zdradza, potem dowiadujemy się o jego ciężkiej chorobie i śmierci. Aby jeszcze tego było mało, sześcioletnia córeczka Beth - Charlotte choruje na tajemniczą chorobę. Nie dziwię się, że kobieta jest załamana i ma żal do całego świata. W tym momencie poznaje Matthew. Mężczyzna początkowo wydaje się czytelnikowi zbawieniem dla przyszłości młodej kobiety. Pomaga jej w tym trudnym okresie. Oczekuje się wręcz kiedy powie, że ją kocha, że chce ją poślubić i być ojcem dla jej córeczki. A tu znowu zmiana. Matthew to bardzo tajemnicza osoba. Zna świetnie przeszłość rodziny Beth, ma pieniądze na utrzymanie nowego luksusowego auta, a nie pracuje, bardzo dużo wie o bohaterce. Co tak naprawdę zamierza? Kim jest ten tajemniczy mężczyzna, tego dowiecie się czytając powieść.\nKsiążkę czyta się wspaniale. Każdy rozdział rozpoczynają fragmenty pamiętnika Beth, stanowiących podsumowanie następujących zdarzeń. Często o pięknych wymownych słowach:\n„Mówi się, że nie można wrócić do tego samego domu. Ale to nie dom jest inny, tylko przybysz.” s. 269\n„Najniebezpieczniejszą ze wszystkich słabości jest ufność” s. 199\n„O tym, kto jest dobrym sąsiadem, nie świadczą dobre płoty. Świadczą o tym dobre serca” s. 113\nBardzo szybko polubicie bohaterkę, wczujecie się w jej historię, uczucia i emocje. Opowiedziana historia trzyma w napięciu, może czasami denerwują nas decyzje kobiety, ale potem okazują się słuszne. Zakończenie osobiście mnie bardzo zaskoczyło.\nJeśli spodziewacie się cudownego romansu między Matthew i Beth jesteście w błędzie. Autor tym razem opisuje inną miłość – miłość matki do córki. Miłość w której matka potrafi poświęcić swoje szczęście, marzenia dla ratowania własnego dziecka. Miłość, która nie jest egoistyczna. To piękna powieść o wzajemnym zrozumieniu i oddaniu. Porusza czytelnika do głębi jego duszy, wzrusza wymuszając łzy lub wzbudza uśmiech na twarzy.\nOsobiście uważam, że początek książki znacznie lepszy od końców, ale całość naprawdę godna polecenia. Książkę trzeba przeczytać, koniecznie z dużą paczką chusteczek.\n„Obiecaj mi” to wspaniała powieść na magiczny okres Bożonarodzeniowy, gdyż jej akcja zaczyna się i kończy w Wigilię Bożego Narodzenia. Po drugie miłym prezentem dla czytelniczek na końcu książki - link do świątecznych przepisów potraw, które były opisane w książce. Może sama coś wypróbuję.\nKarolina 15 grudnia 2011 21:29\nNie czytałam żadnej książki Evansa, ale mam ochotę sięgnąć po "Obiecaj mi" :-)\nDosiak 16 grudnia 2011 08:26\nOstatnio na blogach tyle recenzji tej książki, że i ja zapragnęłam ją przeczytać :)\nBujaczek 16 grudnia 2011 13:33\nDusia 17 grudnia 2011 23:42\nRównież mogę polecić z całego serca. To przepiękna opowieść, każda kobieta się w nią doskonale wczuje (a może także i mężczyzna?)\nMagda 25 grudnia 2011 16:59\ntyle się już naczytałam o tej książce, ale niestety jeszcze nie wpadła w moje ręce :)


makaron z kaparami | SzczyptaSoli.pl\nMakaron gryczany z łososiem\nNajstarszy makaron znaleziono w Chinach, miał cztery tysiące lat i ok. 20 cali długości. Znaleziono go w wiosce z okresu neolitu nad brzegami Żółtej Rzeki. To najstarsze odkryte przez archeologów jedzenie. Według legendy do Europy miał go jakoby sprowadzić wenecki podróżnik, Marco Polo. Jest to jednak tylko legenda, bowiem…\nJakie jest Wasze ulubione warzywo? Ja chyba miałabym problem, żeby tak od razu odpowiedzieć na to pytanie. Uwielbiam brukselkę w zupie jarzynowej, oliwki zielone, ostrą paprykę, ale chyba moim najulubieńszym warzywem są kapary. Robię z nimi wszystko, dodaję do surówek, faszeruję nimi inne warzywa, jem w trakcie wieczornych…


Skanowanie szybkie to skanowanie obszarów komputera najczęściej infekowanych przez wirusy i inne zagrożenia bezpieczeństwa. Skanowanie to zajmuje mniej czasu niż pełne skanowanie systemu, ponieważ nie jest skanowany cały komputer.\nGdy program Norton 360 Online przeprowadza skanowanie szybkie po raz pierwszy, automatycznie uruchamia usługę LiveUpdate i czyści tymczasowe pliki programu Internet Explorer oraz tymczasowe pliki systemu Windows.\nJeśli opcja Ochrona Insight jest włączona, program Norton 360 Online jednocześnie przeprowadza tradycyjne skanowanie szybkie i Szybkie skanowanie przez funkcję Insight Network. Domyślnie opcja Ochrona Insight jest włączona.\nW czasie bezczynności program Norton 360 Online uruchamia skanowanie szybkie po odebraniu aktualizacji definicji.\nAby uruchomić skanowanie szybkie:\nW oknie Skanowania, w obszarze Skanowanie komputera kliknij pozycję Skanowanie szybkie.\nUmożliwia pominięcie bieżącego skanowania.\nUmożliwia zakończenie skanowania szybkiego.\nW oknie Zestawienie wyników wykonaj jedną z poniższych czynności:\nJeśli żadne elementy nie wymagają uwagi, kliknij przycisk Zakończ.\nJeśli jakieś elementy wymagają uwagi, sprawdź zagrożenia w oknie Wykryte zagrożenia.\nIdentyfikator dokumentu: v13139240_N360_N360SOS_6_pl_pl


Walka z koronawirusem. Polacy dzwonią do sanepidu i donoszą na sąsiadów - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\nWalka z koronawirusem. Polacy dzwonią do sanepidu i donoszą na sąsiadów\n12 marca 2020, 07:57 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nMierzenie temperatury na granicy Polski / PAP / Darek Delmanowicz\nPolacy dzwonią do sanepidu i donoszą na sąsiadów lub współpracowników, że mogą być nosicielami koronawirusa. Skargi składają również pracodawcy – na swoich pracowników. W skali kraju można już mówić o setkach takich telefonów dziennie.\n– Telefony nam się urywają. Dzwoni kilkadziesiąt osób dziennie. Część to donosy – mówi jeden z pracowników sanepidu. – „Sąsiad kaszle, a wrócił z Włoch, co mam robić?” – to najdelikatniejsze z nich. Albo „proszę o radę, jak nakłonić znajomego, kolegę z pracy, żeby się zbadał” – mówi Anna Obuchowska z pomorskiego sanepidu. Pracownicy wojewódzkiego sanepidu radzą wtedy, żeby z wątpliwościami zadzwonić do lokalnych oddziałów albo na infolinie uruchomione przez PZU czy NFZ. W najgorszych sytuacjach będzie reagować policja. Jednak nie wszystkie zgłoszenia są zasadne.\n– Mamy ich kilkanaście dziennie. Dostajemy je my, czyli stacja wojewódzka, ale też oddziały w powiecie – mówi Małgorzata Kapłan, rzecznik Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie. Podobnie jest w innych regionach. – Te donosy obywatelskie nie są jeszcze nagminne, ale się zdarzają – słyszymy od Zbigniewa Solarza z WSSE w Łodzi. A Magdalena Odrowąż-Mieszkowska z WSEE we Wrocławiu dodaje, że w ich przypadku sygnały pochodzą głównie od pracodawców, a zaczęły się wraz z końcem ferii, gdy ludzie wracali z urlopów we Włoszech.\nKoronawirus w Polsce. Zamknięte szkoły, co z zasiłkami? [PYTANIA I ODPOWIEDZI]\nSkargi dotyczą przeważnie tego, że jakaś osoba – zdaniem dzwoniącego – nie stosuje się do zaleceń Głównego Inspektoratu Sanitarnego, choć wróciła z zagrożonego regionu lub miała styczność z taką osobą. Problem w tym, że, jak tłumaczy Kapłan, często mylimy kwarantannę z nadzorem. Tylko w przypadku tej pierwszej osoba powinna przebywać przez 14 dni w odizolowaniu w domu, czyli nie wychodzić na zewnątrz. Gdy jest pod nadzorem, może się swobodnie poruszać, ale musi dokonywać samokontroli stanu zdrowia. – Zdarzają się doniesienia w stylu „pan Jan chodzi po ulicy, a powinien być zamknięty w domu” – dodaje.\nEksperci z sanepidów dodają, że nie bardzo mają jak reagować na takie donosy.\n– Nie ma podstawy prawnej, ktora pozwoliłaby nam brać od osoby trzeciej niezwiązanej ze sprawą dane innej osoby – według niej – potencjalnie zakażonej i korzystać z nich. Narazilibyśmy się na odpowiedzialność. Skorzystanie z danych osobowych jest możliwe tylko w razie prowadzonego przez nas nadzoru epidemiologicznego – tłumaczy Odrowąż-Mieszkowska.\nMimo to sanepidy nie pozostawiają takich sygnałów bez echa. Robią analizę przypadku, by wykluczyć chorobę u osoby, na którą składany jest donos. Takie informacje mają też swoją dobrą stronę. Dzwoniący pytają przy okazji, jak powinni postępować po kontakcie z osobą, która może być zarażona. Tym samym rośnie świadomość działań profilaktycznych w społeczeństwie. A i część skarg nie jest bezzasadna.\nPracownicy sanepidów przyznają, że problemem jest to, że ludzie nie przestrzegają zasad kwarantanny. Przykładem ostatnia ucieczka ze szpitala mieszkańca powiatu legionowskiego. Został złapany przez policję i karetką odwieziony z powrotem. Do osób, które łamią zasady kwarantanny, może przyjechać policja. Grozi za to także kara do 5 tys. zł, a nawet może zostać złożone zawiadomienie do prokuratury, bo taka osoba zagraża zdrowiu i życiu innych.\nkoronawirus sanepid donos kwarantanna\nW Chinach maleje liczba zakażeń i zgonów wywołanych koronawirusem\nZagrożenie koronawirusem: Europejczycy nie wjadą do USA. Ogłosił to Trump


e zajmują się wynajmowaniem sprzętu dźwigowego, w tym także podnośników koszowych. Podnośniki koszowe umożliwiają bezpieczne wykonywanie różnych czynności na wysokościach,\nDodane: 18-09-2020 02:31\nPodnośniki koszowe są specjalnymi urządzeniami, które służą do wykonywania różnych prac na wysokościach. Istnieją specjalne firmy, które zajmują się wynajmowaniem sprzętu dźwigowego, w tym także podnośników koszowych. Podnośniki koszowe umożliwiają bezpieczne wykonywanie różnych czynności na wysokościach,\nA ty co robisz dla swojej urody?Zewnętrzne reklamy i ich skutecznośćJuż niebawem nowe programy dla szpitaliOlejowe ogrzewanieJak sprzątać szybciej?Artykuł o podróżowaniu samolotemKomfort używania samochoduPosłuchajO taksówkach, transporcie i usługachWycena tego jak transportować ponadgabarytyImplanty zębów zabrzeJakie są prawdziwe koszty w pozycjonowaniu?Nowa poligrafia, tańsze druki i lepsza jakośćCiekawy artykuł o wspinaczce - sporo faktówA Ty jak zarządzasz swoją firmą? Tradycyjnie, czy nowocześnie?Naturalne kosmetyki - o co w tym chodzi?Zamiast sprzątać, odpocznijPlumbers help - in case water leaks and pipes issuesGzymsy, sztukaterie, detale - o klasycznym styluOrientalne sposoby na pięknoDlaczego warto mieć tarasWirtualne biuro - funkcjonalne rozwiązanieIstotny dział medycyny- chirurgia estetycznaCzy ktoś potrzebuje taksówekKwestia dla prawnika. O prawieCiepły dom, pełen komfortCzy Wiesz Jak kupić klimatyzację W 8 Dni?Expert services - electriciansTrening plus odżywianie


Ojciec Zięba rezygnuje z szefowania ECS - Money.pl\nStrona głównaOjciec Zięba rezygnuje z szefowania ECS\nOjciec Zięba rezygnuje z szefowania ECS\nDominikanin chce doprowadzić do końca kilka niedokończonych projektów.\nOjciec Maciej Zięba zapowiedział rezygnację z funkcji dyrektora Europejskiego Centrum Solidarności. Dominikanin powiedział, że odejdzie z funkcji, gdy doprowadzi do końca _ kilka niedokończonych projektów _.\nOjciec Zięba powiedział podczas konferencji prasowej, że jego pomysł prowadzenia Centrum i pomysł na ECS prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza znacząco się różnią. Chodzi między innymi o ocenę koncertu z okazji 30 rocznicy podpisania Porozumień Gdańskich oraz o działanie Centrum.\nPrezydent Adamowicz zarzuca ojcu Ziębie, że kierowana przez niego instytucja za mało koncentruje się na Pomorzu. Dominikanin nie zgadza się z tymi zarzutami, ale szanuje stanowisko prezydenta Gdańska, dlatego ma zamiar odejść z Europejskiego Centrum Solidarności. Dokładnej daty nie podał, bo jak mówi, chce dokończyć jeszcze kilka projektów rozpoczętych przez ECS.\nOjciec Zięba tłumaczył, że na koncert z okazji 30-lecia Solidarności nie zaproszono nikogo znanego, ponieważ ECS otrzymał bardzo późno pieniądze na organizację imprezy. Gwarancje otrzymania pieniędzy otrzymano dopiero 30 czerwca, a więc niespełna dwa miesiące przed imprezą. Poza tym lista znanych wykonawców, którzy byliby godni uświetnić rocznicę - zdaniem ojca Zięby jest bardzo krótka.\nDlatego nie udało się zaprosić nikogo znanego._ - Pech sprawił, że z powodu burzy nie udało sie też przeprowadzić próby generalnej koncertu _- tłumaczył wpadki podczas koncertu ojciec Zięba.


Gruzja okiem nieobiektywnym: 2019\nRuiny z widokiem na Abchazję\n25. dzień kwietnia to kolejna odsłona "W 80 blogów dookoła świata". Tym razem poczytacie o zamkach, zabytkach i ruinach. Zainteresowani? Startujemy!\nPisanie o Gruzji w kontekście zamków i ruin to zajęcie wręcz wymarzone. Bo czego jak czego, ale akurat takich historycznych pozostałości w tym kraju nie brakuje. Ruiny starych, kamiennych zamków i warowni opisywałam już na blogu kilka razy (na przykład Nokalakevi- TUTAJ, Chkhorotskou- TUTAJ), a dziś postanowiłam pokazać to, co jako pierwsze stanęło na mojej drodze- pozostałości zamku Rukhi.\nAutor: toja2123 o 10:00 2 komentarze:\nEtykiety: Abchazja, Dadiani, ruiny, Rukhi, Samegrelo, W 80 blogów dookoła świata, zamek, Zugdidi\nWielkanoc nadciąga dużymi krokami. W świętującej zgodnie z kalendarzem prawosławnym Gruzji w tym roku święta Paschy obchodzone będą o tydzień później niż w Polsce, czyli 26-29 kwietnia (dlaczego tak się dzieje tłumaczyłam TUTAJ), ale i tam przygotowania trwają na całego.\nO gruzińskiej Wielkanocy pisałam już wiele (TUTAJ, TUTAJ i TUTAJ). Dzisiaj mam dla Was kolejną ciekawostkę- wiedzieliście, że słowo Pascha to nie tylko nazwa święta, ale i pewnego tradycyjnego gruzińskiego wypieku spożywanego właśnie z okazji świąt wielkanocnych?\nAutor: toja2123 o 22:03 Brak komentarzy:\nEtykiety: jedzenie, święta, Wielkanoc\nSiódme urodziny bloga\nNawet nie zauważyłam, że przyszedł czas na świętowanie kolejnej rocznicy powstania tego bloga, czyli już siódmych jego urodzin! To, że przetrwał on tyle czasu, uważam za wielką niespodziankę. Cieszę się, że cały czas zaglądacie tu do mnie! Jest to bardzo miłe i motywujące do dalszego pisania.\nTradycyjnie już pozwolę sobie w tym rocznicowym wpisie na krótkie podsumowanie ostatniego roku. Jak wyglądał on w liczbach, które wpisy najbardziej przyciągnęły Waszą uwagę, skąd przybywaliście i jakich haseł szukaliście?\nWszystkie te czterolistne koniczyny znalazłam podczas wizyty w monastyrze Gelati.\nNajwyraźniej jest to bardzo szczęśliwe miejsce!\nAutor: toja2123 o 08:00 Brak komentarzy:\nKalendarz gruzińskich świąt (2019)\nPlanujecie w 2019 roku swoją wielką gruzińską przygodę? A wiecie, kiedy spodziewać się tutaj utrudnień związanych ze świętami narodowymi i religijnymi?\nAutor: toja2123 o 18:36 Brak komentarzy:\n11 października — ostatni dzień wolności\nWłochy- część 4 (Bergamo)\nMiędzynarodowy Turniej Gier Intelektualnych Toguz Korgool i Oware – Poland Open 2019\nJedzonko cz.3 - przyprawy i sosy\nJak już kiedyś pisałam, gruzińskie jedzenie jest bardzo specyficzne. Zupełnie inne są tutaj potrawy, inny sposób jedzenia, ale także- a może...


PISF - Pomoc socjalna dla twórców i artystów z FPK\n› Aktualności › Pomoc socjalna dla twórców i artystów z FPK\nPrzypominamy o możliwości ubiegania się o pomoc socjalną z Funduszu Promocji Kultury. Wsparcie to mogą uzyskać twórcy i artyści, którzy znajdują się w trudnej sytuacji materialnej.\nAby ubiegać się o pomoc socjalną należy czytelnie wypełnić „Wniosek o pomoc socjalną z Funduszu Promocji Kultury” oraz dołączyć wymagane załączniki wskazane we wniosku. Wnioski można składać w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dowolnym terminie przez cały rok. Pomoc socjalna ma charakter jednorazowej wypłaty środków.\nOkoliczności uprawniające do zwolnienia przyznanej pomocy socjalnej z podatku dochodowego to: indywidualne zdarzenie losowe, klęska żywiołowa, długotrwała choroba. Przez „indywidualne zdarzenie losowe” należy rozumieć wszelkie zdarzenia, które są nieprzewidziane, niemożliwe do uniknięcia. Zdarzenia losowe mogą być spowodowane działaniem sił przyrody. Natomiast przez „długotrwałą chorobę” należy rozumieć chorobę wymagającą długotrwałego leczenia (w sposób stały lub przez długi okres), w tym chorobę określaną z medycznego punktu widzenia jako przewlekłą.\nSzczegóły dotyczące składania wniosku, wymagane dane oraz materiały do pobrania znajdują się na stronie MKiDN.


Eurosport 4K po polsku testuje na satelicie Hot Bird [akt.] - SATKurier.pl\ndodano: 2021-07-18 19:40 | aktualizacja: 2021-07-20 10:58\nWszystkie serwisy na tp. 3 (11,258 GHz, pol. H, SR: 27500, FEC: 3/4; DVB-S2/8PSK) są obecnie szyfrowane wyłącznie w systemie Conax (0x0B02) dedykowanym dla operatorów sieci kablowych. Jak potwierdził wcześniej satkurier.pl, w chwili startu Eurosport 4K i 7 kanałów pop-up będą dostępne w sieciach INEA i Vectra.\nKanały HD są nadawane w H.264/MPEG-4, z przepływnością wideo po 5,15 Mbit/s każdy, a Eurosport 4K w H.265/HEVC z przepływnością wideo 20 Mbit/s. Wszystkie stacje mają po dwie ścieżki audio (polska, angielska), po 192 kbit/s każda (MPEG).\nWarto dodać, że dawniej tp. 3 satelity Eutelsat Hot Bird 13C (13°E) wykorzystywany był przez platformę nc+ (dziś pod nazwą CANAL+), a następnie Telearabia Pro.\nNależy spodziewać się, że po zakończeniu igrzysk Tokio 2020 kanały Eurosport 3-9 HD oraz Eurosport 4K zostaną wyłączone.\nDowiedz się więcej na temat transmisji Eurosportu z igrzysk w Tokio.\nAktualizacja 19.07.2021 r.:\nDo kanałów Eurosport 3-9 HD dołączono system kodowania Viaccess (0x0500).


Autorzy Archive - Strona 22 z 48 - Wydawnictwo Albatros\nRobin Sloan (ur. 1972 r.) dorastał w okolicach Detroit, ma wykształcenie ekonomiczne, w czasie studiów współtworzył magazyn literacki „Oats”. Jest autorem dwóch powieści. Całodobowa księgarnia pana Penumbry, jego debiut literacki, została przetłumaczona na ponad 20 języków, a George Saunders określił ją „niezwykłym osiągnięciem literackim”. Sloan mieszka z żoną w Kalifornii.\nWilbur Smith (ur. 1933 r.), światowej sławy pisarz pochodzący z Afryki, piszący po angielsku. Debiutował w 1964 roku powieścią Gdy poluje lew. Była to pierwsza pozycja z jego najbardziej popularnej sagi historyczno-przygodowej opisującej dzieje rodziny Courtneyów, w której skład weszły m.in. Odgłos gromu, Płonący brzeg, Władza miecza, Monsun, Triumf słońca oraz Assegai. Pełny dorobek Smitha obejmuje 39 powieści.\nTom Rob Smith (ur. 1979 r.), angielski pisarz i scenarzysta. Po ukończeniu Uniwersytetu Cambridge przez rok studiował we Włoszech, a następnie współpracował z BBC. Jego pierwsza powieść, Ofiara 44 (wydana także pod tytułem System), była nominowana do 17 nagród literackich, a 7 zdobyła, m.in. Fleming Steel Dagger za najlepszą powieść roku.\nMichael Acton Smith (ur. 1974 r.) został w 2014 roku mianowany oficerem Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla kultury. Często wymieniany jest wśród najbardziej wpływowych osób w branży cyfrowej współczesnego świata. Założyciel firmy Mind Candy, która wykreowała Moshi Monsters, uwielbiane przez dzieci na całym świecie.\nMartin Cruz Smith (ur. 1942 r.), amerykański powieściopisarz. Był już uznanym autorem powieści sensacyjnych (nominowanym do Edgar Allan Poe Award) z kilkunastoma tytułami w swoim dorobku, kiedy w 1981 roku ukazał się Park Gorkiego. Doskonale oddana atmosfera Rosji późnych lat ery Breżniewa, wiarygodny psychologicznie, budzący sympatię detektyw (młody oficer milicji Arkadij Renko) i wyśmienite recenzje krytyków podkreślających literackie walory książki uczyniły z niej najsłynniejszy thriller lat 80.\nM.L. Stedman urodziła się i wychowywała w Perth w Australii Zachodniej, ale od wielu lat mieszka w Londynie, gdzie do 1997 roku pracowała jako prawniczka. Światło między oceanami to jej debiutancka powieść. Książka przyniosła jej światową sławę. W 2016 roku do kin trafiła ekranizacja tej powieści, w której w głównych bohaterów wcielili się Alicia Vikander oraz Michael Fassbender.\nBrad Stone (ur. 1971 r.), amerykański dziennikarz specjalizujący się w tematyce ekonomicznej. Autor artykułów poświęconych światowym liderom postępu technologicznego, m.in. takim gigantom jak Apple, Google, Facebook, Twitter, Yahoo i Amazon. Pracuje w „Bloomberg Businessweek”; wcześniej był reporterem „New York Timesa” i „Newsweeka”. Napisał trzy książki – Gearheads: the Turbulent Rise of Robotic Sports, Jeff Bezos i era Amazona. Sklep, w którym kupisz wszystko, wyróżnioną przez „Financial Times”, „Washington Post”, dwutygodnik „Forbes” oraz wiodący bank inwestycyjny świata Goldman Sachs tytułem Książki Roku 2013, a ostatnio ukazała się także książka The Upstarts: How Uber, Airbnb, and the Killer Companies of the New Silicon Valley are Changing the World.\nPeter Swanson (ur. 1968 r.), pisarz amerykański, autor czterech powieści. Jego wiersze, opowiadania, recenzje i wywiady ukazywały się w najważniejszych gazetach i magazynach, otrzymał też kilka nagród literackich. Jego podejście do literatury jest dość niekonwencjonalne – obecnie pracuje nad serią sonetów zainspirowanych pięćdziesięcioma trzech filmami Alfreda Hitchcocka. Mieszka z żoną i kotem w Somerville w stanie Massachusetts.\n1\t2\t…\t20\t21\t22\t23\t24


Hotele w pobliżu: Stadion Weserstadion - Brema | Hotels.com\nStadion Weserstadion — hotele w pobliżu\nStadion Weserstadion — więcej informacji\nHotele – Brema, Stadion Weserstadion\nStadion Weserstadion — położenie\nPeterswerder to miejsce, w którym znajduje się to, czego szukasz — Stadion Weserstadion. Można tu miło spędzić cały dzień, podziwiając zabytki i odkrywając atrakcje, jakie ma do zaoferowania ta dzielnica. Jeśli potrzebujesz porady, co zobaczyć w tej okolicy, warto odwiedzić miejsca takie jak Centrum kultury i Nauki Universum w Bremie i Kunsthalle Bremen.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Stadion Weserstadion?\nMamy aż 25 obiektów dla Ciebie do wyboru w zasięgu zaledwie jednego kilometra od miejsca takiego jak Stadion Weserstadion. Może spodobać Ci się jeden z tych obiektów, popularnych wśród naszych podróżnych:\nStadion Weserstadion — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nStadion Weserstadion — co zobaczyć w pobliżu\nStadion Weserstadion — atrakcje w pobliżu


Nadal staram się przeżyć :: Biuro Literackie\nNadal staram się przeżyć\nRozmowa Filipa Kaźmierczaka z Ramim al-Aszekiem. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.\nFilip Kaźmierczak: Załóżmy, że wiem o tobie tylko tyle, ile wyczytam z twoich wierszy i twojej strony internetowej… Powiedz coś o najważniejszych stacjach twojego dotychczasowego życia.\nRami al-Aszek: Nie wiem… Może wszystkie są tak samo ważne.\nPomówmy więc w sposób nieco powierzchowny. Urodziłeś się…\nA, o sprawach powierzchownych łatwo będzie opowiedzieć. Urodziłem się w Emiratach, w mieście al-Szariqa (Szardża), niedaleko Dubaju. Nie zagrzałem tam jednak miejsca, moi rodzice wyjechali, to znaczy wrócili do Syrii, kiedy miałem około dwóch miesięcy. Nie wiem więc nic o Emiratach. Do około piątego roku życia mieszkałem z matką i ojcem, potem się rozeszli. Po ich rozstaniu mieszkałem w dzielnicy Damaszku o nazwie Midan, a nie w al-Jarmuk. Na początku mieszkaliśmy w Jarmuku, potem przenieśliśmy się do Midanu. Kiedy przeprowadziłem się do ojca, wróciłem do Jarmuku. Do dzisiaj jest on najważniejszym miejscem w moim życiu. Tutaj spędziłem najdłuższy okres mojego życia, tu zakochałem się po raz pierwszy, tu po raz pierwszy pisałem. Ponadto tutaj zarobiłem moje pierwszych kilka groszy za poezję. Byłem w piątej klasie, miałem około 12 lat, kiedy zacząłem pisać. Wszyscy znajomi w moim wieku, piąta‒szósta klasa, mieli dziewczyny, ja byłem sam. Pisałem jakieś bzdury, ale innym się podobały. Niektórzy prosili mnie, żebym napisał im wiersze, które mogą dać swoim wybrankom jako ich własne. Zacząłem więc pisać i sprzedawać. Dlatego zupełnie nie zgadzam się z tymi, którzy twierdzą, że poezja się nie sprzedaje [śmiech]. Sprzedaje się jak świeże bułeczki! Lubię o tym opowiadać, taka zabawna historia. Naprawdę pisałem chałturę.\nPamiętasz coś z tych utworów?\nWolę nie pamiętać.\nA jakbyś pobawił się chwilę z psami pamięci… przypomnisz coś sobie?\nMógłbym, ale wolę nie. To jedna z rzeczy, których teraz żałuję. No… Na studia poszedłem w Syrii, w Damaszku, a dokończyłem je w Libanie. Studiowałem coś, czego nie lubiłem, ale akurat na to się dostałem – turystyka i zarządzanie podróżami. To dość paradoksalne, że studiowałem właśnie na tym kierunku, choć sam nie miałem prawa do paszportu. Ostatecznie nie jestem przecież obywatelem żadnego kraju. Nie pracowałem jednak w tej branży. Kiedy skończyłem studia, wybuchła rewolucja i zacząłem pisać teksty dziennikarskie. Pytałeś przed chwilą o najważniejsze stacje mojego życia. Być może to właśnie wtedy, w roku 2011, zaczął się dla mnie najważniejszy czas. Była nią rewolucja. Zmieniła moje życie całkowicie. Przedtem nie interesowałem się za bardzo niczym, nawet innymi ludźmi, nawet tym, co się dzieje w kraju, myślałem tylko o tym, żeby gdzieś wyjechać, znaleźć pracę i zarabiać pieniądze. I tyle, taki miałem plan na życie.\nZaraz pomówimy o rewolucji, ale pozwól mi jeszcze cofnąć się o kilka lat. Powiedziałeś, że Jarmuk był najważniejszym miejscem w twoim życiu. Jakie to miejsce? Czym było dla ciebie?\nJarmuk to miejsce brzydkie, bardzo brzydkie. Były obóz uchodźców. Zaniedbany, z biednymi dzielnicami. Kiedy padało, zalewało ulice, wciąż przerywane były dostawy prądu. Był też bardzo zatłoczony. Chyba żyło tam milion ludzi na jakichś dwóch kilometrach kwadratowych. Były w tym jednak jakieś pozytywy. Mimo tej ciasnoty i brzydoty rodziły się tu także rzeczy piękne. Jarmuk był zawsze ośrodkiem wszelkiej działalności politycznej. Wszyscy lewicowcy, elity, intelektualiści, aktywiści polityczni i myśliciele kiedyś kończyli w Jarmuku. Tutaj można było odpocząć od stresu, znaleźć pracę, żyć, a to ze względu na obecność Palestyńczyków, którzy nie mają przecież bezpośrednio do czynienia z reżimem. Można tu więc było odetchnąć. Wielu ludzi, przede wszystkim z Komunistycznej Partii Pracy, ukrywało się tutaj, między innymi znany poeta Faraj Bayraqdar, który aktualnie mieszka w Szwecji.\nDużo się działo jak na tak małą powierzchnię.\nOczywiście. Na tych dwóch kilometrach kwadratowych, jakie zajmował al-Jarmuk, można było znaleźć wszystko. Wszystkie towary, co by ci nie przyszło do głowy. Od takiej popielniczki do komisu samochodowego, targu złotniczego, wszystko. Nie było więc potrzeby chodzić gdzie indziej. Z czasem przeobraził się ten obóz uchodźców w miasto. Miasto pełnoprawne, z różnymi dzielnicami, bogatszymi i biedniejszymi, targi dla bogatszych i biedniejszych.\nNa polskiej Wikipedii napisane jest, że al-Jarmuk jest miastem, które tylko nazywa się obozem. Jak to jest, widzisz różnicę między Jarmukiem a innymi miastami syryjskimi?\nOsobiście ostrożnie podchodzę do nazywania Jarmuku miastem. Mówimy „miasto” w przenośni. Nie można mówić o mieście, którego powierzchnia ogranicza się do dwóch kilometrów kwadratowych. Można powiedzieć, że jest on dzielnicą Damaszku. Między Jarmukiem a Midanem, sąsiadującą dzielnicą zamieszkałą już głównie przez Syryjczyków, nie ma różnicy cywilizacyjnej, jaką widać między obszarami wiejskimi a miejskimi. W obu miejscach jest podoba architektura, samochody, dużo mieszkańców, podobne targi, restauracje… Życie na ulicy toczy się od piątej do trzeciej nad ranem, może przez dwie godziny na dobę ulice są spokojne. Jest więc Jarmuk taką miniaturą miasta, ale nie w prawdziwym sensie słowa „miasta” czy „urbanizacja”. Jedyna różnica między Jarmukiem a Midanem leży w liczbie mieszkańców. Na ulicy w Midanie masz może na 100 metrach przed sobą 10, 20 osób. W Jarmuku masz z 1000. Tak po prostu, bo tyle tam jest ludzi, tyle jest targów i restauracji, całe życie toczy się na ulicy. Niestety, Jarmuk zniknął z mapy świata, został całkowicie zniszczony. Co do „obozu”, to był tu kiedyś obóz, teraz jednak pozostała tylko nazwa, nie ma tu już namiotów. Są za to sześcio-, siedmiopiętrowe budynki. Jarmuk nie rozrastał się wszerz, tylko w górę. Jeśli ojciec chciał zbudować dla syna pokój, nie budował go obok domu, ale u góry, na dachu.\nByły jakieś dostrzegalne, namacalne granice między Jarmukiem a innymi dzielnicami Damaszku?\nW jakim sensie granice?\nWojsko, ochrona, bramki kontrolne. Jak w Libanie na przykład.\nNie, w całym Damaszku, w całej Syrii takich granic nie znajdziesz. Przynajmniej nie przed rokiem 2011. Inaczej niż w Libanie. U nas dzielnice przechodziły płynnie w inne dzielnice. Tu Jarmuk, tu Midan na przykład. Były za to granice administracyjne, jak między Kreuzbergiem i Friedrichshainem. Nie było także widocznych granic w sensie ludzkim. W całej Syrii nie mieszka nawet milion Palestyńczyków, jak się wszystkich policzy, wyjdzie może 400‒500 tysięcy. Dlatego Palestyńczycy stanowili około 200‒300 tysięcy z mieszkańców Jarmuku, reszta to Syryjczycy. Nie było to zatem miasto palestyńskie – kulturalnie, religijnie, etnicznie. Było to miejsce różnorodne, wymieszane pod wszystkimi względami. Chrześcijanie, alawici, druzowie mieszkali tu razem, także dlatego, że było tanio. Niskie ceny mieszkań ściągały ludzi z różnych grup.\nPowiedziałeś, że tego miejsca już nie ma.\nZostało zniszczone, tak. Zniszczone.\nZniszczone w wyniku rewolucji i wojny.\nW wyniku rewolucji, zgadza się. W czasie syryjskiego reżimu zbombardowano Jarmuk, dokonywano ataków samolotami MIG. Ci wszyscy ludzie, te 800 tysięcy czy milion ‒ coś około tego, nie ma bowiem oficjalnych statystyk w Syrii, niczego, co ma coś wspólnego z liczbami – z tych wszystkich ludzi zostało mniej niż tysiąc. Mniej niż jeden procent.\nWspomniałeś też, że rewolucja niejako obudziła cię, że przedtem nie interesowało cię nic poza zarabianiem pieniędzy.\nNie w sensie, że nic innego mnie nie interesowało. Takie były warunki. Byłem jeszcze młody, jestem z rocznika 1989, więc marzyłem o tym, o czym marzyli inni osiemnasto- i dziewiętnastolatkowie: znaleźć pracę, kupić mieszkanie – u nas nikt nie zaprząta sobie głowy wynajmowaniem – i zacząć jakieś życie. Prosta sprawa, taki był naturalny bieg rzeczy. Nie było to wyłącznie prywatne marzenie. Takie było nasze społeczeństwo. Jak nie masz pracy, nie kupisz mieszkania, to nie możesz nic innego w życiu zacząć, np. ożenić się. Taki jest główny wątek życia każdego dwudziestolatka.\nTaka wizja życia w twoim przypadku rozpadła się, zmieniła się w 2011 roku.\nTak naprawdę zaczęło się z końcem roku 2010. Na początku 2011 roku, kiedy zaczęła się rewolucja egipska. Oglądałem telewizję i nagle pojawiają się ujęcia milionów Egipcjan na ulicach. Zacząłem po raz pierwszy w życiu rozumieć, dlaczego ktoś mógłby powiedzieć: „Chcę wolności”. Zacząłem zadawać sobie pytania, szukać odpowiedzi, zastanawiać się, czego tym wszystkim ludziom brakuje. Rozumieć, że życie nie ogranicza się do tego, żeby mieć dość chleba, ożenić się i uprawiać seks. Tak zachowują się zwierzęta na ulicy, i to jest dla nich w porządku, świetnie. Ale człowieka pozostawia takie życie bez poczucia żadnej wartości, bez sensu życia. Zdecydowałem się więc razem z syryjskim muzykiem Nabilem Arbaain… Był z nami także gitarzysta Ahmad Naffuri, który teraz mieszka w Holandii. Od jakiegoś czasu, 2009, 2010 roku, pracowaliśmy razem jako zespół muzyczny. Zdecydowaliśmy się napisać piosenkę o rewolucji egipskiej.\nŚpiewałeś, czy tylko pisałeś?\nJakoś tam śpiewałem… Ale dawno przestałem. No więc chcieliśmy napisać piosenkę o rewolucji egipskiej. Pewnego razu, kiedy byliśmy u Ahmada, zaczęliśmy mówić coś w stylu: „Jeśli wybuchłaby rewolucja w Syrii, co byście zrobili?” Oczywiście byliśmy bardzo wystraszeni, Syria jest krajem zdominowanym i rządzonym przez aparat bezpieczeństwa, nie ufaliśmy więc nawet sobie nawzajem. Ufaliśmy sobie na tyle, żeby razem pracować, tworzyć sztukę, wychodzić wieczorami. Ale nie było mowy o żadnych dyskusjach politycznych, nawet z własnym rodzeństwem. Zdarzało się bowiem naprawdę, że brat wydawał własnego brata. W moim przypadku jeden z kuzynów od strony ojca nagrywał na telefonie wszystko, co mówiłem, nie zmyślam.\nNo więc Nabil powiedział, że tak, pójdzie na demonstracje. Mówiłem wcześniej, że nie za bardzo interesowały mnie sprawy publiczne. Był ku temu jeszcze dodatkowy powód. Pochodzę z rodziny palestyńskiej. Nie jesteśmy Syryjczykami. Mój ojciec od zawsze powtarzał, że jesteśmy tutaj tylko w gościach i nie powinniśmy się w żaden sposób narzucać, żeby nas nie wyrzucono albo nie zniszczono nam życia. Byliśmy gośćmi i mieliśmy nie wtykać nosa w nie nasze sprawy. Była to część mojej tożsamości. Zrozumiałem, że jestem gościem i nie przynależę do tego miejsca. Nie mam więc prawa wyrażać swojego zdania albo się wtrącać. Wracając do naszej rozmowy z Nabilem, spytałem go: Dlaczego poszedłbyś demonstrować? Odpowiedział – pamiętam to dosłownie, bo te słowa zmieniły bieg mojego życia: „Boję się, że kiedyś będę żałował, że pozostałem bezczynny w chwili, kiedy mogłem coś zrobić”. Nagle wszystko się odwróciło do góry nogami. Pomyślałem o tym, co już wcześniej wiedziałem i czytałem o więzieniach, o więźniach politycznych, szczególnie o tych, których poznałem osobiście po ich wypuszczeniu w latach 2007 i 2008. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mogę coś w tym względzie zrobić. „A, byłeś więźniem politycznym, tak? A, przesiedziałeś 10 lat? Aha. Ciekawe”. To tyle. Od czasu wspomnianej rozmowy wszystko zaczęło wracać, wszystkie wspomnienia. Znowu zacząłem czytać literaturę więzienną, Al-Qawqaa[W muszli, powieść Mustafy Khalifa], NegatywRozy Yassin Hassan i innych. Zacząłem patrzeć na to wszystko jako coś, co jak najbardziej jest moją osobistą sprawą. Nie chciałem, mówiąc słowami Nabila, kiedyś żałować, że nic nie zrobiłem. Od pierwszego dnia rewolucji w Syrii miałem jasne i szczere zdanie. Doprowadziło to do tego, że straciłem całą rodzinę od strony ojca. Nie rozmawiam z nikim z nich, poza moim ojcem. Wszyscy wujkowie, ciocie i kuzynostwo sprzeciwili się mojej opinii i nie mam już z nimi nic wspólnego. Wyparłem się ich.\nRewolucja stała się dla mnie podstawowym wyznacznikiem. Z kimkolwiek rozmawiam, na przykład z tobą, Filipie, nie możemy zostać przyjaciółmi, jeśli nie masz jasnego zdania o syryjskim reżimie. Nie jest to dla mnie kwestia moralna w sensie ogólnym, ale jak najbardziej osobistym. Jak zresztą i kwestia palestyńska. Jest to kwestia ściśle moralna. Nie wierzę w państwo noszące nazwę „Palestyna” czy „Syria”, nie wierzę w narodowości. Wierzę natomiast w słuszność sprawy palestyńskiej, sprawy moralnej. Dlatego jeśli nie masz jasnego zdania wobec tej kwestii moralnej, nic mnie nie obchodzisz. Nie stworzymy żadnej relacji. Na tej podstawie, na podstawie rewolucji syryjskiej, zaczęły się kształtować wszystkie moje relacje z ludźmi.\nSyryjska rewolucja stała się dla ciebie kwestią…\nKluczową. Moją osobistą sprawą. Syryjska rewolucja jest mną. Wziąłem w niej udział, szedłem z demonstrującymi, byłem w Syrii więziony… Nie przez długi czas, ale… Potem zdecydowałem się uciec z kraju, z kilku powodów. Jednym z nich było bezpośrednie niebezpieczeństwo dla mojego życia. Uciekłem więc do Jordanii.\nCzy wtedy też zacząłeś pisać? Czy może publikowałeś już przed rewolucją?\nNie, nie publikowałem w żaden poważny sposób, nawet w trakcie samej rewolucji. To, co wtedy publikowałem, nie przedstawiało sobą jakiejś wysokiej jakości, było to bardzo emocjonalne, impulsywne. Pierwszy raz w życiu usłyszałem wtedy swój własny głos. Z tego względu chciałem też, żeby inni go usłyszeli, żeby wszyscy ludzie usłyszeli, co mówię, chciałem pisać, publikować na Facebooku. Żeby wszyscy dowiedzieli się, że uzyskałem głos. Bo to w czasie protestów po raz pierwszy usłyszałem swój głos. Nie znałem go wcześniej. Naprawdę, po raz najpierwszy. Kiedy pierwszy raz powiedziałem: „wolność”. Pisaliśmy z Nabilem piosenki. Chyba w sierpniu 2011 roku jeden z naszych utworów zyskał dużą popularność, dziesiątki tysięcy wyświetleń. Zatytułowany był Gdybyż ten stołek przemówił. Tekst jest satyrą na prezydencki stołek, prezydenta, „przywódcę”. Tekst odbił się szerokim echem, aż dotarł do syryjskiej wokalistki imieniem Asala, która już ma około pięćdziesiątki. Jest ona najbardziej znaną wokalistką syryjską nowego pokolenia, nie tylko u nas, ale i we wszystkich krajach arabskich, interesują się nią miliony. Była też jedną z pierwszych osób, które ogłosiły swoje poparcie dla rewolucji. Poprosiła o pozwolenie na zaśpiewanie tego tekstu. Byłem wtedy jeszcze w Syrii, w Damaszku. Nagrała piosenkę, ale bała się ją opublikować. Zastraszono ją, grożono jej dzieciom. Opublikowała więc tylko jeden fragment. Jednak całe to zamieszanie dało mi poczucie, że mój głos może dotrzeć do szerszych kręgów, dało mi motywację, żeby dalej pisać. Publikowałem też w gazetach na tematy rewolucyjne i polityczne, sama liryka nie wystarczała. Czasem trzeba mówić bezpośrednio, bez owijania w bawełnę, nazywać rzeczy po imieniu. Nie w sposób artystyczny, estetyczny, liryczny. I tak w 2011 roku zacząłem publikować na stronach społecznościowych i w gazetach. W roku 2014 wydałem pierwszą książkę drukiem.\nPotem wyjechałeś do Jordanii.\nZadajesz pytanie otwarte, dużo można by opowiadać.\nNie szkodzi, możesz się rozgadać. Więc wyjechałeś do Jordanii…\nWyjechałem do Jordanii i odkryłem, że jako Palestyńczyk nie mam prawa wjechać do kraju.\nJeśli mógłbym przerwać… Mówiłeś wcześniej, że jako Palestyńczyk nie miałeś prawa posiadać paszportu, ale studiowałeś w Libanie…\nTak, miałem dokument uprawniający do podróży, laissez-passer, który nie uprawnia mnie do podróży gdziekolwiek bez uzyskania wizy. Nawet do Libanu potrzebowałem wizy.\nRozumiem. Czyli nie mogłeś z tym dokumentem nigdzie wyjechać?\nZawsze potrzebna ci wiza, a uzyskanie jej graniczy z niemożliwością. Wyobraź sobie teraz Syryjczyka, który stara się o wizę do Niemiec. Zero szans. Do Jordanii wyjechałem z przemytnikiem, drogą uchodźców.\nCzyli z przemytnikiem czy jako uchodźca?\nDrogą uchodźców, czyli nie przez oficjalne przejście graniczne. W drodze towarzyszył mi przyjaciel z Syrii. Na jordańskiej granicy odkryłem, że Jordania uznaje Ahmada – mojego syryjskiego przyjaciela – za uchodźcę, a mnie za nielegalnie przekraczającego granicę przestępcę. I tak uwięziono mnie za to, że jako Palestyńczyk chciałem się przedostać przez granicę. W więzieniu zostałem około cztery miesiące, a potem uciekłem. W Jordanii byłem… Wjechałem 4 maja 2012 roku. Uciekłem z więzienia 1 września, a zostałem w kraju do 3 listopada 2014 roku. Dwa i pół roku. Ukrywałem się w Ammanie, miałem już doświadczenie z Syrii, wiedziałem, jak nie rzucać się w oczy. Miałem wiele zmyślonych imion, czasem nazywałem się Salah, czasem Abdurrahman. Moim ostatnim imieniem był Dżihad. Mam jeszcze sfałszowany paszport z tym imieniem, mogę ci pokazać. Zostałem w Jordanii do momentu, kiedy dostałem stypendium Fundacji Heniricha Bölla. Na początku nie mogłem wyjechać, bo byłem poszukiwany przez władze jordańskie. Dlatego fundacja osiągnęła przy współpracy z Partią Zielonych i innymi porozumienie z niemieckim Ministerstwem Spraw Zagranicznych i wydano mi niemieckie laissez-passer, dzięki któremu dostałem się z Jordanii do Niemiec.\nPomówmy więc o Niemczech. Twój nowy tomik Psy pamięciukaże się po niemiecku i angielsku, ale nie po arabsku.\nUkaże się, ale dopiero później.\nChodzi tu tylko o kwestie czasowe. Mój ostatni tomik arabski Nikt nie zwrócił uwagi na twoją śmierćukazał się na początku roku. Nie ma sensu wydawać dwóch tomików w jednym roku.\nJednak mam poczucie, że ten tomik skierowany jest do ludzi, którzy odgrywają w tekstach rolę „innego”. Jest w tych tekstach pewne rozróżnienie między „ja” i „wy”. Mówisz, na przykład, że…\n…„jeszcze nie doszliśmy do waszych granic”.\n…albo piszesz o pokazywaniu zdjęć „twoim europejskim przyjaciołom”. Gdzie indziej: „wzięliśmy ze sobą lustra/ widzieliśmy w nich twarze waszych dzieci”. Wyczuwa się więc wszędzie tę barierę między „nami” a „wami”.\nPo pierwsze, nie kieruję moich tekstów do konkretnych ludzi. Piszę, bo chcę pisać. Piszę wyłącznie dla publiczności arabskiej, po arabsku. Tłumaczenie moich tekstów nie jest moim celem. Jeśli coś się przetłumaczy, świetnie.\nWychodząc z założenia, że dla tekstu jest lepiej, kiedy jego autor umrze, powiem: w mojej interpretacji twoich tekstów jest to jeden z wyraźniejszych wątków. I nie wydaje mi się, żeby było to moje osobiste zdanie. Twoje uczucia były skierowane w pewną stronę.\nNie powiem, że jesteś w błędzie. Ty w ten sposób to czytasz. Może ten „inny”, którego widzisz, jest tobą samym. A może mną. Ja też jestem dla mojego własnego tekstu „innym”. Nie piszę poza tym tekstów o charakterze wyłącznie osobistym. „Ja” liryczne nie musi być moim „ja”. Pisałem już jako kobieta, jako Żyd i tak dalej. Być może to ja jestem tym Europejczykiem? W końcu postaci literackie się tworzy i oddziaływuje z nimi. Kiedy masz konkretny temat, powiedzmy ten wiersz, o którym mówisz. „Twoi europejscy przyjaciele, nie doszliśmy jeszcze do waszych granic” – wiersz ten jest swego rodzaju rozprawą, studium „granic”, zawarte jest to w samym jego tytule: „Listy z wewnątrz”. Z wewnątrz czego? Co jest na zewnątrz? Masz też dwie postaci. Pierwsza została wewnątrz pewnego miejsca, druga je opuściła. Rozmawiają ze sobą. I tak długo, jak znajdują się w innych miejscach, mogą ze sobą rozmawiać tylko w jeden sposób: „Powiedz, co się u ciebie dzieje”. Nie możemy zatem zakładać, że ten wiersz skierowany jest do Europejczyków. Postaci, temat – wszystko to wymaga istnienia dwóch miejsc, które rozwijają swój własny język. Nie uważam, że było moim celem skierowanie czegoś do Europejczyków. Jeśli chciałbym to zrobić, napisałbym artykuł w gazecie.\nTo zatem rozmowa między dwiema osobami w dwóch różnych miejscach. Miejsce ma tu wpływ na postrzeganie świata i na język, jakim się ktoś posługuje… Ocalałeś?\nNie wiem, nie potrafię wiele powiedzieć. Czym jest ocalenie? Ocalałem od niektórych rzeczy, na przykład od śmierci w Syrii, co do tego nie ma wątpliwości, bo żyję i rozmawiam z tobą. Ocalałem od jordańskiego więzienia, bo jestem teraz w Niemczech. Ale ocalenie czy przetrwanie jako czyn życiowy, jako wynik działania – nie wiem, czy je osiągnąłem. Nadal staram się przeżyć.\nW jednym wierszu, którego jeszcze nie widziałeś, piszę: „Nie mówię, że ocalałem, bo nie ocalałem/ ale też nie umarłem”. Jeszcze jestem w tym stanie pośrednim. Nie wiem nawet, czy chcę przeżyć. Do czego, od czego?\nChciałbym teraz publicznie udowodnić ci kłamstwo… Czy pragniesz żyć? Czy chcesz dalej żyć?\nNie na długo. „Chcę mieć życie krótkie”.\nJednak magiczny wiek lat dwudziestu siedmiu lat już przeżyłeś.\nWielu muzyków umarło w tym wieku. Mówi się czasem, że podpisali pakt z diabłem albo że jest to magiczna liczba o jakimś znaczeniu. Robert Johnson, Kurt Cobain i inni.\nNie mam żadnej magicznej liczby. Mesjasz stał się mesjaszem w wieku lat chyba trzydziestu…\nMuhammad został prorokiem w wieku czterdziestu lat. Nie ma określonej miary wieku.\nMiarą będzie to, że nie będę potrafił nawet dwóch linijek napisać. Moje życie skończy się z powodu osobistej decyzji, chyba że stanie się coś niespodziewanego, jak wypadek samochodowy w dniu, kiedy nie będę już mógł pisać. Moje życie jest ściśle związane z pisaniem. Będę z tobą szczery, nie będę ukrywał, dzisiaj napisałem tekst, zaczynający się od słów: „Pisanie stało się ciężkie, starość przenika do mnie i rozprzestrzenia się niczym rak”.\nZacząłem ostatnio zauważać, że nie potrafię pisać dobrze. Tak, jak tego chcę. Dzwonek alarmowy.\nJak chcesz pisać?\nNiezależnie od tego, w jakiej formie, pisywałem już różne rzeczy.\nW takim razie skąd wiesz, jak rozpoznajesz, że nie piszesz tak, jak tego chcesz?\nNie jest to kwestia samej formy. W ogóle nie potrafię już pisać. Poróżniłem się z pisaniem. Tu coś bije na alarm.\nJako poeta masz już za sobą kilka etapów. Sam mówiłeś, że Psy pamięcisą tomikiem szczególnym, bo nie ma w nim wierszy rytmicznych i rymowanych.\nJeden wiersz ma rytm ‒ „Ocaleni”. „Wyszliśmy z Damaszku…” ‒ to jedyny wiersz, który ocalał od prozy.\nWszystkie wiersze w tym tomiku mają charakter bardzo wizualny, fotograficzny. Są w pewien sposób zdjęciami, jak to mówisz w „Listach z wewnątrz”, pocztówki, które wysyła się innym. Czy był to zabieg umyślny?\nTak, to właśnie część eksperymentu. Mój pierwszy tomik zatytułowany Marzeniotąkoncentrował się bardziej wokół rytmu, rymu, języka. Wiesz, że po arabsku mówimy: „Piechotą”. Między arabskim „aqdaam” a „ahlaam” jest różnica dwóch liter, ale znaczeniowo przenosi cię to w zupełnie inne miejsce. Wiele się tam działo językowo. Druga książka Od kiedy nie umarłemzawierała teksty prozą. Chociaż zauważ, że Psy pamięcitakże nazywam tekstami prozaicznymi, nie poezją. Drugą książkę napisałem na całą długość linijki, bez łamania. Trzecia książka nazywała się Ubrany do drogii była zupełnie inna. Napisana w języku mówionym, melodyjna, można z tych tekstów łatwo zrobić piosenki. Rym, rytm, prosty język. „Nikt nie zwrócił uwagi na twoją śmierć” był powrotem do korzeni – rytm, dużo rymów, teksty długie, dużo poszukiwań w języku, w mitologii. Psy pamięciprzedstawiają całkiem nowy eksperyment. W tej książce poszukuję swojej własnej liryczności po obnażeniu jej z innych elementów. Jeśli zabierzemy z tekstu rytm, pozostanie poezją? Czy będzie w nim liryczność? To takie osobiste poszukiwanie. W wielu miejscach odniosłem porażkę. Tekst stawał się zwykłymi słowami. Z melodią, z rymami dawało to w rezultacie pewną estetykę, ale po odcięciu tych sztucznych skrzydeł tekst już nie mógł polecieć. Stał się po prostu słowami.\nZdecydowałem się więc opracować teksty bez rytmu i rymu. Szukać różnych rodzajów liryczności. Jedna z nich to liryczność myśli, w której sama myśl jest liryczna, jak: „Chcę mieć życie krótkie/ jak ten wiersz”. Inne teksty posługują się obrazami. „Moje pięć zmysłów”, „Ocaleni”. Ciągłe tworzenie obrazów, ich koncentracja, także długość linijki nabiera znaczenia wizualnego.\nPodzieliłeś te wiersze na pojedyncze obrazy, znajdujące się na oddzielnych stronach, nawet jeśli wyraża je tylko jeden wers. Wiersz kontynuowany jest po prostu na kolejnych stronach, ale żadna z nich nie zostaje zapełniona.\nChciałbym, żeby tak zostało w tłumaczeniach. Może coś tam zmienię, ale taki był mój pierwotny zamysł. Pisałem te wiersze na bazie języka, który nie jest narzędziem poetyckim, nie ma w nich żadnych konstrukcji językowych, jak we wcześniejszych utworach. Język jest tu jedynie przekaźnikiem liryczności obrazu, chwili, myśli. Prosty, minimalistyczny. Twoim zdaniem było to wskazówką, że utwory kierowane są do Europejczyków, można by zakładać, że pisane były pod tłumaczenie. Nie jest tak.\nOstatnio przyłapałem się na tym, że myślę w kilku językach. Albo kiedy czytam tekst, patrzę na niego z perspektywy tłumacza. Kiedy czytam coś po angielsku czy niemiecku, automatycznie zastanawiam się, jak by to można napisać po arabsku. Miało to wpływ na Psy pamięci.\nPomaga to patrzeć na coś jako myśl, obraz, nie jako wyraz językowy. Nago, powiedzmy, bez językowych ubrań.\nDochodzisz do tej czystej myśli, a potem ją tłumaczysz.\nŻeby ją zrozumieć.\nDokładnie. Żeby to dobrze ująć po arabsku. Patrzysz na ten obraz i tak jest prościej. Kiedy tłumaczysz, masz tekst źródłowy, który możesz przełożyć na kilka sposobów. Mogę więc go powiedzieć czy wyobrazić sobie po angielsku czy niemiecku.\nMyślisz, że mógłbyś napisać Psy pamięcibez przyjazdu do Niemiec, bez twoich doświadczeń w Niemczech, za granicą?\nWydaje mi się, że nie. Nie wiem.\nPlanowałeś coś podobnego wcześniej?\nSpójrzmy w przyszłość: jakie masz plany?\nJest pewien projekt, którym jestem naprawdę opętany. Nie chcę o nim jednak jeszcze mówić, bo nic takiego dotychczas nie zostało przeprowadzone. Poza tym jest kilka projektów międzydyscyplinarnych, przedstawień, nad którymi pracuję z innymi artystami. Nie mam natomiast planów czysto literackich. Czuję, że powinienem zrobić sobie przerwę od pisania. Przynajmniej na rok.\nPoza tym organizujemy w Berlinie w październiku arabsko-niemiecki festiwal książki, na który zaproszonych zostało około 30 pisarzy i pisarek. W zeszłym roku odbyła się w Bibliotece Centralnej pierwsza edycja Arabisch-deutsche Literaturtage. Bardzo podoba mi się ten projekt. Zapraszamy znanych poetów ze wszystkich krajów arabskich i niemieckojęzycznych – Szwajcaria, Austria, Niemcy.\nPoza tym we wrześniu pojawię się na Stacji Literatura. Wygląda na to, że do Polski przyjeżdżam tylko w celach literackich, tak jak podczas mojej ostatniej wizyty. Mam nadzieję, że i tym razem wyniknie z tego coś poetyckiego.\nUr. w roku 1991 w Szczecinie, islamista i tłumacz z arabskiego, niemieckiego i angielskiego. Fascynację literaturą, w szczególności arabską, czerpie z przekonania, że warto wsłuchać się w to, co inni mają do powiedzenia. Aktualnie mieszka w Berlinie.\nUrodzony w Syrii Palestyńczyk, dziennikarz i poeta. Zadebiutował w 2014 r. tomikiem Krocząc po snach, po którym wydał trzy tomiki po arabsku. Niedługo wyjdzie jego najnowszy tomik Psy pamięci (w językach niemieckim i angielskim, tłumaczenie z arabskiego). Założyciel i redaktor naczelny arabskiego magazynu w Berlinie al-Abwab oraz arabskiego magazynu kulturalnego Fann. Wyróżniony m.in. stypendium Heinrich Boell Haus 2014, nagrodą dla młodych pisarzy fundacji A. M. Qattan (2015) oraz stypendium Akademii Sztuk (Akademie der Künste) w roku 2018.\nutwory / premiery w sieci\tFawwaz Haddad Filip Kaźmierczak\nFragment książki Tłumacz niewierny Fawwaza Haddada w tłumaczeniu Filipa Kaźmierczaka. Prezentacja w ramach projektu „Przekłady na język polski 2018”.\nnagrania / Stacja Literatura\tRami al-Aszek\nEtiuda Patrycji Polkowskiej do wiersza Ramiego al-Aszeka Psy wojny w tłumaczeniu Filipa Kaźmierczaka. Materiał przygotowany we współpracy ze Szkołą Filmową w Łodzi w ramach projektu Literary Europe Live + współfinansowanego z programu Unii Europejskiej „Kreatywna Europa”.\nDruk nie jest w ogóle ważny, liczą się dobre teksty\nwywiady / O PISANIU\tFadi Dżomar Filip Kaźmierczak\nRozmowa Filipa Kaźmierczaka z Fadim Dżomarem. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.\nrecenzje / ESEJE\tFilip Kaźmierczak\nRecenzja Filipa Kaźmierczaka do zestawu wierszy Fadiego Dżomara. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.\nProroka szkiełko i oko\nPremierowy zestaw wierszy Fadiego Dżomara Proroka szkiełko i oko, w tłumaczeniu Filipa Kaźmierczaka. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.\nA jeśli chodzi o poetów\nrecenzje / KOMENTARZE\tRami al-Aszek\nAutorski komentarz Ramiego al-Aszeka. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.\nO tych, co cię uściskają i przywiązują dłoń do oparcia\nRecenzja Filipa Kaźmierczaka do zestawu wierszy Ramiego al-Aszeka. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.\nPremierowy zestaw wierszy Ramiego al-Aszeka Rachunek nieprawdopodobieństwa, w tłumaczeniu Filipa Kaźmierczaka. Prezentacja w ramach cyklu „Nowe głosy z Europy”.


Początek Wstecz 10 11 12 13 14 15 16 Dalej Koniec\nNo tak,a co dokładnie znaczy"bohater specjalny"??\nTo taki bohater, który w podręczniku ma własne imię (np. Grimgor Ironhide, a nie Black Orc Warboss). Są oni zwykle nieźle wypakowani, nie mogą być zmieniani w żadnym stopniu - jacy są, takimi grasz i przeciwnik musi się zgodzić na ich obecność (często zaburzają równowagę rozgrywki). Na turniejach są raczej zbanowani.\nMyśle panie Szymonie że wypada kupić sobie podręcznik do gry. Są co prawda rzeczy które powinien wyjaśnić ktoś doświadczony, ale niektóre można spokojnie przeczytać w podręczniku\nNie wątpie,ale np. o bohaterze specjalnym nie znalazłem nic,zresztą niektóre sytuacje podczas bitwy są zbyt skomplikowane jak na podręcznik,a pan Wiewór udziela świetnych odpowiedzi.Pozatym używam podręcznika ze Skull Passa,więc on jest trohce okrojony z tego co wiem.\nZgadza się Wiewiór udziela świetnych odpowiedzi, a sytuacje bywają skąplikowane. Wiele odpowiedzi na pytania jest jednak nawet w tym okrojonym podręczniku, zachęcam do lektury. Broń Boże nie mówię by nie zamęczać Wiewa pytaniami, chłopak się zna i warto się go poradzić\nZnajomośc podręcznika + dobre rady wujka Wiewióra = klucz do sukcesu\nNo ale po to jest forum by pytać:)\nNo tak,co prawda przeczytałem ten podręcznik od deski do deski,ale ciężko jest zapamiętać wszystko,pozatym w czasie gry czasem nie ma czasu szukać pewnych rzeczy...Ale postaram się już nie zadawać pytań które są w podręczniku(jeżeli je znajde:))\nKolejne pytanie(bardziej problem):\nW army booku WE Eternal Guardzi są jako jednostka podstawowa,a na sklepie internetowym jako jednostka specjalna,więc pytam: Eternal Guardzi to jednostka podstawowa czy specjalna??(przypominam że jest dość silna)\njeśli masz Highborna jako generała wtedy są corami. jeśli tylko nobla albo magiczke wtedy specialami\nNie jest to dobra jednostka, mam 25 modeli a jeszcze nigdi ich nie użyłem (inna sprawa że w ogóle mało gram WE)\nOk,dzięki za informacje:) Ja(jak widać) dopiero zaczynam,ogólnie armia mi się podoba,nawet łatwo się nią wygrywa,tylko ostatnio 3 bitwy z rzędu dostalem manto..\nNie wiem czy tak łatwo... zależy z kim się gra. Mi jakoś nie przypadła do gustu tak jak się spodziewałem. Sprzedam ją albo wymienię jak nadarzy się okazja.\nWitam,pytanko: czym się różni test inicjatywy od testu zdolności przywódczych??(nie moge znaleśc tego w podręczniku;))\nWszystkie testy opierają się na tej samej mechanice - musisz wyrzucić tyle, jaką masz statystykę lub mniej. Różnica w teście inicjatywy i zdolności przywódczych polega na tym, że pierwszy zdajesz na jednej kostce (podobnie jak testy siły, wytrzymałości), a drugi na dwóch kostkach.\nWitam,szukałem tego w podręczniku,lecz nic o tym nie było napisane,mianowicie: Czy można zmieniać formację w czasie walki wręcz??\nJak to jest z Gigantem,on na trafienie korzysta z um. walki wręcz(ma tylko 2) czy się to omija i wykorzystuje jakoś inaczej(bo ma jego ilośc ataków nie jest określona bo ma specjalne ataki)??\nJak to jest z ochroną?\nOchorna Magiczna broni tylko ataki magiczne,a ochrona zwykła broni tylko ataki niemagiczne,czy jak to jest?\nDopiero teraz zauważyłem tego posta :]\nW normalnych sytuacjach nie, aczkolwiek jest możliwe rozwijanie/zwijanie frontu, jeśli wygrywasz walkę.\nJego 2 WS służy tylko do tego, jak się broni. Ataki giganta zawsze trafiają, choć ich efekt jest różnoraki - wskazuje to tabela ataków giganta.\nak to jest z ochroną?\nOba save'y - armour i ward save chronią przed oboma typami ataków, chyba, że jest to uwzględnione (np. w czarze - no armour save albo umiejętnością - np. forest spirity w armii Wood Elfów tracą swojego ward save'a, jeśli atakuje się ich magią).\nWielkie dzięki,twoje odpowiedzi są bezcenne:) Już się bałem że nie zaglądasz na forum i nie odpiszesz;)


Grzegorz Tomczyk 22-04-2022, 16:45\nCiągnik z naczepą stoczył się z nasypu drogi, a ziarno wysypało na ziemię, Foto: PSP Ostróda\nKierowca ciągnika siodłowego stracił panowanie nad pojazdem i zjechał z trasy S7. Ciężarówka stoczyła się z nasypu.\nDo groźnej kolizji doszło na trasie S7, w okolicy miejscowości Rychnowo w gminie Grunwald (woj. warmińsko-mazurskie). Ciężarówka z ładunkiem zboża zjechała z jezdni i stoczyła się z kilkumetrowego nasypu drogi - poinformowała Komenda Powiatowa PSP w Ostródzie.\nW wyniku wywrotki ciągnik siodłowy leżał na boku, zaś z rozbitej naczepy wysypał się cały ładunek ziarna. Kierowca wydostał się z kabiny o własnych siłach, jednak w wyniku zdarzenia doznał wielu obrażeń.\nPomocy przedmedycznej udzieli mu strażacy, którzy poszkodowanego przekazali następnie w ręce ekipy ratowników medycznych. Karetka przewiozła rannego do szpitala. Strażacy zabezpieczyli pojazd do czasu przyjazdu przewoźnika.\nPrzyczyny wypadku nie są znane. Ustala je policja.\nWeekend 2022-04-23 18:42:14\nZdrowia zycze kierowcy i jego rodzinie - oby auto i ladunek byly ubezpieczone. A okolice znam bo nie jedna inscenizacje "Bitwy pod Grunwaldem" obejrzalem przy okazji wakacji - a mieszkam kawal drogi od tamtych okolic. Date 1410 znal kazdy w klasie :)


Miasta, Verba, Warszawa 1993.\nMiasta, książka nagrodzona w konkursie wydawniczym Fundacji Kultury, s. 152, ISBN 83-850-61-34-7.\nKsiążka ukazała się w połowie 1994 roku.\n<wstęp do książki>\nUrodziłam się w Warszawie, tu mieszkam i być może będę mieszkać dalej. Niektórzy lubią zmieniać miejsca i przyjaciół. Ja nie bardzo. Miejsca i ludzi i tak zmienia czas. Zwłaszcza w Warszawie. Kiedyś chodziliśmy z moim Ojcem po ulicy, przy której mieszkał będąc dzieckiem. Z tamtych czasów nie ocalał ani jeden dom. Ulica nazywała się przed wojną Gęsia (Gięsia, jak wymawiali warszawiacy) a teraz nazywa się Anielewicza. To dawne tereny getta, wciąż jakby puste mimo nowych domów. Zawsze gdy tamtędy przejeżdżam, czuję dreszcz. Mam nadzieję, że nic podobnego nie stanie się z ulicami mojego dzieciństwa, choć czas wokół zmienia tak wiele: państwa, i ustroje, nasze przyzwyczajenia, myśli i sny, nazwy miejsc i funkcje budynków. Dom Partii - jest taki budynek w centrum, mówiło się też "biały dom", to tu mogli zakazać, albo nakazać. Pisząc cokolwiek w państwowej prasie to z nimi toczyło się chytrą grę, myśli obijały się o szary mur. Teraz gra się tu na giełdzie kapitałowej. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam chłopaków na deskorolkach tam, gdzie dawniej kręcili się co najwyżej jacyś niewyraźni w płaszczach, pomyślałam, że oni może nawet nie zrozumieliby, z jakich powodów idąc na przystanek omijam wciąż to miejsce sporym łukiem.\nW czasie, gdy wszystko wokół zaczęło się zmieniać w przyspieszonym tempie, zaczęłam jeździć. Na Wschód i na Zachód. Tam też się zmieniało. Na wszystkie te miasta patrzyłam poprzez własne doświadczenie i wpisywałam w nie Warszawę. Może więc tak naprawdę jest to książka o moim mieście, które nie jest ani najpiękniejsze, ani nie leży w jakimś magicznym środku, ale stanowi centrum mojego świata, punkt odniesienia wszystkich moich doświadczeń. Paryż, Rzym, Moskwa, Berlin, Leningrad, który wkrótce stał się SanktPetersburgiem, Wilno, Lwów - wszędzie tam spotykałam ludzi, którzy mieli mi coś do powiedzenia dlatego właśnie, że pochodzę z tego miejsca w Europie, że byłam dla nich przybyszem, którego traktuje się po trosze jako przedstawiciela, wysłannika. Toteż zawsze uważałam, że są to nie tyle moje osobiste wspomnienia z podróży, co jakaś część wspólnego doświadczenia, która szczęśliwym trafem mnie została powierzona.\nTa Europa, którą zobaczyłam, daleka była od pięknego ideału eseistów, choć pełna obrazów przeszłości, odciśniętych mocno w architekturze, w mentalności, we wszechobecnej symbolice. Próbowałam odnaleźć sens codzienny, praktyczny "bycia Europejczykiem". Co to znaczy, gdy jedzie się autobusem, rozmawia z przypadkowo spotkanym przechodniem, kupuje chleb. Jaki chleb? Inny w Paryżu, inny w Moskwie. Jakie symbole widnieją na pieniądzach, którymi się płaci. I jak się kupuje? Stojąc w zwartym tłumie, w którym narasta napięcie, czy na rogu, kilka kroków od domu, wymieniając ze sprzedawczynią uprzejme zdania o pogodzie i nieodmiennie serdeczne życzenia dobrego dnia. W Polsce zaznaliśmy trochę jednego i trochę drugiego. Legenda stanu przejściowego o chrupiących bułeczkach nie spełniła się za czasów ministra handlu o literackim nazwisku. Ale trochę później - tak.\nCo to znaczy, że trochę w nas Wschodu, a trochę Zachodu? Kiedy jeden z Polaków, przedstawiając się we Francji, powiedział o sobie tylko: Jestem Europejczykiem, uznaliśmy, że to bufon. To zabrzmiało jak Made in Europe na etykietce, aby ukryć, że rzecz pochodzi z jakiegoś podrzędnego warsztatu pod Istambułem, albo i pod Warszawą.\nEuropa to różnorodność. Nie dający się z niczym porównać zapał ogarniający Francuzów, gdy mowa o winie i kuchni. I dotycząca tej dziedziny autoironia Anglików. W Oxfordzie jako praktyczny przykład gramatyczny polecano do zapamiętania następujące zdanie: Gdyby na całym świecie kucharzami byli Anglicy, wszyscy ludzie byliby struci. Nie ma "Europejczyków", choć ma być wspólna (podobno) waluta, instytucje i gospodarka.\nEuropa to demokracja. I poszanowanie praw i godności człowieka. Ale to co innego znaczy w państwach dobrobytu, a co innego w krajach, gdzie wszystkiego jest za mało, gdy naruszone jest poczucie bezpieczeństwa, narasta kryzys. Najgorętsze tyrady sławiące zalety demokracji usłyszeć można tam, gdzie jest jej najmniej, gdzie się o nią walczy narażając się na represje, może nawet śmierć. Tam, gdzie jest ona ustrojem z dawna już obowiązującym, dominuje raczej pewien rodzaj melancholii, jaką wywołuje nieokreślona tęsknota za czymś posiadającym mniej wad. Jeszcze kilka lat temu przybierała ona najczęściej formę lewicowych haseł, za którymi stała utopia nowego społeczeństwa. Teraz, po upadku komunizmu, jest to dużo rzadsze. Jesteśmy sprawcami pewnego zawodu: jednych pozbawiliśmy utopii, drugich zaś - klarownego obrazu wroga. Posiadanie wroga to pewien luksus, zastępujący nawet określenie celu.\nJeśli jednak sama demokracja związana jest tak bardzo ze społeczeństwem sytości i dobrobytu - cóż to znaczy dla nas, gdy stabilność ekonomiczna i sukces wydają się bardzo odległe i niepewne? W sferze życia codziennego, w dziedzinie najbardziej praktycznej, oznacza to zupeh1ie konkretne napięcia. Poczucie krzywdy i frustracja nie rozwija szacunku do instytucji publicznych. Kolejny orzeł w koronie nie napawa dumą i szczęściem, lecz wywołuje pytanie: A ile kosztował? Na te złote pazurki - ile wydali? Zawsze wyjdzie, że to znów "oni" i że za dużo.\nTak często w Polsce funkcjonują dwie karykatury: Wschodu i Zachodu. Najczęściej jest to podkreślanie całkowitej obcości wobec Wschodu i nieudolna próba naśladowania kapitalizmu, czasem też z podkreśleniem, że on ma być "nasz", własny. Gdy pojawiło się zjawisko bezrobocia, w Polsce w całkiem poważnych gazetach można było przeczytać, że to świetnie, oznaka zdrowia i przejścia do prawdziwego kapitalizmu, czego "tam" jednak się nie usłyszy. Chaos idei i mitów rodzi rozczarowanie, które wcale nie przybiera formy wyszlachetniająco-melancholijnej tęsknoty „do czegoś innego". Odmienność pozycji startu i podstawowych reakcji dowodzi jednak, że istnieje i istnieć będzie istotna bariera w miejscu dawnej "żelaznej kurtyny". Próbowano nazwać Europą Środka tę naszą część, by podbudować nie najlepsze samopoczucie. We Francji nikt nie wierzył, że pochodzę "ze środka", z pewnym zdziwieniem przyjęłam, że mój język wykładany jest na uniwersytecie wśród "orientalnych" - jak chiński, turecki, czy mongolski. Hiszpanie mają nawet powiedzenie "dalej niż w Polsce", bo leży ona, jak wiadomo powszechnie, na krańcu świata i można poważnie wątpić, czy coś znajduje się jeszcze dalej.\nMoja książka mówi więc o zmieniającej się Europie, jaką można zobaczyć przechodząc ulicą, jaka się rysuje z migawkowych rozmów i zdziwień. Dlaczego poszukując tego konkretnego wymiaru przemian politycznych, które w latach, gdy pisane były moje eseje czy reportaże całkowicie zachwiały utrwalonymi strukturami, mogłam go odnaleźć opisując miasta? Miasto to soczewka. Greckie słowo polis, miasto, zawiera ten sam rdzeń co polityka. To jeden z tych elementarnych związków, które źródła słów przechowują jako podstawę tak powszechną i niezmienną, że uchodzi ona uwadze.


Zobacz, jak grali rywale Radomiaka - tabela i wyniki\nRadomiak Radom nie zwalnia tempa w walce o awans do Nice I ligi. Rywale „Zielonych” nie zamierzają im jednak tego zadania ułatwiać. Sprawdź wyniki 5. kolejki gier i aktualną tabele.\nTegoroczne rozgrywki II ligi od pierwszej kolejki dostarczają kibicom mnóstwo emocji. W każdej kolejce na boiskach oglądamy walkę, która dostarcza sporo emocji. Nie inaczej było w spotkaniach rozgrywanych w ramach piątej serii gier. Tylko jeden mecz zakończył się wynikiem remisowym, a w pozostałych spotkaniach padało średnio prawie trzy bramki na mecz.\nNajniższa liczba bramek w meczach rozstrzygniętych padła podczas spotkania w Radomiu. Podopieczni Jerzego Cyraka wygrali z ROW-em Rybnik 1:0 po golu niezawodnego Leandro z 68. minuty. ( Więcej o tym meczu pisaliśmy TUTAJ).\nWyniki meczów 5. kolejki II ligi\nGKS 1962 Jastrzębie – GKS Bełchatów 2:0\nŁKS Łódź – Błękitni Stargard 2:1\nLiderem niezmiennie pozostaje drużyna Warty Poznań. Zespół ze stolicy Wielkopolski, podobnie jak Radomiak w tym sezonie odnosi same zwycięstwa. Poznaniacy strzelają w swoich spotkaniach jednak więcej bramek niż „Zieloni” i z lepszym bilansem bramkowym liderują tabeli II ligi. Tabele zamyka najbliższy rywal naszej drużyny. Gwardia Koszalin, która uległa Wiśle Puławy spadła po tej kolejce na ostatnią pozycje w ligowej hierarchii. Zawodnicy Jerzego Cyraka niezmiennie zajmują drugie miejsce z takim samym dorobkiem punktowym jak Warta.\nTabela II ligi po 5. kolejkach\nW 6. kolejce spotkań Radomiak zmierzy się na stadionie MOSIR przy ul. Narutowicza z zespołem ostatniej w tabeli Gwardii Koszalin. Dla „Zielonych” mecz ten będzie wyjazdowym, gdyż z racji nie posiadania stadionu, klub z Koszalina rozgrywa swoje mecze domowe na wyjeździe. Początek spotkania Radomiaka z czerwoną latarnią ligi zaplanowano na godz. 19 w poniedziałek, 28 sierpnia.


Pasy się zacinają Siena 1.4 1998 :: Fiat Siena, Palio Forum\nPasy się zacinają Siena 1.4 1998\nTemat: Pasy się zacinają Siena 1.4 1998\n07-03-2013, 11:44 #1\nSiena 1.4 LPG\nWitam. Często zacina mi się pas bezpieczeństwa od strony kierowcy, wiem że to bolączka w Fiatach..\nJak już tak zostanie bo sie nie obejmę to czasami w trakcie jazdy puszcza ale z tym jest różnie..\nPytam jaki jest koszt części i naprawy, czy to większa robota? Jestem mało wprawny macher więć pytam bo chyba dam do mechaniora.\n07-03-2013, 13:15 #2\nPamiętam, że kupę lat temu w ojca brava zacinał się pas z tyłu. Mechanik władował mu w miejsce oryginalnego pasa pas z... poloneza borewicza mocno mnie to zdenerwowało i mając wtedy 14 lat na karku rozebrałem zwijacz pasa, zacząłem kombinować, usunąłem czujnik grawitacyjny (taki ciężarek który się buja w lewo i prawo) i było po problemie. Przy szarpnięciu ładnie się blokował, przy mocniejszym hamowaniu również z tego co wiem jedyna strata po usunięciu tego czujnika jest taka, że jak samochód wywróci się na dach czy na bok to pasy nadal będą prawidłowo trzymać, ale po odpięciu zwiną się z powrotem a nie pozostaną rozwinięte\n07-03-2013, 13:26 #3\njak nie wiesz jak zrobić to czasami pomaga pukanie w okolicy napinacza. u mnie też to występuje. ale daje sobie z tym radę.\n09-03-2013, 11:09 #4\nu mnie jest to samo, jak złapie czasami to po 2 minutach lub dłużej puszcza dopiero...\n09-03-2013, 13:49 #5\nmnie sie raz pas zablokował jak był zwiniety - trzymał tak z tydzien aż pewnej niedzieli poprostu puscił - ciekawe co bym powiedział jak bym mnie policja zatrzymała - panie nie moge pasa zapiąc ;P samochó mi nie pozwala\n09-03-2013, 15:46 #6\nSiena 1.6 16V\nTak to jest porażka, mnie się z tyłu raz zablokowały, a z przodu już kilka razy. Zwijanie też nie jest mocną stroną, poprawiłem to psikając pasy sprayen do kokpitu, takim antystatycznym, powoduje że są bardzo śliskie i lepiej się zwijają.\n09-03-2013, 18:01 #7\njak sie u mnie zblokowal pas pasazera to wystarczylo sie do niego dostac i spsikac silikonem uniwersalnym od tej pory dziala bez problemow\n11-03-2013, 13:22 #8\nno ja jak tylko mi sie odblokował to wszystkie pasy potraktowałem silokonem w spreju i odrazu lepiej zaczeły sie zwijac\n19-03-2013, 19:17 #9\nPalio Weekend '98 1.6 16 V\nmiałem dokładnie tak samo.\n22-03-2013, 21:17 #10\nCzęsto zacina mi się pas bezpieczeństwa od strony kierowcy, wiem że to bolączka w Fiatach.\nNie "we fiatach", tylko we wszystkich samochodach mających ponad pięć lat.\nPrzyczyna jest zawsze identyczna (albo podobna). Pasów się nie ogląda i nie konserwuje, i tu jest przyczyna.\nZobacz sobie nowe pasy, choćby w salonie (może być Fiat). Miękkie są, prawda? i tak jakoś lepiej się zwijają?\nOtóż pasy (sama tkanina) bardzo chętnie "wchłaniają" tłuszcz / brud (pot, rozlane napoje itd). Niby nie powinny (syntetyczne włókna tego typu nie są chłonne), ale bardzo gęsty splot tkaniny powoduje że co się do nich przyczepi to zostanie "na zawsze".\nCo robimy ze szmatą brudną do tego stopnia że zrobiła się sztywna? Pierzemy ... ale pasów ot tak po prostu nie upierzesz w pralce. Da się, ale roboty sporo. Żeby wyczyścić "porządnie" należy rozebrać kawałek auta (plastiki na słupku), bez tego nie umyjemy całego pasa i nie sprawdzimy jak wygląda mechanizm zwijaka.\nTylko proszę pamiętać że jest to urządzenie stosunkowo delikatne (układ zwijający/blokujący), w dodatku zawierające materiały wybuchowe (konstrukcje z pironabojem w napinaczu). W tym się nie dłubie bez pojęcia, i raczej nie młotkiem / przecinakiem.\n"Upranie" pasa już nieraz uchroniło mnie i znajomych przed (zbędnym) wydatkiem. Woda z detergentem, szczotka - rozwijamy pas do końca, i jedziemy szczoteczką na mokro kawałek po kawałku. Wysunięty pas blokujemy czymkolwiek, szczypcami samozaciskowymi czy czymś takim. Po umyciu ma wyschnąć CAŁKIEM. Nie "prawie", bo nam zwijak zardzewieje i będziemy mieli jeszcze gorzej!\nPo umyciu można go potraktować preparatami typu "Cockpit Spray" albo lekkim olejem silikonowym (zmniejszą opory i częściowo zabezpieczą przed wchłanianiem potu).\nCzasem widać na krawędziach tkaniny wystrzępienia (w samochodach mających 10 i więcej lat to raczej norma). Zależy ile ich jest i jak mocno wyłażą na boki - tego się nie naprawia, pas "wysiepany" jest do wymiany. Nic nie wymyślicie, szpulka zwijaka ma określoną szerokość, to co wystaje będzie się "czepiać". No ale do starych aut można kupić pasy w niezłym stanie za grosze, nie ma co myśleć tylko trzeba wymienić.\nSam mechanizm zwijający też może się uszkodzić. Są trzy główne przyczyny:\n- starzenie smarów\nNa zużycie nie ma lekarstwa, wytarte elementy metalowe albo plastikowe są niewymienne. Z tym że takie zużycie w normalnie eksploatowanym aucie następuje przy przebiegu rzędu 500k km, nawet najbardziej tandetne konstrukcje wytrzymują te 300-400 tys km bez wyraźnych śladów zużycia mechanicznego.\nWilgoć. No cóż, normalnie wody tam nie ma ... Wiecie dlaczego NIGDY nie kupujemy auta zalanego / podtopionego? Bo w nich NIC nie działa tak jak powinno, występują uszkodzenia które normalnie nie mają prawa się zdarzyć przed przejechaniem miliona kilometrów. Mechanizm pasów jest tego świetnym przykładem, normalnie może się na nim co najwyżej kondensować para w zimie (ale w minimalnych ilościach) i dlatego jest słabo zabezpieczony przed wilgocią. Ale jak samochód podtopimy, to ze względu na stosunkowo niskie miejsce mocowania mechanizm pasów na 99% zostanie zalany. I zardzewieje, bo czemu nie? Blacha stalowa tak ma że rdzewieje po polaniu wodą. Najmniejsze ślady korozji mechanizmu zwijającego są poważną przesłanką do jego wymiany ... oraz sprawdzenia reszty auta pod kątem ewentualnych szkód spowodowanych przez wodę.\nŻe niby wóz od nowego w rodzinie? Ha ha .... a może szwagierka zapomniała jak ją wyciągali z jeziora (zamaskowanego na "małą kałużę") ciągnikiem gąsienicowym? Różnie bywa, w każdym razie rdza w takim miejscu to zły znak (kupującym samochód używany polecam sprawdzenie tego miejsca, stosunkowo łatwo dostępne a można zobaczyć wiele ciekawych rzeczy).\nSmar(-y). Z moich obserwacji wynika że zachowują swoje właściwości nawet po 10 latach. Ale zdarzają się wyjątki, ekstremalne temperatury potrafią spowodować "zepsucie" tych smarów dużo wcześniej (powiedzmy 5 lat?). Smar jak smar, zwykle wazelinopodobny silikon (różne odmiany zależnie od producenta pasów). Jeśli zrobił się "twardy" albo "spłynął" możemy go zmyć i nałożyć nowy. Na elementy z tworzyw - silikon "do plastikowych przekładni"; na elementy metalowe - dowolny smar "do metalu" (byle nie za gęsty).\nTyle ogólnie, szczegóły zależą od modelu i stanu pacjenta.\n« [Siena 1.6 16v] Czy można do 1.6 16v założyć świece NGK BCP5E zamiast BCPR6E | Przerwa na swiecach »\nZacinające się klamki tylne\nOstatni post: 01-07-2014, 17:08\nKupię dwa dywaniki gumowe przód FIAT Siena 1998\nNapisany przez pytlowany1 na forum Kupię\nOstatni post: 29-01-2013, 09:17\nSiena 1.6 16V 1998 Problem z odpowietrzeniem po wymianie termostatu, bulgocze i kopci\nNapisany przez mic22 na forum Siena, Palio\nOstatni post: 06-01-2013, 20:30\nSiena 1.6 16V 1998 Czy wymieniać silnik krokowy?\nNapisany przez guslarz na forum Siena, Palio\nOstatni post: 06-12-2012, 13:48\nZacinający się zamek w bagażniku w Fiat Stilo Kombi 1.9JTD\nNapisany przez maltize na forum Stilo\nOstatni post: 23-04-2009, 08:41\nzacinajacy sie pas podzczas zapinania\nzacinajacy sie pas bezpieczenstwa w punto 2\nsamochod-dlaczego sie pasy bezpieczenstwa zacinaja przy wyciqaganiu\npunto 2 niemozna zapiac pasa\nalfa 147 pasy bezpieczenstwa jak rozebrac\npasy bezpieczenstwa zacinaja sie\npas sie zacial samochod\npas bezpieczenstwa blokuje sie\npasy sie zacinaja\nzwijacz pada bezpieczenstwa zacina sie\n1998, pasy, siena, się, zacinają


Marika Wojtowicz - w zumbie jest dużo radości\nMarika Wojtowicz - w zumbie jest dużo radości\nZ Mariką Wójtowicz inicjatorką wielu akcji charytatywnych i finalistką konkursu człowiek roku w Ostrowie Wielkopolskim rozmawiamy o pasji jaką jest zumba i taniec\nPierwsze i najważniejsze pytanie - dlaczego zumba?\nPonieważ jest w niej dużo radości:) Nawet jeżeli coś nam podczas zajęć nie wychodzi to jest wesoło:) Zaraziła mnie Stelcia z Wrocławia w 2010 roku... i tak sobie choruję do dzisiaj.\nZumba to pasja, styl życia, a może....?\n...możliwość poznania fantastycznych ludzi.\nSkąd czerpiesz inspiracje do swoich układów?\nPłyty ZIN, oczywiście sieć:) i wiele szkoleń, pokazów, maratonów...\nZumba to Twoje uzależnienie?\nChyba nie, staram się teraz podchodzić do tego z większym dystansem. Chociaż najdłużej wytrzymałam dwa tygodnie bez zajęć i lekko nie było.\nCo najbardziej lubisz prowadząc zajęcia zumby?\nLudzi, którzy uczestniczą w zajęciach i to, że nawet, gdy mam ciężki dzień i jestem zmęczona to pierwsza nutka wprowadza mnie w cudowny nastrój.\nNa co mogą liczyć Twoi klienci podczas prowadzonych przez Ciebie zajęć?\nStaram się stworzyć zajęcia dla wszystkich, bez względu na status społeczny, płeć, wiek czy wyznanie:) U nas każdy znajdzie dla siebie kawałek parkietu:)\nKtóre z zajęć zumby lubisz najbardziej?\nNigdy się nad tym nie zastanawiałam. Uwielbiam Zumba fitness - ponieważ od niej wszystko się zaczęło. Na Atomic przychodzą fantastyczne dzieci, które są szczere i za to je uwielbiam:) Zumba Gold pozwala poruszać się każdemu: paniom w ciąży, osobom po urazach, rozpoczynającym przygodę z zumba fitness, dzieciom, osobom od 0-100 lat:)) We wtorki spotykamy się na zumba toning, te zajęcia są jeszcze „mocniejsze”. Tutaj się nie oszczędzamy, są pompki, brzuszki, skoki. Na toning przychodzą osoby, z którymi znamy się już ponad rok, nazwałyśmy się żartobliwie „liga kobiet”, z prezesem Agnieszką na czele. Mamy nawet śmieszne powitanie „Beto szufla”:) Szczególnie ta ekipa zawsze mocno wspiera mnie przy wszystkich charytatywnych imprezach. Chociaż imprezy powstają przy wparciu ogromnej grupy zumbowiczów.\nJak oceniasz zainteresowanie tego typu zajęciami w regionie, w którym mieszkasz?\nOstrów Wielkopolski jest pod tym względem fenomenalny, tutaj Zumba przyjęła się w 100%. Kolejni instruktorzy prowadzą także zajęcia w bliskich miejscowościach i tam zainteresowanie jest podobne. Czasami wydaje mi się, że ten rejon czekał na zumbę od lat:)\nOrganizujesz charytatywne maratony zumby. Uważasz, że jest to dobry sposób pomagania?\nZdecydowanie:) Na szczęście wiele organizacji odchodzi już od stawania w rynku z puszką i proszenia o darowizny. My organizujemy maraton w cenie zajęć. Ludzie fantastycznie się bawią, przy tym pomagając innym, a to uszczęśliwia i obdarowanych i darczyńców... Zawsze mogę liczyć na fantastycznych instruktorów, którzy bezpłatnie prowadzą takie wydarzenia: była u Nas już dwa razy Iza Kin z zumbapolska.com, był Michał Kurpet, fantastyczna ekipa z Wrocławia: Gina, Przemo, Monia, Agnes, Angela, Stella, Iza...Ciężko wszystkich wymienić:) Zawsze mogę liczyć na cudowne dziewczyny z rejonu: Martę, Anię, Izę, Asię, Agnieszkę. Do tego mamy zawsze chętnych sponsorów i media. Może nie jesteśmy tak wielkim miastem jak Poznań, Warszawa, Kraków czy Wrocław, ale ludzie tutaj mają ogromne serce i chętnie pomagają. Przykładem są ostatnie zajęcia charytatywne, w czwartek przyszło ponad 190 osób, żeby wspólnie pomóc kochanemu Krzysiowi. Taka liczba podczas jednych zajęć to coś o czym nigdy nawet nie marzyłam :)\nNie wiem czy lubię :) Dla mnie jest to tak, jak z oddychaniem ...naturalne :) Jeżeli chodzi o to czy mam coś w zamian to tak: mam najpiękniejszy zbiór obrazków i listów od dzieci, coś czego nie oddałabym za nic w świecie.\nTaniec daje wolność?\nO TAK ! Podczas zajęć zapominam o wszystkich problemach i troskach:)\nTwoje plany na przyszłość??


USA reagują na atak koronawirusa. Wysyłają do Chin samolot po swoich obywateli - WP Wiadomości\nkoronawirus w chinachszczep koronawirusa\nŹródło: East News, Fot: LILLIAN SUWANRUMPHA/AFP/East News\nInformację o ewakuacji amerykańskich obywateli podało "Wall Street Journal". Po kilkudniowych negocjacjach amerykańskich władz z chińskim MSZ, USA wysyłają w niedzielę lot czarterowy, którym będą mogli wrócić amerykańscy obywatele i dyplomaci mieszkający w Wuhan. Na pokładzie lotu znajdzie się 230 osób - pracownicy amerykańskiego konsulatu i ich rodziny.\nZ kolei agencja Reutera informuje, że także Francja planuje ewakuować swoich obywateli z chińskiego miasta Wuhan, które zostało zamknięte z powodu epidemii.\n"Konsul generalny, we współpracy z lokalnymi władzami, planuje zorganizować autobus, który pozwoli obywatelom narodowości francuskiej oraz ich chińskim i zagranicznym małżonkom i dzieciom, wyjechać z Wuhan do miasta Changsa" - cytuje chińskie źródła agencja.\nPrzypomnijmy, że w ciągu ostatnich 24 godzin bilans ofiar śmiertelnych koronawirusa wzrósł o 15 osób. Według informacji przekazanych przez chińskie władze, łącznie zmarło już 41 osób i ponad 1300 potwierdzonych przypadków zakażenia. Łącznie jest w samych Chinach 1287. 57 osób jest w stanie krytycznym.\nPotwierdzone przypadki w innych krajach: Tajlandia - 5, Australia - 4, Singapur, Francja, Japonia, Tajwan i Malezja - 3, Wietnam, Korea Południowa, Stany Zjednoczone - 2, Nepal - 1.\nPolskie służby zapewniają, że na bieżąco monitorują sytuację. - Na lotniskach zastosowano wzmocnione procedury bezpieczeństwa. Została wprowadzona karta lokalizacji, która wymaga dodatkowych informacji od pasażerów przylatujących z zagrożonych rejonów świata. Nie mam danych, aby w Polsce istniało zagrożenie takim wirusem - tłumaczył Paweł Jabłoński, wiceminister spraw zagranicznych.


Szkolenie przedłużania i stylizacji paznokci metodą gel&go !! Sosnowiec - ANONSE\n» Szkolenie przedłużania i stylizacji paznokci metodą gel&go !!\n1000.00 zł Szkolenie przedłużania i stylizacji paznokci metodą gel&go !! Sosnowiec\nOferuję szkolenia nowoczesną metodą gelamp;go technologyTM. To absolutnie nowa technologia w przedłużaniu i utwardzaniu naturalnych paznokci, która:\n-skraca czas pracy nawet do 20 min przy korekcie paznokci\n-pozwala wykonać ultracienkie i super mocne paznokcie\n-umożliwia wtapianie ozdób i łączenie żelu gelamp;go z hybrydą gelamp;go\n-zapewnia 100% większą wydajność produktu, niż tradycyjny żel\n-nie wymaga budowania krzywej C czy opiłowywania paznokci po ich utwardzeniu !!!


Treningi – Blog o siłowni\nHGH hormon jest każdego roku częściej stosowanym hormonem do produkcji specjalnych odżywek na przyrost masy mięśniowej. Coraz więcej osób wybierając się na ćwiczenia, decyduje się także na stosowanie odpowiednich odżywek, które zwiększają pozytywne strony stosowanych ćwiczeń. Obecnie najskuteczniejsze odżywki na masę mięśniową zawierają właśnie HGH hormon. Continue reading\nhgh, hormon, hormon wzrostu, hormony\nLedwie co sławne wokół nas stało się posiadanie prężnego i umięśnionego ciała. Niegdyś ludzie nie zwracali zbytniej uwagi do tego jak wyglądają. Nie przykładali wagi do tego jak zbudowane jest ich ciało, ile wskazuje sama waga. Wyznacznikiem raczej było swojskie i rodzime jedzenie, które niepowstrzymanie mimo to powodowało u ludzi niebagatelną nadwagę i problemy z wyglądem. Continue reading\nćwiczenia na masę, odżywki na masę, suplementy, trening na masę


Rolety antywłamaniowe - Adams Z.P.U. Legionowo\nRolety antywłamaniowe wizualnie nie różnią się znacząco od rolet standardowych, tzw. zabezpieczających. Są jednak wykonane z mocniejszych materiałów, ponieważ jest to system rolet skierowany do osób, dla których istotne znaczenie ma zapewnienie maksymalnej ochrony i bezpieczeństwa osłanianych pomieszczeń.\nRolety antywłamaniowe – skuteczne i solidne zabezpieczenie, które w znacznej większości przypadków uniemożliwiają włamanie do pomieszczeń zabezpieczonych tym systemem.\nW zależności od wybranego pancerza, rolety antywłamaniowe spełniają wymagania bezpieczeństwa, w klasie RC1N, RC2N, WK2 oraz maksymalnie RC3, co zostało potwierdzone badaniami, przeprowadzonymi w akredytowanych laboratoriach badawczych.\nSpecyfikacja rolet antywłamaniowych\nW tego typu produktach poszczególne elementy, m. in. prowadnice posiadają specjalne wzmocnienia oraz dodatkowe systemy zabezpieczeń (np. wieszaki blokujące, czy też mechanizmy rygli i zapadek), co czyni je trudnymi do sforsowania dla osób nieuprawnionych oraz gwarantuje skuteczne zabezpieczenie okien lub drzwi wejściowych budynku.\nProfile roletowe wykonane są z ekstrudowanego aluminium. Cechuje je znaczna trwałość i wytrzymałość, odporność na warunki atmosferyczne oraz łatwość w konserwacji. Ze względu na duży ciężar profilu oraz realizację funkcji antywłamaniowych, możliwe jest podnoszenie i zamykanie tego typu konstrukcji tylko z wykorzystaniem napędu elektrycznego.\nPoza realizowaniem funkcji antywłamaniowych, rolety tego typu są bardzo dobrym izolatorem akustycznym oraz osłaniają wnętrza budynków przed nadmiernym nasłonecznieniem oraz nagrzaniem.


Pomóżmy bezdomnym kotom [VIDEO] – LPU24 – informacje : kultura : rozrywka : sport – Puławy Powiat Puławski\nStrona Główna:LPU24:Informacje:Pomóżmy bezdomnym kotom [VIDEO]\nPomóżmy bezdomnym kotom [VIDEO]\nPaweł Skibniewski18 lipca 2020\nPomimo wielu apeli i podejmowanych akcji takich jak bezpłatna sterylizacja psów i kotów, na terenie naszego miasta nadal istnieje problem bezdomnych zwierząt a w szczególności kotów. W miejscach takich jak pustostany czy opuszczone domy spotkać można zamieszkujące tam dzikie koty, którymi nikt się nie interesuje.\nOstatnio miały miejsce przypadki ich otrucia. Ci, którym los zwierząt nie jest obojętny zwracają uwagę na istniejący problem.\nAby pomóc rozwiązać problem bezdomności zwierząt i zapobiec wzrostowi ich liczebności zwracajmy uwagę zarówno na nasze zwierzęta jak i te bezdomne. W przypadku znalezienia bezpańskich psów lub kotów należy zgłosić się do straży miejskiej.\nAutorzy: A. Koter, M. Strzelecka\nAktywny wypoczynek z MOSiR [VIDEO]\nPracownicy Azotów będą szkolić się w VR [VIDEO]\nPuławskie startupy z ogromnym dofinansowaniem\nBlues będzie rządzić w Puławach\nDodatkowe kursy autobusów na Wszystkich Świętych\nW Puławach stanął mammobus [VIDEO]


Puwalski Krzysztof ebooki, książki i audiobooki – woblink.com\nPuwalski Krzysztof ×\nKrzysztof Puwalski – PUWAL – 22 lata w Siłach Specjalnych w tym 12 lat w GROM-ie. Ten czas to spełnienie jego marzeń. Historia Operatora 594 to niezwykła przygoda człowieka z determinacją dążącego do upragnionego życiowego celu. W książce znajdziesz przykłady ludzkiej wytrwałości, siły, pasji, pragnienia przeżycia przygody, akcji i adrenaliny, ale też wyczerpania, tęsknoty, oraz walki z samym sobą. Dotkniesz świata jednostek specjalnych dostępnego tylko dla wybranych....\nKrzysztof Puwalski – PUWAL – 22 lata w Siłach Specjalnych w tym 12 lat w GROM-ie. Ten czas to spełnienie jego marzeń. Historia Operatora /594/ to niezwykła przygoda człowieka z determinacją dążącego do upragnionego życiowego celu. W książce znajdziesz przykłady ludzkiej wytrwałości, siły, pasji, pragnienia przeżycia przygody, akcji i adrenaliny, ale też wyczerpania, tęsknoty, oraz walki z samym sobą. Dotkniesz świata jednostek specjalnych dostępnego tylko dla wybranych. ...


Walizka duża miękka - Walizki - Kolekcja jesień 2019 - Sklep Zwierciadlo.pl\nMarket Akcesoria damskie / Torby i walizki / Walizki / walizka duża miękka - Kolekcja jesień 2019\nWalizki są ulubionym rodzajem bagażu wśród wielu podróżujących osób. Pozwalają pomieścić naprawdę dużo rzeczy i porządnie je ułożyć. W dodatku producenci walizek dbają o to by były lekkie, łatwe w prowadzeniu, solidne i wytrzymałe. Walizki od znanych marek mają też bardzo elegancki wygląd. Taki bagaż można zabrać ze sobą wszędzie i przewozić dowolnymi środkami transportu. walizka duża miękka to jedna z najczęściej odwiedzanych kolekcji w naszej galerii markowych projektów od między innymi Mia Toro, Crash Baggage, Solier, American Tourister, Sirocco. Zobacz najczęściej poszukiwane Walizki!\nCoraz częściej poza klasycznymi walizkami wybierane są walizki o nietypowej kolorystyce czy fakturze materiału. Taki bagaż bardzo wyróżnia się wśród innych, łatwiej też dostrzec taką walizkę na taśmociągu podczas odbioru bagażu na lotnisku. Dlatego właśnie coraz więcej osób wybiera torby, które charakteryzuje ciekawy design. Perełki takie jak walizka duża miękka już od 119.00 zł możesz znaleźć u nas przez cały rok! walizka duża miękka w dobrej cenie dla Ciebie od popularnych marek: Mia Toro, Crash Baggage, Solier, American Tourister, Sirocco.\nbiałe walizki walizki ze sklepu mall.pl walizki duże walizki średnie zielone walizki walizki małe walizki wenger walizki solier walizki mia toro czarne walizki


Bransoletki z muszelek Głubczyce » Twoje nagrody\n24 maja, 2020 24 maja, 2020 Doradca GSMLeave a Comment on Bransoletki z muszelek Głubczyce\nBransoletki z muszelek – hit wśród biżuterii na wakacje. Lato kojarzy się wielkimi krokami, a wraz spośród nim plany dotyczące wakacji, wyjazdów i lekkich stylizacji. Z pewnością popularne będą ubrania z nadrukami skupiającymi się spośród tym świętym czasem upałów. Spodziewać się można printów w modelu palm, owoców czy muszelek. Ten nowy wzór z powodzeniem można nosić nie jedynie na odzieży, ale i w organizacji biżuterii.\nNajlepiej taką, która podkreśla wakacyjne stylizacje dodatkowo nie tak praktycznie ją uszkodzić. W zależności od miejsca pobytu i prace, biżuteria narażona istnieje na uszkodzenia. Często wiele osób gubi pierścionki czy kolczyki albo przerywa łańcuszki od naszyjników czy bransoletek. Istnieje również ryzyko zaśniedzenia się wyrobów metalowych lub zarysowań. Warto te pamiętać, by nie kąpać się w morzu, oceanie czy basenie w biżuterii. Słona woda oraz chlor negatywnie wchodzą na kruszec.\nBransoletki z muszelek są to świetną opcją dla małych produktów ze złota czy złota. Można je dokonać samemu, czy z łatwością zakupić w sklepie stacjonarnym. Znacznie wysoki wybór mają te sklepy internetowe. Muszelki od razu nadadzą stylizacji letniego charakteru. Co więcej, ozdoby obecne są modne i publiczne w moc standardach oraz kolorach. Bransoletki z muszelek Głuchołazy\nTak naprawdę nie potrzeba wiele czynników, by bransoletki z muszelek postępować we polskim domu. Jest to zajęcie dość proste dodatkowo nie zajmujące zbyt dużo czasu. Po nabraniu wprawy, czas przeznaczony na ostatnią funkcja może wystawić tylko 10 minut. Co dlatego należy być, by zrobić własną ozdobę?\nPrzede każdym konieczne są muszelki, sznurek do makramy i zapięcie ze określeni szlachetnej. Zapisuje się, że długość sznurka, która pomieści 5 muszelek, powinna zawierać ok. 60 cm. Oczywiście między muszelki można podać niewielkie ozdoby np. w sytuacje kuleczek, kamyków czy innych czynników, przez które można przewlec sznurek. Należy pamiętać, by wszystkie muszelki były stworzone w obecną samą stronę, bo ich sama część jest wypukła. Pomyłka może zdarzyć, że bransoletka nie będzie przygotowywała się na ręce tak, jak powinna. W Internecie jest wiele tutoriali, które składają, jak wykończyć zapięcie bransoletki, bądź specjalnie je ozdobić. Bransoletki z muszelek Głuchołazy\nOprócz możliwości samodzielnego wykonania, wtedy na pewno ich perspektywą są uniwersalność czy łatwa dostępność. Podstawą bransoletek z muszelek jest sznurek, jaki nie zerwie się tak chętnie, jak delikatny łańcuszek. Co więcej, odpowiedzialnych istnieje wiele kolorów makramy, co pozwoli na kształtowanie ich wedle preferencji czy stroju. W jakiejś chwili można dokonać nową odsłonę kolorystyczną bądź wymienić przecierający się sznureczek na nowy. Więcej możliwość regulacji umożliwia noszenie takiej ozdoby każdemu, bez powodu na powierzchnię nadgarstka. Zaletą bransoletek z muszelek istnieje też to, że potrafią żyć one przechowywane zarówno na kostce. Bransoletki z muszelek Głuchołazy\nWybór tej biżuterii na wakacje z pewnością będzie trafiony i wpisze się w nowe trendy mody. Można już dziś zacząć ćwiczyć działanie tego sposobu ozdób, by na letnie dni mieć nowe typy bransoletek z muszelek. Bransoletki z muszelek Głuchołazy


Pracodawcy coraz częściej kuszą etatami - Biznes/technologie\nPracodawcy coraz częściej kuszą etatami\nData: 21-08-2009, 12:55\nPracodawcy, publikujący ogłoszenia w internetowej giełdzie pracy infoPraca.pl, najczęściej proponują zatrudnienie na pełny etat. Tego typu oferty stanowią obecnie 60 proc. z ponad 18 tysięcy opublikowanych ogłoszeń. Na Najczęściej zatrudnienie na pełny etat oferowali pracodawcy z Mazowsza, Śląska oraz Małopolski. Najmniej jest ich w województwie zachodniopomorskim, warmińsko-mazurskim oraz lubuskim.\nWśród pozostałych ofert 24 proc. to praca tymczasowa, a 4 proc. stanowiły propozycje zatrudnienia na część etatu.\n- Pracodawcy nie zmieniają w ostatnich miesiącach w znaczący sposób zasad zatrudniania pracowników. Oferują najczęściej zatrudnienie na pełny etat i na czas nieokreślony, bo wiedzą, że pracownik, który jest związany z firmą na dłużej ma lepszą motywację do pracy - uważa Beta Szilf-Nitka, Dyrektor Generalny internetowej giełdy pracy infoPraca.pl. - W sierpniu, w stosunku do lipca odnotowaliśmy ponad 7 procentowy wzrost liczby publikowanych ofert pracy. To po raz kolejny potwierdza, że dla pracodawcy internetowe giełdy pracy są najszybszą, najtańszą i najbardziej przyjazną metodą rekrutacji - dodaje Szilf-Nitka.