„Cyrk” - ilustrowana opowieść dla dzieci - Zwierciadlo.pl\n„Cyrk” - ilustrowana opowieść dla dzieci\nCyrk nie cieszy się ostatnio najlepszą prasą. Obrońcy zwierząt protestują przeciwko tresurze, esteci miejscy krzywią się na kiczowate namioty, a słynna szkoła w podwarszawskim Julinku już od ponad dekady nie kształci artystów cyrkowych.\nW Peerelu cyrk był ważnym zjawiskiem, w środowisku cyrkowym rozgrywała się m.in. akcja jednej z części kultowego komiksu o kpt. Żbiku, przeniesiona potem do serialu „07 zgłoś się”. Przyjazd artystów do miasta był wydarzeniem, zakłady pracy kupowały zbiorowe bilety, do kas ustawiały się kolejki. Wewnątrz namiotu siedziało się na drewnianych ławkach, a przed numerem z dzikimi zwierzętami arenę odgradzano od widowni metalowym płotem.\nByło to w czasach przed Internetem i billboardami na ulicach. Cyrk reklamował się na plakatach rozwieszanych na specjalnych słupach, ogrodzeniach budów i we wszelkich dostępnych miejscach. Nie było i nadal nie ma się czego wstydzić. Projekty plakatów wychodziły spod ręki uznanych plastyków.\nKsiążka „Cyrk”, która ostatnio ukazała się na rynku, jest właśnie zbiorem blisko trzydziestu wspaniałych grafik, powstałych w latach 60. I 70. XX wieku. Wśród autorów są m.in. Jan Lenica, Waldemar Świerzy, Jan Młodożeniec. Każdy z plakatów został krótko i dowcipnie opisany przez Macieja Byliniaka.\nNa państwa oczach tygrys z Exeter wydzierga bardzo gryzący sweter. Patrzcie na galop klauna Browna! Wisi pod siodłem, chociaż stał na. Przed państwem Max, mistrz linoskoczków, twórca metody małych kroczków.\nI choć koniec końców nadszedł finał występów cyrku Trampolina, to dzięki pięknemu „Cyrkowi” przygodę można zacząć odnowa.\n„Cyrk” Maciej Byliniak, ilustracje Roman Cieślewicz, Jan Lenica, Jan Młodożeniec i inni, Wydawnictwo Dwie Siostry, Warszawa 2012, s.\nTak. Jako dziecko dosyć często się bałam. Moi rodzice mnie kochali, ale mieli taką pracę, że często zostawałam sama, więc żyłam w permanentnym strachu. A bajki to też był strach. I jako dorosła osoba chcę powiedzieć, że świat jest nie tylko okrutny, lecz także piękny, to tylko kwestia tego, na co mamy fokus. Są autorzy, którzy lubią pisać dramatyczne historie, i to jest w porządku. Ja wolę na czym innym skupiać uwagę. Ale też na przykład w książce „Kicia Kocia. To moje!” kotka jest samolubna, nie chce dzielić się zabawkami. Albo w „Nie chcę się tak bawić” opowiadam o koledze Kici Koci, Marcysiu, który tak polubił dziewczynki, że zaczął je przytulać na siłę. Nie wytykam, że tak nie wolno, tylko pokazuję, że nie zawsze to, co sprawia przyjemność nam, jest tak samo atrakcyjne dla innych. W pozytywny sposób chciałam pokazać proste reguły, którymi należy się kierować. Nie bierz niczego siłą, nie zmuszaj, nie ignoruj uczuć drugiego człowieka, pytaj. I to dotyczy nie tylko relacji męsko-damskich.\nO prezentach dla dziecka warto pomyśleć z dużym wyprzedzeniem. Prezenty powinny sprawić radość, ale też nie przytłaczajmy dziecka nadmierną ilością. (fot. iStock)\nCo roku zadajemy sobie dziesiątki pytań co do tego, jakie konkretnie powinny być prezenty na gwiazdkę. Może tym razem warto zadać sobie inne pytanie: ile sztuk prezentów nasze dzieci powinny znaleźć pod choinką?\nPozwolić się bawić czy edukować? Dwie czy osiem sztuk? Dziecko ma się spodziewać, co otrzyma, czy wręcz przeciwnie - podarować mu coś, czego się nie spodziewa? Prezent powinien być oryginalny, zrobiony samemu czy właśnie taki, jaki otrzymają jego koledzy? Prezent ma służyć dobrej zabawie czy rozwijać dziecko? Przed gwiazdką każdy rodzic zadaje sobie tego typu pytania i - w wyniku niemożności podjęcia decyzji - na wszelki wypadek realizuje wszystkie pomysły; nasze dzieci znajdują pod choinką tony przedmiotów. Zaśmiecamy dom zbędnymi przedmiotami i na własne życzenie wychowujemy pokolenie konsumpcyjnie nastawione do życia. Sami uczymy lęku przed pustym miejscem pod choinką. A wystarczy zadać sobie proste pytanie: Ile optymalnie prezentów powinno dostać dziecko? Jest na to pytanie konkretna odpowiedź: dwa.\nPrezent na gwiazdkę musi być przemyślany\nKupując dziecku prezent zazwyczaj jesteśmy rozdarci między dwa pomysły: coś, co sprawi mu przyjemność lub coś, co je rozwinie. Dzieci najczęściej dostają za dużo przedmiotów, bo chcemy zaspokoić te dwie strategie wyboru jednocześnie. Zupełnie niepotrzebnie! Prezent ma bowiem sprawiać przyjemność. Żadne małe dziecko nie ucieszy się z kozaków czy nowego fotelika do samochodu. Kupowanie przedmiotów użytkowych, które i tak dziecko by dostało, nie ma żadnego sensu.\nUnikaj tak zwanych zabawek edukacyjnych\nKup dziecku coś, czym lubi się bawić, co sprawi mu przyjemność. Prezenty edukacyjne często wcale takie nie są, to tylko haczyk na rodziców. Dzieci intuicyjnie podchwytują, że chcesz je „rozwijać” czy edukować i jak ognia unikają takich zabawek. Kupując zabawki edukacyjne tylko pozornie robimy to dla dzieci. Najczęściej w ten sposób zasypujemy poczucie winy, że nie spędzamy z nim za dużo czasu, że krzyczymy, że się nie bawimy, nie czytamy. Jeśli kupujesz zabawkę, niech służy ona do zabawy - wesołej, takiej, która ucieszy dziecko, angażującej jego uwagę. Błędem jest mieszanie celów. Powiedzmy to jeszcze raz: prezenty edukacyjne rodzice kupują dla siebie, a raczej dla swojego sumienia. Dzieciom kupujmy to, czym mogą się z zaangażowaniem własnej inwencji bawić. Zadajmy sobie dość fundamentalne pytanie: „Do czego służy prezent? Jaka jest jego elementarna rola? Przecież na pewno nie użytkowa! Zatem nie daj się złapać na lep zabawek edukacyjnych.\nRozmowy o prezentach na gwiazdkę…\n…wcale nie są łatwe. Jeśli dziecko powie ci, co chce, będzie oczekiwać, że to dostanie.\nJeśli dziecko umie pisać, zachęć je, żeby napisało list do Mikołaja, jednak powiedz, że nie wypada prosić o dużo rzeczy. Niech poprosi o jedną. W ten sposób uczysz je dokonywania wyborów. Niech się spokojnie zastanowi, co jest dla niego najważniejsze. Oczywiście takie życzenie trzeba spełnić. Dlatego optymalna liczba prezentów to dwa: jeden, którego dziecko się spodziewa i drugi - niespodzianka.\nUwaga z dziećmi starszymi: jeśli odkryją zasadę, że zawsze dostają to, o co prosiły w liście do Mikołaja, poproszą cię o tarantulę lub zestaw do budowania bomby.\nKolega dostał więcej prezentów na święta\nJeśli twoje dziecko powie, że kolega dostał więcej prezentów, zmartw się, kiwaj współczująco głową i całkiem serio zapytaj, jak teraz będzie się bawił nimi wszystkimi jednocześnie. Zadaj dziecku pytanie: „I jak on poradzi sobie z tym kłopotem?” Tego konkretnie sformułowania użyj.\nTo, że dziecko mówi ci z wyrzutem, że inne dzieci dostały więcej, absolutnie nie świadczy o gwałtownym obniżeniu samooceny dziecka czy o tym, że czuje się gorsze. To tylko zwykła chęć dowiedzenia się, dlaczego tak się stało. Powiedz dziecku otwarcie, że dużo zabawek to tylko duży kłopot i obciążenie - bo tak w istocie jest.\nPrezenty od Mikołaja: ile sztuk?\nWiększość rodziców ma dylemat jak sprawić dziecku radość, ale jednocześnie nie zepsuć go prezentem. Tu także obowiązuje złota zasada dwóch przedmiotów. Dwa nie popsują żadnego dziecka.\nNie wiem, co kupić dziecku\nKochamy swoje dzieci, są dla nas najważniejsze na świecie, a jednocześnie dość często nie mamy żadnego pomysłu, co mogą chcieć na gwiazdkę. Zasada jest taka: im więcej czasu spędzasz z dzieckiem, tym mniejszy masz problem z wyborem prezentu dla niego, bo je znasz. Jeśli nie wiesz kompletnie, co ono może chcieć, co je ucieszy, potraktuj to jako mocny sygnał ostrzegawczy: jesteś zbyt daleko od swojego dziecka. Spędź z nim kilka godzin, pobaw się, porozmawiaj, a natychmiast będziesz wiedzieć, o czym marzy, co jest mu potrzebne, czym lubi się bawić najlepiej. Oczywiście nie zabieraj dziecka do sklepu, żeby ci pokazało, co mu się marzy, bo to jest już akt ostatecznej rodzicielskiej desperacji.\nZatem, jakie prezenty od Mikołaja podarować:\nTakie, które uaktywnią twoje dziecko - instrumenty muzyczne (ale nie elektroniczne przyciskacze).\nTakie, które zmuszą do swobodnej kreatywności - tory kolejowe, wiadukt do samodzielnego zbudowania, akcesoria do zabawy w lekarza.\nTe, które dadzą ogromne pole do popisu - klocki, ciastolina, czy limateria, z której można zrobić wszystko.\nTe, które są dobrej jakości - nie obciążaj dziecka tym, co się szybko uszkodzi, bo to dla niego ogromna przykrość.\nZanim kupisz prezent na gwiazdkę…\n… zadaj sobie pytanie:„Dlaczego ja mu to kupuję?”\nBo boję się, co ono zrobi, gdy nie znajdzie tego, co chce\nBo chcę mu wynagrodzić brak mojego czasu\nBo ja sama chciałabym to mieć\nBo inne dzieci na pewno to dostaną\nBo tym się zajmie, a ja potrzebuję chwili spokoju\nKażda z tych odpowiedzi eliminuje przedmiot jako dobry prezent.\nKilka dobrych rad na świąteczne prezenty\nJeśli kupujesz czteroletniej dziewczynce lalkę, to nie od razu ze wszystkimi akcesoriami. Dokupuj stopniowo, powoli.\nDziecko uczy się podczas każdej zabawy. Nie kieruj się walorami edukacyjnymi. Aktywnie spędź z dzieckiem dwie godziny - to zastąpi kilka zabawek edukacyjnych.\nNiech wasze dziecko dostanie tyle prezentów, ile każdy dorosły człowiek z rodziny. Inne postępowanie jest niewychowawcze i „psuje” dzieci.\nJedynym wyjątkiem od zasady dwóch prezentów jest klasyka literatury z pięknym wpisem. Dziecko bardzo się ucieszy z takiego prezentu… co prawda za piętnaście lat, ale to dobrze! W końcu dzieci wychowujemy dla przyszłości.\nKsiążki na Dzień Dziecka poleca szefowa działu kultury "Zwierciadła"\nJan Brzechwa, „Śmiechu warte” (fot. materiały prasowe Wydawnictwa Warstwy)\nKsiążka to najbardziej trafiony prezent na zbliżający się Dzień dziecka. Bo nawet jeśli w pierwszej chwili przegra z wymarzonymi zabawkami, to – pod warunkiem, że jest dobrze wybrana – przejdzie próbę czasu i zostanie z nami na dłużej. Będzie kształtować wyobraźnię, wrażliwość i pozwoli twojemu dziecku lepiej zrozumieć otaczający je świat i samego siebie. Czytajmy więc dzieciom i zachęcajmy je do czytania. Tylko co wybrać?\nNajnowsze dzieło małżeństwa Aleksandry i Daniela Mizielińskich. Autorów takich wydawanych na całym świecie bestsellerów, jak „Mapy” czy obrazkowa seria o miasteczku Mamoko, ale też błyskotliwego przewodnika dla dzieci po współczesnej architekturze „D.O.M.E.K”. „Którędy do Yellowstone? Dzika podróż po parkach narodowych” łączy rozwiązania i pomysły, z których autorzy są znani. To spora dawka pożytecznych informacji podana w niezwykle atrakcyjnej formie: to trochę atlas przyrodniczy, trochę przewodnik z wyrysowanymi w charakterystycznym dla Mizielińskich stylu mapami, plus idealnie wyważona porcja ciekawostek i historii. Ale „Którędy do...” to także coś więcej – komiks. Opowiadający o trójce przyjaciół, wiewiórce Uli, żubrze Kubie i gołębiu Filipie, którzy ruszają z Białowieży w świat, tropem parków narodowych w Stanach Zjednoczonych, Peru, Chinach, Namibii, Nowej Zelandii, Indonezji, Grenlandii. Akcja płynie tu wartko, a dzieciaki mimochodem chłoną wiedzę. Słowem: rozwiązanie idealne.\nAleksandra i Daniel Mizielińscy, „Którędy do Yellowstone? Dzika podróż po parkach narodowych”, wyd. Dwie Siostry, str. 128. Kategoria wiekowa: 7+\n„Gucio nie może zasnąć” i „Gucio się obraża” to jedne z najnowszych z serii książeczek dla najmłodszych, dzięki którym dzieci uczą się, jak radzić sobie z własnymi emocjami. Pomysłodawczyni serii mieszkająca we Francji rysowniczka Aurélie Chien Chow Chine, kiedy sama została mamą, zainteresowała sięsofrologią, czyli nauką o technikach relaksacyjnych, które uwalniają od stresu i poprawiają koncentrację. W każdej książeczce o Guciu znajdziecie zresztą zestaw ćwiczeń oddechowych (akurat w tych dwu przypadkach na „odpędzenie obrazy” i na lepszy sen). Ale w pomyśle autorki najważniejsze jest, żeby uczucia umieć rozpoznać i nazwać, to warunek, żeby potem móc nad nimi pracować. Rozpoznaje i nazywa je tytułowy Gucio, jednorożec z różnokolorową grzywą, a na co dzień przedszkolak z typowymi dla tego wieku problemami. Seria równie pożyteczna co rozczulająca. Wystarczy tylko spojrzeć na Gucia!\nAurélie Chien Chow Chine „Gucio nie może zasnąć” i „Gucio się obraża”, wyd. Debit, str. 32. Kategoria wiekowa: 2+\nAch, ci rodzice!\nDzieci bywają nieznośne? A co powiecie o rodzicach?! Weźmy taką oto sytuację: tata nie może oderwać się od swojego laptopa, jest wpatrzony w ekran od śniadania aż do wieczora, kiedy to niby z mamą oglądają razem film, tylko że on nieustannie zerka a to na prognozę pogody, a to na finanse, a to na media społecznościowe. Nic dziwnego – tu cytat z książki – że „ostatnimi czasy między mamą i tatą panuje chłód”. Brzmi znajomo? No właśnie. Pamiętajmy, że dzieci i tak wszystko widzą. I tatę ślęczącego bez przerwy przed komputerem i mamę z obsesją odchudzania. Te urocze dwie książeczki (może już nie najświeższe nowości, ale niezmiennie na topie) swoim milusińskim powinni kupić rodzice z poczuciem humoru i dystansem do siebie. Oba tytuły zostaną z wami na dłużej, bo i „Tata w sieci” i „Mama na diecie” są tak dowcipne, że jeszcze długo będziecie się z nich (wspólnie!) śmiać.\nPhilippe de Kremmeter „Tata w sieci” i „Mama na diecie”, wyd. Muchomor, str. 28. Kategoria wiekowa: 3+\nSpójrz jej w oczy\nPowieść dla nastolatków? Trudna sprawa. Z jednej strony chodzi o to, żeby historia podsuwana nastoletniemu dziecku była wiarygodna, dobrze oddawała realia życia „gimbazy” (a właściwie, w naszych nowym poreformowych czasach, uczniów ostatnich klas podstawówki). Z drugiej: ma być wystarczająco barwna, żeby nastoletniego czytelnika wciągnąć. No i jeszcze trzeci czynnik: my, rodzice, życzylibyśmy sobie, żeby książka niosła jednak za sobą jakieś pożyteczne treści. Taka jest właśnie ta powieść, której bohaterką jest tytułowa Ruby Redfort. Ponadprzeciętna trzynastolatka, specjalistka od łamania kodów. Sama zresztą stworzyła kod, którego nie potrafili złamać nawet mądrale z Harvardu. Ruby w czasie wolnym namiętnie ogląda też telewizyjne programy poświęcone pracy detektywa i policji. Przez swoje ponadprzeciętne zdolności dziewczyna zostaje wciągnięta w intrygę, której autorce tej książki Lauren Child pozazdrościliby scenarzyści najlepszych filmów szpiegowskich. Dla tych, którzy się w tę historię wciągną, mam dobrą wiadomość. W przygotowaniu są kolejne tomy.\nLauren Child „Ruby Redfort. Spójrz mi w oczy”, wyd. Dwie Siostry, str. 392. Kategoria wiekowa: 10+\nCoś się wreszcie ruszyło. Coraz więcej jest książek opowiadających o (cytując tytuł wydanej nie tak dawno „dorosłej” pozycji autorstwa Anny Kowalczyk) „brakującej połowie dziejów”. Czyli o tej połowie, w której głównymi bohaterkami są kobiety. Zamiast historii ludzkości gęsto wypchanej opisami dzielnych młodzieńców, królów i wojowników, mamy tu więc historię dzielnych dziewcząt, wojowniczek, matek, królowych, kapłanek, aktywistek, artystek, sufrażystek. Świetnie zilustrowaną, od czasów jaskiniowych do współczesności. Dowiecie się na przykład, że w starożytnym Egipcie kobieta zachowywała po ślubie swój majątek i prawo do decydowania o sobie. Ale też, że we Francji jeszcze w latach 60. XX wieku żona bez zgody męża nie mogła otworzyć konta w banku ani uzyskać prawa jazdy. Czym w średniowieczu zajmowały się sądy miłosne? Kiedy pojawiły się pierwsze zawodniczki startujące w nowożytnej olimpiadzie? Co wniosła do historii równouprawnienia Coco Chanel? Są tu odpowiedzi na te i na wiele innych pytań.\nKatarzyna Radziwiłł „Historia kobiet”, ilustracje Joanna Czaplewska, wyd. Muchomor, str. 44. Kategoria wiekowa: 6+\nBrzechwa, jakiego (nie) znacie\nPierwsze wydanie (z trochę mniej i bardzo znanymi wierszami, m.in. „Jak rozmawiać trzeba z psem” czy „Ciaptak”) ujrzało światło dzienne w roku 1964. Ponad pół wieku później ukazuje się ta wersja. Z doskonałymi, wyróżnionymi prestiżową nagrodą Polish Graphic Design Award rysunkami. Ich autor to Paweł Mildner, wrocławski malarz, który sam także jest autorem książek obrazkowych. Zilustrowane przez niego najnowsze wydanie Brzechwy zyskało nowy wymiar, stało się jeszcze bardziej przyjazne dla najmłodszych czytelników. A co z samymi wierszami? Czy one się przypadkiem nie zestarzały? Jeśli napiszę, że nie, będą to tylko puste słowa. Wolę więc coś zacytować, na przykład fragment „Talerza”: „Kto zgłębi z was, jak należy, Czy talerz stoi, czy leży? Odrzecze stół: – Drodzy moi, Kto nie ma nóg, ten nie stoi. Urażać nie chcę talerzy, Lecz talerz na stole leży. Zawołała karafka: – Ależ, Ja nie wiem, czy stoi talerz, Znam za to zwyczaje swoje: Choć nie mam nóg, jednak stoję! [...]”. No i jak tu nie kochać Brzechwy?\nJan Brzechwa „Śmiechu warte”, ilustracje Paweł Mildren, wyd. Warstwy, str. 56. Kategoria wiekowa: 3+\nCo robić z dziećmi w domu podczas kwarantanny? Czytać książki! Podpowiadamy, po jakie nowości wydawnicze warto sięgnąć na podstawie nominacji w konkursie „Przecinek i Kropka”.\nKonkurs na Najlepszą Książkę Dziecięcą „Przecinek i Kropka” odbywa się już od 10 lat. To pierwszy na polskim rynku plebiscyt dotyczący książek dla najmłodszych, który łączy opinie ekspertów z wyborami czytelników – rodziców i dzieci. Jury konkursu w składzie: dr Aleksandra Piotrowska – ekspert z zakresu psychologii dziecięcej, Ewa Świerżewska – promotorka kultury dziecięcej, tłumaczka i współautorka ponad 20 książek, Ewa Gruda – kierownik Muzeum Książki Dziecięcej, Dorota Koman – przewodniczącą jury, poetka redaktorka, krytyczka literacka oraz Ewa Solarz – historyk sztuki, kuratorka wystaw, autorka książek dla dzieci, nominuje najlepsze książki, na które następnie głosują czytelnicy.\nKonkurs promuje twórczość najlepszych polskich pisarzy oraz ilustratorów tworzących dla najmłodszych czytelników. W tegorocznej edycji zostaną nagrodzone książki dla dzieci w trzech kategoriach wiekowych: do lat 5, 6-8 lat oraz 9-12 lat. Jurorki konkursu wybrały nominowane tytuły spośród pozycji, które po raz pierwszy ukazały się na polskim rynku drukiem i miały swoją premierę w 2019 roku. Oto książki nominowane w tegorocznej edycji konkursu.\nKategoria: Książki dla dzieci do 5 lat\nEoin McLaughlin "Czy mogę się przytulić?"\n"Czy mogę się przytulić?", Eoin McLaughlin, ilustracje: Polly Dunbar, Wydawnictwo Mamania, cena: ok. 35 zł\n„Czy mogę się przytulić?” to książka o potrzebie bliskości i akceptacji, która łączy wszystkich: tych kolczastych, jak Jeż, i tych w skorupie, jak Żółw. A także – choć nie jest to powiedziane wprost – ładnych i brzydszych, zdrowych i chorych, tych o jaśniejszej i o ciemniejszej karnacji. Jeż i Żółw, bohaterowie książki, cierpią z tego powodu, że żadne zwierzątko nie chce się do nich przytulić. Czują wielką radość, kiedy w końcu spotykają siebie nawzajem i bez obaw mogą rzucić się sobie w ramiona. Historyjka kończy się happy endem, ale czy wcześniejsze niepowodzenia były konieczne? Mądra książka do czytania wspólnie z dzieckiem. (Recenzja Ewa Gruda)\nMikołaj Pasiński „ART. Balonowa 5”\n"ART. Balonowa 5", Mikołaj Pasiński, ilustracje: Gosia Herba, Wydawnictwo Egmont Art, cena: ok. 40 zł\nAutorzy zabierają małych czytelników na pełen wrażeń spacer po kamienicy przy Balonowej 5. Podczas tego obchodu poznajemy mieszkańców – stworzenia wielu pasji, solistów i zespoły, którzy szykują się do wyjścia na cotygodniowy bal, organizowany na tarasie. Nie może na nim zabraknąć nikogo i każdy ma okazję zaprezentować swoje talenty i umiejętności. Wielką wartością tej książki jest nie tylko historia, którą opowiada, ale też szata graficzna. Gosia Herba po mistrzowsku oddała wygląd i charakter postaci. Stworzyła równoległą, ciekawą i bogatą w szczegóły opowieść. Dzięki połączeniu dwóch planów – literackiego i graficznego, otrzymujemy pogodną, piękną wizualnie historię o tym, jak dobrze spędzać czas w gronie przyjaciół i mieć sąsiada, nawet jeśli tak bardzo się od nas różni. (Recenzja Ewa Świerżewska)\nMaria Dek „Przeplatalińscy”\n"Przeplatalińscy", Maria Dek, ilustracje: Maria Dek, Wydawnictwo Dwie Siostry, cena: ok. 35 zł\nBohaterowie Marii Dek zmieniają się jak w kalejdoskopie – a główka małego (i dużego) czytelnika pracuje! Ta książka to spełnienie marzeń każdego, kto lubi wymyślać niesamowite historie i niebywałych bohaterów. Czytelnicy, czytając i oglądając Przeplatalińskich, tworzą ich sami, zmieniając ułożenie przeciętych na trzy, grubych kart książki. Każdy ruch to wybuch śmiechu! Bo zmienia się zarówno obraz, jak i krótki opis postaci, po każdej zmianie inny, ale zawsze śmieszny. Na taką zabawę, rozwijającą wyobraźnię i poczucie humoru (często cudnie absurdalne), nigdy nie jest za wcześnie. Ani za późno! (Recenzja Dorota Koman)\nPatrick George „Uratuj Ziemię”\n"Uratuj ziemię", Patrick George, ilustracje: Patrick George, Wydawnictwo Bajka, cena: ok. 40 zł\n„Uratuj Ziemię” to książka, która uświadamia dzieciom, że ich codzienne wybory i zachowania mogą sprzyjać Ziemi lub stanowić dla niej zagrożenie. To kolejna (po „Uratuj mnie”) książeczka Patricka George’a, wprowadzająca dzieci w świat ekologii i mądrego stylu życia, sprzyjającego przetrwaniu naszej planety i życia na niej. Autor uświadamia dzieciom, że ich codzienne zachowania i wybory mogą sprzyjać Ziemi lub stwarzać dla niej zagrożenie. Podaje zamknięte w kilku słowach wskazówki, zrozumiałe nawet dla najmłodszych przedszkolaków: gaś zbędne światło, sprzątaj i segreguj śmieci, jedz więcej warzyw i mniej mięsa, pomagaj pszczołom, dawaj przedmiotom drugie życie, oszczędzaj wodę. Dodatkową atrakcję stanowi wykorzystanie transparentnych przekładek, dzięki którym każda wprowadzana przez autora sytuacja pokazywana jest zarówno we właściwej wersji, jak i w tej niekorzystnej dla naszej planety. (Recenzja Aleksandra Piotrowska)\n5. Barbara Castro Uri „Kotki idą spać”\n"Kotki idą spać", Barbara Castro Uri, ilustracje: Barbara Castro Uri, Wydawnictwo Adamada, cena: ok. 43 zł\nJuż czas na sen. Kolorowe koty wracają do swojego białego domu. Przez wycięte drzwiczki, jako pierwszy wchodzi czerwony i widzimy pierwsze kwadratowe okienko. Strona po stronie pojawiają się kolejne śpiące kotki i kolejne wycięte okienka. Kiedy już wszystkie kotki śpią w domu, dwanaście kolorowych okienek zdradza, gdzie mieszkają. Prosty, zabawny i z wielkim urokiem zrealizowany pomysł na kartonową książkę dla najmłodszych. Uczy spostrzegawczości, kolorów, liczb. To idealna książka na dobranoc. Kociaki zdobyły nagrodę Bologna Ragazzi Award 2019 - najważniejszą światową nagrodę za książkę ilustrowaną. Nasze dzieci zasługują na najlepsze! (Recenzja Ewa Solarz)\n„W domu jest fajnie i kropka!” - warsztaty online dla dzieci\nKategoria: Książki dla dzieci w wieku 6-8 lat\n"Pracownia Aurory, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, ilustracje: Jona Jung, Wydawnictwo Bajka, cena: ok. 30 zł\nAurora w swojej wyjątkowej pracowni przez lata naprawiała złamane serca, ale teraz nie czuje się już potrzebna ludziom i postanawia przejść na emeryturę. Kiedyś miała wielu klientów, dziś jednak posiadacze zranionych serc częściej szukają ukojenia w przestrzeni wirtualnej i w atrakcjach, które podsuwa im współczesny świat, niż w skromnej pracowni starszej pani, dysponującej jedynie empatią i przekonaniem, że „wszystko jest możliwe, jeśli wierzy się w to, co się robi”. Czy dziewczynka, która niespodziewanie odwiedza pracownię, zdoła wpłynąć na zmianę decyzji Aurory? Na imię ma przecież Nadzieja... (Recenzja Ewa Gruda)\nKlaus Hagerup „O dziewczynce, która chciała ocalić książki”\n"O dziewczynce, która chciała ocalić książki", Klaus Hagerup, ilustracje: Lisa Aisato, Wydawnictwo Czarna Owca, cena: ok. 35 zł\nKsiążka o książkach. W nieoczywisty sposób pokazuje, że nic tak nie rozwija wyobraźni i nic nie wnosi w życie dziecka tak dużo, jak ciekawa lektura. Gdy Anna dowiaduje się od pani bibliotekarki, że książki, których od dawna nikt nie wypożycza zostaną zniszczone, za wszelką cenę stara się znaleźć sposób, by tak się nie stało – bo przecież wtedy musieliby zniknąć ich bohaterowie, czyli jej przyjaciele… „O dziewczynce, która chciała ocalić książki” to propozycja, w której metafora i poetyckość języka odgrywają ważną rolę. Przyciąga nie tylko interesującą fabułą, ale też ilustracjami. Jest w nich misternie oddany nastrój opowieści – miłość do książek, smutek związany z wizją ich niszczenia i tajemnica. (Recenzja Ewa Świerżewska)\nJustyna Bednarek „Pan Stanisław odlatuje”\n"Pan Stanisław odlatuje", Justyna Bednarek, ilustracje: Paweł Pawlak, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, cena: ok. 32 zł\nNiezwykła, metaforyczna opowieść o odchodzeniu – o żegnaniu się Pana Stanisława z bliskim sobie światem, o pamięci, w której młodość sąsiaduje ze starością, o spełnieniu i sensie życia – synu i wnuku. Ale też historia o wielkiej tajemnicy, a może wręcz przygodzie poznawania nieznanego i nieprzewidywalnego... tamtego świata. Przed odlotem Pan Stanisław zatroszczył się o swoich bliskich – zadbał o swego psiaka Znajdka-Kręciołka, który trafił pod opiekę wnuczka Franka, by wspólnie mogli oswoić się... ze stratą. A dwoje wybitnych artystów zadbało o małych (i dorosłych) czytelników, oswajając ich z tak trudnym tematem, jakim jest pożegnanie na zawsze. (Recenzja Dorota Koman)\nDevide Cali „Top Car”\n"Top Car", Davide Cali, ilustracje: Sebastien Mourrain, Wydawnictwo Kinderkulka, cena: ok. 35 zł\nMarcel jest właścicielem niezawodnego, ale niewielkiego i dość już wiekowego samochodu. Pod wpływem reklamy zaczyna pragnąć zmiany pojazdu na nowszy i większy. I kiedy – po dłuższym czasie, w pełni wypełnionym dodatkową pracą – stać go na zrealizowanie marzenia, widzi reklamę jeszcze większego, nowszego i wspanialszego samochodu. Książka pokazuje dzieciom, jak absurdalne jest uleganie rozbudzanym przez reklamy pragnieniom posiadania coraz to nowszych rzeczy – pragnieniom niemożliwym do zaspokojenia, bo przecież ciągle produkowane są nowe auta, ubrania, zabawki… Świetnym uzupełnieniem tekstu są ilustracje – delikatne, łączące wyraźną kreskę ołówka z ciepłym humorem, pokazujące biednego Marcela miotającego się w swoich konsumpcyjnych dążeniach i pragnieniach. (Recenzja Aleksandra Piotrowska)\nMagdalena Miecznicka "Tosia i tajemnica geodety"\n"Tosia i tajemnice geodety", Magdalena Miecznicka, ilustracje: Weronika Tarka, Wydawnictwo Dwie Siostry, cena: ok. 26 zł\nLedwie Tosia wprowadza się do nowego mieszkania, a już wie, że w okolicy będą działy się dziwne rzeczy. Dlaczego geodeta obserwuje pobliski bank? Czy szykuje się napad z bronią? Zwykła kradzież? Podkop? Jak potoczy się akcja detektywistycznej opowieści? Czy ktoś uwierzy w podejrzenia Tosi? A może Tosia, jak mówią dorośli, ma zbyt bujną wyobraźnię? Niewielki format, wspaniałe ilustracje utalentowanej Weroniki Tarki i wciągająca intryga, gwarantują młodszym czytelnikom wspaniałą lekturę. Warto, żeby po książkę sięgnęli też starsi, „bo świat jest znacznie dziwniejszy, niż się wydaje dorosłym”. (Recenzja Ewa Solarz)\nKategoria: Książki dla dzieci w wieku 9-12 lat\nMałgorzata Strękowska-Zaremba "Liliana"\n„Lilana”, Małgorzata Strękowska-Zaremba, ilustracja okładkowa: Daniel de Latour, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, cena: ok. 30 zł\nPowieść „Liliana” jest pełna tajemnic, podobnie jak kraina o tej nazwie i jak kobiece bohaterki książki: Natalia, Aniela – jej mama i Kobieta z mgły. Wszystkie mają swoje tajemnice, a ich życiu towarzyszą wielkie emocje: własne lub cudze. W tej powieści nic nie jest jednoznaczne: rzeczywistość miesza się z fantazją, a losami ludzi w niepokojący sposób kieruje prastara legenda. Czy jednak mamy do czynienia tylko z baśnią? Czy może za fantastycznymi przygodami dwóch dziewczynek kryje się coś jeszcze? Na przykład głęboka prawda o potrzebie posiadania szczęśliwej rodziny i o tragediach wynikających z jej braku... Mistrzowski styl opowieści sprawia, że jest ona lekka w czytaniu, a mimo to poruszająca i skłaniająca do refleksji. (Recenzja Ewa Gruda)\nKatherine Marsh „Chłopiec znikąd”\n"Chłopiec znikąd", Katherine Marsh, Wydawnictwo Widnokrąg, cena: ok. 44 zł\nPoruszająca książka o spotkaniu dwóch nastolatków z różnych światów, którym przyjaźń i zaufanie pozwalają zachować nadzieję w świecie zmagającym się z terroryzmem i islamofobią. Książka przedstawia spotkanie dwóch nastoletnich rozbitków – młodego Amerykanina, który przenosi się z rodziną na rok do Brukseli i syryjskiego uchodźcy, który po stracie rodziny samotnie próbuje ocaleć w obcym świecie. Elementy realistycznych odniesień do historii, ale i do świata sztuki, umiejętnie zostały połączone z wartką, trzymającą w napięciu akcją. Bez nachalnego moralizowania i pouczania autorka przekonuje, że życzliwość i chęć pomocy potrafią pokonać strach, a odwaga, otwartość i szacunek dla innych to wartości, które pozwalają światu mieć nadzieję. (Recenzja Aleksandra Piotrowska)\nAnne Goscinny „Lukrecja”\n"Lukrecja", Anne Goscinny, ilustracje: Catel, Wydawnictwo Znak, cena: ok. 40 zł\nWygląda na to, że talent można odziedziczyć. A nawet jeśli nie, to dzieciństwo spędzone w domu jednego z bardziej rozpoznawalnych autorów książek i komiksów dla dzieci, robią swoje. Dowodem na to jest Anne Goscinny, córka słynnego twórcy postaci takich jak: Mikołajek, Lucky Luke czy Asteriks i Obeliks. I być może właśnie w kontrze do męskich bohaterów, dominujących w twórczości Goscinnego, Anne powołała do życia Lukrecję – nastolatkę z krwi i kości, która pomysłami i zaradnością bije na głowę Mikołajka. Stworzony przez autorkę świat nastolatki jest autentyczny, atrakcyjny dla rówieśników. Wciąga i każe z niecierpliwością czekać na kolejne tomy. (Recenzja Ewa Świerżewska)\nMarcin Szczygielski „Pomylony narzeczony”\n"Pomylony narzeczony", Marcin Szczygielski, ilustracje: Magda Wosik, Wydawnictwo Bajka, cena: ok. 40 zł\nTo już piąty tom bestselerowej sagi o Majce i Ciabci, ze znakomitymi ilustracjami Magdy Wosik. Wszystko, jak zawsze, zaczyna się od katastrofalnych anomalii pogodowych. Tym razem nasz kraj nękają grudniowe upały. Jaki interes rozkręca panna Eliza Kręciołek? Kim jest najpotężniejsza żyjąca czarownica? Kto blokuje magię? Czyim narzeczonym jest uroczy Dębomił i dlaczego jest pomylony? Czy Nina odnajdzie kwiat paproci? Poczucie humoru, dyskretne nawiązania do polskiej rzeczywistości politycznej, słowiańska mitologia z utopcami, Perunem, Skarbnikiem i syrenami to tylko niektóre zalety książki Szczygielskiego. (Recenzja Ewa Solarz)\nMarcin Wicha „Wielka księga Klary”\n"Wielka księga Klary", Marcin Wicha, ilustracje: Zosia Dzierżawska, Wydawnictwo Mamania, cena: ok. 50 zł\nTa książka kipi humorem! Dziewięcioletnia Klara skrupulatnie notuje w swoim pamiętniku wszystko, co ją dziwi i zastanawia, a jej bystremu oku nic nie umknie. Cudnie opowiada i równie cudnie puentuje. Aż chciałoby się powiedzieć: „No bo co w końcu, kurczę blade!”, jak jej starszy literacki kolega Mikołajek, nie mniej często zaskakiwany paradoksami codziennego życia. A zaskoczyć może wszystko: i szkoła (od „przerabiania śmieci” po nietypowe jasełka), i wczasy (z typowo polskim szwedzkim stołem), i Młodszy (mianowicie brat). Szkoda tylko, że skończył się zeszyt... bo zarówno młodzi, jak i dorośli czytelnicy będą tęsknić za ostrym długopisem Klary. (Recenzja Dorota Koman)


Mława - strona 365 - portal regionalny - Północne Mazowsze i Działdowszczyzna - RADIO 7\nMława: Ta noc będzie należała do poetów.\n03 lipca 2014, 8:42\nW najbliższą niedzielę 6 lipca na estradzie w parku miejskim w Mławie odbędzie się Lipcowa Noc Poetów.\nMława: Sprawca tragicznego wypadku w Mławie na wyrok jeszcze poczeka. Sąd zlecił wykonanie dodatkowej opinii.\n01 lipca 2014, 18:53\nSprawca tragicznego wypadku w Mławie na ulicy Kopernika, prawdopodobnie w sierpniu usłyszy wyrok. Wtedy też odbędzie się czwarta rozprawa.\nStrzegowo: Dzieci biją rekordy w czytelnictwie.\nGminna Biblioteka Publiczna podsumowała V edycję akcji „Mania czytania”. Była to wyjątkowa edycja, nie tylko pod względem ilości przeczytanych książek, ale także uczestników, którzy wzięli udział w zabawie.\nMława: Zawodnik klubu Sportowego Zawkrze Mława ustalił nowy życiowy rekord na Mistrzostwach Polski Juniorów.\n01 lipca 2014, 12:25\nSportowa impreza odbyła się w Toruniu w dniach 28-30 czerwca. W zawodach wzięła udział młodzież w wieku 18-19 lat.\nMława: Urząd przyjazny osobom niepełnosprawnym. Po remoncie pojawiły się udogodnienia.\n01 lipca 2014, 12:21\nMławski magistrat po remoncie zmienił nie tylko swoje oblicze, ale stał się też bardziej funkcjonalny.\nMława: Sprowadzą historyczny obiekt. Sztandar wzbogaci ekspozycję Bitwy pod Mławą.\nWalczyli pod nim żołnierze w Bitwie pod Mławą we wrześniu 1939 roku. Sztandar 79 pułku piechoty wróci do miasta.


Fotochemiczna innowacja | Prestiz trojmiasto\nFinalistki konkursu. Czwarta od prawej: Joanna Ortyl.\nJoanna Ortyl, autorka projektu "Fotoinicjatory polimeryzacji" laureatką piątej edycji konkursu Darboven Idee Grant. Nagrodę wręczono podczas uroczystej gali w Ambasadzie Republiki Federalnej Niemiec w Warszawie, którą znakomitym recitalem uświetniła Justyna Steczkowska. Laureatka najbardziej innowacyjnego biznesplanu odebrała 100 tysięcy złotych, które pomogą jej w rozwoju projektu.\nPięcioosobowe jury konkursu, na czele z Ewą Plucińską stanęło przed bardzo trudnym wyborem. Spośród 250 pomysłów wyłoniono 6 finałowych. Nagrodę główną przyznano Joannie Ortyl za projekt „Fotoinicjatory polimeryzacji”.\nDotyczy on produkcji i sprzedaży związków chemicznych pełniących rolę fotoinicjatorów, czyli związków rozpoczynających proces otrzymywania polimerów. Brzmi skomplikowanie? Nic dziwnego, wszak w konkursie Darboven Idee Grant startują tylko i wyłącznie innowacyjne projekty, często będące jeszcze w fazie badawczej. Wśród nich często są projekt mające przełomowe znaczenie dla wielu branż. Czy nagrodzony projekt będzie miał takie znaczenie dla branży przemysłowej? Wszystko wskazuje na to, że tak.\nStosowane dotychczas w przemyśle systemy fotoinicjujące wykazują szereg mankamentów. Stanowi to niezwykle istotny problem technologiczny wynikający z faktu, że w momencie stosowania tradycyjnych systemów, konieczne jest stosowanie wysokosprawnych źródeł światła o dużej mocy oraz nie jest możliwe w pełni wykorzystanie ich energii, której znaczna część jest bezpowrotnie tracona, bez możliwości efektywnego wykorzystania w systemie produkcyjnym.\nProjekt Joanny Ortyl obejmuje badania nad zwiększeniem szybkości procesów utwardzania powłok polimerowych poprzez opracowanie innowacyjnych fotoinicjatorów polimeryzacji, które charakteryzowałyby się lepszymi parametrami niż te dotychczas stosowane. Poszukiwania efektywniejszych fotoinicjatorów są w pełni uzasadnione z punktu widzenia późniejszych zastosowań uzyskanych związków w przemyśle fotoutwardzalnych powłok polimerowych. Niewątpliwie zastosowanie nowatorskich inicjatorów zapewni również lepsze wykorzystanie energii emitowanej ze źródeł światła, które są niezbędne do rozpoczęcia procesu polimeryzacji.\nW skali przemysłowej fotopolimeryzację najczęściej stosuje się do wytwarzania powłok polimerowych w postaci farb, lakierów, i klejów nakładanych na różne podłoża (np.: metal, drewno, tworzywo sztuczne i papier). Praktyczne zastosowanie wynalazku to przede wszystkim zwiększenie wydajności produkcji i możliwość wykorzystania opracowanych związków w różnych produktach końcowych (farby, kleje, lakiery) oraz różnych branżach. Odbiorcami wynalazku mogą być: zakłady poligraficzne drukujące na tworzywach sztucznych, producenci farb, producenci mebli, producenci z przemysłu motoryzacyjnego, producenci powłok ochronnych i dekoracyjnych (mieszalnie farb i lakierów), producenci klejów.\nJoanna Ortyl jest doktorem nauk chemicznych, aktualnie pracuje w Katedrze Biotechnologii i Chemii Fizycznej na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej na Politechnice Krakowskiej. Konkurs Darboven Idee Grant to pomysł Alberta Darbovena, właściciela kawowego holdingu. Odwaga, innowacyjność, znajomość sytuacji rynkowej i zmysł gospodarczy to tylko niektóre wymogi, jakie musi spełniać przyszła laureatka. Ten konkurs jednocześnie motywuje kobiety do tego, aby spróbowały swoich sił w świecie biznesu i rozwinęły, a następnie zrealizowały własne koncepcje rynkowe.


Brama w Beskid Niski – przegląd piosenki patriotycznej, religijnej i turystycznej – Załęże w gminie Osiek Jasielski\nBrama w Beskid Niski – przegląd piosenki patriotycznej, religijnej i turystycznej\nNapisano 6 września 2012 w Aktualności, Ciekawostki, Inne, Społeczne, Wydarzenia\nCałość wydarzenia rozpocznie uroczysta Msza Święta odprawiona o godzinie 15-tej w kaplicy leśnej w Mrukowej. Kaplica ta wybudowana została w 1906 roku z ciosanego kamienia w stylu gotyckim na miejscu, gdzie według podań odpoczywali pielgrzymi niosący cudowną figurę Matki Boskiej z Węgier do Jasła. Figurę tę umieścili wówczas na kamieniu, który zachował się do tej pory. W pobliżu kaplicy znajduje się także cudowne źródełko.\nPo Mszy Świętej, już od godziny 17.00 będzie można obejrzeć filmy promujące gminę Osiek Jasielski. Następnym punktem programu będzie widowisko muzyczne zatytułowane „Opowieści o Mrukowej”, które jednocześnie będzie przeglądem piosenki turystyczno-oazowej. Gwiazdą wieczoru, która uświetni imprezę, będzie Zbigniew Wodecki – artysta znany i lubiany, którego twórczość znają przedstawiciele młodszych i starszych pokoleń. Po występie artysty przewidziany jest pokaz sztucznych ogni, koncert zespołu „Celtic” i zabawa do białego rana.


Pytania prawne: zarządu - e-prawnik.pl\nPytania prawne: zarządu\nprzez: Ilona data: 2.1.2011\nprzez: samooray data: 27.1.2011\nprzez: pinika1 data: 24.10.2012\nkto podpisuje delegacje prezesa zarządu?\nprzez: martynasob data: 22.11.2012\nWyłudzenia a odpowiedzialność zarządu Witam Was, Syt jest taka znajomy byl prezesem pewnej firmy w 2000 roku oglosili upadlość poprostu zbankrutowali, (...)\nMoże ktoś z Państwa będzie w stanie coś poradzić. Mieszkam w nowym budynku administrowanym jeszcze przez developer'a. Mamy już zawiązaną Wspólnotę (...)\nDzień dobry. Bardzo proszę o pomoc w sprawie wypłaty dodatku do wynagrodzenia prezesa zarządu jako premii. Czy ktoś z państwa wie czy można wypłacać (...)


Złota Wieża - Page 2\nTemat: Re: Złota Wieża 19.03.17 20:11\nJustine, miałaś czas i warunki, by zrobić dokładnie to, czego chciałaś. Zdjęcie obrazu ze ściany nie było żadnym wyzwaniem; wystarczyło uderzyć nim mocniej o posadzkę i rama sama się rozleciała. Z czterech raczej solidnych desek szerokości pięści i długości ramienia wystawały powyginane gwoździe, mogłaś je zostawić lub wyjąć. Kończyłaś właśnie zbierać deski, kiedy obok ciebie przebiegła Lily, której nie miałaś już szans złapać.\nLily jednak nie udało się uciec daleko; dość szybko natrafiłaś rękoma na ścianę znajdującą się po drugiej stronie, dopiero teraz zdając sobie sprawę z tego, że tak naprawdę uciekałaś w kierunku hałasu. Hałasu, który dobiegał zza ściany i nie zmieniał położenia względem was. Uderzenia rozlegały się miarowo, powoli, lecz jeśli były to kroki - postać kroczyła w jednym miejscu. Dotknąwszy ściany, Lily mogła wyczuć, że ta, na którą wpadła, była znacznie cieplejsza od pierwszej.\nNa cokolwiek wpadła wcześniej Lily, nie dobiegł was żaden dodatkowy odgłos ani żadne poruszenie.\nTemat: Re: Złota Wieża 20.03.17 0:58\nTo była dosłownie chwili. Jedna, krótka. Zadawało mi się, że nic nie znacząca. Krótki ułamek czasu, moment, w którym rękaw płaszcza wadziłam w kieszeń spodni, by mieć ręce wolne. By ściągnąć obraz, rozbić go doszczętnie, a potem zebrać deski. Dość nierozważnie, nadal zawierzając tylko dotykowi. Ten draśnięciem na palcu poinformował mnie o tym, że drewno ma wbite w siebie gwoździe. Nie miałam czasu, żeby zastanowić się co z nimi zrobić. Bo właśnie wtedy rękaw wysmyknął się z mojej kieszeni, wrzucając mnie w poczucie osamotnienia. Moje myśli przebiegła myśl; jeśli ja czułam się samotna, jak musiała czuć się Lily? Biedna, krucha, tchórzliwa puchonka. Zgarnęłam w ramiona cztery deski, o grubościach dość pokaźnych, nie bacząc już na to, że niewyciągnięte gwoździe mogą rozedrzeć mi koszulę, czy rozorać skórę. Była to jedyna namiastka broni, jaką posiadałam w tej chwili i nie zamierzałam z niej zrezygnować. Zamierzałam nieść ja ze sobą tak długo jak będzie to możliwe. I – miałam nadzieję – że gdy przyjdzie co do czego, na cokolwiek się przydadzą.\n-Lily? – rzucam cicho w przestrzeń. Słyszałam jej łkanie. Nie, to już nie było łkanie. To nawet nie był już płacz. Tylko histeria jakiej nie widziałam nie słyszałam nigdy w życiu. Lily płakała wciągając nosem spazmatycznie powietrze. Ale w międzyczasie udawało jej się krzyczeć. Tak przeraźliwie, tak rozpaczliwie, że dźwięk jej głosu wnikał aż w moją skórę. Zdobił ciało gęsią skórką. Mnie samej jeżył włoski na karku. Zrobiłabym wszystko. Naprawdę, cokolwiek. Byley ulżyć jej cierpieniu. Przeciążonej psychice. Rozdygotanemu sercu.\nAle nie byłam w stanie.\nI ta myśl dobijała mnie jeszcze bardziej. Mając różdżkę mogłabym rzucić na nią zaklęcie trzeźwiące, albo uspokajające. Jakiekolwiek, naprawdę. Przeklnęłam w duchu żałując, że do tej pory nie zyskała biegłości w teleportacji łącznej. Gdybym ją potrafiła mogła bym ją stąd zabrać. Skrzywiłam się ponowie, gdy uświadomiłam sobie, że wcale nie. Nie miałam różdżki. Byłam zdania tylko na siebie. I na cztery drewniane deski spoczywające w mojej dłoni.\nMiarowe odgłosy nie ustępowały. Ich częstotliwość nadal pozostawała taka sama. To samo dotyczyło głośności. Czyżbym źle założyła, że odnosiły się one do czyichś kroków?\nPrzymknęłam powieki przestając próby dojrzenia czegokolwiek. Ponownie zawierzając słuchowi tylko. Płacz Lily, obłędny, szaleńczy wręcz, połączony z jej krzykami docierał do moich uszu nadal. Musiałam spróbować na chwilę ominąć ten dźwięk. Nie skupiać się na nim. Wyciszyć go. Ale na Merlina, nie było to łatwe, gdy krzyczała tak, jakby ktoś żywcem obdzierał ją ze skóry.\nTrwało nieprzerwanie dalej. Rytmicznie. Stale. Przypominało… zegar? Nie, musiałam się przesłyszeć. Ale… czy było to możliwe? By sekundnik zegara, był tłumiony na tyle przez ściany by brzmieć jak kroki? Może zaczynałam doznawać omamów słuchowych? Może to naprawdę były kroki. Tylko jeśli tak, czemu ich odgłos nie rósł proporcjonalnie w miarę upływającego czasu a zdawał się jakby trwać w miejscu? Nikt przecież nie stawiał kroków – jednego za drugim – na tym samym skrawku podłoża. Wykonywałby wtedy dziwaczny rodzaj tańca. Gubiłam się.\n-Lily uspokój się. Jestem tu. Weź oddech. – odzywam się, odkładając na chwilę własny rozmyślania. Musiałam odnaleźć moją towarzyszkę. Obiecałam jej nie zostawiać. Zamierzałam i jej wcisnąć dłoń kawałek drewna – choć szczerze wątpiłam, że z zrobi z niego jakikolwiek użytek. – Idę do ciebie. – mówię dalej. Ale do Lily nie dociera już nic. Naprzemiennie i niestrudzenie to krzyczy, to płacze. Naprawdę rozpaczliwie. Okrutnie wbijając się w moje serce. Gdybym tylko mogła zmniejszyć ją i wrzucić do mojej kieszeni, z pewnością bym to zrobiła.\nNadal niezmiennie dudni owiewając nas echem dźwięku. Ruszam niepewnie. Stawiając krok za krokiem, kierując się w stronę z której dochodzi jej lament. Nie zajmuje to długo. Ale więcej, niż zajęłoby mi pokonanie tej odległości widząc przestrzeń. Trafiam na jej ramię wyciągniętą dłonią, drugą w garści obejmując deski.\n-To ja, Lila. To ja. Już, spokojnie. – wypowiadam, starając się przyciągnąć ją do swojego drugiego boku. Uspakajająco zaczynam ją głodzić. To… może to nie najlepszy pomysł wszech czasów, ale nie mam innego. Jeszcze kilka razy przejeżdżam dłonią po jej plecach a potem odnajduję jej dłoń. Unoszę ją i kładę sobie na głowie. – Nie zabieraj jej, Lila. Pilnuj. Potrzebuję wolnych dłoni. -Zaraz też schylam się, układając na podłodze deski. Wyciągam z nich gwoździe. Układam stopę na jednej z desek, żeby móc ją w razie potrzeby szybko zlokalizować. A potem próbuję sięgnąć do nadgarstka Lili, mam nadzieję, że znajdę tam przywiązany rękaw, a z wraz z nim resztę płaszcza. Zrobiłabym z niego prowizoryczną torbę, albo plecak, dla desek. Pozwoliłoby mi to nie decydować się na zostawienie trzech. Tylko schowanie ich właśnie do tego. Czwartą złapać w prawą dłoń. Lewą zaś zacisnąć na dłoni Lily. Odgłosy kroków(a może czegoś innego) nadal dobiegały miarowo i spokojnie, przypominając o swojej obecności.\nTemat: Re: Złota Wieża 20.03.17 2:11\nKtoś tam był. Ktoś tam był. Ktoś tam był. Ktoś tam był. Ktoś tam był. Ktoś tam był.\nMyśli Lily zapętliły się dookoła tego jednego faktu, to on, nie kroki dosłyszalne zza ściany przerażały ją najmocniej. To postać w ciemności była tą najbardziej wrogą, najbardziej przerażającą, to ona doprowadzała ją do szaleństwa. Nie potrafiła już wmówić samej sobie, że to był jakiś przedmiot, jej umysł po prostu nie działał w ten sposób, raczej nakręcał się dookoła myśli, potwornego przekonania, że lewą dłonią dotknęła kogoś, jakiegoś człowieka i ta myśl, to przekonanie było najgorszym, co mogło ją spotkać.\nNie. O wiele gorszy był fakt, że owa postać nie dała żadnego znaku swojej obecności. Nadal była zlaną z ciemnością mgłą, duchem, czymś niewidzialnym, więc tysiąc razy bardziej strasznym i niebezpiecznym, tysiąc razy bardziej przerażającym. Wyobraźni Lily nadawała tej postaci potwornych kształtów, min, podsuwała jej pełne chłodu, bezemocjonalne spojrzenie, rozbawiony, lodowaty uśmiech człowieka którego cieszy to, co widzi, bo ta postać je widzi, tego też była szalenie pewna. W swojej wyobraźni widziała mężczyznę, najpewniej dlatego, że to oni częściej byli w jej szkolnym życiu agresorami względem takich jak ona, choć kobiety wcale nie były zawsze łagodne i niewinne i widok takowej wcale by jej nie pocieszył. Oczyma wyobraźni widziała różdżkę uniesioną w jej stronę, już tylko chwila, a stanie się coś strasznego.\nI zaczynała krzyczeć. Znów i znów. Uciekając, byle dalej, aż nie trafiła na ścianę, choć nie zatrzymała się pod nią, przesuwała dłońmi, nie zwracając uwagi na różnicę temperatur, a poszukując zakamarka, miejsca w którym będzie mogła się ukryć, lub wyjścia, czegokolwiek co tylko pozwoli jej zniknąć z tego miejsca.\nObce dźwięki sugerowały, że na zewnątrz nie jest lepiej, czymkolwiek to jest, zapewne jest olbrzymie i na pewno niebezpieczne. Myśli Lily były pełne paniki, jeśli można to do końca nazwać myślami - może bardziej kierował nią instynkt, chciała tylko uciec, znaleźć się daleko, jak najdalej. Czuła się jak zaszczute zwierzę, które miota się po klatce na oczach rozbawionych myśliwych, którzy pociągnął spust dopiero, kiedy wystarczająco się nabawią.\nKiedy Jutine ją złapała, zaczęła się szarpać i wiercić, nie mając pewności kto ją trzyma. Być może udało jej się uderzyć dziewczynę, nie wiedziała, chciała tylko, żeby ją puszczono, żeby dano jej spokój, tak bardzo, okropnie chciała się skulić gdzieś, gdzie już nikt jej nie zobaczy, nikt nie zrobi jej krzywdy. Dopiero głos dziewczyny trochę ją uspokoił, nie próbowała już walczyć, ale na pewno nie była spokojna. Jeśli zaraz po przebudzeniu była przerażona, a chwilę potem oddana panice, trudno opisać stan w jakim się teraz znajdowała - choć pocieszającym jest to, że gorzej już chyba (chyba) nie będzie.\nOtwierała kilka razy usta, chcąc powiedzieć, wypowiedzieć swoją najgorszą obawę, jednak nie była w stanie, nie potrafiła ułożyć pełnego zdania, zbyt przerażona, zbyt spłoszona, nie dała się przytulić, złapała rękę Justine, choć znalezienie jej zajęło jej zdecydowanie zbyt wiele czasu, ale ścisnęła ją z całej siły i zaczęła ciągnąć, iść szybko i tym razem na pewno nie da się zatrzymać, nie ma mowy. Co jakiś czas znów próbowała się odezwać, jednak były to chwile, kiedy znów napędzała ją panika, przyspieszała jeszcze bardziej, już tylko jedną dłoń wyciągając przed siebie i nią badając ścianę szybko, w poszukiwaniu zagłębienia, wyjścia, zakrętu, czegokolwiek co pomogłoby jej się schować przed tym, co czai się w ciemności.\nTemat: Re: Złota Wieża 21.03.17 11:34\nThe member 'Lily MacDonald' has done the following action : rzut kością\nTemat: Re: Złota Wieża 22.03.17 0:35\nJustine, przez myśl przeszedł ci sekundnik zegara, ale jesteś przekonana, że się pomyliłaś. Dźwięki rozlegały się w odstępie najmniej trzech, może pięciu sekund, i były znacznie głośniejsze. Pozostawiały ciche echo. Ich ułożenie względem was wciąż się nie zmieniło. Kiedy jednak próbujesz dotknąć Lily - ta się opiera; wiedziona paniką, lękiem, zaczyna się wierzgać i uderza łokciem w tył, prosto w twoją twarz. Oczy zaszły ci łzami wywołanymi bólem, z nosa trysnęła krew, nie byłaś w stanie dokończyć tego, co zaplanowałaś.\nLily: trafiłaś na drzwi. Były drewniane i miały zdobioną, metalową klamkę, którą wyczułaś pod palcami.\nAktualne kary do rzutów:\nTemat: Re: Złota Wieża 22.03.17 17:23\nSzarpała się i wyrywała nie myśląc wiele, w odruchu przyjmując, że ktokolwiek chce ją złapać, ma złe zamiary. Jakie inne miałby mieć? Oczywiście, że chce ją skrzywdzić, że zrobi jej coś złego, bardzo złego, strasznego, w innym wypadku nie kryłby się w mroku. W ciemności nie ma dobrych rzeczy, w ciemności jest tylko lęk, przerażenie. Można było odnieść wrażenie, że jej przerażenie nie mieściło się w niej, uciekało przez łzy z oczu, krzyki z ust, przez dygocące dłonie, zapełniało całe pomieszczenie. Było jej gorąco i słabo, była wycieńczona, a panika sama w sobie potwornie męczyła.\nW swojej panice znów zaczęła uciekać. Nie była nawet świadoma, że zrobiła komuś krzywdę, nie miała pojęcia, że i jak mocno uderzyła Justine, liczyło się, że się oswobodziła, mogła dalej uciekać, tak bardzo chciała zniknąć. Sunęła dłońmi po ścianie, choć nie robiła tego dokładnie, ani uważnie, raczej szybko, szukała czegoś konkretnego, chciała się schować, schować się lub uciec byle dalej.\nNa jej sercu wisiał olbrzymi ciężar, potworny stres. Przez chwilę znów spróbowała zawołać Justine, odezwać się, ostrzec ją, jednak nie była w stanie, w każdej chwili, kiedy chociażby jej własne włosy przesunęły się po jej plecach, albo materiał spódnicy otarł się o łydkę, znów zaczynała krzyczeć i wierzgać z przerażeniem.\nAle trafiła, znalazła. Charakterystyczne zimno pod palcami, a potem drzwi, jakimś cudem odnalazła klamkę, zacisnęła na niej obie dłonie, nacisnęła ją i pchnęła tak mocno, jak tylko mogła, wszystko robiąc tak szybko jak tylko była w stanie mimo ciemności i rozdygotania.\nUciec, uciec, uciec. Chciała już tylko uciec, zniknąć stąd, jak najdalej, niech to coś tu zostanie, chciała uciec, zanim TO ją dopadnie.\nTemat: Re: Złota Wieża 22.03.17 19:42\nTo nie mógł być zegar. Z każdą chwilą która mijała byłam przekonana o ty coraz mocniej. Mimo tego, że miarowe bicie przypominało mi go, to jednak umysł podpowiadał, że to fałszywy wniosek wycieńczonego umysłu. Odrzuciła więc tą myśl, skupiając się całkowicie na Lily. Najpierw na dotarciu do niej. Co poszło dość sprawnie, głównie dlatego że kobieta nie przestawała naprzemiennie płakać i krzyczeć. Współczułam jej. Naprawdę. Gdybym była w stanie zabrałabym z jej barków choć odrobinę strachu. Przeklinałam fakt, że nie mam pod dłonią różdżki. Zaklęcie uspokajające było potrzebne. Jeśli nie konieczne. Lily była w panice i porozumienie z nią było już właściwie niemożliwe.\nPrzekonałam się o tym boleśnie. Bowiem w momencie, gdy moja dłoń znalazła się na jej ciele, a umysł oddał się rozmyślaniom nad kolejnymi krokami, MacDonald zaczęła wyrywać się. Krzycząc jeszcze przeraźliwiej. Głośniej. Dźwięk ten wbijał się w moje uszy. Nie zauważyłam nadlatującej ręki Lily, było zbyt ciemno. Niewidocznie.\nBól rozniósł się po całym moim ciele, gdy łokieć Lily uderzył w mój nos. Mocno i dokładnie wbijając się w niego. Głowa poszybowała do tyłu pchnięta siłą uderzenia. A mi stanęły mroczki przed oczami, których nie byłam w stanie dostrzec i tak przez panujące mroki. Kawałki drewna które miałam w drugiej ręce upadły, gdy oniemiałam kompletnie i podjęłam się walki utrzymania swojego ciała w pionie. Głowa zapulsowała bólem. A oczy zaszły łzami. Jakiś nieartykułowany dźwięk wydobył się z mojego gardła.\nW końcu odnalazłam pion. Choć ledwie ten fakt zarejestrowałam W tej chwili zdolność logicznego myślenia odbierało mi łupanie, które falami rozchodziło się po głowie. Skrzywiłam twarz. Uniosłam dłoń i dopiero wtedy poczułam ciepłą ciecz na twarzy.\nJeszcze tego tylko brakowało. Tylko chwilę zastanawiałam się, nim uniosłam dłoń i białym – pewnie od dawna już nie – rękawem koszuli, którą miałam na sobie, ostrożnie spróbowałam wytrzeć twarz.\n-Lily? – spróbowałam znów, na razie zaprzestając próby odnalezienia jej. Chciałam oszczędzić sobie możliwość znokautowania przez kobietę. Zamiast tego więc ostrożnie przeniosłam się na kolana, by czuje zacząć przeszukiwać podłoże w poszukiwaniu zagubionych desek. Pamiętałam, że miały powtykane w siebie gwoździe. Ostatnie czego chciałam, to nadziać dłoń na jakiś ostry koniec. – Lily, mów do mnie. – poprosiłam, jednocześnie próbując dać jej znać, że nadal jestem w pobliżu.\nTemat: Re: Złota Wieża 23.03.17 19:45\nLily, pchnęłaś z impetem klamkę, wiedziona przerażeniem i paniką, nad którą traciłaś kontrolę; drzwi były otwarte - otwierając się na oścież uderzyły głośno w pobliską ścianę, a ty wypadłaś na korytarz, tracąc równowagę i przewracając się na drewnianą polerowaną posadzkę; na jego ścianach płonęły świecie, rozświetlając wnętrze. Światło wpadło również do wnętrza pokoju, w którym leżałyście. Wystarczyło teraz, że rzuciłyście na nie okiem, pozbawione okien ściany ozdobione były obrazami, w tym jednym zdewastowanym przez Justine, a coś, na co trafiła Justine dłonią wcześniej, musiało być sekretarzykiem znajdującym się w kącie pokoju, na blacie którego stał wypalony świecznik. Na posadzce leżały trzy koce, trzeci, rzucony w kąt, był już pusty. Korytarz zaś wiódł na lewo od wejścia do waszego pokoju i zakręcał w przód, nie odchodząc w żadne poboczne drzwi po drodze. Oświetlenie pozwoliło Justine bez trudu odnaleźć deski, które upuściła. Jej koszula ubrudzona była krwią, a nos nie przestawał ją boleć. Krew wciąż płynęła, choć mniej obfitą strugą.\nDźwięk, który słyszałyście, stał się głośniejszy po otwarciu drzwi i dochodził zza ściany korytarza, wciąż nie zmieniając swojego położenia względem was.\nA do niego dołączył dziecięcy głos:\nIdzie wąż wąską dróżką...\nTemat: Re: Złota Wieża 24.03.17 12:38\nSzarpnęła za klamkę pewna, że będzie musiała się z nią siłować, nie myśląc wiele, chcąc się już tylko wydostać z tego miejsca. Tylko tego chciała, nie ważne, co miało czekać ją po drugiej stronie, nie ważne co oznaczają dziwne dźwięki, które i tak nie w pełni do niej docierały, były tylko kolejnym bodźcem, który głębiej i głębiej wpędzał ją w panikę. Jeśli przestanie ucieka, skuli się, skuli się, zamknie, straci kontakt z czymkolwiek i bez znaczenia już będzie, co się dzieje.\nDrzwi jednak były otwarte, a ona pod wpływem własnego szarpnięcia upadła na posadzkę. Zabolało, jednak bardziej niż ból zaskoczyło ją światło: jakby było ostatnim, czego mogłaby się w tej chwili spodziewać. Trochę chyba nawet pozwalało jej się uspokoić. W ciemności nikt się nie krył, nikt prócz nich dwóch, były same, nie było żadnej mrocznej istoty, żadnego człowieka, który mierzyłby w nie różdżką. Nadal dygotała, podniosła się powoli na kolana, ogarnęła ją dziwna ulga, kiedy olbrzymia część tego, co ją przerażało zniknęła. Nadal nie była w stanie powiedzieć słowa, poruszała bezdźwięcznie ustami i rozglądała się, dosłyszała głos Justine i spojrzała w stronę drzwi, chcąc ją zobaczyć.\nW tej chwili jednak zmroził ją kolejny głos, tym razem dziecięcy. Dopiero teraz mocniej zaczął do niej docierać dudniący odgłos.\nNie, nie jest bezpiecznie. Jest inaczej, jest światło, ale my też jesteśmy widoczne.\nTyle do niej dotarło, jakby jej krzyki wcale nie mogły naprowadzić zagrożenia na nią w wystarczający sposób. Zapłakała cicho, nie mogąc zwalczyć przerażenia i poczucia bezsilności, świadomości, że cokolwiek się stanie, musi się temu poddać. Może próbować uciekać, ale jest tylko sobą, tylko słabą sobą, która nawet z różdżką by sobie nie poradziła.\nNadal chciała jednak odsunąć się od sali, uciec od niej, bo z nią wiązał się jeden z jej lęków w tej chwili, nie chciałaby znów zostać tam zamknięta. Nie zauważyła trzech kocy, bo i zaledwie spojrzała za siebie i nie miała ochoty przyglądać się bardziej, liczyła, że Just zaraz do niej przyjdzie, zaraz znów będzie obok: bardzo nie chciała tam wchodzić, nie weszłaby, była tego pewna.\nNie mogła jednak zignorować dziecięcego głosu. Nie przerażał jej, wręcz przeciwnie. Dzieci nie są złe. Dzieci nie potrafią robić krzywdy. Jeszcze nawet nie czarują. Są niewinne, nic złego nie wpada im do głowy, jedynie sobie żartują najwyżej.\nTylko czy ktoś zamknął tu dziecko?\nPodniosła się powoli, podtrzymując się ściany. Nie ból jej najbardziej przeszkadzał, a fakt, że kolana miała jak z waty, kiedy odrobinkę się uspokajała wbrew pozorom drżała bardziej, jakby spadał z niej olbrzymi nadmiar przerażenia.\n- H-h-he-hej....? - głos był stłumiony, może zza kolejnej ściany? Ale dlaczego ktoś zamknąłby dziecko? Szła jednak dalej, choć nadal na jej sercu ciążyło olbrzymie przerażenie, odrobinę cofnęła się jednak od paniki. Po jej policzkach płynęły łzy, choć otarła twarz i szukała kolejnego przejścia, lub samego dziecka. Jak ono się tu dostało? Może zna drogę do wyjścia? - J-j-ju-juus-st...?\nDodała jeszcze płaczliwie w nadziei, że dziewczyna jest zaraz za nią.\nTemat: Re: Złota Wieża 24.03.17 19:02\nBól roznosił się od nosa po krańce mojej czaszki, a potem kierował się w dół, by tam zanikać. Przynajmniej w tej konkretnej formie. Niezmiennie czułam zmęczenie, a i głód nie odpuszczał. Starałam się jednak odpychać to na krańce mojej świadomości. Wytrwać. Do momentu, w którym nie znajdę się na bezpiecznym gruncie. Do momentu, w którym nie będę mogła odpuścić. Choć z każdą chwilą w ciemnościach coraz mocniej zaczynałam wątpić w to, że ten czas nadejdzie szybko.\nŚwiatło wpadające do pomieszczenia, przez drzwi na które natrafiła Lily(dzęki Merlinowi za to!) oślepiło mnie w pierwszym momencie. Skrzywiłam się, odzwyczajona od jasności, mrugając kilka razy.\nUlga. Dokładnie to uczucie poczułam w sobie, gdy wzrok w końcu znów był jednym z moich narzędzi. Spojrzałam na Lily, która przez powoli podnosiła się z podłogi. Tym razem nie ruszyłam jednak w jej stronę od razu. Uniosłam dłoń do twarzy, wycierając mokrą ciec. A później zlustrowałam dłoń jednoznacznie upewniając się, że z nosa leci mi krew. I choć strumień nie płynął już tak mocno jak wcześniej, to nadal ustawał. Zerknęłam na biały rękaw koszuli, teraz cały burdny. Odpięłam guzik i pociągnęłam z całej siły, mając nadzieję, że szef na rękawie puści, a ja wywinięty na lewą stronę materiał – ten najczystszy- będę mogła przytknąć do nosa. Schyliłam się by zebrać rozrzucone na ziemi deski. A później, kierując kroki w stronę Lily rozejrzałam się jeszcze po pomieszczeniu. Zerknęłam na koc, wzrokiem zaraz odnajdując drugi, a potem… trzeci. Nabrałam powietrza przez nozdrza, krzywiąc się z bólu. Czy to znaczyło, że mam nie utonęła w wtedy, w rzece? Czy rzeczywiście było to ledwie snem? Trzeci koc musiał przecież świadczyć o tym, że wcześniej poza nią i Lily był tu jeszcze ktoś. Niczego więcej nie chciałam, jak potwierdzenia, jakiegoś znaku, że moja mama nadal żyje. Wzrokiem dalej przeszukiwałam ściany i podłogi pomieszczenia mając nadzieję, że uda dostrzec mi się coś, co pomoże zorientować się, gdzie się znajdujemy.\nGłos Lily rozbrzmiał. Zerknęłam by zauważyć, jak rusza na przód. Postanowiłam podążyć za nią, uświadamiając się, że towarzyszący nam od jakiegoś czasu, miarowy dźwięk nadal rozbrzmiewał. Zdawał się dochodzić zza ściany korytarza, tak samo jak wcześniej. Ale teraz, po otwarciu drzwi zdawał się głośniejszy.\n-Jestem Lila, idę za tobą. – poinformowałam ją, rzucając ostatnie spojrzenia na ściany. Cichy głos dołączający do miarowych odgłosów rozbrzmiał. I choć brzmiał niewinnie. To zjeżył mi włoski na skórze, powodując uczucie rosnącego niepokoju. Co jeszcze na nas czekało? I czy byłyśmy w stanie stawić temu czoła?\n/chyba rzucam na rozglądanie się, może coś zobaczę więcej?\nTemat: Re: Złota Wieża 26.03.17 3:38\nJustine, obserwowałaś dokładnie wnętrze pomieszczenia i nie dostrzegłaś w nim nic niezwykłego. Twoją uwagę zwróciły zaczarowane obrazy, spośród których na żadnym nie widniała ludzka postać. Jeden, ze scenerią łąki z kocem wyraźnie przygotowanym pod piknik, wyglądał, jakby ludzka sylwetka powinna się tam znajdować. Ani na podłodze, ani na ścianach, nie znalazłaś już nic więcej i wydawało ci się, że nic więcej w tym pomieszczeniu nie znajdziesz. Miałaś przy sobie deski, a zatamowanie krwawienia nie sprawiło ci większego problemu. Dopiero odchodząc, kiedy obejrzałaś się przez ramię, dostrzegłaś, że drzwi tego pokoju, choć nie były zamknięte, posiadały miejsce na klucz - bardzo bogato zdobione i inkrustowane w kwiaty.\nDoszłyście do, zdawałoby się, końca długiego korytarza, za zakrętem mieściło się kolejne pomieszczenie: odchodzące na lewo stanowiło coś na wzór przedsionka, po ścianach, zarówno od strony, od której nadeszłyście, jak i od przeciwległej, ustawione zostały po trzy imponujące zbroje. A na trzeciej ścianie, osadzonej na lewo od was, znajdowały się głęboko osadzone imponujące kamienne drzwi, do których prowadził karmazynowy dywan w perskie wzory. Aby się im przyjrzeć, musiałybyście podejść bliżej. Nie pozostawiało wątpliwości, że wnętrze tego miejsca urządzone zostało z przepychem i na wzór zamku. Jedyne takie miejsce, które znałyście, było Hogwartem, ale podobny wystrój - i zdawałyście sobie z tego sprawę - mógł być ozdobą dworku jakiejkolwiek bogatszej rodziny.\nKorytarz zaś wiódł dalej i zakręcał na prawo, lecz przed zakrętem znajdowały się ogromne, dwuskrzydłowe drewniane drzwi, zza których wciąż dobiegały was te same stłumione hałasy. Do pierwszego z głosów dołączył drugi - nieco wyższy od pierwszego, wciąż dziecięcy:\n- Nie porusza żadną nóżką...\nJustine: błękitna kropka;\nLily: żółta kropka.\nKARY DO RZUTÓW\nTemat: Re: Złota Wieża 26.03.17 23:07\nDocierało do niej za wiele bodźców i wcale nie pomagało jej to zachować spokoju. Drżała, zaczęła zauważać przepych dookoła, może to jakaś posiadłość? Jakiś szlachcic ich porwał, co z nimi zrobi? Światło ją otumaniło, choć jednocześnie kiedy uciekła od swoich czających się w mroku demonów czuła się trochę lepiej. Jej gardło nadal było ściśnięte, przez co jej głos musiał brzmieć trochę strasznie, ale udało jej się odezwać. Kiedy usłyszała Justine, odetchnęła z ulgą. Nadal podpierała się ściany, docierały do niej uderzenia, choć nie miała pojęcia czym mogły być, wcale nie chciała się przekonywać. W tej chwili była pewna, że nawet wołami nie pozwoli się z powrotem zaciągnąć do tej strasznej sali. Podpierała się o ścianę, dygocząc na całym ciele, choć widać było, że znów ma przynajmniej kontakt z rzeczywistością. Nie widziała jeszcze Justine, jeszcze bała się odwrócić w obawie, że w ciemności tamtego pomieszczenia dostrzeże coś strasznego. Po jej policzkach nadal płynęły łzy, myśli trochę spowolniły, choć nadal krążyły wokół tego, że marzy już tylko o ucieczce.\nGłos. Dziecięce głosy.\nSzła za nimi, choć czuła że jej kolana są miękkie, szła podpierając się o ścianę, nadal w każdym ruchu zdradzając panikę, szła szybko i nie rozglądała się zanadto, nie chcąc zobaczyć czegoś... strasznego.\nSzła za głosem wierząc, że dziecko może być potomkiem właściciela tej posiadłości i... I, że może pomoże im uciec. Dzieci nie są złe, nie potrafią. Wierzyła w to, chyba właśnie ten głos pomagał jej się trochę uspokoić. Mijała korytarz, by dotrzeć do pomieszczenia i spojrzeć wgłąb. Może to jakieś przejście? Na piosenkę nie zwracała większej uwagi, w końcu nie znała kołysanek i piosenek magicznych dzieci.\nOdezwała się zachrypniętym, płaczliwym głosem, trochę się bojąc, że wystraszy dziecko, które uważała za ich ratunek.\nTemat: Re: Złota Wieża 27.03.17 21:52\nŚwiatło nadal raziło mnie w oczy. Odzwyczajone oczy na nowo uczyły się, jak poprawnie funkcjonować. Rozróżniając z każdą chwilą coraz więcej detali i szczegółów. Nie było jednak czasu, by rozglądać się dłużej. Musiałam dogonić Lily, w swoim obecnym stanie była niebezpieczeństwem sama dla siebie. Do tego nie wiedziałyśmy też, co czeka nas dalej.\nSzybkie kontrolne spojrzenie na pomieszczenie w którym byłyśmy nie przyniosło mi żadnej dodatkowej wiedzy. Kilka zaczarowanych obrazów z czego jeden, w częściach znajdował się w moich dłoniach. Na jednym zdawało się brakować postaci, ale nie byłam w stanie dłużej się nad tym zastanawiać, Lily znikała już na korytarzu. Rzeczą, która niepokoiła mnie jednak najmocniej był fakt, że drzwi od pomieszczenia były otwarte. Wniosku nasuwały się same; ktoś kto nas przetrzymywał albo był tak przesiąknięty pychą, że nie pomyślał nawet o tym, albo coś innego pilnowało wyjścia z tego miejsca. Donośnie dudnienie, wraz z wnioskiem, który przeszedł przez moją głowę, stało się jakby bardziej ponure. Brzmiało tak samo, a jedna trącało struny odpowiedzialne za niepokój. Cichy dziecięcy głos, wcale nie wprowadzał mnie w stan ulgi.\nRuszyłam za Lily, obejrzałam się jednak jeszcze za ramię, jakby próbując dostrzec coś jeszcze. Cokolwiek. Drzwi którymi wyszłyśmy miały zamek. To tylko utwierdziło mnie w niedookreślonym złym przeczuciu, że coś jest nie tak.\nZatrzymała się wraz z końcem korytarza. Nadal nie zaprzestając rozglądania się. Przepych okalający nas z każdej strony zdawał się przypominać Hogwart, ale też podobne bogactwa mijałam na korytarzach Prewettów. Czy możliwym było, by to nie Ministerstwo, a jakiś szlachetny ród przetrzymywał nas w swoich włościach? I jeśli tak, to po co?\nNa razie mnożyły się pytania. Ilość odpowiedzi była nikła. A właściwie zerowa. Zmierzyłam uważnym spojrzeniem sześć zbroi ustawionych wzdłuż ścian. Zdających się jakby chronić dojścia do obszernych drzwi.\nZerknęłam na drewniane drzwi zza których dochodziło towarzyszące nam od jakiegoś czasu. Drugi głos, również dziecięcy, jedynie wzbudził we mnie większy niepokój. Nie sądziłam by dobrym pomysłem było powiadomienie kogokolwiek o tym, że wyszłyśmy z pomieszczenia. Ale zanim zdążyłam podzielić się swoimi obawami z Lily, ta już kierowała się w tamtą stronę.\n-będziedobrze- wymruczałam do siebie. Musiało być. Miałam zamiar zrobić co w mojej mocy, by było. Choć mój brzuch ponownie okrutnie dopomniał się o jedzenie. Odrzuciłam rękaw, którym wycierałam nos i przełożyłam deski do lewe dłoni w prawej zostawiając tylko jedną. Napinając mięśnie. Przygotowując ciało do możliwości jak najszybszego kontrataku. Bowiem wątpiłam w to, by udało nam się nie zwrócić na siebie uwagi. A potem ruszyłam w ślad za Lily.\nTemat: Re: Złota Wieża 30.03.17 3:15\nOtworzyłyście drzwi i spojrzałyście wgłąb pomieszczenia. Była to długa komnata, na jej przeciwległej ścianie znajdowały się kolejne drzwi. Boczne ściany obłożone były świecącymi się kandelabrami, obrazami, wciąż martwej natury, i półkami, na których mieściły się książki, u ich stóp znajdowało się kilka niedużych posążków. A pośrodku, na drewnianej podłodze, siedziały dzieci - dzieci, z których żadne na was nawet nie spojrzało. Wszystkie miały od kilku, do kilkunastu lat, nie więcej jak trzynaście, żadnego jednak nie rozpoznałyście. Dwie dziewczynki i pięciu chłopców, z których dwóch różniło się od siebie tylko zaczesaniem - jeden z nich miał dłuższe włosy. Siedziały w kółku i odbijały między sobą piłkę, której uderzenia niosły echo: to musiał być odgłos, który cały czas słyszałyście.\nPiłka wpadła w dłonie bliźnięcia o krótszych włosach, chłopiec uderzył nią o podłogę i posłał do dziewczynki naprzeciw.\n- Poruszałby gdyby mógł - mruknął, właściwie cicho, ale w olbrzymiej pustej przestrzeni, jego głos niósł się daleko.\nJustine, z twojego nosa nie sączyła się już krew.\nNa przyszłość mistrz gry uprasza się o dokładne opisy swoich działań. Trudno jest zajrzeć do pomieszczenia, kiedy przed wami znajdują się zamknięte drzwi, a mistrz gry nie powinien musieć się domyślać, co z nimi robicie. Nawet jeśli w tym przypadku ma to małe znaczenie - w innym może mieć ogromne. Następnym razem nieścisłości będą interpretowane na waszą niekorzyść (ale na pewno ich już nie będzie!)


Depresja Po Molestowaniu - Rodzina w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: depresja po molestowaniu\nPisze reportaże, po przeczytaniu których trudno zasnąć. Pokazuje jak silni i uprzywilejowani tworzą system, w którym najsłabsi - dzieci, chorzy i ofiary przestępstw - cierpią pozbawieni nadziei na pomoc. Opisuje przemoc, molestowanie, korupcyjne układy, które trawią Polskę. Justyna Kopińska, autorka książki "Z nienawiści do kobiet", opowiada o najbardziej bulwersujących sprawach, którymi żyła cała Polska.\n...- stres, osamotnienie i zagubienie. Depresja. Wszystko to nie mogło nie mieć wpływu na rozchwianie emocjonalne i zapędzenie się Durczoka w skomplikowane relacje, również z kobietami... Nie byłem...\n..., depresja, niska samoocena, uzależnienie od jedzenia, zaburzenia psychiczne, hormonalne lub choroba genetyczna. Presja bycia fit jest dziś wszechobecna: instatrenerki każą chudnąć i zachęcają do...\nKażdy ma swoją historię, osobistą narrację, która decyduje o sposobie myślenia i podejmowania decyzji. Czasami pozornie nieistotne zdarzenie ma wpływ na całe życie. Tworzy się pewne ,,kłamstwo", na którym budujemy siebie i nasze zachowanie. Jak odnaleźć w sobie taką fałszywą narrację i świadomie ją zmienić zdradza dr John Sharp w swojej najnowszej książce ,,Odblokuj się".\nPrzyznam się szczerze, że nawet do głowy by mi nie przyszło, że w pies podzieli mnie i moją matke. Ale to juz nie chodzi o ukryte molestowanie, czy gnębienie...\nRodzina nie zawsze jest jak z obrazka. Bliscy ranią, nie umieją kochać. Czasem trzeba się rozstać, zerwać kontakt, żeby żal minął. I by poddać się... próbie miłości. Jeśli dobre uczucia nie zgasną, można po latach do siebie wrócić. Będąc mądrzejszym. Agnieszka zrozumiała, że jej mama wpadła w nałóg, bo nie radziła sobie z samotnym macierzyństwem. Maja już wie, że ojciec stał się dla niej surowy, oschły, kiedy zostawiła go żona. Obie na nowo układają najważniejszą dla nich relację. Czy...\ndlaczego nie potrafimy zakończyć związku


Sukienki dresowe - Mosquito\nNa pierwszym miejscu stawiasz wygodę, jednak nie chcesz rezygnować ze stylowego, zgodnego z obowiązującymi trendami wyglądu? W sklepie internetowym Mosquito przygotowaliśmy coś specjalnie dla Ciebie – modne sukienki dresowe, które łączą kobiecość z komfortem. Luźniejsze fasony, którym jednak daleko od oversize'owych krojów, to doskonały sposób na podkreślenie figury podczas codziennych wyjść i stworzenie casualowej stylizacji, dzięki której wyróżnisz się z tłumu. Co więcej, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom naszych klientek, w Mosquito wykorzystujemy wyłącznie miękkie i przyjemne w dotyku materiały, takie jak bawełna, dzięki którym sukienki dresowe delikatnie otulają ciało, nie powodując jego podrażnień i jednocześnie zapewniają skórze swobodny przepływ powietrza.\nTUNIKA JUNGLE PATCHWORK PRINT ILM\nTUNIKA EXOTIC LEAVES PRINT ILM\n69,99 ZŁ 99,99 ZŁ -30PLN\nDOPASOWANA SUKIENKA W PASKI ILM\n99,99 ZŁ 129,99 ZŁ -30PLN\nTUNIKA Z PĘKNIĘCIAMI NA RAMIONACH ILM BEŻOWA\nTUNIKA Z PĘKNIĘCIAMI NA RAMIONACH ILM FIOLETOWA\nWelurowa sukienka z golfem Beżowa ILM\nWelurowa sukienka z golfem Fioletowa ILM\nSukienka na stójce z gumą logo Beżowa ILM\nSukienka na stójce z gumą logo Czarna ILM\nOłówkowa sukienka z lampasami Czarna\n42,00 ZŁ 139,99 ZŁ -70%\nBawełniana sukienka z marszczeniami Czarna\nAsymetryczna tunika z kapturem Czarna\nSportowe modele, które znajdziesz w przygotowanej kolekcji, to doskonały wybór na zakupy, spotkanie z przyjaciółkami, weekendowy wypad za miasto, a nawet poranny spacer z psem. Odkryj stylowe sukienki dresowe Mosquito i zamów dla siebie jedną z nich!\nOdkryj wysoką jakość w modnym stylu Mosquito\nMarka Mosquito powstała z pasji do mody – uwielbiamy inspirować się obowiązującymi trendami, a następnie łączyć je z naszym, w unikalnym sposób. W taki właśnie sposób powstają modne sukienki, które zamówisz u nas w atrakcyjnej cenie. Oryginalne fasony, zwracające uwagę wzory i doskonała precyzja wykonania to tylko kilka zalet kreacji sygnowanych logo naszej marki, za które pokochały je kobiety z całej Polski. Wśród nich nie zabrakło także gwiazd, które chętnie noszą projekty naszego autorstwa. Za stylowym wyglądem każdej sukienki dresowej dostępnej w kolekcji na ten sezon stoi Alicja Komar – projektantka Mosquito, która tworzy dla nas unikatowe modele na każde okazje. Sportowe kreacje szyjemy w Polsce, upewniając się, że zostały wykonane z precyzją i dbałością o każdy szczegół. To wszystko ozdabiamy najmodniejszymi w tym roku wzorami i kolorami – dzięki temu nasze sukienki dresowe to must have każdej kobiety, która uwielbia modnie wyglądać.\nPostaw na luz – stylowe sukienki dresowe na co dzień\nModna sukienka dresowa to najlepszy wybór na co dzień. Połączenie luźniejszego fasonu z obowiązującymi trendami sprawia, że w wygodny sposób zagwarantujesz sobie kobiecą, wyróżniającą się z tłumu stylizację. Modele sportowe najlepiej prezentują się w towarzystwie trampek lub sneakersów, które doskonale dopełniają ich swobodny wygląd. Na tym jednak nie koniec – minimalistyczne modele z powodzeniem można łączyć z butami na obcasie, w szczególności podczas wieczornych wyjść. Jakie sukienki dresowe powinny znaleźć się w Twojej garderobie? Wszystko zależy od tego, w jakim stylu ubierasz się na co dzień. Jesteś fanką klasyki i stonowanej kolorystyki? W takim razie kreacje czarne, białe czy szare są strzałem w dziesiątkę. Natomiast kobietom, które nie boją się eksperymentować z modą, polecamy sukienki dresowe w modnych odcieniach pudrowego różu, intensywnego pomarańczu czy zmysłowej czerwieni.


Taf Toys INTERAKTYWNA WESOŁA PIŁECZKA SŁONIK Klips 1800207932 - sklep internetowy ToysPlanet.pl\nTaf Toys INTERAKTYWNA WESOŁA PIŁECZKA SŁONIK Klips\nWesołe piłeczki to oryginalne postacie, które są miękkie w dotyku,\nchichoczące i grzechoczące, posiadają łatwy do przymocowania uchwyt,\nmogą być używane zarówno w domu jak i na zewnątrz.\nINTERAKTYWNA WESOŁA PIŁECZKA SŁONIK\nRadośnie śmiejąca się lub wibrująca pluszowa piłeczka\nz pewnością wprawi dziecko w zachwyt.\nZabawki wykonane są z pluszowego,\nPobudzają u dziecka koordynacje wzrokową,\nrozwijają zdolności ruchowe i emocjonalne.\nPiłeczki mogą być przymocowane praktycznie wszędzie\ndzięki specjalnemu dużemu klipsowi ze sprężyną.\nMożna je również odczepić od klipsa odpinając rzep\ni bawić się nimi samodzielnie.\n1. wibrujący, drgający słonik - grzechotka,\nposiada szeleszczące uszka i zakręconą trąbę\nTaf Toys KARUZELA STEREO Z PRZENOŚNYM MP3


Macierze brzegowe w badaniach ekonometrycznych - 8279386470 - oficjalne archiwum Allegro\nMacierze brzegowe w badaniach ekonometrycznych (8279386470)\nKup teraz: 5,49 zł\nZakończona o 23:26 dnia 30.06.2020 r.\nMacierze brzegowe w badaniach ekonometrycznych\noferta nr 8279386470\nStan książki: dobry. Okładka jest lekko przetarta na krawędziach, rogach i grzbiecie, lekko odgięte rogi, lekko "porysowana", minimalnie przybrudzona, delikatne uszkodzenia grzbietu książki. Brzegi stron są minimalnie przybrudzone.Kilka stron jest minimalnie przybrudzonych, kilka stron ma minimalnie odgięte rogi, ostatnia strona wraz z okładką w tym samym miejscu ma niewielkie uszkodzenie. Poza tym wnętrze książki w stanie bardzo dobrym - całość spójna, czysta, bez innych uszkodzeń, adnotacji i stempli. Zdjęcia przedstawiają oferowany egzemplarz.


WOLONTARIAT NIE MUSI BYĆ NUDNY - ppt pobierz\nWOLONTARIAT NIE MUSI BYĆ NUDNY\nOpublikowałLudmita Zamora Został zmieniony 3 lata temu\nPrezentacja na temat: "WOLONTARIAT NIE MUSI BYĆ NUDNY"— Zapis prezentacji:\n1 WOLONTARIAT NIE MUSI BYĆ NUDNY\n„Jeśli czujesz się samotny, Postaraj się odwiedzić kogoś, Kto jest jeszcze bardziej samotny” Jan Paweł II\n2 z pracownikami Czerwonego Krzyża.\nWolontariat to przede wszystkim bezpłatna, świadoma pomoc na rzecz innych. Wielu ludzi uważa, że wolontariat polega na ciężkiej pracy w szpitalach, hospicjach czy domach pomocy społecznej. Skojarzenie to bierze się często z obserwacji takich osób, jak np. Matka Teresa z Kalkuty. Matka Teresa z Kalkuty w swoim życiu bardzo wiele czasu poświęcała na pomoc dzieciom z różnych krajów. Podczas oblężenia Bejrutu (w 1982 r.) uratowała 37 dzieci ze szpitala na froncie, przechodząc przez strefę ognia wraz z pracownikami Czerwonego Krzyża. Matka Teresa z Kalkuty Taka praca wolontariusza może niekiedy przerażać. Jednakże wolontariat może przybierać inną formę. Co zatem zaliczamy do tych przedsięwzięć społecznych?\n3 Jakie działania należy podejmować, by sprawiały radość nam\ni były pomocne innym?\n4 Dzień dobry. Nazywamy się Paulina Tomaszewska i Kinga Szczecińska.\nJesteśmy członkiniami Szkolnego Klubu Wolontariusza działającego w Zespole Szkół Nr 1 im. St. Staszica w Kutnie od września 2010r. Chciałybyśmy podzielić się z Wami naszymi refleksjami związanymi z działalnością wolontariatu. Od lewej: Kinga Szczecińska i Paulina Tomaszewska Pomimo tak krótkiego czasu działalności klubu, możemy pochwalić się zorganizowaniem wielu akcji społecznych. Wszystkie nasze działania polegają na organizowaniu pomocy innym, dawaniu nadziei, sprawianiu radości. Dla nas jest to okazja do zrobienia czegoś pożytecznego, dobrego, a także… oderwania się od nauki i dostrzeżenia tego, co jest ważne, a niekiedy mało widoczne.\n5 Jednym z pierwszych działań, jakie należało podjąć, było zapoznanie się\nz potrzebami lokalnej społeczności. W tym celu – z pomocą naszych koleżanek i kolegów – zostały przeprowadzone wywiady z osobami, które udzielają się społecznie i maja doświadczenie w zakresie wolontariatu. Na rzecz naszej lokalnej społeczności pracują: Pan Jacek Sikora - Przewodniczący Rady Miasta Kutno i wieloletni szef kutnowskiego sztabu WOŚP oraz Adam Laskowski - harcerz, członek Maltańskiej Służby Medycznej. Przejdź do wywiadu Przejdź do wywiadu Po przeprowadzeniu wywiadów dowiedzieliśmy się, jakie potrzeby ma społeczność kutnowska. Umożliwiło to nam dalszą działalność i ułatwiło podejmowanie decyzji w sprawie organizowania nowych akcji charytatywnych.\n6 Szkolnego Klubu Wolontariusza w Zespole Szkół Nr 1\nDziałania Szkolnego Klubu Wolontariusza w Zespole Szkół Nr 1 im. Stanisława Staszica w Kutnie\n7 Warsztaty dla młodszych koleżanek i kolegów\nCelem warsztatów, które zorganizowaliśmy w Zespole Szkół w Byszewie, było zapoznanie dzieci i młodzieży z ideą wolontariatu. Próbowaliśmy „nakreślić” sylwetkę wolontariusza, odpowiedzieć na pytanie, co powinno go cechować. Przede wszystkim staraliśmy się jednak udowodnić, że wolontariat daje olbrzymią satysfakcję i nie wymaga heroicznych poświęceń. Scenariusze zajęć pochodziły ze stron internetowych: ( klasy I-III) (klasy IV-VI) postanowilem-zostac-wolontariuszem (klasy gimnazjalne)\n8 FOTORELACJA Z WARSZTATÓW\nGrupa uczniów z klas I-III Grupa uczniów z klas IV-VI Grupa uczniów z klas gimnazjalnych\n9 Uczestnicy warsztatów, po ich zakończeniu, wypowiadali się pozytywnie na temat poruszanych zagadnień i realizowanych zadań. ,,Fajne zajęcia. Poruszany był ciekawy temat, a zadania były zróżnicowane pod względem zainteresowań”. ,,Bardzo nam się podobało. Cieszymy się, że mogliśmy uczestniczyć w tych warsztatach i jednocześnie czegoś się nauczyć”. ,,Było super. Naszym zdaniem trzeba pomagać zawsze. Bardzo fajnie się bawiliśmy ” Uczeń klasy VI Uczeń klasy III Uczeń klasy I WIĘCEJ TUTAJ Uczniowie klas IV-VI Uczniowie klas I-III\n10 Szkolne obchody dnia Życzliwości\n21 listopada to Międzynarodowy Dzień Życzliwości. Z tej okazji ( jak co roku), by rozpropagować to święto, postanowiłyśmy rozdawać w szkole wycięte z papieru, „uśmiechnięte buźki”. Można także było zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie z ,,Panią Serduszko” i „Panem Uśmiechem”. Tego dnia wszyscy byli wobec siebie wyjątkowo życzliwi i mili. „Serdeczności” zostały uwiecznione na zdjęciach, które później można było obejrzeć w szkolnej gablocie. Uczniowie bardzo lubią ten dzień, gdyż nauczyciele nie stawiają ocen niedostatecznych. Krótko mówiąc, w „Staszicu” Dzień Życzliwości był dniem szczęśliwych. WIĘCEJ TUTAJ „Pani serduszko” i „Pan Uśmiech” Kinga Szczecińska rozdaje buźki koleżankom z III klasy\n11 W ramach dalszych obchodów Dnia Życzliwości (i przypadającego kilka dni wcześniej Dnia Tolerancji) zorganizowaliśmy wraz z Samorządem Uczniowskim wieczorek poetycki pt. ,, Spieszmy się kochać ludzi…”. Spotkanie przyjęło formę szkolnego konkursu o miano Mistrza Recytacji. Zaproszeni goście przybyli mimo późnej pory i chłodu. Obchody tego wyjątkowego dnia zakończył przepiękny, gościnny występ Krzysztofa Bździela i szkolnego zespołu muzyczno-wokalnego Występ uczestniczki konkursu - Anny Jeziorskiej Występ Krzysztofa Bździela WIĘCEJ TUTAJ „Wszystko się udało. Byłam niezmiernie uradowana z możliwości tak pięknej ,,podróży po poezji”. Katarzyna Grzybowska, uczennica klasy II Lpi\n12 Uczniowie zmagający się z balonami\n„DZIEŃ WAGAROWICZA” INACZEJ Pierwszy dzień wiosny od wielu lat większość uczniów kojarzy z opuszczeniem zajęć lekcyjnych i udaniem się na tzw. wagary. Jednak nie zawsze musi tak być. Postanowiłyśmy zerwać z tym nawykiem i zorganizować w szkole akcję ,,łapania zimy w balon”. Na jednej z przerw lekcyjnych każdy (kto tylko zechciał) mógł nadmuchać kolorowy balon i odesłać od nas zimę na kilka dobrych miesięcy. Dmuchanie balonu przez prof. Agnieszkę Jóźwiak Uczniowie zmagający się z balonami WIĘCEJ TUTAJ W zabawie brali udział nie tylko uczniowie, ale także nauczyciele.\n13 By ten dzień umilić także innym, wszystkie nadmuchane balony przekazałyśmy dzieciom z grupy ,,żabek” Przedszkola Miejskiego ,,Calineczka” w Kutnie. Maluchy były zachwycone tą wizytą. Chętnie brały udział w przygotowanych przez nas zabawach i konkursach. Na zakończenie naszej wizyty maluchy czekała jeszcze jedna niespodzianka. Każdy przedszkolak otrzymał od nas piękny, wiosenny kwiatek, zrobiony z bibuły, w którym ukryte były cukierki. W ramach podziękowań czterolatki zaśpiewały piosenkę i wyrecytowały wierszyk o wiośnie. Wręczamy dzieciom kolorowe kwiatki Uczymy dzieci piosenki ,, Było nam niezmiernie miło zobaczyć uśmiechnięte buzie dzieci. Doskonale się z nimi bawiłyśmy. Chętnie będziemy organizować takie spotkania także w innych przedszkolach”\n14 Czy wolontariat jest nudny?\n15 „WOLONTARIAT NIGDY NIE JEST NUDNY”\n,, Planując każde nasze działanie podchodzimy do niego poważnie. Zawsze staramy się sprostać oczekiwaniom. Jednak nie chcemy robić czegoś z przymusu, dlatego organizujemy każdą akcję w taki sposób, by chętnie brać w niej udział i dobrze się bawić. Dajemy wyraz naszym zainteresowaniom i zdolnościom. Mamy okazję zrobienia czegoś dobrego: nawiązujemy nowe znajomości, zdobywamy nowe umiejętności, nabywamy doświadczenia. Nie możemy więc stwierdzić, że wolontariat jest nudny. Głośmy więc wszystkim: „WOLONTARIAT NIGDY NIE JEST NUDNY” Członkowie Szkolnego Klubu Wolontariusza\n16 KONIEC Dziękujemy\n17 Twórcy prezentacji: Paulina Tomaszewska – tomaszewska_14@op.pl\nKinga Szczecińska – Zespół Szkół Nr 1 im . Stanisława Staszica w Kutnie Ul. Oporowska 7 Kutno Tel. (0-24) Rok szkolny 2010/2011\n18 „W tej pracy liczy się możliwość\n’’Kształtowania” charakteru.” Wywiad z Adamem Laskowskim Dlaczego postanowiłeś zostać wolontariuszem? Co Cię do tego skłoniło? Do bycia wolontariuszem skłoniła mnie chęć pomocy innym. Lubię robić coś z pożytkiem dla drugiego człowieka. Zostając wolontariuszem, ma się możliwość kontaktu z różnymi ludźmi, organizuje się imprezy, spotkania. Uważam, że takie doświadczenie przyda się młodemu człowiekowi w późniejszym życiu. W tej pracy liczy się również możliwość „kształtowania” charakteru. W jaki sposób zostałeś wolontariuszem? Już w szkole podstawowej byłem typowany do brania udziału w zadaniach pozalekcyjnych. Pierwszy mój „wolontariat” polegał na sprzątaniu akwarium w szkole – muszę szczerze przyznać, że robiłem to z kolegami głównie dla oceny i zwolnień z zajęć lekcyjnych. „Prawdziwym” wolontariatem zająłem się w trzeciej klasie gimnazjum, kiedy zostałem harcerzem, a niedługo potem również członkiem Maltańskiej Służby Medycznej. Zacząłem również pomagać w PTTK Kutno. Teraz, idąc za potrzebą serca i chęcią bycia aktywnym, uczestniczę w życiu szkoły i w różny sposób pomagam innym. Na czym polega Twoja praca w wolontariacie? To zależy od organizacji. Najmniej udzielam się w PTTK Kutno - pomagam tam głównie w organizacji większych rajdów (z ramienia Hufca ZHP Kutno). Zachęcam również znajomych do zdobywania odznak turystycznych, a co za tym idzie - poznawania walorów przyrodniczych Polski. Jeśli chodzi o służbę medyczną, to uczestniczę w zabezpieczeniach medycznych różnych imprez ( „Święto Róży”, „WOŚP”, „Odyseja Historyczna”, mecze na Orlikach czy lidze baseballowej). Razem ze znajomymi organizujemy pozoracje czy pokazy w szkołach. Najszerzej jako wolontariusz spełniam się w harcerstwie.\n19 W jaki sposób godzisz pracę wolontariusza z innymi zajęciami?\nOd września prowadzę swoją drużynę, co nie jest łatwym zadaniem. Zadanie drużynowego to przede wszystkim organizowanie czasu dzieciom, uczenie ich przydatnych rzeczy oraz … wychowywanie na dobrych ludzi. Wraz z drużyną wędrowniczą, do której należę, organizujemy biwaki dla harcerzy, a z ramienia hufca - przeglądy piosenki i festyny. Pomagamy również w organizacji finału WOŚP w Kutnie. Służba harcerska to również uczestnictwo i pomoc w świętach państwowych i kościelnych. W jaki sposób godzisz pracę wolontariusza z innymi zajęciami? Jest to często bardzo trudne i – niestety - zdarza się, że któregoś z zadań nie wykona się „w stu procentach”. Jedynie ciężka praca pozwala obie te sprawy pogodzić. Po akcjach nie tylko jestem zmęczony fizycznie, ale i psychicznie. Często najtrudniej wolontariat pogodzić z odpoczynkiem, gdyż jak organizujemy biwak, to trwa on przez cały weekend, a w poniedziałek trzeba iść do szkoły i mieć odrobione lekcje. Czasem „odsypia” się to w następny weekend, a zdarza się niekiedy, że i w tym czasie mamy coś zaplanowane. Wolontariusz, by mógł pogodzić wszystko ze sobą, musi mieć przyjaciół, nie tylko w wolontariacie, ale też poza nim. Człowiekowi po prostu potrzeba wsparcia albo rozmowy z drugą osobą - jest to niezwykle ważne. Z czego czerpiesz najwięcej radości, pracując jako wolontariusz? Na pewno z uśmiechu innych, dla których coś się bezinteresownie zrobiło. Kiedy patrzę po zakończonych biwakach na zadowolone twarze - chociaż jestem zmęczony - czuję, że powracają mi siły. Czerpię również radość z możliwości kontaktu z przyjaciółmi, z którymi współpracuję oraz możliwości poznania nowych, ciekawych ludzi. - Co, według Ciebie, powinno cechować wolontariusza? Oprócz oczywistej chęci pomocy innym, to wrażliwość społeczna i umiejętność organizacji. Wrażliwość społeczna po to, aby umieć dostrzec problem innych i zorganizować odpowiednio zajęcia dla danej grupy, bo - jak wiadomo - każdy się różni i trzeba umieć zachęcić ludzi. Przydaje się to również w kontaktach międzyludzkich. Umiejętności organizacji chyba nie trzeba tłumaczyć.\n20 Jak sądzisz, czy osoby, którym pomagasz, doceniają to?\nZdecydowanie w działaniu również jest dobrze postrzegane w tej pracy. Chociaż pomaga się innym z własnej woli, to nie można przez swoje niezdecydowanie zepsuć imprezy lub źle zareagować przy zabezpieczeniu medycznym. Jak sądzisz, czy osoby, którym pomagasz, doceniają to? Osoby, którym pomaga się bezpośrednio, doceniają to, ale przypadkowi obserwatorzy lub ludzie zupełnie niezwiązani ze sprawą, niekiedy śmieją się z naszych działań, zachowań. Spotykam się czasem z tym, że jak idę w mundurze to ludzie robią sobie z tego żarty lub wymownie się patrzą. Na szczęście nie jest to u nas, w Kutnie, częste zachowanie. Często ci, którzy śmieją się z wolontariuszy, nie potrafią logicznie wytłumaczyć, czemu to robią. Jakie działania, Twoim zdaniem, możemy podejmować, by sprawić radość innym i sobie? Trudno jest odpowiedzieć na to pytanie. Wszystkie takie działania polegają na umiejętnej organizacji, pomocy ludziom w potrzebie lub zabezpieczeniu imprezy z punktu logistycznego. Trzeba wybrać to, co kto lubi. - Czy zamierzasz kontynuować swoją działalność wolontariusza po ukończeniu szkoły średniej? Nie wyobrażam sobie teraz swojego życia bez bycia wolontariuszem, więc mam zamiar być nim dalej po ukończeniu szkoły średniej. Jest to znacząca część mojego aktualnego życia i nie zamierzam z tego rezygnować. Dziękujemy za rozmowę Wywiad przeprowadziły: Izabela Antczak i Katarzyna Kubiak\n21 „Największa satysfakcja jest wtedy, gdy oś się uda.”\nWywiad z Panem Jackiem Sikorą Witamy, jesteśmy uczennicami Zespołu Szkół Nr 1 im. St. Staszica w Kutnie, przybywamy do Pana z misją zadania kilku pytań dotyczących pańskiej działalności w wolontariacie. Wiemy, że nieustannie udziela się Pan charytatywnie. Może zadamy pierwsze podstawowe pytanie, co skłoniło Pana do takiej działalności? Pomoc innym przede wszystkim. Często zdarza mi się patrzeć na ludzi, którym w życiu brakuje czegoś na co inni mogą sobie pozwolić. Niejednokrotnie ich niemoc i nieszczęście sprawia mi ból i skłania mnie do podjęcia działań ku zmianie tego na lepsze. Jakie były pańskie początki? Pierwszym moim dużym wolontariatem była pomoc Rumunii. Zebraliśmy leki, produkty żywnościowe, wodę i wysłaliśmy to dwoma dużymi samochodami ciężarowymi prosto do Rumunii, gdy Bukareszt dotknięty był problemem zamieszek. Jeśli mówimy o akcjach na mniejszą skalę, to już w ósmej klasie szkoły podstawowej angażowałem się w pomoc dla osób biedniejszych, bezrobotnych, dotkniętych problemami ustroju państwa tamtych czasów. Później same przychodziły do mnie osoby potrzebujące pomocy. Pamiętam chłopca o nazwisku „Cywka”, który stracił kończyny przez atak psa. Po dużych staraniach zdobyliśmy pieniądze na protezy dla niego. To niesamowite uczucie, wiedzieć, że moja pomoc przynosi takie skutki. Na czym polega Pana praca w wolontariacie? To oczywiście praca dodatkowa - poza godzinami pracy. Mój dzień rozpoczyna się o czwartej z minutami, kończy o północy. Rano wyprowadzam psa, przyjeżdżam do urzędu, gdzie pełnię funkcję przewodniczącego rady miasta. Zawodowo pracuję w miejskim zakładzie komunikacji.\n22 - Jaką czerpie Pan przyjemność z bycia wolontariuszem?\nPraca w wolontariacie to najkrócej mówiąc pomoc. Na czym polega? Przychodzi do mnie starsza kobieta, sama się opiekuje 2 wnucząt, nie ma zięcia, córka wyjechała do Anglii, potrzebuje pieniędzy na pompę insulinową. Inny przykład: przychodzi rodzina, nie stać ich, aby pojechać z córką do szpitala na chemię do Warszawy albo opłacić pokój w hotelu koło szpitala. Organizuję pieniądze, szukam sponsorów, robię zakupy dla osób starszych, niedołężnych. Przypadki są różne, takie które dusi się w sobie, takie, o których można lub należy mówić głośno. Są przypadki dzieci chorych na nowotwór, chorych na cukrzycę, dzieci czekających na przeszczep. Takich przypadków wymagających pomocy istnieje tysiące. - Jaką czerpie Pan przyjemność z bycia wolontariuszem? Największa satysfakcja jest wtedy, gdy coś się uda. - Dowiedziałyśmy się już, że Pański dzień trwa stanowczo za długo niż powinien. Pozwoli Pan, że zadam pytanie, czy jest tutaj czas na rodzinę i przyjaciół? Jak organizuje sobie Pan życie towarzyskie? Czasu jest zawsze za mało. Najbardziej boli mnie fakt, że cierpi na tym córka, która jest moim oczkiem w głowie. Szczerze ubolewam z tego powodu. Bardzo chciałbym znaleźć wreszcie ten upragniony czas dla rodziny. Mimo przeciwności losu, zawsze robię co się da. Często jeżdżę z córką na mecze międzypaństwowe, które są dla mnie swego rodzaju odskocznią. Zapominam wtedy o wszystkim i cieszę się czasem spędzonym z moją pociechą. Przyjaciół mam bardzo mało. Jeden z nich mieszka we Wrocławiu, wiem, że mogę liczyć na niego w każdej sytuacji. Ciężko w tych czasach znaleźć w człowieku prawdziwego przyjaciela. Według mnie graniczy to wręcz z cudem. - Co według Pana powinno cechować wolontariusza? Na pierwszym miejscu stawiam uczciwość. Najgorszy jest fakt, że wolontariusz bierze wszystko na swoje barki. Obowiązki z czasem mogą nas przerosnąć a zadania jakich się podejmujemy okazać się za dużym wyzwaniem. Co ważne, liczy się także silna psychika.\n23 - Jaką akcję wspomina Pan najprzyjemniej?\nSam leczę się na nadciśnienie, wszystko trzymam we własnym sercu. Problemy obcych ludzi stają się moimi zmartwieniami, podzielam ich cierpienie i walczę z ich troskami jak z własnymi. - Jaką akcję wspomina Pan najprzyjemniej? Takich akcji jest niezliczenie wiele, każda daje mi radość. Najmilej wspominam akcję charytatywną, którą organizowałem z Panem Michałem Jacoszkiem z teleekspresu. Zaprosiłem wtedy wielu znanych ludzi. Pojawił się marszałek województwa mazowieckiego, senatorowie, posłowie, biznesmeni, pseudobiznesmeni. Pieniądze ze zbiórki szły na dom dziecka. Pan Jacoszek, co ważne, spóźnił się na licytację. Rozpoczęliśmy akcje, padały ceny rzędu dziesięciu, góra pięćdziesięciu złotych. Przyjechał wyczekiwany gość, rozstawia kamery, a tym czasie, kolejna praca, jakościowo dużo gorsza od poprzednich została zakupiona za 5, czy nawet 8 tysięcy złotych. Na tej aukcji poznałem swoją żonę. Poprosiła mnie do tańca, a ja odmówiłem, tłumacząc się, że jestem w pracy. Spotkaliśmy się dnia następnego a do dziś prowadzimy spory, kiedy dokładnie się poznaliśmy, czy była to sobota, czy może raczej niedziela. - Skoro mowa o rodzinie, czy angażuje Pan jej członków w akcje charytatywne? Częściowo tak. Córkę bardzo, żonę mniej. W ubiegłym roku, mój brat oddał swoją perkusję, na na aukcję w celach dobroczynnych. Jak mówiłem, mam bardzo mało czasu na rodzinę. - A jakie działania każdy z nas, na co dzień może podejmować, by sprawiać przyjemność innym i sobie przy okazji? Nic na siłę. Tylko te, które lubicie. Nie sprawicie komuś przyjemności zmuszając się do jakichkolwiek działań. Róbcie to, co dyktuje Wam serce.\n24 i by ta determinacja w działaniu nigdy Pana nie opuszczała.\n- Kończąc tę miłą rozmowę zapytamy jeszcze, czego można Panu życzyć na przyszłość? Awansu koszykarzy do pierwszej Ligi. Jeśli się jednak nie uda, to trudno, zawsze będę im kibicował. Chciałbym również by osoby po studiach wróciły tu do miasta, abyśmy my zapewnili im odpowiednie warunki. Życzyć również mogłybyście mi tego, by Kutno się rozrastało. Kocham to miasto. Pragnę, by stało się silnym miastem. Niech tak też będzie a my życzymy dodatkowo więcej czasu wolnego oraz wytrwałości i by ta determinacja w działaniu nigdy Pana nie opuszczała. Wywiad przeprowadziły: Izabela Antczak i Katarzyna Kubiak\nPobierz ppt "WOLONTARIAT NIE MUSI BYĆ NUDNY"


"Ostatni Waza na polskim tronie" (2), cykl "Lektury Czwórki"., [online] Warszawa: Narodowy Instytut Audiowizualny [dostęp 28.07.2021]. Dostępny w internecie: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/audio/ostatni-waza-na-polskim-tronie-2-cykl-lektury-czworki\n, "Ostatni Waza na polskim tronie" (2), cykl "Lektury Czwórki"., [w:] Polski słownik biograficzny, t. ,\nPopularnonaukowa biografia Jana II Kazimierza Wazy (1609-1672), króla Polski w latach 1648-1668. odcinek 2. Rywalizacja z królewiczem Karolem. Stronnictwa elekcyjna. Kandydatura księcia siedmiogrodzkiego Zygmunta Rakoczego. Przyjęcie przez Jana Kazimierza tytułu króla szwedzkiego, wysłanie listów do władców europejskich.\nAudycja Polskiego Radia z 1984 roku. Autor tekstu Tadeusz Ludwik Wasilewski, lektor Ksawery Jasieński, współtwórca Leszek Adamczyk.


Jeśli szukasz odbitek fotograficznych, a nawet chcesz stworzyć całe albumy ze zdjęciami, to dobrze trafiłeś. Dostępny jest tutaj duży wybór sprzedawców internetowych i wszyscy mają jedną wspólną cechę: zwrot gotówki jest bardzo wysoki w porównaniu do wielu innych sklepów. Ale kupony można zobaczyć i można je natychmiast wykorzystać.\n9,20 % 0 Colorland.pl Fotoprodukty Colorland to najlepsze, co możesz podarować w prezencie swoim bliskim (i dalszym) znajomym, rodzinie i ukochanym! Fotoksiążki i fotokalendarze z personalizowanymi stronami oraz inne na... Jeszcze nie ocenione


M jak miłość, odcinek 1302: Olek nachodzi żonę w pracy - SE.pl\nSuperSeriale newsy M jak miłość, odcinek 1302: Olek nachodzi żonę w pracy\nM jak miłość, odcinek 1302: Olek nachodzi żonę w pracy\n15.05.2017, godz. 22:14\nM jak miłość odcinek 1302, Magda (Anna Mucha), Olek (Maurycy Popiel), Andrzej (Krystian Wieczorek) foto:\nOlek (Maurycy Popiel) desperacko próbuje odzyskać Magdę (Anna Mucha). W 1302 odcinku "M jak miłość" Chodakowska cały czas spławia męża i nie chce mieć z nim nic wspólnego. Chodakowski nachodzi ją w kancelarii, żeby z nią porozmawiać i zaczyna się awanturować. Czy Olek odzyska Madzię i na zawsze pozbędzie się Anety (Ilona Lewandowska) ze swojego życia? Sprawdźcie, co dokładnie wydarzy się w nowych odcinkach "M jak miłość".\nOlek żałuje, że zdradził Magdę i zrobiłby chyba wszystko, żeby cofnąć czas. Aneta zrujnowała jego małżeństwo, a lekarz teraz dosłownie staje na rzęsach, żeby wszystko naprawić.\nNie udaje mu się jednak dogadać z Magdą, więc ostatecznie w 1302 odcinku "M jak miłość" Chodakowski nachodzi żonę w pracy:\n-Co tu robisz? Prosiłam, żebyś tu nie przychodził - powie Magda widząc męża.\n-A ja prosiłem, żebyś ze mną porozmawiała.\n-Rozmawialiśmy, wiele razy.\n-To nazywasz rozmową? Zbywasz mnie za każdym razem. Dogadaliśmy się w sprawie Maćka, jest z tobą. Zrobiłem co chciałaś, nie mogę już dłużej czekać.\n-To nie jest ani czas, ani miejsce.\n-To kochanie wyjdźmy gdzieś i porozmawiajmy spokojnie. Jasna cholera Magda, nie traktuj mnie tak! - krzyknie Olek i za chwilę się opanuje - Przepraszam, nie wytrzymuję tego nerwowo.\n-Wyjdź, proszę cię.\n-Nie wyjdę, póki ze mną nie porozmawiasz - powie Olek, a w kancelarii zjawi się Andrzej (Krystian Wieczorek).\nBudzyński od razu stanie w obronie przyjaciółki i będzie chciał wypędzić Olka.\n-Magda, potrzebujesz pomocy? - zapyta Andrzej, ale Chodakowska nie odezwie się ani słowem.\n-To sprawa między mną, a moją żoną. Proszę się nie wtrącać - zdenerwuje się Olek.\n-Mam zawołać ochronę?\n-To wszystko przez ciebie! Po co się wtrącałeś?\nJak to się skończy i czy Magda da mężowi drugą szansę? Po tym co usłyszała i co widziała na własne oczy... to nie takie proste.\ntagi: M jak miłość M JAK MIŁOŚĆ 1302 m jak miłość aneta M JAK MIŁOŚĆ CO BĘDZIE Z OLKIEM I MAGDĄ M JAK MIŁOŚĆ MAGDA M JAK MIŁOŚĆ ODC 1302 M JAK MIŁOŚĆ ODCINEK 1302 M JAK MIŁOŚĆ OLEK M JAK MIŁOŚĆ OLEK I MADZIA


Inspekcja Handlowa stwierdziła nieprawidłowości w sklepach\nRadio Białystok | Wiadomości | Inspekcja Handlowa stwierdziła nieprawidłowości w sklepach\n14.02.2018, 18:27, akt. 18:32\nBrak informacji o cenach i mniejsza waga towaru - m.in. takie nieprawidłowości stwierdzili pracownicy Inspekcji Handlowej w sklepach całym kraju.\nNieprawidłowości w sklepach - relacja Edyty Wołosik\nProblemy były również w placówkach handlowych w województwie podlaskim.\nInspektorzy sprawdzili 165 sklepów z tradycyjną obsługą, a zastrzeżenia mieli do prawie 80 procent z nich. Często pojawiającym się problemem była cena wyższa na paragonie niż na półce.\nMimo zastrzeżeń, tradycyjne sklepy wypadają lepiej od samoobsługowych pod względem rzetelności. Było w nich o połowę mniej nieprawidłowości, takich jak: inna cena na półce, a inna przy kasie, oszustwa na wadze, doliczanie na paragonie rzeczy, których klient nie kupił. Takie przypadki kontrolerzy stwierdzili w 8,5% sklepów z obsługą i w 17% samoobsługowych.\nMożna już robić zakupy w Parku Handlowym przy dworcu PKS\nNa razie klienci mogą zrobić zakupy na parterze. Piętro będzie oddane do użytku w kwietniu.\nKoniec z bezpłatnymi reklamówkami w sklepach - od tego roku trzeba już za nie płacić. Zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Środowiska opłata recyklingowa wynosi 20 groszy. Ale reklamówki są droższe, bo dochodzi jeszcze podatek VAT.\nJeden ze sklepów internetowych sprzedających pieluchy dla dzieci oszukuje kupujących\nPonad 50 procent taniej, do tego darmowa wysyłka - taką ofertą kusi jeden ze sklepów internetowych sprzedających głównie pieluchy dla dzieci.