Olimpiada Szachowa: Czwarta lokata Polaków, triumf Chińczyków - Polsat Sport\nOlimpiada Szachowa: Czwarta lokata Polaków, triumf Chińczyków\n05.10.2018, 17:07 Inne\nReprezentacja Polski po remisie z Indiami 2:2 w 11., ostatniej rundzie, z dorobkiem 17 pkt zajęła czwarte miejsce w turnieju open Olimpiady Szachowej, zakończonej w piątek w Batumi. Złoty medal zdobyli Chińczycy przed broniącymi tytułu Amerykanami i Rosjanami - po 18.\nTo najwyższa lokata męskiego zespołu biało-czerwonych w tej imprezie w okresie powojennym. Przed dwoma laty w Baku Polacy zajęli siódme miejsce. W Gruzji, mimo znakomitego występu, nie udało im się sięgnąć po pierwszy od 79 lat medal w tej imprezie.\nPrzed wybuchem drugiej wojny światowej Polska zaliczała się do szachowych potęg. W 1930 roku w Hamburgu zdobyła złoty medal, a ponadto wywalczyła trzy srebrne (Praga 1931, Monachium 1936, Buenos Aires 1939) i trzy brązowe (Haga 1928, Warszawa 1935, Sztokholm 1937).\nOstatni rywale Polaków w Batumi - Hindusi, rozstawieni w turnieju z numerem 5, wymieniani byli w gronie faworytów, zwłaszcza że do reprezentacji powrócił mistrz świata z lat 2007-2013 Viswanathan Anand.\nLegendarny Hindus ma silne związki z polskimi zawodnikami, jego wieloletnim sekundantem był Radosław Wojtaszek, który pomagał mu w wywalczeniu i obronie tytułu. Aktualnie „Tygrys z Madrasu” współpracuje z arcymistrzem Grzegorzem Gajewskim.\nZ Anandem zmierzył się Jan Krzysztof Duda (MKS MOS Wieliczka), który, grając czarnymi, wybrał spokojną obronę rosyjską. Bez większych wydarzeń partia zakończyła się dobrym dla nas remisem po 25 posunięciach.\nNa pozostałych szachownicach Polacy poradzili sobie z olbrzymią presją i bez kompleksów walczyli o pełną pulę. W przypadku wygranej i jednoczesnym remisie Amerykanów z Chińczykami Polacy zdobyliby złoty medal.\nRadosław Wojtaszek (MTS Kwidzyn) rozgrywał partię w swoim stylu – spokojnie, pozycyjnie szukał drogi do uzyskania przewagi. Jego rywal - Pentala Harikrishna dobrze rozwiązywał problemy stawiane przez Polaka i podpisano remis po 30 posunięciach.\nDuże szanse kibice biało-czerwonych upatrywali w partii na trzeciej szachownicy, na której Kacper Piorun (KSz Stilon Gorzów Wlkp.) czarnymi rywalizował z Viditem Santoshem. Polak dobrze rozegrał debiut (partię włoską) i zdobył piona przewagi. Rywal jednak dobrze się bronił i ta niewielka przewaga nie była możliwa do wykorzystania. Po 48 posunięciach podpisano remis.\nNajciekawszą i najdłuższą partią był pojedynek Jacka Tomczaka (Akademia Szachowa Gliwice) z Adhibanem B. W wariancie Rauzera w obronie sycylijskiej arcymistrz ze Śremu zaatakował rywala na skrzydle hetmańskim. Przeciwnik pod naporem postanowił oddać skoczka za trzy piony i przejść do skomplikowanej końcówki. Obie strony za wszelką cenę próbowały wygrać – remis pozbawiał obydwie reprezentacje medalu. Ostatecznie partia zakończyła się remisem po 56 posunięciach.\nBiało-czerwoni wygrali na olimpiadzie mecze z wyżej notowanymi: Stanami Zjednoczonymi (1. numer startowy), Rosją (2), Ukrainą (6) Francją (7); zremisowali z Azerbejdżanem (4), Indiami (5), Armenią (8). Przegrali tylko z Chinami (3).\nWielką rolę w sukcesie odegrał sztab trenerski: Bartosz Soćko (kapitan i pierwszy trener reprezentacji), Daniel Sadzikowski oraz Kamil Mitoń oraz kierownictwo drużyny Łukasz Turlej i Agnieszka Fornal.\nPolki w ostatnim meczu zremisowały 2:2 z Hiszpankami.\nWszystkie partie zakończyły się zwycięstwami zawodniczek grających białym kolorem. Pierwsza swoją partię zagrała najlepsza w polskiej ekipie Karina Szczepkowska (KSz Stilon Gorzów Wlkp), która po efektownej kombinacji pokonała Anę Matnadze. Szachistka z Rybnika zdobyła 8,5 pkt z 10 partii.\nW dużych opałach była Monika Soćko (KSz Hetman GKS Katowice), która po debiucie straciła piona. Aktywna gra pozwoliła jej na przeprowadzenie zwycięskiego ataku i partia zakończyła się po 51 posunięciach. Liderka ekipy, grająca na najtrudniejszym pierwszym stole, zdobyła 6,5 pkt z 9 partii.\nPorażek doznały Jolanta Zawadzka (KSz Polonia Wrocław) z utalentowaną Martą Garcią Martin oraz Klaudia Kulon (Wrzos Międzyborów) z Yudanią Hernandez. Zawadzka zdobyła 5,5 z 10, a Kulon 5 z 9. W meczu nie zagrała rezerwowa Anna Warakomska (Akademia Szachowa Gliwice), która zdobyła 3,5 z 6.\nKapitanem i trenerem był Marek Matlak (w Batumi otrzymał nagrodę dla trenera roku 2017 roku w plebiscycie FIDE) oraz Bartłomiej Heberla.\nW turnieju zwyciężyły Chinki przed Ukrainkami - po 18 punktów, brązowy medal zdobyły gospodynie Gruzinki – 17 punktów. Sensacyjnie dopiero czwarte miejsce zajęły Rosjanki 16 punktów.\nCzołówka klasyfikacji końcowej\nTurniej open (184 zespoły):\n1. Chiny – 18 pkt (w 11 rundach)\n2. USA – 18\n3. Rosja – 18\n4. Polska – 17\n5. Anglia – 17\n6. Indie – 16\n7. Wietnam – 16\n8. Armenia – 16\n9. Francja – 16\n10. Ukraina – 16\nTurniej kobiet (150 zespołów):\n1. Chiny – 18 pkt\n2. Ukraina – 18\n3. Gruzja I – 17\n4. Rosja – 16\n5. Węgry – 16\n6. Armenia – 16\n7. USA – 16\n8. Indie – 16\n9. Gruzja II – 16\n10. Azerbejdżan – 16\n16. Polska – 15.


PEKA (09.17.A) Kosz MULLBOY do 45 poj.30l - DAC-TER akcesoria i okucia meblowe\n» PEKA (09.17.A) Kosz MULLBOY do 45 poj.30l\nPEKA (09.17.A) Kosz MULLBOY do 45 poj.30l\nCena: 331,58 zł 331.58\nKod produktu: 09.17.A\nKosz MULLBOY STANDARD przeznaczony do szafki z frontem na zawiasach o szerokości frontu min. 450 mm. W momencie otwierania szafki pokrywa lekko się unosi, a pojemnik wyjeżdża razem z frontem. Zawiera jeden pojemnik w kolorze antracytowym o pojemności 30 l z pierścieniem dociskającym worek na śmieci, może być montowany na prawej lub lewej ściance szafki, należy używać zawiasów maksymalnie 105 stopni . Kosz nie może być montowany w szafce otwieranej pod katem 180 stopni.\nWysokość kosza: 510 mm


KOSZT ZADANIA PO WERYFIKACJI: 140 000.00 zł\nPlac zabaw pozwoli na urozmaicenie zajęć w grupie dzieci młodszych stanowiących połowę liczby uczniów naszej szkoły. Szkoła posiada również oddział przedszkolny - zerówka szkolna. Będzie to miejsce w którym będą mogły być rozwijane relacje społeczne. W centrum miasta, w którym usytuowany będzie obiekt nie ma aktualnie takich miejsc dla młodszych dzieci, które oprócz zajęć edukacyjnych maja również czas przeznaczony na zabawę.\nChcielibyśmy stworzyć przyjazne, bezpieczne miejsce zabawy i nauki dla dzieci młodszych, które nie tylko uczęszczają do tutejszej szkoły, ale również zamieszkują ścisłe centrum miasta. Bezpieczeństwo tego miejsca będzie zapewnione poprzez oświetlenie i monitoring przemysłowy. W ramach placu m.in. powstanie: - poliuretanowa nawierzchnia -oświetlenie z monitoringiem przemysłowym - zestaw bezpiecznych huśtawek z atestem - zjeżdżalnia - piaskownica z zadaszeniem - pająk do wspinaczki - przyrząd do zabawy w głuchy telefon - bujak na sprężynie szt. 3 - teleskop dla dzieci


Jaworzno: tragiczny wybuch gazu. Zginął górnik [ZDJĘCIA, WIDEO] Czy to samobójstwo? Śledztwo | Dziennik Zachodni\nNOWE Upał daje się we znaki? Potrzebna odrobina ochłody? Kąpielisko Leśne Zacisze w Knurowie to idealna propozycja na letni skwar


Wina Lanzarote Archives - Auszeit Lanzarote - Holidays on Lanzarote\nPosts tagged “Wina Lanzarote”\nHiszpańskie, Jedzenie i picie, Kanaryjskie, Restauracje, Wysoki poziom cen, Yaiza\nkomfort, panoramiczny widok\nRestauracja El Chupadero w winnicy La Geria na Lanzarote\nZwiedzając winiarnię La Geria koniecznie musisz wejść do restauracji El Chupadero. Jest ona tutaj od wielu lat i obchodziła 30-lecie swojego istnienia w 2016 roku. W tych magicznych okolicach przetrwała lepsze i gorsze czasy. Mimo że swego czasu nie była podłączona do sieci elektrycznej przez dostawcę energii, gospodyni Barbara Hendriks stworzyła wyjątkową atmosferę. Imprezy Full Moon Parties, które miały tutaj miejsce mają legendarny status. Do tego programu dodano wydarzenia kulturalne, takie jak koncerty z nietypowymi muzykami, kolacje z muzyką klasyczną i DJ House Party. Miejsce to powinieneś odwiedzić również w ciągu dnia. Widok z tarasu na wulkaniczne góry aż do Timanfaya National Park jest niesamowity i nie należy go pominąć. Typowe tapas przygotowywane jest codziennie i serwowane w piękny sposób.\nMożna tutaj spróbować rozmaitych win z regionu. Jeśli szukasz nieskazitelnego miejsca na tej wyspie, to wizyta w El Chupadero jest z pewnością wzbogacającym doświadczeniem. Jest to miejsce spokojne, z dala od milionów inwestycji sąsiedniego Stratus i Rubicón bodegas. Jeśli chcesz mieć pewność, że nie spotkasz autokarów pełnych turystów, to jest to właściwe miejsce, ponieważ grupy tour nie są tutaj akceptowane. Może się okazać, że inne winnice wzdłuż drogi wina między UGA i San Bartolomé nagle staną się głośne i zatłoczone przez grupy turystów. To się tutaj nie zdarzy.\nWażne, aby zarezerwować stolik w dni kiedy odbywają się imprezy.\nZwróć uwagę na dodatkowe wydarzenia. Bardzo dobre imprezy muzyczne, zazwyczaj raz w tygodniu. Odbywają się tutaj również bardzo sławne i legendarne Full-Moon-Parties.\nJeśli podoba Ci się atmosfera tego miejsca, możesz zapytać właścicielkę Barbarę o prywatne uroczystości takie jak wesela i urodziny.\nwtorek-niedziela: 12:00 – 23:00\n(jeśli jest impreza, wtedy jest nieczynne).\nTags: Ciasta, Czerowne Wino hiszpańskie, Desery domowe, Dla grup, Dla małych grup, Falafel, Falafel, Kolacja, Lunch, Lunch, Muzyka akustyczna, Parking, Ręcznie zrobione, Rodziny, Romantycznie, Sałatki, Sernik, Sery, Tapas, Tortilla, Tortilla, Wegetarianie, Wegetarianin, Widok panoramy, Wina Lanzarote, Wino hiszpańskie\nDine Wine Featured, Jedzenie i picie, Winiarnie, Yaiza\nBodega La Geria na Lanzarote w winnicy La Geria\nPiwnica winna Bodega La Geria istnieje od końca XIX wieku. Produkowanych jest tutaj rocznie około 300 000 butelek wina. La Geria współpracuje z około 160 plantatorami winorośli na wyspie, którzy każdego roku dostarczają około 400 ton winogron. Nowe białe wino Manto stało się prawdziwą perełką i pokazuje, że tradycyjna Bodega La Geria wprowadziła nowe wina z Bodega Stratvs i Bodega Bermejo.\nZwiedzanie Bodega La Geria w winnicy La Geria to jedna z rzeczy, które musisz zrobić podczas wakacji na Lanzarote. Ta Bodega jest jedną z najczęściej odwiedzanych winnic na całych Wyspach Kanaryjskich i Hiszpanii. Degustacja pysznego białego wina z winogron malvasía volcánica i czerwonego wina z Bodega La Geria ujawnią Ci, co wpływa na słońce, wiatr, wulkaniczną glebę i atmosferę atlantyckiego oceanu, gdy najwspanialsze wina są produkowane na Lanzarote.\nDobrym sposobem na degustację win z La Geria jest przystanek w restauracji, która należy do budynku Bodega La Geria. Oferują tutaj tapas oraz różne rodzaje posiłków i przekąsek. Można siedzieć wewnątrz lub na zewnątrz, degustując suche białe wina, albo cokolwiek innego na co się ma ochotę. Tutaj można też podziwiać piękny widok na winnicę ciągnącą się aż do parku narodowego Timanfaya.\nTags: Białe wino, Czerwone Wino, Degustacja wina, La Geria, Malvasia, Restauracja, Tapas, Wina Lanzarote, Winnica, Wino, Zwiedzanie winiarni


Pierwsza pomoc - jesteś pomocą dopóki nie nadejdzie pomoc\nJesteś pomocą dopóki nie nadejdzie pomoc\nPodejmując działania ratownicze upewnij się, czy Tobie i poszkodowanemu nie zagraża niebezpieczeństwo i czy możesz bezpiecznie do niego podejść.\nOceń sytuację. Sprawdź, ilu jest poszkodowanych, kto jest w najcięższym stanie. Pamiętaj: Najgłośniej narzekający niekoniecznie wymaga natychmiastowej pomocy. Osoba najbardziej poszkodowana może cierpieć w ciszy.\nJak najszybciej udziel niezbędnej pomocy z wykorzystaniem dostępnych środków. Pamiętaj: Ofiara zdarzenia może cierpieć z powodu więcej niż jednej przyczyny, dlatego zajmij się najpierw najpoważniejszym urazem.\nJeżeli w pobliżu znajduje się automatyczny defibrylator zewnętrzny AED, wyślij konkretną osobę żeby go przyniosła i postępuj zgodnie z poleceniami wydawanymi przez urządzenie.\nZadbaj o swoje bezpieczeństwo oraz upewnij się, czy poszkodowany i wszyscy świadkowie zdarzenia są bezpieczni.\nDowiedz się jak najwięcej o stanie poszkodowanego i wezwij pomoc; regularnie oceniaj jego stan.\nJak najszybciej zorganizuj pomoc i wezwij służby ratownicze.\nUWAGA! W pierwszych minutach po zatrzymaniu krążenia poszkodowany może słabo oddychać lub wykonywać głośne, pojedyncze westchnięcia. Nie należy ich mylić z prawidłowym oddechem. Na ocenę wzrokiem, słuchem i dotykiem przeznacz nie więcej niż 10 sekund. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości czy oddech jest prawidłowy, działaj tak, jakby był nieprawidłowy.\nUłóż poszkodowanego w pozycji bezpiecznej.\nJeżeli oddech nie jest prawidłowy\nUklęknij obok poszkodowanego.\nUłóż nadgarstek jednej ręki na środku klatki piersiowej poszkodowanego (nie uciskaj nadbrzusza ani dolnego końca mostka).\nUłóż nadgarstek drugiej ręki na już położonym i spleć dłonie.\nPochyl się nad poszkodowanym, wyprostowane ramiona ustaw prostopadle do mostka i uciskaj na głębokość ok. 5 cm.\nPo każdym uciśnięciu zwolnij nacisk na klatkę piersiową, nie odrywając dłoni od mostka.\nPowtarzaj uciśnięcia z częstotliwością 100 uciśnięć na minutę.\nPo wykonaniu 30 uciśnięć klatki piersiowej udrożnij drogi oddechowe, odginając głowę i unosząc żuchwę.\nZaciśnij nos poszkodowanego i wykonaj 2 (dwa) oddechy ratownicze wdychając powietrze do ust poszkodowanego.\nUWAGA! W przypadku gdy nie masz możliwości, nie jesteś w stanie lub nie chcesz wykonywać oddechów ratowniczych (np. zakrwawiona twarz, wymiociny, itp.), możesz prowadzić reanimację ograniczoną tylko do uciśnięć klatki piersiowej. Jeżeli stosujesz wyłącznie uciśnięcia klatki piersiowej, wykonuj je bez przerwy, z częstotliwością 100 uciśnięć na minutę.\nWłącz urządzenie i naklej elektrody zgodnie z instrukcją na odsłoniętą klatkę piersiową poszkodowanego (jeżeli na miejscu jest więcej niż jeden ratownik naklej elektrody bez przerywania resuscytacji).\nPostępuj zgodnie z poleceniami głosowymi wydawanymi przez urządzenie.\nUpewnij się, że nikt nie dotyka poszkodowanego podczas analizy rytmu przez AED i podczas wyładowania.


Książeczka sanepidowska Szumowo • Skierowanie na badania sanepidowskie PDF • jakiwniosek.pl\nKsiążeczka sanepidowska Szumowo - badania sanitarno-epidemiologiczne PDF 2022\nGdzie można otrzymać skierowanie na badania sanitarno-epidemiologiczne w miejscowości Szumowo?\nIle kosztuje książeczka sanepidowska w miejscowości Szumowo i gdzie ją kupić?\nJak otrzymać książeczkę sanepidowską w miejscowości Szumowo krok po kroku?\nGdzie złożyć wniosek, druk (dokumenty) dot. sprawy - książeczka sanepidowska - badania sanitarno-epidemiologiczne w miejscowości Szumowo?\nPodejmując pracę w branżach mających m.in. kontakt z żywnością i podlegających kontrolom sanepidu w miejscowości Szumowo, konieczne jest uzyskanie orzeczenia do celów sanitarno-epidemiologicznych, potocznie nazywanego książeczką zdrowia lub książeczką sanepidowską. Jego otrzymanie wiąże się z wykonaniem badań, których celem jest wykluczenie posiadania przez pacjenta groźnych chorób. Gdzie otrzymać skierowanie na badania? Jakie badania należy wykonać? Czy jest możliwe uzyskanie orzeczenia bez posiadania skierowania? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w poniższym poradniku.\nSama książeczka sanepidowska nie jest dużym wydatkiem. Można ją zakupić przez Internet lub w niektórych sklepach papierniczych w miejscowości Szumowo. Cena książeczki waha się w granicach od 1 do 2 złotych.\nJednakże aby otrzymać odpowiedni wpis w książeczce należy wykonać badania sanitarno-epidemiologiczne i umówić się na wizytę do lekarza medycyny pracy w miejscowości Szumowo.\npo pobraniu trzeciej próbki, oddaje wszystkie 3 wymazy do badań w stacji sanitarno-epidemiologicznej lub laboratorium w miejscowości Szumowo,\nPo otrzymaniu wyników należy udać się do lekarza medycyny pracy w miejscowości Szumowo ze skierowaniem od pracodawcy lub bez skierowania na własny wniosek.\nNiestety nie znaleźliśmy Sanepidu w miejscowości Szumowo w naszej bazie. Najczęściej placówki SSE znajdują się w miastach na prawach powiatu oraz w siedzibie powiatu.\nSkierowanie na badania sanitarno-epidemiologiczne w miejscowości Szumowo\nWzór wypełnionego skierowania na badania sanitarno-epidemiologiczne [PDF] w miejscowości Szumowo


SSE Project // - Nowy teleskop kosmiczny obserwujący w X-Rey gotowy do startu! Misja IXPE startuje 9 grudnia!\nImaging X-Ray Polarimetry Explorer (IXPE), którego wystrzelenie zaplanowano na 9 grudnia 2021 r. Będzie to pierwszy satelita NASA poświęcony pomiarom promieniowania rentgenowskiego z wielu źródeł w kosmosie.\nIXPE będzie badać polaryzację światła rentgenowskiego z niektórych najbardziej ekstremalnych obiektów we Wszechświecie, w tym czarnych dziur, martwych gwiazd znanych jako pulsary i innych. Polaryzacja jest właściwością światła, która zawiera wskazówki dotyczące tych ekstremalnych środowisk i pomaga naukowcom lepiej zrozumieć te tajemnicze zjawiska.\nW przyszłym tygodniu NASA rozpocznie małą misję z ambitnym zadaniem: zajrzeć do niektórych z najbardziej brutalnych obiektów we wszechświecie w poszukiwaniu wskazówek, jak działają. Wykrywając, jak intensywne pola magnetyczne w zapadniętych gwiazdach i czarnych dziurach dopasowują lub polaryzują emitowane przez nie promieniowanie rentgenowskie, system Imaging X-Ray Polarimetry Explorer (IXPE) może ujawnić, w jaki sposób te obiekty emitują promieniowanie w pierwszej kolejności. „Próbujemy tylko dowiedzieć się, w jaki sposób i tak wytwarzasz te promienie rentgenowskie”, mówi główny badacz Martin Weisskopf z NASA Marshall Space Flight Center.\n„Społeczność czekała na to od dawna”, mówi x-astronom promieni Feryal Özel z University of Arizona, który nie jest częścią projektu. Weisskopf mówi, że orbitujące obserwatorium słoneczne 8 NASA, wystrzelone w 1975 roku, wykryło odrobinę spolaryzowanego promieniowania rentgenowskiego z jednego źródła, mgławicy Kraba. Od tego czasu pytania, na które mogłyby odpowiedzieć zdjęcia rentgenowskie, nagromadziły się,ale nie wyznaczono żadnej misji, aby je zmierzyć — po części dlatego, że dane z pierwszego czujnika sugerowały, że może być ich zbyt mało, aby badania były warte zachodu. Weisskopf mówi, że kilkakrotnie proponował dedykowane misje polarymetrii rentgenowskiej, zanim odniósł sukces z IXPE, misję o wartości 190 milionów dolarów, która ma wystartować 9 grudnia z Centrum Kosmicznego im. Kennedy'ego na Florydzie na rakiecie SpaceX Falcon 9.\nPromienie rentgenowskie są emitowane, gdy gaz jest podgrzewany do setek milionów stopni Celsjusza i jonizowany w celu wytworzenia plazmy, kłębiącej się zupy elektronów i jonów. Zazwyczaj własne pola magnetyczne i elektryczne fotonów oscylują prostopadle do ich ścieżki, ale w losowych kierunkach. Jednak warunki magnetyczne w momencie ich narodzin lub interakcje podczas ich podróży mogą polaryzować fotony, zmuszając je do oscylacje w tej samej płaszczyzny.\nIXPE spędzi co najmniej 2 lata na badaniu kosmicznego x-źródła z trzema identycznymi teleskopami — tańszymi niż jeden duży i gwaratujących prace nawet w razie uszkodzenia jednego teleskopu. Każdy teleskop jest cylindrem zawierającym dwa tuziny koncentrycznych powłok, które skupiają promienie rentgenowskie poprzez odbicia (promienie rentgenowskie przenikają standardowe zwierciadła teleskopu). Czujniki dostarczone przez Włoską Agencję Kosmiczną wykrywają x-promienie i ich polaryzacje w warstwie gazowego eteru dimetylowego. Promieniowanie rentgenowskie uderzające w atom gazu wybija elektron, który ma tendencję do wystrzeliwania w kierunku polaryzacji, pozostawiając widoczny ślad. Obrazowanie wielu śladów i ich rozprzestrzeniania się mówi obserwatorom, jak spolaryzowane jest światło i w jakim kierunku.\nPulsary są głównym celem IXPE. Te pozostałości martwych gwiazd wielkości miasta wirują szaleńczo, czasami setkiczy tysiące razy na sekundę, emitując wiązki fal radiowych, promieni rentgenowskich i innego promieniowania, które omiata Ziemię jak latarnia morska. Weisskopf mówi, że konkurencyjne teorie generowania wiązki sugerują, że promieniowanie rentgenowskie pochodzi z różnych miejsc na pulsarze: na całej jego powierzchni, na biegunach lub w jego atmosferze. Każda teoria przewiduje, że sygnał polaryzacji promieniowania rentgenowskiego powinien zmieniać się wraz z czasem trwania impulsów w sposób, w jaki IXPE powinien być w stanie je rozróżnić. „Uzyskamy wynik, o ile wystartujemy” – przewiduje Weisskopf.\nNa celowniku misji znajdują się również magnetary, gwiezdne pozostałości, takie jak pulsary,ale z jeszcze silniejszymi polami magnetycznymi, 100 milionów razy silniejszymi niż jakikolwiek magnes wytworzony na Ziemi. Linie pola magnetycznego zmuszają szybko poruszające się elektrony do spiralnych ścieżek, powodując, że rozpryskują spolaryzowane promieniowanie rentgenowskie, znane jako promieniowanie synchrotronowe. Mierząc, jak zmienia się polaryzacja promieni rentgenowskich podczas wirowania magnetara,obserwatorzy będą mogli mapować geometrię pola na całym świecie – i obserwować sploty, które prowadzą do wybuchów erupcji. „Dzięki IXPE możemy naprawdę zobaczyć kierunek pola magnetycznego, skręconą magnetosferę”, mówi teoretyk Matthew Baring z Rice University.Polaryzacja może również ujawnić, jak głodna była supermasywna czarna dziura w centrum naszej Drogi Mlecznej w najnowszej historii. Gaz i pył wirujące wokół aktywnej, akrecyjnej czarnej dziury świecą jasno w promieniowaniu rentgenowskim, gdy są gwałtownie nagrzewane przez siły grawitacyjne w pobliżu horyzontu zdarzeń. X-promienie docierające teraz bezpośrednio z czarnej dziury Drogi Mlecznej są słabe, co sugeruje, że jest ona nieruchoma. Ale promienie rentgenowskie wyemitowane dawniej również mogły nadejść, podążając ścieżkami dogleg po rozproszeniu przez odległe chmury gazu. że rozpraszanie powinno odcisnąć polaryzację na promieniach rentgenowskich,znak, że przybyli z centrum galaktyki, a nie z samej chmury. „Jeśli spojrzymy na chmury i zobaczymy polaryzację, byłby to dymiący pistolet”, mówi astrofizyk Philip Kaaret z University of Iowa, który pracował nad konkurencyjną propozycją polarymetru, która przegrała z IXPE.Ich jasność może pokazać, czy czarna dziura była bardziej aktywna dziesiątki tysięcy lat temu.\nNajwiększym wyczynem IXPE może być pomoc w zrozumieniu mechaniki niezwykle potężnych dżetów wystrzeliwanych przez supermasywne czarne dziury w odległych galaktykach. Te strumienie wyrzucają materiał do 10 milionów światła-lat w kosmos — to 100 razy większa średnica Drogi Mlecznej. Naukowcy są przekonani, że pola generowane przez ubijanie naładowanych cząstek w dysku akrecyjnym łączą się z własnym polem magnetycznym czarnej dziury, kierując materiał i linie pola do dżetów, które wyrzucają z obu biegunów.\nInne teleskopy rentgenowskie widziałypromienie emitowane blisko korzenia dżetu, a naukowcy uważają, że za to odpowiedzialne jest promieniowanie synchrotronowe. Ale co napędza elektrony do prędkości zbliżonych do prędkości światła, gdy krążą wokół linii pola? Jedną z możliwości są fale uderzeniowe szybko poruszającej się plazmy. Innym jest ponowne połączenie magnetyczne, gdy napięte linie pola pękają i łączą się ponownie,uwalnianie energii, która może przyspieszać elektrony.\nPomiary polaryzacji przeprowadzone przez IXPE mogą dać wgląd w to, jak duży i chaotyczny jest ten obszar emisji oraz co przyspiesza elektrony. Mogą nawet pokazać, że oba procesy działają, mówi Baring. „To sprawia, że przyroda jest bogatsza”, mówi, „i sprawia, że teoretycy są zajęci”.\nWyświetlony 114 razy Ostatnio zmieniany sobota, 04 grudzień 2021 10:07\nWięcej w tej kategorii: « Rosja zestrzeliła własnego satelitę tworząc 1500 odłamków zagrażającym ISS. Astronauci ewakuowani do kapsuł. Astronomowie odkrywają gorącą, gęstą planetę z ośmiogodzinnym rokiem »


Jak obserwować zaćmienie Księżyca? - Artist's Life 24 Więcej niż sztuka!\nJuż za kilka dni będziemy mogli obserwować zaćmienie Księżyca. Warto poznać kilka wskazówek dotyczących obserwacji tego niesamowitego zjawiska. Z moich kilku obserwacji i literatury przedmiotu zebrałem nieco informacji, które przedstawiam poniżej. Mam nadzieję, że będą dla Ciebie przydatne. Natomiast jeśli chcesz dowiedzieć się, jakie parametry ustawić w aparacie fotograficznym, by wyszły zadowalające zdjęcia zaćmienia Księżyca, koniecznie przeczytaj artykuł Zaćmienie Księżyca – moje obserwacje. Przegląd 1985-2015.\nDobrze jest poczytać o warunkach, w jakich będzie przebiegać dane zaćmienie – oprócz oczywistej kwestii pory, w której będziemy musieli wygospodarować sobie ok. 2,5-3 godziny (może to wiązać się czasem z koniecznością obudzenia się w środku nocy), ważne jest aby uświadomić sobie, w której części nieba i jak wysoko nad horyzontem będzie widoczny nasz obiekt, czyli Księżyc. Położenie Księżyca na niebie zależy ogólnie zarówno od godziny, jak i pory roku, szerokości geograficznej miejsca obserwacji a także fazy Księżyca.\nPołożenie i pora\nZ uwagi na to, że podczas zaćmienia Księżyc zawsze jest w fazie pełni, warto zapamiętać ogólna zasadę, iż znajduje się on wtedy w przestrzeni po przeciwległej stronie Ziemi względem położenia Słońca – w momencie maksimum zaćmienia całkowitego te 3 ciała niebieskie są wręcz ustawione niemal dokładnie wzdłuż jednej linii. W naszej szerokości geograficznej oznacza to wysokie maksymalne (tj. w chwili górowania) położenie Księżyca na niebie zimą i niskie latem.\nPora nocy dodatkowo wpływa na to, czy zaćmienie odbędzie się w pobliżu tego najwyższego możliwego położenia Księżyca (tj. ok. północy) czy też blisko horyzontu – podczas wschodu lub zachodu. Następnie, samo miejsce na horyzoncie dla wschodzącego lub zachodzącego zaćmionego Księżyca także zależy m.in. od pory roku.\nW Polsce jest to południowy wschód lub południowy zachód w czerwcu, wschód lub zachód we wrześniu i marcu oraz północny wschód lub północny zachód w grudniu (i oczywiście położenia pośrednie w pozostałych miesiącach) – jak widzimy, znów są to przeciwne miejsca na horyzoncie niż dla wschodów i zachodów Słońca w tych samych miesiącach. Podczas pełni bowiem Księżyc wschodzi wraz z zachodem Słońca, widoczny jest przez całą noc, po czym zachodzi o wschodzie Słońca.\nZnajdź dogodne miejsce na obserwacje\nTo, gdzie szukać będziemy Księżyca jest bardzo istotne choćby w celu znalezienia dogodnego miejsca, skąd będziemy mogli obserwować dany fragment nieba w trakcie całego zjawiska lub ewentualnie jak będzie trzeba zmieniać miejsce obserwacji czy fotografowania, gdy Księżyc zmieniać będzie swoje położenie względem obserwatora na Ziemi.\nZ tym widocznym ruchem Księżyca na sklepieniu niebieskim wiążą się kolei następujące sprawy. Z powodu ruchu wirowego Ziemi odległe ciało niebieskie dokonuje pozornego pełnego obiegu – czyli o kąt 360 stopni (pełny okrąg) – w ciągu ok. 24 godzin, co oznacza kąt 15 stopni na 60 minut i 1 stopień w ciągu 4 minut. Uwaga: czas pojedynczego obrotu kuli ziemskiej, po którym zajmuje ona identyczne położenie względem dalekich gwiazd określany jest jako doba gwiazdowa i jest równy obecnie 23 godziny 56 minut i 4 sekundy, natomiast znana nam z codzienności doba wynosząca 24 godziny to doba słoneczna – różnica ok. 4 minut jest skutkiem ruchu orbitalnego Ziemi wokół Słońca. Ten 1 stopień kątowy na sferze niebieskiej to odległość równa praktycznie podwójnej średnicy widocznej z Ziemi tarczy Księżyca lub Słońca.\nJak długo trwa zaćmienie Księżyca?\nZaćmienie Księżyca trwa nawet ponad 3,5 godziny, z czego na fazę całkowitą może przypadać maksymalnie nieco ponad 100 minut. W ciągu tych 3,5 godziny Ziemia obróci się o ok. 50 stopni i o tyle samo pozornie przesunie się na niebie ku zachodowi obserwowany obiekt. Ponieważ Księżyc sam obiega Ziemię zgodnie z kierunkiem jej obrotu (z zachodu na wschód), dokonując pełnego obiegu w ciągu nieco ponad 27 dni, możemy policzyć, że jego ruch własny odzwierciedla się jako przesunięcie na niebie – z zachodu na wschód – o wartość równą w przybliżeniu 360 stopni dzielone przez 27, czyli ok. 13 stopni na dobę, co daje ok. pół stopnia na godzinę. Zatem przesuwa się on na tle gwiazd ku wschodowi o ok. jedną długość swej pozornej średnicy w ciągu godziny.\nW porównaniu z czasem trwania samego zaćmienia i obrotem Ziemi w tym czasie, nie jest to istotna poprawka, choć ma ona inny znany nam skutek, do którego jesteśmy przyzwyczajeni, w postaci faz Księżyca i obserwowanych coraz późniejszych z dnia na dzień momentów jego wschodu, (średnio Księżyc wschodzi o ok. 53 minuty później każdej doby). Oczywiście samo zjawisko zaćmienia Księżyca również wiąże się z jego ruchem obiegowym wokół Ziemi.\nSprawdź przebieg zaćmienia w tablicach astronomicznych\nAby umieć odczytać informacje o czasie i warunkach obserwacji poszczególnych etapów zaćmienia warto zapamiętać najważniejsze następujące oznaczenia, spotykane w tablicach astronomicznych. Dla zaćmienia 27 lipca 2018 „Almanach Astronomiczny”, opracowany przez Dr. Tomasza Ściężora, wydany przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne (PTA). Znajdziesz go na stronie: http://www.urania.edu.pl/pliki/almanach/2018/Bloki/Zacmienia.pdf\nJak czytać tablice astronomiczne?\nPostaram się wyjaśnić parametry podane w tablicach (czas w UT; T; Ak; hk).\nCzas w tego typu tablicach jest zazwyczaj czasem uniwersalnym (UT), czyli dla południka zerowego w Greenwich. W Polsce należy dodać do niego 1 godzinę w okresie zimowym, tj. obowiązywania czasu środkowoeuropejskiego (CET) oraz 2 godziny w okresie letnim, tj. obowiązywania czasu środkowoeuropejskiego letniego (CEST) – tak też będzie w dniu 27 lipca 2018 roku.\nAzymut wyrażony tu jest jako kąt liczony w stopniach od północy w kierunku wschodowi, zgodnie ze schematem:\nKompas Rysunek: Mariusz Łukaszewski\nWartość azymutu 122 stopnie, podany dla początku zaćmienia częściowego na terenie Warszawy (godzina 20:24) wskazuje zatem na kierunek bliski południowemu wschodowi (SE), ale z lekkim odchyleniem ku wschodowi (E). Podobnie, wartość 135 stopni dla początku zaćmienia całkowitego (godzina 21:30) oznacza, że Księżyc będzie w tym momencie świecił na południowym wschodzie, zaś np. pod koniec zaćmienia (godzina 0:19), tj. dla azymutu 173 stopni – już prawie na południu.\nWartość w kolumnie oznaczonej jako hK mówi nam z kolei, jak wysoko nad horyzontem będzie widoczny Księżyc w danym momencie zjawiska. I tak, wartość minus 1 stopień dla początku zaćmienia częściowego wskazuje, że będzie on poniżej linii horyzontu, czyli dla nas praktycznie niewidoczny, natomiast w chwili początkowej zaćmienia całkowitego będzie już znajdował się 7 stopni nad horyzontem a zatem dostępny dla obserwacji. Wysokość tę możemy łatwo oszacować, pamiętając że w przybliżeniu 1 stopień to 2 średnice Księżyca.\nWidoczność Księżyca nad horyzontem możemy sami nieco polepszyć wybierając do obserwacji miejsce znajdujące się na pewnej wysokości względem gruntu, np. na pagórku czy po prostu budynku. Ponadto, przy położeniu ciała niebieskiego tuż nad horyzontem znaczną rolę gra także załamywanie się promieni świetlnych w atmosferze ziemskiej (refrakcja atmosferyczna), powodująca „podniesienie” docierającego do naszych oczu obrazu wschodzącego lub zachodzącego obiektu o ok. pół stopnia, czyli dla Księżyca to odległość jego jednej pozornej średnicy na niebie.\nW materiałach informacyjnych możemy znaleźć często taki rysunek. Przedstawia on schematycznie przekrój cienia Ziemi (ciemnoczerwone koło) i drogę Księżyca przez ten obszar (zaznaczona linią przerywaną, biegnącą z prawa na lewo). Oznaczenia tzw. kontaktów odpowiadają danym z powyższej tabeli, zgodnie z poniższym objaśnieniem:\nRuch Księżyca. Rysunek Mariusz Łukaszewski\n– U1 (tzw. pierwszy kontakt cienia = początek zaćmienia częściowego) to moment, gdy całkowicie oświetlony Księżyc dotyka cienia Ziemi, co widać jako ciemne wcięcie na brzegu jego tarczy. Od tej chwili mamy zaćmienie częściowe a cień Ziemi obejmuje stopniowo coraz większą część tarczy Księżyca.\n– U2 (drugi kontakt = początek zaćmienia całkowitego) to moment całkowitego schowania się Księżyca w cień Ziemi, czyli początek zaćmienia całkowitego. Dla obserwatora ziemskiego tarcza Księżyca nie znika na ogół zupełnie ale przybiera wtedy zwykle charakterystyczne czerwonawe zabarwienie, gdyż powierzchnia Księżyca jest nadal trochę oświetlana przez światło Słońca, ale głównie o dłużej fali, które jest mocniej załamywane podczas przejścia przez ziemską atmosferę i przedostaje się w obszar cienia Ziemi.\n– U3 (trzeci kontakt = koniec zaćmienia całkowitego) to moment wynurzenia się Księżyca z cienia, czyli pojawienie pierwszego się skrawka normalnie oświetlonej tarczy. Jest to koniec zaćmienia całkowitego i ponowne przejście do zaćmienia częściowego, ale przy malejącym ciemnym obszarze na tarczy Księżyca.\n– U4 (czwarty kontakt = koniec zaćmienia częściowego) to moment całkowitego opuszczenia cienia Ziemi przez Księżyc, czyli koniec zaćmienia.\nUwaga: są jeszcze etapy oznaczane literą P1 (= początek zaćmienia półcieniowego) i P4 (= koniec zaćmienia półcieniowego; oznaczane także w niektórych publikacjach jako P2) – dotyczą one wejścia Księżyca w obszar półcienia Ziemi (jasnoszare koło na rysunku) oraz wyjścia z niego, ale są one mało zauważalne (następuje tylko znikome pociemnienie lub rozjaśnienie i tak już całkowicie widocznego Księżyca w pełni) i nie mają istotnego znaczenia przy podstawowych, amatorskich obserwacjach, jakkolwiek warto o nich wiedzieć, gdy odczytujemy dane i symbole z tabel astronomicznych.\nTermin „maksymalna faza zaćmienia”, podany na końcu tabeli, to ułamek średnicy (nie powierzchni) Księżyca, która jest maksymalnie zanurzona w cieniu Ziemi. A zatem wartość mniejsza niż 1 oznacza zaćmienie częściowe, zaś większa – całkowite. W naszym przypadku podana w tabeli wartość 1,6087 wskazuje, że Księżyc w maksimum zaćmienia całkowitego „wsunie” się w cień Ziemi na odległość ponad półtorej swej średnicy od brzegu tego cienia, co dobrze widać na omówionym powyższym rysunku.\nCzynniki wpływające na odcień i jasność całkowicie zaćmionego Księżyca\nKonkretny odcień i jasność całkowicie zaćmionego Księżyca zależą od 3 głównych czynników:\n– jak głęboko w cień Ziemi maksymalnie zanurza się Księżyc – im bardziej centralne położenie Księżyca względem środka cienia Ziemi oraz im bliżej Ziemi na swojej eliptycznej orbicie znajduje się on w trakcie zaćmienia, tym większa szansa na ciemne zaćmienie; warto wiedzieć że dla średnich odległości Ziemi od Słońca i Księżyca od Ziemi średnica cienia Ziemi w miejscu w przestrzeni, w której znajduje się Księżyc wynosi ok. 2 i 2/3 średnicy Księżyca, co zgadza się z typowym czasem trwania całego zaćmienia.\nZachmurzenie w całej atmosferze Ziemi\n– od ogólnego zachmurzenia w całej atmosferze Ziemi – dużo chmur dodatkowo osłabia nawet to niewielkie docierające do Księżyca promieniowanie słoneczne i wpływa na intensywność barwy, od jasnoczerwonej przy małym zachmurzeniu do ciemnoczerwonej przy dużej ilości chmur.\nStopień zanieczyszczenia atmosfery\n– od stopnia zanieczyszczenia atmosfery, zwłaszcza obecności pyłów wulkanicznych – z reguły zaćmienia następujące wkrótce po silnych wybuchach wulkanów charakteryzują się bardzo małą jasnością oraz często niezwykłą barwą zaćmionego Księżyca.\nDodatkowy wpływ mają oczywiście czynniki lokalne, niezwiązane z fizyką samego zaćmienia i mające wpływ na wszelkie inne obserwacje ciał niebieskich z Ziemi, jak np. zamglenie lub zachmurzenie w miejscu obserwacji, czystość powietrza i wysokość obiektu nad horyzontem.\nW wymienionej poniżej książce Philipa S. Harringtona znajduje się interesujące zestawienie obserwowanej jasności Księżyca podczas wybranych zaćmień całkowitych w drugiej połowie XX wieku. Do szczególnie ciemnych należały zaćmienia z 30 grudnia 1963 roku oraz z nocy 9/10 grudnia 1992 roku, kiedy Księżyc stał się praktycznie niewidoczny. Autor wyjaśnia, iż były to skutki silnych wybuchów wulkanów w miesiącach poprzedzających oba zaćmienia – erupcji Mount Agung (1963) na Bali oraz Pinatubo na Filipinach (1991).\nDo bardzo ciemnych należało też niedawne zaćmienie z 15 czerwca 2011 roku, o czym pisałem w poprzednim tekście o moich obserwacjach zaćmień Księżyca. Jasne zaćmienia wystąpiły natomiast np. 17 sierpnia 1989 roku i 28 września 2015 roku.\nNajbliższe zaćmienie w dniu 27 lipca 2018 roku będzie należało do zaćmień głębokich i stąd też może być stosunkowo ciemne bez wpływu dodatkowych czynników atmosferycznych. Okoliczności będą przypominały zaćmienie z 15 czerwca 2011 roku – zarówno pora roku jak i doby, niskie położenie Księżyca nad południowo wschodnim horyzontem oraz wspomniana duża głębokość zanurzenia Księżyca w cień Ziemi.\nMiejmy nadzieję, że także pod względem pogody oraz wykonanych obserwacji i zdjęć, nadchodzące całkowite zaćmienie Księżyca będzie równie udane jak to czerwcowe sprzed 7 lat i wiele innych, po których pozostały nam piękne wspomnienia.\nPhilip S. Harrington, „Zaćmienie! Co, gdzie, kiedy, dlaczego i jak? Poradnik obserwatora zaćmień Słońca i Księżyca”, Prószyński i S-ka, Warszawa 1999.\nWiesław Skórzyński, „Astrofotografia, czyli jak i czym fotografować nocne niebo i ciała niebieskie”, Prószyński i S-ka, Warszawa 1998.\nDavid H. Levy, „Niebo. Poradnik użytkownika”, Prószyński i S-ka, Warszawa 1996.\nStanisław R. Brzostkiewcz, „Obserwujemy nasze niebo”, Nasza Księgarnia, Warszawa 1988.\nEugeniusz Rybka, „Astronomia ogólna”, PWN, Warszawa 1983.\nPrevious post Myślenie wizualne, czyli jak kreatywne notatki pomogą opanować trudny materiał?\nNext post Hans Georg Gadamer o komunikowaniu\nOne thought on “Jak obserwować zaćmienie Księżyca?”


Trybunał Hiszpanii: nakaz pozostawania w domach z powodu pandemii naruszył konstytucję | Kurier Poranny\nKazimierz Sikorski 15 lipca 2021, 10:29\nDavide Bonaldo/Sipa USA/East News\nHiszpański Trybunał Konstytucyjny orzekł, że surowy nakaz pozostawania w domach wydany przez rząd Hiszpanii w ramach stanu wyjątkowego podczas pierwszej fali COVID-19 w zeszłym roku był niezgodny z konstytucją.\nPodtrzymując większość warunków stanu wyjątkowego, sąd stwierdził, że przepisy nakazujące ludziom pozostanie w domach, z wyjątkiem niezbędnych zakupów, koniecznych dojazdów do pracy i innych ważnych spraw, naruszają hiszpańską konstytucję.\nSąd nie był w tej sprawie jednomyślny, sześciu sędziów było za, a pięciu przeciw. Ostateczna decyzja zostanie wydana w najbliższych dniach.\nWiększość sędziów uznała, że ograniczenia w poruszaniu się ludzi naruszają ich podstawowe prawa, a stan wyjątkowy nie jest do tego konstytucyjnie wystarczającym mechanizmem. Zdaniem sześciu sędziów, konieczny byłby stan wyjątkowy, który pozwalałby rządowi na zawieszenie tych podstawowych praw.\nCzwarta fala koronawirusa już w Hiszpanii? Drastyczny wzrost liczby zakażeń\nMinister sprawiedliwości Pilar Llop mówi, że jego rząd „przyjmuje do wiadomości, ale nie podziela tej decyzji”, która zdaniem rządzących uratowała setki tysięcy istnień ludzkich.\n- Nakaz ograniczający poruszanie się ludzi zawarty w przepisach stanu wyjątkowego, wraz ze wzorowym zachowaniem obywateli, pozwolił nam powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa – mówiła minister, dodając, że podobne nakazy wprowadzały inne kraje europejskie.\nTrybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie w odpowiedzi na pozew wniesiony przez skrajnie prawicową partię Vox. Jej lider Santiago Abascal wezwał niedawno do ustąpienia premiera Hiszpanii Pedro Sáncheza. - Nie możemy świętować tej decyzji, ponieważ mamy dowód na to, że rząd był skłonny złamać prawo i splamić konstytucję – powiedział Abascal.\nHiszpański rząd ogłosił stan wyjątkowy 14 marca 2020 roku, trzy dni po tym, jak Światowa Organizacja Zdrowia\npoinformowała, że rozprzestrzenianie się koronawirusa stało się pandemią. Gdy hiszpańskie szpitale się zapełniły, lewicowy rząd koalicyjny Sáncheza zyskał poparcie parlamentu dla swoich działań. Podczas pierwszego sześciotygodniowego lockdownu Hiszpanie nie mogli wychodzić nawet na ćwiczenia z domów, a Vox wycofał poparcie dla blokady.\nBlokada pomogła jednak zmniejszyć liczbę nowych zakażeń koronawirusem. Hiszpański rząd stopniowo łagodził ograniczenia związane z pandemią, gdy minęło najgorsze. Od tego czasu Hiszpania zastosowała dużo środków, które pozwalały kontrolować zakażenia. Do tej pory liczba ofiar pandemii osiągnęła 81 tysięcy.\nEksperci twierdzą, że dopóki nie zostanie wydane uzasadnienie Trybunału Konstytucyjnego, nie będzie jasne, czy jego orzeczenie otworzy obywatelom możliwość wytaczania procesów sądowych hiszpańskiemu rządowi.\nFernando Simón, profesor prawa konstytucyjnego na Uniwersytecie Nawarry, mówi, że Trybunał Konstytucyjny może ograniczyć prawną ochronę państwa, ponieważ tysiące obywateli otrzymało grzywny za naruszenie ograniczeń w poruszaniu się w czasie stanu wyjątkowego. Zdaniem profesora takie decyzje rządu mogły stworzyć chaos prawny.\nMateriał oryginalny: Trybunał Hiszpanii: nakaz pozostawania w domach z powodu pandemii naruszył konstytucję - Polska Times


Czechy otworzyły granicę z województwem śląskim - GazetaPrawna.pl\n„Chcieliśmy wyrazić ulgę, że znika przynajmniej jeden z problemów, który nas tutaj na granicy dotyka, czyli sama granica, problemy z przekraczaniem jej przez mieszkańców z jednej i drugiej strony Cieszyna" - wyjaśnił. "Ale to nie jest super ogromna radość, bo istnieje jeszcze wiele zagrożeń związanych z koronawirusem” – dodał.\n„Nie było już żadnych posterunków, ale ruch był niewielki. Nie ma co się dziwić, ludzie są w pracy, sytuacja zmieni się popołudniu i z pewnością w środę, tradycyjny dzień targowy” - zauważył Siedlaczek. Dodał, że na zniesienie ograniczeń czekano po obu stronach granicy z utęsknieniem, tym bardziej że posterunki kontrolne na pozostałych odcinkach granicy czesko-polskiej zostały usunięte już 15 czerwca.\nWedług Mańki mieszkańcy jednej i drugiej strony granicy będą zachowywać się odpowiedzialnie. „Chcemy normalnie żyć i nie chcemy się nawzajem masowo odwiedzać" - zapewnił. "Ludzie są przyzwyczajeni robić zakupy po drugiej stronie, ale z pewnością będą brali pod uwagę, że trzeba zachować odległości lub nosić maseczki w sklepach” – wyraził nadzieję.\nW Czechach potwierdzono w poniedziałek 202 nowe przypadki zakażeń, czyli mniej niż w sobotę i w niedzielę. Najwięcej zanotowano w powiecie karwińskim na Zaolziu. W ciągu tygodnia odsetek zakażeń na 100 tys. mieszkańców wyniósł tam 248. W sąsiednim powiecie frydecko-misteckim - 36 na 100 tys. mieszkańców.


KNF zatwierdziła prospekt emisyjny Ten Square Games, publikacja dziś - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plKNF zatwierdziła prospekt emisyjny Ten Square Games, publikacja dziś\nKNF zatwierdziła prospekt emisyjny Ten Square Games, publikacja dziś\n10 kwietnia 2018, 12:43 | Aktualizacja: 10.04.2018, 16:25\nWarszawa, 10.04.2018 (ISBnews) - Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) zatwierdziła prospekt emisyjny Ten Square Games w związku z planowaną ofertą publiczną. Spółka ubiega się o wprowadzenie akcji do obrotu na głównym rynku GPW i planuje debiut jeszcze w maju, podał Ten Square Games. Spółka planuje publikację prospektu dziś.\n"Wydaliśmy już około 200 gier. Są to projekty bardzo zróżnicowane pod względem wielkości i skali, ale na wszystkich zarabiamy pieniądze. To efekt naszego modelu biznesowego i skutecznego zastosowania wypracowanych narzędzi Business Intelligence oraz wiedzy dotyczącej skutecznej monetyzacji. Warto podkreślić, że nasza spółka jest rentowna od samego początku swojej działalności" - powiedział prezes Maciej Popowicz, cytowany w komunikacie.\n"Wejście na giełdę umożliwi nam rynkową wycenę biznesu i dalszą budowę jego wartości. W naszej branży najważniejsi są zmotywowani i wykwalifikowani ludzie. Chcemy wykorzystać upublicznienie spółki, żeby jak najbliższej związać ich z Ten Square Games" - dodał wiceprezes Arkadiusz Pernal.\nPrzedstawiony w prospekcie Program Motywacyjny zakłada kontynuację dynamicznego wzrostu wyniku EBITDA w kolejnych latach. Program zakłada wypracowanie 26 mln zł zysku EBITDA w 2018 r. i 31,5 mln zł w 2019 r. W ostatnich dniach cele zostały podniesione - pierwotnie zakładały osiągnięcie wyniku EBITDA w wysokości odpowiednio 22 mln zł i 27,5 mln zł, podano także.\n"Podniesienie celów Programu Motywacyjnego w ostatnich dniach przed zatwierdzeniem prospektu to efekt świetnych wyników 'Fishing Clash'. Zakładaliśmy, że będzie to sukces, ale przyjęcie gry i generowane przychody znacząco przekraczają nasze założenia" - podkreślił Pernal.\nZgodnie z wstępnymi szacunkami spółki, w samym marcu gra "Fishing Clash" wygenerowała przychody na poziomie 3,8 mln zł - to o 70% więcej niż wynik osiągnięty w poprzednim miesiącu. O skali sukcesu może świadczyć m.in. fakt, że miesięczne przychody generowane przez "Let's Fish" wynosiły maksymalnie 1,4 mln zł, podano w materiale.\nTen Square Games to jeden z największych w Polsce producentów i wydawców gier mobilnych i przeglądarkowych. Studio zostało założone w 2011 r. przez Macieja Popowicza i Arkadiusza Pernala - twórców serwisu społecznościowego Nasza Klasa (nk.pl), w ramach którego rozwinęli jedną z pierwszych platform gier free-to-play. Obecnie w grupie pracuje ponad 120 specjalistów, a portfolio wrocławskiego dewelopera gier to około 200 tytułów, których łączna liczba pobrań na świecie przekroczyła 280 mln. Produkcje grupy udostępniane są w modelu free-to-play, a ich monetyzacja odbywa się poprzez mikropłatności oraz reklamy.\nTagi:debiuty, Ten Square Games, oferty publiczne, prospekt emisyjny, giełda, finanse\nTobiasz Bury ma zgodę KNF na objęcie stanowiska prezesa Idea Banku


Hotel Irlandia - www.strefa11.int.pl\nWysłany: Nie 14:38, 17 Gru 2006 Temat postu: Hotel Irlandia\nIrlandia, sierpień, domek z obowiązkową palmą w ogródku - tu Oliwia i Kacper rozpoczynają nowy etap w swym życiu. On ma kontrakt w renomowanej firmie architektonicznej, ona - ambitna pani psycholog - postanawia poszukać czegoś na własną rękę. Jak potoczą się ich losy na Zielonej Wyspie? Czy odnajdą tam swoje miejsce? Co ich zaskoczy, rozczaruje, a co urzeknie? No i kim jest tajemnicza Babcia?\nDebiutanckie opowiadanie z nutką wysublimowanego humoru, oparte na prawdziwych wydarzeniach z życia autorki, idealnie wpisuje się w nasilające się obecnie zjawisko emigrowania młodych Polaków do Krainy Celtów.Opowiadanie z nutką wysublimowanego humoru, oparte na prawdziwych wydarzeniach z życia autorki, idealnie wpisuje się w nasilające się obecnie zjawisko emigrowania młodych Polaków do Krainy Celtów.


Ogrody słońca (fragment) - Książki - POLTERGEIST\n» Fragmenty książek » Ogrody słońca\nWokół Saturna krążyło po nieskończonych orbitach sto zamordowanych statków. Smukłe frachtowce i krępe holowniki. Wahadłowce, niegdyś kreślące ciągle zmieniające się kursy między zamieszkanymi księżycami. Pająkowate promy latające z powierzchni na orbitę. Złoty półksiężyc klipra, zbudowanego przez spółdzielnię zaledwie dwa lata temu, żeby kursować między Saturnem i Jowiszem, spadający niczym zgubiony księżyc z bajki ponad przepięknym łukiem pierścieni. Ofiary niedawno zakończonej wojny.\nWiększość była tylko z pozoru nietknięta, została bowiem beznadziejnie okaleczona – AI obłąkane od demonów podrzuconych przez brazylijskich szpiegów, silniki termojądrowe, układy sterowania i podtrzymywania życia spalone przez impulsy mikrofalowe lub miny elektromagnetyczne. W gorączkowych godzinach po uszkodzeniu statków, ocalałe załogi i pasażerowie próbowali je naprawiać, wzywać pomoc laserami wyprutymi z nieżywych układów łącznościowych albo poddawali się, w różnym stopniu, rozpaczy, gniewowi i rezygnacji, pisząc listy pożegnalne do rodzin i przyjaciół. Poetka Lexis Parrander, w chłodzie wnęki sypialnej na pokładzie frachtowca sunącego wzdłuż kajmakowych pasm saturnowego równika, napisała krwią na niedziałającym ekranie swojego tabletu: „Jesteśmy umarli”.\nBo byli umarli. Na wołania o pomoc wycelowane w zamieszkane księżyce albo statki wroga nikt nie reagował. Niektórzy zapinali się we wnękach sypialnych i przedawkowywali leki, podcinali sobie żyły, albo nasadzali na głowę plastikowe torby. Inni, licząc, że przetrwają do przybycia pomocy, wkładali skafandry próżniowe i zapadali w głęboki, powolny sen hibernacji. Na którymś ze statków pobili się i pozabijali nawzajem, bo skafandrów nie wystarczyłoby dla wszystkich. W innym kulili się wokół opornościowego grzejnika skleconego z przewodów i ogniw paliwowych w daremnej próbie przetrwania nieubłaganego zimna.\nWiele z tych statków, zniszczonych, kiedy uciekały w stronę Urana, planowało zyskać szybkość manewrem asysty grawitacyjnej wokół Saturna. Teraz orbitowały po samotnych ścieżkach, z jednej strony zbliżających je mocno do gazowego olbrzyma, z drugiej wyrzucających je wysoko ponad układ pierścieni i orbity wewnętrznych księżyców – tam osiągały apogeum i spadały z powrotem. Parę krążyło jeszcze dalej, poza orbitami Tytana, Hyperiona, nawet Japeta.\nA oto czarny grot strzały, brazylijski jednoosobowy okręt, solówka, zbliżający się do najdalszego punktu swojej elipsy, mocno nachylonej wobec równika, wynoszącej go na przeszło dwadzieścia milionów kilometrów ponad Saturna, w samotny świat, gdzie po długich, mimośrodowych orbitach krążą rozproszone maleńkie księżyce. W jego smukłym kadłubie, niewielki prąd z litowo-jonowego ogniwa ciągle utrzymywał temperaturę 4°C w podobnym do trumny systemie podtrzymywania życia, w środku zaś poza zasięgiem jakichkolwiek snów spał śmiertelnie ranny pilot.\nZa rufą solówki w rozgwieżdżonej czerni błysnęła iskra termojądrowego płomienia. Zbliżał się statek, automatyczny holownik, składający się głównie ze zbiornika paliwa i silnika. Podszedł blisko, krótkimi jak fajerwerki salwami silniczków korekcyjnych dopasował się do mimośrodowych obrotów osiowych uszkodzonej solówki, póki oba statki nie zaczęły wirować synchronicznie, jak komicznie nieprzystający do siebie wzrostem, ale idealnie zgrani łyżwiarze figurowi. Przysunął się jeszcze bliżej i nawiązał kontakt, dokując do zaczepów pośrodku płaskiego brzucha solówki. Wykonał serię testów diagnostycznych, po czym wyhamował obrót swojego ładunku, przekręcił go o sto osiemdziesiąt stopni i uruchomił potężny termojądrowy silnik. Białoniebieski płomień wylotowy ciągnął się za spiętymi statkami na całe kilometry, zmieniając ich deltę v i wysoką, zamaszystą orbitę, spychając ich w stronę Dione i okrętu flagowego floty Wielkiej Brazylii.\nSri Hong-Owen była na Janusie i wchodziła na zewnętrzne zbocze wielkiego krateru odciśniętego w odsaturnowej półkuli tego księżyca, kiedy skontaktował się z nią generał Arvam Peixoto.\n– Wracaj jak najszybciej na Dumę Gai – powiedział. – Mam drobne zadanko, które idealnie pasuje do twojego specyficznego doświadczenia.\n– Mam tu dużo pracy. Ważnej – odpowiedziała Sri, ale mówiła w próżnię. Generał już się rozłączył. Wiedziała, że jeśli spróbuje oddzwonić, nie przebije się przez jego aroganckich adiutantów, wiedziała także, że nie może zaryzykować konsekwencji nieusłuchania go; tutaj, po Cichej Wojnie, słowo Arvama Peixoto było prawem. Przełączyła więc na wspólny kanał i powiedziała trojgu ludzi ze swojej ekipy, że ją wzywają.\n– Rzucić wszystko i pakować się. Wylatujemy za godzinę.\n– Już zaczęliśmy, szefowo – odparł Vander Reece. – Też dostaliśmy wiadomość.\n– Tak myślałam – powiedziała Sri i wyłączyła odbiornik.\nMimo obciążenia skafandrem, w śladowym ciążeniu maleńkiego księżyca przybierała pozy niczym baletnica, przypięta do liny bezpieczeństwa, wzdłuż której szła po jasnym stoku. W dole rozciągał się płaski teren obsadzony organizmami próżniowymi, kojarzącymi się trochę z olbrzymimi, srebrnymi słonecznikami, nachylonymi w stronę bliskiego horyzontu. Ponad nią, od czarnego nieba odcinała się ząbkowana krawędź skalnego grzbietu, w miejscu gdzie wisiał orbitalny wspólnik Janusa, Epimeteusz, przypominający krzywy ścinek paznokcia. Dwa księżyce goniły się po tej samej drodze tuż za zewnętrzną krawędzią Pierścienia A, jeden zawsze trochę leciał trochę niżej i szybciej od drugiego. Mniej więcej co cztery lata szybszy księżyc doganiał swojego wolniejszego kolegę. Kiedy zbliżył się do niego na odległość dziesięciu tysięcy kilometrów, wzajemne przyciąganie wrzucało szybszy księżyc na wolniejszą, wyższą orbitę, wolniejszy zaś spadał na szybszą, ciaśniejszą – i wyścig zaczynał się od nowa, bez końca. Kosmiczny odpowiednik jakiegoś jałowego cyklu metabolicznego. Brutalnie szczera metafora życia Sri po Cichej Wojnie.\nBył to jej drugi samotny wypad na powierzchnię Janusa, długa wycieczka do chaotycznych ogrodów zawierających kilkadziesiąt różnorodnych gatunków organizmów próżniowych, pokrywających wewnętrzne stoki i dno krateru. Wszystko to dawno zostało naniesione na mapy przez drony, Sri chciała jednak przejść się pomiędzy nimi, zebrać próbki, poszukać czegoś, co da jej lepszy wgląd w myśli ich stwórczyni, wielkiej guru genetycznej Avernus. No cóż, trudno. Arvam Peixoto szarpnął za smycz, i ona musi teraz do niego przybiec jak dobry piesek i dowiedzieć się, czego chce pan. Przełknęła więc żal i niechęć, złożyła długi teleskopowy szpikulec, przypięła go do pasa skafandra i zbiegła w dół po stoku, idąc wzdłuż liny pomiędzy rzędami słonecznikopodobnych organizmów próżniowych.\nGórowały nad nią czarne łodygi, zwieńczone srebrzystymi talerzami skupiającymi słabe światło Słońca – około jednej setnej ziemskiego nasłonecznienia – na bulwach pośrodku, zawierających wymiennik ciepła. Ciekły metan ogrzewał się w nim i był przepompowywany z powrotem do labiryntu przerastających regolit, przypominających grzybnię nici. Wchłaniały z niego związki węgla oraz metale ziem rzadkich, odkładające się potem w łuskach u podstawy łodyg, gotowe do zebrania i dalszego przetwarzania. Słoneczniki tłoczyły się jeden przy drugim, tworząc zakrywające większość nieba sklepienie, wbite korzeniami pomiędzy warstwy opadłych łusek i bryły skał wylewnych. Mimo szczątkowego ciążenia, ciężko się było poruszać po styksowym podziemiu tego karłowatego lasu. Sri pociła się obficie pod skafandrem, a gdy w końcu wydostała się stamtąd i ruszyła wydeptaną ścieżką do holownika stojącego na lądowisku tuż obok kopuły ciśnieniowej, poczuła w barkach i łydkach drżenie zmęczonych mięśni.\nPod przezroczystą bańką kopuły, światła o wiele jaśniejsze od skurczonego Słońca doświetlały zielony, przypominający dżunglę ogród – kolejny ze sprytnych, drobnych cudów Avernus. Wstępne badania wykazały, że krzewy, pnącza, trawy i rozłożyste drzewa tej dżungli mają identyczny genom – są różnymi fenotypowymi ekspresjami tego samego, sztucznego gatunku, tworzącymi ściśle powiązany zależnościami, samoregulujący się biom. Dawny mentor Sri, Oscar Finnegan Ramos, uznałby tę fenotypową dżunglę za jałowe i głupie ćwiczenie, marnotrawstwo wielkiego talentu. I myliłby się, tak jak mylił się w wielu innych sprawach. Sri, badając ogrody Avernus, uczyła się mnóstwa nowych sztuczek i technik, znajdowała natchnienie do własnych prac, zaczynała orientować się w imponującej rozległością przestrzeni umysłu wielkiej genetyczki.\nZasady i narzędzia do budowy ekosystemów, opracowane i rozwinięte przez Avernus, pozwoliły Zewnętrznym pobudować stabilne i silne biomy w miastach, habitatach-ogrodach i oazach na księżycach Jowisza i Saturna; zaprojektowane przez nią organizmy próżniowe – skupiska komórkowych nanomaszyn zdolne do wzrostu i rozmnażania na zimnych, pozbawionych powietrza księżycowych powierzchniach, stanowiły niezawodne źródło związków węgla, wodoru, tlenu i azotu, metali, kompozytów fullerenowych i wszelkich złożonych substancji organicznych. Avernus nie oczekiwała za swoją pracę żadnej lub prawie żadnej nagrody; niczym pełen rezerwy geniusz, chroniony przez mały krąg przybocznych, niemal od niechcenia wyczarowywała jeden cud za drugim. Jednakże, mimo wieloletniego wygnania, na które udała się z własnej woli, wiedziała, że ludzkość znalazła się na kluczowym rozstaju dróg. Sto lat temu, kiedy Ziemia spróbowała przejąć nad nimi kontrolę, pionierskie pokolenie Zewnętrznych uciekło z Księżyca na Marsa i drugiego co do wielkości satelitę Jowisza, Kallisto. Zaraz potem Chińska Republika Demokratyczna obrzuciła bombami wodorowymi powstające kolonie na Marsie. Za to kolonia na Kallisto przetrwała i rozkwitła, rozszerzając się na inne księżyce Jowisza i Saturna, budując miasta i osiedla, eksperymentując z nowymi formami naukowej utopii. Dotychczasowe próby zasypania przepaści między Ziemią i Zewnętrznymi skończyły się fiaskiem, nie miało to jednak większego znaczenia. Ziemię zaprzątała naprawa szkód wyrządzonych przez katastrofalne zmiany klimatyczne, Zewnętrzni zaś skupiali się głównie na sobie, pochłonięci tworzeniem dzieł sztuki albo badaniami naukowymi o żadnej lub znikomej wartości praktycznej. Tej równowadze zaczynały jednak zagrażać ekspansjonistyczne dążenia młodego pokolenia Zewnętrznych, Avernus pozwoliła więc sobie stanąć na czele ruchu na rzecz pokoju i pojednania, trwoniąc ogromne zasoby własnych kudosów na wspólne przedsięwzięcia, mające wzmocnić więź pomiędzy obiema gałęziami ludzkości.\nWszystkie te zabiegi na rzecz pokoju padły ofiarą sabotażu. Wywiązała się krótka wojna. Zewnętrzni polegli na wszystkich frontach. Siły ekspedycyjne trzech wielkich ziemskich mocarstw przejęły kontrolę nad wszystkimi miastami i osadami na księżycach Jowisza i Saturna. Garstce Zewnętrznych udało się uciec na ciemniejsze rubieże Układu; natomiast Avernus rozpłynęła się w lodowych labiryntach Tytana.\nSri nie była w stanie przekonać Arvama Peixoto, żeby zorganizował zakrojone na wielką skalę poszukiwania wielkiej genetyczki.\nPodlegający mu ludzie mieli ważniejsze zadania – zabezpieczenie miast i głównych osad na Mimasie, Enceladusie, Tetydzie i Dione, zarządzanie i opiekę nad ich ludnością, naprawę uszkodzonej podczas wojny infrastruktury, organizację nowych władz. Sri miała tylko mało konkretną obietnicę, że w bliżej nieokreślonej przyszłości otrzyma pomoc. Mogła także skorzystać z roju autonomicznych dronów, zajadłych i inteligentnych myśliwych, umiejących syntetyzować sobie paliwo z węglowodorów w atmosferze Tytana, ale w żaden sposób nienadających się do zadania polegającego na znalezieniu jednej osoby kryjącej się w jakiejś norze na spowitym smogiem księżycu o powierzchni ponad 83 milionów kilometrów kwadratowych. Wypuściła je jednak, nie licząc na wiele, a sama skupiła się na wyszukiwaniu i badaniu kolejnych ogrodów Avernus, rozsianych po zamieszkanych i niezamieszkanych księżycach – eleganckich połączeń fantazji z teorią, na których skatalogowanie, przeanalizowanie i zrozumienie należałoby poświęcić wiele lat ciężkiej pracy.\nTajemnice ogrodów Janusa będą musiały poczekać. Sri pomogła ekipie spakować sprzęt i próbki, załadować je do komór małego holownika, po czym po kolei przepompowali się przez śluzę do ciasnej kabiny, w której gnieździli się przez ostatni tydzień. Sri przypięła się do leżanki przeciążeniowej obok Vandera Reece’a, który uruchomił silnik i Janus uleciał spod nich, szybko ginąc w blasku pierścieni. Sześć godzin później holownik wszedł na orbitę wokół Dione i spotkał się z okrętem flagowym generała Arvama Peixoto, Dumą Gai. Holownik dostosował deltę v do wielkiego okrętu, wystrzelił linę z harpunem, podciągnął się do masztu cumowniczego, a ten zwinął się niczym język kameleona i wetknął holownik do ładowni.\nSri dała ekipie dokładne wskazówki, jak transportować i przechowywać zebrane próbki, a potem poszła poszukać syna. Po dziesięciu dniach w szczątkowym ciążeniu Janusa, 0,05 g, które dawał ruch wirowy okrętu, czuła w kościach jak ołów. Gorące, stęchłe powietrze śmierdziało ozonem i starym potem, jak przebieralnia na miejskim basenie; w korytarzach i na schodniach roiło się od żołnierzy i cywilów. W czasie, gdy pracowała na Janusie, z Ziemi przybył statek pełen doradców i urzędników; w boksie Berry’ego, w zawieszonych na ścianach kokonach spało dwóch nieznajomych facetów. Cofnęła się, zadzwoniła do kwatermistrza i dowiedziała się, że Berry’ego już nie ma na pokładzie – przeniesiono go do habitatu należącego kiedyś do klanu Jones-Truex-Bakaleinikoff, na powierzchni Dione.\nSri nie musiała pytać, kto tak zdecydował ani dlaczego jej o tym nie powiadomiono. Wcześniej Arvam Peixoto nie pozwalał Berry’emu opuścić Dumy Gai – trzymał go jako zakładnika gwarantującego absolutną, bezwarunkową lojalność Sri; teraz, nie pytając jej o nic, wysłał go do jakiegoś namiotowego habitatu na księżycu, który nie był jeszcze kompletnie spacyfikowany. W piersi zapłonęła jej zimna gwiazda niepokoju i oburzenia – przebiegła głównym korytarzem statku i przebiła się identyfikatorem przez komandosa pilnującego wejścia do pomieszczenia, które było oficerską mesą, zanim przywłaszczył je sobie sztab generała.\nŚciany i sufit obite czerwoną skórą; przykręcone do podłogi kanapy i niskie stoliki; generał z kilkoma oficerami i urzędnikami w jednym rogu, pochylony nad arkuszami kalkulacyjnymi w wielkiej memoprzestrzeni. Nikt jej nie zauważył, a ona miała dość rozsądku, żeby nie przerywać. Arvam Peixoto lubił znęcać się nad ludźmi, wykorzystując ich słabości – jeśli się z nim otwarcie skonfrontuje, wykorzysta jej złość przeciwko niej samej. A po drugie, nie ma sensu wdawać się w walkę, której nie można wygrać. Nie: musi być spokojna, chłodna i silna. Dla dobra Berry’ego. Dla dobra własnej pracy. Złapała więc banieczkę kawy, rozparła się w hamaku i zajęła przeglądaniem i porządkowaniem ostatnich zebranych na Janusie danych. Niezbędne do tego skupienie uspokoiło ją; prawie zdążyła odzyskać równowagę, gdy w końcu jeden z adiutantów generała podpłynął do niej z drugiego końca sali i powiedział, że teraz generał może poświęcić jej parę minut.\n– No, wreszcie jesteś. Już myślałem, że o mnie zapomniałaś – powiedział Arvam Peixoto.\nBył przystojnym, energicznym mężczyzną po sześćdziesiątce, ubranym jak zawsze w kombinezon lotniczy z mnóstwem kieszeni. Odkąd się ostatni raz widzieli, ściął włosy – zlikwidował kucyk, a resztę przystrzygł na krótkiego śnieżnobiałego jeża. Na biodrze miał pistolet – ten sam, którym kiedyś, dawno temu, zabił człowieka na oczach Sri.\n– Może zapomniałeś, że pracuję na Janusie.\n– Tam chyba jeszcze nie byłem. Czy byłem? – zapytał Arvam.\n– Nie, panie generale – odpowiedział któryś z adiutantów.\n– Ja mam tam jeszcze dużo do zrobienia. A mogę zapytać – dodała, starając się zachować lekki i przyjacielski ton – czemu wysłałeś Berry’ego na Dione?\n– Okręt to nie miejsce dla dzieciaka. Za duży tu tłok, a on nie ma tu nic do roboty, tylko pakować się w kłopoty. Tam, gdzie go wysłałem, urządzają teraz moją kwaterę główną. Wszystko jest dokładnie sprawdzone, jest bardzo bezpiecznie. Wielki ogród, trawa, pola, drzewa, jeziora. W sam raz dla zdrowego, aktywnego chłopaka, nie?\n– Chciałabym na to zerknąć. Twoi ludzie mogli coś przeoczyć.\n– Jutro po kolacji wszystko ci powiem. A teraz: przyjeżdża z wizytą rzecznik ambasady Pacyfików i z jakiegoś powodu bardzo chce się z tobą spotkać. Możesz mu opowiedzieć o swoich ogrodach, a jemu może się wymknie jakaś przydatna informacja o sytuacji na Japecie.\n– To po to przerwałeś mi pracę? Żebym sobie pogadała z jakimś urzędasem Pacyfików?\n– Były dwa powody. To jeden, a po drugie, mam dla ciebie nowe zadanie – powiedział Arvam. – Bardzo ważne. Pozwól ze mną.\nRazem z kometarnym warkoczem adiutantów przeszła za generałem do szpitala pokładowego, a w nim do oddzielonej kotarą wnęki na końcu, w której na pochyłym łóżku leżał młody człowiek. Do pasa był zakryty napiętym jak struna prześcieradłem, pierś opinał czarny pas sztucznego płucoserca. Głowę miał ogoloną, obandażowaną, powieki zaklejone taśmą, rurki w nosie, a do ręki wpiętą kroplówkę zawieszoną obok na grodzi. Worek z płynem co chwila nerwowo pulsował, jak spłoszona, powolna meduza.\nArvam powiedział Sri, że ten młody człowiek to porucznik Cash Baker, pilot solówki i bohater wojenny.\n– Został ranny na wojnie. Ma uszkodzony mózg. Masz go naprawić.\n– Czuję się zaszczycona, ale co ja takiego potrafię, czego nie umie twój znakomity i doświadczony personel medyczny?\n– W ramach programu testowego J-2 przerabiałaś mu układ nerwowy. A po drugie, to przez ciebie zginął.\nPo krótkim wahaniu Sri zrozumiała, o co generałowi chodzi.\n– Pilotował solówkę, która zaatakowała statek Avernus.\n– No właśnie. Ale może mi się jeszcze przydać, więc będziesz musiała mu jakoś to wybaczyć.\nNa samym początku wojny, porucznik Cash Baker pilotował jedną z solówek, których zadaniem było przechwycenie i zniszczenie odłamka lodowego wystrzelonego w stronę tymczasowej bazy Wspólnoty Pacyficznej na Febe. Jego statek został uszkodzony przez automatyczne systemy obronne tego lodu, zdołał się jednak częściowo naprawić, po czym, spadając w stronę Saturna, wziął na cel uciekający z Dione holownik Zewnętrznych. Holownik wiózł Avernus, a Sri Hong-Owen goniła ją swoim statkiem. Gdy Cash Baker zignorował bezpośredni rozkaz nakazujący przerwanie ataku, nie było wyjścia: dowództwo uaktywniło wbudowany w układy sterowania solówki program samobójczy. W rezultacie statek wleciał w płaszczyznę pierścieni, a okruch bazaltu poruszający się z prędkością większą niż jakikolwiek pocisk przeszył jego kadłub i rozbił się na tysiące odłamków. Jeden z tych odłamków przestrzelił układ podtrzymywania życia, przebił Cashowi szybę hełmu, czaszkę i mózg. Układ podtrzymywania życia zahibernował go, ratując mu życie, solówkę odnaleziono i odholowano, teraz generał Arvam Peixoto chciał, żeby Sri pomogła zespołowi lekarzy wyleczyć uszkodzenia mózgu.\n– Tacy bohaterowie są nam potrzebni na Ziemi, żeby zyskiwać poparcie poruszającymi opowieściami o niezwykłych, odważnych czynach. Ten tutaj to znakomity kandydat.\n– To dureń, który o mało co nie zamordował Avernus.\n– Jego historią ja się zajmę, pani profesor. Ty masz go nareperować. Od szyi w dół może się nie ruszać, to mnie nie interesuje, ale ma gadać pełnymi zdaniami i nie ślinić się przy tym. Myślisz, że dasz radę?\nLekarz prowadzący powiedział Sri, że okruch bazaltu trafił pilota tuż nad lewym okiem, wypalił tunel w korze czołowej, ciele modzelowatym, zawadził o dolny skraj kory wzrokowej i wyszedł z drugiej strony. Miał ledwie paręset mikronów średnicy, ale poruszał się bardzo szybko – fala uderzeniowa zniszczyła wszystko w obrębie walca o średnio siedmiomilimetrowej średnicy. Uszkodzenia kory czołowej i wzrokowej były banalne – dadzą się łatwo naprawić wszczepieniem komórek glejowych i omnipotencjalnych komórek macierzystych. Nastąpi częściowa utrata pamięci, ale bez poważnych skutków ubocznych. Większym problemem były uszkodzenia ciała modzelowatego. Tor odłamka przeciął wielką liczbę połączeń pomiędzy półkulami mózgowymi. Lekarz twierdził, że jeśli się tego nie naprawi, prawa strona mózgu pilota zostanie odcięta od dominującej lewej strony i stanie się oddzielnym umysłem z własnym postrzeganiem, zdolnościami poznawczymi, wolą, mechanizmami uczenia się i pamięcią, ale pozbawioną umiejętności mowy, potrafiącą wyrażać się tylko niewerbalnymi reakcjami. Pacjent nie będzie w stanie zintegrować prawej i lewej strony pola widzenia, może też wykształcić „zespół obcej ręki” i inne zaburzenia dysocjacyjne.\nPrzejrzawszy szczegółowe tomograficzne obrazy uszkodzeń, Sri zaproponowała radykalne rozwiązanie. Kiedyś pomagała zaprojektować sztuczny wegetatywny układ nerwowy, który pozwalał pilotom solówek wpinać się bezpośrednio do układu sterowania statkiem oraz na chwilę przyśpieszać przetwarzanie neuronowe podczas walki – teraz uznała, że da się go wykorzystać do zastąpienia połączeń pomiędzy dwiema półkulami mózgu pilota i na nowo scalić mu umysł.\nMiała oczywiście dużo innych spraw na głowie. Chciała odwiedzić ów habitat-ogród, który generał zarekwirował na swoją kwaterę, sprawdzić, czy jej syn jest cały i bezpieczny. Chciała wrócić na Janusa i dokończyć badania monofenotypowej dżungli, słoneczników i innych organizmów próżniowych, zebrać dane, dokładnie je przeanalizować i porównać ze zbiorami pochodzącymi z wizyt w innych ogrodach. Potem powinna polecieć do kolejnego ogrodu, i następnego...\nNie, nigdy nie wystarczy jej czasu na wszystko, co chciałaby zrobić. Mimo to, choć Arvam Peixoto zastraszył ją i zmusił do przyjęcia tego zadania, choć nie było ono w ogóle na liście jej priorytetów, dyskusje o przeprojektowaniu ulepszonego układu nerwowego Casha Bakera z lekarzem prowadzącym podobały się jej. Doktor miał ogromne doświadczenie w rekonstrukcji mózgu i nerwów, oboje czuli silną jednoczącą umysły więź intelektualną. Kiedy przyszedł któryś z adiutantów generała i przypomniał o oficjalnej kolacji, w jej duszy na moment zaiskrzyła niechęć.\nAdiutant odprowadził ją do kajuty oficerskiej, poczekał na zewnątrz, gdy brała prysznic, wkładała galowy mundurowy kombinezon i kapcie, po czym zaprowadził ją do mesy, gdzie za długim stołem zasiedli już wyżsi oficerowie, cywilni dygnitarze i goście ze Wspólnoty Pacyficznej. Gdy sadowiła się pomiędzy kapitanem okrętu i rzecznikiem Pacyfików, Arvam Peixoto rzucił jej surowe spojrzenie zza dekoracji z lilii i róż pośrodku stołu – pewnie przywieziono je promem z jakiegoś ogrodu na Dione, może nawet z tego habitatu, gdzie mieszka teraz Berry.\nSri większość imprez towarzyskich wydawała się męcząca. Banalna gadanina, dusząca etykieta, a pod spodem prymitywna demonstracja statusu. Osobowości alfa, jak generał, prężyły się i popisywały; cała reszta zasypywała go pochlebstwami, umacniając swoją pozycję w tej durnej hierarchii i wypatrując potencjalnych błędów i przewinień u innych. Zachowania małp człekokształtnych. Sri nie umiała w to grać. Brakowało jej wszystkich cech energicznego, nastawionego konfrontacyjnie i siłowo charakteru typowego samca alfa, nie była także typową samicą alfa – podstępną, otoczoną potężną siatką społeczną i zastępami lojalnych zwolenników, utrzymywanych w ryzach karami i nagrodami, jak w klatce Skinnera. Choć sama dzięki reputacji cieszyła się sporym prestiżem, takie przyjęcia zawsze przypominały jej, że nie należy do towarzystwa, że jest tolerowana tylko dopóki okazuje się użyteczna. A żeby być użyteczną, musiała pracować, nie tracąc czasu na gadki i pozerstwo.\nPoza tym, była jeszcze kwestia polityczna. Niecałe dziesięć lat temu, pomiędzy Wspólnotą Pacyficzną i Wielką Brazylią omal nie wybuchła wojna o Hawaje. Oba sojusze odstąpiły od zbrojnej konfrontacji i stopniowo przywróciły kontakty dyplomatyczne, pozostały jednak silna antypatia i podejrzliwość. I choć ostatnio Pacyficzni współpracowali z Brazylią i Unią podczas krótkiej wojny z Zewnętrznymi, ich udział był niewielki, spóźniony, a intencje nadal niejasne. Arvam Peixoto chciał, żeby Sri wydobyła z rzecznika Pacyfików jakieś strzępy użytecznych informacji. Lubiła tego typu gry jeszcze mniej niż normalne towarzyskie rozmowy, ale dla dobra syna i swojego musiała tańczyć, jak jej zagrają.\nNa szczęście, rzecznik, Tommy Tabagee, okazał się wystarczająco inteligentny i dowcipny, by móc ją zabawić przez cały długi i oficjalny bankiet. Drobny, szczupły facet o skórze czarnej jak węgiel, z przypominającą Meduzę szopą dredów, był bardzo dumny z aborygeńskiego pochodzenia i fanatycznie oddany odbudowie i uzdrowieniu swojego ojczystego kontynentu. Opowiadał Sri o, jak to nazwał, swoim skromnym wkładzie w burzenie miast oraz usuwanie wszelkich śladów występków epoki przemysłu – wielkie dzieło, którego ukończenie zajmie stulecia.\n– Oczywiście już nigdy nie będzie tak samo – mówił. – Po pierwsze, klimat ciągle jest schrzaniony. Są miejsca, gdzie od stu lat nie padało. Ale musimy pozwolić Ziemi odnaleźć własny kierunek. To najważniejsze. I odnieśliśmy już drobne sukcesy. Zanim oddelegowali mnie tutaj, miałem zaszczyt pracować w Darwin z zespołem odbudowującym część Wielkiej Rafy Koralowej. Zastępowaliśmy sztuczne koralowce naturalnymi. Rafa nigdy już nie będzie taka piękna jak kiedyś, ale jeśli będzie funkcjonować choć w połowie tak dobrze, jak twierdzą, to już ma pewien potencjał.\nSri wypytywała Tommy’ego Tabagee o sztuczne koralowce, zaskakując go kilkoma przemyśleniami i pomysłami. Inni goście dookoła jedli, pili i gawędzili, marines w białych mundurach roznosili tace z jedzeniem, zabierali puste talerze i dostawiali kieliszki. Tommy Tabagee pił tylko wodę, a jadł szybko i sprawnie, jak uzupełniająca paliwo maszyna, opowiadając jednocześnie Sri, jak rozpaczliwie potrzeba na Ziemi takich ludzi jak ona i jaka to szkoda, że marnuje czas tutaj.\n– Ja bym nie nazwała poznawania techniki Zewnętrznych „marnowaniem czasu” – odparła Sri. – Codziennie dowiaduję się czegoś nowego i przydatnego.\nTommy Tabagee nie złapał się na przynętę – zamiast tego opowiedział jej, że sam także nauczył się paru nowych rzeczy podczas krótkiej wizyty w układzie Saturna.\n– Najważniejsze było dla mnie odkrycie, że te księżyce mają własne pieśni drogi – powiedział i wyjaśnił, że pieśni drogi były kluczowe dla przetrwania cywilizacji jego przodków. – Dawno temu, mój lud mieszkał w kraju, który składał się głównie z pustyni i pustynnej roślinności, a deszcze były rzadkie i nieprzewidywalne. Dlatego prowadzili wędrowne życie – od źródła wody do źródła wody. Te małe stawy dostarczały im nie tylko wodę i nie tylko pożywienie. Sąsiadujące plemiona spotykały się wokół nich na obrzędy i handel. Swoją drogą, mieli systemy wymiany barterowej, podobny do Giełdy, która przed wojną regulowała gospodarkę Zewnętrznych. Te zbiorniki wodne były więc niezwykle ważne. Łączyły je szlaki opisywane przez pieśni drogi, które były głównym przedmiotem handlu. Każde plemię miało swoje i handlowało zwrotkami z innymi. Obrót innymi dobrami był niczym w porównaniu z tym. I rozumiesz, te pieśni definiowały ziemię, przez którą się szło.\n– To były mapy – stwierdziła Sri.\nMyślała o sieci lin bezpieczeństwa porozciąganych przez jej zespół po księżycowym krajobrazie wokół kopuły z fenotypową dżunglą, o ogrodach, których jeszcze nie zdołała odwiedzić.\n– Zgadza się. Człowiek był w stanie przejść setki kilometrów przez pustynię, pierwszy raz w życiu, wykorzystując pieśni, których nauczył się od innych plemion. Tylko że on oczywiście by tego tak nie widział. Powiedziałby, że kiedy śpiewał, wyśnił tę ziemię, przedtem jej nie było. I dlatego musiał pieśń pamiętać idealnie dokładnie. Owszem, tutaj ziemia jest jeszcze bardziej nieprzyjazna. Nie ma wody, nie ma jedzenia. Nie ma nawet powietrza! Ale Zewnętrzni rozsiali po księżycach swoje oazy i schroniska, tak że moim zdaniem można drogi między nimi postrzegać jako takie pieśni. Z przyjemnością dodam, że Zewnętrzni z Japeta są bardzo otwarci na tę ideę. Świetnie znają swój teren i chodzą po nim na punkty orientacyjne, dokładnie tak, jak moi przodkowie.\n– I to dlatego tu przyjechałeś? Żeby poznać pieśni Japeta i innych księżyców?\nTabagee ukazał w figlarnym uśmiechu przerwę między przednimi zębami.\n– Mam nadzieję, pani profesor, że nie nabija się pani z mojego dziedzictwa kulturowego.\n– Nie miałam zamiaru – odparła Sri. Wszystkie te bajki o pieśniach i „wyśniwaniu” świata były bełkotem mitologizującym prostą strategię przetrwania, sądziła jednak, że na swój sposób ujawniają coś ciekawego o planach Wspólnoty Pacyficznej dla okupowanych przez nią terenów.\n– Słyszałem, że interesujesz się guru genetyczną Avernus. – Tommy Tabagee sprytnie zmienił temat. – Wiesz, że na Japecie znaleźliśmy jeden z jej ogrodów?\nPowiedział, że jest to mała, przykryta namiotem oaza na odsaturnowej półkuli Japeta, blisko grzbietu górskiego opasującego księżyc wzdłuż równika. W środku rośnie coś przypominającego bambus – wysokie, czarne pędy, kołyszące się sztywno w losowych podmuchach generowanych przez klimatyzatory. Co trzydzieści dni z pędów wyrastają proporce we wszystkich możliwych kolorach i wzorach, po czym pędy wszystkie jednocześnie więdną i uwalniają proporce w powietrze. Te kłębią się i unoszą w podmuchach wiatru. Pasujące do siebie proporce owijają się wokół siebie, wymieniają materiał genetyczny i tworzą chimerę, która rozpada się na dwie połówki i spada w żyzną ściółkę z rozkładających się łodyg. Wyrastają nowe pędy i cykl się powtarza. Nieskończony cykl wzrostu i rozrodu, przelotnie generujący wzory pełne losowego i niepowtarzalnego piękna.\n– Może ty mi powiesz, co to znaczy – zapytał. – Bo ja za cholerę nie rozumiem.\n– Ja myślę, że to nie znaczy nic konkretnego. Poza tym, co widać na pierwszy rzut oka.\n– Czyli to dzieło sztuki, tak?\n– Avernus lubi zabawy. A jej zabawy są jednocześnie wesołe i poważne. Są wyrazem psotnej natury jej talentu, ale przy okazji badają spektrum możliwych ekspresji, jakie można uzyskać z ograniczonej liczby sztucznych i naturalnych genów, jakie mamy teraz do dyspozycji. Ewolucja robi to na Ziemi od ponad czterech miliardów lat, nieco krócej w oceanie na Europie. Udało jej się wytworzyć wiele misternych i przepięknych cudów natury, ale to tylko kropla w morzu wobec nieskończonej przestrzeni wszystkich możliwych postaci życia. I te ogrody Avernus to według mnie wyprawy poza mapę dzisiejszego stanu sztucznej genetyki. Tworzy nowe obszary, tak jak ci twoi przodkowie, którzy wierzyli, że śpiew tworzy teren, przez który idą.\nTommy Tabagee zastanowił się nad tym, po czym zapytał:\n– Ja ją podziwiam.\nPoczuła drobne ukłucie nieufności, zaczęła się zastanawiać, czy ten drobny, żwawy facecik, wie, jak paskudnie Avernus ją upokorzyła, kiedy się ten jeden jedyny raz spotkały.\nOn jednak zaczął pytać o ogrody, które odkryła i zbadała – i tak rozmawiali sobie miło aż do chwili, gdy komandosi w białych mundurach zaczęli serwować kawę, a Arvam Peixoto wstał, żeby wygłosić krótkie przemówienie o konieczności współpracy trzech ziemskich potęg. Kiedy skończył, Tommy Tabagee powiedział Sri, że teraz on musi zapracować śpiewem na swoją kolację. Wstał i elegancko odpowiedział generałowi. I tak zakończył się bankiet, choć Tommy zdążył przed wyjściem powiedzieć jeszcze Sri, że kiedyś poznał jej zielonego świętego.\n– To znaczy, Oscara Finnegana Ramosa. Świetny gość. Przykro mi było słyszeć o jego śmierci.\nTym razem Sri znacznie bardziej się wzdrygnęła. Ostro, jakby igła trafiła ją w serce. Według oficjalnych informacji Oscar zmarł na nagłą niewydolność wielonarządową, co jest typowe dla osób utrzymywanych przy życiu przez kuracje odmładzające. Do niedawna Sri sądziła, że prawdę zna tylko ona i Arvam, ale parę dni przed wylotem na Janusa znalazła na składanym stoliku w kabinie napisany odręcznie liścik.\n„Zaimponował mi twój odważny ruch. Gdybyś potrzebowała pomocy, skontaktuj się ze mną”.\nOd razu rozpoznała okrągłe, dziecinne pismo – należało do Euclidesa Peixoto, kuzyna i rywala Arvama, któremu przed wojną oddano nadzór nad pewnym jej projektem. Zebrała z kartki próbkę, nie znalazła żadnego DNA i zniszczyła ją. Nie powiedziała o tym Arvamowi, choć oznaczało to, że na pokładzie flagowca znalazł się jakiś agent Euclidesa – już kiedyś się sparzyła na wewnętrznej polityce rodu Peixoto i nie miała zamiaru więcej mieszać się w ich intrygi. Teraz jednak dręczyła ją nieprzyjemna myśl, że Euclides może rozsiewać plotki o śmierci Oscara, żeby osłabić pozycję Arvama. Ciekawe, czy Tommy Tabagee wiedział, lub podejrzewał, że zabiła Oscara po to, żeby uciec przed plątaniną intryg, grożącą jej wciągnięciem, i żeby oddać się bez reszty Arvamowi Peixoto i działaniom wojennym.\nPowiedziała sekretarzowi Pacyfików, że śmierć Oscara była wielką, przedwczesną stratą, tak dla niej, jak dla rodziny Peixoto i świata nauki; jeśli nawet zauważył, że twarz zesztywniała jej w maskę, to niczego nie dał po sobie poznać. Dodał tylko, że Oscar był wybitnym człowiekiem, a jego wkład w realizację szczytnych celów – ogromny.\n– Jeśli ma pani choćby połowę jego skrupułów i ćwierć jego talentu, to dla mnie jest pani kimś.\nKiedy Tommy Tabagee i reszta delegacji Wspólnoty Pacyficznej wrócili na swój statek, Arvam Peixoto przechwycił Sri i zapytał, o czym rozmawiali z sekretarzem.\n– Gadaliście sobie jak najlepsi kumple.\n– A nie o to ci właśnie chodziło? Powiedział mi, że na Japecie znaleźli kolejny ogród Avernus. W zasadzie zaprosił mnie, żebym go odwiedziła.\n– Nie widzę tego – powiedział Arvam.\n– Mogłabym dowiedzieć się czegoś ciekawego o planach Pacyfików.\n– Nakarmią cię mieszanką neutralnych informacji i propagandy, a przy okazji dyskretnie powyciągają z ciebie przydatne informacje. Poza tym, jesteś zbyt cennym zasobem – odparł Arvam. – Wyszedłbym na kretyna, gdybym pozwolił ci tam pojechać, a ty byś zdezerterowała.\nSri nie umiała powiedzieć, żartuje, czy mówi poważnie.\n– Trochę mi przykro, że uważasz, że jestem zbyt naiwna, żeby mi zaufać.\n– Jesteś najinteligentniejszą osobą, jaką znam. Tylko w ogóle nie znasz się na ludziach. Mój adiutant przygotowuje podsumowanie twojej randki z panem Tommym Tabagee. Sprawdzisz je, dopiszesz, co uznasz za stosowne i podpiszesz. Jutro rano ma być na moim biurku. Aha, i jeszcze opowiedz mi, jak planujesz nareperować naszego pilota-bohatera. Najwyższa pora, żebyś zaczęła jakoś zarabiać na swoje utrzymanie.\nTytuł: Ogrody Słońca (Gardens of the Sun)\nCykl: Cicha wojna\nTagi: Ogrody Słońca


Fabryka Misia choinka dla dzieci Białystok\nDziałając na terenie Białegostoku jesteśmy w stanie zapewnić doskonałe warunki do zabawy dla dzieci do 12 roku życia. Obecnie Fabryka Misia jest w stanie zapewn...\nMiejsce w sieci, jakim jest strona iluzje-optyczne. pl powstała po to, aby nie tylko zaskakiwać, ale również, aby zainteresować się zjawiskiem, jakim są iluzje,...\nSzukasz odpowiedzi na pytanie, co dzieje się w Krakowie? Dokładnie rzecz ujmując, interesuje Cię rozrywka? W takiej sytuacji nie ma o czym myśleć, w takiej sytu...


Joanna Ławrynowicz. Oficjalna strona Artystki - Życiorys\nJoanna Ławrynowicz należy do grona najwybitniejszych polskich pianistów, urodziła się w Warszawie, w rodzinie o wielopokoleniowych tradycjach muzycznych. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w czwartym roku życia u Hanny Lachertowej, ukończyła z wyróżnieniem studia w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w klasie prof. Teresy Manasterskiej. Po studiach kontynuowała naukę u profesor Haliny Czerny-Stefańskiej, aż do chwili Jej śmierci w 2001 roku.\nByła także jurorem podczas wielu konkursów krajowych i międzynarodowych min. w Varenna we Włoszech i w Łucku na Ukrainie..


W sumie: 110282\nKolejna "schetynówka" w Gminie Zwoleń! Tym razem przebudujemy ul. Kardynała Wyszyńskiego i Księdza Packa\nGmina Zwoleń otrzyma ponad milion złotych na przebudowę ul. Kardynała Wyszyńskiego i Księdza Packa w ramach Narodowego Programu Przebudowy Dróg Lokalnych, tzw. schetynówek.\nMazowiecki Urząd Wojewódzki 27 grudnia 2016 roku ogłosił ostateczną listę rankingową, na której znalazł się projekt złożony przez naszą gminę. Eksperci projekt złożony przez samorząd ocenili bardzo wysoko, umieszczając go na 4 pozycji, na 97 złożonych wniosków przez mazowieckie gminy.\nWartość kosztorysowa planowanej inwestycji to ponad 2 miliony 200 tysięcy złotych, z czego połowa, czyli ponad milion złotych będzie pochodzić z NPPDL. Za te pieniądze Gmina Zwoleń chce przebudować prawie kilometrowy odcinek drogi.\nWarto również przypomnieć, że już pięciokrotnie nasza gmina korzystała z rządowych dotacji. W 2010 roku wyremontowano i przebudowano Aleję Pokoju oraz ul. Kościuszki zaś w 2011 ul. Generała Andersa. W 2014 przebudowana została ul Chopina, natomiast w 2015 ul. Ludowa. W minionym roku wyremontowano ul. Władysława Jagiełły i Adama Mickiewicza.


Bezpieczeństwo na polskiej kolei w 2019 roku – Kolej na kolej\nDla podniesienia bezpieczeństwa PKP podejmuje wiele działań, wśród których są m.in. pracownicze, organizacyjne, techniczne oraz promocja bezpieczeństwa. Wszystko to wpływa na pozytywny trend w kształtowaniu bezpieczeństwa na polskiej kolei.\nStałym elementem poprawy bezpieczeństwa są działania techniczne i inwestycyjne. PLK inwestuje w sprzęt i modernizuje infrastrukturę – to działania w ramach wartego blisko 76 mln zł Krajowego Programu Kolejowego. W działaniach technicznych dla podniesienia bezpieczeństwa na polskiej kolei, takich jak: bezkolizyjne przejazdy, wymienione rozjazdy, nowe tory i nowoczesne systemy sterowania ruchem, które bezpośrednio wpływają na poprawę bezpieczeństwa na sieci kolejowej, mają znaczący udział Krakowskie Zakłady Automatyki KZA SA.\nTagi: bezpieczeństwo, KZA, PKP SA


Bat-kostiumy - Strona 17\n07 Lipiec 2022, 02:56:40\nZaczęty przez MJ, 20 Marzec 2008, 22:12:43\n16 Marzec 2015, 10:35:46\nNiedawno dostaliśmy zapowiedź nowego kostiumu/zbroi, a poniżej link do ciekawego przeglądu dotychczasowych zbroi Batmana:\nA ta nowa zbroja od Snydera, to już gdzieś widziałem, że została ochrzczona jako "Bat Bunny".\n16 Marzec 2015, 13:37:23\nta nowa wygląda koszmarnie...\nA jeszcze kompletnie nie rozumiem dodawania akcentów policyjnych w czasach kiedy nikt nie lubi policji, zwłaszcza w Stanach, przy tym co się tam dzieje... W sumie w Europie też nie wiele lepiej, Ukraina się kłania i pierwsze protesty tam. Takie kompletnie nie na czasie zagranie.\n16 Marzec 2015, 15:31:21\nSnyder mówi, że osoba nosząca tę zbroję posiada także "zwykły" strój Nietoperza, więc może ten nowy wygląd to tak na chwilę tylko...\n06 Grudzień 2015, 16:37:12\nDawno nikt nie pisał w tym temacie, a za sprawą aktualnej Earth 2 w DC postać Batmana dostała kilka naprawdę świetnych kostiumów. Grayson jak zwykle ma świetny kostium, chociaż trudno nie docenić także szat Thomasa. Czerwone elementy w kostiumie Batmana to coś co podoba mi się od dzieciństwa. Chyba głównie przez kreskówki które wtedy oglądałem - Zorro i Batman Beyond, gdzie nie dość że obaj mieli czerwone motywy w kostiumach, to jeszcze drugi z nich był Batmanem.\n# Batman z Earth 2 (Thomas Wayne)\n# Batman z Earth 2 (Bruce Wayne)\n# Batman z Earth 2 (Dick Grayson)\n06 Grudzień 2015, 18:53:54\nTen ostatni przypomina mi kostium Batmana wykonany przez Jean Paul Valley'a . Thomas równie? wygl?da niczego sobie\n06 Grudzień 2015, 19:41:01\nThomas najlepszy. Czerwone podszycie peleryny najlepiej wygląda w pełni rozłożone w locie.\n05 Czerwiec 2016, 00:00:47\nBatman w pierwszym komiksie w ramach Rebirth móg? si? godnie zaprezentowa? w swoim nowym kostiumie. Moje wra?enia s? pozytywne, jednak nie jest to strój, który trafi do mojej jakiejkolwiek czo?ówki. Wprowadzono ?ó?t? obwódk? wokó? loga, i przykro mi nie jest to jednak moje ulubione, owalne logo czyli nietoperz z zaokr?glonymi skrzyd?ami w elipsie. Krótko po powrocie Bruce'a do Gotham kiedy Batmanem by? Dick Grayson krzy?owiec powróci? do klasycznego loga, i naprawd? by?em z tego powodu szcz??liwy. Pó?niej przysz?o New52 które wprowadzi?o niepotrzebny ba?agan i przywróci?o Batmanowi poprzednie logo. Tegoroczny redesign ?mietanki uniwersum DC ma jednak swoje plusy - Nightwing wróci? do tradycyjnego b??kitu i czerni.\n06 Czerwiec 2016, 12:41:30\nA mi się bardzo podoba. Tzn. na zawsze zdecydowanie moim ulubionym logiem Batmana będzie to wymyślone na potrzeby plakatu pierwszego filmu Burtona\n, ale te nowe też jest fajne, przypomina najlepsze logo z tych, które Batman nosił w filmach (kostium z Batman Begins) + dodana żółta kreska (lubię jak Batman ma żółte elementy). Cały kostium jest okej, choć wolałbym dłuższe kolce na rękawicach, dłuższe uszy i inny pas.\n06 Czerwiec 2016, 13:31:53\nMi się nie podoba. Też wolałbym już elipsę, niż ten pomysł z żółtym obwodem. Bez sensu. Pas też mi się nie podoba... i purpurowa peleryna to trochę za dużo. Mamy już szary, czarny, niebieski, żółty i jeszcze purpurowy. Taki trochę bez składu jest ten kostium. Ten z New 52 był już lepszy.\nNajfajniej jednak jakby wrócili do czarnego stroju. Mogą być szare i złote elementy, ale jednak czerń to czerń.\n06 Czerwiec 2016, 13:44:53\nPurpurowa peleryna? Nie zauważyłem tego.\n06 Czerwiec 2016, 14:27:56\nMam nadzieję, że to dobra nazwa koloru... potrafię dobrze określić może z 15\nPoza tym ten żółty czasami wygląda na pomarańczowy - jeden z najbrzydszych kolorów IMO\n06 Czerwiec 2016, 15:15:02 Ostatnia edycja: 06 Czerwiec 2016, 22:44:28 by Juby\nOkej, widziałem go wcześniej tylko na kilku obrazkach, na tych które ty wkleiłeś wygląda słabo. Tutaj prezentował się okej:\nSuperman też, a nawet lepiej (super, że zrezygnowano z tego kołnierzyka z New52), choć wolałbym aby jego pas był żółty, a buty pozostały czerwone.\nSzkoda, że nie wrócili do takiego kostiumu gacka, tylko lekko zmodyfikowanego (brak gaci):\nW ogóle nie wiem jak tam stan zdrowia Norma, ale jego Batman był najlepszy. Znalazłem takie coś z 2011 roku:\n^ Jak dla mnie Batman idealny! Chciałbym takiego w komiksach/filmach/grach/wszędzie. Nawet w wersji kolorowej (niebieskoszary kostium zamiast czarnego) wygląda bardzo dobrze:\n06 Czerwiec 2016, 15:48:10\nCzarny wygląda lepiej\n09 Wrzesień 2016, 22:47:37\nCytat (niebieskoszary kostium zamiast czarnego) wygląda bardzo dobrze:\nZawsze i wszędzie klasyczny kostium Batmana z szarego materiału, z peleryną o niebieskim połysku i klasycznym, ślicznym logiem w żółtej elipsie będzie moim ulubionym. Wśród bohaterów komiksowych którzy mieli najwięcej rodzajów swojego uniformu (przodują w tym Batman i Spider-Man) tylko w tym przypadku jestem tak zdecydowany co do mojego faworyta. Wpływ na to chyba mają dwa media - Batman: The Animated Series i wydawnictwo TM-Semic. Zabawne, jak sentymentalną człowiek jest istotą. W przypadku lwiej części geeków zawsze wszystko sprowadza się do sympatii z dzieciństwa. Na drugim miejscu uplasowałbym chyba kostium Batmana Przyszłości, czyli ten który nosił w DCAU Bruce Wayne pod koniec swojej kariery (chyba mało kto pamięta już ten znaczący szczegół) a później odziedziczył go Terry McGinnis.\n11 Styczeń 2018, 23:35:02\nKtoś może wie dlaczego kostium z Batmana 89 ma takie...dziwne logo nietoperza?\nNa plakacie ogonek wygląda normalnie a na kostiumie jest lekko zmodyfikowany.


Valorant - Riot Games zbanowało 9 tys. kont, a to dopiero początek | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościValorant - Riot Games zbanowało 9 tys. kont, a to dopiero początek\nValorant – Riot Games zbanowało 9 tys. kont, a to dopiero początek\nChociaż Valorant znajduje się jeszcze w fazie beta, to nie przeszkadza to cheaterom. W grze pojawiało się coraz więcej oszustów, którzy skutecznie obchodzili system zabezpieczeń Vanguard. Nie oznacza to jednak, że Riot Games nic nie robi. Firma właśnie zbanowała prawie 9 tys. osób.\nRiot Games od początku zapowiadało, że będzie ostro walczyć z cheaterami w grze Valorant. Miał im w tym pomóc rewolucyjny kod sieciowy w połączeniu z systemem zabezpieczeń o nazwie Vanguard. Jednak nie wszystko wyszło tak, jak twórcy się spodziewali. Pierwsi cheaterzy pojawili się zaledwie dzień po premierze wersji beta i z każdym dniem było ich coraz więcej. Jakby tego było mało, ogromne kontrowersje budzi też sam Vanguard, który uruchamia się wraz ze startem systemu.\nJest jednak światełko w tunelu. Zdaje się, że mechanizmy Riot Games zaczynają działać. Philip Koskinas – jeden z twórców systemu anticheat w Valorant, napisał na swoim Twitterze, że właśnie zbanowano dokładnie 8873 osoby. Nie wiemy, ilu użytkowników ma dostęp do wersji beta gry, więc trudno oszacować jak duży może mieć to wpływ na rozgrywkę. Nie zmienia to faktu, że prawie 9 tys. kont brzmi imponująco i daje nadzieję na przyszłość.\nZ kolei na oficjalnym koncie Riot Vanguard (również na Twitterze) pojawiło się zapewnienie, że to dopiero początek:\n– Chociaż to dopiero zamknięta beta, to obiecujemy, że jesteśmy oddani sprawie anti-cheata. Ta fala banów to zaledwie początek. Będziemy dbać o jak najwyższy standard integracji Valorant – możemy przeczytać.\nA jak Wy podchodzicie do systemu Vanguard i samego Valoranta? Trafiliście już na jakiegoś cheatera? Dajcie znać w komentarzach!\ncheaterzy w Valorant\ncheaty do Valoranta\nPoprzedni artykuł4K i 60 FPS-ów na Xbox Series X nie jest wymogiem dla twórców gier\nNastępny artykułCall of Duty: Warzone – gracz praktycznie „kupił” sobie zwycięstwo


Ogłoszenie Zarządu Redan SA z siedzibą w Łodzi o zwołaniu Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy na dzień 22 czerwca 2022, godz. 10:00 17 maja 2022\nRaport bieżący nr 4/2022 – Projekty uchwał Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Redan SA 17 maja 2022\nRaport bieżący nr 3/2022 – Zwołanie Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Redan SA 17 maja 2022\nRedan wypracował dodatni wynik EBITDA 11 maja 2022\nRaport okresowy za I kwartał 2022 10 maja 2022\nRaport bieżący nr 2/2022 – Informacja o utworzeniu odpisu aktualizującego bieżące należności od TXM SA i braku istotnych powiązań z TXM SA 6 maja 2022\nRedan zakłada poszerzenie portfolio obsługiwanych klientów 6 kwietnia 2022\nRaport roczny za 2021 rok 5 kwietnia 2022\nRaport bieżący nr 1/2022 -Terminy przekazania raportów okresowych Redan SA w 2022 r. 20 stycznia 2022\nRedan rozpoczął obsługę zamówień e-commerce dla nowych podmiotów 19 listopada 2021\n1. Selekcja aplikacji\nWszystkie nadsyłane aplikacje są analizowane przez nasz zespół HR. Zgłoszenia weryfikowane są pod kątem kwalifikacji i doświadczenia wymaganego na danym stanowisku. Wybrani kandydaci spełniający nasze oczekiwania zapraszani są na spotkania rekrutacyjne.\nNa tym etapie wybrani kandydaci zapraszani są na spotkania, w których uczestniczy pracownik Działu HR oraz bezpośredni przełożony. W trakcie rozmowy przedstawiany jest zakres obowiązków oraz oczekiwania wobec kandydata. Spotkanie ma też na celu weryfikację wiedzy merytorycznej, umiejętności oraz doświadczenia kandydata. Sprawdzane jest również dopasowanie do kultury organizacyjnej firmy. Spotkanie ma formę standardowej rozmowy rekrutacyjnej.\n3. Zadania dodatkowe\nKandydaci zaproszeni do kolejnego etapu rekrutacji, otrzymują dodatkowe zadania weryfikujące kwalifikacje i kompetencje niezbędne na rekrutowanym stanowisku. Zadania pozwalają na sprawdzenie się w sytuacjach, które mogą wystąpić w nowym miejscu pracy.\n4. Spotkanie z przełożonym\nDo tego etapu zakwalifikowana zostaje ścisła czołówka kandydatów. Spotkanie prowadzone jest przez bezpośredniego przełożonego.\n5. Wynik rekrutacji\nKażdy uczestnik rekrutacji niezależnie od decyzji otrzymuje od nas informację zwrotną. Wybranemu w procesie rekrutacji kandydatowi składamy ofertę pracy.


Dom Wypoczynkowy Maria Zakopane Olcza, Zakopane, opinie\nKościuszki 67a, 34-520 Zakopane\nZapraszamy serdecznie na zimowy wypoczynek!\nZapraszamy na zimowy wypoczynek do naszego ośrodka, którego usytuowanie umożliwia szybkie dotarcie zarówno do centrum Zakopanego jak i na stoki narciarskie.\nWokół domu duża przestrzeń i miejsce na posiady. Możliwość skorzystania z grilla.\nW promieniu 3 km znajdują się wyciągi narciarskie : HARENDA, PARDAŁÓWKA UGORY i NOSAL.\nNa parterze znajduje się sala ping-pong i bilard.\nJeżeli pokój jest gotowy wcześniej, można zameldować się przed godziną 14. Prosimy o telefoniczne powiadomienie jeżeli przyjazd będzie po godz. 22:00.\nAnna C. Pobyt: czerwiec 2020\nJesli chcecie poczuć życzliwą góralską atmosfere to jest idealne miejsce. Przeurocza właścicielka, pyszne posiłki i naprawde duze porcje wiec mozna sie najeść do syta. Na przeciwko domu przystanek autobusowy do centrum. Cudowne miejsce godne polecenia ...mniej ...więcej\nPolecam Stworzony dla rodzin z dziećmi, Idealny dla par, W sam raz dla singli, Zwierzęta mile widziane, Przygotowany na większe grupy\nDodano: 12.06.2020 12 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nZuzanna J. Pobyt: grudzień 2019\nPolecam Stworzony dla rodzin z dziećmi, Idealny dla par, W sam raz dla singli, Zwierzęta mile widziane, Znakomity dla biznesu, Przygotowany na większe grupy\t, Świetny dla seniorów\t, Cisza i spokój gwarantowane\nDodano: 15.12.2019 8 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nAgnieszka M. Pobyt: sierpień 2018\nJeżeli chcecie mile spędzić czas w Zakopanym,poczuć domową atmosferę w zacisznej okolocy ,zjeść smacznie i do syta,mieszkać w czystych ,przytulnych pokojach,to tylko u pa ni Marii!..Polecam baaardzo serdecznie,jestem zadowolona z pobytu ,ja i moja rodzina i na pewno tam wrócimy. ...mniej ...więcej\nDodano: 06.08.2018 13 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nEwelina Z. Pobyt: lipiec 2018\nJesteśmy bardzo zadowoleni z pobytu. Lokalizacja super, obsługa baardzo miła, bardzo dobre jedzenie. Polecamy!!!:)\nDodano: 10.07.2018 8 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nWojciech T. Pobyt: luty 2016\nBardzo ładny obiekt, nowy, miła obsługa, jedzenia do syta. polecam\nDodano: 03.05.2017 8 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nPiotr R. Pobyt: sierpień 2016\nWłaśnie wróciłem z Zakopanego. Jak dla mnie ośrodek jest bez zarzutu pod każdym względem. Czyste pokoje, przepyszne jedzenie do syta, piękne widoki i mnóstwo atrakcji zar ówno dla indywidualnych osób, jak i grup zorganizowanych. Polecam każdemu i z pewnością tam wrócę. ...mniej ...więcej Dodano: 08.08.2016 10 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nKatarzyna G. Pobyt: lipiec 2016\nMiła, serdeczna obsługa, domowa atmosfera i wyżywienie. Bardzo kontaktowi właściciele. Domowe jedzonko. Zniżki dla dzieci do 10 roku życia. Spory parking, miejsce na gril la, altanki, duże podwórko i możliwość wypoczynku na świeżym powietrzu oraz plac zabaw dla dzieci. Polecam serdecznie, piękne widoki. ...mniej ...więcej Dodano: 25.07.2016 20 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nAgnieszka F. Pobyt: sierpień 2015\nBardzo mile spędzony urlop :D przekładaliśmy wyjazd do domu dwukrotnie i na pewno tam wrócimy. Posiłki bardzo smaczne, gospodarze mili i pomocni. Atmosfera iście domowa.\nDodano: 12.09.2015 13 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nMieliśmy przyjemność gościć w domku tydzień temu, atmosfera bardzo miła ,pomocny personel i obsług ,bardzo dobra lokalizacja, przepyszne posiłki ,pokoiki małe ale bardzo czyste i przytulne....w 100% możemy polecić ,jesteśmy bardzo zadowoleni pod każdym względem...z pewnością jeszcze kiedyś wrócimy tam z mężem i dzieciaczkami:) ...mniej ...więcej Dodano: 24.08.2015 12 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nHanna Z. Pobyt: sierpień 2015\nWłaśnie wróciliśmy było miło właściciele bardzo sympatyczni pozdrawiamy Panią Marię z mężem i dzieckiem polecam\nDodano: 22.08.2015 13 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nDaria .. Pobyt: lipiec 2015\nWłaśnie dziś wróciliśmy z wczasów bardzo miła atmosfera pyszne jedzenie i syte napewno będziemy tam wracać za rok. 100 % polecamy.\nDodano: 19.07.2015 23 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nKamila Pobyt: sierpień 2014\nBardzo przyjemna atmosfera. Gospodarze fantastyczni, bardzo pomocni. Żadnych problemów z dogadaniem się. Pokoje małe, ale czyste i przyjemne. Do Zakopanego ok.5km, ale dl a niezmotoryzowanych przystanek autobusowy po drugiej stronie ulicy. Polecam, z pewnością jeszcze kiedyś zawitam do Marii, dziękuje ;) ...mniej ...więcej Dodano: 31.08.2014 14 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\n~adrianna.hawrot Pobyt: sierpień 2014\nGospodarze fantastyczni, bardzo uprzejmi i pomocni, byliśmy tam z niewlieką ( do kolan )suczką i gdy okazało się , że hotel dla psów zawiesił działalność, mogliśmy ją zo stawić w ośrodku. W pobliży są dwie karczmy więc nie ma kłopotu ze stołowaniem się. Z resztą w ośrodku tez można wykupić posiłki (śniadania polecam, obiadów nie próbowałam;)) Z pewnością jeszce tam wrócimy, pokoiki nie duże ale czyste i przytulne, do tego stół do tenisa i bilarda, więc nawet jak pada to jest co robić;) Serdeczne pozdrowienia i podziękowania dla właścicieli;) Ada, Adam i Kora ...mniej ...więcej Dodano: 31.08.2014 10 użytkowników uznało tę opinię za pomocną. Pomocna\nPrzystanek 10 m\nDworzec 4500 m\nSzpital 4500 m