Maroux 'Roux' Iluandile\nNazwisko : Iluandile\nImię/pseudonim : Roux\nBroń : obusieczny miecz, krótki sztylet w cholewie prawego buta i za pasem\nFabularnie : Zajęty.\nTemat: Maroux 'Roux' Iluandile Nie Gru 15, 2013 10:24 pm\nProszę o zmianę Nicku na Maroux.\nMaroux ‘Roux’ Ilya\nDla niego czas stanął, gdy skończył 30 lat.\nMężczyzna z krwi i kości. Mówiąc szczerze jest mało kobiecy.\nTo zabawne ile człowiek jest w stanie zrobić dla swoich korzyści. Nie interesują go chłopcy, chyba, że mają coś ciekawego do zaoferowania. Jest głównie heteroseksualny, choć nie omieszka i skorzystać z męskich ofert, gdy może coś uzyskać.\nMężczyzna przypomina z sylwetki napiętą strunę, zawsze chodzi wyprostowany co jedynie podkreśla jego nietypowy wzrost, mierzy sobie bowiem aż metr dziewięćdziesiąt, co jest raczej rzadko spotykane, prawda? Dodatkowo jest szczupły, na jego ciele nie znajdzie się zbyt wiele tłuszczu, za to mięśnie, które choć nie rysują się wyraźnie pod skórą, są tam, zawsze napięte, gotowe do zareagowania w sytuacjach, które tego wymagają.\nCzupryna gęstych, czarnych włosów sięgających mu do ramion jest przyprószona lekką siwizną, co nie jest efektem upływu lat, a raczej nerwów. Pojedyncze, niesforne kosmyki tylko czasem padają mu na twarz, bowiem mężczyzna z obsesją stara się by te nie wpadały mu do oczu. One same otoczone są przez kutynę ciemnych, długich jak na mężczyznę rzęs, a proste brwi często pozostają martwe tak samo jak spojrzenie. Owszem, górna część twarzy mężczyzny rzadko wyraża jakiekolwiek emocje. Jasne, zielone oczy z nieco ciemniejszą obwódką w skupieniu, powoli podążają za kolejnymi to obiektami, obserwując ludzi bez najmniejszego drgnienia mięśni, czasami wydaje się, że nawet wtedy nie oddycha, jakby w ten sposób miał spłoszyć swój cel. Przypomina tym samym polującego, bezszelestnego drapieżnika, swojego wilka, którego ofiara orientuje się, że coś jest nie tak dopiero w chwili, gdy ostre zęby rozszarpują tętnice. Ma prosty nos, lekko przykrzywiony na końcu, przez co przypomina dziób drapieżnego ptaszyska. To te wąskie wargi najczęściej zdradzają emocje. Ale niekoniecznie te pozytywne. Końcówki nie rzadko uniesione są w szyderczym, ironicznym półuśmieszku. Wydatne kości policzkowe i wyraźnie zarysowana szczęka nie nosi na sobie ani śladu zarostu. Zawsze jego skóra jest gładka, wynika to z codziennego golenia.\nSzerokie ramiona, duże dłonie z długimi, smukłymi palcami pianisty są zawsze czyste. Jego brzuch nosi ślady blizn, ale nie jest to czymś niezwykłym w tych czasach oraz przez jego cięty język. Sam mężczyzna jest raczej blady. I bynajmniej nie jest to spowodowane niechęcią do słońca. Jego ciało wiecznie niemal całe jest przykryte, zatem nie jest w stanie przybrać.. zdrowszego.. odcienia skóry. Nie przeszkadza mu to - przyzwyczaił się.\nMaroux na pierwszy rzut oka nie wygląda na osobę agresywną, czy też aktywną. Jest raczej osobnikiem apatycznym, żeby nie powiedzieć, flegmatycznym. Stwarza na ogół pozory człowieka niegroźnego. Kto w końcu bałby się kogoś, kto nad jedną wypowiedzią myśli dłużej niżeli ustawa to przewiduje?\nRoux jest mężczyzną bardzo ambitnym, przy tym bezczelnym i niezwykle aroganckim. To właśnie dlatego tak długo zastanawia się nad swoimi odpowiedziami. Niczym zawodowy szachista dobiera odpowiednią taktykę, broń i wymierza nią cios powoli, by jego ostateczny atak był najboleśniejszy jak się tylko da. Nigdy nie szczędził w słowach, wyznaje zasadę, że im brutalniej coś się powie tym sens i dotarcie do rozmówcy jest głębsze. Można powiedzieć, że jego wadą jest również i bystrość. Bardzo łatwo dostrzec jest mu spisek wśród jego towarzyszy, ubłocone po nocnych spacerach cholewy czy umazany krwią koniec ciemnego płaszcza. Niestety, jest to jedna z wielu jego wad, w końcu, dzięki swoim komentarzom i nieludzkiej ciekawości niezwykle często pakuje się w kłopoty. Iluandile nie jest osobą chciwą, aczkolwiek nie pogardzi dobrymi stosunkami. Jeśli coś, lub ktoś, miałby ułatwić mu drogę w dążeniu do własnych korzyści - to czemu by nie! Kto by nie skorzystał z takiej okazji? Z pewnością jakiś głupiec!\nJest również człowiekiem bardzo cierpliwym, nic nie jest w stanie wyprowadzić go z równowagi. Zwłaszcza, gdy ludzie śmią twierdzić, że Roux jest osobą egoistyczną. Niby mało obchodzi go cudze zdanie, jednak strasznie się obrusza, gdy słyszy takie banialuki. W końcu dla niego najważniejsze jest cudze dobro, to, że czasem coś z tego uszczknie to inna sprawa. Spokojnie można powiedzieć, że jest mężczyzną hojnym. Niejednokrotnie robił coś dla kogoś tylko dlatego, że po prostu chciał. Jego ród od tysiącleci słynął z gościnności i wspaniałomyślności - ten dar, czy też przekleństwo na pewno zostało zaczerpnięte przez surowy wychów wraz z trójką rodzeństwa. Ten stary szlachcic jest naiwny, co można dostrzec w jego dobrym sercu do osób (nie zawsze prawdziwie) poszkodowanych, choć skrzętnie to ukrywa. Niejednokrotnie nadział się na zapłakane oczy, których właściciele dosłownie po uzyskaniu odpowiedniej kwoty próbowali wbić mu nóż w plecy. Roux jest typem odważnej perosny, nic więc dziwnego, że nie korzysta z „usług” niewielkiej obstawy, uważa, że sam potrafi sobie poradzić, a jeśli śmierć ma przyjść to i masa żołnierzy nie będzie w stanie mu pomóc. Jest również ostrożny, nie nosi przy sobie mieszka z dużą ilością monet, zresztą - po co, skoro jest rozpoznawalny a wszystkie jego zakupy zapisywane są na specjalną listę i dużo później się rozlicza? Choć nie boi się śmierci, w dalszym ciągu wyznaje zasadę, że lepiej nie kusić losu.\nTyp samotnika, najlepiej czuje się w swoim towarzystwie. Jeśli pragnie porozmawiać z kimś inteligentnym, po prostu mówi do lustra. Nie specjalnie otwiera się ze swoimi uczuciami, za jego plecami słychać szepty, że jego serce okute jest lodem. W związku jest kłótliwy, ma problemy ze zrozumieniem drugiej strony i bardzo często narzuca jej swoje zdanie. Lubi prowadzić z ukochaną osobą wyścig szczurów. Fakt, to złe, jednak jego dzikość zawsze w tej kwestii górowała. Stara się być we wszystkim najlepszy i udowadniać drugiej istocie jak bardzo się myli i że wszystko robi źle. Nigdy nie powiedział partnerce tych magicznych dwóch słów, przede wszystkim starał się to pokazywać, niekoniecznie przytuleniem czy namiętnym pocałunkiem. Przez to wszystko większość jego związków była po prostu nieudana - nic dziwnego, kto chciałby wytrzymać z takim gburem jak Maroux? Sam do wiązania podchodzi zresztą krytycznie. Nie lubi, gdy serce zakłóca rozum.\nRoux to typowy konserwatysta. Bardzo rzadko zmienia zdanie, ma swoje zasady i nigdy nie idzie za nowoczesnością, nie licząc rzecz jasna broni. Jest przez to bardzo staroświecki a przez to - dość sztywny. Jest bardzo pracowity, stroni od lenistwa. W jego życiu nie ma zbyt wiele czasu na rozrywkę, czy przyjemności. W końcu wojna może nadejść w każdej chwili. Nie tylko z innymi państwami, ale również ta domowa. Z racji swojego obowiązku odczuwa na swoich ramionach ogromną odpowiedzialność - wojna to nie tylko wysłanie armii, to ciągłe planowanie, tworzenie taktyki i bycie ciągle o krok od przeciwnika.\nW kontaktach z ludźmi jest raczej niedbały, ma po dziurki w nosie wyrabianie sobie opinii. Zawsze jest kulturalny, tylko w swojskim gronie pozwala sobie na nieco większy luz. Bywa wtedy bardziej śmiały, grubiański, prostacki i po prostu nieokrzesany. Przy beczułce dobrego miodu czy wina każdy staje się świnią. To, czy kogoś pozna czy nie z reguły jest mu obojętne. Jak już było wspomniane, Roux po prostu jest samotnikiem i nie ma to dla niego zbyt dużego znaczenia. Kiedy chwila tego wymaga stara się być rozmowny, bywają i takie dni, że odezwie się sam z siebie i co zabawne, nie będzie to wzmianka o pogodzie, tylko o czymś poważniejszym. Wtedy jest taktowny, uprzejmy, wrażliwy a wielu rozmówców, w tym płeć piękna uważa, że jest po prostu uroczy. Tak naprawdę, gdy chce to potrafi. Ale głównie nie chce.\nMaroux Iluandile to kalejdoskop osobowości. To jakim go poznasz zależy tylko i wyłącznie od Ciebie.\nCechą charakterystyczną na pewno jest wzrost. Wiadomym jest fakt, że ludzie w średniowieczu byli niscy, gdyż ułatwiało to po prostu przeżycie. Ten osobnik zdaje się mieć, przepraszam za kolokwializm, w dupie wolę przetrwania i wyrósł aż na sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu.\nJego nieodłącznym towarzyszem jest sporej postury wilk. Jego sierść przypomina nieco zleżały, poszarzały śnieg. Shaman jest albinosem, co dodatkowo sprawia, że para rzuca się w oczy.\nNa jego ciele widnieje też sporo blizn, głównie dzięki swojej pasji, jaką jest walka. Jedna znajduje się w dosyć charakterystycznym miejscu, na lewym pośladku, gdy po zadrze ze starszym bratem oberwał strzałą. Miał ogromne szczęście, że grot nie utknął w wychudzonym dupsku.\nPrócz podstawowych umiejętności takich jak czytanie, pisanie, odczytywanie map i liczenie Maroux wiele dodatkowych, nie koniecznie niezbędnych. Jako mężczyzna, na dodatek z wysoko postawionego rodu nauczył się jeździć konno w stopniu znakomitym. Można spokojnie powiedzieć, że nie straszne mu żadne wygibasy, czy stanie na koniu. Walka z konia, nawet zwykły trening z jego udziałem wydaje się być niesłychanym zjawiskiem. Umiejętnością, działającą na jego korzyść, jest oburęczność. Zmiana ręki podczas walki niejednokrotnie zbijała z pantałyku przeciwnika. Tutaj jednak należy dodać, że robi to niezwykle rzadko. Nie ma ochoty ujawniać swoich zdolności. Im więcej osób o tym wie, tym trudniej jest mu kogoś zaskoczyć.\nTropienie to kolejna rzecz, której nauczył się w dzieciństwie i która co jakiś czas ratuje mu życie. W końcu bardzo łatwo jest rozpoznać i namierzyć maszerujące jednostki, gdy ma się o tym jakieś pojęcie, prawda?\nJest typowym taktykiem, to również należy tutaj przydzielić. W głowie ułożonych ma setkę planów, każdy możliwy ruch przeciwnika jest wyłapywany nim ten jeszcze zdąży go wykonać. Znajomość prawa również działa w tej kwestii.\nJego emocje są ściśle skryte pod maską obojętności. Nosi ją od kilkudziesięciu lat, nikt jeszcze się przez nią nie przedarł. Czyni go nie tylko nieodgadnionym, ale i również świetnym kłamcą.\nPotrafi zachować się odpowiednio w zależności od sytuacji.\nZ pewnością trzeba uznać, że jedna z jego broni ma naturalne korzenie, choć bardziej pełni rolę jego nieodłącznego kompana. Shaman jest wilkiem, którego Roux wychowywał od oseska i być może to właśnie dzięki temu połączyła ich tak silna więź jaką jest przyjaźń. Zwierzę z pewnością nie omieszka pokazać kłów, gdy ktoś zagrozi jemu właścicielowi.\nPrócz tego, w jego długim życiu było wiele czasu na skosztowanie broni. W swoich dłoniach dzierżył łuk i choć opanował go w minimalnym zakresie to z pewnością nie jest to coś, czym lubi się posługiwać. Korzysta z niego raczej podczas polowań, bardziej hobbystycznie niźli w potrzebie. Upodobał sobie natomiast obusieczny miecz, raczej jednoręczny niż dwu. Jest na tyle silny, aby utrzymać go w jednej dłoni, w drugiej natomiast preferuje tarczę. Z reguły nikt nie korzysta z tarczy jako broni- on nawet w tym potrafi odnaleźć w tym coś, co nie tyle osłoni mu ciało, ale pozwoli wygrać. Niejednokrotnie rzut tarczą wybijał przeciwnika z rytmu. Sprawnie posługuje się toporami, jednak najbardziej upodobał sobie przysłowiowego ‘duna’. W końcu, zwykły topór na długim kiju w połączeniu z dobraną drużyną potrafi robić ostrą sieczkę z mózgu. Dosłownie.\nMężczyzna ten wyspecjalizowany jest w kowalstwie, konkretniej w tworzeniu broni. Pozwala mu to na szybką weryfikację stalowego sprzętu. Bardzo ciężko zaskoczyć go jakimś nowym dodatkiem. Mimo tego, że w tej chwili pełni stanowisko czyste polityczne przesiaduje dosyć często w kuźni.\nJest oburęczny. Nigdy nie miało dla niego znaczenia złamanie ręki. Bardzo sprawnie posługuje się i jedną i drugą. W piśmie jak i w walce.\nPosiada wilka, Shamana (pozwolenie od jednego z Administratorów).\nRód jego i króla zna się od pokoleń, żywią do siebie bardzo pozytywne relacje.\nTemat: Re: Maroux 'Roux' Iluandile Nie Gru 15, 2013 10:38 pm\nPiękna Akceptacja, co chcesz, to dopisuj.


Naukowcy są pewni: Zwłoki pod parkingiem to król Anglii - Dziennik.pl\n4 lutego 2013, 12:58 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nNaukowcy są pewni - zwłoki znalezione na parkingu to Ryszard III / AP / University of Leicester\nKról Anglii, Ryszard III miał zginąć w bitwie pod Bosworth. Jednak jego zwłoki, podczas panowania dynastii Tudorów, wrzucono do rzeki. Teraz wreszcie udało się odnaleźć szczątki króla - pod parkingiem miejskim. Problem mają teraz władze w Londynie, bo nie wiadomo, jak pochować katolickiego monarchę.\nOdkryciu towarzyszyło wielkie zainteresowanie mediów, nie tylko brytyjskich, ale musiało upłynąć jeszcze prawie pół roku, aby genetycy mogli pobrać próbki DNA ze szkieletu, a historycy odszukać potomków i namówić ich do współpracy. Dziś na konferencji prasowej w Leicester główna genetyk tych badań, dr Turi King powiedziała: „Istnieje zgodność DNA między potomkami rodziny Ryszarda III po matce, w linii żeńskiej, a szkieletem, który odkryliśmy w wykopaliskach zakonu franciszkanów”.\nA kierownik ekipy badawczej, archeolog profesor Richard Buckley ogłosił: „Panie i Panowie, naukowa konkluzja Uniwersytetu w Leicester brzmi, że ponad wszelką wątpliwość zwłoki ekshumowane u franciszkanów we wrześniu zeszłego roku to w istocie Ryszard III, ostatni król Anglii z dynastii Plantagenetów”. Teraz trzeba będzie postanowić, co począć z odkrytym szkieletem monarchy, będącego ofiarą zdrady stanu i obalonego nielegalnie przez Henryka Tudora, odległego przodka obecnie panującej Elżbiety II.\nLeicester świat król Anglii Ryszard III\nOdkrycie archeologów: dziecko sprzed 1,5 miliona lat\nJako morderca, może pozostać tam gdzie go znaleziono.\nZnaleźli Ryszarda II, a nie mogą znaleźć Trzeciej Czarnej Skrzynki! Może warto by zaprosić angielskich ekspertów do Smoleńska!\nWybitni eksperci od Antoniego, czyli geograf i cukiernik, wykryją zamach i strzały oraz 2 wybuchy w sztucznej mgle absurdu pisowskiego!\nMamy swoich wywrotowców na Wyspach - obalić Królową, bo władzę posiada - co niezbicie dowodzi DNA nielegalnie, wsadzić tam kogoś z DNA zgodnym z tamtym i kogoś z naszych, i mamy Wielką Brytanię we władaniu.\nCo zrobić? Ot autor ma dylemat.\nZamiast pisać takie artykuły, niech podda się wraz z jego szlachetnym językiem wypowiedzi badaniom. A nuż coś z tego wyjdzie?\nProblem z pochówkiem załadować do armaty i wystrzelić w kierunku watykanu


Rozwój osobisty - strona 9 - Zdrowie i medycyna Wprost\nSmutek czasami dopada każdego z nas, nie da się od niego uciec. Obniżenie nastroju zdarza się wszystkim i stanowi ono część życia emocjonalnego każdego człowieka. Warto jednak zadbać, aby smutek nie przekształcił się w kryzys psychiczny....\n28 paź 2020 7:29\n26 paź 202013:30\n23 paź 202010:18\nCardio joga taje się coraz bardziej popularna wśród tych, którzy czerpią przyjemność z relaksujących właściwości jogi, ale wymagają ćwiczeń o większej intensywności. Ten styl łączy klasyczną jogę z ćwiczeniami sercowo-naczyniowymi i...\n22 paź 202013:31\n21 paź 202012:35\nGłównym problemem w nauczaniu zdalnym może być niska motywacja do nauki – uważa dr Marta Znajmiecka-Sikora z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Łódzkiego. Nauczycielom akademickim rekomenduje pracę przy włączonych kamerach, zamianę prac...\n19 paź 2020 6:58\n16 paź 202017:29\n14 paź 202013:30\nEmpatia dla osób wrażliwych z grup ryzyka motywuje nas do stosowania masek na twarz i trzymania dystansu, dzięki czemu pomagamy zapobiegać rozprzestrzenianiu się COVID-19, wynika z badania, które właśnie zostało opublikowane w...\n14 paź 202010:19


Getthere - Nawigator czy asystent podróży? | Tyfloświat\nGetthere - Nawigator czy asystent podróży?\nOd kilku tygodni, testuję tworzoną dla systemu Android aplikację wspomagającą… no właśnie: co? Czy jest to kolejny program do nawigacji GPS? A może coś więcej?\nDynamicznie rozwijający się projekt Getthere zwraca uwagę tym, że twórcy starają się rozpoznać potrzeby użytkowników. Łatwa, realizowana za pomocą poleceń głosowych lub prostych stuknięć w ekran, obsługa interfejsu oraz bardzo dobrze przygotowany opis trasy do wyznaczonego punktu docelowego wywierają doskonałe wrażenie. Na obecnym etapie swego rozwoju, aplikacja potrafi na żądanie poinformować nas, gdzie się znajdujemy. Co ważne, informacje udzielane są w sposób umożliwiający podjęcie sensownej decyzji o wyborze trasy. Jednakże ktoś, kto korzystając z naszej aplikacji spróbuje dotrzeć do wyznaczonego celu, może mieć z tym poważne kłopoty. Prace nad dynamicznym wyznaczaniem trasy zależnie od przemieszczania się w terenie dopiero trwają.\nTrudno powiedzieć, w jakim kierunku twórcy omawianej aplikacji poprowadzą swe prace.\nZ jednej strony specjaliści od tzw. orientacji przestrzennej nie umieją odpowiedzieć jednoznacznie na pytanie, jak najlepiej zaspokoić związane z tą sferą życia potrzeby osób z dysfunkcją wzroku, z drugiej zaś, utrwalone stereotypy lub twarde trzymanie się poglądów opartych nie tyle na rzetelnych badaniach, ile na przesłankach o charakterze ideologicznym, nie ułatwiają zadania.\nPonieważ jednak twórcy aplikacji bardzo starają się rozpoznać potrzeby nawigacyjne, wynikające z dysfunkcji wzroku, redakcja zwraca się do użytkowników urządzeń mobilnych z systemem Android z uprzejmą prośbą o włączenie się w grono betatesterów i informowanie autorów tak o problemach, jak i o oczekiwaniach związanych z podróżowaniem. Może wspólnym wysiłkiem pomożemy stworzyć narzędzie, które pozwoli nam dotrzeć tam, gdzie chcemy. Może warto zasugerować twórcom integrację trybu pieszego z informacją o transporcie publicznym, albo stworzenie funkcji wzorowanej na znanym z map od Google „Znajdź w pobliżu”?\nAby zostać betatesterem należy najpierw zainstalować aplikację na swoim telefonie, a następnie zapisać się do forum betatesterów i aktywować wersję testową, klikając na stronie przycisk „Zostań testerem”. Jeśli damy autorom wiedzę o naszych specyficznych, związanych z dysfunkcją wzroku, potrzebach nawigacyjnych, to kto wie, może uda się eventually GetThere.\n‹ Darmowe udźwiękowienie Androida dla abonentów ATTw góręInclusive Android ›


Vincent - Sarah Brianne - ebook - Legimi online\n4,6 (3071 ocen)\nMoże i ta seria jest absurdalna, ale czyta się ją na tyle dobrze, że naprawdę mi się podoba. Bardzo polubiłam wszystkie postaci, które są w tej serii przedstawione, a moją ulubienicą jest chyba Maria, choć jak na razie za dużo jej wątków nie było. Lake i Vincent też są całkiem fajną parką, choć jest to dla mnie zadziwiające, że mają dopiero po 18 lat. Autorka mogła ich spokojnie postarzyć i miałoby to nieco więcej sensu, ale kiedy nie jest wspominany ich wiek, to jakoś to gra. Jeżeli chodzi o samą Lake, to jest to fajna i silna dziewczyna, choć nieco złamana przez życie, przez co jej osobowość jest dość złożona (jak na taką książkę). Zobaczymy co przyniesie kolejny tom. Liczę, że będzie tak wciągający jak dwa pierwsze.\nDobrze się to czyta. Różni się od pierwszego tomu przed wszystkim większą zawartością mafii (ale dalej nie dominuje), trochę lepszym słownikiem i troszkę ciekawszą fabułą. Autorka zrobiła lekki postęp w porównaniu do części 1. Jestem bardzo ciekawa losów kolejnych bohaterów.\nDobrze się czyta, choć zachowanie głównej bohaterki po pewnym czasie zaczyna być irytujące.\nCopyright © 2015 by Sarah Brianne All rights reserved\nCopyright © for Polish edition Wydawnictwo NieZwykłe Oświęcim 2020\nRedakcja: Alicja Chybińska\nKorekta: Agnieszka Sajdyk Katarzyna Olchowy Redakcja techniczna:\nMateusz Bartel Przygotowanie okładki:\nNumer ISBN: 978-83-8178-359-0\nROZDZIAŁ PIERWSZYWitamy w Czeluściach Piekła\nAshley skrzywiła się, po czym powiedziała najgłośniej, jak mogła:\nWłaśnie tak spora część świata postrzegała Lake – jako śmiecia. A dokładniej ludzkiego śmiecia.\n– Nom – odpowiedziała Lake, mamrocząc cicho pod nosem. Adalyn zrobiła długi wydech i zaczęła opowiadać swoją historię.\n– Adalyn, wiesz, że chodzimy do szkoły publicznej, prawda? Adalyn oparła rękę na biodrze.\n– Przykro mi, ale ja i Adalyn coś już sobie zaplanowałyśmy. Ashley próbowała nie zakrztusić się od śmiechu.\nKażda dziewczyna z ich szkoły chciała pójść do Poison, czyli horrendalnie drogiego klubu dla nastolatków, tylko po to, żeby wstawić post na Facebooka. Jednakże większości dziewczyn nie pozwalano chodzić do tego pełnego napalonych ludzi miejsca, a nawet jeśli mogły, to nie potrafiły znaleźć sobie kogoś, z kim mogłyby pójść. Chłopcy ze szkoły publicznej albo byli na to zbyt spłukani, albo nie chcieli marnować pieniędzy na dziewczyny, jeśli nie mieli pewności, że na koniec randki będą coś z tego mieli.\nROZDZIAŁ DRUGICoś ci się, kurwa, pomyliło\nChwilę zajęło, zanim Lake przywykła do neonowego oświetlenia klubu. Gdy tylko tak się stało, zrozumiała, dlaczego zdawało jej się, że w powietrzu czuła seks. Na parkiecie roiło się od ocierających się o siebie napalonych nastolatków.\nNawet nie zauważyła strefy, gdzie można było coś zjeść. Ona i Adalyn skupiły wzrok na jednej rzeczy. Pomyślała, że z pewnością nie można nazwać tego tańcem.\nLake poczuła, jak chłopak, z którym tu przyszła, łapie ją za rękę.\n– Za chwilę, muszę skorzystać z łazienki. Sorry, wrócimy za chwilę, Michael. – Lake szarpnęła Adalyn za rękę i odeszła z nią szybkim krokiem.\nLake wiedziała dokładnie, co zrobić, by dostać się do Poison. Dwóch chłopaków ze szkoły błagało je przez cały rok, żeby poszły z nimi na randkę, więc tego dnia w końcu się zgodziły… Oczywiście pod jednym warunkiem.\nMichaela i Tima nie obchodziło, ile będą musieli wydać, ponieważ mieli być pierwszymi chłopakami, z którymi Lake i Adalyn zgodziły się pójść na randkę. Dzięki temu mogli zyskać pełne prawo do przechwałek, a facetom tylko na tym zależy.\nWięc pozostawało już tylko pytanie: dlaczego jeszcze nigdy nie były z nikim na randce? Cóż, to było skomplikowane.\nWreszcie znalazły się w łazience i mogły porozmawiać, słysząc dochodzące zza ściany dudnienie muzyki.\n– Widziałaś twarz Michaela, kiedy powiedziałaś, że musisz iść do łazienki? – zachichotała Adalyn.\nLake zrobiła to samo.\n– No, nie wyglądał na zbyt zadowolonego.\n– Miejmy nadzieję, że nasz plan wypali i nas nie znajdą.\nW szkole musiały opracować jakiś plan i postanowiły wykorzystać stary scenariusz: „pójdźmy do łazienki, odczekajmy dziesięć minut, a następnie udajmy, że się zgubiłyśmy”. I módlmy się, że znajdą inne dziewczyny, z którymi postanowią zatańczyć.\nLake podeszła do lustra, żeby zobaczyć swoją transformację. Z pewnością nie zmieniła się za bardzo; miała na sobie tylko trochę więcej makijażu i sukienkę. Kupiły stroje w ulubionym sklepie Adalyn, korzystając z karty podarunkowej, którą ta dostała na Boże Narodzenie. Lake zapewniała ją, że ma co na siebie włożyć, ale kiedy jej przyjaciółka zobaczyła tę czarną sukienkę na wieszaku, namówiła Lake do przymierzenia jej. No i ostatecznie Adalyn kazała jej ją kupić.\nSukienka była niesamowicie krótka i ledwo zasłaniała tyłek, a góra była luźniejsza i odsłaniała nieco mniej. Lake była wyższa od innych dziewczyn i miała dłuższe nogi, a co zyskała na wzroście, to straciła na krągłościach. Chociaż Lake nie jadała mało, to nie wiedziała, gdzie to jedzenie szło, ponieważ niezmiennie pozostawała szczupła. Wierzyła, że seksowniejsza nie będzie, a „seksowna” i tak nie było słowem, którego użyłaby w stosunku do siebie.\nLake myślała o sobie jako o kimś przeciętnym, niewyróżniającym się. Miała proste jak drut, jasnobrązowe włosy i piwne oczy. Chociaż się malowała, to i tak wyglądała jak dziecko. Nawet grzywka na bok jej nie postarzyła.\nKończąc z krytykowaniem siebie, spojrzała na odbicie idealnej twarzy Adalyn w lustrze.\n– Myślisz, że minęło już dziesięć minut?\nAdalyn złapała Lake za rękę, gotowa opuścić azyl.\n– Minęło już wystarczająco dużo czasu. Jestem gotowa zatańczyć!\nKiedy wyszły z łazienki, muzyka rozbrzmiała o wiele głośniej. Zmierzając szybkim krokiem w stronę parkietu, pochylały się nieco. Po chwili zaczęły przeciskać się między spoconymi parami, aż w końcu dotarły na środek. Przekonane, że nie zostaną zbyt szybko odnalezione, wyjęły telefony i zrobiły sobie kilka zdjęć.\n– Chyba wystarczy! – krzyknęła Lake, gdy udało jej się zrobić sobie dobre zdjęcie. W tle znajdowała się para, która wysysała sobie twarze.\nPodnosząc telefon, Lake postanowiła choć raz w życiu się zabawić. Cholera, skoro już tu jestem, to równie dobrze mogę to wykorzystać.\nZaczęła tańczyć z Adalyn. Nie mogłaby być szczęśliwsza. Razem organizowały wiele imprez z tańcami, kiedy Lake nocowała u Adalyn, a teraz w końcu znalazły się na prawdziwej.\nDo kogo na tej boskiej ziemi należy ten słodki tyłek?\nVincent kompletnie zamarł, wpatrując się w perfekcję znajdującą się przed nim. Patrzył na dziewczynę z najdłuższymi i najbardziej seksownymi nogami, tańczącą w czarnej sukience, która powinna być nielegalna. Szczególnie, jeśli ma się taki cudowny tyłeczek.\n– Kto to? Muszę ją, kurwa, poznać. – Vincent planował szczerze podziękować swoim przyjaciołom, Nerowi i Amo, że to wszystko ustawili. Może i przyszedł do Poison z inną dziewczyną i planował wziąć dla siebie także dziewczynę Nera, lecz teraz nie miało to już znaczenia. Dziewczyna trzęsąca tyłkiem w rytm muzyki z pewnością miała być o wiele lepszą opcją od trójkąta, jaki mógł zaliczyć.\nZaliczałem już trójkąty, ale ona… Właśnie jej pragnę.\nZ pewnością miał konkurencję, sądząc po tłumie facetów otaczających ją i jej przyjaciółkę, jednak te ich odpychały. Chciałbym zobaczyć, jak odpycha mnie.\nVincent był w pełni gotowy, myśląc o całej tej zabawie i wspaniałym ostrym seksie, który go…\n– Chwila, chyba je znam. – Neonowe światło rozbłysło, oświetlając twarze dziewczyn na kilka sekund. Wtedy nabrał pewności, że skądś znał dziewczynę w fioletowej sukience – przyjaciółkę tej seksownej.\nVincent w dalszym ciągu je obserwował, czekając, aż zwrócą się twarzami do niego i znowu rozbłyśnie światło. A gdy w końcu się to stało, zapragnął cofnąć czas.\n– O kurwa, to moja siostra! – Zabiję Adalyn i spalę tę pierdoloną fioletową sukienkę.\n– No, ale kim jest ta, którą muszę mieć w swoim łóżku? – Amo był równie oczarowany.\nZ jakiegoś powodu Vincentowi nie spodobały się słowa Amo. Jego słowa zabrzmiały jak ponure mruknięcie, kiedy obserwował, jak seksowna dziewczyna odrzuca swoje długie, jedwabiste włosy:\n– Lake, najlepsza przyjaciółka mojej siostry. Amo nie odrywał wzroku od jej tyłka.\n– Cholera, ukrywałeś ją przed nami?\n– Nie, stary. Znam ją od przedszkola, więc nawet, kurwa, o tym nie myśl. – Tym razem Vincent specjalnie zadbał o to, żeby ostatnia część tego zdania zabrzmiała jak warknięcie.\nStarał się nie słuchać śmiechu Nera, którego najwyraźniej bawiła walka, jaką toczyły dwie głowy Vincenta. Nie myślę o niej w ten sposób. Nie myślę o niej w ten sposób…\n– Kurde, stary, pomyśl tylko o tych wszystkich latach, które przez to przegapiłeś – zażartował Amo, w dalszym ciągu nie odrywając oczu od tyłka przyjaciółki jego siostry, przez co Vincent miał ochotę wyrwać mu je z głowy.\n– Już nie żyją. – Chociaż Vincent starał się utrzymać swoje ciało pod kontrolą, to przez śmiech Nero było mu trudno. Wtedy zjawiło się jakichś dwóch typów, którzy zaczęli obmacywać dziewczyny, a wtedy Vincent postanowił mieć w dupie opanowanie.\n– Nie, to oni już nie żyją!\nWraz z upływem godzin, Lake i Adalyn złapały rytm i teraz już nic nie mogło ich powstrzymać. Dużo facetów próbowało się do nich przyłączyć, ale wszystkich od siebie odpychały. Tańczyły tylko ze sobą, co jeszcze bardziej przyciągało mężczyzn.\nW pewnym momencie Lake zauważyła, że chłopcy, z którymi tutaj przyszły, w końcu je odnaleźli i dołączyli do grupki otaczających je mężczyzn. Postanowiła potraktować ich tak samo jak wszystkich innych próbujących ją obmacywać facetów i odpychała ich od siebie. Na szczęście nie oponowali za bardzo, poprzestając na oglądaniu tańczących przyjaciółek.\nWłaśnie wtedy Lake i Adalyn zostały pochwycone przez dwóch facetów, którym znudziło się to odtrącanie.\nPuść mnie! Lake próbowała odepchnąć od siebie faceta i w tej samej chwili usłyszała, jak jej przyjaciółka woła:\n– Hę? – Zdezorientowana, z całej siły popchnęła przytrzymującego ją faceta. Gdy się odwróciła, zobaczyła Vincenta idącego w ich stronę.\nO kurde. To nie mogło wróżyć nic dobrego. Lake i Adalyn pomknęły do niego.\nOtóż Vincent był bratem Adalyn. Cóż, tak właściwie, jej przyszywanym bratem. Byli niemowlętami, kiedy jego matka poślubiła ojca Adalyn. Więc Vincent i Adalyn nawet nie wiedzieli, że nie byli spokrewnieni, dopóki nie podrośli. Ponieważ byli w tym samym wieku, równie dobrze mogli być bliźniakami.\nNic się nie stało. Nie wie, że przyszłyśmy tu z chłopakami. Jednakże jego wkurzona twarz mówiła coś zupełnie innego.\n– Co wy tu, kurwa, robicie? – warknął Vincent. Michael i Tim przyciągnęli je do siebie.\n– Są z nami.\nNo, teraz wie.\nVincent wskazał chłopaków, których Lake i Adalyn próbowały od siebie odpędzić.\n– Okej, w takim razie, kim wy, kurwa jesteście?\nNagle Lake i Adalyn znowu zostały gwałtownie odciągnięte przez tych samych dwóch obcych facetów, którzy nie lubili być odrzucani. Kiedy oni z tym skończą?!\nTen, który trzymał siostrę Vincenta, miał czelność się odezwać:\n– My będziemy je dzisiaj pieprzyć. Więc znajdźcie sobie jakieś inne.\nLake poczuła, jak ktoś chwyta ją mocno za pośladek.\n– Hej, puść mnie! – powiedziała, wymierzając mu cios na oślep.\nZ kolei Adalyn pozostawała bardzo spokojna.\n– Nie powinieneś był tego mówić.\nWzrok Lake powędrował na Vincenta – zaczął podwijać rękawy swojej czarnej koszuli. Z jakiegoś powodu w tej chwili ujrzała go w zupełnie innym świetle. Jednak nie rozumiała, dlaczego.\nVincent miał wszystko i zawsze wyglądał nieskazitelnie. Przystojna twarz, idealne blond włosy i bajeczne jasnoniebieskie oczy. Był bogiem. I, co najgorsze, świetnie o tym wiedział.\nPodwinął rękaw do końca.\n– Coś ci się, kurwa, pomyliło. Trzymasz moją siostrę i, niestety, jest to ostatnia dziewczyna, którą będziesz w stanie trzymać.\nLake zamrugała kilka razy. O ja pierdo…\n– Ta suka nie jest twoją siostrą. – Facet trzymający Lake zaczął się śmiać. Spoglądając na nią, dodał – Wygląda na to, że jesteś moja.\nW oczach Vincenta coś się zmieniło. Zacisnął szczękę.\n– Biorę na siebie tych kutasów, a wy zajmijcie się tymi gnojkami, którzy je tu przyprowadzili.\nLake w końcu zauważyła dwóch chłopaków stojących obok Vincenta. Gdy zaczęli z uśmiechem podwijać rękawy, tak jak zrobił to przed chwilą Vincent, doszła do wniosku, że jeden z nich był straszny i przepiękny, podczas gdy drugi był duży i przerażający. Dziewczyny znowu zaczęły być szarpane na różne strony, ponieważ chłopcy, z którymi przyszły próbowali je odzyskać. To naprawdę zaczyna mnie już wkurzać!\n– Stary, już myślałem, że nigdy nie poprosisz – powiedział przepiękny, łapiąc Vincenta za ramię.\n– Później podziękujecie mi za to, że was tu przyprowadziłem – zaśmiał się duży. Teraz zdawał się jeszcze straszniejszy.\nROZDZIAŁ TRZECIHorror z psychopatycznym Vincentem w roli głównej\nLake nie mogła uwierzyć w to, co widziała. Stała w środku kręgu, słuchając ludzi krzyczących „Bójka! Bójka! Bójka!”. Naprawdę przypominało to film akcji rozgrywający się na jej oczach.\nOmiotła wzrokiem scenę walki – trzech przyjaciół prało pozostałych facetów. Ci idioci nie mają szans. Straszny Przepiękny po prostu bawił się Michaelem, stojąc bez ruchu, udając, że pozwoli mu się uderzyć. Gdy tylko Michael się do niego zbliżał, Przepiękny szybko wymierzał mu cios w twarz. Cały czas robił to samo, a Michael cały czas się na to nabierał. Co za głupek.\nTim praktycznie zesrał się w gacie, kiedy spojrzał na przerażającego Dużego. Próbował uciec, ale oczywiście, nie udało mu się to. Duży chwycił Tima za szyję i podniósł go nad podłogę. Tim był od niego praktycznie o połowę mniejszy.\nVincent z kolei postanowił sprawić, żeby faceci, którzy obmacywali je na parkiecie, zapłacili za to, co zrobili. Naprawdę zapłacili. Gdy próbowali zaatakować go w tym samym czasie, Vincent robił unik i kończyło się na tym, że trafiali w siebie. Lake próbowała nie krzywić się, kiedy ten, który złapał ją za tyłek, znowu ruszył na Vincenta i tym razem udało mu się go zaskoczyć. Uderzył go kolanem w jądra i Vincent ukląkł.\nNa szczęście szybko się pozbierał i od razu złapał chłopaka za głowę, a następnie uderzył go kolanem w twarz, przez co tamten upadł.\nCzy on oszalał? Pomyślała, gdy Vincent się zaśmiał, podchodząc do faceta, który obmacywał Adalyn, a teraz klęczał i błagał Vincenta o zmiłowanie.\nVincent złapał go za koszulę i szarpnął, stawiając go na nogi.\n– Ty gnojku – powiedział, wymierzając mu mocny cios w twarz.\n– Sukinsyn! – Kolejny cios.\nFacet upadł twarzą na podłogę.\nLake miała nadzieję, że na tym się skończy, ale oczywiście nie miała tyle szczęścia. Kiedy Vincent postawił stopę na dłoni faceta, próbowała oderwać wzrok, jednak nie potrafiła się do tego zmusić. Proszę, nie rób tego…\n– Nigdy więcej nie dotykaj mojej siostry. – Vincent brzmiał morderczo.\nOn to zrobi! Lake rozpaczliwie próbowała zamknąć oczy na czas, lecz zanim się obejrzała, Vincent uniósł stopę, po czym gwałtownie ją opuścił. W końcu zacisnęła powieki, słysząc dźwięk łamanych kości i krzyk bólu.\nLake usłyszała śmiech i otworzyła oczy. Zobaczyła trzech zwycięzców śmiejących się z tego, co zrobili. Patrząc po zakrwawionych ciałach leżących na parkiecie, zmieniła zdanie o tym, co rozegrało się na jej oczach.\nTo był horror z psychopatycznym Vincentem w roli głównej.\nLake nie spodziewała się tego, co wydarzyło się potem; otóż w tłumie gapiów pojawiła się dziewczyna z włosami w kolorze truskawkowego blondu. Musiała być związana z tym Przepięknym, ale najwyraźniej nie spodziewała się go tam zobaczyć. Nie spodziewała się też tego, że podejdzie do niego dziewczyna w cekinowej sukience i obejmie go.\nLake patrzyła, jak pojawiają się dwie inne dziewczyny w identycznych cekinowych sukienkach i obejmują Vincenta oraz jego kolegę. Są na potrójnej randce. Z jakiegoś powodu nie mogła oderwać wzroku od blondynki trzymającej Vincenta w pasie; miała duże cycki i tyłek.\nKompletne przeciwieństwo mnie. Nie wiedziała, dlaczego o tym pomyślała, ani dlaczego w ogóle się tym przejmowała, ale coś w głębi duszy sprawiało, że tak było.\nWkrótce po tym, dziewczyna z włosami w kolorze truskawkowego blondu szybko odeszła, a faceci ruszyli za nią.\nLake zamarła, zszokowana tym, co się wydarzyło. Odwracając głowę, spojrzała swojej przyjaciółce w oczy.\n– Co tu się, do cholery, wydarzyło?\nAdalyn zerknęła w dół na faceta płaczącego u jej stóp, trzymającego się za rękę.\n– Wydarzyło się za dużo testosteronu. Chodź. Musimy się stąd zmyć, zanim pojawią się tu gliny! – wrzasnęła Adalyn, ciągnąc za sobą Lake przez krew i zniszczenie.\nLake pchnęła duże, ciężkie drzwi i otworzyła szeroko oczy, widząc nacierającego na nie Vincenta.\n– Co wy tu, do cholery, robicie?\nNiedobrze. Szybko zaczęła obciągać sukienkę, żeby zakryć nogi, a następnie przytrzymała górę, starając się ukryć dekolt. Zarumieniła się, czując na sobie wzrok dużego przyjaciela Vincenta.\nLake zauważyła, że jej przyjaciółka też wygładza ubrania, a kiedy skończyła, otworzyła swoje niewyparzone usta.\n– A jak ci się, do cholery, wydaje? Vincent się skrzywił.\nNaprawdę niedobrze! Uniosła dłoń i wyrwała się z wyznaniem:\n– Błagałam ją, żeby poszła ze mną potańczyć. To moja wina. Bez tych chłopaków nie udałoby nam się wejść. Ale nic z nimi nie robiłyśmy. – Lake spuściła wzrok, nie mogąc spojrzeć w jego jasnoniebieskie oczy.\nSłyszała, jak Vincent bierze głęboki wdech.\n– Dobrze. Nie możecie chodzić na randki, dopóki nie skończycie liceum. Nie obchodzi mnie, że to już za kilka miesięcy. Nikomu nic nie powiem, ale mam nadzieję, że już nigdy was tu nie spotkam.\nLake poczuła odrobinę ulgi i zaczęła kiwać głową. Dzięki Bogu. Spoglądając na wyzywające spojrzenie swojej przyjaciółki, uderzyła ją w rękę, zmuszając ją do zrezygnowanego skinienia głową.\nUsłyszała brzęczenie metalu – Vincent wyciągnął w ich stronę rękę z kluczykami do samochodu.\n– Idźcie do auta. Odwiozę was do domu.\nAdalyn wyrwała mu z ręki kluczyki i obie puściły się biegiem przed siebie.\nLake nie była głupia; wiedziała, kiedy należało spadać. Szczególnie, kiedy ma się do czynienia z szaleńcami. Lake spędzała z Adalyn dużo czasu, więc znała tę mroczną stronę Vincenta. Kurde, on jest naprawdę szalony!\n– Po powrocie do domu spalicie te pieprzone sukienki! – zawołał Vincent, przekrzykując dźwięk ich obcasów uderzających o chodnik.\nLake domyśliła się, że powiedział to, ponieważ Adalyn rozpaczliwie starała się przytrzymywać swoją fioletową sukienkę, żeby nie podciągała się do góry. Lake instynktownie zaczęła obciągać swoją sukienkę, co się jej nie udawało, bo biegła zbyt szybko.\nZnowu usłyszała jego głos, tym razem o wiele spokojniejszy:\n– Tak właściwie, to oddajcie mi je. Sam chcę się ich pozbyć. Lake i Adalyn spojrzały na siebie ze zdziwieniem. Co, do cholery? Czemu?\nSzybko znalazły samochód Vincenta i Adalyn wcisnęła przycisk odblokowujący drzwi. Pokonawszy pozostały dystans, Lake z rozmachem otworzyła tylne drzwi od strony kierowcy, a Adalyn przednie drzwi od strony pasażera.\n– Chwila, nie powinnam siadać z przodu, prawda? – wyszeptała Adalyn.\n– Ee, nie! – krzyknęła cicho Lake do swojej przyjaciółki, wskakując do ciemnego samochodu.\nChwilę później Adalyn dołączyła do niej na tyłach. Lake ucieszyła się, że przyjaciółka skorzystała z jej rady.\nKiedy w końcu zamknęły za sobą drzwi, Lake odważyła się odezwać.\n– Adalyn, tylko nie otwieraj ust, chyba, że będziesz chciała go przeprosić. Nasi ojcowie nie mogą się o tym dowie…\nAdalyn przewróciła oczami.\n– Wiem, wiem. Jezu, do dupy, że nie możemy chodzić na randki. Ale przynajmniej świetnie się dzisiaj bawiłam!\nLake musiała przyznać, że sama też dawno się tak dobrze nie bawiła. Okej, nigdy. Ale wtedy Vincent zjawił się znikąd i wszystko zepsuł.\n– No, dopóki twój nienormalny brat…\nDrzwi od strony kierowcy otworzyły się z rozmachem…\nROZDZIAŁ CZWARTYUrodzeni gangsterzy\nWystarczyło dwadzieścia minut, żeby zniszczyć Vincentowi wieczór. Jednak wreszcie się uspokajał… a przynajmniej próbował.\nCo Adalyn sobie, kurwa, myślała?\nChwytając za klamkę drzwi samochodu, usłyszał wydobywający się na zewnątrz przytłumiony głos Lake.\n– Tak, dopóki twój nienormalny brat…\nNie, co Lake sobie, kurwa, myślała?\nCóż, próbował się uspokoić.\nO kurde. Usłyszał mnie?\nVincent włączył silnik.\n– Co mówiłaś, Lake?\nO kurde. Usłyszał.\nLake próbowała powstrzymać swój głos od drżenia.\n– J-ja nic nie mówiłam.\n– Tak, mówiłaś – stwierdził rzeczowo, ruszając.\n– N-nie. Nie mówiłam.\n– Nie, nie mówiła – zgodziła się z przyjaciółką Adalyn, próbując pomóc.\nVincent spojrzał w lusterko wsteczne, skupiając swój wzrok na Lake.\n– Więc nie powiedziałaś przed chwilą „twój nienormalny brat”?\nLake spojrzała w jego straszne oczy widoczne w lusterku wstecznym, wyzywające ją do tego, żeby skłamała.\n– N… – Nie kłam. – Tak.\nPatrząc na niego, żałowała, że nie może zmienić swojej odpowiedzi.\nChwila, on chciał, żebym skłamała?\nZ jego twarzy można było wyczytać jasny przekaz: nie okłamuj mnie.\nRozmawiała z nim już niezliczoną ilość razy, ale nie miała pojęcia, jak sobie radzić z tym nowym Vincentem. Zabawa w prawdę czy wyzwanie nie wchodziła w grę – Lake nie była ani na tyle odważna, ani doświadczona, by wygrać.\n– Wiesz, tak właściwie zachowałeś się naprawdę nienormalnie, kiedy zmiażdżyłeś tamtemu facetowi dłoń – stwierdziła Adalyn.\nI tak po prostu Vincent wrócił do normalności.\n– Przesadziłem? – zaśmiał się Vincent.\nO mój Boże. On jest nienormalny.\n– Nom, tylko troszkę. Ale, hej, tak jakby mu się należało. – Adalyn wzruszyła ramionami.\n– Nie mogę uwierzyć w to, że Nero naprawdę znalazł sobie dziewczynę – oznajmiła z zaskoczeniem Adalyn.\nLake zerknęła na nią.\n– Który to Nero? Adalyn uśmiechnęła się.\n– Ten przystojny.\nPowinnam była wiedzieć, że Przepiękny będzie miał tak na imię. Lake nie mogła się powstrzymać i odwzajemniła uśmiech przyjaciółki.\n– Aha. A ten duży to…? Adalyn przewróciła oczami.\nLake zobaczyła, że Vincent znowu wbił gniewny wzrok w lusterko. Cholera, o co mu znowu chodzi?\nPostanowiła go zignorować.\n– Czy oni – Lake zniżyła głos do szeptu – są w mafii? Vincent wybuchnął śmiechem.\n– Dlaczego powiedziałaś to szeptem?\n– Ponieważ myślałam, że takich rzeczy nie powinno się mówić na głos!\nOn naprawdę przyprawia mnie o zawrót głowy – Lake, w pobliżu nikogo nie ma. Kurwa, przecież twój ojciec też jest w mafii. – Vincent nadal brzmiał na rozbawionego.\nOdwróciła głowę i wyjrzała przez okno, czując zażenowanie. Prawdę mówiąc, nie wiedziała zbyt wiele na temat mafii. Wiem tyle, żeby nie chcieć wiedzieć więcej.\nLake wiedziała, że tak zwani członkowie rodziny oznaczali tylko i wyłącznie kłopoty. Jej tata zmienił się w hazardzistę, prawdopodobnie przez te wszystkie okropne rzeczy, które musiał robić. Niemal każdy członek mafii był rozwiedziony. Jeśli w ogóle któryś z nich decyduje się na ślub. Większość żon w mafii szybko stawała się wdowami. A to tylko te, które miały szczęście i nie zostały w nic wplątane, tracąc przy tym życie. Więc, tak, nie wiedziała nic na ten temat, ponieważ nigdy nie chciała się niczego dowiadywać.\nNa szczęście miała szansę na ucieczkę. Na pewno nie zamierzam zostawać żoną gangstera.\n– Cóż, to nie jest coś, czym lubię się chwalić – przyznała. Znowu spojrzał jej w oczy, patrząc w lusterko.\n– Ale jest to częścią twojego życia.\n– Już nie na długo. – Jej powiązanie z mafią było bardzo nieistotne, więc nie będzie opłacało im się jej szukać, kiedy już skończy szkołę i osiemnasty rok życia. Zamierzała się wyprowadzić i pójść do college’u, zostawiając to wszystko za sobą.\nMogłaby przysiąc, że w jego twarzy zobaczyła rozczarowanie, ale jego następne słowa sprowadziły ją na ziemię.\n– A tak w ogóle, to nasi ojcowie są w mafii, nie my. Przynajmniej jeszcze nie. – Był pewien swojej przyszłości.\nLake od zawsze wiedziała, że Vincent pójdzie w ślady swojego ojca. Jego ojciec zajmował zbyt wysoką pozycję w rodzinie, żeby Vincent miał obrać inną ścieżkę. Ten sam los czekał Nero i Amo. Mieli to we krwi – wystarczyło spojrzeć na to, jak się bili. To byli urodzeni gangsterzy.\nReszta drogi do domu minęła w ciszy i mogła zostać podsumowana jednym słowem: niezręczna.\nVincent przerwał milczenie dopiero, kiedy parkował na podjeździe.\n– Trzymajcie się blisko mnie i idźcie do mojego pokoju, a ja sprawdzę, czy droga jest wolna. Jeśli mama i Sam przyłapią was w tych ubraniach, nie będę mógł wam pomóc.\nLake i Adalyn zgodziły się na jego plan, wysiadły z samochodu i ruszyły tuż za nim. Lake była wdzięczna, że pokój Vincenta, który głównie pełnił rolę sypialni dla gości, znajdował się na parterze tuż obok drzwi wejściowych.\nGdy zamknęły za sobą drzwi pokoju Vincenta, Lake odetchnęła z ulgą. Wystarczyło już tylko czekać w ciszy i ciemności na Vincenta, który miał im powiedzieć, czy nikogo nie było w pobliżu.\nLake z pewnością miała za sobą dzień obfitujący w wiele zdarzeń, który wypełniony był, jak na jej gust, zbyt dużą ilością dramatów.\nDzięki Bogu to już koniec.\nROZDZIAŁ PIĄTYWzwód epickich rozmiarów\nVincent powoli obszedł dom, nie mogąc się skupić. Musiał się opanować. Każdy dzień był dla niego nieustającą walką, a teraz jego umysł i ciało toczyły ze sobą bitwę.\nJego ciało było kompletnie niezaspokojone, ponieważ był na sto procent pewien, że przeleci dzisiaj dziewczynę, z którą był na randce i na dziewięćdziesiąt dziewięć procent pewien, że przeleci też dziewczynę, z którą był na randce Nero. Do cholery, jego dziewczyna złapała go pod stołem za krocze, rozbudzając w nim pożądanie. A kiedy zobaczył tańczącą Lake, jego członek zamienił się w kamień. Chyba jeszcze nigdy nie był tak twardy.\nVincent poczuł ból w kroczu i teraz miał pewność, że nigdy nie był tak twardy. Oznaczało to więcej, niż można by się spodziewać, bo przeleciał każdą seksowną dziewczynę z prywatnej szkoły, do której uczęszczał. Była to Legacy Prep, więc chodziło tam dużo bogatych, seksownych dziewczyn z cholernie seksownymi matkami. Ostatecznie zdał sobie sprawę z tego, jak poważny był stan jego członka, kiedy pomyślał o tym, z iloma szokująco napalonymi, doświadczonymi milfami1 spał. Jeśli ktoś żyjąc w dwudziestym\npierwszym wieku tego nie wie, to trzeba mu to jasno powiedzieć, że to oznacza matkę, którą chciałbym przelecieć, przelecieć, przelecieć!\nVincent na nikogo nie wpadł, więc wrócił do salonu i usiadł na kanapie. Jeśli spojrzałby w tej chwili na Lake – ubraną w tę pieprzoną sukienkę – to przypomniałby sobie, jak tańczyła. Było mu ciężko nawet teraz, a przecież jej nie widział.\nOkej, a teraz posłuchaj głosu rozsądku. Vincent zrobił głęboki wdech. Myślisz o Lake. Zrobił kolejny głęboki wdech. Najlepszej przyjaciółce twojej siostry. Kolejny głęboki wdech. Byłeś po prostu napalony i chciałeś kogoś przelecieć. Robiąc ostatni głęboki wdech, w końcu odzyskiwał trzeźwość umysłu.\nVincent ucieszył się, że to już koniec. Zamierzał obudzić się następnego dnia i nie myśleć o Lake, a później pieprzyć się dziko z jakąś dziewczyną. A tak właściwie, czemu by nie zaliczyć trójkąta, który miałem mieć dzisiaj?\nKiedy wstawał z kanapy, jego penis w końcu był nieco okiełznany. No co? Wzwód epickich rozmiarów tak po prostu nie zniknie.\nVincent był gotowy znowu stanąć twarzą w twarz z Lake, ponieważ wreszcie był spokojny i opano…\nCo to, do cholery?\nWbił wzrok w torebkę stojącą na stoliku kawowym. Sięgnął w głąb i wyjął z niej coś, co leżało wepchnięte między kilka teczek i papierów. Otworzył okrągłe pudełeczko, dobrze wiedząc, co znajdowało się w środku. Obok nazw dni tygodnia ujrzał małe tabletki i znowu zaczął tracić nad sobą panowanie.\nJeśli to należy do Adalyn, to, kurwa, zabiję tego sukinsyna, który ją dotknął. A gdy pomyślał o drugiej opcji, że należy to do Lake, doszedł do tego samego wniosku.\nUsłyszał wydobywający się z głębi niego głos, który kazał mu wziąć głęboki wdech. Zamknij się, kurwa.\nŚwiatła zostały nagle włączone i Lake ujrzała potwora, stojącego w drzwiach pokoju. Zaczęła szybciej oddychać, zastanawiając się, co mogło się wydarzyć przez te pięć minut, gdy tu czekała. Czy ktoś umarł?\nKiedy Vincent zamknął za sobą drzwi, Adalyn odezwała się, brzmiąc, jakby była na granicy łez:\n– Co się stało? Co to?\nVincent pokazał im, co trzymał w dłoni, nadal nic nie mówiąc. Adalyn i Lake zrobiły wydech. Zdawało im się, że wstrzymywały oddech przez całą wieczność.\nOch, dzięki Bogu. Nikt nie umarł.\n– Jezu Chryste, Vincent! Przeraziłeś nas! – powiedziała Adalyn, próbując złapać oddech.\nVincent włożył tabletki do kieszeni i mrożącym krew w żyłach głosem powiedział:\n– Do kogo to, kurwa, należy?\nW końcu Lake i Adalyn zdały sobie sprawę z tego, że znajdowanie pigułek antykoncepcyjnych było tylko odrobinę gorsze od znajdowania martwego członka rodziny.\nAdalyn uniosła dłonie.\n– Okej, Vincent. Po prostu postaraj się uspokoić i posłuchaj.\n– Zaczęła się sztucznie śmiać. – Uwierz mi, kiedyś wszyscy będziemy się z tego śmiać. – Jednakże, kiedy zobaczyła wyraz twarzy mężczyzny, śmiech zamarł jej na ustach.\nCholera jasna, ktoś naprawdę umarł i tym kimś jestem ja.\n– Istnieją dwie pieprzone zasady, których każda dziewczyna należąca do rodziny musi przestrzegać: jeden, nie może chodzić na randki, dopóki nie będzie dorosła i nie skończy liceum. I dwa, może się pieprzyć tylko po ślubie i otrzymaniu błogosławieństwa rodziny. – Vincent zaczął mówić bardzo cicho. – Wiesz, że nie możesz brać pigułek antykoncepcyjnych, tym bardziej, że jesteś niepełnoletnia. Jednej nocy złamałyście wszystkie pierdolone zasady.\nLake chciała uciec i ukryć się gdzieś. Znała te zasady – zostały one stworzone dla bezpieczeństwa dziewcząt oraz zachowania zdrowia psychicznego rodziny.\nVincent zaczął mówić coraz głośniej, spoglądając to na jedną z dziewczyn, to na drugą.\n– Więc, do kogo to, kurwa, należy? Adalyn wbiła wzrok w podłogę.\nLake spojrzała Vincentowi prosto w oczy.\nVincent wbił wzrok w Lake.\n– Adalyn, wyjdź. Adalyn się nie ruszyła.\n– Do pokoju. Teraz! – warknął Vincent.\nAdalyn wyszła dumnym krokiem, pozostawiając swoją przyjaciółkę za zamkniętymi drzwiami.\nLake zaczęła szybko oddychać, patrząc na obserwującego ją bez słowa Vincenta. Próbowała oderwać od niego wzrok, ale bała się, co by zrobił, gdyby się na to odważyła.\nVincent poczekał do ucichnięcia kroków Adalyn.\n– Pieprzysz się z tym kolesiem, z którym byłaś dzisiaj w klubie?\nHę? Co? Nie! Za kogo on się uważa?\nLake była wściekła, że miał czelność coś takiego powiedzieć.\n– Już ci mówiłam, że wykorzystałyśmy ich, żeby dostać się do klubu. Nawet z nimi nie tańczyłyśmy! Ale z ciebie dupek. Nie pomyślałeś chociażby o tym, że biorę pigułki antykoncepcyjne, ponieważ mam beznadziejny okres?\n– Słucham? – Vincent zrobił krok w przód. Lake miała już dość bycia zastraszaną.\n– To było w mojej torebce. Nie miałeś prawa w niej grzebać. A nawet gdybym się z nim pieprzyła, to nie byłby to twój zasrany interes!\nKurde, kurde, kurde! Lake naprawdę chciała cofnąć te słowa. Patrzyła, jak Vincent robi kolejny krok w przód, a sama zrobiła krok w tył.\nW jego jasnoniebieskich oczach czaiło się niebezpieczeństwo, kiedy przesuwał wzrokiem po jej ciele.\n– Laleczko, to się staje moim interesem, kiedy wkładasz taką sukienkę.\nJeszcze nikt nigdy tak na nią nie patrzył i była pewna, że to był dobry moment, żeby zacząć się go bać. Tak właściwie, to Lake była cholernie przestraszona, chociaż to nie Vincenta się bała; bała się tego, jak jej ciało reagowało na jego słowa. Co on ze mną robi?\nNogi zaczęły jej drżeć i zrobiła kolejny krok w tył, starając się zachować dystans między sobą a Vincentem. Jednak wolna przestrzeń się skończyła i uderzyła nogami o łóżko, a następnie na nie upadła.\nPo raz drugi tej nocy Lake zaczęła postrzegać Vincenta inaczej, patrząc, jak w końcu pokonuje dzielący ich dystans. Oddychał ciężko, stojąc nad nią. Jego nogi dotykały jej ud.\nCzy to…? Czy to się dzieje naprawdę?\nVincent wyglądał zbyt idealnie. Była pewna, że nikt nie mógłby być bardziej idealny od niego.\nVincent zapytał cicho:\n– Lake, jesteś dziewicą?\nLake nerwowo zwilżyła wargi. Powoli pokiwała głową.\nWyciągnął rękę i koniuszkiem palca dotknął jej podbródka, unosząc jej twarz ku sobie.\n– A czy ktoś cię kiedykolwiek całował albo dotykał?\n– Nie – wyznała szeptem.\nVincent przesunął palec do góry, a następnie musnął nim jej dolną wargę.\n– To dobrze. – Przerwał. – A teraz, jeśli znowu pójdziesz z jakimś typem na randkę, odetnę mu rękę. Jeśli się z kimś prześpisz, to odetnę temu komuś fiuta. A jeśli znowu zobaczę, jak tańczysz w takiej sukience, to, laleczko, twoje dni jako dziewicy będą policzone. Rozumiemy się?\nLake mrugnęła. Czy on to powiedział naprawdę?\nSzybko nachylił się nad nią i chwycił tył jej głowy, żeby unieść ją jeszcze wyżej.\nO jejku. Próbowała walczyć z ciepłem narastającym w jej brzuchu. Nie miała pojęcia, dlaczego, do cholery, podobało jej się to, że zachowywał się jak kompletne przeciwieństwo uroczego faceta.\n– Grzeczna dziewczynka. A teraz się nie ruszaj.\nLake nagle poczuła jego usta na swoich. Nawet za milion lat nie pomyślałaby, że jej pierwszy pocałunek będzie z Vincentem. Na początku pocałunek był delikatny i Lake czuła, jak jej wnętrzności robią fikołki, ale wkrótce Vincent zaczął całować ją namiętniej, ssąc jej dolną wargę. Lake miała wrażenie, jakby mogła polecieć do nieba, czując jego usta na swoich i jego dłonie we włosach. Tak właściwie nie wiedziała, czy odwzajemniała pocałunek, lecz to miało się zmienić.\nPrzepełniona pożądaniem, przez które nie mogła powstrzymać się od dotknięcia Vincenta i odwzajemnienia pocałunku, Lake zaczęła naśladować ruchy chłopaka i ssać jego dolną wargę. Następnie wyciągnęła ręce do góry i złapała go delikatnie za głowę. Nie była nawet świadoma tego, co robiła, dopóki Vincent nie przyśpieszył i nie pogłębił pocałunku.\nLake jęknęła w jego usta i pociągnęła go za włosy, przyciskając go do siebie.\nWłaśnie wtedy Vincent nagle przestał ją całować.\nNadal była nieco oszołomiona. Wpatrywała się w niego.\n– Powinnaś już iść – powtórzył, tym razem nieco ostrzej.\nCo z nim jest, kurwa, nie tak?\nLake zeskoczyła z łóżka i popchnęła go.\n– To ty mnie, kurwa, pocałowałeś! – Szybko podeszła do drzwi, nie mogąc już znieść przebywania w jego obecności.\nKiedy otworzyła drzwi, powiedział:\n– Powiedz Adalyn, żeby zniosła tu te pieprzone sukienki.\n– Pierdol się, Vincent. – Lake zatrzasnęła za sobą drzwi.\nROZDZIAŁ SZÓSTYNiesławny spacer wstydu\nLake była zła. Nie, tak właściwie, to Lake była wściekła. Nie musiał mnie tak traktować!\nZ rozmachem otworzyła drzwi do pokoju Adalyn i od razu wbiegła do jej garderoby, zrywając z siebie sukienkę.\n– Lake, wszystko w porządku? – zawołała Adalyn zza drzwi.\n– Wszystko świetnie – wymamrotała Lake.\nRozważała przez chwilę, czy powiedzieć prawdę.\n– Nic. Zupełnie nic. – Nie zamierzała mówić swojej najlepszej przyjaciółce o tym, że całowała się z jej bratem. Poza tym, w ten sposób mogła okłamywać także siebie.\nPo przebraniu się w starą koszulkę i szorty, Lake otworzyła drzwi i zobaczyła Adalyn leżącą w piżamie na łóżku.\n– Twój brat kazał ci przynieść nasze sukienki – warknęła Lake, rzucając swoją sukienkę na łóżko.\n– Ee, okej… – Adalyn zaczęła wygrzebywać się z pościeli.\n– Nie, tak właściwie, to ja to zrobię. – Lake podniosła swoją sukienkę i wzięła tę należącą do Adalyn z komody. Zeszła po schodach i ruszyła w stronę pokoju Vincenta.\nVincent otworzył drzwi i ujrzał słodko uśmiechającą się do niego Lake, która rzuciła mu sukienkami prosto w twarz.\n– Dobranoc. – Szybko odwróciła się na pięcie, nie czekając, aż przestanie być zszokowany. Lake nie była głupia; wiedziała, kiedy uciekać w cholerę. Szczególnie, jak się igra z ogniem.\nWróciła na górę i weszła do pokoju Adalyn, a następnie położyła się obok niej na łóżku. Przez kilka minut panowała cisza.\n– Lake, na pewno wszystko w porządku?\nLake odwróciła się na bok, nie chcąc leżeć twarzą do swojej przyjaciółki.\nPoczuła ulgę, gdy Adalyn wyłączyła lampę, nie zadając już więcej pytań. Lake nie wiedziała nawet, jak mogłaby zacząć taką rozmowę. O, hej, właśnie całowałam się z twoim bratem. Nie, Lake zamierzała zabrać tę informację ze sobą do grobu.\nGodzinami leżała w łóżku, aż w końcu już nie mogła tego znieść. Uznała, że poczucie winy nie daje jej spać, ale – szczerze mówiąc, to nie o to chodziło. Vincent rozpalił w niej iskierkę, której nie zgasił, więc ogień zaczął się rozprzestrzeniać. Lake nigdy wcześniej nie czuła czegoś takiego, więc dlatego wytłumaczyła to sobie poczuciem winy.\nNie mogła przestać bezustannie odtwarzać w swojej głowie tej chwili. To, jak Vincent…\nLake wyszła z łóżka, starając się nie obudzić Adalyn. Po prostu musiała się trochę rozciągnąć.\nUsiadła w wykuszu, spoglądając na nocny pejzaż malujący się za oknem. Nie wiedziała, co czuć ani co myśleć o swoim pierwszym pocałunku, lecz ostatecznie postanowiła się nim cieszyć.\nNa podwórku zobaczyła coś, co przykuło jej uwagę. Wszystko spowijały ciemności i nie było widać nic poza poruszającym się połyskującym kształtem. Jednak kiedy kształt ten dotarł do oświetlonego podjazdu, poczuła ucisk w żołądku.\nTym połyskującym czymś była złota błyszcząca suknia. Lake znała tę sukienkę – miała ją na sobie dziewczyna, którą Vincent zabrał na randkę. Co prawda Lake myślała, że ta randka została przedwcześnie zakończona, ale w rzeczywistości została tylko wstrzymana. Dziewczyna trzymała w ręku swoje buty na obcasie, idąc do samochodu zaparkowanego w dole ulicy i chociaż Lake była naiwna, to wiedziała, jak wygląda niesławny spacer wstydu.\nWchodząc z powrotem do łóżka, poczuła spływającą jej po policzku łzę. Jestem taka głupia.\nSzansę na pierwszy pocałunek miało się tylko jedną, a szansa Lake została zmarnowana. W końcu zdała sobie sprawę z tego, co czuła. Głęboką, osobistą urazę.\n– Obudź się, mama zrobiła śniadanie!\nLake czuła otumanienie, kiedy obudziła ją Adalyn. Nawet nie miała pojęcia, jak długo spała. Jej oczy zdawały się spuchnięte od łez, które w nocy cicho wypłakała, więc dokładnie opłukała noszącą ślady płaczu twarz, po czym zeszła na śniadanie. Postanowiła zejść na dół, ponieważ uznała, że Vincent nie obudzi się do popołudnia.\nLake zajęła miejsce przy stole, ciesząc się swoim poprawnym rozszyfrowaniem Vincenta. Mam farta.\nZaczęła zapełniać swój talerz naleśnikami i bekonem.\n– Dziękuję, Carlo. To wszystko pachnie… – Jej uwagę przyciągnął człapiący w ich stronę Vincent. Miał na sobie tylko krótkie spodenki.\nAlbo i nie mam.\nLake szybko zwróciła głowę z powrotem w stronę rodziców Adalyn.\nCarla uśmiechnęła się do niej.\nKiedy Vincent usiadł u szczytu stołu, obok Lake, ta starała się na niego nie patrzeć. Po prostu zjedz swój bekon.\n– Więc co porabiałyście wczoraj wieczorem? – zapytał Vincent, nakładając sobie jedzenie.\nLake i Adalyn szybko spojrzały na uśmiechniętego Vincenta.\n– Byłyśmy tu i tam. No wiesz, zaszłyśmy do centrum handlowego, zjadłyśmy coś, poszłyśmy do kina – odpowiedziała Adalyn.\nLake zauważyła, że wyglądał jak gówno. No, gównianie jak na boga. Hmm, ja też potrafię w to grać.\n– Długa noc, co? – Lake wpatrzyła się w niego, wkładając do ust kawałek bekonu.\nVincent zaczął powoli przeżuwać jedzenie, patrząc jej w oczy.\nLake nie zamierzała przerwać kontaktu wzrokowego; chciała zobaczyć jego reakcję.\n– Wychodziłeś gdzieś w nocy? Bo mogłabym przysiąc, że widziałam, jak ktoś wychodzi z domu, kiedy wyjrzałam przez okno w drodze do łazienki.\nVincent odchylił się w krześle.\nW jego niebieskich oczach pojawiła się na chwilę złość, która jednak od razu znikła.\n– Zobaczyłaś kogoś na podwórku? – zapytał zaniepokojony Sam.\n– Och, nie, ona na pewno… To nie było nic takiego. Pewnie tylko sobie coś wyobraziłam.\nVincent zaczął krztusić się sokiem pomarańczowym.\nLake rozpaczliwie próbowała się nie roześmiać, ale nie zdołała powstrzymać się od chichotu. Z dumą wpatrywała się w niego, pokazując mu, że wygrała.\n– Nie masz nic przeciwko, co? – Zabrał ostatni kawałek bekonu z jej talerza.\n– Och, nie, wcale – odparła, po czym dodała pod nosem – to nie jest pierwsza rzecz, jaką zabrałeś mi bez pytania.\n– Cóż, nie zrobiłbym tego, gdyby nie wyglądał tak dobrze.\nO… cholera. Nie miała pojęcia, czy to miał być komplement, czy nie.\nPostanawiając zakończyć sprzeczkę – lub raczej z braku pomysłu na odpowiedź – w końcu zauważyła, że Sam, Carla i Adalyn patrzą na nią i na Vincenta jakby oszaleli.\nPoczuła zażenowanie, więc szybko przełknęła jeszcze kilka kęsów, a następnie odłożyła widelec.\n– Chyba zadzwonię po mamę, żeby mnie odebrała.\n– Odwiozę cię – odezwał się Vincent.\n– Nie, nie trzeba. – Lake posłała mu spojrzenie mówiące „nie ma mowy”. – Nie ma potrzeby, żebyś wychodził z domu.\nVincent uśmiechnął się.\n– I tak chciałem pojechać do taty.\n– Mama nie będzie miała…\n– Nie ma potrzeby, żeby twoja mama wychodziła z domu.\n– Wstał od stołu i ruszył do swojego pokoju. – Wezmę szybki prysznic. Masz pięć minut.\nW ten sposób odzyskał jej wygraną, którą sobie zapewniła wcześniej. Lake nie mogła się nie zgodzić – nie chciała robić sceny.\nBoże, ale ja go nienawidzę.\nROZDZIAŁ SIÓDMYVincent Vitale jest dla mnie martwy\nLake zrobiła głęboki wdech, stając przy drzwiach od strony pasażera. Wolałaby siedzieć z tyłu, ale to byłoby dziecinne. Chwila, może nie aż tak bardzo dziecinne? Nie, zdecydowanie dziecinne. Okej, niech będzie!\nW końcu otworzyła drzwi i szybko wsunęła się do ciemnego wnętrza pojazdu, a następnie zapięła pas. Lake wbiła wzrok prosto przed siebie, nie chcąc patrzeć na Vincenta. Nigdy wcześniej nie pytał mnie, czy może zawieźć mnie do domu, a musiał to zrobić akurat teraz.\nKiedy samochód nie ruszył z miejsca, Lake zerknęła kontem oka na Vincenta. Pięć sekund później odwróciła w jego stronę głowę.\nVincent po prostu siedział, wpatrując się w nią. Wprawiało ją to w zakłopotanie.\n– No i? Zamierzasz wyjechać jeszcze dzisiaj?\n– Tak, ale chyba muszę wiedzieć, dokąd jechać, nie?\nO kurde, racja… To było jasne, że się denerwowała.\n– Ee, mieszkam… – Lake zaczęła rozmyślać nad tym, co zrobić. Nie lubiła mówić ludziom, gdzie mieszkała i dlatego zawsze odbierali ją rodzice.


Zbierając korki pomagamy – SOKÓŁKA – Gmina Sokółka\nZbierając korki pomagamy\nW poniedziałek 23 września na placu przed Pomnikiem Marszałka Piłsudskiego w Sokółce odbyła się akcja zorganizowana przez Samorząd Uczniowski miejscowego Gimnazjum nr 1. Uczniowie wspólnie z nauczycielami układali obraz z korków – mandalę odpadową.\nPomysłodawcami akcji było trzech nauczycieli z Gimnazjum nr 1: Katarzyna Reszuta, Magdalena Breńko i Krzysztof Kosacki. Pod pomnikiem zameldowali się: wychowankowie sokólskich przedszkoli, uczniowie szkół z terenu miasta, a także Szkoła Podstawowa ze Starej Kamionki. O dostarczenie korków zadbało Gimnazjum nr 1 oraz Ośrodek Sportu i Rekreacji w Sokółce. W krótkim czasie plac zapełnił się kolorowymi obrazami ułożonymi z plastikowych korków.\n– Ta akcja ma na celu zwrócenie uwagi na postępującą dewastację środowiska oraz możliwość ponownego wykorzystania odpadów surowcowych. Ważne jest też to, żeby przypomnieć mieszkańcom Sokółki o zbieraniu nakrętek. Dochód z ich sprzedaży pomoże w przeprowadzeniu remontu oddziału pediatrycznego lokalnego szpitala oraz zostanie przeznaczony na wsparcie leczenia małej Wiktorii z Sokółki – powiedzieli organizatorzy.\nMandala odpadowa ma znaczenie symboliczne. Pokazuje, że to, co już raz zostało wyprodukowane, powinno się znaleźć w cyklu produkcji. To, co nazywamy odpadem czy śmieciem jest cennym surowcem wtórnym i powinno wrócić do cyklu produkcji. Wytwarzanie potrzebnych nam do życia rzeczy powinno być kołem, a nie linią.\nLekcja patriotyzmu w SokółceLekcja patriot…Tańczyć każdy możeTańczyć każdy…


Sylwetki draftowych wyborów Celtics | Boston Celtics Polska\nDraft 2013 już za nami. Niewątpliwie w nocy żaden fan nie mógł się nudzić bowiem nabór obfitował w zaskakujące wybory i niespodziewane wymiany. Była ona również lekko zaskakująca dla fanów Boston Celtics. Koniczynki, które początkowo miały wybierać z 16 pickiem dosłownie w ostatnim momencie doszły do porozumienia z Dallas Mavericks i wymienili się swoimi numerami. Celtics otrzymali należący do Mavs 13 pick, a do Dallas powędrował 16 pick i dwa drugorundowe wybory 2013 i 2014.\nDanny Ainge zaskoczył wszystkich i pomimo dostępności Shabazza Muhammada wybrał podkoszowego Gonzagi Kelly’ego Olynyka. Wybór 22-latka był lekkim zaskoczeniem ale patrząc na jego statystyki i osiągnięcia z NCAA trzeba przyznać, że może on stworzyć ciekawy duet z Jaredem Sullingerem.\nKelly Olynyk urodził się 22 kwietnia 1991 roku w Toronto w sportowej rodzinie. Jego matka Arlene była sędzią koszykarskim, a w późniejszych czasach pracowała dla Toronto Raptors. Swoją koszykarską karierę Kelly rozpoczynał w liceum South Kamoops. Początkowo z powodu stosunkowo niskiego wzrostu występował jako rozgrywający, ale urósł i przesunął się na pozycję środkowego.\nW 2009 roku Olynyk podpisał list intencyjny z uniwersytetem Gonzaga. Początkowo miał spore problemy zarówno z aklimatyzacją jak i z regularną grą. W swoim pierwszym sezonie zdobywał zaledwie 5.8 pkt. i 3.8 zb. Po owym roku podjął jednak bardzo dziwną ale odważną decyzję. Postanowił odpuścić sobie rozgrywki 2011/12 i całkowicie poświęcił się treningom. Owy zabieg w pełni się udał i Olynyk w świetnym stylu powrócił do gry w sezonie 2012/13. 22-latek był liderem Gonzagi zdobywając średnio 17.8 pkt. i 7.8 zb. Dzięki tak dobrym wynikom Kanadyjczyk otrzymał szereg nagród na czele z All-American czy WCC Player of the year. Po tak dobrym sezonie regularnym Olynyk był typowany do wyboru nawet w pierwszej dziesiątce draftu, ale przez słabą postawę Gonzagi w March Madness ostatecznie z niej wypadł.\nBoston Celtics doszli także do porozumienia z Indianą Pacers w sprawie wymiany drugorundowego picku. Na jej mocy koniczynki otrzymały 53 pick w tegorocznym naborze, a ekipa z Indianapolis gotówkę. Danny Ainge ponownie postawił na centra i wybrał Coltona Iversona. 23-latek notował w ubiegłym sezonie 14.2 pkt. i 9.8 zb dla Colorado State.\nW tym momencie Boston Celtics będą najprawdopodobniej musieli się pozbyć jednego ze swoich podkoszowych. W ekipie z Beantown na pozycji 4 i5 Celtowie mają bowiem Krisa Humpriesa, Brandona Bassa, Faba Melo, Coltona Iversona, Reggiego Evansa, Jareda Sullingera, DJ White’a. Wciąż nie wiadomo także jaka przyszłość czeka Chrisa Wilcoxa i Shavlika Randolpha.


Moim wnukom na urodziny zrobiłam poczestunkowe torty. Chłopcy zabrali je do przedszkola i byli bardzo dumni mogąc poczestowac inne dzieci. Torty musiały być dwa, bo są w innych grupach. Dzieciakom bardzo się torty podobały a paniom przedszkolankom jeszcze bardziej.\nRenowacja - krasnal\nWiosna zrobila sie w pelni, malzonek zajal sie porzadkami w ogrodku i na podworku i zlecil mi odnowienie krasnala. Wiadomo w kazdym porzadnym domu krasnal musi byc ;) Nasz krasnal jest u nas juz od 8 lat, otrzymalismy go juz niezle zdewastowanego i trzeba go bylo odrestaurowac. Jednak 8 lat stania na powietrzu zrobilo swoje i ponownie niezbedne jest odswiezenie. Pogoda ladna, wiec do dziela.\nNa haczyku bedzie wisial lampion na baterie sloneczna.\nRzucam palenie - pled\nWlasnie po raz kolejny rzucam palenie. Wiadomo czyms trzeba sie zajac aby nie myslec o papierosie, zwlaszcza rece musza byc zajete. Tak wiec w ramach tego zajmowania rak wydziurgalam pledzik dla moich wnukow. Poprzedni pledzik szyty ze starych T-shirtow, powstal jakies 18 lat temu i niestety zaczyna sie rozsypywac a moje wnuki uwielbiaja siedziec pod nim ogladajac TV. Tak wiec polaczylam przyjemne z pozytecznym i powstalo takie cos\nDo kompletu jeszcze jest podusia.\nTylko krowa nie zmienia zdania - kamizelka\nJakis czas temu prezentowalam archiwalny sweter i powiedzialam, ze teraz juz nie podjelabym sie takiej mrowczej pracy. Powiedzialam i nie dotrzymalam slowa. Zmarzluchem jestem ostatnio to i wydrutowalam sobie kamizelke z wieloma motywami. Troche to trwalo ale wlasnie ja ukonczylam.\nSzybciutko zabralam sie za oprawienie aniolka i jutro poleci do miejsca przeznaczenia.\nWlasnie wrocilam z poznych wakacji.Zalozenie na te wakacje bylo: nic nie robic, odpoczywac. No wiec wlasnie tak zrobilam. W ramach tego nicnierobienia powstalo pare hafcikow, takich malutkich do przerobienia na kartki.\nI jeszcze jeden. Przerobiony troche z posiadanego wzoru\nTo jest moje wyobrazenie Aniola Stroza, rozlozony parasal ma chronic nie przed deszczem ale przed wszelkimi nieszczesciami. Zaraz bede go oprawiala i powedruje do kogos komu bardzo jest potrzebny.\nTakie kwiatki powstaly zamiast tradycyjnego bukietu na urodziny mojej mamy. Pierwsza praca, ktora oprawilam samodzielnie. Oprawa nie jest perfekcyjna ale z czasem dojde do wprawy\nTradycyjnie w czerwcu\nW czerwcu moje wnuki blizniaki obchodza urodziny. Juz od pierwszego roczku robie im wyszywane kartki, dolaczajac krotki wierszyk. W tym roku wygladalo na to, ze chlopcy dostana zwykle kartki sklepowe, bo nie mialam zupelnie czasu ale w koncu sie spielam i tradycji stalo sie zadosc.\nnasz maly gagatek\nkonczy wlasnie juz 5 latek\nRosnij duzy oraz zdrowy\ni niech Ci dzikie pomysly\nnie przychodza do glowy.\nDzis Wojtusia 5 urodziny\nzyczymy ci dziarskiej miny\ndo zabawy duzo sily, zeby kazdy dzien byl mily.\nMnostwa aut, klockow, pluszakow\nstu prezentow, stu buziakow\nbabcia z dziadkiem Tobie zyczy\nPo ponad roku lezacych na stoliczku mulin, przyszedl czas na zrobienie porzadku. Muliny zostaly pochowane (czasowo) i na stoliczku pojawila sie nowa dekoracja.\nLatwo sie domyslic, ze bede dziergala na drutach. Ale na razie nie powiem co, pochwale sie jak bedzie gotowe :)\nIndianin - skonczony\n1 rok, 1 miesiac i 20 dni uplynelo od momentu kiedy zrobilam pierwszy krzyzyk na moim indianinie. Dlubalam go z mniejszymi lub wiekszymi przerwami ale w koncu ukonczylam.\nJeszcze tylko prace kosmetyczne; usuniecie zbednych nitek, pranie, prasowanie i oprawa. Ale taka dumna jestem, ze wytrwalam i zrobilam, ze musialam sie pochwalic od razu :)


O tym, że nikt nie chciał słuchać\nw "Zamkniętych drzwiach" Zofii Wójcik\n"Moja matka mówiła do mnie "ty kurwo", a ja miałam zaledwie siedem lat i nie rozumiałam, dlaczego tak strasznie mnie nienawidzi. Gdyby przyznawano nagrody za znęcanie się, matka dostałaby Nobla. Była mistrzynią w tej dziedzinie."\nŻyjemy w swoich ciepłych domkach przepełnionych miłością. Może naszym życiom nie zawsze blisko jest do ideałów i zmagamy się z większymi czy mniejszymi problemami. W tym wszystkim nie jesteśmy jednak nigdy sami. Każdy ma siostrę, czy brata. Mamę czy nawet koleżankę z pracy. Zamknięci w swoich bezpiecznych domkach żyjemy z dnia na dzień odcinając się od złych informacji, których często nie słyszymy, albo nie chcemy słyszeć. "Zamknięte drzwi" to opowieść o właśnie takiej historii. Książka o dziewczynce, której piekło rozgrywało się za zamkniętymi drzwiami, a nikt nie chciał słuchać.\nKsiążka opowiada o losach Natalii Kaszub, która ma za sobą dramatyczne przeżycia, o kim z nikim nie rozmawia. Od lat mieszka wraz z gromadką dorosłych już dzieci w Anglii. Pracuje, zajmuje się domem, właściwie żyje z dnia na dzień trochę tęskniąc za ojczyzną. któregoś razu zupełnie przypadkiem spotyka na ulicy swoją przyjaciółkę z Polski. Z ulicy przenoszą się do mieszkania bohaterki, a dziewczyna namawia Natalię, aby ta spisała swoje losy i napisała książkę. Natalia niechętnie godzi się z tym pomysłem. Zaczyna jednak pisać. Pisze o rzeczach, które wstrząsają czytelnikiem i rozbijają go emocjonalnie.\nNatalia była trzecim dzieckiem Józefa i Rozalii. Zwykłych, prostych ludzi mieszkających na wsi wtedy, kiedy elektryczność podłączona do domu zaczynała świadczyć o bogactwie rodziny. Była dzieckiem niechcianym i miała tego świadomość od zawsze, gdyż matka nigdy tego przed nią nie kryła. Podczas gdy rodzeństwo dostawało obiad, ona była wyrzucana na dwór. Gdy siostra odpoczywała czytając książki, Natalia jako małe dziecko sama zajmowała się gospodarstwem. Bita i poniżana na każdym kroku dziewczynka miała tylko ojca, który przytulał ją czule, gdy matka nie widziała, a w święta Bożego Narodzenia podarował małej nawet jabłko. Prawdziwy dramat rozpoczął się jednak w momencie, kiedy Józef zmarł i siedmioletnia Natalia została sama pod władzą Rozalii. Wtedy to rozpoczęło się dla niej piekło.\nKsiążki o przemocy zawsze mną wstrząsają, ale "Zamknięte drzwi" wybija się zdecydowanie ponad wiele pozycji, które na ten temat czytałam. Wydaje mi się, że to przez to, że autorka pisze prostym językiem bez patosu. Nie stara się przerysowywać brutalnych scen, oddaje jednak ich makabryczny realizm, w dodatku widziany oczami niewinnego dziecka, które nie ma pojęcia, za co mu się obrywa. Styl Zofii Wójcik przypomina mi trochę pozbawiony patosu styl Idy Fink, którą od lat się zachwycam, właśnie ze względu na prostotę i liczne metafory. W "Zamkniętych drzwiach" już sam tytuł bowiem nią jest. Z jednej strony dramat dziejący się za zamkniętymi na klucz drzwiami. Ale też zamknięte drzwi na świat, których bohaterka, nawet, gdyby chciała po prostu nie może otworzyć. No i też znaczenie dosłowne tytułu: drzwi do domu Rozalii, za które jako dziecko Natalia była najzwyczajniej w świecie wystawiana, nie zależnie od pogody. Znaczeń tytułu w kontekście tekstu doszukiwać się możemy naprawdę wielu.\nZofia Wójcik napisała mocną książkę, która wstrząsa czytelnikiem i w pewien sposób otwiera mu oczy na to, co dzieje się poza jego bezpiecznym gniazdkiem. Dramat rodzinny, który dla dziecka był codziennością, nam wydaje się nie do pomyślenia. Mnie osobiście ta książka spędziła sen z powiek przez dobrych kilka godzin, gdy skończyłam ją czytać. Wycisnęła znamię na mojej czytelniczej duszy i wydaje mi się, że to największy komplement dla utworu i autorki. To książka, która porusza.\nEtykiety: dla kobiet, mocne, na jeden wieczór, novae res, powieści\nbookworm 10 września 2014 02:00\nCzytając cytat przeszły mnie ciarki i już na samym wstępie stwierdziłam, że... muszę ją przeczytać. Lubię książki smutne, a wręcz tragiczne i wstrząsające czytelnikiem.\naaagusiek 10 września 2014 03:46\nO tak, to jest właśnie taka książka, koniecznie przeczytaj :)\nKasia Jabłońska 10 września 2014 02:03\nZaciekawiłaś mnie swoja recenzją. :) Lubię książki, które poruszają trudne, ale ważne tematy.\naaagusiek 10 września 2014 03:47\nWidzę, że mamy podobne gusta :)\ncyrysia 10 września 2014 02:27\nNie znam tej książki, chociaż widziałam ją w ofercie wydawnictwa. Nie zwróciłam jednak na nią zbytniej uwagi aż do teraz. To ty, a raczej twoja recenzja sprawiła, że mam teraz ochotę ją przeczytać.\naaagusiek 10 września 2014 03:48\nJa równiez często tak mam po Twoich.recenzjach :)\nFranca 11 września 2014 01:28\nPoznawanie świetnych książek to wielka zaleta uczestniczenia w książkowej blogosferze :)


Czego uczymy się od młodych ludzi? Wychowywanie dzieci a rozwój osobisty - Po trzydziestce\nPrzez AK 9 października 2019273\nWiększość matek postrzega wychowywanie dzieci jako projekt o różnych etapach, podzielony na zadania. Dorośli są jego wykonawcami, a córki i synowie - biernymi beneficjentami. Podobny tok rozumowania jest jak najbardziej mylny, ponieważ stawia osoby dorosłe w pozycji wyższości, która nie pozwala na wyluzowanie, dostosowanie się do młodych ludzi. Tymczasem związek dzieci i matek to naturalna korelacja: my dajemy im wiele od siebie, a one odpłacają się tym samym.\nCóż to znaczy: dać dziecku świat? Z pewnością nie próbować nachalnie zrobić z niego drugiego Leonardo da Vinci. Badania naukowe, orbitujące wokół psychologii dzieci, jednoznacznie wskazują na to, że harmonijny rozwój emocjonalny i intelektualny młodych ludzi zapewniają rzeczy pozornie nieistotne. Z ewolucyjnego punktu widzenia zwracanie uwagę na robaki w ziemi, dotykanie i wąchanie rzeczy wrzuconych do śmietnika, czy skakanie przez kałuże na chodniku jest ważniejsze niż nauka języka polskiego poprzez obcowanie z książkami. Oczywiście, ostatnia z czynności jest istotna dla znaczącej sprawności lingwistycznej, jednak nie jest wpisana w biologiczne mechanizmy rządzące małymi dziećmi.\nCzęsto lepiej jest pozwolić dziecku na obcowanie z nami podczas wykonywania codziennych obowiązków, zamiast wyganiać je do pokoju, aby „się pobawiło“. Jeżeli jest ciekawe gotowania, pozwólmy mu np. obrać cebulę lub jajko ze skorupki. Córce lub synowi dana aktywność zajmie co prawda dłużej niż nam, może popełnić błąd, jednak nauczy nas wyrozumiałości i umiejętności delegowania zadań. Perfekcjonizm nie jest drogą do sukcesu.\nRodzicielstwo bliskości to przede wszystkim poświęcanie czasu i uwagi małym rzeczom: wejście w świat dziecka. Obserwacja motyla przez 3 minuty? Dotykanie błota przed zbliżającym się posiłkiem? Dzieci uczą nas spontaniczności, którą stłamsiłyśmy w sobie podczas okresu dojrzewania. Wychowując je, możemy porzucić role, w których czujemy się niekomfortowo, i zapomnieć o niektórych „obowiązkach“. Pranie można zrobić jutro, teraz istotne jest niestąpanie po liniach na chodniku.\nNa koniec warto pamiętać o tym, aby nie czynić innym, co nam niemiłe. Jak poczułybyśmy się, gdyby nasze dzieci stale nas poprawiały i wymagały, abyśmy były lepszymi matkami: ładniejszym, mądrzejszymi lub ambitniejszymi? Dokładnie. Postawmy na realizm, nie idealizm - i celujmy w szczęście, płynne, niezwiązane z realizowaniem stale nowych projektów.\noko Nauka relacje zdrowie winder mindfulness książka o rozwoju osobistym płyty gresowe kraków guma arabska sypialnia miłość dentysta meble gastronomia narzędzia wkładki seks podczas okresu lakiery hybrydowe mycie podłogi


Czarne Lustro - Konglomerat podcastowy\n1 października 2012 2 lutego 2018 Michał Rakowicz BBC, Black Mirror, Czarne Lustro, Science-Fiction, Serial\nBardzo lubię sytuację gdy uda mi się w zalewie książek, seriali i filmów wygrzebać coś interesującego. Na informację o mini-serialu „Czarne lustro” trafiłem w jednym z odcinków Fantasmagierii i po pozytywnych komentarzach postanowiłem się z nim zapoznać. Jak to czasem bywa, po pierwszej wzmiance nagle wieści o serialu zaczęły do mnie trafiać lawinowo, a wszystkie łączyło jedno – dobre oceny, co zaczęło nakręcać moje oczekiwania. W takiej sytuacji łatwo o zawód. Na szczęście nie tym razem.\n„Czarne lustro” składa się z trzech odcinków i zaczniemy od chyba najsłabszego z nich czyli „15 milionów”. Akcja rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Ludzie żyją w swego rodzaju kastowym społeczeństwie. Większość, karmiona prawie non stop telewizją, całymi dniami jeździ na rowerach stacjonarnych zasilając w energię otaczając świat i kumulując „mile”, stanowiące swoistą walutę, którą płaci się za wszystko. Mają także dodatkowy cel – za 15 milionów mil można wziąć udział w programie telewizyjnym, które może być przepustką do sławy i „wolności”…\nGłównym tematem odcinka jest telewizja. To ona jest jedynym towarzyszem naszych bohaterów, to ona staje się głównym celem ich egzystencji, ale także środkiem ich zniewolenia. Jak każdy z odcinków także i ten pozostawia także inne tropy interpretacyjne, jak choćby wirtualny i rozbuchany konsumpcjonizm (spójrzcie jak wygląda widownia w trakcie programu oraz na co można wydawać mile). I jak każdy odcinek także ten zmusi Was do własnych przemyśleń i pozostawi z uczuciem dyskomfortu.\nZ kolejnym odcinkiem – „Hymnem narodowym” mam spory problem. Bardzo trafne obserwacje są tutaj bowiem zilustrowane fabułą, delikatnie rzecz ujmując kontrowersyjną. Obserwujemy Premiera Wielkiej Brytanii, który poprzez filmik na youtube zostaje poinformowany, że jeżeli w ciągu paru godzin nie spełni żądań terrorystów, to porwana przez nich księżniczka (i ulubienica mediów) zginie. W czym problem? W jednej ze scen przywołany jest manifest dogma Larsa von Triera i żądania terrorystów wyglądają jak typowa zagrywka nielubianego przeze mnie (przereklamowanego) Duńczyka, czyli coś co ja nazywam „emocjonalnym nadużyciem”. Stawia się bowiem bohatera w sytuacji skrajnej, sytuacji wyboru pomiędzy dwoma złymi rozwiązaniami. A dlaczego mówię o nadużyciu? Bo ja innego sensu, poza zaszokowaniem widza, w takim rozwiązaniu fabularnym nie widzę (pierwsza zasada, że z terrorystami się nie negocjuje!). Żądania można było zmienić na cokolwiek, a wnioski byłyby równie trafne. A tak wielu widzów skupi się według mnie na mniej istotnym aspekcie fabuły.\nA szkoda by było, bo tematyka dotyczące mediów, w tym co raz popularniejszych i ważniejszych mediów społecznościowych jest niezmiernie interesująca. Do tego dochodzi kwestia etyki mediów oraz widzów (może przede wszystkim widzów) jako uczestników medialnego spektaklu. Jeżeli przy wcześniejszym odcinku mówiłem o uczuciu dyskomfortu, to „Hymn narodowy” co bardziej wrażliwych widzów rozłoży na łopatki. Ale mimo moich lekkich narzekań warto się z nim zmierzyć.\nPrzejdźmy jednak do moim zdaniem najlepszego, choć najbardziej kameralnego, odcinka pod tytułem „Cała prawda o Tobie”. Niedaleka przyszłość. Ludzie mogą zastosować specjalne wszczepy, które będąc połączone z oczami rejestrują wszystko czego jesteśmy świadkami. A dzięki poręcznemu oprogramowaniu wybrane wspomnienia możemy odtworzyć przed swoimi oczami, a nawet na ekranach telewizora. Koncept jest genialny w swej prostocie. Więcej fabuły Wam nie zdradzę, ale odcinek, mimo, że jest dużo skromniejszy od pozostałych skrzy się od emocji. Bo wyobraźcie sobie, że możecie przywołać każdą rzecz jaką kiedykolwiek zrobiliście w życiu. Każdą, nie tylko przyjemne wspomnienia. I potencjalnie każdy może wejść w posiadanie twych wspomnień. Jaką to daje Ci władzę i za jaką cenę?\n„Czarne lustro” jest przedziwnym projektem, który w sosie science-ficition stara się poruszać kwestie bieżących i potencjalnych zagrożeń jakie niesie dostępna obecnie technologia. Projektem przedziwnym, bo z jednej strony ma zapewniać rozrywkę, ale z drugiej strony zdecydowanie ma widzem wstrząsnąć i zmusić go do przemyśleń. Przedziwnym, bo nie daje łatwych odpowiedzi, a widza pozostawia z uczuciem dyskomfortu i konsternacji. Rzadko zdarza się tego rodzaju telewizyjne przedsięwzięcie i choć nie jest to serial łatwy w odbiorze, to polecam go każdemu. Warto na własnej skórze sprawdzić co zobaczycie w czarnym lustrze.\n← Upiory XX wieku\nObrazy Grozy – Hellraiser →\n31 marca 2017 Michał Rakowicz 1\nWszystkie wpisy Wybierz miesiąc Czerwiec 2021 (18) Maj 2021 (32) Kwiecień 2021 (25) Marzec 2021 (25) Luty 2021 (22) Styczeń 2021 (23) Grudzień 2020 (28) Listopad 2020 (27) Październik 2020 (34) Wrzesień 2020 (20) Sierpień 2020 (22) Lipiec 2020 (22) Czerwiec 2020 (21) Maj 2020 (28) Kwiecień 2020 (25) Marzec 2020 (26) Luty 2020 (27) Styczeń 2020 (25) Grudzień 2019 (24) Listopad 2019 (25) Październik 2019 (32) Wrzesień 2019 (30) Sierpień 2019 (29) Lipiec 2019 (27) Czerwiec 2019 (27) Maj 2019 (32) Kwiecień 2019 (24) Marzec 2019 (34) Luty 2019 (28) Styczeń 2019 (33) Grudzień 2018 (34) Listopad 2018 (32) Październik 2018 (33) Wrzesień 2018 (29) Sierpień 2018 (31) Lipiec 2018 (31) Czerwiec 2018 (27) Maj 2018 (29) Kwiecień 2018 (30) Marzec 2018 (32) Luty 2018 (28) Styczeń 2018 (32) Grudzień 2017 (40) Listopad 2017 (29) Październik 2017 (29) Wrzesień 2017 (28) Sierpień 2017 (32) Lipiec 2017 (31) Czerwiec 2017 (32) Maj 2017 (31) Kwiecień 2017 (31) Marzec 2017 (32) Luty 2017 (28) Styczeń 2017 (31) Grudzień 2016 (33) Listopad 2016 (31) Październik 2016 (34) Wrzesień 2016 (30) Sierpień 2016 (34) Lipiec 2016 (32) Czerwiec 2016 (22) Maj 2016 (16) Kwiecień 2016 (16) Marzec 2016 (20) Luty 2016 (11) Styczeń 2016 (17) Grudzień 2015 (14) Listopad 2015 (13) Październik 2015 (14) Wrzesień 2015 (21) Sierpień 2015 (12) Lipiec 2015 (16) Czerwiec 2015 (13) Maj 2015 (17) Kwiecień 2015 (13) Marzec 2015 (16) Luty 2015 (18) Styczeń 2015 (18) Grudzień 2014 (15) Listopad 2014 (15) Październik 2014 (8) Wrzesień 2014 (10) Sierpień 2014 (10) Lipiec 2014 (11) Czerwiec 2014 (13) Maj 2014 (8) Kwiecień 2014 (7) Marzec 2014 (15) Luty 2014 (12) Styczeń 2014 (12) Grudzień 2013 (14) Listopad 2013 (10) Październik 2013 (13) Wrzesień 2013 (14) Sierpień 2013 (6) Lipiec 2013 (14) Czerwiec 2013 (16) Maj 2013 (22) Kwiecień 2013 (21) Marzec 2013 (19) Luty 2013 (15) Styczeń 2013 (23) Grudzień 2012 (19) Listopad 2012 (16) Październik 2012 (22) Wrzesień 2012 (28) Sierpień 2012 (20) Lipiec 2012 (19) Czerwiec 2012 (18) Maj 2012 (12) Kwiecień 2012 (17) Marzec 2012 (15) Luty 2012 (8) Styczeń 2012 (10) Grudzień 2011 (9) Listopad 2011 (5) Październik 2011 (8) Wrzesień 2011 (8) Sierpień 2011 (4) Lipiec 2011 (6) Czerwiec 2011 (5) Maj 2011 (4) Kwiecień 2011 (3)


Kreatywne stylowe klapki plażowe | Gearbest Polska\nSklep: Change Life Store 4.7\n- Mandarynka 42/43\nCena: 8.85 $10.86 19% ZNIŻKI\nZielona cebula Butterfly Blue Mandarynka\n40/41 38/39 36/37 34/35 42/43 44/45 Instrukcje dotyczące rozmiarów\nKapcie z miękkiego i elastycznego materiału PVA chronią stopy przed zranieniem. Łatwe w utrzymaniu w czystości i utrzymujące stopy w chłodzie i suchości na plaży. Projekt kształtu ryby, kreatywny i uroczy. Nadaje się do noszenia w domu lub na plaży. Możesz dopasować do nich odzież rekreacyjną.\n• Materiał wierzchni: PVA\n• Materiał podeszwy zewnętrznej: PVA\nRozmiar paczki (dł x szer x wys): 30,00 x 14,00 x 6,00 cm / 11,81 x 5,51 x 2,36 cala


Potrzeba Ci porządnych części samochodowych? Trafiłeś w idealne miejsce – Auto szrot Goździków. Wśród produktów odszukasz nie tylko części do samochodów – zarówno blacharskie, jak i mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty każdego, kto jest zainteresowany świetną jakością i bardzo niską ceną. Na to składają się wymagania, które spełnia nasz auto szrot Goździków.\nJeżeli auto na części to coś, czego poszukujesz, to na naszym szrocie znajdziesz dokładnie to – i to w bardzo dużych ilościach, gdyż auta w naszym magazynie liczone są w dziesiątkach tysięcy. Co więcej, na dowolny produkt w naszej ofercie może być przyznana gwarancja – nawet do pół roku. Wspomniana wcześniej gwarancja na pewno zapewni spokój i bezpieczeństwo – nawet w wypadku bardziej awaryjnych części samochodowych. Wypróbuj jakość naszych produktów i skorzystaj z naszego asortymentu już teraz. Dzięki dużej liczbie samochodów na naszym placu mamy możliwość zaproponowania Wam bardzo wielką ilość części w niskich cenach.


Rozpoczęły się poświąteczne wyprzedaże - Przemyśl - naszemiasto.pl\nRozpoczęły się poświąteczne wyprzedaże\n(© TOMASZ HOLOD / POLSKAPRESSE)\nPrzed nami okres kilkudniowych, wielkich wyprzedaży w galeria handlowych. - To dobry czas, bo po świętach ludzie jeszcze nie szturmują sklepów, a już można coś ciekawego taniej utafić - opowiadała klientka jednej z rzeszowskich galerii. - Markowe ciuchy kupuję głównie na wyprzedażach - dodaje.\nGaleria Sanowa - Przemyśl\nD.H. Szpak - Przemyśl\nGaleria Graffica - Rzeszów\nC.H. Plaza - Rzeszów\nWystawy w sklepach kuszą klientów ogromnymi tablicami z hasłami: „sale”, „wyprzedaże”, „likwidacja kolekcji” czy „wielkie wietrzenie magazynów”. Na początek handlowcy obiecują zniżki na poziomie 30 por. i do 50 proc. na wybrane modele. To jednak nie warunek. Zdążają się jednak nawet 70-80 proc. promocje. - Na przykład zimowe buty kupiłam za 130 zł zamiast za ponad 300 zł, a sandałki za 68 zł zamiast 200 zł - mówi Agnieszka.\nNa kupujących na wyprzedażach czeka wiele smakowitych kąsków, ale i wiele pułapek. Sklepy na poświątecznych wyprzedażach pozbywają się całorocznej kolekcji, bo chcą sprzedać jak najwięcej, aby opróżnić magazyny i przygotować je na nowe modele. Tych ubrań, które są teraz na wyprzedaży już raczej nie będzie można kupić.\nPrzykładowe ceny w galeriach handlowych:\n- marynarka męska C&A - było 299 zł - jest 199 zł\n- bluzka Tatuum - było 149,99 zł - jest 99,99 zł\n- sweter Reserved - było 119,90 - jest 59,99 zł\n- t-shirt męski Zara - było 89,90 zł - jest 49,90 zł - spódnica C&A - było 79 zł - jest 49 zł\nCi którzy uczestniczyli w wyprzedażach w europejskich miastach twierdzą, że polskim obniżkom jeszcze daleko do obowiązujących w Europie. Ubrania w Wielkiej Brytanii można kupić nawet za 20 proc. ceny, a sprzęt AGD i RTV za połowę ceny.\nklT83V tclmlfdlendz , [url=http://hspyjdmxzqhq.com/]hspyjdmxzqhq[/url], [link=http://nmivqjzwlaol.com/]nmivqjzwlaol[/link], http://gudwwkqqyqlk.com/ odpowiedz\ngaleria sanowa przemyśl wyprzedażę\ngaleria sanowa wyprzedaże\nwyprzedaże w przemyślu\nOdbył się IV Plener Rzeźby w Przemyślu. Zobacz zdjęcia\nKoncert "W krainie operetki i nie tylko" w Przemyślu [FOTO]\nPP: Granica Stubno pokonała LKS Niziny [ZDJĘCIA]\nBliski koniec prac na przemyskim osiedlu Bakończyce\nMały wilczek na rutynowych badaniach [ZDJĘCIA]\nRocznica wybuchu II wojny światowej w Przemyślu [ZDJĘCIA, WIDEO]\nWyprzedaże przyciągają wrocławian do galerii handlowych. Sprawdź, gdzie są...\nCo na wyprzedaży?\nNoworoczne wyprzedaże. Ceny spadają nawet o 60 proc.


Abra Apartment - Kraków\nCena od: 146 PLN / 1 dzień Apartament Abra znajduje się w centrum Krakowa, zaledwie 650 metrów od Rynku Głównego Starego Miasta. Ten klimatyzowany apartament wyposażony jest w telewizor LCD oraz bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu.\nW naszej ofercie m.in.: ogrzewanie, apartament dla nowożeńców, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, klimatyzacja, winda, czujnik dymu, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, pokoje dla niepalących, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, WiFi, całodobowa ochrona, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, bezpłatne WiFi, Możliwe wystawienie faktury, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, Ekrany lub inne przegrody odgradzające personel od gości zainstalowano w odpowiednich miejscach, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, pokoje dla alergików, W miejscach wspólnego spożywania posiłków stoliki ustawiono w odległości pozwalającej na zachowanie dystansu społecznego, monitoring w pomieszczeniach ogólnodostępnych, Płatności bezgotówkowe są możliwe, całkowity zakaz palenia, codzienne sprzątanie, transfer (dodatkowa opłata), Usługa sprzątania obiektu wykonywana jest przez profesjonalną firmę sprzątającą, sklep na miejscu, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, usługi dla VIP-ów, bankomat na terenie obiektu, monitoring wokół obiektu, gaśnice, kanały telewizyjne dla dzieci, transfer lotniskowy, parking, przechowalnia bagażu, zwierzęta domowe są akceptowane, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, dostawa artykułów spożywczych, dostęp do Internetu.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Abra Apartment o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. W odpowiedzi na koronawirusa (COVID-19) ten obiekt podjął środki mające na celu ochronę gości i personelu. Niektóre usługi i udogodnienia mogą być niedostępne lub ograniczone. W odpowiedzi na koronawirusa (COVID-19) ten obiekt zapewnia obecnie dodatkowe środki bezpieczeństwa i środki sanitarne.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.240397


Badania ujawniają wady AK-12 - Altair Agencja Lotnicza\nBadania ujawniają wady AK-12\nPrzemysł zbrojeniowy, Wojska lądowe, 25 listopada 2012\nCNIITOCzMASzu przekazał, że program badań wstępnych nowego rosyjskiego karabinka AK-12 został ukończony w 80%, ale podczas testów ujawniły się pewne wady konstrukcji.\nPróby dwóch prototypów rozwijanego przez Iżmasz nowego karabinka AK-12 rozpoczęły się w Centralnym Instytucie Naukowo-Badawczym Mechaniki Precyzyjnej (CNIITOCzMASz) na początku listopada (Próby AK-12 i zmodyfikowanego AK-74, 2012-11-11). W piątek dyrektor podmoskiewskiej placówki Dmitrij Semizorow poinformował, że zrealizowano już 80% zaplanowanego programu badań wstępnych. Zgodnie z ustaleniami cykl prób ma potrwać do końca listopada 2012.\nDyrektor CNIITOCzMASzu dodał jednak, że w trakcie testów ujawniono pewną liczbę wad konstrukcyjnych nowej broni. Zasłaniając się umowami poufności Semizorow nie ujawnił, jaki charakter mają niedociągnięcia AK-12. Podkreślił jednak, że producent jest w stanie poprawić słabe strony rozwijanego w Iżewsku karabinka.\nGłówny konstruktor zakładów Iżmasz Władimir Złobin, komentujący doniesienia ze strony CNIITOCzMASzu, zaznaczył, że ideą badań wstępnych jest właśnie wszechstronne sprawdzenie broni na etapie serii prototypowej i ujawnienie wszystkich jej braków i słabości. Dodał, że zakończeniu serii prób i przeanalizowaniu ich wyników, AK-12 zostanie zmodyfikowany tak, aby bez problemu mógł pozytywnie przejść badania państwowe planowane na drugą połowę 2013.\nZłobin ujawnił, że nowa konstrukcja wzbudziła duże zainteresowanie rodzimych i zagranicznych służb mundurowych. Przypomniał też, że obecnie testowany jest karabinek podstawowy, na bazie którego ma powstać wielka rodzina broni strzeleckiej – od pistoletów maszynowych, przez karabinki i karabiny, aż do strzelb gładkolufowych samopowtarzalnych i automatycznych. Będą sprzedawane one nie tylko dla wojska i służb, ale także na rynku cywilnym.


Archiwa: Ekstraklasa - Strona 22 z 23 - Kibole.pl - portal dla fanatyków i patriotów\nWalkower dla Jagiellonii!\nprzez Redakcja - Mar 13, 2014\nCoś mi ta sprawa przypomina... Jakoś się kojarzy... Kibice pobili się na trybunach podczas meczu Ekstraklasy. Ta konkretnie sytuacja miała miejsce przy Łazienkowskiej, w Warszawie na meczu...\nWiceprezes Wisły zatrzymany!\nprzez Redakcja - Mar 10, 2014\nTo już przekracza granice wyobraźni przeciętnego fana piłki nożnej! Petardy, czy też race, a może pociski moździerzowe, wystrzeliwane z ogródka restauracji Biała Gwiazda, lecą nad stadionem Wisły...\nprzez Piotr Szymanowski - Mar 10, 2014\nEkstraklasa S. A. polegnie, odejdą kolejni prezesi, będzie kompromitacja. Nie będzie to jednak wina samej spółki, ani osób które w niej zasiadają i pracują. Po prostu –...\nprzez Redakcja - Mar 7, 2014\nZawsze podkreślamy, że Kibice to Elita! To na nas powinni się wzorować inni, wszyscy! Ludzie, którzy interesują się polityką (wszyscy powinni) oraz odbiorcy „dóbr kultury”! Laboratoryjny przykład dali...\nprzez Redakcja - Mar 6, 2014\nLegia zdecydowała o zamknięciu trybuny gości. Jest to działanie na miarę leczenia udaru mózgu – proszkiem od bólu głowy! Legia zamyka... Ale najpierw nie mogła otworzyć! Czego? Ano...\nprzez Piotr Szymanowski - Mar 4, 2014\nPrezes PZPN traci kontakt z rzeczywistością! Nie potrafi już ocenić faktów, a co gorsza nie kontroluje swoich wypowiedzi. Zachorował na typową dla ludzi władzy przypadłość „odklejenia się”. Po...\nprzez Piotr Szymanowski - Lut 17, 2014\nNależałoby aby każdy, komu uniemożliwiono przyjście na Żyletę w dniu, w którym jest zamknięta – pozwał spółkę Ekstraklasa S. A. do sądu! Znów? Właściwie ten news może nie...\nKibice dla Hospicjum!\nprzez Piotr Szymanowski - Lut 4, 2014\n„Jestem Kibolem i jestem z tego dumny!” - tak powiedział w rozmowie z Radio Opole – Robert Ćwikliński. Student, który szykuje bardzo fajną inicjatywę. Planuje samotną (choć...\nprzez Piotr Szymanowski - Gru 19, 2013\nMy – Kibole.pl – słyniemy z poczucia humoru, ale też z dużego dystansu do innych mediów. Nieczęsto więc je cytujemy i nie lubimy zapraszać na inne strony....\nBieda w Policji!\nprzez Piotr Szymanowski - Lis 27, 2013\nGłówny Policji Nadinspektor Marek Działoszyński skierował pismo do PZPN oraz spółki Ekstraklasa S. A. Dotarliśmy do pisma, oto jego treść: Szanowny PZPN, Szanowna Ekstraklaso! Nie mamy...


[TRADYCYJNY] Miles & More: tańsze bilety-nagrody w liniach Condor, zakup do 31.03.12\nWątek: Miles & More: tańsze bilety-nagrody w liniach Condor, zakup do 31.03.12\n05-03-2012, 19:19 #1\nMiles & More: tańsze bilety-nagrody w liniach Condor, zakup do 31.03.12\ndo końca marca można nabyć za mile tańsze bilety-nagrody w niemieckim Condorze na wiele różnych tras z Niemiec, również na inne kontynenty. "Ceny" zaczynają się od. 10.000 mil + dopłata za podatki.\nMiles & More - Condor: Zapraszamy do korzystania z okazji milowych Condora - podróże po świecie za drobną opłatą w milach\n06-03-2012, 06:12 #2\nMinusem jest, że promocja nie obejmuje dolotów - na takim promocyjnym bilecie można mieć co najwyżej dwa odcinki: tam i z powrotem - na własną rękę dostając się na odpowiednie lotnisko w Niemczech. Do bani taka promocja\n06-03-2012, 06:23 #3\nDaKo, a czy jeszcze zdarzają się promocje milowe (np. Lufthansy, Austriana) obejmujące dolot z Polski?\n06-03-2012, 08:50 #4\nOS zawsze tylko z dolotem krajowym; LH - zalezy - czasami tylko dolot krajowy, czasami dawali z dolotem europejskim.\n06-03-2012, 08:52 #5\nNie kojarzę innych promocji niż z wylotem z Niemiec dla LH, wylotem z Austrii dla OS, wylotem z Polski tylko dla LO. To chyba tak działa.\n06-03-2012, 09:17 #6\nLO dawał dolot z Europy zwłaszcza jak były te Kairy i Damaszki po 10kY/20kC w promocjach milowych.\n06-03-2012, 10:28 #7\nOstatnie promo LH to było dla wylotów z całej EU, nie tylko Niemcy.\n06-03-2012, 11:37 #8\nAle FRA-ANC wymiata - nie wiem jaka jest suma dopłat, ale do FRA to już się spokojnie można doturlać. No i zaskakują Malediwy, na które zawsze dostępność była zerowa.\n06-03-2012, 11:47 #9\ndopłaty : FRA - ANC 1308 zł\n06-03-2012, 12:54 #10\nSam się zastanawiałem nad tym ANC, ale szkoda, że z końcem czerwca trzeba wrócić, więc trochę za wcześnie na Alaskę.\nJest to też unikalna okazja przelecieć się nad biegunem północnym.\nPrzelotów na Kubę nie wiem jak znaleźć, bo nie ma Kuby na liście krajów i nie wyszukuje po miastach.\n11-03-2012, 10:45 #11\nZastanawiam się nad Seszelami, Malediwy lub Mauritius.\nJak uważacie czy oferta tych 30k mil + dopłaty ok 1300zł jest ok?\nCzy w tych 3 lokalizacjach są popularne formuły ALL inc czy lepiej samemu przez booking ze sniadaniami?\n11-03-2012, 14:55 #12\nMyślę, że rozważając te trzy lokalizacje, cena przelotu może być czubkiem góry lodowej.\nZobacz ile normalnie te bilety kosztują, jeśli możesz tego samego Condora z dolotem dostać za niewiele więcej to nie ma sensu 30k mil wypalać i kombinować z dwoma biletami.\n12-03-2012, 10:56 #13\nAlaskę polecam od 15 maja właśnie, wtedy zaczyna się sezon letni i lokalne general aviation ląduje już na większości jezior, co pozwala na szybkie zwiedzenie tego pięknego regionu.\n12-03-2012, 14:13 #14\nWidzę, że Condora już całkiem zintegrowali na platformie i pokazuje te rejsy z dolotem do FRA (no ale za 60k mil). Opłaty tylko jakieś 50-60zł większe niż z samego FRA, więc nie wiem czy opłaca się kombinować z osobnymi biletami.\nedit: Pojawiła się tez Kuba z opłatami rzędu 1250zł :-)\n12-03-2012, 15:00 #15\n1. Malediwy są urozmaicone cenowo, mnóstwo wysp, wszystkie piaszczyste i płaskie, atole, przy czym jedna wyspa= jeden hotel. Zwykle AI, najdroższe hotele nie. Wyspy trochę zatłoczone, tj lepsze hotele, czyli mniej zatłoczone są b. drogie. Znajdziesz, co Ci odpowiada cenowo, ale z hotelu się nie ruszysz (nie ma jak i gdzie, bo sąsiednia wyspa jest zarazem zwykle hotelem tylko dla gości tego hotelu. Na niehotelowe wyspy cudzoziemiec nie ma wstępu, bo nie ma łodzi na wynajem i trzeba pozwolenie. Snorkeling i pływanie bajkowe, przezroczysta woda, płytko, atol nie dopuszcza fal. Bajka przyrodniczo.\n2. Seszele są bardzo drogie, bez AI, typu drink = 40 usd, hamburger to samo. Wino bez górnej granicy ceny, piwo 20 usd, pizza do 100 USD, drugie danie 60 usd (makaron) do 250 usd (krab alaska) w restauracji. Górzyste i wulkaniczne. Bardzo fajne wycieczki piesze. Hotele luksusowe i puste, bo taki target gościa. Plaże piaszczyste, dno kamienisto - piaszczyste, czarne skały, ciemniejsza woda, snorkeling i pływanie gorsze niż na Malediwach, bo brak atolu. Dla zapalonych do wypoczynku daleko od towarzystwa innych i gotowych za to płacić.\n3. Mauritius - AI i reszta, do wyboru jakie sobie życzysz hotele klasą i ceną, najtańsza i największa wyspa, co daje możliwość poruszania się, ale nie ma po co, chyba że trekking, piaszczysto - kamieniste dno, brak atolu=fale. Podobnie do Ameryki Środkowej typu Dominikana, ale hotele lepsze niż tam.\nJa polecam atol gdzieś na Malediwach, bo warto choć raz to zobaczyć.\nFauna pod wodą podobna wszędzie, pogodowo też to samo, czyli tropiki w czystym wydaniu.\n13-03-2012, 18:30 #16\nCeny normalnej rezerwacji w Condor to co najmniej dubel opłaty za mile. A zawsze 30k poświęcić zamiast 1300zł to dobra kalkulacja wobec mnie.\nNatomiast nie mogę znaleźć ofert hoteli z formułą all incl.\nDo USA mnie nie ciągnie dopóki nie zniosą wiz, byłem za młodu nie świadom\n13-03-2012, 20:36 #17\ntemat tych trzech "destynacji", o które pytasz jest rozległy. By się nie rozpisywać. odsyłam Cię tu:\n1) Seszele: Travelbitowe FORUM globtroterów • Zobacz wątek - seychelles\n2) Malediwy: Travelbitowe FORUM globtroterów • Zobacz wątek - Malediwy\n3) Malediwy i Seszele: Travelbitowe FORUM globtroterów • Zobacz wątek - MALEDIWY SESZELE\n4) Mauritius: TropiKey Wyjazd na Mauritius Wyspy egzotyczne PodróĹźe egzotyczne\nTo tylko przykładowe miejsca, ale dadzą Ci pewien pogląd na sprawę.\nA co do samych hoteli (bez przelotu), to poszukaj na niemieckich stronach wakacyjnych (np Unterkünfte, Hotels, Wellness-Hotels, Deutschland Urlaub bei Opodo), albo brytyjskich (np.: Thomson - Superb range of Hotels from Discount Hotels to Luxury Hotels, Apartments to Villas). Znajdziesz tam sporo hoteli, również w opcji AI.