Gdzie jest Dory? Kocham ten film - Suzanne Francis, Disney Storybook Art Team (310378) - Lubimyczytać.pl\nGdzie jest Dory? Kocham ten film\n11 ocen 7 opinii\nWydawnictwo: Egmont Polska Seria: Opowieść filmowa literatura dziecięca\nPrzemierzywszy cały ocean w poszukiwaniu Nemo, Marlin i Dory wrócili na Wielką Rafę Koralową, by we trójkę wieść spokojne, pozbawione przygód życie. Jednak gdy któregoś dnia Dory poznaje pojęcie migracji, zakorzenionego głęboko w podświadomości instynktu, który pozwala zwierzętom odnaleźć drogę powrotną do domu, rybka przypomina sobie, że... ma rodzinę!\nAuta 3. Kocham... Suzanne Francis\nPodróż do Świa... Suzanne Francis\nZłota księga. ... Suzanne Francis\nAuta. Złota ks... Lisa Ann Marsoli, S...\nVaiana. Skarb ... Suzanne Francis\nGdzie jest Dor... Suzanne Francis, Di...\nJest to ciepła, wesoła i tryskająca humorem opowieść o przyjaźni oraz rodzinie, która jest najważniejsza. Uczy również dzieci, że niepełnosprawność ( wieloryb ze słabym wzrokiem, ośmiornica bez jednaj macki) nie wyklucza możliwości samodzielnego funkcjonowania w świecie. Wspomniane stwory morskie świetnie sobie radzą pomimo swoich ograniczeń.\nGdzie jest Dory? Kocham ten film, to skrócona wersja przygód sympatycznej rybki. Skrócona, ale nie krótka. Mamy aż 64 strony z szalonymi przygodami sympatycznej rybki.\nGdzie jest Dory? Kocham ten...\nNiedawno w kinach pojawiła się kontynuacja genialnego filmu animowanego Gdzie jest Nemo, który nagrodzony został Oskarem. Kolejna część opowiada o losach rybki Dory. Czy jest ktoś, komu Nemo się nie spodobał? Osobiście nie znam takiej osoby. Tak to już jest, że wraz ze świetną produkcją filmową, pojawiają się inne bardziej lub mniej ciekawe gadżety. Ku mojej uciesze powstała również seria książeczek. Pierwszą z nich pragnę Wam teraz przedstawić.\nJako mała dziewczynka uwielbiałam bajki Disneya. Ich książeczki miały w sobie magię, którą ciężko było znaleźć w innych bajkach. Niezwykle kolorowe, z pięknymi ilustracjami i bardzo ciekawą treścią. Ich wykonanie jest naprawdę bardzo dobre. Seria książeczek, które otrzymałam jeszcze jako dziecko przetrwała do dziś w rewelacyjnym stanie. Gdy tylko zobaczyłam serię o niebieskiej rybce, wiedziałam, że muszę ją mieć. Książeczka wykonana jest w dużym formacie, twardej i śliskiej oprawie, a ilustracje i tekst przedstawione są na bardzo solidnym papierze.\nGdzie jest Dory? Kocham ten film to jedna z trzech książeczek, wpisujących się w serię Opowieść filmowa. To wspaniała opowieść o grupie przyjaciół, którzy wyruszają w kolejną niezwykłą i fantastyczną podróż, pełną zwariowanych i niezwykłych zwrotów akcji. To książeczka, od której nie sposób się oderwać, a wykonanie jej, jest wręcz idealne. Gorąco polecam, maluchy będą bardzo zadowolone ;)\nCałość recenzji dostępna na http://krainaksiazkazwana.blogspot.com\nNiedawno w kinach pojawiła się kontynuacja genialnego filmu animowanego Gdzie jest Nemo, który nagrodzony został Oskarem. Kolejna część opowiada o losach rybki Dory. Czy jest ktoś, komu Nemo się nie spodobał? Osobiście nie znam takiej osoby. Tak to już jest, że wraz ze świetną produkcją filmową, pojawiają się inne bardziej lub mniej ciekawe gadżety. Ku mojej uciesze...\nDory – mała, niebieska rybka cierpiąca na brak pamięci krótkotrwałej – przypomina sobie nagle coś ze swojego dzieciństwa. Widzi wspomnienie mamy i taty. To zmienia wszystko – Dory ma rodzinę! Gdzie oni są? Dlaczego nie jest z nimi? Co się stało? Dory postanawia się tego dowiedzieć. Razem z Marlinem i Nemo rusza na poszukiwania do Zatoki Kalifornijskiej, a po drodze przeżywa wiele nowych przygód. Odnajduje też nowe wspomnienia. Czy Dory przypomni sobie dzieciństwo?\nW kinach króluje film Gdzie jest Dory, a w księgarniach możemy spotkać pakiet książek z historią tej sympatycznej rybki. Gdzie jest Dory. Kocham ten film, Gdzie jest Dory. Złota księga i Gdzie jest Dory. Wielki zeszyt filmowy to propozycje Egmontu. Wszystkie trzy pozycje opowiadają tę samą historię, którą możemy zobaczyć w kinie. Odpowiednio ją jednak skrócono, by historia mogła się zmieścić w lekturach. Każda z książek ma nieco zmodyfikowany tekst, w zależności od wielkości pozycji. Wszystkie mówią jednak o tym samym, często nawet zdania są te same. Wycięto co prawda kilka scen, historia jest mniej bogata niż ta w filmie, ale zarys jest ten sam.\nTekstu na stronach nie jest za wiele, dlatego młodzi czytelnicy bez problemu poradzą sobie z samodzielną lekturą. Najwięcej miejsca zajmują ilustracje – piękne, kolorowe kadry z filmu. Nie są to jednak stopklatki przeniesione na papier – odwzorowano sceny, rysując je. W Wielkim zeszycie filmowym mamy dodatkowo część obrazków niepokolorowanych. Możemy sami uzupełnić je kolorami. Tu też znajdziemy piękne naklejki z postaciami z bajki.\nWszystkie książki wydano z dużą pieczołowitością. Wyglądają pięknie, ilustracje cieszą oko, a sama historia jest urocza, wzruszająca i bardzo ciekawa. Byłam jednak zdziwiona tym, że historie w trzech książkach są takie same. Spodziewałam się, że jedna z pozycji będzie opowiadać to, co było w filmie, a reszta będzie czymś na kształt dodatków – może nowych scen, może zagadek, ciekawostek z bajki.\nMimo wszystko pozycje wydane przez Egmont są cudowne i cieszą oko. To lektura dla młodych czytelników, którzy będą się świetnie bawić przy tych książkach. Można w ten sposób przypomnieć sobie film i spędzić miło wieczór. Polecam, jeśli szukacie książek dla waszych pociech.\nDory – mała, niebieska rybka cierpiąca na brak pamięci krótkotrwałej – przypomina sobie nagle coś ze swojego dzieciństwa. Widzi wspomnienie mamy i taty. To zmienia wszystko – Dory ma rodzinę! Gdzie oni są? Dlaczego nie jest z nimi? Co się stało? Dory postanawia się tego dowiedzieć. Razem z Marlinem i Nemo rusza na poszukiwania do Zatoki Kalifornijskiej, a po drodze przeżywa...\nZ okazji premiery kinowej amerykańsko - australijskiego filmu animowanego będącego najnowszą produkcją Disney Pixar "Gdzie jest Dory?" w reżyserii Andrew Stantona, na polski rynek trafił cykl książek poświęcony filmowi. Film ten jest niejako kontynuacją wielokrotnie nagradzanego i lubianego przez najmłodszych filmu "Gdzie jest Nemo?", który gościł na ekranach kin w 2003 roku. Nemo tym razem jednak staje się postacią drugoplanową ustępując pola dużo mniejszej rybce z rodziny błękitków - Dory.\nDory po tym jak pomogła Marlinowi odnaleźć syna, Nemo, zamieszkała wraz z nimi. Ze względu na duże problemy z pamięcią rybka nie wspominała nigdy swojej rodziny ani domu. Pewnego razu pamięć nieoczekiwanie wróciła i Dory ogromnie za nimi zatęskniła. Bez dłuższego namysłu postanowiła wyruszyć w podróż by odnaleźć utraconą rodzinę. Przyjaciele postanowili pomóc jej w tym więc wraz z nią udali się do Zatoki Kalifornijskiej gdzie rozpoczęła się ich niezwykła, pełna zwrotów akcji i niebezpieczeństw przygoda.\nNa kartach książki dominują kolorowe ilustracje stanowiące kadry z filmu. Tekstu jest niewiele a akcja toczy się wartko. Mimo to przeczytanie całości zajmuje dłuższą chwilę. Z pewnością jednak warto to zrobić. Dory pokazuje bowiem maluchom jak ważna jest w życiu prawdziwa przyjaźń, jak wiele można osiągnąć mając u boku oddanych przyjaciół oraz że warto być wytrwałym w dążeniu do celu.\nMyślę, że książka zainteresuje dzieci i to zarówno te które jeszcze filmu nie wiedziały jak i te które seans filmowy mają już za sobą. Do przygód ulubionych bohaterów wracać można przecież właściwie bez końca. Historia Dory jest prosta i lekka a jednak ma w sobie coś magnetyzującego, zabawnego, coś co sprawia, że nie można przejść obok niej obojętnie. Poza tym wydawca zadbał w tym przypadku o solidne i estetyczne wydanie, które wizualnie jest bardzo atrakcyjne dla najmłodszych. Oczywiście polecam ;)\nZ okazji premiery kinowej amerykańsko - australijskiego filmu animowanego będącego najnowszą produkcją Disney Pixar "Gdzie jest Dory?" w reżyserii Andrew Stantona, na polski rynek trafił cykl książek poświęcony filmowi. Film ten jest niejako kontynuacją wielokrotnie nagradzanego i lubianego przez najmłodszych filmu "Gdzie jest Nemo?", który gościł na ekranach kin w 2003...\nKsiążka powstała na podstawie filmu, który właśnie trafił do kin doskonale wpisuje się w stylistykę studia Pixar. Piękne ilustracje, akcja, za którą czasami trudno dzieciom nadążyć, wiele niebezpiecznych zwrotów akcji, pokonywanie przeszkód i piękne, filmowe ilustracje zaczarowujące otoczenie. Dla małych miłośników kina i nie tylko dostępne jest kilka wersji. Do naszych rąk trafiły „Gdzie jest Dory? Kocham ten film” oraz „Gdzie jest Dory? Wielki zeszyt filmowy”. Wszystkie opowiadają tę samą historię, ale w troszkę inny sposób, różnią się ilością ilustracji, a także ich formą.\nNapisana na podstawie scenariusza filmowego przez Suzanne Francis i zilustrowana przez Disney Storybook Art Team książka jest doskonałą propozycją dla dzieci, które po wyjściu z kina chcą ponownie poznać historię Dory. Prosta, lekka historia pozwoli najmłodszym na nowo przeżyć filmowe przygody, a tym, którzy nie widzieli bajki poznać ją i zaprzyjaźnić się z rybkami. Solidna, śliska okładka, duży format, piękne ilustracje, bardzo dobry papier – wszystko to sprawia, że lektura jest bardzo atrakcyjna da dzieci.\nKsiążkę polecam zarówno przedszkolakom, jak i uczniom. Doskonale sprawdzi się jako samodzielna lektura dla dzieci uczących się czytać.\n„Gdzie jest Dory?” nie bez przyczyny nasuwa na myśl bardzo popularny i wielokrotnie nagradzany (m.in. Oskarem) film „Gdzie jest Nemo?”. Tytułowy bohater poprzedniej animacji tu staje się drugoplanowym, a na plan pierwszy wypływa mała, niepozorna rybka, której historia jest dość skomplikowana. Dzięki Nemo Dory w poprzedniej części przeżyła niezwykłą przygodę i poprawiła...\nPamiętam, że jako mała dziewczynka dostawałam piękne książki od mojej cioci chrzestnej. Najbardziej cieszyłam się, gdy byli w nich bohaterowie z kreskówek Walta Disney'a. Te książki były dla mnie zawsze przepiękne i bardzo kolorowe. Mała magia we własnym pokoju.\nChciałam, aby moi synowie też mieli takie miłe wspomnienia ze swoimi lekturami. I w ten o to sposób, w ręce najstarszego trafiły książki z serii "Gdzie jest Dory?". Są one adaptacją filmu, który właśnie zawitał do kin. Dokonała jej Suzanne Francis, a ilustracje są dziełem Disney Storybook Art Team.\nW tym momencie dostępne są trzy wersje tej książeczki - "Gdzie jest Dory? Złota księga", "Gdzie jest Dory? Kocham ten film", "Gdzie jest Dory? Wielki Zeszyt filmowy". Wszystkie opowiadają tę sama historię. Różnią się odrobinę ilością ilustracji. Ostatnia z pozycji dodatkowo oferuje naklejki oraz strony do malowania.\nHistoria opowiada o rybce Dory, która cierpi na zanik pamięci krótkotrwałej. Jako małe stworzonko, przez swoją przypadłość gubi rodziców. Dojrzewa i nie wie do końca skąd pochodzi, ani gdzie jest jej rodzina. W trakcie swojej wędrówki poznaje błazenka Marlina oraz jego syna Nemo. To oni opiekują się Dory przez cały czas i to oni pomagają w poszukiwaniach jej rodziców. Oczywiście jest to proces pełen przygód i niespodzianek. Nagłe powroty pamięci, wyznaczają kolejne etapy poszukiwań. Nie brak tu momentów pełnych napięcia ( tylko dla dzieci...prawda...), ale także i dobrego humoru.\nMój synek najpierw zapoznał się z rybką - bohaterką książki, potem zabrałam go do kina (pierwszy raz w życiu). Było to dla niego niezwykłe przeżycie. Zobaczenie tych bohaterów na dużym ekranie, jeszcze bardziej zbliżyło go do jego nowych książeczek. Potem biegał po domu ze swoją przyjaciółką Dory. Oczywiście największą frajdę sprawiły mu naklejki, które mógł naklejać w dowolnym miejscu, jednocześnie przypominając sobie postacie z bajki.\nKsiążka posiada niezwykłe ilustrację. Mnie przypominają mój świat dzieciństwa. Nie jestem pewna czy Filip też tak będzie to odbierał, w końcu teraz zabawki i książki są dużo bardziej kolorowe. Jedno jest pewne. Połączenie tych książeczek z filmem na pewno dało mu wiele radości, usprawniło jego pamięć, i pozwoliło na ciągłe powroty do swoich ulubionych bohaterów. Poza tym, poznał bardzo sympatyczną opowieść o przyjaźni i o tym, że nigdy nie należy się poddawać.\nChciałam, aby moi synowie też mieli takie miłe wspomnienia ze swoimi lekturami. I w ten o to sposób, w ręce...\nPAMIĘĆ NIEBIESKIEJ RYBKI\nNagrodzony Oscarem film animowany „Gdzie jest Nemo?” to zdecydowanie najlepsza animacja, jaka wyszła spod ręki twórców pracujących w studiu Pixar. Od jego premiery minęło już trzynaście lat, ale autorzy niezapomniali o małej sympatycznej rybce, która niegdyś podbiła serca widzów na całym świecie i właśnie do kin trafiła kontynuacja „Nemo…” zatytuowana „Gdzie jest Dory?”. A co za tym idzie pojawiły się także produkty do niej nawiązujące, w tym też cała seria książek dla dzieci.\nNiebieska rybka Dory to przedstawicielka gatunku pokolców królewskich. Trudno jednak rzec o niej by była jego typową reprezentantką – Dory ma problemy z pamięcią krótkotrwałą, przez co nie pamięta niczego, co było dawno i wszystko na bieżąco zapomina. Odmiana była dla niej wyprawa w poszukiwaniu Nemo, dzięki której nie tylko przeżyła niezwykłą przygodę, ale przede wszystkim poprawiła swoją pamięć i znalazła przyjaciół. Teraz mieszka w sąsiedztwie małego Nemo i jego ojca i wszystko wydaje się układać idealnie. Aż pewnego dnia Dory zaczyna przypominać sobie, że przecież posiada rodzinę i postanawia wyruszyć w podróż do zatoki kalifornijskiej by ją odnaleźć. Nemo i jego ojciec służą jej za towarzyszy, a pomaga im nie kto inny, jak doskonale znany całej trójce żółw Luzak. Wkrótce jednak Dory zostaje schwytana i trafia od Instytutu Oceanografii…\nTa napisana na podstawie scenariusza filmowego przez Suzanne Francis i zilustrowana przez Disney Storybook Art Team książka to doskonała propozycja dla maluchów, które po wyjściu z kina z seansu „Gdzie jest Dory?” (albo też po obejrzeniu „Gdzie jest Nemo?”) odczuwać będą niedosyt towarzystwa małych, uroczych rybek. Ci pierwsi będą mogli jeszcze raz przeżyć emocje związane z najnowszym filmem studia, które zapoczątkowało modę na komputerowe filmy animowane, ci drudzy natomiast otrzymają możliwość poznania dalszych losów bohaterów „Nemo…”. A wszystko to przedstawione prosto, lekko (podane czcionką łatwą w samodzielnym czytaniu) i w otoczeniu bogactwa barwnych ilustracji przygotowanych przez ilustratorów Disneya. I pięknie przy tym wydane.\nPolska edycja „Gdzie jest Dory? Kocham ten film” to znakomity papier kredowy, duży format i twarda oprawa. Przykuwa wzrok i uwagę i znakomicie pasuje do tej uroczej opowieści o przyjaźni i więzach rodzinnych.\nRecenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2016/06/18/gdzie-jest-dory-kocham-ten-film-suzanne-francis-disney-storybook-art-team/\nNagrodzony Oscarem film animowany „Gdzie jest Nemo?” to zdecydowanie najlepsza animacja, jaka wyszła spod ręki twórców pracujących w studiu Pixar. Od jego premiery minęło już trzynaście lat, ale autorzy niezapomniali o małej sympatycznej rybce, która niegdyś podbiła serca widzów na całym świecie i właśnie do kin trafiła kontynuacja „Nemo…”...\nDodaj cytat z książki Gdzie jest Dory? Kocham ten film


Na sobotnim Święcie Podgrzybka bawiło się ponad 2 tys. osób (zdjęcia) | Gazeta Lubuska\nNa sobotnim Święcie…\nNa sobotnim Święcie Podgrzybka bawiło się ponad 2 tys. osób (zdjęcia)\n(dab) 5 października 2008, 13:33\nWojciech Warzybok i Damian Nagajek z Gimnazjum z Przytocznej razem z koleżankami i kolegami zebrali 39 kg podgrzybków fot. Dariusz Brożek\nAż 218 kg podgrzybków znaleźli gimnazjaliści podczas sobotniego grzybobrania w Puszczy Noteckiej pod Mierzynem.\nWygrała sześcioosobowa reprezentacja gimnazjum w Lipkach Wielkich, która w dwie godziny zebrała 45 kg grzybów. To 7,5 kg na jednego ucznia! Kolejny rekord ustanowił międzychodzianin Władysław Ziółek, który przy drodze znalazł prawdziwka ważącego 60 deko.\n- Bo grzybów jest w bród. Jeśli utrzyma się ciepła i wilgotna pogoda, to jeszcze przez dwa tygodnie w okolicach Krobielewka, Mierzyna i Kaplina będzie sporo podgrzybków - zapewnia leśnik z Międzychodu Piotr Mleczak.\nGrzybobranie poprzedziło doroczne Święto Podgrzybka, które od siedmiu lat promuje puszczę i integruje mieszkańców lubusko-wielkopolskiego pogranicza. Do Mierzyna przyjechało ponad dwa tysiące osób. Pierwszy raz bawił się tam międzychodzianin Józef Klemt.\n- Warto było przyjechać, bo to fajna impreza. Najbardziej mi się podobał koncert młodzieżowej orkiestry. Szkoda, że wystąpili na samym początku, kiedy było jeszcze mało ludzi - mówił.\nWianuszek łasuchów otoczył stoisko Międzychodzkiego Stowarzyszenia Agroturystycznego, na którym Mieczysława Schaedler częstowała gości chlebem ze smalcem i wyśmienitą kaszanką na zimno. Jedną z atrakcji były zawody siłaczy. Zawodnicy dźwigali ogromne głazy, metalowe belki i odważniki. Po raz czwarty z rzędu tytuł najsilniejszego człowieka puszczy wywalczy Rafał Gomuła z Pszczewa.\nTurniej drwali wygrał ubiegłoroczny zwycięzca Witold Laskowski z Karwina, który potem przy pomocy swej piły łańcuchowej wyczarował z pnia drzewa ogromnego podgrzybka. Kolejna impreza za rok w Krobielewku pod Skwierzyna, gdyż Święta Podgrzybka odbywają się na przemian w międzychodzkiej i następnie w skwierzyńskiej części Puszczy Noteckiej.


Wysoka dawka Atorwastatyny po udarze lub przejściowym ataku niedokrwiennym ad 5 – Alprazolam opinie i skutki uboczne\nSzacunki współczynnika zagrożenia dla pierwotnych i wtórnych wyników pomiaru skuteczności. Rysunek 2. Rysunek 2. Krzywe Kaplana-Meiera dla udaru i TIA. Wyniki przedstawiono w ujęciu zamiaru leczenia, z wcześniejszymi korektami dla region geograficzny, zdarzenie wjazdowe (udar lub TIA), czas od zdarzenia wjazdowego, płeć i wiek wyjściowy w przypadku pierwszego wystąpienia udaru śmiertelnego lub niezakończonego zgonem (panel A), udaru śmiertelnego (panel B), udaru niezakończonego zgonem (panel C), i udar lub TIA (panel D). HR oznacza współczynnik ryzyka i przedział ufności CI.\nPierwotny punkt końcowy (jakikolwiek nieinwazyjny lub śmiertelny udar) wystąpił u 265 pacjentów w grupie z atorwastatyną i 311 w grupie z placebo (nieskorygowane P = 0,05) (tabela 2). Bezwzględna różnica w stawkach Kaplana-Meiera po pięciu latach wynosiła 2,2 procent (przedział ufności 95 procent, 0,2 do 4,2 procent). Łącznie 136 pacjentów w grupie placebo i 154 pacjentów w grupie z atorwastatyną zmarło z przyczyn innych niż udar, zanim doszło do udaru niezakończonego zgonem. Po wstępnej korekcie dla podstawowych czynników, atorwastatyna była związana z 16,0% względną redukcją ryzyka udaru nieinwazyjnego lub śmiertelnego (współczynnik ryzyka, 0,84, przedział ufności 95%, 0,71 do 0,99, P = 0,03) (Tabela 2 i Figura 2) . Szczegółowa analiza 4162 pacjentów zgodnie z protokołem wykazała względną redukcję ryzyka udaru w grupie atorwastatyny o 18,0% w porównaniu z grupą placebo (współczynnik ryzyka 0,82, przedział ufności 95%, 0,69 do 0,98, P = 0,03) .\nRysunek 3. Rycina 3. Krzywe Kaplana-Meiera dla zdarzeń wieńcowych i sercowo-naczyniowych. Wyniki przedstawiono w ujęciu zamiaru leczenia, z wcześniej określonymi korektami dla regionu geograficznego, zdarzenia wejścia (udar lub TIA), czasu od zdarzenia wejścia, płci i w wieku podstawowym w przypadku wystąpienia pierwszego zdarzenia wieńcowego (ostre wydarzenie wieńcowe plus zabieg rewaskularyzacji wieńcowej, niestabilna dławica piersiowa lub dusznica bolesna lub niedokrwienie wymagające hospitalizacji w trybie nagłym) (panel A), jakakolwiek istotna choroba wieńcowa (zgon z przyczyn sercowych, niezakaźny zawał mięśnia sercowego) resuscytacja po zatrzymaniu krążenia) (panel B), jakikolwiek poważny incydent sercowo-naczyniowy (pierwotne zdarzenie oraz jakikolwiek poważny incydent wieńcowy) (panel C) i jakiekolwiek zdarzenie sercowo-naczyniowe (jakakolwiek z wcześniejszych i klinicznie znacząca choroba naczyń obwodowych) (panel D). HR oznacza współczynnik ryzyka i przedział ufności CI.\nAnaliza drugorzędowych punktów końcowych wykazała zmniejszenie łącznego ryzyka udaru i TIA. Ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym dużych zdarzeń wieńcowych i procedur rewaskularyzacji, zostało znacznie zmniejszone (Tabela 2). Nie było istotnej różnicy między grupami leczonymi w ogólnej śmiertelności (w tym śmiertelności związanej z rakiem). Oszacowania Kaplana-Meiera dla wybranych składników drugorzędowych punktów końcowych przedstawiono na rysunku 3.\nAnalizy post hoc wykazały znaczące różnice w wpływie leczenia (współczynniki ryzyka) w zależności od rodzaju udaru występującego podczas badania (udar niedokrwienny, krwotoczny lub niesklasyfikowany), gdy inne typy były traktowane jako zdarzenia cenzurujące (P = 0,01 według prawdopodobieństwa- test współczynnika)\n[patrz też: euromedica bielsko, megamed belchatow, moringa liście mielone ]\n[więcej w: nebicard, odyseja sieradz, euromedica bielsko ]\nMedpace, Charles River Laboratories Clinical Services (Bruksela), a sponsor zapewnił monitorowanie miejsca podczas całego badania.…\nWprowadzenie Zgony z powodu zabójstw stanowią główny problem zdrowia publicznego w Stanach Zjednoczonych i na…\n0 thoughts on “Wysoka dawka Atorwastatyny po udarze lub przejściowym ataku niedokrwiennym ad 5”


Rancho na Mazurach Garbatych: Rosyjska rodzina przez 40 lat żyła w tajdze odcięta od świata\nPoniżej niesamowity artykuł, który przeczytała Indianka w Internecie... Historia niesamowita i wstrząsająca :)\nIndianka postanowiła się podzielić z jej wiernymi czytelnikami tą niezwykłą historią tym bardziej, że widzi pewne analogie do swego żywota, choć oczywiście ona sama aż tak odcięta od cywilizacji nigdy nie była, chociaż pewnie nie miałaby nic przeciwko temu, tylko by się lepiej wyposażyła na tę okoliczność w rozmaite przydatne sprzęty i narzędzia, w tym w broń do polowania na dzikiego zwierza :) i kilka przydatnych podręczników typu: jak zrobić ubranie ze skóry zwierza. Zwłaszcza na Syberii ciepłe kożuchy są pożądane :)\n"Syberyjska tajga w rejonie Abakanu. Sześcioro członków rodziny Łykowów przez ponad 40 lat żyło w tej odległej dziczy - w zupełnej izolacji i odległości ponad 240 km od najbliższej ludzkiej siedziby.\nSyberyjskie lata nie trwają długo. Śnieg zalega do maja, a zimowa pogoda wraca już we wrześniu, zamieniając tajgę w zamarznięty, nieruchomy obszar, przerażający w swym osamotnieniu. Bezkresne kilometry rzadkich, brzozowych i sosnowych lasów, z rozproszonymi po nich śpiącymi niedźwiedziami oraz głodnymi wilkami. Góry o stromych zboczach; rzeki o białych wodach, spływających strumieniami do dolin; setki tysięcy lodowatych bagien. Ten las to ostatnia i najwspanialsza dzicz na świecie. Rozciąga się od najdalszego czubka arktycznych regionów Rosji, w kierunku południowym aż po Mongolię, a od wschodu od Uralu aż do Pacyfiku – trzynaście milionów kilometrów kwadratowych pustki, o zaludnieniu równemu jedynie kilku tysiącom ludzi, nie licząc mieszkańców garstki miasteczek.\nKiedy już nadchodzą ciepłe dni, tajga zakwita i przez kilka krótkich miesięcy może się nawet wydawać przyjemna. To właśnie wtedy człowiek może najwyraźniej ujrzeć ten ukryty świat – nie z lądu, bo tajga potrafi połknąć całe armie badaczy, ale z nieba. Syberia jest źródłem większości rosyjskiej ropy i zasobów mineralnych, więc przez lata nawet jej najbardziej odległe części zostały zbadane z powietrza przez poszukiwaczy ropy i geodetów, wracających do swoich obozów w puszczy, gdzie nie ustają prace nad wydobyciem bogactwa.\nTo był właśnie odległy, południowy fragment lasu, w lecie 1978 roku. Helikopter, wysłany na poszukiwanie bezpiecznego miejsca do wysadzenia grupy geologów, przeczesywał gąszcz około 160 km od granicy mongolskiej i nagle wleciał do gęsto zarośniętej doliny nienazwanego dopływu Abakanu, wodnej wstęgi, rwącej wściekle przez niebezpieczny teren. Zbocza doliny były wąskie, miejscami prawie pionowe, a patykowate sosny i brzozy, falujące w podmuchach wiatru ze śmigła, rosły tak gęsto, że nie było żadnej szansy na znalezienie miejsca do lądowania. Jednak pilot, wpatrujący się bacznie w przednią szybę w poszukiwaniu lądowiska, zauważył coś, czego nie powinno tam być. Była to polana, położona na zboczu na wysokości prawie 2 km, wciśnięta między sosny i modrzewie i pokryta czymś, co wyglądało jak długie, ciemne bruzdy. Zdumiona załoga helikoptera wykonała kilka przelotów, zanim niechętnie uznała, że ma przed sobą dowód na zamieszkiwanie terenu przez ludzi – ogród, który musiał tam być od długiego czasu, sądząc po jego wielkości i kształcie.\nTo było zdumiewające odkrycie. Góra była położona ponad 240 km od najbliższej ludzkiej osady, w miejscu, które nigdy nie zostało zbadane. Władze sowieckie nie miały żadnych zapisów świadczących o tym, iż ktokolwiek zamieszkuje ten rejon.\nCzterej naukowcy, wysłani w ten rejon w poszukiwaniu rud żelaza, zostali poinformowani przez pilotów o znalezisku. To ich zmartwiło i wprawiło w zakłopotanie. Spotkanie z dzikim zwierzęciem jest mniej niebezpieczne, niż spotkanie z obcym, zauważa pisarz Wasilij Pieskow, mówiąc o tej części tajgi. Naukowcy, zamiast czekać w swojej własnej bazie tymczasowej, postanowili zbadać sprawę. Wybraliśmy odpowiedni dzień i zapakowaliśmy do toreb prezenty dla potencjalnych przyjaciół - mówi przewodząca im geolog Galina Pismenskaja. Wspomina, że mimo wszystko dla pewności sprawdziła, czy jej pistolet jest naładowany.\nW miarę, jak intruzi wspinali się na górę, kierując się do miejsca dokładnie określonego przez pilotów, natykali się na znaki ludzkiej działalności: niebezpieczną ścieżkę, laskę, kłodę przełożoną przez strumyk i wreszcie małą szopę wypełnioną brzozowymi skrzynkami, pełnymi pociętych, suszonych ziemniaków. Jak mówi Pismenskaja:\nza strumykiem stał dom. Chata, sczerniała pod wpływem czasu i deszczu, była ze wszystkich stron otoczona śmieciami tajgi – korą, kijkami, deskami. Gdyby nie okienko wielkości tylnej kieszeni spodni, nie uwierzyłabym, że mogą tam mieszkać ludzie. Ale bez wątpienia mieszkali… Zauważyliśmy, nasza obecność została dostrzeżona.\nNiskie drzwi zaskrzypiały i w świetle dnia pojawiła się postać starca, zupełnie jak z bajki. Był boso. Miał na sobie wielokrotnie połataną koszulę z płótna workowego oraz spodnie, równie połatane i z tego samego materiału, a na twarzy zmierzwioną brodę. Jego włosy były rozczochrane. Wyglądał na przestraszonego, ale był bardzo uważny… Musieliśmy coś powiedzieć, więc zaczęłam: „Witaj, dziadku! Przyszliśmy z wizytą!”\nStarzec nie odpowiedział od razu… W końcu usłyszeliśmy miękki, niepewny głos: „Cóż, skoro dotarliście tak daleko, równie dobrze możecie wejść.”\nWidok, który powitał geologów, gdy weszli do chaty, przywodził na myśl średniowiecze. Zbudowana tandetnie, z materiałów, które były pod ręką, była niewiele lepsza od zwykłej nory – niska, osmalona, drewniana buda, zimna jak piwnica, z podłogą zrobioną z obierków po ziemniakach i skorupek orzeszków piniowych. Rozglądając się dookoła w przyćmionym świetle, goście zauważyli, że składała się z tylko jednej izby. Była ciasna, zatęchła i nieopisanie brudna, podparta na uginających się belkach i, co najbardziej zaskakujące, stanowiła dom dla pięcioosobowej rodziny.\nNagle ciszę przerwały szlochy i lamenty. Dopiero wtedy dostrzegliśmy sylwetki dwóch kobiet. Jedna popadła w histerię, modliła się: „To za nasze grzechy, za nasze grzechy". Druga, trzymająca się z tyłu… powoli opadła na ziemię. Światło z małego okienka padło na jej szeroko otwarte, wystraszone oczy i w tej chwili zrozumieliśmy, że musimy stamtąd wyjść najszybciej, jak to możliwe.\nJednak, geologowie najbardziej z rodziny Łykowów lubili Dmitrija, wytrawnego leśnika, który znał wszystkie humory tajgi. Był najbardziej ciekawskim i najbardziej patrzącym w przyszłość członkiem rodziny. To on zbudował piec i zrobił wszystkie kosze z kory brzozowej, w których przechowywali jedzenie oraz spędzał dnie na ociosywaniu i szlifowaniu każdej belki, którą ścieli Łykowowie. Nikogo więc nie zdziwi, że to właśnie on był najbardziej oczarowany technologią naukowców. Kiedy już wzajemne relacje poprawiły się do tego stopnia, że rodzina zgodziła się odwiedzić sowiecki obóz w dole strumienia, Dmitrij spędził wiele szczęśliwych godzin w małym tartaku, podziwiając jak łatwo okrągła piła i tokarki mogą wykończyć drewno. Nie trudno to zrozumieć, pisał Pieskow. Kłoda, obrobienie której zajmowało Dmitrijowi dzień lub dwa, na jego oczach zamieniała się w piękne, równe deski. Dmitrij dotykał ich dłonią i mówił: „Wspaniałe!”\nKarp Łykow długo walczył, aby utrzymać te wszystkie nowości na dystans i w końcu przegrał. Kiedy rodzina poznała geologów, przyjęła tylko jeden jedyny prezent – sól. (Życie bez niej przez 40 lat było prawdziwą torturą, jak mówił Karp.) Jednak z czasem, zaczęli brać coraz więcej. Z radością powitali pomoc jednego ze specjalnych przyjaciół spośród geologów – wiertacza imieniem Jerofiej Sedow, który spędził większość swojego wolnego czasu pomagając im w sianiu zbóż i żniwach. Przyjęli noże, widelce, klamki, ziarna i ostatecznie nawet pióro i papier oraz elektryczną latarkę. Większość z tych innowacji zostało jedynie niechętnie przyjętych do wiadomości, ale grzech telewizji, z którym zetknęli się w obozie geologów, okazał się dla nich nieodparty… Podczas rzadkich wizyt, niezmiennie siadali i oglądali. Karp siadał dokładnie naprzeciwko ekranu. Agafia oglądała, zaglądając zza drzwi. Próbowała od razu modlitwą przegonić swoje wykroczenie – szepcząc, żegnając się… Starzec modlił się później, starannie i za jednym razem.\nPrawdopodobnie najsmutniejszym aspektem dziwnej historii Łykowów była gwałtowność, z jaką rodzina rozpadła się po odbudowaniu kontaktu ze światem zewnętrznym. Na jesieni 1981 roku troje z czwórki dzieci, jedno po drugim, połączyło się ze swoją zmarłą matką. Zgodnie z relacją Pieskowa, ich zgony nie były, jak mogłoby się wydawać, wynikiem ekspozycji na choroby, na które nie byli odporni. Sawin i Natalia cierpieli z powodu niewydolności nerek, najprawdopodobniej spowodowanej ich surową dietą. Ale Dmitrij zmarł na zapalenie płuc, które mogło zacząć się od zarażenia infekcją od nowych przyjaciół.\nJego śmierć wstrząsnęła geologami, którzy desperacko próbowali go ratować. Proponowali, że wezwą helikopter i ewakuują go do szpitala. Ale Dmitrij w chwili śmierci nie chciał opuścić ani rodziny, ani religii, którą praktykował całe życie. Nie wolno nam tego, wyszeptał tuż przed śmiercią. Człowiek żyje tyle, ile Bóg mu pozwoli.\nKiedy cała trójka została pochowana, geolodzy zaczęli namawiać Karpa i Agafię na opuszczenie lasu i powrót do życia z krewnymi, którzy przetrwali prześladowania z lat czystek i wciąż żyli w tych samych starych wioskach. Ale żadne z nich nie chciało o tym słyszeć. Odbudowali starą chatę, wciąż pozostając blisko miejsca, gdzie stał ich stary dom.\nKarp Łykow zmarł we śnie 16 lutego 1988 roku, 27 lat po śmierci żony Akuliny. Agafia z pomocą geologów pochowała go na zboczu góry, a potem odwróciła się i wróciła do domu. Jeśli Pan pozwoli, ona zostanie, tak mawiała, i rzeczywiście została. Ćwierć wieku później, mając ponad 70 lat, to dziecko tajgi żyje samotnie, wysoko ponad Abakanem.\nAle nie odejdzie. Natomiast my musimy ją zostawić, widzianą oczami Jerofieja w dniu pogrzebu jej ojca:\nOdwróciłem się, by pomachać Agafii. Stała nad rzeką niczym posąg. Nie płakała. Pokiwała głową:” Idźcie, idźcie.” Odeszliśmy na kilometr i znów się obejrzałem. Cały czas tam stała."\nPo przeczytaniu tej opowieści Indiance nasunęły się pewne podejrzenia, niekoniecznie słuszne, ale myśli, że rodzina zjadła mamę z głodu owej pamiętnej zimy :)\nNadto podejrzewa, że dwoje z rodzeństwa które zmarło z powodu niewydolności nerek - zmarło tak na prawdę z powodu jedzenia soli, której przez 40 lat nie jedli, a po zetknięciu się z geologami - nagle zaczęli jeść :) Dmitrij zmarł na pewno po zetknięciu z wirusem przywleczonym przez geologów. Dzieci Karpa wszak przez całe życie były odizolowane od źródeł chorób czyli od skupisk ludzkich.\nJedno jest pewne - ci ludzie byli całkowicie samowystarczalni i przeżyli 40 lat o własnych siłach. Rodzicom udało się w tych surowych warunkach wychować kilkoro dzieci.\nEtykiety: ALTERNATIVE LIFESTYLE, alternatywne style życia, blisko natury, ciekawostka, Rosja, samowystarczalność, styl życia, survival, Syberia, Tajga, w zgodzie z naturą, żywot\nAgata Rak 19 listopada 2013 23:36\nCoś mi mama mówiła na ten temat...Historia jest fascynująca...\nFalco 20 listopada 2013 20:16\nBardzo dziekuje Indianko za ta opowiesc. Warto zeby ja przeczytalo pokolenie nastolatkow - moze wtedy uwierza, ze da sie zyc bez smartfowow, laptokow, politykow, tv i calego tego zgielku...\nArt 29 listopada 2013 15:04\n"Kiedy już nadchodzą ciepłe dni, tajga zakwita i przez kilka krótkich miesięcy może się nawet wydawać przyjemna."\nPodobno mieszkańcy tajgi po tysiąckroć wolą zimę od lata. Powodem są przeogromne liczby muszek, komarów i meszek, które swoją liczebnością mogą zabić pokaźne zwierzę, np. renifera. Polecam książkę "Syberia: Wyprawa na biegun zimna" Jacka Pałkiewicza.


CERKOGEL Żel 10% do suchej i wrażliwej skóry głowy 50 g - opinie, cena, ulotka, skutki uboczne - Apteka Słoneczna\nCERKOGEL Żel 10% do suchej i wrażliwej skóry głowy 50 g - Opinie (1)\nBartek 23-08-2019 16:56\nRegularnie nakładam żel na włosy i przez to moja skóra na głowie zaczęła się bardzo przesuszać. W aptece polecono mi Cerkogel do suchej i wrażliwej skóry głowy. Ten żel z mocznikiem bardzo poprawił mój komfort. Nie odczuwam już nieprzyjemnego swędzenia i suchości skóry głowy.\nCERKOGEL Żel 10% do suchej i wrażliwej skóry głowy 50 g - Cena 15,23 PLN\nKlienci, którzy kupili: CERKOGEL Żel 10% do suchej i wrażliwej skóry głowy 50 g, kupili również:


Karczewski: vacatio legis w ustawie o ochronie zwierząt prawdopodobnie zostanie zmienione w Sejmie | Polska Agencja Prasowa SA\nKarczewski: vacatio legis w ustawie o ochronie zwierząt prawdopodobnie zostanie zmienione w Sejmie\n2020-10-15 09:26 aktualizacja: 2020-10-15, 11:53\nSenator PiS Stanisław Karczewski (P). Fot. PAP/Marcin Obara\nSenat wprowadził w środę 36 poprawek do noweli ustawy o ochronie zwierząt, wśród nich m.in. pozostawienie dotychczasowych zasad uboju rytualnego w przypadku drobiu oraz przedłużenie w stosunku do wersji przyjętej przez Sejm vacatio legis przepisów dotyczących zakazu hodowli zwierząt na futra (do 31 lipca 2023 r.) oraz ograniczenia uboju rytualnego (do końca 2025 r.).\nNowelizacja w wersji uchwalonej przez Sejm ma wejść w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem m.in. przepisów dotyczących zakazu chowu zwierząt na futra, które mają wejść w życie po upływie 12 miesięcy, oraz przepisów dotyczących m.in. zakazu trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały, które mają wejść w życie po upływie 6 miesięcy od ogłoszenia.\nSenator Karczewski proszony w RMF FM o ocenę kształtu nowelizacji powiedział, że jest zadowolony z części poprawek, a z części nie. "Myślę, że bardzo poważna poprawka (...) mówiąca o takim długim vacatio legis uboju rytualnego i hodowli futerkowej chyba zostanie zmieniona w Sejmie" - zaznaczył. Zastrzegł, że tę kwestię należy jeszcze wnikliwie przeanalizować.\nKarczewski poinformował też, że senatorów PiS, którzy nie zastosowali się do dyscypliny partyjnej w głosowaniu nad nowelą ustawą o ochronie zwierząt spotkają konsekwencje, "zapewne podobne jak w Sejmie".\nJego zdaniem prezydent Andrzej Duda nie zawetuje nowelizacji. "Nie rozmawiałem z prezydentem na ten temat i nie rozmawiałem z otoczeniem prezydenta, ale myślę, że pan prezydent tej ustawy nie zawetuje" - dodał.\nZa przyjęciem z poprawkami nowelizację ustawy o ochronie zwierząt opowiedziało się w środowym głosowaniu 76 senatorów: 39 z PiS, 34 z KO, 1 senator niezrzeszony i 2 z koła senatorów niezależnych; przeciwko było 11 senatorów, z czego 7 z PiS, 1 z KO, 3 z PSL. Od głosu wstrzymało się 10 senatorów: 7 z KO, 2 z Lewicy i 1 z koła senatorów niezależnych. (PAP)


SQUASH - promocja dla nowych klientów\nZnudziły się Wam wycieczki rowerowe, bieganie i gra w siatkówkę? Macie ochotę spróbować czegoś innego? Jeśli lubicie sport, a poszukujecie nowych form dbania o kondycję, to na pewno zainteresuje Was nasza najnowsza promocja dla nowych klientów Squash'a.\nKażdy nowy klient, który jest zainteresowany nową formą spędziania wolnego czasu będzie miał okazję nauczyć się grać w squash'a pod okiem instruktora za jedyne 20 zł! Promocja obejmuje również rakietki i piłeczkę, a trwać będzie aż do 30 sierpnia 2021r. Z kortu jednocześnie może skorzystać jeden lub dwóch graczy wraz z instruktorem.\nSquash to gra dla dwóch osób. Polega na odbijaniu piłeczki o ścianę w taki sposób aby utrudnić ponowne jej odbicie przez przeciwnika. Gra odbywa się w specjalnie przystosowanym do tego pomieszczeniu. Squash jest dynamiczny i zmusza organizm do wysiłku fizycznego. Jest to jednak przyjemna gra, ponieważ całkowicie odpręża i niweluje skutki psychicznego przemęczenia.\nJeśli nasza oferta się Wam spodobała i zamierzacie spróbować swoich sił w squash'a, to zachęcamy do rezerwacji kortów telefonicznie pod numerem 76 75 611 19.


Pierzga i działanie antybiotykowe - FabrykaFit\nPierzga to niezwykła mieszanka. Zawiera w sobie miód, pyłek i mleczko pszczele. Powstaje na skutek pracy pszczół, które łączą ze sobą te wszystkie składniki. W wyniku takiego połączenia otrzymujemy produkt o niezwykłych właściwościach zdrowotnych. One wpływają na to, że ludzki organizm może być utrzymany w bardzo dobrej kondycji przez długi czas.\nPierzga źródłem cennych składników\nNa co dzień niewielu z nas używa tej cennej mikstury. Nie można jednak ukryć, że pierzga zawiera cenne, łatwo przyswajalne witaminy. Jest także nośnikiem zbawiennych mikro- i makroelementów. Dzięki temu może być stosowana przy dolegliwościach związanych z układem pokarmowym. Jej spożywanie pozytywnie wpłynie na pracę wątroby i jelit. Warto jednak wspomnieć o tym, że ten naturalny produkt ma działanie antybiotykowe. Wspomaga zwalczania różnorodnych infekcji i drobnoustrojów chorobotwórczych. Dzięki wysokiej zawartości selenu wspiera także oczyszczanie organizmu. Te wszystkie właściwości sprawiają, że ten pszczeli produkt na pewno wspomoże działanie naszego organizmu.\nTagi: antybiotyk, miód, natura, pierzga, pszczoły, zdrowie


Czar miniaturowych ogrodów\nCo w ogrodach? Wiosenne trendy 2017\nZrób swój balkon marzeń\nRomantyczna drewniana weranda obok kępki wrzosów. Opodal dwa białe krzesła i ażurowy, okrągły stolik. Aż chciałoby się usiąść i odpocząć. Usiąść się jednak nie da, gdyż mebelki mają wysokość zaledwie kilku centymetrów, a cała kompozycja bez problemu mieści się w dłoniach.\nTrend do tworzenia ogrodów w doniczkach zbliżony jest do bonsai, czyli azjatyckiej sztuki pielęgnowania zminiaturyzowanych drzew. Tu jednak – ze względu na dobór roślin – nie musimy czekać latami na pierwsze efekty. Miniogrody to często kompozycje z mchów i roślin typowo skalniakowych. Wzbogacone są wspominanymi akcesoriami ogrodowymi, które nadają im baśniowy nastrój. Malutkie stoliki i krzesła sprawiają wrażenie, jakby jeszcze przed chwilą grupa elfów piła przy nich popołudniową herbatkę...\nJednym z najbardziej znanych twórców miniaturowych ogrodów jest turecki architekt Paspas'ın Bahçeleri. W swoich pracach łączy on elementy bonsai z białymi mebelkami. Miniogrody to już dla niego sposób na życie. Kompozycje zamawiają bowiem nie tylko osoby prywatne, ale i światowe koncerny wykorzystujące spersonalizowane ogródki jako formę podarków dla klientów. Profile w mediach społecznościowych, na których Paspas'ın Bahçeleri prezentuje swoje prace, śledzi prawie 40 tysięcy osób.\nJoanna Wieczorek-Kupka z WK-Pracowni Architektury Krajobrazu w rozmowie z _Magazynem.Allegro podkreśla, że zainteresowanie miniaturowymi ogrodami to pewnego rodzaju znak naszych czasów: – Jest to konsekwencją współczesnego trybu życia i tego, że na co dzień żyjemy w małej przestrzeni, a mimo to w naszej naturze istnieje potrzeba kontaktu z przyrodą. W tym przede wszystkim kontaktu z roślinami. Najważniejszą zaletą jest możliwość dobrania tego typu dekoracji do każdego wystroju. Poza tym można też ją dopasować do własnych potrzeb, a nawet spersonalizować. Osoby, które chcą jedynie cieszyć się zielenią roślin, a nie mają do nich „dobrej ręki”, mogą wybrać kompozycje niewymagające niemal żadnej pielęgnacji, np.: terraria, czyli układy złożone z sukulentów i kaktusów – tłumaczy.\nFot. Paulina Kupis, miniOGRODY.pl\nDla wielu jednak miniaturowe ogrody to przede wszystkim sposób na rozwijanie własnych pasji. O to, skąd wzięło się zainteresowanie takim nietypowym ogrodnictwem, zapytaliśmy autorkę licznych projektów, właścicielkę strony miniOGRODY Paulinę Kupis. Projektantka tłumaczy: — Możliwości twórcze są chyba największą zaletą miniogrodnictwa i tym, co mnie do niego przyciągnęło. Jak w każdym miniaturowym świecie, ten potencjał kreacji jest dużo większy niż w rzeczywistości o standardowych wymiarach. Krajobrazy tworzone przez japońskich twórców bonsai pokazują, jak można dosłownie zamknąć wszechświat w dłoni. Na początku nie byłam bardzo zainteresowana miniaturami. Moje podejście zmieniło się jednak, kiedy stworzyłam swój pierwszy miniogródek. Teoria ładnie wygląda na zdjęciu, ale to własne doświadczenie i dosłowne ubrudzenie się w ziemi budzi zaangażowanie – opowiada.\nW doniczkach z miniogrodami znajdziemy mebelki, jak również kilkucentymetrowe domki, zwierzęta czy grzyby. Można spotkać także kompozycje bardziej ekscentryczne – amerykański artysta Jedediah Corwyn Voltz zasłynął miniaturowymi domkami na drzewach (projekty te zostały wykonane przy wykorzystaniu sadzonek bonsai). Ograniczeniem w tworzeniu takich konstrukcji jest tylko wyobraźnia. Paulina Kupis wyznaje: – Pomysły przychodzą mi głównie w trakcie pracy, kiedy mam już mebelki i rośliny. Wybór elementów prowokuje pewne rozwiązania. Czasami faktycznie składa się ogródek ze składników pasujących do siebie idealnie, ale czasami to jest kwestia szukania rozwiązań w praktyce. Nie jest to trudne. Właściwie każde dziecko jest w stanie zrobić ogródek tak jak ja to robię – tłumaczy.\nWśród miniaturowych krzeseł\nDane statystyczne pokazują, że Polacy kochają majsterkowanie. Z raportu „Zrób to sam!” przygotowanego przez Allegro, Majsterki.pl i Mobile Institute wynika, że tego typu prace wykonuje w domach aż 83% badanych. 73% ankietowanych deklaruje, że czerpie z tego przyjemność. Wykonywanie miniaturowych ogrodów łączy aktywności z wielu dziedzin: architektury krajobrazu (na który mamy tu większy wpływ niż w przypadku ogrodów „tradycyjnych”), typowego ogrodnictwa oraz miniaturowego „stolarstwa”.\nDrewniane akcesoria, używane do tworzenia kompozycji, można kupić w wersji gotowej (dostępne są zarówno krzesła i stoliki, jak i figurki) lub samodzielnie wykonać za pomocą sklejki i kleju wikolowego. Przyszli ogrodnicy mają do dyspozycji zarówno szeroki wybór sadzonek, jak i pojemników – od ceramicznych doniczek po drewniane skrzynki. Jak mówi Agnieszka Lewartowska, szefowa kategorii Dom i Ogród w Allegro.pl: – Zakupy ogrodowe na Allegro zaczynają się w marcu i trwają do końca maja, w tym okresie sprzedaż w tej kategorii wzrasta nawet o 130% w porównaniu z resztą roku, ale przedstawiony w tekście trend pozwala na zajmowanie się tym hobby przez cały rok. Poza sezonem wiele produktów w kategorii Ogród jest tańszych, z czego też warto skorzystać.\nO to, co jest niezbędne do wykonania miniaturowego ogrodu, zapytaliśmy projektanta ogrodów z WK-Pracownia Architektury Krajobrazu. Joanna Wieczorek-Kupka tłumaczy: – Czym trzeba dysponować? Przede wszystkim pomysłem i odrobiną czasu na wykonanie. Wszystko zależy od efektu, jaki chcemy uzyskać oraz od przestrzeni, jaką dysponujemy. Możliwości jest tak wiele, że trudno nawet uściślić konkretne materiały do wykonania wymarzonego miniogródka. Na pewno przydatnym i głównym zasobem będzie wiedza na temat roślin, które zamierzamy umieścić w swojej kompozycji. Powinniśmy znać ich wymagania stanowiskowe oraz pielęgnacyjne.\n„Kwiat jest uśmiechem rośliny” – miał powiedzieć niemiecki pisarz Peter Hille. Miniaturowe ogródki z pewnością przynoszą wiele uśmiechu – zarówno podczas ich wykonywania, jak i później, gdy funkcjonują jako oryginalne ozdoby.\nCoraz mniej równo nasadzonych tui wokół przystrzyżonych pustych trawników. Przybywa ogródków spontanicznych i nostalgicznych. Miejsc, w których każdy z rodziny znajdzie dla siebie miły kąt.\nMałgosia Budzich, autorka popularnego bloga odnawialnia.pl, specjalnie dla nas przygotowała kilka pomysłów na balkonowe „zrób to sam”. Prostymi środkami można osiągnąć świetne efekty.


Wezwanie do naprawy fotelika BeSafe iZi Go X1\nDotyczy tylko BeSafe iZi Go X1 o numerze seryjnym od ZG0247548 do ZG(0)270529\nFoteliki, których dotyczy problem, należy niezwłocznie naprawić u wybranych sprzedawców BeSafe\nPotencjalny problem dotyczy tylko korzystania z fotelika w połączeniu z bazą BeSafe iZi Go X1 ISOfix. Korzystanie z fotelika jest bezpieczne, gdy jest zainstalowany w samochodzie za pomocą 3-punktowego pasa samochodowego\nNie wpływa to na BeSafe iZi Go Modular X1 i-Size, BeSafe iZi Go Modular i-Size, bazę ISOfix iZi Modular i-Size ani żadne inne produkty BeSafe\nW tym czasie, montuj fotelik za pomocą 3-punktowego pasa samochodowego. Zobacz jak:\nNie możesz znaleźć jednego lub więcej punktów naprawczych w swoim kraju? Mapa jest stale aktualizowana o punkty naprawy przez cały tydzień 11.\nJeśli zakupiłeś nowy BeSafe iZi Go X1 od 9 marca 2020 r., Sprawdź, czy ma naklejkę „SPRAWDŹ 2020” obok etykiety z numerem seryjnym. Następnie to siedzenie zostało naprawione i jest całkowicie bezpieczne w użyciu\nBezpieczne jest użytkowanie fotelika gdy jest zamontowany w samochodzie za pomocą 3-punktowego pasa samochodowego. Zobacz jak:\nJak naleźć numer seryjny\nW przypadku innych pytań lub wątpliwości skontaktuj się z BeSafe za pośrednictwem:\nRozumiemy, że ze względu na sytuację z COVID-19, możesz w tej chwili nie chcieć odwiedzać sklepu lub sklepy są po prostu obecnie zamknięte. Podczas oczekiwania na naprawę uszkodzonego fotelika, możesz bezpiecznie używać BeSafe iZi Go X1, instalując go w samochodzie za pomocą 3-punktowego pasa samochodowego. Potencjalne ryzyko bezpieczeństwa ma zastosowanie tylko w przypadku korzystania z fotelika w połączeniu z bazą ISOfix. Tutaj możesz zobaczyć, jak zainstalować go za pomocą pasa samochodowego: https://vimeo.com/393665762 Przykro nam, jeśli powoduje to jakiekolwiek niedogodności, ale zdrowie i dobre samopoczucie mają oczywiście najwyższy priorytet.\nNie, możesz zlecić naprawę fotela w jednym z wybranych sprzedawców detalicznych w celu wykonania tej poprawki. Listę sprzedawców można znaleźć tutaj


Listy z Whitechapel MORGAD\n4.87 (Ilość ocen: 3)\nTymczasem detektywi wykorzystują siłę dedukcji i przewagę liczebną, by go schwytać, nim dokona kolejnej zbrodni. Czy najsłynniejszy seryjny zabójca w historii ucieknie ponownie, czy tym razem dosięgnie go sprawiedliwość? Polowanie się rozpoczyna!\nIlustrator Gianluca Santopietro\nDrogi szefie wprowadza do gry trzy nowe rodzaje kart, których zadaniem jest pomoc detektywom lub Kubie Rozpruwaczowi...\nTajemnica Whitehall to doskonale dopracowana gra dedukcji i blefu, której akcja rozgrywa się w Londynie w czasach Kuby Rozpruwacza...\nOCENA 5/5 : Listy z Whitechapel - ta gra zmusza do dyskusji, a co za tym idzie stara się angażować wszystkich graczy. Gra ma ekstra klimat, a emocjonująca rozgrywka trwa do końca. Ta gra zmusza to mocnego myślenia. Jedyna wada tej gry to, to że jeden gracz może zdominować poczynania policji. Trzeba uczciwie powiedzieć, że nawet biorąc pod uwagę tę wadę, w większym gronie gra się przyjemniej i efektywniej. Produkt bardzo dobry polecam !\nDość trudna gra, zwłaszcza jeśli gracz odgrywający morderce ma już spore doświadczenie. Gra jest wymagająca, trudna, zmuszająca graczy do kalkulacji i obliczania swoich możliwości. Jest też dość długa, dlatego może nudzić, niemniej daje ogromne pole do popisu każdej ze stron w grze.\nUwielbiam Sherlocka Holmesa, Herculesa Poirot i klimat Anglii przełomu XIX i XX wieku. Uwielbiam gry dedukcyjne, których autorzy dają graczom minimum reguł, klimatyczne wyposażenie gry i duuuże pole do popisu dla własnych umiejętności myślenia:) Uwielbiam gry, które sprawdzają się przy każdej dozwolonej regułami liczbie graczy:) No, i uwielbiam nierozwiązane zagadki kryminalne:) Listy z Whitechapel mają to wszystko. A nade wszystko mają świetny klimat pogoni, ucieczki, blefu, kończącego się czasu i poczucia, że wszystko zależy tylko od możliwości Twego mózgu:) Grałem w Listy w gronie 2, 3 i 4-osobowym i każda gra kipiała od emocji, w niektórych partiach współgracze chodzili po pomieszczeniu, by lepiej myśleć, robili burze mózgów, zawzięcie dyskutowali, a w przypadku Kuby R. siedzieli cicho w skupieniu lub śmiali się pod nosem widząc mniej lub bardziej udolne wysiłki detektywów:) Niektórzy twierdzą, że cena jest za wysoka w stosunku do zawartości. Zgadzam się. Ale ja stosuję inną miarę - porównuję cenę z zabawą, jakiej dostarczyła mi gra. Listy są skromne (ale bardzo, bardzo klimatyczne), jednak dają niesamowitego kopa emocjonalnego podczas gry:) Nie ma w tej grze losowości, nie ma turlania kostkami, losowania kart przygód, niespodzianek itp., nie ma gromadzenia zasobów i skrzętnego inwestowania. Jest za to w tej grze coś, co sprawiło, że w trakcie wszystkich partii wszyscy gracze mieli wrażenie, że znajdują się na londyńskiej, zamglonej ciasnej uliczce, a zegar nieubłaganie odmierza czas... Ta gra ma KLIMAT, KLIMAT, KLIMAT i niesamowitą regrywalność:) PS: Ze względu na tematykę, byłbym ostrożny w prezentowaniu jej dzieciakom poniżej 13 roku życia...


Moje pasje...: Kocyk temperaturowy #1\nNa początku tego roku trafiłam na super wyzwanie na Blogu Twórczych Mam - mianowicie kocyk temperaturowy. Chodzi o to, że codziennie spisuje się temperaturę i zgodnie z nią robi jeden element/rząd kocyka przez cały rok.\nA że pod koniec zeszłego roku kupiłam sobie zestaw szydełek z Chin (za około 10 zł :D), a i od jakiegoś czasu chciałam się nauczyć robić kwadraty babuni, to uznałam, że połączę to wszystko ze sobą ;)\nCo prawda wiąże się to ze sporym kosztem jeśli chodzi o wełnę, bo jednak nie ukrywajmy - na taki koc potrzeba jej dużo, ale... ja sobie to rozłożyłam na "raty" i póki co kupiłam tylko chłodne kolory ;)\nKoc robię z włóczki Yarn Art Jeans.\nZa namową koleżanki postanowiłam zmienić koncepcję i zamiast jednokolorowych kwadratów dodatkowo otaczam je białą ramką (dzięki Dominika! Teraz jestem w 100% zadowolona z efektu ;))\nMoje włóczki przyszły dopiero 15 stycznia, ale udało mi się nadgonić czas. Oto efekty z całego stycznia:\nElementy nie są pozszywane ze sobą, to jest ten moment, którego się boję... Ale ustaliłam sobie koncepcję, że będę je zszywać poziomo jak uzbiera się odpowiednia liczba elementów, a pionowo dopiero pod koniec roku.\nJeśli jesteście chętne, żeby dołączyć, zapraszam tutaj:\ntemperaturami ze stycznia mogę się podzielić :)\nAutor: Greenfrog o 16:53\nEtykiety: koc temperaturowy, kwadraty babuni, szydełko\ntynka 31 stycznia 2017 19:34\nFajnie Sandra, że bierzesz udział w naszej zabawie w KTM :)\nZamknięcie koloru w białą ramkę fajnie wygląda!\nps. A ja pamiętam o "orzeszkach" dla Ciebie...i drobnej niespodziance też nie zapomniałam...tylko czasu było brak w tym świątecznym okresie...już wkrótce wszystko nadrobię :)\nUla K. 31 stycznia 2017 20:30\nSuper będzie kocyk :)\nhubka38 31 stycznia 2017 20:54\nOj tak- będę podziwiać!!!!!!\nEwelina Wielochowska 31 stycznia 2017 22:52\nCiekawie pomyślane :) A taki kocyk ma jakieś zastosowanie, że temperatura jest notowana? W sumie np wnuki mogą go odziedziczyć i zobaczyć jakie były temperatury za "naszych" czasów :P\nGreenfrog 31 stycznia 2017 23:10\ngeneralnie jeśli przyjmie się jedną skalę, i więcej osób będzie takie kocyki robić, to później można to porównać - jakie temperatury były w jakim regionie. Ale w przypadku tego wyzwania jest dość luźna interpretacja (i całe szczęście), więc każdy może robić wg swojej skali. Ja się na to skusiłam bo i tak planowałam się nauczyć robić kwadraty, a kocyk był moim małym marzeniem już od jakiegoś czasu ;) a poza tym bardzo lubię jak jest kolorowo, więc to dla mnie wyzwanie idealnie ;)\nmagdusiaa 1 lutego 2017 08:23\nJa łączę za sobą pojedyncze , a jak uzbiera się rząd to połączę go poziomo, tak chyba wyjdzie najlepiej. Chociaż to dla mnie pierwszy raz , łącznie elementów.\nTwój kocyk zapowiada się ślicznie.\nAguska31 1 lutego 2017 11:03\nCuuudnie sie zapowiada kocyk :)) Tez mnie korci by cos takiego zrobic ,ojj trzeba sie zmobilizowac ii tak wloczke wkoncu kupic na to :)) Pozdrawiam Cie cieplutko :))\nmikaglo 1 lutego 2017 15:28\nZapowiada się fantastycznie :) Nie mogę się doczekać na efekt końcowy :)\nSpalona Artystka 1 lutego 2017 18:30\nMamma Mai 1 lutego 2017 22:30\nŚwietnie Ci idzie! Powodzenia!\nEdyta - Sylwia 2 lutego 2017 06:11\nAle extra pomysł z tym kocykiem. Szczerze podziwiam za te elementy.\nmaneruki 3 lutego 2017 08:10\nSuper Ci idzie! A gdybys tak łączyła kwadraty na bierząco, robiąc ta biała ramkę?\nBabeczka 3 lutego 2017 13:27\nGenialny pomysł! :) Widać ogrom pracy i serca :) Aż nie mogę się doczekać efektu na koniec roku :D\nmrumru 6 lutego 2017 10:18\nta włóczka jest dość wydajna wiec aż tak po kieszeni może nie przetrzepie ;) i fajnie się nią robi :) powodzenia w dzierganiu :) na szczęscie kwadrat babuni jest dość wdzięczny w robieniu :) i mnie najbardziej przerażałoby potem zszycie w całośc kwadracików :P jestem ciekawa efektu końcowego :)\nPlinka Ka 6 lutego 2017 14:38\nCo prawda nie mam totalnie doświadczenia w dzierganiu, ale...jeśli wytrwasz w swoim postanowieniu to będziesz miec piekną narzutę! Będę trzymać kciuki! A ta biala obwódka jest super, dobrze, że posluchalaś koleżanki!Buziale!\ngeny po ojcu 10 lutego 2017 16:02\nAle świetny pomysł nigdy o czymś takim nie słyszałam, szkoda że nie potrafię dziergać, ale co tam wszystko przede mna - pomysł mega😊\ngeny po ojcu 10 lutego 2017 16:03\nelwira- ilustracje 10 lutego 2017 23:30\nfajny pomysl i wymaga duzo wytrwalosci ;) kocyk na efekcie koncowym na pewno bedzie cudny juz sobie go wyobrazam :) pozdrawiam\nczerwona filiżanka 11 lutego 2017 21:44\nElzbieta Jon 13 lutego 2017 22:23\nZapowiada się rewelacyjna praca, niech moc będzie z Tobą <3 ściskammmm!\nAnielique 15 lutego 2017 11:35\nTeż widziałam to wyzwanie, ale jednak się nie zdecydowałam, za mało czasu żeby codziennie robić kwadrat :( Będę podglądać ;)


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > Reżyser CZARNOBYLA wyreżyseruje dwa pierwsze odcinki serialowego spin-offu DIUNY\nReżyser CZARNOBYLA wyreżyseruje dwa pierwsze odcinki serialowego spin-offu DIUNY\nDune: The Sisterhood trafi na HBO Max.\nJeszcze w tym roku Denis Villeneuve wejdzie na plan kontynuacji Diuny. Twórca miał się zająć także reżyserią pilotażowych odcinków serialowego spin-offu Dune: The Sisterhood, dowiedzieliśmy się jednak, że zostanie zastąpiony przez innego twórcę.\nPierwszą wersję scenariusza serialu napisał Jon Spaiths, jednak przedstawiciele HBO Max nie byli do końca zadowoleni z tekstu, wobec czego Spaithsa zastąpiła Diane Ademu-John, która będzie teraz pełnić funkcję scenarzystki, showrunnerki oraz producentki. Reżyserią dwóch pierwszych odcinków zajmie się z kolei Johan Reck, który ma na koncie m.in. doceniony serial Czarnobyl.\nDune: The Sisterhood to prequel Diuny, osadzony 10.000 lat przed wydarzeniami z filmu. Zobaczymy w nim, jak doszło do powstania zakonu Bene Gesserit, do którego należała później także Lady Jessika, matka Paula Atrydy, grana w Diunie przez Rebekę Ferguson. Członkinie zakonu dysponują wyjątkowymi psychicznymi i fizycznymi zdolnościami, przez co uważane były za wiedźmy. Potrafią między innymi modulować swój głos tak, aby trafiał on do podświadomości słuchającego, co uniemożliwia mu sprzeciwienie się poleceniom.\nNa ten moment nie znamy szczegółów na temat obsady oraz daty premiery.


Pride And Prejudice - Jane Austen | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Oxford Seria: Oxford Bookworms klasyka\nPOV czytającego tę książkę -> jesteś przekupką w chustce na głowie na targu i wszystkimi uszami łapiesz wszystkie ploteczki.\nKlimat jest cudowny. Zdecydowanie wzbudził we mnie ochotę na więcej a'la historycznych ploteczek. Zasadom funkcjonowania w ówczesnym społeczeństwie przyglądałam się z ogromną ciekawością. Kiedyś prędzej mnie nudziły takie wyobrażenia, więc to, że dotrwałam do końca, uważam za książkowy sukces :D\nZadziwia mnie umiejętność budowania zdań, które nie dość, że ładne, to jeszcze sensowne. W szczególności w dialogach.\nNawet tego nie zauważyłam, ale na końcu książki znalazłam adnotację, że nie znajdziemy w tej historii męsko-męskich dialogów. Pozostaje mi wierzyć, że chociaż wśród ich rozmów można byłoby znaleźć współczesną swobodę :P\nWiększość romansów mnie denerwuje, ten natomiast był dla mnie wciągającą historią - być może to przez brak wyidealizowanej seksualizacji a z pełnią płynnych emocji, od nienawiści aż do uwielbienia i miłości.\nCo ciekawe, moje pierwsze feministyczne oko zamknęło się, by drugie mogło poczytać sobie z przyjemnością.\nKlimat jest cudowny. Zdecydowanie wzbudził we mnie ochotę na więcej a'la historycznych ploteczek. Zasadom funkcjonowania w ówczesnym społeczeństwie przyglądałam się z ogromną ciekawością. Kiedyś prędzej mnie nudziły takie wyobrażenia, więc to, że...\nZa każdym razem wracam do tej książki z wielką przyjemnością. Styl jakim jest napisana, dodaje jej uroku, bohaterowie są ciekawie przedstawieni, a ich losy potrwają mnie tak samo, za każdym razem, gdy czytam tę powieść. Uwielbiam klimaty tamtejszych czasów - dialogi, stroje kobiet i mężczyzn. Opis przepięknego krajobrazu jest dodatkowym atutem, ciężko znaleźć coś o co mogłabym się przyczepić. Daję 10/10, choć chciałabym więcej.\nZa każdym razem wracam do tej książki z wielką przyjemnością. Styl jakim jest napisana, dodaje jej uroku, bohaterowie są ciekawie przedstawieni, a ich losy potrwają mnie tak samo, za każdym razem, gdy czytam tę powieść. Uwielbiam klimaty tamtejszych czasów - dialogi, stroje kobiet i mężczyzn. Opis przepięknego krajobrazu jest dodatkowym atutem, ciężko znaleźć coś o co...\nPięknie napisane :) od czasu do czasu lubię przeczytać klasyka, a nie tylko kryminały ;)\nKsiążka posiadająca wiele uroku, czytało się ją na jednym wdechu. Niestety największą słabością lektury były dość częste streszczenia scen, zwłaszcza tych, które mogłyby zawierać ciekawe dialogi. Trochę też zabrakło mi pogłębienia uczuć między Elizabeth i Darcym, można by też lepiej dopracować charakter Darcy'ego.\nNa pewno najlepszymi momentami były ich rozmowy oraz ludzka obłuda, zwłaszcza w postaci pana Collinsa.\nNa pewno najlepszymi momentami były ich rozmowy oraz ludzka...\nNie sądziłam, że mnie tak wciągnie.\nUjmująca historia miłosna okraszona ironicznym humorem, sążną drwiną oraz filuterną niechęcią nieświadomie zakochanych.\nKultowy tytuł z klasyki literatury, a jednocześnie współcześnie przyjemna lektura.\nDługo się zbierałam do twórczości Austen i nie wiem jak się uchowałam nie znając adaptacji filmowej "Dymu i uprzedzenia" (oczywiście wiedziałam o ich istnieniu). Powieść na prawdę mi się podobała, a szczególnie sarkazm. Kilka razy po prostu głośno się śmiałam.\nMoże moja opinia będzie mało merytoryczna, ale Duma i uprzedzenie to jedna z najlepszych powieści Jane Austen po prostu 😃 Jane Austen albo się kocha albo nie znosi- ja zdecydowanie należę do tych pierwszych. Uwielbiam ironiczny styl autorki, ale także klimat tamtej epoki tak świetnie oddany na kartach powieści. A poza tym - Pan Darcy ❤\nOd tej książki rozpoczęła się moja przygoda z literaturą klasyczną. W wieku około 13 lat sięgnęłam po tą książkę zachęcona opiniami na jej temat, ogólnym zachwytem nad twórczością Austen. Po latach nadal dobrze ją wspominam i planuję wrócić do niej, tym razem w oryginalnej wersji językowej. Polecam miłośnikom XIX-wieku, romantycznym duszom, wszystkim zaciekawionym konwenansami, życiem, obyczajami XIX-wiecznej Anglii.\nOd tej książki rozpoczęła się moja przygoda z literaturą klasyczną. W wieku około 13 lat sięgnęłam po tą książkę zachęcona opiniami na jej temat, ogólnym zachwytem nad twórczością Austen. Po latach nadal dobrze ją wspominam i planuję wrócić do niej, tym razem w oryginalnej wersji językowej. Polecam miłośnikom XIX-wieku, romantycznym duszom, wszystkim zaciekawionym...\nNiełatwo jest żyć, zwłaszcza kobiecie, w świecie pełnym konwenansów i z góry narzuconych zasad. Tu króluje gra słów, a rozmaite niedopowiedzenia stają się przyczyną do wszelkich nieporozumień.\nKiedy jednym z głównych zadań rodziców, oprócz wykształcenia, jest wydanie córek za mąż, potrzeba uciec się do wielu forteli, a niekiedy i narazić zdrowie własnej córki, by zadanie się powiodło. Zamążpójscie to tym bardziej jest utrudnione, gdy w domu są same panny na wydaniu. A co jeśli kobieta, której piękny wzrok przykuwa męskie spojrzenie, jest tylko "znośna" i nie wywodzi się z zacnego rodu? Czy w imię rodzącego się uczucia można przezwyciężyć wszelką dumę i uprzedzenie?\nPowieść ta jest jednym najpiękniejszych romansów. Zarówno historia Jane i pana Bingley jak i Lizzy oraz pana Darcy'ego.\nRodzące się uczucie między najstarszą z panien Bennet a młodym mężczyzną wydaje się niewinne i czyste w samej postaci. Nawet chwilowe wtargnięcie między tych dwojga pana Darcy'ego nie może go zniszczyć.\nNatomiast do miłości rodzącej się między Lizzy a panem Darcy'm oboje muszą dojrzeć. Przedrzeć się przez wszelkie uprzedzenia i złamać dotychczasowe zasady. Choć interwencja Darcy'ego w sprawy siostry Elizabeth na nowo budzi w dziewczynie obrzydzenie, to jednak wszelkie późniejsze wydarzenia powodują, iż Lizzy ponownie patrzy na niego przychylnym okiem i dostrzega w nim wspaniałego mężczyznę.\nKiedy jednym z głównych zadań rodziców, oprócz wykształcenia, jest wydanie córek za mąż, potrzeba uciec się do wielu forteli, a niekiedy i narazić zdrowie własnej córki, by zadanie...


Raw Light: it goes without sayin’ - Czas Kultury\na oni wymyślili, że ze sztuczek.\nDominuje ma lewa strona,\na oni upierają się, że prawicy używam.\nŻycie dziś jednym tylko:\nna myśl o odejściu opada mię rozpacz.\nWidzę wiele okazji do zabaw,\nlecz nigdzie nie wychodzę.\nPrzyjdź śmierci niosąca równowagę,\nprzywróć nam właściwe miejsce.\nLękam się trwożyć mego anioła,\nbo nieczysto zgrana sztuka wypisana mi na twarzy.\n(Jean Cocteau, „Tempest of Stars. Selected Poems”)\nW „Raw Light” – tour de force, utkanym z półwidzenia antyspektaklu – Anna Nowicka neguje wszystkie utarte cechy czasoprzestrzeni teatralnej. Paradoksalnie jednak uaktywnia, czy wręcz angażuje w nas pierwotne lęki i pragnienia, które zawsze towarzyszyły człowiekowi konstruującemu ramy przedstawienia. Powracamy do źródeł (afektów?), z których wyrosła potrzeba tworzenia fikcyjnych przestrzeni obłaskawiających chropowatości i absurdy codzienności.\nJak określa stan przekroczenia okowów ciała Bonnie Buckner, jedna z nauczycielek Nowickiej:\nJakże potężna jest wiedza, iż dusza i ciało są jednym, że komunikują się ze światem fizycznym, miast przeżywać kruchość i podatność na siły zewnętrzne! Tworzą tym samym [w nas] stan energii, jak i poczucie odpowiedzialności. Jeśli chcę czuć się dobrze – uciekając od choroby fizycznej czy meandrów emocji i zdarzeń – muszę zaakceptować swą rolę w relacjach [ze światem] i odpowiedzieć na nie, by wytworzyć pożądane zmiany („Dream Your Self into Being”).\nW spektaklach „Stany wyśnione” i „Raw Light” zostaje zaakcentowane ścisłe współistnienie świadomości jawy i absurdalnych, alogicznych wyobrażeń ze snu (nie działających na zasadzie sąsiedztwa i antynomii, jak zwykło się ujmować tę relację):\nW Szkole Wyobraźni [do której uczęszcza Nowicka] zakłada się, że te dwa stany świadomości, te dwa rodzaje bycia cały czas się przeplatają. Gdy rozmawiamy, to zarazem śnimy. Proces intuicji, odczuć płynących z ciała i wyobrażeń, które są związane z przyszłością, z doświadczeniami z przeszłości, i z wyobrażeniami obecnymi – towarzyszy świadomemu myśleniu, konceptom i teoriom. Te dwa poziomy przenikają się we śnie. Gdy proces logiczny zasypia – zaczyna komponować się w formie snu.\nSpektakl śniony: brak początku i końca\nStałam z nieznanymi mi ludźmi w przestrzeni, która wyglądała zupełnie tak jak ta tutaj. I wtedy przyszedł ktoś, i myślałam, że to byłam ja, ale zdałam sobie sprawę, że to nie mogłam być ja, bo na to patrzę.\n(Anna Nowicka, „Stany wyśnione”)\nW filmie-performansie wychudłego ciała Silvii Calderoni „Legenda Kaspara Hausera” Davide Manuli przekonywał, że w postsekularnym świecie wyjątkowe przeżycie mszy zastępowane jest przez set DJ-ski – on może sprawiać, że popadamy w trans trochę już zapomnianych poruszeń ciała. W przestrzeni scenicznej Nowicka proponuje zatarcie dualizmu życia, rozpisanego przez nas na logiczność jawy i paradoksalność snu. Jej „śnione” spektakle co prawda mają początek i koniec, ale granice między nimi a rzeczywistością pozasceniczną są zaskakująco płynne. Jak do tego doszła?\nOtóż Nowicka manipuluje konwencją. Wiadomo, jak działa ona na co dzień: przychodzimy do teatru, siadamy na swoim miejscu i czekamy, aż zgasną światła. Potem oglądamy spektakl, światła zapalają się, następują brawa i wychodzimy ukontentowani, że schematycznemu rytuałowi stało się zadość.\nPolska performerka proponuje zatarcie różnic pomiędzy czasem świata doczesnego i momentem wyjątkowym przedstawienia. Na salę wprowadzają nas jej asystenci, bo światło już zawczasu zostało zgaszone, a zapalone zostać może równie dobrze w połowie spektaklu („Stany wyśnione”) lub stopniowo rosnąć w swej mocy, wypychając nas ku sobie („Raw Light”). Czujemy, że zawsze jesteśmy spóźnieni na jej spektakle – albo że wizytujemy stan, który trwał długo przed naszymi odwiedzinami i będzie postępował długo po tym, gdy opuścimy salę.\nPrzestrzeń teatru a percepcja wzrokowa\nKażdy wiersz to osnowa z ramion, co wymaga rozsupłania.\n(Jean Cocteau, introdukcja do filmu „Krew poety”)\nWirtuozeria Nowickiej nie wynika wcale z maestrii opanowania ciała, a raczej z tego, jak precyzyjnie można zmienić postrzeganie przez widza działań scenicznych, wyostrzając jego zmysły. W „Stanach wyśnionych” najciekawsze są te momenty, których nie widzimy, a jedynie słyszymy (w związku z tym, że tancerze poruszają się wokół widowni, niosąc ze sobą mobilne głośniki – przez co po ciemku doznajemy prawdziwego zawrotu głowy).\nPozornie banalnie prosta mechanika „Raw Light” opiera się na działaniach na granicy postrzegania wzrokowego. Nowicka udowadnia trudną do przecenienia wartość fizycznej obecności widza w spektaklu w przeciwieństwie do zapośredniczonej i niedoskonałej względem zmysłu wzroku projekcji filmowej.\nJak to ujął Martin Freeman w kontekście operacji fotograficznych:\nKiedy słońce już zajdzie, to nawet jeżeli udało się wam zrobić zdjęcie, jakie chcieliście, nie przestawajcie fotografować, dopóki jest jeszcze odrobina światła. Robienie zdjęć o zachodzie słońca może być bardzo ekscytujące i tak naprawdę nigdy nie wiadomo, kiedy światło znika na dobre. Możecie myśleć, że to już koniec, kiedy nagle zobaczycie wschodzący księżyc w pełni i otworzą się przed wami zupełnie nowe możliwości.\nJednak aparat fotograficzny i kamera filmowa są pozbawione zdolności przystosowawczych oka ludzkiego. Aby zrobić zdjęcie „prawie po ciemku”, potrzebny jest długi czas naświetlania – ale filmu w ten sposób już nakręcić się nie da. Wyjaśnienie jest proste: gdy ludzki zmysł wzroku przyzwyczaja się do małej ilości światła, maszyna przyzwyczaić się nie może przez ograniczające ją z założenia parametry jasności obiektywu, czasu naświetlania i tak dalej.\nNasze patrzenie jest względne. W „Raw Light” naszym udziałem staje się zatem postrzeganie tego, czego nie uchwyci żadna maszyna i co jest możliwe tylko w scenicznym „tu i teraz”. Nowicka, w warunkach granicznych dla adaptacji oka widza, wprawia swe ciało w precyzyjną serię poruszeń i drgań, które ze względu na niedostatek światła sprawiają wrażenie rozmytych i efemerycznych.\nPoza religijnymi dogmatami\nCiało artystki staje się przekaźnikiem nerwowego drgania, które wyłania się z mroku i ulega stopniowemu wyostrzeniu i klarowności w ospale rosnącej mocy światła. Ten proces jest tak drobiazgowo przygotowany i tak fizjologiczny, że staje się udziałem widza, który wraz z Nowicką wyrusza w podróż po różnych wyobrażeniach, z którymi Tancerka wchodzi w dialog.\nMamy tu więc do czynienia z namiastką czy też ekwiwalentem grupowego przeżycia. Stykamy się z aktem fizjologicznym – objaśnieniem mechaniki snu, które umyka klarownemu opisowi w formie tekstu. Przy tym Nowickiej w tym przekroczeniu postrzegania binarnej rzeczywistości wystarcza zgoła niewiele czynników (choć bacznie kontrolowanych), których liczba jest niewspółmierna do potocznego wyobrażenia o marzeniu sennym jako horror vacui wyobraźni i sprzątaniu bałaganu świadomości przed podświadomość. Jak wyjaśnia Nowicka:\n„Praca jest nad tym, aby umysł był w stanie obserwować – zobaczyć, co się dzieje. Zauważyć, że się w tym momencie śni. Żeby ten umysł obudzić. Wiem, że ta praca z wyobrażeniami jest dla mnie niesamowicie ważna. Mam wrażenie, że otwiera nowy sposób patrzenia, postrzegania rzeczywistości – i postrzegania mojego działania w tej rzeczywistości”.\nNowicka w „Stanach wyśnionych” kontroluje działania swoich tancerzy i wzrokiem pełnym wzruszenia pyta nas o to, czy przekraczamy z nią Rubikon pozornych postrzeżeń, przenikając do sennych metafor. Z kolei w „Raw Light” artystka wciąga nas w kameralny taniec światła i mroku – fizjologiczny w odczuciu, a intelektualny względem potencjału, który ze sobą niesie. To znacznie więcej niż gminne wyobrażenie o świadomym śnieniu, którym uleczymy się z chorób niedoskonałości. To bardziej lekcja widzenia – trochę jak ta, którą przeprowadzili w renesansie orędownicy perspektywy zbieżnej.\nPodejście Nowickiej do snów i teatru charakteryzuje też brak jednoznacznej pewności, nieobecność dogmatów w jej przedstawieniach. To zachęcające otwarcie na widza, na jego – choćby i bardzo szalone – interpretacje czy luźne skojarzenia, które przyjdą mu do głowy po spektaklu:\n„W tym podejściu widzi się, że nie ma jednego rozwiązania, jednej odpowiedzi. Nie mam odpowiedzi na świat, na rzeczywistość. Dostrzegam potencjał wielowarstwowości, interakcji między tymi warstwami i komponowania, które nie jest linearne, a bardziej poetyckie”.\nTen brak ciągów przyczynowo-skutkowych powoduje, że „Raw Light” nie powinno się czytać od początku – a raczej od momentu, gdy w nim naprawdę fizycznie ugrzęźniemy i będziemy starali się wybrnąć z zagadki tańca Anny Nowickiej.\npolska premiera: Teatr Studio, Warszawa, 26 stycznia 2017


Morze Bałtyk Szczecin specjalistą od piątych setów | Głos Szczeciński\nMorze Bałtyk Szczecin specjalistą od piątych setów\nAdam Tołoczko (w akcji). Andrzej Szkocki\n- To zupełnie inna drużyna - komentuje skład Morza Bałtyk Szczecin Adam Tołoczko, przyjmujący. - W tamtym sezonie mieliśmy silną kadrę, ale brakowało ambicji.\nTeraz walczymy do końca i potrafimy wyrwać rywalom punkty. Trudno się z taką wypowiedzią nie zgodzić. Podopieczni trenera Michała Dolińskiego, na cztery spotkania w drugiej lidze, zagrali już dwa tie breaki. W obu spotkaniach to oni schodzili z parkietu jako zwycięzcy. Na razie brakuje jeszcze pełnego zgrania, automatyzmu w niektórych elementach, jednak charakteru odmówić naszym siatkarzom nie można.\nSzczecinianie mają za sobą spotkania z potencjalnie najtrudniejszymi rywalami. Z gatunkowo niełatwych pozostał GTPS Gorzów Wielkopolski, z którym Morze Bałtyk zagra już w najbliższy weekend. Siatkarze ze Szczecina zajmują drugie miejsce w ligowej tabeli.\nW zdecydowanie gorszych nastrojach są zawodnicy SMS Świnoujście, występujący w tej samej klasie rozgrywkowej. Trenerzy zapowiadali, że ten sezon ma być lepszy, że kadra jest ciekawsza. Jednak wyniki na razie tego nie potwierdzają. W czterech spotkaniach ligowych SMS nie zdobył żadnego punktu. Na tym nie koniec. Ich stosunek setów to 1:12, co bezapelacyjnie zepchnęło ich na ostatnie miejsce w stawce.\nW najbliższej kolejce młodzi siatkarze ze Świnoujścia podejmą Orion Sulechów, przedostatnią drużynę tabeli. Może to będzie odpowiednia okazja do przełamania.


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2016/2271\nw sprawie równoważności giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych w Japonii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012\nuwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (1), w szczególności jego art. 2a,\nRozporządzenie (UE) nr 648/2012 ustanawia wymogi w zakresie usług rozliczeniowych i dwustronnego zarządzania ryzykiem dotyczące kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym oraz wymogi w zakresie zgłaszania takich kontraktów. W art. 2 pkt 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zdefiniowano jako kontrakty pochodne, które nie są zawierane na rynku regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) lub na rynku państwa trzeciego, który uznaje się za równoważny rynkowi regulowanemu zgodnie z art. 2a rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Tym samym każdy kontrakt pochodny, który jest zawierany na rynku państwa trzeciego nieuznawanym za równoważny rynkowi regulowanemu, jest do celów rozporządzenia (UE) nr 648/2012 klasyfikowany jako będący przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym.\nZgodnie z art. 2a rozporządzenia (UE) nr 648/2012 rynek państwa trzeciego uznaje się za równoważny rynkowi regulowanemu, gdy rynek ten spełnia prawnie wiążące wymogi, które są równoważne z wymogami określonymi w tytule III dyrektywy 2004/39/WE, i na bieżąco podlega skutecznemu nadzorowi i egzekwowaniu prawa w tym państwie trzecim.\nAby rynek państwa trzeciego mógł zostać uznany za równoważny rynkowi regulowanemu w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE, istotne skutki obowiązujących wiążących prawnie wymogów oraz rozwiązań w zakresie nadzoru i egzekwowania prawa powinny być równoważne skutkom wynikającym z wymogów Unii w kontekście celów regulacyjnych, których osiągnięciu służą. Celem oceny równoważności jest zatem upewnienie się, że prawnie wiążące wymogi, które mają zastosowanie do giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych w Japonii, są równoważne wymogom określonym w tytule III dyrektywy 2004/39/WE i że rynki te na bieżąco podlegają skutecznemu nadzorowi i egzekwowaniu prawa. Rynki, które w dniu przyjęcia niniejszej decyzji posiadają zezwolenie jako giełdy instrumentów finansowych i giełdy towarowe, powinny zatem być traktowane jako rynki uznawane za równoważne z rynkiem regulowanym w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE.\nJapońskie ramy prawne dla giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych obejmują ustawę o instrumentach finansowych i giełdach (Financial Instruments and Exchange Act, FIEA) z 2006 r., w której określono ramy regulacyjne dla giełd instrumentów finansowych, oraz ustawę o towarowych instrumentach pochodnych (Commodity Derivatives Act, CDA) z 2009 r., w której określono ramy regulacyjne i ramy nadzoru dla giełd towarowych. Kontrakty pochodne, w przypadku których aktywami bazowymi są towary, są notowane na giełdach towarowych, natomiast instrumenty pochodne, w przypadku których aktywami bazowymi są instrumenty finansowe, są notowane na giełdach instrumentów finansowych. Bardziej szczegółowe przepisy dotyczące giełd instrumentów finansowych zawarte są w zarządzeniu dotyczącym wykonania ustawy o instrumentach finansowych i giełdach (Order for Enforcement of the Financial Instruments and Exchange Act) i w rozporządzeniu rządu dotyczącym giełd instrumentów finansowych (Cabinet Office Ordinance on Financial Instruments Exchanges), natomiast bardziej szczegółowe przepisy dotyczące giełd towarowych zawarte są w zarządzeniu dotyczącym wykonania ustawy o towarowych instrumentach pochodnych (Order for Enforcement of the Commodities Derivatives Act) i w rozporządzeniu dotyczącym wykonania ustawy o towarowych instrumentach pochodnych (Ordinance for Enforcement of the Commodity Derivatives Act). Ponadto zarówno giełdy towarowe, jak i giełdy instrumentów finansowych posiadają stosunkowo szerokie uprawnienia do samoregulacji w odniesieniu do niektórych wymogów. Uprawnienia giełd instrumentów finansowych do samoregulacji obejmują w szczególności zasady prowadzenia działalności odnoszące się do wprowadzania do obrotu i wycofywania z obrotu instrumentów finansowych, uzgodnień dotyczących obrotu oraz wymogów w zakresie członkostwa. Zasady operacyjne muszą być przedłożone premierowi Japonii do zatwierdzenia (art. 81 FIEA). Uprawnienia giełd towarowych do samoregulacji wykonuje komisja ds. samoregulacji lub departament ds. samoregulacji takiej giełdy. W zasadach rynkowych giełdy towarowej określone są zasady obrotu i wymogi w zakresie członkostwa, przy czym wszystkie one muszą zostać przedłożone do zatwierdzenia ministerstwu ds. rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa (Ministry of Agriculture, Forestry and Fishery, MAFF) oraz ministerstwu ds. gospodarki, handlu i przemysłu (Ministry of Economy, Trade and Industry, METI). Zasady określone w drodze samoregulacji mają dla giełd wiążący charakter.\nPrawnie wiążące wymogi mające zastosowanie do giełd posiadających zezwolenie w Japonii prowadzą w następujących obszarach do istotnych skutków równoważnych skutkom wymogów określonych w tytule III dyrektywy 2004/39/WE: procedura udzielania zezwolenia, definicje, dostęp do giełdy, wymogi organizacyjne, wymogi dotyczące kadry kierowniczej wyższego szczebla, dopuszczanie instrumentów finansowych do obrotu, zawieszenie obrotu instrumentami, wycofanie instrumentów z obrotu, monitorowanie przestrzegania przepisów oraz dostęp do systemów rozliczania i rozrachunku.\nZgodnie z dyrektywą 2004/39/WE wymogi przejrzystości przed- i posttransakcyjnej mają zastosowanie wyłącznie do akcji dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych. Wprawdzie akcje mogą zostać dopuszczone do obrotu na giełdach instrumentów finansowych w Japonii, Komisja uważa jednak, że ocena tych wymogów nie ma znaczenia w kontekście niniejszej decyzji, gdyż jej celem jest weryfikacja równoważności prawnie wiążących wymogów mających zastosowanie do rynków w państwie trzecim w odniesieniu do kontraktów pochodnych zawieranych na tych rynkach.\nNależy zatem stwierdzić, że prawnie wiążące wymogi dla giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych w Japonii przynoszą skutki równoważne skutkom wynikającym z wymogów określonych w tytule III dyrektywy 2004/39/WE.\nGiełdy towarowe działają pod nadzorem METI i MAFF. Ustawa o towarowych instrumentach pochodnych określa ramy uprawnień METI i MAFF w zakresie nadzoru. W szczególności METI i MAFF zatwierdzają zasady rynkowe, zasady dotyczące umów pośrednictwa (brokerskich), zasady rozwiązywania sporów lub zasady regulujące działalność komisji ds. nadzoru transakcji rynkowych giełdy towarowej, jak również wszelkie zmiany tych zasad. Ponadto w celu zapewnienia uczciwego obrotu i ochrony inwestorów METI i MAFF mogą zażądać od giełdy towarowej wprowadzenia zmian do umowy spółki, do innych zasad lub do metod prowadzenia działalności, lub zastosowania wszelkich innych środków mających na celu usprawnienie prowadzenia przez nią działalności. Jeżeli giełda towarowa w niewłaściwy sposób korzysta z uprawnień do samoregulacji i nie stosuje niezbędnych środków służących zapewnieniu uczciwego obrotu i ochrony inwestorów, METI i MAFF mogą cofnąć jej licencję lub częściowo lub w całości zawiesić prowadzenie przez nią działalności. Giełdy instrumentów finansowych podlegają nadzorowi przez premiera Japonii, który przekazał odpowiednie uprawnienia komisarzowi japońskiej agencji ds. usług finansowych (Japan Financial Services Agency, JFSA). W rozdziale V sekcja 5 FIEA określone są środki nadzorcze, którymi dysponuje JFSA. W szczególności w przypadku gdy giełda instrumentów finansowych narusza przepisy ustawowe lub wykonawcze, JFSA może cofnąć jej licencję lub wydać nakaz zawieszenia przez giełdę całości lub części prowadzonej działalności. Ponadto JFSA może zażądać od giełdy instrumentów finansowych wprowadzenia zmian do umowy spółki, do zasad operacyjnych, zasad dotyczących umów pośrednictwa (brokerskich) lub do wszelkich innych zasad lub praktyk w zakresie obrotu, bądź do zastosowania innych środków niezbędnych do celów nadzoru. Umowa spółki giełdy instrumentów finansowych musi uwzględniać kwestię sankcji za naruszenie jej zasad prowadzenia działalności przez jej członków. Jeżeli giełda instrumentów finansowych nie prowadzi nadzoru nad rynkiem w sposób skuteczny, JFSA może podjąć działania służące egzekwowaniu przepisów, w tym cofnąć licencję lub zawiesić prowadzenie działalności.\nNależy zatem stwierdzić, że giełdy instrumentów finansowych i giełdy towarowe na bieżąco podlegają w Japonii skutecznemu nadzorowi i egzekwowaniu prawa.\nNależy zatem uznać, że warunki określone w art. 2a rozporządzenia (UE) nr 648/2012 są spełnione w odniesieniu do giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych posiadających zezwolenie w Japonii.\nPodstawę niniejszej decyzji stanowią prawnie wiążące wymogi dotyczące giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych mające zastosowanie w Japonii na dzień przyjęcia niniejszej decyzji. Komisja powinna w dalszym ciągu regularnie monitorować zmiany rozwiązań prawnych i nadzorczych dotyczących tych rynków oraz spełnianie warunków, na podstawie których podjęto niniejszą decyzję. W szczególności Komisja powinna dokonać przeglądu niniejszej decyzji w świetle rozpoczęcia stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 (3) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (4).\nOkresowy przegląd rozwiązań prawnych i nadzorczych obowiązujących w Japonii w stosunku do giełd instrumentów finansowych i giełd towarowych pozostaje bez uszczerbku dla możliwości dokonania przez Komisję w dowolnym momencie nadzwyczajnego przeglądu, jeżeli w związku z istotnymi zmianami konieczna stanie się ponowna ocena przez Komisję równoważności stwierdzonej niniejszą decyzją. Taka ponowna ocena może prowadzić do uchylenia niniejszej decyzji.\nDo celów art. 2 pkt 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 giełdy instrumentów finansowych i giełdy towarowe posiadające zezwolenie w Japonii i wymienione w załączniku uznaje się za równoważne rynkom regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE.\nGiełdy instrumentów finansowych i giełdy towarowe w Japonii, o których mowa w art. 1:


Na chmurze. – Agnesonthecloud.pl. Blog thinkstylowy. Do pomyślenia.\nStoję w samym środku życia, które jak gdyby nigdy nic pulsuje oddechem, w którym tak samo jak w ubiegłym roku mijają upalne dni lipca, przekwitają piwonie i dojrzewają orzechy i miasto tak samo jak co dzień budzi się hałaśliwie wcześnie rano.\nNie sprawdzam już, co robiłam tamtego lata o tej samej porze, na dzień dzisiejszy chyba nawet nie mogę sobie dobrze przypomnieć, tyle zdarzyło od tamtego czasu, że wydaje mi się, że minęły już całe lata. A ja jestem kimś zupełnie innym.\nWiem, że to oddychające życie, to co w nim istnieje, od szorstkiej trawy pod stopami po słońce nad głową, daje mi teraz wszystko, co jest potrzebne, żeby ukoić i uznać to, co się stało.\nPoddaję się zatem temu niezmiennemu rytmowi przemijania i odradzania się. Wiem, że nawet to, co dziś tak boli, niemożliwie, stanie się czymś, z czym w końcu nauczę się sobie radzić. Nauczę się sobie radzić ze sobą. Nauczę się siebie. Ostrożnie, z czułością, jak z blizną po głębokiej ranie.\nSkładam się więc rozsypaną do granic, czasem mniej, czasem bardziej. Krok do przodu, trzy do tyłu, pół w przód, na dziś więcej nie mam siły. Tyle wystarczy. Niczego od siebie nie wymagam.\nCzasem nie mogę zrobić nic poza rozpłakaniem się.\nCzasem są też dni, kiedy zatrzymuję się gdzieś w środku dnia w pół słowa i gestu i wydaje mi się, że to nie jest jednak moje życie. To sen. Ale skoro w nim jestem, to kto zatem śni i dlaczego to taka opowieść?\nO piątej trzydzieści rano jednak zawsze zwycięża życie. Za oknem ptaki ze swoją codzienną, poranną historią, beztroska lipca i intensywność samolotów na niebie i autostrady w kierunku na południe, do słońca i nad falującą wodę.\nObok mojej twarzy oddech psa gotowego do kompletnej radości istnienia, jakby poza tą obecną chwilą niczego innego nie było.\nZanurzam się więc w to życie wiedząc, że dziś będzie mi łatwiej niż wczoraj. Oswajam to, co nowe, cierpliwie, bez pośpiechu i wyparcia.\nPiję w ciszy kawę, kroję jeszcze ciepły chleb, czekam, aż wstaną dzieci.\nWracam do mojego miasta, w którym w sobotę po południu nie ma już świateł na skrzyżowaniach, jest tak pusto.\nWracam do miejsc, których mieszanką jestem. Do ludzi, słów, dzikości serca i jego blizn. Czuję każdy swój szew, każde zgrubienie i gładkość.\nNie byłoby mnie, gdyby nie to wszystko. Również to, co odeszło stąd, stając się gwiezdnym pyłem. Może już nową gwiazdą?…\nJakie to piękne, że mogliśmy się siebie doświadczyć w tym wielkim, niekończącym się wszechświecie.


HR-owcy w pracy: motywacja i rozwój ważniejsze od zarobków [Raport] - HRtrendy.pl - Aktualności HR - HRtrendy.pl\nPortal HR > Aktualności HR > HR-owcy w pracy: motywacja i rozwój ważniejsze od zarobków [Raport]\nPonad połowa specjalistów i menedżerów planuje w przeciągu najbliższych miesięcy zmienić pracę. Co czwarty z nich poszukuje jej aktywnie. 30% specjalistów i menedżerów z obszaru HR, odpowiedziało że nie poszukuje pracy, co jest najwyższym wynikiem wśród badanych grup zawodowych\n– wynika z 4 edycji badań Antal International „Aktywność specjalistów i menedżerów na rynku pracy”.\n– Specjaliści i menedżerowie związani z obszarem HR należą do specyficznej grupy zawodowej. Realizują politykę personalną w danej organizacji, często wdrażając nowe pomysły i rozwiązania, wychodząc czasem poza standardy i procedury. Jeżeli jednak w dłuższej perspektywie ich działania nie są doceniane, brakuje akceptacji na ich propozycje, wówczas zaczynają rozglądać się za miejscem, gdzie mogą realizować swoje pomysły – podkreśla Marta Tobiasz, starszy konsultant, Antal HR & Admin.\nRespondenci związani z obszarem HR należą także do grupy, która oczekuje najmniejszego wzrostu wynagrodzenia przy zmianie pracy (o 22%). Jak zaznacza Marta Tobiasz, istota wynagrodzenia jest dla specjalisty czy menedżera z obszaru HR kwestią drugorzędna\n– Rozwój, możliwość realizowania projektów HR-owych to najważniejsza motywacja dla nich. Stąd oczekiwania finansowe nie są tak wysokie jak u innych grup zawodowych – dodaje.\nBadania wykazały także, że aż 67% respondentów z obszaru HR dopuszcza możliwość przekwalifikowania się by podjąć prace w innej niż dotychczas dyscyplinie zawodowej.\nNie za wysoki w stosunku do innych dyscyplin zawodowych jest również wskaźnik relokacji – tylko 38% respondentów z obszaru HR przyznało się, że zmieniało miejsce zamieszkania ze względu na podjęcie nowej pracy.\nSpecjaliści i menedżerowie związani z HR przyznali także, że w ciągu roku otrzymali średnio 7 zaproszeń do projektów rekrutacyjnych.\nJak wynika z 4. edycji badań specjaliści i menedżerowie mimo że deklarują chęć zmiany pracy, to co raz mniej aktywnie jej poszukują. 27% z nich poszukuje aktywnie pracy, 51% biernie (cv jest dostępne na portalach rekrutacyjnych i społecznościowych i respondenci są otwarci na nowe propozycje zawodowe). 22% pracowników średniego i wyższego szczebla w ogóle nie poszukuje nowego zatrudnienia. Jednak większość badanych osób (96%) jest gotowa rozważyć ofertę otrzymaną bezpośrednio od rekrutera.\nEksperci Antal International zwracają uwagę, że wyniki raportu wskazują na pierwsze sygnały otwierającego się rynku pracownika, a wraz z niską lojalnością kadry rodzi to nowe wyzwania dla pracodawców.\n– Niewątpliwie duża chęć zmian wśród kadry specjalistycznej i menedżerskiej wymusza na pracodawcach przyjrzenie się z większą wnikliwością systemom motywacyjnym w swoich organizacjach. Warto jednak pamiętać, że duża dynamika strukturalna ma też swoje zalety – na przykład umożliwia przypływ nowej wiedzy do organizacji – komentuje Artur Skiba, prezes Antal International i wiceprezes Stowarzyszenia Agencji Zatrudnienia.\npraca Prawo pracy Rekrutacja benefity pracownicze kariera wynagrodzenia szkolenia bezrobocie wydarzenia hr raport zatrudnienie pracownik employer branding motywacja zarobki\nKompetencje Przywódcze Nowych Liderów [Badanie Deloitte]\nPrawie 90 proc. polskich menedżerów wskazuje, że szeroka perspektywa w...


W Płocku od czerwca ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych - WP Moto\nJak poinformował w czwartek Konrad Kozłowski z biura prasowego płockiego Urzędu Miasta, ciężki ruch tranzytowy oraz pojazdów z materiałami niebezpiecznymi będzie odbywał się tam "bez ograniczeń wyłącznie po drogach, które będą pełnić funkcję stworzonych do tego celu korytarzy komunikacyjnych".\n"Od czerwca w wielu miejscach na terenie Płocka zaczną funkcjonować strefy, do których wjazd i poruszanie się pojazdów ciężarowych i przewożących towary niebezpieczne będzie ograniczony i możliwy wyłącznie w oparciu o posiadane zezwolenie w postaci stosownego identyfikatora umieszczonego za przednią szybą po lewej stronie pojazdu" - podkreślił Kozłowski.\nWyjaśnił, iż ciężki ruch tranzytowy oraz z materiałami niebezpiecznymi będzie odbywał się bez ograniczeń wyłącznie po drogach pełniących rolę "stworzonych do tego celu korytarzy komunikacyjnych". Identyfikatory do wjazdu i poruszania się wyznaczonymi ulicami będą musiały posiadać pojazdy przewożące towary niebezpieczne oraz o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton i o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 8 ton.\nWprowadzenie ograniczeń dla pojazdów ciężarowych i przewożących ładunki niebezpieczne samorząd Płocka realizuje w oparciu o projekt zgłoszony do Budżetu Obywatelskiego Płocka 2013 "Stop Tirom". Jego pomysłodawcy uznali za zasadne wydawanie specjalnych zezwoleń dla pojazdów objętych ograniczeniami, dzięki którym będą one mogły wjeżdżać na określone ulice miasta pod warunkiem spełnienia określonych wymagań.


Kolekcja Della. To bardzo elegancka i szykowna kolekcja mebli dostępna w kolorach czarnym (MDF + akryl), antracyt (MDF + akryl) oraz białym. W jej skład wchodzi szeroka szafka podumywalkowa z dedykowaną ceramiczną umywalką Line o szerokości 60 lub 80 cm. Kolekcja wykonana jest z wysokiej jakości materiałów, a ciemne szafki dzięki połączeniu MDF + akryl, mają wysoki połysk. Meble łatwo utrzymać w czystości, dzięki płaskim i gładkim powierzchniom. Szafki mają ergonomiczne uchwyty, mechanizmy samodomykające i hamujące, a także szklane półki. Ceny mebli z kolekcji Della zaczynają się od 245 zł brutto.\nKolekcje Ramos Standard i Ramos Evolution. To meble dostępne w trzech wariantach kolorowych: biel/legno ciemne, biel/legno jasne oraz biel/dąb. Korpusy szafek wykańczane są różnymi barwami drewna, natomiast fronty pozostają białe i delikatnie połyskują. Kolekcje Ramos składają się z szafki podumywalkowej lustra i szafki wiszącej wysokiej. Meble są wykonane z wysokiej jakości materiałów, dzięki płaskim powierzchniom łatwo utrzymać je w czystości. Drzwi szafek mają specjalne mechanizmy samodomykające i hamujące, mogą także otwierać się na prawą lub lewą stronę. Wersja Ramos Evolution została zaprojektowana w nieco nowocześniejszej wersji, drzwi szafek mają oryginalnie wyprofilowane boki, tworzące ciekawy motyw odwróconego trójkąta, dzięki któremu łatwiej otworzyć drzwi szafki. Ceny mebli w kolekcji Ramos Standard i Ramos Evolution zaczynają się od 241 zł brutto.


Stwórz piękny ogród na balkonie - Biznes w INTERIA.PL\nPlanując przemienienie balkonu w zieloną oazę, trzeba przede wszystkim zastanowić się, jak najlepiej wykorzystać warunki na nim panujące. Pierwszym krokiem powinno być zatem dokładne zmierzenie dostępnej przestrzeni. W zależności od tego, czy posiadamy typowy balkon prostokątny, czy może ciekawszy asymetryczny lub łukowaty, różne będą możliwości aranżacyjne.\nW przypadku mniejszych balkonów najważniejsze jest unikanie przeładowania przestrzeni. Warto ograniczyć liczbę mebli, pozostawiając co najwyżej niewielki stolik i jedno lub dwa krzesła. Najlepiej sprawdzą się lekkie materiały (technorattan czy tworzywa sztuczne) oraz jasne kolory. Donice z roślinami najlepiej rozmieszczać na balustradzie, pozostawiając na podłodze wolne miejsce. Taki balkon warto zagospodarować przede wszystkim w pionie - dobrze sprawdzą się rośliny pnące się po kratownicy lub donice wiszące.\nPosiadacze większych balkonów mogą pokusić się o stworzenie oazy gęstej od zieleni i kwiatów. Jeden kącik przeznaczmy na meble do wypoczynku, a pozostałą przestrzeń wypełnijmy roślinami. Ważne jednak, by nie przesadzić ze zróżnicowaniem gatunkowym - pstrokaty balkon nie będzie się prezentował dobrze. To samo dotyczy donic - powinny być one raczej dopasowane kolorystycznie niż kontrastowe.\nJakie doniczki na balkon?\nPrzy wyborze donic na balkon warto pamiętać, że będą one pełnić nie tylko funkcję dekoracyjną, ale też praktyczną. Popularne donice metalowe mogą być piękne, ale wiele roślin szybko w nich zwiędnie z powodu przegrzania. Z kolei donice kamienne czy betonowe mogą zachwycać wyglądem, grożą jednak zbytnim obciążeniem balkonu.\nOptymalnym wyborem będą donice ceramiczne lub gliniane, które pozwolą glebie oddychać, a jednocześnie będą się pięknie prezentować. Lekkie tworzywa sztuczne takie jak plastik najlepiej wybierać tylko w przypadku zawieszania donic na balustradzie balkonu - będą one najbezpieczniejsze.\nPrzygotowując donice, pamiętajmy o tym, by miały one otwory w dnie oraz odpowiednio głębokie podstawki. Nie wolno też zapomnieć o odpowiednim drenażu - wystarczy kilkucentymetrowa warstwa żwiru, keramzytu lub potłuczonej ceramiki na dnie, by zapobiec gniciu korzeni.\nKolejnym krokiem będzie ocena ekspozycji mieszkania. Wiecznie zacieniony balkon od strony północnej wymagać będzie innych roślin i zabiegów niż dobrze nasłoneczniony balkon południowy. Na każdym z nich da się na szczęście stworzyć piękny ogród, będzie on jednak wymagał odmiennego podejścia.\nJeśli nasze okna z reguły znajdują się w cieniu, postawmy na rośliny niezbyt światłolubne, preferujące chłód i wilgoć. Najlepiej sprawdzą się tu gatunki takie jak barwinek, trzykrotka, fuksja, begonia, niezapominajka, bratek, koleus, plektrantus, bukszpan i klasyczna pelargonia. W cieniu znakomicie będzie się też czuła większość ziół, odstraszając przy okazji komary.\nBalkon nasłoneczniony to okazja do zasadzenia roślin takich jak pelargonia, żeniszek meksykański, lantana, petunia, nasturcja, maciejka, rozchodnik, rojnik, lawenda, heliotrop czy werbena. Z roślin wiszących warto zdecydować się na gatunki mało wymagające, takie jak np. lobelie i surfinie.\nOsobną kwestię stanowi balkon bardzo wietrzny. Silne wiatry mogą poczynić w roślinach duże szkody, dlatego trzeba się odpowiednio przeciw nim zabezpieczyć. Zamiast roślin wysokich i wiotkich postawmy na niskopienne, o mocnych systemach korzeniowych. Sprawdzą się tu m.in. żeniszek, portulaka, begonia stale kwitnąca, aksamitka czy smagliczka.\nSadzimy, nawozimy, podlewamy\nGdy aranżacja balkonu jest już wybrana, meble rozstawione, a donice i sadzonki zakupione, pozostaje nam zająć się rozmieszczeniem i pielęgnacją roślin. Pamiętajmy o doborze typu gleby odpowiedniego dla każdego z gatunków - jedne będą preferowały ziemię nieco kwaśną, a inne zasadową. Najlepiej wykorzystać gotową mieszankę z kwiaciarni wspomagającą wzrost roślin, nie zapominając o wspomnianej warstwie drenującej.\nPrzy sadzeniu umieszczamy rośliny na takiej samej głębokości, na jakiej rosły poprzednio. Należy zachować ostrożność, by nie uszkodzić delikatnych korzeni. Jako że świeże podłoże nasycone jest substancjami odżywczymi, nowe sadzonki z reguły wystarczy obficie podlać. Pilnujmy regularnego nawadniania doniczek (nawet 1-2 razy dziennie) szczególnie w pierwszych tygodniach - w przeciwnym razie sadzonki mogą sobie nie poradzić.\nNawożenie najlepiej rozpocząć 2-3 tygodnie po posadzeniu kwiatów czy ziół. W kwiaciarniach dostępne są specjalne nawozy, które z powodzeniem wzmocnią korzenie i pędy. W większości przypadków najlepiej nawozić co tydzień lub dwa. I to w zasadzie tyle! Jeśli będziemy pielęgnować rośliny z uwagą i troską, pięknym balkonowym ogrodem będziemy się cieszyć przez długie miesiące, a nawet lata.


1 kwietnia 2019 adminTrendy\nWszystka osoba marzy o drobnej talii bez forsownych zadań oraz ostatecznej zmiany nawyków żywieniowych. Dietetycy doradzają, iż treścią utraty zbytecznych kilogramów jest uzasadniona dieta wartościowa w momenty odżywcze. Większość profesjonalistów z żywienia twierdzi, że nie[…]\nVaryforte – Żylaki to poważny kłopot jednakże Varyforte poradzi sobie bez problemu!\nJeżeli przechodzisz z warunku żylaków i pajączków pewnie wiesz, iż obok nieestetycznego profilu to poważna choroba, która nieleczona może przemienić się w gorące zaburzenie. Krem Varyforte toż najnowsze odkrycie kosmetologów, które oddane jest do zwracania[…]\nByć jasny jędrny biust marzy każda przedstawicielka pięknej połowy ludzkości. Niestety, z wiekiem doskonalą się formy, tracą uwodzicielski wygląd. W ostatecznym etapie bardziej tanim wyjściem staje się krem UpSize. Krem do rozwijania biustu UpSize jest[…]


Firmy, Biznes, Finanse - Biuro rachunkowe - Katalog Stron Internetowych strona pierwsza\nDodano: 26 02 2008\nWięcej informacji o: biuro rachunkowe warszawa\nWięcej informacji o: BIURO RACHUNKOWE Białystok\nDodano: 30 01 2009\nProfesjonalne biuro rachunkowe w Szczecinie. Usługi księgowo-podatkowe. Oferujemy fachową pomoc przy rozwiązywaniu problemów. Biuro specjalizuje się w prowadzeniu dokumentacji podatkowych małych i średnich przedsiębiorstw. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą. Posiadamy certyfikat MF i ubezpieczenie OC.\nWięcej informacji o: biuro rachunkowe szczecin\nDodano: 13 02 2009\nBiuro rachunkowe Radom - Renoma - oferuje sługi księgowe, w tym pełna księgowość. Biuro rachunkowe Radom - Renoma - oferuje sługi księgowe, w tym pełna księgowość.Biuro rachunkowe Radom - Renoma - oferuje sługi księgowe, w tym pełna księgowość. Biuro rachunkowe Radom - Renoma - oferuje sługi księgowe, w tym pełna księgowość.\nWięcej informacji o: Usługi