16WDH Rok 1944\n1944-12-31 | Warszawa | Marek Gajdziński\nŻeby zrozumieć nastroje panujące wśród warszawiaków na początku 1944 roku trzeba wiedzieć przede wszystkim jedno. W tym czasie nikt już nie miał wątpliwości, że klęska Niemiec jest nieuchronna. Znając naturę hitlerowskiego reżimu łatwo też można było przewidzieć, że im bardziej będą osłabieni z tym większym okrucieństwem będą się odnosić do swoich wrogów. Każdy miał pełną świadomość, że może nie dożyć jutra, a tym bardziej ich klęski, ale Niemcy i tak w końcu tę wojnę przegrają. Im szybciej to nastąpi, tym mniej będzie ofiar.\nJuż 6 stycznia 1944 roku wojska sowieckie przekroczyły przedwojenną granicę Polski, a pod koniec lipca sforsowały Bug i zbliżały się do linii Wisły. W maju po zaciekłej bitwie o Monte Casino, w którego zdobyciu decydujący udział mieli polscy żołnierze gen. Andersa, wojska alianckie przełamały opór niemiecki na Półwyspie Apenińskim i 4 czerwca zajęły Rzym, stolicę Włoch będących do niedawna największym sojusznikiem Niemiec w Europie. Niemal równoległe, bo 6 czerwca, wojska alianckie przeprowadziły ogromną operację desantową w Normandii i utworzyły we Francji od dawna oczekiwany potężny front zachodni. Niemcy zmuszeni walczyć jednocześnie na wschodzie, południu i zachodzie nie mieli już najmniejszych szans na zwycięstwo. Ich potencjał militarny uległ rozproszeniu i był systematycznie niszczony. Od kilku lat systematycznie bombardowano z powietrza cały niemiecki potencjał przemysłowy uniemożliwiając tym samym odtwarzanie uzbrojenia niemieckiej armii.\nNa ulicach Warszawy czuć było atmosferę wyczekiwania na moment, w którym będzie można dołożyć własną cegiełkę do wspólnego alianckiego zwycięstwa. Dowództwo Armii Krajowej opracowało plan „Burza” zakładający rozpoczęcie otwartej walki zbrojnej w celu związania wojsk niemieckich wycofujących się pod naporem sowietów. To był cel wojskowy. Plan miał także cel polityczny. Chodziło o to, aby wojska sowieckie wkraczały na tereny i do miast już przez wojsko polskie wyzwolonych, gdzie gospodarzem będzie polska władza podlegająca legalnemu rządowi polskiemu z tymczasową siedzibą w Londynie.\nDziś już wiemy, że z politycznego punktu widzenia wysiłek ten nie miał większego sensu, bowiem pod koniec 1943 przywódcy USA, Wielkiej Brytanii i ZSRR zawarli na konferencji w Teheranie porozumienie w sprawie dalszych losów Polski. Związkowi Sowieckiemu oddano prawie połowę terytorium Polski ustanawiając granicę na linii Curzona. Postanowiono także, że przyszłe państwo polskie utworzone na pozostałych terenach znajdzie się w strefie wpływów Rosji Sowieckiej. Oznaczało to oddanie naszego kraju całkowicie pod kontrolę ZSRR. Co gorsza, na wniosek Roosvelta, który przygotowywał się do wyborów prezydenckich w USA, gdzie Polonia miała spore wpływy i znaczenie, ustalenia w sprawie przyszłych granic Polski utajniono przed polskim rządem i opinią publiczną. Akcja „Burza”, nawet gdyby się powiodła, nie mogła więc przynieść istotnych korzyści politycznych, bowiem los Polski był już przesądzony. Wyzwalanie polskich miast przez Armię Krajową miało co najwyżej znaczenie symboliczne.\nNiezależnie od planów o charakterze militarnym i politycznym, ogromna cześć polskiej młodzieży rwała się do walki, aby dać Niemcom nauczkę, pomścić ofiary terroru, lata upokorzeń i bezsilności wobec ogromu popełnionych przez nich zbrodni oraz zwyczajnie odnaleźć własną godność w równej walce.\nZ początkiem roku Szesnastka zreorganizowała swoją strukturę, aby dopasować ją do schematu organizacyjnego Szarych Szeregów. Weszła w skład Bloku „Prochownia” (Okręg Ochota), którego komendantem był hm. „Rokita” (Stefan Mirowski).\nZ uwagi na to, że instruktorzy i najstarsi harcerze mieli już swoje bardzo poważne przydziały wojskowe zrezygnowano z utworzenia własnego oddziału GS (Grupy Szturmowe). Pozwolono im na zachowanie dotychczasowych przydziałów. Nie mogło być inaczej ze względów bezpieczeństwa.\nUtworzono natomiast własną drużynę BS (Bojowe Szkoły) . W jej skład weszli wszyscy zastępowi oraz Tadek Sułowski, Staszek Starowieyski i Michał Dowbor. Drużyna ta została bezzwłocznie włączona w program prowadzonego w Szarych Szeregach szkolenia wojskowego.\nReszta Szesnastki znalazła się w strukturze organizacji „Z” („Zawisza”) Szarych Szeregów i stała się rojem czyli hufcem o kryptonimie „Sulima”. Hufcowym został „Michał” (Michał Woynicz - Sianożęcki), a jego zastępcą „Andrzej” (Andrzej Zieliński).\nDotychczasowe plutony zostały przemianowane na drużyny, a zastępy na patrole. Przydzielono im konspiracyjne, szaroszeregowe kryptonimy:\ndrużyna 100 – drużynowy „Dzidek” (Stefan Medwadowski) – zastępy Janka Stokowca, Staszka Starowieyskiego i Jasia Moesa\ndrużyna 200 – drużynowy „Zdziś” (Zdzisław Szeliski) – zastępy Wacka Gabary i „Placka” Józka Przewłockiego\ndrużyna 300 – drużynowy „Witek Biały” (Witek Konczykowski) – zastępy „Jacka” Zygmunta Przewłockiego i Feliksa Szebeko.\nTadek Sułowski jako doświadczony zastępowy został odkomenderowany do szaroszeregowej drużyny „Giganty”.\nPraca roju „Sulima” została podporządkowana programowi organizacji „Zawisza”. „Mafeking” – bo taki kryptonim nosił ów program – polegał na szkoleniu młodszych chłopców do pełnienia wojskowych służb pomocniczych na wypadek wybuchu powstania. Prowadzono też akcje z zakresu „małego sabotażu” oraz obserwacje wywiadowcze.\nWiosną przeprowadzono kolejny duży pobór już do szaroszeregowego roju „Sulima”. Jak wszystkie konspiracyjne pobory tak i ten odbywał się na zasadzie indywidualnych rekomendacji i poleceń. Tak wspomina o nim jeden z ówczesnych poborowych Jurek Radzikowski. „(…) Do Roju Sulima zarekomendował mnie Druh prof. Stanisław Bugajski, jeden z najstarszych stażem polskich harcerzy, twórca słów i melodii „Modlitwy Harcerskiej”(…) Prof. Stanisław Bugajski był dyrektorem 98 Szkoły Podstawowej w Warszawie, do której uczęszczałem jako uczeń 7-mej klasy. Był on jednocześnie kierownikiem tajnych kompletów Gimnazjum i Liceum im. Stanisława Staszica, przy którym przed wojną działała 16WDH im. Zawiszy Czarnego. Zajęcia jednej z grup tych kompletów, na której realizowany był program pierwszej klasy gimnazjum z historii, łaciny i języka niemieckiego, prowadzone były przez prof. Stefana Bugajskiego i jego małżonkę. Zajęcia te odbywały się w mieszkaniu moich rodziców przy ul. 6 sierpnia (obecnie Nowowiejskiej) 11 m 17. Dlatego też prof. Bugajski znał bardzo dobrze nie tylko mnie, ale także moich rodziców. Druh prof. Stanisław Bugajski był z 16 WDH związany jeszcze w latach przedwojennych, gdyż w drużynie tej bardzo aktywnie działali jego synowie Jan i Stanisław. W grudniu 1936 r. na jubileusz 25 lecia drużyny Druh prof. Stanisław Bugajski napisał słowa i utworzył melodię hymnu 16 WDH im. Zawiszy Czarnego. Hymn ten był zawsze śpiewany na uroczystych zbiórkach drużyny tzw. „zbiórkach choinkowych”.\nW maju 1944r brałem udział w akcji ostrzegającej pewne osoby zamieszkałe na Dolnym Mokotowie przed przymusowym wywiezieniem ich na roboty do Niemiec.(…)” Jerzy Radzikowski – relacja z 2004r. „Moja służba harcerska w 16WDH im. Zawiszy Czarnego”.\nW czerwcu zorganizowano obóz dla zastępowych w celu przygotowania ich do poprowadzenia własnych obozów zastępów. Komendantem tego obozowego kursu był Zdzich Szeliski, a odbywał się on w Zalesiu Górnym pod okiem Zyga Wierzbowskiego. „(…) Intensywne szkolenie, biegi, gry , a szczególnie „menażki” i ogniska bardzo zżyły chłopców ze sobą. Obóz wypadł dobrze.(…)” Zdzich Szeliski – Relacja , Londyn 1946r.\nW lipcu, wzorem roku ubiegłego ale na większą skalę, odbył się kolejny XXII obóz drużyny. Obozy zastępów trwały przeważnie dwa tygodnie i zlokalizowane były w różnych miejscowościach:\nZielonka (Wesoła) k/ Warszawy – komendant Janek Moes – 1 zastęp\nZalesie Górne – komendant Janek Stokowiec – 1 zastęp\nLaski k/Warszawy – komendant Staszek Starowieyski – 1 zastęp\nPilica n/Pilicą – komendant Zygmunt Przewłocki „Jacek” – 1 zastęp\nMichałów n/Pilicą – komendant Józek Przewłocki, oboźny Feliks Szebeko – 2 zastępy; Placka i Feliksa.\nObozy te były kamuflowane jako prywatne kolonie, którymi kierowała jedna z matek. Zdobywano stopnie i sprawności oraz przygotowywano się do wypełniania przyszłych zadań pomocniczych doskonaląc technikę harcerską. Obozy wizytowali drużynowi i przyboczni („Zdziś”, „Witek Biały”, „Stefan”, ”Zbyszek”), zastępca hufcowego phm. Andrzej Zieliński oraz hm. „Rokita”.\nW drugiej połowie lipca, wiedząc już co się szykuje i mając świadomość, że nie będzie mógł dłużej dowodzić drużyną, Michał Woynicz - Sianożęcki mianował pełniącym obowiązki drużynowego Szesnastki (roju „Sulima”) Józka Przewłockiego „Placka”, a p.o przybocznego jego brata bliźniaka Zygmunta Przewłockiego „Jacka”. Zbiegło się to z wydaniem mocno spóźnionego rozkazu o przyjęciu Szesnastki do Szarych Szeregów. Rozkaz ten datowany na 18 lipca 1944r. był już nieaktualny, o tyle, że konstytuował strukturę Szesnastki w Szarych Szeregach według stanu z początku roku, gdy tymczasem pod koniec lipca sytuacja była zupełnie inna.\n„Rozkazem Komendanta UL przydzielony został do Prochowni rój Z pracujący dotąd bez porozumienia z władzami SS. Z radością witam ten rój oparty na głębokich i żywych tradycjach wartościowego przedwojennego środowiska harcerskiego i życzę jak najlepszych osiągnięć w marszu, który Szarymi Szeregami będziemy wspólnie odbywać. Zatwierdzam kryptonim przydzielonego roju „Sulima” oraz funkcyjnych: wódz roju – Michał, zastępca wodza roju - phm. Andrzej, drużynowy 100 – Dzidek, drużynowy 200 – Zdziś, drużynowy 300 – Witek. (-) Rokita”\nPo powrocie z obozów poszczególne zastępy zaczęły wykonywać zadania zwiadowcze zlecone przez wywiad Armii Krajowej. „(…)Akcja zwiadowcza obejmowała obserwacje transportu kolejowego i drogowego oraz obiektów niemieckich na terenie Warszawy. Obserwacji podlegały transporty kolejowe na szlakach wylotowych m. in. w okolicach dzisiejszego Dworca Warszawa-Zachodnia. Należało zapamiętać liczbę transportów wojskowych w ciągu dnia, ich oznaczenia i w jakim udają się kierunku oraz określić ładunki. To samo dotyczyło transportu drogowego; punkty obserwacyjne znajdowały się przy mostach na Wiśle. Do obserwowanych obiektów należała przede wszystkim niemiecka Komenda Miasta mieszcząca się w tzw. Domu bez kantów przy placu Saskim (dziś – Plac Piłsudskiego – uwaga red.). Notowano rodzaj ochrony, nasilenie ruchu, zmiany warty itp. Chłopcy zachowywali wszelkie środki ostrożności, aby nie zwrócić na siebie uwagi; w zależności od miejsca i okoliczności pozorowali obojętnego przechodnia, zabawę, bądź przyłączali się do babci pasącej kozy przy torach kolejowych. Co kilka godzin następowały zmiany obserwatorów, a meldunki składali zastępowym lub bezpośrednio „Plackowi". (…)” Relacja Wiesława Szeliskiego – 1984r. w „16WDH w Powstaniu Warszawskim”.\nMeldunki od chłopców „Placek” przekazywał wyżej, gdzie zbierając je z całego miasta można było analizować sytuację militarną w całej Warszawie.\n1 sierpnia wybuchło Powstanie. Harcerze Szesnastki wzięli w nim udział w trzech zwartych grupach.\nPierwszą z nich stanowiła spora grupa najstarszych harcerzy i instruktorów skupionych wokół Michała Woynicz – Sianożęckiego i należących do Narodowej Organizacji Wojskowej. Zgodnie ze swoimi przydziałami wojskowymi większość z nich przystąpiła do Powstania w składzie kompanii „Anna” batalionu „Gustaw”. Był to batalion wystawiony przez NOW, w którym dużą grupę stanowili pełnoletni harcerze i instruktorzy przeważnie z Hufców Polskich. Kompanią „Anna” dowodził ppor. „Andrzej” Andrzej Sanecki – przedwojenny zastępowy „Głuszców”. „Andrzej” był w czasie okupacji komendantem podchorążówki NOW. Dowódcą pierwszego plutonu w tej kompanii był inny harcerz Szesnastki, zastępowy Żbików ppor. „Wojtek” Wojtek Sarnecki. On też w czasie okupacji szkolił podchorążych wykładając naukę o broni w szkole podchorążych NOW. Trochę dziwna sytuacja, jako że w Szesnastce wodzem i mistrzem dla nich wszystkich, także Andrzeja i Wojtka, był Michał. W wojsku jednak hierarchia była inna. Michał był zaledwie kapralem podchorążym. W batalionie „Gustaw” oprócz oficerów; ppror. Andrzeja Saneckiego 1072 ps. „Andrzej”, ppor. Wojtka Sarneckiego 1071 ps.”Wojtek”, ppor. Julka Chomicza 1046 ps. „Szybki”, ppor. Sławka Potempskiego 1069, ps. „Sławek” oraz drużynowego Szesnastki Michała Woynicz – Sianożeckiego 1068 ps. „Michał”, walczyli także: Zdzich Szeliski 1639 ps. „Zdziś”, Stefan Medwadowski ps. „Dzidek”, Janek Pawłowski ps. „Jaś”, Jurek Sikorski 1280 ps. „Sixton” i Adam Gacek ps. „Adaś”.\nBatalion „Gustaw” od początku Powstania walczył na Woli i na Starym Mieście. Były to jedne z najtrudniejszych rejonów walk w Warszawie. Straty były ogromne. Już 2 sierpnia na ulicy Sokołowskiej poległ ppor. Julek Chomicz. Był dowódcą 2 plutonu w kompanii „Aniela”.\nZawiszak - plut. pchor. Jerzy Sikorski "Sixton" z kompanii "Anna" Batalionu "Gustaw" na stanowisku bojowym pomiędzy ul. Ślepą a Piwną.\nRuiny kwatery batalionu Gustaw przy ul. Kilińskiego 3 po wybuchu czołgu pułapki - 13 sierpnia 1944r.\n24 sierpnia, również na ulicy Kilińskiego, poległ w walce dowódca kompanii por. Andrzej Sanecki. Obowiązki dowódcy kompanii przejął po nim por. Wojtek Sarnecki. Dowodził kompanią do upadku Starówki.\nZwiszak - por. Wojtek Sarnecki ps "Wojtek" przebiega przez znajdujący się pod ostrzałem pl. Krasińskich\npo nieudanej akcji przebicia się do Sródmieścia - 31 sierpnia 1944r.\nPo przejściu kanałami do Śródmieścia, żołnierze batalionu „Gustaw”, zebrani z czterech zdziesiątkowanych kompanii w jedną, walczyli w rejonie ulicy Świętokrzyskiej i placu Napoleona (obecnie plac Powstańców Warszawy). Następnie przeszli do Śródmieścia Południowego (rejon ulic Wilczej i Mokotowskiej). Tu nastąpiło spotkanie żołnierzy "Gustawa" z najmłodszymi harcerzami Szesnastki pełniącymi funkcje pomocnicze. Powstanie przeżyli Wojtek, Sławek, Zdzich, Stefan i Jurek, choć wszyscy odnieśli rany.\nDrugim zwartym oddziałem harcerzy Szesnastki walczącym w Powstaniu był patrol sanitarny BS pod dowództwem Michała Dowbora. Patrol miał przydział do sztabu IV Obwodu AK (Ochota). Zgodnie z rozkazem mobilizacyjnym chłopcy zebrali się o godzinie 16.00 na ulicy Niemcewicza róg Asnyka. Na zbiórce stawili się: Michał Dowbór ps. „Zbyszek”, Michał Grocholski ps. „Michał”, Wiesław Radke ps. „Wiesiek”, Janek Żołnowski ps. „Janek”, Kazik Graba – Łęcki ps. „Kazik” oraz trzech harcerzy o nieustalonych nazwiskach. Przydzielono ich do harcerskiego plutonu łączności „Boernerowo” przy komendzie IV Obwodu. Na wyposażeniu mieli sprzęt sanitarny i dwa granaty tzw. sidolki.\nNiestety Powstanie na Ochocie załamało się już pierwszego dnia. Cześć oddziałów obsadziła dwie reduty na ulicy Kaliskiej i Wawelskiej i jeszcze przez kilka dni kontynuowała obronę skutecznie blokując dwie główne arterie prowadzące do Śródmieścia. Ale większość oddziałów, w tym nasz patrol sanitarny, otrzymała rozkaz wymarszu do Lasów Chojnowskich. W nocy z 1 na 2 sierpnia siły główne IV Obwodu wycofały się z Ochoty wzdłuż torów kolejki EKD kierując na wyznaczone miejsce. W okolicach Pęcic doszło do bitwy z oddziałami niemieckimi.\n„(…) Chłopcy atakują tyralierą. Przy trzecim skoku, między kopami zboża, pada Michał Dowbor – dostał w krzyż. Michał Grocholski – a wszystko to byli młodzi nastoletni chłopcy – dopada do leżącego kolegi. Dowbor modli się głośno, oddaje przyjacielowi zegarek i medalionik, wie, że umiera. Prosi o ratunek. Ale uderzenie rozwija się dalej – Grocholski obiecuje wrócić po przyjaciela, gdy tylko skończy się walka. Ale walka trwa. AK-owcy zostają rozproszeni. Ginie kolejny Zawiszak – Wiesław Radtke. Powrót po rannego Dowbora jest już niemożliwy. Czy przeżył jeszcze godzinę lub dwie, nim rozstrzelali go Niemcy? (...)” K. Koźniewski „Gawęda o Szesnastce”.\nW bitwie pod Pęcicami poległo 31 powstańców, a 60-ciu zostało rannych. Tych Niemcy jeszcze tego samego dnia rozstrzelali. Obok dwóch już wymienionych Zawiszaków poległ także Kazik Graba – Łęcki. Reszta patrolu rozproszyła się. „Michał” z „Jankiem” przedostali się do Puszczy Kampinoskiej, gdzie razem z Krzyśkiem Rutkowskim ps. „Lew” działali w oddziałach Wojskowej Służby Ochrony Powstania (WSOP).\nTrzecią zwarta grupą harcerzy Szesnastki jaka przystąpiła do Powstania byli najmłodsi Zawiszacy ( w sensie grupy wiekowej Szarych Szeregów) pod dowództwem „Placka” Józefa Przewłockiego. „Placek” dowiedział się o wyznaczeniu godziny „W” (Wystąpienie) dopiero około godziny 13.00, kiedy przekazywał meldunki z prowadzonej przez Drużynę porannej obserwacji ruchów wojsk niemieckich. Otrzymał polecenie, aby najpierw zawieść rozkazy do jednego z oddziałów na Mokotowie i dopiero po wykonaniu tego zadania uruchomić system alarmowy roju „Sulima”. Wykonanie zleconego zadania zajęło mu więcej czasu niż przypuszczał. Na ulicach panował już spory chaos. Gdy około godziny 16.00 wrócił do Śródmieścia było już za późno. Do końca dnia w swoim mieszkaniu na Noakowskiego udało mu się zebrać tylko pięciu harcerzy. Byli to: Józef Przewłocki ps. „Placek", Zygmunt Przewłocki ps. „Jacek", Feliks Szebeko ps. „Feliks", Aleksander Plater ps. „Dziadek" i Ludwik Plater ps. „Ludwik". Wielu z powiadomionych harcerzy próbowało dotrzeć na miejsce zbiórki na godzinę 17.00, ale było to już niemożliwe. Ulice były pod obstrzałem. Wielu zostało zatrzymanych przez rodziców. Trudno się dziwić, mówimy tu o dwunasto – czternastoletnich chłopcach. Mimo to w kolejnych dniach do Drużyny dołączyli jeszcze: Wiesiek Szeliski ps. „Poczciwy”, który już zdążył być łącznikiem w oddziale „Gurta” i posiadał przedmiot marzeń – prawdziwy zdobyczny pistolet mauser, Andrzej Połoński ps. „Kajtek”, Marek Strassburger, ps. „Marek”, Andrzej Reingruber ps. „Jędrek” i Marek Reingruber ps. „Marek”. Razem było ich już dziesięciu.\nPierwszego dnia wobec braku szczegółowych rozkazów chłopcy włączyli się w budowę barykad na ulicy Lwowskiej i na placu Politechniki.\nBarykada przy Lwowskiej 11 budowana m.in. przez harcerzy Szesnastki\n2 sierpnia Placek zameldował swoją grupę w „Pasiece” (Główna Kwatera Szarych Szeregów) znajdującej się na ulicy Wilczej 44. Otrzymał polecenie nawiązania łączności z hm. „Rokitą”, komendantem „Ula Wisła” (Chorągiew Warszawska), który utknął w swoim mieszkaniu na ul. Barskiej. Powstanie na Ochocie załamało się już pierwszego dnia i poruszanie się po terenie zajętym przez rozjuszonych hitlerowców było ogromnie ryzykowne. Placek postanowił, że osobiście przeniesie meldunki na Ochotę. Zadanie wykonał i kontakt z odciętym na Ochocie komendantem chorągwi został nawiązany.\nKilka dni później zadanie przedostania się z meldunkami na Ochotę do walczących tam oddziałów otrzymali „Kajtek” i „Poczciwy”. Obaj próbowali. Niestety Niemcy w ciągu tych kilku dni szczelnie odizolowali broniące się reduty i przedostanie się tam było niewykonalne. Poruszanie się po Ochocie było bardzo niebezpieczne. Właśnie w tych dniach trwała tam prawdziwa rzeź - fala morderstw, gwałtów i grabieży dokonywanych na ludności cywilnej przez tłumiące Powstanie u boku Niemców rosyjskie oddziały SS RONA (Rosyjska Narodowa Armia Wyzwoleńcza). Przy okazji warto wiedzieć, że jednym z miejsc, w którym rosyjscy ss-mani wykazali największe okrucieństwo była Kolonia Staszica, osiedle willowe licznie zamieszkałe przez rodziny harcerzy Szesnastki.\n"(...) Pierwsza kwatera powstańcza 16 WDH znajdowała się w mieszkaniu państwa Przewłockich przy ul. Noakowskiego 16 m. 18. Mieszkanie to mieściło się na szóstym piętrze, a okna wychodziły na Politechnikę. Zastępcą „Placka" był jego brat bliźniak, „Jacek". Bracia byli tak podobni do siebie, że można ich było rozróżnić jedynie po szczegółach ubrania. W tym okresie „Jacek" i „Placek" występowali w pełnym umundurowaniu Szesnastki, z krajką i kostkami przy czapce harcerskiej. Gdy byli w terenie, zastępował ich „Feliks" (zastępowy przed Powstaniem)” Wiesław Szeliski „Relacja”.\nWkrótce okazało się, że kwatera w mieszkaniu bliźniaków nie jest zbyt bezpieczna z powodu nasilającego się niemieckiego ostrzału. Chłopcy przenieśli się więc na niższe piętra i to gdzie… w gmachu swojej przedwojennej szkoły Staszica przy Noakowskiego 6. Nie mogli niestety zająć swojej znajdującej się na czwartym piętrze izby harcerskiej. Ulica Noakowskiego była w tych dniach na pierwszej linii frontu i znajdowała się pod nieustannym ostrzałem nieprzyjaciela. Wyższe piętra obsadzone były stanowiskami ogniowymi oddziałów powstańczych. Chłopcy zainstalowali się w jednej z sal lekcyjnych. Na kwaterze panowała dyscyplina jak na obozie harcerskim. Za nieporządek karano „menażkami”. Kwatermistrzem drużyny była pani Zofia Przewłocka, matka „Jacka” i „Placka”, która dwoiła się i troiła, by wyżywić chłopaków. W tym czasie do Szesnastki zgłosili się harcerze z innych drużyn „Zawiszy” oraz ochotnicy w liczbie około dziesięciu, między innymi: Zenon Kasprzak ps. „Wilk", jego brat Ernest Kasprzak oraz Jerzy Kacprzyński „Kacper". Teraz było ich więc dwudziestu. „Placek” otrzymywał rozkazy bezpośrednio z ekspozytury „Pasieki" (Głównej Kwatery Szarych Szeregów), mieszczącej się przy ul. Wilczej 44, a następnie Wilczej 41. „(…)Zadania, jakie otrzymywała Drużyna, były różne: przenoszenie rozkazów i meldunków, kolportaż prasy, rozlepianie plakatów, roznoszenie poczty, pomoc rannym i chorym, zabezpieczanie zbiorów bibliotecznych, kopanie przejść podziemnych, instalowanie świetlnych punktów informujących samoloty alianckie o miejscach zrzutu broni oraz wiele innych poleceń wynikających z coraz to nowych okoliczności.(…) Szesnastka otrzymała również zadanie oddziaływania na poprawę nastrojów ludności ukrywającej się w piwnicach przed bombardowaniami. Chłopcy odwiedzali ludzi roznosząc prasę powstańczą i informującą o tym, co się aktualnie dzieje w Warszawie. Kto chciał się skomunikować z kimś w rejonie Śródmieścia, robił to przez harcerzy, którzy znali doskonale wszystkie okoliczne przełazy. Były to zaczątki Harcerskiej Poczty Polowej. Drużyna brała udział w ogniskach (kominkach) harcerskich organizowanych w lokalu „Pasieki" lub w stanicy Roju „Ziem Zachodnich" przy ul. Hożej 13. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\n10 sierpnia „Pasiece” zlecono wysłanie łączników z ważnymi rozkazami do oddziałów AK rozlokowanych w lasach okalających Warszawę. Wytypowano do tego zadnia dziesięciu najbardziej doświadczonych harcerzy z różnych drużyn. Mieli przekradać się dwójkami. Z Szesnastki zadanie to wykonywali „Jacek” i „Placek”. Wysłano ich do Lasów Chojnowskich, które doskonale znali. Zadanie było niezwykle niebezpieczne i trudne do spełnienia. Mimo to bliźniakom udało się dostać do sztabu oddziałów partyzanckich w lasach koło Jeziorny i wrócić z meldunkami do dowództwa Powstania. Zajęło im to 20 godzin. Szli nieużywanymi dotąd przez powstańców kanałami do ulicy Chełmskiej (nomen omen był to kanał o numerze 16-tym). Później przy pomocy przypadkowo spotkanej panny Branickiej ukryci w furze siana dojechali do Wilanowa, a następnie prowadzeni przez łączników dotarli do celu, gdzie ich od razu… aresztowano nie dając wiary w to, że udało im się wydostać z Warszawy i że rozkazy są autentyczne. Dopiero po przybyciu dowódcy rzecz się wyjaśniła i chłopcy zostali przyjęciu po królewsku. Wykąpali się i najedli do syta. Wracali tą samą drogą z tym, że powrót był o wiele bardziej niebezpieczny, bo Niemcy zorientowali się po śladach, że kanał jest używany i co jakiś czas wrzucali do niego karbid. Gdy po 20 godzinach zameldowali się z powrotem w „Pasiece”, komendant nie posiadał się z radości. Wkrótce okazało się, że z wysłanych pięciu par zwiadowców zadanie wykonali tylko oni i hufcowy hufca „Ziem Zachodnich” Zenon Głuszek ps. „Victor”, któremu udało się dostać na drugi brzeg Wisły i wrócić. Reszta zawróciła lub zaginęła bez wieści. Za tę akcję „Jacek” i „Placek” zostali odznaczeni Krzyżami Walecznych. Dwa dni później dowództwo Powstania ponownie zleciło „Pasiece” wysłanie łącznika do sztabu oddziałów partyzanckich w okolicach Konstancina. „Jacek” i „Placek” grali w „orła i reszkę” o to kto ma iść. Wypadło na „Placka”, który ponownie z powodzeniem wykonał to zadnie mimo, że kanał był już częściowo przez Niemców zasypany.\nW tym też czasie doszło do niezwykłego spotkania, jakie wywarło znaczący wpływ na zadania realizowane przez Szesnastkę w późniejszych etapach Powstania. „Placek” natknął się przypadkiem na por. „Billa” czyli Włodka Hellmanna, drużynowego Szesnastki z lat 1930-32, który jako inżynier elektryk pracował w Wojskowej Służbie Ochrony Powstania nad zapewnieniem dostaw energii elektrycznej, łączności telefonicznej z Mokotowem i przy przyjmowaniu alianckich zrzutów. Włodek nie znał osobiście „Placka”. Do spotkania doszło tylko dlatego, że drużynowy powstańczej Drużyny chodził z fasonem w mundurze Szesnastki z krajką i kostkami na rogatywce. Tak się poznali i nawiązali współpracę. Por. „Bill” włączył harcerzy w swoje działania.\n„(…) Pierwsze zadania polegały na przygotowywaniu informacyjnych punktów dla lotnictwa alianckiego, dokonującego nocnych zrzutów broni. W dzień pod ostrzałem chłopcy ustawiali krzyż z baniek napełnionych naftą lub benzyną na skrzyżowaniu ul. Marszałkowskiej i Wspólnej. Dokonywali tego w biegu, przeskakując pędem przez ulicę, uważając, aby bańkę ustawić odpowiednio, szczęśliwi, że nie trafiła ich kula wroga. W nocy, gdy już było słychać nadlatujące samoloty, podpalano bańki, które tworzyły płonący krzyż. Potem robiono to w innych miejscach Śródmieścia, z tym, że zamiast krzyża świetlnego był trójkąt, zamiast baniek – ogniska, a nawet ręczne latarki. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\n„(…) W połowie sierpnia nastąpiła reorganizacja Drużyny. Wszyscy nowi chłopcy oraz Marek Strassburger, łącznie w liczbie około dziesięciu, przeszli do dyspozycji Harcerskiej Poczty Polowej z siedzibą przy ul. Wilczej 41. Przykro nam było rozstawać się, ale takie były decyzje „Pasieki".(…) W Harcerskiej Poczcie Polowej, niezależnie od oddziału „Placka", pracowali jako łącznicy-listonosze następujący harcerze 16 WDH:\n1. Jerzy Reinsten „Karajo" (Powiśle),\n2. Ryszard Cholewa „Rysiek" (Śródmieście-Północ),\n3. Krzysztof Winiewicz „Krzysiek" (Śródmieście-Północ),\n4. Andrzej Werner „Andrzej" (Mokotów).\nPieczęć Harcerskiej Poczty Polowej\nPraca łączników-listonoszy była niezwykle ciężka i niebezpieczna. Codziennie, obciążeni torbami pełnymi listów, przemykali się wśród ruin i barykad, przez piwnice i dziury w ścianach, często pod ostrzałem wroga. Sobie tylko znanymi drogami docierali na pierwszą linię, aby zanieść walczącym wiadomość od ich rodzin. Ci bardzo młodzi chłopcy nie zdawali sobie często sprawy z grożącego im niebezpieczeństwa. Andrzej Werner rozwoził pocztę, pędząc po ulicach na hulajnodze, dopóki ulice jeszcze się do tego nadawały. Marek Strasburger zginął około 30 sierpnia podczas bombardowania ul. Jasnej. Pozostali prawdopodobnie szczęśliwie przeżyli. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nJedna z wielu skrzynek Harcerskiej Poczty Polowej\nOd 17 sierpnia Niemcy przygotowywali natarcie na Politechnikę ostrzeliwując ogniem z dział i moździerzy pozycje powstańców między innymi na ulicy Noakowskiego. Natarcie ruszyło po dwóch dniach ostrzału. Dzień 19 sierpnia okazał się dla Szesnastki tragiczny – chłopcy nazwali go „krwawą sobotą”. Niemieckie czołgi nacierały od strony Pola Mokotowskiego. Harcerze Szesnastki uzbrojeni w butelki z benzyną stanowili rezerwę obrońców szkoły. Donosili amunicję i pomagali rannym.\n„(…) Tymczasem od ognia dział zapaliły się sąsiednie budynki. Około godz. 15.00 poinformowałem „Placka", że zaobserwowałem pożar na strychu budynku przy ul. Noakowskiego 10. Zawiadomiliśmy o pożarze mieszkańców domu, lecz ci bali się ruszyć z piwnic. „Placek" poderwał chłopców do gaszenia pożaru na strychu siedmiopiętrowej kamienicy. Podzieliliśmy się na dwie grupy pod kierunkiem „Jacka" i „Placka", bo pożar rozprzestrzeniał się na dwa skrzydła budynku. „Jacek" z „Dziadkiem", uzbrojeni w bosaki, zrywali palące się belki. „Ludwik", „Kajtek" i ja donosiliśmy piasek, którym zasypywano ogień. Przez wyłomy w ścianie widać było Pole Mokotowskie. Musieli nas zauważyć Niemcy, bo nagle wśród nas rozerwały się pociski, jeden, a za chwilę drugi. Zginęli na miejscu „Jacek" i „Dziadek". Ciężko ranny w brzuch został „Ludwik", a lżej ranni - „Kajtek" i ja. Dom jednak został uratowany. Do końca dnia nie udało ściągnąć zabitych ze względu na nękający ostrzał z karabinów maszynowych. Około godz. 16.30 Niemcy wypuścili „goliaty" na gmach główny Politechniki. Od wybuchu powstał ogromny pożar. O godz. 18.30 „wybuchły" dalsze cztery „goliaty". Powstańcy opuścili Politechnikę i cofnęli się na parzystą stronę ul. Noakowskiego. Gmach Gimnazjum St. Staszica pozostał w rękach powstańców. Pod osłoną nocy „Placek", „Feliks" i ja ściągnęliśmy zwłoki zabitych kolegów; przyświecała nam łuna płonącej Politechniki. W walkach o Politechnikę zginął w tym dniu Zawiszak, drugi z braci Wojno, Andrzej, przedwojenny zastępowy. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nPo lewej: Stanowisko ogniowe w zniszczonym mieszkaniu Jacka I Placka na 6 piętrze kamienicy przy Noakowskiego 10\nPo prawej: Widok z okna zniszonego moieszkania braci Przewłockich na Gmach Główny Politechniki Warszawskiej\nWydarzenia te zostały odnotowane przez prasę powstańczą w artykule pt. „Bohaterska Drużyna Harcerska".\n„Dnia 19 bm. wybuchł na strychu domu przy ulicy Noakowskiego 10 pożar wzniecony przez pocisk niemiecki. Znajdująca się w sąsiednim gimnazjum im. Staszica drużyna harcerzy natychmiast pospieszyła z ratunkiem. W czasie akcji wzięli udział harcerze w wieku od 11 do 16 lat: Jacek, Niedźwiedź, Ludwik, Placek, Kajtek, Stefan, Borek, Feliks i Wiesiek. Przyczynili się oni w znacznym stopniu do opanowania sytuacji. W jedną grupę ratujących harcerzy ugodziły dwa pociski z dział ustawionych na Polu Mokotowskim i rozerwały 16-letniego Jacka i 14-letniego Niedźwiedzia, a jego brata 11-letniego Ludwika ciężko raniły. Jacek otrzymał przed kilkoma dniami stopień Harcerza Rzeczpospolitej za brawurowo przeprowadzony wywiad wojskowy, przedzierając się do miejscowości o 20 km od Warszawy odległej". - „Biuletyn Informacyjny" nr 60-268 z dnia 23.08.44r. oraz „Dziennik Obwieszczeń" nr 4 z 23.08.44r.\n„(…) Po odniesionych stratach zmieniliśmy kwaterę, przenieśliśmy się do lokalu na trzecim piętrze w oficynie w domu przy ul. Mokotowskiej 39. Tu w małym podwórzowym ogródku zostali pochowani polegli harcerze 16 WDH. W pogrzebie uczestniczyła najbliższa rodzina, wielu harcerzy i przyjaciół. Był ppłk „Kalwin" - Kazimierz Krzyżak, komendant VII Obwodu AK, był również por. hm. Zygmunt Wierzbowski „Zyg", dawny drużynowy 16 WDH, instruktor konspiracyjnej Drużyny, wówczas oficer w sztabie płk. „Montera". Z ogromnym bólem żegnaliśmy kolegów, którzy tak młodo oddali życie w służbie Ojczyzny. Zygmunt Przewłocki „Jacek" otrzymał pośmiertnie stopień Harcerza Rzeczpospolitej (inaczej w komunikacie prasy powstańczej – uwaga red.) i Krzyż Virtuti Militari, Aleksander Plater „Dziadek", „Niedźwiedź" – stopień ćwika i Krzyż Walecznych. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nJden z wielu cmentarzy powstańczych urządzanych na podwórkach\nTu do Drużyny przyłączył się Jurek Radzikowski, który do tego czasu był listonoszem Harcerskiej Poczcie Polowej – Śródmieście Południowe i kwaterował w roju „Ziem Zachodnich”.\nI na tej nowej kwaterze Szesnastka nie zagrzała zbyt długo miejsca. W nocy 22 sierpnia oddziały powstańcze przypuściły szturm na znajdujący się w bliskim sąsiedztwie zajęty przez Niemców budynek „Małej PAST-y” czyli centrali telefonicznej usytuowanej przy Piusa 16 (obecnie Piękna). Budynku nie udało się zdobyć w pierwszym natarciu. „(…) Niemcy wezwali pomoc. Na odsiecz ul. Piusa od Al. Ujazdowskich ruszyły do ataku czołgi. Chłopcy z Szesnastki dostali broń i włączyli się do walki na barykadach; jak zwykle przewodził „Placek". Na kwaterze zostali najmłodsi i ranni. Natarcie niemiecki załamało się na barykadach powstańczych. Na tereny okoliczne spadł grad pocisków ciężkich moździerzy salwowych tzw. „krów". Seria pocisków zniszczyła budynek, w którym znajdowała się nasza kwatera. „Feliks" miał zdruzgotaną stopę, ja zostałem ponownie ranny. Tylko „Placka" kule się nie imały, chociaż wyraźnie szukał śmierci w rozpaczy po stracie „Jacka", ukochanego brata bliźniaka. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nNastępnej nocy niemiecka załoga oblężonej przez powstańców centrali usiłowała przebić się do swoich. Jednocześnie oddziały pancerne nieprzyjaciela ponowiły atak na powstańcze barykady od strony Al. Ujazdowskich. Broniona przez harcerzy barykada została zaatakowana z dwóch stron. W pewnym momencie doszło nawet do walki wręcz. Na szczęcie i ten atak udało się powstańcom odeprzeć. Centrala telefoniczna została zdobyta. Żaden z harcerzy Szesnastki nie zginął. Nie było też więcej rannych. „Feliks” trafił do szpitala polowego na ul. Mokotowskiej gdzie leżał obok swojej matki rannej w głowę. Zmarła na jego oczach. Jemu amputowano strzaskaną stopę.\nSzesnastka znów musiała szukać nowej kwatery.\n„(…) Zajęliśmy opuszczony lokal na parterze w oficynie domu przy ul. Koszykowej 22 róg Mokotowskiej. Przy naszej kamienicy w poprzek Koszykowej przebiegała ostatnia powstańcza barykada. Dwa domy dalej były już pozycje niemieckie. To bliskie sąsiedztwo miało dobre i złe strony. Dobre, bo uniknęliśmy bombardowań lotniczych i ostrzału z dział kolejowych tzw. „grubej Berty" (pociski o długości 175 cm i średnicy 60 cm, które regularnie co 8 minut spadały na okolice). Złe, bo w każdej chwili byliśmy zagrożeni bezpośrednim atakiem oddziałów niemieckich. Urządziliśmy sobie prawdziwą stanicę harcerską, którą ozdabiał sztandar 16 WDH, dotychczas przechowywany przy ul. Czackiego 14 m. 25. Po sztandar udała się specjalna ekipa z „Plackiem" na czele, która różnymi drogami przez barykady i przez słynne (pod stałym ostrzałem) przejście w Al. Jerozolimskich, szczęśliwie doniosła sztandar na miejsce. (…)\n(…) W ostatnich dniach sierpnia chodziliśmy z meldunkami do Elektrowni na Powiślu, na Czerniaków, do Śródmieścia-Północ. Opanowane mieliśmy jedno z najniebezpieczniejszych przejść w poprzek Al. Jerozolimskich pod stałym ostrzałem z budynku Banku Gospodarstwa Krajowego (na rogu Nowego Światu i Al. Jerozolimskich – uwaga red.), chociaż tak często ulegało ono różnym deformacjom, zwłaszcza, gdy Niemcy burzyli je za pomocą „goliatów". Bardzo często wysyłani byliśmy jako łącznicy z polecenia sztabu ppłk. „Sławbora" (Jan Szczurek-Cerowski), dowódcy oddziałów Śródmieście-Południe. (…)\nStanica Harcerska przy Koszykowej 22 róg Mokotowskiej.\nNa pierwszym piętrze widać okno balkonowe zabezpieczone workami z piaskiem - tu m.in. kwaterowali harcerze Szesnastki.\nTu też - w piwnicy zakopano Sztanadar Drużyny.\n(…) W pierwszych dniach września do naszej kamienicy wprowadził się hufiec „Ziem Zachodnich" z komendantem phm. Zygmuntem Głuszkiem „Victorem". Od tego momentu byliśmy w jednym oddziale, którym dowodził ppor. hm. Przemek Górecki „Kuropatwa" („Gozdal", „Wirski"). Na podwórku odbywały się raporty drużyn, szkolenie w zakresie posługiwania się różnymi rodzajami broni i materiałami wybuchowymi. Pełniliśmy stałą służbę wartowniczą w przejściu z ul. Mokotowskiej do wnętrza zabudowań, uzbrojeni w granaty i zabytkowy karabin francuski systemu Lebela.\nDo Drużyny wstąpili nowi chłopcy, uzupełniając poniesione straty. Byli to: „Leszek" - Leszek Suski, „Tramp" - Krzysztof Strzelecki, „Reniek" i „Murzyn". Nazwiska dwóch ostatnich zatarły się w pamięci. „Tramp" przeszedł kanałami ze Starówki do Śródmieścia, przynosząc wieści o strasznych przeżyciach mieszkańców. (…)\n(…) Stanica nasza, mimo tych ciężkich dni, braku wody i innych najpotrzebniejszych rzeczy, była starannie utrzymywana. Starano się przestrzegać wieczornych apeli, dbano o porządek, a nawet o higienę osobistą. Kilka razy odwiedzili nas starzy Zawiszacy: hm. Zygmunt Wierzbowski, „Zyg", czyli por. „Konary", oficer w sztabie płk. „Montera", a także hm. Władek Hellman, por. „Bill", a po upadku Starówki – Zdzich Szeliski i Stefan Medwadowski, plutonowi konspiracyjni, walczący w zgrupowaniu „Gustaw". Ci ostatni opowiedzieli nam o tragicznej śmierci Michała Woynicz-Sianożęckiego, konspiracyjnego drużynowego 16 WDH, a także innych Zawiszaków, przy wybuchu czołgu pułapki na ul. Podwale. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nW tym czasie Drużyna dozbroiła się. Odkopano krótką broń ukrytą w jednej z piwnic jeszcze podczas kampanii wrześniowej - trzy pistolety vis, jednego nagana i jednego mausera oraz sporo amunicji. Teraz już nie tylko „Placek” i „Poczciwy” mogli się poszczycić bronią osobistą. „(…) Do pomieszczenia naszej stanicy przylegała pralnia – duże pomieszczenie, którego część frontowa wychodziła na stronę „niczyją". W tej to pralni odbywały się ćwiczenia z bronią i próbne strzelania z broni krótkiej. Jeśli ktoś zdobył naboje do karabinu, udawał się do zaprzyjaźnionej załogi na barykadach pod naszą kamienicą i ćwiczył strzelanie do obiektów wroga. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nSzesnastka wznowiła współpracę z por. „Billem” Włodkiem Hellmanem. 21 sierpnia, Włodek został ranny odłamkiem pocisku granatnika i leżał w szpitalu. Teraz wrócił i z szyją w gipsie, jako oficer w Komendzie Placu, zabezpieczał łączność telefoniczną i dostawy energii elektrycznej na potrzeby powstańców. Jeszcze gdy leżał w szpitalu, chłopcy nosili meldunki z dowództwa Śródmieścia Południowego do działającej i broniącej się Elektrowni Warszawskiej na Powiślu. Meldowano o uszkodzeniach kabli i podstacji elektrycznych. Awarie te musieli usuwać elektrycy stanowiący jednocześnie obsadę wojskową elektrowni. Zapewnienie dostaw prądu było niezwykle ważne. Bez niej nie mogłyby funkcjonować szpitale, radiostacje, warsztaty zbrojeniowe. Potrzebowali jej też cywilni mieszkańcy i oddziały wojskowe, by móc egzystować. Kiedy w dniu 5 września elektrownia padła chłopcy pomagali w uruchamianiu, często bardzo prowizorycznych, elektrowni polowych.\nHarcerz łącznik właśnie dotarł z meldunkiem do placówki powstańczej na ulicy Wilczej - wrzesień 1944r.\n„(…) Przy ul. Wilczej 23 znajdowała się stacja telefoniczna do rozmów z Mokotowem (do łączności wykorzystywano nieczynne kable wysokiego napięcia); pełniliśmy tam dyżury, tym chętniej, że za szafą był worek z kostkami cukru. (…) Prawdopodobnie staż u por. „Billa" zadecydował o tym, że harcerzom z 16 WDH powierzono przeprowadzenie linii telefonicznej do tzw. „Bocianiego gniazda" – punktu obserwacyjnego na strychu sześciopiętrowej kamienicy przy ul. Koszykowej 35. „Tramp", „Kajtek" i ja przeprowadziliśmy linię telefoniczną od centrali w „Stanicy Koszykowa", aż na sam strych do punktu obserwacyjnego. Trzeba było oszczędnie gospodarować kablem, a jednocześnie zabezpieczyć go przed ewentualnym uszkodzeniem. Było z tym trochę zamieszania, gdyż w trakcie prowadzenia kabla przez ul. Koszykową dostaliśmy się pod ostrzał niemiecki. Dopisało szczęście, młode nogi i młodzieńcza odwaga. Linię przeprowadzono zgodnie z poleceniem. W punkcie obserwacyjnym dyżurowali harcerze ze Stanicy, zarówno w dzień, jak i w nocy. W dzień obserwowano Pragę oraz informowano o nalotach i pożarach, co umożliwiało szybkie organizowanie akcji ratowniczych. W nocy obserwowano i meldowano o ewentualnych miejscach upadku zrzutów lotniczych. (…)” Realcja Wieśka Szeliskiego.\nW tym czasie do zadań Szesnastki należało też zakładanie i naprawa linii telefonicznych wzdłuż ulicy Wilczej. Uszkodzenia zdarzały się bez przerwy, najczęściej z powodu ostrzału i bombardowań. Jurek Radzikowski i Andrzej Połoński pełnili funkcje łączników przy powstańczej radiostacji „Błyskawica”, która wówczas znajdowała się w budynku na rogu ulic Kruczej i Wilczej.\n„(…) Od pamiętnego dnia 19 sierpnia, gdy zginęli „Jacek" i „Dziadek", zwiększała się liczba ratowanych przez nas budynków. Pożary wybuchały bez przerwy, a ich nasilenie wzrosło w Śródmieściu w okresie od 10 do 18 września, gdy Niemcy uporali się już ze Starówką i Powiślem. Bombardowania trwały w dzień i w nocy, a służby cywilne nie dawały sobie rady z gaszeniem płonących domów i ratowaniem zasypanych ludzi. Na naszej Stanicy zgromadziliśmy trochę sprzętu: saperki, łopaty, kilofy, a nawet ręczną hydronetkę, nie mówiąc już o noszach i apteczce pierwszej pomocy. Gdy tylko nas wzywano, zabieraliśmy sprzęt i biegiem kierowaliśmy się do miejsca wypadku. Ile było takich akcji, dziś trudno powiedzieć. Gasiliśmy pożary na Wilczej, Hożej, Wspólnej i Kruczej. Na Wspólnej odkopywaliśmy zasypanych wraz z jeńcami niemieckimi. Byliśmy na ul. Wilczej, gdzie w nocy z 14 na 15 września zginęła Komenda Placu wraz z ppłk. „Albinem". Zostały w pamięci koszmarne wspomnienia wyciąganych spod gruzu ludzkich kończyn i zwłok. Przeżywaliśmy sami koszmar zasypania gruzami walącego się budynku po salwie miotaczy min. Jeśli ktoś z nas nie był ranny, to już na pewno poparzony. Gdy, będąc ranny w nogę, nie mogłem nosić moich długich butów, bo mi się noga w bandażu w nich nie mieściła, oddałem je „Kajtkowi". Mocne buty, a zwłaszcza z cholewami, to był rarytas, gdyż obuwie niszczyło się niesamowicie szybko w ciągłych wędrówkach po gruzach, zgliszczach, nie mówiąc o tym, że cholewy dodawały żołnierskiego splendoru. Niestety i „Kajtkowi" niedługo służyły, gdyż 14 września został ranny w obie nogi, ale wysokie filcowe cholewy na pewno złagodziły uderzenie odłamków pocisku z granatnika. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nAkcja przeszukiwania gruzów zbombardowanej kamienicy przy ul. Wilczej 32, w szukiwaniu ofiar.\nKamienica ta (pokazana od strony podwórza) została zbórzona przez pocisk z cieżkiego działa kolejowego.\nCoraz więcej chłopców przebywało w szpitalach. Na Mokotowskiej był „Feliks” z amputowana stopą, „Wiesiek” i „Kajtek”. Wcześniej leżał tam Włodek Hellman. Leczył ich wszystkich inny Zawiszak – dr Felicjan Loth, zwany w Drużynie „Flokiem”. Na Pisusa 11 leżał Zdzich Szeliski, który wraz ze swoim oddziałem przeszedł ze Starówki do Śródmieścia, a na Śniadeckich – Ludwik Plater. Ci, którym szczęście sprzyjało, choć mieli niewiele wolnych chwil, starali się o swych rannych pamiętać i odwiedzali ich, gdy tylko mogli.\nW drugiej połowie września harcerze przystąpili do kolejnej służby – tym razem aprowizacyjnej. Powstańcom i ludności cywilnej coraz częściej zaglądał w oczy głód. „(…) Nadszedł czas wypraw po jęczmień do Haberburscha. Kolejne „karawany" chłopców ze „Stanicy Koszykowa" podążały z plecakami do przejścia przez Al. Jerozolimskie. Tam oczekiwało się w piwnicach spalonego domu na dogodny moment do przeskoku na drugą stronę. W piwnicach było niemożliwie gorąco od rozgrzanych pożarem ścian i stropów oraz duszno z braku świeżego powietrza, a oczekiwanie często przedłużało się w nieskończoność. Następnie różnymi przejściami i wykopami, najczęściej pod ostrzałem, docierało się do browaru (ul. Grzybowska – uwaga red.), gdzie trzeba było też odczekać swoją kolejkę. Droga powrotna była taka sama, tylko znacznie cięższa, bo z wyładowanym plecakiem, który przeszkadzał w biegu i zawadzał w przejściach podziemnych. Zdarzyło się, że jeden z chłopców poczuł, że jakoś robi mu się coraz lżej na plecach. Okazało się, że kula przebiła mu plecak, a ziarna powoli ubywało. W reakcji tego chłopca było więcej żalu po straconym zbożu, niż radości, że właśnie to ziarno być może uratowało mu życie. Ziarno od Haberbuscha było mielone w ręcznych młynkach, a po ugotowaniu i okraszeniu, stanowiło coś na kształt zupy zwanej „plujką" od konieczności częstego wypluwania różnych zanieczyszczeń i łusek. Nic też dziwnego, że w okolicy nie było już gołębi, a zaczynało brakować kotów i psów.(…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nPełniąc służbę w „Bocianim Gnieździe” chłopcy, chcąc nie chcąc, oglądali ogrom zniszczeń i przebieg walk. Na ich oczach Powstanie chyliło się ku upadkowi. Widzieli jak padały kolejne punkty oporu i dzielnice miasta. Przygnębienie przeplatało się z chwilami radości jak wtedy, gdy 14 września obserwowali zajęcie Pragi przez wojska sowieckie albo przeprowadzony w nocy z 15 na 16 września desant oddziałów Wojska Polskiego na Czerniakowie. W nocy obserwowali zrzuty radzieckie dokonywane z pojedynczych kukuruźników, a 18 września przelot nad Warszawą imponującej liczby 107 amerykańskich liberatorów i największy w historii Powstania zrzut zasobników z bronią i pomocą humanitarną. Wtedy rodziła się nadzieja, że późno, bo późno, ale teraz to już powstańcy dostaną realne wsparcie ze wschodu i z zachodu. Złudna to była nadzieja. Kiedy 23 września padł Czerniaków było już wiadome, że Powstanie wkrótce zakończy się kapitulacją.\nOstatnim powstańczym zadaniem Szesnastki było wykonanie podkopu pod pozycje niemieckie. Miał on posłużyć powstańcom do wyjścia na tyły wroga i uderzenia na Niemców z zaskoczenia.\n„(…) Tunel z piwnicy budynku przy ul. Natolińskiej miał przebiegać pod jezdnią aż po bramę po stronie pozycji niemieckich. Dniem i nocą, w nikłym świetle lamp naftowych, chłopcy drążyli tunel. Praca była bardzo wyczerpująca. Tunel był niewielkich rozmiarów, brakowało powietrza. Należało zachować się bardzo ostrożnie, żeby nie zaalarmować Niemców. Wydobywaną ziemię podawano sobie kubełkami, systemem łańcuszkowym i przez korytarze wynoszono na podwórko. Nad całością prac czuwali saperzy, zakładając stemple zabezpieczające tunel przed zawaleniem. Chłopcy wracali ze swej „szychty" wyczerpani, brudni, z zawrotami głowy, ale nikt nie narzekał. Tunel był coraz bliżej pozycji niemieckich, a to mobilizowało do pracy. Część chłopców została skierowana do budowy studzien, gdyż brakowało wody do celów sanitarnych i przeciwpożarowych. Była to praca bardzo odpowiedzialna, niebezpieczna i ciężka.\nKolejny cios padł na Drużynę 1, a może 2 października, gdy jeden z chłopców przybyłych z Mokotowa, obchodząc się nieostrożnie z pistoletem, oddał strzał. Kula trafiła w brzuch stojącego obok „Reńka". Ten padł na podłogę, wił się z bólu i zaciskał zęby, aby nie krzyczeć. Na noszach przenieśliśmy go natychmiast do szpitala na Mokotowską, gdzie wkrótce umarł. Kilka dni wcześniej biegł zrozpaczony do matki, która straciła nogę w rozwalonym przez bomby budynku. Ten najmłodszy harcerz 16 WDH nie doczekał ostatniego dnia Powstania. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nW nocy z 2 na 3 października podpisany został układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie. Niemcy zobowiązali się potraktować powstańców jak żołnierzy regularnych oddziałów wojskowych. Po złożeniu broni mieli być wzięci do niewoli. Cała ludność cywilna miała opuścić miasto. Harcerze ze służb pomocniczych otrzymali rozkaz wyjścia z Warszawy wraz z ludnością cywilną.\n3 października w Stanicy na Wilczej odbyła się ostatnia powstańcza zbiórka Drużyny. „(…) Drużynowy „Placek" odczytał rozkaz przyznający wyższe stopnie harcerskie, dziękował za wytrwanie, za odwagę, poświęcenie i... zawiesił działalność powstańczej Drużyny. Po raz ostatni w obecności hm. Zygmunta Wierzbowskiego, swego zawiszackiego instruktora i opiekuna, chłopcy salutowali swój już historyczny sztandar, który towarzyszył im aż do ostatnich dni walk powstańczych. „Placek" z „Zygiem" starannie złożyli sztandar, zabezpieczając go przed zniszczeniem, umieścili w metalowym pojemniku, a następnie zeszli do piwnicy, gdzie zakopali go w głębi korytarza. (…)” Relacja Wieśka Szeliskiego.\nPoza wymienionymi trzema zwartymi grupami harcerzy Szesnastki w Powstaniu walczyli też inni chłopcy z konspiracyjnej Drużyny. Części z nich nie udało się dotrzeć na wyznaczone miejsca zbiórek – ci przyłączali się do oddziałów tam, gdzie ich Powstanie zastało; inni mieli od dawna swoje własne przydziały wojskowe.\nDrugi z patroli BS (Bojowe Szkoły) Szesnastki w składzie: Zbyszek Stok, Janek Stokowiec, Staszek Starowieyski, Danek Szeliski i Tadek Sułowski miał przydział do 7pp AK „Garłuch”. Zadaniem pułku w pierwszym dniu Powstania było zajęcie lotniska na Okęciu. Jednak z powodu wzmocnienia niemieckiej załogi lotniska oraz braku odpowiedniego uzbrojenia powstańców natarcie w ostatniej chwili zostało odwołane, a oddział rozwiązany. Chłopcy nie zrezygnowali jednak z walki i na własną rękę usiłowali dotrzeć do walczących jednostek. Zbyszek Stok i jego stryjeczny brat Janek Stokowiec walczyli w oddziale „Jerzyków” w Puszczy Kampinoskiej. Tadek Sułowski trafił do oddziału partyzanckiego i walczył na Kielecczyźnie i Ziemi Piotrkowskiej.\nZastępowy Wacek Gabara walczył w batalionie „Wigry” na Starówce. Został ranny 6 sierpnia. Jako niezdolny do walki 28 sierpnia wyszedł z ludnością ze Starego Miasta. Wywieziono go do obozu koncentracyjnego. Przeżył cudem uratowany z tyfusu.\nInny zastępowy, Witek Szeronos, wraz z grupą najmłodszych przedwojennych Zawiszaków: Jankiem Koźniewskim (bratem „Kozy”), Markiem Nowakowskim i Jurkiem Renckim działali w Warszawskim Klubie Lotniczym, który w 1942 został przekształcony w oddział wojskowy Głównej Komendy Lotnictwa AK. Tam przeszli przeszkolenie podchorążackie. W Powstaniu podczas natarcia na Pole Mokotowskie ich oddział uległ rozproszeniu. Część dołączyła do oddziałów na Śródmieściu, a reszta w tym Witek i Janek przyłączyła się do oddziału por. „Lawa”. Walczyli najpierw w Puszczy Kampinoskiej, a następnie do późnej jesieni na Kielecczyźnie.\nPrzyboczny Szesnastki, phm. Andrzej Zieliński, walczył w 1 pułku szwoleżerów AK na Czerniakowie. Tam spotkał się z „Jackiem” i „Plackiem”, którzy 10 sierpnia przekradali się z rozkazami do oddziałów AK w Lasach Chojnowskich. Jędrek został ciężko ranny na Czerniakowie. Cudem uniknął śmierci w szpitalu.\nPo opuszczeniu Warszawy kilku chłopców z Szesnastki znalazło się w Krakowie. Placek zebrał ich w jeden zastęp. Dołączyło też kilku harcerzy z innych warszawskich drużyn. Późną jesienią odbyli kilka zbiórek. Można tylko przypuszczać jak smutne to były spotkania. Chłopcy byli na wygnaniu. Jeszcze niedawno cieszyli się trudną, ale jednak od dawna wytęsknioną wolnością. Teraz znów znaleźli się pod niemiecką okupacją, niepewni jutra, przygnębieni klęskją, obciążeni bagażem tragicznych wspomnień, pełni bólu po stracie bliskich i przyjaciół. Czekali...\nWe Włoszech w bitwie pod Piedimonte poległ kpr. pchr. Andrzej Silberberg.\n11 lipca w zamachu na Koppego przeprowadzonym przez harcerski batalion AK „Parasol” uczestniczyli Wojtek Świątkowski ps. Korczak” i Tadek Ulankiewicz ps. „Warski”. Tadek został ranny i dostał się ręce Niemców. Został poddany okrutnym torturom i rozstrzelany. Wojtek Świątkowski walczył w Powstaniu w batalionie„Parasol” jako szef służby „moto”.\nJanusz Zuchowicz i Wiesiek Młynarczewski zostali schwytani w ulicznych łapankach i rozstrzelani jako zakładnicy.\nRozstrzelani zostali także: Witold Bursa, Andrzej Judycki.\nWiosną został aresztowany i rozstrzelany wraz z matką ppor. Jurek Gorzycki z NOW.\nW walkach partyzanckich poległ Wojtek Jakimowicz.\nJednostka Kedywu DB-19 przeprowadziła kolejne akcje zbrojne m.in. likwidacji agenta Abwehry Albrechta Eitnera. W akcjach DB-19 ranni zostali Tadek Jaegerman i Tadek Sobczyński\nW czasie powstania jednostka DB-19 została przekształcona w odział specjalny OS-5, którywalczył na Mokotowie. Tadek Sobczyński ps. „Basza” został ciężko ranny i zmarł w szpitalu jenieckim w Skierniewicach.\nBracia Zbyszek Klarner i Janusz Klarner, a także Janusz Haman i Zdzisław Haman walczyli w 1 dak AK. Janusz Klarner został ranny.\nWłodek Giżycki, któremu udało się wydostać z Oświęcimia i który w czasie okupacji współpracował z Szesnastką, został zabity 2 sierpnia podczas czystek dokonywanych przez oddziały SS.\nOprócz wcześniej wymienionych w Powstaniu polegli:\nJerzy Wąż – Cichoński.\nO wielu Zawiszakach, którzy służyli Polsce przez cały okres wojny i nie wahali się przelać właśna krew była już mowa na wcześniejszych kartach tej kroniki. Nie o wszystkich mamy pełne informacje. Ale obowiązkiem naszym jest wymienić tych, o których wiemy.\nZbyszek Gnoiński – walczył we Francji w 2 Dyw. Strzelców.\nKpt. pil. myśl. Gustaw Radwański – walczył w polskich i angielskich dywizjonach myśliwskich RAF\nPłk. Tadeusz Skinder – walczył w II Korpusie.\nJanusz Meissner – zasłużony lotnik i literat – kierował Działem Radiowym Ministerstwa Informacji w Londynie i był korespondentem wojennym.\nPpłk. Stanisław Truszkowski ps. „Sztermer” – był dowódcą V batalionu 77 pp AK na Nowogródczyźnie.\nPor. Stefan Jedliński pełnił funkcje oficera sztabu Obwodu Limanowa, inspektoratu podhalańskiego „Niwa” i partyzanckiego 1 pułku strzelców podhalańskich.\nWitek Brzozowski, jako podchorąży AK, był łącznikiem zgrupowania „Tuchola”, walczył w pułku „Palmiry-Młociny” i został ranny pod Jaktorowem.\nJurek Kaczyński był w Powstaniu lekarzem harcerskiego batalionu „Zośka”.\nInny lekarz, Jurek Hellman, po wsypie zmuszony był wyjechać z Warszawy. W 1944 walczył na Ziemi Opoczyńskiej w oddziale ppor. „Groma”, a następnie jako z-ca dowódcy kompanii w 25 pp AK Ziemi Piotrkowskiej. Tam został ciężko ranny.\nSłynny lekarz – więzień Pawiaka - Felicjan Loth uratował życie wielu innym więźniom i pomagał w dostarczaniu grypsów. W Powstaniu służył w szpitalach polowych, m.in. na ul. Mokotowskiej, gdzie leczył także rannych Zawiszaków.\nW niemieckich obozach jenieckich więzieni byli: mjr. dypl. Jerzy Wądołkowski, ppłk. dypl. Ignacy Wądołkowski (w kampanii wrześniowej Szef Oddziału III Operacyjnego w sztabie Armii Modlin), Wojtek Okupski i inni.\nWłodek Boerner brał udział w jenieckiej konspiracji m.in. w obozie w Murnau, za co uzyskał podziękowanie gen. Tadeusza Kutrzeby.\nPiotr Olewiński współpracował z kierownictwem Szarych Szeregów, a szczególnie z ks. J. Mauersbergerem - Przewodniczącym Szarych Szeregów i Honorowym Zawiszakiem.


30 Najlepszych Obiektów na Wynajem Wakacyjny w regionie Jaén na podstawie 11 789 opinii na Booking.com\nJaén Sprawdzone opinie o obiektach na wynajem wakacyjny dodane przez prawdziwych Gości\nHotel Rosaleda Don Pedro Ocena: 8,8\n30 Najlepszych Obiektów na Wynajem Wakacyjny w regionie Jaén\nna podstawie 11 789 Opinii o Obiektach na Wynajem Wakacyjny na Booking.com\nNumer 1 na 241 w regionie , a także numer 1 na 5 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Pontones.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Refugio del Segura\nNumer 2 na 241 w regionie , a także numer 1 na 1 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cañada Catena.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Alojamiento Rural Las Maravillas\nNumer 3 na 241 w regionie , a także numer 1 na 5 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Andújar.\nZobacz więcej opinii o obiekcie San Bartolomé 7\nNumer 4 na 241 w regionie , a także numer 1 na 21 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Úbeda.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Sol Real\nNumer 5 na 241 w regionie , a także numer 2 na 5 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Andújar.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Palacio Sirvente Mieres\nNumer 6 na 241 w regionie , a także numer 2 na 21 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Úbeda.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Sol de Mayo\nNumer 7 na 241 w regionie , a także numer 1 na 14 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Jaén.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Los Caňos 2\nNumer 8 na 241 w regionie , a także numer 1 na 19 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Baeza.\nZobacz więcej opinii o obiekcie La Casa del Maestro de Música\nNumer 9 na 241 w regionie , a także numer 2 na 14 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Jaén.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Siente Jaen Apartmento\nNumer 10 na 241 w regionie , a także numer 1 na 1 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Jimena.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Casa Canava\nNumer 11 na 241 w regionie , a także numer 2 na 5 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Pontones.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Aldeas de Pontones\nNumer 12 na 241 w regionie , a także numer 1 na 4 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Hinojares.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Tío José María\nNumer 13 na 241 w regionie , a także numer 1 na 11 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Segura de la Sierra.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Los Huertos de Segura\nNumer 14 na 241 w regionie , a także numer 4 na 67 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cazorla.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Cazorlapart\nNumer 15 na 241 w regionie , a także numer 5 na 67 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cazorla.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos entreRíos\nNumer 16 na 241 w regionie , a także numer 1 na 18 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście La Iruela.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Alojamiento Nohal\nNumer 17 na 241 w regionie , a także numer 2 na 11 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Segura de la Sierra.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Sierra de Segura\nNumer 18 na 241 w regionie , a także numer 1 na 2 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cambil.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Santa Ana\nNumer 19 na 241 w regionie , a także numer 3 na 14 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Jaén.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Jaen Home\nNumer 20 na 241 w regionie , a także numer 6 na 67 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cazorla.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Alojamientos Martinez\nNumer 21 na 241 w regionie , a także numer 3 na 21 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Úbeda.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos Fuente Redonda\nNumer 22 na 241 w regionie , a także numer 4 na 21 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Úbeda.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Vivienda Turistica Bufer\nNumer 23 na 241 w regionie , a także numer 2 na 18 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście La Iruela.\nZobacz więcej opinii o obiekcie VTAR Casa Erica\nNumer 24 na 241 w regionie , a także numer 4 na 14 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Jaén.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Los Caños\nNumer 25 na 241 w regionie , a także numer 7 na 67 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cazorla.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Alojamientos Peña del Rey\nNumer 26 na 241 w regionie , a także numer 5 na 14 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Jaén.\nZobacz więcej opinii o obiekcie In House Apartamentos\nNumer 27 na 241 w regionie , a także numer 9 na 67 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Cazorla.\nZobacz więcej opinii o obiekcie El Alambique\nNumer 28 na 241 w regionie , a także numer 3 na 19 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Baeza.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Alojamiento Mirador del Renacimiento\nNumer 29 na 241 w regionie , a także numer 4 na 19 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Baeza.\nZobacz więcej opinii o obiekcie El Cobijo\nNumer 30 na 241 w regionie , a także numer 1 na 12 obiektów na wynajem wakacyjny w mieście Coto Rios.\nZobacz więcej opinii o obiekcie Apartamentos El Madroñal


Uroczystość nadania imienia i 180-lecie szkoły - Zespół Szkół w Kleszczewie\n– Bogdan Kemnitz Wójt Gminy Kleszczewo,\n– Izabela Liebert-Jędroszkowiak, przedstawiciel Wielkopolskiego Kuratora Oświaty,\n– Marek Maciejewski, przewodniczący Rady Gminy Kleszczewo,\n– Szymon Gumiński, przewodniczący Rady Rodziców w Kleszczewie,\n– Magdalena Migacz, skarbnik Rady Rodziców w Kleszczewie,\n– Karolina Karpińska, sekretarz Rady Rodziców w Kleszczewie,\n– Tomasz Pawlicki, dyrektor naszej szkoły 1989-1998, 2003-2010,\n– Marian Strachanowski dyrektor szkoły 1980-1984,\n– Maciej Frąckowiak, Kierownik GOKiS,\n– Marek Jabłoński, kierownik Zakładu Komunalnego,\n– Anna Grzeszczak, przedstawiciel Zakładu Komunalnego,\n– ks. Tomasz Nawrocki, proboszcz parafii Kleszczewo,\n– ks. Tomasz Woźniak, absolwent naszej szkoły,\n– ks. Jan Musielak, były proboszcz parafii Kleszczewo,\n– Grzegorz Stachowiak, radny gminy, Zastępca Przewodniczącego Komisji Oświaty,\n– Andrzej Szymczak, dyrektor Zespołu Szkół w Tulcach,\n– Henryk Lesiński, przewodniczący Rady Gminy 2010-2018,\n– Halina Kowalewska, prezes Koła Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego w Kleszczewie,\n– Wanda Szymczak,\n– Mirosława Nowak,\n– Jadwiga Tomczak,\n– Agata Karłowicz-Pielatowska,\n– Alicja Jung,\n– Danuta Pawlicka\n– Krystyna Zięba-Kędziora,\n– Alicja Kucharska,\n– Ewa Rybicka,\n– Andrzej Kaczmarek,\n– Barbara Lesińska,\n– Czesława Podeszwińska,\n– Maria Przybył-Kosac,\n– Krystyna Rydian,\n– Władysława Woźniak,\n– oraz wielu zaproszonych gości, absolwentów Szkoły Podstawowej\nw Kleszczewie, Gimnazjum w Kleszczewie.\nObchody rozpoczęły się Mszą Św. w kleszczewskim kościele koncelebrowanej przez miejscowego proboszcza ks. Tomasza Nawrockiego, ks. Jana Musielaka, byłego proboszcza i ks. Tomasza Woźniaka, absolwenta naszej szkoły. Podczas mszy członkowie Rady Rodziców wnieśli sztandar szkoły, który został poświęcony. Później nastąpił przemarsz z kościoła do szkoły, gdzie odbył się ciąg dalszy uroczystości. Do hali sportowej przybyli zaproszenie goście, absolwenci, uczniowie i ich rodzice. Uczestników obdarowano okolicznościową teczką ze zdjęciem odnowionego budynku szkoły, w której znaleźli tekst naszego hymnu, napisanego przez nauczyciela muzyki i nauczycieli polonistów, folder i zakładkę\nz informacjami o działalności Zespołu Szkół w Kleszczewie. Największą ciekawość wzbudziły zdjęcia kolejnych wcieleń szkoły, począwszy od tej „pod strzechą” z 1838 roku, skończywszy na budynku współczesnym.\nAkademia rozpoczęła się odśpiewaniem hymnu, przemówieniem wójta gminy Kleszczewo Bogdana Kemnitza oraz wystąpienia dyrektora Zespołu Szkół w Kleszczewie Marzeny Sochy, która przedstawiła krótka historię szkoły i uzasadnienie wyboru patrona. Następnie przewodniczący Rady Gminy Marek Maciejewski odczytał uchwałę Rady Gminy o nadaniu imienia Szkole Podstawowej w Kleszczewie i wspólnie z panem wójtem przekazali na ręce dyrektora akt nadania imienia. Najwięcej wzruszeń dostarczył wszystkim moment przekazania sztandaru przez przedstawicieli Rady Rodziców dyrektorowi, a następnie przekazanie go uczniom. Podczas prezentacji sztandaru widzowie mieli okazję zobaczyć, że oprócz haseł „tradycja, nauka, przyszłość” i szkolnej książki z piórem i kałamarzem, znalazły się tam realistycznie oddane szabla i karabin mauser, jakiego używali powstańcy wielkopolscy. Przedstawiciele uczniów złożyli uroczyste ślubowanie na otrzymany sztandar. Podczas uroczystości odsłonięto również tablicę, która została powieszona na frontowej ścianie budynku szkoły. Od dziś możemy tam przeczytać „Szkoła Podstawowa im. Walczących o Niepodległość w Kleszczewie”. Pierwszy raz odśpiewano hymn szkoły, do którego słowa napisały V. Porębiak, M. Szymańska i L. Adamek-Egiert, a muzykę skomponował B. Piłat. Zostały również odczytane fragmenty kronik z czasów II wojny światowej opisujące bohaterstwo lokalnych patriotów, którzy poświęcili swoje życie walce o niepodległość i krzewieniu kultury polskiej.\nW drugiej części uroczystości wystąpiły przedszkolaki, uczniowie, nauczyciele i absolwenci. Rozpoczęły ją dzieci z przedszkola polonezem, układy choreograficzne zatańczyli uczniowie klas I-III oraz dziewczęta\nz klas starszych z naszej szkoły, zagrał zespół wokalno-instrumentalny i zaśpiewał uczniowski chór szkolny. Na tę okoliczność również nauczyciele stworzyli chór i odśpiewali dwa przygotowane utwory. Program artystyczny wzbogaciły też występy naszych utalentowanych absolwentów: skecz w gwarze poznańskiej w wykonaniu Zosi Szczepaniak, utwory instrumentalne zagrane przez Dawida Piskorskiego oraz wokalne zaśpiewane przez Dariusza Piskorskiego.\nUroczystości jubileuszowe spowodowały, iż wystrój szkoły skłaniał do wspomnień; na korytarzach znajdowały się tablice ze zdjęciami absolwentów i dawnych wydarzeń. Goście podczas spaceru po szkole mogli zwiedzić Izbę Pamięci i zobaczyć kroniki i eksponaty z dawnych czasów oraz obejrzeć prezentację multimedialną o kierowniku szkoły – Leonie Kemnitzu.


Czy można zmienić pozew rozwodowy? - zmiana wyroku rozwodowego w zakresie alimentów - Bętkowska Rajczyk | Blog\nCzy można zmienić pozew o rozwód?\nPod potocznym stwierdzeniem „zmiany pozwu o rozwód” mogą kryć się dwie rzeczy. Po pierwsze klienci często pytają, czy mogą zmienić swoje stanowisko i zamiast rozwodu bez orzekania o winie, zażądać rozwodu z orzekaniem o winie małżonka lub z winy obojga małżonków lub odwrotnie. Przez „zmianę pozwu o rozwód” niektórzy rozumieją zmianę powództwa poprzez żądanie orzeczenia separacji zamiast rozwodu. Ale po kolei.\nW sprawie rozwodowej możliwa jest zmiana stanowiska na rozwód z orzekaniem o winie lub też bez orzekania o winie. Może się bowiem okazać, że już po wniesieniu sprawy do sądu a np. przed pierwszą rozprawą wyjdą na jaw takie okoliczności, które spowodują, że którejś ze stron będzie zależało na zmianie stanowiska procesowego. Przestrzegam jednak przed podejmowaniem zbyt pochopnych decyzji w tym zakresie. Jeśli chcesz załagodzić konflikt z małżonkiem i jednak zamiast rozwodu z orzekaniem o winie wolałbyś uzyskać rozwód bez orzekania o winie, to myślę, że sąd spojrzy na ciebie przychylnym okiem i z takiej zmiany stanowiska w głębi duszy będzie bardzo zadowolony. Natomiast jeśli początkowo deklarujesz chęć rozstania z małżonkiem przez rozwód bez orzekania o winie, a raptem, wskutek jakiegoś pozasądowego konfliktu pomiędzy wami, raptownie zmieniasz żądanie, to zastanów się, na ile ma to sens. Często bowiem jest tak, że ostatecznie sąd orzeka rozwód z winy obojga małżonków, uznając że każdy z nich w pewnym stopniu przyczynił się do rozpadu małżeństwa.\nOczywiście, każda sytuacja jest inna, nie można generalizować szczególnie w sprawach rodzinnych, tym nie mniej warto dwa razy zastanowić się nad zmianą stanowiska.\nZdarza się również, że „zmiana pozwu o rozwód” to dla moich klientów nic innego jak zażądanie zamiast rozwodu- separacji.\nZgodnie z art. 193 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zmiana powództwa przed sądem pierwszej instancji jest dopuszczalna, jeżeli nie wpływa na właściwość sądu, a zatem osoba, która złożyła pozew o rozwód, może zmienić powództwo w ten sposób, że zażąda orzeczenia separacji. Zgodnie bowiem z art. 17 Kodeksu postępowania cywilnego zarówno powództwo o rozwód, jak i o separację należy do właściwości sądów okręgowych.\nNa marginesie warto jeszcze wyjaśnić, że nawet w przypadku zmiany powództwa poprzez żądanie separacji w miejsce rozwodu, sąd ostatecznie i tak może orzec rozwód. Drugi małżonek może nie wyrazić zgody na separację i nadal żądać orzeczenia rozwodu. W takim przypadku będzie miał zastosowanie art. 612 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zgodnie z którym, jeżeli jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji, a drugi orzeczenia rozwodu i żądanie to jest uzasadnione, sąd orzeka rozwód. Jeżeli jednak orzeczenie rozwodu nie jest dopuszczalne, a żądanie orzeczenia separacji jest uzasadnione, sąd orzeka separację.


Usługi porządkowe - Inwemer Radomsko - Firmy na rzetelnie\nFirmy na rzetelnie Usługi i zakupy Sprzątanie Radomsko\nUsługi porządkowe - Inwemer Radomsko\nInwemer jest przedsiębiorstwem dysponującym dużym doświadczeniem jak również niemałymi kompetencjami jeśli chodzi o usługi wspierające. Przedsiębiorstwo obecne jest w takich obszarach jak czynności sprzątające, ochrona (osoby i mienie), praca tymczasowa oraz profesjonalna obsługa techniczna. Inwemer proponuje swoim klientom profesjonalne sprzątanie.\nOferta : Sprzątanie Radomsko\nUtrzymanie czystości to sprawa do której przywiązujemy wielką wagę. Jesteśmy bardzo wszechstronni co oznacza, że możemy zająć się sprzątaniem hoteli, fabryk, obiektów handlowych, przedsiębiorstw produkcyjnych czy placówek publicznych. Prace sprzątające wykonywane są przez zespół dokładnych i wykwalifikowanych pracowników, którzy stosują nie tylko najskuteczniejsze środki ale też nowoczesne maszyny.\nInwemer oferuje sprzątanie nowoczesne (szeroka paleta usługi specjalistycznych np. sprzątanie maszynowe), terminowe oraz dostosowane do potrzeb klienta (indywidualnie ustalane harmonogramy oraz zakres prac utrzymania czystości). Zapraszamy do współpracy już teraz.


ilość Altana Western 2\nAlt Drew Cosmo oferuje altankę Western 2 o wymiarach 3 m x 3 m, wykonaną z suszonego drewna sosnowego. Surowiec został poddany dwukrotnej impregnacji Drewnochronem, aby zmniejszyć ryzyko jego uszkodzenia w wyniku niekorzystnego działania słońca, deszczu i śniegu (kolor preparatu do wyboru). Dach altany Western 2 wykonany jest z desek boazeryjnych i pokryty gontem bitumicznym (kolor i kształt do wyboru). Osadzona jest na słupach o wymiarze 9 cm x 9 cm, co daje gwarancję stabilności. Altana posiada cztery wejścia (z możliwością zabudowy wskazanych wejść na życzenie Klienta). Konstrukcja może zostać wykonana na podany przez Klienta wymiar. Altana dobrze sprawdzi się w ogrodzie, sprawując ochronę przed słońcem czy deszczem, dając wspaniałe miejsce do grillowania oraz spotkań z bliskimi.\nOpis techniczny altany Western 2:\nCena altany Western 2 obejmuje:\nChciałbyś nieco zmodyfikować wygląd altany Gagarin 2? Mamy dla Ciebie dobrą wiadomość – masz taką możliwość! Alt Drew Cosmo może zaoferować inny wzór ażuru (prosty), inny wzór i rozmiar ścianek, a także inny wzór i kolor gontu. Wskazane wejścia do altany mogą zostać zabudowane, a cała konstrukcja może zyskać zupełnie inną wysokość. Pod altaną może zostać przygotowana podłoga z desek calowych, z wykorzystaniem 9 betonowych bloczków (cena do uzgodnienia). Najważniejsze, by altana spełniała wszystkie Twoje oczekiwania, dlatego jej wygląd może zostać dostosowany do Twoich potrzeb.\nPrzed dokonaniem zamówienia powstrzymuje Cię jedynie brak informacji o transporcie? Alt Drew Cosmo dysponuje własną flotą samochodów dostawczych, dzięki którym jest w stanie przewieźć zamówioną altanę pod wskazany adres. Transport na odległość do 50 km jest darmowy, powyżej tej odległości jego koszt należy doliczyć do ceny altany. Montaż w cenie.\nNapisz pierwszą opinię o “Altana Western 2” Anuluj pisanie odpowiedzi


Ciekawa i całkiem tania Nokia 2.3 już w przedsprzedaży. Co oferuje? | gsmManiaK.pl\n09.12.2019 , Kamil Klofczyński Newsy Nokia\nNokia 2.3, która została oficjalnie zapowiedziana kilka dni temu, rozpoczyna swoją przedsprzedaż, zaczynając od Rosji. Telefon znajdziemy lokalnej stronie internetowej producenta w cenie 7990 RUB, czyli równowartości 485 zł. Co klient dostaje za te pieniądze.\nNokia 2.3 – niepozorny, tani smartfon, który zaskakuje baterią i aparatem\nNokia 2.3 wyposażona jest w 6,2-calowy wyświetlacz LCD HD+ (720×1520 pikseli) o proporcjach 19:9, czterordzeniowy procesor Mediatek Helio A22 oraz 2GB RAM i 32GB pamięci. Priorytetem jest wytrzymałość – tę zapewnić ma akumulator o pojemności 4000 mAh, który zdaniem Nokia starczy na 2 dni użytkowania – zestawie dołączana jest ładowarka 5W.\nOprócz zaskakująco pojemnej baterii, Nokia 2.3 szokuje również aparatem. Telefon wyposażony jest w 13-megapikselowy aparat z aperturą f/2.2, w połączeniu z 2-megapikselowym czujnikiem głębokości, który zasila tryb portretowy i wiele efektów bokeh. Tylnej konfiguracji towarzyszy lampa błyskowa LED. Z przodu Nokia 2.3 oferuje 5-megapikselowy aparat z przysłoną f/2.4.\nSmartfon obsługiwał będzie dwie karty SIM, a napędzany będzie przez system Android 9.0 Pie, co może dziwić – choć HMD Global twierdzi, że smartfon jest gotowy na system Android 10, ale póki co, nie podaje harmonogramu aktualizacji. Opcje łączności obejmują 4G LTE, Wi-Fi 802.11 b/g/n, Bluetooth v5.0, GPS/A-GPS oraz Micro-USB (v2.0).\nNokia 2.3 dostępna jest w trzech wariantach kolorystycznych – zielony cyjan, piaskowy oraz grafitowy. Chociaż na rosyjskiej stronie producenta podano szacunkowe czasy dostawy do różnych części kraju, niepewne jest jeszcze, kiedy telefon faktycznie będzie dostępny do wysyłki.\nCena Nokii 2.3 w Rosji została ustalona na 7990 rubli, czyli niecałe 500 złotych. Dla nas ważniejsza jest cena w Euro, ustalona na 109 euro, a więc… również niecałe 500 zł. To oznacza, że cena Nokii 2.3 w Polsce niemal na pewno zostanie ustalona na 499 złotych.\nCeny Nokia 2.3\nod: 427 zł »\nCeneo od 479 zł w 7 sklepach\nMedia Expert: 550 zł\nRTV Euro AGD: 519 zł\nKamil Klofczyński\t| poniedziałek, 9 grudnia 2019\nProdukty: Nokia 2.3\n« poprzedni wpis Google Glass: Explorer Edition otrzymuje finalną aktualizację – to koniec wsparcia\nnastępny wpis » Promocja: kup Galaxy S10 lub Galaxy Note 10 i odbierz kolejny smartfon Galaxy za 1 zł!\nKolejny producent wciska nam 5G w tanim średniaku - niestety kosztem specyfikacji\nTakimi smartfonami Nokia może zrobić szał... tylko w biednych krajach\nOto Nokia 6.3 w pełnej krasie. Jak Ci się podoba?\nNie wierzyłem, że doczekamy. Oto Nokia 7.3 - średniak, który kupił mnie baterią\n4-rdzeniowy procesor i 2 GB RAM plus micro-USB na okrasę. W 2020r. Za 500 złotych.\nJuż widzę te tłumy, walczące bez pardonu o każdą dostawę…\nNie żebym uznawał to urządzenie za bezwartościowe, ale za podobne pieniądze można kupić bez problemu telefony znacznie lepsze. Na x-komie jest aktualnie Redmi 7 za 499 złotych. 8-rdzeniowy Snap 632, 3 GB RAM. Równie pojemna bateria.\nWiesz, że te cyferki różnych telefonów, które my sobie tutaj porównujemy z dnia na dzień, nic nie znaczą dla 95% kupujących i korzystających ze smartfonów?\nPoza tym, ten chiński Xiaomi, który podałeś kosztem lepszych bebechow będzie miał gorsze wykonanie i zerowe wsparcie, dodatkowo osobiście wole mieć w kieszeni model z każdego innego kraju niż chiński, a jeśli to będzie maszyna z Europy, jeszcze lepiej.\nTo, że żywisz dziwaczne uprzedzenia i to one kierują Twoim postępowaniem nie może zmienić faktu, że ta Nokia jest niekonkurencyjnie wyceniona.\nBudżetowa Nokia nie odbiega jakością wykonania od budżetowego Xiaomi. A wsparcie Xiaomi akurat ma dobre, przynajmniej dla telefonów na Snapdragonach.\nDziwacznych uprzedzeń nie mam, obserwuje chiński rynek i z zachwytem spoglądam jak rozegrały technologicznie ostatnie lata ale to nie zmienia ważnego faktu, mianowicie z jakiego kraju pochodzą te urządzenia i ich oprogramowanie. Czy chciałbym, żeby tamtędy przechodziły wszelkie moje dane osobiste i mój ruch w sieci, które wpisuje w smartfon? Nie, wolę jednak te dane umieścić w Europejskiej firmie podlegającej europejskiemu prawu.\nA co do wsparcia i jakości wykonania… Xiaomi Redmi Note 7 to plastikowy rupieć w plastikowej obudowie, łamiący się w pół przy stosunkowo niskim nacisku, nie śmiem myśleć w co będzie obklejony smartfon, który proponujesz. A wsparcie? Ostatnie statystki odnośnie wsparcia producentów oferujących urządzenia z Androidem zaprzeczają Twojej tezie.\nRN7 to głośna wpadka Xiaomi.\nIle innych telefonów tej marki zawaliło testy wytrzymałości?\nA ilu innych producentów miało w przeszłości tego rodzaju wpadki? A raczej: czy któryś takowych nie miał?\nMógłbyś podać źródło tych ostatnich statystyk? Dziękuję.\nFakt faktem, Xiaomi jest na trzecim miejscu, ale 15% urządzeń ma wciąż nie zaktualizowanych z Androida 8/8.1 do 9, co moim zdaniem jasno wskazuje na niezaktualizowane budżetowce i średniaki z niższej półki, wypuszczone dosyć nie dawno.\nPoza tym, statystyka uwzględnia marki Redmi, Poco i Mi jako jedną, Xiaomi, co zbyt podbija im statystkę.\nOddać trzeba, że faktycznie, razem z Lenovo na czele prześcigują się w skracaniu czasu oczekiwania na aktualizację.\nW stawce i tak prowadzi bezsprzecznie Nokia, która aktualizacje dostarcza na ten moment wzorowo i wywiązuje się z obietnic.\nKusi wyglądem, przypomina połączenie Nokii 5 i 7.2\nA ja głupi myślałem, że w Rosji płacą rublami…\nOj tam, oj tam, Przecież indie są blisko, do Rosji,\nDobra, ale tak serio jak można rupie z rublami pomylić?\n4h System webOS na telewizorach innych niż LG. W jakich telewizorach znajdziesz webOS?rtv\n4h iPhone 12 mini sprzedaje się fatalnie. Wbrew wszystkim możesz go kupić w promocji!gsm\n5h Telewizor Samsung 65 cali za 2500 zł! Najtaniej na rynkurtv\n6h Trzymajcie kciuki: Xiaomi Mi Band 6 ma dostać funkcję, na którą czekało wielu fanów!gsm\n6h Kup lodówkę Gorenje i odbierz gratis odkurzacz o wartości 500 zł!agd\n6h Ostatnia szansa na 3 miesiące Xbox Game Pass za 4 zł!rtv\n8h Oto potężny powerbank od Honor! Zasili Twojego smartfona mocą 66 Wgsm\n9h Co Polacy sądzą o 5G? Oppo to sprawdziło i... będziecie zaskoczeni!gsm\n10h PROMOCJA | Ostatni kompaktowy supersmartfon z Androidem w najlepszej cenie!gsm\n22h Promocja na Sony WH-XB900N: w tej cenie to świetne słuchawki wokółuszne z ANC i LDAC!gsm\n22h Promocja: przyszłość smartfonów może być Twoja nawet 1900 złotych taniej!gsm\n82 queries. 0,222, 0.221 (0,222) seconds.


Mielno Pensjonat DELFIN\nDo morza: 200m Ceny od: 70,00zł\nDO DYSPOZYCJI gości oddajemy przestronne 2, 3 i 4 os. elegancko urządzone pokoje z pełnym węzłem sanitarnym, bardzo wygodnymi łóżkami rehabilitacyjnymi, TV -LCD, TV - SAT i balkonami oraz komfortowy trzypokojowy apartament. POSIADAMY DOSTĘP DO BEZPRZEWODOWEGO\nINTERNETU ORAZ STANOWISKO INTERNETOWE (szybkie łącze).\nWOKÓŁ naszego obiektu przygotowaliśmy dużo miejsca do rekreacji.\nW wolnych chwilach zapraszamy do naszego ogrodu z leżakami, w którym można spędzić we wspaniałej atmosferze wiele niezapomnianych chwil...\nPosiadamy także własną wędzarnię, rożno, hamaki i plac zabaw dla dzieci. Dla zainteresowanych organizujemy połowy ryb z kutra rybackiego!\nCAŁY teren obiektu jest ogrodzony. Zapewniamy na nim bezpieczne miejsca parkingowe..


Szkoła na Wiejskiej - praca zbiorowa - opinia o książce (4810549) - Lubimyczytać.pl\nSzkoła na Wiejskiej /\nZbiór wspomnień i artykułów dotyczących znakomitego warszawskiego gimnazjum Jadwigi Kowalczykówny i Jadwigi Jawurkówny, działającego w latach 1903-1944.\nźródło opisu: http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,1854,Szkola-na-Wiejskiej\nźródło okładki: http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,1854,Szkola-na-Wiejskiej\nNa półkach: Jak cudne są wspomnienia..., Warszawo ma..., Domownicy, Przeczytane\nBardzo ciekawe wspomnienia uczennic i nauczycieli słynnej przedwojennej szkoły panien Kowalczykówny i Jawurkówny. Ciekawe, choć nierówne. Z mojego punktu widzenia ciekawsze były wspomnienia dziewcząt. To gratka dla tych, którzy lubią literaturę pensjonarską. Wspomnienia nauczycieli już mniej mnie zachwyciły. Obraz przedwojennego nauczania od strony dydaktycznej, choć imponujący w swych zaletach, przedstawiony był jednak w sposób mniej ciekawy, bardziej suchy.\nW ogóle, taka uwaga ogólna, pół żartem, pół serio. Nie wiem na czym to polega. W szkole nie znosiło się szkoły, a w literaturze skrupulatnie pomijało opisy przyrody. Teraz, po latach, wspomnienia szkolne są czymś poszukiwanym, a opisy przyrody są najpiękniejszą częścią książki. Ot, taki paradoks ;-)


Część lotniska wojskowego we Wrocławiu trafi w użytkowanie samorządu - Logistyka\nCzęść lotniska wojskowego we Wrocławiu trafi w użytkowanie samorządu\nCześć wrocławskiego lotniska wojskowego Strachowice będzie oddana w długoterminowe użytkowanie samorządowi lokalnemu, co pozwoli m.in. na rozbudowę jego cywilnej części - powiedział minister obrony narodowej Bogdan Klich.\nKlich oraz wicepremier i minister spraw wewnętrznych i administracji Grzegorz Schetyna spotkali się w tej sprawie z marszałkiem województwa dolnośląskiego Markiem Łapińskim.\nJak powiedział Klich, lotnisko w Strachowicach jest jednym z trzech kluczowych lotnisk, na których jednocześnie obecne jest i wojsko, i podmioty cywilne. - MON ma pełną świadomość tego, że aby rozwijał się makroregion dolnośląski, niezbędna jest rozbudowa lotniska cywilnego. Żeby tak się stało, wojsko musi zrobić krok do tyłu i umożliwić stronie cywilnej inwestycje i rozbudowę - mówił Klich.\nW związku z tym MON opracowało formułę, którą wojsko zastosuje w krakowskich Balicach, we Wrocławiu i w Bydgoszczy.\n- Te trzy lotniska będą podlegały nowej formule prawnej - użytkowaniu. Wojsko przekaże dużą część lotniska Strachowice w długoterminowe użytkowanie stronie cywilnej. Użytkowanie zapewni możliwość uzyskiwania środków inwestycyjnych, ułatwiony będzie dostęp do środków europejskich - dodał minister. Dokonany zostanie zapis w księdze wieczystej, podpisany będzie akt notarialny.\nW użytkowanie oddane zostaną grunty znajdujące się na lotnisku w tzw. części operacyjnej, czyli drogi kołowania i pas startowy, w sumie ponad 300 ha. Akt notarialny z MON podpisze marszałek województwa.


Powiat Kamieński - ikamien.pl » Kiełkująca historia w bibliotece, czyli warsztaty literacko-plastyczne\n» Strona Główna » Wydarzenia » Kiełkująca historia w bibliotece, czyli warsztaty literacko-plastyczne\nZapraszamy na warsztaty literacko-plastyczne pt. „Mirabelka – kiełkująca historia”, które odbędą się 27 września 2018 r. o godz. 16.00 w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Międzyzdrojach.\nBibliotekarze opowiedzą przejmującą historię kilku pokoleń mieszkańców warszawskich Nalewek – ludzi, którzy z nadzieją, wiarą i miłością szli przez życie. Dowiecie się, kim była Mirabelka i jaką tajemnicę ze sobą nosiła. Usłyszycie wzruszające fragmenty książki Cezarego Harasimowicza pt. „Mirabelka” i to właśnie dzięki nim będziecie mogli przenieść się do czasów wojny i choć trochę zrozumieć, co przeżywał człowiek w tamtych czasach. Aby nie było zbyt nostalgicznie, wspólnie wykonamy drzewka mirabelkowe z popcornu i rolek po ręcznikach papierowych. Tych warsztatów nie można ominąć.\nSpędźcie to popołudnie w bibliotece! Wstęp wolny.


Smartwatch z funkcją dzwonienia i wideorozmowy - Locon Watch Video | Bezpiecznarodzina.pl\n» Wodoodporny smartwatch GPS dla dziecka Locon Watch Video\n(4.8) 78 recenzji\n299 zł 499 zł 299.00\nDostęp na 1 miesiąc 29 zł\n299 zł 499 zł Do wyczerpania asortymentu\nLocon Watch Video to coś więcej niż interaktywny zegarek. To praktyczny i lekki telefon, który Twoje dziecko ma zawsze przy sobie — na swoim nadgarstku. Urządzenie cieszy się ogromnym zaufaniem rodziców, ponieważ pozbawione jest dostępu do Internetu, czy mediów społecznościowych, z kolei najmłodsi uwielbiają je za aparat fotograficzny, krokomierz, gry, czy inne funkcje zapewniające im rozrywkę.\nMenu w języku angielskim możliwa zmiana z języka polskiego\nAparat 1,4 MP\nMoja córka bardzo chciała dostać na komunię smartwatch z wideorozmowami. Ponieważ zawsze każdy zakup muszę przeanalizować, zobaczyć jakie będą z niego korzyści, mocno zagłębiłam się w to, co oferuje Bezpieczna Rodzina. Zachęcona lokalizacją, SOS, strefami bezpieczeństwa, zdecydowałam się na zakup właśnie GJD.13 LocoWatch. Nie zawiodłam się - jako mama, która pracuje, bardzo ważne jest dla mnie to, żeby móc w trakcie dnia po prostu na wszelki wypadek upewnić się, gdzie jest moje dziecko. Ten zegarek z ich aplikacją mi to umożliwia. Wideorozmowy - naprawdę fajna sprawa, córka bardzo lubi do mnie dzwonić i rozmawiać przez kamerę. Taka rozmowa jest bardzo wyraźna, obraz oceniam bardzo dobrze. Polecam!\nkupiłem chrześniakowi na komunię. I dziecku i rodzicom się podobał. Chrześniak zadowolony, bo zegarek ma fajne funkcje i gry, no a rodzice wiadomo - mogą sobie wygodnie lokalizować dziecko. Fajny sprzet w dobrej cenie, polceam\nMoj bratanek dostał ode mnie ten smartwatch na komunię, na szczęście zdążyliśmy z zakupem i paczka przyszła na czas. Zegarek jeśli chodzi o wygląd naprawdę super wygląda, a wiadomo, dzieci uwielbiają takie gadżety, które przyciągają uwagę. Rodzice korzystają z aplikacji i dzwonią na kamerkę żeby sprawdzić, czy Franek jest już w domu, na placu zabaw, czy żeby się z nim po prostu zobaczyć, z mojej perspektywy to jest bardzo wygodne!\nWideorozmowy działają rewelacyjnie! Moja córka codziennie do mnie dzwoni i codziennie rozmawiamy przez kamerkę, ona to uwielbia. Ja jestem dużo spokojniejsza od kiedy wszystkie najważniejsze informacje mam w aplikacji... polecam wszystkim rodzicom, którzy martwią się o swoje dzieci, ten zegarek z aplikacją naprawdę dają duże poczucie spokoju\nSmartwatch idealnie sprawdza się jako telefon - dzwoni, odbiera połączenia i umożliwia rozmowy wideo. Obraz w wideo jest naprawdę dobry, fajnie jest móc połączyć się z dzieckiem niekoniecznie za pomocą telefonu (mój syn w ciągu roku zgubił już 2 telefony, teraz mam nadzieję będzie inaczej, bo jednak zegarek nosi się na ręku ;)). Lokalizację oceniam 10/10, bardzo precyzyjnie mi pokazuje miejsce, w którym jest mój syn. Fajna opcja - strefy bezpieczeństwa. Jak Tylko moje dziecko wyjdzie z domu, zawsze o tym wiem. Bardzo polecam, na pewno będę wracać po kolejne produkty.\nFajnie działające wideorozmowy, lokalizacja okej. polecam\nKupiłam chrześniakowi na komunie, dziecko bardzo się ucieszyło, rodzice zresztą też, bo mają teraz oko na młodego.\nPolecam, dziala bez zarzutu\nDobry zegarek, fajna jakość i w porzadku cena\nDziala bez zarzutow, szybka dostawa\nSuper prezent na komunię, chrześnica bardzo szczęśliwa\nPolecam!!!!! Wszystko super działa!\nSyn dostał niebieski w prezencie, działa super, polecam\nDobry smartwatch w fajnej cenie z aplikacją i pakietem, bardzo się opłaca.\nBardzo fajny zegarek z dobrą applikacja\nTa aplikacja to moje odkrycie! Jest Extra!!! Zegarek fajny i nowoczesny, polecam!\nDobrze działa, jestem zadowolony z zakupu.\nWygodny, designerski, praktyczny - smartwatch jest extra. Aplikacja naprawdę godna polecenia, bo dobrze pokazuje lokalizacje\nCórka dostała na komunię, polecam\nDawid z Giżycka\nIdealne rozwiązanie na wakacje żeby wiedzieć, gdzie jest dziecko


Niecierpek waleriana (Impatiens walleriana) to efektowna, pięknie kwitnąca roślina o małych wymaganiach. Dzięki dużej liczbie odmian kolorystycznych, może być doskonałą dekoracją każdego mieszkania. Kompozycje z niecierpków, pełne niepowtarzalnych kontrastów kolorystycznych, napełnią całe mieszkanie wspaniałymi barwami.\nNazwa Impatiens, czyli niecierpek, nadana została tej roślinie ze względu na charakterystyczną cechę dojrzałych owoców, które po poruszeniu pękają, rozrzucając wokół nasiona. To cecha wszystkich roślin należących do rodziny niecierpkowatych (Balsaminaceae). Rodzaj Impatiens liczy około 850 gatunków, wśród których są zarówno rośliny jednoroczne, jak i zimozielone byliny oraz półkrzewy.\nWszystkie niecierpki mają soczyste, kruche pędy. Liście są owalne, ostro zakończone i ząbkowane na brzegach, w kolorze - zależnie od odmiany - od jasno- do ciemnozielonego, a u niektórych mieszańców również dwubarwne.\nNiecierpek waleriana może kwitnąć w mieszkaniu przez większą część roku, a na zewnątrz przez całe lato. Barwy kwiatów obejmują całą paletę odcieni koloru różowego, czerwonego, żółtego, białego i pomarańczowego. Niektóre odmiany mają kwiaty dwubarwne oraz podwójne.\nWyhodowanie tak licznych odmian niecierpka zajęło hodowcom sporo czasu, ale ich trud się opłacił. Popularnością cieszą się nowe odmiany o zwartym pokroju, które zwykle nie przekraczają 38 cm wysokości, rosną powoli, ale rozkrzewiają się silnie i obficie kwitną.\nNiecierpek waleriana doskonale prezentuje się praktycznie wszędzie. Na zewnątrz można je uprawiać w każdym pojemniku - skrzynce okiennej, donicy lub wiszącym koszu, najlepiej na stanowiskach osłoniętych przed bezpośrednim nasłonecznieniem. W okresie upałów nie można dopuścić do przesuszenia podłoża wokół roślin. W zamian za to odpłacą się, trwającym całe lato, kwitnieniem.\nKażda z odmian niecierpka waleriana kwitnie obficie w dobrych warunkach. Niewysokie, zwarte odmiany ('Baby Mixed') doskonale nadają się do doniczek. Występują w wielu kolorach (m.in. różowym, białym). Popularna i równie liczna jest grupa odmian 'Accent', której kwiaty mogą być jedno- lub wielobarwne. Warto też wypróbować odmiany o kwiatach podwójnych, chociaż mają one skłonność do mniej obfitego kwitnienia.\nRoślina idealna dla początkujących wielbicieli kwiatów. Usuwamy więdnące kwiaty i usychające liście. Uszczykujemy wierzchołki pędów, aby pobudzić niecierpki do rozkrzewiania i otrzymać rośliny o bujnym, zwartym pokroju. Sadzonki i siewki dobrze rosną w ziemi kompostowej. Rośliny przesadza się wiosną do doniczek nieco większych od dotychczasowych.\nLatem niecierpki wymagają obfitego podlewania, zwykle 2-3 razy w tygodniu. W tym czasie nie wolno dopuścić do przesuszenia podłoża. Zimą podlewa się je umiarkowanie (raz na 10-14 dni), pozwalając ziemi nieco przeschnąć.\nW sezonie wegetacyjnym niecierpki trzeba zasilać raz na dwa tygodnie uniwersalnym nawozem do roślin.\nUnikajmy umieszczania niecierpków na stanowiskach wystawionych na bezpośrednie nasłonecznienie, ale zapewnijmy im tak dużo światła, jak to tylko możliwe. Temperatura pokojowa jest odpowiednia do uprawy niecierpków; jedynie gdy przekracza 24°C, należy zwiększyć wilgotność powietrza. Zimą temperatura nie powinna spaść poniżej 13°C.\nNiecierpki bardzo łatwo rozmnażają się przez sadzonki wierzchołkowe. Z wierzchołków wybranych pędów należy pobrać sadzonki o długości 8-10 cm. Mają one zdolność ukorzeniania się o każdej porze roku, albo w naczyniu z wodą, albo w doniczce z ziemią. Po ukorzenieniu należy przesadzić je pojedynczo do doniczek z uniwersalną ziemią kompostową.\nZniekształcone i lepkie liście są oznaką porażenia przez mszyce. Zaatakowane rośliny można spłukać wodą z mydłem lub, gdy to nie pomoże, spryskać środkiem owadobójczym.\nMoże być spowodowane przeniesieniem niecierpka na inne miejsce. Przywiędłą roślinę należy przyciąć. Nie wolno dopuścić do nadmiernego nawodnienia - najlepiej ustawić doniczkę na żwirze i pozwolić roślinie pobierać z podstawki tyle wody, ile potrzebuje.


Duże zainteresowanie służbą w WOT. “Wzrosło od czasu inwazji Rosji na Ukrainę” [ZDJĘCIA] | Tylko Toruń\nDuże zainteresowanie służbą w WOT. “Wzrosło od czasu inwazji Rosji na Ukrainę” [ZDJĘCIA]\n16 marca 2022 16 marca 2022 Monika ChmielewskaSkomentuj on Duże zainteresowanie służbą w WOT. “Wzrosło od czasu inwazji Rosji na Ukrainę” [ZDJĘCIA]\nZa nami drugie w tym roku wcielenie ochotników do służby w 8. Kujawsko-Pomorskiej Brygadzie Obrony Terytorialnej. W piątek 11 marca zgłosiło się aż 140 ochotników. Zainteresowanie służbą w Wojskach Obrony Terytorialnej nigdy nie było tak duże.\n8. K-PBOT podkreśla, że wybuch wojny na Ukrainie znacząco zwiększył liczbę chętnych do wstąpienia w jej szeregi.\n– To, co dzieje się po 24 lutego przeszło nasze najśmielsze oczekiwania, to niezwykle motywujące, że tyle osób chce służyć w WOT i zdobyć doświadczenie wojskowe. Mam 3 razy więcej telefonów z pytaniami o służbę – mówi kpr. Dawid Graczyk, rekruter 8 K-PBOT. – Chętnych jest tyle, że już dziś moglibyśmy ukompletować pół batalionu.\nNa ten rok przewidziane były jeszcze trzy szkolenia podstawowe i wyrównawcze, ale dowódcy – biorąc pod uwagę liczbę chętnych – analizują możliwości przeprowadzenia dodatkowych szkoleń.\n– Tak duże zainteresowanie spowodowało przyspieszenie prac nad utworzeniem 84. batalionu lekkiej piechoty we Włocławku – informuje por. Paweł Banasiak, oficer prasowy 8. K-PBOT. – K-PBOT ma w swoim stałym rejonie odpowiedzialności 382 km odcinek Wisły. To najwięcej spośród brygad OT w kraju. Do tego znajduje się na nim obiekt infrastruktury krytycznej – jedyna zapora na Wiśle w Polsce.\nNowicjusze z Torunia i okolic, którzy brali udział w ostatnim wcieleniu, przysięgę wojskową będą składać już 26 marca.\nTagged 8. k-pbot służba w wot terytorialsi toruń wojna na ukrainie wojska obrony terytorialnej toruń\nDrugi konwój z darami z Torunia trafił na Ukrainę\nTerytorialsi i strażacy uczyli się w Toruniu medycyny pola walki [ZDJĘCIA]\nTorunianka znalazła w mieszkaniu… węża [ZDJĘCIE]\n12 czerwca 2019 12 czerwca 2019 Tylko Toruń\n“Trwa ustalanie osoby widniejącej na monitoringu”. Co wiemy dziś o pożarze w Werandzie Chełmińskiej?\n26 lutego 2019 26 lutego 2019 Tylko Toruń\nToruńskie Dziewuchy organizują debatę wyborczą. Wezmą w niej udział same panie\n3 października 2018 Tylko Toruń


Szkoleniowiec Portugalii Fernando Santos stwierdził, że mecz z Polską nie należał do łatwych. - Polska świetnie radziła sobie w meczu z naszymi przejściami z obrony do ataku. Do tego bardzo szybko...\nNajpierw były zachwyty nad Krzysztofem Piątkiem, a potem nerwy i ciskanie w Rafała Kurzawę. Stadion Śląski w czwartek reagował żywiołowo, ale nie doczekał się wygranej - spostrzeżeniami po porażce...\nReprezentacja Polski przegrała z Portugalią na Stadionie Śląskim w Chorzowie 2:3. Kadra Jerzego Brzęczka zajmuje drugie miejsce w tabeli Ligi Narodów. Biało-czerwoni mają jeden punkt po dwóch...\nCristiano Ronaldo nigdy nie czuł się winny gwałtu, a odszkodowanie zapłacił Kathryn Mayordze dlatego, że nalegał na to Real Madryt - taka według "Correo da Manha" ma być linia obrony Portugalczyka w...\nŁukasz Fabiański powinien być pierwszym bramkarzem reprezentacji Polski w meczu z Portugalią. Z kolei Kamil Glik nie wie, czy słaba forma z Monaco przełoży się na mecze reprezentacji Polski. - Chyba...\nRobert Lewandowski nie znalazł się wśród 30 piłkarzy nominowanych do Złotej Piłki!\nKuriozalny gol w młodzieżowych rozgrywkach w Rosji\nJak najpewniej i najskuteczniej uderzać rzuty karne? Najciekawszy z dotychczas zaprezentowanych sposobów należy do Norika Awdaljana z młodzieżowej drużyny Rubina Kazań, który po strzale wykonał......\nBundesliga. Niko Kovac odpowiada na zarzuty 'Bilda'. "To śmieszne"\n- To śmieszne. Kilka tygodni temu wychwalali nas pod niebiosa i pisali, że zdobędziemy mistrzostwo bez przegranego meczu. Nie mogę brać takich artykułów poważnie - przyznał Niko Kovac na oficjalnej...\nArkadiusz Milik został napadnięty i okradziony, gdy wracał do domu po meczu Ligi Mistrzów. Przestępcy zatrzymali jego samochód, przystawili pistolet do głowy i zażądali oddania zegarka. Dziennikarz...\nKrzysztof Piątek nie przestaje strzelać, a prasa nie przestaje donosić o nowych klubach zainteresowanych pozyskaniem Polaka.\nWe wtorek i środę zostaną rozegrane mecze drugiej kolejki Ligi Mistrzów. Oto plan transmisji. Gdzie obejrzeć takie mecze jak Bayern Monachium - Ajax czy Napoli - Liverpool? To drugie spotkanie pokaże...\n1 Poł Warta Poznań 1 : 1 Podbeskidzie


Mateusz Pawłowicz: -„Sytuacja się na trochę skomplikowała…” – KS Okocimski Brzesko\nMateusz Pawłowicz: -„Sytuacja się na trochę skomplikowała…”\nMateusz Pawłowicz (trener CANPACK Okocimski Brzesko): -„Jest mi bardzo przykro, bo otworzyliśmy spotkanie od strzelonej przez nas bramki. Do tego momentu graliśmy dobrze piłką oraz umiejętnie budowaliśmy akcje przez co zdobyliśmy pierwszego gola. Niestety dość szybko popełniliśmy fatalny błąd przez który straciliśmy bramkę. Sytuacja ta trochę skomplikowała nam mecz.\nDzisiejszy remis dał nam tyle, że musimy czekać na baraż. Nie powiem, że musimy się uśmiechnąć do Unii bo oni są dość mocno zdeterminowani by awansować do trzeciej ligi. Niestety sytuacja jest taka, a nie inna i musimy poczekać teraz na rozwój wydarzeń bo jeszcze nie wszystko jest stracone.\nChciałbym pochwalić zespół za podejście, zaangażowanie i podejście do meczu. Znowu udało się nam strzelić bramkę w doliczonym czasie gry i za to duży szacunek należy się dla chłopaków. Jeśli będziemy popełniać takie dwa błędy jak dziś to będzie nam bardzo ciężko zdobywać trzy punkty.”\nOpublikowano 20 czerwca 2021 Autor codeandpixelKategorie Seniorzy\nPoprzednie Poprzedni wpis: W oczekiwaniu na baraże\nDalej Następny wpis: Galeria: CANPACK Okocimski – GKS Drwinia\n08 dni 07 godziny 06 minuty 56 sekundy


Antimatter koncerty Tickets rock concert - eBilet.pl\nTickets sale for An Electric Evening of Antimatter has been closed.\nLegenda grunge Pearl Jam w Polsce! Amerykanie wystąpią w TAURON Arenie Kraków. Gościem specjalnym koncertu będzie grupa White Reaper. Pearl Jam bilety na koncert w Krakowie już w sprzedaży! Pearl …\nDaria Zawiałow ponownie w trasie! Zapraszamy na koncerty jednej z najpopularniejszych polskich wokalistek. Daria Zawiałow bilety już w sprzedaży. Daria Zawiałow w Sopocie - zasady bezpieczeństwa Na …\nLej Mi Pół i Jan Niezbendny w Krakowie! Zapraszamy na koncert w ramach trasy Walenie Tour, który odbędzie się 6 listopada w Zaścianku. Lej Mi Pół i Jan Niezbendny bilety na koncert w Krakowie już w …\nZapraszamy na koncert 8 Lat w Tybecie „bal dla przegranych”, który odbędzie się 5 grudnia w Klubie Zaścianek w Krakowie. 8 Lat w Tybecie bilety już dostępne. Zespół 8 Lat w Tybecie W 2019 r …\nZapraszamy wszystkich fanów i znawców rocka na koncert zespołu Proletaryat! Koncert odbędzie się 24 października w Klubie Zaścianek. Proletaryat bilety na koncert w Krakowie już w sprzedaży …\nKing Dude w Polsce! Charyzmatyczny amerykański muzyk wystąpi 11 października w krakowskim Zaścianku ze specjalnym setem akustycznym. King Dude bilety na koncert w Krakowie już w sprzedaży …\nŚcianka w Krakowie! Zapraszamy na koncert zespołu Ścianka, który odbędzie się 10 października w klubie Zaścianek. Ścianka bilety na koncert już w sprzedaży …\nBlaze Bayley w Polsce! Były wokalista Iron Maiden zaprezentuje się 26 września w krakowskim Zaścianku. Blaze Bayley bilety na koncert w Krakowie już w sprzedaży! Angielski wokalista Blaze …\nVane i Moyra we wspólnej trasie Storm of Fate Tour 2020! Trasa Storm of Fate będzie miała swój przystanek w Krakowie - na koncert zapraszamy 19 września do w Klubu Zaścianek …\nEvil Invaders w Polsce! Kapela zaprezentuje się w krakowskim Zaścianku 15 lutego 2021 roku. Na scenie wystąpią również Angelus Apatrida oraz Schizophrenia …\nZapraszamy na wyjątkowe koncerty Grzegorza Turnaua. Grzegorz Turnau bilety na koncerty już dostępne! Grzegorz Turnau koncerty 2020 Kraków - 12 września Klub Studio | przeniesiony z 13.03 i 12 …\nZapraszamy na najnowszy program kabaretu Hrabi, który zaprezentuje najnowszy program "Ariaci", który odbędzie się w Krakowie i Sopocie. Kabaret Hrabi bilety już dostępne …