Game - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "Game" (268)\n#przemyślenia #life #cośodemnie #blackandwhite #people #szachy #game #black #wnioski #lifestyle #white\nkropkanadokiem: W życiu nie chodzi o to, żeby cały czas wygrywać\nW życiu nie chodzi o to, żeby cały czas wygrywać w grze "ty jesteś gorszy, a ja jestem lepszy". Bo w tej grze nie ma zwycięzców.\nJeżeli traktujesz ludzi na równi i starasz się ich nie oceniać to nigdy nie będziesz czuł ani wyższości nad nimi, ani nie będziesz czuł się przy nich nieważnym i gorszym.\nI to jest dobre, bo utrzymujesz w tej kwestii wewnętrzną równowagę. Nie czujesz się lepszy, ani gorszy. Czujesz się po środku- wiesz, że jesteś równie ważny i potrzebny jak wszyscy ludzie dookoła.\nKiedy przestaniesz "jarać się", podniecać, że spotkałeś np jakąś sławną osobę, albo, że odpisała Ci na maila, albo na Twoją odpowiedz na instagramie, cokolwiek, to wtedy będziesz miał pewność, że nie uważasz tej osoby za lepszą od Ciebie (jako człowieka oczywiście)\nKiedy przestaniesz wyzywać osoby, których nie lubisz, i przestaniesz oceniać ich wygląd, zachowanie, cokolwiek do nich należy, i olejesz to bo każdy ma prawo mieć takie życie jakie chce, to też będzie dobrze, bo nie będziesz czuł wyższości nad tymi osobami. Nie będziesz czuł się lepszy.\nTo jest taka wewnętrzna równowaga. Bo ani pycha, ani niskie poczucie własnej wartości nie jest dobrą drogą. Tak myślę Robi więcej szkody niż pożytku.\nTrzeba się przyznać samemu przed sobą co w głębi duszy myślisz o innych ludziach. Mi na przykład bardzo często zdarza się kogoś hejtować i wymyślać od najgorszych... ale staram się nad tym pracować.\n#networking #shoes #programs #work #game #an #to #that #program #affiliate #how #online #directory #become #store\nadamo554643: shoes affiliate program top 10 affiliate networks progressive insurance affiliate program\nShoes affiliate program best affiliate network woodworking affiliate programs affiliatemarketing.com.kyani.biz.pl/(…)shoes+affili…\n#code #golf #programs #money #make #to #game #program #affiliate #online #afiliate #company #best\nedicooper7382: best affiliate programs to make money online online usa pharmacy affiliate programs airline affiliate programs\nBest affiliate programs to make money online affiliate programes affiliate link affiliatemarketing.com.kyani.biz.pl/(…)best+affilia…\nthomas5874942: shoes affiliate program top 10 affiliate networks progressive insurance affiliate program\nmichno56845: shoes affiliate program top 10 affiliate networks progressive insurance affiliate program\nkacpero34583: shoes affiliate program top 10 affiliate networks progressive insurance affiliate program\n† another †: #46 - AGAR.IO\n/4 lata temu (9 czerwca) /11 komentarzy\n♥ .Minecraftowa. ♥: Super !\nkollorowaaa♥: Jeszcze nie grałam, ale spróbuję :)\n† another †: @Byul Maja: GG i zazdro ^^\n#of #game #graotron #thrones #serial\nReachell: Skończyła oglądać 9. odcinek 1. sezonu i jestem w szoku. Jak można było zabić Starka? Jak autor mógł go uśmiercić? To co mówili o tej książce/ tym serialu to prawda. Co trochę giną tam nowe osoby. Jestem wkurzona ale i ta mam ochotę dalej oglądać.\nDziś nie byłam na siłowni trzeba trochę odpocząć przez ferie. Jutro wybieram się do tego magicznego miejsca .\n#game play #game #let's play #let's player #gamer #game player\nEwciaak Nie: #1 Poradnik : Jaką by tu nazwę wybrać? :)\nWiadomo że bez nazwy czy pseudonimu ani rusz.\nByć może w przyszości staniecie się sławnymi Let's Player'ami. Więc trzeba wybrać jakąś nazwę dzięki której ludzie będą was rozpoznawać.\nMoże to być wasze pseudo, a może być to całkiem nowa wymyślona nazwa.\nW moim przypadku, evciaax bądź ewciak by się nie przyjęło.\nNapewno coś fajnego wymyślicie, trzeba tylko ruszyć głową.\nMacie tu kilka przykładowych nazw :\n-____Playz : Na przykład : HeroPlayz\nNo nie wiem, mi sobiście najbardziej podobają się pierwszw dwie.\nWszystko zależy od was. Wymyślcie coś oryginalnego, ciekawego, szalonego!\n#kariera #youtube #gry #game #let's play #let's player #gamer\nEwciaak Nie: #1 Przywitanie : Zaczynamy? :)\nHey, jestem tu dla tych, równie dziewczyn jak i chopców, którzy są Gamer'ami oraz chcą zostać Let's Player'ami. Ten miniblog będzie takim mini poradnikiem. Dobra, to co? Zaczynamy? Okey! Lecę z pierwszym postem.\n#LetsPlay #Game #GamePlay\n#gry komputerowe #game #the path\n❀ Ruby ❀: The Path\nChciałam wam coś opowiedzieć na temat gry The Path. Jest to bardzo ważna dla mnie gra. Zanim jednak to zrobię chciałabym, żeby każdy zainteresowany napisał komentarz. Na moim poprzednim blogu wysiliłam się i napisałam recenzje gry na 3 i pół strony, ale nikt tego nie czytał. Teraz chciałam opisać ją w skrócie, ale chciałabym też, żeby każdy zainteresowany napisał komentarz.\n*Arbuzowa Photo*: O czym jest ta gra ??? Myślę, że powinnaś zrecenzować grę: The Sims 4 Wiem że ta gra jest droga, ale myślę że warto xD\n#thrones #of #ogar #clegane #game #sandor #ftk\nlol24.com: FTK - Sandor "Ogar" Clegane - GAME OF THRONES\n#Lil Wayne #RnB #Teledysk #Game #Hip Hop #Big Sean #Jeremih\nMuzykalnie: Game ft. Lil Wayne, Big Sean, Jeremih - All That - teledysk\n#play #classic #lol #Jinx #game #Nidalee #League of Legends #Caitlyn\nJinx.: Jedne z pierwszych gier od czterech miesięcy\nDziś postanowiłam sobie zagrać! Grałam trzy rozgrywki z których wygrane były dwie. Początkowo zagrałam na Summoners Rift, ale po przegranej dzięki kochanym afk zdecydowałam się zagrać na Twisted Treeline, gdzie zbierałam tak naprawdę same asysty, zwłaszcza Nidalką, ale tam gra skończyła się szybko. Nie popisałam się, niestety. Zwalam to na przerwę od grania\nSwoją drogą miałam jako przeciwniczkę - Jinx Dała mi troszkę nafeedować moją Cait (jej wroga - kapelusznicę ) Głównie ona dawała mi się zabić, reszta przeciwników grała przyzwoicie, ale to raczej zależy od wprawy, którą jeszcze sobie ta osoba nie wyrobiła.\nKłótnie między polakami są niestety nadal i ból dupy o ks. Sad, but true. Często wolę się trzymać z tyłu przy grze z polakami.\n#gamedec #rękodzieło #hand made #Marcin Przybyłek #brosza #handmade #Torkil #game #broszka #POLCON #toho #rivoli #2013\neweLinka =): Gamedec, moja miłość :D\nNa blogspota zapraszam!\nCzy Ktoś z Was wybiera się jeszcze na POLCON?\n/6 lat temu (6 sierpnia) /skomentuj ›


Zapiski o performatywnej teorii zgromadzenia – Judith Butler – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Literatura faktu, reportaże, biografie » Zapiski o performatywnej teorii zgromadzenia\nKilka słów o książce pt. “Zapiski o performatywnej teorii zgromadzenia”\nObowiązkiem pracodawcy lub zleceniodawcy jest dokonywanie potrąceń z wynagrodzenia pracownika albo wierzytelności zleceniobiorcy na podstawie zawiadomienia organów administracji państwowej i komorników. Pracodawca/zleceniodawca musi też na bieżąco informować te podmioty o każdej zmianie ok...\nOto historia niesamowitego sukcesu brytyjskiej piosenkarki Adele – zdobywczyni sześciu nagród Grammy 2012!!! Książka opowiada historię dzieciństwa Adele, wychowywanej przez samotną matkę w północnym Londynie i okres jej nauki w BRIT School for Performing Arts & Technology. Dzięki „Być Jak…Ade...\nWypracowania - Pozytywizm „Charakterystyka epoki” Opisy wypracowań: Pozytywizm w Polsce – program, filozofia, cechy. Pozytywizm w Polsce – program, filozofia, cechy. Główne idee programowe to praca u podstaw, praca organiczna, solidaryzm sp...\n25 listopada 2018 r. wchodzi w życie ustawa o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej. Ustawa reguluje sytuację prawną przedsiębiorstwa osoby fizycznej po śmierci przedsiębiorcy. Publikacja zawiera kompleksowe omówienie skutków ustanowienia zarządu sukcesyjnego i zasady prowadzen...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Judith Butler\nTytuł oryginału: Notes Toward a Performative Theory of Assembly\nCopyright © by the President and Fellows of Harvard College, 2015\nSeria Idee * 63\nSeria Idee 63\nSeria wprowadza w polski obieg idei najważniejsze prace z zakresu filozofii i socjologii politycznej, teorii kultury i sztuki. W serii publikowane są przekłady, a także prace polskich autorów oraz wznowienia. Jej głównym celem jest systematyczna budowa intelektualnej bazy dla ruchów lewicowych oraz aktywne włączanie w polskie debaty publiczne nowych dyskursów krytycznych. Chodzi o radykalną zmianę języka publicznego, a co za tym idzie – sposobów myślenia o najistotniejszych kwestiach współczesności.\nOd czasu pojawiania się na placu Tahrir w zimie 2010 roku ogromnej liczby ludzi badacze i aktywiści zaczęli darzyć większym zainteresowaniem postać i skutki istnienia zgromadzeń publicznych. Zagadnienie to jest zarazem stare i aktualne. Duże grupy zbierające się nagle w jednym miejscu mogą być źródłem tak strachu, jak i nadziei – chociaż zawsze istnieją powody, by obawiać się skutków działania tłumu, można też wskazać solidne podstawy, by dostrzec polityczny potencjał w niedających się przewidzieć, nieplanowanych zgromadzeniach. W teorie demokracji zawsze wpisany był strach przed „motłochem”, nawet jeśli jednocześnie podkreślały one znaczenie wyrażania woli ogółu, także w niezdyscyplinowanej formie. Literatura na ten temat jest obfita i wydaje się nieustannie powracać do autorów tak odmiennych jak Edmund Burke i Alexis de Tocqueville, którzy otwarcie zastanawiali się, czy struktury państwa demokratycznego mogą przetrwać nieposkromione przejawy suwerenności ludu lub czy władza ludu może przekształcić się w tyranię większości. Niniejsza książka nie ma na celu ani streszczania, ani oceniania tych ważnych dla teorii demokracji debat, a tylko wskazanie, że w dyskusjach na temat masowych demonstracji dominuje albo strach przed chaosem, albo radykalne nadzieje co do przyszłości, choć strach i nadzieja często splatają się w złożony sposób.\nZwracam uwagę na te powtarzające się napięcia w obrębie teorii demokracji, aby już na początku zaznaczyć istnienie pewnego rozziewu między polityczną formą demokracji a zasadą suwerenności ludu, jako że te dwie kategorie nie pokrywają się ze sobą. Jest wręcz bardzo istotne, by je od siebie odróżnić, jeśli chcemy zrozumieć, w jaki sposób wyraz woli ogółu może podać w wątpliwość określoną formę polityczną, zwłaszcza taką formę, która rości sobie prawo do nazywania się demokratyczną, nawet jeśli jej krytycy to prawo kwestionują. Zasada ta jest prosta i dobrze znana, choć działające u jej źródeł założenia pozostają niepokojąco niejasne. Możemy zrezygnować z rozstrzygania, jaka jest właściwa forma demokracji, i zwyczajnie uznać jej wieloznaczność. Jeśli demokracje złożone są ze wszystkich tych form politycznych, które określają się jako demokratyczne albo też są regularnie określane jako demokratyczne, możemy przyjąć swego rodzaju nominalistyczne podejście do tej kwestii. Jednak jeśli i kiedy uznawane za demokratyczne ustroje polityczne popadają w kryzys za sprawą gromadzących się lub zebranych razem kolektywów, podających się za wyrazicieli woli ludu, za reprezentujące lud i otwierające perspektywę prawdziwszej, bardziej bezpośredniej demokracji, następuje otwarta wojna o znaczenie demokracji, wojna, która nie zawsze zostaje ujęta w postać sporu. Nie rozsądzając, które z masowych zgromadzeń są „prawdziwie” demokratyczne, a które nie, możemy od razu zauważyć, że spór o termin „demokracja” jest charakterystyczny dla wielu sytuacji politycznych. Wydaje się, że niezwykle istotne jest, jak nazwiemy ten spór, ponieważ ruchy takie określane są czasem mianem antydemokratycznych, wręcz terrorystycznych, a innym razem, w innym kontekście, uznaje się, że te same ruchy dążą do stworzenia bardziej inkluzyjnej i prawdziwszej demokracji. Sytuacja może się z łatwością odwrócić: czasem strategiczne sojusze wymagają postrzegania jakiejś grupy jako „terrorystów”, innym razem zaś jako „demokratycznych sojuszników”. Demokrację pojmowaną jako pojęcie można równie dobrze traktować jako termin istotny dla strategii dyskursywnej. Oprócz nominalistów uznających, że demokratyczne są wszystkie rządy, które same tak się określają, istnieją także zwolennicy strategicznego podejścia do dyskursu. Ci ostatni, próbując rozstrzygnąć, które państwa i ruchy masowe można, a których nie można nazwać demokratycznymi, kładą nacisk na typy dyskursu publicznego, marketingu i propagandy.\nNęcąca jest oczywiście perspektywa stwierdzenia, że ruch demokratyczny to taki, który określany jest tym mianem przez innych albo który nazywa tak sam siebie – to oznacza jednak porzucenie demokracji. Choć zakłada ona moc samostanowienia, nie wynika z tego wcale, że dowolna grupa uważająca się za reprezentatywną ma prawo do bycia „ludem”. W styczniu 2015 roku Pegida (Patriotyczni Europejczycy przeciw Islamizacji Zachodu), jawnie antyimigrancka niemiecka partia polityczna, stwierdziła: „my jesteśmy ludem” – ta praktyka samookreślenia miała na celu wykluczenie muzułmańskich imigrantów z posiadającej praktyczne konsekwencje idei narodu (a partia uczyniła to, nawiązując do słynnego hasła z 1989 roku, nadającego mroczny wymiar „zjednoczeniu” Niemiec). Angela Merkel odpowiedziała na to: „islam jest częścią Niemiec”. Mniej więcej w tym samym czasie lider Pegidy został zmuszony do ustąpienia, ponieważ odkryto, że pozował do zdjęcia wystylizowany na Hitlera. Tego rodzaju spór stawia przed nami w całej jaskrawości pytanie, kto tak naprawdę jest ludem, a także, jakie operacje władzy dyskursywnej zakreślają w danym momencie granice ludu i do jakich celów.\n„Lud” to nie populacja, ale raczej efekt nakreślenia linii demarkacyjnych – jawnie bądź niejawnie. Dlatego, choć powinniśmy móc sprawdzić, czy dany sposób ustanawiania ludu jest inkluzyjny, możemy wskazać wykluczone części populacji, tylko określając następne demarkacje. Samokonstytucja staje się w tych warunkach zjawiskiem szczególnie problematycznym. Nie każda dyskursywna próba określenia, czym jest „my, lud” działa. U podstaw tego stwierdzenia leży często określone założenie, postawienie na swoją hegemonię. Kiedy grupa, zgromadzenie, zorganizowana zbiorowość nazywa siebie ludem, posługuje się dyskursem w pewien konkretny sposób, zakładając, kogo obejmuje ta kategoria, a kogo nie, bezwiednie mówi o populacji, która nie jest ludem. Kiedy spór o decydowanie, kto należy do ludu przybiera na sile, jedna grupa przeciwstawia własną wersję ludu tym, którzy do niego nie należą, są uznawani za zagrożenie dla ludu albo za przeciwstawiających się proponowanej jego wersji. W rezultacie pojawiają się cztery grupy: a) ci, którzy usiłują zdefiniować lud (tworzą oni grupę znacznie mniejszą niż lud, lud, którego granice próbują określić), b) lud definiowany (i ograniczany) przez ów dyskursywny zakład, c) ludzie, którzy nie są ludem, i d) ci, którzy usiłują przekształcić tę grupę w część ludu. Nawet gdy próbujemy ustanowić grupę inkluzyjną pod każdym względem i mówimy „wszystkie i wszyscy”, nadal czynimy niejawne założenie określające, kto do niej należy, dlatego też nie udaje nam się uniknąć tego, co Chantal Mouffe i Ernesto Laclau nazywają konstytutywnym wykluczeniem, dzięki któremu możliwa jest każda konkretna forma inkluzji1.\nCiało polityczne zostaje więc ustanowione jako jedność, którą nigdy nie może się stać. Nie musi to jednak prowadzić do cynicznych wniosków. Ci, którzy w duchu Realpolitik uznają, że skoro wytwarzanie „ludu” zawsze zakłada wykluczenia, to należy po prostu zaakceptować ten wykluczający charakter jako polityczny fakt, znajdują przeciwników w grupie usiłującej wydobyć na jaw te wykluczenia i walczyć z nimi, nierzadko wiedząc, że pełna inkluzyjność nie jest możliwa, ale walcząc mimo to. Są dwa powody tego stanu rzeczy: z jednej strony wielu wykluczeń dokonuje się bez świadomości, ponieważ często podlegają one naturalizacji jako „rzeczywistość”, a nie rzeczywisty problem; z drugiej inkluzyjność nie jest jedynym celem polityki demokratycznej, zwłaszcza zaś radykalnej polityki demokratycznej. Oczywiście, to prawda, że każda wersja ludu, która wyklucza pewnych ludzi, nie jest inkluzyjna, a tym samym nie może rościć sobie prawa do reprezentatywności. Jest jednak również prawdą, że każde określenie ludu wymaga aktu demarkacji kreślącego linię graniczną, zwykle na podstawie narodowości czy też przynależności do państwa narodowego; linia ta staje się od razu sporną granicą. Innym słowy, „lud” nie może zaistnieć bez pojawienia się gdzieś dyskursywnej granicy, wytyczonej zgodnie z granicami istniejących już państw narodowych, wspólnot rasowych czy językowych albo przynależności politycznej. Posunięcie dyskursywne ustanawiające „lud” zawsze jest w taki czy inny sposób związane z uznaniem istnienia pewnej granicy, czy będzie to granica narodu, czy granica wydzielająca klasę ludzi uznawanych za należących do ludu.\nJednym z powodów, dla których inkluzyjność nie stanowi jedynego celu demokracji, zwłaszcza demokracji radykalnej, jest fakt, że polityka demokratyczna skupia się na tym, kogo zalicza się do ludu, jak ustanawiana jest demarkacja ujawniająca, czym jest lud i spychająca na drugi plan, na margines, albo skazująca na zapomnienie ludzi, którzy jako lud się nie liczą. Istotą polityki demokratycznej nie jest po prostu objęcie tą kategorią wszystkich ludzi, ale zrozumienie, że tylko dzięki zmianie relacji między tym, co uznawalne, a tym, co nieuznawane można a) osiągnąć równość i b) otworzyć lud na dalsze przekształcenia. Nawet jeśli formę uznania rozszerzy się na wszystkich ludzi, u podstaw leży założenie istnienia rozległych obszarów nieuznawalności, a ta nierówność sił odtwarzana jest za każdym razem, gdy poszerza się granice formy uznania. Paradoksalnie wraz z rozszerzaniem obszaru pewnych form uznania obszar tego, co nieuznawane, jest jednocześnie odpowiednio zachowywany i powiększany. Dlatego te jawne i niejawne formy nierówności, reprodukowane czasem przez podstawowe kategorie, takie jak inkluzja i uznanie, należy ujmować jako części otwartej pod względem czasowym walki o demokrację. To samo można powiedzieć o jawnych i niejawnych kontrowersyjnych formach polityki granicznej, uaktywnianych przez elementarne, traktowane jak oczywiste sposoby odnoszenia się do ludu, zwykłych ludzi i woli ogółu. W efekcie przyjrzenie się obecnym wykluczeniom zmusza nas do zgłębienia również procesów nazywania i powtórnego nazywania, odnawiania znaczeń, które przypisujemy ludowi, i znaczeń przywoływanych przez różnych ludzi używających tego terminu.\nProblem demarkacji nadaje naszemu zagadnieniu nowy wymiar, ponieważ nie wszystkie związane z nim działania dyskursywne zmierzające do uznawania i nieuznawania ludzi są jawne. Sposób, w jaki się przejawiają, jest do pewnego stopnia natury performatywnej. Oznacza to, że często wytwarzają one pewne rozróżnienia polityczne, w tym nierówność i wykluczenie, nie wymieniając ich. Jeśli mówimy, że nierówność jest odtwarzana „w praktyce”, kiedy „lud” oznacza tylko częściowe uznanie lub „pełne” uznanie w granicach narodowości, stwierdzamy tym samym, że ustanowienie ludu jest czymś więcej niż tylko opisem, czym on jest. Akt wyznaczenia granic funkcjonuje zgodnie z p e r f o r m a t y w n ą formą władzy, ustanawiającą fundamentalny problem demokracji, mimo że – czy raczej właśnie dlatego że – dostarcza nam kluczowego określenia, jaki jest „lud”.\nMożemy zatrzymać się dłużej przy tym problemie dyskursywnym, jako że wiąże się on z odwiecznym pytaniem, czy „lud” to ci sami, którzy wyrażają „wolę ogółu” i czy owe akty samonazywania można uznać za samostanowienie lub choćby prawomocny wyraz woli ogółu. Pojęcie samostanowienia odgrywa tu ważną rolę, podobnie jak, pośrednio, sama idea suwerenności ludu. Choć sprecyzowanie znaczeń terminów wchodzących w skład tego leksykonu teorii demokracji jest ważne – szczególnie w świetle niedawnych dyskusji na temat zgromadzeń publicznych i demonstracji mających miejsce w trakcie Arabskiej Wiosny, w ramach ruchu Occupy czy wystąpień przeciwko prekarności – podobnie jak pytanie, czy wspomniane ruchy można postrzegać jako prawdziwe czy też obiecujące przykłady woli ludu, niniejszy tekst zawiera raczej sugestię, że sceny takie należy interpretować nie tylko w kategoriach wersji „ludu”, jaką ukazują, ale także relacji władzy, za sprawą których są możliwe2. Tego rodzaju wystąpienia są nieodmiennie ulotne, jeśli zachowają swój pozaparlamentarny charakter. Gdy staną się punktem wyjścia do powstania nowych podmiotów parlamentarnych, możliwe, że przestaną stanowić wyraz woli ogółu. Zgromadzenia ludowe tworzą się nieoczekiwanie i rozpadają, celowo bądź nie, i twierdzę, że ich przejściowość nieodłącznie towarzyszy ich „krytycznej” funkcji. Choć zbiorowy wyraz woli ludu może zakwestionować prawomocność rządu roszczącego sobie prawo do reprezentowania tegoż ludu, może równie dobrze rozpłynąć się w ustanowionym i podtrzymywanym przez siebie rządzie. Z drugiej strony rządy często powstają i rozpadają się skutkiem działań ludu – takie skoordynowane działania, polegające na wycofaniu poparcia i tym samym unicestwieniu roszczenia danego rządu do prawomocności, są podobnie nietrwałe, ale stwarzają także nowe formy. Wola ogółu trwa w formach, które powołuje do życia, ale musi także obronić się przed rozpuszczeniem w nich, jeśli ma zachować prawo do wycofania swojego poparcia dla kształtu politycznego, który traci swoją prawomocność.\nJak mamy zatem myśleć o tych nietrwałych i niezwykle ważnych zgromadzeniach? Jeden z możliwych wniosków głosiłby, że ważne jest, by ciała gromadziły się w jednym miejscu i że znaczenia polityczne wytworzone przez daną demonstrację nie ograniczają się do tych powołanych do życia przez dyskurs (pisany czy mówiony). Ucieleśnione działania różnego typu wytwarzają znaczenia na sposób, ściśle rzecz ujmując, ani dyskursywny, ani predyskursywny. Innymi słowy, formy zgromadzenia oznaczają coś uprzednio wobec i niezależnie od konkretnych roszczeń, które wysuwają. Milczące zgromadzenia, w tym czuwania czy pogrzeby, często wytwarzają nadwyżkę znaczenia ponad to, co mówią o ich celach pisane bądź mówione relacje. Owe formy ucieleśnionej, wielorakiej performatywności są ważnymi częściami składowymi każdego ujęcia ludu, nawet jeśli z konieczności stronnicze, wpisana jest w nie cząstkowość i stronniczość. Nie każdy może pojawić się podczas tych zgromadzeń w postaci fizycznej, a wielu spośród tych, którzy na nie nie dotrą, ponieważ na drodze stoją im różne przeszkody, albo którzy działają za pośrednictwem sieci wirtualnych lub cyfrowych, również należy do ludu. Można go zdefiniować, odwołując się właśnie do niezdolności bycia w określony sposób w przestrzeni publicznej, co skłania nas do zrewidowania ograniczonego, bezkrytycznego sposobu ujmowania „sfery publicznej” przez tych, którzy zakładają pełen dostęp i pełne prawo do pojawiania się w wyznaczonej uprzednio przestrzeni. Drugi ważny wymiar wytwarzania zgromadzenia objawia się więc pod postacią form działania i swobody poruszania się, wykraczających w swoich znaczeniach poza to, co powiedziane. Jeśli spróbujemy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego wolność zgromadzeń jest czymś odrębnym od wolności wyrażania opinii, dostrzeżemy, że jest tak, ponieważ możliwość gromadzenia się stanowi sama w sobie ważne uprawnienie polityczne, odmienne od prawa powiedzenia tego, co ma się do powiedzenia już po akcie zgromadzenia się. Zgromadzenie oznacza więcej niż to, co zostaje wypowiedziane – ten sposób wytwarzania znaczeń to skoordynowane, cielesne współgranie, liczba mnoga performatywności.\nStare nawyki każą nam powiedzieć: „Ale jeśli coś wytwarza znaczenia, musi mieć charakter dyskursywny”. Być może to prawda. Jednak to zastrzeżenie, nawet jeśli trafne, nie pozwala nam na opisanie istotnej, chiazmatycznej relacji między formami performatywności językowej i performatywności cielesnej. Nakładają się one na siebie, nie są całkowicie odrębne; nie są też jednak ze sobą tożsame. Jak dowiodła Shoshana Felman, nawet akt mowy jest uwikłany w materialne warunki życiowe3. Wokalizacja wymaga istnienia krtani albo protezy głosowej. A czasami to, co sygnalizuje się za pośrednictwem środków wyrazu, jest zupełnie inne od tego, co stanowi jawny cel samego aktu mowy. Ponieważ performatywność kojarzy się często z indywidualnym performansem, ważne jest, by przyjrzeć się tym jej formom, które funkcjonują tylko dzięki wspólnemu działaniu, których warunkiem i celem jest stworzenie zbiorowych form sprawczości i społecznych praktyk oporu. A zatem ów ruch czy bezruch, owo umieszczenie mojego ciała w przestrzeni działań innego nie jest ani moim działaniem, ani twoim – jest czymś, co wydarza się dzięki relacji między nami, wyłania się z tej relacji, krąży między „ja” a „my”, dążąc jednocześnie do zachowania i do rozproszenia twórczej wartości tego krążenia, tej celowo podtrzymywanej relacji, współpracy różnej od fantazmatycznego zjednoczenia czy zmieszania.\nGłówna teza tej książki zakłada, iż wspólne działanie może stanowić ucieleśnioną formę podawania w wątpliwość pewnych nowych, jak również mocno zakorzenionych, wymiarów dominujących ujęć tego, co polityczne. Cielesny charakter tego kwestionowania przejawia się na co najmniej dwa sposoby: po pierwsze, akty oporu realizowane są przez zgromadzenia, strajki, czuwania i okupację miejsc publicznych. Po drugie, ciała są centralnym punktem wielu demonstracji będących protestami przeciwko prekarności. Przede wszystkim zaś ciało pojawiające się wraz z innymi ciałami w strefie widzialności mediów posiada moc indeksykalną4: t o c i a ł o, t e c i a ł a potrzebują pracy, mieszkań, opieki zdrowotnej i jedzenia, a także przyszłości niebędącej tylko perspektywą życia w cieniu niespłacalnego długu; t o c i a ł o, t e c i a ł a lub ciała t a k i e j a k t e muszą się zmagać z brakiem dostępu do źródeł utrzymania, przetrzebioną infrastrukturą i potęgującą się prekarnością.\nMożna powiedzieć, że moim celem jest zwracanie uwagi na oczywistości w sytuacji, w której to, co oczywiste nie jest już widoczne: istnieją sposoby wyrażania, demonstrowania prekarności, dla których ucieleśnione działanie i formy wolności ekspresji, należące ze swej istoty do zgromadzeń publicznych, są kluczowe. Niektórzy spośród krytyków twierdzą, że ruch Occupy odniósł sukces tylko w wyprowadzeniu ludzi na ulice i umożliwił okupację miejsc, których publiczny status kwestionuje agresywna prywatyzacja. Miejsca te tracą czasem ten status dlatego, że zostają, dosłownie, sprzedane prywatnym inwestorom (jak park Gezi w Stambule). Bywają one jednak również zamykane przed publicznością ze względu na „bezpieczeństwo”, a czasem nawet na „zdrowie publiczne”. Oficjalne cele tych zgromadzeń są różne: może to być opór przed autorytarnymi rządami, reżimami posługującymi się ideologią bezpieczeństwa; nacjonalizmem, militaryzmem, niesprawiedliwością społeczną i gospodarczą; nierównymi prawami dotyczącymi obywatelstwa, bezpaństwowości; opór przed szkodami ekologicznymi, zwiększeniem nierówności gospodarczych i potęgowaniem się prekarności. Bywa, że zgromadzenie otwarcie deklaruje sprzeciw wobec kapitalizmu lub neoliberalizmu, pojmowanemu jako jego nowe stadium czy wariant, wobec polityki zaciskania pasa (w Europie) lub, jak w Chile i innych krajach, wobec możliwości zniszczenia systemu szkolnictwa publicznego5.\nSą to, rzecz jasna, różne zgromadzenia i różne sojusze; nie sądzę, by możliwe było ujęcie wszystkich tych najnowszych form demonstracji publicznych i okupacji, odnosząc się do historii oraz kategorii zgromadzeń publicznych. Nie są one tylko permutacjami wielości; nie są też jednak tak od siebie oddzielone, byśmy nie mogli dostrzec łączących je więzi. Część tej pracy porównawczej musieliby wykonać historycy społeczni i historycy prawa; mam nadzieję, że będą ją kontynuować w odniesieniu do najnowszych form gromadzenia się. Patrząc na to zagadnienie z mojej ograniczonej perspektywy, mogę tylko przedstawić sugestię, że kiedy ciała gromadzą się na ulicy, na placu czy w innego typu przestrzeni publicznej (w tym przestrzeni wirtualnej), korzystają ze wspólnego, performatywnego prawa do pojawiania się, potwierdzającego ciało i sytuującego je wewnątrz pola politycznego oraz realizującego, dzięki swojej funkcji ekspresywnej i semantycznej, cielesne domaganie się znośnych warunków gospodarczych, społecznych i politycznych, nienaznaczonych narzuconymi formami prekarności.\nObecnie, w czasach, gdy ekonomia neoliberalna w coraz większym stopniu określa rozwiązania wdrażane w obszarze usług i instytucji publicznych, w tym szkół oraz uniwersytetów, gdy coraz więcej ludzie traci domy, emerytury i szanse na pracę, musimy zmierzyć się z nową wersją pomysłu, że pewne części populacji są zbędne6. Dostępna jest tylko praca tymczasowa, a jej alternatywą jest brak pracy, lub też oferuje się nam postfordowską, elastyczną pracę, opierającą się na wymienności pracowników. Zmiany te, wzmacniane przez dominujące poglądy na opiekę zdrowotną i zabezpieczenia społeczne, wskazują, że to racjonalność rynkowa dyktuje, czyje zdrowie i życie zasługuje na ochronę, a czyje nie. Oczywiście istnieje różnica między rozwiązaniami politycznymi bezpośrednio dążącymi do uśmiercenia pewnych grup a tymi stwarzającymi warunki systematycznego zaniedbania prowadzącego do śmierci ludzi. Foucault pomógł nam określić to rozróżnienie, gdy mówił o szczególnych strategiach biowładzy, zarządzania życiem i śmiercią w sposób niewymagający obecności suwerena decydującego, kto umrze, a kto będzie żyć7. Z kolei Achille Mbembe rozwinął to rozróżnienie w swojej koncepcji nekropolityki.\nNiektórym z nas jasno unaocznił ją mityng Tea Party w USA, podczas którego kongresmen Ron Paul zasugerował, że ci, którzy cierpią na poważne choroby i nie stać ich na opłacenie ubezpieczenia zdrowotnego, czyli ci, którzy, jak to ujął, „wybierają” niepłacenie, powinni po prostu umrzeć. Jak podają relacje, zgromadzony tłum wydał okrzyk radości. Był to, jak się domyślam, okrzyk radości z rodzaju tych, którymi wita się wypowiedzenie wojny lub inne przykłady nacjonalistycznego zapału. Jeśli jednak dla niektórych osób mógł to być powód do radości, wziął się on z przekonania, że ci, którzy nie zarabiają wystarczająco dużo albo nie mają stałych miejsc pracy, nie zasługują na opiekę zdrowotną, oraz poglądu, że reszta ludzi nie jest za nich w żaden sposób odpowiedzialna. Założono, że ludzie, którym nie udało się zdobyć miejsc pracy powiązanych ze świadczeniami zdrowotnymi, należą do populacji zasługującej na śmierć, za którą w ostatecznym rozrachunku ponoszą odpowiedzialność.\nWiele osób, nadal wyznających światopogląd socjaldemokratyczny, szokuje tkwiące u podstaw wspomnianego przekonania założenie, że jednostki powinny troszczyć się tylko o siebie, a nie o innych, oraz że opieka zdrowotna nie jest dobrem publicznym, a towarem. W tym samym przemówieniu Paul chwalił Kościół i organizacje dobroczynne za pełnienie tradycyjnej funkcji troszczenia się o potrzebujących. Choć w Europie i w innych miejscach pojawiły się chrześcijańsko-lewicowe alternatywy dla wspomnianego stanu rzeczy, zmierzające do tego, by ludzie porzuceni przez pomoc społeczną otrzymali wsparcie w ramach filantropii czy komunitarystycznych praktyk „troski”, inicjatywy te często dopełniają i wzmacniają demontaż usług publicznych, takich jak opieka zdrowotna. Innymi słowy akceptują one narzucaną im przez ową destrukcję podstawowych usług publicznych nową rolę chrześcijańskiej etyki i praktyk. Podobne zmiany zachodzą w Palestynie, gdzie infrastruktura niezbędna do życia jest nieustannie niszczona przez bombardowania, racjonowanie wody, wyrywanie drzew oliwnych i destrukcję istniejących systemów irygacyjnych. Sytuację starają się polepszyć organizacje pozarządowe, odbudowujące drogi i domy, ale samo unicestwianie nadal trwa. Interwencje tych organizacji zakładają wręcz, że będzie trwać, a one same pojmują swoje zadanie jako poprawianie warunków życia między kolejnymi niszczycielskimi uderzeniami. Zadania zniszczenia i zadania odnowy czy odbudowy (często stwarzające również czasowy potencjał rynkowy) wprowadzają razem makabryczny rytm – oba przyczyniają się do normalizacji okupacji. Oczywiście nie znaczy to, że nie należy odbudowywać ulic i domów, zapewniać właściwego nawadniania i większych ilości wody czy odtwarzać zniszczonych gajów oliwnych ani że organizacje pozarządowe nie powinny odgrywać w tym żadnej roli. Ich rola jest kluczowa. Mimo to, jeśli owe zadania będą realizowane zamiast bardziej gruntownego sprzeciwiania się okupacji, zmierzającego do położenia jej kresu, wiązać się z nimi będzie ryzyko pełnienia funkcji podtrzymywania tej okupacji.\nCo zatem oznacza sadystyczny okrzyk radości uczestników mityngu Tea Party, przekładający się na ideę, że ci, którzy nie potrafią uzyskać dostępu do opieki zdrowotnej, zasługują na chorobę czy wypadek, a w konsekwencji śmierć? Jakie warunki gospodarcze i polityczne umożliwiły wyłonienie się i wyrażanie takiego radosnego okrucieństwa? Czy mamy nazwać to pragnieniem śmierci? Należałoby chyba zacząć od stwierdzenia, że coś poszło nie tak albo nie działało właściwie od bardzo długiego czasu, jeśli idea śmierci zubożałej albo nieubezpieczonej osoby wywołuje okrzyki radości u zwolenników republikanizmu w wersji Tea Party, nacjonalistycznej odmiany libertarianizmu gospodarczego, dążącego do pełnego zastąpienia jakiegokolwiek poczucia odpowiedzialności społecznej chłodnym wyrachowaniem, wspieranym i wzmacnianym przez dość entuzjastyczny stosunek do okrucieństwa.\nChoć odpowiedzialność to słowo często przywoływane przez obrońców neoliberalizmu oraz nowych wydań indywidualizmu politycznego i gospodarczego, chciałabym przedstawić inne, nowe jego rozumienie, podporządkowane myśleniu o formach wspólnotowego gromadzenia się. Nie jest rzeczą łatwą bronić pojęć etycznych, zwłaszcza najważniejszych, takich jak wolność czy odpowiedzialność, w obliczu ich dyskursywnego zawłaszczenia. Jak twierdzą ci, którzy uznają demontaż usług publicznych za coś dobrego, każdy i każda z nas jest odpowiedzialny/odpowiedzialna tylko za siebie samego/samą, a nie za innych, wobec tego odpowiedzialność polega przede wszystkim na wypracowaniu ekonomicznej samowystarczalności w warunkach zaprzepaszczenia wszelkich szans na samowystarczalność. Jesteśmy postawieni zatem w obliczu sprzeczności, która z łatwością może doprowadzić do szaleństwa: mamy stać się dokładnie tacy, jacy ze względu na strukturalne wykluczenie nie możemy się stać. Neoliberalna racjonalność ustanawia samowystarczalność jako ideał etyczny, a jednocześnie neoliberalne formy władzy unicestwiają warunki, by możliwe było jej osiągnięcie na poziomie ekonomicznym, narzucają aktualną albo potencjalną prekarność każdemu członkowi populacji czy wręcz używają wszechobecnego zagrożenia prekarnością do uzasadniania zwiększonych regulacji przestrzeni publicznej i deregulacji ekspansji rynkowej. W chwili, gdy okazujemy się niezdolni do sprostania normie samowystarczalności (na przykład gdy nie stać nas na opłacenie ubezpieczenia zdrowotnego czy korzystanie z prywatnej opieki zdrowotnej), stajemy się potencjalnie zbędni. Następnie zaś owe zbędne istoty atakuje się polityczną moralnością, domagającą się indywidualnej odpowiedzialności i posługującą się modelem prywatyzacji „troski”.\nRzeczywiście znajdujemy się w sytuacji biopolitycznej w coraz większym stopniu narzucającej różnym populacjom to, co nazywamy „prekaryzacją”8. Proces ten, zwykle inicjowany i wdrażany przez instytucje państwowe i gospodarcze, przyzwyczaja z czasem populację do niestabilności i beznadziejności, strukturyzuje instytucje pracy tymczasowej i odchudzonych usług publicznych, a także ogólne pozbywanie się pozostałości socjaldemokracji na rzecz przedsiębiorczości wspieranej przez agresywną ideologię jednostkowej odpowiedzialności i wymogu maksymalizowania swojej wartości rynkowej, stanowiącego główny cel życia9. Moim zdaniem to ujęcie procesu prekaryzacji należy uzupełnić o analizę zmian w psychicznym doświadczaniu rzeczywistości, taką jak proponuje Lauren Berlant w teorii afektu10. Zmiany te zakładają zwiększenie poczucia zbędności i wymienności, rozłożonego przy tym nierówno między członków społeczeństwa. Im bardziej poddajemy się wymogowi bycia odpowiedzialnym i samowystarczalnym, tym bardziej jesteśmy odizolowani społecznie i tym bardziej niepewnie się czujemy. Im bardziej osłabione zostają z powodów „ekonomicznych” struktury społeczne, stanowiące oparcie dla jednostek, tym bardziej jesteśmy skazani na samotne przeżywanie lęku i poczucia porażki moralnej. Wiąże się to ze zwiększeniem niepokoju o przyszłość i o los tych, którzy są od nas zależni; narzuca lęk i wpisuje go w kategorię indywidualnej odpowiedzialności. Każe ponadto ujmować odpowiedzialność jako wymóg stania się „przedsiębiorcą samego siebie” w warunkach, które czynią ów wymóg niemożliwym do realizacji.\nNarzuca się zatem następujące pytanie: jaką funkcję pełni w kontekście tych form „uodpowiedzialniania” zgromadzenie publiczne? Jaką alternatywną postać etyki ucieleśnia i wyraża? Na przekór dominującej indywidualizacji lęku i poczucia porażki zgromadzenie publiczne materializuje poczucie, że owa kondycja społeczna jest zarazem podzielana przez wielu i niesprawiedliwa, jak również że zgromadzenie stanowi mnogą, tymczasową formę współistnienia, będącą etyczną i społeczną alternatywą dla „uodpowiedzialniania”. Mam nadzieję wykazać, że wspomniane formy zgromadzenia można uważać za nowo powstałe, prowizoryczne postaci ludowej suwerenności. Można je również uznać za niezbędny sygnał przypominający, jak w demokratycznej teorii i praktyce funkcjonuje uprawomocnienie. Owo potwierdzenie mnogiego istnienia nie stanowi wcale zwycięstwa nad wszystkimi przejawami prekarności – za pośrednictwem swoich form wyrazu artykułuje ono sprzeciw wobec narzucanej i intensyfikowanej kruchości życia.\nFantazja o jednostce zdolnej do przedsiębiorczego stwarzania siebie w warunkach przyspieszającej prekarności czy wręcz zubożenia, w niepokojący sposób zakłada, że ludzie mogą i muszą działać autonomicznie w sytuacji, gdy życie staje się nie do zniesienia. Teza tej książki głosi, że żadne z nas nie może działać, jeśli nie istnieją warunki umożliwiające działanie, nawet jeżeli czasem musimy działać w celu ustanowienia i utrwalenia tych warunków. Wiąże się to z oczywistym paradoksem; a jednak, gdy prekariusze się gromadzą, widzimy działanie domagające się stworzenia warunków do działania i do życia. Jakie elementy warunkują taką aktywność? Jak ująć mnogie, ucieleśnione działanie w takiej sytuacji historycznej?\nZanim przejdziemy do wymienionych wyżej, kluczowych kwestii, zastanówmy się nad funkcjonowaniem tego naznaczonego sprzecznością imperatywu w innej dziedzinie. Jeśli uznać, że uzasadnieniem militaryzacji jest teza, iż należy bronić „ludzi” należących do narodu, staje się jasne, że tylko niektórzy podlegają ochronie, że zasługujących i niezasługujących na ochronę dzieli aktywna różnica, separująca lud od populacji. Prekarność umiejscawia się więc w samym sercu wezwania, by „bronić ludzi”. Obrona wojskowa wymaga prekarności i wdraża ją nie tylko wśród tych, przeciw którym się zwraca, ale także wśród tych, których po swojej stronie rekrutuje. Powołani do armii amerykańskiej mają wprawdzie perspektywę zdobycia umiejętności, szkoleń i pracy, ale często wysyła się ich w strefy konfliktu, gdzie nie ma jasnych zasad działania i gdzie ich ciała mogą zostać okaleczone, psychika naznaczona traumą, a życie zniszczone. Z jednej strony uznaje się ich za niezbędnych do obrony narodu, z drugiej stanowią zbędną część populacji. Nawet jeśli ich śmierć podlega gloryfikacji, i tak są zbędni: to ludzie poświęcani w imię ludu11. Mamy tu do czynienia ze zmaterializowaną sprzecznością: ciało mające bronić narodu zostaje często wypatroszone fizycznie lub psychicznie w trakcie realizacji owego zadania. W ten sposób w imię obrony ludzi naród pozbywa się części tych ludzi. Ciało podporządkowane celom „obrony” staje jednocześnie zbędne w toku realizacji zadania „obrony”. Bezbronne z powodu bronienia narodu ciało takie jest jednocześnie niezbędne i zbędne. Nakaz „obrony ludzi” wymaga zatem zbędności i bezbronności tych, którzy są obarczeni zadaniem obrony.\nOczywiście należy rozróżniać odmienne rodzaje protestu – ruchy antymilitarystyczne od ruchów skupiających się na prekaryzacji, Black Lives Matter od działań na rzecz edukacji publicznej. Jednak prekarność wydaje się wkraczać na obszar wszystkich tych postulatów: prekarność zabitych na wojnie, narażonych na szczególną przemoc na ulicach, dążących do zdobycia wykształcenia kosztem niemożliwego do spłacenia długu. Czasem zgromadzenie zawiązuje się z powodu żywego ciała, mającego prawo do życia i trwania, nawet do rozkwitu. Jednocześnie, niezależnie od tego, czego dotyczy protest, jest on zawsze, w niejawny sposób, również walką o prawo do możliwości gromadzenia się bez strachu przed przemocą policji czy cenzurą polityczną. Choć więc ciało walczące z prekarnością i jej naciskiem znajduje się w centrum wielu demonstracji, jest ono również na linii frontu, gdzie ukazuje dzięki samej demonstracji swoją wartość i wolność, formułując dzięki materialnej formie zgromadzenia roszczenie do polityczności.\nStwierdzenie, że jakaś grupa ludzi nadal istnieje, zajmuje przestrzeń i uparcie trzyma się życia, jest już działaniem ekspresywnym, wydarzeniem znaczącym politycznie, które może dokonać się bez słów dzięki nieprzewidywalnemu, przejściowemu zgromadzeniu. Inny „praktyczny” skutek takich zbiorowych wypowiedzi to ukazywanie faktu, że dana sytuacja jest wspólna, co kwestionuje indywidualizującą moralność, która normalizuje ekonomiczną samowystarczalność w warunkach coraz trudniejszej realizacji tego wymogu. Ukazywanie się, stanie, oddychanie, ruch, bezruch, mowa i milczenie są przejawami nieplanowanego zgromadzenia, nieprzewidzianej formy performatywności politycznej, wysuwającej jakość życia na pierwszy plan polityki. W dodatku wydaje się to mieć miejsce, jeszcze zanim dana grupa sformułuje swoje żądania czy zacznie wypowiadać się we właściwym języku politycznym. Tymczasowe zgromadzenie, choć pojawia się poza wypowiedziami mówionymi i pisemnymi, charakterystycznymi dla parlamentaryzmu, apeluje jednak o sprawiedliwość. Jednak aby zrozumieć to wezwanie, musimy zapytać, czy jest czymś właściwym, by werbalizacja pozostawała normą myślenia o ekspresywnym działaniu politycznym. Gromadzące się byty są zależne od licznych procesów życiowych i instytucjonalnych oraz uwarunkowań infrastrukturalnych, dzięki którym mogą przetrwać i rościć sobie prawo do warunków własnego trwania. Prawo to stanowi część szerszego wołania o sprawiedliwość, które równie dobrze może zostać wyartykułowane przez nieme, zbiorowe wystąpienie. Mimo że słowa są dla takich wystąpień ważne, nie wyczerpują politycznego spektrum wspólnego, materialnego działania.\nChoć zgromadzenie może wyrażać wolę zbiorową, a nawet rościć sobie prawo do wyrażania woli zbiorowej jako takiej, wskazuje na ten nieodłączny warunek prawomocności władzy państwowej – państwo organizuje zgromadzenia właśnie w celu ukazania, przy pomocy mediów, masowego poparcia, którym ma się cieszyć. Innymi słowy efekt semantyczny zgromadzenia, jego efekt legitymizacyjny może oddziaływać właśnie dzięki takim zaplanowanym wypowiedziom i zorganizowanym reprezentacjom medialnym, redukującym krążenie tego, co „masowe” do strategii legitymizacyjnej państwa. Ponieważ żadna wola ogółu nie wytwarza własnego efektu legitymizacyjnego, walka o prawomocność, ograniczona czy też ujęta w ramy, nieodmiennie toczy się w obrębie gry między publicznymi wypowiedziami i obrazami medialnymi, podczas której kontrolowany przez państwo spektakl rywalizuje z relacjami z telefonów komórkowych i sieci społecznościowych o zdanie sprawy z wydarzenia i jego roli. Filmowanie działań policyjnych stało się najważniejszym sposobem ujawniania legalnej formy przymusu, ograniczającej dziś możliwość korzystania z wolności zgromadzeń. Można by z łatwością dojść do cynicznego wniosku, że chodzi tu tylko o grę obrazów. Idzie jednak o znacznie ważniejszą konkluzję, tę mianowicie, że „lud” tworzą nie tylko wypowiedziane otwarcie żądania, ale też warunki możliwości ich pojawienia się, a zatem pole wizualne i działania poszczególnych ludzi, słowem, całość ucieleśnionych manifestacji. Owe warunki pojawiania się obejmują też infrastrukturę umożliwiającą zabranie głosu oraz środki techniczne, dzięki którym możliwa jest rejestracja i prowadzenie spotkania, zgromadzenia w wymiarze wizualnym i akustycznym. Dźwięk słów lub też zapis tego, co powiedziane, jest równie ważny dla aktywności samokonstytuowania się w sferze publicznej (i konstytucji sfery publicznej jako warunku pojawiania się), jak wszystkie inne środki. Jeśli lud konstytuuje się w toku złożonej gry działania, obrazu i dźwięku oraz rozmaitych technologii towarzyszących ich komunikowaniu, media nie tylko zdają sprawy z tego, czym jest lud, ale też wchodzą w skład jego definicji. Nie wspomagają tylko procesu definiowania się ludu ani go nie umożliwiają; stanowią rdzeń jego samokonstytucji, obszar walki o hegemonię w kwestii tego, kim jesteśmy „my”. Oczywiście, musimy dokładnie analizować sytuacje, w których oficjalne ramy zostają rozmontowane przez konkurencyjne obrazy albo w których jakiś zespół obrazów prowokuje w społeczeństwie zajadły spór, albo kiedy liczba ludzi gromadzących się w akcie oporu rozsadza ramy mające ich pomieścić, albo kiedy ich żądania zostają przekształcone w grubiański hałas. Tego rodzaju zgromadzenia nie są tożsame z demokracją jako taką. Nie można wskazać żadnego nietrwałego, ulotnego zgromadzenia i powiedzieć: „oto demokracja w działaniu”, mając na myśli, że wszystko, czego oczekujemy od demokracji, zostaje unaocznione czy też zrealizowane w tym konkretnym momencie. Zgromadzenia są z konieczności nietrwałe, a nietrwałość ta wynika z ich najważniejszej funkcji. Można by powiedzieć: „niestety, nie mogą trwać dłużej” i pogrążyć się w poczuciu bezcelowości. Temu poczuciu utraty przeciwstawia się jednak oczekiwanie tego, co nadchodzi: „Mogą pojawić się w każdej chwili!”. Zgromadzenia takie są początkowymi czy też „ulotnymi” momentami demokracji12. Dobry tego przykład stanowią demonstracje przeciwko prekarności.\nJak próbowałam po raz pierwszy pokazać w Ramach wojny, kruchość nie jest po prostu faktem egzystencjalnym – każdy i każda z nas może doświadczyć niedostatku, zranienia, choroby lub śmierci z powodu wydarzeń czy procesów pozostających poza naszą kontrolą13. Wszyscy jesteśmy nieświadomi i narażeni na to, co może się stać, a nasza niewiedza oznacza, że nie kontrolujemy i nie możemy kontrolować wszystkich warunków naszego życia. Jakkolwiek jednak niezmienna byłaby ta ogólna prawda, jest ona przeżywana na różne sposoby, ponieważ narażenie na urazy w trakcie pracy czy złe funkcjonowanie usług publicznych dotyczy pracowników i bezrobotnych w większym stopniu niż innych osób.\nZ jednej strony zatem wszyscy są uzależnieni od relacji społecznych i trwałej infrastruktury, jeśli chodzi o prowadzenie wystarczająco dobrego życia, więc nie ma sposobu, by pozbyć się tej zależności. Z drugiej – choć nie jest ona relacją poddańczą, z łatwością może się nią stać. Uzależnienie istot ludzkich od utrzymującej i wspierającej ich życie infrastruktury ukazuje, że sposób zorganizowania tejże infrastruktury jest ściśle związany z trwałym poczuciem wartości indywidualnego życia – tym, jak życie jest przeżywane, ile w nim jest cierpienia, a ile dobrobytu i nadziei.


O Gminie - Po�o�enie\nGmina Mrozy po�o�ona jest we wschodniej cz�ci wojew�dztwa mazowieckiego w powiecie mi�skim. Graniczy z gminami: od zachodu z gmin� Ceg��w, od p�nocy z gmin� Ka�uszyn, od wschodu z gmin� Kotu�, od po�udniowego wschodu z gmin� Wodynie i od po�udniowego zachodu z gmin� Latowicz. Siedziba Gminy znajduje si� we wsi Mrozy, kt�ra ze wzgl�du na dogodne po�o�enie jest najwi�kszym miejscem koncentracji ludno�ci, dzia�a� inwestycyjnych oraz centralnym o�rodkiem spo�eczno ? gospodarczym i kulturalnym ca�ej Gminy. Wie� Mrozy oddalona jest 58 km od centrum Warszawy i 38 km od Siedlec.\nW sk�ad Gminy wchodz� nast�puj�ce miejscowo�ci: Borki, Choszcze, D�browa, D�bowce, G�jszcz, Grodzisk, Guzew, Jeruzal, Ko�acz, Kruki, Kuflew, Lipiny, Lubomin, �uk�wiec, Ma�a Wie�, Mrozy, Natolin, P�omieniec, Porzewnica, Rudka, Rudka - Sanatorium, Skruda, Sokolnik, Top�r, Trojan�w, Wola Paprotnia, Wola Rafa�owska.\nGmina Mrozy zajmuje powierzchnie 145 km2 (dok�adnie 14489 ha), co zalicza j� do gmin �redniej wielko�ci. W powiecie mi�skim pod wzgl�dem obszarowym jest najwi�ksz� gmin�.\nGmina Mrozy ma w stosunku do wielu gmin w Polsce korzystne po�o�enie. Sk�ada si� na to odleg�o�� od wi�kszych miast (Warszawa, Mi�sk, Mazowiecki, Siedlce), linia kolejowa o bardzo du�ym znaczeniu krajowym oraz mi�dzynarodowym i s�siedztwo drogi krajowej nr 2. Nale�y przypuszcza�, ze Gmina pod wzgl�dem po�o�enia stanie si� jeszcze bardziej atrakcyjna, gdy zostanie wybudowana, zgodnie z koncepcj� zagospodarowania przestrzennego kraju, autostrada, kt�ra ma przebiega� przez p�nocne tereny Gminy na odcinku o d�ugo�ci 7, 2 km oraz szybka kolej Pary�-Moskwa.\nPoka� Mrozy na wi�kszej mapie


Są dwa sposoby na zamówienie kwiatów w kwiaciarni Waszakwiaciarnia:\nWystarczy zadzownić do naszego konsultanta. Składając zamówienie telefonicznie można je opłacić poprzez przelew bezpośrednio na konto bankowe Kwiaciarni Internetowej Waszakwiaciarnia. Po wykonaniu przelewu należy wysłać dowód wpłaty na naszego emaila lub faxem.\nTytuł przelewu: Imię i nazwisko odbiorcy kwiatów\n1) Wybierz interesujący Cię produkt oraz jego wersję ( Jak na zdjęciu, Duży, Exclusive ) i dodaj do koszyka\n2) Wciśnij przycisk "złóż zamówienie".\n3) Wpisz dane nadawcy oraz odbiorcy kwiatów i wciśnij "przejdź dalej".\n4) Uzupełnij datę, godzinę oraz treść bileciku.\n5) Sprawdź poprawność danych.\n6) Wybierz sposób płatności i opłać zamówienie.\nZamówienie złożone przez internet możesz opłacić: kartką kredytową, debetową (eCard), przelewem elektronicznym (payU), PayPal oraz przelewem tradycyjnym.


Jak zrobić magnetyczny manicure?\nWraca magnetyczny manicure! Ale teraz wytrzyma na paznokciach 2 tygodnie!\nJest oryginalny, ozdobny, a teraz - bardziej trwały! Manicure magnetyczny przetrwa nawet dwa tygodnie. Dlaczego?\nMagnetyczny manicure święcił triumfy kilka lat temu. Zyskał sobie miano cat eye manicure, gdyż powstały na paznokciu wzór przypomina niektórym źrenicę oka. Teraz ta metoda zdobienia paznokci wraca w nowej odsłonie - w lakierach hybrydowych. Efekt? Powalający!\nZobacz także: Czy hybryda może uczulać? To zdjęcie nie pozostawia złudzeń...\nZestaw potrzebny do wykonania manicure to lakier i mały magnes. Cała sztuczka polega na tym, że formuła lakieru zawiera drobne, metaliczne opiłki. Po pomalowaniu nim paznokci, należy przyłożyć do nich w odległości około trzech milimetrów magnetyczną płytkę, która natychmiast utworzy fantazyjne wzory. A to dlatego, że przyciąga ona metaliczne opiłki, których kolor zaczyna wyróżniać się na tle lakieru. Wzorów samych płytek jest kilka i w zależności od tego, jakąś wybierzemy, taki wzór uzyskamy.\nJak wykonać magnetyczny manicure?\nPrzygotuje paznokci (nadaj im kształtu, usuń skórki) i pomaluj bazą. W przypadku hybryd, wcześniej przemycj je odtłuszczaczem.\nNałóż na paznokcie grubą warstwę lakieru w dowolnym kolorze. Pamiętaj o tym, aby nie zalać skórek.\nZbliż do płytki magnes na odległość trzech milimetrów. Przytrzymaj ją przez około 4-5 sekund. Jeżeli ubrudzisz magnetyczną płytkę lakierem, przetrzyj ją zmywaczem. Powtórz czynność na pozostałych paznokciach.\nJeśli wybrałaś lakier hybrydowy musisz utwardzić go w lampie, a następnie pomalować paznokcie topem. Od ciebie zależy, jakie wykończenie wybierzesz. Naszym zdaniem matowe będzie wyglądało równie ciekawie, co błyszczące. Tę warstwę również musisz utwardzić. Pozostaje jeszcze pozbycie się klejącej powłoki za pomocą cleanera.\nMagnetyczny manicure jest bez wątpienia ozdobnym trendem. Ale cat eye w porównaniu do słynnych aquarium nails wyglądają o niebo lepiej. Te drugie, mimo że stały się niezwykle popularne na Instagramie, to moda na nie raczej szybko przeminie. Są wyjątkowo niepraktyczne, czasochłonne i w dodatku wyglądają niezbyt elegancko czy estetycznie.\nA skoro już wiesz, jak wykonać taki manicure, to zajrzyj do naszej galerii i wybierz dla siebie lakier idealny!\nZwykłe lakier Golden Rose magnetic\nZwykły lakier Essie Repstyle\nLil' boa pep


Przydatne elektroniczne nowinki | cowsolankach\nKażdego dnia powstają setki wynalazków, ale nie każdy z nich może być w praktyczny sposób spożytkowany na co dzień przez przeciętnego człowieka. Są jednak także dość proste pomysły, które mogą całkowicie ułatwić codzienne życie.\nJeden z nich to „woolet”. To pomysł trójki Polaków, polegający na stworzeniu inteligentnego portfela.\nMiałby on być wyposażony w najnowszy Bluteooth 4.0 i za pomocą aplikacji kompatybilnej z iOS i Androidem łączyć się z naszym urządzeniem mobilnym.\nAplikacja działałaby w ten sposób, że po oddaleniu się od telefonu na więcej niż 25 metrów, dostawalibyśmy dźwiękowy sygnał. Jednocześnie „Woolet” dzięki bluetoothowi dałoby się zlokalizować.\nTak skonstruowany portfel znacząco obniżył by szanse, że ktoś go nam ukradnie lub po prostu zgubimy go w knajpie. Inny ciekawy pomysł to drukarki 3D.\nDzięki nim będziemy mogli wydrukować sobie chociażby uszczelkę zamiast iść po nią do sklepu. Choć póki co to bardzo drogi rarytas, to z czasem jego cena, tak jak większości produktów związanych z elektroniką, zacznie pewnie szybko spadać.\nPrevious Inteligentny portfel, którego nie da się zgubić\nNext Nowoczesne sposoby ładowania telefonu


1.9TDI 115KM Niedoładowanie do około 2100RPM. - Diagnostyka - VAG - Passat Forum\n1.9TDI 115KM Niedoładowanie do około 2100RPM.\nBy razor1199, June 26, 2018 in Diagnostyka - VAG\nMam problem z tym motorem, a w zasadzie z ciśnieniem doładowania, manualna skrzynia biegów. Do około 2100-2200 RPM występuje niedoładowanie, potem zaczyna pompować. Dolot sprawny, bez rozszczelnień, turbo przeszło regenerację, zacinała się geometria, było niedoładowanie na niskich obrotach i spore przeładowanie na wysokich, auto wpadało w tryb awaryjny, ale tylko na 5/6 biegu. Po regeneracji turbo na wysokim biegu pod górę też tryb awaryjny, ale błąd niedoładowania, co by nie było, jeździć tym nawet na niższych biegach przy obrotach poniżej 2100/2200 po prostu się nie da. W sterowniku lekka modyfikacja, ale nic co by wpływało na te niedoładowanie z niskich obrotów.\nWymienione/podstawione na sprawne:\n-EGR zaślepiony dla sprawdzenia\n-Wyciągnięty katalizator dla sprawdzenia\nGeometria od odpalenia ładnie jest zaciągana na maksymalne wychylenie, po ściągnięciu wężyka z gruszki też czuć palcem jak mocno ciągnie podciśnienie.\nPo zabiegach wyżej wymienionych auto dalej ma muła do tych 2100/2200RPM.\nCzego tu się czepić? Dorzucam logi.\nLOG-01-001-008-011 nowe turbo.CSV\nJeżeli masz silnik ATJ 115KM i Kombi to chyba ten typ tak ma (jeśli się mylę to prosze o opinie ludzi, którzy mają te silniki i Kombi) mój 115km ATJ jest mułowaty właśnie tak jak piszesz a od 2 tysi ładnie ciągnie\nJa byłem u Darona od nas z forum i powiem ,że jestem bardziej niż zadowolony.\nStart pompki od 1600\nbyło nie całe 105PS a powinno 115 i 244 Nma jest teraz 147 Ps i 343 Nm\nWszystkie problemy znikneły.\nPotwierdzam, moje 1.9 TDI 115 PS ATJ kombi również niedoładowuje do 2000 obrotów, od 2000 lekkie przeładowanie do 2.5 Bara a później już normalnie. Nie wiem czy było już tak fabrycznie ponieważ moja turbinka też już jest regenerowana a ponoć często to potrafią spaprać składając na chińskich częściach.... Tak czy owak, chyba będę musiał się pobawić trochę mapami sterującymi zaworkiem N75.


HFT - czym jest handel wysokich częstotliwości? | TA\nZarówno początkujący traderzy, jak i doświadczeni inwestorzy, zadają sobie pytanie dotyczące tego, jakie siły rządzą rynkiem i czy można z nimi konkurować. W świecie, w którym z dnia na dzień następuje coraz większy postęp technologiczny, a innowacje mają ogromne znaczenie, oznaki informatyzacji i automatyzacji są bardzo widoczne – zwłaszcza na rynku. Profesjonalne podejście do handlu na rynku Forex, akcji, czy kryptowalut wymaga więc zaznajomienia się z jednymi z najważniejszych fundamentów ich funkcjonowania, którymi są algorytmy i roboty na nich handlujące. Obecnie ponad 80% ruchów na amerykańskiej giełdzie i rynku Forex jest wykonywanych w ten sposób i cały czas zyskuje on na popularności oraz staje się coraz szerzej dostępny. Wciąż jednak ten temat budzi wiele kontrowersji, a jego przeciwnicy sugerują, że wywołuje on rynkowe mini-krachy.\nTa metoda tradingu nazywana jest handlem wysokich częstotliwości, w skrócie HFT. Jak HFT działa w praktyce? Jaka jest historia handlu wysokich częstotliwości? Dowiemy się poniżej.\nHFT – co to jest?\nHandel wysokich częstotliwości – w skrócie HFT, czyli z angielskiego High Frequency Trading, to technika tradingu polegająca na zawieraniu wielu transakcji giełdowych w jak najkrótszym czasie, za pomocą automatyzacji, z wykorzystaniem specjalnie zaprogramowanych komputerów, które na podstawie algorytmów decyzyjnych automatycznie dokonują transakcji. Dla traderów wykorzystujących HFT znaczenie może mieć każda milisekunda (opóźnienie w reakcji może oznaczać, że transakcję przeprowadzi ktoś inny).\nInną zaletą tradingu algorytmicznego jest fakt, że strategie mogą działać 24 godziny na dobę. Jest to atrakcyjna opcja nie tylko dla indywidualnych traderów, ale także dla funduszy hedgingowych, banków inwestycyjnych i dużych funduszy inwestycyjnych.\nHistoria handlu wysokich częstotliwości\nWiemy już co to jest High Frequency Trading. Jak natomiast kształtuje się jego historia? W czasach XIX wieku, gdy powstawały giełdy, a traderzy zaczynali tworzyć swoje strategie, nie było nawet elektryczności. Fundamenty handlu i spekulacji rynkowej formowały się na podstawach ekonomii i psychologii. Dopiero w XX wieku, wraz z postępującą informatyzacją systemów transakcyjnych, instytucje zaczęły używać automatyzacji w zawieraniu pozycji.\nLata dziewięćdziesiąte przyniosły już pierwsze skomplikowane automaty, które były w stanie same podejmować decyzje o sygnale kupna i sprzedaży. Następnie, wraz z bańką technologiczną początku XXI wieku, wiele kwitnących firm zaczęło przygotowywać oprogramowania do zaawansowanego arbitrażu, powstały również pierwsze uczące się roboty do tradingu i pojawiły się milionowe inwestycje w HFT.\nKamieniem milowym HFT był jednak wielki kryzys finansowy z 2008 roku, który przesądził o ewolucji na rynkach. Zmusił on banki inwestycyjne do wymiany ogromnych sal pełnych traderów, na serwerownie, a manualne analizy na handel wysokich częstotliwości. Obecnie, procesy automatyzacji wciąż postępują, a handel HFT jest już powszechnie dostępny, choćby za pośrednictwem znanych każdemu traderowi platform MetaTrader 4 oraz MetaTrader 5.\nHFT a Flash Crash\nFlash Crash można tłumaczyć jako błyskawiczny krach. Zjawisko to polega na tym, iż rynek na którym doszło do Flash Crashu często powraca do normy w czasie kilku minut. Zdarza się jednak, że straty nie są odrabiane w całości, co może rodzić poważne konsekwencje.\nNajsłynniejszy Flash Crash miał miejsce na indeksie Dow Jones Industrial Average 6 maja 2010 roku. W wyniku rosnącej niepewności wywołanej kryzysem w Grecji, indeks o godz. 14:42 odnotowywał dzienny spadek ponad 300 pipsów (wtedy wyniósł on 3,2%). W ciągu zaledwie pięciu kolejnych minut rynek zaczął drastycznie tracić na wartości odnotowując łączny dzienny spadek w wysokości niemal 1000 pipsów (ówczesne 9,03%). Po kolejnych 20 minutach indeks odrobił większość strat, finalnie kończąc dzień stratą w wysokości 3,17%. Jak ustalił SEC (Amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd) zostało to spowodowane przez działanie algorytmu jednego z funduszy inwestycyjnych, który zlecił sprzedaż 75 tysięcy kontraktów E-Mini S&P 500 o łącznej wartości blisko 4,1 miliarda dolarów.\nW 2015 roku aresztowano osobę podejrzaną o rzekome wywołanie tego Flash Crashu. Według zarzutów karnych wniesionych przez Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych trader wykorzystać miał zautomatyzowany program do generowania dużych zleceń sprzedaży, obniżając ceny, które następnie anulował, aby kupić po niższych cenach rynkowych. Oskarżony przyznał się do niektórych ze stawianych mu zarzutów i ostatecznie stracił większość z zarobionych dzięki Flash Crashowi 40 milionów dolarów, jednak uniknął kary więzienia.\nW ostatnich latach Flash Crashe zdarzają się głównie w godzinach nocnych, kiedy to płynność na rynku jest zdecydowanie niższa.\nCzy HFT trading to przyszłość?\nZ roku na rok coraz więcej zawodów zostaje zautomatyzowanych. Czy inwestorzy i spekulanci także mogą zostać całkowicie zastąpieni na rynku przez znacznie skuteczniejsze automaty? Czy w przyszłości to algorytm i programista, nie menedżer funduszu będą decydować o przepływach miliardów dolarów na Wall Street? Biorąc pod uwagę rozwój technologii, szybkości łączy internetowych oraz postępującą automatyzację, HFT ma duże szanse na zdominowanie globalnego rynku kapitałowego. Świadczą o tym dotychczasowe statystyki wolumenu i udziału w obrocie.\nCzy jednak trading będzie dziedziną należącą wyłącznie do robotów i automatów? Czas pokaże, jednak wydaje się, iż w przypadku profesjonalnych traderów pracujących w funduszach hedgingowych w okolicy Wall Street wydaje się to prawdopodobnie, nie tylko ze względu na ogromną skuteczność HFT, lecz także z powodu kosztów utrzymania. Renomowani amerykańscy traderzy swoje wynagrodzenie liczą w milionach, roboty i automaty HFT pozwolą więc wyeliminować te koszty.\nNatomiast wydaje się, że indywidualni inwestorzy nie mają się czego obawiać. Dopóki rynki pozostaną wierne podstawowym trendom i analizom a cena instrumentu finansowego zachowywać się będzie stabilnie, inwestorzy detaliczni nadal będą mogli generować zysk na giełdzie. Mało tego, HFT może mieć tutaj pozytywny wpływ, ponieważ jego konsekwencją jest wzrost płynności na rynku.


rodzicielstwo w PolskieRadio.pl (3)\nWsparcie dla rodziców - internetowa wioska online\n- Słowo wsparcie ma złe skojarzenia w naszej kulturze, zwykle potrzebuje go ten, kto jest słaby. My jednak wychodzimy z założenia, że także ten, kto bardzo dużo z siebie daje. Potrzebuje, by ktoś się nim zajął, lub przestrzeni, w której odetchnie i pobędzie sam ze sobą. Wsparcia potrzebują silne osoby, po to by mogły być silne - mówiła w Polskim Radiu Dzieciom Katarzyna Dołegowska-Urlich z Fundacji Sto Pociech, prowadzącej spotkania online dla rodziców. Zobacz więcej na temat: rodzice dzieci wychowanie rodzicielstwo\nPozytywna dyscyplina to proces wychowawczy, w którym pozytywnie wyznaczamy dzieciom reguł, przekazujemy kompetencje i umiejętności oraz kształtujemy postawy, które uważamy za ważne. Zobacz więcej na temat: rodzice dzieci wychowanie rodzicielstwo\nListopad - czasem ciszy i zatrzymania. Słowa są ważne, ale co się dzieje kiedy jest ich nadmiar? Jak nauczyć się doświadczania i dlaczego warto powalczyć o wyciszenie w rodzinie? Zobacz więcej na temat: rodzice dzieci wychowanie rodzicielstwo\nCzy ludzie wychowani w rodzinach z dużymi dysfunkcjami i deficytami mogą stworzyć szczęśliwe rodziny z małymi deficytami? Jak nie powielać złych schematów naszych rodziców i zbudować przestrzeń, w której nasi bliscy będą szczęśliwi? Zobacz więcej na temat: zdrowie edukacja szkoła wychowanie rodzicielstwo rodzina\nPolska nie wyda stronie holenderskiej autystycznego chłopca i jego rodziców. Jest decyzja sądu\nPortal wPolityce.pl opublikował treść pisemnego uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie, który nie zgodził się na wydanie stronie holenderskiej autystycznego chłopca i jego rodziców. "Wytyka on holenderskiemu sądowi, że ten działa na niekorzyść dziecka" - napisał we wtorek portal wPolityce.pl. Zobacz więcej na temat: sądownictwo Holandia Europa rodzicielstwo POLSKA\n- Pieniądze w budżecie na przyszły rok są zabezpieczone pod kątem programu "Maluch plus". Jednostki samorządu terytorialnego mogą już składać wnioski o dofinansowanie we wszystkich modułach - powiedziała Barbara Socha, wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej. Zobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 POLSKA polityka Antoni Trzmiel Ministerstwo Rodziny Pracy i Polityki Społecznej rodzina dzieci rodzicielstwo przedszkole społeczeństwo\n"W społeczeństwie tworzy się nadzwyczajna kasta". Psycholog o ideologii LGBT\n- W tym momencie w społeczeństwie tworzy się nadzwyczajna kasta, która żąda nadzwyczajnych praw. Ogromna rola należy tutaj do mądrego społeczeństwa, które odwołuje się do konstytucji i prawa naturalnego. Aby państwo istniało, musi być oparte na rodzinie i małżeństwie - powiedziała w Polskim Radiu 24 Agnieszka Jackowska, psycholog społeczny. Zobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 POLSKA LGBT rodzina rodzicielstwo dzieci wychowanie społeczeństwo Michał Rachoń\nReportaż o odczuciach młodzieży szkolnej na temat wpływu epidemii i "zamknięcia" w jednym domu całej rodziny na relacje dzieci i ich rodziców. Zobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo Adam Bogoryja-Zakrzewski reportaż wychowanie rodzicielstwo\n"Niech dobro dziecka będzie największą nagrodą". Życzenia pary prezydenckiej w Dniu Rodzicielstwa Zastępczego\nPara prezydencka złożyła życzenia wszystkim rodzinom zastępczym oraz środowiskom, służbom i organizacjom współtworzącym system pieczy zastępczej w Polsce. Zobacz więcej na temat: prezydent Andrzej Duda Agata Kornhauser-Duda rodzina zastępcza rodzicielstwo rodzice rodzina POLSKA\nSamotne rodzicielstwo w czasie pandemii\nSamodzielni rodzice to w Polsce przede wszystkim matki – one częściej wychowują dzieci same. Zobacz więcej na temat: Trójka Magda Skawińska reportaż wychowanie dzieci rodzice rodzicielstwo\n"Między nami kobietami". Jak pogodzić życie rodzinne z zawodowym?\n- Trzeba być otwartym. Życie przynosi takie zmiany... My nie jesteśmy w stanie tego zaplanować. To nie jest tak, że wchodzi się w nową relację i zupełnie traci się głowę - mówiła na antenie Polskiego Radia 24 Anna Małgorzata Pycka, wykładowca uniwersytecki i pisarka. Zobacz więcej na temat: rodzicielstwo literatura praca kobieta Anna Popek Polskie Radio 24\nPaweł Lisiecki: próbuje się przedefiniować pojęcie rodziny\n- Obecnie środowiska lewicowe starają się wskazać, że rodzina to nie tylko mężczyzna, kobieta i dzieci, ale także inne formy. Przecież samo określenie "rodzina" nawiązuje do narodzin. Trudno o to, gdy mówimy chociażby o dwóch mężczyznach -powiedział Paweł Lisiecki z Prawa i Sprawiedliwości. - Funkcjonują rodziny złożone z partnerów jednej płci, którzy wychowują dzieci - wskazała Magdalena Biejat z Lewicy Razem. Zobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 rodzina Dorota Kania dzieci rodzice rodzicielstwo wychowanie LGBT homoseksualizm POLSKA\nKobiety karmiące piersią zderzają się z wieloma ograniczeniami w przestrzeni publicznej. Wyprasza się je z restauracji albo sugeruje schowanie się z dzieckiem w ubikacji. Bywa, że są wyśmiewane podczas karmienia w miejscach publicznych albo wręcz obrzuca hejtem w Internecie. Zobacz więcej na temat: Strefa Rodzica rodzicielstwo


Leki, które wpływają na kierowców - Radio Bezpieczna Podróż\nStrona główna Motoryzacja Aktualności Leki, które wpływają na kierowców\nWielu kierowców wciąż nie zdaje sobie sprawy z tego, jak niektóre leki wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów. Tymczasem niektóre z nich powodują niemal identyczną reakcję, co alkohol. Których środków farmakologicznych unikać przed wejściem za kierownicę?\nLeki – grupy, na które trzeba uważać\nJednym z najczęściej przyjmowanych leków są środki przeciwbólowe. Już sam ból oczywiście wpływa na koncentracje. Prowadzenie pojazdu po przyjęciu środków z zawartością m.in. morfiny, petydyny czy kodeiny może sprawiać trudności. Leki z tej grupy działają nie tylko przeciwbólowo, ale i nasennie. W związku z tym wywierają silny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy. Przeciwwskazaniem do wsiadania za kierownicę są również w znacznej mierze substancje zawarte w lekach przeciwdepresyjnych. W tym wypadku należy wziąć pod uwagę przede wszystkim barbiturany lub benzodiazepiny – zwłaszcza jeśli przyjmujemy je w większych dawkach. Na zdolność prowadzenia samochodu mogą także wpływać niektóre leki przeciwhistaminowe, zwłaszcza z zawartością, np. klemastyny czy hydroksyzyny. W przypadku stosowania preparatów z centryzyną lub loratadyną trzeba obserwować swój organizm i w razie niepokojących objawów nie wsiadać za kierownicę. Środki zawierające ibuprofen lub paracetamol nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdu.\nLeki – jak wpływają na kierowcę\nJak wiemy na drodze niekiedy sekundy mogą zadecydować o naszym życiu. Niektóre środki farmakologiczne nie tylko mają duży wpływ na szybkość reakcji, ale i ograniczają pole widzenia. Wiele substancji utrudnia też sprawność ruchową. Leki w różny sposób oddziałują na organizm człowieka. Kierowcy powinni więc pytać lekarza lub farmaceutę o skład zalecanego leku. Okazuje się, że prowadzenie pojazdu pod wpływem niedozwolonych środków medycznych jest karane. Dokładnie mówi o tym art. 87$1 kw: Kto znajduje się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej, niż 50 złotych. W razie popełnienia powyższego wykroczenia orzeka się także zakaz prowadzenia pojazdów. Według przepisów prawa wspomniane specyfiki, to nie tylko narkotyki, ale i także leki, które mogą wywierać wpływ na zdolności psychofizyczne kierowcy.\nLeki – kiedy należy uważać?\nNiektóre choroby także powinny wzbudzać czujność kierowców przed wyruszeniem w drogę. Jedną z nich jest nadciśnienie. Nie tylko sam problem może powodować m.in. bóle i zawroty głowy czy nadmierne osłabienie. Wiele leków przepisywanych na tę dolegliwość często wywołuje działania niepożądane. Wiele z nich może powodować np. nudności, wymioty lub skurcze mięśni. Choć cukrzyca typu 1 nie jest przeciwwskazaniem do prowadzenia samochodu, to już nieodpowiednia dawka insuliny może spowodować nadmiar lub niedobór cukru w organizmie. W rezultacie kierowcy grozi nawet utrata świadomości. Niektóre leki oprócz działania leczniczego mają także niepożądane skutki. W związku z tym kierowcy powinni mieć pewność, po których środkach mogą spokojnie wsiadać za kierownicę.\njakie leki źle wpływają na kierowcę\nleki nie dla kierowcy\nleki z działaniami niepożądanymi\npo których lekach można wsiadać za kierownicę\nPoprzedni artykułWywiad z Ewą Błaszczyk\nNastępny artykułPopularni influencerzy z niepełnosprawnością


M jak miłość, odcinek 1632: Majka zatańczy z suknią ślubną Franki! Odbije jej po narkotykach - ZDJĘCIA - Super Express\nM jak miłość, odcinek 1632: Majka zatańczy z suknią ślubną Franki! Odbije jej po narkotykach - ZDJĘCIA\nAutor: vod.tvp.pl M jak miłość, odcinek 1632: Majka zatańczy z suknią ślubną Franki! Odbije jej po narkotykach - ZDJĘCIA\nW 1632 odcinku "M jak miłość" Majka (Laura Samojłowicz) nie odpuści Pawłowi (Rafał Mroczek) i France (Dominika Kachlik)! Wciąż będzie prześladować zakochanych, obserwować ich z ukrycia, a pod osłoną nocy włamywać się do bistro Kingi (Katarzyna Cichopek), żeby kraść jedzenie z lodówki oraz napiwki, za które kupi kolejne działki narkotyków. Szczyt szaleństwa naćpanej Majki w 1632 odcinku "M jak miłość" nastąpi po wieczorze panieńskim narzeczonej Zduńskiego. Narkomanka włamie się do bistro i zniszczy suknię ślubną Franki. Kompletnie przy tym odleci. Zobaczcie ZDJĘCIA i ZWIASTUN 1632 odcinka "M jak miłość".\nNa dwa dni przed ślubem Pawła i Franki w 1632 odcinku "M jak miłość" Majka znów pojawi się w pobliżu narzeczonych, żeby do końca zrealizować swój plan zemsty na góralce. Po tym jak Franka zwolniła ją z bistro Kingi za spisek z byłym narzeczonym Krzyśkiem (Michał Chruściel) i kradzieże, Majka wróciła na ulicę. Bezdomna, uzależniona od narkotyków dawna ukochana Pawła wykorzysta każdą okazję, żeby zdobyć kolejna działkę. Pieniądze będzie miała z nocnych włamań do bistro! Dopiero w 1632 odcinku "M jak miłość" kelnerka Ala (Alicja Ostolska) zorientuje się, że to Majka zakrada się w nocy do kuchni, kradnie jedzenie z dostaw i z lodówki. Ale nikt jej nie złapie na gorącym uczynku.\nNie przegap: M jak miłość, odcinek 1632: Fatalna wpadka Magdy na wieczorze panieńskim Franki! Dobierze się do policjanta - ZDJĘCIA\nWłaśnie dlatego w 1632 odcinku "M jak miłość" Majka zaczai się przed bistro, żeby obserwować wieczór panieński Franki, na którym pojawi się także Paweł ze swoimi kompanami z wieczoru kawalerskiego. Narkotyki, które zażyje Majka zrobią swoje. Ściskając w dłoniach torebkę z działką białego proszku, spoglądając na pierścionek zaręczynowy, który ukradła France i teraz z dumą będzie nosić, postanowi zniszczyć szczęście narzeczonych. Kiedy już wszyscy wyjdą z bistro, Majka włamie się do środka. Będzie miała dorobiony klucz do drzwi!\nSprawdź też:M jak miłość, odcinek 1634: Ostra bójka na ślubie Pawła i Franki! Zduński oberwie za wszystkie zdrady – ZDJĘCIA\nOd razu narkomanka w 1632 odcinku "M jak miłość" rzuci się na resztki jedzenia pozostawione przez uczestników imprezy w bistro. Ale jej uwagę przykuje także suknia ślubna Franki, którą narzeczona Pawła zostawi zawieszoną na środku sali. Tego dnia Ala odbierze jej suknię od krawcowej, która zwęzi kreację, bo Franka ze stresu schudnie przed ślubem jeszcze bardziej. Ponieważ następnego dnia zakochani będą mieli jechać do Bukowiny, Franka uzna, że najlepiej będzie jak suknia ślubna zostanie w bistro. Naćpana Majka od razu ją na siebie włoży. Zacznie tańczyć, wyobrażając sobie, że to ona zostaje żoną Pawła i tym samym zniszczy suknię Franki.


Obrona prawdy historycznej czy jej zakłamywanie? Czemu służy znowelizowana ustawa o IPN? | TwojaHistoria.pl\nTwojaHistoria.pl > Historia Polski > Obrona prawdy historycznej czy jej zakłamywanie? Czemu służy znowelizowana ustawa o IPN?\nfot.domena publiczna Dzieci ocalałe z Auschwitz. Czy nowa ustawa w jakikolwiek sposób zmieni postrzeganie tego obozu? (fot. domena publiczna)\n26 stycznia sejm przyjął nowelizację ustawy o IPN, w której znalazła się między innymi kara do trzech lat więzienia lub grzywny za przypisywanie narodowi polskiemu zbrodni Trzeciej Rzeszy. W Izraelu zapanowało wściekłe oburzenie – zdaniem tamtejszych władz Polska próbuje zakazać mówienia prawdy o Holokauście.\nDawno w relacjach polsko-izraelskich tak nie wrzało. Ustawa, która umożliwia karanie między innymi za używanie terminu „polskie obozy śmierci” jest w Izraelu ostro krytykowana. Nawet premier Benjamin Netanjahu oficjalnie sprzeciwia się nowym przepisom. Polskie władze wezwały ambasador Izraela w Polsce Annę Azari, a władze w Tel Awiwie polskiego ambasadora w Izraelu.\nWśród osób stanowczo potępiających ustawę jest też jeden z liderów tamtejszych partii politycznych. Yair Lapid napisał na Twitterze:\nPotępiam nowe polskie prawo, które próbuje negować polski udział w Holokauście. Wymyślono to w Niemczech, ale setki tysięcy Żydów zostały zamordowane, nawet nie spotykając niemieckiego żołnierza. Były polskie obozy śmierci i żadne prawo tego nie zmieni.\nPolskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało w sprawie kontrowersji związanych z nowelizacją ustawy o IPN specjalny komunikach. Na stronie internetowej MSZ możemy przeczytać:\nW związku z uchwaleniem 26 stycznia 2018 roku przez Sejm RP ustawy „o zmianie ustawy o IPN – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu i niektórych innych ustaw”, Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP informuje, że zadaniem uchwalonej przez Sejm, po dwuletnich pracach legislacyjnych, nowelizacji ustawy jest wyeliminowanie – publicznych i wbrew faktom – zachowań polegających na przypisywaniu Narodowi Polskiemu lub Państwu Polskiemu odpowiedzialności lub współodpowiedzialności za popełnione przez Trzecią Rzeszę Niemiecką zbrodnie nazistowskie. Wyrażało to m.in. używanie określeń „polskie obozy”.\nfot.domena publiczna Premier Izraela Benjamin Netanjahu (fot. domena publiczna)\nPrzewidziana w poprawkach kara będzie dotyczyć precyzyjnie określonych sytuacji i ma służyć zapobieganiu świadomego szkalowania Polski. Ostateczna ocena danego przypadku będzie zależała od sądu.\nCzy ustawa uderzy w ocalonych?\nNie uspokoi to raczej Izraelczyków. Obawiają się oni, że nowe przepisy mogą uderzyć w ocalałych z holokaustu, którzy dzielą się swymi świadectwami. Wśród nich wiele jest takich relacji, w których to Polacy są oprawcami, mordercami, lub wydają Żydów w ręce Niemców.\nWątpliwości wyraziła ambasador Izraela w bardzo symbolicznym miejscu i czasie – w trakcie obchodów wyzwolenia Auschwitz dzień po uchwaleniu ustawy.\nfot.Marek Mytnik, lic. CCA-SA 3.0 Premier Polski Mateusz Morawiecki (fot. Marek Mytnik, lic. CCA-SA 3.0)\nObawy próbuje rozwiewać szef gabinetu prezydenta Krzysztof Szczerski. W oświadczeniu opublikowanym na stronie Kancelarii Prezydenta twierdzi, że ustawa wymierzona jest przeciw „kłamstwom i fałszywym oskarżeniom” i wychodzi naprzeciw oczekiwaniom osób, którym leży na sercu prawda o holokauście.\n[…] każdy, kto używa […] kłamliwego terminu „polski obóz śmierci” nie tylko bezcześci pamięć jego ofiar, ale także zatruwa świadomość kłamstwem, co powinno być piętnowane i karane. Jednocześnie każdy, kogo osobista pamięć lub badania historyczne zawierają prawdę o zbrodniach i zachowaniach niegodnych, jakie miały w przeszłości miejsce z udziałem Polaków, ma pełne prawo do tej prawdy.\nPremier Mateusz Morawiecki odbył rozmowę z premierem Izraela Benjaminem Netanjahu. Jak stwierdziła na Twitterze rzeczniczka rządu: „Ustalono, że będzie prowadzony dialog między zespołami obu krajów. Dialog ten nie będzie dotyczył suwerennych decyzji polskiego parlamentu”.\n„Ma służyć zapobieganiu świadomemu szkalowaniu Polski”. MSZ odpowiada ws. ustawy o IPN, wprost.pl.\nIzrael potępia polską ustawę o IPN i wzywa do zmiany. MSZ odpowiada, rmf24.pl\nKomunikat Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP dotyczący nowelizacji ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej, msz.gov.pl\nOświadczenie Kancelarii Prezydenta RP ws. nowelizacji ustawy o IPN PL/ENG, prezydent.pl.\nPremier Mateusz Morawiecki rozmawiał z premierem Izraela o ustawie o IPN, wyborcza.pl.\nSzef gabinetu prezydenta pilnie spotka się z ambasador Izraela. Chodzi o „polskie obozy”, gazeta.pl.\nŻydzi ze swoją obrzydliwą polityką zamiatania własnej powszechnej kolaboracji i zbrodni popełnionych na narodzie własnym i polskim (tak pod szyldem niemieckim np. Judenrat, jak i sowieckim w postaci NKWD, UB, Informacji Wojskowej, „SMIERSZ” itd.) są ostatnimi ludźmi, którzy mają prawo wypowiadać się w takim tonie o podobnych przepisach. Osobiście nie życzę sobie z tego powodu by jakikolwiek Żyd pouczał mnie w kwestiach związanych z wojną. Niech sami rozliczą się ze swoją przeszłością, to będziemy mogli porozmawiać na równych warunkach. Do tego czasu powinni się od nas „odkochać”. A Netanjahu to wyjątkowo podła kreatura (kto się interesuję choć trochę światową polityką powinien to wiedzieć od lat), która próbuje odwrócić w ten sposób uwagę od własnych machlojek bo zaczęło mu się palić koło dolnej części pleców.\nStanislaw - Gadomski napisał 16.04.2018 Odpowiedz\nKluczowe słowa „wbrew faktom”. Komisja Burdenki „naukowo” udowodniła fakt dokonania zbrodni katyńskiej przez Niemców, P. Wyszkowski 8 lat walczył o uniewinnienie z powodu skazania go na podstawie faktu, że p. Wałęsa uzyskał od IPN świadectwo osoby poszkodowanej. Miliony osób zginęło w ZSRR na podstawie faktu sądowego skazania za działalność antyradziecką. Potem byli rehabilitowani. Wniosek o wymordowanie polskich oficerów był umotywowany faktem, że są niechętnie nastawieni do ZSRR.\nNiezauważalnym faktem aktualnie jest współpraca Polskiej Policji GG w tropieniu Żydów.\nNie wiedziałem, że w Generalnej Guberni istniało państwo polskie, a tym bardziej polska policja! Piszesz z Tel Awiwu? Naukowo udowodnisz, że to Polacy byli sprawcami holokaustu?


Sporty walki siłą AZS - Pasja AZS\nStrona główna Aktualności Sporty walki siłą AZS\nSporty walki siłą AZS\nfoto: fb AZS Taekwondo Poznań\n63 medale – w tym 19 złotych – zdobyli nasi przedstawiciele sportów walki podczas trzech imprez Mistrzostw Polski. Zdeklasowaliśmy rywali w taekwondo, wysokie miejsca zajęliśmy także w judo i zapasach. Nasi wygrywali też z wirusem.\nZawodnicy AZS kolejny raz udowodnili, że na krajowym podwórku w taekwondo nie mają sobie równych. Podczas seniorskich Mistrzostw Polski przedstawiciele sześciu naszych klubów wywalczyli aż 32 medale i znów zajęli całe podium w klasyfikacji drużynowej.\nTrzecie miejsce (3 złote – 3 srebrne – 2 brązowe krążki) wywalczył ubiegłoroczny triumfator – OŚ AZS Poznań. Poznaniacy mogą mówić o pechu, bo w mistrzostwach kraju nie wystartowali najbardziej utytułowani reprezentanci tego klubu: Aleksandra Kowalczuk, która ma już olimpijską kwalifikację, i Karol Robak. Obydwoje jeszcze niedawno brali udział w zgrupowaniu reprezentacji Polski i mocno nastawiali się na walkę o mistrzostwo kraju, ale doznali drobnych kontuzji. W efekcie po zwycięstwa sięgnęli Emilia Kasparuk, Adrian Wojtkowiak i Mikołaj Szaferski, który obronił tytuł w najcięższej kategorii.\nMistrzostwo w kategorii -68 kg obronił także Łukasz Cudnoch z AZS UWM. Dla olsztynian złoto wywalczyli ponadto Izabela Krajewska i Szymon Piątkowski. Wszyscy mają po 17 lat i kariera w seniorskim taekwondo dopiero się dla nich zaczyna. Oprócz ich zwycięstw ekipa UWM wywalczyła cztery srebra i trzy brązy, zajmując w klasyfikacji drużynowej to samo co przed rokiem drugie miejsce.\nBezkonkurencyjni okazali się warszawiacy, którzy stawali na podium 11 razy, wygrywając cztery kategorie. Piąty mistrzowski tytuł z rzędu wywalczyła Patrycja Adamkiewicz, dla której – podobnie jak u innych zawodniczek i zawodników – był to pierwszy od ponad pół roku start w sezonie. – Zawody odbyły się w moim rodzinnym Jarocinie, co sprawia, że jestem jeszcze bardziej zadowolona z mojego sukcesu. Szkoda tylko, że publiczność nie mogła być obecna na sali – komentowała reprezentantka AZS AWF Warszawa, która z niecierpliwością czeka na wznowienie kwalifikacji olimpijskich (posłuchaj w Radiowej Czwórce).\nPrócz niej po złoto sięgali Gabriela Dojnowicz, która rok temu triumfowała w lżejszej kategorii, Wiktoria Horba, która wśród seniorów wygrała po raz pierwszy, i trzeci przed rokiem Grzegorz Olszewski. To głównie za ich sprawą stołeczny klub odzyskał tytuł najlepszego w kraju. Był to ich dziesiąty triumf w 15-letniej historii seniorskich Mistrzostw Polski!\nJedynym zawodnikiem spoza trzech najlepszych klubów AZS, który zdobył tytuł mistrzowski, został Mateusz Szczęsnowski. Zawodnik AZS AWF Kraków w poprzednich edycjach triumfował w kat. -58 kg, a tym razem wygrał w kat. -63 kg, w której całe podium zajęli zawodnicy AZS. Warto dodać, że swoją obecność na podium zaznaczyli także przedstawiciele AZS AWF Wrocław i OŚ AZS Olsztyn.\nZawodnicy AZS – medaliści Mistrzostw Polski seniorów 2020 w taekwondo\nEmila Kaspruk, -49 kg (OŚ AZS Poznań)\nIzabela Krajewska, -53 kg (AZS UWM Olsztyn)\nPatrycja Adamkiewicz, -57 kg (AZS AWF Warszawa)\nWiktoria Horba, -62 kg (AZS AWF Warszawa)\nGabriela Dajnowicz, -73 kg (AZS AWF Warszawa)\nGrzegorz Olszewski, -54 kg (AZS AWF Warszawa)\nMateusz Szczęsnowski, -63 kg (AZS AWF Kraków)\nŁukasz Cudnoch, -68 kg (AZS UWM Olsztyn)\nSzymon Piątkowski, -74 kg (AZS UWM Olsztyn)\nAdrian Wojtkowiak, -80 kg (OŚ AZS Poznań)\nMikołaj Szaferski, +87 kg (OŚ AZS Poznań)\nPatrycja Januszko, -49 kg (AZS UWM Olsztyn)\nKinga Aleksandra Brzostek, -53 kg (AZS UWM Olsztyn)\nŁucja Oleszczuk, -57 kg (AZS AWF Warszawa)\nOliwia Krajewska, -67 kg (AZS UWM Olsztyn)\nMarcelina Koszel, -73 kg (OŚ AZS Poznań)\nWeronika Wrembel, +73 kg (OŚ AZS Poznań)\nMateusz Kowalski, -58 kg (AZS UWM Olsztyn)\nJan Gąsiorowski, -63 kg (OŚ AZS Poznań)\nJakub Posadzy, -68 kg (AZS AWF Warszawa)\nAgata Urban, -46 kg (AZS AWF Warszawa)\nMagdalena Rutkowska, -53 kg (OŚ AZS Olsztyn)\nOliwia Uścimiuk, -57 kg (AZS AWF Warszawa)\nEliza Zbrzezna, -67 kg (AZS AWF Warszawa)\nKornel Klepak, -54 kg (AZS AWF Wrocław)\nMateusz Kędzierski, -54 kg (AZS UWM Olsztyn)\nMichał Brym, -58 kg (AZS AWF Warszawa)\nMikołaj Żyźniewski, -63 kg (AZS UWM Olsztyn)\nPiotr Dolat, -63 kg (AZS UWM Olsztyn)\nDorian Kondrajczuk, -68 kg (OŚ AZS Poznań)\nPiotr Wójtowicz, -80 kg (AZS AWF Warszawa)\nJakub Sadurski, +87 kg (OŚ AZS Poznań)\nfoto: fb Patrycja Adamkiewicz – taekwondo olimpijskie\nMistrzostwa Polski seniorów w judo po raz pierwszy rozegrano w Trzciance.\nWśród kobiet pogromczynię znalazła sześciokrotna mistrzyni Polski Agata Ozdoba-Błach z AZS AWF Wrocław. Tym razem najcenniejszymi medalami wśród pań były więc srebra wywalczone przez jej klubowe koleżanki Paulinę Szlachtę i Urszulę Hofman oraz Karolinę Pieńkowską z AZS Uniwersytetu Warszawskiego.\nKlasyfikację medalową i punktową wśród panów wygrał AZS AWF Katowice, który tym samym tak jak przed rokiem był drugi w generalnym rankingu medalowym. To zasługa czwartego w karierze zwycięstwa wracającego na najwyższe podium Bartłomieja Garbacika i trzeciego w karierze sukcesu Wiktora Mrówczyńskiego, który obronił tytuł w najliczniej obsadzonej kategorii (w kat. -73 kg wystartowało aż 32 zawodników!). Wśród trzech brązowych krążków katowiczan największą niespodzianką był ten wywalczony przez najmłodszą w ekipie Alicję Gaworzewską. Na uwagę zasługuje pierwsze seniorskie podium Katarzyny Sobierajskiej z AZS UW.\nTytuły mistrzowski obronili także Damian Stępień z AZS Uniwersytetu Warszawskiego, który w finale pokonał Kyrylo Wesełowskiego z AZS AWF Warszawa, i Oleksii Lysenko z AZS AWF Warszawa, który w walce o złoto był lepszy od Kacpra Szczurowskiego z KŚ AZS Gliwice.\nAZS AWF Katowice cieszył się także ze zwycięstwa w turnieju drużynowym, który po raz pierwszy przeprowadzono w formule mieszanej (startowały trzy kobiety i trzech mężczyzn). Trzecie miejsca wywalczyły tu ekipy AZS AWF Wrocław i AZS UW Warszawa.\nNa podium wyjątkowo licznie obsadzonych mistrzostw kraju w judo stawali jeszcze przedstawiciele KJ AZS Opole i AZS AWFiS Gdańsk.\nZawodnicy AZS – medaliści Mistrzostw Polski seniorów 2020 w judo\nAZS AWF Katowice – turniej drużynowy mix\nBartłomiej Garbacik, -66 kg (AZS AWF Katowice)\nWiktor Mrówczyński, -73 kg (AZS AWF Katowice)\nDamian Stepień, -81 kg (AZS Uniwersytet Warszawski)\nOleksii Lysenko, -100 kg (AZS AWF Warszawa)\nPaulina Szlachta, -48 kg (AZS AWF Wrocław)\nKarolina Pieńkowska, -52 kg (AZS Uniwersytet Warszawski)\nUrszula Hofman, -70 kg (AZS AWF Wrocław)\nKyrylo Wesełowski, -81 kg (AZS AWF Warszawa)\nTomasz Szczepaniak, -90 kg (KJ AZS Opole)\nKacper Szczurowski, -100 kg (KŚ AZS Gliwice)\nAZS AWF Wrocław – turniej drużynowy mix\nAZS Uniwersytet Warszawski – turniej drużynowy mix\nAlicja Gaworzewska, -57 kg (AZS AWF Katowice)\nAgata Ozdoba-Błach, -63 kg (AZS AWF Wrocław)\nKarolina Miller, -70 kg (AZS AWFiS Gdańsk)\nKatarzyna Sobierajska, -70 kg (AZS Uniwersytet Warszawski)\nSandra Lickun, -78 kg (AZS Uniwersytet Warszawski)\nKatarzyna Madajewska, +78 kg (AZS AWFiS Gdańsk)\nAdrian Wala, -60 kg (AZS AWF Katowice)\nJacek Brysz, -66 kg (AZS AWF Katowice)\nMarcin Partyka, -90 kg (KŚ AZS Gliwice)\nRafał Kozłowski, -100 kg (AZS AWF Wrocław)\nfoto: fb AZS AWF Katowice judo\nTrzecie miejsce w klasyfikacji drużynowej Mistrzostw Polski w zapasach stylu klasycznego zdobyła ekipa AZS AWF Warszawa.\nNiezwykłym wyczynem popisał się Roman Pacurkowski, który dotąd walczył w kat. -67 kg, a w Radomiu stanął do walki w cięższej kat. -72 kg. Było to spowodowane… koronawirusem, z którym stołeczny zapaśnik się uporał, ale po którym nie zdążył wrócić do swojej normalnej wagi. Roman, który już stawał na podium mistrzostw Polski, wszystkie cztery walki wygrał przez przewagę techniczną i zdobył pierwsze w karierze złoto tej imprezy.\nPodobnie było z Artemiim Utoczkinem, kolejnym zapaśnikiem o ukraińskich korzeniach, który na najwyższy stopień podium wdrapał się już po roku występów w barwach AZS AWF. Szczególnym osiągnięciem jest także medal wywalczony przez Dominika Krawczyka. To bardzo zdolny młody zawodnik, który niedawno zdobył złoto i srebro w juniorskich mistrzostwach kraju (w obydwu stylach!), a teraz w seniorskim debiucie w dramatycznych okolicznościach zajął trzecie miejsce (kilka sekund przed końcem walki o brąz zdyskwalifikowano bowiem byłego zawodnika AZS AWF Warszawa – Marcina Luto). Walczący w najcięższej kategorii Krawczyk w ciągu miesiąca trzy razy stawał tym samym na podium mistrzostw kraju!\nDorobek sekcji zapaśniczej stołecznego klubu niebawem powiększyły panie. Dziewiąte w karierze mistrzostwo Polski wywalczyła Anna Łukasiak!\nZawodnicy AZS – medaliści Mistrzostw Polski seniorów 2020 w zapasach (styl klasyczny) i Mistrzostw Polski w zapasach kobiet:\nRoman Pacurkowski, -72 kg (AZS AWF Warszawa)\nArtemii Utoczkin, -82 kg (AZS AWF Warszawa)\nAnna Łukasiak, -50 kg (AZS AWF Warszawa)\nIhor Zakharchuk, -72 kg (AZS AWF Warszawa)\nSeweryn Szreder, -87 kg (AZS AWF Warszawa)\nPatryk Kamiński, -97 kg (AZS AWF Warszawa)\nDominik Krawczyk, -130 kg (AZS AWF Warszawa)\nWiktoria Karwowska, -57 kg (AZS AWF Warszawa)\nfoto: fb AZS AWF Warszawa zapasy\nPoprzedni artykułWystartowały Akademickie Mistrzostwa Polski w piłce nożnej kobiet\nNastępny artykułJacek Chochorowski wicemistrzem Polski w dziesięcioboju


Ekrany dotykowe w kawiarniach i barach\npon. Sie 9th, 2021\npodlupa 1 rok ago\nW żadnym wypadku nie da się zaprzeczyć, że nowoczesne technologie już teraz są niezwykle mocno obecne w naszym życiu. Szczególnie widać to po restauracjach czy barach, które wprowadzają coraz częściej różnego rodzaju ekrany dotykowe dla swoich klientów. Przeważnie można je zobaczyć tam w postaci stołów, przy których siadają klienci. Taki interaktywny stół pozwala na szybkie zapoznanie się z pełnym menu i złożenie zamówienia. To świetne rozwiązanie, ale czy faktycznie może się sprawdzać na dłuższą metę?\nCzy warto jest stosować ekrany dotykowe w restauracjach?\nOtóż jak najbardziej tak, ponieważ jest to przede wszystkim świetne rozwiązanie dla wszystkich tych, którym zależy na jeszcze większym ułatwieniu życia swoim gościom. Dodatkowo takie stoły z ekranem dotykowym świetnie mogą sprawdzić się podczas oczekiwania klienta na zamówione danie, dzięki temu na pewno nie będzie się on nudził. Warto wiedzieć, że ekrany dotykowe umożliwiają granie w różne gry, bowiem jest to nie tylko medium służące do prezentowania informacji, ale również grania, czy też umilania sobie czasu.\nOczywiście ekrany dotykowe możesz również wykorzystywać do promowania dodatkowych usług swojego lokalu, co na pewno nie obejdzie się bez odzewu i poprawienia wyników sprzedażowych. Dzięki takim rozwiązaniom możesz sposób nienachalny i kreatywny promować swoje dania, jak również inne usługi, o ile takowe Twój lokal świadczy. Zdecydowanie polecamy Ci takie podejście, tym bardziej, że na pewno zależy Ci na jak najlepszym wykorzystywaniu możliwości takich metod promocyjno-marketingowych. W żadnym wypadku nie poprzestawaj wyłącznie na wyświetlaniu samego menu, bowiem jest to marnowanie ogromnego potencjału, który niewątpliwie w tego typu sprzęcie drzemie. Najlepiej będzie, jeśli po prostu zapoznasz się z ofertami najbardziej popularnych producentów sprzętu, ponieważ z pewnością wtedy dobierzesz najlepsze rozwiązania i poznasz dogłębnie możliwości takiego sprzętu. To jest bardzo ważne i w żadnym wypadku nie radzimy Ci lekceważyć takich spraw, tym bardziej, iż mogą mieć realny wpływ na Twój biznes.\nNext: V-Table – co może Ci zaoferować?