Klątwa utopców - Iwona Banach - ebook - Legimi online\nKlątwa utopców ebook\n3,8 (128 ocen)\nsuper komedia romantyczna z wątkiem kryminalnym\nKlątwa utopców Fragment\nPoznaj naszą ofertę z serii BABIE LATO\nRomuald Pawlak Póki pies nas nie rozłączy\nRomuald Pawlak Związek do remontu\nKatarzyna Zyskowska-Ignaciak Niebieskie migdały\nKatarzyna Zyskowska-Ignaciak Przebudzenie\nKatarzyna Zyskowska-Ignaciak Ucieczka znad rozlewiska\nKarolina Święcicka Lalki\nMałgorzata Maciejewska Zemsta\nKasia Bulicz-Kasprzak Nalewka zapomnienia,\nczyli bajka dla nieco starszych dziewczynek\nIzabela Sowa Zielone jabłuszko\nLiliana Fabisińska Z jednej gliny\nMałgorzata Thiele Trzy panie w samochodzie, czyli sekta olimpijska\nAnna M. Brengos Scenariusz z życia\nIwona Banach Lokator do wynajęcia\nBohaterowie tej powieści, poza Mućkiem oczywiście, są całkowicie fikcyjni, ale gdyby ktoś bardzo, bardzo chciał się w niej odnaleźć, to proszę się częstować...\nTytus Morawski był bardzo zmęczony. Złożył podpis pod dokumentem. Załatwione. Przyjechał tu po raz pierwszy od wielu lat i po raz ostatni, to wiedział z pewnością. Chciał coś po sobie zostawić właśnie tutaj. Chciał, żeby ktoś pamiętał. Mógł sobie na to pozwolić, właściwie mógł sobie pozwolić na bardzo wiele, ale są takie momenty w życiu, kiedy nawet to bardzo mało znaczy. To był właśnie jeden z nich.\n„Jeszcze tylko testament...”. Nie bez odrobiny złośliwości pomyślał o złożonym u notariusza w Zamościu dokumencie, z którym w odpowiedniej chwili właściwi ludzie zrobią to, co należy. Musiał go spisać, bo inaczej... No cóż, naprawdę nie miał wyjścia.\nNadal ją kochał. Nawet teraz, i w pewnym sensie cieszył się, że umiera. Będzie tam pierwszy i pierwszy ją odnajdzie. A Ksawery? Ksawery dostanie za swoje!\nZastanawiał się, czy poinformować przyjaciela o tym, co miało się stać, i o swoim postanowieniu, ale zrezygnował. To byłoby zbyt melodramatyczne, poza tym Ksawery na pewno zostanie powiadomiony przez notariusza. Tak będzie i łatwiej, i lepiej. Zadbał o wszystko, nawet o kapliczkę. Przeznaczył na to odpowiednie pieniądze, żałował tylko, że ominie go cała frajda, choć może, kto wie? W takich sprawach nic nie jest przesądzone.\nDaga wyczuła nadciągające kłopoty.\n– O, nie! Co to, to nie! – krzyknęła, choć wiedziała, że tak czy siak jej protesty na niewiele się zdadzą. – Nie jadę do dziadka! Za Chiny Ludowe! Nie zmusisz mnie do tego, zresztą za dwa tygodnie wybieram się z Filipem nad morze! Mamo! Proszę! Błagam... To nasza podróż przedślubna!\n– Też mi coś! – prychnęła matka. – Podróż przedślubna...\nPodróże w towarzystwie chłopaka kojarzyły się pani Rogalskiej z seksem, seks z ciążą mnogą, a do tego dokładała jeszcze choroby weneryczne i śmierć w połogu, porwania, gwałty, pracę w agencji towarzyskiej i uzależnienie od narkotyków, toteż błagania Dagmary nie zostały wysłuchane.\nOczywiście była całkowicie pewna, że jej maleńka, ledwie dwudziestokilkuletnia dziewczynka nie sypia jeszcze z mężczyznami, i tak miało pozostać.\n– Pojedziesz do dziadka i koniec! Tylko na kilka dni. Po prostu znajdziesz kogoś do pomocy i wrócisz. Co za problem? Przecież nie można go tak zostawić...\nDaga uważała, że owszem, można. Nawet należy. Sam był sobie winien. Straszył swoje gospodynie? Niech ponosi konsekwencje! Nie wiadomo, po co to robił, pewnie dla własnej chorej satysfakcji. Był przecież Generałem.\nPrzynajmniej tak jakby. Z wojska odszedł w stopniu podpułkownika, ale wojsko w nim zostało, jak u większości żołnierzy zawodowych, którzy nie umieją żyć w cywilu.\nNie miała najmniejszej ochoty do niego jechać i szukać kolejnej naiwnej kobiety, która i tak ucieknie z krzykiem.\nAle dla pani Rogalskiej w tej chwili najmniej liczyło się to, na co Daga miała ochotę.\n– A Kinga? Zaprosiłam ją na dwa tygodnie – argumentowała dziewczyna, licząc na zmiłowanie. Na próżno.\n– Zabierzesz ją ze sobą. Kto powiedział, że taki wypad jej się nie spodoba? Nie ma sensu tkwić w mieście. Zapowiadają straszne upały – ucięła matka tonem nieznoszącym sprzeciwu.\nDaga nie była aż tak naiwna, by sądzić, że na znalezienie kolejnej ofiary dla Generała wystarczą jej dwa tygodnie.\nCałe zamieszanie spowodował telefon pani Stasi.\nPani Stasia była potworem, potrafiła dzwonić do nich o każdej porze dnia i nocy. Jej telefony zawsze wywoływały popłoch. Stanowiła coś w rodzaju rodzinnego szpiega. Szpiegowała dziadka, i to bardzo sumiennie. Robiła to przez wiele lat, potem na jakiś czas dała spokój, a teraz znów od kilku dni nękała je prawie co noc.\n– Uciekła! Już szósta w tym miesiącu uciekła! – oświadczyła tym razem. – I kto mu teraz będzie gotował? Straszy je wszystkie. Nikt nie chce u niego sprzątać... Jak tylko która słyszy, że do Generała, to puka się w czoło...\nOczywiście wiadomości jak zwykle były szokujące, ale w głosie babsztyla dało się słyszeć całkiem pokaźny ładunek zadowolenia.\nPani Rogalska prawie się rozpłakała, choć nie była z natury płaczliwa.\n– I co my zrobimy? Przecież to katastrofa! Nie mogę zostawić ojca bez pomocy... Trzeba mu kogoś znaleźć!\nDaga zdawała sobie sprawę, że jeżeli pani Stasia twierdzi, że nikt nie chce pracować u dziadka, to niestety na pewno ma rację!\nPani Stasia. Hm... Hm... ona mogłaby się nim zająć. Oczywiście, że tak, a wówczas przestałaby nękać ludzi durnymi telefonami! Mieszkała tuż obok Generała, umiała gotować i uwielbiała go, ale... No właśnie, był jeden problem! Dziadek jej nie znosił. Na jej widok cały się jeżył i nieraz podobno chciał poszczuć ją psami. Czy faktycznie to zrobił, nie wiadomo, psy przeżyły.\nNastępnego dnia Daga wyszła na dworzec po Kingę. Znały się od lat i naprawdę lubiły. Daga była zresztą chyba jedyną kobietą na świecie, która darzyła Kingę sympatią. Wydawało się to całkowicie nieracjonalne z babskiego punktu widzenia. Kinga była inteligentna, sympatyczna, ale niestety koszmarnie roztargniona i bardzo ładna. Nawet więcej. Prześliczna.\nUroda skutecznie zniechęcała do niej wszystkie kobiety, ale jakimś cudem Daga, dziewczyna może niebrzydka, ale też niespecjalnie urodziwa, po prostu ją polubiła.\nTeraz czekała na dworcu i zastanawiała się, jak zdoła wytłumaczyć koleżance, że zamiast cieszyć się nocnym życiem Warszawy, będą musiały zadowolić się wiejską nudą i wątpliwymi urokami towarzystwa Generała.\nKiedy pociąg zatrzymał się na dworcu, z wagonu pierwszej klasy wyłoniła się Kinga. Miała rękę w gipsie.\n– Co się stało? – zapytała Dagmara zdziwiona, bo kiedy ostatnio z nią rozmawiała, Kinga nic nie wspominała o tym fakcie.\n– Zaraz pogadamy, ale idźmy już do samochodu, bo strasznie boli mnie głowa. W pociągu jakiś kretyn przez trzy godziny puszczał Biebera!\n– Ojej – jęknęła Dagmara. – To musiało boleć! Gdzieś się tak urządziła?\n– W Kołobrzegu, pojechałam z Adamem...\n– Z tym idiotą? I on złamał ci rękę?! – krzyknęła ze zgrozą Dagmara.\n– Ależ skąd! On mnie tylko upił, a ja się potknęłam na deptaku, nie zauważyłam kwietnika, bo Adam wciąż tylko gadał o Filipie i o waszym ślubie.\nDagmara pokiwała głową ze zrozumieniem, bo roztargnienie Kingi było wręcz przysłowiowe. Nie umiała się skupić na dwóch rzeczach naraz.\n– Po co w ogóle z nim jechałaś? – rzuciła zdenerwowana, bo doskonale znała Adama. – Przecież to kretyn!\n– Wiem, ale przystojny, poza tym chcieliśmy spróbować jeszcze raz, żeby nie było potem, że zbyt łatwo się poddaliśmy...\nKinga była naiwna. Wierzyła we wszystko, co powiedział jej Adam, a on nawet nie starał się wysilać i choć ich związek należał już raczej do przeszłości, wciąż utrzymywali kontakt, choćby ze względu na zbliżający się ślub Dagmary i Filipa, najlepszego przyjaciela Adama.\n– No i jak minęła podróż, Kiniu? – zapytała pani Rogalska, stawiając na stole kanapki i herbatę. Nie czekając na odpowiedź, dodała: – Daga ci już pewnie powiedziała, jaki mamy kłopot.\n– Oczywiście, proszę pani – odpowiedziała Kinga, niezbyt pewna, o co chodzi.\nPopłoch nigdy nie jest dobrym doradcą, ale teraz musiał wystarczyć. Kinga nie miała pojęcia, jak zareagować. Rozpaczliwe spojrzenia w kierunku koleżanki nie dawały rezultatów.\nDagmara na migi usiłowała jej pokazać, żeby pod żadnym pozorem nie dała się wplątać w rodzinny problem, ale jej podrygiwania, pokasływania, a nawet kopniaki pod stołem nic nie dały. Albo Kinga była mało domyślna, albo – co bardziej prawdopodobne – Dagmara nie sprawdziła się w roli suflera.\nKinga postanowiła wybrnąć z sytuacji w sobie tylko właściwy sposób, czyli sformułować ripostę tak, żeby nic nie powiedzieć.\n– No wie pani, to naprawdę przykre – chciała powiedzieć „straszne”, ale nie była pewna, czy to odpowiednie – ale trzeba jakoś sobie radzić.\nFrazes, którego używają wszyscy ludzie na świecie, choć kompletnie nic nie znaczy, sprawdził się doskonale.\n– Tak, tak! Masz rację – odparła pani Rogalska, uśmiechając się smutno. – Cieszę się, że się ze mną zgadzasz.\nCzasami gdy coś nic nie znaczy, może znaczyć wszystko.\n– Dobrze, w takim razie postanowione, wyjedziecie jutro. Dziś w nocy powinnyście się dobrze wyspać, bo u dziadka różnie może być – rzuciła pani Rogalska już weselszym tonem i wyszła do kuchni, podśpiewując.\n– No i wpakowałaś nas w dziadka – burknęła Daga, zła na cały świat.\n– To dokąd jedziemy? – Kinga wcale nie wydawała się zniechęcona, przeciwnie, wyraźnie ucieszyła się na wyprawę.\n– Na wieś. Do Słodkowa.\n– Super – odparła entuzjastycznie Kinga. – Kury, konie, kwiaty...\nUsiłowała poprawić koleżance humor, ale na niewiele się to zdało.\n– Kury, konie i nudy! Straszne, koszmarne nudy – powiedziała Daga obrażona. – A do tego dziadek i wszystkie te baby...\n– Nie rozumiem? To on tam ma jakiś harem? Uuuuu! – Kinga się wzdrygnęła.\n– To byłoby pół biedy! Trzeba mu znaleźć pomoc domową, a to oznacza sporo pracy. Im szybciej nam się uda, tym prędzej wrócimy do Warszawy – podsumowała z westchnieniem, wiedząc, że to, co mówi, nie jest ani takie proste, ani zgodne z prawdą.\n– Aj tam, nie marudź! Załatwimy to raz-dwa – stwierdziła wesoło Kinga. – Przecież to nie żaden problem! Jest kryzys, pracy brak, ludzie teraz garną się do jakiejkolwiek roboty, byleby tylko związać koniec z końcem!\nOczywiście nie miała najmniejszego pojęcia, o czym mówi, a Dadze nie chciało jej się wszystkiego tłumaczyć. Zresztą jak? O wiele łatwiej byłoby opisać atak kosmitów niż to, że dziadek robi swoim gospodyniom nocne alarmy bojowe. Przecież to wstyd, obciach i katastrofa razem wzięte! Wolała, żeby Kinga po prostu sama się przekonała, jakim świrem jest Generał.\nDo domu dziadka dotarły następnego wieczora. Okolica była piękna, to znaczy mniej więcej zielona, zarośnięta chaszczami (jak twierdziła Daga) lub zalesiona (jak utrzymywała Kinga), szachownica malowniczych pól też się dziewczynie podobała, a już dom (albo raczej domek) prezentował się wprost uroczo.\nKinga była minimalistką. Daga wiedziała, że nawet gdyby połowa budynku leżała w gruzach, też by ją zachwycił. Taką już miała naturę, że rozczulały ją nawet małe pajączki, te jadowite także.\nMinimalizm Kingi należałoby zresztą uznać za dość specyficzny: pragnęła tylko przystojnego księcia na białym koniu, wielkiej miłości oraz stylowej wiejskiej posiadłości z wielkim sadem i ogrodem, w którym mogłaby uprawiać swoje ukochane rośliny. Nie docierało do niej, że te marzenia nie mają nic wspólnego z pojęciem minimalizmu.\nKiedy tylko wysiadły z samochodu, usłyszały szczekanie i dudnienie. Szalejące po posesji dwa psy Generała natychmiast do nich podbiegły.\nKinga z piskiem schowała się za auto, widząc zwierzaki. Były ogromne.\n– Kucyk? – zapytała, wskazując wielkiego psa o grafitowym umaszczeniu.\n– Skąd! To Precel, dog niemiecki, łagodny jak baranek, ale uwielbia siadać ludziom na kolanach. Trochę to męczące, bo swoje waży. A to kudłate to Bestia. Paskudny złodziej. Kradnie, co mu w łapy wpadnie, a potem szantażuje, wymownie patrząc na lodówkę. Jak mu dasz coś dobrego, zwróci to, co podwędził, a jak nie, to schowa...\nKinga z trudem uwolniła się od oślinionej psiej miłości i pobiegła na ganek. Daga z psami poradziła sobie o wiele gorzej, w końcu dobrze je znała i kochała, one ją niestety też. W efekcie wylądowała w trawie na plecach, wylizana tak dokładnie, że po makijażu, choć dyskretnym, pozostały jej czerwono-brązowo-szare smugi na twarzy.\nNa ganku pojawił się Generał. Był wysoki, siwy i wyprostowany, jakby kij połknął.\n– Wchodźcie, dziewczęta – powitał je dość oficjalnie. Przepuścił dziewczyny w progu, a potem pokazał, gdzie mogą zostawić torby.\nCzworonogi nie zostały zaproszone do domu. Dwa wielkie rezerwuary psiej miłości z niezadowoleniem odeszły od ganku, popiskując.\n– Siadajcie. Pewnie jesteście zmęczone? – zapytał gospodarz miłym, choć nieco zatroskanym głosem. – Co wam podać?\nDaga nie miała ochoty siadać, z dziką satysfakcją wypatrywała oznak katastrofy, którą mogłaby wytknąć Generałowi. Natychmiast poszła rozejrzeć się po domu. Wypatrywała naczyń porośniętych pleśnią, brudnych skarpetek pod stołem i kilku psich kup w salonie. Niestety od razu wyczuła, że coś jest nie tak. Wszędzie panował wzorowy porządek. Co prawda dziadek nie był brudasem i nie znosił bałaganu, ale uważał też, że kto jak kto, ale on sam sprzątał nie będzie!\nKto więc to zrobił, skoro podobno ostatnia opiekunka uciekła z krzykiem?\nSpiżarnia, co dziwne, też nie świeciła pustkami. Generał potrafił w ostateczności zrobić zakupy, umiał też nie przypalić wody na herbatę, ale szczerze nienawidził pichcenia. W końcu to „babskie zajęcie”!\nWieczór dziwnie się dłużył. Przy kolacji siedzieli naprzeciw siebie w krępującej ciszy, co także zaniepokoiło Dagę, bo zazwyczaj dziadek rozbawiał każdego. Opowiadał kawały, snuł opowieści z czasów służby, a swoim śmiechem potrafił zarazić każdego ponuraka. Teraz w ogóle się nie odzywał. Daga zaczęła się obawiać, że może jest chory, co nie poprawiło jej humoru. Poweselała dopiero wtedy, kiedy zadzwonił Filip. Nazajutrz miał wracać ze zjazdu absolwentów i koniecznie chciał, żeby wyjechała po niego do Lublina. Nie miał ochoty tłuc się pociągiem do Warszawy.\n– Twoja mama powiedziała, że siedzisz u dziadka. Zostaniemy tam razem ze dwa dni, a potem wrócimy do stolicy – zadecydował, nawet nie pytając jej o zdanie. Daga jak zwykle nie oponowała.\nFilip był jej manną z nieba. Odpowiedzią na wszelkie zadane i niezadane pytania oraz oczywiście Smerfem Marudą, ale to akurat potrafiła mu wybaczyć, skoro się nią zajął po okropnej zdradzie poprzedniego chłopaka. Dzięki niemu mogła pokazać zdrajcy, że ona też sroce spod ogona nie wypadła! Początkowo miał to być luźny układ, ale szybko przerodził się w coś poważniejszego.\nKinga kategorycznie odmówiła wycieczki do Lublina, co Dagi nie zdziwiło. Doskonale wiedziała, że Kinga i Filip się nie tolerują, mimo że z Adamem łączyła chłopaka przyjaźń. Może nie była to największa nienawiść świata, ale nie znosili się serdecznie. Kiedy przebywali w jednym pomieszczeniu, atmosfera gęstniała do tego stopnia, że można by ją kroić, a niemiłe słowa latały jak siekiery.\n– I tak będę go musiała znosić w drodze powrotnej – stwierdziła Kinga. – To mi w zupełności wystarczy!\nDziadek przysłuchiwał się tej rozmowie, patrząc w dal nieobecnym wzrokiem. Nie był sobą. Kilka razy usiłował coś powiedzieć, potem rezygnował, zaczynał ponownie, znów milkł, wzdychał... Wyraźnie coś go dręczyło.\n„Aha, wreszcie zrozumiał, że przegiął” – uznała Dagmara i zostawiwszy Kingę z Generałem, pobiegła do domu obok porozmawiać z potworem z Loch Wyżnica, jak nazywała panią Stasię. Dlaczego nie z Loch Ness? Bo ten wydawał jej się znacznie bardziej sympatyczny, a zresztą przez Słodków płynęła akurat Wyżnica i mimo że nie była jeziorem, musiała wystarczyć.\n– Dziewczyno! – sapnęła na jej widok kobieta. – Będą kłopoty, że ho, ho! – Zadowolenie w jej głosie zmroziło Dagę do szpiku kości.\n– Nikt, ale to absolutnie nikt tu nie przyjdzie do pracy!\n– A szukała pani wszędzie? – Dziewczyna z każdą chwilą traciła resztki nadziei.\n– W całym powiecie! W Kraśniku oczywiście też, ale żadnych szans...\n– No to mam przerąbane – stwierdziła Dagmara.\nMimo to obiecała sobie solennie, że po powrocie z Lublina pojeździ po okolicy i popyta albo rozwiesi trochę ogłoszeń.\n– Przecież to jest totalna katastrofa – dodała, wychodząc.\n– Gorsza, niż ci się wydaje – rzuciła za nią kobieta z taką miną, że Daga poczuła dreszcze. Rozumiała, że znalezienie gospodyni nie będzie łatwe, ale mina pani Stasi naprawdę ją przeraziła. To, co się tu działo, musiało przechodzić ludzkie pojęcie. Przecież o pracę teraz tak trudno, dziadek całkiem nieźle płacił, a te biedne kobiety wolały nie zarobić, byle tylko nie musieć go znosić.\n– I co teraz zrobimy, dziadku? – zapytała wcale nie najmilszym tonem, siadając za stołem.\nGenerał popatrzył na nią z zakłopotaniem.\n– No bo widzisz – wydukał wreszcie niepewnie. – To dość skomplikowane, ale...\nZamierzał coś dodać, w końcu jej wszystko powiedzieć, ale jak zwykle mu przerwała.\n– Dziadku! – prawie warknęła. – Skomplikowane? Ile razy trzeba ci powtarzać, że nie jesteś już w wojsku?! Dom to nie koszary ani poligon!\n– No ale widzisz, to nie tylko o to chodzi... – Znów usiłował coś wtrącić, ale wściekła Daga nie dała mu dojść do słowa.\n– Te biedne kobiety to nie rekruci, tylko zwykłe gospodynie! Nie wolno się nad nimi znęcać! Nie wolno, rozumiesz?!\n– Ależ ja sobie wypraszam, nad nikim się nie znęcam! – fuknął obrażony. – Ja tylko...\n– Tylko co? Wrzeszczysz, wydajesz rozkazy, poganiasz...\nZrezygnowana wstała od stołu i poszła przygotować wszystkim łóżka. Postanowiła wcześniej iść spać, zresztą dziadek też wyglądał na zmęczonego. Zasnęła bez problemu, ukołysana ciszą, która w Warszawie była przecież nieosiągalnym luksusem.\nObudziła ją rozmowa.\n– No i co teraz? – pytał męski głos, który bez wątpienia należał do dziadka.\n– Jak to co? Trzeba postawić sprawę jasno! Nie mamy wyboru! – odparł drugi, tym razem żeński, którego Dagmara chwilowo nie rozpoznała.\n– I co ja mam jej niby powiedzieć? Że co? Że musimy wyjechać? Na miesiąc? Wiesz, jak trudno było ją tu ściągnąć w środku lata? Dobrze, że pracę zaczyna dopiero za dwa miesiące, ale i tak się wścieknie! Nie zgodzi się. Nie pojedzie z nami za nic. Znam ją.\n– A jak to sobie wyobrażasz?! Tak czy inaczej musimy ją tam zabrać. To konieczne, podstawowy warunek, kto wie, jakie są inne, ale ten jest pewny. Kiedy wreszcie jej powiesz, o co chodzi?\n– Jeszcze nie teraz – westchnął mężczyzna. – Na razie nie mogę...\n„Co oni kombinują?” – zastanawiała się przez chwilę dziewczyna, trochę za bardzo rozespana, żeby zrozumieć sens rozmowy.\n– Musisz! Powiedz jej cokolwiek!\n– Dostanie szału! W życiu się nie zgodzi, a na dodatek jest jeszcze ta druga. I ten przydupas! On mi tu śmierdzi najbardziej... Coś kręci!\n– Ksawery! – jęknął kobiecy głos i wtedy Daga go rozpoznała. To był głos potwora z Loch Wyżnica! – Nie wyrażaj się! Wiesz, jak tego nie znoszę!\n– Ależ kochanie...\nDaga poderwała się na równe nogi. Kochanie? Jakie kochanie? Przecież dziadek nienawidzi pani Stasi z całego serca! Więc dlaczego teraz z nią rozmawia? I czemu tak się do niej zwraca?! I dlaczego ona do niego mówi „Ksawery”? To jakiś przekręt! Jakieś totalne, cholerne oszustwo... O co tu chodzi? Co niby miał jej dziadek powiedzieć? Bo wyraźnie w rozmowie chodziło właśnie o nią... A może nie?\n– Jestem przewrażliwiona – powiedziała sobie i już miała z powrotem zapaść w sen, kiedy dalsza część rozmowy wprawiła ją w osłupienie.\n– Ksawery, to twoja jedyna wnuczka! Nie możemy pozwolić, żeby stała jej się krzywda, musimy działać!\n– To nic nie da. Jest uparta jak osioł, jedyny sposób to jakoś ją zmusić – odparł dziadek.\n– Ciekawe jak! – Pani Stasia zaśmiała się zgryźliwie.\n– Coś wymyślę, muszę, nie mam innego wyjścia...\nGłosy się oddaliły, ale Daga z wściekłości do rana nie zmrużyła oka. W końcu była jedyną wnuczką Generała, więc ta jakaś okropna, zagmatwana historia bez wątpienia dotyczyła właśnie jej. A jakby tego było mało, oni zachowywali się jak przyjaciele, a nie jak... No, nie jak zwykle!\nZ samego rana zadzwoniła do mamy z rewelacjami, choć sama na sto procent nie wiedziała, czy to przypadkiem nie był sen.\n– Mamo, stało się coś strasznego. Oni się ze sobą zadają! Rozumiesz?! To koszmar! – krzyczała takim tonem, jakby chodziło co najmniej o nekrofilię i kanibalizm razem wzięte, po czym pełnym grozy głosem opowiedziała matce o nocnej rozmowie i dziwacznym zachowaniu dziadka w stosunku do sąsiadki. Ze zdziwieniem stwierdziła, że mama nie jest jakoś strasznie przejęta ani zaskoczona.\n– Wymyślasz coś – odpowiedziała nieuważnie, co bardzo dziewczynę zdenerwowało.\n– Nieprawda! Jadę do Lublina po Filipa, potem wracam po Kingę, zatankuję po drodze i ruszam natychmiast do domu! Niech pani Stasia się nim zajmuje, skoro są w takiej komitywie. Nic tu po mnie – oświadczyła zdecydowanym głosem.\n– No i z tym będzie kłopot – odpowiedziała mama z lekką nutą złośliwości. – Nie ma mnie w domu. Właśnie wyjechałam z koleżankami do Turcji, zapomniałam ci powiedzieć.\nDziewczynę zamurowało. Przez chwilę zastanawiała się, czy wybrała właściwy numer, potem czy mama pod jej nieobecność nie zaczęła się narkotyzować, a na koniec czy to coś, z czym rozmawia, na pewno jest jej mamą, a nie jakimś mutantem.\n– Zapomniałaś mi powiedzieć, że jedziesz do Turcji?! Oszalałaś, prawda? – usiłowała ją jeszcze usprawiedliwiać. W końcu trudno w ciągu jednej czy dwóch minut uwierzyć, że coś pożarło ci matkę i się pod nią podszywa. Szaleństwo jest o wiele wygodniejsze, no i da się leczyć.\n– Nie, po prostu jakoś tak wyszło! – rzuciła pani Rogalska wcale nie przepraszająco, a przecież powinna kajać się, tonąć we łzach i błagać córkę o wybaczenie. Zazwyczaj tak robiła.\n– Mamo! Odpowiadaj natychmiast! Dobrze się czujesz?\n– Doskonale. Tylko strasznie tu gorąco i jedzenie jakieś dziwne. Do wszystkiego dodają cynamon albo inne świństwo, brr...\nDaga była wściekła. Strasznie zabolała ją ta zdrada. Mama pojechała do Turcji? Sama? Po prostu się urlopuje, a ją rzuciła na pożarcie dziadkowi?\n– O, nie! Ja wracam do Warszawy! – zadecydowała, po czym syknęła obruszona: – Posiedzimy w domu same, jesteśmy dorosłe, poradzimy sobie.\n– To niestety nie będzie możliwe – mruknęła pani Rogalska. – Przypadkiem zapomniałaś kluczy, a ja nie miałam ich komu zostawić. Musisz zostać u dziadka przynajmniej... trzy tygodnie.\n– Mamo! O co tu chodzi? – jęknęła dziewczyna załamana.\n– Absolutnie o nic. A że dziadek rozmawia z panią Stasią? To jeszcze o niczym nie świadczy. Zresztą pewnie ci się przyśniło! – dodała po chwili wahania. – Jakoś sobie poradzisz. No to pa, kochanie. I nie dzwoń za często, bo roaming będzie mnie kosztował fortunę!\nDaga starannie przeszukała torebkę. Kluczy nie było. Znalazła, co prawda, kartę płatniczą, ale jej konto w banku świeciło pustkami, więc nie miała wyjścia. Musiała zostać u dziadka.\n– Cholerny świat. Szlag trafił wakacje z Filipem...\nPrzez chwilę liczyła na to, że może on zaproponuje coś sensownego, ale szybko porzuciła tę myśl. Filip ostatnio nie pracował, a nawet kiedy miał zajęcie, pieniądze się go nie trzymały.\nZamierzała właśnie wyjść z domu, kiedy zatrzymał ją dziadek.\n– No więc, kochanie... – zaczął bardzo niepewnie.\n– Taaak? – zapytała zła na cały świat.\n– Bo widzisz, porobiło się takie coś, no i wyszło, że musimy, to znaczy ty i ja, jechać, no wiesz, tam, do tego, gdzie byliśmy kiedyś, no, do Suśca... – Jak wielu mężczyzn, którzy doskonale radzili sobie z bronią i zagrożeniem, zupełnie nie potrafił rozmawiać z własną wnuczką.\n– Mowy nie ma – odparła Dagmara z dziką satysfakcją. – Wybij to sobie z głowy! Nigdzie nie jadę!\n– Kochanie... – Ton dziadka zrobił się prawie błagalny. – Kiedy musisz, od tego wiele zależy. Bardzo wiele.\n– Taaak? A co na przykład?\n– Nie mogę ci powiedzieć. Nie wiem. – I to była prawda. Wiedział tylko, że Tytus napisał dziwny testament i wymienił w nim jego wnuczkę, ale to wszystko. Gdyby użył tych argumentów, wyśmiałaby go.\n– Dziadku, naprawdę przeginasz – skwitowała Dagmara, otwierając drzwi.\n– Nie, kochanie, jak tylko wrócisz z Lublina, pakujemy się i ruszamy.\n– Wykluczone! Nie mam teraz czasu włóczyć się po Roztoczu, musimy ci szukać gospodyni. Razem. Koniec. Rozumiesz?!\nI wyszła. Może gdyby podzielił się z nią swoją skromną wiedzą, zareagowałaby inaczej, ale sprawa była o wiele bardziej skomplikowana. Z Tytusem łączyła go przyjaźń. Kiedyś. Nie żeby potem się pokłócili, lecz wyjechał, no i ta sprawa sprzed lat... Mówi się, że miłość nie wybiera, a nienawiść owszem. Więc spadek mógł być, ale mogło też go nie być! A jeśli to jakieś oszustwo? Zemsta po latach? Może Tytus zapisał Dagmarze jakieś długi? Zdecydowanie musi poczekać z wtajemniczeniem jej, aż pozna konkrety. Trzeba wszystko sprawdzić, a tymczasem skłonić wnuczkę do wyjazdu, ale jak? Przez chwilę rozważał porwanie, potem postanowił załatwić to podstępem, prosząc o pomoc jej przyjaciółkę. Miał nadzieję, że się zgodzi, bo wyglądała na dziewczynę z charakterem.\nDagmara z ponurą miną wsiadła do samochodu i ruszyła w kierunku Lublina. Miała przed sobą niecałą godzinę drogi i liczyła, że na dwunastą wróci do Słodkowa, zdąży spokojnie przygotować obiad i dać w kość dziadkowi.\nGotowała się z wściekłości. Zamiast romantycznie spędzać czas z narzeczonym, zamieni się w kuchtę! Na niczyją pomoc liczyć nie mogła, bo kto niby miał ją wspierać? Przecież nie Generał! Kinga, co prawda, obiecała obrać ziemniaki i przygotować sałatę, ale tylko tyle. Zresztą to i tak dużo jak na złamaną rękę...\nDroga nie była zakorkowana i miejscami wydawała się nawet malownicza, ale dziewczyna koncentrowała się na niej z trudem, cały czas zastanawiając się nad tym, co się ostatnio wydarzyło. Najpierw ta dziwnie przyjazna rozmowa dwojga wrogów, potem mama, która ni z tego, ni z owego wyjeżdża do Turcji... I co ona zamierza tam robić?! Dagmarze w tym momencie przyszło do głowy kilka możliwości, w których pewną rolę odgrywał seks na plaży z przygodnie poznanymi Turkami, co szczerze ją przeraziło. Kto jak kto, ale jej matka nie powinna uprawiać seksu. Wcale, nigdy, no i oczywiście nie w jej wieku! Za chwilę stuknie jej pięćdziesiątka!\nNa dodatek te zapomniane klucze... Przecież praktycznie nie wyjmuje ich z torebki, no i Filip, w sumie ciekawe... Skąd wiedział, że Dagmara jest u dziadka? Mówił, że dzwonił do jej matki, ale dlaczego?! Po co? Przecież się nie lubią, ba, raczej... no cóż... po prostu nienawidzą...\nPani Rogalska kocha wszystkich ludzi na świecie poza Filipem. Posiadanie jednej latorośli szkodzi na mózg niektórym matkom, zwłaszcza gdy pojawia się ktoś, kto zaczyna wspominać o ślubie. Bo owszem, to nic złego, ale przecież nie w tak młodym wieku, najlepiej gdzieś w okolicach pięćdziesiątki!\nDagmara usiłowała się cieszyć na te wiejskie wakacje, tylko co to będzie za wypoczynek? Ciągłe awantury Filipa z Kingą oraz ględzenie dziadka. Jak on nazwał Filipa? Bo przecież musiało chodzić o niego? Przydupas? Dobra, może go nie lubić, ale na litość boską, on go nigdy nawet nie spotkał! Nie znają się, więc skąd od razu taka niechęć? I co to za pomysł z wyjazdem? Zresztą niech sobie robią, co chcą, wybywają w siną dal, niech się zaprzyjaźniają, jakkolwiek paskudnie to brzmi, ale jej nigdzie zabierać nie będą! Koniec! Przesiedzi te pieprzone dwa, no, może trzy tygodnie w tej dziurze, a potem obrazi się na wszystkich śmiertelnie!\nDotarła w okolice placu Litewskiego, gdzie z trudem zaparkowała samochód. Filip już na nią czekał, jak zawsze elegancki, uśmiechnięty i z kwiatami. To w nim lubiła najbardziej.\n– Wsiadaj! Jadłeś coś? – zapytała z troską w głosie.\n– Przecież wiesz, że nie! – odparł, udając obrażonego.\nFilip nie uznawał jedzenia w pośpiechu, dań barowych, fast foodów ani kanapek na wynos (nawet kiedy robiła je jego własna matka), nie znosił przydrożnych budek z grillowanymi kiełbaskami, chipsów i w ogóle... Był księciem z bajki, a trudno sobie przecież wyobrazić następcę tronu nad talerzem kartoflanki. Co to, to nie!\n– Nie zawracaj jeszcze, najpierw musimy podjechać pod Chatkę Żaka – powiedział Filip. – Zabierzemy mojego kumpla z taką jedną dziewczyną. Obiecałem, że ich podrzucimy do Warszawy.\nKiedy dojechali na miejsce, zobaczyli czekającą na nich parę. Chłopak wyglądał mniej więcej normalnie, za to dziewczyna... No cóż, Daga nie przepadała za różowym kolorem, a ta była ubrana... Hm, w określony sposób. Gdyby czekała na nich gdzieś na poboczu, można by ją zaklasyfikować do pewnej grupy zawodowej kobiet pracujących przy drogach i z pewnością nie byłyby to panie sprzedające jagody czy grzyby.\nMiała białe kozaczki, kolorowe paznokcie z klejnocikami, ostry i błyszczący makijaż, przerażający neonowym różem futrzasty kubraczek, srebrną bluzeczkę i minispódniczkę, która bardziej przypominała opaskę.\n– To Andżelika, a to mój kumpel Michał – rzucił Filip, zapraszając parę do samochodu, i włożył ich torby do bagażnika.\n– Hejka – odezwała się Andżelika i to było objawienie, jedno z tych, z którymi nikt nie chce mieć do czynienia. – Fajowo, że nas zabrałaś, i ogólnie super, Filip mówił, że jesteś ekstra, że niby trochę zakręcona jak słoik po ogórkach, ale ogólnie w porzo! Nie, Filip? Nie za bardzo wypasiona ta fura, ale zawsze lepsza niż autobus!\n– Masz rację – przytaknął Filip łaskawie. – Samochód mógłby być lepszy, ale Daga się uparła, żeby kupić z drugiej ręki.\n– Że niby jak z ciucholandu? Ja tam w szmateksach nie kupuję. Wolę dopłacić, zresztą na bazarku są ładniejsze rzeczy i kolory można dobrać, bo ja to różowy lubię najbardziej. I telefon też mam różowy. – Wyjęła z obszytej futerkiem torebki aparat z podobizną Hello Kitty. – Śliczniutki, nie?\n– No, nie żartuj! – prychnął Michał, widząc rozbawioną minę Filipa. – Ona to mówi serio! Skoro właśnie taki chce, to czego jej bronisz? Różowy też może być elegancki – dodał po chwili. – Daga, zatrzymaj się przy jakiejś knajpce, może coś zjemy?\nZaparkowali przy stacji benzynowej, jednej z tych lepszych, obok której ktoś postawił całkiem sympatyczną i dość elegancką restaurację.\n– Tutaj? – zapytał Filip zawiedzionym tonem.\n– Tutaj, kochanie. Nie mamy wyjścia. Jak tak dalej pójdzie, to na miejsce dotrzemy dopiero wieczorem, a ja muszę jeszcze zrobić obiad. Kinga sama sobie nie poradzi, a dziadek musi jeść regularnie – powiedziała Daga przepraszająco.\n– Wyluzuj, Filip – odezwała się Andżelika, której lokal wyraźnie się spodobał. – Wyluzuj! Całkiem tu przytulaśnie. – Usiadła przy stoliku, wyjęła telefon i bez żenady zaczęła robić zdjęcia. – No co? Na fejsa wrzucę! Niech psiapsióły zazdroszczą! – wyjaśniła, widząc zdziwione miny całej trójki.\nMichał uśmiechnął się zażenowany.\n– To co zjemy? – zapytała Daga, przeliczając w myślach swoje finanse. Nie spodziewała się większych wydatków i miała przy sobie niewiele pieniędzy.\n– Lody z podwójną bitą śmietaną i owocami! I po koniaczku! – zaproponowała Andżelika. – Albo nie, likierek bananowy będzie lepszy... Nie, nie bananowy, porzeczkowy!\n– A ty, Filip, co weźmiesz? Może golonkę z kapustką? – zaproponowała Daga. – Albo schabowego z frytkami?\nChłopak skrzywił się z niesmakiem.\n– Tutaj? Nie sądzę, żeby jedzenie było tu dość świeże, no i ten tłuszcz... I kapusta! Brrr... Wolałbym coś lekkiego...\n– Nie marudź, Filip! – prychnął Michał. – Wczoraj na imprezie wpieprzałeś schabowe jak małpa kit...\nFilip zesztywniał, ale po chwili odparł z godnością:\n– To co innego. Tamte były świeże, a nie z mikrofali!\nMichał chciał coś jeszcze powiedzieć, ale Filip zmroził go wzrokiem.\nDaga jakiś czas temu przekonała się, że u jej chłopaka droga przez żołądek do serca jest wyboista, najeżona pułapkami i cholernie kosztowna.\n– Rybkę? – zaproponowała bez entuzjazmu.\n– Oszalałaś, kochanie?! Nie wezmę do ust tego mrożonego świństwa! – odparł ostro. – Zresztą już sobie wyobrażam ich menu. Panga to obrzydlistwo, dorsz na pewno będzie suchy, mintaj... Nie... Zjadłbym węgorza, ale pewnie nie mają!\nNiestety mieli, a cena przyprawiła Dagmarę o drżenie rąk. Sobie pewnie by odmówiła takiego luksusu, ale dla Filipa była skłonna do wszelkich poświęceń.\nWiedziała, że jak zawsze to ona zapłaci rachunek. Tak jakoś po prostu się przyjęło. Filip nie śmierdział groszem, za to był elegancki, przystojny, czasami nawet zabawny. Daga absolutnie nie przypisywała mu złych intencji. Tłumaczyła sobie, że po prostu dba o zdrowie, i słusznie. Po co jeść tony tłuszczu, po co sobie zapychać żyły cholesterolem? Uważała jego postępowanie za mądre, dobre i godne naśladowania, nie mogła tylko zrozumieć, dlaczego tak ją czasem denerwuje.\n– Wiesz, kochanie – powiedział chłopak, zamawiając jeszcze jeden likier dla Andżeliki i koniak dla siebie, bo Michał nie miał ochoty pić o tak wczesnej porze. – Jak tylko się pobierzemy, na pewno znajdę odpowiednią pracę i będę utrzymywał nas na właściwym poziomie... Wiem, że ty się starasz, ale sama rozumiesz.\nJasne, że rozumiała. Starała się jak cholera! Bardzo, najbardziej na świecie, ale po prostu nie wychodziło. Może dlatego, że on był księciem z bajki, a ona niestety miała marne kwalifikacje na księżniczkę. Pracowała dorywczo to tu, to tam, w szkołach językowych, biurach i sekretariatach, czekając na obiecaną stałą pracę na uczelni. Wkrótce miała ją dostać, ale zarobki nie zapowiadały się specjalnie dobrze, w każdym razie nie tak, jak by chciała.\nPozostała część drogi minęła dość spokojnie, nie licząc słowotoku Andżeliki i złośliwych reakcji Michała.\nNowa znajoma zachowywała się jak kretynka, co wyraźnie denerwowało Michała i bawiło Filipa. Dagmara miała niejasne wrażenie, że ci troje dość dobrze się znają. Robiła wszystko, żeby nie powiedzieć Andżelice czegoś nieprzyjemnego. Miała jej dosyć. To różowe coś wyraźnie kradło jej chłopaka! Więcej, narzeczonego. Prawie męża. Przecież za kilka miesięcy mieli się pobrać!\nSkierowała się na Słodków. „Jakoś się ułoży” – pomyślała. Nie chciała tłumaczyć Filipowi i Michałowi, że co jak co, ale do Warszawy razem nie pojadą. Postanowiła, że załatwi to sam na sam z Filipem. Niech on się teraz tłumaczy! W końcu to jego znajomi.\nKiedy dotarli pod dom dziadka, Dagmara poczuła, że coś jest nie tak. Było zbyt cicho i zbyt pusto.\n– Co jest, do cholery? – mruknęła, wysadzając pasażerów i podchodząc do drzwi.\nZamknięte. Klucz, co prawda, jak zwykle leżał pod donicą z pelargoniami, ale nigdzie nie było dziadka i Kingi.\n– Gdzie oni się podziali? – Zdezorientowana skierowała się do domu pani Stasi, nerwowo analizując sytuację. Przecież nie zrobił jej numeru i nie wyjechał... I co z Kingą?\n– Pani Stasiu! – zawołała, usiłując zachować spokój. – Pani Stasiu!\nKiedy podeszła do drzwi domu starszej pani, stanęła jak wryta. Całe były czymś umazane. Czymś czerwonym. Miała tylko nadzieję, że to nie krew. Na wycieraczce leżała spora lalka, jakby kukła ze szmat, z której sterczały jakieś igły. Na szyi lalka miała zawiązany powróz.\nDaga odruchowo złapała się za serce.\n– Tylko tego brakowało! – krzyknęła. – Komuś odbiło czy jak?!\n– To jakieś wiejskie voodoo! – stwierdził ze znawstwem Michał.\n– Makabryczne! – pisnęła Andżelika. – Okropne!\n– I co teraz?! – krzyknęła rozdzierająco Dagmara. – Coś musiało się tu stać! Nie ma Kingi, nie ma pani Stasi...\n– Dziadek zwariował, złapał siekierę i już... Stąd ta krew na ścianach – zawyrokował Filip. – Lepiej stąd spadajmy. Wracajmy do Warszawy. Nie mam ochoty na kontakt z niebezpiecznym mordercą.\nNie był specjalnie odważny, dlatego lubił straszyć innych, bo to odwracało uwagę od jego własnych słabości.\nMichał zdegustowany pokręcił głową.\n– Nie bądź idiotą. To naprawdę paskudnie wygląda, trzeba coś zrobić. Coś tu się stało...\n– Boże – jęknęła Dagmara. – A Kinga? Muszę ją odnaleźć. Nie zostawię jej na pastwę...\nNie wiedziała, na czyją lub czego pastwę nie zostawi przyjaciółki, ale wiedziała, że nie i już. Dagmara była zasadniczo lojalna, co nie zawsze się sprawdzało w układach z chłopakami, którzy cenili tę cechę, ale tylko wobec siebie samych.\n– Ja ci pomogę – zadeklarował Michał. – Nie zostawię cię samej w takiej sytuacji! Zresztą ta kukła i cała reszta... To wszystko wygląda fatalnie.\n– Ja też – szepnęła dotąd milcząca Andżelika, która cały czas dreptała krok w krok za Filipem.\nWszyscy popatrzyli na nią jak na cielaka z dwiema głowami, zastanawiając się, do czego mogłaby im się przydać ta koszmarna różowa zjawa. Dziewczyna zamilkła speszona.\n– No co?! – pisnęła po chwili. – Chcę pomóc! Przecież głupia nie jestem!\nLitościwie nie zaprzeczyli.\n– Chyba zadzwonię na policję – stwierdziła Dagmara, ignorując deklarację Andżeliki. Tylko tego jej brakowało do kompletu nieszczęść...\n– Ale ja nic nie zrobiłam! Nie dzwoń! – jęknęła różowa, czerwieniąc się. – Po co zaraz wzywać gliny?\n– To nie o ciebie chodzi, chcę zgłosić zaginięcie pani Stasi i pokazać im te drzwi...\n– Zgłupiałaś? – Filip też był wyraźnie przeciwny wzywaniu przedstawicieli władzy. – Te bohomazy to pewnie keczup, lalka to wygłup dzieciarni, a pani Stasia jest dorosła, mogła wyjść choćby po zakupy! Albo gdzieś wyjechać!\n– Filip ma rację. To nie najlepszy pomysł – stwierdził, aczkolwiek niechętnie, Michał. – Pewnie nic jej się nie stało.\n– Fakt – westchnęła dziewczyna niezbyt pewnie. – Ale jeśli ktoś ją zabił?\n– Bzdura! – ostro zareagował Michał. – Kto i po co? Nakręcasz się.\nDaga po chwili wahania wzięła lalkę w dwa palce, wzdrygając się z obrzydzeniem.\n– Zabiorę ją do domu – oświadczyła. – To może być ważny dowód.\n– Jesteś wariatką... kochanie – skomentował jej decyzję Filip, dodając ostatnie słowo ze względu na wyraźną dezaprobatę w oczach Michała. – Mamy tu niezły pasztet. Twój dziadek był politycznie uświadomiony czy moherowy?\n– Moherowy generał? – Andżelika aż pisnęła z radości. – W bereciku?\nDaga powstrzymała odruch wymiotny, choć żądza mordu jeszcze mocniej rozbłysła w jej oczach, ale postanowiła poczekać na bardziej sprzyjające okoliczności. Krzaki, wieczór, bezgwiezdna noc i różowa zjawa zniknie raz na zawsze... Brr... Otrząsnęła się.\n– Co się stało, dziadku?! – krzyknęła do słuchawki. – Gdzie jesteś?! Gdzie Kinga?!\n– Mówiłem ci, wyjechałem, ty też musisz, bo... bo coś się stało! Coś strasznego. Nie siedź tam, tylko wsiadaj do samochodu i jedź za nami. To ważne!\n– A Kinga? Co z nią, co się dzieje, dziadku...?\nNie dostała odpowiedzi. Miała ochotę gryźć i kopać. Generał przerwał połączenie.\n– Boże, nie powiedział, co z Kingą! – wrzasnęła zrozpaczona.\n– Porwał ją jak nic – mruknął złośliwie Filip, uśmiechając się wrednie. Wcale nie tęsknił za tą piekielnie złośliwą, choć piękną dziewczyną. Jej zniknięcie bardzo mu odpowiadało.\n– A może to ona jego porwała? – zasugerowała Andżelika. Widząc zaszokowane spojrzenie Dagmary, na chwilę umilkła, ale postanowiła brnąć dalej. – No bo wiesz, seks i te rzeczy? To się zdarza nawet w najlepszych rodzinach!\nW tej kwestii jednak Dagmara całkowicie wykluczała swoją rodzinę. Dziadek kiedyś z pewnością uprawiał seks, pewnie raz czy dwa, na co dowodem była jej matka. Dziewczynę ten fakt nieco przerażał, więc usiłowała o tym nie myśleć, zresztą to było dawno, ale teraz? Dziadek i seks? To wykluczone. W końcu bycie seniorem rodu do czegoś zobowiązuje!\n– Andżeliko, jeżeli jeszcze raz powiesz coś na temat seksu, będę musiała cię zabić – powiedziała, cedząc słowa przez zęby. Miała dość.\n– Wiesz, twoje zachowanie to czysta pudernica! – odgryzła się różowa. – Znalazła się cnotka niewydymka, świętsza od papieża!\n– Pudernica? Chodzi ci o pruderię! I masz rację, Andżeliko – pochwalił ją Filip, czym wywołał na twarzy Dagmary wypieki złości.\nDziewczyna usiadła zrezygnowana przy stole.\n– I co teraz będzie? – zapytała, nie licząc na odpowiedź.\nMimo to ją otrzymała.\n– Jakoś sobie poradzimy – pocieszył ją Michał. – Pojedziemy za nimi! Skoro dziadkowi na tym zależy, to trzeba to zrobić.\nNa twarzy Filipa pojawił się wyraz niekłamanego obrzydzenia.\n– Nie słuchaj go, dziewczyno. – Filip wzruszył ramionami. – To nie ma sensu. Jeżeli dziadek uciekł, to coś się stało i jest niebezpieczne. A w takim razie lepiej trzymać się od tego z daleka. Proste? Proste! Nie chcesz wracać do Warszawy, to zostaniemy tutaj. Poczekamy na rozwój wypadków i spędzimy miło kilka dni...\nZnów zadźwięczał dzwonek telefonu. Tym razem odezwała się Kinga. Jej głos wydawał się spokojny, choć to, co mówiła, było bardzo dziwne.\n– Dagmara, proszę, błagam, przyjedź tu po mnie.\n– Ale po co? Dlaczego? Mów! – krzyknęła Daga.\n– On mnie porwał...\nDagmara nadstawiła uszu. Czy tylko jej się wydawało, że ktoś podpowiadał chyba Kindze, co ma mówić?\n– No tak. Proszę... – Kinga jakby zachichotała.\nDagmara chciała wierzyć, że to był nerwowy chichot.\n– Mów natychmiast, co się dzieje! – zażądała.\nZnów zapanowało niezręczne milczenie.\n– Ojej, telefon mi się... – jęknęła Kinga. – Nie mogę rozmawiać. Przyjeżdżaj jak najszybciej.\nZnów dało się słyszeć chichot. Potem dziewczyna się rozłączyła.\nDagmara próbowała się do niej dodzwonić, ale bez skutku. Nie wiedziała, co o tym myśleć.\nDziadek porwał Kingę? To jakaś totalna bzdura! A może ktoś porwał ich oboje? Nie, nielogiczne, ale stało się coś strasznego. Tylko co?\nUsiłowała się dodzwonić na oba telefony raz jeszcze, ale nie odpowiadały. Z jednej strony czuła wściekłość, z drugiej przerażenie, ale chyba przeważało to pierwsze. W domu pani Stasi nikogo nadal nie było. Czyżby i ją ktoś porwał? Pojechała z nimi? Dlaczego?\nZdezorientowana Dagmara miotała się po kuchni. Nie miała ochoty robić obiadu, ale musieli przecież coś zjeść. Stanęło na kanapkach, których nikt poza Michałem nie chciał nawet spróbować. Andżelika tak się przejęła sytuacją, że nie była w stanie przełknąć ani kęsa.\nFilip znowu stroił fochy. Chleb z jajkiem na twardo najwyraźniej nie spełniał jego standardów.\n– Pójdę do sklepu – zadecydował w końcu. – Kupię coś rozsądnego do jedzenia, może jakieś wino...\n– Nawet mowy nie ma. Nie będę piła. Muszę mieć jasny umysł. Wy też. W końcu nie wiadomo, co się dzieje.\nMichał z aprobatą pokiwał głową.\n– Idę z tobą! – krzyknęła Andżelika i pobiegła za Filipem.\n– A tej co znowu? – zdziwiła się Dagmara. – Łazi za nim jak różowy kurczak za kwoką!\n– Niech łazi, przynajmniej nie będziemy musieli jej słuchać – rzucił Michał ze śmiechem, ale Dagmara nie była zachwycona. Rywalizowanie o Filipa z osóbką o inteligencji majonezu nie za bardzo jej pasowało, ale nie mogła nic poradzić na to, że kwitła w niej zazdrość. Nie łzawa, typu „mój ci on”, ale taka, która rozgląda się za porządną ostrzałką do noża...\nDagmara posprzątała w kuchni i przycupnęła na ławeczce pod drzewem.\n– Cicho tu, przyjemnie, prawda? – powiedziała do Michała, który usiadł obok niej. Wcale nie była zachwycona spokojem, ale nie wiedziała, o czym ma z nim rozmawiać. – Gdyby nie to całe zamieszanie...\n– Wiesz, to wcale nie musi być takie straszne, jak wygląda. Może to zwykłe nieporozumienie? Czy ja wiem? Przenocujmy tu, a jutro coś się postanowi. Daleko jest ten sklep? – zapytał po chwili z nutą niepokoju w głosie.\n– Bo nie ma ich już od godziny, a robi się ciemno... Może wyjdziemy im naprzeciw, bo wyraźnie się zapodziali...\n– Tu nie ma gdzie się zgubić! – parsknęła dziewczyna. – Wszędzie jest o rzut beretem!\n– Tym bardziej mnie to dziwi – mruknął zaniepokojony Michał. – Idziemy!\nPospiesznie ruszyli zalesionym poboczem w kierunku sklepu. Z daleka zauważyli jakieś poruszenie i usłyszeli krzyki. Zobaczyli, jak ktoś rzuca się biegiem w ich kierunku, a za nim, piszcząc, biegło coś różowego, potykając się co chwila. Kilka metrów dalej, nieco wolniej i dość chwiejnie, zbliżały się inne osoby.\nZ wrzasku, pokrzykiwań i wzniesionych rąk dało się wywnioskować, że ktoś wyraźnie ma ochotę na samosąd.\n– Nie powinnam była im pozwolić tam iść! – jęknęła Daga rozdzierającym głosem. – Zawracajmy i biegiem do domu, zanim dopadną i ich, i nas. Skrótem!\nOdwróciła się i zawołała do zbliżającego się Filipa:\n– Coś ty znów, kochanie, narozrabiał?!\nRóżowa zjawa, która wyglądała mniej więcej jak rozczochrana Andżelika, nie przestawała piszczeć. Miała poszarpaną kurteczkę i upaprane kozaczki, ale truchtała nadzwyczaj wytrwale.\nPędzili dalej, kiedy nagle usłyszeli za sobą tupot, trzask łamanych gałęzi i krzyki.\n– Są za nami! – krzyknął Michał.\n– Znają skrót, przecież to tutejsze pijaczki, szybciej!\nDaga chciała coś jeszcze powiedzieć, ale Michał gestem dłoni nakazał jej ciszę. Dotarli do domu ostatkiem sił i zabarykadowali się w kuchni.\n– Gasimy światła, może pobiegną dalej! – zarządził Michał, ale nadzieja na bezkrwawe rozwiązanie sprawy szybko w nim zgasła.\n– Ja ci dam, ty miastowy dupku! Teraz mnie popamiętasz, ty i twoja różowa pindzia! – krzyczał ktoś najwyraźniej bardzo pijany. – Popamiętaaaaasz!\nTupot słychać było coraz lepiej.\n– I nogi wam z dupy... – Ktoś czknął głośno. – No, tego, powyłamywamy! O! Dopadniemy cię, bydlaku pieprzony...\nDaga popatrzyła na Filipa z niedowierzaniem.\n– Coś ty im zrobił? – zapytała.\n– Kiedy nic! – odparł Filip z wyższością. – Nawet się do nich nie odzywałem. Mówię ci, odbiło im zupełnie bez przyczyny, dziewczynę zaczęli szarpać, to uciekłem!\nMichał popatrzył na Filipa z gigantycznym niedowierzaniem.\n– Dziewczynę zaczęli szarpać, to uciekłeś? Taki z ciebie bohater?\n– Odczep się! Ja jestem po prostu rozsądny! Co niby miałem zrobić? – Filip obraził się na wszystkich. – Dać się posiekać? To nie w moim stylu!\nPewnie kłótnia trwałaby jeszcze długo, gdyby nie to, że pod domem zapanował nieopisany harmider.\n– A wyłaź stamtąd! Wyłaź natychmiast, domu nie podpalim, bo Generałowy, ale czekać możemy i do rana!\n– Już późno, a nam się wcale nie chce spać... – zaintonował ktoś, fałszując niemiłosiernie, co wzbudziło okrzyki aprobaty i głośne śmiechy.\n– Strasznie to dziwne! – Dagmara pokręciła głową z niedowierzaniem. – Co wyście narozrabiali w tym sklepie?\n– Naprawdę nic, tylko rozmawialiśmy – mruknął Filip niezadowolony. – O tym porwaniu i w ogóle... Zastanawialiśmy się, czy przypadkiem ten twój dziadek nie zwariował i nie porąbał kogoś siekierą.\nObok domu awantura trwała w najlepsze. Daga właśnie postanowiła zadzwonić po policję, gdy ze zdziwieniem stwierdziła, że z daleka dobiega głos syreny. Najwidoczniej ktoś postanowił wezwać stróżów prawa, ale awanturnicy zamiast się rozbiec lub ukryć, czego oczekiwała dziewczyna, nadal stali pod domem. Przyjęli bojowe postawy, jakby szykowali się do konfrontacji.\n– Do pierdla z nimi! – krzyczeli, wskazując dom. – To jakieś oszusty!\n– Do pierdla!\nW całym tym gwarze trudno było usłyszeć poszczególne zdania, ale podpici i wściekle przejęci mężczyźni najwyraźniej mieli ochotę na jakiś koszmarny samosąd.\n– ...i że wariat! – krzyczał ktoś z pokaźnego i wciąż rosnącego tłumu. – I że udusił...!\n– Różowa Pindzia...! Zamordował!\n– Ktoś zabił Różową Pindzię, jak rozumiem? – odezwał się bardzo głośno policjant.\n– Jeszcze nie – odparło kilka głosów z tłumu. – Ale to da się naprawić!\nReszty już nie usłyszeli, ale zrozumieli, że kilka osób ma na to szczerą ochotę.\nPo chwili dało się słyszeć pukanie do drzwi. Otworzyli z wahaniem.\n– O co tu chodzi? – zapytał policjant, wchodząc do środka. – Kto wywołał to zamieszanie?!\n– Nikt – wyrwał się Filip. – To oni zaczęli nas gonić! Bez dania racji! Naprawdę.\n– Jasne. Włamaliście się tu! Zgadza się?\n– Nie! To dom mojego dziadka! – jęknęła płaczliwie Daga.\n– No, tego, który zwariował – dodała Andżelika.\n– Co takiego?! Chyba nie mówi pani o Generale?!\n– No właśnie mówię! – pisnęła dziewczyna zadowolona, że ktoś wreszcie jej słucha.\nPolicjant westchnął i oparł się o drzwi.\n– Tak, teraz rozumiem i wcale im się nie dziwię! Nie wolno tak mówić o Generale! To wyście musieli oszaleć, żeby coś takiego opowiadać, i to jeszcze w sklepie, przy... – Funkcjonariusz przerwał oburzony.\n– Przy tych pijaczkach? – Filip otworzył oczy szeroko ze zdumienia – Daga, dlaczego nie powiedziałaś, że dziadek jest alkoholikiem?\n– Jakim alkoholikiem?! Niech się pan liczy ze słowami, młody człowieku, bo nie ręczę za siebie! Życie panu niemiłe?! Generał to...\n– Jakiś tutejszy celebryta! Rozumiem! – krzyknęła Andżelika. – Piosenkarz! O kurczę, nikt mi nie uwierzy, jak opowiem, że miałam dla niego...\n– Zamknij się, debilko – warknął Filip.\n– Kim, do licha, jest ta pani? – zaciekawił się policjant.\n– To Różowa Pindzia – odparli Michał i Dagmara grobowymi głosami, nie zastanawiając się, jak odbierze to zainteresowana.\n– Nie piosenkarz? – zapytała dziewczyna z żalem w głosie.\n– Nie! Generał! – odwarknęła Dagmara.\n– A to znaczy co? To lepiej czy gorzej? – Andżelika wyraźnie nie wiedziała, o czym mówi. – To taki jakby zakonnik? Bo u jezuitów jest generał, babcia mi mówiła.\nSłowotok Andżeliki skutecznie zamknął wszystkim usta.\n– W każdym razie nie powinien mordować.\n– Bo nie mordował! – mruknął policjant, szczerze zdziwiony tokiem rozumowania dziewczyny. – Co wy w ogóle wygadujecie? Odbiło wam? O co chodzi z tym mordowaniem?\n– O nic! – krzyknęła Dagmara zdecydowanie.\nAndżelika znów spróbowała się wtrącić, ale uciszył ją Filip, za co Dagmara była mu naprawdę wdzięczna. Na wszelki wypadek wolała na razie nie wtajemniczać policji w dziwne zniknięcie dziadka i historię z kukłą.\nFunkcjonariusz skierował się do wyjścia.\n– Uspokoję ich, ale przez jakiś czas proszę się nie rzucać w oczy, a poza tym doradzałbym ostrożność. Ci ludzie potrafią być nieobliczalni, dziś wam się udało, ale jutro...\nŚpiewy i wrzawa za oknem cichły. Przez jakiś czas słychać było jeszcze pojedyncze groźby, ale policjanci skutecznie, choć dość powoli, rozgonili towarzystwo do domów.\nA wtedy znów zadzwonił telefon.\n– Gdzie jesteś? Dojeżdżacie? – zapytała Kinga.\n– Nie, no, siedzę cały czas w Słodkowie. W domu! Nie mam zamiaru nigdzie się stąd... – odpowiedziała gniewnie Dagmara i tym razem w tle usłyszała: „Cholera jasna!”.\n– Błagam, przyjedź, to ważne – sapnęła Kinga. – Bestia zżarł mi ładowarkę. To konieczne! I pani Stasia...\n– Co z nią? I co z dziadkiem?!\nPiiip. Piiip. Piiip. Telefon Kingi zapiszczał, sygnalizując rozładowanie baterii. Dagmara nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć. Pozostali tylko się na nią głupio gapili. Przez jakiś czas chodziła po kuchni tam i z powrotem, ale w końcu się poddała.\n– Musimy się przespać – zawyrokowała – a rano postanowimy, co dalej. Ty, Filip, śpisz na sofie w salonie, Michał bierze dwa fotele, nie położę cię w pokoju dziadka, bo nie wypada. Andżelice pościelę u Kingi. No, dobranoc. – Udała ziewanie.\nNie miała ochoty na dyskusje, choć spać też specjalnie jej się nie chciało. Andżelika posłusznie podreptała za Dagmarą do sypialni Kingi.\n– Bo wiesz... – wydukała wreszcie. Dało się zauważyć, że coś ją trapi. – Bo wy jutro gdzieś pojedziecie, prawda?\n– Taaak, pewnie tak – mruknęła Daga na odczepnego, zmieniając pościel.\n– No bo ja bym z wami... – zaproponowała z wahaniem dziewczyna. – Może się przydam.\n„Jak dziura w moście” – pomyślała Daga, ale nie miała serca powiedzieć tego głośno.\n– Bo widzisz, Filip mówił, że znajdę tu pracę, że niby własny pokój i jedzenie...\n– Pracę? – Daga nie wierzyła własnym uszom.\n– No, u tego dziadka, na opiekę chciałam przyjść, a teraz co ja mam zrobić? Zabierzesz mnie? Może po drodze coś znajdę albo jak ten dziadek przestanie wariować, to mnie weźmie do roboty? Wprawdzie świr z niego, ale nie za bardzo szkodliwy, co? – Ze strachem zasłoniła ręką usta.\nJej słowa rozczuliły Dagmarę. Filip pomyślał o opiece dla dziadka, żeby ona nie musiała sama kogoś szukać. No, no... Smerf Maruda to jednak naprawdę kochany facet! Szczerze ją to ucieszyło. Tylko skąd wiedział o całym kłopocie? Pewnie mama mu powiedziała, choć, hm, zazwyczaj nie rozmawiała z obcymi na takie tematy...\n– Ale wiesz – dziewczyna zatrzymała się przy drzwiach – to wszystko jest strasznie głupie!\n– Co? – zdziwiła się Dagmara.\n– No, wszystko. – Andżelika powiodła ręką dookoła siebie. – Ta ucieczka i w ogóle...\n– Tak uważasz? Według mnie to raczej straszne! – Daga oburzyła się szczerze.\n– No bo popatrz, skoro oni tak go tu wszyscy kochają, tego twojego Generała, że za głupie gadki w sklepie o mało nie rozerwali nas na strzępy, to czego on mógł się bać? I po co uciekał, przecież ludzie by go obronili, nie?\nGłupota Andżeliki nagle wydała się Dagmarze jakoś mniej oczywista.\nDziewczyna zdała sobie sprawę, że Różowa Pindzia jakimś cudem może mieć rację! To tylko pogłębiło jej niepokój, bo albo dziadek coś kombinował, czego nie dało się wykluczyć, albo naprawdę coś się stało. Choćby ta sprawa z kukłą... Chciała natychmiast podzielić się przemyśleniami z Filipem i Michałem, ale ci zdążyli już zasnąć.\nPoszła więc do swojego pokoju, nie wiedząc, co o tym wszystkim myśleć. Bała się usnąć, więc jak to zawsze w takich przypadkach bywa, zasnęła natychmiast.\nI śniła. Coś plątało jej się po głowie. Jakieś słowa i makabryczna kukła. To nie był pokrzepiający sen.\n– Szumu nie zrozumiesz głemboko noco nad zalew z czartami! Ukradła... I tak ukradła! – Słyszała dziwaczne frazy wypowiadane z jakimś wschodnim, podchodzącym pod rosyjski akcentem.\nObudziła się zlana potem. Zrozumiała.\n– Rosyjska mafia! – krzyknęła. Zaraz potem dało się słyszeć huk, stukot i kilka przekleństw. Wyskoczyła z łóżka i nie narzucając szlafroka, wpadła do saloniku.\nText © copyright by Iwona Banach, 2015\n© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015\nLayout okładki Olga Reszelska\nProjekt okładki Karia Korobkiewicz\nZdjęcie autorki Grzegorz Matoryn\n© Anna Omelchenko – depositphotos.com\n© Gbuglok – depositphotos.com\nKorekta Ewa Mościcka, Małgorzata Ruszkowska,\nPlik wyprodukowany na podstawie Klątwa utopców, Warszawa 2015


z aparatem w świat: „Guido”\nZ hełmem na głowie i przewodnikiem przy boku zejść do poziomu 170 i poziomu 320 m, aby przebyć podziemne kręte korytarze i zapoznać się ze sposobem wydobywania węgla i związanych z tym trudami.\nTaką okazję daje znajdująca się w Zabrzu Kopalnia „Guido”.\nNa początku była ziemia, potem węgiel kamienny, następnie, wieki później, powstała kopalnia Guido.\nHistoria tego miejsca sięga okresu, w którym na Śląsku dokonywała się rewolucja przemysłowa, a więc połowy XIX w. Założycielem kopalni był wielki magnat ziemski i przemysłowy - książę Guido Henckel von Donnersmarck, który powołał do życia górniczą machinę na potrzeby należącej do niego huty.\nOd jego imienia wzięła swoją nazwę. Obiekt pracował na pełnych obrotach aż do lat 30-tych XX w. Później zaczął stopniowo przechodzić na margines górniczego życia, aż do zamknięcia po II wojnie światowej.\nW latach 60 XX w. kopalnia została przekształcona w Kopalnię Doświadczalną Węgla Kamiennego „M-300”, a od 1982 r. stała się oddziałem Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu.\nDzięki temu tajemnice kopalnianych szybów są dzisiaj „na wyciągnięcie ręki” nie tylko dla górników, ale także dla przybywających tutaj turystów. Kopalnia „Guido” znajduje się prawie w samym centrum Zabrza, tuż przy ul 3. Maja. Pierwszym, rzucającym się w oczy elementem, jaki spotykają turyści odwiedzający ją jest zbudowana w 1931 r. wieża szybowa szybu „Kolejowy”.\nTeraz stalowa, nitowana konstrukcja, aż do 1888 r. była w pełni drewniana. Szyb kolejowy (przekrój o średnicy 4m) jest wyposażony w jedno urządzenie - maszynę wyciągową „Berlin” z 1927 r. (obsługiwaną przez silnik na prąd stały o mocy 560kW), która transportuje turystów na poziomy 170 m i 320 m pod ziemią.\nWarto zaznaczyć, że jest to maszyna na oryginalnych częściach, jedynie na bieżąco poddawana konserwacji. Żeby dostać się do kopalni trzeba zjechać pod ziemię z prędkością 4 m/s oryginalną górniczą szolą (windą), zamocowaną na stalowych linach o średnicy 46 mm oraz 980 metrach długości, mieszczącą na trzech piętrach 24 osoby.\nWolniej niż w czynnych kopalniach, ale wystarczająco szybko i w wystarczająco ciekawym otoczeniu, aby już na tym etapie dostarczyć niezapomnianych przeżyć związanych z podróżą w głąb ziemi.\nA co współcześnie można zobaczyć w kopalni? Na przykład 170 i 320... Udostępnione dla ruchu turystycznego korytarze zlokalizowane są na głębokościach 170 oraz 320 m . Poziom 170 wprowadza zwiedzających w klimat XIX-wiecznej kopalni - tutaj można zapoznać się z tradycjami górniczymi, obejrzeć ekspozycję narzędzi, lamp i sprzętu ratunkowego, używanych przez pracowników kopalni w ubiegłych stuleciach.\nWszystko w doskonale zachowanych korytarzach i komorach górniczych. Uwagę zwiedzających przykuwają również stajnie końskie sprzed przeszło stu lat. Dawniej to konie, a nie ważące wiele ton maszyny, wykorzystywano do pracy w kopalni.\nPodwieszane na specjalnych pasach zwierzęta transportowano na wybrany poziom kopalni, gdzie przez wiele lat, razem z górnikami pracowały, np. przy ciągnięciu wagoników z węglem. Ciemności sprawiały, że konie ślepły, a wiele z nich umierało po kilku latach ciężkiej pracy. Ich los odmienił się w 1956 r., kiedy wprowadzono zakaz wykorzystywania zwierząt do pracy w podziemiach.\nPoziom 320 to drugi, najgłębszy poziom zabytkowej kopalni, wydrążony na przełomie XIX i XX wieku, z systemem korytarzy opartych na dwóch wyrobiskach o łącznej długości około 2,5 km, z jedyną w Europie podwieszaną kolejką górniczą, udostępnioną do ruchu turystycznego.\nPoziom 320 to krok w kierunku nowoczesnej technologii wydobywczej. Wyrobiska na tym poziomie są utrzymane w stanie jak najbardziej zbliżonym do pierwotnego, kiedy górnicy po raz ostatni zakończyli pracę i opuścili kopalnię.\nZobaczyć tu można prawdziwą ścianę wydobywczą, wyposażoną w nowoczesny kombajn ścianowy i obudowę zmechanizowaną. Te gigantyczne urządzenia, uruchamiane przez przewodnika wywołują niezwykłe wrażenie.\nPodziemna wycieczka pozwala na zobaczenie ściany łopatowej z drewnianą obudową, pracy kombajnu chodnikowego, zwanego „Alpiną” czy potężnego kombajnu węglowo bębnowego KWB.\nCiekawostką jest przejście wzdłuż unikatowego w polskim górnictwie 800 tonowego zbiornika na surowy węgiel, zobaczenie w ruchu przenośników taśmowych, poznanie specyfiki pracy w wyrobisku zabierkowym.\nNiezapomnianych emocji dostarcza podróż – zejście w głąb wyrobiska nachylonego pod kątem 18 stopni, tzw. upadowa kamienna.\nTylko w „Guido” można poznać najstarsze i najprostsze urządzenie transportowe: drewniany kołowrót pochylniany z II połowy XIX w. pracujący na zasadzie przeciwwagi.\nNajodważniejsi mogą również wcisnąć się do wyrobiska nie przekraczającego wysokości jednego metra i dotknąć pokładu prawdziwego, czarnego węgla.\nPoziom 320 jest więc „prawdziwą kopalnią”, którą każdy może poczuć w nogach i zobaczyć w świetle lampy oraz unoszącego się pyłu. Zobaczyć jak górnicy w prosty sposób zabezpieczali wyrobiska przed wybuchem pyłu węglowego, przechodząc pod zawieszonymi w chodniku zaporami pyłowo wodnymi.\nZobaczyć przodek, jak wygląda chodnik, co to jest spąg, strop i ociosy.\nZgodnie z założeniem, wizyta w kopalni ma pozostawić u turysty niezapomniane wrażenia. Zadanie to ułatwi wykorzystanie efektów audiowizualnych – osoby zwiedzające zaskoczy trzeszczenie stropów, piski szczurów i rozmowy górników.\nPoziom 320 to najgłębiej położona trasa turystyczna w kopalni węgla w Europie i najgłębiej położony punkt Poczty Polskiej!!!\nW kopalni regularnie odbywają się różnorodne wydarzenia artystyczne - obiekt może pochwalić się najgłębiej położoną sceną teatralną w Europie.\n„Guido” to unikat na skalę światową, bowiem zachowane wyrobisko nie ma odpowiednika w innych ośrodkach muzealnych na świecie.\nW kopalni można obejrzeć m.in. warstwową budowę geologiczną skał z objawami tektoniki.\nAutor: Artur o 00:20\nEtykiety: Artur Karbowy, Guido, Guido Henckel von Donnersmarck, kopalnia, Kopalnia Guido, kopalnia węgla, zabrze\nDzięki za pokazanie kopalni, od dawna mi się marzy wycieczka do Guido, lecz nie mogę się wybrać do Zabrza :)\n7 lutego 2013 08:01\nKlasztor św. Dominika w Limie


Stava odniosła sukces w modelu crowdfundingowym | Portfel Polaka\nStava zakończyła emisję akcji w modelu crowdfundingu. Spółka pozyskała od inwestorów ponad 3,4 mln zł, podano w komunikacie. Środki pozwolą na dalsze przyspieszenie rozwoju sieci franczyzowej w Polsce i Europie.\n„Bardzo dziękujemy wszystkim inwestorom, którzy uwierzyli w naszą wizję dowozowej rewolucji. Chociaż jesteśmy największą gastro-kurierską firmą w Polsce, jesteśmy rentowni i osiągnęliśmy już wiele, najbardziej ekscytujący jest fakt, że to nic w porównaniu do możliwości jakie przed nami stoją. W samej Polsce rynek usług gastro-kurierskich jest kilkadziesiąt razy większy niż nasza obecna skala działania. W Europie czekają na nas tysiące miast, w większości bez bezpośredniej konkurencji. To potencjał do wielokrotnego wzrostu firmy” – powiedział prezes Paweł Aksamit, cytowany w komunikacie.\nStava ma obecnie 31 oddziałów franczyzowych w 27 miastach w całej Polsce. Codziennie realizuje tysiące dostaw posiłków z restauracji oraz zakupów ze sklepów. Współpracuje z największymi markami rynku gastronomicznego (m. in. McDonald’s, Grupa AmRest, Grupa Sfinks) i handlowego (sieć Stokrotka, PointPack), jak i setkami niezależnych restauracji oraz sklepów.\n„Firma ma stabilny i rentowny model biznesowy, dzięki któremu rośnie w szybkim tempie. W 2020 roku przychód sieci ze sprzedaży usług kurierskich (tj. łączny przychód partnerów franczyzowych Stava oraz samej spółki) wyniósł ponad 17 mln zł, przekraczając znacząco plany” – czytamy dalej.\nStava to wiodąca gastro-kurierska sieć franczyzowa.\nPoprzedni artykułPrimark ma umowę najmu na otwarcie sklepu w Silesia City Center w 2023 r.\nNastępny artykułGenomtec złożył dokument informacyjny na GPW, planuje debiut na NC w I kw.


Grupa kapitałowa PKN Orlen opublikowała wyniki za III kwartał 2010 r. Przychody ze sprzedaży wyniosły 22 105,7 mln zł, co przełożyło się na wynik operacyjny w wysokości 788,6 mln zł. Na poziomie netto Grupa zanotowała wynik dla jednostki dominującej na poziomie 1 242,5 mln zł. BM BPH Łączne przychody Grupy wzrosły kwartał do kwartału o 18,5% a narastająco w okresie dziewięciu miesięcy roku o prawie 21%. Progres został osiągnięty dzięki wzrostowi sprzedaży detalicznej głównie na rynku polskim i niemieckim, rafineryjnej widoczny przede wszystkim w Grupie Unipetrol i ORLEN Lietuva oraz większemu wolumenowi sprzedaży petrochemicznej. Łączny wpływ czynników makroekonomicznych obejmujących dyferencjał Ural/Brent, marże modelowe oraz kursy walutowe na wynik operacyjny Grupy ORLEN był dodatni i wyniósł 420 mln zł (r/r), co przełożyło się na wzrost zysku operacyjnego o 86% w III kwartale 2010 r. a w trzech kwartałach o 211%. Na wynik operacyjny miał wpływ również dodatni wynik z pozostałej działalności operacyjnej w\nkwocie 53 mln zł (r/r), który wynikał z wyższego 15 mln zł (r/r) salda na sprzedaży niefinansowych aktywów trwałych oraz otrzymanych dotacji w kwocie 30 mln zł (r/r), dotyczących głównie osiągniętych redukcji emisji podtlenków azotu na Instalacji Kwasu Azotowego w Anwil S.A. Umocnienie PLN względem walut obcych w III kwartale 2010 roku skutkowało rozpoznaniem dodatnich efektów przeszacowania kredytów i rozrachunków walutowych oraz wyceny rozrachunków handlowych i inwestycyjnych, co przełożyło się na wzrost wyniku netto o 33,5% w kwartale i 82% w okresie skumulowanym. Opublikowane wyniki okazały się również lepsze od konsensusu rynkowego (PAP) co może przełożyć się na lepsze od rynku zachowanie się kursu akcji na GPW.\nNależący do spółki operator kin Centrum Filmowe Helios, podpisał porozumienia dotyczące otwarcia 10 nowych multipleksów. Pod koniec sierpnia 2010 r. Helios ogłosił plany uruchomienia 7 nowych multipleksów, tym samym do końca 2014 r. spółka planuje otwarcie 17 nowych nowych, wielosalowych obiektów kinowych z 96 ekranami i prawie 21 tys. foteli, wynika z wypowiedzi Tomasza Jagiełło, prezesa zarządu Centrum Filmowego Heliso S.A. Agora opublikuje skonsolidowany raport za III kwartał 2010 r. w poniedziałek, 15 listopada.\nRada nadzorcza Zakładów Chemicznych Police pozytywnie zaopiniowała opracowany przez zarząd plan restrukturyzacji firmy, przewidujący przeznaczenie 115,7 mln zł na działania restrukturyzacyjne. Plan zakłada m.in. redukcję zatrudnienia o 609 osób do końca 2011 r., sprzedaż aktywów nieoperacyjnych, obniżenie kosztów wytworzenia produktów i zwiększenie efektywności produkcji oraz wzbogacenie oferty produktowej. Police planują przeznaczyć kwotę 115,7 mln zł na przeprowadzenie działań restrukturyzacyjnych, których łączny efekt do końca 2015 roku ma wynieść 469,8 mln zł. Ponadto spółka planuje podjęcie działań w zakresie restrukturyzacji finansowej obejmującej m. in. restrukturyzację zobowiązań wobec banków, PGNiG oraz Urzędu Marszałkowskiego a także spłatę pożyczki na restrukturyzację udzielonej przez Agencję Rozwoju Przemysłu.\nZarząd BETACOM S.A. poinformował, że w dniu 28 października 2010 podpisał umowę z Polkomtel S.A. z siedzibą w Warszawie, której przedmiotem jest sprzedaż i dostawa sprzętu i oprogramowania oraz usługi wdrożeniowe i dokumentacja projektowa i wdrożeniowa. Z tytułu umowy Emitent otrzyma wynagrodzenia w wysokości 11.143.998 zł netto. W przypadku opóźnień w dotrzymaniu przez Emitenta terminów określonych w harmonogramie realizacji umowy, kupujący będzie miał prawo do naliczenia kar umownych w wysokości 0,2% wynagrodzenia za każdy dzień opóźnienia. Przy czym kary umowne nie przekroczą 25% wartości wynagrodzenia. W przypadku rozwiązania przez kupującego umowy z powodu niewywiązania się przez Emitenta z dostaw sprzętu i oprogramowania do dnia 31.12.2010 roku, kupujący będzie miał prawo żądania kary umownej w wysokości 25% wartości wynagrodzenia. Kryterium uznania umowy za znaczącą jest wartość umowy przekraczająca 10% przychodów ze sprzedaży Spółki.\nPodpisana umowa w kwocie netto 11,1 mln zł będzie stanowić istotną część przychodów ze sprzedaży spółki w bieżącym kwartale. W analogicznym okresie ubiegłego roku spółka osiągnęła sprzedaż 30,2 mln zł, co oznacza, że zawarta obecnie umowa może stanowić około 1/3 kwartalnych przychodów, a to powinno wywrzeć istotny pozytywny wpływ na rachunek wyników. Informacja podana przez spółkę jest korzystna i powinna pozytywnie kształtować kurs akcji.


Co CV powinno zawierać cz. 2.\nW każdym CV powinno się znaleźć miejsce na krótką historię. Jeśli ktoś jest na początku drogi zawodowej wykształcenie będzie odgrywało ważną rolę. W miarę jak osoba ubiegająca się o pracę będzie zdobywać kolejne doświadczenia zawodowe, informacje o wykształceniu stopniowo będą tracić na swojej wartości. Wyjątek stanowią profesje, gdzie osiągnięcia naukowe są integralną częścią doświadczenia zawodowego. Doskonalenia na polu naukowym wymieniamy w odwrotnej kolejności niż chronologiczna, tzn. od tych najpóźniejszych do najwcześniejszych. Nie ma jednak potrzeby wspominać o szkole podstawowej, chyba, że była to jedyna szkoła, jaką dana osoba ukończyła.\nWarto wymienić także otrzymane stypendia i nagrody naukowe. Można także podawać obszary specjalizacji. Sytuacja może się nieco skomplikować w przypadku pracowników z dużym doświadczeniem. Dla osób, które dopiero zakończyły swoją edukację praca w gazetce szkolnej, w samorządzie studenckim, przynależność do klubów a także dobre oceny świadczą o potencjalnej wartości przyszłego pracownika.\nZajmowane stanowisko i zakres obowiązków także należy wymienić w odwrotnym porządku chronologicznym. Aby informacja była czytelna warto zastosować następującą kolejność:\nOkres zatrudnienia (np. luty 2006-marzec 2007)\nZajmowane stanowisko (np. analityk finansowy). Celem umieszczania w CV piastowanych stanowisk nie jest określenie pełnej nazwy funkcji, jaka nazwana jest w umowie o pracę, ale określenie zakresu wykonywanych czynności.\nNazwa posady musi pociągać za sobą konkretną treść, która wskazywać będzie na zakres wykonywanych obowiązków. W stosunku do nazewnictwa zachować należy zdrowy dystans, stanowiska i zakres sprawowanych obowiązków różnią się zależnie od firmy.\nZakres obowiązków (przygotowanie raportów ze sprzedaży, zestawów kosztów z podziałem na kategorie, opracowanie zrealizowanego planu oszczędnościowego itp.)\nWarto też wymienić projekty, przy których pracowaliśmy np. analiza finansowa kampanii reklamowej mydła. Można także umieścić znane, dobrze kojarzące się marki np. nazwę produktu, firmy, lub nazwisko osoby o dużym autorytecie.\nNazwa firmy - CV powinno zawierać pełną nazwę firmy, dla której dana osoba pracowała. Nie trzeba wpisywać nr telefonu czy dokładnego adresu, jednak warto jest wpisać nazwę miejscowości oraz województwo. Każda informacja zamieszczona w CV powinna być cenna dla czytelnika a jednocześnie nie powinna nam zabierać zbyt wiele miejsca w CV. Przy nazwie firmy nie podajemy NIP-u\nPraca sezonowa i dodatkowa - fakt wykonywania takiej pracy ma znaczenie jedynie dla osób, które rozpoczynają swoją karierę zawodową, bądź wracają do pracy po dłuższej przerwie.\nW CV używać należy zrozumiałego, prostego języka. Nie można stosować zawiłych, podrzędnie złożonych zdań. Jeśli ktoś pracował na odpowiedzialnym stanowisku: nadzorował budżet, dokonywał przelewów lub kierował zespołem ludzi czy projektem, to także warto o tym napisać. Należy jednak uważać, by nie używać ogólników. Lepiej czyta się konkretne liczy i fakty.\nUmieścić należy tylko te kursy, w których uczestniczyło się do końca i które mają znaczenie dla przyszłej pracy. Mając już kilkuletnie doświadczenie zawodowe nie warto wspominać o praktykach, które wykonywało się w czasie studiów. Pisanie o takich doświadczeniach jest zasadne wtedy, gdy ubiegamy się o pierwszą pracę. Przy kursach warto jest także napisać czas ich trwania i organizatora.\nPod tą kategorią wspominamy o naszych zaletach, a także znajomości specjalistycznych programów komputerowych, znajomość języków obcych. Umiejętności te powinny się jednak wiązać z oferowanym stanowiskiem.\nŹródła: M. Yale, Pisanie CV w praktyce, Gliwice 2004.\nJ. Góra, Jak napisać dobre CV i list motywacyjny, "Gazeta Prawna" 6 września 2007r.\nStronę odwiedzono 19691326, aktualnie przegląda ją 9 osób.


PZL Sędziszów - produkują filtry od ponad 70 lat - Technika rolnicza\nAutor: Karol Hołownia/PZL Sędziszów\nDodano: 02-03-2016 13:11\n25 lutego, specjalnie dla dziennikarzy branżowych i lokalnych, na terenie fabryki zorganizowano Dzień Otwartych Drzwi. Ideą Dnia Otwartych Drzwi dla Mediów było przybliżenie zakładu PZL Sędziszów „od wewnątrz”, czyli zaprezentowanie poszczególnych procesów tworzenia wyrobów. W pierwszej części spotkania, której gospodarzami byli przedstawiciele Zarządu PZL Sędziszów S.A. (Adam Sikorski, Grzegorz Tomasik i Bogusław Satława), dziennikarze poznali szerokie spektrum działalności firmy oraz jej sukcesy od momentu prywatyzacji.\nPZL Sędziszów S.A. (wcześniej Wytwórnia Filtrów PZL-Sędziszów) został sprywatyzowany w 2012 r. Większościowym udziałowcem – 85 proc. kapitału – jest Unimot Express Sp. z o.o. (spółka należąca do Grupy Kapitałowej UNIMOT, która zajmuje się obrotem paliwami ciekłymi i gazowymi). Przychody całej Grupy UNIMOT w 2014 r. wyniosły 500 mln euro. Obecnie zakład zatrudnia około 250 osób.\nPodczas Dnia otwartego można było zwiedzić wybrane działy fabryki, m.in. dział produkcji specjalnej i poznać procesy wytwarzania różnego rodzaju filtrów i stosowane technologie. Można było też przekonać się o wysokiej jakości wyrobów, m.in. obserwując specjalne testy przeprowadzane na filtrach w laboratorium.\nPrzedstawiciele z PZL Sędziszów przekonują, że filtry charakteryzują się redukcją zanieczyszczeń do 99,95 proc., bardzo dobrą szczelnością i długą żywotnością. Ponadto gabaryty i kształt dobierany jest na życzenie klienta. Wysoką jakość i stały rozwój produktów zapewnia m.in. własne centrum badawczo-rozwojowe.\nDo maszyn rolniczych zakład PZL Sędziszów produkuje przede wszystkim filtry: powietrza, oleju i paliwa. Najszerszą ofertę firma posiada dla maszyn marki Zetor, zaś najwięcej filtrów dostarcza dla Ursusa. Ponadto firma produkuje filtry przeznaczone do maszyn zachodnich marek, takich jak: New Holland, Case IH, Class czy John Deere.


Rabat -20% Na Pakiet Medyczny Dla Pracowników - Rozliczenie Podatkowe, Składkowe I Ewidencja Rachunkowa Ebook\nEbook Pakiet medyczny dla pracowników - rozliczenie podatkowe, składkowe i ewidencja rachunkowa\nAutor: Tomasz Krywan, Paweł Muż, Agata Pinzuł, Październik 2017 , 10 stron\nPakiet medyczny obejmuje zazwyczaj prawo do skorzystania z usług dowolnego lekarza (ze specjalności wskazanej w pakiecie), zabiegów i procedur medycznych oraz diagnostyki. Zakres usług w pakiecie zależy od rodzaju pakietu oferowanego przez centra usług medycznych i zakupionego przez pracodawcę dla pracowników. Pracodawcy często oferują pakiety pracownikom nieodpłatnie lub odpłatnie. W tym drugim przypadku najczęściej pracownicy ponoszą tylko częściowy koszt przekazywanych pakietów medycznych. Zazwyczaj jest to tylko kwota symboliczna. W obu przypadkach pracodawca nie powinien zapominać o prawidłowym rozliczeniu podatkowym i składkowym poniesionego wydatku oraz o właściwym zapisie operacji z tym związanych w ewidencji rachunkowej. Ebook porusza temat Pakiet. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: medyczny. Jeśli interesuje Cię: pracowników, to ebook dla Ciebie. Dużo wiedzy na temat: rozliczenie w formacie EPUB, MOBI i PDF. Hasło przewodnie tego ebooka to podatkowe. Jeśli szukasz ebooków o: składkowe, to jest pozycja dla Ciebie. Dogłębna wiedza na temat ewidencja.\nISBN 978-8-3658-8773-3. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Pakiet medyczny dla pracowników - rozliczenie podatkowe, składkowe i ewidencja rachunkowa Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Iustitia się prostytuuje | eioba.pl\nWyświetlenia: 441 Zamieszczono 02/05/2016\nMichalkiewicz dwoi się i troi już tyle lat. Zasłużył się chłopina jak mało kto i nie zastał nawet doradcą w kółku różańcowym. To niesprawiedliwe.\nswistak (www), 05/05/2016\n@Hamilton Starszy: W prostytuowaniu to jesteś oblatany jak szczur po kanalizacji, mógłbyś więc coś doradzić\n@swistak: zamiast rady wyślę ci duże wiaderko wazeliny, będziesz mógł wchodzić marionetkom Kaczyńskiego w d.... bez bólu.\n@swistak: ten twój ulubiony publicysta na 9 artów uciułał 4 pkt. Delikatnie mówiąc językiem młodzieżowym "dupy nie urywa". Może lepiej niech się produkuje czy jak wolisz prostytuuje w Radio Maryja. Ostatnio ulitował się nad nim prezes Kurski i wystawia go w tvp. Przeżyje bez twojego mecenatu.


Loty Warszawa Mannheim, Loty z WAW do MHG\nLoty z Warszawy (WAW) do Mannheim (MHG)\nz Mannheim do Warszawy\nAlert cenowy: Warszawa - Mannheim Nie szukaj tanich lotów. Zrobimy to za Ciebie. Szukasz tanich lotów? Zapisz się na alert cenowy! Określ, dokąd i kiedy chcesz polecieć. Wyślemy Ci powiadomienie, gdy pojawi się lot w niższej cenie!\nCeny połączeń lotniczych z Warszawy (WAW) do Mannheim (MHG) możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Mannheim) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Warszawy do Mannheim.


co do brzanek to maja tak ze spławikuja .rybki bardzo szalone\n... kiedyś miałam w 70l akwarium 3 welony o długości 15 cm ale musiałam usunąć część roślin aby miały więcej miejsca ;-)\n... ja mam welony i na początku jak rośliny były młode i nie ukorzenione to mi cały czas wyrywały rośliny, proponuje je obłożyć kamykami aby nie mogły się do nich dobrać... To są rybki bardzo wymagające i nie polecam dla początkujących Gdy welonka jest źle karmiona może również podjadać liście. Jej jedzenie musi byc zróżnicowane aby nie chorowala, ale zjadaja doslownie wszystko, pokarm suchy, mrożonki mięsne i roślinne. Poza tym welonki to rybki stadne. Trzeba mieć minimum 2 w innym przypadku będą chorować. Jesli chodzi o temp. sa to rybki zimnolubne ok. 18-23*C\nCzy to normalne,że brzanki sumatrzańskie pływają w pozycji pionowej? Proszę o odpowiedź.\ntim $^ ^:\nTa strona jest świetna.Można się dużo dowiedzieć.Pozatym welonki to exkstra rybka ale niestety nie dla początkujących.Acha czy mogę trzymać 2 welonki w akwa 60l czy mogę mieć prawdziwe roślinki napiszcie plis.pozdrawiam.jeny jeszcze coś czy welonki mogą jeść pokarm wieloskładnikowy o nazwie Ichtio-vit.tyle _[_]__tttttoooooooomciuuuuuuu\nWitam mam akwarium 60l a w nim 11 mieczyków,10 molinezji i 3 gupiki czy to aby nie za dużo ? Prosze o szybką odpowiedz ! pozdro :)\nMam 25l akwarium i trzymam w nim 2 gupiki i 2 platynki. Co mam dokupić?\nhej mam 120 l ; 3 tetry, 1 skalara, 2 gurami i 2 glonojady czy mogę do nich wpuścić pielęgnice\nGupiki, DANIEL? Gratuluję rozsądku. Czekać aż gupole doszczętnie obgryzą ci skalary. Po oddaniu gupików polecam np. opaczki. Dostępne w Zakopanem na ulicy Witkiewicza:-)\nWitam wszystkich. Zakupilem niedawno akwarium 54l. i w tem sam dzień napelnilem zbiornik woda dodałem uzdatniacze oraz wpuscilem 2 skalary i dwa gurami mozaikowe dzisiaj dokupilem dwa gupiki co jeszcze polecacie ? Pozdrawiam\nSiema mam akwarium 60 litrów Obsada to 5 neonów inessa 2 danio pręgowane 6 Gupików (2 samice 4 samce) 2 molinezje czarne i 2 molinezje srebrne żaglopłetwne 1 Gurami (druga wyskoczyła) 4 Kirysy i 2 Glonojady Poza tym że pewnie według was za dużo to czy coś jeszce jest źle????\nmam pytanie zamierzam kupić akwarium ok 25 litrów i nie mam pojęcia jakie ryby kupić aby nie rozmnażały się za szybko\nmam pytanie zakupilem zbiornik 130 litrów i mam problem jakie ryby moge tam trzymac chce zakupic neonki gubiki i czy do tych ryb moge kupic gurami plamiste prosze o pomoc\nsztuczne roślinki to lipa. polecam żywe najlepiej i najtaniej kupić na giełdzie w Krakowie. nie zgadzam się z Landrynką co do sztucznych roślin.Pozdrawiam\nWitam chciałbym dokupić do akwarium jakieś stworzenie ;) Mam tam glnojady, gupiki, welonke i molinezje. Chciałbym cos innego typu rak, konik, czy moze mi ktos doradzić ? Proszę o wiadomość na tomik7@wp.pl


swidnica.gosc.pl → Wiadomości z diecezji → Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże, zapomnij o mnie\nJeśli zapomnę o nich, Ty, Boże, zapomnij o mnie\tprzejdź do galerii\nO. Gołąbek OFM przypominał niezłomną postawę działaczy antykomunistycznego podziemia.\nUroczyste obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych w Kłodzku rozpoczęły się Mszą św. w kościele pw. Matki Bożej Różańcowej, którą sprawował proboszcz parafii o. Gołąbek OFM. - Naszą pamięcią chcemy ogarnąć tych, którzy dla Boga i dla Polski dali najwyższe świadectwo cierpienia, życia, śmierci i nadziei. Żołnierze niezłomni uczyli i uczą nas pięknego, szlachetnego i heroicznego przeżywania życia - mówił w kazaniu.\nOdnosząc się do ostatnich wydarzeń, w trakcie których dochodziło do profanacji kościołów, a w przestrzeni publicznej coraz częściej pojawiały się głosy drwiące z wiary, przypominał, że wartości chrześcijańskie były nierozerwalnie związane z bohaterskimi czynami żołnierzy wyklętych. - Pojawiają się kpiny z pojęcia z grzechu. Więcej - kpiny z ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Jezusa. A to jest również ta moc, która dodawała im sił. Na tej mocy oni opierali swoją niezłomność, nie tylko na cechach charakteru - przekonywał i zastanawiał się, czy żołnierzy wyklętych ucieszyłaby dzisiejsza Polska.\n- Każdy moment przeciwko Bogu i przeciwko świętości zawsze obraca się przeciw człowiekowi. Przewrót teologiczny zawsze idzie w parze z przewrotem antropologicznym. Błąd dotyczący Boga pociąga za sobą błąd dotyczący człowieka, co owocuje błędem dotyczącym życia: być jak Stwórca, decydować o śmierci i o życiu. To, co żyje - zabić. To, co nie żyje - stworzyć. Widzimy, że to jest pycha u szczytu perwersyjnej piramidy cnót - mówił. Odnosząc się do czytań przewidzianych na ten dzień przez Kościół, mówił o tym, że ludzie wierzący mają do wypełnienia szczególną misję, która jest też zobowiązaniem wobec bohaterów tamtych czasów. - Módlcie się również za swoich nieprzyjaciół. Potrzeba więcej modlitwy, więcej świadectwa, aby nie stali się jeszcze gorsi, nie pociągali za sobą innych. Jest to również obowiązek wobec naszych braci i sióstr, którzy własnym życiem zaświadczyli o wierności Bogu i ojczyźnie - zaznaczył.\nPo Eucharystii zebrani udali się pod pomnik Żołnierza Polskiego, gdzie po odśpiewaniu hymnu narodowego delegacje polityków, samorządowców oraz zrzeszeń patriotycznych złożyły kwiaty. Wśród nich był m.in. Tytus Wyczałek, żołnierz Armii Krajowej, prezes Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej obwodu AK ziemi kłodzkiej.\nOrganizatorem wydarzenia były Kłodzkie Stowarzyszenie Społeczno-Historyczne oraz Społeczny Komitet Upamiętnienia Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" w Kłodzku. - Staramy się pamiętać o działaczach naszych lokalnych struktur niepodległościowych. Warto przypomnieć, że Dolny Śląsk stał się po zakończeniu wojny bardzo specyficznym obszarem. Tu przybywali uciekający przed represjami komunistycznego systemu żołnierze. Niektórzy z nich za wszelką ceną pragnęli się ukryć, ale byli też tacy, którzy kontynuowali walkę o wolną Polskę - mówił jeden z organizatorów, przypominając, że na ziemi kłodzkiej działało 22 organizacji niepodległościowych. - Wszyscy ci ludzie nie wyrażali zgody na narzuconą siłą rzeczywistość. Próbowali we własnym zakresie, często niezależnie od struktur, walczyć o resztki wolności. Dla wielu z nich ta walka skończyła się tragicznie. Szczególnie dotkliwie odczuli to członkowie polskiego zrzeszenia WiN, w którego procesie zasądzono bardzo surowe wyroki. Najmłodszy ze skazanych nie miał ukończonych 17 lat - przypominał.\nPo oficjalnych uroczystościach zebrani zostali zaproszeni do kina Kłodzkiego Ośrodka Kultury na spotkanie autorskie i projekcję filmu Sławomira Górskiego "WiN. Ostatnia nadzieja". Przypomnijmy, że w tym roku - ze względu nas ograniczenia sanitarne - termin Biegu Tropem Wilczym, który w wielu miastach naszej diecezji był głównym punktem obchodów Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych, został przełożony na 16 maja.\ndodane 28.02.2021 11:28


dlvcknspvjapirjgvpwLSJgv[OJEWgfpwjSEpfojwPESFJPSkjfp:AKEJFp;AKjf;kAJf;kAJ;skdljAPEK:dj"PAK:jd'p:AKej';KAjf"lkA>jezf'klAJ - recenzja Hyatt Regency Aruba Resort and Casino, Palm/Eagle Beach, Aruba - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Hyatt Regency Aruba Resort and Casino\nHotele w pobliżu The Juggling Fish\nHotele w pobliżu New Image Beauty Spa Aruba\nHotele w pobliżu Bambuddha Foot Spa Aruba\nHotele w pobliżu Escape Room Aruba\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Hyatt Regency Aruba Resort and Casino\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hyatt Regency Aruba Resort and Casino\ndlvcknspvjapirjgvpwLSJgv[OJEWgfpwjSEpfoj... - Hyatt Regency Aruba Resort and Casino\nZnaleziona cena jest o 49% niższa od średniej ceny za noc w tym hotelu (686 USD).\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — recenzja\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — zapytaj autora recenzji: richardsC6730XE\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: joelbunde, General Manager, Hyatt Regency Aruba Resort and CasinoOdpowiedź udzielona 23 sierpnia 2017\nWell.....I don't know quite what to say, hahaha. Must be a mistake in the text of your review, however since I see it was all 5's, looks like you really enjoyed your stay again. We look forward to welcoming you back.\nZobacz wszystkie 4 169 recenzji\nZnaleziona cena jest o 13% niższa od średniej ceny za noc w tym hotelu (817 USD).\nZnaleziona cena jest o 40% niższa od średniej ceny za noc w tym hotelu (522 USD).\nHoliday Inn Resort Aruba - Beach Resort & Casino(Palm/Eagle Beach)(Świetna cena!)\nZnaleziona cena jest o 22% niższa od średniej ceny za noc w tym hotelu (461 USD).\nWyświetl wszystkie oferty (16) od 947 USD\nZnaleziona cena jest o 18% niższa od średniej ceny za noc w tym hotelu (1 148 USD).\nRecenzje (4 169)\n4 169 wyniki\nDoskonałe 2 455\n1 z 6 wśród 4 169 recenzji\nMieszkaliśmy w hotelu Hyatt przez 4 dni.\nMoja pierwsza podróż do Aruby.\nWedług naszych przyjaciół, którzy posiadają własność wakacyjną na wyspie, Hyatt jest tam najlepszym hotelem.\nMuszę zgodzić się po obejrzeniu kilku innych hoteli w okolicy.\nPlaża jest wspaniała, miękki piasek, a obsługa jest nienaganna, jak można się spodziewać w hotelu Hyatt.\nPrzyjechaliśmy tam dość wcześnie i nasz pokój nie był jeszcze gotowy, więc przeszliśmy się do baru na plaży i zjedliśmy rybne tacos... które należy spróbować, ponieważ są bardzo dobre.\nPokój w hotelu był świetny i podniesiono nam standard kiedy się zameldowaliśmy i mieliśmy wspaniałe widoki na ocean.\nPokoje również ładnie odnowione, ale spędzaliśmy w nich mało czasu.\nTereny hotelu były bardzo ładne z wieloma wygodnymi miejscami, również do posiedzenia i odpoczynku.\nPersonel był zawsze miły i bardzo gościnny.\nChoć Hyatt nie jest w centrum.. to jest w rzeczywistości dobra rzecz.\nPo drugiej stronie ulicy od Hyatta (i kilku innych hoteli na tej ulicy) jest pod dostatkiem sklepów, restauracji i nawet 2 centra handlowe... jedno z kinem.\nKoniecznie muszą państwo wybrać się do restauracji Brazilian BBQ, która się tam znajduje.\nByła to jedna z najlepszych, w których byłem.\nSpędziliśmy jeden dzień na zakupach w głównym dzielnicy w centrum. Był to świetny sposób na spędzenie popołudnia,dlatego że było akurat pochmurno tego dnia!\nPolecam to zrobić zwłaszcza jeśli polują państwo na dobrą biżuterię w dobrych cenach.\nJeśli nie byli nigdy państwo na Aruba, to gorąco polecam ten hotel.\nNie będą państwo rozczarowani.\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — zapytaj autora recenzji: danman7000\n2 Dziękujemy, danman7000\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Hyattregencyaruba, Manager, Hyatt Regency Aruba Resort and CasinoOdpowiedź udzielona 7 września 2011\nGreetings from the Hyatt Regency Aruba Resort and Casino. Thank you for your feedback regarding your recent stay and for taking your time to leave a review. I echo your sentiments with regard to our exceptional service team. We are sincerely grateful that you selected Hyatt Aruba, and look forward to welcoming you back home in the near future.\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — zapytaj autora recenzji: lhuggins488\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: DeborahW2255, Guest Relations Manager, Hyatt Regency Aruba Resort and CasinoOdpowiedź udzielona 4 tygodnie(-i) temu\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — zapytaj autora recenzji: julesj66\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — zapytaj autora recenzji: atm888\nHyatt Regency Aruba Resort and Casino — zapytaj autora recenzji: Escape157631


Naruto tom 21 - Nie wybaczę - Masashi Kishimoto (67059) - Lubimyczytać.pl\nCykl: Naruto (tom 21) Wydawnictwo: J.P. Fantastica\t7,52\nHari_Seldon | 2016-12-04\n04 grudnia 2016\tPoczątek wielkiej wyprawy. Tropem „uprowadzonego” Sasuke rusza ekipa złożona z Naruto, Shikamaru, Chojiego, Nejiego i Kiby. Oczywiście na ich drodze staną wojownicy z Kraju Dźwięku…\nTom otwiera scena kontynuująca wątki z poprzedniego odcinka – odejście Sasuke i reakcja Sakury. Niby powinno to być wzruszające, ale mnie osobiście Sakura strasznie tu zirytowała – pokazała, że jest gotowa porzucić wszystkie swoje wartości byle tylko być z Sasuke – wyszła przez na strasznie płytką i naiwną postać. Z przykrością muszę przyznać, że przyznawałem tutaj rację Sasuke jeżeli chodzi o jego komentarz co do całej sytuacji.\nNa szczęście reszta tomu naprawiła pierwsze złe wrażenie. Shikamaru okazuję się tu doskonałym przywódcą, który rozważnie planują całą akcję. Również naprawdę mocne sceny ma tu Choji – czytelnik poznaje tu nie tylko jego nowe techniki walki, ale również przeszłość tego bohatera, w tym początki przyjaźni z Shikamaru. Także przeciwnik Chojiego okazuje się naprawdę potężny, a...\tprzeczytaj całą opinię »\nPoczątek wielkiej wyprawy. Tropem „uprowadzonego” Sasuke rusza ekipa złożona z Naruto, Shikamaru, Chojiego, Nejiego i Kiby. Oczywiście na ich drodze staną wojownicy z Kraju Dźwięku…\nNa szczęście reszta tomu naprawiła pierwsze złe wrażenie. Shikamaru okazuję się tu doskonałym przywódcą, który rozważnie planują całą akcję. Również naprawdę mocne sceny ma tu Choji – czytelnik poznaje tu nie tylko jego nowe techniki walki, ale również przeszłość tego bohatera, w tym początki przyjaźni z Shikamaru. Także przeciwnik Chojiego okazuje się naprawdę potężny, a jego sposób walki pomysłowy – szkoda, że niestety o nim samym nic się nie dowiadujemy, ale wydaje się być odpowiednikiem Chojiego z Kraju Dźwięku.\nRysunki są bardzo dobre – dobrze oddają zmiany fizyczne jakie zachodzą w Chojim podczas walki.\nPodsumowując, tom zaczął się średnio, ale potem zrobiło się bardzo dobrze.\t2\nPrzeczytane, Posiadam\tSeria dojrzewała i stawała się coraz lepsza - prawdopodobnie to jest moment w którym zaczyna zasługiwać na ocenę 9/10. Zdecydowanie dzięki temu fragmentowi historii Naruto stał się moją ulubioną serią mangi.\twartościowa opinia\n2010 rok\tAkcja, akcja i jeszcze więcej akcji. A dzięki temu tomik czyta się zaskakująco szybko i przyjemnie.\twartościowa opinia\n17 lutego 2009\tWspaniała manga. Nic dodać, nic ująć.\twartościowa opinia\nPrzeczytane, Posiadam, Mangi\tksiążek: 262\n24 października 2016\tksiążek: 1068\nJaponia, Przeczytane\tzobacz kolejne z 395 Moja Biblioteczka


Podanie o pracę - Ellicott Dredges\nDziękujemy za czas poświęcony na ubieganie się o rolę w Ellicott Dredges, LLC. Dokładnie sprawdzimy informacje, które nam przekazujesz. Jeśli wybrana zostanie Twoja aplikacja, przedstawiciel Ellicott skontaktuje się z Tobą bezpośrednio telefonicznie lub e-mailem, aby umówić się na rozmowę kwalifikacyjną. Prześlij kopię swojego CV / CV poniżej i upewnij się, że podałeś pełne dane kontaktowe.\nEllicott Dredges szanuje prywatność wszystkich wnioskodawców i zobowiązuje się do przestrzegania przepisów dotyczących prywatności danych. Proszę zobaczyć nasze Polityka prywatności aby uzyskać więcej informacji o tym, jak i dlaczego Twoje dane osobowe będą przetwarzane po przesłaniu, o twoich prawach w związku z nimi oraz danych kontaktowych.\nKrok 1 3\nPrześlij kopie CV i list motywacyjny*\nAkceptowane typy plików: txt, pdf, doc, docx.\nKsięgowośćAdministracyjnyInżynieriaUdogodnieniaSerwis polowyProdukcjaoperacjeCzęści i serwisProdukcjaNabywczySprzedaż i marketingWysyłkaInne\nJak dowiedziałeś się o naszym otwarciu pracy*\nReklamuj sięPolecenie klienta / dostawcyStrona internetowa EllicottZnam pracownika EllicottW rzeczy samejLinkedInAgencja rekrutacyjnaInne\nCzy potrzebujesz sponsora, aby pracować w kraju, w którym znajduje się to stanowisko teraz czy w przyszłości?*\nCzy byłeś wcześniej zatrudniony przez Ellicott Dredges lub jej spółki zależne?*\nCzy jesteś związany umową o zakazie pozyskiwania lub zakazu konkurencji zawartą przez twojego obecnego lub poprzedniego pracodawcę?*\nCzy jesteś uprawniony do pracy w Stanach Zjednoczonych? (Wymagany będzie dowód)*\nWarunkiem zatrudnienia w naszej firmie jest pomyślne zakończenie kontroli przeszłości. Jeśli jesteś najlepszym kandydatem lub zaproponowano Ci zatrudnienie w naszej firmie, czy zgadzasz się na sprawdzenie przeszłości?*\nRozumiem, że Ellicott Dredges, LLC gromadzi i wykorzystuje dane osobowe w celu ustalenia przydatności do pracy i podjęcia decyzji o zatrudnieniu, a także w celu przestrzegania obowiązujących przepisów ustawowych i wykonawczych, takich jak przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące oceny osób poszukujących pracy lub w celu obrony przed roszczeniami na podstawie takich przepisów. Zgadzam się, że jest to konieczne, aby umożliwić Ellicott Dredges, LLC, rozpatrzenie mojej aplikacji i proszę, aby Ellicott Dredges, LLC to zrobiła.\n• Zgadzam się, że wszystkie oświadczenia w tej aplikacji są dokładne i kompletne.\n• Przyjmuję do wiadomości, że jeśli jakiekolwiek informacje przedstawione w niniejszym dokumencie są fałszywe lub wprowadzające w błąd, zatrudnienie może zostać odmówione lub rozwiązane, a każdy potencjalny pracodawca będzie zależał od mojej zdolności do dostarczenia zadowalającego dowodu mojego prawa do przyjęcia i / lub kontynuowania zatrudnienia w firmie zgodnie z z obowiązującym prawem.\n• Rozumiem, że ta aplikacja dotyczy określonego stanowiska, o które się ubiegałam, i musiałabym ponownie złożyć wniosek o wszelkie przyszłe możliwości, które mogłyby się stać.\n• Rozumiem, że wniosek o zatrudnienie nie stanowi oferty zatrudnienia i nie należy go interpretować jako wyrażenia lub domniemania zawarcia umowy o pracę.\nJeśli ubiegasz się o rolę w USA:\n• Zgadzam się, że wszystkie oświadczenia w tej aplikacji są prawdziwe i kompletne\n• Potwierdzam, że jeśli jakiekolwiek informacje przedstawione w niniejszym dokumencie są fałszywe lub wprowadzające w błąd, zatrudnienie może zostać odmówione lub rozwiązane\n• Przyjmuję do wiadomości, że wszelkie potencjalne zatrudnienie będzie zależeć od mojej zdolności do dostarczenia zadowalającego dowodu mojego prawa do przyjęcia i / lub kontynuowania zatrudnienia w firmie zgodnie z obowiązującym prawem\n• Rozumiem, że ta aplikacja dotyczy określonego stanowiska, o które się ubiegałam, i musiałabym ponownie złożyć wniosek o wszelkie przyszłe możliwości, które mogłyby zostać udostępnione\n• Rozumiem, że wniosek o zatrudnienie nie stanowi oferty zatrudnienia i nie należy go interpretować jako umowy o pracę wyrażonej wprost lub dorozumianej\nOświadczam, że jestem kandydatem do pracy wymienionym we wniosku, że przeczytałem, zrozumiałem i akceptuję wszystkie powyższe.\nTak, przeczytałem i wyrażam zgodę na warunki\nPierwszy Środkowy Koniec Przyrostek


ORTHOMOL SPORT PERFORM GRANULAT(24SZT.) - MEDSPORT-POLSKA\nORTHOMOL SPORT PERFORM GRANULAT(24SZT.)\nOrthomol Sport perform jest suplementem odżywczym, który utrzymuje wydajność podczas uprawiania sportu.\nKategorie: ODŻYWKI I SUPLEMENTY, WITAMINY I MINERAŁY Tagi: Magnez, Potas, Wapń, Witamina B12\nORTHOMOL SPORT PERFORM GRANULAT (24 SZT.)\nOrthomol Sport perform jest suplementem odżywczym, który utrzymuje wydajność podczas uprawiania sportu. Witamina B12 i magnez pomagają zmniejszyć uczucie zmęczenia i znużenia. Magnez przyczynia się do równowagi elektrolitowej. Witamina B6, B12 i wapń przyczyniają się do prawidłowego metabolizmu energetycznego. Wapń i potas przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania mięśni. Witamina B6 przyczynia się do prawidłowego metabolizmu białka i glikogenu. Z kofeiną i polifenolami.\nJak długo powinienem przyjmować Orthomol Sport perform?\nProdukt nadaje się do regularnego codziennego spożycia.\nOrthomol Sport perform zawiera kofeinę. Nie jest zalecany dla dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz osób wrażliwych na kofeinę (50 mg kofeiny na dawkę dzienną). Nie wolno przekraczać podanego zalecanego dziennego spożycia. Suplementy diety nie powinny być stosowane jako substytut zróżnicowanej i zbilansowanej diety. Upewnij się, że prowadzisz zdrowy tryb życia. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla małych dzieci.\nCzy są jakieś inne przydatne wskazówki?\nOrthomol Sport perform nie zawiera glutenu ani laktozy. Pij Orthomol Sport perform natychmiast po przygotowaniu.\nJak przechowywać Orthomol Sport?\nW jakich postaciach dawkowania dostępny jest Orthomol Sport perform?\nWymieszaj zawartość jednej saszetki (= 1 porcja) w około 600 ml niegazowanej wody i weź podczas aktywności sportowej. Zalecane dzienne spożycie to 2 porcje, które rozpuszcza się w sumie około 1200 ml płynu.\nSkładniki: Dekstroza, fruktoza, zakwaszacz kwas cytrynowy, chlorek sodu, glukonian wapnia, mleczan wapnia, chlorek potasu, sole magnezowe kwasu cytrynowego, ekstrakt z pestek winogron zawierający polifenole (z Vitis vinifera) (0,8%), aromat, koncentrat barwiący z marchwi, kofeiny (0,2% ), Słodzik sukraloza, chlorowodorek pirydoksyny, cyjanokobalamina.\nNapisz pierwszą opinię o „ORTHOMOL SPORT PERFORM GRANULAT(24SZT.)” Anuluj pisanie odpowiedzi


05.03.2018, 13:38 / Wywiady\nAktorzy,muzycy i szczęśliwa para: Sławomir Zapała i Magdalena Kajrowicz. Wierzą w miłość, rycerzy, ale nie mają czasu oblać się szampanem, by uczcić sukces swojego wielkiego hitu „Miłość w Zakopanem”. Tylko Damosferze zdradzają kto w ich związku odgania chmury, a kto wynosi śmieci.\n06.09.2017, 06:55 / Wywiady\nDzień z Maćkiem Zieniem, projektantem mody\nMaciej Zień ma na swoim koncie wiele znaczących nagród, m.in. Złotą Nitkę, Złoty Wieszak, a jako jedyny projektant znalazł się na prestiżowej liście najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu magazynu Forbes. Sprawdź jak wygląda jego dzień.\n13.09.2016, 10:34 / Wywiady\nMaciej Zień twórca jednej z najbardziej rozpoznawalnych marek odzieżowych w Polsce, kojarzonej z luksusem i elegancją. Szyte z najwyższej jakości materiałów, perfekcyjnie wykończone, bardzo kobiece projekty jego autorstwa zapewniły mu uznanie i grono wiernych klientek. Na kilka dni przed prezntacją najnowszej kolekcji rozmawiamy z Maciejem Zieniem o jego pracy oraz o tym czym nas zaskoczy podczas pokazu.\n12.04.2016, 00:05 / Wywiady\nRozmawiamy: z Aliną Cieszkowską o kapeluszach z dużym rondem, modnych panach i planach stworzenia...\nO kolorach, które siedzą w naszych duszach, kapeluszach z dużym rondem, modnych panach i planach stworzenia muzeum kapeluszy rozmawiamy z Aliną Cieszkowską: ostatnią z rodziny najstarszego, bo liczącego 150 lat klanu kapeluszników. Spotykamy się w jej pracowni/sklepie na warszawskiej Pradze.


OLIWKI - PACHNĄCA OLIWKA o zapachu jaśminowym.\nKatalog » OLIWKI » PACHNĄCA OLIWKA o zapachu jaśminowym.\n» Informuj mnie o aktualizacjach PACHNĄCA OLIWKA o zapachu jaśminowym.\nFarbka akrylowa nr17 seria standard 3,00 zł\nCyrkonie okrągłe hologramowe wzór 78-7 2,00 zł\nCyrkonie okrągłe hologramowe wzór 78-10 2,00 zł\nZestaw oliwek pędzelek z kwiatkami 3x75ml + ... 87,97 zł\nInformuj mnie o aktualizacjach PACHNĄCA OLIWKA o zapachu jaśminowym.\nKwiatki z dziurką słoiczek wzór 66-22