Suka z klasą [Andrew Dilger] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Andrew Dilger Liczba stron: 295\nISBN: 978-83-7985-052-5 Data wydania: 2014-05-28\nTytuł oryginału: DASH: BITCH OF THE YEARCopyright © Andrew Dilger 2011 All rights reservedPolish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014 Polish translation copyright © Małgorzata Małecka 2014Redakcja: Barbara Gębczak-Janas Ilustracje na okładce: Bejo/Shutterstock, Vladyslav Starozhylov/Shutterstock Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz ISBN 978-83-7985-052-5WYDAWCAWydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.com Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.Skład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treściO książceO autorzeDedykacjaPodziękowaniaPrologWrzesieńPaździernikListopadGrudzieńStyczeńLutyMarzecKwiecieńMajCzerwiecLipiecSierpieńWrzesień (znowu)PosłowiePrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nO książceAndrew Dilger przeobraża swoje życie. Rezygnuje z pracy redaktora w Oxford University Press i zostaje wolnym strzelcem. Poza tym zamierza poprosić swoją dziewczynę Sarah o rękę i samemu zorganizować ślub. Na tym jednak jego zapał do wprowadzania zmian się nie kończy – Andrew postanawia spełnić swoje marzenie o posiadaniu psa. Zabiera się do tego w sposób bardzo systematyczny: najpierw wybiera rasę, potem płeć – tej, ściśle mówiąc, nie musi wybierać, bo to oczywiste, że jego towarzysz nie może być suką – a na koniec imię, i dopiero wtedy przystępuje do poszukiwań w pobliskich schroniskach. Okazuje się jednak, że nie tak łatwo znaleźć psa, który sprosta jego oczekiwaniom. W końcu Andrew decyduje się na czworonoga zupełnie niepodobnego do tego, jakiego sobie wyobraził, i przygarnia charcicę, startującą kiedyś w wyścigach medalistkę i zdobywczynię tytułu Suki Roku. Już pierwsza noc Dash – tylko imię psa pozostało z pierwotnych planów – w nowym domu pokazuje, że nie będzie łatwo. Andrew jednak się nie poddaje, co więcej, włącza sukę w przygotowania do ślubu i zamierza jej powierzyć niezwykle ważną funkcję podczas ceremonii – ma podawać obrączki. Czy rok wystarczy, by okiełznać żywiołową Dash, która lubi chadzać własnymi drogami?\nANDREW DILGERTo redaktor i doceniany w brytyjskim świecie literackim poeta, a także miłośnik chartów. Suka z klasą jest jego debiutem prozatorskim. Autor mieszka wraz z żoną Sarah i charcicą Dash w Oksfordzie i pracuje nad kolejną książką.www.dilgerwords.com\nPodziękowaniaChciałbym podziękować następującym osobom za to, że pozwoliły mi wspomnieć o sobie w tej książce: Dilgerom, Peterowi Baileyowi, Ronowi Bicknellowi, Kate Moore, Sarah McCloughry, Tony’emu Ledgerowi, Michaelowi i Lesley Jennigsom, Jenny Berrell, Lynn Ward, Rebecce Vincent i rodzinie Nduka, Samowi i Sorayi George’om, Ashleyom, Mel i Richowi Hare’om, Benowi Glasstone’owi i Markowi Espinerowi. Jestem również niezwykle wdzięczny Ianowi McCarthy’emu i Anthony’emu Godberowi za pierwsze rady dotyczące chartów; Chrisowi Hartleyowi za podpowiedź, która zaoszczędziła mi czasu; Tomowi Coksowi za wskazówkę dotyczącą zdjęcia; Alastairowi Lane’owi, Madelaine Levy, Georgii i Jamesowi Styringom, Simone Foster i Sue Kay za konstruktywny krytycyzm, Isobel Dixon i Jennifer Barclay za czujne nosy, którymi zwietrzyły dobrą opowieść.\nPrologDash stała na stole, dysząc gorączkowo. Była druga nad ranem. Podrapane drzwi, obgryzione oparcia krzeseł, potłuczona doniczka i przegryziony kabel. Podłoga, która jeszcze godzinę wcześniej była tak nieskazitelna, że można by było z niej jeść, teraz wyglądała, jakby ktoś – a raczej coś – naprawdę z niej jadł. Lampa opierała się o ścianę niczym bokser, który nie ma siły stać. Nogi stołu i krzeseł wyglądały, jakby miały wysypkę, i całe kawałki były podgryzione. Zadrapania po jednej stronie drzwi wydawały się dziełem tygrysa szablozębnego. Albo tyranozaura. Wystarczyła mi chwila, żeby ogarnąć to wszystko wzrokiem. Ze zdumienia i przerażenia moje oczy zrobiły się okrągłe. Zauważyłem, że jedynym ocalałym przedmiotem, jedyną rzeczą w całym pokoju, której nie dotknęła wściekła i gwałtowna napaść, było psie legowisko w kącie. Zawsze marzyłem o psie. Psy to wolność, przepustka do uganiania się po polach i dni spędzanych na świeżym powietrzu. Przyjaciel, ale też zabawka – coś, co można ukształtować na idealnego towarzysza, pierwotna więź z naturą, z tym, co w życiu naprawdę jest ważne. Posłuszny i wierny, od początku do końca. Ogon pracujący jak wycieraczka samochodowa, różowy jęzor, wilgotny nos i rozradowane spojrzenie. Jaki chłopiec nie chciałby, żeby w jego życiu pojawił się taki żywioł? Ale trzydziestosiedmioletni facet? I emerytowany chart wyścigowy? Miałem się właśnie dowiedzieć, co z tego wyniknie. Pierwsze, czego się dowiedziałem, było to, że o niczym nie mam pojęcia.\nWrzesieńJak doszło do tego, że chart demolował dom o drugiej w nocy? Wszystko z powodu pracy. Po przepracowaniu czterech lat jako redaktor w Oxford University Press zrezygnowałem ze stanowiska, żeby zacząć pracować na własny rachunek. Miałem odtąd spędzać całe dnie w domu. Dlaczego zatem nie postarać się w końcu o psa, o którym zawsze marzyłem – psiego współpracownika, który zwijałby się w kłębek pod moim biurkiem? Sarah, moją dziewczynę, poznałem również dzięki pracy. To ona zauważyła ogłoszenie o charcie; ona przyniosła ogłoszenie do domu; i to ona chciała, żebym spełnił swoje marzenie z dzieciństwa. Jednak, chociaż bardzo mnie korci, nie mogę zrzucać całej winy na pracę. A już na pewno nie na Sarah – jest po prostu zbyt urocza. Kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, oczarowała mnie jak żadna inna kobieta wcześniej. Nie mogłem uwierzyć w to, że jest wolna. Bo nie była, tak do końca. Jej uroda stawiała ją poza moim zasięgiem – ten malutki nosek i wystające kości policzkowe mogły pewnie przyprawić o bezsenność niejednego samotnego mężczyznę. Nie, całkowitą winę za tę klęskę biorę na siebie. To ja byłem głupcem, który tak bardzo marzył o psie… Marzył o psie, a skończył z utytułowanym chartem. Być może to dziwne, ale najpierw pojawiło się imię, a potem pies. Wiedziałem, że musi być krótkie i dynamiczne – takie, żebym nie czuł się zakłopotany, wołając psa w parku. Na liście finalistów znalazły się Spook, Nelson, As i Tytus. Wszystkie brzmiały, jakby należały do macho (może trochę za bardzo przypominały ksywy pilotów myśliwców), ale w końcu zdecydowałem się na imię, które Oksfordzki Słownik Języka Angielskiego definiował zarówno jako „ruszyć gdzieś w pośpiechu”, jak i „znak graficzny zapisywany w postaci poziomej kreski”. Dash. W jednej z książek poświęconych psom odradzano nadawanie im jednosylabowych imion (psy nie zrozumieją ich z daleka), ale doszedłem do wniosku, że jeśli będę krzyczał „DA-ASH!”, to powinno się udać. Poćwiczyłem nawet w ogrodzie, wrzeszcząc wybrane imię i prosząc Sarah, żeby sprawdziła, jak mnie słychać. Sąsiedzi pewnie się zastanawiali, co za przedstawienie odgrywamy, ale moja dziewczyna, stojąca pośród grządek, w końcu uniosła kciuki w triumfalnym geście. I tak, w ten cudownie pokrętny sposób, musiałem jeszcze tylko znaleźć psa, który pasowałby do imienia. Wybór wydawał się prosty: kupić albo adoptować. Ale ile w ogóle pies kosztuje? Taki z rodowodem jest pewnie droższy od nierasowego, ale czy chodzi tu o dziesiątki czy setki funtów? Wiedziałem, że kundle są zdrowsze i bardziej rozrywkowe, ale nie mogłem się wyzbyć wrażenia, że psy rodowodowe mają historię, pochodzenie, rodzinę. Jednym słowem rodowód. Szlachetniej jest zaadoptować psa. No i nic to nie kosztuje, co przemawiało do mnie, jako właściciela jednoosobowej firmy, który musiał walczyć o zlecenia i liczyć się z każdym groszem. Kolejny dylemat: lepiej sprawić sobie szczeniaka czy dorosłego psa? Jako najmłodszy spośród trzech braci zdążyłem się przyzwyczaić, że wszystko, co miałem, odziedziczyłem po innych: począwszy od zabawek, a na przyjaciołach skończywszy. Miałem zatem okazję stać się naprawdę pierwszym i jedynym właścicielem jakiegoś psa. Z czym właściwie wiąże się wychowywanie szczeniaka? Jak trudne może się to okazać? Porozmawiałem ze znajomym, który kilka miesięcy wcześniej wziął szczeniaka cocker-spaniela. Po tym, jak usłyszałem o lecie, które upłynęło pod znakiem zasiusianych i zabrudzonych dywanów, oraz gryzieniu wszystkiego, od butów po rachunki, stwierdziłem, że mam wystarczająco dużo na głowie i nie chcę, żeby moje nowe przedsięwzięcie zeszło na psy. Zaadoptuję odchowanego psa i zapewnię mu nowy dom. Tak będzie tanio i szlachetnie, a nawet jeśli stracę przez to kilka szczenięcych lat, to – w ramach pocieszenia – od razu będę miał psa w kwiecie wieku. Ani się obejrzę, a będziemy ścigali się po polach. No i jeszcze rasa – najlepsze w tym wszystkim. Mówi się, że pies wygląda jak jego właściciel, albo, co gorsza, działa to w drugą stronę. Kim byłem zgodnie z tą opinią? Prawie metr osiemdziesiąt wzrostu, łysy, o bystrym spojrzeniu, mały okrągły nos, chudy, żeby nie powiedzieć kościsty… Wydawało mi się, że nie ma takich psów, a nawet gdyby się trafił jakiś o takim wyglądzie, nie przetrwałby jednej zimy. Rozważyłem swoją sytuację. Chociaż zostałem wolnym strzelcem, to planowałem pracować w pełnym wymiarze godzin, co oznaczało, że mojemu psu musi wystarczyć kilka spacerów dziennie. Zatem spaniele i teriery odpadały. Należało także wziąć pod uwagę aspekty praktyczne. Szeregowy dom, który pełnił jednocześnie funkcję mojego miejsca pracy, był niewielki. Miał wprawdzie przyjemny ogród z trawnikiem, na tyle jednak krótki, że ledwie można było w nim rzucić piłką tenisową. Czyli żadnych retrieverów. Doszedłem do wniosku, że psu będzie najwygodniej w niewielkiej oranżerii – ciepłej o poranku i nieco chłodniejszej po południu. Zdążyłem już nawet wybrać miejsce na legowisko – kąt przy kaloryferze. Był stamtąd wygodny dostęp do ogrodu, a terakota na podłodze wydawała się praktyczna w razie wypadków. Pomieszczenie z przeszklonymi drzwiami było jasne i przestronne. Z oranżerii rozciągał się miły widok, gdyby pies lubił się wylegiwać. Oczywiście Sarah powinna mieć swój udział w wyborze psa. Zdawałem sobie sprawę z symbolicznej wymowy tego wspólnego zobowiązania. Mieszkaliśmy już razem… kolej na psa, a nawet – rany! – małżeństwo. Nie, żebym coś miał przeciwko małżeństwu. Po prostu udało mi się dożyć słusznego wieku trzydziestu siedmiu lat i nigdy mi się nie przytrafiło. Tak naprawdę nawet podobała mi się ta instytucja – a zwłaszcza wizja ślubu z Sarah. Kobiety takie jak ona nie trafiają się często i z pewnością była warta tego, żeby się jej trzymać. Musiałem tylko zdobyć się na odwagę i zdecydować na jakieś dostatecznie wyjątkowe oświadczyny. To, że mając trzydzieści pięć lat, mogła nie mieć ochoty na zamążpójście, nawet przez myśl mi nie przeszło. A wracając do rasy. Dość wcześnie w trakcie naszych rozmów pojawił się temat sierści, a zaraz po nim kwestia zapachu. Sarah bardzo zależało, żeby nasz nowy ulubieniec nie miał włosów dłuższych niż ona i nie roztaczał nieprzyjemnej woni, kiedy będzie mokry lub zabłocony. Zatem odpadały charty afgańskie i wszystkie rasy tybetańskie (shih tzu, lhasa apso itp.). Nie miałem nic przeciwko temu, bo nie uśmiechały mi się regularne strzyżenie psiej sierści czy codzienne kąpiele. Skonsultowałem się z książką All-Colour Book of Dogs – ulubioną lekturą z dzieciństwa i przydatnym przewodnikiem po niemal wszystkich rasach psów pod słońcem. Po kilku dniach namysłu zawęziłem wybór do trzech kandydatur: wyżła weimarskiego, basenji i starego poczciwego whippeta. Wyżeł weimarski to taki psi rolls-royce. A dokładniej rolls-royce silver ghost. Szlachetny pies myśliwski o szarej sierści. Moja nauczycielka plastyki miała dwa weimarczyki – jednego z bursztynowymi i jednego z błękitnymi oczami. Pozwalała im biegać po szkolnym boisku. Pamiętam, że wydawały mi się wyjątkowe. Były spore – potrafiły przewrócić mniejsze dzieci. W mojej książce o psach napisano, że „żaden spacer nie jest zbyt długi dla tych nadpobudliwych psów, które często przyprawiają swoich właścicieli o wyczerpanie”. Nie chciałem bywać wyczerpany; chciałem się przewietrzać. Kandydat numer dwa. Basenji był dla kontrastu umiarkowanej wielkości. Z pewnością nietypowy, ze sterczącymi uszami i ogonem zwiniętym niczym precel. Ten pies jest tak dziwaczny, że nie szczeka. Zamiast tego wydaje z siebie dźwięk przypominający jodłowanie i czyści się jak kot. Książka opisywała go jako „aktywnego, energicznego, ale nieco powściągliwego”. Czy to oznaczało, że jest po prostu nieprzyjazny? Czy będzie kręcił nosem na tańszą karmę albo, co gorsza, niedoświadczonego właściciela, takiego jak ja? A teraz kandydat numer trzy, whippet, czyli chart angielski. Zawsze lubiłem tę rasę. Moi rodzice pochodzili z północnej Anglii, która kojarzy się z wełnianym kaszkietem, górnikami i niewielkimi psami gończymi, nazywanymi „końmi wyścigowymi dla biedaków” – ten niewielki pies gończy jednoznacznie się kojarzył. Jest cichy, łagodny i zaskakująco pojętny w kwestiach higieny. No i to, co najlepsze: „uwielbia spać przez większą część dnia”. Znalazłem odpowiednią rasę. Pozostawała jedynie kwestia płci. Oczywiście musiał to być facet. Nawet jeśli rasa nie należała do typowo męskich, to zawsze wyobrażałem sobie, że będzie to samiec. Dorastałem, czytając książki i oglądając filmy o psich bohaterach, takich jak Gnasher, Muttley, Shep, Old Yeller i Hong Kong Phooey. Nawet pies tak zwiewny i kobiecy jak Lassie był facetem. Tak, widziałem nas w myślach: dwóch łobuzów, mających tylko siebie do towarzystwa od dziewiątej do siedemnastej. A potem rundka po pobliskich parkach albo przebieżka po okolicznych lasach, z daleka od biurka, w każdym tego zwrotu znaczeniu.Oczywiście, snując te wszystkie plany, nie wziąłem pod uwagę, że miały zostać zrewidowane przez wybór, jaki oferowało konkretne schronisko. Poszukiwania zacząłem w Cotswolds – dogodnie położonym, bo podrzucałem Sarah na wieczór panieński, który miał się odbyć w okolicy. Ponieważ uzgodniliśmy kryteria wyboru, nie miała nic przeciwko temu, żebym sam odwiedził schronisko. Skrycie cieszyłem się, że to ja, jako pierwszy, zobaczę naszego psa. Zgodnie z planem tylko podrzuciłem Sarah, przywitałem się z jej przyjaciółkami i nie przeszkadzając im, wcisnąłem gaz i ruszyłem do schroniska. Po drodze minąłem kobietę wyprowadzającą trzy biało-beżowe whippety, co wziąłem za dobry znak. Na miejscu wypełniłem w recepcji formularze. Potem czekało mnie pierwsze rozczarowanie. Dowiedziałem się, że nawet jeśli znajdą „tego właściwego”, mogą minąć dwa tygodnie, nim będę mógł zabrać go do domu. Najpierw musielibyśmy zostać sprawdzeni. Czy ja i moja partnerka będziemy odpowiedzialnymi właścicielami? Czy nasz dom, ogród, a nawet styl życia będą odpowiadały psu? Czy będziemy brali pod uwagę jego dobro? W swojej naiwności sądziłem, że będę mógł założyć obrożę szczęśliwemu psiakowi i od razu go zabrać. Cóż, trzeba uzbroić się w cierpliwość. Kojce znajdowały się na końcu ścieżki, za głównym budynkiem. Najpierw młoda pracownica schroniska poinstruowała mnie, jak mam się zachowywać – „Proszę nie karmić ani nie drażnić psów”, „Jeśli zobaczy pan takiego, który się panu spodoba, proszę zapisać jego imię i numer” – a potem przeszedłem na coś w rodzaj wybiegu, dookoła którego rozmieszczono kilka drewnianych i betonowych budynków. To tutaj wszystko miało się rozegrać, oto teatr dla moich marzeń. Przez pół godziny oglądałem tylko kundle, z których większość wyglądała, jakby były krzyżówką owczarka niemieckiego z inną rasą, i sporo przygnębionych staffordshire bulterierów. Kilka chartów nieśmiało podbiegło do krat. Przypominały raczej jelenie niż psy. Za bardzo kościste i o wiele, wiele za wysokie. Zupełnie, jakby zabierać na spacer drabinkę. Pozostałe psy miały już imiona – nadane przez poprzednich właścicieli, albo, jeśli przywieziono je bez imienia, przez schronisko. Niewiele z nich miało ochotę na zabawę albo sprawiało wrażenie choćby trochę szczęśliwych. I ani jednego whippeta. Czy miałem ochotę uratować któregoś z tych nijakich nieszczęśników? Całe miesiące miną, nim wyjdzie taki z dołka… a może nigdy mu się to nie uda? Doszedłem do ostatniej klatki. Z jakiegoś powodu miałem dobre przeczucie. Były tam dwa psy, oba podeszły do prętów. Ten wyższy, długowłosy rudy seter, szybko wrócił do legowiska. Mniejszy był pogodnym, niewielkim skundlonym terierem. Niemal cały biały, z czarną plamką przy oku, szczekał i kręcił się, lizał moje palce i wydawał się zachwycony tym, że przystanąłem, żeby się przywitać. Obserwowałem go przez kilka minut. Przez cały ten czas prezentował się od najlepszej strony, starając się wyglądać na dobrze ułożonego, żwawego i chętnego do zabawy. Od czasu do czasu wracał do kojca i go obwąchiwał. Na moje gwizdnięcie lub pstryknięcie palcami natychmiast ustawiał się na baczność. Z nim nie byłoby kłopotów z wyegzekwowaniem posłuszeństwa. Miałem przed sobą małego zwierzaka z zainstalowanym oprogramowaniem. Nie był to whippet, ale był schludny, czujny i z pewnością będzie wdzięczny. Podobało mi się też jego imię: Komar. Czując, że podróż jednak się opłaciła, zapisałem numer Komara i zacząłem się rozglądać za pracownicą schroniska, żeby powiadomić ją o moim wyborze. Zgodnie z procedurami młoda kobieta wróciła z biura z teczką. – Chętnym do adoptowania przedstawiamy historię psa, zanim zdecydują się zapewnić mu nowy dom. Świetnie, pomyślałem, może jesteśmy spod tego samego znaku? – Komar miał dotąd dwa domy – zaczęła. – Bardzo potrzebuje troskliwego i doświadczonego opiekuna. Poczułem się rozczarowany. Okazało się, że Komar sprawia „problemy”. Zaczepia prawie wszystkie psy, sieje zniszczenie w domu, ma skłonności do chronicznego lęku separacyjnego i zazdrości. Krótko mówiąc, pies Baskerville’ów w miniaturze. – A wydawał się taki słodki – stwierdziłem. – Bo taki jest – odpowiedziała kobieta pokrętnie. Znałem swoje ograniczenia – może i byłem troskliwy, ale na pewno nie doświadczony. Za sprawą ojca całe moje doświadczenie z dzieciństwa w kwestii posiadania zwierzaka w domu ograniczało się do hodowania świnek morskich. A raczej zbierania liści mleczu do worków i zanoszenia ich do garażu. Trzy spore klatki zamieszkiwało nie mniej niż czternaście piskliwych futrzaków – w każdym kolorze i rozmiarze, od gładkich szczurów wodnych do wielokolorowych modniś z sierścią układającą się w rozetki. Czasem wyjmowaliśmy jedną z nich z klatki i pozwalaliśmy jej buszować po ogrodzie. Ale co do problemów wychowawczych… No cóż, to były świnki morskie. A świnki morskie są albo radosne, albo chore. Jeśli chorowały, zostawiało się je w spokoju, żeby im się polepszyło. Jeśli im się nie polepszało, to na pocieszenie było jeszcze trzynaście pozostałych. Wiedziałem, że Sarah też nie jest zbyt doświadczona w kontaktach ze zwierzętami. Jedynym zwierzakiem, jakiego miała w dzieciństwie, była biała koza, która zastępowała kosiarkę na wioskowym boisku. Rozważyłem perspektywę resocjalizacji Komara i muszę wyznać, że ogarnęła mnie niechęć. To nie był Dash i nie miał w sobie wystarczająco dużo Dasha, żeby zagwarantować mi powodzenie. Wolnym krokiem wróciłem na parking. Być może te poszukiwania miały się okazać trudniejsze, niż mi się wydawało. Ale nie zamierzałem się zniechęcać. Whippet, terier, a nawet wilczarz irlandzki, jeśli zajdzie taka potrzeba. Pies, którego imię już wybrałem, gdzieś tam był – musiałem go tylko znaleźć.Kilka dni później wznowiliśmy poszukiwania. Tym razem ja i Sarah ruszyliśmy na nie jako para. Miałem nadzieję, że zademonstrujemy w ten sposób jednomyślność i zwiększymy szanse na adopcję. Kto potrafiłby się oprzeć tak zrównoważonym potencjalnym opiekunom? Wybraliśmy schronisko położone bliżej Oksfordu. Na miejscu odkryliśmy, że chociaż schronisko jest otwarte, to nie ma w nim psów. Wszystkie zostały poddane kwarantannie z powodu epidemii kaszlu kenelowego. Siedzieliśmy w ponurym baraku biurowym, przeglądając zawartość powpinanych do segregatora koszulek ze zdjęciami internowanych psów. Fotografie wszystkich choć trochę sensownych zwierzaków opatrzono już nalepką „zarezerwowany”. – Czy miewają państwo whippety? – spytałem kobietę siedzącą za biurkiem. – Nie, niezbyt często – odpowiedziała. – Czasami trafia się jakiś chart… wie pan, kiedy przestaje brać udział w psich wyścigach. Do domu jechaliśmy przygnębieni. Siedziałem przygarbiony w fotelu pasażera, zastanawiając się, jak znaleźć odpowiedniego psa… albo w ogóle jakiegokolwiek. Być może nadeszła pora, żeby zmienić taktykę – jeszcze raz przekartkować książkę o psach. Skoro nie ma whippetów, to jaka rasa plasuje się na drugim miejscu? Pod względem wielkości pewnie pasowałby foxhound. To w końcu również pies gończy. Zaznajomiłem się z jego opisem, ale mnie nie zachwycił. Poza tym niepokoiło mnie trochę, że kiedyś tej rasy psów używano do polowań na lisy. Nigdy nie byłem zagorzałym moralistą, ale zdecydowanie nie chciałem uchodzić za człowieka, który spędza weekendy, najeżdżając wsie. Zainteresowałem się więc krótkowłosym owczarkiem collie. Krótka sierść, średnia budowa… a do tego mądry. Wyczytałem w swojej książce, że „jest łatwy w tresurze, łatwy w obejściu i łatwo się z nim mieszka”. Nietrudno tu dostrzec dominującą cechę. W opisie rasy – nieco w stylu Geralda Durrella – znalazłem informację, że te psy „są przyjazne dla dzieci i innych zwierząt”. Czy to tej rasy szukaliśmy? Już wyobrażałem sobie, jak mówię: „Nie, nie, to krótkowłosy collie”, kładąc nacisk na słowo „krótkowłosy”. Ponownie zabrałem się do poszukiwań. Tego samego popołudnia znalazłem schronisko, które specjalizowało się w owczarkach collie i znajdowało się godzinę jazdy od mojego domu. No i proszę. Cierpliwość się opłaciła. Sarah i ja umówiliśmy się na wizytę w sobotę rano i tuż po dziewiątej znaleźliśmy się w recepcji, gdzie stał okrągły stolik, kilka krzeseł i leżała sterta ulotek oraz czasopism poświęconych owczarkom collie. Wypełniliśmy formularz, wysłuchaliśmy wskazówek. Niczym kartę dań wygłodniałym gościom w restauracji, podano nam folder z psami przebywającymi w schronisku. Przejrzeliśmy go – mnóstwo uroczych zdjęć, ale żadnego krótkowłosego collie. Może jest jakiś folder z „ofertami specjalnymi”? – Nie – usłyszeliśmy beznamiętną odpowiedź. – Tu są wszystkie psy, jakie mamy w schronisku. Posłałem Sarah pytające spojrzenie. Los może wybierać kręte ścieżki i czasem trzeba na nie wkroczyć. I tak postanowiliśmy zrobić. Pierwszym psem, którego wybraliśmy, był piękny czterolatek. – Jest do wzięcia? – spytaliśmy nerwowo. – Tak, ale jest głuchy, biedactwo. Oczywiście, jeśli są państwo chętni, można się nauczyć języka migowego psów. Języka migowego? Nawet o zakładaniu obroży i smyczy mieliśmy jedynie niejasne pojęcie! Wybraliśmy zatem inne zwierzę o przyzwoitym życiorysie i wyszliśmy na zewnątrz, żeby na nie zaczekać. Przyprowadzono je do nas na dziwaczną randkę w ciemno, żebyśmy mogli przespacerować się z nim po skrawku trawy. Na końcu smyczy, z nosem przyklejonym do ziemi, jakby w poszukiwaniu niewidzialnego, zdalnie sterowanego samochodziku, szedł pies, który mógł stać się nasz. Co lepsze, mogliśmy go zabrać tego samego dnia. Typowy border collie: pies roboczy i pies robotnika. On ciągnął, my ciągnęliśmy… czasem nawet w tym samym kierunku. W połowie trawnika zatrzymał się, żeby unieść nogę, odsłoniwszy coś, co można opisać jedynie jako wyborowe salami. Sarah zamarła z otwartymi ustami, a potem wybuchła śmiechem. Ja tylko patrzyłem, zdumiony. Pięć minut później oddaliśmy go, delikatnie odmawiając adopcji. Czułem się niezręcznie. Był zbyt wielki, zbyt silny, zbyt samczy. Prawdę mówiąc, miałem już dosyć szukania. Dosyć szukania i porażek. Całe to doświadczenie okazało się klapą. Miałem ochotę się rozpłakać.Następnego wieczoru, po całym dniu pracy, zszedłem na dół i przy drzwiach oranżerii wpadłem na Sarah. – Mam coś dla ciebie – oznajmiła. – Tak? Co? Wprowadziła rower do szopy w ogrodzie i dopiero potem weszła do domu. W ręku trzymała złożoną kartkę. – Wisiało na tablicy ogłoszeń u mnie w pracy. Zobacz, co o tym sądzisz. – Uśmiechnęła się niepewnie. – Chyba nie powinnam była tego zdejmować, ale chciałam, żebyś miał prawo pierwokupu. Było to niewielkie ogłoszenie. Na górze ktoś napisał czarnym markerem małymi i wielkimi literami: „PRoSZĘ, CZy Możesz mi Dać Dom?”. Całość była pisaną w pierwszej osobie, gorącą psią odezwą do reszty świata: „Nazywam się Beautiful Energy. Biegałam w gonitwach na stadionie w Oksfordzie. Teraz, z powodu kontuzji, nie mogę już brać udziału w wyścigach… Jestem pewna, że będę świetnym zwierzakiem domowym”. Niżej podano wiek („trzy i pół”), płeć („suka”), kolor („czarna z białą klatką piersiową”), wagę („25 kilo”) i usposobienie („bardzo przyjazna”). Zainteresowanych proszono o kontakt z Peterem, jednym z ochroniarzy, który mógł udostępnić zdjęcia psa. Niepoprawne pisownia i interpunkcja czyniły tę prośbę jeszcze bardziej szczerą i rozpaczliwą. Poczułem dreszcz, jaki towarzyszy przeświadczeniu, że wzywa nas przeznaczenie. Ten chart pojawił się znikąd – mała czarna suczka z talentem do autopromocji. Muszę przyznać, że nastawiłem się już na samca, ale może dałbym sobie radę z suczką? Próbowałem przypomnieć sobie wszystkie suczki, o których czytałem lub te widziane w filmach czy telewizji. Do głowy nie przychodziła mi ani jedna. Czy to oznaczało, że nie można się z nimi dobrze bawić? A jeśli mają swój psi odpowiednik wylegiwania się na kanapie z magazynami ilustrowanymi czy malowania paznokci, i tak spędzają czas? Był jeden sposób, żeby się tego dowiedzieć. Na dole ogłoszenia zapisano numer komórki, postanowiłem zadzwonić zaraz po obiedzie. Przeczekałem jeden sygnał, drugi, trzeci, czwarty… – Halo? – Halo – odezwałem się pewnym głosem. – Mam na imię Andrew. Moja dziewczyna zobaczyła w pracy ogłoszenie. O psie. Dzwonię w sprawie psa. – To suka – sprostował mój rozmówca z mocnym oksfordzkim akcentem. – Dobrze. Tak. Nic nie szkodzi. – Zbagatelizowałem sprawę. – Zatem, eee, ona jest chartem. – Taaa. Mała ślicznotka… nieźle biega. Ale miała kontuzję, naciągnęła mięsień, jeden z tych dużych w tylnej łapie, wie pan. Straciła kilka sekund na dystansie i już nie potrafi tak szybko wystartować. Biega, ale nie nadaje się do wyścigów. – Aha, rozumiem. To… czy mogę ją zobaczyć? – spytałem. – Mam zdjęcia – odparł Peter. – Teraz mieszka u trenera. Może pan obejrzeć zdjęcia. Powiedziałem, że bardzo chciałbym je zobaczyć. Obiecałem, że zadzwonię do Rona, trenera, i poproszę go, żeby przywiózł psa na Oxford Greyhound. Tymczasem Peter miał odwiedzić nas w domu, żeby sprawdzić, czy nadaję się dla psa, jego psa. Jak się okazało, to on był właścicielem Beautiful Energy. Ilekroć mówiłem o psie, on za każdym razem mnie poprawiał: „Suka. To suka”. Pod koniec naszej rozmowy wbiłem to sobie do głowy i brzmiałem jak rasowy gangsta-raper. W kącie salonu Sarah tłumiła śmiech. Umówiłem się z Peterem i wydałem z siebie triumfalny okrzyk. Potem był telefon do Rona. Jak zdążyłem się zorientować, hodowcy chartów potrafią być bardzo bezpośredni. Żyją wyłącznie gonitwami, w sposób, którego nie doceni żaden przeciętny właściciel psa. Ron, jak się okazało, był bardzo uczynny. Tak, mógł przywieźć suczkę na stadion w środę. I tak się tam wybierał, a jeden dodatkowy pies w furgonetce nie stanowi problemu. Mieliśmy się spotkać z nim i Peterem przed gonitwą. Suczka nie będzie brała udziału w wyścigu, ale można ją umieścić w jednym z kojców przy torze wyścigowym wraz z innymi psami, żaden problem. Możemy ją obejrzeć i się zastanowić. Nie ma sprawy. I o to chodziło! Wreszcie byliśmy umówieni z Dash. Z podekscytowania i wdzięczności przytuliłem i ucałowałem Sarah. Pewnie zachowałbym się tak samo wobec Rona i Petera, gdyby u nas byli. Dwa dni później wpadł Peter. Niskawy mężczyzna po pięćdziesiątce, łysy, z gęstymi siwymi wąsami, przez które wyglądał tak, jakby nieustannie się uśmiechał. Nie chciał herbaty, kawy, piwa, wina ani nawet wody. Przysiadł na kanapie, nie mogąc się doczekać pokazania nam zdjęć. Mówił, że jeśli nie ma nocnej zmiany, chodzi na stadion w każdą środę i sobotę, żeby pomagać Ronowi lub po prostu śledzić gonitwy. Beautiful Energy dała mu powody do dumy i zarobiła na siebie z nadwyżką. Jeśli nie znajdzie suczce dobrego domu, to opłaci jej pobyt u Rona do czasu, aż wyda ostatnie tchnienie. Przytakiwałem z powagą i przyglądałem się zdjęciom. Na obu widać było podium dla zwycięzców na torze wyścigowym – uśmiechnięte twarze, puchary, światło reflektorów, a w samym środku chart okryty oblamowanym złotem płaszczem. – Suka Roku – stwierdził z dumą Peter. – W domu mam jej trofeum, powinienem był je przynieść. A więc była prawdziwym championem. Tak też wyglądała – stojąc na czterech łapach, wysunięta do przodu, jakby szykując się do kolejnego okrążenia. Czarna jak smoła – aż trudno było dostrzec jej oczy – ale na piersi miała biały pasek przypominający świeżo wyrysowaną linię boiska. Wyglądała, jakby pazury również zanurzyła w białej farbie, a biały koniuszek ogona płonął niczym koniec lontu. Była znacznie mniejsza niż smutni samotnicy – zdałem sobie sprawę, że to były samce – których widziałem w schronisku. Peter przerwał milczenie: – Moja córka nadała jej imię. To ona. – Pokazał kolejne zdjęcie, na którym ośmio-, może dziewięcioletnia dziewczynka przytulała psa. – Beautiful Energy, tak? Niezłe imię – stwierdziłem. – Bardzo dystyngowane. – Rozmyślałem, jak idiotycznie będę się czuł, wykrzykując je pełnym głosem w parku. Potem, klasnąwszy w dłonie, Peter obwieścił, że nadeszła pora obejrzeć potencjalny nowy dom dla charcicy. Przeszliśmy przez kuchnię do oranżerii. – Pomyślałem, że tu będzie najlepsze miejsce na legowisko – powiedziałem, wyciągając rękę w stronę kaloryfera. Zaaprobował mój wybór. Czas na ogród. Obeszliśmy go dookoła, a Peter zatrzymał się przy ogrodzeniu. – Z tamtej strony jest w porządku, ale z tej jest trochę za niskie. – Wskazał na sięgający mu do piersi płot z drucianej siatki, który odgradzał nas od sąsiadów. – Charty potrafią podskoczyć nawet metr osiemdziesiąt w górę – dodał. – Ale chyba nie bez porządnego rozbiegu. – Próbowałem uniknąć konieczności przekształcenia naszego ogrodu w więzienny spacerniak. – Będzie pan potrzebował czegoś tutaj – obwieścił, wskazując na koniec ogrodzenia, za którym zaczynało się przejście między dwoma domami. – Ma pan na myśli furtkę? – spytałem z nadzieją, że właśnie o to mu chodziło. – Taaa, żeby się nie przyzwyczaiła do wędrówek po sąsiednich ogródkach. Czy któryś z sąsiadów ma kota? Odpowiedziałem, że nie sądzę, ale przyznałem mu rację, że powinniśmy tu pewnie zamontować furtkę. Poza tym nie widział konieczności innych zmian. Nasze następne spotkanie miało się odbyć na torze, w towarzystwie psa… a raczej suki.Stadion do rozgrywania psich gonitw Oxford Greyhound to perełka w samym sercu Cowley – położonej na południowy wschód od starego miasta dzielnicy, która była świadkiem dynamicznego rozwoju i dramatycznego załamania przemysłu motoryzacyjnego oraz powstawania centrów naukowych i handlowych. Zamieszkują ją przeróżni ludzie: niechlujni studenci, lewaccy akademicy, właściciele furgonetek, z których sprzedaje się kebaby, młodociani amatorzy wyścigów – cała panorama ciemniejszych stron życia. W umówioną środę wjechaliśmy na stadion bramą zarezerwowaną dla personelu i VIP-ów. Peter czekał w rogu parkingu, prezentując swój wąsaty uśmiech. Poprowadził nas obok toru wyścigowego – pierwszy raz oglądaliśmy coś takiego – na otwartą przestrzeń na wprost głównej trybuny, gdzie zaparkowało kilkanaście furgonetek. Nadszedł czas, żeby poznać Rona i Beautiful Energy. Ron okazał się dżentelmenem. Lekko przysadzisty, trochę powłóczył nogą; widać było, że przeszedł niejedno – i w życiu, i na torze. Miał ochrypły głos, który upodabniał go do sympatycznego kombinatora. Czy zastanawiał się, dlaczego chcemy wziąć charta? A dlaczego mielibyśmy nie chcieć? Ron twierdził, że to wysportowane bestie, które będą biegły, dopóki serce im nie stanie. Są posłuszne i nadzwyczajnie czyste. Zapewniały mu byt. Beautiful Energy opisał jako „pierwszej klasy sukę i cholernie dobrego biegacza”. Odsunął drzwi czarnej furgonetki i zaprosił nas, żebyśmy zerknęli do środka. Wnętrze zostało przerobione i wyposażone w klatki do przewożenia psów, od podłogi aż po dach. W każdej klatce było wystarczająco dużo miejsca, żeby pies mógł się w niej ułożyć, spoczywając na zadzie niczym sfinks. – Oto i ona – zachrypiał, wskazując na klatkę w najniższym rzędzie. Czarna suczka spojrzała na nas, a potem postawiła uszy. Wystawiła nos przez kraty i zaczęła węszyć. Dwoje czarnych oczu wpatrywało się w moje, jakby rozumiała, co się dzieje. Potem Ron otworzył niewielkie siatkowe drzwiczki i jednym sprawnym ruchem zapiął na szyi suczki szeroką skórzaną obrożę. Kiedy wyskoczyła z furgonetki, ja i Sarah dostrzegliśmy, że jest o wiele dłuższa, niż nam się wydawało na podstawie zdjęć. Jakby chcąc pokazać, że potrafi być też wysoka, natychmiast stanęła na tylnych łapach, a przednie oparła na mojej piersi. Niezłe powitanie – i coś, czego będziemy ją musieli oduczyć, jeśli dojdzie do adopcji. Gdyby spróbowała tego z kimś niższym, mogłaby go przewrócić jak kręgiel. – Proszę ją oprowadzić kawałek, żeby ją wyczuć – zaproponował Peter. Idąc z uniesionym łbem, mocno ciągnęła smycz, poruszając się szybko i z precyzją; widać było, że jest podekscytowana powrotem na znajomy grunt. Powinniśmy wypatrywać czegoś znaczącego – utykania będącego wynikiem jej urazu? A może raczej obserwować, czy nawiążemy porozumienie? Na bokach miała zadrapania i niewielkie blizny, ale jej mięśnie pracowały z zadziwiającą łatwością. Kiedy promienie słońca padły na sierść, błysnęła smolista czerń. Suczka wydawała się całkowicie zdrowa. – Silna jest – wyszeptała Sarah, kiedy wzięła smycz. – Naprawdę ciągnie. – Może wyczuła zwierzynę – zażartowałem, zaskoczony tym, że trzy razy lżejszy od nas pies zmusza nas niemal do truchtu. – Co myślisz? – spytałem. – Na pewno jest ładna… Ale czy dom będzie dostatecznie duży? – Jeśli mieści się w klatce do przewożenia, to w domu też się zmieści – odpowiedziałem bez wahania. – A zatem, moja pani. Czy jesteś naszą Dash? Psi uśmiech stał się szerszy, a brązowe oczy rozbłysły. Wepchnęła nos w moją dłoń i polizała ją delikatnie, jakby lizała znaczek. Kiedy wróciliśmy do furgonetki, Ron i Peter rozmawiali z pozostałymi trenerami, którzy przygotowywali swoje psy: białe, białe w brązowe łaty, beżowe, pręgowane, a nawet szare. – I jak? – spytał Peter z nadzieją. – Jest bardzo przyjazna, co? Przyznaliśmy mu rację. Przyjazna i wysportowana, właściwej wielkości… wspaniała. – Nie musicie się od razu decydować – dodał. – Przemyślcie to i zadzwońcie do mnie jutro. Dobrze, przemyślimy. Chciałem zapytać, ile pies będzie kosztował, ale nie umiałem wydusić z siebie tego pytania. Zamiast tego rozmawialiśmy o gonitwach zaplanowanych na wieczór, o tym, kiedy Ron i jego psy skończą biegi i ile czasu zajmie im powrót do domu. Zdaliśmy sobie sprawę, że mają mnóstwo roboty, więc podziękowaliśmy im obu, pogłaskaliśmy Beautiful Energy na pożegnanie i wróciliśmy do samochodu. Czas na decyzję, a decyzje najlepiej podejmować z pełnym żołądkiem. Wjechaliśmy w Cowley Road, żeby dojechać do Oxford Thai. Była to jedna z naszych ulubionych restauracji, z kilku powodów – jedzenie serwowano niedrogie i smaczne, a Sarah mieszkała i pracowała kiedyś w Tajlandii jako nauczycielka. To tam dwa lata wcześniej poszliśmy na pierwszą randkę. Siedzieliśmy przy stoliku pod oknem, Sarah wyglądała olśniewająco, uśmiechała się przez cały wieczór i złożyła zamówienie po tajlandzku. Byłem urzeczony. Tamtą jesień spędziliśmy razem, jeżdżąc na rowerach do pracy i z powrotem, chodząc do kina, wspólnie gotując, śpiąc u siebie nawzajem, zakochując się w sobie i spędzając cudowny, beztroski czas. Tak było wtedy. Teraz musieliśmy się zastanowić nad innym wyborem: czy zaprosić do naszego wygodnego związku charta, pożegnać się z porannym wylegiwaniem, spontanicznymi wypadami w weekendy… i czy powitać zupełnie nową rzeczywistość. – Więc… Czy to ona jest tą jedyną? – zapytała Sarah po złożeniu zamówienia. Milczałem zamyślony. – Hmmm, nie wiem – odezwałem się w końcu. – Ona to przecież nie „on”. Moja dziewczyna posmutniała. – A poza tym chart, nawet mały, to nie to samo co whippet. Posmutniała jeszcze bardziej. Znów zapadła cisza. – Poza tym to ja będę się nią cały dzień opiekował – powiedziałem po chwili. – Ale to ty zawsze chciałeś mieć psa! – zawołała Sarah. Mówiłem dalej, głośno myśląc: – Jest całkiem ładna. – A do tego utytułowana – dodała Sarah z entuzjazmem. – W końcu to Suka Roku. – Właśnie, Suka Roku – powtórzyła. Zamilkłem ponownie, a potem uśmiechnąłem się chytrze. – Hej, weźmy ją. To nie będzie chyba takie trudne? Sarah rozpromieniła się i sięgnęła nad stolikiem po moją dłoń. – Zdecydowałeś się już na stadionie, prawda? – W pewnym sensie – odparłem. – Zajęło mi to dobrą minutę. I tak to się odbyło. Z samego rana miałem zadzwonić do Petera i powiedzieć, że chcemy pozbawić go problemu w postaci utytułowanego charta. Dni psiej kariery sportowej dobiegły końca; czas na przygodę.W pewną środę w połowie września, po lunchu, odebrałem Dash ze stadionu. Nie tracąc czasu, wcześniej wpadłem do sklepu zoologicznego, w którym kupiłem dwie psie miski (jedną na jedzenie, drugą na wodę) i małą przywieszkę w kształcie kości, na której wygrawerowano nowe imię charcicy i mój numer telefonu. Znajomy podarował mi niepotrzebne używane legowisko dla psa, które wyścieliłem starym kocem. Ron miał mnie wyposażyć w resztę: smycz, obrożę i czarny plastikowy kaganiec na wypadek, gdyby stała się niesforna w parku. Co dziwne, nie oczekiwał żadnej zapłaty. Tak samo jak Peter – wystarczyło mu, że znalazł jej dobry dom. Obu podobało się nowe imię Dash i byli pewni, że suczce też się spodoba. Ja tymczasem zacząłem się zastanawiać, czy nie jest za bardzo w stylu macho jak dla dziewczyny, ale z tego, co widziałem przy naszym pierwszym spotkaniu, była chyba dostatecznie szybka, żeby na nie zasłużyć. Dopiero kiedy wróciłem z nią do samochodu, zdałem sobie sprawę, że nie mam pojęcia, jak ją przewozić. To by było tyle, jeśli chodzi o moje superzorganizowanie. Samochodowi daleko było do przestronności – był to ford ka, którego kupiłem od mamy jako auto miejskie. Czy Dash powinna siedzieć z przodu, zapięta pasem, obok opuszczonej szyby? Często widywałem samochody osobowe i furgonetki z psimi łbami wystającymi ponad szybą, ale nie byłem pewien, czy jest to wskazane w trakcie pierwszej podróży. A może włożyć ją do bagażnika? Było tam trochę twardo, a ona nie miała zbyt wiele tłuszczyku. W końcu uznałem, że najwygodniej będzie jej na tylnym siedzeniu. Rozłożyłem tam stary koc, który trzymałem w samochodzie, i otworzyłem jedno z bocznych okienek. Zatrzymała się przy drzwiach samochodu i zajrzała do środka. Potem spojrzała na mnie. – No już. Hop! Wskakuj. Nie poruszyła się. Może potrzebowała delikatnej zachęty? Popchnąłem ją z tyłu, ale zaczęła napierać na moją dłoń. To może z drugiego końca? Podniosłem przednie łapy i postawiłem je w zagłębieniu na nogi za fotelem kierowcy. Podziałało. Ostrożnie weszła na siedzenie i stanęła na nim – łbem dotykając dachu. – Siad! Zero reakcji. – Leżeć! Puste spojrzenie. Pomyślałem, że pewnie ułoży się na siedzeniu w czasie jazdy. Wsiadłem do samochodu, włączyłem silnik i ruszyłem, obserwując w lusterku, jak buja się na siedzeniu. Na pierwszym skręcie w lewo zobaczyłem, że przesuwa się w prawo niczym stolik do kawy, który za chwilę się przewróci. Wykonała kilka kroczków, a potem znów złapała równowagę. Kiedy zatrzymaliśmy się na światłach, poczułem na ramieniu jej łapę. Dyszała z jęzorem wywalonym na wierzch. Czy chciała mi w ten sposób powiedzieć, żebym zwolnił… czy może przyspieszył? Sięgnąłem do tyłu i energicznie klepiąc w siedzenie, zachęcałem ją, żeby się położyła. Zielone. Gdy ruszyliśmy, cofnęła się. Reszta podróży upłynęła w ten sam chaotyczny sposób. Sprawdzałem, jak suka sobie radzi, niczym troskliwy rodzic obserwujący swoje dziecko w nadmuchiwanym zamku. Na szczęście szybko dojechaliśmy do celu – jej nowego domu. Pierwsze, co zrobiła, to wysiusianie się w ogrodzie. Dokładnie na samym środku trawnika. Przynajmniej nie zrobiła tego w domu. Peter radził regularnie ją wyprowadzać, żeby się wypróżniła, dopóki nie odnajdzie swojego naturalnego rytmu. Przebiegła się po ogródku, obwąchując grządki i brzegi ścieżki. Potem nadeszła pora, żeby wejść do środka. Otworzyłem drzwi oranżerii, a ona podążyła za mną z nosem przylepionym do podłogi, jakby był magnesem, a podłoga żelazem. – No cóż, Dash. Jesteśmy na miejscu. Rozgość się. Przeszła się po oranżerii, zignorowała legowisko, a potem potruchtała przez kuchnię do salonu. Postanowiłem nie pozwolić na to, żeby upodobała sobie kanapę albo któryś z foteli, ale każde inne miejsce, czyli, innymi słowy, podłoga, pozostawało łatwym celem. Tego popołudnia zrobiłem sobie wolne i zaczęliśmy się ze sobą zaznajamiać. Starałem się używać jej nowego imienia tak często, jak to tylko możliwe, wołając ją do siebie co kilka minut i nagradzając kawałeczkami gotowanego kurczaka. Nie musiałem się martwić – łaziła za mną jak psi cień. Jeśli robiłem sobie herbatę, stała i się przyglądała; jeśli poszedłem do salonu, żeby usiąść, szła za mną i wpychała nos pod moją rękę. Czekałem, kiedy usiądzie albo się położy, ale nie. Wielkie dzięki, wolała stać. Może jeśli znów pokażę jej legowisko… A jeśli była zmęczona tą adopcyjną gehenną? Poszedłem do oranżerii i wskazałem na jej posłanie. – Łóżko. – Poklepałem je. – Łóżko. Oboje spojrzeliśmy na legowisko jak dzieci gapiące się na Kamień z Rosetty1. No dobrze. Skoro miała zamiar cały czas mnie naśladować, to ją podejdę. Przykucnąłem i zwinąłem się na posłaniu, a przynajmniej częściowo na nim, ponieważ nogi i głowa wystawały. Dash ziewnęła szeroko, jakby się zastanawiała, co ja, u licha, wyprawiam. Zadałem sobie to samo pytanie. Szykowało się długie popołudnie. Kiedy Sarah w końcu wróciła z pracy, ja i Dash znów byliśmy w ogrodzie. Oprowadzałem ją na smyczy, tej z szeroką obrożą, której używaliśmy na stadionie. Najwyraźniej taki rodzaj obroży uniemożliwiał suczce wysunięcie z niej głowy, gdyby coś ją przestraszyło. – Charty mają wąskie łby. Proszę ją ciasno zapinać, na ostatnią dziurkę – poradził nam Peter. To prawda, rzeczywiście miała wąski łeb – wyglądał jak siodełko wyścigówki z uszami. Na widok Sarah suczka stanęła na tylnych łapach. Znajome powitanie z przednimi łapami na piersi. Sarah zaśmiała się i delikatnie ją odepchnęła. – Oto i ona, nareszcie mamy psa, naszą własną Dash! Zrelacjonowałem mojej dziewczynie popołudnie spędzone na nauce podstaw, a potem weszliśmy do środka, żeby zająć się kolacją. Oprócz niezbędnych przyborów dostaliśmy dwutygodniowy zapas psiej karmy. Tej samej, którą jadła Dash, kiedy brała udział w gonitwach – bogate w białko kulki, które należało przez godzinę moczyć w wodzie, aż rozmiękną. Przez kilka kolejnych tygodni mieliśmy stopniowo dodawać do nich inną karmę, dopóki suczka nie odzwyczai się całkowicie od wysokoenergetycznego jedzenia. Wsypałem miarkę kulek do jej miski, a Dash natychmiast wsadziła w nie nos. Kiedy dolałem wody, doszedłem do wniosku, że najbezpieczniejszym miejscem do moczenia karmy będzie mikrofalówka. Tam znajdzie się poza zasięgiem Dash – również poza zasięgiem jej wyostrzonego zmysłu węchu. Sarah i ja zabraliśmy się do przygotowywania kolacji, a Dash nalegała, żeby się przyłączyć. Stała na tylnych łapach, z przednimi opartymi na blacie, obwąchiwała składniki i zbierała resztki, które upadły na podłogę. Nie miałem nic przeciwko resztkom – dzięki temu nie będziemy musieli sprzątać – ale za każdym razem, kiedy próbowała myszkować po blacie, głośno mówiliśmy „Nie!” i groziliśmy jej palcem. Czyżby wcześniej źle ją karmiono? Podczas gdy jedno z nas kroiło warzywa, drugie pilnowało psa. Kiedy nadszedł czas, żeby usiąść i zjeść, stało się oczywiste, że toczymy przegraną walkę. Dash nie chciała się uspokoić i biegała, skomląc, od jednego końca stołu do drugiego. W końcu Sarah i ja zjedliśmy na stojąco, wciśnięci w kąt kuchni i odwróceni do niej plecami. Kiedy suczka zdała sobie sprawę, że jesteśmy niewzruszeni, położyła się i ponuro oparła łeb na przednich łapach. Po godzinie jej jedzenie było wreszcie gotowe. Słysząc dźwięk otwieranych drzwiczek mikrofalówki, uniosła uszy, a potem wstała. Kiedy tylko ruszyłem w stronę miejsca, które wybraliśmy jako jej punkt żywieniowy, natychmiast zaczęła tańczyć na tylnych łapach. Wydała z siebie nawet pełne podekscytowania szczeknięcie, pierwsze, odkąd przyjechaliśmy do domu. Miska na podłogę. Nos do środka. Zjedzone. W niecałą minutę. Jadła szybko, nabierając spore porcje i łykając gąbczastą karmę bez gryzienia, a potem popijając to dużym łykiem wody. Oblizując mordę i nos, a w zasadzie cały pysk, poszła znów do kuchni, jak pijak wracający do baru. Zatrzymała się na chwilę i głośno beknęła. Ta suka zdecydowanie musiała się nauczyć nieco manier. Nie chcąc robić wokół niej zamieszania, po kolacji postanowiliśmy zachowywać się normalnie i pooglądać telewizję. Dash stanęła dokładnie przed odbiornikiem, z postawionymi uszami i ślepiami przyklejonymi do ekranu. W pewnej chwili, w trakcie przeskakiwania z kanału na kanał, natrafiliśmy na film dokumentalny o wilkach. Kiedy jej dalecy kuzyni zaczęli warczeć i wyć, Dash popędziła za telewizor w nadziei, że ich tam wytropi. Zew natury był najwyraźniej dość silny w tej byłej sportsmence. Ponieważ jesienne wieczory zapadały coraz wcześniej, zakończyłem tę zabawę i zabrałem ją do ogrodu, żeby się wypróżniła. Karnie posłuchała. Teraz czekała nas prawdziwa próba – zgaszone światła, legowisko, jej pierwsza samotna noc w nowym domu. Jak wypadnie? Jak my wypadniemy?Skomlenie było donośne. Powtarzający się w nieskończoność wysoki dźwięk. Od godziny miałem w uszach zatyczki, ale nie pomagały. Na początku zamknęliśmy Dash w oranżerii. – Musi się przyzwyczaić, jakoś przez to przejść – powiedziałem, kiedy szliśmy spać na górę. Wciąż skomliła, a potem zaczęła drapać w drzwi, jakby chciała w ten sposób wydostać się na zewnątrz. Sarah zeszła, żeby ją uspokoić. Wróciła na górę, zdecydowanie kręcąc głową. – Jest bardzo nieszczęśliwa, ma takie szalone spojrzenie. Po kolejnej bezsennej godzinie wyszeptała: – Posłuchaj, musimy do niej pójść, zanim. zanim coś sobie zrobi. Była druga nad ranem. Zmusiliśmy się, żeby wstać i znów zejść na dół. Oranżeria była zdemolowana. Wszystko, co dało się poruszyć, zostało przesunięte, a na przymocowanych przedmiotach pozostały ślady ataku. W samym środku tej scenerii, na stole, stała królowa chaosu we własnej osobie z nieprzytomnym spojrzeniem i jęzorem dwa razy dłuższym niż normalnie. Muszę przyznać, że się przestraszyłem. Przestraszyłem się, ponieważ nie wiedziałem, co zrobić. Bałem się, że już nigdy spokojnie nie prześpię nocy. No i przestraszyłem się też, i to porządnie, jej samej. Skoro zniszczyła oranżerię, to czy miała zamiar zaatakować również nas? Może to entuzjastyczne machanie ogonem było tylko blefem, który miał nas zwieść? Nie będzie chyba kąsała ręki, która ją karmiła (co prawda, jak dotąd, tylko raz). Wydałem jej komendę, żeby się uciszyła, i zbliżyłem się do niej o krok. Białe przednie łapy Dash zaczęły podekscytowany taniec po stole. Pogłaskałem ją po piersi, a potem ściągnąłem na podłogę. Ślady zębów na meblach były zaiste imponujące. Najgorzej oberwał niski stolik, na którym trzymaliśmy kwitnący zimą storczyk – odgryzła od niego kawałki, jak z tosta. Oprócz przypadkowej egzekucji na doniczce i rozrzucenia wszędzie ziemi, poświęciła również trochę czasu na przegryzienie kabla i połamanie pojemnika z grubego plastiku, który służył nam do segregacji śmieci. Nie wiedziałem, co zrobić. Zebraliśmy tylko ziemię, żeby nie zamieniła się w błoto. Dash obserwowała wszystko i machała ogonem. Co teraz? Musiałem się przespać. Nie tylko ja. W końcu Sarah zrobiła to, czego ja nie mogłem albo nie chciałem. Zabrała zapasową kołdrę i zeszła na dół, żeby przespać się na kanapie. Psie posłanie położyliśmy obok na podłodze; drzwi oranżerii zostawiliśmy otwarte, żeby Dash mogła swobodnie się przemieszczać. Czując się jak samolub i nieudacznik, powlokłem się na górę i zamknąłem drzwi sypialni. Z dołu nie dochodził żaden dźwięk – żadnego wycia, drapania, nic. Wyłączyłem światło i położyłem się do zimnego łóżka. Okazało się, że Dash spała jak dziecko. Obecność Sarah na kanapie uspokoiła ją na tyle, że zasnęła w ciągu pół godziny. Następnego dnia, w łazience, omówiliśmy, jakie mamy wyjścia. – Nie wiem, czy się do tego nadajemy… a przynajmniej, czyja się do tego nadaję – powiedziałem zdenerwowany. – Ty też nie możesz całą noc spać na kanapie. Jeżeli dziś powtórzy się ta sama historia, to jutro ją oddajemy. Zjadła nam połowę mebli! – Musisz być cierpliwy – próbowała mnie przekonać Sarah. – Wszystko jest dla niej takie nowe i inne. Wyobraź sobie: dotąd całe życie mieszkała w psiarni z innymi psami. Kiedy nie była w psiarni, była na torze. Nagle to się skończyło. Dom musi się jej wydawać obcą planetą. Bóg wie, co sobie o nas myśli. Daj jej szansę. Jeśli zachowujesz się tak w stosunku do biednego psa, to jak dasz sobie kiedyś radę z dziećmi? Cały ten pomysł z psem był mój, a teraz to Sarah broniła tej suki. Miała trochę racji. Zgodziłem się dać Dash szansę przynajmniej do weekendu. Po śniadaniu zjedzonym w kącie kuchni, twarzą do ściany – tylko tak mogliśmy obronić się przed Dash, która próbowała nam wytrącić nosem miski z dłoni – Sarah wyszła do pracy. Znów zostałem sam na sam z bestią. Próbując zachowywać się swobodnie, poszedłem na górę, do gabinetu. Dash stała u podnóża schodów, niczym ktoś spoglądający, jak ostatni pociąg odjeżdża bez niego, a potem odwróciła się i położyła, żeby uciąć sobie drzemkę. Mały sukces, mimo którego wciąż czułem się nieswój i zaniepokojony całą tą sytuacją. Można chyba znaleźć jakąś pomoc – grupę dyskusyjną, forum albo stronę internetową dla osób, które przez pomyłkę adoptowały wściekłego charta. Rezultaty wyszukiwania frazy „emerytowany chart” szły w setki tysięcy. Istnieje nawet charytatywne stowarzyszenie Retired Greyhound Trust, które oferuje wsparcie, porady i sprzęt, próbując jednocześnie znajdować psom domy. Odkryłem, że adopcja emerytowanych psów wyścigowych jest od dawna popularna w Stanach Zjednoczonych. Nie wiedziałem nawet, że urządzają tam wyścigi. Jeśli chodzi o to, jak poradzić sobie z destrukcyjnymi nocnymi wyczynami psów, wszędzie udzielano takiej samej rady, opartej na jednym magicznym słowie: „klatka”. Duża, składana, w której pies ma dostatecznie dużo miejsca, żeby wstać i się obrócić, ale niewiele więcej. Takie klatki nie tylko nie zaostrzają objawów klaustrofobii, lecz także zapewniają bezpieczne miejsce spoczynku i stwarzają warunki podobne do tych w psiarni. Musieliśmy zatem umieścić naszego nowego psa za kratkami. Jeśli będzie miał szczęście, wyjdzie wcześniej za dobre sprawowanie. Poszukałem dostawcy klatek. Taka, która byłaby dostatecznie duża dla charta, nawet małego, nie była tania. Ani też dostępna od ręki. Najszybciej mogła do nas dotrzeć w poniedziałek. A mieliśmy czwartek. Inni sprzedawcy wcale nie wypadali lepiej – zdaje się, że popyt na klatki ostatnio znacznie wzrósł. Niech zgadnę, pomyślałem, mamy Tydzień Dobroci dla Chartów. Kolejne cztery bezsenne noce na kanapie wydawały się coraz bardziej realne. Ostatecznie Sarah i ja stawiliśmy czoło sytuacji i przez cały tydzień spaliśmy na kanapie. Klatka przyszła w końcu dwa dni później, niż zapewniano w ogłoszeniu. Była ogromna i ciężka, ale kiedy ustawiło się boczne ścianki, reszta złożyła się sama. Klatka miała nawet dwie pary drzwiczek, przez które Dash mogła swobodnie wchodzić i wychodzić – na środku i z boku. Zauważyłem, że wyposażono je w mocne zamki. Podczas kilku pierwszych nocy „za kratami” zostawimy jedne z drzwiczek otwarte, postanowiliśmy. Potem, kiedy się zadomowi, będziemy ją zamykali na noc. Do środka włożyliśmy koc, kilka podniszczonych poduszek i nadaliśmy całości jeszcze bardziej przytulny charakter, kładąc na wierzchu starą zasłonę. Zamierzaliśmy okrywać nią klatkę na noc, jak w przypadku papug. Przemiana była natychmiastowa i zdumiewająca. Dash była zachwycona. Może i mieliśmy teraz w oranżerii klatkę wielkości małego samochodu, która zabierała większość miejsca, ale przynajmniej nasz zwierzak bladym świtem nie niszczył już wszystkiego, co wpadło mu w łapy. Najbardziej denerwujące u psów jest to, że nie potrafią powiedzieć, o co im chodzi. Jeszcze bardziej irytujące jest to, że ty też niewiele możesz im wytłumaczyć. „Skoczę tylko do sklepu” spotka się z taką samą reakcją, jak „Opuszczam cię na zawsze”. U adoptowanych psów lęk separacyjny bywa większy. Kiedy tylko zabrzęczą klucze czy zaczniesz się ubierać, zaczynają skomleć, biegać w kółko albo zastawiają drzwi wyjściowe. Próby uspokajania nie skutkują, przeciwnie – mogą pogorszyć sprawę. Jeśli jest się dla psa miłym, tęskni jeszcze bardziej. Wycie, ataki paniki, obsikiwanie mebli, utrata apetytu, samookaleczenia, wymioty, a nawet wyskakiwanie przez otwarte okna są powszechne wśród psów pozostawionych samym sobie. W internecie czytałem historie właścicieli niemal uwięzionych w domu ze strachu przed fundowaniem psom takich przeżyć. Mając to na uwadze, przygotowywaliśmy się do zostawienia Dash w pustym domu stopniowo. Najpierw pięć minut, dziesięć, potem dwadzieścia. Wieczorem, w ostatnią niedzielę września, Sarah i ja byliśmy gotowi, żeby zostawić ją samą na całą godzinę. Naszym celem był pobliski pub. Ale w ostatniej chwili spanikowałem. – Może powinniśmy poczekać… No wiesz, kupić taką krótkofalówkę dla niemowląt albo coś w tym stylu? – powiedziałem do Sarah. – Po co? Żebyśmy słyszeli, jak gryzie nam meble? – Sarah patrzyła na mnie ze zmarszczonym czołem. – Nic jej nie będzie. To tylko godzina. Poza tym nasza oranżeria jest już psoodporna. Była to prawda – zabraliśmy stamtąd wszystko, co dałoby się stłuc, a rogi i krawędzie zaledwie kilku pozostałych mebli okleiliśmy dla ochrony grubą taśmą. Zostały tam jeszcze tylko nasze kapcie i zapasowe buty, które w najmniejszym stopniu nie interesowały Dash. Z nonszalancją i bez oglądania się za siebie zamknęliśmy drzwi oranżerii. Stwierdziliśmy, że lepiej wyjść tamtędy niż frontowymi drzwiami. W ten sposób będzie przynajmniej widziała, że poszliśmy, i nie pomyśli, że ukrywamy się gdzieś w salonie. W pubie, jak zwykle, nie działo się nic szczególnego. Przede wszystkim był niemal pusty. Wcale nam to nie przeszkadzało. Najważniejsze, że nie było psa, czarnego cienia nieustannie czającego się u naszych stóp. Sączyliśmy piwo z kufli, rozmawialiśmy; znów byliśmy parą. Patrzyłem Sarah w oczy i czułem się wdzięczny, bo przekonała mnie, żebym dał Dash drugą szansę. Oboje wiedzieliśmy, o czym myśli to drugie. Otworzyliśmy nasz dom i serca na coś nowego. Nie było tak, jak nam się wydawało, ale pewnie rzadko tak bywa. Czy jakikolwiek pies byłby w stanie udźwignąć brzemię pokładanych w nim nadziei? Czy Dash będzie umiała – będzie chciała – sprostać naszym oczekiwaniom? Po godzinie, trzymając się za ręce, poszliśmy do domu, ale kiedy się do niego zbliżaliśmy, dłonie zaczęły mi się pocić. A jeśli Dash wpadła w szał i rzuciła się na szybę? Jeśli jest teraz nieprzytomna… lub gorzej? Klucz obrócił się w zamku i pchnęliśmy drzwi. Dash leżała w klatce; nadstawiła ucha, jakbyśmy ją wyrwali z głębokiego i spokojnego snu. Na stosie obok niej leżały wszystkie nasze buty. Wstała gwałtownie i zaczęła gorączkowo wymachiwać ogonem. Suka Roku ucieszyła się na nasz widok.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Suka_z_klasa-ebookRO/p02015203i020" target="_blank" title="Suka z klasą [Andrew Dilger] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Suka z klasą [Andrew Dilger] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kolejny brytyjski dziennik podchwycił historię Witolda Pileckiego. To dzięki "Ochotnikowi" Fairweathera - Niezależna\nŚwiat • 22.01.2020 14:25\nKolejny brytyjski dziennik podchwycił historię Witolda Pileckiego. To dzięki "Ochotnikowi" Fairweathera\nKsiążka, dzięki której Brytyjczycy usłyszeli o rotmistrzu Witoldzie Pileckim\ntwitter.com / @jackfairweather\nTa zdumiewająca opowieść o Witoldzie Pileckim, członku ruchu oporu w Warszawie, który próbował wzniecić bunt w obozach, zdobyła nagrodę Costa Book Award w kategorii biografia\n- pisze "The Guardian".\nRelacja dziennikarza Jacka Fairweathera o odwadze, sile i człowieczeństwie Pileckiego zasłużenie otrzymała nagrodę Costa (Book Award) 2019 za biografię. Jak sam mówi, historia Pileckiego jest "niezbędna dla naszego zrozumienia, jak powstało Auschwitz". Na oczach Pileckiego obóz koncentracyjny został przekształcony w fabrykę śmierci. Przez prawie trzy lata spędzone w Auschwitz ryzykował życiem, by odsłonić prawdziwy horror obozu. Jego heroiczne próby zwrócenia uwagi świata na to, co się działo, ujawniły się w pełni dopiero po upadku Związku Sowieckiego i otwarciu polskich archiwów państwowych\nPilecki zmarł uważając, że zawiódł. Jednak jak pokazuje ta wciągająca historia jego niezwykłego życia, zrobił więcej niż ktokolwiek inny, aby ujawnić prawdziwy horror obozu. To sojusznicy nie słuchali\n#Jack Fairweather #Ochotnik #ochotnik do Auschwitz #rotmistrz Witold Pilecki #Witold Pilecki #Wielka Brytania


Nowa bezpłatna usługa przygotowania procesu nadruku pasty lutowniczej | Szef Utrzymania Ruchu\nBy Redakcja SZEF UR | sierpień 25, 2020\nPowszechnie szacuje się, że około dwóch trzecich wad powstających w toku produkcji pakietów elektronicznych jest wynikiem błędów na etapie nadruku pasty lutowniczej. W odpowiedzi RENEX Group wprowadza nowość na rynku – zupełnie bezpłatną usługę doradztwa w zakresie profesjonalnego przygotowania całościowego procesu nadruku pasty lutowniczej.\nZupełnie bezpłatna, kompleksowa usługa – obejmująca niżej omówione elementy – będzie realizowana przez specjalistów RENEX na miejscu – w przestrzeniach produkcyjnych zainteresowanych firm. W jej zakres wchodzić będzie pełne przygotowanie całego procesu nadruku pasty lutowniczej. Inżynier aplikacji realizujący usługę pomoże właściwie sprofilować piec lutowniczy pod dany rodzaj pasty i przedstawi najistotniejsze parametry w procesie nadruku pasty i ustawień drukarki. Innowacyjna usługa obejmować będzie także bezpłatną, szczegółową analizę w zakresie inspekcji RTG, a wszystkie działania zostaną oparte o produkty i urządzenia najwyższej klasy światowych marek – SolderStar, Indium i SEC.\nBezpłatną usługę dopełnią szczegółowy raport w zakresie inspekcji RTG wykonanych testów oraz raport graficzny z wykonania profili lutowniczych. Ponadto zainteresowanym będą przekazywane materiały – pasty pozwalające na dalsze udoskonalanie procesu we własnym zakresie.\nRelated Itemsbezpłatne usługi renexCENTRUM TECHNOLOGICZNO-SZKOLENIOWE RENEXdoradztwoIndiumRenexRENEX GroupRenex RoboticsSECSolderStarusługiusługi bezpłatnewzbudzamy gospodarkę\n← Previous Story Interroll otrzymuje duże zamówienie z USA\nNext Story → YAMAHA uruchamia salę do prezentacji online i narzędzia do zdalnego wsparcia technicznego


I liga: Górnik Ł. 2-1 KSZO\n4 września 2010, 19:53:00 - prof\n4 września 2010, 18:00 - Łęczna (stadion Górnika)\nGórnik Łęczna 2-1 KSZO Ostrowiec Świętokrzyski\nWallace 53, Rafał Niżnik 86 - Krystian Kanarski 69\nGórnik: Sergiusz Prusak - Danijeł Bożkow, Wallace, Dawid Sołdecki, Mariusz Zasada - Adrian Paluchowski (80 Rafał Niżnik), Radosław Bartoszewicz, Dejan Milošeski (89 Veljko Nikitović), Sławomir Nazaruk - Tomáš Pešír (90 Grzegorz Szymanek), Nildo.\nKSZO: Michał Wróbel - Marcin Dziewulski, Radosław Kardas, Daniel Dybiec, Rafał Lasocki - Jakub Cieciura, Mikołaj Skórnicki (46 Tomasz Persona), Jarosław Białek, Damian Nawrocik - Wojciech Białek (87 Jakub Kapsa), Krystian Kanarski (81 Adrian Sobczyński).\nżółte kartki: Milošeski, Paluchowski - Dziewulski, J.Białek, Cieciura, Kardas.\nczerwona kartka: Jakub Cieciura (66. minuta, KSZO, za drugą żółtą).\nźródło: własne / gornik-leczna.com\nGKSleczna - 4 września 2010, 19:54:45 - 213-238-73-80.adsl.inetia.pl\nNaj sam przod niech KSZO wywali KANARA dzis mial pusta bramke i niecelna ale na kozysc mojego klubu. Kanarski Dziekujemy ci.\nsandecja - 4 września 2010, 19:54:56 - aene150.neoplus.adsl.tpnet.pl\n2 liga, 2 liga oSTROWIEC!\nraptor - 4 września 2010, 20:00:08 - ip-80-245-186-178.uznam.net.pl\nbrawo serek !!!!\nbrawo łęczna !!!!\npozdrowienia z garażu.do zobaczenia -u nas bez zmian......\neskulapa - 4 września 2010, 20:02:38 - 87.204.126.99 (10.0.2.204)\nkszo ostrowiec 4 liga\nehhh - 4 września 2010, 20:08:25 - 212-106-25-115.adsl.inetia.pl\noddam królestwo za normalnego napastnika !!!!!!! Pesir i Nildo to paraolimpiada\nKKK - 4 września 2010, 20:10:41 - 193.59.114.1\nSANDENCJA bez podniety\ntom - 4 września 2010, 20:23:15 - host86-147-142-82.range86-147.btcentralplus.com\nsheva - 4 września 2010, 20:27:29 - host-89-229-141-152.chelm.mm.pl\nniech dostanie szanse Szymanek od pierwszej minuty jak Nildo , Pesir i Paluchowski graja piach !\nivan draco - 4 września 2010, 20:29:13 - 213-238-78-126.adsl.inetia.pl\nnie wiem co chcesz od nido. dobry mecz, a będzie grał jeszcze lepiej. tom o jakim fuksie mówisz??? 7 setek Górnika, a Kszo żadnej. nieskuteczność i nic więcej.\nJacuś - 4 września 2010, 20:31:00 - 77-255-47-107.adsl.inetia.pl\nZnowu dupa zbita. Za tydzień przyjedzie do Ostrowca Podbeskidzie - drużyna która aplikuje swoim rywalom po 5 6 bramek. Wynik meczu wydaje się być przesądzony. Brak pieniędzy .Coraz mniej kibiców KSZO... A Zarząd pilnuje tylko sprawdzania dowodów osobistych.\nJesli k... nie zaprzestaniecie absurdalnych praktyk przy zakupie biletów - na mecz z Podbeskidziem nie przyjdę . tak jak nie chodzę w tym sezonie na żaden mecz .\nAlbo zaczniecie szanować kibiców , albo przestaniecie traktowac nas jak bandytów albo pocałujcie nas w doope. Piszę to ja - kibic który do tego z=sezonu od 15 lat nie opuścił zadnego meczu w Ostrowcu.\nPrzeczekam rządy penisów. Jestem cierpliwym człowiekiem\nstudzienny - 4 września 2010, 20:39:14 - 77.18.69.85.tmi.telenormobil.no\nale 2-1 z KSZO to rewelacja nie jest- z takimi aspiracjami oj bieda, bieda !\nKSZO - 4 września 2010, 20:55:12 - adky231.neoplus.adsl.tpnet.pl\nDO JACUS. Ty jestes normalny czlowieku? Wbij sobie wreszcie do tej glowy,ze to nie jest wymysl naszych dzialaczy. To obowiazuje na kazdym stadionie w kraju. Ile razy mozna powtarzac. Taki jest przepis. Co za zacofani ludzie mieszkaja w tym Ostrowcu. Jak ci sie nie podoba to siedz w domu. Zaden kibic z ciebie,tak jak z tych pseudo-kibicow,ktorzy strajk sobie wymyslili.\nfann - 4 września 2010, 20:55:51 - ato172.neoplus.adsl.tpnet.pl\nlata swietlne od Korony\nadventure0 - 4 września 2010, 21:07:38 - 87-205-194-252.adsl.inetia.pl\nO ile mi wiadomo to nie ma dopingu bo jest protest oraz, iż większość tych co było z młyna ma zakazy za Brzesko.\nJacus - 4 września 2010, 21:31:43 - 87-205-155-92.adsl.inetia.pl\nDo KSZO. Ile razy mam ci powtarzać ,że obecny Zarzad KSZO zachowuje się absurdalnie przy dystrybucji biletów??? Jeśli jesteś człowiekiem o mentalności niewolnika to nie mamy o czym dyskutować. Pisz sobie co chcesz a fakty są takie ,że na meczach KSZO jest żenująca frekwencja. Nigdy nie było tak źle jak obecnie. Możesz mnie obrzucać swoimi inwektywami - twoje prawo. Ale rzeczywistość skrzeczy , nieprawdaż???\nkiks - 4 września 2010, 21:33:17 - bik252.neoplus.adsl.tpnet.pl\nfan - 4 września 2010, 21:34:59 - epo58.internetdsl.tpnet.pl (192.168.0.173)\nno Nildo mnie dzisiaj zaskoczył na plus\nTSN - 4 września 2010, 21:36:55 - chello089077155097.chello.pl\nsłabiutko Łęczna, z takim KSZO to powinno być spokojnie 4:0;/\nfan - 4 września 2010, 21:38:30 - epo58.internetdsl.tpnet.pl (192.168.0.173)\njak by Górnik wykorzystał wszystkie stu procentowe sytuacje to by było blisko wyniku dwucyfrowego i jeszcze do tego 2 słupki\nJarek - 4 września 2010, 21:42:11 - 77-252-50-133.ip.netia.com.pl (10.20.30.25)\nBrawo Serek Prusak, Pozdro z Pleszewa\nZnicz - 4 września 2010, 21:49:03 - abbe95.neoplus.adsl.tpnet.pl\njak spisuje się Adrian Paluchowski ? jestem bardzo ciekaw, czy któryś kibic górnika mógłby udzielić mi informacji ? z góry dziekuje\npzdr dla kibiców, nie kiboli\nGORNIK.Ł - 4 września 2010, 22:01:41 - host-89-230-223-80.lublin.mm.pl\nDO Znicza paluch jest najsłabszy na boisku\njest wolny boi się pojedynków, odstawia noge gdyż się boi z tego co widziałem z tych 3 meczach w łęcznej. Ale najważniejsze zwycięstwo.TYLKO GORNIK ŁĘCZNA!!!!!!!!!\nryss - 4 września 2010, 22:03:16 - host-89-230-209-90.lublin.mm.pl\nPaluchowski nie spełnia nadziei jest cieniutki. Może się przełamie ,Oby\nfan - 4 września 2010, 22:18:51 - epo58.internetdsl.tpnet.pl (192.168.0.173)\nPaluch dochodzi do sytuacji ale ich nie wykorzystuje\nfan - 4 września 2010, 22:20:09 - epo58.internetdsl.tpnet.pl (192.168.0.173)\nkibic G.Ł. - 4 września 2010, 22:29:30 - bha232.neoplus.adsl.tpnet.pl\nPaluch jak na bocznego pomocnika grał przyzwoicie, w pierwszej połowie miał parę ładnych wrzutek a i kilka pojedynków biegowych wygrał czyli nie jest taki wolny. Najsłabszy na boisku Bartoszewicz, zawalił bramę nie wyczyścił przedpola i w ogóle biegał bez celu, Nildo na 5. pozdro\nczesiek j - 4 września 2010, 23:32:03 - 178.235.76.93\nhaze - 4 września 2010, 23:50:28 - staticline17142.toya.net.pl\nbrawo RAFAŁ. Pozdrowienia z białej Łodzi. Już z ełkaesem był najlepszy na boisku. GRATULACJE\nczesiek j - 4 września 2010, 23:53:44 - 178.235.76.93\nDajcie spokój Kanarowi właśnie teraz widzimy jakim warsztatem dysponuje pan Czesio nasz Ostrowiecki Murinio.Myślałem, że na koferencji znów powie ze Ostowiecki klimat mu nie sprzyja.Jak można przygotować druzynę grając codziennie od początku okresu przygotowawczego w dziadka i to jeszcz razem z chłopakami.Ps.Czesiu posłuchałes ludzi jeżeli chodzi o Wójsa on pracowałby na twoje nazwisko baranie a nie jak Dyman który Cię steruje mśląc tylko o swojej kieszeni bo jeżeli spadniemy to i tak będzie brał 3 koła z miasta i dalej pił po 20 piwek.Widzisz Czesiu co znaczył Kasperczyk i Wójs czy dalej myślisz że wiosna w zeszłym sezonie to Twoja zasługa.Na koniec pwiem CI Czesiu stosowne zdanie "KOŃCZ WAŚĆ WSTYDU OSZCZĘDŹ"\nczesiek j - 5 września 2010, 0:26:08 - 178.235.76.93\nSzkoda tylko że nasz Prezes nie zwolni Czesia bo się niezna na piłce i że ten człowiek to beztalęcie jeżeli chodzi o trenowanie i zdegraduje nas do 2 ligia Dyman i reszta kiliki mu w tym pomoże.Czesiu naprawdę mi Cię szkoda,że jesteś tak ślepy i głupi.Wielka prośba od Kibiców Czesiu daj sobie spokój to może sie jeszcze uratujemy.Czesiu pamiętaj oni(piłkarze) zgonią wszystko na Ciebie Ze nie przygotowałeś ,że nie ściągnąłeś nikogo itp. a sami będą z Ciebie się śmiać. Naprawdę zufałeś złym ludziom,którym nie zależy na KSZO tylko swojej kieszeni,oni właśnie są prawdziwymi OKUPANTAMI naszego KSZO i dopuki oni będą tak to będzie wyglądało.KASPERCZYK chciał pozamiatać to mu na to nie pozwolono.A ty Czesiu masz W głowie trociny i będziesz kopany po jajach no ale trudno Twój wybór.\nrufus - 5 września 2010, 1:04:20 - 088156132155.radom.vectranet.pl\nTo Dymanowski potrafi kimś sterować? Dziwne, bo jakoś nie posądzałem go o zbytnią inteligencję\nChyba jednak za krótki jest.\nwOt - 5 września 2010, 7:28:56 - host-89-230-192-154.lublin.mm.pl\nBRAWO za unas,a wyjazdy? TO zagadka jakaś coś jak czrna dziura.\nKudas - 5 września 2010, 8:58:08 - 77-255-42-210.adsl.inetia.pl\nZnam chłopaków którzy grają w IV lidze ale takie sytuacje co Kanarski miał to bez żadnych kompleksów na bramki zamieniają...\ntrue - 5 września 2010, 9:32:04 - aeph232.neoplus.adsl.tpnet.pl\nszczerze powinni rozwiazac ta druzyne i nie wystawaic do zadnej ligi. zamiast tego powinni zrobic tutaj jeden z lepszych osrodkow treningowych oraz szkolenia mlodziezy. miasto wtedy konkretnie by zyskalo. NIE pilce noznej w ostrowcu oszczedzmy sobie zenady i pilkarzy alkocholikow!!\nczcionkows - 5 września 2010, 9:49:34 - ackr88.neoplus.adsl.tpnet.pl\nOdwalcie sie od kanara... KSZO w tym sezonie strzeliło 2 bramki i do krystian je strzelił. Lepiej zeby wykorzystywal jedna sytuacja na 5 niz 0\ndo true - 5 września 2010, 10:07:22 - 194.181.135.230\nNie unos sie tak i poczytaj slownik bo szkola sie zaczela.\nczesiu j - 5 września 2010, 10:29:05 - 178.235.76.93\nJeszcze raz wam powiem dajcie spokój Kanarowi fakt że umiejętnści nie ma ale serce i zdrowie w każdym meczu zostawia.Natomiast wczorajsze przegrane naszych drużyn obydwaj trenerzy tj.CZESIO JAKOŁCEWICZ I MARCIN WRÓBEL-TRENER DRUGIEJ DRUŻYNY postanowili uczcić w mocno zakrapianej alkoholem imprezie w DOLCE VITA.Ludzie czepiamy się piłkarzy a tu nasz sztab szkoleniowy daje super przykład jak należy się sportowo prowadzić.Szkoda że nie widzieliści jak Czesio przybił gwoździa a Wróbel był królem parkietu Kardi przy nich to pikuś .Panie Prezesie czekamy na wycgnięcie konsekwencji z tego incydentu.Czas na zmiany.Jakołcewicz Won z Ostrowca!!!!!\nczesiu j - 5 września 2010, 10:43:20 - 178.235.76.93\nPanie Prezesie jeżeli wyciagamy kosekwencje w stosunku do piłkarzy o podobny incydent potraktujmy tak samo sztab szkoleniowy.W żadnym klubie w Polsce nie ma takiej patologii jak w Osrowcu.Prezesie podaję kilka nazwisk wolnych trenerów może Pan zerknie okiem:ŁACH,MANDRYSZ,BORECKI,ARASZKIEWICZ,HAJDO,WÓJ\nczesiu j - 5 września 2010, 11:12:08 - 178.235.76.93\nSekretarzu Piotrze S i super prezesie od bicia piątek Marku C przestańcie niszczyć piłkę w Ostrowcu bo inaczej kilka ciekawych spraw ujrzy światło dzienne.Naprawdę dajcie sobie na luz i zajmijcie się tym w czym jesteście mocni czyli w niczym.\npolpol - 5 września 2010, 11:24:38 - apn-77-114-42-10.dynamic.gprs.plus.pl\nW jaki sposób Piotr i Marek niszczą piłkę w Ostrowcu?\nczesiu j - 5 września 2010, 11:31:14 - 84.197.158.213.umts.dynamic.eranet.pl\nWszystko dla Ludzi i też mogą się pobawić nie pytając nikogo o Pozwolenie!!!Pilnujcie siebie,bo to co wam najlepiej wychodzi to Krytykowanie i Obrażanie Trenerów i Piłkarzy!!!\nKaz - 5 września 2010, 12:21:01 - agx218.internetdsl.tpnet.pl\nBrawo Górnik.Milo ,Zasada,Wolles.Niżnik i Bożkow super.\ngks - 5 września 2010, 13:12:43 - host-89-230-196-197.lublin.mm.pl\nobrona u nas na plus, dotychczas we wszystkich trzech meczach u siebie sprawiedliwym bylby wynik po 3-5 do 0 ale brakuje wciaz skutecznosci, no ale wynik najwazniejszy, dziwi mnie ze jakas mocna ekipa poktoju lecha czy wisly nie zainteresowala sie wallacem, mieli problemy z obsada tej pozycji a jest to zawodnik ktory zdecydowanie dalby sobie rade na wyzszym poziomie a duzo by napewno nie kosztowal\ndo czesia - 5 września 2010, 13:35:55 - user-109-243-156-215.play-internet.pl\nkibic z Ostrowca,ktory wyzej pisze "CZESIO" to jakis megafrustrat,bałwan skończony ktory obejrzał pare meczów w telewizji i uświadonił sobie,ze zna sie na piłce..żal takich gamoni,naprawde zal co wala we własne gniazdo i to na ogolnopolskim forum!!Łęczna i Ostrowiec to dwa rożne światy i taki wynik i gra na wyjezdzie to zaden wstyd i panu Czesiowi powinienes za to podziekowac a nie obrazac bo jakie ma warunki do pracy to pewnie nie wiesz frustracie..\nARTUR 37 - 5 września 2010, 14:06:57 - 178.235.78.162\ni znowu obrazanieKSZO i oslabienie klubu po czerwonej kartce dla kuby cieciury,czy mozna bylo inaczej zrobic zeby nie oslabiac klubu\nkszo - 5 września 2010, 14:10:08 - 77-254-43-19.adsl.inetia.pl\ndo czesia j- co łatwo tak napieprzać na kogoś incognito, pewnie baranie sam podawałeś ręce trenerom i wychwalałeś ich, a za plecami to obrażasz i oczerniasz-brzydzę się takimi fałszywymi wszami jak ty. dobrze się bawiłeś w dolce vita to super i trzymaj to dla siebie, jakbyś zapomniał to też są normalni ludzie którym też należy się szacunek i trochę rozrywki i normalności, oczywiście po meczu nawet jak będzie on przegrany. a co baranie zaglądałeś im do kieliszka że wiesz co pili jak nie to zamknij to jadaczkę i zajmij się sobą bo jak widać masz poważny z tym problem.A i nie chciałbym być na twoim miejscu jak Dyman dowie się kim jesteś chociaż taka wesz jak ty pewnie nie ujawni się.\nkszo - 5 września 2010, 14:35:01 - 77-254-43-19.adsl.inetia.pl\ndo czesia j- a z przyjemnością zapraszam cię do spotkania z ludźmi, których tak oczerniałeś zobaczymy czy wtedy będziesz miał tyle do powiedzenia,wiesz gdzie ich znaleźć, będą pewnie czekać z utęsknieniem.\nBaseCK - 5 września 2010, 18:13:10 - 77-253-124-36.adsl.inetia.pl\nHaha kszo tonie pięknie\ndo base ck - 5 września 2010, 18:18:31 - 193.59.114.1\nCo tu robisz na nie swoim forum?KOMPLEKSY?\nJacuś - 5 września 2010, 20:04:14 - 77-254-39-53.adsl.inetia.pl\nJestem niezmiernie ciekawy czy wszyscy ci ,którzy tak dziś atakują Kanarskiego ,wiedzą ,że to właśnie on jako jedyny strzelił dla KSZO bramki w tym sezonie. Pytam was mądrale kto będzie strzelał bramki dla KSZO jesli zabraknie Kanara??? Pokaż kmiotku jeden z drugim następce Kanarskiego???\nZanim rzucisz kamieniem pomyśl jełopo !!!\nKSZO - 5 września 2010, 20:28:08 - adlq74.neoplus.adsl.tpnet.pl\nKanar ma problemy zeby trafic do pustej bramki. Za to z trafieniem do kieliszka juz nie. Poki w KSZO beda tacy pilkarze jak Kanarski,Dymanowski,Sobczynski,Zelazowski dobrej druzyny nie bedzie nigdy.\njax - 5 września 2010, 21:47:54 - 77-254-39-53.adsl.inetia.pl\nNo tak, Pozbądźmy się wychowanków KSZO a wszystko będzie dobrze.\nKSZO - jaki ty jesteś bezdennie głupi. Życie pokaże ,że twojej głupoty naprawdę trudno zaradzić.\nOrzelekLDZ - 5 września 2010, 22:41:31 - dynamic-78-8-117-246.ssp.dialog.net.pl\nRafał Niżnik!!! Pamietamy cala Łódź Nasz ŁKS-iak.\npolpol - 6 września 2010, 7:36:26 - apn-77-112-149-82.dynamic.gprs.plus.pl\nRyba psuje się od głowy! Won Zieliński! Won Dąbrowski! Won Złodzieje!\npomaranczo - 6 września 2010, 20:07:11 - 77-254-48-127.adsl.inetia.pl\nnie masz innych nickow podrobo ??\npolpol - 7 września 2010, 11:55:02 - apn-77-115-29-42.dynamic.gprs.plus.pl\nCzemu uważasz, że podroba? Zaraz napiszesz, że Ty jestes polpol? w takim razie czemu sie podpisuejsz pomaranczo? Heh\npolpol - 7 września 2010, 18:02:42 - 77-255-58-118.adsl.inetia.pl\nbo poprzednie 2 wpisy zbanowano\nna forum KSZO jest tylko jeden polpol -podrobo


Spiderman spinki do koszuli\nKod produktu A112produkt nowy, bez wad\nSpinki do mankietów ze Spidermanem to wyjątkowa ozdoba do koszuli. Każdy mężczyzna przynajmniej raz w życiu utożsamiał się z superbohaterem. Człowiek-Pająk to fikcyjna postać posiadająca super-moce. Zmaga się z codziennością, ma nieprzyjemnego szefa w pracy, ma ciotkę, która choruje i musi się nią opiekować, sam nie dosypia, ale jednocześnie spełnia misje, walczy z przestępczością i ratuje z opresji ludzi. Każdy facet znajdzie w tej postaci kogoś z kim może się utożsamiać.\nPrezentowane na zdjęciach spinki do koszuli przedstawiają maskę jednego z najbardziej ulubionych bohaterów świata fantastyki. Są pięknie wykonane, odzwierciedlony jest każdy, nawet najmniejszy szczegół. Spinki mają piękny połysk i czerwony kolor. Nietypowe motywy z bohaterami z ulubionych filmów, komiksów i gierek można idealnie wkomponować w codzienny strój. Spinki są taki dodatkiem do odzieży, w noszeniu którego można pozwolić sobie na odrobinę ekstrawagancji.\nPodaruj wyjątkowy prezent w postaci spinek do koszuli dla swojego mężczyzny, taty lub chłopaka. To idealny pomysł na podarunek z okazji Dnia Ojca, walentynek, imienin, Dnia Mężczyzny czy Mikołajek. Mamy również inne spinki z superbohaterami. Zobacz te w podobnym stylu po prawej stronie opisu.


Winkhaus dzieciom - przekazanie pluszaków\nStrona główna > Prasa > Archiwum prasowe 2017 > Winkhaus dzieciom\nDzieci ucieszyły się z niezapowiedzianej wizyty ekipy Winkhaus.\nNiech pokój, miłość i szczęście otoczy dziś nas wszystkich.”\nZespół Szkół Specjalnych im. Janusza Korczaka w Lesznie ma 65-letnie doświadczenie w kształceniu i terapii dzieci i młodzieży\nWykwalifikowana kadra pedagogiczna wraz z aktualną dyrektor, panią Wiolettą Lewandowską, prowadzi podopiecznych przez wszystkie etapy edukacyjne - począwszy od szkoły podstawowej, a skończywszy na zasadniczej szkole zawodowej i szkole przysposabiającej do pracy.\nW okresie przedświątecznym postanowiliśmy zrobić niespodziankę najmłodszym jej podopiecznym. Dnia 15.12.2017 przed budynek szkoły zajechał zaprzęg Świętego Mikołaja, a w nim ponad 400 maskotek!, które ofiarowali pracownicy naszego przedsiębiorstwa. Wręczeniu prezentów towarzyszyło kolędowanie, ale również wiele ciepłych słów, łez wzruszenia\nGaleria z przekazania pluszaków dzieciom


Sukcesja? Czy coś Ci to mówi? | Wielopokoleniowi\nHome / ARTYKULY / DLA KAZDEGO / SUKCESJA CZY COS CI TO MOWI\nPamiętasz dynastie Piastów i Jagiellonów? Jeszcze ze szkoły… Sukcesja może kojarzyć Ci się właśnie z nimi, czyli z następowaniem po sobie kolejnych książąt i królów.\nZatem po kolei: Mieszko Pierwszy, Bolesław Chrobry, Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło, itd… A nie..! Przecież to kolejność na naszych banknotach! 😉\nSukcesja może mieć różne znaczenia i konteksty, także np. w prawie, biologii lub Kościele (sukcesja apostolska), ale generalnie polega na następstwie – na wstępowaniu w czyjeś miejsce, w czyjeś prawa albo po prostu na następowaniu po kimś.\nSukcesja może kojarzyć Ci się także z serialem na HBO o takim właśnie tytule (i dokładnie tej tematyce), albo… z galerią handlową w Łodzi, które niedawno została zamknięta ☹\nSprawdźmy, jak to wygląda u nas:\nSukcesja na Wielopokoleniowych\nTutaj będziemy używać tego wyrażenia przede wszystkim jako przekazywanie majątku w rodzinie, najczęściej z pokolenia na pokolenie – stąd sukcesja międzypokoleniowa. Majątek może też przypaść innym członkom rodziny, niż dzieci lub wnuki (np. małżonkowi, rodzeństwu, a czasem nawet kuzynom czy… teściowej). Zdarza się, że następcami lub nabywcami majątku są osoby całkiem obce (np. fundacja charytatywna).\nSukcesja dotyczy majątku rodzinnego albo biznesu – wtedy obejmuje znacznie więcej płaszczyzn. Dotyczy zarówno aktywów (dom, mieszkanie, samochód, gotówka, biżuteria, obrazy albo prawa wynikające np. z umowy najmu lub umowy spółki), jak i pasywów (zobowiązania z umowy kredytu, pożyczki lub inne, wynikające z sukcesji – np. z tytułu zachowku) i odpowiedzialności za długi. Zatem majątek traktujemy szeroko – wraz ze zobowiązaniami. Istotnym elementem sukcesji są także wszelkie produkty finansowe, które dotyczą oszczędzania, inwestycji oraz ubezpieczenia na życie. Dzięki nim możemy np. zaoszczędzić na podatku od spadków i darowizn oraz innych daninach publicznych. Podatki mają istotne miejsce w wielu planach sukcesji.\nSukcesja – w naszym rozumieniu – obejmuje wszystkie czynności i sytuacje, których skutkiem jest przejście majątku wytworzonego (zakupionego, wybudowanego) przez poszczególnych członków rodziny – na kolejnych; najczęściej z pokolenia na pokolenie.\nSkłada się na nią szereg, często odległych w czasie, decyzji i czynności, które podejmowane są przez pojedyncze osoby w rodzinie, częściej jednak wspólnie, przez kilka osób. Np. o przekazaniu dziecku w darowiźnie mieszkania decydują zazwyczaj oboje rodzice (małżonkowie) oraz zainteresowane przyjęciem darowizny dziecko. Do czynności składających się na sukcesję majątkową można zaliczyć sprezentowanie dziecku określonej sumy pieniężnej, samochodu, mieszkania, działki, ale także pomoc polegająca np. na spłacie jego długów. Efektem sumy tych czynności jest przekazanie majątku rodzinnego (lub biznesu) następnemu pokoleniu.\nBędą to wszelkie czynności, które są ponadstandardowe i wykraczają poza codzienne utrzymanie czy finansowanie drobnych wydatków, np. wakacji albo czesnego w szkole. Choć, niektóre opłaty związane z wychowaniem i wykształceniem mogą być już zaliczane do tych związanych z sukcesją. Patrz np. art. 997 KC dotyczący obowiązku zaliczenia takich darowizn w poczet zachowku. Na temat zachowku będzie na Wielopokoleniowych cały cykl, ponieważ wiele osób wciąż ma spory problem ze zrozumieniem jego działania, a nawet celowości umieszczenia go w naszym kodeksie cywilnym.\nPlanowanie sukcesji odbywa się przeważnie etapami, adekwatnie do następujących po sobie kroków milowych, które czekają nas w życiu. W większości przypadków po raz pierwszy to jest moment dorastania i usamodzielniania się dzieci, kiedy rodzice przekazują im większe darowizny na start, pomagają w zakupie lub wyposażeniu pierwszego mieszkania, darują działkę, mieszkanie lub dom itd.\nDla procesu sukcesji duże znaczenie ma budowa majątku rodzinnego. Aby mieć co przekazać – najpierw trzeba bo zbudować. Dlatego wszystkie decyzje dotyczące ślubu, ustroju majątkowego małżeńskiego, intercyzy, struktury majątku w małżeństwie, sposobu zaciągania kredytów, a potem ewentualnie podziału majątku, rozwodu, wejścia w kolejny związek itd. są niezwykle istotne i wpływają na przebieg, a potem na kierunek procesu sukcesji majątku rodzinnego.\nKolejnym etapem jest dojrzałość i późniejszy wiek, kiedy seniorzy decydują się na przekazywanie dzieciom lub wnukom majątku w postaci darowizn albo umów dożywocia. Po drodze może być wiele zawirowań i zwrotów akcji. Na przykład decyzja, któremu z trójki dzieci przekazać jedyne mieszkanie nigdy nie należy do łatwych, a często zmienia się w zależności od tego, które z dzieci jest bardziej przekonujące i skuteczniej wywiera wpływ na rodziców. Im więcej majątku, im więcej zobowiązań, im bardziej skomplikowana sytuacja rodzinna (szczególnie w rodzinach patchworkowych) – tym ciekawiej.\nOkazuje się sukcesja bywa planowana z doskoku i każdy etap jest brany pod uwagę oddzielnie. Grozi to brakiem konsekwencji, często kompletnym bałaganem. O ile w ogóle decyzje sukcesyjne podlegają głębszej refleksji i w danej rodzinie istnieje świadomość, jak bardzo owe naczynia są połączone. Bywa, że nie zdajemy sobie sprawy, co z czym jest powiązane i dlatego nietrudno o nieporozumienia lub nawet karkołomne błędy. Spójne planowanie sukcesji wymaga sporej wiedzy prawnej, podatkowej oraz z zakresu finansów osobistych. Nawet niejeden prawnik potrafi być zaskoczony, jak się sprawy układają.\nTym bardziej, kiedy spotykamy się np. z taką sytuacją:\nBrat: Mama od zawsze obiecywała, że to mieszkanie będzie moje. To dlatego wypruwam sobie żyły i każdy grosz idzie w remont. Okna, kuchnia na wymiar, a ostatnio łazienka i nowa wanna. Jeszcze kredyt z żoną spłacamy, bo okazało się, że wanna miała być z hydromasażem. Rodzice nie mają pieniędzy, bo wszystko dla siostry i dla jej dzieci. A ona nawet porządnej pracy sobie nie może znaleźć.\nSiostra: Ojciec mówi, że przepisze mieszkanie dla mnie, jak tylko przejdzie na emeryturę. Należy mi się. Całe życie się nim opiekuję, od ust sobie odejmuję, z dziećmi na wakacje nie pojadę, tylko pomagać i pomagać. Nie mam pojęcia, co mój brat sobie wyobraża. W życiu się stąd nie wyprowadzę!\nTymczasem mowa jest o mieszkaniu, które należy wspólnie do mamy i taty – trudno będzie bez szczerej rozmowy i położenia problemu otwarcie na stole cokolwiek konstruktywnego uzgodnić. To jeden z odwiecznych dylematów sukcesji:\njak podzielić majątek pomiędzy dzieci, żeby było sprawiedliwie?!\nTym bardziej, jeżeli decyzję w tej sprawie rodzice muszą podjąć wspólnie, a potem uzgodnić ją z dziećmi oraz ich... drugimi połówkami. Inaczej zamiast decyzji będzie wojna, albo brak decyzji, a potem współwłasność, spory i… sprawa prawdopodobnie trafi do sądu. A wtedy wszyscy będą niezadowoleni. O tym też będę pisać, m.in. w ramach artykułów o tym, jak wygląda nasze podejście do prawa, wymiaru sprawiedliwości i co możemy zrobić, aby także w tej kwestii było lepiej…\nRzecz w tym, że sukcesja ma bardzo wiele pojedynczych wątków, które trudno jest kompleksowo ogarnąć i połączyć w jedną całość. Tym bardziej, jeśli mówimy o długich okresach czasu oraz zaangażowaniu i perspektywie wielu osób. A także o konieczności posiadania merytorycznej wiedzy z kilku gałęzi prawa, podatków i rozwiązań finansowych.\nJak zabrać się do planowania sukcesji?\nSprawa komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy zdamy sobie sprawę, że planowanie sukcesji powinno być realizowane na dwóch płaszczyznach. Planowanie sukcesji zawsze przybiera formę:\nsukcesji realizowanej za życia, oraz\nsukcesji nagłej, czyli na wypadek śmierci (planowanie spadkowe).\nW tym pierwszym przypadku mamy do czynienia z planowaniem długoterminowym, z wyznaczeniem kierunku sukcesji oraz z permanentnym zarządzaniem zmianą. Pierwszoplanowe znaczenie ma szczera komunikacja i dobre intencje wszystkich, których proces planowania dotyczy (trudno o nich mówić np. w opisanym powyżej przykładzie).\nW tej drugiej płaszczyźnie chodzi o to, aby... nie dać się zaskoczyć. Nie, nie mam na myśli nieboszczyka, bo jego nie zaskoczy już nic. Mam na myśli tych, którzy pozostali i którzy muszą zmagać się z - pozytywnymi bądź nie - majątkowymi skutkami jego śmierci.\nKażdy z obszarów planowania jest inny i każdy rządzi się własnymi prawami i specyficzną logiką. Podstawowa różnice są dwie:\nsukcesja realizowana za życia przeważnie jest długo planowana, omawiana i stopniowo realizowana, a ewentualne błędy można korygować; zaś\nnagła sukcesja potrafi przydarzyć się... nagle i niespodziewanie, a nawet, jeżeli się ją planuje, to.. nie jest to łatwy temat do rozmów - szczególnie jeżeli zostawia się go na ostatnią chwilę.\nOd razu sprecyzuję. Planowanie sukcesji realizowanej za życia także może wiązać się z wieloma błędami. Wynika to właśnie z wielości wątków i ich wzajemnych oddziaływań - np. nie każdy wie, że dzisiaj udzielona darowizna może przynieść skutki w postaci roszczenia o zachowek nawet po... 40 latach. Czasem brakuje wiedzy merytorycznej, częściej - po prostu wyobraźni albo komunikacji. Ale przynajmniej o tym rozmawia się bardziej normalnie i naturalnie, niż.. na temat śmierci.\nTestamenty, planowanie spadkowe oraz wszystko, co jest na wypadek śmierci, jest w naszej kulturze tematem tabu. Może nie wszędzie i nie dla każdego, lecz na pewno w znacznie większym stopniu, niż rozmowy o darowiźnie mieszkania czy samochodu. Nie rozmawia się o tym wcale, albo zaczyna się rozmawiać dopiero w okolicach stypy albo na samym pogrzebie.\nTymczasem tzw. wiedza potoczna na temat zasad dziedziczenia ustawowego i testamentowego, procedur spadkowych, podziału spadku, zasad odpowiedzialności za długi spadkowe oraz zachowku - jest w Polsce przerażająco niska. Mówię to z perspektywy osobistych rozmów z kilkunastoma tysiącami osób przez ostatnie kilkanaście lat. Na palcach jednej ręki mogę policzyć te, które rzeczywiście wiedziały, jak to działa i były w stanie zebrać w jedną całość wszystkie wątki, aby zbudować spójny plan awaryjny. Tego właśnie uczę radców prawnych, doradców podatkowych i agentów ubezpieczeniowych (każdą profesję z innej strony) i będę to wykazywał w artykułach dotyczących planowania spadkowego. Brak wiedzy i ilość mitów w tym obszarze to jeden z głównych powodów powstania Wielopokoleniowych. Zależy mi, aby zwiększyć świadomość w tym zakresie.\nJak bardzo jest to skomplikowane, łatwo przekonasz się czytając historię Roberta, a tak naprawdę jego żony...\nCzy sukcesja jest ważna?\nMożesz powiedzieć śmiało, że Cię to nie dotyczy. Że to nie są Twoje tematy, że jeszcze nie teraz, że może kiedyś, ale to nie jest dla Ciebie. Nie jesteś gotów.\nOK. Przyjmuję i wcale się nie dziwię. Ponieważ aby na serio zabrać się za układanie sukcesji, należy wyjść ze strefy komfortu. Rzadko kiedy obywa się bez zmian i podejmowania trudnych rozmów. A każda zmiana budzi obawy.\nZanim jednak odpuścisz, zapraszam do lektury trzech kolejnych wpisów, które ułatwią Ci podjęcie decyzji i - być może - zmienią sposób postrzegania tej złożonej rzeczywistości:\n1. Powystrzelać czarne łabędzie\nopowiadam w nim o sukcesyjnych ryzykach, których większość z nas przeważnie nie dostrzega, a także o czarnych łabędziach, o których pewnie już słyszałeś ;)\n2. Twoje największe ryzyko\ntym razem opisuję tylko jedno, ale rzeczywiście najważniejsze, oraz\n3. Prawo i finanse są jak prawa fizyki\nczyli o tym, na co musimy zwrócić uwagę, co czasem nas ogranicza, ale też co możemy wykorzystać dla własnych celów. W sukcesji chodzi o myślenie we własnym, dobrze pojmowanym interesie. Jednak ze wspólnotowym i Wielopokoleniowym kontekście.\nLiczę, że nie odpuścisz i będziesz czytał dalej :) W końcu kto, jak nie TY! ;)


Stowarzyszenie Turystyki Pieszej "Wędrowiec" - I Papieska Pielgrzymka 2014\nŚwiętość naszego Papieża Polaka, Wędrowcy z Lubina postanowili uczcić w ukochanej Mu formie. Tuż po dobiegnięciu do mety ostatniego uczestnika Biegu Papieskiego, oni wyruszyli pieszo z placu przy kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa na 10 km pielgrzymkę. Nieśli ze sobą obraz św. Jana Pawła II, poświęcony przez księdza salezjanina Tadeusza Bednarczuka z tutejszej parafii. Uczestnicy otrzymali specjalne, również poświęcone znaczki z wizerunkiem świętego.\nPodczas marszu do naszej grupy dołączali kolejni pielgrzymi, w sumie ponad 60 osób. Czerwoną latarnią był Andrzej Dubicki, który asekurował grupę. Na trasie mieliśmy trzy zaplanowane przystanki, na których nasz przewodnik odczytywał nam słowa Jana Pawła II. Tematem była ojczyzna, miłosierdzie, człowiek oraz rodzina.\nWszyscy dobrze znieśli marszrutę, czuć było obecność Naszego świętego który nie pozwolił nam nadto się zmęczyć. Na Górze Wędrowca płonęło już ognisko przygotowane przez Janka i Stasię Dolezińskich oraz Teresę Demkowską. Nasza koleżanka Ania Zawada przez całą drogę niosła obraz Papieski, aby wreszcie oddać go turystom na naszej górze. Został umieszczony na drzewie, nad skrzynką w której przechowywany jest album z wpisami oraz okolicznościową pieczęcią.\nNasz przewodnik Piotr Socha cytował jeszcze długo słowa papieża, odnoszące się do rodziny, wszak to Nasz św. Jan Paweł II, papież rodzin. Na zakończenie zaśpiewaliśmy wspólnie ukochaną Jego pieśń: Barkę.\nByło już grubo po godz. 22 i bardzo ciemno, gdy schodziliśmy zadowoleni jeszcze ponad 2 km w kierunku Krzeczyna Małego, gdzie oczekiwał na nas autokar. Z pewnością za rok również się spotkamy na Pielgrzymce, na Górze Wędrowca.


Jak mieszanka nowych samochodów i starych faworytów sprawiła, że Rolls-Royce przełamał trend brytyjskiego przemysłu samochodowego - wnętrzanone\nGłówny wnętrzaJak mieszanka nowych samochodów i starych faworytów sprawiła, że Rolls-Royce przełamał trend brytyjskiego przemysłu samochodowego\nJak mieszanka nowych samochodów i starych faworytów sprawiła, że Rolls-Royce przełamał trend brytyjskiego przemysłu samochodowego\nRolls-Royce pobił rekord sprzedaży samochodów w 2019 roku, a ponieważ Bentley również dobrze sobie radzi, wydaje się, że lepsze czasy czekają brytyjskiego przemysłu motoryzacyjnego.\nWiadomości w 2019 roku były pełne mroku dla brytyjskiego przemysłu samochodowego. Były dobrze nagłośnione walki Astona Martina, ogromne straty poniesione przez Jaguara Land Rovera oraz ogłoszenie przez Hondę i Forda zamknięć fabryk, które mogą okazać się katastrofalne dla lokalnych społeczności.\nTeraz jednak istnieją oznaki, że sytuacja może się zmienić - przynajmniej w górnej części rynku - po tym, jak Rolls-Royce opublikował rekordowe wyniki sprzedaży, z ponad 5000 samochodów sprzedanych w ciągu roku po raz pierwszy w znakomitej historii marki .\nFirma sprzedała w ubiegłym roku 5152 samochody, co stanowi wzrost o 25% w stosunku do istniejącego rekordu 4 107, ustalonego w 2018 r. Zgłaszali oni „duży popyt” na klasyczne modele, takie jak Phantom, Wraith, Dawn i Ghost, ale tak naprawdę gwiazdą był nowy dziecko na bloku. Rolls-Royce odrzucił naszą prośbę o podział wielkości sprzedaży według modelu (i kraju), ale donosi, że niedawno wprowadzony SUV Cullinan wniósł „znaczący wkład” we wzrost sprzedaży. Jest to najszybciej sprzedający się model w historii firmy.\nThe Rolls Royce Cullinan ???? _________ Właściciel @alattiiyah\nWpis udostępniony przez ???????????????????????????????????? (@tq) 13 stycznia 2020 o 5:52 PST\nNiektórzy tradycjonaliści byli wstrząśnięci pomysłem SUV-a Rolls-Royce'a, ale wygląda na to, że hazard się opłacił. Nie wiedząc dokładnie, kim i gdzie są kupujący, trudno jest zrobić coś więcej niż spekulować - ale niezrównany olbrzymi rozmiar samochodu, przyjazne wnętrze, cena 264 000 funtów i sprytny marketing (grając w terenie Lawrence'a z Arabii na przykład słynne pojazdy pustynne) wyraźnie działało.\nRównie sprytna jest opcja „Czarnej Odznaki”, która pozwala na dostosowanie każdego elementu pojazdu, co zdaniem RR „nadal cieszy się dużym popytem, szczególnie wśród młodszych klientów” - w tym oczywiście raperów, którzy przyjęli Rolls-Royce'a, i pomógł zmienić kultową markę XX wieku w tysiącletnią sensację.\nByć może najsprytniej ze wszystkich, Cullinan poszerzył Rolls-Royce'a i uczynił z niego firmę, która od razu zwraca się do tradycyjnych nabywców - którzy nadal chętnie jeżdżą wokół bardziej uznanych modeli - a także do nowych fanów. Najważniejszym rynkiem pozostaje Ameryka Północna (z jedną trzecią sprzedaży), a następnie Chiny i Europa (w tym Wielka Brytania), ale firma odnotowała „znaczny wzrost na każdym z kluczowych rynków globalnych”.\nRzeczywiście, tak udany był rok 2019 dla Rolls-Royce'a, że dyrektor generalny firmy Torsten Müller-Ötvös nawet zasugerował pomysł, że mogliby przypadkowo sprzedać zbyt wiele samochodów: „Ta wydajność ma zupełnie inną wartość niż jakikolwiek sukces sprzedaży w poprzednim roku”. powiedział. „Świętując te niezwykłe wyniki, jesteśmy świadomi naszej kluczowej obietnicy dla naszych klientów, aby nasza marka była rzadka i ekskluzywna”.\nJest to rodzaj problemu, który każdy producent samochodów chciałby mieć, i zasadniczo jest to dobra wiadomość dla firmy, pracowników (powstaje 50 nowych miejsc pracy, aby nadążyć za popytem) i brytyjskiego przemysłu samochodowego jako całości.\nNie tylko Rolls-Royce odniósł sukces: Bentley również zwiększył sprzedaż w 2019 roku, sprzedając ponad 11 000 samochodów. Czy inni mogą pójść za tym "> ciepłe przyjęcia dla nowego Land Rover Discovery, samochodów elektrycznych Jaguara i najnowszego wcielenia Range Rovera - wszystko to sugeruje, że najgorsze jest już za nami. A kto wie? Brexit jest bliżej rozwiązania, a nowi uczestnicy rynek taki jak zbudowany walijski grenadier Ineos, być może istnieje nadzieja, że nadejdą dobre czasy.\nCopyright wnętrza: Jak mieszanka nowych samochodów i starych faworytów sprawiła, że Rolls-Royce przełamał trend brytyjskiego przemysłu samochodowego - wnętrzanone


Mokrej maseczki i wesołego olaboga « Wolne Media (wejdź – www.ziom.top)\nMokrej maseczki i wesołego olaboga\nOpublikowano: 05.04.2021 | Kategorie: Opinie i dyskusje\nTo kolejne święta po Bożym Narodzeniu, kiedy mamy zostać w domach i to w ograniczonym kręgu rodzinnym. Jedni twierdzą, że mają naprawdę dość tej sytuacji, inni najwyraźniej już się przyzwyczaili, ale nie do zakwestionowania jest fakt, że bezpieczeństwo i strach stały się nowymi symbolami kultu naszej cywilizacji. Dla bezpieczeństwa i ze strachu wielu ludzi gotowych jest nie tylko rezygnować z podstawowych wolności, ale wyrzeka się nawet własnych wartości. Powinniśmy sobie to uświadomić przy okazji świąt Wielkiej Nocy, kiedy nadarza się czas na refleksję i zastanowić się nad tym, co naprawdę jest wartością życia. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę, że powrotu do przeszłości nie ma. Nikt nie dysponuje wehikułem czasu, który przeniósłby nas do chwili, kiedy żyliśmy w pełnej beztrosce. To jak mocno ostatni rok wpłynął na cały świat pozostawi w nas trwałe doświadczenie, przez które będziemy postrzegać i interpretować wiele przyszłych wydarzeń. Pod tym względem nasze życie zmieniło się bezpowrotnie, dlatego tym bardziej powinniśmy sobie przypomnieć na czym nam wcześniej naprawdę zależało i starać się za wszelką cenę wrócić na tę drogę, wyzbywając się strachu, którym karmiono nas przez ostatnich kilkanaście miesięcy. Tylko w ten sposób możemy przywrócić upragnioną normalność.\nNATO zbliża się do Przesmyku Suwalskiego\nPiS boi się buntu w Polsce\nOficjalnie szykują lockdown energetyczny\nOby Kułeba nie wykrakał Ukraińcom tych łopat…


Kylie Jenner: 30 under 30 według Forbes - EXAMPLE.PL - dajemy dobry przykład !\nKylie Jenner: 30 under 30 według Forbes\n2016 rok to zdecydowanie czas Kylie Jenner. Najmłodsza z klanu Kardashian-Jenner założyła swoją markę Kylie Cosmetics, która podbiła serca milionów dziewczyn. Wczoraj magazyn Forbes ogłosił ją jedną z 30 under 30, czyli najbardziej wpływowych ludzi biznesu poniżej 30 roku życia. Co ciekawe – Jenner jest najmłodszą wyróżnioną w rankingu i jedyną nastolatką wymienioną w tegorocznym plebiscycie.\nKylie Cosmetics to marka, która powstała w 2016 roku. Niezwykłą popularność bardzo szybko zastygające szminki w płynie w kolorach charakterystycznych dla makijaży sióstr Kardashian-Jenner. Chociaż znalazły się marki, które proponowały o wiele tańsze odpowiedniki w swoim asortymencie, produkty Kylie Jenner wyprzedają się na pniu. Gwiazdka oferuje również kosmetyki niezbędne do makijażu oczu, a także okazyjne limitowane edycje kosmetyków. Co więcej, oprócz sklepu Kylie Cosmetics, młodsza siostra Jenner prowadzi również The Kylie Shop, czyli prawdziwe królestwo dla stylowych fanów celebrytki i nie tylko. Znajdziecie w nim tshirty, bluzy i akcesoria z motywami charakterystycznymi dla Jenner.\nWszystkie działania biznesowe Kylie Jenner doprowadziły do tego, że w 2016 roku jedynie Kim Kardashian zarobiła więcej od Kylie, prześcignęła nawet Kendall! Najmłodsza z sióstr Jenner jest również królową social media, niezwykle charakterystyczną i stylową postacią, która – co nie jest oczywiste dla rodziny Jenner-Kardashian – unika większych skandali. Z jakim wynikiem zakończy 2017 rok? Czekamy!\nźródło: kyliecosmetics, kylieshop, pinterest, glamour, terryrichardson\nbeautybiznesForbeskardashiankylie cosmeticsKylie Jennermodauroda\nPoprzedni wpisPaznokcie to nasze życie. x wywiad z Olgą Urbowicz i Kejt Kujko x Nailed It\nNastępny wpisJak mieszka się na Kole Podbiegunowym?