Łódzki biznes rozwija się oddolnie - Biura\nŁódzki biznes rozwija się oddolnie\nRobert Jaruga, prezes Eko-Vit\nDodano: 17 lis 2015 11:16\nGeograficznie Łódź jest w centrum Polski, gospodarczo - na peryferiach - mówi Robert Jaruga, prezes Eko-Vit.\n- Łodzi potrzebna jest praca organiczna. Miasto robi wiele aby pozyskać dużych inwestorów, brakuje jednak narzędzi wspierających lokalnych przedsiębiorców. Kolejnym wyzwaniem dla władz jest konieczna poprawa infrastruktury. Miasto leży obok skrzyżowania autostrad, na czym zamiast zyskiwać - traci z uwagi na brak wygodnych dojazdów, bo przejeżdżający nie chcą stać w korkach zjeżdżając do Łodzi - komentuje Robert Jaruga.\nZdaniem prezesa firmy Eko-Vit, przyszłość Łodzi leży w rozwoju branży IT i przemysłu. - Można również spodziewać się rozwoju rynku hotelarskiego, o ile miasto poprawi połączenia komunikacyjne i zadba o wizerunek miasta. Tymczasem, żaden remont, czy inwestycja w Łodzi nie zakończyła się zgodnie z ustalonym terminem - dodaje Jaruga.\nRobert Jaruga ALERT RSS Eko-Vit ALERT RSS hotele inwestycje ALERT RSS biura inwestycje ALERT RSS Property Forum Łódź ALERT RSS


Hurtownia PASGALA - Maszyny do szycia - domowe - Janome MC6600P\nStrona główna » Maszyny do szycia i inne » Maszyny domowe » Janome 6600\nPołączenie przemysłowej stebnówki z wieloczynnościową maszyną do szycia. Bardzo szybka (1000 ściegów na minutę) maszyna z automatyką (obcinanie nici, pozycjonowanie igły, ryglowanie, pamięć, automatyczne obszywanie dziurek, monogramy, nawlekacz igły, etc.). Przycisk START/STOP - możliwość pracy bez używania rozrusznika nożnego, podnośnik kolanowy. Teraz dodatkowo stolik powiększający pole pracy i wbudowany górny transport czynią tą maszynę liderem rynku.\nJeśli potrzebujesz naprawdę szybkiej maszyny do swojej pracowni - oto ona. Zapewni ci prędkość oraz legendarną jakość JANOME.\n- 404 programy ściegowe (w tym ściegi proste, kryte, stretch, zygzak, owerlokowe, ozdobne, drabinkowe, mostkowe, drzewkowe, potrójnie wzmacniane i alfabet);\n- 7 rodzajów automatycznego obszywania dziurki;\n- 2 kroje alfabetu (duże i małe litery);\n- płynna regulacja długości ściegu (max 5 mm);\n- płynna regulacja szerokości ściegów (max 7 mm);\n- możliwość wydłużania ściegów satynowych bez utraty ich jakości;\n- duża przestrzeń robocza (większa odległość igielnicy od ramienia maszyny niż w maszynach standardowych);\n- bardzo szybka - 1000 ściegów na minutę;\n- wbudowany górny transport stopkowy (możliwość szycia z górnym transportem);\n- niezależny system nawijania nici na szpulkę (także podczas szycia);\n- automatyczne obcinanie nici (możliwością ustawienia pamięci obcinania po skończeniu ściegu czy szycia odcinka);\n- wyświetlacz LCD - w pełnie informuje o wybranym programie, podpowiada, którą stopkę zastosować i jakich użyć ustawień;\n- precyzyjna regulacja prędkości szycia;\n- przycisk START/STOP (możliwość pracy bez używania rozrusznika nożnego);\n- podwójne oświetlenie miejsca pracy;\n- regulowany docisk stopki (3 pozycje);\n- możliwość programowania szycia np. kolejności wykonywanych ściegów, tworzenia monogramów, ryglowania itd.;\n- możliwość tworzenia lustrzanego odbicia;\n- możliwość szycia wstecz (zakańczanie ściegów);\n- podnośnik kolanowy;\n- ekstra wysokie podnoszenie stopki (dwustopniowe: 6 mm + 12 mm);\n- 7 -stopniowy mechanizm transportu (dzięki niemu zawsze możesz rozpocząć szycie od samego brzegu materiału, zachowując absolutną precyzję);\n- wbudowany zewnętrzny obcinacz nitek;\n- łatwy system nawlekania igły;\n- możliwość szycia podwójną igłą (szycie dekoracyjne);\n- stopkę uniwersalną;\n- stopkę do ściegu owerlokowego;\n- stopkę do podwijania;\n- stopkę do wszywania zamków;\n- stopkę do naszywania aplikacji i ściegów ozdobnych;\n- stopkę do ściegu krytego;\n- stopkę do naszywania ozdobnych sznurków;\n- stopkę do ściegu owerlokowego (M);\n- stopkę do automatycznego obszywania dziurek;\n- stopkę do pikowania, haftowania i cerowania;\n- stopkę krawędziową 1/4";\n- stopkę do ściegów ozdobnych F2;\n- stopkę do górnego transportu/ podwójnego podawania;\n- 4 szt. szpulek;\n- prowadnica ze śrubą;\n- kartę ściegów;


The Times: Gwiazda Hollywood chce kupić klub z Premier League!\nTransfery.info Aktualności Mel Gibson\nMel Gibson wyraził zainteresowanie nabyciem większościowego pakietu akcji Crystal Palace - informuje „The Times”.\nZdaniem brytyjskich mediów, wspólnik gwiazdy Hollywood, Bruce Davey, sondował możliwość zainwestowania dużych pieniędzy w londyński zespół i w tym celu spotkał się nawet ze Steve'em Parishem, prezesem angielskiego klubu.\nTen na razie nie wyraża chęci sprzedaży ekipy popularnych „Orłów”, która fatalnie spisuje się w trwającym sezonie Premier League. Drużyna z Selhurst Park po rozegraniu dziewięciu meczów zajmuje ostatnie miejsce w tabeli z dorobkiem zaledwie trzech punktów.\nCrystal Palace mimo katastrofalnego początku rozgrywek nie może narzekać na brak zainteresowania. Poza znanym aktorem i producentem filmowym chęć nabycia akcji londyńskiego zespołu wyrazili także biznesmeni z Chin oraz Malezji.\nPrzypominamy również, że oficjalnie na sprzedaż został wystawiony inny angielski klub - Newcastle United.\nTAGI: Mel Gibson Stany Zjednoczone Crystal Palace Anglia


Opinie o hotelu Yalta, Bułgaria, Słoneczny Brzeg - TraveliGo.pl\njuż od 189 zł / os\nUdogodnienia hotelu Yalta\nOcena hotelu Yalta:\nSzczegóły oceny hotelu Yalta:\nHotel Yalta w ofercie Biura podróży:\nOferty Biura podróży Coral Travel do hotelu Yalta\n2007 r. Odnowiony w 2017 r. Na terenie hotelu znajduje się restauracja, basen, pralnia, room service.\nWyposażone w klimatyzację, TV, telefon, sejf (bezpłatny), minilodówkę (WC, prysznic lub wanna, suszarka), balkon. Typy pokoi: w budynku głównym i 2 aneksach: - pokoje standardowe - apartamenty\n- śniadanie - wybrane lokalne napoje alkoholowe i bezalkoholowe\n- śniadanie, obiadokolacja - wybrane lokalne napoje alkoholowe i bezalkoholowe\nOferty Biura podróży Exim Tours do hotelu Yalta\n- w przypadku przelotów samolotami czarterowymi cena zawiera bagaż podręczny 5 kg oraz bagaż główny 20 kg Kraków, Warszawa Modlin (RyanAir); Cena zawiera bagaż podręczny (40x20x25) Klienci mogą dokupić dodatkowy bagaż o wadze 10 kg (55x40x20) - Usługa EXBAG - 100zł/osobę, Do każdej rezerwacji istnieje możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 20 kg - 235 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż lub dodatkowe usługi zostaną dodane już po potwierdzeniu rezerwacji ich cena będzie wyższa Katowice (WizzAir); Cena zawiera bagaż podręczny (40x30x20); Klienci mogą dokupić dodatkowy bagaż o wadze 10 kg (55x40x23) - Usługa EXBAG - 105zł/osobę Do każdej rezerwacji istnieje także możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 20 kg - 360 PLN - 32 kg - 565 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż lub dodatkowe usługi zostaną dodane już po potwierdzeniu rezerwacji ich cena będzie wyższa Warszawa (WizzAir); Cena zawiera bagaż podręczny (40x30x20); Klienci mogą dokupić dodatkowy bagaż o wadze 10 kg (55x40x23) - Usługa EXBAG - 95zł/osobę Do każdej rezerwacji istnieje także możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 20 kg - 400 PLN - 32 kg - 565 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż lub dodatkowe usługi zostaną dodane już po potwierdzeniu rezerwacji ich cena będzie wyższa Poznań (WizzAir); Cena zawiera bagaż podręczny (40x30x20); Klienci mogą dokupić dodatkowy bagaż o wadze 10 kg (55x40x23) - Usługa EXBAG - 105zł/osobę Do każdej rezerwacji istnieje także możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 20 kg - 470 PLN - 32 kg - 670 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż lub dodatkowe usługi zostaną dodane już po potwierdzeniu rezerwacji ich cena będzie wyższa Wrocław (WizzAir); Cena zawiera bagaż podręczny (40x30x20); Klienci mogą dokupić dodatkowy bagaż o wadze 10 kg (55x40x23) - Usługa EXBAG - 105zł/osobę Do każdej rezerwacji istnieje także możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 20 kg - 465 PLN - 32 kg - 630 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż lub dodatkowe usługi zostaną dodane już po potwierdzeniu rezerwacji ich cena będzie wyższa Berlin Brandenburg (EasyJet) Cena zawiera bagaż podręczny (45x36x20) Do każdej rezerwacji istnieje możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 15 kg - 360 PLN - 23 kg - 410 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż zostanie dodany już po potwierdzeniu rezerwacji jego cena będzie wyższa. W rezerwacjach dokonanych do 30.11.2020 klientom przysługuje jeden bezpłatny bagaż podręczny o wadze 10 kg (56x45x25) Warszawa, Katowice (LOT - samolot rejsowy) Cena zawiera bagaż podręczny 8 kg (55x40x23) oraz małą torebkę (40x35x12), Do każdej rezerwacji istnieje możliwość dokupienia bagażu rejestrowanego o wadze; - 23 kg - 250 PLN Uwaga! Jeżeli bagaż zostanie dodany już po potwierdzeniu rezerwacji jego cena będzie wyższa.\nOferty Biura podróży Sunshine do hotelu Yalta\n- odległość od centrum Słonecznego Brzegu\n30 kmPlaża - piaszczysta - leżaki, parasole płatneHotel\nsejf w recepcji, masaże, Spa, sklepyInternet - WiFi płatnePokoje\n- BB- posiłki\n- FB - posiłki\nśniadanie, obiad kolacja (napoje płatne)Sport\nping pong, bilard, sporty wodne na plażyDla dzieci - brodzik, plac zabaw\nOferty Biura podróży Sun&Fun do hotelu Yalta\nHotel położony na obrzeżach Słonecznego Brzegu, 5 km od Nessebaru, 35 km od lotniska w Burgas.\nPubliczna plaża w odległości 350 m od hotelu; leżaki i parasole na plaży są płatne.\n24 tradycyjne bułgarskie apartamenty zlokalizowane w głównym budynku oraz willach. Typy pokoi: 9 pokoi standardowych, 6 rodzinnych z możliwością dostawki (2 pomieszczenie oddzielone drzwiami), 8 willi; Wyposażenie: wille wyposażone są w oddzielne wejście, aneks kuchenny połączony z salonem, telewizję, mini bar, lodówkę, klimatyzacje, meble, łazienkę, duży taras.\nRestauracja główna, pizzeria, serbski grill, bar przy basenie.\nBB - śniadania; HB - śniadania i obiadokolacje w formie bufetu; napoje do kolacji dodatkowo płatne.\nDuży basen z dostępem do leżaków i parasoli, ogród z różnorodną roślinnością;\nMały basen; łózeczka dla niemowląt są dodatkowo płatne (ok. 1,5 euro/dzień).\nPrzystanek autobusowy, sklep spożywczy, sejfy w recepcji (płatne); obiekt znajduje się w obrębie naturalnego parku, którego powietrze morskie oraz górskie sprzyja osobom cierpiącym na choroby układu oddechowego.\nObiekt położony w pobliżu Słonecznego Brzegu, ale jednocześnie w zacisznym miejscu na skraju lasku. Idealnie sprawdzi się dla młodych ludzi oraz rodzin z dziećmi, ponieważ oferuje wszystkie warunki, które gwarantują spokój, komfort i rozrywkę w pobliskim kurorcie.\nOferty Biura podróży Best Reisen do hotelu Yalta\nKameralny hotel położony w spokojnej okolicy, na terenie ogrodu, blisko starej części Nessebaru. Polecamy na skromniejsze, rodzinne wakacje.\nOk. 1,5km od centrum Słonecznego Brzegu, ok. 350m od plaży (serwis plażowy płatny) ok. 35km od lotniska w Burgas.W pobliżu hotelu znajduje się przystanek autobusowy i supermarket.\nCałodobowa recepcja, 2 restauracje, restauracje (kuchnia bułgarska, śródziemnomorska, barbeque), bar, sejf w recepcji (płatny), Wi-Fi, kantor wymiany walut, wypożyczalnia samochodów, parking.\nStandardowe z łazienką (wanna lub prysznic, suszarka do włosów) i balkonem, wyposażone w klimatyzację minilodówkę, telefon, TV. W hotelu są także apartamenty familijne i apartamenty w willach/bungalowach.\nBasen z tarasem (leżaki i parasole bezpłatne, brak ręczników plażowych), płatny bilard.\nBrodzik, plac zabaw, łóżeczko dla niemowlaka (na zapytanie).\nMapa Hotelu Yalta\nOpinie o Hotelu Yalta\nYalta - możliwości zakwaterowania:\nYalta - Możliwości wyżywienia:\nYalta - miasta wylotu:\nYalta - możliwa długość wypoczynku:\nMasz pytania o Hotel Yalta? Zadzwoń lub napisz!


Radni Gminy Kamienna Góra wizytowali nowoczesną sortownię Sanikomu – Relacje Regionalne\nRadni Gminy Kamienna Góra wizytowali dzisiaj (środa, 27 października) nowoczesną sortownię Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sanikom znajdującą się w Lubawce przy ul. Komunalnej.\nRadni wraz z zastępcą wójta Małgorzatą Buszkiewicz i kierownikiem referatu Małgorzatą Sajdak postanowili zapoznać się z instalacją, do której dostarczane są odpady w ramach selektywnej zbiórki prowadzonej m.in. na terenie gminy Kamienna Góra. Przypominamy, że nowoczesna sortownia powstała, aby możliwy był odzysk surowców i wykorzystanie ich w procesie recyklingu.\nOdpady zebrane w sposób selektywny najpierw trafią do hali przyjęcia odpadów. Następnie zostają przekazane do pierwszego urządzenia w linii technologicznej, czyli do rozrywarki do worków. Automatyczna rozrywarka sprawia, że tej pracy nie musi wykonywać pracownik. Urządzenie otwiera 95 ze 100 wrzuconych worków. Wydajność linii to aż 7 ton na godzinę. Następnie strumień śmieci jest kierowany do kabiny wstępnej segregacji. Tam pracownicy ręcznie wybierają te odpady, które nie powinny przedostać się dalej, a więc odpady niebezpieczne, elektrozłom, szkło czy też odpady tarasujące, jak duże kartony czy wielkie fragmenty folii.\nJednym z ważniejszych urządzeń tworzących nowoczesną linię do sortowania odpadów stanowi separator optopneumatyczny, którego zadaniem jest wydzielenie wszystkich tworzyw sztucznych ze strumienia. Odpady przemieszczają się na taśmie, a gdy wejdą w zakres działania czujnika optycznego, bazującego na skanerze z systemem lamp, komputer dokonuje analizy i rozpoznania odpadu.\nO całym procesie odzysku surowców i zrealizowanej wielomilionowej inwestycji tłumaczył radnym Grzegorz Szmajdziński, dyrektor do spraw rozwoju spółki Sanikom.


Kaseta z żółtym tonerem do kolorowych drukarek laserowych C3760n/C3760dn/C3765dnf firmy Dell o wydajności 5000 stron : Drukarki, atrament i toner | Dell Polska\nKaseta z żółtym tonerem do kolorowych drukarek laserowych C3760n/C3760dn/C3765dnf firmy Dell o wydajności 5000 stron\nDELL Kaseta z żółtym tonerem do kolorowych drukarek laserowych C3760n/C3760dn/C3765dnf firmy Dell o wydajności 5000 stron\nKaseta z żółty tonerem o wysokiej pojemności firmy Dell jest przeznaczona do drukarek laserowych Dell C37XX. Zapewnia wydruki charakteryzujace sie wysoka rozdzielczoscia oraz wyrazna grafika i tekstem. Pojemnosc ... Ostateczna cena uwzględnia rabat\nKaseta z żółty tonerem o wysokiej pojemności firmy Dell jest przeznaczona do drukarek laserowych Dell C37XX. Zapewnia wydruki charakteryzujace sie wysoka rozdzielczoscia oraz wyrazna grafika i tekstem. Pojemnosc kasety umozliwia zadrukowanie do 5000 stron. Kaseta obsluguje System zarzadzania tonerem firmy Dell wykrywajacy niski poziom toneru i umozliwiajacy latwe zamawianie produktów online. Ten produkt zostal przetestowany i zatwierdzony do uzytku z drukarek firmy Dell. W przypadku uzytkowania w drukarek firmy Dell jest on objety pomoca techniczna firmy Dell.\nNr części producenta : RGJCW | Nr części Dell : 593-11116\nNr części producenta : RGJCW\nNr części Dell : 593-11116


Jaki prezent na święta? - Modneubranka.pl\n3 grudnia 2018 18 grudnia 2018 adminmu\nJaki prezent wybrać na gwiazdkę? Co kupić dzieciom, co dorosłym? Co kobiecie, a co mężczyźnie? Z takimi pytaniami styka się wielu z nas w okresie bożonarodzeniowym. To już ostatnie dni na kupno prezentów, zatem wybierzmy kilka ciekawych opcji, które bez wątpienia zaskoczą obdarowane przez nas osoby.\nIdealnym prezentem, zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn, będzie zestaw świątecznych kosmetyków. Pozwoli to obdarowanemu przeprowadzić domową kurację relaksacyjno-pielęgnacyjną. Najlepiej sprawdzą się kosmetyki naturalne i ziołowe – pozbawione alergenów i sztucznych składników. Dzięki temu unikniemy sytuacji, w której nasz szczerze podarowany prezent, mógłby wywołać niepożądane działania skórne u osoby nim obdarowanej.\nJeśli bliska nam osoba posiada stary, warty wymiany sprzęt komputerowy, możemy zaskoczyć ją nowej klasy laptopem lub notebookiem. Jednak dla wielu może być to spore obciążenie portfela. W sytuacji, gdy chcemy obdarować właściciela nowego już sprzętu komputerowego, warto wybrać coś z szerokiej gamy akcesoriów komputerowych. Dobra opcją będzie nowa myszka, klawiatura, słuchawki czy zewnętrzny dysk twardy. Z kolei jeśli mamy do czynienia z wielbicielem komputerowych gier, zakup gry o interesującej go tematyce sprawdzi się idealnie.\nKarnet podarunkowy jest bardzo dobrą opcja gwiazdkowego prezentu. I tak na przykład Arkady Wrocław jest kinem posiadającym świetną ofertę „podaruj kino w prezencie”. Miłośnicy filmu niewątpliwe ucieszą się z takiego obrotu sprawy i jak najszybciej wybiorą się na najbliższy seans. Poza karnetem do kina, można wybrać karnet do spa, na odzież, a nawet na siłownię – co zachęcić może obdarowanego do noworocznej aktywności fizycznej.\nKsiążka lub płyta z muzyką\nJeśli wiemy, jaki gust muzyczny ma osoba, której chcemy sprawić prezent świąteczny, możemy zakupić składankę najlepszych przebojów danego wykonawcy. Kupno edycji specjalnej konkretnej płyty z dodatkowymi nagraniami – na przykład koncertowymi, na pewno zachwyci obdarowanego. Oprócz płyty, książka – jest to niezwykle popularny i bardzo trafny prezent. Można wybrać coś z grupy literatury pięknej, sensacyjnej, fantasy, albo pójść w praktyczną stronę i nabyć książkę kucharską.\nCo dla Pań, a co dla Panów?\nŚwiąteczny prezent dla kobiety to dość trudne zadanie. Najbardziej uniwersalne będą kosmetyki, na przykład perfumy lub książki. Można tez pokusić się o coś, na czego widok każdej Pani zapali się iskierka w oku, a mianowicie biżuterię.\nJeśli chodzi o Panów, oni też wbrew pozorom, są bardzo wymagający. Tutaj bardzo dobrze sprawdzą się komputerowe lub samochodowe gadżet. Także kosmetyki będą opcją, którą żaden z obdarowujących się nie powstydzi.\nPrevious Post Jak taniej kupić prezenty świąteczne?\nNext Post Czy warto zapisać malucha na warsztaty teatralne?\nOne thought on “Jaki prezent na święta?”\nChciałbym, żeby ktoś kupił mi na święta nowego laptopa 😀


Październik, 2006 | Człowiek ma dar kochania,\nOpublikowano 31 października 2006 Autor: Joanna\nDni to szczególne, jedyne w roku, pełne wspomnień o tych, którzy odeszli, czasem bez pożegnania, po których pozostały jedynie pożółkłe fotografie i puste krzesło. To dni zadumy nad przemijającym czasem, nad nieuchronnością śmierci, do której się co dzień zbliżamy. Na tym świecie pełnym chaosu jesteśmy tylko podróżnikami, zaledwie chwilą.Nic tak nie wiąże przeszłości z teraźniejszością, jak groby zmarłych. Wyznaczają one ciągłość historyczną rodzin, jednocząc ludzi różnych pokoleń i przekonań. Nieważne, czy było się bogatym czy biednym. W obliczu śmierci wszyscy stajemy się równi. Cmentarze, to wielka zbiorowa pamięć naszej teraźniejszości.Gdy stajesz przy grobie twojego bliskiego – pytaj go, co było warto w jego życiu. Niech Ci tej jedynej łaski udzieli w zamian, za Twoją pamięć o nim. Pytaj dlatego, żebyś mógł i potrafił sobie sam odpowiedzieć, co w życiu naprawdę warto – żeby pomógł Ci zdobyć tę życiową mądrość, której Ci wciąż brak i której to mądrości końca życia nie będziesz miał dosyć.\nListopad, to miesiąc refleksji i zadumy,\nczas zamyśleń nad tymi co odeszli przed nami.\nOdchodzę stąd na wieczność nie umieram przecież\ni nie dziękuję za słowa, za gest,\npodaj mi rękę pójdziemy w wielkie światło\nrazem już nigdy samotnie.\nMoim bliskim, którzy odeszli;\nTato ,Babciu, Dziadku ,Ukochana\nSiostro mój Aniele ,\nDorotko , jedyna teściowo- przyjciółko ,\nTeściu choć mało Cię znałm.\nZabraknie miejsca ,aby wymienić was wszystkich,\ndla was , oraz pozostałych dedykuję ten wiersz.\nBo „miłość na śmierć nie umiera , miłość od śmierci oddala. Ks. Twardowski.I jeszcze słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego;” W niebie czeka na nas miejsce. Chociaż byśmy bardzo późno tam przyszli,nawet po stu latach ziemskiego życia – nikt go nie zajmie, bo ono jest tylko dla nas. Gdyby ktoś zatrzymał się w czyśćcu, miejsce to będzie czekać, a gdyby ktoś całkiem pobłądził pozostanie puste.”\nO kościele w Trzęsaczu\nOpublikowano 29 października 2006 Autor: Joanna\nTę fotkę wykonałam osobiście,\ndodam widok z góry , gdzie stoją ruiny kościoła\njest niesamowity. Ci,co będą przejeżdżać\nprzez Trzęsacz polecam , aby zwiedzili ,to urokliwe miejsce.\nHistoria kościoła w Trzęsaczu nie jest legendą Szczecińską, jednak legendą zachodniopomorską zdecydowanie. W związku z tym, że czujemy się wszyscy związani nie tylko ze Szczecinem, ale generalnie z Pomorzem Zachodnim, to i ta legenda zostanie tu przedstawiona. Kościół, którego pozostałością jest ceglana ściana stojąca na urwisku szarpanym przez fale Bałtyku, był trzecim z kolei który powstał w Trzęsaczu. Pierwszy drewniany zbudowano w XII wieku, drugi murowany w 1270 roku, lecz uległ zniszczeniu. Kościół, którego dotyczy nasza legenda został wzniesiony w 1401 roku w odległości dwóch kilometrów od brzegu morza. Jak doszło do tego, że morze dotarło pod samą świątynię i zabrało ją cegła po cegle? O tym właśnie jest ta historia… A było to za czasów kiedy ziemie te zamieszkiwane były wciąż przez ludy pogańskie wielbiące swych bogów. Mieszkańcy wybrzeża trudnili się połowem ryb i rolnictwem. Upraszając sobie łaskę u władcy wód – Pluskona – wracali z połowów z pełnymi sieciami dorodnych ryb, które zapewniały byt całym rodzinom. Ryby nie były oczywiście jedynymi stworzeniami zamieszkującymi Bałtyk. W błękitnej toni żyły piękne syreny, które zamiast nóg miały rybi ogon pokryty srebrzystymi łuskami. Ludzie nazywali je Zielenicami. Czasem wypływały na powierzchnię i dało się wtedy słyszeć ich piękny śpiew. Mieszkańcy wioski traktowali syreny ze szczególnym szacunkiem i podziwem. Nie raz zdarzało się, że Zielenica zaplątała się w sieci rybackie. Wtedy rybacy ostrożnie uwalniali syrenę i pozwalali jej odpłynąć. Kiedy na Pomorze dotarła chrystianizacja w okolicy zaczęły powstawać kościoły. Również w wiosce o której mowa zbudowano świątnię. Mieszkańcy byli nawracani na nową wiarę, a autorytet nowych władz religijnych rósł w siłę wraz z upływem lat. Księża kościelni stwierdzili, że Zielenice tak jak i reszta mieszkańców Pomorza nie powinny być pogankami, dlatego wydali polecenie aby każdą zaplątaną w sieci syrenę natychmiast przynosić do kościoła. Zdarzyło się więc pewnego razu, iż piękna panna z srebrzystym ogonem wpadła w sieci rybackie. Rybacy nie chcieli jej robić krzywdy jednak przestrzegali poleceń kapłanów i dlatego wyłowili Zielenicę na łódź i zawieźli ją na brzeg, a następnie zanieśli do kościoła. Nie pomogły płacz i błagania pięknej syreny by wrzucili ją z powrotem do morza. W kościele ksiądz z miejsca przystąpił do nawracania i nauczania nowej wiary, po czym ochrzcił syrenę. Zielenica jednak jako stworzenie morskie nie potrafiła żyć na lądzie i z godziny na godzinę opadała z sił. Nie wzruszyło to jednak kapłana i syrena została zamknięta na noc w kościele. Przejęci całym zdarzeniem mieszkańcy wioski wyruszyli po zmierzchu do kościoła i siekierami rozbili drzwi kościoła, było jednak już za późno. Z tęsknoty za morzem Zielenica zmarła. Gdy mieszkańcy chcieli wrzucić jej ciało z powrotem do morza, gdyż uważali iż nie należy ono do nich, ksiądz zdecydowanie zaoponował i postanowił pochować ją na przykościelnym cmentarzu jak każdego innego chrześcijanina. Tak też się stało. Gdy o całym zdarzeniu dowiedział się władca mórz – Pluskon – rozkazał Bałtykowi i jego falom tak długo bić o brzeg i zabierać go po trochu aż do momentu odzyskania ciała Zielenicy. I tak przez lata Bałtyk zabierał ląd kawałek po kawałku, przesuwając brzeg coraz bliżej kościoła aż pochłonął i sam kościół. Drżąca od fal ziemia dała nazwę wiosce – Trzęsacz. Ciało Zielenicy zostało odzyskane, jednak Zielenice zamilkły na zawsze i ich śpiewu nikt już nie słyszał,a gniew Bałtyku,\nnie minął i do dziś podmywa ruiny kościoła aż\ndo całkowitego zniszczenia nieszczęsnej pamiątki.\nO Sfornicy Balbinie\nCzyli dlaczego Szczecin leży po dwóch stronach rzeki.\nBardzo dawno temu, w czasach gdy na świecie panowali słowiańscy bogowie, w lasach mieszkały elfy, a panią każdego potoku była rusałka, grupka słowiańskich nomadów postanowiła się w końcu osiedlić. W tym celu upatrzyli sobie dzielni Słowianie piękną polankę w samym środku ogromnej puszczy, zwanej Puszczą Bukową. Mężczyźni zamieszkujący w tej małej osadzie szczycili się niezwykłą zręcznością w łowach na dziki, a ich niewiasty były znane w całej słowiańskiej krainie ze swych rzemieślniczych umiejętności robienia szczotek do włosów z dziczej szczeciny. To pewnie dlatego z czasem leśną osadę zaczęto nazywać Szczecinem… W tamtych czasach Puszczę Bukową zamieszkiwały przeróżne nieziemskie stwory, które zazwyczaj żyły w zgodzie ze swymi ludzkimi sąsiadami. Do wyjątku należała tylko pewna sfornica Balbina. Jak wiadomo, sfornice to rudo-zielone, okrąglutkie stworzenia, unikające słońca, zamieszkujące podziemne jamy i żywiące się pokrzywami. Z wyglądu przypominają ryby kolczatki, z tą tylko różnicą, że sfornice mają łapy i nogi. Sfornice należały już wtedy do wymierających gatunków i były pod ścisłą ochroną druidów. A że były to stworzenia myślące, bardzo często wykorzystywały swoją „wyjątkową sytuację” do uprzykrzania ludziom codziennego życia. I tak na przykład Balbina obrzucała błotem świeżo uprane i rozwieszone płótna, straszyła kury, które potem nie chciały tygodniami znosić jaj, albo podkopywała się pod chaty Szczecinian i podszczypywała siedzące przed nimi starsze kumy. Do jej ulubionych figli należało jednak zarzucanie na siebie skóry dzika i prześlizgiwanie się pomiędzy myśliwymi. Gdy któryś z niedoświadczonych wojów przypadkiem pomylił Balbinę z dzikiem i lekko ją drasnął, ta od razu biegła do wioskowego druida na skargę krzycząc, że Szczecinianie chcą wytępić jej gatunek i zorganizowali na nią nagonkę. Wioskowy druid – swoją drogą, natchniony ekolog – musiał oczywiście interweniować i zazwyczaj karał całą wioskę „balbinowym”. Wtedy wszyscy Szczecinianie musieli zbierać pokrzywy w darze dla sfornicy. Sfornica Balbina Z czasem symulacje Balbiny zaczęły robić się coraz częstsze. W końcu nie było tygodnia, w którym nie przychodziłaby na skargę do wioskowego druida i nie zanosiła się udawanym płaczem tak długo dopóki nie dostawała swojej ogromnej porcji świeżo zebranych pokrzyw. Szczecinianie mieli powoli dosyć upierdliwej sfornicy. To przez jej głupie figle większość mieszkańców osady miała bez przerwy na prawie całym ciele bąble od poparzeń pokrzyw. Prawie wszyscy byli opuchnięci i ciągle się drapali. Ponieważ Szczecinianie nie mogli prosić o radę swojego wioskowego druida – jak na owe czasy był to człek nader ekologiczny i poza tym trzymał stronę Balbiny – wysłali rudego Mietka po wsparcie do wiedźmy Rzepisławy, która mieszkała w swojej pustelni na pograniczu germańsko-słowiańskim. Rzepisława wysłuchała uważnie skarg Mietka i postanowiła pomóc biednym Szczecinianom. W okolicy krążyły potem plotki, że Rzepisława wcale nie chciała pomóc Słowianom, tylko utrzeć nosa wioskowemu druidowi – ponoć jak oboje byli młodzi, druid obiecał, że się z nią ożeni, po czym zmienił zdanie i wybrał drogę druidowego celibatu, wystawiając Rzepisławę na pośmiewisko całej osady… No ale wracając do historii… Rzepisława znała się na sfornicach jak nikt inny. Odbyła nawet podróż naukową po ogromnych terenach Germanii, Słowiańszczyzny i Dalekiego Wschodu. Z wielkiej zakurzonej skrzyni w rogu chaty, wyjęła sporą wiązkę zasuszonego ziela. „Oto jest ratunek na wasze kłopoty”, powiedziała do Mietka, wręczając mu zasuszone badyle. „Jest to nieznany na naszej ziemi gatunek pokrzyw, diarokeus pupsus. Rośnie on w odległym kraju skośnookich ludzi, gdzie jest używany do tresowania smoków. Pewien tajemniczy składnik tej rośliny ma, że tak powiem, przeczyszczający wpływ na sfornice. Następnym razem, gdy Balbina będzie domagać się swojej niesłusznej daniny, wmieszajcie w słowiańskie pokrzywy trzy witki diarokeusa. Sfornica dostanie sraczki i powinna się uspokoić. Jeśli jednak nadal będzie wykorzystywać swoją pozycję zagrożonej wyginięciem kreatury, powinniście zabieg powtórzyć. Może nawet kilka razy…” Uradowany Mietek wrócił do Szczecina z wiązką egzotycznej pokrzywy i opowiedział o planie utarcia nosa sfornicy. Mieszkańcy osady mieli jednak tak dość zbierania pokrzyw, że postanowili wmieszać wszystkie witki diarokeusa w kolejnej „daninie”. Następnego dnia nadażyła sie okazja: któryś z młodzieńców „napadł na Balbinę, podczas gdy ta odpoczywała w przycienionej dziupli, trzy metry nad ziemią”… Wystraszona prawie na śmierć sfornica domagała się jak zwykle „balbinowego”. Tym razem mieszkańcy osady uwinęli się ze zbiorem nadzwyczaj szybko i już o zachodzie słońca przed jamą Balbiny leżał ogromniasty kopiec pokrzyw. Balbina wszamała wszystko w oka mgnieniu po czym wturlała się do swej jamy, aby się zdrzemnąć. Niestety, tej nocy nawiedziły sfornicę straszliwe bóle żołądka. Męczyła się okrutnie i wypuszczała z siebie ogromną ilość gazów – dobrze, że pierdziochy sfornic mają zapach koperku, który jest jeszcze do zniesienia, bo inaczej cała fauna i flora Puszczy Bukowej zwiędłaby lub też zaczadziłaby się na śmierć… Rankiem, po nieprzespanej nocy, do wydzielania gazów dołączyło również niesnośne bekanie, a całość stawała się z minuty na minutę coraz głośniejsza. W końcu odgłos wypuszczanych gazów i beków stał się tak głośny, że pod ich wpływem drżała cała puszcza. Wystraszeni Szczecinianie pochowali się w swoich chatach, mocno zadziwieni, że stworzenie wielkości średniego dzika może powodować takie huki i wstrząsy. O północy nastąpił największy wstrząs spowodowany obstrukcjami Balbiny. Grzmot, jaki przebiegł po puszczy był tak głośny, że ze wszystkich drzew pospadały liście. Huk beknięcia sfornicy pozrywał wszystkie dachy w Szczecinie, a echo łomotu spowodowało, że ziemia zaczęła drżeć. Drżenia były tak silne, że spowodowały ogromną, głęboką i szeroką wyrwę w ziemi, która biegła przez sam środek wioski, aż hen na północ i na południe… Gdy wstrząsy, łomoty i bekania ucichły, mieszkańcy osady ostrożnie wychynęli ze swoich zniszczonych domostw. Na szczęście nikomu nic się nie stało, a sfornicę znaleziono na skraju puszczy. Balbina leżała wycieńczona na kupce liści i ledwo dychała. Szczecinianie wystraszyli się, że teraz to już Balbinę na pewno dobili, i że spadnie na nich kara boska w postaci latających żab za zabicie chronionego gatunku. Na szczęście po kilku łykach pitnego miodu sfornica odzyskała siły na tyle, aby stanąć samodzielnie na nogach. Zrobiło jej się strasznie wstyd, że się tak obżarła i że spowodowała tak wielkie zniszczenia w Puszczy. Postanowiła opuścić okolice Szczecina i wyruszyła gdzieś na południowy wschód. Po wielu latach doszły do małej osady w Puszczy Bukowej pogłoski, że jakaś sfornica doprowadziła do podobnych jak w Szczecinie zniszczeń osadę Warsa i Sawy. Ponoć była bardzo żarłoczna i wykorzystywała swój status „gatunku na wymarciu”. Wars zakupił jakiegoś ziela z Dalekiego Wschodu i nakarmił nim sfornicę, po czym ta dostała ogromniastej i niszczycielskiej w skutkach biegunki. Szczecinianie nie mogli oprzeć się wrażeniu, że była to Balbina… Wyrwa w ziemi jednak pozostała. Nikt nie wiedział co z nią zrobić, ale jak zwykle Matka Natura znalazła rozwiązanie. Ogromna wyrwa wypełniała się stopniowo deszczówką, aż stała się dużą rzeką, wpadającą do Bałtyku. Powstanie rzeki przyniosło ze sobą nowe możliwości dla rozwoju małej osady i w krótce potem Szczecin stał się miastem portowym. A cała historia o nękanej obstrukcjami sfornicy,o trzęsieniu ziemi wywołanymi jej gazami i o ogromniastej wyrwie powstałej na skutek najgłośniejszego beknięcia w dziejach wszechświata uszła uwadze późniejszym słowiańskim archiwistom. I tylko przypadkowe odkrycie starej kroniki Szczecina w wydrążonym pniu starego buka w Puszczy Bukowej uratowało tę opowieść od wiecznego zapomnienia.\nSydonia – „klasztorna wiedźma”\nNajsławniejszą Szczecińską legendą jest legenda o Sydonii Borkównie, skazanej na śmierć za czary i spalonej na stosie, która jakoby rzuciła klątwę na panujący dom Gryfitów, w związku z czym niedługo potem ród książęcy wymarł. Ponoć Sydonia pojawia się do dziś na Szczecińskim zamku jako Biała Dama… Obecnie imię Sydonii noszą targi medycyny naturalnej, organizowane w Szczecinie co pół roku.\nMożna powiedzieć, że Sydonia zrobiła międzynarodową karierę – powstała o niej powieść („Klasztorna wiedźma”), a jeden z obrazów, na których figuruje, znajduje się w Tate Gallery w Londynie.\nSydonia – dziś to imię kojarzy nam się z Targami Psychotroniki, Zdrowia i Urody odbywającymi się w Szczecinie co jakiś czas, kojarzyć się może co niektórym z wsią Marianowo, innym z jakąś legendą o czarownicy. Prawda jest jednak taka, że Sydonia Von Bork była prawdziwą postacią, która wpisała się nieco niefortunnie w losy rodu Gryfitów. Traktowana dzisiaj jako legenda, być może z powodu ciekawej historii jej życia postrzeganego przez współczesnych w „romantyczny” sposób, jeszcze przez wiele lat po swojej śmierci uważana była niesłusznie za złą i tajemniczą kobietę. Wywodząca się z rycerskiego rodu o słowiańskich korzeniach Sydonia urodziła się około roku 1545 w Strzmielach. Tam, na zamku swojego ojca spędziła dzieciństwo. W wieku młodzieńczym zamieszkała w Wołogoszczy jako jedna z dworek na zamku księcia pomorskiego Filipa I. Sydonia wyróżniała się niespotykaną urodą i intelektem, co przysparzało jej wielu adoratorów. Jednak serce młodej dziewczyny zabiło tylko dla jednego – Ernesta Ludwika – syna księcia Filipa I. Ernest Ludwik zdawał się odwzajemniać uczucie i czynił Sydonii nadzieję na rychły ślub i wstąpienie do rodu książęcego. Jednak do ślubu nigdy nie doszło. Za namową rodziny i radców, kierując się interesami dynastii posłał swatów na dwór niemiecki i po pewnym czasie ożenił się z córką księcia brunszwickiego – Zofią Jadwigą. Odrzucona i zraniona Sydonia opuściła zamek i tak rozpoczęła się jej długoletnia tułaczka. Wraz z siostrą Dorotą wróciła do rodzinnego zamku w Strzmielach. Po śmierci rodziców majątek rodowy przejął brat Sydonii – Urlich. Przez długie lata siostry procesowały się z bratem o majątek. Po ślubie Urlicha opuściły Strzmiele i przeniosły się do klasztoru w Marianowie. Jednak na Marianowie się nie skończyło. Siostry zamieszkiwały w wielu miejscowościach Pomorza takich jak: Stargard, Szczecin, Krępcewo, Resk, Chociwel. W końcu w roku 1604 Sydonia jako 57 letnia kobieta zamieszkała ponownie w klasztorze w Marianowie. Pomimo początkowego uznania jakie Sydonia zdobyła wśród zakonnic, po krótkim czasie wiele z nich obróciło się przeciwko niej. Było to podobnoż spowodowane kłótliwością i zarozumialstwem Sydonii. Wśród swoich współlokatorek (i nie tylko) miała wielu wrogów posądzających ją wiecznie o kontakty z czarnymi mocami. Podejrzenia spowodowane były głównie częstymi zgonami w okolicy jak i w rodzie Gryfitów, które po opuszczeniu przez Sydonię Wołogoszczy zdarzały się nadzwyczaj często. Wierzono, iż Sydonia rzuciła klątwę na ród. Poza tym kobieta uprawiała ziołolecznictwo i mimo już późnego wieku uczestniczyła wciąż w wielu rozprawach, to procesując się o majątek, to odpierając zarzuty o czarnoksięstwo. Również zwięrzęta, które chowała Sydonia – pies Jurgen i kot Chim – zaważyły na późniejszych losach Sydoni, gdy zostały użyte podczas procesu jako dowody jej winy. Pierwsze oskarżenie miało miejsce w roku 1612, a kolejne w 1619. Sydonię 18 października przewieziono z Marianowa na przesłuchania do zamku Oderburg stojącego niegdyś w okolicach dzisiejszego Grabowa. 2 grudnia podjęto śledztwo o czary, stawiając przy tym Sydonii 74 zarzuty. Większość zarzutów była absurdalna i całkowicie zmyślona. Nie przeszkodziło to jednak w zeznaniach świadków, którzy je potwierdzali . Sydonia nie przyznawała się do stawianych jej oskarżeń. Jednak długie tortury spowodowały, iż potwierdziła jakoby z zemsty rzuciła klątwę na ród Gryfitów i uprawiała czarną magię. Po lekkim otrzeźwieniu i nabraniu sił, zaprzeczyła wcześniejszym zeznaniom… co przyczyniło się do kolejnych tortur. Sydonia przyznawała się kilka razy po czym odwoływała zeznania. W końcu w roku 1620 zapadł wyrok o egzekucji Sydonii. Jako, że wywodziła się z rycerskiego rodu zdecydowano, iż Sydonię się zetnie (przywilej przysługujący z tytułu urodzenia) a następnie spali na stosie zwłoki (według procedury postępowania z czarownicami). Tak też się stało. 74 – letnią Sydonię ścięto toporem 19 sierpnia (lub 28 września) 1620 roku pod murami ówczesnego Szczecina w okolicach dawnej Bramy Młyńskiej (obecnie Muzeum Narodowe przy ul. Staromłyńskiej), a zwłoki spalono na stosie na Psim Wzgórzu. Prochy zaś rozsypano na polach (inna wersja mówi, że wrzucono do Odry). Sydonia zginęła tragicznie, jednak pozostała jej rzekoma klątwa. Książę Franciszek zmarł w dwa miesiące po egzekucji, tak jak przepowiadała mu podobnoż Sydonia podczas jednego z przesłuchań. W 1622 roku odszedł ze świata książę Ulryk, a w 1626 roku książę Filip Juliusz. W 17 lat po śmierci Sydonii skonał ostatni z rodu Gryfitów – Bogusław XIV. Z kolei Pomorze Zachodnie dostało się w ręce Szwedzkie i brandenburskie. Tak skończyły się czasy panowania rodu Gryfitów i zrodziła się legenda Sydonii\nkobiety, która go zniszczyła.\nOpublikowano 26 października 2006 Autor: Joanna\nPostanowiłam od jutra\nprzytoczyć kilka legend\no moim mieście Szczecinie,\noraz o ludziach , którzy\nw nim mieszkali .\nSadzę ,że zainteresują was\njakże ciekawe legendy?.\nPotem będę pisać o innych miejscach\nCi , którzy interesują się baśniami,\nlegendami napewno będą zaciekawieni.\nA więc chwilowo zmieniam\nswój styl, ponieważ takie opowieści\nbaśnie , legendy zasługują , aby\npoznać często prawdę np. jak dawniej\nbyło , jaki był wpływ na to ,że z prawdziwych\nopowieści przerodziły się ,w legendy.\nNie zapominajmy iż w każdej bajce,baśni\nzawsze jest prawda ,jedynie trzeba\nją dostrzec.Pozostaje mi\nżyczyć miłego czytania.\nBajka o Ptaszku.\nKiedyś… A było to bardzo, bardzo dawno temu, kiedy jeszcze człowieka nie było, a ląd spoczywał gdzieś w głębinach oceanu, żył pewien Ptaszek..Wielkością nie przekraczał dwóch ludzkich pięści. Nie był to jednak ptak podobny do żadnego z żyjących dzisiaj miał czarne, lśniące piórka i mały, srebrny dziobek. Na czym, polegała więc jego wyjątkowość? Cóż… Było to pierwsze żywe stworzenie, jakie kiedykolwiek pojawiło się na świecie. Bóg jednak nie nadał mu żadnego imienia, a Ptaszek bardzo chciał je posiadać- stwierdził, że sam znajdzie to imię i sam je sobie nada, ale gdzie tu szukać imienia dla siebie? Postanowił, że poleci do Słońca, poprosić je o radę. I tak zaczęła się jego podróż w poszukiwaniu imienia wtedy jeszcze słońce nie było tak daleko, jak dziś i można z nim było swobodnie porozmawiać, a nawet wypić ciepłą herbatę. Kiedy Ptaszek dotarł wreszcie do słońca, przywitał się grzecznie i zapytał: Słoneczko… Ja chciałbym bardzo mieć jakieś imię, niestety Bóg mi go nie dał może ty jakieś dla mnie wymyślisz? Słońce zastanawiało się przez dłuższą chwilę, po czym zaświeciło jaśniej i powiedziało: Przykro mi ptaszku, ale nie potrafię znaleźć dla ciebie odpowiedniego imienia ,patrzę tu z góry na cały świat i widzę bardzo wiele, lecz na świecie, który ja dostrzegam, nie ma odpowiedniego dla ciebie imienia.Ptaszek zmartwił się bardzo tym, co powiedziało słońce, w końcu tak bardzo chciał mieć to własne imię.Mimo żalu, pożegnał się ładnie i ruszył w dalszą wędrówkę. Przez pewien czas błąkał się bez celu, latając w tę i ową stronę, aż wreszcie postanowił zapytać o zdanie morze, w końcu słońce nie może widzieć tego, co znajduje się pod wodą, gdyż jego promienie odbijają się od lustrzanej, morskiej tafli. Ponaglony tą nową nadzieją, Ptaszek poleciał na spotkanie z oceanem. Morze powitało Ptaszka swoim czystym, lustrzanym błękitem. Pewnie wielu z was nie wie, ale dawniej morze było tak czyste, że kiedy się spojrzało w jego toń, można było w nim ujrzeć własne odbicie, prawdziwe odbicie, niezmącone żadnym kłamstwem. Witaj Morze! Przyleciałem zapytać się ciebie, czy znasz jakieś imię, które mógłbym nosić? Morze milczało czas jakiś… Nawet drobna fala nie burzyła jego skupienia. Ptaszek pomyślał już, że morze nie chciało odpowiadać na jego pytanie, jednak po chwili coś zagotowało się, a spośród powstałych fal odezwał się głos: Wybacz Ptaszku, ale nie znam żadnego imienia, które mógłbyś nosić.Pod wodą nie ma nic, co mogłoby ci pomóc w znalezieniu tego odpowiedniego dla ciebie… Przykro mi… Ptaszek zrezygnowany odleciał uprzednio pożegnawszy się z morzem. Był już prawie zrezygnowany. Jego marzenie nie chciało się spełnić, nie było nic na ziemi i niebie, co mogło stać się jego imieniem… Smutne to było dla małego Ptaszka. Na swojej drodze spotkał jeszcze wiele istot. Rozmawiał z księżycem i gwiazdami, lecz te również nie potrafiły mu pomóc. W czasie swojej dalszej wędrówki spotkał Lucyfera, anioła, który jeszcze wówczas nie był zbuntowany, lecz ten wzruszył tylko ramionami i odleciał. Nikt nie był w stanie znaleźć imienia dla małego Ptaszka. W końcu jego piórka stały się srebrnoszare, a on sam bardzo się zestarzał. Przemierzył cały świat, wzdłuż i wszerz, lecz nigdzie nie znalazł odpowiedzi na swoje pytanie. W końcu zabrakło mu sił w drobnych skrzydełkach i spadł w morze,słońce grzało bardzo mocno i ptaszek czuł, że umiera. Kiedy myślał, że to już koniec usłyszał głos mówiący do niego: Czego się boisz, mój mały przyjacielu?Zapytał zdziwiony głos. Śmierci w niewiedzy, śmierci, w której nie wiem, kim jestem , W której nie wiem, jakie jest moje prawdziwe imię- odpowiedział ptaszek. Jak to, nie wiesz kim jesteś? Zapytał coraz bardziej zadziwiony głos. Nie mam imienia, Bóg mi nie dał żadnego.- odparł słabnącym głosem ptaszek. Czyżby? I to cię tak smuci? Ponownie spytał głos. Tak boję się, że nigdy go nie poznam- rzekł ptaszek. Przecież znasz je dobrze ,od samego początku je znałeś – Kim więc jestem, Panie?- odezwał się ptaszek ledwie słyszalnym głosem. Kimś, wciąż szukającym odpowiedzi. Wędrowcem chcącym poznać odpowiedzi na wszystkie pytania, nawet na te, na które odpowiedź jest bardzo prosta, wręcz na wyciągnięcie ręki. Dlaczego szukasz czegoś co posiadasz? Przecież dobrze znasz swoje imię… Nazywało cię nim przecież Słońce i Morze-Znałeś je zawsze, zawsze byłeś przecież tą samą istotą Ptaszku- mimo bólu i cierpienia Ptaszek uśmiechnął się. Zrozumiał nareszcie kim naprawdę jest. Szkoda, że musiał zrozumieć to tak późno, ale może tak musi być? Może na te najtrudniejsze pytania poznamy odpowiedź dopiero w tej ostatniej chwili? Nie warto, więc trwonić sił na szukanie czegoś, co jest oczywiste. Resztkami sił ptaszek wymówił jeszcze jedno, ostatnie słowo: Dziękuje, a potem ogarnął go sen. Wieczny sen, w którym zrozumiał. Zrozumiał, że był, jest i zawsze będzie Ptaszkiem.\nOpublikowano 24 października 2006 Autor: Joanna\nPewnego razu mężczyzna i kobieta przedzierali się przez busz. Kobieta miała dziecko przytroczone do pleców, aby nie spadło podczas trudów wędrówki przez plątaninę winorośli i krzewów. Oboje byli bardzo głodni, a nie mieli ze sobą nic do jedzenia. Nagle, wynurzyli się z leśnego gąszczu i wyszli na porośniętą trawą równinę. Ujrzeli tam stado gazeli, które spokojnie się pasło na łące. Wtedy mężczyzna powiedział do kobiety: Masz moc przemieniania się w cokolwiek zechcesz. Zmień się w lamparta i schwytaj jedną z gazeli, abym miał co jeść i nie zginął z głodu. Kobieta spojrzała na niego z niedowierzaniem i rzekła: Naprawdę tego chcesz czy tylko żartujesz? Chcę tego – odrzekł mężczyzna, gdyż był bardzo głodny. Wtedy kobieta odwiązała dziecka, które niosła na plecach i ułożyła je na ziemi. A sama zaczęła się stopniowo przeobrażać: zrzuciła przepaskę biodrową, jej ciało porosło sierścią, ręce i nogi zmieniły się w łapy z pazurami, a żeby w ostre kły. I, po kilku chwilach, przed mężczyzną stanęła lamparcica, wpatrując się w niego dzikim, ognistym wzrokiem. Biedak śmiertelnie się przeraził i ze strachu wspiął się na czubek drzewa. Kiedy był już na samej górze zauważył, że zostawił niemowlę niemal w szczękach lamparcicy. Nieszczęśnik był jednak tak przerażony, że nie mógł się zmusić do zejścia po dziecko. Lamparcica zobaczyła, że tak przeraziła mężczyznę, iż trzęsie się on ze strachu. Zostawiła go więc samemu sobie i pobiegła, aby zrobić to, o co ją prosił. Wpadła w środek stada i złapała dużą, młodą jałówkę gazeli i przyciągnęła ją do drzewa. Mężczyzna, który wciąż tkwił na czubku, żałośnie zaczął błagać lamparcicę, aby na powrót przemieniła się w kobietę. Ta zaczęła się znowu przeistaczać: powoli odpadła jej sierść, znikły kły i pazury i w końcu u stóp drzewa stała kobieta w swej zwykłej postaci. Jednak mężczyzna był wciąż tak przerażony, że kurczowo trzymał się drzewa. Odważył się zejść na dół dopiero wtedy, gdy zobaczył, że kobieta ubrała się i przytroczyła dziecko do pleców. W końcu zszedł na dół i stanął przed kobietą, a ta mu rzekła:\nNigdy więcej nie proś kobietę, aby robiła rzeczy, które powinien wykonywać mężczyzna. I tak właśnie powinno być:\nKobieta ma swoją pracę do zrobienia, a mężczyzna swoją.\nOpublikowano 23 października 2006 Autor: Joanna\nGdy ktoś obedrze nas z piór sensu życia ,\npołamie skrzydła wolności i radości.\nCzujemy się jakby wszyscy odeszli\njakbyśmy zostali sami pośroku mroku i ciszy\nwśród własnych krzyków i łez , lecz nie zapominajmy\no tym ,co nadal mamy o ludziach ,co nadal nas kochają ,\npotrzebują ,o miejscach wciąż na nas czekających\ni o tym ile jeszcze pięknych rzeczy się wydarzy ,\nile lotów wśród błękitów i promieni słońca.\nWięc każdego ranka spróbujmy choć na chwilkę\nunieść się w górę ,oderwać się od ziemi\ni zatopić w wolności, gdy skrzydła nas wciąż bolą ,\nnie bójmy się poprosić o pomoc,\njeśli będziemy czegoś naprawdę pragnąć\nosiągniemy to wcześniej niż się spodziewaliśmy.\nA więc odkurzmy nasze szydła z pyłów bolesnych wspomnień\nnabierzmy wiatru nadziei poczujmy ciepło promyka wiary\ni wzbijmy się wysoko, wysoko w błękicie zatopmy nasze ręce,\notulmy chmury marzeń i z podniesioną głową lećmy ku słońcu naszemu największemu marzeniu nawet,gdy oznacza ono tyle , co dla Ikara.\nOpublikowano 22 października 2006 Autor: Joanna\nLubię ciszę wieczorną mojego balkonu, wesołe ćmy tańczące przy lampie , lubię gwiazdy, co złotem nad moja głową płoną i odbicie księżyca w granatowym jeziorze. Lubię tajemną ciemność nad sosnami, szum wiatru wśród gałęzi, zapach ściętej trawy; jarzębinę, co ze mną dzieli się myślami, siwego brzegu pejzaż zamglony i łzawy. Lubię to moje miejsce – bożym planowaniem przeznaczone, nadane – w cudnym zakątku ziemi. W serce serdecznym piórem zostało wpisane – widok z okna się w świata widzenie przemienił.\nOpublikowano 21 października 2006 Autor: Joanna\nProfesor filozofii stanął przed swoimi studentami i położył przed sobą kilka przedmiotów. Kiedy zaczęły się zajęcia wziął spory słoik i wypełnił go po brzegi dużymi kamieniami. Potem zapytał studentów, czy ich zdaniem słój jest pełny, oni potwierdzili. Wtedy profesor wziął pudełko żwiru, wsypał do słoika i lekko potrząsnął. Żwir oczywiście stoczył się w wolną przestrzeń między kamieniami. Profesor ponownie zapytał studentów, czy słoik jest pełny, a oni ze śmiechem przytaknęli. Profesor wziął pudełko piasku i wsypał go, potrząsając słojem. W ten sposób piasek wypełnił pozostałą jeszcze wolną przestrzeń. Profesor powiedział: – chciałbym, byście wiedzieli, że ten słój jest jak wasze życie. Kamienie – to ważne rzeczy w życiu: wasza rodzina, wasz partner, wasze dzieci, wasze zdrowie. Gdyby nie było wszystkiego innego, Wasze życie i tak byłoby wypełnione. Żwir – to inne, mniej ważne rzeczy: wasze mieszkanie, wasz dom, albo wasze auto. Piasek symbolizuje całkiem drobne rzeczy w życiu, w tym waszą ciężką pracę. Jeżeli najpierw napełnicie słój piaskiem, nie będzie już miejsca na żwir, a tym bardziej na kamienie. Tak jest też w życiu. Jeśli poświęcicie całą waszą energię na drobne rzeczy, nie będziecie jej mieli na rzeczy istotne. Dlatego dbajcie o rzeczy istotne – poświęcajcie czas waszym dzieciom i waszemu partnerowi, dbajcie o zdrowie. Zostanie wam jeszcze dość czasu na pracę, dom, zabawę. Zważajcie przede wszystkim na duże kamienie – one są tym, co się naprawdę liczy. Reszta to piasek.


KrajRząd przyjął projekt budżetu na 2021 rok. Olbrzymi deficyt\nKraj: Rząd przyjął projekt budżetu na 2021 rok. Olbrzymi deficyt\nDodano 28 września 2020, 13:54 40\nNowy projekt budżetu zakłada dochody na poziomie 404,4 mld zł i 486,7 mld zł wydatków. Rząd pracując nad nim przyjął, że wzrost PKB będzie na poziomie 4 proc.w ujęciu rocznym oraz uwzględniono średnioroczną inflację w wysokości 1,8 proc. W budżecie przyjęto również, że średnie wynagrodzenie wzrośnie o 2,8 proc.\nProjekt zaakceptowany przez Radę Ministrów ma jeszcze we wrześniu trafić do Sejmu.\nPrzypomnijmy, że minister finansów Tadeusz Kościński zapewniał niedawno, że budżet na 2021 rok będzie mechanizmem, dzięki któremu polska gospodarka wyjdzie ze ze spowolnienia spowodowanego restrykcjami związanymi z pandemią koronawirusa.\n/ Źródło: Twitter / TVP, wprost.pl\nJan Jackowicz IP 28 września 2020, 19:57\nByć może z powodu inflacji rząd podniesie 500+ do 600+, więc to kupowanie sobie przychylności niektórych kręgów społecznych będzie kosztować. A gra idzie o gigantyczną stawkę - ni mniej ni więcej tylko o wydziedziczenie Polaków ze wszystkiego, co jeszcze im pozostało, zwłaszcza pod ziemią w postaci złóż węgla i rud cennych metali oraz innych kopalin. O spłatę zadłużenia nie ma co się martwić zawczasu, samo tylko uruchomienie podziemnego zgazowania węgla przyniesie krociowe zyski, tylko że jeśli Polacy nie przebudzą się na czas, będą je ciągnąć nie oni, ale ktoś inny - zgadnijcie, kto!!!\nPodatnik IP 28 września 2020, 17:24\nBrawo Premier Morawiecki, brawo Rząd ZP . Wreszcie doczekaliśmy się nieortodoksyjnego rządu, dlatego przynajmniej połowa Polaków nie musi się obawiać, że za jedyne pożywienie będą mieli szczaw i mirabelki, a takiego dobrobytu zaznalibyśmy gdyby u władzy byli ortodoksi, monetaryści .\nTyle w temacie IP 28 września 2020, 17:22\nWróżenie z fusow........mam nadzieję, że jak polska w ruinie to członkowie PiSu na synekurach dostaną wolność wyboru: wypłata 1 zł albo won za Don! Następuje likwidacja wielu polskich firm!\nAdam K. IP 28 września 2020, 15:37\nJednak PO miala racje mowiac, ze pieniedzy nie ma, przynajmniej mowili prawde!!\nniepis IP 28 września 2020, 15:36\nczyli hasło z 2015 -Polska w ruinie w rzeczywistości to był program pisu na kolejne lata -paradne


Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na pobyt tolerowany oraz udzielania ochrony czasowej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów.\nSzef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Urzędu.\nSzef Urzędu do Spraw cudzoziemców jest jednoosobowym centralnym organem administracji państwowej. Jako taki posiada on pozycję prawną samodzielnego organu administracji wyposażonego we własne, prawem przepisane kompetencje. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców m.in. rozpatruje odwołania od decyzji wydawanych przez Wojewodów w zakresie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, zezwolenia na osiedlenie czy też decyzji zobowiązujących cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski.\nNadzór na Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych. Jest to konsekwencja rozwiązań przyjętych w Ustawie o działaniach administracji rządowej. Zgodnie z powołaną ustawą, problematyka dotyczące cudzoziemców wchodzi w zakres działu sprawy wewnętrzne.\nPoza Szefem do Spraw Cudzoziemców działa Urząd do Spraw Cudzoziemców, który jest aparatem pomocniczym Szefa do Spraw Cudzoziemców będącego jednoosobowym organem administracji.\nObecnie funkcję Szefa do Spraw Cudzoziemców pełni Rafał Rogala – jest on absolwentem Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie. W latach 2003-2004 odbył aplikację legislacyjną w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.\nBiuro Szefa do Spraw Cudzoziemców mieści się przy ul. Koszykowej 16 w Warszawie.


„Rowerowy Maj” #wGdyni - Gdynia\nTrwa majówka, a to znak, że już za chwilę ruszy ogólnopolska kampania „Rowerowy Maj”. W tym roku w gdyńskiej odsłonie wydarzenia weźmie udział rekordowa liczba uczestników. Od 6 maja blisko 7400 uczniów z 22 szkół będzie dojeżdżać do szkoły rowerem, hulajnogą lub na rolkach i powalczy o atrakcyjne nagrody.\nGdynia po raz kolejny dołączyła do kampanii „Rowerowy Maj”. Jest to największa w kraju akcja promująca zdrowy tryb życia, aktywność fizyczną i zrównoważoną mobilność wśród przedszkolaków, uczniów i pracowników szkół. W tym roku kampania staruje tuż po majówce.\nJuż 6 maja tysiące uczestników staną w szranki w zawodach na największą ilość przejazdów. A te można wykonać nie tylko rowerem. Liczą się także przejazdy hulajnogami, na wrotkach, rolkach lub łączone, z podróżą samochodem bądź komunikacją miejską. Do końca miesiąca (31.05) uczestnicy ze wszystkich zgłoszonych szkół będą regularnie uzupełniać listę swoich przejazdów w tzw. „klasowym dzienniku rowerowym”.\nObok rywalizacji na ilość wykonanych przejazdów, w gdyńskiej Szkole Podstawowej nr 20 Zarząd Dróg i Zieleni po raz pierwszy organizuje konkurs dla młodzieży. - Uczestnicy będą mieli za zadanie wymyślić kampanię edukacyjną, skierowana do grupy wiekowej 13-17 lat, promującą zrównoważoną mobilność -mówi Paweł Kimel z ZDiZ. - Za pośrednictwem konkursu, chcemy pokazać, że korzystanie z ekologicznych środków transportu to podwójna korzyść. Z jednej strony chodzi o nasze zdrowie, z drugiej to również lepsza jakość powietrza - dodaje. Najlepsze pomysły zostaną nagrodzone wejściówkami do Aquaparku Sopot\nTo nie wszystko. Aby umożliwić uczestnikom kampanii „Rowerowy Maj” bezpieczny dojazd do szkoły w dniach 6-31 maja pętla autobusowa przy SP nr 20 przy ul. Starodworcowej zostanie czasowo wyłączona z ruchu. - Na prośbę dyrektorki SP nr 20 zamykamy fragment pętli bezpośrednio przed bramą szkoły - podkreśla Paweł Kimel. - Ma to zwiększyć bezpieczeństwo najmłodszych uczestników kampanii. Zakaz nie będzie dotyczył oczywiście rowerów, a także pojazdów ZKM, służb miejskich i zaopatrzenia - dodaje.\n- „Rowerowy Maj”, poprzez zabawę połączoną z elementami rywalizacji, popularyzuje rower jako środek transportu do szkoły, uczy dobrych i zdrowych nawyków, które utrzymują się również po zakończeniu kampanii. Inicjatywa skutecznie zmienia okolice szkół i przedszkoli na bardziej bezpieczne i przyjazne rowerzystom zmniejszając liczbę samochodów dowożących dzieci i motywując samorządy do inwestycji prorowerowych – czytamy na stronie organizatorów wydarzenia.\n„Rowerowy Maj” jest organizowany po raz szósty. W tym roku udział w akcji zadeklarowało 48 miast. Więcej informacji można znaleźć na stronie: https://rowerowymaj.eu/\nOpublikowano: 01.05.2019 12:00 Autor: _Jan Ziarnicki (j.ziarnicki@gdynia.pl) Zaktualizowano: 01.05.2019 12:04 Zmodyfikował: Jan Ziarnicki\nTo był aktywny Rowerowy Maj


Samarytanka. Sztuka zaczynania od nowa (I) – ks. Mariusz Rosik\nW Sychem (arch. M. Rosik)\nStosunki Samarytan i Żydów nie układały się najlepiej, gdy Jezus postanowił jedną ze swych pielgrzymek do Jerozolimy odbyć przez Samarię. W rzeczywistości większość wyznawców Jahwe mieszkających w Galilei, by udać się do Świętego Miasta, naddawało kilkadziesiąt kilometrów, wędrując najpierw na wybrzeże Morza Śródziemnego, następnie kierując się na południe wzdłuż brzegu i ostatecznie skręcając na wschód do Jerozolimy. Tylko w ten sposób mogli ominąć kraj pogardzanych Samarytan. Pobożni Żydzi wędrowali do Jerozolimy trzykrotnie w ciągu roku, bo tego wymagało od nich Prawo, w którym zapisano trzy święta pielgrzymie, Paschę, Święto Namiotów i Święto Tygodni.\nKiedy w 721 roku przed Chr. król asyryjski Sargon II zajął Samarię, wielu jej mieszkańców uprowadził do niewoli. Do opustoszałych domostw zaczęli ściągać poganie. Z czasem ludność żydowska i pogańska w Samarii wymieszały się, aczkolwiek wielu spośród mieszkańców krainy wciąż uważała się za pobożnych spadkobierców Mojżesza, skrupulatnie zachowujących tradycję ojców. Półtora wieku później przyszedł czas niewoli babilońskiej. Tym razem Nabuchodonozor, władca imperium babilońskiego, uprowadził wielu mieszkańców Judei do wschodnie tereny. Żydzi zamieszkali wówczas w Tel Aviwie – dzielnicy stolicy imperium. Z punktu widzenia historycznego okres niewoli babilońskiej nie trwał długo, bo zaledwie około pięćdziesięciu lat. Był to jednak czas niezwykle brzemienny dla religijności Izraela. Zaczęły powstawać pierwsze synagogi, dokonano niemal w całości redakcji Pięcioksięgu, zaprowadzono obowiązek obrzezania chłopców i zaczęto świętować dzień szabatu. W tym też czasie Żydzi niemal zaprzestali mówić językiem hebrajskim, który stał się językiem świętym, w którym zapisano natchnione księgi Tory, Proroków i Pism. Na co dzień zaczęto posługiwać się aramejskim.\nPowrót z wygnania babilońskiego stał się możliwy po 536 roku, czyli po sławnym dekrecie króla perskiego Cyrusa, który opanował słabnące imperium i zaprowadził politykę swobód religijnych. Dwie fale wygnańców (a właściwie ich potomków) pod wodzą znakomitych przywódców religijnych, Ezdrasza i Nehemiasza, wróciło do Jerozolimy. Zabrano się za odbudowę murów miejskich i leżącej w gruzach świątyni jerozolimskiej. Temu ostatniemu projektowi przewodniczył architekt Zorobabel. Nic innego jak właśnie kwestia odbudowy świątyni stała się kością niezgody pomiędzy mieszkańcami Samarii a Żydami powracającymi z niewoli. Ci pierwsi, bogu ducha winni, chętni byli pomóc w pracach budowlanych, jednak Żydzi, gorliwi we wprowadzaniu reform religijnych, uznali Samarytan za zdrajców ojczyzny i religii. Skoro niektórzy Samarytanie wchodzili w związki małżeńskie z poganami, to znaczy że zbrukali czystą żydowską krew. Nie byli godni, by stanąć na dziedzińcu świątynnym. Ze zwieszonymi głowami mieszkańcy Samarii wrócili w okolice Sychar i Sychem (dziś Nablus), by po pewnym czasie wystawić własną świątynię na górze Garizim.\nO tej właśnie świątyni Samarytanka przy studni rozmawia z Jezusem: „Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga” (J 4,21). Sporna kwestia staje się dla Jezusa dogodną okazją do rozmowy na temat kilku niezwykle istotnych wierzeń judaizmu, a także do nakreślenia Jego własnej misji. Jezus wyjaśnia swej rozmówczyni kwestię świątyni i ideę mesjańską, sam natomiast występuje w roli proroka i Mesjasza. By więc wysupłać istotę całego dialogu, w który w pewnym momencie włączają się także uczniowie Jezusa, zatrzymajmy się kolejno na tych czterech zagadnieniach poruszonych w tej rozmowie: rola świątyni, idea mesjańska, Jezus jako Mesjasz i Jezus w roli proroka.\nZarówno dla Żydów, jak i dla Samarytan świątynia była miejscem, które Bóg obrał sobie za mieszkanie. Budowana według wzoru, który na kartach Tory nakreślił sam boski Architekt, stała się kawałkiem „nieba na ziemi”. Tak Żydzi, jak Samarytanie byli przekonani, że świątynia posiada swój niebiański pierwowzór. Ziemski przybytek jest jego niedoskonałym odbiciem. Po powrocie z niewoli babilońskiej wyznawcy judaizmu zaczęli regularnie pielgrzymować do świątyni w chwilach, gdy domagało się od nich tego Prawo. Nie chodzi tylko o wspomniane wyżej święta pielgrzymie, ale także momenty jasno wskazane przez Torę. Obejmowały one na przykład nakaz wykupu pierworodnych, oczyszczenie związane z uleczeniem trądu (za który de facto uznawano wówczas każdą chorobę skóry) czy pragnienie pobożnego wyznawcy judaizmu, by złożyć Bogu dobrowolną ofiarę lub religijny ślub. Innymi słowy – judaizm bez świątyni nie był możliwy. To ona stanowiła centralną instytucję religijną, to wokół niej skupiał się kult i to ona była niezawodnym znakiem obecności Boga pośród ludu. Te same przekonania i te same uczucia, które Żydzi żywili wobec świątyni wybudowanej w Jerozolimie na górze Moria, Samarytanie okazywali świątyni wystawionej na Garizim. Nic więc dziwnego, że kiedy w 128 roku przed Chr. żydowski król Jan Hirkan wysłał swe wojska, by zburzyły świątynię Samarytan, zburzył tym samym resztki poprawnych relacji pomiędzy obiema społecznościami. Samarytanie nie mogli odpłacić pięknym za nadobne, gdyż liczebnie nigdy nie byliby w stanie pokonać armię żydowską, by naruszyć fundamenty świątyni jerozolimskiej. Byli natomiast w stanie naruszyć jej świętość.\nW jaki sposób? Żydowski historyk Józef Flawiusz wspomina w jednym ze swych dzieł, iż w 6 roku po Chr. (czyli mniej więcej w tym czasie, gdy dwunastoletni Jezus nauczał w świątyni) kilku Samarytanom udało się podstępem przedostać na dziedziniec kapłański w Świętym Mieście. Kontrolujący wchodzących i wychodzących ze świątyni lewici widocznie nie spełnili należycie swego obowiązku, skoro przybysze z Samarii zdołali rozrzucić na bruk dziedzińca trupie kości wydobyte wcześniej z jednego z cmentarzy. W tym geście zbezczeszczenie przybytku sięgnęło zenitu! Prawo nie tylko zabraniało przez określony czas wstępu do świątyni tym, którzy mieli kontakt ze zmarłym, ale w ustnym nauczaniu obostrzenia były jeszcze surowsze. Wystarczyło, że ktoś nadepnął przypadkowo na czyjś grób, by stał się nieczystym i nie mógł uczestniczyć w kulcie ofiarniczym przez wiele dni. Właśnie dlatego utarł się w Palestynie zwyczaj bielenia grobów. Dzięki temu były one widoczne z daleka. Jak wiadomo, zwyczaj ten stał się impulsem dla Jezusa do nagany wobec religijnych przywódców, których postawa przypomina niekiedy piękne „groby pobielane”, wewnątrz pełne plugastwa. Co więcej, faryzeusze zdołali przekonać swych współwyznawców, że jeśli podczas orszaku pogrzebowego cień niesionego na marach zmarłego padnie na kogoś – staje się on nieczysty rytualnie i przez to wyłączony z kultu! Na tym tle obecność trupich kości niemal w sercu świątyni stała się dla Żydów aktem najbardziej odrażającym.\nW drodze do Studni Jakubowej (arch. M. Rosik)\nSprytni w pomysłowości i pomysłowi w sprycie Samarytanie znaleźli jeszcze jeden sposób, aby uprzykrzać życie swoim żydowskim sąsiadom. Chodzi mianowicie o świętowanie nowiu księżyca. Jak łatwo się domyślić, ten świąteczny dzień wypadał raz w miesiącu – był to pierwszy dzień po pełni. Nie było kłopotu z określeniem daty święta, gdy księżyc w całej krasie wisiał na niebie. Problemy pojawiały się w dni pochmurne. Skąd wiadomo, kiedy dokładnie należy rozpocząć święto? Jerozolimscy kapłani, dobrze obeznani z kalendarzem księżycowym, wymyślili praktyczny sposób powiadamiania wiernych o nadchodzącym święcie. Na najwyższym punkcie w mieście zapalano pochodnię, której światło było znakiem, że o zmierzchu rozpoczyna się nów księżyca. Gdy odpowiedzialni z przyległych do Jerozolimy miejscowościach widzieli światło pochodni, zapalali je u siebie. W ten sposób w przeciągu dwóch godzin sygnał świetlny rozchodził się po całej Palestynie i wraz z zachodem słońca (czyli wtedy, gdy według żydowskiej rachuby czasu rozpoczynał się nowy dzień) przerywano prace i rozpoczynano święto. Ponieważ na górze Garizim przyjmowano do pracy w świątyni między innymi kapłanów wydalonych za niesubordynację z Jerozolimy, ci chętnie dzielili się swoją wiedzą odnośnie kalendarza. Robiąc „psikusy” Żydom, Samarytanie zapalali pochodnie dzień wcześniej niż wypadało święto. Żydzi przerywali pracę, oddawali się modłom i świętowaniu tylko po to, by następnego dnia odebrać właściwy sygnał z Jerozolimy. W ten sposób zmuszeni byli czcić nów księżyca dwa dni pod rząd, co oznaczało między innymi brak ciepłych posiłków przez dwa dni; Prawo zakazywało bowiem rozniecania ognia.\nJak z powyższego wynika, sporna kwestia świątyni owocowała większymi i mniejszymi chropowatościami na linii Żydzi – Samarytanie. Podejmując ją, Jezus wyjaśnia rezolutnej rozmówczyni: „Wierz mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem: potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie” (J 4, 21-24). Ta wypowiedź Jezusa ma charakter proroczy, pośrednio bowiem zapowiada ustanie kultu ofiarniczego i zburzenie świątyni jerozolimskiej. Z perspektywy chrześcijańskiej kult przestał mieć znaczenie na około czterdzieści lat przed zburzeniem świątyni podczas pierwszego powstania żydowskiego przeciw Rzymianom w 70 roku. Ewangeliści zgodnie podkreślają, że w chwili śmierci Chrystusa na krzyżu zasłona świątyni rozdarła się na dwoje z góry na dół. Skądinąd wiemy, że zasłona ta przedstawiała sklepienie niebieskie. Józef Flawiusz informuje, że na zasłonie przedstawiony został taki właśnie wizerunek („na tkaninie przedstawiono całe sklepienie niebieskie”; De bello judaico 5,211-212). W symboliczny sposób ukazywano, że Bóg, który mieszka w niebie, „skrywa” swą obecność za zasłoną przybytku. Gdy zasłona ta rozdziera się, Boża obecność zostaje „uwolniona”. Kto chce spotkać Boga, nie musi już wędrować do Jerozolimy. Wystarczy, że uwierzy w to, co dokonało się na krzyżu. Bardzo ciekawa jest użyta przez ewangelistów w opisie tego wydarzenia gra słów. Grecki rzeczownik pneuma oznacza zarówno „duch”, jak i „wiatr / wicher”. W chwili, gdy umierający na krzyżu Jezus oddał ludzkiego ducha przepełnionego Duchem Świętym, ów duch niczym wicher rozerwał zasłonę przybytku, otwierając drogę zbawienia tym, którzy przyjmą zbawcze skutki śmierci krzyżowej Syna Bożego.\nDuch Święty niczym wiatr działa w sercu każdego wierzącego. Tłumaczył to Jezus Nikodemowi: „Wiatr wieje tam, gdzie chce i szum jego błyszczysz, lecz nie wiesz, skąd pochodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha” (J 3,8). Kto rzeczywiście narodził się z wody i Ducha, czyli przyjął chrzest i potwierdził go osobistą decyzją wierności Chrystusowi jako Panu i Zbawicielowi, ten oddaje cześć Bogu w Duchu i prawdzie, nie przez ofiary ze zwierząt i płodów roli składane w świątyni jerozolimskiej. Ten sam Duch Święty, który w czasie ziemskiej działalności Jezusa przepełniał Jego ludzkiego ducha, ten sam Duch Święty, który niczym wicher rozerwał zasłonę przybytku i który mieszka w każdym narodzonym z wody i Ducha sprawia, że chrześcijanin może wielbić Boga w każdym miejscu i w każdym czasie. Boża obecność nie jest bowiem „ograniczona” ani do góry Moria w Jerozolimie, ani do góry Garizim w Samarii, lecz wszechobecny Bóg mieszka w sercach wierzących przez swego Ducha. To właśnie Duch Święty jest wodą życia, o której Jezus mówi Samarytance.\nNa szczęście w tym wypadku nie jesteśmy skazani ani na zgadywanie, co oznacza symbol wody żywej, ani na rozczytywanie się w skomplikowanych dywagacjach egzegetów o równie skomplikowanych umysłach. Nie trzeba robić ani jednego ani drugiego, gdyż z pomocą przychodzi nam sam Jan ewangelista, który z niezwykłą prostotą wyjaśnia znaczenie symbolu wody żywej. Gdy Jezus znalazł się w Jerozolimie – opisuje skrzętnie Jan – podczas Święta Namiotów, zawołał: „Jeśli ktoś jest spragniony, niech przyjdzie do Mnie i pije, a strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7,37). Galilejski Nauczyciel nawiązuje tu do bardzo radosnego obrzędu, przewidzianego przez świąteczną liturgię, a opartego o słowa Izajasza: „Wy zaś z weselem czerpać będziecie wodę ze zdrojów zbawienia” (Iz 12,3). Na czym poległ ów obrzęd? Kapłan czerpał wodę z sadzawki Siloe, zanosił ją na wewnętrzny dziedziniec świątyni i wylewał na ołtarz całopalenia. Na dziedzińcu świątynnym zapalano trzy wielkie świeczniki. Wówczas – według jednego z traktatów Talmudu – „mężczyźni pobożni i o dobrych czynach zwykli tańczyć przed nimi z latarniami w rękach, śpiewając pieśni pochwalne. Nieprzeliczeni lewici grali na harfach, lirach, cymbałach i trąbach, i innych instrumentach muzycznych, wzdłuż piętnastu stopni, które prowadziły od dziedzińca Żydów na dziedziniec kobiet, zgodnie z liczbą piętnastu Pieśni Wstępowania w Psalmach; ponad nimi lewici zwykli zatrzymywać się z instrumentami muzycznymi i wygrywać melodie” (Sukkot 5,4). Jezus nauczał o wodzie życia w tak radosnej atmosferze, a Jan skrzętnie pospieszył z wyjaśnieniem: „A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego” (J 7,39). Duch Święty jest źródłem radości o wiele głębszej niż ta, którą oferowały uroczystości świątynne. Chrześcijanie, którzy otrzymali Ducha Świętego – wodę życia, wylewają radość nie na dziedziniec świątynny, lecz na wspólnotę Kościoła i promieniują nią wokół siebie jaśniej niż płonące światło latarni! Sami stają się świątynią Ducha, w którym oddają cześć Ojcu!\nKról królów (16.09.2018)


Günter Grass - cykl spotkań i debat #4 / Gdańska Galeria Miejska\n26 XI – 26 XI\nGünter Grass - cykl spotkań i debat #4\nCzwarte spotkanie inspirowane wystawą Grass a Kaszuby/i będzie poświęcone tematyce tożsamości opartej na funkcjonowaniu na pograniczu kultur, narodowości, historii, polityki, a także na poczuciu wykluczenia, braku jasnej przynależności. O perspektywie Güntera Grassa wobec Kaszub, Kaszubów wobec Kaszub, w szerszym kontekście innych podobnych grup etnograficznych Europy będą rozmawiać zaproszeni goście.\nDebata: 26.11.2017, godz. 16.00\nUczestnicy: Grzegorz Dziemidowicz, Miłosława Borzyszkowska-Szewczyk, Jacek Kornacki, Cezary Obracht-Prondzyński, Matthäus Weiß, Krzysztof Wróblewski\nW 2017 roku przypada jubileusz 90-lecia urodzin zmarłego w 2015 roku Güntera Grassa - laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, autora Trylogii gdańskiej, Honorowego Obywatela Miasta Gdańska, Doktora Honoris Causa Uniwersytetu Gdańskiego, patrona jednej z filii Gdańskiej Galerii Miejskiej.\nZ tej okazji zapraszamy gości specjalnych, a także naszą drogą publiczność do spotkań i wspólnych rozmów na tematy, które poruszały Güntera Grassa jako pisarza i człowieka, a i nam obecnie nie pozostają obojętne. Pytamy o kształt współczesnej Europy, o pozycję Polski w niej, a także o nasze gdańskie tożsamości. Zastanawiamy się nad tym, w jaki sposób przenikają się nasze biografie, wpływając na historie oraz przestrzenie, które współtworzymy.\nTak to już jest z Kaszubami, Oskarku. Zawsze dostają po głowie. (…) Bo Kaszubów nie można przenieść nigdzie, oni zawsze muszą być tutaj i nadstawiać głowy, żeby inni mogli uderzyć, bo my za mało polscy jesteśmy i za mało niemieccy, bo jak ktoś jest Kaszubą, nie wystarcza to ani Niemcom, ani Polakom. Ci zawsze dokładnie chcą wiedzieć, co jest co!\nW powyższych słowach kaszubska babka Oskara Matzetratha z powieści Blaszany bębenek tłumaczyła wnukowi istotę jego tożsamości. Tożsamości opartej na funkcjonowaniu na pograniczu kultur, narodowości, historii, polityki, a także na poczuciu wykluczenia, braku jasnej przynależności. O perspektywie Güntera Grassa wobec Kaszub, Kaszubów wobec Kaszub, w szerszym kontekście innych podobnych grup etnograficznych Europy będą rozmawiać zaproszeni goście.\nMiłosława Borzyszkowska-Szewczyk, dr\nGrzegorz Dziemidowicz, amb.\nDyplomata, zastępca kierownika Akademii Służby Zagranicznej i Dyplomacji CC, były dyrektor Akademii Dyplomatycznej MSZ i wicedyrektor Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Egipcie (1994-1999) oraz Grecji (2001-2005). Pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych m.in. jako rzecznik oraz dyrektor Departamentu Systemów Informacji. Posiada także doświadczenie dziennikarskie i redaktorskie radiowe i telewizyjne – redaktor, a następnie kierownik działu zagranicznego „Wiadomości” w TVP.\nJacek Kornacki, dr hab.\nCezary Obracht-Prondzyński, prof. zw. dr hab.\nPracuje w Instytucie Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Gdańskiego, gdzie jest kierownikiem Zakładu Antropologii Społecznej, a w latach 2005-2012 był dyrektorem tegoż Instytutu. Jest socjologiem, antropologiem i historykiem. Jego zainteresowania badawcze dotyczą głównie problematyki Kaszub i Pomorza, a ponadto uczestnictwa w kulturze, mniejszości narodowych i etnicznych, kulturowych problemów współczesności, polityki regionalnej, współczesnego społeczeństwa polskiego. Jest autorem lub współautorem 30 książek, redaktorem lub współredaktorem ponad 20, autorem kilkuset artykułów naukowych, popularnonaukowych, publicystycznych.\nMatthäus Weiß (ur. w 1949 roku w Kilonii)\nPierwsze lata swojego życia spędził z rodzicami i rodzeństwem w taborze cygańskim położonym na obrzeżach miasta. Jak wiele innych dzieci w taborach nie uczęszczał do szkoły i od najmłodszych lat musiał zarabiać na utrzymanie rodziny. W wieku 17 lat poznał i poślubił swoją żonę, z którą wychował troje dzieci. Zarabiali na życie m. in. ostrzeniem noży i zbieraniem złomu. Z części pieniędzy zarobionych w ten sposób założył z przyjacielem w 1980 roku „Stowarzyszenie na rzecz praw Sinti w Szlezwiku-Holsztynie”. W 1989 roku powstało „Stowarzyszenie Niemieckich Sinti i Romów” w Kilonii, które do dziś aktywnie angażuje się w organizację imprez kulturalnych i popularyzację historii i kultury Sinti i Romów w regionie. Wspiera ono także kursy alfabetyzujące dla dorosłych oraz prowadzi działania zmierzające do polepszenia sytuacji dzieci Sinti i Romów w szkołach. W 1993 roku jego przewodniczącym został Matthäus Weiß. Od czasu powołania do życia „Fundacji Güntera Grassa na Rzecz Ludności Romskiej” w 1997 roku Matthäus Weiß zasiada w jej zarządzie.\nKrzysztof Wróblewski, dr hab. art. mal., prof. nadzw. PG\n G. Grass, Blaszany bębenek, tłum. S. Błaut, Gdańsk: Oficyna Gdańska 2013, s. 482-483


Emerytura czy zasiłek? Zadzwoń do swojego biskupa | RACJA Polskiej Lewicy\nGniew robotnika narastał, szczególnie, kiedy pracodawcy, w oficjalny i bezczelny sposób, wraz z klerem katolickim, poniżali ich i traktowali jak niewolników. Panowie wciąż wymieniali między sobą doświadczenia i zawierali umowy, w których robotnik niemiał żadnych praw, co doprowadziło w końcu do wybuchu i gniewu, jak w San Francisco, w roku 1886 i nie pomogły, ani siły porządkowe, ani żandarmeria, ani żadna inna straż, czy wojsko, nie pomogły także naciski psychiczne i zwalnianie z pracy! Robotnicy zrozumieli, że tylko razem zjednoczeni mogą wygrać, że tylko razem mogą pokazać właścicielom, ile mogą stracić. Robotnicy stworzyli własną kasę chorych i stworzyli własny fundusz, który pozwalał na przetrwanie w okresie strajków, czy plajty właściciela. Robotnicy stworzyli sobie także własną reprezentację, która występowała w ich imieniu i prowadziła negocjacje z właścicielami fabryk, czy innych zakładów pracy. Nazywało się to związkami zawodowymi, które walczyły o prawa pracownika i jego godność, a także stawiała warunki, w imieniu robotników, przedstawiając ich warunki w okresach sporów. Początki świata pracy były tragiczne. Ludzie przypłacali wielokrotnie własnym życiem, walcząc o swoje podstawowe prawa. Szkoda tylko, że inni wybrańcy, postawieni na czołowych funkcjach jako reprezentanci robotników, zaczęli, poprzez oszustwa i zdrady, wykorzystywać swoje stanowiska robiąc duże pieniądze. Po wielu latach przemian, rozmów i porozumień, po wielu przyrzeczeniach i obietnicach, los robotnika zaczął powoli się zmieniać na lepsze. W Polsce jednak niewiele się zmienił. Wciąż robotnicy byli i są oszukiwani i okradani przez tych, którzy mieli ich bronić.\nZwiązki zawodowe stały się organizacją, a właściwie instytucją wspierającą pracodawców i ludzi z dozoru, pilnujących bardziej efektywności pracy robotnika fizycznego, niż warunki pracy i jego bezpieczeństwa, nie mówiąc już o godności człowieka, czy etosie pracy i godziwych zarobkach. Po prawie 200 latach wróciliśmy do punktu wyjścia, czyli panowie bogacze radzą w Warszawie jak kiedyś, a robotnicy, pozbawieni pracy i swoich praw zaczynają się buntować przeciwko oszustom. Panowie tuczą się na wychudzonych i zgiętych od wysiłku grzbietach robotników, budując coraz większą przepaść między sobą i coraz większe kominy płacowe w swoich firmach. Zabezpieczenie przyszłości robotników, szczególnie tych przechodzących na emerytury stało się fikcją. Pieniądze, jakie pracownicy płacili na swoje emerytury także stały się fikcją. Pieniądze, jakie robotnicy płacili przez cały swój okres zatrudnienia do puli państwa licząc na to, że państwo odpowiednio je zainwestuje, i że te pieniądze zaczną pracować na ich przyszłość również stały się fikcją. Niestety państwo z nich zakpiło, urzędnicy ich pieniądze przepuścili przez swoje prywatne kieszenie, korzystając z nich w pełni, całymi garściami, bez ich zgody. Posłowie, liderzy partyjni i związkowi, ministrowie, zachowali się jak lichwiarze, podnosząc podatki i różnego rodzaju opłaty, zmuszając robotnika do płacenia coraz to większego procentu na rzecz państwa, po to, żeby ta grupa wybrańców miała z czego układać sobie wygodne życie. Robotnikom zostaje coraz mniej do życia, mają coraz mniej na utrzymanie swoich rodzin i mają coraz mniej pieniędzy na zabezpieczenie swojej emerytury. Jeśli robotnik umrze przed terminem, czyli przed emeryturą, to państwo przywłaszcza sobie jego składki, które są, a przynajmniej powinny być własnością spadkobierców. Gdyby te pieniądze, które rząd polski odbiera robotnikom w formie składek emerytalnych, składek zdrowotnych i innych podobnych, zbieranych na ten cel wpłacano na indywidualne konta robotnika, to z samych procentów mógłby żyć jak pan, nie martwiąc się, ani o zdrowie, ani o przyszłość. Stać by ich było na leczenie, na wypoczynek i na godne życie. Urzędnicy państwowi, w tym także działacze związkowi, dopuścili się oszustw na niebotyczną skalę, przywłaszczając sobie pieniądze robotników! Z tych pieniędzy nie tylko, że pobudowali niepotrzebne luksusowe gmachy na swoje siedziby, które bardziej odstraszają petenta, niż go przyciągają, to jeszcze za te pieniądze przyznawali sobie olbrzymie premie i nagrody za „ciężką i wydajną pracę”. Organizują sobie także luksusowy wypoczynek w drogich kurortach zagranicznych, jak pracownicy ZUS, no, bo muszą się zrelaksować po tak wyczerpującej pracy. W czasie wyborczych okresów, nie jeden z polityków miał finansowaną swoją kampanię, właśnie z tych pieniędzy składkowych. Nikt z urzędników nie przyczynił się do zainwestowania tych pieniędzy tak, żeby pracowały i przynosiły zyski, powiększając kapitał na pokrycie i podwyższanie rent i emerytur. ZUS woli brać kredyty w bankach komercyjnych, wiedząc, że spłacać będą te zadłużenia pracownicy coraz to większymi składkami. Na ten temat może najwięcej powiedzieć Stanisław Alot, były prezes ZUS, pretendent AWS-u z poręki Mariana Krzaklewskiego, który narobił największych strat finansowych nie tylko w chybionych inwestycjach, czy finansowaniu kampanii wyborczych swoich przyjaciół z AWS-u (Mariana Krzaklewskiego), ale także właśnie przez te pożyczki. Albo przez użyczanie pożyczek rządowi w celu załatania dziurawego budżetu. Dużo może powiedzieć także pani Lewicka, wprowadzająca do ZUS-u system komputerowy na starych urządzeniach, który jakoś do dzisiaj nie chce się zmodernizować. Ile to już było wymienionych monitorów, komputerów i modemów i jak na złość nic nie pasuje system wciąż się zapycha, wciąż się psuje. Ale to pasuje panu Waldemarowi Pawlakowi, który na przestarzałych komputerach bardzo dobrze prosperuje przy współpracy z firmą czeską do dzisiaj. Myślę, że nie jedna firma z układów politycznych zarobiła na ZUS-ie ciężkie miliony i jeszcze zarobi, a robotnicy będą tracić, bo wciąż ubezpieczenia wzrastają, nie wiedzieć czemu tak wysoko, że nie stać na nie już nawet tych, co prowadzą działalność gospodarczą, a powinno. Ciągły wzrost składek na ZUS jest czystym przykładem oszustwa przez państwo polskich robotników. Winę za to ponoszą Marian Krzaklewski, Jerzy Buzek, Stefan Olszewski, Czesław Bielecki, Jarosław Kaczyński i wszyscy ministrowie finansów wywodzący się z prawicy. Żaden z prawicowych rządów nie zastanawiał się nad tym, dlaczego składki społeczne rosną tak wysoko. Wręcz przeciwnie, wszystkie rządy, w tym i lewicowe, szukały pieniędzy na załatanie swoich budżetów, właśnie w ZUS-ie!\nTeraz stoimy na rozdrożu, co będziemy w przyszłości łaskawie otrzymywać od państwa, emerytury, na które niema pieniędzy z powodu zaciąganych kredytów przez ZUS w bankach komercyjnych na bardzo wysoki procent, czy na udzielane pożyczki dla rządów prawicowych, które musiały przecież łatać swoje budżety. Czy będziemy otrzymywać zasiłek o znacznie niższej kwocie niż wypracowana emerytura, za karę, że byliśmy uczciwi i płacili solennie składki na potrzeby nieudolnych wybrańców i na przyszłe emerytury kleru, bo został wciągnięty na państwowy garnuszek.\nDlatego śmieszy mnie postawa przewodniczącego Piotra Dudy z NSZZ Solidarność, który organizuje pikiety i udaje, że walczy o przyszłość robotników, których już dawno sprzedał i zdradził, zresztą jak i poprzednicy, Śniadek i Krzaklewski! Zdradził, bo kiedy trzeba było wcześniej zaprotestować przeciwko bezprawnemu wykorzystywaniu pieniędzy z ZUS-u, przeciwko fikcyjnym filarom ubezpieczeniowym, w których młodzi ludzie stracili prawie wszystkie składki, kiedy trzeba było zainterweniować jak ZUS szalał za pieniądze pracowników, wówczas kolega Duda, ani Śniadek, ani Krzaklewski nie widzieli potrzeby protestu i walki z korupcją i malwersacją! Można by tak wyliczać setki przykładów, w których to właśnie Solidarność doprowadziła system emerytalny do ruiny, a teraz udaje, że staje w obronie! Czyjej obronie, panowie związkowcy, czyjej? Bo na pewno nie w obronie robotnika! To przecież biznesmeni wywodzący się z AWS, czyli Solidarności, doprowadzili do takiego stanu rzeczy. Zapomnieli o aferach z udziałem związkowców z Solidarności, zapomnieli o rozdawnictwie majątku narodowego oszustom w sutannach, zapomnieli o dziurze budżetowej (9 miliardów złotych), którą zrobił Jerzy Buzek ze swoim rządem! Gdzie jest teraz Stocznia Gdańska, którą budowali nasi ojcowie, robotnicy lat powojennych, którzy niejednokrotnie pracowali za głodowe racje. Przymierali głodem, bo chcieli odbudować swój kraj, żeby zostawić go następnym pokoleniom, w jak najlepszej formie! Gdzie są zakłady Cegielskiego, ze swoją historią i ze swoimi tradycjami, należące wówczas do najlepszych w Europie zakładów produkujących części do wielkich okrętów różnych typów, produkujący wielkie silniki okrętowe, śruby i wały okrętowe i części potrzebne do przemysłu zbrojeniowego? Gdzie są zakłady wrocławskiego PAFAWAGU, które należały do czołowych zakładów polskiego kolejnictwa, produkujące nie tylko najnowocześniejsze wagony specjalistyczne i osobowe, ale także i ciągniki kolejowe o dużej mocy dostosowane do wielkich zestawów wagonowych? Gdzie podziały się zakłady krawieckie bytomskiej mody, konkurujące z najnowocześniejszym zakładami w Europie? Bytomskie zakłady były zagrożeniem dla europejskich potentatów mody, dlatego działacze prawicy i związkowcy Solidarności je zniszczyły! Gdzie podziały się najlepsze zakłady spirytusowe, polskiego POLMOSU, produkujące najlepszy alkohol w Europie, a nawet w świecie? Liderzy rządów prawicowych natychmiast sprzedali, nie tylko sposoby produkcji, czyli tajemnice produkcji dobrej wódki, ale także nazwy, które związane były z Polską ideowo i historycznie, reprezentując Polskę w świecie znakomitym wyprodukowanym towarem polskim! Znikły zakłady metalurgiczne, polskie huty, które wcale nie były przestarzałe, ale na pewno były by konkurencyjne dla biznesmenów z zachodu i USA! Znikły polskie kopalnie, znikły zakłady energetyczne powiązane z kopalniami tworzące kompleksy enerogo-cieplne i produkujące nie tylko tani prąd, ale także i tanie ciepło?\nSolidarność rozwaliła polskie kolejnictwo, doprowadzając je do ruiny i niszcząc jego całą infrastrukturę, a powodem była tylko chciwość i głupota! I tak można by mnożyć dowody głupoty i chciwości działaczy Solidarności reaktywowanej po stanie wojennym, w nieskończoność! Solidarność, którą tworzyli, nie ideowi działacze, ale sprzedajni cwaniacy, współpracujący z byłymi sprzedajnymi aparatczykami starego systemu politycznego. Niema dziedziny, ani branży, ani specjalności rzemieślniczej, która nie zostałaby zniszczona, właśnie przez działaczy Solidarności, powstałej po stanie wojennym!!! Teraz już niema, kto uczyć rzemiosła, bo mistrzowie wyjechali za granicę za chlebem, albo poumierali, nie zostawiając po sobie żadnego następcy. Politycy uznali, że polskie rzemiosło jest niepotrzebne i dlatego zlikwidowali jego finansowanie, bo w swej głupocie nie przewidzieli tego, że polskie rzemiosło, to serce polskich tradycji i obyczajów, serce polskiej historii! Polscy politycy uznali, że potrzebne są szkoły idiotów, prowadzone przez oszustów i przestępców, jak wybudowana szkoła wyższa w Sosnowcu, której właścicielem jest podejrzany o powiązania ze śląską mafią szlaku narkotykowego, czy uczelnia Tadeusza Rydzyka w Toruniu, która produkuje nawiedzonych i ograniczonych umysłowo ludzi z wypranym mózgiem, takich polskich Talibów, potrzebnych klerowi do prowadzenia wojny z polskim społeczeństwem i polskim rządem! Taką szkołą jest także lubelski KUL, produkujący nawiedzonych strażników ludzkich dusz, albo inaczej, produkujących cwaniaków do pilnowania i powiększania watykańskiego skarbu, poprzez wyłudzanie od państwa różnego rodzaju subwencji, dotacji i datków, nie mówiąc już o zwolnieniu z obowiązku podatkowego, jakim jest zobligowany każdy obywatel kraju i nie tylko.\nNo cóż, nie będzie bogate, ani szczęśliwe społeczeństwo, które czeka, żeby za nie, ktoś inny pracował, ktoś inny mu dawał, ktoś inny dzielił i rządził. Zły to rząd, który nie reaguje na łamanie prawa stanowionego, który pozwala na wzrost bezprawia i jeszcze ten wzrost finansuje i chroni!\nZła to władza, która bardziej dba o wygody własne i o wygody oszustów, niż o wygody i bezpieczeństwo społeczeństwa. Ale czego się domagać od dewotów z ograniczonymi horyzontami umysłowymi? Skoro do władzy dorwali się ludzie, którym praca nigdy rąk nie skaleczyła, a umysł nigdy nie musiał się bardziej wysilać jak tylko do tego, ile wpłynie na prywatne konto i jak długo to ELDORADO jeszcze potrwa? Młodzież nie szuka szkół z zawodem, bo wiele ich zostało zlikwidowanych przez niedouczonych polityków i takich samych samorządowców. Młodzież w ogóle nie szuka szkół przyszłości, po co, skoro jako matoł też może zostać ministrem, prezydentem, czy posłem. Prestiż tych funkcji i stanowisk został tak zdegradowany, że liczy się teraz mniej niż zero, jak śpiewa zespół Lady Pank . Politycy prawicy, działacze związków zawodowych i kler katolicki doprowadzili do tego, że ludzie żyjący z oszustwa mają jeszcze wysokie pensje, jak księża, biskupi, kapelani, jako nagrodę za swoje poczynania. Z powołania zrobiono zawód i wprowadzono go do polskiego budżetu, jako nieodłączny atrybut polskiego rządu i polskiej edukacji, nie mówiąc już o polskim życiu. Więc, po co się uczyć, po co szukać wiedzy, skoro za głupotę i zakłamanie można dużo więcej zarobić, niż za wiedzę i wykształcenie! Za gusła i kościelne brednie można żyć jak król i robić karierę, nie martwiąc się o przyszłość! A z wykształceniem, polski student ma ogromne trudności znaleźć nawet prostą pracę fizyczną! Ale, rząd się tym nie interesuje, bo, po co! Kościół wszystkich przyjmie do pracy, zresztą już to robi, otwierając tak zwane parafialne urzędy zatrudnienia. Politycy zatracili poziom przyzwoitości, stracili honor, czyli zrównali się z klerem i na równi z nim próbują budować sobie przyszłość, niszcząc ją polskiemu społeczeństwu. Myślę, że w takich przypadkach małpa by lepiej zdawała egzamin, jako polityk czy inne zwierzę. Nie damo cezar Kaligula zrobił senatorem swojego konia, bo oprócz lojalności mógł liczyć na uczciwość i zrozumienie.\nTo zwierzę miało więcej rozumu niż wszyscy karierowicze w Rzymie, no i nie było chciwe. Religia chrześcijańska powstała właśnie w Rzymie, coś w tym jest na rzeczy, że tam ją stworzono? Że od początku oparta jest na przemocy zdradzie i kłamstwie. Rzym podbił cały ówczesny świat, a i teraz także trzyma nad nim nie małą władzę. To nie jest żadna religia, jest to zwykła okupacja, ale ludzie tego nie rozumieją, albo nie chcą rozumieć, albo boją się zrozumieć. Dlatego nasuwa się pytanie, dla kogo emerytura, a dla kogo zasiłek? Pytanie odnosi się do kleru i do ludzi niewierzących. Choć społeczeństwo tego nie widzi kler dalej rządzi i dzieli rękami chciwych polityków, którzy uważają, że robią wielką karierę. Takich Dulskich i Dyzmów rośnie nam coraz większa rzesza i to właśnie w szeregach ludzi wierzących katolików, bo w tej grupie wierzących najłatwiej jest manipulować społeczeństwem. W ten sposób niepostrzeżenie kler tworzy społeczeństwo poddane kościołowi, które musi pracować na pasożytów w sutannach za marne pieniądze, jak kiedyś niewolnicy. Tworzy się społeczeństwo spolegliwe, lojalne i słuchające bez zastrzeżeń oszustów ze środowiska katolickiego kleru. To społeczeństwo zasługuje na godną emeryturę, ale jej nie otrzyma, bo jest zniewolone i będzie otrzymywać zasiłek, który będzie uzależniony od tego, czy przyjmie wiarę katolicką czy nie! Związkowcy nie zmienią tego, bo już od dawna są na usługach kleru i finansowani według zaleceń kleru. Przykładem jest Piotr Duda i Solidarność, Oni nie protestują żeby poprawić warunki życiowe pracowników, oni protestują, żeby kler miał bezwzględny wpływ na decyzje tworzenia ustaw. Tak, więc pytanie emerytura czy zasiłek, zależy tylko od decyzji urzędników Watykanu, którzy wprowadzają odpowiednie regulacje premiujące Polaków do tych przywilejów. Co zostało z marzeń Polaków, co zostało z zamierzonych celów, pozostaje tylko w sferze pytań bez odpowiedzi.\nI po raz kolejny prawie cały dzień spędziłam w samochodzie i… nic! Hura!!! To kolejny dowód na to, że moja...


Za 10 lat roboty zaczną zastępować nauczycieli? « Wolne Media\nZa 10 lat roboty zaczną zastępować nauczycieli?\nOpublikowano: 15.09.2017 | Kategorie: Edukacja, Nauka i technika, Wiadomości ze świata\nJak przewiduje wiodący pedagog w ramach rewolucji nauczania indywidualnego w ciągu najbliższych dziesięciu lat roboty zaczną zastępować nauczycieli w klasach.\nSir Anthony Seldon, wicekanclerz Uniwersytetu w Buckingham powiedział, że inteligentne maszyny, które przystosowują się do indywidualnych stylów uczenia, szybko uczynią tradycyjne nauczanie akademickie zbytecznym.\nByły szef Wellington College powiedział, że programy obecnie rozwijane w Dolinie Krzemowej będą się uczyły odczytywać mózgi i wyraz twarzy uczniów, dostosowując metodę komunikacji do tego, co jest dla nich najlepsze.\nNowa era zautomatyzowanego nauczania zapowiada kres grupowania dzieci w ujęciu rocznym, ponieważ zindywidualizowana natura robotów pozwoli uczniom uczyć się nowego materiału w ich własnym tempie.\nTAGI: Nauczyciele, Roboty, Szkolnictwo, Uczniowie\nNauczyciele na to nie pozwolą i Kościół. Bo jak robot ma nauczać religii katolickiej?\nWedług programu, szanowne W. Według programu…\nA kiedy rodziców zastąpią roboty? W sumie po co nam rodzice? I dojdziemy do totalnego odczłowieczenia. Na szczęście jak Europa kompletnie zdziczeje, to są jeszcze inne kontynenty gdzie ludzie jako tako rozumieją coś więcej. Wiedzą, że nauka, to nie ładowanie informacji do głowy, a wychowywanie.\nPo co my? :) Niech uczą robota.


Prace chorzowskiego artysty do zobaczenia w Galerii w Bramie – Chorzowianin.pl portal mieszkańców miasta\nPrace chorzowskiego artysty do zobaczenia w Galerii w Bramie\nChorzowskie Centrum Kultury zaprasza do zobaczenia nowej wystawy w Galerii w Bramie. Tym razem możemy oglądać prace chorzowskiego artysty, Mariana Knoblocha, który obchodzi w tym roku jubileusz 50-lecia pracy twórczej.\nMarian Knobloch urodzony w Chorzowie, ukończył studia w Krakowie na Akademii Sztuk Pięknych w latach 1965-71. Edukację zakończył dyplomem u profesora Mieczysława Wejmana. Obrazy Mariana Knoblocha uczestniczyły w wielu wystawach zbiorowych. Artysta wystawiał także indywidualnie swoje prace na 32 wystawach w kraju i za granicą; m.in. w Katowicach, Warszawie (Sejm RP), Radomiu, Opolu, Ostrowie Wielkopolskim, Miszkolcu i Ozd, Ostrawie, Sofii, Malmo, Paryżu, Rzymie i Termoli. Czynnie uczestniczył w życiu artystycznym Chorzowa za co został odznaczony medalem im. Juliusza Ligonia „Zasłużony dla miasta Chorzowa”.\nWystawa będzie prezentowana w Galerii w Bramie do 30 czerwca. Wstęp wolny, galeria jest otwarta dla zwiedzających całą dobę.


Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine - Volume 20, Issue 1 (2017) - PSJD - Yadda\narticle: Przyczyny oraz czynniki sprzyjające występowaniu zespołu wypalenia zawodowego wśród lekarzy zatrudnionych w publicznych sektorach opieki zdrowotnej (Solecki L., Klepacka P.), p. 7-16\narticle: Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne i pozostałości środków ochrony roślin w sokach brzozowych z terenu rolniczego (Bilek M., Sadowska-Rociek A., Stawarczyk K., Stawarczyk M., Cieślik E.), p. 17-26\narticle: Zawartość kadmu w roślinach przyprawowych dostępnych na rynku i uprawianych indywidualnie (Fischer A., Brodziak-Dopierała B., Steuer M., Rajczykowski K., Kowol 1 J.), p. 27-33\narticle: Występowanie mikotoksyn w przetworach zbożowych znajdujących się w obrocie handlowym na terenie województwa śląskiego w latach 2013–2015 (Dobosz B., Król K., Lar K., Mroczek A., Zbrojkiewicz E., Złotkowska R.), p. 34-40\narticle: Stan wiedzy na temat czynników ryzyka i profilaktyki chorób cywilizacyjnych a zachowania zdrowotne pracowników medycznych i niemedycznych (Grzegorz Józef N., Ślusarska B., Kocka K., Piasecka H.), p. 41-47\narticle: Wybrane elementy stylu życia nauczycieli akademickich a dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego kręgosłupa (Sochocka L., Kaczorowska A., Katan A.), p. 48-55\narticle: Praktyka samobadania piersi i wykonywanie mammografii w grupie pielęgniarek a zmienne socjodemograficzne (Smoleń E., Dobrowolska B.), p. 56-65


Część wystawiennicza - BCTW\nHala wystawiennicza\tHala\nNa życzenie klienta istnieje możliwość odpłatnego\nzorganizowania obsługi cateringowej.\nŁączna powierzchnia wszystkich hal obejmuje 10 900 m2. Za pomocą ścian mobilnych można utworzyć trzy odrębne hale o powierzchni 3 700 m2, 3 900 m2 i 3 300 m2. Grafitowa kolorystyka ścian pozwala na dowolne aranżacje, a także efektowne iluminacje świetlne. Brak słupów architektonicznych i podpór zapewnia dowolność aranżacji powierzchni wystawienniczej. Hale BCTW są wyposażone w system kanałów technicznych z dostępem do energii elektrycznej oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej. Wielkogabarytowe bramy pozwalają na wjazd i rozładunek samochodów ciężarowych.