Dzisiaj akcja, trzeba oddać psią klatkę koleżance, po długim czasie . Już myślałam że się nie upomni bo na jakiś czas straciłyśmy kontakt, ale warunki w domu też się zmieniają. Mają teraz małe dziecko, narazie trzeba ich oddzielić, nawet z porządnym bokserem. Mnie klatka przydawała się przy Tymku, Bajce i Axie. Altura mieści się na duzy wcisk , więc nie wymagam tego od niej. Czyli klatka stała złożona a Agatce chyba się teraz przyda.\nA ja- surprise - zapalenie korzonków od rana , nie mogę się ruszyć. Co się dzieje w te Święta ,że co chwila coś nas dopada ? Już wczoraj coś się zaczynało ale jakoś opanowałam, a dzisiaj jest bez porównania gorzej. I akurat mam jechać załatwiać z tą klatką, umówiłam się, potem mam zrobić zakupy na Sylwestra. W końcu mówię do Leszka - może pojechałbyś za mnie ? I co słyszę po tylu latach ? " Coś ty, nigdzie się nie ruszam, pójdziesz sobie pomalutku. " Gdyby były moje dzieci , to jeszcze dodałyby, że to wszystko dlatego , że nie chcę chodzić na siłownię ani aerobik, tak jak mi radziły. Ręce opadają. Co robić ? Najadłam się Apapu, niech chociaż na 2 godz. zadziała, żebym wszystko załatwiła. Z trudem się dowlokłam, każda zmiana pozycji to koszmar.\nW końcu jakoś wszystko pozałatwiałam. Jeszcze przerobić te zakupy na coś konkretnego i pozmywać. Leszka wrobili dodatkowo w dyzur jutro rano, więc poszedł spać na tą okoliczność. Samo życie. Towarzyszy mi Alturka na swój sposób , czyli cały czas pod nogami, trzeba ją przekraczać... ale to miłe , że zawsze jest ze mną.\nApap juz dawno przestał działać. Jeszcze umyć wszystko i ciekawe, czy jutro w ogóle wstanę.\nNo i po wizycie. Ja, jak zwykle od rana panikowałam ,że nie zdążę ze wszystkim. Czas nieubłaganie leciał, a ja ciągle jeszcze miałam tysiąc rzeczy do zrobienia. Ale - też jak zwykle - jednak zdążyłam. Grześ okazał się ślicznym, rezolutnym chłopczykiem. Wpatrzony w Tomka jak w bóstwo, rozgadany, bezpośredni. A Ania spokojna, zrównoważona ale z poczuciem humoru. Spodobali mi się oboje. Widziałam że Tomkowi bardzo zależy na tym żeby wszystko dobrze wypadło, więc staraliśmy się stworzyć miłą atmosferę. Po obiedzie posiedzieliśmy jeszcze trochę żeby pogadać, Grzes opowiedział nam 2 kawały,a potem oni poszli do pokoju Tomka żeby się z nim pobawić , bo roznosiła go energia. Alturka zachowywała się nienagannie. Trochę poopowiadaliśmy czym się takie psy zajmują, dzieciak ją wygłaskał i poszli. Obiecali,że teraz będą wpadać częściej. Zapytałam Grzesia , czy jeszcze będzie nas odwiedzał , powiedział -"pewnie !" I tego się trzymam Polubiliśmy się wszyscy.\nAlturka mimo wszystko nie była pewna czy przypadkiem oni nie przyjechali po nią ? / dokąd to będzie w niej tkwić ?/ cały czas leżała mi na nodze i nawet jeszcze teraz gdy już dawno pojechali. ona tam swoje wie, że jak nie dopilnuje, to może być różnie. ćzy już nigdy nie zaufa ?\nWiedziałam że tak będzie. Tomek wrócił do domu i oczywiście w ogóle się nie oszczędza tylko nadrabia wszelkie zaległości. Na jutro zaprosił swoją Anię, więc teraz nieprzytomnie sprząta. Zawsze tak było - jak widziałam go z odkurzaczem, to było pewne , że przychodzi jakaś dziewczyna. Stopień intensywności sprzątania wskazywał na stopień zaangażowania w znajomość. Raz doszło nawet do tego, że kazał mi umyć łazienkę, to już była poważna sprawa. Ale minęło, jak wszystkie pozostałe. A teraz to już raczej zanosi się na serio. Ja Anię znam, ale przelotnie. A Leszek nie zna i domaga się prezentacji. Więc już dawno mówiłam Tomkowi , że zrobię dobry obiad i żeby zaprosił ich do nas. "ich " dlatego, że Ania ma 7-letniego synka. Tomek i Grześ są bardzo zaprzyjażnieni, Ania jest w trakcie rozwodu, w marcu będą mieć z Tomkiem dziecko. Jest to skok na głęboką wodę, ale widzę że Tomek wydoroślał, czuje się za nich odpowiedzialny, Wreszcie ma jakiś cel, wie co robić, ma plan.\nNie jest tak książkowo, tylko raczej od końca, ale może będzie dobrze. Nie ma recepty na szczęście, czasem coś zaczyna się według wzorców, a kończy się po roku... Ania sprawdziła się w szpitalu. Opiekowała się Tomkiem, była szybsza niż ja we wszelkich potrzebach, to dobrze rokuje. Może będzie taka na "dobre i na złe."\nTomek / to syn/\nNidy nie może być za pięknie. Wróciłam od Agnieszki w pięknym, preisnerowskim nastroju z zadowoloną sunią, z nadzieją że Tomek coś podciągnął z prac domowych, bo miał takie plany.\nJak by nie było, 2dni do Swiąt. Tymczasem spotykam go na kanapie , przed telewizorem, ale nie leniuchuje, tylko skręca się z bólu. Blady,dreszcze,gorączka. Pytam - co jest ? Mówi ,że się przejadł i teraz rozwala mu brzuch. Dałam krople żołądkowe,miętę, No-spa okazała się przedatowana, więc wyrzuciłam.\nNic nie pomagało. Tomek mówi -ja dużo umiem wytrzymać, ale jest okropnie i coraz gorzej.\nByłam pewna że to nie przejedzenie i chodził mi po głowie ten wyrostek robaczkowy. Dlatego uzgodniliśmy żeby już nic nie zażywał, żeby nie zmieniać obrazu choroby. Wiem czym grozi zaniedbanie wyrostka. W międzyczasie dochodziła 3-cia w nocy. Zadzwonił na pogotowie . Miła lekarka wytłumaczyła mu, że powinien pic wodę mineralną i dotrwać do rana. /w domysle- i iść do przychodni a nie zawracać głowy pogotowiu , pośrodku nocy/. No więc zadzwonił do kumpla, obudził, przeprosił... Nie ma sprawy. Wiem , że Tomek też do takich akcji jest pierwszy. Jest ich kilku, niektórzy już z żonami, Tomek wkrótce. Robią dla siebie wszystko. Zawiózł go bez problemu.Nie wspomniał, że za chwilę idzie do pracy. Bardzo mi się to podoba. Pytanie do Moniki i Basi z Jaworek -czy to coś przeciwko asertywności? bo przecież każdy chce spać o 3-ej w nocy. Może chodzi o to, że pomóc przyjacielowi chce BARDZIEJ ? Czy byłam dobrą uczennicą ?\nWylądował w szpitalu. Męczył się z tym bólem do rana, tzn. zrobili mu badania ale trzeba było czekać na wyniki do rana. Ruszyłam znajomości, mam tam koleżankę z Analityki, życzliwie się włączyła . Wcześniej niż wszyscy , już po wynikach wiedziałam , że to rzeczywiśie wyrostek.\nPojechałam tam, zawieżć mu niezbędne rzeczy. Ciasny pokój,duszno,4 facetów. Nie da się oddychać. Tomek pod kroplówką, zwija się dalej. Jest 3-ci w kolejce do operacji. Zwlokło się jeszcze kilka godzin, nadal nie dostał nic przeciwbólowego, nie wiem dlaczego. Wsumie całą dobę tak cierpiał zanim go wzięli na stół. Tradycyjnie, z pełną narkozą, bo lepsza aparatura im nawaliła. Trzeba mieć szczęście ,żeby tak trafić. A tak się cieszył na te Święta . My to uwielbiamy . Ma stertę prezentów dla przyjaciół, na biurku, których nie zdążył rozdać. Smutno będzie zwłaszcza w Wigilię bez niego, ale pojedziemy tam wieczorkiem, nie powinien być sam, bo pewnie już się wyzbiera po narkozie. Powiem mu, że za to będzie miał Swięta długo , bo my już wszystko skończymy i zjemy , a jemu zamrożę i dopiero będzie zaczynał .Z prezentami też.\nTeraz jest w trakcie operacji. Niby to prosta sprawa , ale jednak to szpital , ingerencyjna terapia, bywają komplikacje. Różne. Ja mam lęk wysokości po narkozie. Też czasem utrudnia życie. Nawet mnie - noclegi w Brzeżnicy. Tam chodziło się spać na pięterko, a mnie przerosły schody. Było czasem trudno, spałam na krzesłach, na podłodze,ale zależało mi, przetrwałam , a potem już zaprosiła mnie Jagoda...było coraz lepiej.\nTa koleżanka ma dzisiaj dyżur, zaglądnie do Tomka, nasze dzieci wychowywały się razem. Mam nadzieję że będzie dobrze, ale trochę jestem jak pies pasterski - chciałabym mieć ich tu wszystkich razem.\nDzisiaj zadzwoniła Agatka i pyta - skończyłaś to sprzątanie ? A ja mówię - wygląda na to, że nie skończę nigdy. A to co skończyłam , możnaby już spokojnie robić wszystko od początku.\nI wtedy okazało się, że Agnieszka i Jagoda przyjechały z Poznania i możemy się spotkać. Oczywiście że powiedziałam, że rzucam wszystko i idę. Bardzo chciałam się z nimi spotkać a sprzątanie nie ucieknie. I tak samo się nie zrobi.\nLało , wiało, ale wzięłam Alturkę i poszłyśmy. Trochę trwało zanim tam trafiłyśmy, ale warto było. Bardzo się za nimi stęskniłam. Nagadałyśmy się, słuchałyśmy przepięknych kolend Preisnera, było miło i przytulnie. Altura czuła się jak u siebie w domu,w końcu mieszkała tam kiedyś. Sprawdziła wszystkie kąty, potem wariowały z Cichą / briard/ to kumpelki od zawsze. A wcześniej kulturalnie przywitała się ze wszystkimi , co u niej nidy nie jest pewne i nie wiadomo od czego zależy. Jeszcze Agnieszka zapytała mnie " to jednak nie musi być tylko golden ?" Prawda, nie musi.\nWracałyśmy z Agatką, potem długo czekałam na autobus na Salwatorze. Jeszcze spuściłam sunię na bieganie, pogoda wcale jej nie przeszkadzała. To już mnie , jak zwykle bardziej. Wróciłyśmy do domu ok. 23-ej, obie zadowolone. Altek poszedł spać od razu.\nOsiedle, Altura, Leszek, ja.\nOstatnio stwierdziłam, że wzrósł mój prestiż na osiedlu, odkąd mam porządnego psa. To pretekst do pogaduszek z sąsiadami, nawet takimi których dotąd nie znałam. Dużo ludzi interesuje się, co to za fundacja , co robimy , co pies umie, głupio mi nawet, że robię\nreklamę fundacji która już nie istnieje. A tak to miałam w duszy... Strasznie w nich " wsiąkłam" To i tak chyba niezła robota, bo w sumie propaguję pracujące psy, które dużo umieją, całe osiedle mnie podziwia a Leszek, /to mąż/ się podłącza, w sensie CZASEM ją wyprowadza i chwali się wtedy nią, i udziela porad wszystkim psiarzom na osiedlu. Ja to kontroluję, czyli zawsze dużo nagadam mu się o teorii, a potem sprawdzam jak idą na smyczy, przepytuję , co tam wygadywał, itd. Nawet próbował z Alturką ćwiczyć pod moim nadzorem, ale go nie słucha w ogóle.\nTeraz tak szybko robi się ciemno. na ostatni spacer wychodzimy już po ciemku . Czasem opędzam to ogródkiem, czasem idę na boisko a dzisiaj przyszło mi jeszcze pójść lub pojechać do sklepu kawałek dalej. wzięłam jej trochę fajnego jedzonka jako motywację żeby ładnie iść, ale nie było trzeba , wiec wszystko dałam jej na koniec. Trochę straciłam pewność siebie w pustym autobusie, gdzie oprócz mnie było 3 dresiarzy. Tak się złożyło że jadąc z powrotem też spotkałam ich na przystanku. Popijali sobie piwko, ale i tak chciałam być dyplomatką i\nzagadnęłam ich tak polubownie - będzie jakiś autobus ? sprawdzaliście ? /taka asekuracja/\nA oni bardzo grzecznie, " tak, będzie za 2 minuty". Ok. Przejechaliśmy tym autobusem i znowu spotykam ich w Przegorzałach. Siedzą na jakimś murku, zasuwają dalej to piwo, i w momencie gdy ja ich mijam z Alturą jeden z nich wstaje i mówi - ja przepraszam że tak mnie zarzuciło w autobusie, ale tak ostro ruszył...Coś nieprawdopodobnego. Ja na to -W porządku , nic się nie stało, Trzymajcie się. A on mi "dobranoc". Aż mi było głupio, że przez chwilę myślałam że mi wleją. Mnie nie bardzo jest z czego okraść , ale oni czasem dowiadują się , po fakcie.\nOczywiście czasem wszystko może mieć inny przebieg. Pomyślałam sobie , że w razie zagrożenia , będę mówić że Altura to pies szkolony do walk, albo policyjny. Nie sądzę , żeby chcieli sprawdzać, co umie.\nWreszcie skończyłam tą kuchnię /nienawidzę sprzątać/. Co roku to samo. Dzisiaj wzrosła mi motywacja, bo zapowiedziała się z wizytą maja kuzynka z głęboką wewnętrzną potrzebą zwierzeń. Myślę , że to ważniejsze, niż sprzątanie. Poszłam zakupić ciastka i czekam. Sunia chyba też,/zawsze podsłuchiwała / Odstawiła histerię gdy poszłam po te ciastka, teściowa zgłaszała, że było straszne szczekanie, piski itd., próbowała ją wziąć do siebie, ale też nie wyszło, stwierdziła że " jak rozpieszczone dziecko" Próbowałam tłumaczyć, że to nie to, raczej że tyle razy była oddawana, że juz się tego boi zawsze. Ale już nikt mnie nie słuchał.\nDzisiaj spotkałam po drodze do sklepu wycieczkę. Banda uciekinierów z azylu, około 8 psów, walą głowną ulicą osiedla, nikt im nie podskoczy. Pomyślałam, całe szczę ście , że nie mam Alturki przy sobie, bo oczywiście wrodzone poczucie obowiązku, kazało by jej coś z tym zrobić. Nawet wiem co. Gdy wracałam , już ich nie było. Nie wiem gdzie powędrowali. Nie wiem też , jak oni to robią , że się wydostają, bo to jest zjawisko cykliczne. Bywałam w azylu, pracowałam tam, wydawało mi się , że mają dobre zabezpieczenia.\nTak mnie rozśmieszyło gdy przyszedł pan, odczytac licznik prądu, i nie było nikogo w domu w sensie facetów którzy się tym zajmują no i zeszłyśmy razem z Alturką, i ona wyszła pierwsza, a facet powiedział " o Jezus !!!" Dobra , dobra uspokoiłam go. I dalej myślę nad tym prywatnym ubezpieczeniem. Cóż, pies wygląda grożnie. Czasm to fajnie, ale mogą być problemy.A teraz wróciłyśmy ze spaceru, ale widzę że to mało, chodzi na tych sztywnych nogach, tupta , trzeba coś jescze. A ja jestem w trakcie mycia kuchni. Wszystko rozwalone narazie. bardzo pomału mi ubywa, a ta jeszcze wymyśla. Narazie zrobiłam 7/8 z całości . To nie najgorzej.\nWiem , że teraz jeśli czyta to jakiś trener albo nie daj boże instruktor, to mam przegwizdane. Bardzo dużo nasłuchaliśmy się na wykładach na kursie trenerskim, żeby nie "antropomorfizować" i pamiętam to wszystko, ale to takie wygodne - po "ludzku" tłumaczyć sobie te różne psie zachowania. Dzisiaj po pierwszym spacerze, miałam alternatywę , albo zostawić sunię w domu i iść do sklepu /ale wiem że ona czeka wtedy na dole pod drzwiami/ albo zabrać ze sobą. Poszłyśmy razem. Szła idealnie / w międzyczasie podziw sąsiadki/ poczekała pod sklepem. Szczekała czekając na mnie, ale nic to. Wracałyśmy też do tego stopnia idealnie, że pod koniec pomyślałam że należy jej się nagroda i spuściłam ją ze smyczy w pobliżu domu. Wystartowała jak rakieta. Uliczki z kotami...Pomyślałam, że tak blisko do boiska gdzie chodzimy razem, teraz mogłaby sama, ale trudno. Najwyżej zaraz pójdę z gwizdkiem i ją odwołam. Ale narazie poszłam do domu , pootwierałam, odłożyłam zakupy. Potem wyszłam się rozglądnąć a tu okazuje się że mój buwiczek stoi pod domem, rozgląda się i zastanawia co zrobić z tą wolnością. Nie poszła na boisko chociaż mogła, szybko sprawdziła koty i wróciła . I ja to tak rozumiem że mamy działać razem. Sama już nie chce.\nPowiedziałam - chodż Altuśku, i natychmiast była w domu. To może jest taki etap, że jej wygodniej jest nie podejmować decyzji, tylko słuchać mnie. Przywitałam ją kawałkiem kiełbaski. No więc /narażając się dalej/ mówię , że mamy takie porozumienie że Ona coś robi dla mnie, a ja dla niej.\nPodsłuchane w autobusie\nWymyśliłam sobie dzisiaj, świąteczne zakupy i pojechałam na plac. Plany były duże, ale już w sklepie z mięsem /poszłam , gdzie niby taniej/ prawie skończyły mi się pieniądze /Boże , jak wszystko podrożało / więc jeszcze tylko pozostałe prezenty na Wigilię, zwyczajowo, i do domu. Straszne to było, torba z zakupami wciskała mnie w asfalt. Kurczę, Matka - Polka. Ale nie o tym chciałam. W autobusie siedziałyśmy sobie z jakąś sympatyczną panią i obśmiałyśmy się z dwóch facetów którzy siedzieli za nami i słyszałyśmy rozmowę.\nW ogóle to rzadkość, żeby faceci przed Świętami , rozmawiali o Swiętach. Zwykle przeżywają to kobiety. Ale rozmowa była taka - jeden mówi: Ubrałem sobie już choinkę. Może za wcześnie ? A teraz szukam jakiejś dziewczyny, żeby mi posprzątała,umyła okna...\nNo, żadna kobieta nie pomyślałaby o ubieraniu choinki jeśli nie jest wcześniej posprzątane mieszkanie. Ale cóż... Był jeszce ciąg dalszy. Jak zrobić , żeby już nie rozbierać tej choinki , tylko schować na przyszły rok ? Ustalili z kumplem, że proste - schować na strychu i gotowe.\nFakt, że żadna "baba" na to by by nie wpadła. Może dlatego , że jeszcze czyści się wszystko z kurzu ? W każdym razie facet radził sobie po swojemu. No i ... już miał Święta.\nCo jakiś czas - podsumowanie.\nStwierdziłam wczoraj , że nasz obecny układ z Alturką , polega na tym , że spełniamy swoje wzajemne oczekiwania. Jest to tak widoczne, że aż dziwi. Czytamy sobie w myślach. Ona wie, że mnie zależy na tym chodzeniu na smyczy, tak jak ja sobie to wyobrażam. Więc tak chodzi. Prawie zamyka oczy gdy mijamy małego psa. Odwraca głowę przy psach szczekajacych za\nogrodzeniem / a pogoniłaby , bo to świetny pretekst/ . Za to ja wiem, że ona bardzo chce pogonić, więc spuszczam ją w połowie nawet takiego "oficjalnego" spaceru, czyli pójścia do sklepu, niech sobie posprawdza te koty. Ja wtedy wracam do domu, przebieram się, ale zostawiam otwarte drzwi . I ona szybciutko wraca, bez wołania , wpada i witamy się od początku. Wiem że nie używa się określeń że pies " coś wie" lub coś "robi dla nas", znam te wszystkie teorie, ale używam tych określeń , bo to tak bardzo pasuje do nas. A potem ona albo idzie spać , bo ma dość, albo ja widzę , że "dzisiaj nic jej nie wykończy". To wtedy kształtowanie, to ją kosztuje sporo wysiłku, / to ćwiczenie z klikerem, dla niewtajemniczonych/ albo przez 15 min. rzucam jej np. miśka i zbiera go z różnych trudnych miejsc. W to też się głęboko angażuje, bo jeszcze go szuka. /to druga część jedzenia./ A czasem , jeśli mam coś ekstra jako nagrodę, mówię jej " schowaj się" i wciska się pod krzesło ,z całym poświęceniem, bo jest duża i się nie mieści nigdzie. Ale pod jeden rodzaj krzeseł, udaje się. Wtedy jest entuzjazm i super-nagroda. Nigdy nie robimy tego za 1 kulkę Royala. Ona bardzo lubi wszystkie ćwiczenia. Ostatnio Leszek obraził się , że kupiłam psu kabanosa, a on dostał do pracy chleb z pasztetówką. Bez przesady, o niego też dbam.\nNo i jeszcze te czułości. Pamiętam , jak Alturka odsuwała się gdy chciałam ją pogłaskać, przytulić, / Boże , goldeny ZAWSZE / a teraz wymusza , wtyka łeb wszędzie , na mnie nie trzeba wymuszać, ale czasem podbija mi rękę gdy coś robię. Strasznie lubię, gdy tak cała opiera się o mnie, oczywiście zawsze mam brudne buty, bo co chwila staje na nich. I rozumie mnie w pół słowa, i chce zrobić to, czego oczekuję.\nA na koniec idzie spać, i leciutko pochrapuje , sapie, i fuczy przez nos, a przede wszystkim mlaska i ciamka. To już jest rozbrajające kompletnie.\nWczoraj obie nie mogłyśmy spać, /strasznie świecił księżyc/ więc w środku nocy zjadłyśmy kawałek kurczaka z jutrzejszego obiadu i potem przyszła wylizać mi uszy. Myślę , że to oznaczało , że było dobre.\nTrochę o snach\nSuper jest ta moja suka. Agatka przekonała mnie , żeby chodzić z nią na halti / czyli na uzdowej/ bo ona tak zrobiła z Axą i skończyły się problemy. Też wcześniej ciągnęła jak dzika, nie da się tego znieść na dłuższą metę, wiecznie miałam ręce powyrywane ze stawów. Długo się sprzeciwiałam, ale w końcu... I okazało się, że to jest rewelacja . Żadnej krzywdy nie robię psu, jeśli zaczyna ciągnąć , to po prostu robi mu się niewygodnie, nic nie boli, żadnych stresów. Stosuję to , gdy wychodzimy z domu i sunia jest podkręcona przed spacerem. Gdy wracamy, już jest luzem, idzie mi przy nodze z wyjątkiem drobnych skoków "w bok "czyli w uliczki pełne kotów . Zgadzam się na to. Po mieście już chodzimy sobie tak , jak zawsze śniło mi się po nocach.\nW ogóle to sunia śni mi się ostatnio zawsze , jako nieodłączny element mojego życia. Początkowo, gdy do nas trafiła, te sny , były pełne strachu, że gdzieś mi się gubi, ja w panice szukam, umieram ze strachu o nią. Teraz już jest spokój, nie budzę się spocona i przerażona. Wprawdzie zawsze potem było to szczęście gdy rano stwierdzałam, że to nieprawda i mam ją przy sobie, ale to nie był żaden odpoczynek.\nJeszcze wcześniej , śniły mi się moje poprzednie psy, że na przykład wszystkie żyją i idziemy razem na spacer. Jest cudownie, są łąki, bawimy się, ale znowu mam problem, bo na przykład nie pamiętam , jak mają na imię. Dlaczego tak ?\nW każdym razie już jest dobrze. Teraz to są takie wypoczynkowe sny, miło jest się obudzić i jeszcze jakiś czas pamiętać. Ale jest tak tylko wtedy, gdy mam spokojne życie, a nigdy, gdy są jakieś konflikty, kłócę się z kimś , lub coś mi się nie układa.\nZdecydowanie jest mi potrzebny spokój dookoła.\nTaka piękna pogoda od rana. Sucho, słonecznie, w miarę ciepło. Byłyśmy z Altusią najpierw w ogródku, a potem wypuściłam ją w te zarośla za ogrodzeniem. Za każdym razem gdy tak robiłam, czekałam na nią w nieskończoność. Więc teraz pomyślałam sobie - zanim ona sobie tam wszystko obwącha, ja pójdę do sklepu, i jak wrócę, spotkamy się w ogródku. Nie doceniłam suni. Spotkałyśmy się pod sklepem. Skąd wiedziała ? Sąsiadka mówi , że otworzyła sobie furtkę, i pobiegła jak burza. Musiała chyba wywąchać w którą stronę poszłam. Bo przecież jest kilka możliwości. Jaka była zadowolona że mnie znalazła. A ja mimo wszystko byłam z niej dumna. Taki mój " Biały Kieł ".\nDwa dni-głównie tramwaje i autobusy\nDwa dni pełne wrażeń. Wczoraj wyprawa "do miasta" + wizyta u mojej Mamy. Miałyśmy kilometry w nogach, bo zamyśliłam się w autobusie i przejechałam przystanek a potem nie mogłam się połapać, gdzie jesteśmy. Ale w końcu dotarłyśmy, a Mama jak to Mama, nakarmi, ogrzeje, ugłaska. Powiedziała, że Alturka ma piękną główkę. Widziały się drugi raz w życiu a sunia się przytulała, ocierała o nogi... To ja 3 miesiące walczyłam o jakieś względy, a tu tak od razu. Żartuję, o Mamę nie jestem zazdrosna, cieszę się , że tak jest.\nNo a dzisiaj ostatni dyżur w N.Hucie. Odwiedziły mnie koleżanki z Brzeżnicy, czyli z kursu trenerskiego. Kasia / to ta która od zawsze kocha Alturkę/ i Roma która właśnie wróciła z Warszawy gdzie zdali z Maxem egzamin . Roma jest żywym przykładem że z KAŻDYM psem można zrobić wszystko. Max był ze schroniska, miał jakąś przeszłość, był nadpobudliwy, nie umiał " współgrać"z innymi psami.\nChciał , ale nie umiał. Włożyła bardzo dużo pracy, ale teraz jest szczęśliwa. Bardzo się cieszę. Należało im się. Nawet trochę żałuję , że nie zorganizowałam się z nimi, pewnie teraz zdałybyśmy z Alturką bez problemu, ale w końcu jeśli nie ma już Alteri, to po co mi to . Może Agatka kiedyś zorganizuje coś w Krakowie, to może spróbujemy. Już chyba tylko dla własnej satysfakcji, bo właściwie nigdzie już tego nie wykorzystam.\nOd rana obchodzimy Mikołaja . Jakoś tak się zaczęło od czasu gdy dzieci były małe i dotąd trwa tradycja, i wszyscy bardzo to lubimy. ...to nie są wielkie prezenty, jakieś skarpetki, czapki, fajne majtki dla córci, książka o psach dla mnie. Plus owocki, słodycze, jakieś kosmetyki, ale zawsze staramy sie trafić w gust i potrzeby. Czasem nie widujemy wcześniej całe tygodnie a w ten dzień jest okazja żeby pogadać, wycałujemy się. I czasem wcześniej - "co byś chciała dostać ?"\nA ja potem, - Skąd wiedzieliście ? Fajne to jest , naprawdę , tak się bawimy.\nNo więc dzisiaj tak było od rana. A jeszcze prezentu naj pierw trzeba szukać, nie jest tak łatwo, dzieci znalazły szybko i męczyły się żeby otworzyć, a my z Leszkiem chodziliśmy po całym mieszkaniu, i nigdzie... W końcu powiedziałam dzieciom --- "idziemy płakać " ale w tym momencie usłyszałam "jest!!!" Bardzo było miło.\nA od południa pogoda przez okno wyglądała tak zachęcająco... Uparłam się, że nie zrobię obiadu, dopóki nie pójdziemy na porządny spacer. Szantaż zadziałał, zaczęliśmy się zbierać, i wtedy przyszła Dorotka /to córcia / i powiedziała że właśnie wychodzą z mężem nad Wisłę i chętnie Alturkę wezmą. Oczywiście od razu się zgodziłam, bo już się sprawdzili, ona lepiej się z nimi wybiega, a poza tym rokują na przyszłość, czyli np. gdy będzie ciężka zima i ja się dalej nie wybiorę, a oni na pewno. Dałam wyposażenie i poszli. Ale Dorotka na koniec powiedziała : to wcale nie oznacza , że wy macie zostać przed telewizorem. MUSICIE też pójść na spacer. I my , jak dzieci, posłuchaliśmy, zebraliśmy się grzecznie i poszliśmy . Plan był dość ambitny, ale wiało tak strasznie, było jednak zimno, poza tym bez naszego psa, to jakoś wszystko było bez sensu. Jednak pies , to mocna motywacja. Wróciliśmy , po 15 minutach. Oczywiście dzieci się z nas obśmiały, ale trudno. W domu przynajmniej było ciepło. A niewierny Altek po spacerze z nimi, władował się do ich mieszkania i musiałam mu iść przypomnieć że ja też istnieję.\nOczywiście szturchanie, mokra morda, podszczypywanie.\nUwielbiam gdy jest wiernym psem, ale pamiętam mojego pierwszego psa, spaniela, jak było gdy złamałam nogę / na koniu/ i byłam w gipsie. Wtedy wszyscy moi znajomi, głównie ze studiów, codziennie brali go na długi spacer i nie miał krzywdy, Swoją drogą mogło tak być tylko dzięki temu , że był wychowany idealnie. / czujecie ,że się chwalę ? ale to była moja zasługa/\nSuper jest mieć fajnego, mądrego psa.\nZnowu o nas\nDziś znowu włóczyłyśmy się po mieście, bo u Agaty było zebranie szczątków Alteri czyli nas. Dziewczyny w sumie chcą coś robić, ale nie bardzo wiedzą co, może psy ze schroniska, może z hodowli ale na koszt właściciela a my szkolimy, nie wiem czy jakoś się dogadamy, bo każdy ma inną wizję.Dla mnie jest niesamowite ,że praktycznie nie ma już Alteri . Taka prężna fundacja, z zapleczem, z prawnikami, Dla mnie wspaniały był ten czas spędzony na kursach w Brzeżnicy , łącznie z kursem trenerskim, jeszcze raz się pochwalę że bardzo ciężki egzamin zdałam świetnie, to że z sunią nam nie wyszło to mnie wcale nie martwi, bo teraz jest najlepszą suką na świecie i robimy wszystko razem. Takiego chciałam psa.Już kocham ten czarny pysk, a Agatka / to lnstuktorka/ utwierdza mnie przez to, że mówi że Alturka nie jest łatwym psem, i nie z każdym chce pracować. Czy można usłyszeć lepszy komplement ? A my sobie powolutku ćwiczymy ostatnio " schowaj się", sens tego był taki ,żeby pod wózek inwalidzki, ale my to robimy z krzesłem. Robert, nie martw się, nie wykończęj jej też ją kocham.\nOd kilku dni nie daje mi to spokoju, muszę o tym napisać. Chodzi o wpis Magdy na temat zimy. Magda to dziewczyna na wózku, przemądra,z wielkim poczuciem humoru, z wielką miłością życia , ma naszego psa z Alteri, i od zawsze czytam jej bloga.\n/ www.blondyniblondyna.blox.pl/ Czytam ją zawsze z podziwem bo dziewczyna jest tak pełna energii , humoru, i jakiejś siły, że to godne pozazdroszczenia . Porównałam sobie nasze wpisy. Pierwszy śnieg. Ja klnę, narzekam że zimno,mokro, ślisko... Odliczam dni do wiosny, nic mi się nie chce robić. A ona na swoim blogu , pisze -- jest pięknie . To mnie zwaliło z nóg. Jak jednak można we wszystkim znależć coś pięknego. Ile ja się nanarzekałam, marudzę, a jakie w końcu mam powody? Ona napisała na ten sam temat a przecież zupełnie inaczej.\nNaprawdę podziwiam, i muszę zastanowić się nad sobą.\nPozdrowienia dla Madzi, jesteś niesamowita.\nJednak zdecydowałyśmy się z Agatką na ten wyjazd do przedszkola w Myślenicach. Tamtejsza dyrektorka bardzo nalegała, doszłyśmy do wniosku , że w końcu dojazd busem to nie taki problem, do Brzeżnicy też ode mnie jechało się godzinami i było warto. Na początek oczarowałyśmy pana z busu, żeby wziął nas z dwoma dużymi psami, Udało się . Na miejscu wszyscy już czekali. Miałyśmy 4 grupy - dwie maluchów i dwie starszaków, w międzyczasie panie zaproponowały nam obiad, w sumie dobrze, bo nie zdążyłyśmy zjeść rano i już traciłyśmy siły. To nie taka lekka praca. Psy gdy są zmęczone po prostu kładą się na dywanie i zasypiają, My tak nie możemy. W każdym razie dzisiejszym hitem były znowu odpowiedzi na nasze pytania na koniec. Pytanie - czego nie można robić pieskom ? Odpowiedż - "rzygać na nich " no cóż....\nI drugi numer , pytanie jakie inne psy w kubraczkach pomagają ludziom ? Odpowiedż - "przeprowadzają niewidzialnych"\nWracałyśmy z kierowcą z formuły 1 , ewidentnie nienawidził korków. Co chwila było - hamulce, z powrotem i jakiś objazd, byle nie stać. Wytrzepało nas strasznie na bocznych drogach , ale rzeczywiście nie staliśmy. W końcu już dojeżdżaliśmy pod Jubilat gdzie chciałam wysiąść , ale nie, kierowca skręcił w Dietla i guzik. Ale wreszcie wylądowałyśmy pod Dworcem. No dobra, coraz bliżej domu.\nMuszę jeszcze dodać , że Altek załapał, że jak dziecko mu rzuca coś i mówi podaj, to nie przynosi się tego do mnie jak było na początku, tylko daje się temu dzieciakowi, który wtedy bardzo się cieszy.\nNiektóre dzieci mimo wszystko boją się psów do samego końca. Gdy nagrodą jest pogłaskanie Altury, to zwykle pamiętają jak tłumaczyłyśmy , w które miejsca lubią być głaskane , ale był chłopczyk, który ostrożnie podszedł i z daleka jednym palcem ostrożnie dotknął końca ogona Altury.


ID wpisu 9651 Adres URL http://tedenet.pl Opis Mówiąc o firmie Tedenet, wskazujemy na taki aspekt, jakim jest naprawa, serwis laptopów i komputerów. W tym miejscu jednakże chcemy wskazać nie tylko na możliwość skorzystania z ich usług w formie jednorazowej, ale również na zasadzie stałej współpracy. Firma Tedenet współpracuje z kilkoma innymi podmiotami z branży informatycznej, dzięki czemu można mówić o pewnym wsparciu informatycznym. Stała współpraca z różnymi podmiotami związana jest z czyszczeniem, ogólnie pojętym serwisem laptopów i komputerów jak również dokonywanie większych napraw jeśli oczywiście zajdzie taka konieczność. Mamy tutaj do czynienia z podmiotem, którego działalność bez wątpienia godna jest tego, aby ją polecić każdemu. Kategoria AGD RTV > Naprawa serwis Słowa kluczowe Serwis laptopów Kraków serwis sprzętów elektronicznych Data Aug 11, 2016 Kontakt kook\nFirma PROFIXER umiejscowiona w Stalowej Woli poleca obszerną gamę artykułów urządzeń biurowych. Jesteśmy doświadczonym dystrybutorem wiodących marek takich jak: RICOH, Canon, Xerox, HP, Sharp bądź Panasonic. Oferujemy m.in. kserokopiarki cyfrowe, faksy, drukarki, niszczarki dokumentów oraz plotery wielkoformatowe. Wychodząc naprzeciw Państwa...\n5. Części AGD


NokautMoto.plChemia motoryzacyjnaOleje, płyny i smaryPozostałe oleje, smary i płyny samochodoweCastrol EDGE Professional Titanium FST Longlife 3 5W-30 4 Litr Kanister\nOpró cz produktó w znanej kolekcji Castrol EDGE FST otrzymają pań stwo u nas wybrany asortyment olejó w Castrol EDGE Professional. Oleje silnikowe Castrol EDGE Professional opracowane pierwotnie specjalnie dla autoryzowanych warsztató w naprawczych i salonó w samochodowych są nastę pcą znanej kolekcji Castrol SLX.\nWszystkie oleje Castrol EDGE Professional posiadają, w zależ noś ci od przeznaczenia, specjalne rekomendacje producentó w czę ś ci fabrycznych/oryginalnych. Castrol EDGE Professional Longlife 3 5W-30 - nastę pca artykułu Castrol 5W-30 SLX PP Longlife 3!\nCastrol EDGE Professional z technologią Fluid Strength Technology TM jest najistotniejszą i najistotniej zaawansowaną gamą olejó w Castrol. Ich lekkobież noś ć zniża tarcia w silniku, gwarantują c wyraź ny wzrost wydajnoś ci silnika i pokaźnie mniejsze zuż ycie paliwa.\nCastrol EDGE Professional LongLife III 5W-30 opracowano przy wspó ł pracy z VW do najnowszej generacji silnikó w. Zagwarantuje najkorzystniejszą ochronę przed zuż yciem oraz maksymalną moc silnika we wszelkich modelach VW z wydł uż onym okresem podmiany Castrol EDGE Professional LongLife III 5W-30 jest trafny do wszelkich silnikó w, któ re wg producenta powinny stosować ś rodki smarują ce speł niają ce normy ACEA C3 przy lepkoś ci 5W-30.\nSpecjalnie opracowany do samochodó w, któ re wymagają stosowania oleju zgodnie ze specyfikacją VW 504 00 / 507 00 i Porsche C30. Zalety: Castrol Fluid Strength TechnologyTM daje cienki i wytrzymał y film olejowy, gwarantują cy najmniejsze zuż ycie i maksymalną moc silnika.\nCastrol EDGE Professional redukuje do 40% lepiej tarcia w silniku i zachowuje swą niezwykł ą efektywnoś ć o 40% dł uż ej najlepsze produkty konkurencyjne. Opracowany z myś lą o wydł uż onych okresach wymiany Volkswagena chroni systemy koń cowej obró bki spalin dzię ki minimalnej zawartoś ci popioł ó w siarczanó w, fosforu i siarki (low SAPS).\nWazelina techniczna 42233 70 ml PROLINE\nWazelina techniczna 200 ml TECMAXX 14-007


Rathaus Stralsund (Strzałów, Niemcy) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Rathaus Stralsund\nRathaus Stralsund opinie, Strzałów\nNr 2 wśród 32 atrakcji w lokalizacji Strzałów\nAlten Markt, Strzałów, Meklemburgia — Pomorze Przednie Niemcy\nUżytkownik zabbor napisał recenzję kwi 2017\nSzczecin, Polska82 przesłane treści16 podziękowań\nPiękne i oryginalne połaczenie ratusza z katedrą. Robi wrażenie gotycki klimat tego miejsca, na pewno warto zerknąć.\nUżytkownik paulinkab22 napisał recenzję paź 2016\nJeden z bardziej niesamowitych zabytków w Stralsundzie. Przepiękny ratusz, doskonale utrzymywany. Pod arkadami znajdują się sklepy, wnętrze zaś jest użytkowane przez miasta, swoją siedzibę mają tu władze miasta. Niesamowite wrażenie robi połączenie różnych stylów, miejsce z klimatem, zdecydowanie koniecznie trzeba je odwiedzić!…\nBardzo klimatyczny i nader ładnie zachowany. Bardzo wiele wycieczek jego ogląda, gdyż jest dobrym przykładem kultury tego regionu.\nUżytkownik Marcin J napisał recenzję gru 2015\nŚwidnica, Polska291 przesłanych treści17 podziękowań\nKunszt architektów i budowniczych. Zapierająca dech w piersiach eksplozja cegieł.Mnogość zakamarków i pomieszczeń dodaje atrakcyjności.\nUżytkownik Jackob_in napisał recenzję gru 2015\nSzczecin, Polska120 przesłanych treści22 podziękowania\nBardzo klimatyczne miejsce - jak również całe stare miasto. Życie tętni tutaj nie tylko w sezonie. Sporo pubów, restauracji, hoteli, na rynku w grudniu natknęliśmy się na stoiska sprzedające kiełbaski i inne przekąski. Przyjemnie jest spacerować malowniczymi uliczkami, podziwiać architekturę, a jeśli będziemy chcieli skorzystać z bazy zakupowej - w bezpośrednim sąsiedztwie jest również ulica handlowa.…\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Rathaus Stralsund\nJakie hotele są w pobliżu Rathaus Stralsund?\nHotele w pobliżu Rathaus Stralsund:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Rathaus Stralsund na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Rathaus Stralsund?\nRestauracje w pobliżu Rathaus Stralsund:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Rathaus Stralsund na stronie Tripadvisor


– Czy miałaś okna i drzwi zamknięte? – Chyba tak... Sama nie wiem. Sprawdzili wszystko. Tylne drzwi były zamknięte, ale część okien – nie. Richard zajął się nimi, a następnie oboje przeszli do pokoju dziennego. – Od tego momentu musisz bardzo uważać. Kup sobie gaz łzawiący i nie wychodź po zmroku z domu. Uważaj na ludzi, którzy mogą cię śledzić albo tylko kręcić się w pobliżu. Jeśli zobaczysz tę samą osobę dwa razy w różnych miejscach , zgłoś to na policję. – Na policję? – powtórzyła. – Tak sądzisz? – Tak. – Spojrzał jej poważnie w oczy. – Teraz wyjdę, Julianno. A ty się ubierz i zadzwoń na policję. Łzy znowu stanęły jej w oczach. – Odchodzisz? – Nie mogę czekać z tobą na policję. Wiesz, w tych okolicznościach... Chyba to rozumiesz, prawda? Skinęła smutno głową i objęła się rękami. – Boję się. Przygarnął ją znowu mocnymi ramionami i przytulił do szerokiej piersi. – Poradzimy sobie, kochanie. – Złożył pocałunek na czubku jej głowy. – Nie pozwolę, żeby ktokolwiek cię skrzywdził. – Obiecujesz? – spytała, unosząc głowę. Richard wziął jej twarz w dłonie. – Nie masz powodów, żeby się bać, Julianno – szepnął, zbliżając wargi do jej ust. – Już nie. ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY ÓSMY – Witamy z powrotem, Kate! – zakrzyknęli chórem Blake, Marilyn i Tess, kiedy w poniedziałek rano przekroczyła próg ,,Uncommon Bean’’. Skończył jej się właśnie urlop macierzyński, który sama sobie przyznała. Co prawda i tak zarządzała kawiarnią z domu, przyjeżdżając tu od czasu do czasu, ale dzisiaj chciała oficjalnie przejąć swoje obowiązki. Kate zatrzymała się, zaskoczona tak ciepłym przyjęciem. Jej pracownicy zrobili transparent z napisem: ,,Kate wraaaca!’’ i umieścili go nad barem. Przy każdym stoliku kołysał się doczepiony balon, a cały ich pęk wisiał też przy kasie. Wszyscy pospieszyli, żeby ją uściskać. Marilyn wzięła Emmę, Tess złapała torbę z pieluszkami i ubrankami, a Blake podał jej ramię. – Chodź do środka – zaprosił z tajemniczą miną. – To dopiero początek. Przeszli we czwórkę, czy raczej w piątkę, na zaplecze. Część pomieszczenia została zamieniona na kącik zabaw dla dziecka, odgrodzony od reszty pokoju plastikowym płotkiem. Wewnątrz znajdowały się kolorowe zabawki, a na terakocie leżał miękki, puszysty dywan. U góry wisiał kolorowy napis: ,,Dzieciowisko’’. Cała trójka zaczęła się przekrzykiwać: – Poszliśmy razem... – Nawet niektórzy klienci dołączyli... – ...żeby kupić te wszystkie zabawki i płotek. – A ja zrobiłam napis – wtrąciła Tess. – Chcieliśmy zrobić coś dla ciebie i Emmy, i stwierdziliśmy, że będzie najlepiej...\nPodczas tamtych dwóch tygodni, gdy był na granicy między życiem a śmiercią, coś się zmieniło. – Weź się w garść – mruknął do siebie. ...\t[Read more...]\nie powiedziała nic więcej. - Tyle to ja wiem. Z kim byłaś? Cricket tylko na nią patrzyła. Była tak drobna i zmęczona, śmiertelnie zmęczona, że Sugar poczuła wyrzuty sumienia. Nie spisała się najlepiej, nie dała rady. Kiedy ich matka zginęła, Sugar obiecała sobie zająć się młodszym rodzeństwem, ale schrzaniła wszystko. Dickie Ray wyrósł na drobnego cwaniaczka i oszusta, a Cricket, fryzjerka, która spóźniała się na umówione z klientkami wizyty, nigdy w pełni nie rozwinęła swoich możliwości. Ale... jeśli uda im się zgarnąć część majątku Montgomerych, to wszystko się zmieni. A jeśli nie? Może już za późno? Cholerny Flynn Donahue. Czas kopnąć tego leniwego prawnika w tyłek. Zadzwoni do niego dzisiaj. Gdy pomyślała o telefonie, przypomniał jej się zaraz ten szept w słuchawce. „To ty idź do diabła”. Kto to, do cholery, był? - Zgadnij, kto wczoraj przyszedł do zakładu - powiedziała Cricket, zupełnie nieświadoma przerażenia Sugar. Zrzuciła z nóg sandały i podeszła do mikrofalówki. - Kto? - Pieprzona Hannah Montgomery. Sugar poczuła ucisk w żołądku, jak zawsze, gdy myślała o Montgomerych. Cricket zachichotała, chwyciła kubek i boso poczłapała w stronę tylnych drzwi. - Chyba nie wiedziała, że pracuję teraz w tym salonie. Sugar chwyciła butelkę dietetycznego Dr. Peppera, zagwizdała na psa i poszła za Cricket na werandę. Kilka lat temu Dickie Ray zainstalował na suficie wentylator, Sugar włączyła go. Pies zszedł po drewnianych schodach, obwąchał ogrodzenie i wypłoszył kilka ptaków. Popijając kawę, Cricket usiadła na chwiejnym szezlongu przytarganym z jakiejś wyprzedaży. - Na mój widok omal nie spadła z fotela Donny. - Jak zareagowałaś? - Przez cały czas stroiłam do niej głupie miny w lusterku. - Cricket spojrzała na siostrę, żeby sprawdzić, czy dała się nabrać. Nie dała się. - No dobra, powiedziałam „cześć” i przez następne dwie godziny nie zwracałam na nią uwagi. A co miałam zrobić? - Stroić głupie miny - zażartowała Sugar. - Powinnam, ale nie chcę, żeby mnie wywalili z pracy. I tak pewnie Donna straciła przeze mnie ważną klientkę. Masz papierosa? - Myślałam, że rzuciłaś palenie. - Rzuciłam. Prawie. Ale jestem zmęczona i muszę postawić się na nogi. - Napij się jeszcze kawy. Cricket skrzywiła się. - To nie to samo. - Nie marudź. - Sugar spojrzała na zachwaszczone podwórko. Taczki do połowy wypełnione chwastami stały tam, gdzie je zostawiła dwa dni temu, warstwa pokruszonej kory wokół krzaków wymagała uzupełnienia. Cricket usiadła na podkulonej nodze i zapytała: - Widziałaś się z nim wczoraj? - Z kim? ...\n107 - Wiesz z kim. Nie udawaj zdziwionej. Domyśliłam się. - Cricket pociągnęła duży łyk, nie spuszczając wzroku z siostry. - On cię wykorzystuje - dodała. - Jeśli liczysz na to, że przyjdzie tutaj, porwie cię i ożeni się z tobą, to jeszcze raz dobrze to sobie przemyśl. Sugar nie była naiwna. - Przynajmniej spędziłam noc w domu. - Tym gorzej dla ciebie. Wezmę prysznic i idę do pracy. Nikt do mnie nie dzwonił? - Nikt, kto miałby ochotę się przedstawić. - Co masz na myśli? - Głuche telefony. - Pomyłki? - Może tak... niektóre, ale... - Sugar wzruszyła ramionami i postanowiła nie martwić młodszej siostry. - Pewnie to nic takiego. - Założę się, że to jakiś czubek z klubu. Klienci... tak ich nazywasz? Więc klienci Pussies In Booties nie są najwyższej próby. Sugar zjeżyła się. Znów załatają fala wstydu, ale zdławiła to uczucie. - Płacę nasz czynsz i jeszcze trochę zostaje na koncie. - Tak, tak, wiem, już to słyszałam. - Cricket dopiła kawę i wstała. - Kiedyś będę miała klientów, którzy będą mi dawali studolarowe napiwki, i nie będę musiała za to zdejmować ciuchów. - Już to widzę - powiedziała Sugar i natychmiast tego pożałowała. Cricket zaklęła cicho i weszła do domu. Po chwili dał się słyszeć szum wody płynącej starymi rurami. Sugar odchyliła się na krześle i zamknęła oczy. Jak ta szczeniara śmie traktować ją z góry? Gdyby nie Sugar, po śmierci matki Cricket tułałaby się po domach dziecka. Albo jeszcze gorzej. Pewnie wylądowałaby w więzieniu za posiadanie marihuany i inne takie. Miewała do czynienia z policją. Ale Sugar też. Miała znajomego policjanta, swoje prywatne źródło informacji. Za jego plecami nazywała go nawet Wtyka. Przynosił jej nowiny w nadziei, że kiedyś dorwie się do jej majtek, czy raczej stringów. Informował ją nawet o sprawie Josha Bandeaux. Uważał, że policjanci prowadzący śledztwo obstawiają morderstwo, a nie samobójstwo, co wydało się Sugar interesujące. Przydałoby się więcej szczegółów, ale informator był małomówny, pewnie chciał tym sposobem zaciągnąć ją do łóżka. Marne szanse. Powiodła wzrokiem po okolicy. Suche zachwaszczone pola. Ten dwuhektarowy skrawek ziemi nie był najpiękniejszy w całej Georgii. Ale należał do niej. Spłaciła Dickie Raya i Cricket. Dogryzali jej, że pracuje w klubie, ale w trzy miesiące zarabiała więcej niż oni razem przez cały rok. Może to i nie było wielkie osiągnięcie, zważywszy, że Cricket trud-no było utrzymać się w pracy, a Dickie Ray większość czasu poświęcał na wyłudzanie renty i zasiłków od pomocy społecznej. Wydawał te marne grosze na łatwe kobiety, alkohol, walki kogutów, hazard i kokainę. Nie miała pojęcia, dlaczego jeszcze go toleruje. Bo ważne są więzy krwi. Tak, idź i powiedz to Montgomerym. Sugar skrzywiła się na samą myśl. Pociągnęła duży łyk coli. To zabawne, jak Montgomery i Biscayne’owie byli ze sobą związani. Zabawne i chore. Sugar była tak podobna do Amandy, bliźniaczek i Hannah, że z powodzeniem mogły uchodzić za prawdziwe rodzeństwo. Dickie Ray i Cricket też. Może przez to cholerne kazirodztwo Dickie Ray nie grzeszy bystrością. Zawsze brakowało mu piątej klepki. Żeby tylko! Sugar miała czasem wrażenie, że ktoś zwinął mu cały parkiet. 108 ...\t[Read more...]\ngłowę. Jakby tysiąc koni tratowało mózg. Miała opuchnięty język i nieprzyjemny posmak w ustach. Było coś jeszcze... coś niedobrego, jakieś uczucie przymusu, które przykuło ją do łóżka. Serce biło jak oszalałe, ciało spływało potem, do świadomości docierały niewyraźne obrazy ze snu... Josh... idący kamienną ścieżką w kierunku domu. Szła, krusząc suche liście. Wiatr grzechotał gałęziami dębów i bujał girlandami hiszpańskiego mchu. Gdzieś w pobliżu zaszczekał pies, w powietrzu unosił się zapach dymu papierosowego. Nie powinno cię tu być. Idź stąd, uciekaj! W górę, schodami wiodącymi do murowanego domu, który kiedyś był jej domem. Przez uchylone drzwi strużka światła rozlała się na ganek. Niczym zaproszenie pośród tej ciemnej, parnej nocy. Nie rób tego. Nie wchodź do środka! Caitlyn otworzyła nieco jedno oko. Strasznie chciało jej się pić... wszystko ją bolało. Za dużo alkoholu... Zdecydowanie za dużo. Leżała w swojej sypialni. Pod sufitem obracał się wentylator, a przez firanki przedzierał się świt. Obrazy poprzedniej nocy były niewyraźne, chaotyczne. Wyszła, żeby spotkać się z siostrą... tak, tak, musiała wyjść, żeby się uspokoić. Wczoraj były urodziny Jamie. Dziwne, zdawało jej się, że słyszy fałszujący śpiew gromadki dzieci. Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam... Poczuła ukłucie w sercu. Jej córeczka miałaby teraz pięć lat. Gdyby żyła. Serce jej się ścisnęło, znów zamknęła oczy. Jamie. Kochane, kochane dziecko. Odeszła, gdy miała zaledwie trzy lata - maleństwo o twarzy cherubinka. O Boże, Caitlyn tak bardzo tęskniła za swoim dzieckiem. Tak bardzo, że czasami wydawało jej się, że nie potrafi dalej żyć. Teraz, leżąc w łóżku, wróciwszy do rzeczywistości, poczuła znajomy ból po stracie; głęboki, raniący duszę. To twoja wina, Caitlyn. Gdybyś była lepszą matką, nigdy by do tego nie doszło. W głowie huczały jej oskarżenia Josha; złe, toksyczne słowa budzące w niej wyrzuty sumienia. Gdyby niczego nie zaniedbała, gdyby bardziej się postarała, może uratowałaby córkę. Nawet o tym nie myśl. Nie słuchaj go, na litość boską. Nie wierz w to, co mówi! Pamiętaj, zrobiłaś wszystko, żeby ją uratować. Powoli wypuściła powietrze i znów wzięła głęboki wdech, pamiętając, co doktor Wade mówiła o uwalnianiu negatywnej energii, odnajdywaniu siebie i nowego celu w życiu. Stopniowo rozpacz ustępowała, pozostały tylko żal i potworny ból głowy. O matko, ból rozsadzał czaszkę. Rzeczywiście musiała za dużo wypić. Kolejny obraz przemknął jej przed oczami. Josh w swoim gabinecie. Leżał rozciągnięty na biurku, z głową przekrzywioną w stronę drzwi. Z nadgarstków płynęła krew, plamiąc dywan. Otwarte usta, blada skóra, oczy nieruchomo wpatrzone w nią. Nagle usiadła na łóżku. Boże, co to za sen? Serce waliło jej w piersi. Obrazy z sennego koszmaru przesuwały się i znikały. - O Boże, Boże, Boże! Spokojnie, Caitlyn. Oddychaj głęboko. To tylko sen. Nie denerwuj się! ...\nRozpaczliwie łapała powietrze. Mając w pamięci to, czego nauczyła się na terapii, 5 próbowała zapanować nad emocjami. Nigdy więcej - poprzysięgła sobie. Cokolwiek to było, nigdy już nie wypije więcej niż jeden łyk... ale co to było? Zamrugała oczami. Próbowała sobie przypomnieć. Ale pojawiały się jedynie kruche i wyszczerbione obrazy z koszmarnego snu. - Jezu - wyszeptała. Znów film jej się urwał, kolejna luka w życiorysie. Nawet nie pamięta, jak dostała się do domu. W podświadomości czaiło się przeczucie, że stało się coś bardzo, bardzo złego. Nie potrafiła tego nazwać, ale było na tyle silne, że przeszły ją ciarki. Miałaś zły sen. To wszystko. Otrząśnij się. Wzięła kolejny głęboki wdech. Jesteś w swoim łóżku. W domu. Bezpieczna. Głowa pulsowała ostrym bólem. Gardło też bolało, a włosy śmierdziały dymem po zbyt wielu godzinach spędzonych w barze. O Boże, naprawdę wczoraj przesadziła. Wzdrygnęła się, gdy pierwsze promienie poranka zajrzały przez otwarte okno. Pachnący jaśminem delikatny wiatr niósł odgłos deszczu bulgoczącego w rynnach. Drzwi balkonowe były nieco uchylone; firanki, pokryte smugami, cieniami i plamami, falowały lekko. Dlaczego balkon jest otwarty? Czyżby otworzyła go wczoraj, zanim poszła do łóżka? Koszmarne obrazy atakowały jej świadomość, mieszając się z niewyraźnymi wspomnieniami poprzedniej nocy. Wypiła kilka drinków w barze... gdzieś na nadbrzeżu. A może to też fragment chaotycznego snu? Chyba grał jakiś zespół, pamiętała tłum ludzi i wiszącą w powietrzu chmurę starego dymu papierosowego. Wypiła trochę za dużo, cóż, dużo za dużo, ale udało jej się jakoś dotrzeć do domu. Jak? W tym miejscu miała w pamięci lukę. Pulsowanie za okiem jeszcze się wzmogło. Nawet parę opakowań apapu nie byłoby w stanie ukoić tego bólu. Spojrzała na zegar. Czerwone świecące cyfry wskazywały dwunastą. Pomoc? Południe? Niemożliwe. Ptaki dopiero zaczynały śpiewać. Musiało być wcześnie. Piąta lub szósta. Paskudna pora na pobudkę. Na pewno była przerwa w dostawie prądu, dlatego zegar się późni. Obudził ją ten sen, poszarpane, chaotyczne obrazy. Czuła nieprzyjemny posmak. Usta wyschnięte na wiór, w brzuchu ssąca pustka. Wytarła ręką spocone czoło, odgarnęła wilgotne włosy i wyczuła coś twardego. Miała brudne palce albo... albo... Co to był, do diabła, za zapach? Przez chwilę myślała, że zwymiotowała, ale zapach był raczej metaliczny niż kwaśny i... i... o mój Boże... Spojrzała na rękę i zobaczyła ślady na przedramieniu. Ciemnoczerwone, wypukłe i stwardniałe, rozchodzące się od nacięć na nadgarstkach. Co jest?! Gwałtownie mrugając oczami, przesunęła się ku wezgłowiu łóżka i wsparła na poduszce. W panice odnalazła kontakt. Włączyła światło i zobaczyła krew. Rozlaną na prześcieradłach. Rozpryskaną na zagłówku. Rozsmarowaną na firankach. Rozmazaną po ścianach. Wszędzie krew. - Nie... o Boże, nie! - Caitlyn wyskoczyła z łóżka, nogi zaplątały jej się w koszulę nocną i runęła twarzą na morelowy dywan, również poplamiony. ...\t[Read more...]


kierownik bazy - Schronisko w Dolinie Roztoki\nAndrzej Chrobak jest przewodnikiem tatrzańskim II klasy oraz ratownikiem TOPR. Góry to jego życie. Andrzej wytyczył nowe letnie drogi wspinaczkowe w Tatrach i brał udział w pierwszych powtórzeniach ekstremalnych dróg tatrzańskich letnich i zimowych m.in.: nowa letnia droga Cień Monolitu, V+, A3+, pierwsza zimowa Na Wielkiej Turni Komin Malczyka VII i pierwsze powtórzenie po 30 latach Drogi Malczyka VI+A3 na Turni Rękawica. W roku 2005 zdobył tytuł wicemistrza Polski w ski alpinizmie. Jest Instruktorem Narciarstwa PZN. Był wielokrotnym reprezentantem Polski na zawodach międzynarodowych w tej dyscyplinie. Kilkukrotnie zdobył tytuł wicemistrza i mistrza Polski w ratownictwie górskim jeszcze jako reprezentant GOPR.\nAndrzej jest również członkiem Klubu Wysokogórskiego Zakopane, Stowarzyszenia Przewodników im. K. Bachledy w Zakopanem jak również WOPR. Oprócz gór pasjonuje go wędkarstwo, gra na skrzypcach i pieczenie ciast – w szczególności szarlotki. Jest mężem, ojcem, przedsiębiorcą i człowiekiem z unikalnym poczuciem humoru.\nJako kierownik Bazy Górskiej Roztoka odpowiada za program i realizację wszystkich proponowanych przez bazę wydarzeń. Podczas szkoleń współpracuje z zespołem profesjonalistów: Bartkiem Zwijaczem Kozicą, Staszkiem Bobakiem oraz Marcinem Strączkiem - Heliosem. Nasza ekipa zapewni Wam najwyższą jakość szkoleń oraz bezpieczeństwo i niezapomniane przeżycia na górskich trasach.\nWszelkie pytania związane z programem szkoleń i wycieczek kierujcie do Andrzeja. tel. 695770675


Czy "Mój elektryk" obejmie samochody używane? - ecoekonomia.pl\nby AJP 13 maja 2022 12 maja 2022\nFlagowy program odpowiadający za elektryfikację floty samochodów jeżdżących po polskich drogach przewiduje dopłaty do nowych pojazdów. Dotacje do używanych samochodów elektrycznych są niezbędne do rozwoju elektromobilności w Polsce na masową skalę – wynika z raportu EV Klub Polska. Wiele innych krajów już zdecydowało się na podobny krok. Wspierają one rynek wtórny, zatrzymując u siebie używane pojazdy zeroemisyjne. Np. wymieniane przez pierwszych właścicieli lub poleasingowe, wypychając z rynku auta spalinowe.\nW Polsce za 68 proc. rejestracji w ubiegłym roku odpowiadają pojazdy używane.Sredni wiek importowanych samochodów wynosi niemal 12 lat. Brak podobnego programu wsparcia, może spowodować, że staniemy się jeszcze większym złomowiskiem Europy. Wprowadzeniu dopłat do używanych EV sprzyja wzrost zainteresowania samochodami elektrycznymi. Potencjalny problem z importem ropy może doprowadzić do jeszcze większego wzrostu cen na stacjach paliw.\nPolska złomowiskiem pojazdów\nNasz kraj dysponuje jednym z największych i najstarszych parków pojazdów w Unii Europejskiej. Po polskich drogach jeździ obecnie ok. 18,6 mln samochodów osobowych i dostawczych, co stawia nas pod tym względem na 5. miejscu w Europie. Tylko od 2015 r. ta flota powiększyła się o 22 proc. Jednocześnie są to w większości stare pojazdy. Ich średnia wieku wynosi ponad 14,3 lat. A to jest wynikiem wyższym o niemal 3 lata od średniej odnotowywanej w Unii Europejskiej (11,5). Za 2/3 rejestracji w naszym kraju odpowiadają pojazdy używane. Rynek wtórny ma i jeszcze przez długi czas będzie mieć decydujący wpływ na emisyjność polskiego transportu. Wiele samochodów zarejestrowanych w Polsce pochodzi z importu.\n– Przez ostatnich 20 lat Polacy sprowadzili niemal 16 mln pojazdów, których średni wiek wynosił 11,9 lat. Co istotne, udział najstarszych, liczących ponad 10 lat samochodów importowanych do Polski wzrasta. W 2012 r. wynosił 46,3 proc., w 2015 r. 55,6 proc., zaś w roku 2021 – już 58,6 proc. To oznacza, że ponad połowa samochodów, które trafiają do Polski z zagranicy została zarejestrowana po raz pierwszy przed rokiem 2012 – mówi Łukasz Lewandowski, koordynator EV Klub Polska.\nLiczny i wiekowy park pojazdów negatywnie oddziałuje na klimat i środowisko. Wg danych Europejskiej Agencji Środowiska (EEA), wzrost emisji z sektora transportu w Polsce w latach 1990-2017 wyniósł 206 proc. Średnia unijna była wielokrotnie niższa – 28 proc. Stare pojazdy spalinowe, zwłaszcza wyposażone w silniki Diesla wytwarzają również znaczne ilości zanieczyszczeń (w szczególności cząstek pyłu zawieszonego). Przyczyniają się istotnie do powstawania smogu i chorób płuc. Poważnym problemem jest również hałas z transportu. Na 92 proc. polskich dróg jego poziom emisji przekracza 60 dB w dzień. Na 85 proc. tras 55 dB w nocy.\nNajbardziej skutecznym narzędziem przyczyniającym się do ograniczenia emisji z transportu drogowego jest popularyzacja samochodów całkowicie elektrycznych (BEV). Obecnie park pojazdów tego typu w Polsce jest jeszcze bardzo niewielki. Na podstawie prowadzonego przez PSPA i PZPM Licznika Elektromobilności, według danych z końca lutego 2022 r., w Polsce było zarejestrowane łącznie 42 711 osobowych i użytkowych samochodów z napędem elektrycznym (BEV + PHEV), w tym 20 167 czysto elektrycznych (BEV). Wtórny rynek elektromobilności w Polsce wciąż znajduje się w początkowej fazie rozwoju. Struktura rejestracji w segmencie e-mobility przedstawia się zupełnie inaczej niż w obszarze motoryzacji konwencjonalnej.\nW szeregu państw europejskich pokonano tę barierę wprowadzając dotacje do nabycia samochodów zeroemisyjnych. Przykładowo, maksymalna wysokość dofinansowania, którą można uzyskać przy zakupie używanego BEV w Niderlandach wynosi 2 tys. euro. W Niemczech jest to kwota do 6 tys. euro. Na Litwie i we Francji (przy uwzględnieniu premii za równoległe zezłomowanie pojazdu spalinowego) – odpowiednio 3,5 i do 6 tys. euro. W Polsce, w której siła nabywcza, a także średnie wynagrodzenie netto jest znacząco niższe niż unijne (wg danych Eurostat w 2019 r. – 10,3 tys. EUR w Polsce vs 25,3 tys. EUR w Unii), nie wprowadzono podobnego programu.\nDopłaty i limity\nW raporcie pt. „EV z drugiej ręki. Wsparcie rynku używanych samochodów elektrycznych szansą na przyspieszenie dekarbonizacji sektora transportu w Polsce” są również rekomendacje programu dofinansowania przez NFOŚiGW, który mógłby obowiązywać w Polsce. Refundacja części kosztów powinna objąć samochody zeroemisyjne – całkowicie elektryczne (BEV) oraz zasilane wodorowymi ogniwami paliwowymi (FCEV).\n– Minimalna wysokość dofinansowania powinna wynosić nie mniej niż 9 lub 13 tys. zł (w drugim przypadku dla posiadaczy Karty Dużej Rodziny). Najniższe subsydia dla nabywców używanych samochodów elektrycznych, byłyby ponad dwukrotnie mniejsze niż te przewidziane dla osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, kupujących nowe pojazdy w ramach programu „Mój Elektryk”. To analogicznie 18,75 i 27 tys. zł – dodaje Łukasz Lewandowski z EV Klub Polska.\nAutorzy analizy wnioskują również o wprowadzenie limitu w postaci maksymalnego wieku dotowanego samochodu. Określili go na 4 lata od daty pierwszej rejestracji. Dodatkowo chcą ograniczyć przebieg takich samochodów objętych dopłatami do 60 tys. km. Maksymalny limit kosztów zakupu dotowanego pojazdu wynosiłby 125 tys. zł. Pozwoliłoby to na objęcie wsparciem przede wszystkim samochodów miejskich oraz ich kompaktowych odmian z wyłączeniem segmentu premium.


Gwiezdne filmy, czyli jak zmieniać rynek - Oglądajmy to Gwiezdne filmy, czyli jak zmieniać rynek – Oglądajmy to\nPremiera najnowszej części „Gwiezdnych wojen” stała się wydarzeniem bez precedensu. Miała miejsce 4 września i zgodnie z oczekiwaniami twórców oraz krytyków stała się prawdziwym hitem.\nFilm jeszcze nie zdążył wejść na ekrany kin azjatyckich, które zawsze generują sporą oglądalność, a już pobił rekord w liczbie widzów, którzy wybrali się do kin. Wokół filmu rozkręcono całą kampanię marketingową. Wraz z wejściem obrazu na ekrany, do sklepów trafiły gadżety… Ich rozmaitość trudno sobie nawet wyobrazić. Figurki, klocki, zabawki – w tym kultowe już miecze świetlne, repliki pojazdów i postaci, maski, kostiumy, ale także bielizna, ręczniki, pluszaki, kubki i sprzęt AGD. Milczeniem można pominąć tu książki i komiksy, ponieważ w zalewie wszystkiego powyższego stają się czymś oczywistym.\nZmasowane działania promocyjne są w dzisiejszym skomercjalizowanym świecie czymś stosunkowo oczywistym, jednak skala działań wokół produkcji „Gwiezdne wojny” musi robić wrażenie. Analitycy rynku gadżetów szacują, że sam film przyniósł Disneyowi około miliarda dolarów wpływów, zaś otoczka gadżetów promowanych wokół filmu w rok od premiery zarobi pięciokrotność tej kwoty. Disney zaś kupił „Gwiezdne wojny” od Georga Lucasa zaledwie za cztery miliardy.\nWszystko zaczęło się ponad czterdzieści lat temu, kiedy to George Lucas zawarł pierwszą umowę z firmą 20th Century Fox. Czasy były wówczas kompletnie inne i reżyserowi trudno było przebić się na rynek ze swoją propozycją. Negocjując stawki, nie miał zbyt wielkiego pola manewru, budżet filmu był więc niewysoki w porównaniu do innych hollywoodzkich realizacji, na dodatek pozbawionych efektów specjalnych, gaża reżyserka również nie zachwycała. Lucas jednak zapewnił sobie 40% zysków z samego filmu oraz prawa do ewentualnych kontynuacji oraz prawa do filmowych gadżetów, którymi wówczas nikt się nie przejmował. Wówczas nie było bowiem tradycji przygotowywania gadżetów nawiązujących do filmowych obrazów, a jeśli się zdarzały, to bardzo sporadycznie i raczej na zasadzie eksperymentu.\nO ile zachowanie praw do kontynuacji nikogo nie dziwiło, o tyle w modę na gadżety nie wierzył nikt. Zdaniem jego współpracowników, nawet on sam. Zależało mu po prostu na możliwości pojawiania się z T-shirtami nawiązującymi do „Gwiezdnych wojen” na zlotach dla fanów komiksów. Wówczas przyciągały one od kilkuset do kilku tysięcy ludzi. Dzisiaj to kilkaset tysięcy gości.\nZarówno moda na serie filmowe, moda na gadżety, jak i moda na zjazdy fanów komiksów – wszystko to jest pokłosiem ogromnej popularności „Gwiezdnych wojen”. Śmiało można powiedzieć, że George Lucas realizując pierwszą część trylogii wyprzedził swoją epokę, nadał rytm światu filmu, zaskakując przy okazji najprawdopodobniej samego siebie. „Gwiezdne wojny” stały się dziełem kultowym, na którym wychowały się pokolenia i które przetworzone przez popkulturę wsiąkło w świadomość zbiorowości na zawsze. Po „Gwiezdnych wojnach” nic już nie jest takie jak przed nimi…


Komplet biżuterii kulki szklane turkusowe srebrne kryształki charms muszla\nKomplet biżuterii damskiej wykonany ręcznie. Kolczyki i bransoletka z koralików szklanych kulek w odcieniu niebieskim, srebrnych kryształków szklanych oraz elementów w kolorze srebrnym. Dodatkowo charms w kształcie otwartej muszli z perłą.\nKomplet bransoletka z kolczykami wykonana ręcznie w pojedynczym egzemplarzu . Bransoletka na gumce jubilerskiej ze szklanych koralików 6 mm oraz elementów w kolorze srebrnym. Kolczyki z elementami w kolorze srebrnym z biglami otwartymi również z koralików szklanych 6 mm.


Jak nie robić krótkiej recenzji książki filmowej - 3w-studio.pl\nJak nie robić krótkiej recenzji książki filmowej\nBy damian22 lipca 2020No Comments\nKiedy przeczytałem „Jak nie robić krótkiego filmu”, czułem się coraz bardziej oszukiwany nie przez książkę, ale przez szkołę filmową. Dlaczego moi nauczyciele nie nauczyli mnie tego? Jest to książka, którą każdy student filmowy, filmowiec musi przeczytać przed napisaniem, wyprodukowaniem lub wyreżyserowaniem krótkiego filmu. Jest to niezastąpione źródło informacji, które prowadzi cię przez niepewne decyzje związane z kręceniem filmów i pokazuje, jak uniknąć wielu błędów w ocenie, które charakteryzują filmy mierne. Roberta została napisana przez Robertę Marie Monroe, wielokrotnie nagradzaną reżyserkę i byłą programistkę filmów krótkometrażowych na festiwalu filmowym w Sundance, która ma bogatą wiedzę na temat każdego etapu, od pomysłu, przez produkcję, aż po dystrybucję.\nFestiwale filmowe są dla filmowców najważniejszymi punktami kontaktowymi, a przy ocenie wartości filmu krótkometrażowego stają się oni sędziami, jurorami, a czasem katem. Wiedza o tym, czego nie robić, może znacznie zwiększyć szanse, że Twoja praca zostanie zauważona i doceniona. W związku z tym książka prowadzi cię przez pole minowe błędów popełnianych przez początkujących filmowców i doświadczonych profesjonalistów, więc nie musisz ich popełniać samodzielnie. Książka zawiera również wywiady z wieloma najbardziej utalentowanymi współczesnymi autorami, producentami i reżyserami, a także prowokacyjne historie z własnego krótkometrażowego doświadczenia Roberty.\nKsiążka jest bardzo pragmatyczna i podąża za krokami, które normalnie podejmuje się przy produkcji krótkiego filmu. Pierwszy rozdział historii scenariusza dotyczy aktualizacji i zawiera listę różnych wątków, których należy unikać. Te kierunki działania stały się banalne z powodu nadużywania. Kiedy programiści mówią „Byłem tam, widziałem”, tracisz to, podobnie jak twoi widzowie. Ten rozdział wydał mi się najbardziej fascynujący, ponieważ daje nam wgląd w umysł programisty i podstawowe kryteria wyboru, a mianowicie jaka jest historia i dlaczego mam na nią patrzeć? W tym rozdziale omówiono również ocenę scenariusza, taką jak zatrudnienie konsultanta oraz zalety i wady opinii znajomych.\nKolejny rozdział dotyczy długości filmu i tego, jak powinien pasować do historii. DP Geary McLeod komentuje: „Każde zdjęcie musi zadziałać, musi rozwinąć fabułę.„ Oszczędność ”jest tym, co filmowcy krótkometrażowi muszą pamiętać”. W książce zaznaczono ponadto, że łatwiej też jest znaleźć miejsce na 8-12 minutowy film niż na 28 minutową pracę. Meredith Kadlec dodaje: „Nie wpadnij w pułapkę udowadniania, jak DUŻO możesz zrobić [show] jak dobrze możesz to zrobić. „\n„Jak tego nie robić…” obejmuje różnorodne kwestie związane z kręceniem filmów, od wyboru producenta przez wiedzę o tym, co robi, po budżetowanie oraz sposoby oszczędzania i gromadzenia pieniędzy. Rozdział dotyczący załogi jest najbardziej odpowiedni dla początkujących filmowców. Chodzi o synergię zespołu filmowego i to, jak może ukierunkować swoje wysiłki i radzić sobie ze stale zmieniającą się dynamiką. W tym rozdziale opisano kluczowe stanowiska, osoby, z którymi należy się skonsultować przed zrobieniem zdjęć, oraz tematy, którymi należy się zająć. Rozdział ten potwierdza potrzebę harmonijnej współpracy oraz fakt, że nie da się zrobić wszystkiego samemu.\nWszystkie te rozważania mogą na początku wydawać się zniechęcające, ale jeśli ich nie rozwiążesz, Twój film na tym ucierpi. Po przeczytaniu tej książki przytłoczyła mnie różnorodność obowiązków. Ale potem przypomniałem sobie mantrę Roberty, że musisz mieć wokół siebie dobrych ludzi, a ta książka zawiera instrukcje, jak wybrać zespół wsparcia.\nCasting to kolejny obszar, w którym autorka sugeruje szukanie pomocy. Przechodzi przez proces znajdowania i zatrudniania reżysera castingu i dlaczego. Oczekuje się, że reżyserzy castingu będą unikać filmów krótkometrażowych, ale wielu postrzega to jako okazję do zaoferowania swoim klientom pracy i świadomości, zwłaszcza tych z potencjałem przełomu. Ten rozdział zawiera również porady dotyczące przesłuchań, prób i tworzenia bezpiecznej przestrzeni dla aktorów. Aktor Chase Gilbertson opowiada o tym, jak początkujący czasami schodzą z torów. „Kiedy robię twój film, historia była na początku wystarczająco dobra, ale teraz zamiast po prostu opowiadać dobrą historię, spróbuj zrobić hollywoodzki hit. Tak, masz dużo fajnych zabawek, ale jaki jest ostateczny wynik? Co się stało z tą historią? ”\nRozdział dotyczący produkcji zawiera liczne środki ostrożności dotyczące doświadczenia na planie, a także twórcze rozwiązania niektórych z tych problemów. Jednym z najlepszych było wykorzystanie telefonów w Nowym Jorku do przechytrzenia nieszkodliwego właściciela firmy. Inne obszary problemowe to etykieta i ustawienie na planie, ubezpieczenie i pozwolenia, a także posiłki i usługi rzemieślnicze. Szczególnie ważna była rada Roberty, aby miło spędzić czas, być przygotowanym i cieszyć się magiczną chwilą filmowca.\nPostprodukcja to relacja miłości i nienawiści do filmu. Podsumowując, jest to nagranie, które uwielbiasz, a następnie najgorsze ujęcia, najgorsze oświetlenie, najgorsza wydajność i najgorsze blokowanie twojego życia. Roberta powtarza kilka razy: „To normalne”. Sugeruje również przeczytanie książki Waltera Murcha „W mgnieniu oka”, aby uzyskać wyjątkowy wgląd w proces obróbki. Wiedza o tym, jak działa montaż, ma kluczowe znaczenie dla sukcesu na planie, ponieważ wtedy wiesz, które ujęcia są najważniejsze w Twojej historii. W tym rozdziale przyjrzymy się również, w jaki sposób technologia sprawiła, że tworzenie filmów stało się mniej zdyscyplinowane, to znaczy nakręciło więcej materiału filmowego, skróciło go szybciej i skończyło się na tworzeniu większej liczby wersji, marnując pracę.\nRoberta widzi raport MPAA stwierdzający, że tylko 2% wszystkich filmów fabularnych faktycznie zapewnia wydanie kinowe lub DVD. Można by wnioskować, że dystrybucja w świecie filmów krótkometrażowych może być jeszcze trudniejsza. Orly Ravid z New American Vision zwraca uwagę, że proces dystrybucji rozpoczyna się przed nakręceniem filmu. Musisz wyczuć, kim jest publiczność, wcześniej zrozumieć atrakcyjność filmu i mieć przekonujące ilustracje marketingowe lub zdjęcia, które sprzedają film. Orly doradza także przy budżetowaniu środków na marketing i public relations. W tym rozdziale omówiono wiele kanałów dystrybucji, ale należy zauważyć, że Twój film krótkometrażowy może mieć również wartość jako pilot telewizyjny lub jako rozszerzenie funkcji. Bezcenny kwestionariusz Orly „Czy sprzedaż filmów dobiegła końca?” obejmuje najbardziej problematyczne i pomijane obszary. W tym rozdziale omówiono również informacje dotyczące kwalifikacji akademii. Roberta ułatwia znalezienie krótkich dystrybutorów, zamieszczając aktualną listę firm amerykańskich i międzynarodowych na swoich stronach internetowych.\nRozdział poświęcony Festiwalowi Filmowemu w Sundance zawiera wnikliwe tło i skuteczne strategie przesyłania. Lista zgłoszeń i zakazów autorstwa Adama Montgomery’ego, kierownika programu w Sundance, pomoże Ci ulepszyć film. Sekcja dotycząca reklamy i marketingu wyjaśnia, czego potrzebujesz, w zasadzie solidnej witryny internetowej, doskonałej kolekcji zdjęć i prostej wizytówki, aby przyciągnąć ludzi do Twojej witryny. Ponadto opublikowanie zwiastuna znacznie poprawia ranking w Google i daje widzom lepszy wgląd w Twoją pracę.\nReszta książki jest poświęcona przykładowym budżetom, najlepszym kliszom z krótkich filmów i obszernemu przewodnikowi po materiałach. Ten przewodnik zawiera listy festiwali filmów krótkometrażowych, dystrybutorów filmów krótkometrażowych, blogi, organizacje społeczne, bazy danych oraz firmy radiowe i telewizyjne.\n„Jak zrobić krótki film w tajemnicy przed programistą z Sundance” jasno pokazuje ogromne zadanie, jakie pociąga za sobą tworzenie filmów. Pokazuje jednak, jak unikając wielu pułapek, można zaoszczędzić czas i pieniądze oraz stworzyć krótki film, który pozostaje niezapomniany w umysłach programistów i widzów. Dobrze napisana i aktualna, bardzo polecam tę książkę jako dodatek do biblioteki zasobów każdego filmowca.


SERYJNIE: Go On, 1x01-05\nGrupa kompletnych przeciwieństw zmuszona do obcowania ze sobą, przynosząca dużo śmiechu (nawet jeśli czasami jest on raczej nerwowy) i radości, to dosyć popularny temat w ostatnich latach. Mamy to idealnie widoczne w np. "Community", a nawet w obu wersjach "The Office". A od tego roku możemy podziwiać postępy terapii grupowej, w której udział bierze Matthew Perry, jako prezenter radiowy Ryan King.\nRyan stracił żonę w wypadku samochodowym (dobrze, że nie jest pisarzem i nie mieszka w Maine!) i zmuszony jest przez swojego szefa do wzięcia udziału w terapii grupowej dla ludzi o podobnych przejściach. Jedni, jak Ryan, stracili drugą połówkę, mają brata w śpiączce, a innym zdechł kot, bądź są tutaj tylko dlatego, że chcą. Wydaje mi się, że w każdej grupie znajdzie się taki osobnik, który przychodzi tam tylko po to, żeby posiedzieć.\nZatem pan King zaczyna odwiedzać do jasno oświetloną salę, robi kolaże o przeszłości i przyszłości i chwyta się za serce podczas opowiadania o swojej żonie. Wszystko w aurze zapachowych świeczek. Jak to zwykle bywa - z początku niechętny i zdystansowany - w końcu przełamuje się, zaczyna integrować się z grupą i przejmować ich problemami, a nawet nawiązywać kontakty poza godzinami terapeutycznymi.\nNie było właściwie niczym zaskakującym, że twórcą serialu, w którym główną rolę gra Matthew Perry, jest Scott Silveri, który pisał scenariusze do kultowych już "Przyjaciół" (oraz "Joey'a", ale ćśśś). Interesujące było bardziej to, czy uda im się stworzyć coś ciekawego, co przyciągnie widzów. I to nie tylko przez fakt, że to kolejny "Przyjaciel do oglądnięcia" (pozdrowienia dla wszystkich, którzy oglądali zarówno "Web Therapy", "Dirt", jak i "Cougar Town"). Do zespołu dołączył Todd Holland, odpowiedzialny za reżyserię m.in "Malcolm in the Middle", "30 Rock", ale też mojego osobistego faworyta w jego filmografii - "Shameless".\nZgrabnie napisany serial o próbach pogodzenia się ze stratą i wielkimi zmianami w życiu, oczywiście z humorystycznym podejściem. Ale takim, które w niczym nie przeszkadza. O tym, jak różne są reakcje, zaczynając od czysto egoistycznego podejścia, gdzie należy rozmawiać "tylko o mnie, moim podejściu, moim smutku", przez nieustanną chęć uderzenia kogoś lub rozbicia czegoś (Anne jest chyba moją ulubioną postacią z grupy Ryana), a skończywszy na pompatycznej, nadmuchanej i pseudo-uduchowionej metodzie prowadzenia zajęć (te świeczki, ten gong), która okazuje się mniej skuteczna, niż zwyczajny ludzki kontakt i wsparcie. Zahaczamy o nerwowe podejście otoczenia, o na siłę wyluzowane rozmowy i podejście znajomych, jakby człowiek stał się nagle jajkiem z ultracienką skorupką. O gotowanie tylko dla siebie, o wypranie i poskładanie ubrań. O te wszystkie drobne rzeczy, które trzeba w końcu zrobić samemu, a które uświadamiają nam, że ta druga osoba już nie wróci.\nJuż wiadomo, że nakręcony zostanie pełny pierwszy sezon. I chociaż nie dotarł on nawet do połowy, to już mam nadzieję, że całość zostanie zakończona w odpowiednim momencie. "Go On" dotyczy w końcu tematu, którego nie należy ciągnąć aż do upadłego. Bo podobno stara serialowa prawda mówi, że po szóstym-siódmym sezonie seriale rzadko trzymają poziom.\nI dziękuję bardzo za odniesienie do Stephena Kinga i jego "Worka kości" w 5 odcinku. It really made my day.\nAutorka: ruda o 12:28\nEtykiety: Friends, Go On, John Cho, Matthew Perry, NBC


Fantastyczny gitarowy duet wystąpi w Tarnowie! Muzyczna inauguracja 31. TNF\n31. edycja Tarnowskiej Nagrody Filmowej zainaugurowana zostanie koncertem w sali kina Marzenie 21 kwietnia 2017 r. Po oficjalnej części sceną zawładnie fantastyczny gitarowy duet Marek Napiórkowski i Artur Lesicki, którzy zaprezentują zjawiskowe tematy z niezapomnianych obrazów filmowych. Koncert "Celuloid" (płyta o tym samym tytule ukazała się w 2015 r.) to hołd dla najpiękniejszych melodii napisanych przez polskich kompozytorów muzyki filmowej, które nigdy wcześniej nie brzmiały tak szlachetnie.\n„Celuloid” – choć nawiązuje do czasów, gdy wspaniałe polskie filmy powstawały głównie na taśmie czarno-białej – skrzy się kolorami. Większość partii zostało zarejestrowanych w całości na żywo z użyciem gitar akustycznych i klasycznych, zbudowanych przez najlepszych lutników na świecie. W nagraniach słychać też frapujące dźwięki gitary dwunastostrunowej, mini Martina, charango i gitar elektrycznych. Płyta otrzymała nominację do nagrody Fryderyk w kategorii Jazzowy Album Roku 2015.\nWIĘCEJ O WYKONAWCACH\nKino Marzenie (Tarnów, Staszica 4), 21.04.2017 r., (piątek) godz. 19.00\nBilety: 31 zł do nabycia on-line lub w kinie Marzenie


Dominikana ▷ wakacje i wczasy 2019/2020 z Rainbow | R.pl\nbardzo zielona wyspa z pięknymi plażami. Niestety z małą ilością zabytków. Ostoja dla osób, które chcą spędzić czas na plażach bardziej aktywny lub mniej.:) Nie dla osób żądnych zwiedzania zabytków\nGorąco i trochę zaśmiecone.Jak na tak biedny kraj 4usd za piwo w restauracji to przesada. Ale ludzie bardzo mili i uśmiechnięci, warto jeden raz zobaczyć ale już tam nie wrócimy.\nAndrzej i Gosia, 20.11.2019\nWakacje życia, wspaniali ludzie pozytywnie nastawieni do życia i innych, piękne miejsca do zwiedzenia, przepyszna kawa, czekolada, cygara i rum. Serdecznie Polecam\nna dominkanie jest bezpiecznie, hotele i plaża strzeżone, będąc na wycieczkach przewodnicy dbają o to, aby turystów nie nagabywano sprzedażą bezpośrednią :)\nPaweł, Warszawa, 02.12.2019\nJaka jest Dominikana?\nJak każde państwo ma swoje piękne i mniej piękne strony. Mnie zaskoczył wysoki poziom analfabetyzmu. Za to przyroda przepiękna a ludzie sympatyczni.\nDominikana - fajna plaża morze i mnóstwo zieleni wspaniały czas na spędzenie urlopu daleka podroż rekompensowana błogim lenistwem\nJanusz, Łódż, 12.12.2019\nPiękne plaże, ale kraj biedny. Idealny klimat na wczasy przez cały rok sprawia, że na Dominikanę zawsze można się wybrać.\nBOGDAN, JARZABKOWICE, 04.12.2019\nKraj skrajności, w dzielnicach biednych bardzo brudno zwały zalegających śmieci. Biurokracja widoczna już przy odprawach.\nMarcin, Szczecin, 21.11.2019\nPrzyroda bardzo piękna. Tubylcy uśmiechnięci. Temperatura super. Polecam gorąco odwiedzić przed szczytem sezonu.\nPiotr, GDAŃSK, 26.11.2019\nWarto zobaczyć ale jest dużo ciekawszych miejsc na świecie :) Piękne plaże i przyroda bardzo mili mieszkańcy.\nAnna, Gorzów Wielkopolski, 28.11.2019\nPiękna natura, plaża i mili gospodarze\nPiękna natura, mili gospodarze, fajne wycieczki, słabe jedzenie, karaluchy (ale podobno "taki mamy klimat"\nPIOTR, LODZ, 12.12.2019\nOgólnie z wyjazdu jesteśmy zadowoleni. Dominikana jest ok, ale chyba tylko na raz. Zależy co kto lubi.\nBłogie lenistwo w ślicznym miejscu\nHotel, plaża, pogoda, morze cudowne. Wspaniałe miejsce na totalny wypoczynek. Dominikana poza hotelami bardzo biedna ale ludzie i tak wyglądają na zadowolonych\nEwa, Wrocław, 06.08.2019\nKaraiby nie tak daleko\nTylko 20 godzin w podróży i juz na miejscu, ale miejsca, widoki, plaże, ocean wynagrodza ten czas w podróży, takich miejsc nie ma tu blisko...\nGrzegorz, Opole, 01.08.2019\nStała przyjemna pogoda idealna do byczenia się. Wspaniała przyroda morska. Polecam wycieczki w ocean,\nMaciej, Kwirynów, 18.07.2019\nPiękny kraj na jednej z największych wysp karaibskich. Cudowne plaże, bardzo dobry serwis i przemili ludzie. Ceny podobe jak w Polsce, ale klimat zdecydowanie lepszy ;) Polecam na wypoczynek od zgiełku i totalny relaks pod palmami\nMagdalena, Warszawa, 17.07.2019\n5.2/6 Ocena ogólna Dominikanie


Baleària z nowym terminalem promowym w Hawanie\nBaleària, operator promowy, który świadczy usługi promowe w Hiszpanii i na Bahamach, planuje zainwestować około 35 milionów euro w budowę nowego terminala promowego w porcie Hawana na Kubie.\nWładzom kubańskim został przedstawiony plan na budowę wielofunkcyjnego terminala pasażerskiego z towarzyszącą temu rozbudową usług handlowych, kulturalnych i rozrywkowych. Nowy terminal miałby ułatwić powstanie regularnego połączenia morskiego pomiędzy Kubą a resztą Karaibów.\nBaleària planuje także, w ciągu najbliższych dwóch lat, budowę czterech 18-metrowych statków, zasilanych energią słoneczną, wzorowanych na promach obsługujących port Denia w Hiszpanii. Ekologiczne statki będą w stanie jednorazowo przewieźć 100 pasażerów i oczekuje się, że z serwisu rocznie będzie korzystało około dwa miliony osób.\nBaleària ma już dwa niezbędne zezwolenia wydane przez rząd USA na rozpoczęcie usług promowych na Kubę, ale wciąż czeka na zgodę władz Kuby.


Zawisza z Koroną musi wygrać - mówi Dariusz Pasieka [32. kolejka, transmisje TV] | Express Bydgoski\nZawisza z Koroną musi wygrać - mówi Dariusz Pasieka [32. kolejka, transmisje TV]\nMarek Fabiszewski 15.05.2015\nDariusz Pasieka, nasz ekspert od piłkarskiej T-Mobile Ekstraklasy.\nNa inaugurację rundy finałowej nasz ekspert trafnie wytypował wyniki trzech meczów. To i tak niezły wynik, biorąc pod uwagę, że w 31. kolejce w obu grupach padło kilka nieoczekiwanych rozstrzygnięć. Np. Legia - Lech 1:2, Piast - Łęczna 2:3. 32. kolejkę zaczynamy meczem Zawisza - Korona (piątek, 18.00).\n- Z perspektywy kibica, który śledzi naszą ekstraklasę i nie jest fanem konkretnej drużyny, to takie wyniki na pewno cieszą, bo coś się dzieje i nie ma murowanych faworytów - mówi Dariusz Pasieka.\nDziś typy naszego eksperta na 32. kolejkę:\nLechia - Wisła (piątek, 20.30, Canal+ Sport). Lechia przekonywająco wygrała na Pogoni 3:1, co zresztą przewidywałem. Ja słyszałem taką opinię, może trochę dziwną, że jak Lechia wygra te trzy mecze u siebie z Wisłą, Lechem i Legią, to nawet może został mistrzem. Ale nawet nie dlatego stawiam tu na gospodarzy. Typ: 1.\nLech - Jagiellonia (niedziela, 15.30, Canal+ Sport). Ta wygrana Lecha na Łazienkowskiej to duża sprawa. Nastroje w obu zespołach diametralnie się zmieniły. A Jagiellonia nigdy w Poznaniu nie potrafiła ugrać coś więcej i tu też „jedynka”. Typ: 1.\nZabrze - Pogoń (niedziela, 15.30, kanał 38 nc+). To drużyny, które może nie będą statystowały, ale już są happy, że znalazły się w grupie mistrzowskiej i mają spokój. To taki casus Zawiszy z ubiegłego sezonu. Bez pretensji o coś więcej. Typ: 1.\nŚląsk - Legia (niedziela, 18.00, Canal+). Jeśli Lech wygrałby z „Jaga”, a Legia przegrała we Wrocławiu, to w stolicy mogliby zapomnieć o tytule. I choćby dlatego Legia musi ten mecz wygrać. Gdy jest z nożem na gardle, to potrafi się sprężyć. Typ: 2.\nZawisza - Korona (piątek, 18.00, nSport+, Canal+ Sport2). Jeśli Zawisza chce się utrzymać, to ten mecz musi rozstrzygnąć na swoją korzyść. Nie wyobrażam sobie innego wyniku niż „jedynka”. I to jeszcze wytłuszczona! Podobnie jak w innych meczach u siebie. Typ: 1.\nŁęczna - Cracovia (sobota, 15.30, nSport+). Górnik zrobił niezłą niespodziankę, wygrywając w Gliwicach. Zwłaszcza wyciągając od stanu 0:2 do 3:2. Piast tym meczem zagmatwał swoją sytuację. Typ: X.\nBełchatów - Podbeskidzie (sobota, 18.00, Canal+ Sport). Tu nikt nie będzie chciał zaryzykować straty bramki i punktów. Więc kolejny remis? Może w ten sposób pomożemy Zawiszy... Typ: X.\nRuch - Piast (sobota, 20.30, Canal+ Sport). Dobrze byłoby, gdyby Ruch wygrał i przed meczem z Zawiszą był spokojny o byt. Typ: 1.\nDariusz Pasieka, to były piłkarz m.in. Zawiszy oraz były trener Arki Gdynia i Cracovii. Obecnie jest wicedyrektorem Szkoły Trenerów PZPN w Białej Podlaskiej.\nnasz ekspert Dariusz...


KIA/HYUNDAI TURBO SYN 5W30 1 Litry\nSilniki: benzynowe i diesla\nACEA A5 SEA\nFANFARO KIA / HYUNDAI 5W30 to w pełni syntetyczny olej silnikowy, stworzony specjalnie do aut koncernu KIA / HYUNDAI. Zapewnia stabilną pracę jednosce sterującej z CVVT. Nowoczesny pakiet dodatków uszlachetniających ma zapewnić długoletnią i bezproblemową obsługę auta. Posiada wysoką odporność na utlenianie oraz właściwości myjące, co zapobiega tworzeniu się osadów na elementach silnika. Zapewnia łatwy rozruch w niskich temperaturach.


Jesteś tutaj: Home Archiwum 2014/2015 Integracja 2t podczas gry w paintball\nGracze ruszyli w stronę pola. Dla większości z nas było to pierwsze doświadczenie z paintballem, dlatego też wszyscy byliśmy bardzo podekscytowani. Około godziny 10.00 rozpoczęła się gra. Każda z grup, na które zostali podzieleni uczniowie, miała ustaloną taktykę walki. Zawodnicy ukrywali się za stogami siana, deskami, oponami oraz w trawie. Runda zakończyła się po kilkunastu minutach. Uczniowie rozstrzygnęli jeszcze kilka meczów. W miarę upływu czasu, wraz z ilością wystrzelonych kulek i stoczonych bitew, wszystkim przybywało odwagi i pewności siebie. Teraz już wiemy, że paintball to próba własnego charakteru, umiejętność panowania nad stresem oraz współpracy w zespole i respektowania zasad fair play, a przede wszystkim mnóstwo adrenaliny!\nGra zakończyła się około godziny 12.30. Wszyscy uczestnicy przebrali się we własne stroje. Rozpaliliśmy wtedy ognisko, usiedliśmy w jego kręgu i upiekliśmy kiełbaski, które ze smakiem zjedliśmy. W tym samym czasie opiekunki robiły zdjęcia.\nO 14.30 wesoło udaliśmy się w stronę autokaru. W drodze powrotnej uczniowie opisywali wrażenia i emocje towarzyszące im podczas gry. Półtorej godziny później dotarliśmy pod szkołę i udaliśmy się do domów.\nWycieczka bardzo podobała się uczniom i zintegrowała klasę. Zaplanowaliśmy już kolejny wyjazd w przyszłym roku.\nFotorelację przygotowali uczniowie klasy 2t wraz z opiekunami wycieczki.


W Krakowie powstał nowy kierunek studiów, który przygotuje do pracy centrach usług biznesowych | 300Gospodarka.pl\nStrona główna Newsy W Krakowie powstał nowy kierunek studiów, który przygotuje do pracy centrach usług biznesowych\nPanorama biznesowej dzielnicy w Krakowie, fot. Shutterstock.com\nNa Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie powstał nowy kierunek studiów o nazwie Global Business Service. Będzie przygotowywać studentów do kariery w międzynarodowych centrach biznesowych. Kierunek jest tworzony we współpracy z biznesowymi partnerami z sektora.\nUniwersytet Ekonomiczny w Krakowie utworzy kierunek we współpracy ze Związkiem Liderów Sektora Nowoczesnych Usług Biznesowych (ABSL). Ma być odpowiedzią na dynamiczny rozwój sektora usług biznesowych. W Polsce, w około 1 600 tego typu centrach pracuje obecnie 350 tys. osób.\nNowy kierunek otworzy rekrutację już w roku akademickim 2021/2022. Studenci Global Business Service (GBS) będą zdobywać umiejętności kluczowe z perspektywy sektora nowoczesnych usług biznesowych. Będą to między innymi kompetencje związane z finansami, analizą danych, nowoczesnymi technologiami.\nAle kierunek ma kłaść nacisk także na pracę nad umiejętnościami miękkimi, takimi jak praca zespołowa, zarządzanie zmianą czy umiejętność współpracy w międzynarodowym środowisku.\nWspólna inicjatywa Uniwersytetu Ekonomicznego i ABSL ma przeciwdziałać rosnącej luce kompetencyjnej na polskim rynku pracy. W przyszłości może ona stanowić barierę rozwojową dla sektora usług biznesowych.\nBiznes, nauka, miasto\nGBS to pierwszy kierunek w Polsce, który został stworzony od podstaw przez biznes i naukę. Oprócz ABSL, wśród partnerów kierunku znalazło się 25 czołowych podmiotów sektora. Program studiów został stworzony we współpracy z przedstawicielami firm, którzy byli zaangażowani w dobór treści kształcenia. Będą oni również prowadzić zajęcia oraz praktyki, dzięki czemu studenci będą mieli kontakt z przyszłym środowiskiem pracy w trakcie całego okresu nauczania.\n„Przykład powstającego kierunku studiów, związanych z nowoczesnymi usługami biznesowymi, obrazuje całościowe rozumienie potrzeb rozwojowych naszego miasta: kolejny profil kształcenia uzupełnia szeroką paletę specjalizacji oferowanych na krakowskich uczelniach, a zbliżanie sektorów nauki i biznesu traktujemy jako jedno z koniecznych działań, umożliwiających rozwój w konkurencyjnym świecie” – mówi Jerzy Muzyk, zastępca prezydenta Krakowa.\nUniwersytet Ekonomiczny w Krakowie to nowoczesna uczelnia z tradycjami sięgającymi 1925 roku. Należy do największych ośrodków naukowo-badawczych o profilu ekonomicznym w Polsce. Kształci obecnie 15 tys. studentów. Natomiast drugi podmiot współtworzący kierunek, Związek Liderów Sektora Usług Biznesowych zrzesza ponad 220 największych światowych firm, reprezentujących sektor.\nKraków – polski lider centrów usług biznesowych\nOdpowiadając na zapotrzebowanie sektora, Uniwersytet planuje otworzyć jeszcze dwa kierunki. „Bazując na wieloletnim doświadczeniu oraz starannie przyglądając się współczesnym zjawiskom, trendom i wymaganiom rynku pracy, stale udoskonalamy naszą ofertę dydaktyczną. Dlatego też w tym roku planujemy uruchomić aż trzy nowe kierunki: Zarządzanie projektami, Przedsiębiorczość i innowacje w gospodarce oraz Global business service” – wskazuje dr hab. Stanisław Mazur, rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.\nKraków jest liderem pod względem wielkości zatrudnienia w centrach usług biznesowych w Polsce. W Krakowie pracuje blisko co czwarta osoba zatrudniona w tym sektorze w Polsce. Jest to około 77,7 tys. osób.\nMiasto znajduje się wysoko w światowych rankingach stanowiących o atrakcyjności miast najchętniej wybieranych przez międzynarodowych inwestorów.\nW 2020 roku Kraków zajął 10. miejsce regionie Europy Środkowo-Wschodniej w podrankingu miast przyszłości fDi Intelligence. Pierwsze miejsce zajęła Warszawa, ósme – Wrocław.\nbiznescentrum usługfinanseKrakówuczelnie wyższewspółpraca biznesu i naukizasoby ludzkie\nKraków: liczba nowych zakażeń koronawirusem [19 stycznia]


Paleniska gazowe – pozwolą stworzyć niejedną wspaniałą aranżację\nSzukając sposobu na ogrzanie przestrzeni wokół domu, możemy zdecydować się na zakup paleniska gazowego. To urządzenie nada niepowtarzalnego klimatu oraz sprawi, że będziemy mogli delektować się przyjemnym ciepłem. Do ich zasilania można użyć gazu ziemnego lub LPG.\nDzięki zastosowaniu wielu nowoczesnych rozwiązań, paleniska gazowe są nie tylko efektywne i bezpieczne, ale również stanowią doskonały element dekoracyjny. Z uwagi, że są to urządzenia niewielkich gabarytów, można je z łatwością przestawiać, tworząc w ten sposób różnego rodzaju aranżacje, w zależności od potrzeby i okazji.\nPaleniska gazowe nadają się więc nie tylko do ogrodu czy patio, ale przydadzą się również w holu hotelowym czy kawiarnianym ogródku. Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż tego typu urządzenia grzewcze są bezpieczne i niezwykle efektywne. Warto więc zaopatrzyć się w nie, by móc umilić sobie nieco chłodniejsze wieczory.


Cocktails & Dreams (Patong, Tajlandia) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Cocktails & Dreams\nAtrakcje w pobliżu obiektu Cocktails & Dreams\nCocktails & Dreams opinie, Patong\nNr 16 wśród 92 Lokale czynne w nocy w lokalizacji Patong\nHappy Road | Soi Bangla, Patong, Kathu, Phuket 83120, Tajlandia\nzrelaksowanej bar z wielkie show\nTo miejsce było świetne znalezisko w dół alei w pobliżu Banglor drogi. Atmosfera była bardzo różne - przyjazne, przyjemne i bezproblemowy. Napoje były w dobrej cenie i pani chłopców po prostu piękne. Jako, że jestem kobietą udało mi się o wiele bardziej atrakcyjne niż mnie...tam były. Pracownicy byli bardzo uprzejmi i rozmawialiśmy o tym, jak właściciel w barze po raz pierwszy. konieczność, jeśli w Patong, szczególnie, że jest jedną z najdłuższych running barów.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: James H, Owner, Cocktails & DreamsOdpowiedź udzielona 4 listopada 2017\nZa darmo kabaret Show - nie ma kłopotów\nWizyta w Tajlandii nie jest kompletna bez zwiedzania. Nie ma wstepu. Oni po prostu wystawić miskę na napiwki podczas zapraszają na zdjęcia po koncercie. Nie ma ciśnienia. Wszyscy byli bardzo mili i wdzięczni niezależnie od osoby postanowiłem. Bardzo orzeźwiający po części z doświadczenia w innych...barów na Bangla Road.Więcej\nPopijając drinka na korzystając z pokaż ........\nMały niewielki bar, napoje są w przystępnej cenie. Są dwa pokazy każdej nocy każdy pokaz trwa ok. pół godziny. Wykonawcy SRE obfite z ich ulicy koniec pokazu pozując do zdjęcia za darmo bez targowania sie lub hazzling w stosunku do ceny.\nZatrzymaliśmy się w Patong w styczniu i ten bar był zdecydowanie moje ulubione miejsce. Jest to wspaniała oaza w środku szaleństwa o nazwie Bangla. bardzo miła i przyjemna obsługa, przystępne ceny, a nie dziwi w ogóle nachalni w porównaniu do innych barów w Bangla. Gorąco...polecam i warte odwiedzenia.Więcej\nTo miejsce ma niesamowity klimat. Koktajle są pyszne i wykonane z wielką dbałością o szczegóły. Właściciele są mili i przyjaźni. Menu jest mądry.\nJest to turystyczna ladyboy bar. Jest to dobre miejsce i pokazy są w porządku. Nie ma żadnych kłopotów i jest to prawo się śmiać. Jest to książka o nazwie koktajle i marzeń. Można go wyszukać na Amazon. Jest to dobry i czytanie o tym barze....W sumie świadomie miejsce na piwo.Więcej\nNie wiem czego się spodziewać, więc okazało się drinka i jesteśmy bardzo zadowoleni z przedstawienia. Wykonawcy się bawić. Mieliśmy śpiewać-to-do muzyki - dobry wybór utworów\nTaki ciepły i przyjazny\nPierwszy raz w takim klubie, ja i mój narzeczony . Wspaniałe kostiumy, personel jest bardzo przyjazny. Ceny napojów są taryfy i masz rozrywkę przez 2 pokazy o 10:30 i 12.\nTyle radości z paniami!\nPo prostu wyglądał na miejsce do gry w bilarda, ale w końcu spędziliśmy tam ponad 5 godziny! Personel był bardzo przyjazny i zabawny musieliśmy zatrzymać się i pić z nimi! Ich przedstawienie jest warte zobaczenia, napoje są w przystępnej cenie, a ma tak miła, przyjazna...i ciepła atmosfera. My na pewno wrócimy!Więcej\n19 376 recenzji\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Cocktails & Dreams.


Polityka prywatności | Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego\nDlatego Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego informuje, że dane osobowe, tj. imię i nazwisko użytkownika, adres e-mail lub/i dane teleadresowe podawane dobrowolnie przez użytkowników w formularzach udostępnionych w serwisie internetowym Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego są używane jedynie do:\nWszelkie dane użytkownika otrzymane przy użyciu serwisu internetowego Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego przeznaczone są wyłącznie na użytek Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego. Dane te nie będą sprzedawane, nie będą też udostępniane osobom trzecim.\nDane osobowe dotyczące konkretnego użytkownika będą przetwarzane dla celów opisanych powyżej jedynie wówczas, gdy użytkownik wyrazi na to odpowiednią zgodę w wypełnianym formularzu, o którym mowa powyżej. Użytkownik ma prawo odwołać w każdym czasie zgodę na przetwarzanie jego danych osobowych. W tym celu winien on wysłać do Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego wiadomość e-mail na adres poczty elektronicznej admin@intracom.pl z prośbą o usunięcie jego danych osobowych. Usunięcie tych danych może jednak skutkować zaprzestaniem przesyłania użytkownikowi zamówionych wiadomości (e-maili, sms-ów)\nSzkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego przetwarza dane osobowe użytkowników zgodnie z przepisami prawa, w tym w szczególności zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tj. z dnia 13 czerwca 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 922) z późn. zm.)\nW niektórych przypadkach identyfikacja i związany z nią zindywidualizowany dostęp oparte są na cookies, jednak najczęściej konieczna jest przynajmniej jednorazowa autoryzacja użytkownika za pomocą hasła w czasie sesji. Wyłączenie cookies w przeglądarce zazwyczaj nie uniemożliwia korzystania ze strony internetowej https://sp7.czeladz.pl/, ale może spowodować utrudnienia. Cookies są również używane do zbierania ogólnych, statystycznych informacji o korzystaniu z serwisu Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego przez użytkowników.\nKażda przeglądarka internetowa umożliwia zarządzanie sposobem korzystania z plików cookies poprzez modyfikację jej ustawień. Wprowadzenie zmian jest bardzo proste, ale należy pamiętać, że wyłączając lub ograniczając obsługę plików cookies niektóre z funkcjonalności strony internetowej Szkoła Podstawowa nr 7 im. 1000-lecia Państwa Polskiego mogą być dla użytkownika niedostępne. W każdej chwili możliwe jest przywrócenie obsługi cookies.


Roman Rutkowski - Przestrzeń architektoniczna w pracach artystycznych XX i początku XXI wieku. | Galeria sztuki Wozownia : Galeria sztuki Wozownia\n7 marca (poniedziałek) 2011 roku, o godz. 17\nWykład poświęcony rozważaniom na temat przestrzeni architektonicznej, która jest ograniczona mnóstwem przepisów i o przestrzeni (para)architektonicznej kreowanej przez artystów, której te ograniczenia nie dotyczą, a jedynymi przeszkodami mogą być wyobraźnia i budżet. Roman Rutkowski podejmie obecny w sztuce współczesnej problem dekonstrukcji, konstrukcji i rekonstrukcji przestrzeni.\ndr Roman Rutkowski, architekt, absolwent (dyplom w 1996, doktorat w 2005), a obecnie pracownik dydaktyczny Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. Właściciel wrocławskiej pracowni Roman Rutkowski Architekci. Uczestnik wielu warsztatów i konferencji, laureat kilkunastu konkursów architektonicznych. Krytyk architektury piszący do pism krajowych i zagranicznych, przede wszystkim do A10 – new European architecture. Wiceprezes SARP O/Wrocław.\n„A R C H I T E K T U R A W W O Z O W N I”\nautorka projektu: Teresa Dudzińska (teressad@wp.pl)


Wysłany przez Danka dnia 01-12-2014 o godz. 12:31:33 (125 odsłon)\nPrzygotował: Adrian Król kl.VIa\nDnia 21.10.2014r. wraz z kilkoma dziewczynami oraz panem Kuligiem poszedłem do kina. Byliśmy na filmie pt. „Lodowy smok''.\nFilm opowiada o chłopcu, którego ojciec nadużywa alkoholu i trafia pod opiekę lekarzy. A syn jedzie do cioci i tam znajduje dziewczynę oraz 2 kolegów. Jednak rodzina z innego miasta adoptuje go. Mimo to chłopak ucieka z powrotem do cioci. Rodzina adopcyjna znajduje go, a on ucieka w „paszczę śmierci”.\nAle wszystko kończy się dobrze, a chłopiec zostaje z ciocią na zawsze. Film opowiada o tym, aby w życiu dążyć do celu i być szczęśliwym.\nWysłany przez Danka dnia 28-11-2014 o godz. 12:38:47 (139 odsłon)\nPrzygotowały: Klaudia Wrońska i Victoria Gaudzińska, kl. 6a\nPierwsze zawody piłki siatkowej odbyły się 19.11.2014 . w Szkole Podstawowej numer 42 w Częstochowie. Dziewczyny przygotowywał pan Włodzimierz Koszek.\nPo przybyciu na miejsce dziewczynki z naszej drużyny szykowały się do pierwszych rozgrywek. Nasze zawodniczki miały grać ze Szkołą Podstawową numer 38.\nMiały one bardzo trudne zadanie do wykonania, ponieważ pierwsze swe rozgrywki musiały zagrać w obcej szkole.\nWalka była ostra i zacięta, lecz mimo tego dziewczyny nie poddawały się. Dawały z siebie wszystko. Niestety, zawodniczki z przeciwnej drużyny były od nich lepsze, dlatego przegrały swój pierwszy mecz. Był to dla nich wielki cios, ale zarazem siła i większa motywacja, aby grać dalej.\nWysłany przez Danka dnia 28-11-2014 o godz. 12:24:48 (135 odsłon)\nPrzygotowała: Karolina Miechowska, kl. 6a\nW piątek 14 listopada o godzinie 11.00 odbyło się przedstawienie z okazji 11 listopada. Zostało przygotowane przez klasę 4b pod kierunkiem p. D. Masłoń.\nPrzedstawiciele klasy 4b opowiedzieli nam historię ,,Niepodległej Polski”. Dzieci zapoznały wszystkich uczniów z najważniejszymi symbolami naszej ojczyzny.\nŚpiewaliśmy także pieśni patriotyczne, np. ,,Przybyli ułani” , ,,Wojenko , wojenko” , ,,Piechota” , ,,Legiony” oraz hymn Polski ,,Mazurek Dąbrowskiego”.\nPrzedstawienie wiele nas nauczyło. Mam nadzieję, że takich tematycznych imprez będzie coraz więcej.\nVI Mistrzostwa SP 35 w Piłce Nożnej Drużyn Klas 4-6\nWysłany przez Danka dnia 06-11-2014 o godz. 13:25:02 (149 odsłon)\nPrzygotował: pan Sebastian Kulig\nPan Sebastian Kulig i Tomasz Klekowski ogłaszają, że odbędzie się turniej piłki nożnej dla klas 4-6.\nVI Mistrzostw SP 35 w Piłce Nożnej\nDrużyn klasowych 4-6 2014\n1. W zawodach biorą udział klasy 4-6.\n2. Na boisku przebywają 4 osoby (z bramkarzem)\n3. Za zwycięstwo przyznajemy 3 punkty ,za remis 1.\n4. Każda klasa gra z każdym jeden mecz.\n5. Mecz trwa 2 razy po 7 minut.\nW następnym semestrze może uda się zorganizować turniej w ringo.\nWysłany przez Danka dnia 05-11-2014 o godz. 12:44:56 (141 odsłon)\nPrzygotowali: Fabian Wester i Jakub Stanior, kl.Va\nNaszą pasją jest sport. Ponad dwa miesiące uczęszczamy do klubu KOS Victoria. Są trzy treningi w tygodniu. Zaczynają się o 15:15, a kończą o 16:45. Nasz trener nazywa się Michał Mizgała. Ma 21 lat, jest wysoki ( 2 m) i doświadczony.\nCo tydzień są mecze dla roczników 2003-2004. Najpierw mamy rozgrzewkę: biegamy 3-4 kółka, potem kapitan daje nam kolejne ćwiczenia.\nJak dobrze się spiszemy, to trener robi gierkę, to znaczy że mamy mecz dwa razy po dwadzieścia minut. Trener wybiera zawodników do drużyn. Bardzo często wygrywamy mecze, bo jesteśmy bardzo dobrzy.\nWarto chodzić na Victorię, ponieważ można być silnym, wysportowanym. Możemy zdobywać puchary i medale.