Chłopcy - Andrzej Saramonowicz - ebook + audiobook - Legimi online\nChłopcy ebook i audiobook\nPodobno kiedy dobrze udajesz szczęśliwego, ludzie ci wierzą. A kiedy udajesz genialnie, wtedy nawet sam w to zaczynasz wierzyć. Tak mówi moja mama.\nTo znaczy nie mnie. Przez telefon tak mówi. Komu, nie wiem, ale kiedyś podsłuchałem. W gruncie rzeczy nawet nie musiałem podsłuchiwać. Po prostu strasznie głośno mówiła. Z zapamiętaniem tłumaczyła, jak należy właściwie żyć. Ona uważa, że to wie. Nie mam pojęcia, na jakiej podstawie. Czasami słyszę, jak płacze w nocy. I wiem, że wtedy wie o życiu jeszcze mniej niż ja.\nMnie o życiu mama mówi niewiele. To znaczy bez przerwy coś o tym mówi, ale korzyść z tego wątpliwa, bo traktuje mnie jak opóźnionego w rozwoju. Nie chcę przez to powiedzieć, że źle. Jest po prostu jak wszystkie inne matki, które poznałem, a poznałem ich wiele. Otóż wszystkim matkom świata się wydaje, że z dziećmi trzeba rozmawiać w taki sam sposób, w jaki telewizyjna reklama gównianego produktu rozmawia z emerytem. Uśmiech od ucha do ucha i wielkie, drukowane litery. A przecież dla każdego jest oczywiste – nie wiem, jak się sprawa ma ze starcami uzależnionymi od telewizji, ale my, jedenastolatki, rozumiemy to bardzo dobrze – że to, co w życiu najważniejsze, dzieje się bez uśmiechu i małą czcionką.\nTak, mam dopiero jedenaście lat i tylko sto pięćdziesiąt dwa centymetry wzrostu. I jestem dzieckiem. Ale jestem też mężczyzną. I wiem, że z wszystkich ważnych spraw w życiu mężczyzny najważniejsza jest przyjaźń. Taka jak moja z Adrianem.\n– Cześć, Mateusz. Nie wracasz do domu?\nTo Greta. Chodzimy razem do klasy. Lubię ją, chociaż jest gruba.\n– Nie. Grzeję się w słońcu.\n– A twój tata gdzie? – pochyla się nade mną piękny uśmiech. – Nie odbiera cię?\nTo mama Grety, pani Adamska.\n– Odbiera, proszę pani. Ale korki są. Pewno dlatego jeszcze nie przyjechał.\nPani Adamska nie jest tak gruba jak Greta. W ogóle nie jest gruba. Jak na swój wiek jest okej. Nawet bardziej niż okej.\n– Ucałuj ode mnie tatę – uśmiecha się.\nDlaczego Greta nie umie się tak uśmiechać?\n– Dobrze, proszę pani – kłamię, bo przecież nie będę go całował w imieniu pani Adamskiej.\nPani Adamska i tata znają się ze szpitala. Ona też tam pracuje, choć nie jest neurochirurgiem. Prowadzi aptekę czy coś. Nie pamiętam dobrze.\n– Bzyknąłbyś ją?\nCholera, na śmierć zapomniałem o tym idiocie. To Kazio Broszkiewicz, nasz klasowy bezmózg. Też nikt po niego nie przyjechał i musimy tu teraz siedzieć razem. Nie jest moim przyjacielem, bo moim przyjacielem jest Adrian, jak mówiłem. Kazio nie jest nawet moim kolegą. Muszę z nim tylko chodzić do jednej klasy, co nie jest ani trochę przyjemne, bo Kazio to debil.\n– No, odpowiedz! Bzyknąłbyś panią Adamską?\n– Zamknij ryj, trollu!\n– Ja bym bzyknął!\nDebil w czystej formie. Co pewien czas włamuje się do szafek w szatni i sika nam na ubrania. I rysuje trupy. Wszędzie rysuje trupy. Nie wiem, dlaczego trzymają go jeszcze w naszej szkole. A właściwie to wiem. Jego ojciec jest prezesem banku, w którym nasza pani dyrektor ma kredyt.\n– Mateuszku, nie ma cię kto zabrać? To może my cię weźmiemy?\nA to już pani Wilk, mama Marysi.\nPani Wilk zawsze się o mnie troszczy. Chyba mnie lubi. Albo ma dobry charakter. Może nawet jedno i drugie. Jakkolwiek jest, za żadne skarby nie chciałbym z nią teraz wsiąść do auta. Ani teraz, ani nigdy. Nie znam nikogo, kto prowadzi gorzej. Pani Wilk zmienia biegi tylko do trójki, najwyraźniej nikt jej nie powiedział, że samochód ma jeszcze trzy kolejne. Jazda z nią to tortura. Silnik rzęzi niczym zarzynana świnia, ale pani Wilk tego nie słyszy, bo puszcza głośno muzykę medytacyjną. I na dodatek wybija rytm tą samą nogą, którą trzyma na pedale gazu. Za cholerę nie wiem, jak ona to robi. I po co. Muzyka medytacyjna nie ma przecież żadnego rytmu. A ta nieznośna huśtawka – zryw, hamowanie, zryw, hamowanie – powoduje, że już po kilku minutach wspólnej jazdy mam ochotę się wyrzygać.\nPani Wilk oczywiście twierdzi, że to przez chorobę lokomocyjną, którą mam, bo się źle odżywiam i nie zaklejam sobie pępka plastrem. Uważa, że zaklejanie pępka kawałkiem kupionego w kiosku plastra leczy chorobę lokomocyjną. Słyszałem jak raz mówiła mojemu tacie, żeby mi zaklejał pępek, to nie będę rzygał w samochodzie. Oczywiście dodała też, żeby przestał mnie karmić mięsem, ale zawsze to dodaje, więc mięso teraz pominę. Jeszcze będzie okazja, żeby do niego wrócić. Po cholerę jednak tata miałby mi zaklejać pępek plastrem, skoro on w ogóle nie szarpie? Mama zresztą też nie, jeździ nawet jeszcze lepiej od taty. Więc to, że pani Wilk prowadzi niczym ślepy z febrą, nie jest raczej kwestią płci. Myślę, że ona tak źle jeździ właśnie przez niedobór mięsa w organizmie.\nDziwię się, że Marysia nie rzyga. Kiedyś nawet ją zapytałem, czy jak wsiada do auta z matką, to ma zalepiony pępek. „Chyba cię pojebało”, odpowiedziała.\nMarysia to moja dziewczyna. Przeklina, fakt. Ale poza tym jest miła.\n– Tak, mamo! Weźmy Matiego, koniecznie!\nSami słyszycie, że miła.\n– Nie możemy go wziąć! Balet mamy!\nA to akurat Ola, siostra Marysi. Trochę zołza.\nOla i Marysia są bliźniaczkami dwujajowymi. Dwujajowymi, czyli niepodobnymi do siebie. Wyjaśniam na wypadek, gdybyście byli takimi debilami jak Kazio Broszkiewicz.\nOla jest dziewczyną Adriana. Pół roku temu tak się nimi podzieliliśmy. Męska przyjaźń, wspominałem już. Z podziału jestem zadowolony, bo Ola, jak mówiłem, jest trochę zołza, a Marysia nie. A w każdym razie mniej.\n– Ja bez Matiego nie jadę!\nGdybym się lubił przytulać do dziewczyn, tobym się teraz do niej przytulił. Najwyższy czas zrewanżować się sercem za serce.\n– Nie trzeba! Jedźcie sobie na ten wasz balet! Za sekundę i tak przyjedzie mój tata!\nNie lubię swojego głosu, bo jak dla mnie jest za wysoki. Poza tym wcale nie wiem, czy tata przyjedzie za sekundę. Ale powiedziałem to, bo poczułem, że akurat coś takiego powinno zostać w tej chwili powiedziane. I chyba całkiem nieźle to zabrzmiało, bo teraz wszystkie trzy spoglądają na mnie jak urzeczone, a pani Wilk – zazwyczaj skrzywiona niczym człowiek z rotawirusem – układa nawet wargi w podróbkę uśmiechu.\n– Za sekundę twój tata tu będzie? – ożywia się i klaszcze w dłonie jak w niemym filmie. – No, dziewczynki, jeśli tata Mateuszka zaraz przyjeżdża, to może poczekamy tę małą chwilkę. To przecież tylko mała chwilka, na balet się nie spóźnimy, nie ma obawy, a Mateuszek nie będzie tu siedział tak sam.\n– On tu nie jest, kurwa, sam! – głos z kosmosu pojawia się całkiem niespodziewanie. – On tu jest, kurwa, ze mną!\nGłosy z kosmosu zawsze pojawiają się niespodziewanie, ale ten z pewnością należy do zbioru najbardziej zaskakujących. Zwłaszcza dla pani Wilk.\n– Jak ty się wyrażasz, Kaziu! – składa ręce w geście zatroskania.\nNo jak to jak, proszę pani? Nasz klasowy debil wyraża się tak jak jego mama. Przecież każda mama chce, żeby dziecko przejęło z niej jak najwięcej, czyż nie? A Kazio po swojej mamie przejął akurat ekspresję językową. Całe nasze osiedle doskonale wie, że pani Broszkiewicz przeklina jak pojebana. Zresztą kto dziś nie przeklina? Tylko ja, Adrian, moja mama i może jeszcze pani. Bo pani córki już tak.\nNajwyraźniej to wszystko nie dociera jednak do pani Wilk. Łapie powietrze niczym karp i wbija w Kazia oskarżycielski palec. Ostatni moment, żeby interweniować. Za chwilę poleje się krew lub ktoś komuś nasika na ubranie.\n– Proszę się nie unosić! – uśmiecham się niewinnie jak sześciolatek. – Myślę, że Kazio chciał tylko powiedzieć, że sobie tu siedzimy i gadamy i że w tym sensie jestem tu z Kaziem, a on jest ze mną. A jeśli nie udało się Kaziowi przekazać tego w sposób precyzyjny, to wyłącznie dlatego, że dotkliwie boli go ząb, czyli że aktualnie cierpi, prawda, Kaziu?\nKazio spogląda na mnie jak półmózg. Nie wiem, co bardziej uderza mnie w tym spojrzeniu – bezmyślność czy zaskoczenie. Nie mam nawet czasu tego przeanalizować, bo dostrzegam, że i twarz pani Wilk przybiera formę fraktalną. Kiedyś czytałem o fraktalach i jestem pewien, że tak właśnie wyglądają, kiedy nie mają pojęcia, jak się zachować.\n– No... skoro tak... to tak... – szepcze pani Wilk, niemal nie poruszając wargami. – Idziemy, dziewczynki. A ty ucałuj ojca ode mnie.\n– Dobrze, proszę pani – znowu kłamię.\nOdchodzą. Spoglądam wściekle na Kazia.\n– Żadnych głupich pytań, trollu!\n– Luz, Mati. Żadnych pytań.\nKazio unosi głowę do słońca i otwiera szeroko oczy. Łzy zaczynają mu płynąć po policzkach, ale nie zamyka powiek. Wpatruje się w słońce z nienawiścią. Jak w panią Wilk przed chwilą. Nie mogę tego znieść. Nie chodzi o panią Wilk. Chodzi o empatię. Mam wrażenie, że to nie jego boli, ale mnie. I że to mnie, a nie jemu, sina od bieli wiązka przepala teraz mózg.\n– Przestań, kurwa!\nCzasami nie da się nie przeklinać.\nKazio spogląda na mnie, choć jestem pewien, że mnie nie widzi. Jestem pewien, że nie widzi niczego oprócz wnętrza własnego oka. Uśmiecha się jak debil. Debil.\n– Żadnych pytań, Mati – potwierdza po raz wtóry. – Bo i po chuj pytać. Przecież to jasne, że nikt na świecie nie chciałby bzyknąć tej kobiety.\nMam czterdzieści lat i jestem wreszcie szczęśliwy. Wiem, że faceci boją się czterdziestki jak ognia. Niepotrzebnie. To piękny wiek. Kiedy jesteś młody, miliard rzeczy przeszkadza ci, by dobrze się poczuć. Młodość mężczyzny tylko pozornie wygląda na czas luzu. Tak naprawdę facet dławi się wówczas od bezustannej niepewności, czy jest wystarczająco atrakcyjny dla świata. Bo zawsze coś jest nie tak. Długość penisa albo durni rodzice. Ksiądz straszący piekłem albo syfy na plecach. Brak kasy albo nadmiar oczekiwań. Kłopotliwe nieoczytanie albo przedwczesny wytrysk. Albo – tak bywa najczęściej – wszystko naraz.\nMłody facet zawsze ma pod górę. Zawsze. Kiedy idziesz do liceum – pełen wiary w życie, ufny w swoją gwiazdę i pokładający nadzieje w nieprzerwanej erekcji – błyskawicznie dostajesz młotkiem w łeb, bo najfajniejsze laski wolą to robić ze studentami, a tobie zostaje drugi sort. Idziesz więc na studia, a tam to samo, tyle że dziewczyny, zamiast z tobą, pieprzą się z absolwentami. Nie poddajesz się, zaciskasz zęby, kończysz studia z przyzwoitą średnią, załapujesz się do wymarzonej pracy i co? Gówno. Praca to królestwo niebieskie szefa. Co z tego, że jest wredny i ma żonę? Tyłki najlepszych dup polerują mu biurko częściej, niż ty możesz zwalić konia w kiblu na końcu korytarza przy jego gabinecie. A możesz naprawdę często, bo przecież jesteś, kurwa, młody.\nTak, czterdziestka to idealny moment dla mężczyzny. I żeby się poczuć naprawdę szczęśliwym w tym wieku, potrzebne są właściwie tylko dwa warunki. Po pierwsze...\n– Dobrze ci? – pyta ponownie.\n– Dobrze – odpowiadam pospiesznie i nieco na wyrost, bo prawdę mówiąc, nie wiem, jak mi było przed chwilą.\n– Tylko dobrze?\n– Bardzo dobrze – postanawiam zawczasu rozpędzić chmury.\nMilczy. Odwraca głowę, patrzy w stronę okna, pociąga potężny łyk. Kiedy unosi kieliszek, jej prawa pierś napręża się jak u nastolatki. Magiczna. Ale i lewa nie wygląda źle. Tak, Nina to naprawdę atrakcyjna kobieta, a ja jestem w niej. To zaiste ważny powód, by się dobrze czuć.\n– Przecież wiesz, że z tobą zawsze jest mi bardzo dobrze. – Aksamit w moim głosie jest naprawdę najlepszego gatunku.\n– No widzisz? A jemu nie było.\nJemu? W jednej chwili łapię, że to nie na mnie jest zła. Czuję ulgę, ale i ukłucie. Nawet więcej niż ukłucie. Wkurwienie.\n– Czy musimy znowu rozmawiać o twoim mężu?\n– Nie musimy. W dupie go mam.\n– W tym momencie wolałbym nie – przesuwam ręce na jej pośladki.\n– W tym momencie ja właściwie też!\nWypija kieliszek do dna i niemal natychmiast znów zaczyna poruszać biodrami. Zdążam jeszcze zauważyć, że błyskawicznie wpada w trans, a potem zamykam oczy.\nSeks? Jasne, że wiem, co to seks. Nie jestem dzieckiem. To znaczy jestem dzieckiem, ale nie jestem idiotą jak Kazio. Seks jest tym samym co piłka nożna. Tylko drużyny są różnej płci.\nDziewczyny i chłopaki na jednym boisku. Wiecie, co to oznacza, nie? Bez szans na piękne widowisko. One skupiają się na obronie, oni za wszelką cenę chcą wleźć z piłką do bramki w pierwszym kwadransie. Dużo fauli, mało finezji. Zawzięta kopanina dwóch drużyn, z których każda jest zagrożona spadkiem z ligi. Tak właśnie wygląda seks.\n– Zobacz, kurwa, co mam!\nDebil Kazio. Już miałem nadzieję, że zniknął. Że się zamienił w nic, jak było planowane przy stworzeniu świata. Albo że się rozpadł pod wpływem promieni z kosmosu. Że zjadł go tytan z japońskiej kreskówki. Albo że zabił go oddech pani od religii. Ale nie. Siedzi tu ciągle obok i wymachuje mi przed oczami zapalniczką, którą zapewne ukradł swojemu ojcu. Kazio lubi się chwalić, że ciągle mu coś kradnie.\n– Chodź, podpalimy kota!\nPrzesłyszałem się. Z pewnością się przesłyszałem.\nNie przesłyszałem się. Istnienie niektórych ludzi jest naprawdę zastanawiające.\n– Spierdalaj! – mówię, bo lubię koty, a nie lubię Kazia Broszkiewicza.\nCzy wspominałem już, że czasami nie da się nie przeklinać?\nKazio czerwienieje. To najszybciej wybuchający wulkan na mojej wyspie. Udaję więc, że patrzę w słońce, ale kątem oka dostrzegam, jak Kazio podnosi się z murka. Red alert! Red alert! Wiem, że za chwilę mnie rąbnie. I że już za późno na ucieczkę. Podskakuje i chwyta mnie za koszulkę. Za sekundę pancernik „Schleswig-Holstein” wystrzeli z wszystkich dział. Nie mogę na to pozwolić. Uderzam pierwszy. Kazio leci na pysk, pociągając mnie na asfalt. Upadamy.\nTen dzień miał wyglądać zupełnie inaczej. Po lekcjach byłem umówiony z Adrianem na pił...\nten dzień miał wyglądać zupełnie inaczej po lekcjach byłem umówiony z Adrianem na piłkę skurwysyn się pode mną szarpie na przerwie między matmą a historią powiedział że nie gra jak to nie grasz zapytałem no bo na sushi mamy iść odpowiedział Adrian wiesz tam gdzie te łódki pływają oczywiście że wiedziałem gdzie też tam chodzę z rodzicami to znaczy chodziłem zanim usiłuje walnąć mnie z dyńki blokuję mu łeb wciskając palce w oczy ty skurwysynu! krzyczy nie pieprz mi tu o łódkach Adrian się umawialiśmy tak? że po lekcjach dziś gramy tak? ale starzy mi się rozwodzą jęczy i próbuje się wyślizgnąć spode mnie mówiłem ci że starzy mi się rozwodzą rzeczywiście mi mówił przyciskam go do asfaltu wiem że nie mogę pod żadnym pozorem go puścić bo mnie świr zabije usiłuje mnie ugryźć ale nie może jeszcze zdążymy dziś zagrać próbowałem go pocieszać bo wyglądał jakby się miał rozpłakać rozprawa nie trwa długo kiedy się moi starzy rozwodzili wyszliśmy po kwadransie dodałem ale ci przecież powtarzam odpowiedział że na obiad mamy po rozwodzie iść wiesz jacy moi starzy są rodzinni zrobił przepraszającą minę pluje na mnie debil nie może wyrwać się z mojego nelsona to na mnie kurwa pluje wiesz jacy moi starzy są rodzinni powtórzył kochanie ty jeszcze niegotowy? usłyszeliśmy obaj głos matki Adriana stała na szkolnym korytarzu z ojcem Adriana pospiesz się synu rzucił ojciec Adriana do Adriana chciałbym to już mieć za sobą a potem powiedział do mnie przypomnij staremu że dzisiaj pijemy nie szarp się! dobrze proszę pana odpowiedziałem nie szarp się idioto im bardziej się szarpiesz tym mniej masz tlenu! ojciec Adriana mojego najlepszego przyjaciela to najbliższy przyjaciel mojego taty niesamowite co? nie wyrwie się nie ma szans już się nie wyrwie jest aktorem Paweł Puch może słyszeliście w dupie mam że się dusisz! nigdy go nie widziałem w kinie ale wszyscy w tym kraju świetnie znają jego głos dziś w atrakcyjnej promocji koreczki śledziowe po kaszubsku tylko sześć dziewięćdziesiąt dziewięć zestaw mebli ogrodowych z białego plastiku dwieście czterdzieści dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć klej do tapet jogurt z kulturami bakterii tabletki na zgagę piwo warzone w niezmieniony sposób od miliarda lat wszystkie reklamy czyta i w telewizji i w radiu podpaski odkamieniacz wybielacz odrdzewiacz wszystkie reklamy w Polsce mówią głosem pana Pucha i jeszcze przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża twojemu życiu lub zdrowiu kurwa zabiję cię! chrypi ten debil Kazio no i starzy prosto ze szkolnego korytarza pełnego rozwrzeszczanych dzieci z młodszych klas zabrali Adriana na rozprawę a potem zapewne i na to cholerne sushi z łódkami moi rodzice nie wzięli mnie na sushi kiedy się rozwodzili rok temu teraz wszyscy starzy to robią taka moda to znaczy że się rozwodzą a nie że zabierają dzieci na sushi no i dlatego nie mogliśmy dziś zagrać w piłkę i musiałem po lekcjach siedzieć na murku z tym debilem Kaziem który rzęzi jakby się naprawdę dusił już nie chce mnie zabijać mówi że nic mi nie zrobi bylebym go uwolnił ale ja wiem że jak mu tylko odpuszczę to znajdzie jakiś kamień i mi rozwali łeb to jest prawdziwy pojeb on naprawdę podpalił kiedyś kota więc go trzymam choć mi ręce omdlewają trzymam ostatkiem sił mieszkam z mamą tata się wyprowadził daleko i rzadko się widujemy bo ciągle ma strasznie dużo pracy brakuje mi go ma strasznie dużo pracy nienawidzę kiedy się spóźnia tak jak dzisiaj boli mnie kolano dopiero teraz czuję że musiałem się nieźle grzmotnąć przy upadku brakuje mi taty gdyby się nie spóźnił nie musiałbym od dziesięciu minut wbijać tego niedorozwoja w asfalt za chwilę stracę wszystkie siły i będę go musiał puścić a wtedy\nZa chwilę stracę wszystkie siły i będę go musiał puścić, a wtedy...\nW ostatniej chwili, tato! Gdybyś zjawił się minutę później, twój syn zostałby niechybnie zabity przez brakujące ogniwo.\n– Kazio! Nic ci nie jest?\nO, i pani Broszkiewicz się zjawiła! Będzie się na mnie wydzierać, że tłukę właśnie jej syna? Nie, w ogóle na mnie nie patrzy. Patrzy z dezaprobatą na swojego niedorozwiniętego potomka, który ciężko dyszy na asfalcie i gapi się na mnie z tępą nienawiścią. Co, pojebie, może chcesz wiedzieć, czy bzyknąłbym twoją matkę?\nNawet ją lubię. Jak taka fajna kobieta mogła urodzić takiego betona? Seks jest niepokojący, jeśli pozwala na coś podobnego.\nCiasne dżinsy idealnie opinają tyłek. Zeszczuplała. A może to te obcasy? Po cholerę jej szpilki właściwie? Wcześniej ich nie nosiła. Ciągle powtarzała, że ją nogi bolą.\nBłąd, synku. Taka reakcja musi budzić podejrzenia. Kobiety mają szósty zmysł. Czuły sonar, tropiący wszelkie zmiany w wysyłanej przez nas częstotliwości. Więc choćby skały srały, musisz nadawać tym samym rytmem na tej samej częstotliwości. W przeciwnym wypadku ich urządzenia do namierzania męskich kłamstw od razu wychwycą, że masz coś do ukrycia. Ucz się. To się robi tak:\n– Ja nie jestem głodny. W mieście jadłem.\nMateusz wbija we mnie zaskoczony wzrok. Niedziwne, pół godziny temu powiedziałem mu, że się spóźniłem do szkoły, bo mi się operacja przedłużyła. No, żołnierzu, nie gap się tak głupio, to tylko ćwiczenia! Obserwuj matkę.\n– Jak to w mieście jadłeś? – Agnieszka wbija we mnie czujny wzrok. – Mówiłeś, że masz dyżur!\nZauważyłeś? Sonar już się włączył. U kobiet to się dzieje automatycznie. Teraz musisz podać fałszywe dane o swoim położeniu.\n– Zamienili mi – rzucam, patrząc jej prosto w oczy.\n– Jak ci mogli zamienić! Przecież to ty jesteś ordynatorem!\nWidzisz, synek? Pierwsze torpedy zostały już wystrzelone. Teraz trzeba tylko ich przekonać, że cię trafili. I że poszedłeś na dno. No i najważniejsze: trzeba im uświadomić, że nie przewoziłeś broni ani żołnierzy. Wyłącznie cywili. Najlepiej kobiety i dzieci.\nW jednej sekundzie twoja matka blednie, zauważyłeś? Jeszcze przed chwilą wysyłała do dowództwa komunikat o zwycięstwie, a teraz trzyma się za brodę i mówi:\n– Jezus Maria, kiedy?!\n– Na poprzednim dyżurze. Dlatego właśnie mi zamienili Ale nie martw się, Aga, nic mi nie będzie. To tylko przemęczenie. Są już wszystkie wyniki, nic mi nie jest.\nMam nadzieję, że nie uwierzyłeś, synek. Mrugnąłbym ci, ale obowiązuje całkowita cisza w eterze. Kiedy dorośniesz, nauczysz się, że w międzypłciowych wojnach partyzanckich mężczyźni porozumiewają się telepatycznie.\n– Musisz odpocząć, Kuba! – moja anielska eks kładzie mi rękę na dłoni.\nUśmiecham się tak, jak lubi. Trzynaście lat po ślubie facet powinien już wiedzieć, kiedy i w jaki sposób powinien się uśmiechać.\n– Dlaczego nic nie powiedziałeś? – nerwowo przejeżdża ręką po gładko zaczesanych włosach. – Pojechałabym sama do szkoły po Matiego.\n– Wiem, Aga, ale dzisiaj jest mój dzień. Umawialiśmy się, że w środy ja go odbieram. Poza tym idę zaraz do domu. Się położę. Odeśpię. Odpocznę. No, kochani, jedzcie, bo wam wystygnie.\nJak ona pięknie patrzy. Jesteśmy rok po rozwodzie, a ona ciągle potrafi na mnie patrzeć tak, jak na początku. Gdyby nie Mati obok, z miejsca zaproponowałbym jej seks.\n– A ty naprawdę nie chcesz?\n– Dzięki, Aga, ale już mówiłem, że jadłem. Z profesorem Zawadzkim, tym kardiologiem, wiesz. Koniecznie chciał skonsultować moje wyniki.\n– Cieszę się, że jesteś w dobrych rękach, Kuba.\nW dobrych rękach? Tak bym tego nie ujął. Swoją drogą, cholera, to miał być taki miły i spokojny dzień. Jak zawsze zaparkowałem przed naszym osiedlem. Dzięki temu miałem absolutną pewność, że Aga nie zobaczy mojego auta pod domem Niny. Wszedłem, pogadaliśmy chwilę, tradycyjnie zaproponowała drinka, tradycyjnie odmówiłem. Zdjęliśmy ubrania i zaczęliśmy się kochać. Czas stracił nad nami władzę, przemierzaliśmy wszechświaty, nurzaliśmy się w bezkresie i zakrzywialiśmy hiperwymiary, gdy nagle dotarło do moich uszu skowytliwe:\nCiało wygięte w łuk. Twarz w grymasie. Usta powtarzają „ja pierdolę! ja pierdolę!” na przemian z „Jezus Maria! Jezus Maria!”. Robi wrażenie.\n– Jakie, kurwa, doszłaś?! – krzyczy, a jej spuszczone ze smyczy piersi skaczą mi do oczu niczym Scylla z Charybdą. – Kazia ze szkoły zapomniałam odebrać!\nCzuję, że momentalnie mi staje. I że tym razem to serce. Wbijam wzrok w zegar. Wielki jak na dworcach. Wisi naprzeciw łóżka. Zawsze kiedy tu leżę, bawi mnie myśl, że sypialnia Niny ma w sobie coś z dworca. Zawsze, ale nie tym razem. Tym razem zupełnie nie jest mi, kurwa, do śmiechu.\n– Na miłość boską, Mati! – krzyczę i podrywam się gwałtownie, jak każdy odpowiedzialny ojciec, który uświadamia sobie, że zapomniał o synu, czekającym na niego w szkole.\nSiedząca na mnie Nina spada na podłogę.\n– Chcesz mnie zabić, pojebie?!\nRetoryczne pytanie. Niełatwo się na nie odpowiada. Więc nie odpowiadam. Najwyraźniej Ninie się to nie podoba. Przez całą drogę do szkoły milczy, wkurwiona jak sto pięćdziesiąt.\nIdę o zakład, że wprowadzi mi sankcje na obciąganie.\nZiemia. Warszawa. Agnieszka. Patrzy ołowiem jak robot. Lub lekarz. Uśmiecham się od niechcenia.\n– Co się z tobą dzieje? – badawcze spojrzenie. – Wyglądasz, jakbyś miał znowu zemdleć.\n– Nie, nie martw się. Zamyśliłem się znowu.\nBłąd, żołnierzu! Kobiety ci się pojebały! Zejdź z linii strzału! Natychmiast zejdź z linii strzału.\n– Te dyżury mnie wykańczają. Jest inaczej niż kiedyś. Kiedyś... No, sama wiesz, jak jest. Czterdziestka to już nie te oczy. Idę do domu spać.\n– No to nawet dobrze się składa – mówi i uśmiecha się. Ale nie do mnie. Do Mateusza. – Przenocujesz dziś u taty, skarbie, okej?\n– Okej, mamo!\nUśmiech na twarzy syna. Bezcenne. Ale nie dziś.\n– Ale ja nie mogę!\nJej oczy. Trzy szybkie mrugnięcia. Poszukiwany. Namierzony. Okrążony.\n– Jak nie możesz? Przecież w domu siedzisz, Kuba, odsypiasz, odpoczywasz.\nNa tym froncie niewiele wskóram, przerzucam więc wzrok na syna. Krzywię się, zanim skrzywi się on.\n– Mati, wierz mi, chciałbym, ale naprawdę nie mogę. Dziś wujek Paweł ma do mnie wpaść.\nKiwa głową, jakby rozumiał. Chłopak jest naprawdę kochany.\n– I co z tego? – moja była żona strzela mi w kolano.\n– Wiesz, że się dzisiaj rozwiedli? – skamlę cicho.\n– I co? Zamierzacie świętować?\n– Zaraz świętować. Pogadać musimy.\n– Będziesz mu doradzał, jak żyć na wolności?\n– Aga, proszę cię! Nie przy dziecku!\nMilknie. Dobry argument z tym dzieckiem. Chciała mi przypierdolić, ale wybiłem ją z uderzenia. Zatrzymuję krwawienie i już mi wraca nadzieja, że będę żył, kiedy dociera do mnie:\n– Trudno! Przenocujesz u Kazika, skoro ojciec cię nie chce.\nOjciec cię nie chce? To już nie jest zwykła strzelanina. To użycie broni chemicznej. Mateusz wygląda, jakby się miał rozpłakać.\n– Tylko nie u Kazika! – krzyczy. – On wszędzie rysuje trupy! I sika dzieciom na ubrania! Mogę spać u ciebie, tato? Proszę...!\nZerka błagalnie. Odmówić mu to jak odbudować nazizm.\nDzieciak łapie mnie za rękę. Czuję gwałtowny przypływ wzruszenia. I właściwie to chuj, nawet się cieszę. Przecież tak naprawdę w ogóle nie będzie nam przeszkadzał. Odkąd przestał sikać w pieluchy, nigdy nie przeszkadza.\nAle zasady to zasady i nie mogę tego puścić płazem.\n– A ty co masz za wyjście właściwie? – wbijam wzrok w Agnieszkę.\n– Pierre przyjechał z Paryża... Wiesz, ten szef działu sprzedaży na środkową i wschodnią...\n– Pierre...? I spier... I z nim idziesz na kolację?\n– No, nie tylko z Pierre’em. Będzie tam dużo innych ludzi, na przykład... – przerywa i spogląda na mnie wściekle. – O, nie, Kuba, nie wkręcisz mnie w to!\n– Nawet nie zaczynaj! Nie będziesz mnie kontrolował!\nStaram się nie uśmiechnąć, ale nie daję rady. Co to był za cios! Nokaut w ostatniej rundzie. Tytuł i mistrzowski pas wracają do mnie, wygrałem. Ona też to wie. Dlatego unika mojego wzroku i przerzuca wkurzenie na Mateusza.\n– A ty co tak siedzisz? Spakuj się na jutro! I basen weź!\nMateusz wstaje i bez słowa protestu idzie do pokoju. A ona, patrząc nie na mnie, ale na ścianę, rzuca:\n– Pamiętasz, że jutro zaczynają od basenu? Żebyś go do szkoły nie zawiózł, jak poprzednio.\nStal damasceńska złowieszczo pobrzękuje w jej głosie.\n– Pamiętam – odpowiadam aksamitem. – Wtedy też pamiętałem, tylko się zamyśliłem.\nBez słowa podnosi się z krzesła, zbiera ze stołu talerze i sztućce. Za chwilę wraca. Czas na szklanki. Bezszelestnie przepływa z miejsca na miejsce. Każdym ruchem daje do zrozumienia, że mnie już tu nie ma. Nachyla się nad zmywarką. Ciasne ciemnogranatowe dżinsy idealnie opinają jej tyłek. Naprawdę zeszczuplała.\nPo chuj ja się rozwodziłem, skoro ona taka piękna...?\nTo wujek Paweł.\nTo znowu tata.\nLubię ich słuchać. To, co mówią, często jest kompletnie bez sensu, ale lubię ich słuchać, bo lubię sposób, w jaki się przyjaźnią.\nMy z Adrianem też tacy będziemy.\nOd trzech godzin i siedemnastu minut piją wódkę w salonie. Od pięćdziesięciu czterech minut – wtedy tata był u mnie w pokoju po raz ostatni – sądzą, że śpię.\nJa byłem w salonie dwie godziny i sześć minut temu. I wcale nie muszę tam być teraz, żeby wiedzieć, co robią. Wiem. Przed chwilą na przykład milczeli i długo wpatrywali się jeden w drugiego. A teraz mój tata, mogę się założyć, że tak właśnie jest, kładzie rękę na ramieniu taty Adriana i mówi:\n– Ja też kochałem swoją żonę, kiedy się rozwodziłem, Paweł. Nadal ją zresztą kocham.\nCo?! Tata nadal kocha mamę?\nWidzę, że nie tylko ja jestem zaskoczony.\n– Na swój sposób.\nNa swój sposób? Czyli jak?\n– Urodziła mi najcudowniejszego syna na świecie.\nUśmiecham się. W głosie taty słyszę wzruszenie.\n– Poza twoim, oczywiście.\nUśmiecham się. Jestem pewien, że wujek Paweł też się teraz wzruszył.\nZnowu milczą i patrzą na siebie. Skąd to wiem, skoro nie widzę? Bo przyjaciele zawsze tak robią w ważnych chwilach.\n– Ja po prostu czułem, że nic nie czułem, Kuba – odzywa się po chwili wujek Paweł. – I że mi gdzieś życie ucieka między palcami. W dodatku to chyba w ogóle nie były moje palce...\n– To były palce śmierci! – krzyczy tata. – Jebane palce śmierci, wyciągające się w stronę naszych niewinnych chłopięcych ciał!\nJebane palce śmierci? Dobre! Muszę to zapamiętać.\nCichutkie brzęknięcie. Któryś z nich podniósł butelkę wódki i potrącił dzbanek z sokiem grejpfrutowym.\nBo oni zawsze piją wódkę z grejpfrutowym.\n– Tylko mi się nie zakochuj! – to mój tata.\n– Mówisz do profesjonalisty! – to tata Adriana.\n– No myślę! – to znowu mój tata. – Czysty seks! Jesteś to winien naszym przodkom. Za to walczyli, cierpieli i ginęli!\nZałożę się, że w tej chwili tata podnosi kieliszek.\n– Nie ma wolności bez seksualności! – krzyczy głośno wujek i również podnosi kieliszek.\n– Seksualność walcząca! – krzyczy jeszcze głośniej tata.\nMilkną. Najwyraźniej piją. Nie da się pić i krzyczeć jednocześnie. A teraz wypuszczają powietrze z ust, lekko się krzywiąc. I zagryzają ogórkami. I kanapkami z tatarem. To ich zestaw obowiązkowy. Tata zawsze powtarza, że wódka najlepiej wchodzi pod tatara i ogórki, a reszta to pedalia.\nMy z Adrianem też tak będziemy pić.\n– Będzie dobrze, nie? – ponownie słyszę wujka Pawła.\n– Musi! – zapewnia tata. – Piąte przykazanie w wersji po korekcie?\n– Im więcej się puszczasz, tym lepiej się trzymasz!\nLubię ich słuchać. To, co mówią, często jest kompletnie bez sen...\nlubię ich słuchać to co mówią często jest kompletnie bez sensu ale lubię ich słuchać bo zawsze mogą na siebie liczyć i nic ich nigdy nie rozdzieli mam nadzieję że to genetyczne więc ze mną i z Adrianem też tak będzie zwłaszcza że znamy się od urodzenia a co do mojego taty i wujka Pawła to poznali się dopiero w szkole mieli po siedem lat i trafili do jednej klasy tata zawsze powtarza że od pierwszej chwili wiedzieli że to przyjaźń na całe życie a wujek się śmieje że to nieprawda bo podobno już pierwszego dnia pokłócili się kto ma być Niemcem a właściwie kto ma nim nie być to było tak że bawili się w wojnę i żaden nie chciał być szkopem bo szkopy zawsze ginęli albo trafiali do niewoli i musieli jeść piach lub liście i pewnie by się nie zaprzyjaźnili po tym ale na szczęście była jeszcze piłka nożna a nie znam nikogo kto kochałby piłkę nożną bardziej niż mój tata i wujek Paweł no może Leo Messi i my z Adrianem ale to się nie liczy bo Leo Messi jest z kosmosu a my mamy to w genach po tatusiach wujek Paweł opowiadał że kiedy mieli po dziewięć lat czy po osiem nawet to przegrali mecz ze starszymi chłopakami przegrali go bo oprócz siebie mieli w drużynie jakichś strasznych leszczy i że po porażce popłakali się z wściekłości a może bardziej z bezradności po czym przysięgli sobie że już nigdy w tak haniebny sposób nie przegrają jedyny pomysł jaki im przyszedł do głowy na przegrywanie z honorem czyli wyłącznie po zaciętej walce to niedopuszczanie nieudaczników do drużyny drogą eliminacji wyszło im że mogą ufać najwyżej sobie a ponieważ nie znaleźli już więcej ambitnych piłkarzy i trudno im było stworzyć zespół zaledwie dwuosobowy postanowili grać wyłącznie ze sobą jeden na jednego od tej pory a było to jak mówię kiedy mieli po osiem czy dziewięć lat grali niemal codziennie latem czy zimą wiosną czy jesienią bez różnicy mijały lata a oni grali sam na sam w deszczu i śniegu w błocie i upale sumując wszystkie zdobyte bramki grali jeden niekończący się mecz który kiedy go skończyli bo jednak musieli go skończyć bo wujek Paweł odniósł ciężką kontuzję bo nogę znaczy się złamał na nartach to wtedy było piętnaście tysię wtedy było pię wte by\n– Patrz, Paweł, jak mi szczeniak pięknie usnął – mówię.\nAle zanim to mówię, nadlatuje esemes, a potem się jeszcze... coś tam! coś tam...! dzieje... upiłem się.\nKiedy nadlatuje esemes, łapię telefon. Odruch. Ale to nie do mnie nadlatuje, tylko do Pawła.\nPaweł zerka na ekran. Uśmiecha się.\nOdkłada ajfona precz.\n– A która to? – dociekam.\n– Matka Bogusia.\nMatka Bogusia? Nie kojarzę. Ale jestem nawalony, a człowiek nawalony zawsze usiłuje wszystko doprecyzować. Zatem drążę:\n– Tego chudego blondasa z wytrzeszczem, co jak mieli akademię na Dzień Niepodległości, to odpierdalał Piłsudskiego i mu odpadły wąsy w chwili, kiedy ogłaszał, że Polska się odradza z niewoli?\n– Tego, kurwa, samego – odpowiada, żując kanapkę z tatarem.\n– Jak on się wtedy popłakał, gnojek – pozwalam dojść do głosu dobrej pamięci.\n– Jego matka też – połyka spory kęs. – Dałem jej chusteczkę wtedy.\n– Widzisz, Paweł, opłaciło się.\n– No. „Myślę o tobie” – pokazuje mi ekran ajfona. – Tak napisała.\n– Znaczy myśląca – konstatuję. – Zawsze plus.\n– I dodała też: „wspieram w trudnej chwili”. Jakiej trudnej chwili? Nie wiesz, o co jej, kurwa, może chodzić?\n– Dwanaście godzin temu rozwiodłeś się, przypominam – przypominam.\n– Ale skąd ona już to wie? – sięga po kolejną kanapkę.\nJezu, co on by beze mnie zrobił?\n– Kobiety są jak rekiny, bracie – tłumaczę. – Wystarczy kropla krwi na jednym oceanie, żeby przypłynęły z drugiego. A świeżo upieczony rozwodnik to cała, kurwa, stacja krwiodawstwa unosząca się na falach.\n– Niech przypływają, nie boję się!\nBuńczuczny i lekkomyślny. Cały Paweł.\n– Od tej chwili jesteś i rybakiem, i przynętą, przyjacielu. To wymaga czujności. Najważniejsze, żebyś się nie zakochał.\n– Już to mówiłeś, Kuba! – spogląda na mnie jak ja na ojca, kiedy pieprzył, że trzeba się uczyć.\nUderzenie adrenaliny. Jak strzał zza węgła.\nW sekundę złość rozlewa mi się po krwiobiegu. Rozlepia obwieszczenia o mobilizacji. Rozdaje broń. No i co z tego, kurwa, że mówiłem, ty... Stop! Jeszcze nie jest za późno! Give peace a chance!\nNic zatem nie mówię. Uśmiecham się. Zbyt piękny, myślę, mamy wieczór i zbyt wiele już zainwestowałem w dobry humor, wódkę i żarcie. I w naszą jebaną trzydziestotrzyletnią przyjaźń last but not least. Zatem, myślę dalej, nie dam się sprowokować i nie usłyszysz ode mnie: wiem, że już to mówiłem, ale pozwalam sobie tę istotną kwestię przedstawić na forum publicznym raz jeszcze, ponieważ odnoszę wrażenie, graniczące z pewnością, że to do ciebie nie dotarło, ty napuszony, tępy skurwysynu!\nW zastępstwie tych szorstkich słów wybieram więc:\n– Przyjacielu, życie po rozwodzie ma mnóstwo uroków, jednakowoż nie jest to darmowy Disneyland!\nI znowu się uśmiecham.\nA potem ze zdziwieniem zauważam – nie mam pojęcia, kiedy i jak to się stało – że jesteśmy w pokoju Mateusza. Paweł ogląda modele samochodów, otwiera im drzwiczki i unosi klapy silników, a ja przykrywam kołdrą mojego kochanego synka, który usnął w ubraniu, zmorzony najwyraźniej trudami minionego dnia.\n– Stary, to nie Adamczyk powinien grać papieża, tylko ja! – mówi tymczasem Paweł, całkiem niespodziewanie.\nZachodzę w głowę, czemu akurat teraz to mówi, przecież żaden z modeli, które właśnie ogląda, nie jest papamobilem. Wszystkie są wyłącznie krążownikami szos i muscle carami z czasów Franka Bullitta i Jima Morrisona. Bo tylko takie zbieramy z Matim.\n– Nie trać wiary! – pocieszam przyjaciela. – Ciągle masz szanse, żeby przyciąć Lecha Kaczyńskiego.\nMógłbym pewnie coś jeszcze dodać, ale w tym samym momencie w dłoniach mojego śpiącego synka zauważam zeszyt. I w okamgnieniu dociera do mnie, że to nie jest jakiś tam zwykły zeszyt, tylko że to jest, kurwa, ten zeszyt! Delikatnie wyjmuję mu go z rąk i zaczynam przeglądać. Wyniki. Daty. Daty. Wyniki. Wzruszenie pojawia się momentalnie.\nTymczasem Paweł dalej zżyma się przy półce z autami.\n– A gówno! Jak przyjdzie co do czego, to i tak dadzą go zagrać Karolakowi! Dlaczego mnie to omija, stary?! Dlaczego oni dostają wszystko, a ja muszę popierdalać w reklamach radiowych?!\n– Bo ty nigdy dupy nie dawałeś! – mówię, bo coś w tej sytuacji powiedzieć muszę.\nAle myślami nie jestem już z Pawłem, moim najlepszym przyjacielem i niespełnionym aktorem, który mimo niesamowicie seksownego głosu nigdy nie zrobił wielkiej kariery. Jestem teraz na boisku szkolnym: popękany asfalt rozsadzany korzeniami pobliskich drzew, zniszczona piłka, z której odchodzą łaty, odsłaniając pornograficzny róż pęcherza, i dwaj chłopcy, chudzi i opaleni, walczący ze sobą tak zawzięcie, jakby od tego, kto zwycięży, zależeć miały losy świata.\n– Dawałem – mówi Paweł. – Ale nikt nie chciał brać.\nChyba chciał, żeby zabrzmiało śmiesznie, bo nawet teraz próbuje się roześmiać. Ale to nie brzmi śmiesznie. To brzmi prawdziwie. Tak prawdziwie, że aż żal.\nWyciągam w jego stronę pożółkły kajet.\n– Zobacz, stary, co dzieciak wygrzebał!\nOdwraca się do mnie. Dopiero teraz dostrzega, że trzymam w ręku nasze Stonehenge, naszą Wyspę Wielkanocną, nasz płaskowyż Nazca. Świadectwo wymarłej cywilizacji, której dwa przykurzone czasem megality kołyszą się właśnie – totalnie najebane – nad łóżkiem mojego synka.\n– Japierdole, nasz zeszyt! – ryczy pierwszy megalit i rusza w moją stronę.\n– Zamknij, kurwa, ryj, dziecko mi obudzisz! – wścieka się drugi i puka się w czoło dokładnie w tym samym momencie, w którym robię to też i ja.\nZe zdumieniem zauważam, że Paweł – który przed chwilą stał jeszcze przy półce z autami – nie tylko już tam nie stoi, ale właśnie wyrywa mi zeszyt z ręki.\n– Nasz kajet piłkarski?! – słyszę zdumienie w jego głosie. – Wszystkie nasze mecze „jeden na jeden”?!\n– Wszystkie – potakuję. – Trzydzieści lat bieganiny po tym cholernym powykrzywianym boisku!\nCopyright © Andrzej Saramonowicz, 2015\nCopyright © Wielka Litera Sp. z o.o. 2015, na licencji Andrzeja Saramonowicza\nA kiedy już zaspokoiły pierwszy głód, moja narzeczona przypomniała sobie wreszcie o mnie. Podeszła i podsunęła mi kabanosy niemal pod nos. – Masz, wpierdalaj! Popatrzyłem na nią zaskoczony. – Ale przecież obiad ma być! – Gówno, nie obiad! – rzuciła z zaciętą miną. – Kiełki posrane jakieś!\n– Mój ojciec nie jest zły, Greta. Pogubił się, ale nie jest zły. – Jak wszyscy dorośli, Mati – na twarzy Grety znów pojawił się uśmiech jej mamy. Oczywiście z czasów, kiedy nie wiedziałem o niej wszystkiego. – Ale my tacy nie będziemy, prawda? – dodała. My? Nigdy! My będziemy zupełnie, ale to zupełnie inni!


Now showing items 1625-1644 of 2547\nRachunkowość i sprawozdawczość finansowa. Zbiór ćwiczeń oraz schematy ewidencji operacji gospodarczych \nGrygutis, Kazimierz (Difin SA, 2015)\nPodręcznik stanowi pomoc do samodzielnego opanowania ewidencji zdarzeń gospodarczych w różnego typu przedsiębiorstwach oraz przedstawienia ekonomicznego obrazu firmy w sprawozdawczości finansowej. Wprowadzający do ...\nRachunkowość w jednostkach samorządu terytorialnego. Plany kont, ewidencja, sprawozdawczość \nZimny, Artur (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Koninie, 2013)\nKsiążka składa się z pięciu rozdziałów. W rozdziale pierwszym przedstawione zostały podstawowe pojęcia i zagadnienia z zakresu rachunkowości jednostek sektora finansów publicznych, których znajomość jest konieczna dla ...\nRachunkowość. Ewidencja i sprawozdawczość jako źródło informacji przy podejmowaniu trafnych decyzji ekonomicznych \nGadawska, Jolanta (My Book, 2011)\nOpanowanie techniki rachunkowości i poznanie zasad tak naprawdę „otwiera drzwi” do świata finansów firm, daje możliwości analizy danych, weryfikacji, planowania działalności. Sprawozdania finansowe prezentują sytuacje ...\nRada Unii Europejskiej. Organizacja i sposób działania \nRadio społeczne - trzeci obok publicznego i komercyjnego sektor radiowy \nDoliwa, Urszula (Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, 2016)\nUrszula Doliwa, Radio społeczne – trzeci obok publicznego i komercyjnego sektor radiowy, 332 ss. Prawo do swobody wypowiedzi, także za pośrednictwem mediów, można potraktować jako jedno z podstawowych praw człowieka w ...\nRady nadzorcze. Wykładnia przepisów i efekty ich stosowania \nPaxford, Beata; Chmielnicki, Paweł; Szplit, Andrzej (Difin SA, 2016)\nKsiążka przeznaczona jest dla osób zajmujących się organizacją i zarządzaniem, pracujących w jednostkach kolegialnych, a także dla studentów kierunków zarządzania, prawa, ekonomii, finansów i rachunkowości oraz kierunków ...\nRamy kwalifikacji, ECTS i ECVET dla uczenia się przez całe życie \nChmielecka, Ewa; Saryusz-Wolski, Tomasz; Sławiński, Stanisław; Stęchły, Wojciech; Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji; Instytut Badań Edukacyjnych; Szkoła Główna Handlowa w Warszawie; Politechnika Łódzka (Ministerstwo Edukacji Narodowej, 2019)\nW publikacji czytelnik znajdzie krótkie wprowadzenie w istotę zagadnień dotyczących uczenia się przez całe życie. W skondensowanej formie omówione zostały najważniejsze dokumenty Unii Europejskiej dotyczące realizacji tej ...\nRanking 300 najlepszych przedsiębiorstw rolnych w 2015 roku \nRanking 300 najlepszych przedsiębiorstw rolnych w 2016 roku \nRaport Desk Research: Praktyki wsparcia nauczycieli zawodowych zagrożonych bezrobociem \nRaport Desk Research: Stan adaptacyjności pracowników oświaty do warunków rynkowych \nKlimczuk, Andrzej (Izba Rzemieślnicza i Przedsiębiorczości w Białymstoku, 2013)\nA. Klimczuk, Raport Desk Research: Stan adaptacyjności pracowników oświaty do warunków rynkowych (Desk Research Report: State of the Adaptability of Education Professionals to Market Conditions), Izba Rzemieślnicza i ...\nRaport o stanie edukacji 2010. Społeczeństwo w drodze do wiedzy \nGłównym celem raportu jest wzmocnienie szerokiej publicznej debaty zarówno na temat samej edukacji, jak i jej znaczenia w działaniach rozwojowych. W Raporcie o stanie edukacji 2010 zebrano informacje dotyczące zmian, jakie ...\nRaport o sytuacji na światowym rynku pasz wysokobiałkowych ze szczególnym uwzględnieniem produkcji roślin GMO \nRaport o sytuacji na światowym rynku roślin GMO i możliwościach substytucji genetycznie zmodyfikowanej soi krajowymi roślinami białkowymi w aspekcie bilansu paszowego \nDzwonkowski, Wiesław; Rola, Katarzyna; Hanczakowska, Ewa; Niwińska, Barbara; Świątkiewicz, Sylwester (Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej - Państwowy Instytut Badawczy, 2015)\nPoglądy, prawodawstwo, filozofia podejścia na świecie na temat GMO. Światowa produkcja, udział w rynku, znaczenie w poszczególnych regionach świata upraw roślin zmodyfikowanych genetycznie. Aspekty żywieniowe zwierząt ...\nRaport o wpływie Wspólnej Polityki Rolnej na tendencję polaryzacji gospodarstw rolnych w ramach poszczególnych makroregionów kraju. Część druga \nRaport o wpływie Wspólnej Polityki Rolnej na tendencję polaryzacji gospodarstw rolnych w ramach poszczególnych makroregionów kraju. Część pierwsza \nRaport OPI. Podsumowanie badania założycielskiego, CAWI oraz etnograficznego. \nToczyski, Piotr; Kowalski, Jarosław; Niedzielska, Anna; Krejtz, Krzysztof; Kobyliński, Paweł (OPI i CBOS dla MKiDN via PIK, 2014)\nBadanie wypełnia lukę pomiędzy prowadzonymi od lat systematycznymi badaniami czytelnictwa, a nowymi badaniami uczestnictwa w kulturze - skupionego wokół książki, ale funkcjonującego już w nowym wielourządzeniowym ...\nRaport z monitoringu wpływu systemów zarządzania jakością na koszty produkcji, działalność marketingową i integrację pionową przedsiębiorstw przemysłu spożywczego \nReadaptacja społeczno-zawodowa więźniów. Narzędzia do diagnozowania potencjału readaptacyjnego i kapitału wspierającego \nReagowanie na zamachy terrorystyczne. Wybrane zagadnienia \nStelmach, Jarosław (Difin SA, 2016)\nKsiążka zawiera informacje naukowo-teoretyczne związane z naturą terroryzmu i aktywności antyterrorystycznych, przykłady zdarzeń (case studies) dotyczące reagowania na konkretne przypadki zamachów terrorystycznych oraz ...


Śmiertelny wypadek w Wielogórze\nTragiczny wypadek w miejscowości Wielogóra pod Radomiem. Nie żyje mężczyzna potrącony przez samochód. Przez kilkadziesiąt minut kierowcy musieli stać w korku.\nDo zdarzenia doszło we wtorek (22 października) przed godziną 19 w Wielogórze. 60 - letni mężczyzna próbował przedostać się poza przejściem dla pieszych na drugą stronę drogi krajowej numer 7. Niestety nie zauważył go kierujący pojazdem marki Mercedes. 60 - latek w wyniku potrącenia zginął na miejscu. Kierowca mercedesa był trzeźwy.


ROG Sheath – ogromna podkładka pod myszkę – itechinfo.pl\nROG Sheath – ogromna podkładka pod myszkę\nMiłośnikom gier komputerowych nie trzeba tłumaczyć, jak ważna jest odpowiednia podkładka pod myszkę. Jednakże gracze większego problemu z doborem optymalnej podkładki mieć dziś nie powinni. Jeśli jednak dla kogoś głównym czynnikiem wyboru jest ich wielkość, na pewno nie może przejść obojętnie wobec nowej produkcji firmy Asus. Podkładka ROG Sheath charakteryzuje się bowiem gigantycznymi jak na produkt z tej dziedziny rozmiarami.\nROG Sheath ma grubość 3 mm, ale długość i szerokość nie są tu już żadnym standardem. Otóż jej powierzchnia to 90 x 44 cm. Ta jest więc ogromna i wystarczająca nie tylko dla samej myszki, ale także klawiatury, laptopa czy jakichkolwiek innych gadżetów służących rozgrywce.\nAsus szczyci się tym, że podkładka jest odpowiednia do wszystkich rodzajów myszek, zarówno optycznych jak i laserowych. Wszystko dlatego, że ma ona wyplataną powierzchnię. Od spodu jest natomiast antypoślizgowa, dzięki czemu idealnie trzymać się będzie biurka. O tym jak znakomity i wytrzymały jest to produkt, świadczyć mogą też testy podkładki w ekstremalnych temperaturach. Otóż w temperaturze od –30°C do 60°C wytrzyma ona nawet 57 godzin.\nCo może martwić, to fakt, że Asus jak na razie nie podał premiery ROG Sheath, a także nie ujawnił jej ceny, choć chyba nie będzie to produkt, który moglibyśmy zaliczyć do tanich.


optymalizacjapozycjonowanie stron w googlereklama w google\nMiasto wielkich możliwości i dużej konkurencji! Lokalny link powinien spełniać dwa założenia co oczywiste, musi linkować z powrotem do twojej strony internetowej musi dostarczyć również szansę na dostarczenie przekazu dla lokalnych odbiorców nie wspomniałem tu o tym, że strona linkująca do ciebie musi mieć wysoki autorytet w przypadku lokalnego seo wcale tak nie jest może to być mała strona, istotne jest jednak, że jej treść wpływa na postrzeganie odbiorców w twojej okolicy. Rozliczenie w tym modelu płatności stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy produkt / usługa nie jest frazą konkurencyjną wówczas płatność następuje po uzyskaniu założonego wyniku, czyli znalezienia się na pierwszej stronie w naturalnych wynikach wyszukiwania. Inaczej niż w przypadku backlinków, wewnętrzne linki nie mają bezpośredniego wpływu na algorytm google zwiększają one jednak istotność backlinków, które krążą od jednej strony do drugiej. Realizujemy pozycjonowanie stron bez względu na to.\nPrzykładowe ceny z tabeli dotyczą modelu hybrydowego prosimy o potraktowanie cennika seo orientacyjnie zestawienie to ma na celu pokazanie przykładowych cen pozycjonowania osobom, które nie miały wcześniej do czynienia z seo i chcą poznać przybliżony miesięczny koszt pozycjonowania strony w wyszukiwarce google. Wybierać źródła backlinków - serwisy zarówno tematyczne, jak i ogólnotematyczne; współprace blogerskie; publikacje ukazujące ciebie, jako eksperta w swojej dziedzinie i wiele innych źródeł, dzięki którym zwiększy się rozpoznawalność twojej marki, ruch na stronie oraz pozycje fraz. W pierwszym kroku z klientem omawiamy telefonicznie, mailowo lub osobiście zakres prac po sporządzeniu odpowiedniego brief’a przechodzimy do pkt 2. Opłata za wykonywane działania ustalana jest podczas rozpoczęcia współpracy, a co za tym idzie możesz dokładnie zaplanować wydatki na długi okres czasu. Dobry zbiór wskazówek zarówno dla początkujących jak i tych bardziej zaawansowaych.\nObserwujesz to wyszukiwanie gdy pojawią się nowe oferty powiadomimy cię mailowo. Po zaakceptowaniu planu działania, oddelegujemy naszych specjalistów do skutecznej realizacji zaproponowanych rozwiązań przejście od pomysłu, przez projekt, stworzenie treści i grafik, aż po uruchomienie kampanii jest bardzo płynne i szybkie dlaczego? między innymi dzięki kompleksowej usłudze, która umożliwia minimalizację kosztów i czasu komunikacji między poszczególnymi etapami tworzenia kampanii. Posiadasz serwis o ciekawej tematyce lub z dużą ilością treści czy produktów? chcesz wykorzystać cały jego potencjał i zwiększyć ruch o kilkaset procent? a może masz pomysł na rozbudowę swojej obecnej strony? pozycjonowanie szerokie tzw long tail to oferta dla ciebie. Poza wysokimi pozycjami zyskaliśmy prężnie rozwijającego się bloga oraz skuteczną kampanię social media.". Adres: aleja kraśnicka 127 20-718 lublin. Przekazane dane będą wykorzystane do udzielenia odpowiedzi. Kluczem do skutecznego pozycjonowania jest dostosowanie kodu źródłowego oraz treści strony do wytycznych wyszukiwarki google. Właśnie wybierasz sprawdzonego profesjonalistę do realizacji swoich planów? close to water poland z wrocławia jest na to najlepszym rozwiązaniem gorąco zachęcamy do kontaktu. Kilka dni temu w magazynie forbes pojawił się wywiad z michałem świerczewskim, założycielem i właścicielem sklepu internetowego z elektroniką x-kom jego sklep osiągnął w ubiegłym roku poziom 1,3 miliarda przychodu, a zdecydowana większość zamówień na magazynie jest obsługiwana w sposób zautomatyzowany.\nSię dotyczy braku wydajnosci na tanich laptopach z zintegrowana grafiką. Obecnie odpowiednie pozycjonowanie strony jest zdecydowanie bardziej skomplikowane algorytmy google są zdecydowanie bardziej rozwinięte posiadają różnego rodzaju łatki, np pingwin i wymagają znacznie więcej pracy od pozycjonerów a co za tym idzie rosną koszty pozycjonowania przyczyny wzrostu kosztów są związane głównie z rozwojem technologii wyszukiwarki. Platforma whitepress wspiera działania content marketingowe i kampanie z influencerami automatyzujemy komunikację pomiędzy reklamodawcami a wydawcami, blogerami i vlogerami. Pozycjonowanie sklepów internetowych to staranne połączenie doskonałej optymalizacji kodu strony, treści i linków przychodzących do sklepu zdobywanie pozycji dla sklepów internetowych różni się znacząco od pozycjonowania zwykłych stron www dysponujemy zespołem specjalistów w tych dziedzinach i potrafimy skutecznie doprowadzić twoją ofertę na. Skonfigurujemy narzędzia pozwalające analizować działania reklamowe oraz monitorować twoją obecność w internecie każdego dnia przeprowadzimy optymalizację kampanii, aby utrzymać jej efektywność na wysokim szybka iphone 6 poziomie. Starovitz design to silne przekonanie, że inwencja wyrastająca poza obszar stereotypów potrafi kreować unikatowe rozwiązania połączenie tej idei z wiedzą i doświadczeniem pozwala osiągnąć wyjątkową skuteczność z entuzjazmem i nieprzeciętnym zaangażowaniem podejmujemy każde wyzwanie jesteśmy ambitni, nie zadowalamy się banalnymi rozwiązaniami i twardo bronimy wartościowych pomysłów kreujemy marki z osobowością nadając im unikalny charakter tworząc produkty z pasją budujemy silną konkurencję # kreacja marki - projektowanie opakowań, nazw, sloganów, znaków, budowanie spójności wizualnej i werbalnej marki, pozycjonowanie i rewitalizacja # identyfikacja wizualna - wizerunek firm, instytucji i usług, piktogramy i logo, księga znaku. W ramach prac związanych z link buildingiem wykonujemy analizę obecnego profilu linkowego jak również analizę profili linkowych konkurencji. Najbardziej komfortową sytuacją jest ta, w której planujemy pozycjonowanie strony jeszcze przed albo w trakcie jej budowania, w przeciwnym razie należy przebudować istniejącą witrynę, tak by była jak najlepiej dostosowana do wybranych słów kluczowych wybór słów kluczowych jest pierwszą, bardzo ważną decyzją, która wpłynie na wszystkie dalsze działania kolejnym krokiem jest audyt seo witryny, jeśli ta jest już aktywna w internecie po wykonanym audycie, należy wprowadzić na jej podstawie optymalizację techniczną, oraz dostosować strukturę strony oraz treści do słów kluczowych.ostatnim krokiem jest planowanie i wdrożenie strategii linkowania zewnętrznego, które musi być dostosowane do rodzaju pozycjonowania lokalne, długi ogon itd oraz branży i wybranych słów kluczowych. Wróćmy do rosnącej sprzedaży chcesz ją osiągnąć? stanie się tak, jeśli trafisz na pierwsze miejsca wyników wyszukiwania, które będą zgodne z ofertą twojego sklepu przygotowaliśmy krótki poradnik, który pomoże ci uzyskać lepsze wyniki w google pamiętaj jednak, że możemy zdradzić tylko nieliczne elementy układanki w tej branży działają profesjonalne firmy, dlatego jeśli zależy ci na trudnym słowie kluczowym, czasem lepiej zlecić komuś pozycjonowanie o tym też wspomnę. Odpowiednia optymalizacja serwisu obejmująca zarówno elementy techniczne, jak również modyfikację treści jest elementem, mającym kluczowe znaczenie dla powodzenia procesu pozycjonowania optymalizacja stanowi fundament, bez którego budowanie widoczności w wynikach wyszukiwania jest znacznie utrudnione, a w wielu przypadkach wręcz niemożliwe. Promowanie strony internetowej w wyszukiwarce google na podstawie. Nie tworzyło się stron dla użytkowników tworzyło się śmieciowe strony, które służyły tylko i wyłącznie robotom internetowe wydmuszki, których jedynym zadaniem było linkowanie do stron klienta takich stron powstawały setki, o ile nie tysiące pozycjonerzy niczym w transie kupowali kolejne domeny, hostingodawcy rozszerzali swoje oferty tak, by tych pozycjonerów zadowolić zapewnić im np większą liczbę adresów ip do wykorzystania, przestrzeń dyskową i komfort zarządzania olbrzymią farmą linków najwięksi gracze na rynku mieli po kilkaset domen, a te zapełnione były mało istotnymi informacjami, które tworzone były na podstawie słabych tekstów dodatkowo zmieniano je przez tzw synonimizatory treści specjalne skrypty, które miały za zadanie z jednego tekstu zrobić kilka, zamieniając w nim słowa na ich synonimy.


Rejs. - Strona 114 - Forex Forum\nStrona 114 z 327\nNieprzeczytany post autor: Anomalia » 11 mar 2020, 14:37\nAnomalia, jesteś chyba jedyną osobą którą spotkałem która rozgrywa VIX. Na pewno jedyną która o tym mówi. Jeśli mogę spytać, jak ty do tego podchodzisz? dla mnie to dość nieobliczalny instrument(może powinienem poświęcić więcej czasu na poznanie czym właściwie jest?) i nie wyobrażam sobie trzymać pozycji bijąc kolejne historyczne rekordy. Mój plan to Longi z 15 na 18 i zapas gotówki na podróż do 10, a cierpliwości na kilkanaście miesięcy (15 miesiecy to najdłuższy okres u mnie gdzie VIX nie dotknął 18). Obecna sytuacja nie jest dla mnie najlepsza bo może nawet oznaczać że przez kilka, kilkanaście miesięcy, a może wcale(?) już go nie dotknę.\nBardzo odradzam grę na tym instrumencie.\nNieobliczalny, hazardowy, bardzo duże rolowania, jak rusza to rusza jak śmigła gazela i leci na oślep jak ciele po łące - dla mnie jest wyłącznie do grania incydentalnego, jak teraz. W sytuacji innej niż l otwierane blisko minimów nie dotykam (oczywiście przemyślę es ale nie czuję sprawy). Wydaje mi się, że łatwo może wyzerować depozyt albo zanudzić na śmierć. Na dodatek bez sensownych fundamentów, często też bez logiki (nadmierna reakcja na nikły bodziec).\nSzkoda sobie nim głowę zawracać przez 97% czasu i kisić kasę, narażając się na ryzyka szaleńca\nNieprzeczytany post autor: qduaty » 11 mar 2020, 14:37\n11 mar 2020, 14:32\nAramco zapowiadają od 1 kwietnia podniesienie wydobycia..\nUdupią ruskich i hameryke imo\nDobrze by było by nie powstał tutaj drugi D.T\nZapraszam do przeczytania regulamimu pokladowego\nNieprzeczytany post autor: Anomalia » 11 mar 2020, 14:40\nMam propozycję techniczną, aporpos działu DT - pozwolicie sobie zaproponować uporządkowanie cytowań?\nChętnie opiszę jak cytować, żeby nam się tu nieład nie robił itd?\nNieprzeczytany post autor: cajto » 11 mar 2020, 14:48\nPisz zatem pani, Pani kapitan.\nI nie proś o pozwolenie działań na swoim statku, źle to wpływa na morale\nNieprzeczytany post autor: Andreasgp » 11 mar 2020, 14:53\nczego to ludzie nie wymyślą :\nhttps://wyborcza.pl/7,75410,25774650,oc ... 4-L.1.maly\nNieprzeczytany post autor: Andreasgp » 11 mar 2020, 15:02\nNieprzeczytany post autor: Tolmon_Nika » 11 mar 2020, 15:04\nNieprzeczytany post autor: qduaty » 11 mar 2020, 15:04\nJak wygląda sytuacja w pl?\nPytam o gunwowirusa bo środki zapobiegawcze duzo wyzsze jak w jukej.\nA jak nastroje społeczne?\nNieprzeczytany post autor: Tolmon_Nika » 11 mar 2020, 15:18\nCzytaj wcześniejsze posty\nbędziesz wiedział jakie są nastroje ? tej społeczności.\nNieprzeczytany post autor: qduaty » 11 mar 2020, 15:23


Czy w Polsce obowiązuje jakiś państwowy czy prawny nakaz płodzenia dzieci? Jeśli nie, to, dlaczego co chwilę słyszę płacze o tym, jak to ciężko jest tym, co posiadają dzieci? Dlatego ciągle ktoś wytyka mi nie posiadanie potomstwa?\n- Mam dość budowania wrażenia, że państwo i społeczeństwo robi łaskę wielodzietnym, przyznając im jakieś "udogodnienia". Mam dość, bo wcale tak nie jest. Wielodzietność i wielodzietni zwyczajnie się państwu opłacają, a nasza inwestycja w jego rozwój jest absolutnie fundamentalna. To nasze dzieci bowiem (określane niekiedy potomstwem "dzieciorobów") będą pracować na emerytury dla "dziecionierobów", dla rozmaitej maści "podwójnych singli", konkubentów czy nawet niekiedy małżonków, którzy z własnej woli (bo o nich mowa, a nie o tych, którzy dotknięci są głębokim cierpieniem bezdzietności) nie chcą mieć i nie mają dzieci. One będą się opiekować staruszkami, którzy po życiu pełnym uciech, trafią do domów starców, bo nie będzie nikogo, kto będzie się nimi chciał i mógł zajmować. One wreszcie utrzymywać będą na swoich wątłych (bo jest ich bardzo mało) barkach odwróconą piramidę demograficzną, która jest skutkiem tego, że wygodni i konsumistycznie nastawieni libertyni nie chcą mieć dzieci – napisał Tomasz P. Terlikowski na portalu fronda.pl, proponując, by państwo podniosło podatki dla bezdzietnych par.\nCzy naprawdę mam, za pana namową, spłodzić niewolnika czy kolejnego nadzorcę w tym wiecznym wyścigu szczurów? (z całym szacunkiem do szczurów). Mam spłodzić dzieciaka, który – wedle pana słów – „utrzymywać będą na swoich wątłych (bo jest ich bardzo mało) barkach odwróconą piramidę demograficzną”? Ja zwyczajnie tego nie chce. Bo czuje się odpowiedzialny za nowe życie. Pana pomysły to nic innego, jak powrót do tradycji. W Polsce, w okresie po 1945 roku, obowiązywał podatek (a właściwie podwyższona kwota podatku dochodowego) potocznie nazywana „bykowym”. Płaciły go osoby bezdzietne, nieżonate i niezamężne powyżej 21 roku życia (od 1 stycznia 1946 do 29 listopada 1956), a później powyżej 25 roku życia (do 1 stycznia 1973). Pewnie chciałby pan, aby państwo i społeczeństwo nałożyło takie ponownie "udogodnienia" na bezdzietnych? Cóż, mogę to zrozumieć. Takie widać wychowanie. Takie PRL-owskie tradycje.


Który kraj mógłby być dla nas wzorem do naśladowania pod względem podatkowym? Na jakich rozwiązaniach, wprowadzonych przez jakie kraje, powinniśmy się\nKtóry kraj mógłby być dla nas wzorem do naśladowania pod względem podatkowym? Na jakich rozwiązaniach, wprowadzonych przez jakie kraje, powinniśmy się opierać reformując polski system podatkowy?\nCzwartek, 21 kwietnia 2005 (16:24)\nJanusz Lisak i Janusz Korwin-Mikke /INTERIA.PL\nJanusz Korwin-Mikke: W tej chwili takim najlepszym krajem z takich bardziej znanych jest Malezja, która ma 5%.\nJanusz Lisak: Bardzo bym chciał, żeby w Polsce zasobność portfeli obywateli doszła do takiego stanu żeby na utrzymanie państwa wystarczyło 2 proc. podatku. Mnie osobiście najbliższy jest model francuski, gdzie jest system podatków osobistych progresywny, ale jest uwzględniona w nim sytuacja rodzinna obywateli. Jest tam istotnie niższy niż u nas podatek VAT. Uważam, że to absolutnie niezbędne, aby obniżyć podatek VAT, jeśli nasza gospodarka ma być konkurencyjna. W mojej wiedzy nasz budżet na to stać. Generalnie każdy duży kraj UE ma system podatkowy, który można by zaakceptować. My mamy ogromne zasoby ludzkie niewykorzystane.\nJanusz Korwin-Mikke: Gdyby radykalnie obniżyć podatki i znieść zasiłek dla bezrobotnych, to proces wykorzystania tej grupy, o której mówił pan poseł, wynosiłby 99,10%.\nJanusz Lisak: Ograniczenie kosztów pracy to jedyny sposób na poprawę sytuacji naszej gospodarki. Ja uważam, że żeby zmniejszyć bezrobocie i biedę, trzeba radykalnie zmienić podatki i zlikwidować ZUS.\nJanusz Lisak: W tych krajach rzeczywiście problem głodu nie istnieje, bo w każdym rowie rośnie jakiś dziki banan.\nJanusz Korwin-Mikke: Jakiś miesiąc czy dwa miesiące temu czytałem reportaż z Wietnamu. To kraj socjalistyczny, ale socjalizm zatrzymuje się na poziomie biura politycznego, bo tylko oni mogą liczyć na jakieś emerytury. W całej reszcie kraju panuje zasada - kto nie pracuje, ten nie je. Wobec tego wszyscy pracują i nikt nie jest głodny.\nSprawdź: Informacje Biznes, Online Gry, Temat Forum\nJanusz Korwin Mikke,\nâJanusz Korwin- Mikke


Teatralna meta – ostatnie spektakle Festiwalu Teatrów Ulicznych - Toruńska Agenda Kulturalna - Komunikat prasowy\n11 września 2018, Toruńska Agenda Kulturalna\nJeszcze nie tak dawno lato w Toruniu rozpoczęło się doskonałymi teatralnymi widowiskami, takimi, jak premierowe „Telephone Love Party” czy niezapomniane „Cafe Eurøpa”, a już powoli trzeba je żegnać i wracać do codziennych obowiązków. Dla tych wszystkich, którzy chcieliby oderwać się jeszcze od wrześniowej monotonii, idealnym rozwiązaniem będą ostatnie spektakle w ramach Festiwalu Teatrów Ulicznych – „Kobieta też człowiek” i „ Szczęście”, które z dużą dozą humoru już 15 i 16 września zakończą tegoroczną edycję festiwalu.\nOstatni weekend w ramach tegorocznej edycji Festiwalu Teatrów Ulicznych z pewnością pełen będzie humoru i dobrej zabawy. Już 15 września (sobota) 2018 r. na Rynku Nowomiejskim, Scena Kabaretowa Seniora, na dwóch spektaklach, o godz. 16.00 i 17.00, pokaże oryginalne widowisko pt. „Kobieta też człowiek”. Przedstawienie w zabawny sposób pokaże relacje męsko damskie i starania kobiet o zdobycie praw wyborczych, co miało miejsce w 1918 roku. Do scenariusza wykorzystano teksty znanych pisarzy takich jak: Gustaw Flaubert, Jane Austen, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Alice Munro, Stanisław Mrożek, Maria Rodziewiczówna, Margaret Atwood, Helen Filding, Simone de Beauvoir, Lucy Maud Montgomery, Charlotte Brontë, Margaret Mitchell. Teksty będą wzmocnione muzyką i ruchem grupy seniorów. Artyści chcą na chwilę zatrzymać przechodniów by ich zabawić i jednocześnie zmusić do refleksji nad zmieniająca się ciągle rolą kobiety w społeczeństwie. Spektakl „Kobieta też człowiek” realizowany jest w ramach projektu prowadzonego przez Fundację Pro Theatro.\nDzień później, 16 września (niedziela) 2018 r. o godz. 14.00 na Rynku Staromiejskim Warsztaty terapii zajęciowej „Bratanki” Fundacji im. Brata Alberta w Toruniu zaprezentują nastrojony pozytywną energią spektakl pt. „Szczęście”. Czym jest szczęście? Gdzie go szukać? Na te pytania odpowiada historia pewnej królewskiej rodziny, w której rozkapryszona królewna nie zaznawszy nigdy nieszczęścia nie potrafi dostrzec w swoim życiu szczęścia. Będzie to ostatni spektakl, jakże szczęśliwego i pełnej pozytywnych emocji, tegorocznej edycji Festiwalu Teatrów Ulicznych.\nOstatnia szansa, aby wziąć udział w konkursie fotograficznym „Teatry Uliczne w obiektywie”!\nToruńska Agenda Kulturalna zachęca ponadto do wzięcia udziału w trwającym konkursie fotograficznym pod nazwą „Teatry uliczne w obiektywie”. Spektakle „Kobieta też człowiek” i „Szczęście” to ostatnia szansa, aby uchwycić niezapomiane kadry i, być może, wygrać główną nagrodę! Aby wziąć w nim udział wystarczy, że podczas jednego ze spektakli w ramach festiwalu uczestnik zrobi zdjęcie i prześle je na adres konkurs@tak.torun.pl! Autorzy trzech najlepszych zdjęć otrzymają nagrodę specjalną aparat Fujifilm Instax Mini 90. Dodatkowo wyróżnione zostaną trzy zdjęcia, a ich autorzy otrzymają nagrody w postaci gadżetów Toruńskiej Agendy Toruńskiej. Swoje zgłoszenia można przesyłać do 24 września 2018 roku.


Kiedyś Myślenice wyglądały zupełnie inaczej\nMyślenice we wspomnieniach mieszkańców Piotr Jagniewski 25 lipca 2017 Wydanie 26/2017\nPamiętam jak na Rynku stały kramy i furmanki. Patrzyliśmy na nie z okien dzisiejszego urzędu, gdzie wtedy mieliśmy lekcje. Jarmarki trwały długo, nawet do 14 godzin, a potem ludzie coś pili i wracali do domów. Czasem ścigali się tymi wozami i jeden drugiego wyprzedzał… ale nie było żadnych aut, więc nie zdarzały się wypadki.\nW kolejnych latach Rynek zaczął się zmieniać. Przeniesiono jarmark, a w jego miejscu powstał przystanek PKS. Dawniej po wyjściu z kościoła ludzie stali na Rynku i długo rozmawiali.\nDzisiaj nie mają takich zwyczajów i pięć minut po mszy rozchodzą się\n- w rozmowie z Szymonem Jaskiem i Barbarą Kowalską wspomina mieszkający od urodzenia w Myślenicach 80-letni Marian Marzec.\nMamy tu pocztówkę przedstawiającą Rynek w Myślenicach. Pamięta go Pan takim?\nTaki Rynek pamiętam z czasów, kiedy chodziłem do szkoły. Były jeszcze te wszystkie stare budynki. Tu, gdzie poczta stały dwa, które burzył mój ojciec z sąsiadem, w czasie wojny. Potem długo był tam pusty plac. Prawie cała ulica od kościoła do Rynku jest zabudowana od nowa, tam stoją trzy kamienice, których wcześniej nie było. Sklepiki były różne, zmieniały się, gdy chodziłem do szkoły, do ratusza.\nW tym budynku odbywały się lekcje?\nChodziłem do „jedynki”. Zaliczyłem tam wszystkie klasy szkoły podstawowej, a z drugiej klasy miałem jeszcze świadectwo po niemiecku. Syn odniósł je jako pamiątkę do szkoły. Później jeszcze trzy klasy mieliśmy w budynku magistratu, w podwórzu. Z przodu, od strony Rynku, tam gdzie był Urząd Miasta, po lewej stronie była jedna klasa, mieliśmy widok na Rynek. W każdy poniedziałek patrzyliśmy na jarmark, który się tam odbywał. Lubiliśmy wychodzić na niego na przerwach.\nKto organizował te jarmarki?\nJarmarki były miejskie, każde miasto miało swoje. Myślenice w poniedziałki, a Dobczyce chyba w środy…\nOd strony Urzędu Miasta stały kramy. Wyżej była tak zwana „tandeta”, gdzie ludzie sprzedawali rzeczy trzymane w rękach. Od strony starego magistratu parkowały furmanki. Jarmarki trwały długo, nawet do 14 i 15 godzin, a potem coś pili i wracali do domów. Czasem ścigali się tymi wozami, jak się upili, jeden drugiego wyprzedzał… ale nie było żadnych aut, więc nie zdarzały się wypadki.\nA po wojnie? Jakie były sklepy w Myślenicach i co można było w nich kupić?\nNa tamte czasy, wszystko, co było potrzebne do życia. Na przykład żelazo, wiele kowalskich rzeczy dla koni, na podkowy. W Rynku były różne sklepiki z rupieciami, ozdóbkami, wszystko leżało na wystawach. Każdy sklep miał oświetloną witrynę. Chodziliśmy je oglądać, a czasem spóźnialiśmy się nawet z tego powodu na lekcje.\nJakie były konsekwencje takich spóźnień?\nCzasem trzeba było postać koło pieca za karę, albo zostać po lekcji. Bywały też kary cielesne, linijka, albo dobry kij… Dyrektor Raczyński często używał tego kija. Najczęściej staliśmy w kącie, albo wyganiali nas na pole, żeby pobiegać. Nie goniono nas jakoś bardzo do nauki, każdy uczył się z własnej woli, łatwo przechodziliśmy z klasy do klasy. Po szkole podstawowej nie uczyłem się dalej, mój przyrodni brat poszedł do gimnazjum i na studia, a ja zostałem na gospodarstwie, bo rodzice byli już dość starzy i trzeba im było pomagać. Wszyscy z tego żyli. Potem już było lepiej, pojawiły się maszyny i ciągniki. Problemem zaczęła robić się ziemia, grunty, bo rozbudowywało się miasto. Trochę nas to zjadło, połowę wzięli za bezcen, bo były wywłaszczenia pod budowę. Gdzie potrzebowali, to wchodzili, dawali pieniądze, albo składali do depozytu.\nW jakich czasach to się działo?\nW latach 70. i 80 . Potem się uspokoiło, wszystko przechodziło w prywatne ręce. Co zostało, kupowali prywatni przedsiębiorcy, powstawały jakieś hurtownie.\nPamięta Pan taką organizację jak Sokolnicy?\nSokół był postawiony przed wojną. Odbywały się tam różne zajęcia. Ciekawe jest to, że Niemcy tego nie zniszczyli. Ani budynku, ani nawet tego odlanego sokoła. Zniknął dopiero za komuny, parę lat po wojnie. Nie wiem, co się z nim stało. Tylko czasem odbywały się jakieś mecze. Później była tam kręgielnia. Chodziliśmy tam ze szkoły na gimnastykę.\nPodobno było tam jeszcze kino…\nTo były objazdowe kina, przyjeżdżali i rozkładali je w różnych miejscach, czasem w szkołach. Kiedy miałem dwadzieścia parę lat w Domu Kultury po raz pierwszy oglądałem telewizję. Była tam sala, w której można było poczytać gazety, zagrać w coś, ale chodziliśmy tam głównie na telewizję. To właśnie tam znajdował się pierwszy telewizor w Myślenicach.\nRozmawiamy o jarmarkach i kinie. Chciałem zapytać o jeszcze inne atrakcje. Może nie przed wojną, ale po, kiedy miał Pan już kilkanaście, czy dwadzieścia parę lat. Jak spędzaliście czas?\nW Rynku odbywały się tylko pochody pierwszomajowe. Przez całą moją młodość na zabawy chodziliśmy na Zarabie.\nTo tam był amfiteatr?\nZa moich czasów w krzakach nad Jazem było klepisko i zbita z desek scena, na której grywała orkiestra. Później zamontowali jeszcze jakieś światła i nawet w nocy odbywały się zabawy. Kiedy miałem… może trzydzieści lat, bo ożeniłem się w wieku dwudziestu siedmiu, to przesiadywaliśmy w restauracji z ogródkiem. Część ludzi siedziała w środku, część na zewnątrz, a w soboty zawsze grali tam do północy. Sylwestry odbywały się w szkole „jedynce” i w Sokole. Dwie klasy uprzątano, w jednej rozstawiano stoły i tam siedzieli goście, a w drugiej grała orkiestra i były tańce.\nA w strażnicach nie organizowano?\nNie, nawet wesel tak wtedy nie organizowano. Chodziliśmy na Zarabie, była taka restauracja, która nazywała się „Pod Blachą”, to był jeszcze przedwojenny, nieduży lokal. Później zniszczał, zawaliła się podłoga, piec, no i już nic się tam nie działo.\nMówił Pan, że dużo czasu spędzał na Zarabiu, jak wyglądało przejście do tej dzielnicy zanim wybudowano most na ul. Piłsudskiego?\nSzło się aż na Skałkę, tam koło cmentarza, dalej było zejście na dół i prowizoryczny most, zawsze przy powodziach Raba go zabierała i potem go odbudowywali, za każdym razem. Raz to rzeka przyniosła dwa przęsła tego mostu aż na drugie pole.\nCzyli właściwie, gdy była większa woda, to nie było tam dostępu?\nTak, odcinało Zarabie.\nCzy oprócz tej restauracji „Pod Blachą” były jeszcze jakieś miejsca, w których można było zjeść i się pobawić?\nPóźniej na Zarabiu postawiono lokal koło boiska sportowego. Na polu był amfiteatr w którym odbywały się występy, a na piętrze budynku – restauracja. Tam można było usiąść i podziwiać bardzo ładny widok na Dalin. Całkiem niedawno to zburzyli.\nNa niektórych zdjęciach mamy camping na Zarabiu i domki wypoczynkowe. Ludzie chętnie przyjeżdżali w to miejsce?\nNad Rabę przyjeżdżało bardzo dużo ludzi, z Krakowa i nie tylko. Latem Zarabie było oblegane. Ludzie wynajmowali pokoje w domach prywatnych, zanim jeszcze powstał camping.\nTuryści przyjeżdżali głównie z Krakowa?\nDla większości Zakopane było za daleko i jechali do nas. Potem próbowano zorganizować coś takiego także w Pcimiu, ale to się nie udało. Byliśmy tam kilka razy, ale to miejsce było raczej puste. Zresztą, wtedy prawie nie było aut, na początku mieliśmy rowery, później motocykle. W soboty i niedziele jeździliśmy nimi po wioskach do Polanki, Jawornika, Osieczan, albo Borzęty.\nW jakich latach pojawiły się te motocykle?\nPokazały się mniej-więcej w latach 70. Było ich mrowie. Do Zakopanego jechały jeden za drugim. Były już samochody, ale motocykle stały się bardzo popularne. Stojąc na Rynku w niedzielę wszystko można było obserwować, bo tamtędy szła droga, tych motocykli było naprawdę dużo, zwłaszcza latem.\nWtedy popularne były wycieczki, zwłaszcza, gdy były organizowane zawody narciarskie w Zakopanem, to wszystko przejeżdżało przez Myślenice. W kolejnych latach Rynek zaczął się zmieniać. Przeniesiono jarmarki, a na ich miejscu powstał przystanek PKS. Zaczęło się od dwóch, trzech autobusów pod budynkiem Urzędu Miasta.\nNa początku pewnie było połączenie do Krakowa…\nKraków i Zakopane, potem zaczęto uruchamiać połączenia na wioski. Później już pół Rynku było zajęte przez autobusy.\nKiedy w takim razie w Myślenicach pojawiły się auta?\nCiężko mi powiedzieć… dopiero przy budowie Zakopianki. Pamiętam, kiedyś przyjechał człowiek z piecem węglowym na platformie za samochodem, w tym piecu się paliło i on na tym jechał, jakby na biogazie, nie miał benzyny. My z ojcem jeździliśmy końmi do Krakowa, albo Bochni. Podczas takiej trasy mijał nas jeden, albo dwa samochody.\nRynek dzisiaj i za czasów Pana młodości - która wersja się panu bardziej podoba?\nWtedy Rynek przyciągał ludzi. Teraz jest raczej opustoszały. Sklepiki zaczęły upadać, wszystko przeniosło się na peryferia - jarmark, PKS też przeniesiono, wywłaszczyli ludzi z terenu pod nowy dworzec. Pamiętam, jak tam jeszcze były pola, pracowaliśmy tam z końmi. Ciągniki pojawiły się dużo później.\nJak wtedy wyglądała taka praca na gospodarstwie?\nNie było żadnego sprzętu, tylko kosa, widły, łopata, takie podstawowe rzeczy. No i konie, które przewoziły. Ale jak ktoś miał mało, mógł mieć taki wózek na jednym kółku, nazywał się tragacz i samemu się woziło wszystko z pola, trzymając za rączki jak taczki. Wiadomo, bieda była po wojnie. Dolne Przedmieście to były tylko gospodarstwa, prawie pod sam Rynek. Kończyło się na budynku Kasy Chorych, po wojnie była tam Bezpieka, obok jeszcze stała stodoła i stajnie. Te gospodarstwa były bardzo małe – jedna, dwie krowy i koń. Za to było ich dużo i każdy z tego żył. Innej pracy nie było, najwyżej w cegielni, ale tam pracowali głównie ludzie z Borzęty, chodzili na nogach tam i z powrotem. Każdy niósł banieczkę z mlekiem i coś do jedzenia, nie kupowało się drugiego śniadania, jak dziś. Po jakimś czasie cegielnia także zaczęła upadać, wyrobili za dużo gliny i już nie było takich dobrych materiałów.\nJaki zawód po wojnie był najbardziej dochodowy?\nU nas w mieście to chyba szewcy i kuśnierze zarabiali najwięcej, ale oprócz tego każdy miał gospodarstwo i zajmował się nim. Zimą siedzieli i wyprawiali skóry, razem z czeladnikami, którzy latem też pomagali na gospodarstwie. A! I jeszcze stolarze mieli sporo zamówień.\nPamięta Pan jakieś zakłady pracy w Myślenicach?\nPowstawały trochę później… Pierwszy był PKS, tutaj na naszym terenie, kiedy wybudowano Zakopiankę, przebiegającą przez Dolne Przedmieście. Sprowadzono jakieś samochody i zaczęto wozić do Krakowa ludzi i towary z Radziszowa, bo tu na miejscu nie było niczego. Później postawiono PZGS, za Bysinką była owocarnia, skup jarzyn, potem piekarnia i najdalej, bo przy Rabie - PKS. Za moich czasów zaczęło się takie budowanie. Przy Rabie były działki dla robotników, których przybywało coraz więcej. Przed wojną była jeszcze fabryka kapelusznicka, ale później w tym miejscu naprawiali samochody.\nCiekawi mnie mleczarnia. Obecnie wszyscy kojarzą ten pusty budynek, a jak to wyglądało, kiedy funkcjonowała?\nOtworzyli ją przed wojną, ojciec pamiętał jej założenie. Na początku była prywatna, ludzie nosili bańki na plecach do skupu. A w czasie wojny i po niej z każdego gospodarstwa musieliśmy oddawać mleko, to tam był punkt zbiorczy. Pracownica mierzyła, brała próbki, parę lat to trwało. A potem ludzie ze wsi zaczęli zwozić tu mleko, przyjeżdżali wozami konnymi.\nWie Pan, jak wyglądała praca w tym miejscu?\nByły wirówki, robiono masło i śmietanę, ale nie było żadnego chłodzenia, zamrażarek, nic takiego. Zwożono lód z Raby na kupę i przed mleczarnią, od strony Bysinki, tam są teraz sklepy, a był pusty plac. Przysypywano to trotem, czasem utrzymywało się to do połowy lata. Bez tego wszystko by się psuło, w ten sposób wytrzymywało dłużej.\nKiedy w mieście pojawił się prąd, słupy telegraficzne i cała infrastruktura?\nPrąd, jak mówiłem, był już przed wojną. Nie zawsze, ale był. W czasie wojny po przejściu frontu, Rosjanie spalili słupy. Potem mój ojciec przywoził z lasu na Uklejnie drzewa i montowali je z powrotem. Ale na bocznych ulicach i gdzieś dalej jeszcze długie lata nie było prądu. Ludzie mieli lampy naftowe.\nJakie emocje towarzyszyły temu, kiedy ten prąd wrócił?\nWszyscy się cieszyli, że w końcu coś widać. W czasie wojny świeciliśmy lampami karbidowymi. Karbid dobrze się palił, ale po zgaszeniu trzeba było wynieść lampkę, bo bardzo śmierdziała. No i była nafta.\nCo pan sądzi o Myślenicach dzisiaj, porównując je do Pana lat młodzieńczych?\nMyślenice to teraz jest Ameryka, ale Rynek szybko pustoszeje. Dawniej po wyjściu z kościoła ludzie stali na nim i długo rozmawiali. Dzisiaj nie mają takich zwyczajów i pięć minut po mszy rozchodzą się. Samo miasto jest ładniejsze. Chodniki, oświetlenie cała ta infrastruktura. Pamiętam, że dawniej jak chodziliśmy ze szkoły, to po błocie i po ciemku. Fosa była, z domów wylewano tam wodę i gnojówkę, jak ktoś tam wpadł to był wykąpany na amen. Teraz wygląda to zupełnie inaczej.\nRozmawiali Szymon Jasek, Barbara Kowalska


Dyslokacji: przyczyny, diagnostyka i zabiegi\nOpublikowano 14 September 2017\nCzym jest zwichnięcia?\nDyslokacji występuje, gdy ślizga się kości stawów. Na przykład, w górnej części swojej kości ramienia pasuje do stawu na swoim ramieniu. Kiedy zrazy lub wyskoczy z tym wspólnego, masz zwichnięty bark. Można przemieszczać niemal każdy staw w organizmie, w tym kolano, biodro, kostkę lub ramieniu.\nPonieważ przemieszczenie oznacza, że kość nie jest już tam, gdzie powinien być, należy traktować go jako wyjątkowego i skonsultować się z lekarzem jak najszybciej. Nieleczone zwichnięcie może spowodować uszkodzenie więzadeł, nerwów, naczyń krwionośnych.\nCo powoduje zwichnięcia?\nDyslokacje zazwyczaj wynikają gdy wspólna przeżywa nieoczekiwany lub niesymetryczny wpływ. Może się to zdarzyć, jeśli spadnie lub wystąpić ostre uderzenie na obszarze zagrożonym. Po wspólnych zakłócają, to bardziej prawdopodobne, aby ponownie przemieszczać się w przyszłości.\nKto jest zagrożony zwichnięcia?\nKażdy może zdezorganizować skręta jeśli upadną albo doświadczyć innego rodzaju traumy. Jednak osoby starsze mają tendencję do wyższego ryzyka, zwłaszcza jeśli brakuje im mobilności lub są mniej zdolne do zapobiegania upadkom.\nDzieci mogą być również na większe ryzyko zwichnięć, jeśli są bez nadzoru lub grać w obszarze, który nie został childproofed. Ci, którzy praktykują niebezpieczne zachowanie podczas aktywności fizycznej narażają się na większe ryzyko wypadków, takich jak zwichnięcia.\nW większości scenariuszy, będziesz być w stanie łatwo zobaczyć zwichnięcia. Obszar ten może być spuchnięte lub szukać posiniaczona. Można zauważyć, że obszar ten jest czerwony lub odbarwić. Może też mieć dziwny kształt lub być odkształcone w wyniku dyslokacji.\nNiektóre z innych objawów związanych z zwichnięty stawów obejmują:\nJak jest to zwichnięcia zdiagnozowano?\nTo może być trudne do ustalenia, czy kość jest złamana lub zwichnięcia doszło. należy udać się do izby przyjęć, tak szybko jak to możliwe.\nLekarz zbada obszaru. On będzie sprawdzenie krążenie w okolicy, deformacji i czy skóra jest zepsuty. Jeśli lekarz uważa, że masz złamane kości lub zwichnięcia, będzie zamówić rentgenowskiej. Przy okazji, może być wymagany specjalny obrazowania, takie jak MRI. Te narzędzia obrazowania pozwolą lekarzowi, aby zobaczyć dokładnie, co się dzieje w stawie lub kości zaangażowanych.\nJak jest to zwichnięcia leczyć?\nWybór lekarza leczenia zależy od rodzaju wspólne ty przemieszczone. Może również zależeć od ciężkości swojej dyslokacji. Zgodnie z Johns Hopkins University , początkowe leczenie dla każdej dyslokacji polega Ryż: odpoczynek, Lód, kompresja i elewacji. W niektórych przypadkach, zwichnięty stawów może wrócić na swoje miejsce naturalnie po tym zabiegu.\nJeżeli wspólny nie powróci do normalnego naturalnie, lekarz może skorzystać z jednej z następujących metod:\nmanipulacji lub zmianę\nW tej metodzie lekarz manipulować lub zmienić położenie stawu z powrotem na swoje miejsce. Będziesz mieć działanie uspokajające lub usypiające pozostać wygodne, a także w celu umożliwienia mięśnie w pobliżu swojej stawu na relaks, który ułatwia procedurę.\nPo waszych wspólnych wraca na swoje miejsce, lekarz może poprosić nosić temblak, szyny lub oddanych przez kilka tygodni. Zapobiegnie to staw z ruchu i pozwalają obszar całkowicie wyleczyć. Długość czasu wasze wspólne musi być nieruchome będą się różnić w zależności od stawów i ciężkości urazu.\nWiększość ból powinien odejść po wspólnych wraca na swoje miejsce. Jednakże, lekarz może przepisać przeciwbólowy ból lub leki zwiotczające mięśnie jeśli nadal czuje ból.\nTrzeba będzie tylko wtedy, gdy operacja zwichnięcia uszkodzone nerwy i naczynia krwionośne, lub jeśli lekarz nie jest w stanie powrócić kości do swojego normalnego położenia. Operacja może być konieczne także dla tych, którzy często przemieszczać same stawy, takie jak ramiona. Aby zapobiec ponowna dyslokacja, może być konieczne do rekonstrukcji stawu i naprawy uszkodzonych struktur. Przy okazji, wspólna musi zostać zastąpiony, takich jak wymiana stawu biodrowego.\nRehabilitacja rozpoczyna się po lekarz prawidłowo pozycjonuje lub manipuluje staw w prawidłowej pozycji i usuwa procy lub szyny (jeśli potrzebne jedno). Ty i Twój lekarz opracowania planu naprawczego, który pracuje dla Ciebie. Celem rehabilitacji jest stopniowo zwiększać siłę stawu i przywrócić jego zakres ruchu. Pamiętaj, że ważne jest, aby iść powoli, więc nie reinjure się przed odzyskanie jest kompletna.\nJak mogę zapobiec zwichnięcia?\nMożna zapobiec zwichnięcia jeśli praktyka bezpiecznego zachowania. Ogólne wskazówki, aby zapobiec przemieszczeń obejmują:\nStosować poręcze idąc w górę iw dół schodów.\nZachowaj apteczkę w okolicy.\nUżywać antypoślizgowej maty w wilgotnych pomieszczeniach, takich jak łazienki.\nPrzesuń przewody elektryczne z podłogi.\nUnikaj korzystania z chodników rzut.\nAby uniemożliwić dzieciom ewentualnych przemieszczeń, należy rozważyć następujące ćwiczenia:\nUczyć dzieci bezpiecznych zachowań.\nObserwować i nadzorować dzieci, ile potrzeba.\nUpewnij się, że Twój dom jest bezpieczny i przed dziećmi.\nUmieścić bramy na klatkach schodowych, aby zapobiec upadkom.\nJeśli jesteś dorosły i chcesz chronić siebie od dyslokacji, należy:\npodczas wykonywania ćwiczeń fizycznych, takich jak sporty nosić odzież ochronną lub ubranie.\nUsuń rzucać dywany z podłogi, lub zastąpić je dywany antypoślizgowa.\nUnikać stojących na niestabilnych elementów, takich jak krzesła.\nJaka jest długoterminowa Outlook?\nKażde przemieszczenie ma swój niepowtarzalny czas gojenia. Większość ludzi doświadcza pełnego odzyskania w kilka tygodni. Dla niektórych stawów, takich jak biodra, pełne odzyskanie może trwać kilka miesięcy lub lat i może wymagać dodatkowych zabiegów.\nJeśli zwichnięcie otrzymała natychmiastowego leczenia, są szanse, że nie pogorszy się w stałą kontuzji. Jednak ważne jest, aby pamiętać, że obszar będzie słaby i jest bardziej prawdopodobne, aby przemieszczać się w przyszłości.\nCzas gojenia będzie też dłużej, jeśli naczynia krwionośne i nerwy zostały uszkodzone w dyslokacji. Przy okazji, naczynia krwionośne, które dostarczają kości są trwale uszkodzone.\nJeżeli przemieszczenie jest ciężka i nie jest traktowana w czasie, mogą być stałe, takie jak problemy uporczywego bólu lub śmierci komórki części kości w okolicy stawu.\nTagi: dyslokacje, urazy, Zdrowie,


Profil publiczny Paweł Faron\nStartowałem w Red Bull X-Alps po raz 3 i tym razem udało mi się dotrzeć do celu, Jestem pierwszym Polakiem który tego dokonał, i jednym z 30 pilotów na swiecie którzy dotarli, we wszystkich edycjach do celu. Zrealizowałem marzenie, Oczywiście miałem ciężkie chwile, ale jakos dałem sobie radę, i co najważniejsze ukończyłem zawody w całości. Ogromnie dziekuję za wsparcie. Przepraszam że nie dawałem znaku tak długo, ale miałem ogromne zaległości w firmie, w rodzinie i w ogóle, w miedzy czasie oczywiście było trochę dni lotnych, które chciałem wykorzystać. Wróciłem już co codzienności i zabieram się za realizowanie nagród.


Uchwała nr LV/338/2014 Rady Gminy Prostki z dnia 30 września 2014r. w sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami gminy Prostki - Tekst pierwotny - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nUchwała nr LV/338/2014 Rady Gminy Prostki\nw sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami gminy Prostki\nNa podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U.2013.594 j.t. z późn. zm.) Rada Gminy Prostki uchwala co następuje:\n§ 1. Określa się zasady i tryb przeprowadzenia konsultacji społecznych z mieszkańcami w przypadkach przewidzianych ustawami oraz innych przypadkach ważnych dla wspólnoty samorządowej gminy Prostki, w brzmieniu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały\n§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy Prostki.\n§ 3. Traci moc uchwała Nr XIX/90/03 Rady Gminy Prostki z dnia 30 grudnia 2003r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami Gminy Prostki.\nZałącznik Nr 1 do Uchwały Nr LV/338/2014\nZasady i tryb przeprowadzania konsultacji społecznych z mieszkańcami gminy Prostki\n§ 1. 1. W konsultacjach mogą brać udział wszyscy pełnoletni mieszkańcy gminy Prostki z wyjątkiem, gdy przepisy ustaw stanowią inaczej.\n2. Konsultacje przeprowadza się:\na) w przypadku, gdy wymagają tego przepisy ustaw;\nb) z inicjatywy Wójta;\nc) z inicjatywy Rady Gminy;\nd) na wniosek min 10% mieszkańców posiadających czynne prawo wyborcze do organów samorządowych, zamieszkujących obszar objęty przedmiotem konsultacji;\ne) na wniosek co najmniej jednej organizacji pozarządowej lub podmiotu wymienionego w art. 3 ust.3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. (Dz.U.2014.1118 j.t. z późn. zm.)\n3. Wniosek o ogłoszenie konsultacji społecznych złożony z inicjatywy Rady Gminy lub mieszkańców lub organizacji pozarządowych i podmiotów wymienionych w art. 3 ust.3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, powinien zawierać opis przedmiotu konsultacji, sposoby konsultacji oraz uzasadnienie przeprowadzenia konsultacji społecznych.\n4. W przypadku wniosku mieszkańców należy wskazać osobę reprezentującą wnioskodawców, jej dane kontaktowe oraz wykaz osób popierających wniosek zawierający imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL oraz własnoręczny podpis.\n5. W przypadku wniosku organizacji i podmiotów należy wskazać organizację reprezentującą wnioskodawców i osobę do kontaktu wraz z danymi kontaktowymi oraz wykaz organizacji i podmiotów popierających wniosek zawierający nazwę, siedzibę, dane kontaktowe, imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz ich własnoręczne podpisy.\n6. Wniosek o ogłoszenie konsultacji społecznych Wójt rozpatruje w terminie 30 dni kalendarzowych od daty jego wpłynięcia, informując wnioskodawcę o sposobie jego rozpatrzenia wraz z uzasadnieniem.\n8. Konsultacje są prowadzone w sposób planowy i udokumentowany.\n§ 2. 1. Konsultacje przeprowadza się w sposób bezpośredni lub/i pośredni\n2. Bezpośrednie sposoby konsultacji to:\na) przekazanie opinii podczas otwartego spotkania konsultacyjnego;\nb) przekazanie opinii na specjalnie zwołanym zebraniu wiejskim;\nc) aktywizujące metody wypracowania opinii i rekomendacji z mieszkańcami wykorzystujące opisane polskie i zagraniczne formy, narzędzia, techniki, metody partycypacji obywatelskiej, w tym m.in. warsztat projektowy, warsztat przyszłościowy, kawiarnia obywatelska, narada obywatelska, ocena partycypacyjna, otwarta przestrzeń, sąd obywatelski, wywiad grupowy, spacer badawczy.\n3. Pośrednie sposoby konsultacji to:\na) przekazanie Wójtowi pocztą tradycyjną wypełnionego i podpisanego formularza konsultacyjnego z opinią do projektu w okresie trwania konsultacji;\nb) przekazanie opinii przy pomocy narządzi teleinformatycznych (np. podstrona do konsultacji na portalu informacyjnym, ankieta internetowa, sondaż internetowy, e-mail itp. stosowane aktualnie przez Wójta) w okresie trwania konsultacji.\n4. Możliwe jest łączenie kilku sposobów konsultacji, o których mowa w ust. 2 i 3\n5. Wzór formularza konsultacyjnego stanowi załącznik do załącznika nr 1 do niniejszej uchwały.\n§ 3. 1. Konsultacje są każdorazowo ogłaszane przez Wójta w formie zarządzenia.\n2. Zarządzenie o ogłoszeniu konsultacji zawiera w szczególności:\nb) bezpośrednie i pośrednie sposoby konsultacji;\nc) termin rozpoczęcia i zakończenia konsultacji;\nd) zasięg terytorialny konsultacji;\ne) uprawnione do udziału w konsultacjach osoby;\nf) nazwę komórki organizacyjnej oraz imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za przeprowadzenie konsultacji;\ng) dołączony projekt konsultowanego dokumentu lub/i określenie miejsca jego publikacji;\nh) wzór formularza konsultacyjnego.\n3. Ogłoszenie o konsultacjach Wójt podaje do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie:\na) na stronie internetowej gminy;\nb) na tablicy informacyjnej w budynku Urzędu Gminy.\n4. Konsultacje nie mogą trwać krócej niż 7 dni roboczych.\n5. Z konsultacji społecznych sporządzony jest raport zawierający w szczególności:\na) wykaz zgłoszonych opinii;\nb) uzasadnienie przyjęcia bądź odrzucenia zgłoszonych opinii.\n6. Raport z przeprowadzonych konsultacji społecznych przekazywany jest Radzie Gminy oraz podawany jest do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy informacyjnej Urzędu Gminy.\n§ 4. 1. Konsultacje są ważne bez względu na liczbę osób biorących w nich udział.\n2. Wynik konsultacji nie jest wiążący dla Wójta i Rady Gminy.\ndo załącznika nr 1 do Uchwały Nr LV/339/2014\nNazwa podmiotu zgłaszającego uwagę, opinię, propozycję (wpis lub pieczątka podmiotu) lub imię i nazwisko osoby fizycznej\nDane teleadresowe podmiotu (adres korespondencyjny, tel., e-mail) lub adres zamieszkania osoby fizycznej\nOsoba do kontaktu w sprawie konsultacji (imię i nazwisko, tel., e-mail)\nPaństwa uwagi, opinie, wnioski, rekomendacje:\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych na potrzeby realizacji procesu konsultacji społecznych\nCzytelny podpis(y) upoważnionej(ych) osoby(ób) do reprezentacji podmiotu (wpis: imię i nazwisko, funkcja lub pieczątka imienna i podpis)\nDziękujemy za zgłoszenie uwag, opinii i propozycji!


Wiesław Krajewski | Radio RDN\nWiesław Krajewski: – Moment ogłoszenia kandydatów w wyborach to strategia [WIDEO]\n– Moment ogłoszenia kandydatów w wyborach jest strategicznym założeniem każdej kampanii – powiedział w programie Słowo za słowo, poseł Prawa i Sprawiedliwości Wiesław Krajewski. Odniósł się on w tej sposób do serii spotkań przedwyborczych tej partii zorganizowanych z udziałem pełnomocników we wszystkich powiatach regionu. Jego zdaniem konkretyzują się rozmowy w sprawie wyłonienia poszczególnych osób, które powalczą w przyszłym roku w jesiennych wyborach samorządowych. – Ale trzeba to zrobić w odpowiednim momencie, nie za szybko…\nKategoria RDN Małopolska\tTag Tarnów, Wiesław Krajewski, wybory na prezydenta\nWiesław Krajewski: Odmowa dofinansowania remontu hali Jaskółka nie była decyzją polityczną [WIDEO]\nOdmowa przyznania dofinansowania na przebudowę hali Jaskółka nie była decyzją polityczną – przekonywał w RDN Małopolska poseł PiS Wiesław Krajewski. Był gościem programu Słowo za słowo. Parlamentarzysta twierdzi, że po informacji, która obiegła Tarnów, że nie ma jednak wsparcia ministerialnego na ten cel, osobiście interweniował w resorcie sportu. Wiesław Krajewski uważa, że założenie władz miasta o wielomilionowym dofinansowaniu bez gwarancji otrzymania pieniędzy było nieodpowiedzialne. – Ja rzadko gram w toto lotka, ale znam wielu…\nKategoria RDN Małopolska\tTag dofinansowanie, Hala Jaskółka, PIS, Tarnów, Wiesław Krajewski\nTarnów: PiS będzie miał własnego kandydata na prezydenta miasta [WIDEO]\nPiS ma przedstawić swojego kandydata szerokiemu elektoratowi na prezydenta Tarnowa, a nie kandydata zjednoczonej prawicy. Takie zapowiedzi padły z ust posła PiS – Wiesława Krajewskiego w porannym programie Słowo za Słowo Radia RDN Małopolska. – Prawo i Sprawiedliwość w swoich szeregach ma odpowiedniego kandydata i przedstawi go w odpowiednim momencie. Będziemy oczywiście bardzo zadowoleni, jeśli wszystkie środowiska patriotyczne prawicowe będą wspierać tego kandydata. Natomiast, oczywiście, pan Grzegorz Kądzielawski może również zabiegać o to, żeby…\nKategoria RDN Małopolska, Wiadomość dnia\tTag PIS, prezydent, Tarnów, Wiesław Krajewski\nTarnów: Włodzimierz Bernacki szefem okręgu PiS w regionie?\nDziałacze tego ugrupowania przygotowują się do niedzielnych wyborów nowego zarządu partii. – Prezes Jarosław Kaczyński rekomendował do tej funkcji właśnie Włodzimierza Bernackiego – przyznał w porannym programie Słowo za słowo, poseł PiS Wiesław Krajewski. – Kandydatura prof. Bernackiego jest bardzo dobra i od niedzieli PiS będzie miało nowego prezesa, dobrze wynkcjonującego – dodaje. Przed nowym szefem okręgu poważne wyzwanie związane z wyłonieniem kandydata i przygotowaniem wyborów samorządowych za dwa lata. Poseł Krajewski zapytany, czy…\nKategoria RDN Małopolska, Wiadomość dnia\tTag Edward Czesak, prezes, Tarnów, Wiesław Krajewski, Włodzimierz Bernacki, wybory, zarząd okręgu


2018-01-08, Autor: Shoper\nSaaS vs Open source – pojedynek #2\n2017-07-24, Autor: Shoper\nPrestaShop może i jest prosty w obsłudze, ale przysparza trudności – mówi jeden z e-przedsiębiorców, który zdecydował się pożegnać z rozwiązaniem typu open source.\nSaaS vs Open source – pojedynek #1\n2017-07-10, Autor: Shoper\nKtóry rodzaj oprogramowania dla e-biznesu jest lepszy? „Darmowy” open source czy SaaS, sprzedawany w formie usługi? Próbujemy odpowiedzieć na to pytanie z pomocą sklepu Profilactica.pl.\n2017-02-06, Autor: Shoper\nSaaS czy licencja samodzielna? Wybierz to dobrze\n2016-09-13, Autor: Karolina\nSklep internetowy można prowadzić w oparciu o oprogramowanie udostępnione na wynajem lub na własność. Podpowiadamy, z którego modelu będziesz najbardziej zadowolony.\nDlaczego SaaS dla sklepu internetowego?\n2014-07-21, Autor: Karolina\nIle razy zastanawiałeś się nad prowadzeniem sklepu internetowego? Ile już razy próbowałeś rozszyfrować te wszystkie hasła, sformułowania brzmiące niczym zaklęcia? Ile razy rezygnowałeś – bo dochodziłeś do wniosku, że nie podołasz skoro nie rozumiesz pojęć, jakimi operują tzw. branżowcy a samo czytanie wstępnych informacji o tym, co niezbędne zajęło ci tak dużo czasu, że minął kolejny miesiąc…?\nPewnie już wiesz jakie są rodzaje oprogramowania, coś tam wiesz o serwerach, potrzebnym sprzęcie no i kosztach. Nadal jednak nie wiesz co wybrać, czym się kierować, co jest ważne…\nJeśli jesteś zwykłym Kowalskim, nie masz specjalistycznej wiedzy, nie masz też dużych środków finansowych i zespołu ludzi, czasu też niezbyt dużo rozwiązaniem dla Ciebie jest oprogramowanie sklepu internetowego w modelu SaaS.


Recenzja: Rany kamieni - Simon Beckett\nRany kamieni – Simon Beckett\nNie zazdroszczę twórcom thrillerów i książek sensacyjnych, nie mają oni raczej lekkiego życia. Stworzenie bowiem czegoś co jeszcze będzie w stanie zrobić wrażenie na fanach dreszczowców jest aktualnie nie lada wyzwaniem, gdyż są oni do tego stopnia przyzwyczajeni do tajemniczych historii z morderstwami i krwią w tle, że zaskoczenie ich wymaga ponadprzeciętnej wyobraźni i kreatywności. Zdaje się, że literatura do tej pory dostarczyła światu pełen kalejdoskop psychopatów, rodzajów tortur i śmierci, a mimo to co chwilę pojawia się dzieło, które potrafi wprowadzić w stan szoku.\nSimon Beckett w swoich książkach dotychczas wywoływał dreszcze głównie za sprawą realistycznych opisów martwych ciał w stanie rozkładu, które bada niepozorny antropolog David Hunter. Tą postacią wprowadził nieco świeżości do gatunku. Bo ileż można czytać o nieskazitelnych, bohaterskich policjantach czy detektywach? Żeby nie było, Hunter jest oczywiście nieprzeciętnie inteligentny i przystojny, ale jakby nie patrzeć, Beckett swoim pomysłem wypełnił lukę, a świat czytelniczy mu to wynagrodził miejscem w czołówce na listach bestsellerów.\nPowiem szczerze, że z Panem Beckettem do tej pory miałam okazję zapoznać się tylko raz przy okazji jego debiutu z „Chemią śmierci”. Co prawda totalnym nowicjuszem w pisaniu powieści wówczas już nie był, ale to była pierwsza książka, którą przebił się do większego literackiego świata. Wtedy na wstępie zafascynował mnie swoją skwapliwością w opisach zwłok, które wyróżniały się wśród innych stricte naukowym spojrzeniem. I chociaż sama fabuła nie rzuciła mnie na kolana oryginalnością, to jednak książka miała w sobie to „coś”, co sprawiło, że pochłonęłam ją w kilka godzin.\nDo tej pory Beckett trzymał się schematu opartego na przeżyciach Davida Huntera, a opisywane historie bazowały głównie na motywie śmierci. W tej konwencji utrzymane są jego wszystkie dotychczasowe powieści. Wiadomo jednak, że każdy pomysł, jak bardzo by nie był dobry, kiedyś w końcu straci na świeżości. Przeczuwając chyba moment, w którym Hunter ze swoimi trupami w końcu przeje się publiczności, Beckett postanowił zaryzykować totalnie inną formę thrillera. W „Ranach kamieni” nie ma już więc antropologa ani martwych ciał, nie uświadczymy tu także scenerii dotychczasowych historii, czyli skąpanych w deszczu ponurych mokradeł. Autor tym razem przenosi nas na zalaną słońcem francuską prowincję, gdzie w drgającym upalnym powietrzu współtowarzyszymy w ucieczce młodemu mężczyźnie.\nTajemniczość, to słowo klucz tej powieści. Jej mgiełkę odczuwa się już od pierwszych stron książki. Beckett nie mówi nam nic. Ani skąd i przed czym ucieka młodzieniec ani dokąd zmierza. Przez dłuższy czas nie jest nam nawet dane poznać jego imię. I gdy wydaje się, że będziemy przez całą historię wraz za nim tak podążać bez celu po pustkowiu nagrzanym słońcem i mamy ogromną ochotę książkę odłożyć i wrócić do niej, gdy już naprawdę wyczerpią nam się wszelkie inne pomysły na spędzanie czasu, ów mężczyzna gnany paniką wpada w sidła zastawione w lesie, a na scenę wkraczają kolejni bohaterowie. I dopiero wtedy robi się dziwnie…\nSean, tak bowiem uciekinier się nazywa, trafia na farmę właściciela zasadzki, nie będąc do końca pewnym czy znalazł schronienie przez swoimi problemami czy wpadł w jeszcze większe tarapaty. Klimat panujący bowiem w tym domostwie jest, delikatnie mówiąc, osobliwy. Atmosfera przypomina tą z powieści grozy z XIX wieku. Niby nic złego się nie dzieje, ale podskórnie wiadomo, że coś jest nie w porządku, a gęsiej skórki dostaje się od samych domysłów. W międzyczasie w retrospektywie Beckett ukazuje wydarzenia, które doprowadziły Seana do tak skrajnego ruchu jak ucieczka za kanał La Manche. Tu pojawia się nieco lżejszy, obyczajowy motyw z Londynem w tle, okraszony kryminalnym wątkiem. Dzięki temu zabiegowi całość nie jest monotonna, a miałaby do tego predyspozycje gdyby autor zdecydował się umieścić całość opowieści tylko w scenerii francuskiego pustkowia.\nWydawać by się mogło, że wątki na których bazuje autor nie są jakoś specjalnie odkrywcze i oryginale, jednakże całość jest tak świetnie posklejana, że czytając ma się nieodparte wrażenie oglądania dobrego filmu. Do tego Beckett nie poprzestaje na zwykłej opowieści grozy. Jego historia ma drugie dno, psychologiczną strefę, dzięki czemu książka równie dobrze mogłaby się znaleźć na półce z tabliczką „dramaty”. Jakby tego było mało, kreacja postaci jest wyważona niemal z aptekarską dokładnością. Bohaterowie pomimo psychodelicznych cech nie wpisują się ani trochę w kanon bohaterów – psychopatów, a mimo to niejednego z nich biją na głowę swoją wyrazistością i całokształtem.\nJedyne co może początkowo irytować to intensywnie pierwszoosobowa narracja, a dokładniej nagromadzenie w niej czasowników, którymi rozpoczęte jest niemal każde zdanie. Jednakże styl ten wprowadza w pewien rytm, który potem nieświadomie porywa i nagle okazuje się, że połowę książki mamy już za sobą. To właśnie narracja jest tym „czymś”, co i „Chemię śmierci”, i „Rany kamieni”, i pewnie wszystkie inne książki Simona Becketta czyni lekkimi, mimo ciężkiego charakteru powieści. Tak jak w debiucie nie było to do końca widoczne, tak w najnowszej książce jest bezsprzecznym atutem. Zatem progres, Panie Beckett.\nZ tego wszystkiego wysuwa się jeden wniosek – aby stworzyć dobry thriller nie trzeba silić się na pisanie historii, które będą jeszcze potworniejsze, jeszcze obrzydliwsze i jeszcze bardziej ociekające krwią niż wszystkie dotychczasowe. Żeby zaciekawić i zaskoczyć czytelnika można bowiem pójść zupełnie inną drogą, nawet wprost przeciwną. Jednak, aby w pełni sprostać takiemu wyzwaniu należy posiadać talent i, co ważniejsze, warsztat. A Pan Beckett bez wątpienia posiada i jedno, i drugie.\nTagirecenzjaSimon BeckettSimon Beckett książki\nNowa seria od Simona Becketta – znamy szczegóły!