"Miłość zaczyna się wtedy, kiedy szczęście drugiej osoby staje się ważniejsze niż twoje".: 013 ROZDZIAŁ: Porwanie\n013 ROZDZIAŁ: Porwanie\nPowoli otwierałam oczy, choć robiłam to bardzo mozolnie. Powieki same opadały, a ja nie mogłam nic zrobić. Głowę miałam zwieszoną, a na rękach i nogach, czułam wżynające się w ciało sznurki. Siedziałam na krześle, do którego prawdopodobnie zostałam przywiązana. Usta miałam zawiązane chustką. Kosmyki blond włosów opadały mi na oczy. W marynarce czułam różdżkę. Próbowałam uwolnić się z więzów. Wierciłam się i kręciłam, mając nadzieje, że jakoś mi to pomoże. Wreszcie zwyciężyłam z zamykającymi się oczami. Podniosłam głowę do góry i obejrzałam wokoło. Wyglądało na to, jakbym była w jakiejś rzeźni. Szary, ponury korytarz ciągnął się dotąd, gdzie sięgał mój wzrok. Gdzieniegdzie były głębokie dziury, a po bokach znajdowały się koryta, gdzie dawało się pokarm dla świń. Były również wyjścia dla wiejskich zwierząt i małe okienka, przez które docierały poranne promienie słoneczne. Jęknęłam. Nie wiedziałam gdzie jestem, grube liny wżynały mi się ciało, a chusta na ustach była tak mocno zawiązana, że gdy wydałam z siebie jakiś dźwięk, strasznie bolały mnie wargi. Znów zaczęłam się wiercić, a stare krzesło, prawie spadło do tyłu.\n- No proszę, proszę. Śliczna już się obudziła – usłyszałam męski, głęboki, szorstki głos. Spojrzałam przez siebie i zauważyłam umięśnionego, postawnego mężczyznę. Był ogolony na łyso, a czarny podkoszulek na ramiączkach, opinał się na jego umięśnionym ciele. Wcale nie był przystojny, a jego wygląd wskazywał, że mógłby mieć trzydzieści lat. Zerwał mi chustę z ust.\n- Co? – spytałam patrząc mu prosto w nienaturalnie żółte oczy. – Jesteś doradcą podatkowym? – zaśmiałam się, choć tak naprawdę byłam przerażona, lecz nie chciałam tego okazać. – Dość niecodzienny sposób załatwiana sobie klientów, nie sądzisz?\n- Zebrało ci się na żarty, tak? – spytał wściekły podchodząc do mnie i klękając, tak, że nasze twarze były na równej wysokości, po czym uderzył mnie mocno w policzek pozostawiając czerwony ślad. Bolało. Co ja gadam, cholernie piekło, ale nie dałam tego po sobie poznać.\n- A żebyś wiedział – odpowiedziałam zadowolona z uśmiechem, choć wcale nie było to odpowiednie, biorąc pod uwagę, w jakiej sytuacji się znalazłam, poza tym, moje serce biło o wiele szybciej niż powinno.\n- Kto by pomyślał, że możesz być taka wesoła w chwili, gdy ja tak okropnie pragnę, wyrządzić ci krzywdę – uśmiech z mojej twarzy znikł, lecz dumnie podniosłam głowę do góry. Mężczyzna sięgnął swoją dużą dłonią do kieszeni spranych, krótkich dżinsów i wyciągnął z niej długą, nieco wygiętą różdżkę, po czym poprzewracał ją w palcach.\n- A więc jesteś czarodziejem… A spodziewałam się, że nieudolnym dostawcą pizzy – zakpiłam, choć wiedziałam, że takie żarty są nie na miejscu. Po prostu chciałam poprawić sobie humor. Popatrzyłam na jego przedramię myśląc, że to śmierciożerca, jednak myliłam się. Nie miał wypalonego mrocznego znaku. Potem przeniosłam wzrok na jego czerwoną ze złości twarz.\n- Na początku trochę łagodniej – oznajmił a z jego twarzy nie znikał okrutny uśmieszek. – Crucio – powiedział, a moje plecy wygięły się w lekko. Czułam jakby tysiące igieł wbijało się w moje ciało, właściwie może nie igieł, a drzazg. Wcale nie było to silne zaklęcie. Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, jakimi Cruciatusami dostawałam podczas pierwszej wojny, było to niczym.\n- Czego chcesz? Dlaczego do robisz? – spytałam zastanawiając się jaki był powód jego nienawiści do mnie.\n- Dlaczego chcę cię torturować, a później zabić? – spytał z leniwym uśmieszkiem. – Nazywam się Marcus Isaac. Mówi ci coś te nazwisko? – spytał, a ja pokręciłam przecząco głową śmiesznie marszcząc nos.\n- Nie, raczej nie. Przykro mi – oznajmiłam z ironicznym uśmiechem na ustach, a mężczyzna podszedł do krzesła, oparł się o nie i patrzył na mnie uważnie rozeźlony.\n- To sobie przypomni! Piąty czerwca, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty czwarty. Pamiętasz tą misje? – kropelki jego śliny znajdowały się na mojej twarzy, a ja marszczyłam nos z obrzydzenia. – Jestem mężem Marii. Byłem… jej mężem – rzekł i odszedł od krzesła opuszczając smutno wzrok.\n- Mężem Marii Isaac? – spytałam. Teraz kojarzyłam to nazwisko.\n- Tak. Maria była dobrą kobietą – rzekł tak cicho, że ledwo go słyszałam.\n- Była śmierciożerczynią! – krzyknęłam, a on znowu podbiegł do mnie.\n- To nie był powód, aby ją zabijać! – w jego oczach pojawiły się łzy. Te słowa wstrząsnęły mną dogłębnie. Było mi szkoda tego człowieka, to prawda.\n- To nie ja ją zabiłam! – wykrzyknęłam, a liny coraz bardziej zaczęły mi przeszkadzać.\n- Ale w pewnym sensie się do tego przyczyniłaś! – oskarżył mnie. – Pamiętasz jak to było? – jego oczy napełniły się krwią. Widać było w nich żyłki, a ręce miał zaciśnięte. – Może ci przypomnę? Maria zawsze była dobrą kobietą. Kochałem ją, mimo tego kim była, lecz gdy podobno Czarny Pan powrócił, zwariowała. Chciała go pomścić i czcić jego imię, wiesz w jaki sposób? – popatrzył na mnie wyłupiastymi oczami. – Zabijając. Tak, odebrała życie kilku pracownikom Ministerstwa, lecz Prorok milczał o tej sprawie na nakaz Knota. Aurorzy zajęli się sprawą. Znaleźliście jej kryjówkę. To – wskazał ręką dookoła – była jej baza. Pamiętasz? – kiwnęłam głową. – Łowcy czarnoksiężników wpadli tu najszybciej jak umieli, gdy tylko ty i ta z różowymi włosami – tu miał na myśli Tonks – znaleźliście to miejsce. Ale nie to jest powodem dlaczego chce cię zabić. Gdy już tu dotarliście, kilku aurorów walczyło z ludźmi, którzy byli pod działaniem Imperiusa, którego rzuciła na nich Maria. Ty i Alastor Moody również. Ja przyglądałem się wszystkiemu z boku, bo Maria związała mnie, abym nie wtrącał się w jej sprawy – prychnął. - Wiesz z kim toczyła bój Maria? Z tą śmieszną różową panienką. Ty zauważyłaś, że mała przegrywa. Moja żona rzuciła w nią silnym Cruciatusem. Różowa nie mogła się podnieść. Wiła się z bólu, a Maria stałą z triumfalnym uśmiechem nad nią. Ty nie czekając na nic, rzuciłaś gdzieś w kąt swoją walkę i odrzuciłaś Marię od młodej. Walczyłyście. Dwie na jedną, lecz Maria znowu przycisnęła sztylet do gardła tej dziewczyny. Zagroziła, że jeśli wykonasz choć jeden ruch, to ją zabije. Stałaś z różdżką w ręku w ogóle nic nie robiąc. Moody zauważył tę scenę i nie mając innego wyboru – tu prychnął – po prostu ją zabił.\nSpuściłam wzrok. Pamiętałam ten dzień. To były pierwsze chwile pracy Nimfadory, a także i moje po wieloletniej przerwie, gdyż już kiedyś byłam aurorem. Dwa dni później przejęłam opiekę nad Harrym. Miałam wyrzuty sumienia z tego, że kobieta zginęła, ale sama zabijała. Alastor nie miał innego wyjścia, a był taki sprytny, że zdołał trafić tylko w żonę Marcusa. Od tamtego dnia, ja i Tonks, zaprzyjaźniłyśmy się.\n- Więc teraz ty poniesiesz za to karę. Gdybyś się nie wtrąciła, Maria zabiłaby małą i co najwyżej poszłaby siedzieć – powiedział z miną pełną pogardy. – Zginiesz w tym samym miejscu co ona!!! – wykrzyczał. – Crucio!!! Crucio!!! Crucio!!!Sectumsempra!!! – pewnie znał to zaklęcie od żony, która bądź co bądź, „pracowała” z człowiekiem, który je wymyślił.\nTeraz zaklęcia były okropnie silne. Z moich oczu popłynęły łzy, plecy wygięły się w łuk, a ja czułam jakby tysiące igieł, a może nawet i milion, wbijało mi się w ciało, w serce. Kolejne zaklęcia były jeszcze silniejsze, na dodatek liny coraz mocniej się wżynały. Słone krople płynęły po moich policzkach. Nienawidziłam tego uczucia. Nie, nie o ból tu chodziło, ale o bezsilność. Różdżki nie mogłam wyciągnąć, nie miałam się jak bronić. Pragnęłam tylko by te okropne męki się skończyły, jednak nie chciałam umierać. Nie mogłam zostawić Harry’ego. Z oczu mężczyzny także płynęły łzy. Ale prawdopodobnie tęsknoty za żoną i złości na mnie.\n- Na razie wystarczy – powiedział, a słonie krople, przestały płynąć mu po policzkach. Wziął stare, spróchniałe krzesło spod ściany i usiadł na nim okrakiem naprzeciwko mnie. Jego wzrok powędrował na rozległe i głębokie rany. – Były dość silne, prawda? – spytał miękko, choć nie był zadowolony. – Możesz się zdziwić, ale jestem dobry. Naprawdę. Stałem po stronie dobra podczas pierwszej wojny, lecz zadawanie tobie bólu jest po prostu wymagane. Nie czuje się z tym dobrze, ale musze pomścić Marię.\n- Jak dostałeś się do Ministerstwa? Przecież nie można się deportować – zauważyłam.\n- Skrzat – odpowiedział obojętnie.\n- Mieliście dzieci? – wydukałam ledwo słyszalnie.\n- Mieliśmy… Mamy – spuścił wzrok. – Syna. Nazywa się David. Ma pięć lat.\n- Pewnie go kochasz, prawda? – spytałam.\n- Dziwne, że prowadzę z tobą rozmowę, ale tak. Kocham całym sercem.\n- Ja też mam syna – powiedziałam, a mężczyzna popatrzył na mnie uważnie. – Choć nie jest moim biologicznym dzieckiem, kocham go z całych sił i jest jedną z osób, dla których chcę, żyć, choć to nie ja go urodziłam.\n- Jest adoptowany? – spytał zaciekawiony Marcus marszcząc brwi, a jego oczach zauważyłam nie tylko ciekawość, a także niezdecydowanie.\n- Nie. Ma piętnaście lat i nazywa się Harry Potter – Marcus rozwarł szeroko oczy i rozdziawił buzie, ale szybko się opanował. – Lily i James, to jest jego rodzice, byli dla mnie najważniejszymi ludźmi. Kochałam ich tak bardzo i dalej kocham, że na myśl o ich śmierci, boli mnie serce. Nie ze względu na nich moje uczucia są takie a nie inne względem Harry’ego. Po prostu, pokochałam go jak się urodził. To ja odbierałam poród, razem z moja mamą, która jest uzdrowicielką. Przyznam ci się też, że byłam dziewczyną Syriusza Blacka…\n- Wiem – odpowiedział krótko.\n- Po tym, jak Voldemort zabił Lily i Jamesa, razem z nim poszliśmy do prawdziwego zdrajcy. Petera Pettigrew – popatrzył na mnie jak na szaloną, lecz ja ciągnęłam dalej. – Syriusz chciał go zabić, zemścić się, lecz Peter uprzednio uśmiercił dwunastu mugoli i chciał zabić mnie i Syriusza. Kazał mi uciekać z Anglii, a sam poszedł do Azkabanu. Nie byłam na tyle odważna by wrócić po tym, gdy na świecie znów zapanował pokój. Nie, nie bałam się Petera. Bałam się jak zareaguje Harry, bałam się, że zburzę jego świat. Zebrałam się do kupy i wróciłam, gdy mój chrześniak kończył trzeci rok w Hogwarcie. Od razy złapaliśmy wspólny język, a ja pokochałam go tak bardzo jak tylko matka może kochać swoje dziecko, choć gdy miał roczek także darzyłam go wielkim uczuciem, ale nie aż tak silnym – uśmiechnęłam się pod nosem. – On nie ma nikogo oprócz mnie. Gdy się ukrywałam, był pod opieką siostry Lily. Ukrywali przed nim jego pochodzenie, był wyrzutkiem, niechcianym podopiecznym. Chodził w starych o wiele za dużych ubraniach po swoim kuzynie, dla którego był popychadłem. Nic nie wiedział o sobie, o swojej wyjątkowości. Wmawiano mu, że jego rodzice zginęli w wypadku, a dla wujostwa był służącym. Nie miał normalnego dzieciństwa. Gdy tylko wróciłam, wzięłam go do siebie i zapragnęłam dać mu wszystko czego będzie chciał, a co najważniejsze miłość, szczęście i bezpieczeństwo – w moich oczach pojawiły się łzy. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że Marcus chce mnie zabić, a ja już nigdy więcej nie zobaczę swoich rodziców, Szalonookiego, Weasleyów, Remusa, Nimfadory, Syriusza ani Harry’ego, ani innych bliskich memu sercu. Z mojej piersi mimowolnie wyrwał się szloch.\n- Sam się sobie dziwię, że cię wysłuchałem i że to robię, ale… - odezwał się najciszej jak mógł mężczyzna napinając wszystkie mięśnie. – Ale nie zabiję cię. Masz kogoś dla kogo chcesz żyć. Masz Harry’ego, a on musi mieć ciebie. Więc nie odbiorę ci życia – w moich oczach pojawiła się iskierka nadziei, choć łzy nadal płynęły. – Ale muszę się zemścić – jęknął. – Przyrzekłem to sobie i choć cię już nie nienawidzę, ale mam do ciebie żal, to musze to zrobić. Nie tylko dlatego, że obiecałem to sobie, ale dlatego, że obiecałem do Marii.\n- Czyń swoją powinność – rzekłam teatralnie przez łzy, a z różdżki Marcusa poleciała siatka zaklęć.\n- Crucio!!! Crucio!!! Crucio!!! Sectumsempra!!! Crucio!!!\nZaklęcia były przeokropne. Męka była straszna i niewyobrażalna. Krzyczałam jak oszalała. Czułam jakbym płonęła, jakby ktoś przedziurawił mi wszystkie narządy. Na ciele powstały nowe rany, liny jeszcze bardziej się wżynały. Nie chciałam umierać. Wiedziałam, że mam dla kogo żyć. Dla Harry’ego, Syriusza, rodziców, przyjaciół… W końcu ból osiągnął poziom krytyczny. Tak bardzo cierpiałam, że w końcu, zemdlałam z wycieczenia i bólu.\nSzłam po jakiejś białej pustyni. Wszędzie było pusto, a moje bose stopy muskały jakby chmury. Nie było tu nic, prócz wielkiego głazu, przypominającego górę, choć znacznie mniejszego. Czyżbym była w niebie? Może umarłam… Czułam się jakbym chodziła po chmurach, więc całkiem możliwe, ale co z Harrym, co z Syriuszem i rodzicami? Nie żeby coś, ale oni będą cierpieć. Wiem to. Z moich oczu potoczyły się łzy. Opadłam na kolana i skryłam twarz w dłoniach łkając. Po chwili poczułam dwie dłonie na ramionach.\n- Nie płacz, siostrzyczko. Wiesz, że nie lubię patrzeć jak cierpisz – usłyszałam wesoły, acz zatroskany, tak bardzo znany mi głos, lecz nie odwróciłam się w tamtą stronę.\n- Ja również tego nie lubię. Sama wiesz, że jeśli kocha się kogoś całym sercem, nie można patrzeć jak cierpi i chcę się zrobić wszystko, by ten ktoś był szczęśliwy – odezwał się kobiecy, melodyjny głos, który brzmiał jak echo.\n- To twoje słowa! – poinformował mnie męski głos, a ja natychmiast się odwróciłam ze łzami w oczach.\n- Lily! James – rzuciłam się w ramiona moim ukochanym przyjaciołom.\n- Nie sądziłam, że śmierć jest taka szybka i łatwa – rzekłam do siebie.\n- Ty nie umarłaś, Scar – odezwał się rozbawiony James.\n- Tak – odpowiedziała Lily spokojnie, a ja jęknęłam.\n- Czyli mam rozumieć, że to nie dzieje się naprawdę, tylko w moich wyobrażeniach?\n- Zawsze miałaś dość bujną wyobraźnie i puszczałaś wodzę fantazji, ale czy to znaczy, że nasze spotkanie nie dzieje się naprawdę? Oczywiście, że się dzieje – powiedziała Lily ze śmiechem.\n- Tak bardzo za tobą tęsknie – odezwał się James z wzruszeniem. – Brakuje mi naszych wygłupów, wspólnie śpiewanych piosenek, lania się wodą, bicia na poduszki i spania w wakacje w domu na drzewie – zaśmialiśmy się przypominając różne zabawne sytuacje związane z tymi miejscami zabawami.\n- Albo naszych bitew na poduszki – zaczęła wyliczać rudowłosa kobieta. – Albo i śpiewania, i tańczenia na środku ulicy, obgadywania Jamesa, Syriusza i Remusa… - zaśmiałyśmy się.\n- Ej! A mówiłyście, że gadacie o ubraniach! – oburzył się James.\n- O tym też! – odpowiedziałyśmy równo z uśmiechami.\n- Te wszystkie przygody spędzone w Hogwarcie, wspomnienia z wami są najpiękniejsze – rzekłam.\n- Wiemy – oznajmił jak zawsze szczerze James, a Lily poczochrała go po włosach.\n- Jeśli to dzieje się naprawdę, to co robiliście przez ten cały czas? – spytałam zaciekawiona.\n- Obserwowaliśmy – przyznała zielonooka kobieta.\n- Ciebie, Harry’ego i naszych przyjaciół – dopowiedział mężczyzna w drucianych okularach.\n- Jesteśmy tak dumni z Harry’ego – przyznała moja przyjaciółka. – Jesteśmy tak dumni z ciebie. Z tego co robisz i z tego, że ofiarowałaś mu miłość i ciepło matczynego serca…\n- Ale wiesz, mała… – powiedział James a ja posłałam mu złowrogie spojrzenie, za to jak się do mnie zwraca. – Bylibyśmy jeszcze bardziej dumni, gdybyś znów zaczęła spotykać się z Syriuszem…\n- Przecież się z nim spotykam – rzekłam lekkomyślnie, choć wiedziałam o co chodzi mojemu bratu ciotecznemu.\n- Wiesz co mam na myśli, Scar, ty mała spryciaro! – zaśmiał się James i kroczył ku mnie z przerażającą miną, po czym przerzucił mnie sobie przez ramię. Co dziwne było w pełni materialne. Zaczęłam piszczeć jak mała dziewczynka i walić go rękami po plecach, co spowodowało jeszcze większy wybuch śmiechu Jamesa i Lilki. Czułam się jak za dawnych starych lat…\n- Masz jeszcze tyle siły? – spytałam.\n- Żeby cię podnieść i podokuczać? – odrzekł z niewinnym uśmieszkiem mój brat. – Zawsze – zaczął zabawnie ruszać brwiami, po czym postawił mnie na ziemi i okręcił w kółko mnie i swoją żonę.\nNie wiem ile jeszcze czasu śmialiśmy się i żartowaliśmy. Może z trzy godziny, może z cztery? Ale z pewnością było to takie nierealne, co cudowne.\nCzłonkowie Zakonu wyruszyli szukać Scarlett już godzinę temu. Wszyscy wiedzieli, że coś jest bardzo nie tak. W końcu misja była bardzo ważna dla kobiety. Nie mogła jej tak po prostu olać. Syriusz chodził niespokojnie po kuchni. Jego twarz była paletą emocji. Był przerażony, smutny i zatroskany. Do tego wszystkiego dochodził strach. Bał się. Bał się cholernie, jak nigdy. Rzadko zdarzało mu się tak martwić. Chodził w tą i z powrotem zastanawiając się co mogło stać się Scar. Przecież była silną kobietą. Bardzo silną więc jak to możliwe, że nie było jej tak długo? Przecież dałaby sobie radę nawet z tuzinem śmierciożerców. Kiedyś tak było. Zwyciężyła z dwunastoma sługami Czarnego Pana, zupełnie sama, więc co takiego mogło się stać? Syriusz jęknął cicho, a z oczu potoczyły mu się łzy tęsknoty, troski i bezsilności. Z całej siły kopnął stojące nieopodal dębowe krzesło i usiadł na nim chowając głowę w dłoniach. Po chwili poczuł dotyk ręki na ramieniu. Odwrócił się. Za nim stali bliźniacy, poważni i zatroskani jak nigdy. Po chwili usiedli koło Syriusza. Jeden po lewej stronie, drugi po prawej. Klepnęli równocześnie Syriusza pocieszycielsko w plecy. Fred strzepał niewidzialny pyłek z czerwonej koszulki, takiej samej jaką miał jego brat, tylko w kolorze niebieskim. Obaj martwili się o Scarlett. W końcu była ich przyjaciółką. Tak, właśnie tak mogli ją nazwać. Przez ten cały czas, gdy opiekowała się Harrym zdążyli już ją bardzo dobrze poznać, zwłaszcza dlatego, że razem ze swoim chrześniakiem mieszkała przez chwile w wakacje w Norze, a także dlatego, że gdy młodego Pottera wybrano jako kandydata na Turniej, przyjechała do Hogwartu, zyskała swoją kwaterę i prawie cały rok była w Hogwarcie, w jednym czasie martwiąc się o chrześniaka i pomagają bliźniakom wymyślać kawały i nowe produkty.\n- Nie martw się, Syriuszu – odezwał się jeden wyjątkowo spokojnym głosem.\n- Scarlett jest dzielną kobietą. Poradzi sobie – dopowiedział drugi.\n- Poza tym zbyt bardzo nas wszystkich kocha by nas opuścić – wyraził ponownie swoje zdanie Fred, ten, który mówił pierwszy.\n- Ona naprawdę kocha wszystkich – zaśmiał się George. – Ale przecież byłaby na siebie wściekła, gdyby zostawiła ciebie, Harry’ego i swoich rodziców. Przecież ona jest nam potrzebna. Przynosi szczęście – zakończył, a na twarzy Syriusza pojawił się ledwo zauważalny cień uśmiechu.\nBliźniaki mieli racje. Gdyby Scarlett teraz… Gdyby jej nie było on by sobie nie poradził. Przecież tylko to, że ponownie ją spotka było dla niego siłą przez te wszystkie lata, a Harry u jej boku stał się szczęśliwym dzieckiem i poznał co to matczyna miłość, za to Łapa poznał co to miłość ponad śmierć.\nTrwali w ciszy rozmyślając o tym co dzieje się Scarlett. Po chwili dołączyli do nich także Ron, Hermiona, Ginny i pani Weasley z zatroskanymi wyrazami twarzy. Dla nich wszystkich ta kobieta była bardzo ważna. Tak szybko zawojowała sobie ich serca. Nieprzeniknioną ciszę przerwał huk. Ktoś się teleportował. Po chwili drzwi otwarły się mocno, a wszyscy członkowie dosłownie wpadli do salony na Grimmlaud Place. Wszyscy byli zmachani, lecz szczęśliwi. Po chwili do pomieszczenia wszedł zdenerwowany i zmęczony Alastor. Jego różdżka utrzymywała nosze, na których leżała… Scarlett. Syriusz szybko podniósł się z miejsca podobnie jak pozostali towarzysze. To co zobaczył wstrząsnęło nim dogłębnie. Na ciele Scarlett były otwarte rany. Nie były bardzo głębokie, więc blizny po nich nie zostaną, lecz lała się z nich krew. Twarz kobiety, którą tak bardzo kochał Łapa była umazana ziemią i czerwoną, lepką substancją. Na jej twarzy widniały rany, do których przyklejały się włosy. Oczy miała zamknięte, a powieki sine.\n- Scarlett – tylko tyle dał radę powiedzieć i jak najszybciej znalazł się przy ukochanej trzymając ją za rękę. Jego łzy skapywały na policzki kobiety mieszając się z jej krwią.\n- Szybko, Molly – odezwał się podenerwowany Alastor, jego głos drżał. W końcu ta drobna istotka była dla niego bardzo ważna. Znał ją od małego. – Przyszykuj łóżko.\nPani Weasley nie trzeba było długo powtarzać. Jak najszybciej pobiegła do sypialni, która od początku była przeznaczona dla jej przyjaciółki. Pokoju, który znajdował się pod pokojem Syriusza. Alastor powoli przenosił ciało na noszach, a wszyscy szli za nim. W pierwszym rzędzie Hestia, jej mąż – uzdrowiciel, Alan, Kingsley, Remus i Tonks, która łkała w jego ramię. Nic dziwnego. Jej najlepsza przyjaciółka byłą w opłakanym stanie.\nSyriusz czuwał przy Scarlett cały dzień i całą noc. Był dwunasty sierpnia, to wczoraj członkowie znaleźli jego ukochaną, a ona wcale się nie zbudziła. Zaraz jak zanieśli ją do pokoju pani Weasley i Tonks obmyły kobietę z krwi, a Alan wziął się za leczenie ran. Syriusz zauważył, że jest on fantastycznym uzdrowicielem. Nie tylko on czuwał przy swojej ukochanej. Była także Molly, Tonks, Hestia, Alan, bliźniacy, Remus oraz Hermiona, Ron i Ginny. Raz odwiedził ją też Dumbledore i trudno uwierzyć, ale wpadł także Severus Snape, co spotkało się z nieprzychylnością Syriusza, lecz jego wróg nic sobie z tego nie robił. Ran Scar wyglądały już względnie. Trzeba było poczekać jeszcze poczekać jeden dzień by się zagoiły. Pan Jones użył najlepszych eliksirów i maści. Te drugie co prawda „pożyczył” ze szpitala, a za to eliksiry dostali od Severusa Snape’a. Trudno było w to uwierzyć i nawet Syriusz zapytał się go, dlaczego to robi.\n„ – Czemu to robisz, Snape? Przecież się nienawidzimy! – podniósł się z krzesła i popatrzył wprost na swojego wroga, którego wzrok ciągle wędrował w stronę blondwłosej kobiety.\n- Nie zrobiłem tego dla ciebie, tylko dla niej – odrzekł sucho wskazując głową w stronę Scarlett, mężczyzna o ziemistej cerze”.\nTak właśnie wyjaśnił swoje postępowanie. Scarlett polepszało się fizycznie, lecz psychicznie nie. W ogóle nie reagowała. Nie odbierała bodźców ze świata zewnętrznego, choć Syriusz tak dużo do niej mówił, nie poruszała się, a klatka piersiowa ledwo co się unosiła. Wszyscy, to jest Jonesowie, Syriusz, Weasleyowie, Remus, Tonks i Moody, wszyscy wpatrywali się w twarz Scar w skupieniu chcąc by tak po prostu wstała, powaliła ich na kolana tym swoim słodkim uśmiechem i wpadła w ramiona. Do tego dochodziło zmartwienie o to jak zareaguje na wieść, że jej ukochany chrześniak jest pod opieką Dursleyów. Jej rodzice wyjechali, choć gdy dowiedzieli się o wypadku córki nie chcieli tego robić, jednakże Zakon napierał na nich by to zrobili, a Kingsley poprosił siostrę Lily o opiekę nad jej synem, bądź co bądź, obiecała to Dumbledorowi.\n- Lily… James… - odezwał się cichu zmęczony głos blondynki, a wszyscy zwrócili zaciekawione i zatroskane spojrzenia w jej stronę.\n- Ona majaczy – jęknął Syriusz. – Przecież nie ma to Lily i Jamesa, co nie? Miała odbierać bodźce ze środowiska, a tymczasem odbiera je z zaświatów.\n- Nie, nie – zaprotestował szybko Alan. – To bardzo dobrze. Reaguje. Może jej się to śni, Syriuszu, a jeśli na to zareagowała to świetnie – powiedział i podszedł do niej unosząc powiekę i świecąc małą, uzdrowicielską lampką w oko kobiecie.\n- Może szykuj już herbatę, Molly – zaproponował Kingsley, który wślizgnął się niezauważalnie podczas, gdy Scarlett wypowiedziała imiona swoich przyjaciół. Pani Weasley szybko zbiegła po schodach.\n- Powinna się obudzić. Na pewno obudzi się dzisiaj – potwierdził swoje wcześniejsze słowa uzdrowiciel, podchodząc do swojej żony, która chwyciła go pod pachę.\nScarlett poruszyła się. Wszyscy spojrzeli na nią, a ta jęknęła cicho. Nic dziwnego. Miała także połamane jedno żebro. Jej klatka piersiowa uniosła się znacznie wyżej, a po chwili błękitne oczy otworzyły się szeroko. Wszyscy uśmiechnęli się, a Scarlett podniosła się z poduszek i jej pierwszym słowem jakie wypowiedziała było:\n- Spokojnie, Scar – odezwał się Moody stojący w kącie. – Jest bezpieczny. Co prawda twoi rodzice chcieli zostać, gdy dowiedzieli się o twoim wypadku i zaopiekować twoim chrześniakiem, ale nie mogliśmy pozwolić, aby zaprzepaścili swoją rocznicę ślubu, więc oddaliśmy Harry’ego pod opiekę Dursleyów – jęknęłam cicho, lecz to prawda. Nie chciałam, aby moi rodzice zepsuli swoją rocznice przeze mnie. Ale Petunia, Vernon? Ech…\nPo chwili do pokoju pomalowanego na wrzosowo, z puchatym dywanem na środku, dębową komodą i wielkim łóżkiem z błękitną, atłasową pościelą wpadła Molly i od razu wręczyła mi do rąk herbatę.\n- No! Nareszcie się obudziłaś, kochana – popatrzyła na mnie z troską w oczach, a ja rozejrzałam się po pokoju. W tej chwili byli tu Jonesowie, Remus, zapłakana Tonks, bliźniacy, Ron, Hermiona, Ginny, Bill, Artur, Kingsley, Szalonooki i patrzący na mnie z czułością Syriusz. Uśmiechnęłam się do nich z miłością w oczach i pogładziłam kciukiem rękę mojego ukochanego, w której trzymał moją dłoń.\n- To który teraz jest? – spytałam nie bardzo rozumiejąc.\n- Dwunasty sierpnia – odpowiedział Remus, a ja jęknęłam.\n- Dziesiątego miałaś misję, jedenastego cię znaleźliśmy, a dzisiaj się obudziłaś – wyjaśnił mi Kingsley siedzący na stołku.\n- Miałaś pękniętą czaszkę, złamane żebra oraz dużo otwartych ran – zaczął Alan. – Nie sądziłem, że pójdzie tak szybko z wyleczeniem. Jesteś naprawdę silną i dzielną kobietą – na mojej twarzy pojawił się uśmiech, który mąż Hestii odwzajemnił.\n- To Isaac, prawda? – wybuchła płaczem Tonks podchodząc do mojego łóżka, klękając przy nim i łapiąc mnie za rękę. – Tak bardzo cię przepraszam! Gdyby nie ja to on nie chciałby się zemścić! – zaczęła płakać Tonks, a ja poczochrałam jej malinowe włosy.\n- To nie twoja wina, Dora – rzekłam.\n- Ale moja – przyznał Alastor. – Oni- tu wskazał głową na członków Zakonu, na moich przyjaciół – już wiedzą co się stało. Gdybym jej nie zabił…\n- To nie twoja wina! – powiedziałam oburzona. – To było zło konieczne, przestań się obwiniać! To nie pasuje do Alastora Moody’ego, mojego mentora, mojego przyjaciela – na jego surowej twarzy pojawił się cień uśmiechu, a wszyscy wyrazili te same zdanie co ja.\n- Możesz go podać do sądu – zaproponowała Hestia co spotkało się z aprobatą wszystkich obecnych.\n- Nie! – przyjaciele popatrzyli na mnie jak na wariatkę. – On ma syna…\nOpowiedziałam im o rozmowie z Marcusem, tym jak się nade mną „ulitował” i o wszystkim co się wtedy działo. Może nie zrozumieli mojego zdania, ale szanowali je. Przecież nie mogłam odebrać ojca dziecku.\nWszyscy siedzieliśmy przy stole w jadali jedząc kanapki przyszykowane przez Molly. Oczywiście mówiąc wszyscy, miałam na myśli mieszkańców Grimmlaud Place. Tymczasowo mnie, Weasleyów, Remusa i Syriusza. Jedliśmy i śmialiśmy. Wracałam do zdrowia. Zaklęcia Marcusa były silne, ale nie na tyle by mnie zabić czy wyrządzić jakieś poważniejsze szkody. Oczywiście listów od rodziców było co nie miara, a w każdym z nich wyrażali chęć powrotu by być przy mnie, jednak kazałam im zostać na wakacjach by cieszyli się sobą. Syriusz posyłał mi ukradkowe spojrzenia, aż w końcu puścił mi oczko, na co zarumieniłam się nieco. Po chwili do staroświecko urządzonej kuchni wpadła, z pewnością barwna i nowoczesna osoba – Tonks. Była zdyszana i zdenerwowana. Patrzyłam na nią w skupieniu. Po chwili wykrzyknęła:\n- Harry’ego zaatakowali dementorzy! – na twarzach wszystkich pojawiło się przerażenie. Na mojej i Syriusza złość, troska, strach i miłość. To wszystko skierowane do naszego chrześniaka. Mój ukochany wstał szybko z krzesła i opierając o nie zaklął cicho co spotkało się ze zdenerwowanym spojrzeniem Molly. Wiedziałam, że nie tylko ja w tej chwili mam ochotę zabić Mundungusa Fletchera.\nPodoba mi się. Naprawdę. Po raz pierwszy jestem tak bardzo zadowolona ze swojej notki. Może zbyt szybko wyjaśniałm sprawę z Marcusem, ale kto powiedział, że on się jeszcze nie pojawi? Sama nie wiem czy jeszcze zagości w opowiadaniu, ale wszystko prawdopodobne. No i przeniosłam bloga. Już nie miałam siły. Musiałam to zrobić. Długuść: 9 stron. Moim zdaniem dużo :) Tylko o cztery strony mniej od poprzedniego :P Następny rozdział już prawie napisany. Może dodam go w przyszłym tygodniu. Notkę dedykuję Firiel :* Dziękuję, kochana, za wykonanie ślicznego nagłówka. A no i zakładka "Informacje" została zmieniona :)\nNaskrobała: Kosia o: 05:07\nxxx 3 lipca 2012 05:40\nFaktycznie był długi, ale mi się podobał ^^. Dużo się działo, Scar znalazła się w dość nieciekawym położeniu. Dobrze, że wszystko skończyło się szczęśliwie, bo mogło być kiepsko.\nOgólnie notka wyszła fajnie i czytało się lekko. Było sporo opisów i w ogóle.\nA i doszłaś też do napaści na Harry'ego. Czy będziesz to opisywac mniej więcej tak jak w książce?\nNo jestem ciekawa, co dalej ^^. Sorry, żem i wyszło takie masło maślane z tego komentarza, ale przy tym upale nie potrafię myśleć :/.\nKosia 3 lipca 2012 05:52\nDziękuję :) To prawda, w dość nieciekawym, ja bym nie chciała się w takim znaleźć. Nie, nie będę tego opisywać bo bym musiała się sugerować książką, postanowiłam, że zaczne od spotkania Zakonu, gdyż każdy chyba zna sytuacje w jakiej znalazł się Harry. Dziękuję , jeszcze raz :D Nie ma za co :) Też tak mam czasami :P Pozdrawiam :*\nxxx 3 lipca 2012 06:46\nW sumie dobrze, bo książkę i tak każdy zna ^^. Poza tym ty nie piszesz z perspektywy Harrego. No ale i tak jestem ciekawa, co dalej ^^.\nKosia 3 lipca 2012 06:55\nKażdy, to prawda :) Nawet jeśli nie czytał to słyszał :P Nie piszę, ale może kiedyś będę pisała w trzeciej osobie o tym co się dzieje u niego, bo będzie w Hogwarcie, a gdy będą się tam dziać jakieś ważne rzeczy, może tak zrobię :P Dziękuję :*\nPaula 3 lipca 2012 05:51\nRozdział jest jednym z najlepszych. Uważam, że długość była odpowiednia. Wydaje mi się, że Marcus porwał Scar pod wpływem emocji i nie myślał wiele. Dobrze jednak, że jej nie zabił, a ona powoli wraca do zdrowia. Cieszę się, że w tym rozdziale było też troszkę o Tonks, ponieważ uwielbiam o niej czytać. Już nie mogę się doczekać nn, bo mam nadzieje, że Scar dorwie Fletchera.\nKosia 3 lipca 2012 05:55\nAch, dziękuję ci bardzo :* Aż się zarumieniłam ^^ Tak, Marcus działał pod wpływem emocji, ale też tego, że obiecał sobie, że się zemści. Jednak jest dobrym człowiekiem choć porywczym. Och dorwie, dorwie :) Nie chciałabym być w jego skórze... Ja również pozdrawiam :*\nEileen 3 lipca 2012 05:57\nRozdział super ;) No jak zawsze :) Byłam bardzo ciekawa kto napadł na Scar... Ludzie nie mogą teleportować się do... a więc myślałam że zwierze... No na przykład wilkołak Greyback... A jednak to kto innym. Naprawdę zaskoczyłaś mnie :* Jestem wdzięczna Marcusowi za oszczędzenie Scar :) A i ta historia z Marią, no, no... zaintrygowałaś mnie :) A sen Scarlett, to dopiero było coś :) Dziewczyna mogła sobie przypomnieć stare dobre lata które spędziła z przyjaciółmi. No ale żeby nie zanudzać skończę już ten komentarz. Z niecierpliwością czekam na kolejny rozdział :)\nPozdrowienia od czekającej Eileen :*\nKosia 3 lipca 2012 06:05\niękuję :) Ludzie nie mogą się teleportować, to prawda, ale Marcus nie teleportował się sam, ale ze skrzatem. Nie pisałam tego, ponieważ nie sądziłam, że to aż tak ważne, poza tym, może kiedyś wyszłoby to na jaw, bo która normalna osoba w sytuacji zagrożenia pytałaby się, jak porywacz się dostał do Ministerstwa? No cóż, samo zachowanie Scar nie było takie zwykłe, gdyż mu docinała na początku, ale kto powiedział, ze ona jest normalna ? :D ^^ Ach... Zaintrygowałam? No dziękuję bardzo :) Taki był zamiar :P Tak, sen Scarlett był czymś wyjątkowym jak dla niej i dla mnie.Ona zobaczyła to, co chciała zobaczyć, spotkała się choć przez chwilę z ukochanymi przyjaciółmi. Pozdrawiam :*\nSweetness 3 lipca 2012 06:02\nBoże! Ja się nie dziwię,że mówiłaś,że moja notka była krótka ;) Pomimo, iż preferuję raczej przeciętnej długości notka, ta nie dłużyła mi się czy coś w tym stylu. Wręcz przeciwnie; czytało się lekko i przyjemnie ; )\nOj, biedna Scar. Marcus to niegrzeczny jest,że ją tak porywa xD No cóż... nie chciałabym przeżyć tego co ona. Na szczęście przeżyła. Kamień z serca ;)\nPodsumowując: ten rozdział był ucztą dla mojego umysłu, ponieważ naprawdę ciekawie to wszystko wyszło.\nBardzo ciekawa dalszych losów bohaterów i przesyłająca gorące pozdrowienia, Sweetness :*\nKosia 3 lipca 2012 06:07\nDziękuję ci bardzo :) Tak, biedna. Hahaha... Marcus niegrzeczny chłopaczyna :P Wiesz, co? Mimo, że wiedziałam, co sie stanie mi serce biło jak oszalałe :P Jeszcze raz dziękuję ci bardzo za tak miłe słowa :) Cieszę się, że jesteś ciekawa dalszych losów :) Ta wiadomość to miód na moje serce ^^\nKosia 3 lipca 2012 06:04\nS@die 3 lipca 2012 16:05\nNie mam wątpliwości, że to Twoja najlepsza notka. Przeczytałam ją błyskawicznie. Postać Scar z każdym rozdziałem podoba mi się coraz bardziej :D I to było bardzo miłe, że ten Isaac pozwolił jej przeżyć, jednak byłby bardziej litościwy, gdyby jej wogóle nie torturował ;/ Och, a Syriusz tak martwił się o Scarlett... W tym rozdziale naprawdę nie było nic, co mogłoby mi się nie podobać. Szczyt doskonałości zyskał, gdy pojawili się Lily i James <3\nKosia 4 lipca 2012 04:11\nDziękuję ci bardzo :* Tak, Scar jest może trochę dziecinnai czasem lekkomyślna, ale dla mnie, Syriusza, Harry'ego i jej przyjaciół i rodziny jest wspaniałą ^^ Isaac pozwolił jej przeżyć, ponieważ wspomniała o Harrym. Nie chodizło o to, że jest matką chrzestną Chłopca-Który-Przeżył, ale o to, że ma syna. Może nie bilogicznego, ale syna. Ma kogoś kto jej potrzebuje. Harry'ego, Syriusza, rodziców, Remusa, Tonks i i pozostałych przyjaciół. Tak, tak :) Syriusz <333 Jeszcze nie raz pokaże jak bardzo ją kocha :) Dziękuję ci bardzo, za tak miłe słowa. Od razu dzień piękniejszy :) Pozdrawiam :*\nJaenelle 4 lipca 2012 03:27\nDobrze, ze historia Marcusa i Marii została w całości przedstawiona w tym rozdziale, przynajmniej wszystko jest sensowne i logiczne, wiadomo, dlaczego Scarlet została porwana i co przyczyniło się do takiej decyzji oprawcy. Wydaje mi się, ze w innym wypadku coś byłoby nie tak. Tylko sadze, ze w konowce Moody nieco przesadził i za bardzo się przejął i rozczulił, a do niego to niepodobne.\nNie spodziewałam się pojawienia się Lily i Jamesa, acz scena bardzo dobra. I maja racje, ze Scarlet i Syriusz powinni przestać się wygłupiać i być razem.\nNie sądziłam, ze jednak będziesz trzymać się kanonu i Harry zostanie zaatakowany przez dementorow, a tu proszę. Na miejscu Mundungusa nie pokazywałabym się Scarlet na oczy przez co najmniej dziesięć lat ;)\nTylko dwie rzeczy mi się nie spodobały.\nPierwsza: wyjazd rodziców Scarlet, gdy ich córka znalazła się w takim stanie. W końcu wyjazd zawsze można przesunąć.\nDruga: Sectumsempra, zaklęcie, które znal jedynie Snape (i Harry w KP) i wątpię, by wyjawił je komuś takiemu jak Marcus.\nPrzepraszam za bark polskich znaków, ale klawiatura mi się poprzestawiała.\nKosia 4 lipca 2012 03:49\nTak, właśnie zastanawiałam się jak to zrobić, ale postanowiłam opisać wszystko w jednym rozdziale. Tak, Moody nieco się rozczulił :P Dlatego Scarlett też sie zdziwiła i powiedziała, że to do niego nie podobne, ale Alastor znał Scarlett od urodzenia, pracował z jej ojcem i ojcem chrzestnym, przyjaźnił się z nimi i odwiedzał ich. Rodzice Scarlett nie chcieli wyjechać, poza tym wtedy jeszcze nie było wiadomo co się stało. Scarlett była na misji. Prawda, przeczuwali, że coś się stało, ale Zakon kazał im wyjechać i nawet dopilnował by to zrobili, ponieważ, wiedzieli, że Scarlett obwiniała by sie za to, że przez nią rodzice nie obchodzili rocznicy ślubu w należytym czasie. Poza tym Severus nie powiedział o zaklęciu Marcusowi, ale to Maria o tym zaklęciu wiedziała. Przecież była Śmierciożerczynią, a Severus nie musiał powiedzieć jej tego sam, tylko mogła widzieć, jak używa tego zaklęcia podczas pierwszej wojny, kiedy jeszcze się nie nawrócił. Nie ma za co :P Też tak czasami mam i dziękuję ci bardzo za opinię :* Pozdrawiam :)\nJaenelle 6 lipca 2012 08:23\nŚliczny nowy szablon :)\nKosia 6 lipca 2012 08:46\nWiem :) Ja też tak uważam. Elfaba ma talent, prawda? Szablon jest przepiękny <3 Pozdrawiam :*\nKosia 4 lipca 2012 03:48\nFiriel 6 lipca 2012 03:06\nNa początku myślałam, że Scarlett porwał jakiś śmierciożerca np. Greyback, a tu proszę! Szukający zemsty Marcus. Tak na marginesie, świetnie opisałaś historię rodziny Icaas.\nRozczuliło mnie pojawienie się Lily i Jamesa. Szkoda, że nie opisujesz historii Scarlett i Huncwotów kiedy byli w Hogwarcie, masz naprawdę cudowne pomysły.\nNo i Syriusz... kochany Syriusz. Tak się troszczy o Scar, a woli dbać o jej własne szczęście, aniżeli o swoje.\nNaprawdę. przepraszam Cię za ten pozbawiony ładu i składu komentarz. Ale po dwóch dniach przebywania nad wodą z trzema godzinami snu, jestem wyczerpana.\nFiriel 6 lipca 2012 03:07\nAch! I dziękuję za dedykację ;*\nAnaRosa 6 lipca 2012 15:25\nOch, a już się bałam, że coś poważnego stanie się Scarlett. Ten mężczyzna, który ją porwał, musiał naprawdę cierpieć po stracie swojej żony, która w rzeczywistości była potworem, ponieważ się sprzymierzyła ze złymi mocami. Facet wierzył w dobro Marii. Nie dziwię mu się, że z rozpaczy, wyżalił ją Scarlett, jakby chciał usprawiedliwić w ten sposób swoje działanie. Marcus chciał, aby Scarlett cierpiała tak, jak on, ale w głębi serca (bynajmniej ja odnosiłam takie wrażenie) był dobrym człowiekiem, ale z bardzo rozdartym sercem. Cieszę się, że Scarlett z tego wyszła. Czekam (nie) cierpliwie na kolejny rozdział.\nKosia 8 lipca 2012 04:36\nDobre wrażenie odniosłaś :) Bardzo się cieszę, że ci się podobał :)\nAnaRosa 8 lipca 2012 05:18\nChciałaś mojego e-maila: anarosa2555@gmail.com\nAura 8 lipca 2012 11:08\nDzięki za odwiedziny i miły komentarz :) Mam nadzieję, że dalsze części będą Ci się równie podobać. Z ciekawości przeczytałam post. Jeeej jak dawno nie czytałam fanficków potterowskich, a te z czasów huncwotów lubiłam najbardziej. Jak znajdę chwilkę przeglądnę resztę. Ach i szablon, pisałam to już pod notką Elfaby, że jest niesamowity,pozdrawiam\nxxx 10 lipca 2012 10:19\nO, masz nowy szablon, śliczny ^^. Teraz wygląda zdecydowanie dużo lepiej niż poprzednio, uwielbiam szablony a'la onet.\nU mnie jest już nowy rozdział, nie wiem, czy widziałaś... W powiadamiaczu się wpisywałam, ale z niezalogowanego konta.


Bogu niech będą dzięki przez Jezusa w Przenajświętszym Sakramencie!\nPan niech nam da pokój swój!\nMoja służba jako siostry klauzurowej\nŚwięci Franciszek i Klara zakochali się w Jezusie pokornym, ubogim i ukrzyżowanym. Franciszek na początku, jeszcze przed nawróceniem, brzydził się trędowatymi, lecz później, kiedy to co gorzkie stało się słodkie, chętnie im usługiwał i przebywał wśród nich. Teraz potrafił z nie udawaną miłością ucałować chorego brata. Klara natomiast od zawsze (jeszcze w domu) służyła ubogim swoją jałmużną i ofiarą. Potem jako siostra i matka była (i jest) doskonałym wzorem służby. Mówiła o sobie „niegodna służebnica Chrystusa i sióstr ubogich klasztoru św. Damiana”.\nCi święci naprawdę widzieli w drugim człowieku Chrystusa, swego Pana, któremu pragnęli służyć i oddać całe swoje życie.\nKrocząc śladami swoich patronów chcę być tak jak oni…\nŻyję w klauzurze i mam bardzo ograniczony kontakt z ludźmi i nie spotykam się bezpośrednio z potrzebującymi. Ale jestem z siostrami, które dał mi Pan, a w sercu noszę tych, którzy proszą o modlitwę, tych którzy cierpią, nie mają pracy, domu, chleba powszedniego i tego Eucharystycznego, tych którzy nie znają Pana Boga. W jaki sposób ja im służę?\nMyślę, że najlepiej spełnię to zadanie gdy będę autentycznie żyła swoim powołaniem, pełniła wolę Bożą całym swoim sercem, umysłem i wolą, całą swoją istotą. Tak konkretnie to nade wszystko miłość, bo „największa jest miłość”. Św. Jan uczy nas :,,Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością”. Z kolei Jan Paweł II pięknie „podsumował” tę prawdę ewangeliczną, mówiąc: ,,człowiek nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego”. A więc, mam siebie dawać innym. To co mam i to kim jestem.\ns.M. Bronisława od Chrystusa Króla OCPA\nKLARYSKI OD WIECZYSTEJ ADORACJI - Pniewy\nDzięki Agatko za tą radosną wiadomość:-). Już pewnie jesteś w zakonie:-),życzę wielu łask Bożych na tej nowej drodze życia. "Wpatruj się w Niego, rozmyślaj o Nim, uwielbiaj i staraj się Go naśladować"- św.Klara\nChciałabym się z wami podzielić nowiną :) znalazłam drogę, którą chce kroczyć :) wstępuje za 2 tygodnie do zgromadzenia :D cieszę się niesamowicie z podjęcia decyzji, bo ponad rok temu wypowiadałam się właśnie tu... borykając się którą drogą iść i jak odczytać powołanie. Teraz już wiem posłuchałam jednej wspaniałej siostrzyczki i powiedziała: powierz to wszystko Bogu !!! módl się !!! daj sobie trochę czasy, a wszystko odczytasz... i rzeczywiście nie zastanawiąjąc się, nie planując znalazłam drogę którą chce iść by dobrym być :) i na tę wędrówkę przyjęłam zaproszenie od Jezusa !!! Pragnę z Nim iść przez życie pozwalając się prowadzić przez radości, a zarazem smutki codzienności :) bardzo proszę o modlitwę !!! :D Trwajmy mocni w wierze :)\nWitam! Potrzebuje inforamcji do szkoły na temat meskich zakonow w polsce. Jakie sa rodzaje, jakie zasady tam obowiazuja itp\nZakon kontemplacyjny to np. zakon Sióstr Norbertanek (na stronie głównej, po prawej stronie w menu jest link "Zapukaj tak po prostu" - tam jest adres email do sióstr).\nPrzepraszam, że to trochę nie na temat ale chciałabym wesprze finansowo jakiś zakon kontemplacyjny, proszę o adres . Małgorzata\nA np.co Aniu chciałabyś wiedzieć???:-) Byłam u Sióstr na rekolekcjach,takie rekolekcje pozwalają na to,aby poznać choć trochę zakon,Siostry...\nNie znam tego zakonu a bardzo bym cos chciala wiecej wiedziec.\nsiostry klauzurowe są Kwiatem polskiej ziemi. sylwio, agato jak zakon to tylko w klauzurze,oddać się całkowicie BOGU, a ON nie rani i nie zawodzi. życzę powodzenia\nchciałabym powiedzieć Sylwii;że ja z obawy;że nie podołam;zrezygnowałam;gdy Pan mnie wołał.Wyszłam za mąż;urodziłam syna i podobnie jak św. Rita mam niedobrego męża.Teraz już wiem;że jedynym Mężczyzną;który nie zawo-dzi jest Bóg.Rozeznając moją drogę też myślałam o zakonie kontemplacyjnym.Będę żałować mojej decyzji do końca życia. Może gdy wychowam syna;we wdowieństwie;któryś z klasztorów zgodzi się mnie przyjąć?Tęskniąc za życiem zakonnym czytam na te tematy i żałuję;że nie odpowiedziałam Bogu -tak- gdy mnie wołał\nAgato, powołanie poznaje się po spokoju serca i radości wewnętrznej, która nie mija, oraz głębokim przekonaniu, że to Pan Bóg tego chce. Wtedy cała reszta - co i jak będzie - w ogóle się nie liczy. Poszukaj kogoś, kto Ci pomoże żyć prawdziwie po chrześcijańsku (kierownictwo duchowe), poświęcaj czas na modlitwę, może jedź na rekolekcje, a sam Pan Jezus Cię poprowadzi. Z modlitwą\nSabina, dominikanka niehabitowa, 2008-06-21\nczytam i chłone swiadectwa Siostr.Odnajduje tam siebie.Boje sie podjecia tej ostatecznej decyzji,modle sie i pytam Boga czy na pewno,czy mam sile,czy sam fakt niepewnosci juz nie skresla zycia w zakonie.Duzo dylematow,praca,dzialanie w Wspolnocie,na razie tym wypełniam czas i odsuwam odpowiedz na pytania. Bardzo prosze o modlitwe.\nMam 19 lat. Od roku uczęszczam codziennie do kościoła a nawet się zdaża, że nawet dwa razy dziennie choć moi znajomi uważają, że jest ze mną coś nie tak... że to nie normalne, ale stało tak się po wypadku zaczęła dostrzegać że jest wiele takich osób co przychodzą do Pana Jezusa o pomoc gdy tylko coś jest nie tak i jak się wszystko uda i jest ok to już zapominają o modlitwie. Modlitwa sprawia że w moim sercu jest radość... Za tydzień piszę maturę... ale od pewnego czasu coraz częściej myśle o pójściu do zakonu... boję się reakcji rodziców, znajomych ponieważ mogą to wziąść jako żart... a tak nie jest... Jak rozpoznać czy to jest to......\nserdeczni was pozdrawiam ciesze sie ze umacniacie modlitwa ludzi ,bardzo was kocham\nCzytałam niektóre komentarze i sa bardzo piękne ciesze się ,że dziewczyny jeszcze wierza w swoje powolanie .Pamiętam jak ja miałam 14 lat i pragnełam zostac Siostrą zakonna ja również nie wiedziałam które Zgromadzenie wybrac jest ich dużo wiem.Przekonałam sie,że to nie my wybieramy Zgromadzenie to Pan Jezus prowadzi nas do takiego Zgromadzenia w którym On chce abyśmy były. We wrzesniu wstępuje do Zgromadzenia i naprawde trudno jest mi zostawić tu moją rodzinę ale to nie ode mnie zależy od Pana naszego ... Zycie zakonne jest piękne ale i trudne po to jest postulat aby sie przekonac czy napewno to moja droga??Wierze,że wytrwam w tym przekonaniu pozdrawiam wszytskie dziewczeta które myśla o życiu zakonnym :)\nMiałam okazę poznać jedną z waszych Sióstr.Zrozumialam jak wiele nam dajecie,jak jesteście wspanialym przykladem oddania Jezusowi wszystkiego.Dziękuje\n+ Pozdrawiam kochane Siostry klaryski z Pniew. Nie tak dawno czcicliśmy św. Klarę...piękna uroczystość w klauzurze...a to już wrzesień i wasz kapelanik musi biegać do szkoły uczyć dzieci miłości jaką miała św. Klarka. Przez okazję tego komentarzyka pozdrawiam Wszystkie Siostry. O Kasi, która tu się ze mną męczyła też pamiętam i modlę się. Wasz pamiętający neokapelan\nPozdrawiam Siostry Klaryski od Wieczystej Adoracji z Pniew! :-) Pamiętam w modlitwie.\nPozdrawiam wszystkie Siostry Klaryski od Wieczystej Adoracji, zwłaszcza Kęty!!! Kochane siostry, pamiętam o Was w modlitwie przed Bogiem...\nDroga Moniko! To piękne, że już w tym wieku rozmyślasz o oddaniu się Panu Jezusowi na własność, o przebywaniu z Nim w jak najściślejszej łączności. Nie martw się, ze jeszcze nie wiesz który zakon wybrać. Jeszcze nie czas na takie wybory - zapewniam. Jeśli mogę Ci coś powiedzieć, to mam dla Ciebie pocieszajacą wiadomość: już teraz możesz starać się o to by byc przy Nim blisko przez częstą modlitwę osobistą, korzystanie z sakramentów świętych, adorację Jego Obecności w Eucharystii. Myślę, że mówiąc trochę żartem, "trening czyni mistrza". Skoro pragniesz sie połączyć z Panem Jezusem - nie widze przeszkód by zacząć od zaraz! Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie!\nbardzo poruszyl mnie ten artykul-pelen prostoty i milosci.ja pragne wstapic do zakonu,ale niejestem pewna ktory zakon wybrac.intensywnie rozmyslam o zakonie klauzurowym.mam dopiero 15 lat ale juz chce jak najscislej polaczyc sie z jezusem.\nKiedy miałam 12 lat. Miałam powazny wypadek. Wtedy prawie wogóle się nie modlilam ostatniej nocy przed wypadkiem postanowilam zmówić różaniec sama nie wiem co mnie do tego nakłoniło. Dzień póżniej jak spadłam z bardzo dużej wysokości i uderzyłam się głową ob cement w drodze do szpitala znów zaczęłam odmawiać różaniec. W nim przyrzekłam Bogu, że jeśli będę zdrowa to poświęce mu całe swoje życie i kążdego dnia będę modlić się do NMP. Minęło już 3 lata, a ja dalej odmawiam różaniec, czuje, że żyje razem z Bogiem i nigdy go nie opuszcze.\nMAM NA IMIE EWELINA MAM TEŻ KOLEŻANKE EWELINA CHCEMY RAZEM PRZYSTĄPIC DO ZAKONU\nEWELINA SZACOŃ, 2007-05-11\nOd jakiegośczasu zastanawiam się na pójściem do zakonu, jednak nie wiem jak moi najbliżsi na to zareagują . Lubię chodzić do Kościoła i modić się, chciałabym pomagać innym. Chciałabym się dowiedzieć jak poznać, że ma się powołanie z góry dziękuję za odpowiedź\nostatnio coraz częściej zastanawiam sie nad życiem w zakonie.jednak problem tkwi w tym że nie wiem jak sie do tego zabrać. boje sie reakcji innych, rodziny,przyjaciół. w dodatku skończyłam zwykłe liceum. co do tekstu to bardzo mnie poruszył. chciałabym też zrobić cos dla innych..ale chyba nie potrafię...prosze o jakikolwiek kontakt i wiadomości na temat postepowań w kierunku zakonnym. z góry dziękuję i serdecznie pozdrawiam... Warto skontaktować się siostrą w dziale "Zapukaj tak po prostu ... " (redakcja)


Protest mego pokolenia - Historia - rp.pl\nAktualizacja: 24.12.2007, 08:31\nProtest mego pokolenia\nMarzec ’68 ujawnił PRL jako zadziwiające miejsce, w którym braki na rynku walczyły o lepsze z brakami w dziedzinie informacji. Ich przepływ był celowo utrudniany.\nCi, którzy je posiedli, zwani byli nosicielami informacji. Jeśli mieli negatywną opinię o pewnych rzeczach, to znaczyło, że byli zarażeni. Jakby złapali wirusa. Żeby nie zarażali społeczeństwa, trzeba ich było otoczyć kordonem sanitarnym. Izolować, zamknąć. Powszechne było poczucie lęku, nieufności i frustracji. Poniżej dalsza część artykułu\nDo Marca ’68 wiodła jednak długa droga. Byliśmy „aktorami”, prowadząc na uniwersyteckiej „scenie” skomplikowaną walkę przeciw monopolowi władzy na informacje. Zabiegaliśmy wśród studentów o poparcie naszych dążeń. Jednak młodzi ludzie bali się ujawniania swych opinii. Myśmy też się na początku bali. Byliśmy na straconych pozycjach. Długo przed Marcem systematycznie nas aresztowano i usuwano ze studiów. Mówiąc: nas, mam na myśli nie tylko Kuronia i Michnika, ale szeroki krąg opozycji. Rozmaite grupki, z których jedna z najciekawszych o nazwie Nowe Formy była w akademiku przy ul. Kickiego na Grochowie. To ona zdetonowała Marzec, który poprzez kanały domów studenckich rozpłynął się na całą Polskę.\nChmury oczywiście zbierały się i przedtem. Była afera ze zdjęciem „Dziadów” w Teatrze Narodowym. Jeszcze wcześniej Izrael wygrał wojnę na Bliskim Wschodzie, co sprawiło, że w Polsce pojawiła się znienacka piąta kolumna – polscy syjoniści. Wielki konflikt wisiał w powietrzu. Nie tylko w Polsce, bo protesty studenckie miały miejsce też gdzie indziej, np. w styczniu w Pradze. W atmosferze globalnego ruchu zdaliśmy sobie sprawę, że mamy nie tyle wiosnę ludów, ile wiosnę młodzieży. I jak zwykle przeliczyliśmy się, oczekując poparcia z Zachodu. Byłem wtedy na piątym roku i po każdym aresztowaniu pogłębiałem kapitał życiowych doświadczeń. Niebywałe znaczenie miał dla mnie 8 marca 1968 r. – dzień, w którym padła bariera strachu. Na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego odbyła się pierwsza wolna, pokojowa demonstracja, podczas której protestujący w wyważonej formie wyrazili swoje stanowisko. Czuliśmy się, że – jak w science fiction – wchodzimy w inny świat.Ludzie zrozumieli, że zaświtał pierwszy dzień wolności i przestali się bać. Mówili to, co myślą, bez czego nie ma demokracji. To było wspaniałe. Mało kto już pamięta ten entuzjazm, który został później zgaszony pałowaniem w całej Polsce. 250 tysięcy młodych ludzi dostało lekcję demokracji w sowieckim wydaniu. Nigdy tego nie zapomnieli, dzięki czemu w następnych latach mógł powstał KOR, „Solidarność” i dziś jesteśmy, gdzie dziś jesteśmy. Marzec ’68 był znacznie większy i ważniejszy niż paryski maj. Objął cały kraj. Wprawdzie jeździły za mną trzy samochody milicyjne, ale od 8 do 11 marca miałem szczęście być na wolności. Jacek Kuroń siedział w więzieniu, większość „komandosów” zaaresztowano. Mnie się udało wszystko zobaczyć, łącznie z pałowaniem aparatu partyjnego i ZMS-owskiego. Przyniesiono zakrwawionego działacza uczelnianego komitetu PZPR. Nie pomogły tłumaczenia: „Panowie, jesteśmy z wami!”. Golędzinów i tzw. aktyw robotniczy nie wybierał. 8 Marca 1968 r. był przedwiośniem tego, co zdarzyło się w 1980 r. Ludzie, którzy po raz pierwszy wzięli udział w publicznej demonstracji albo przez trzy dni walczyli z milicją w Gdańsku, w większości nie byli studentami, lecz licealistami i robotnikami. O nich się prawie nie mówi. A wtedy zaczęło się to, co mamy dziś. Cała generacja powiedziała komunistom: nie.Z Marca ’68 zrobiono tymczasem akademię, na której kilku osobom wystawiono pomniki. To jest kompletnie bez sensu, gdyż spora część emigracji marcowej na Zachodzie nie ma poczucia, że Marzec się skończył.Chciałbym zwrócić się do polskich parlamentarzystów, żeby zdecydowali się uczcić miesiąc tak, jak na to zasługuje. Aparat represji totalitarnego państwa pobił polską młodzież. Część ludzi została zmuszona do opuszczenia kraju. Nikt nie powiedział: przepraszam. Ani tym, którzy wyjechali, ani tym, którzy zostali. Chłopcy przy Okrągłym Stole dogadali się, żeby o pewnych rzeczach nie mówić. 18 lat minęło i ciągle tkwimy w tej krępującej sytuacji.notował Janusz R. Kowalczyk


stycznia 2013 - ModeFriends | MODA I LIFESTYLE\nKONKURS NUMER 1 WYGRYWA - b96.lupinska@gmail.com\nKONKURS NUMER 2 WYGRYWA\n[ DAMSKA ] - sisi12128@o2.pl [ MĘSKA ] - szparson@onet.eu\nKONKURS NUMER 3 WYGRYWA - jesikakubic@gmail.com\nKONKURS NUMER 4 WYGRYWA - frejade@interia.pl\nGRATULACJĘ I DZIĘKUJĘ WSZYSTKIM ZA UDZIAŁ W KONKURSIE !\nSKLEPY SKONTAKTUJĄ SIĘ Z WAMI PRZEZ POCZTĘ E-MAIL.\nstycznia 30, 2013 7 komentarze\nstycznia 29, 2013 56 komentarze\nPare dni temu pokazywałem Wam w nowościach sweter, który kupiłem w choies.com. Dziś widzicie go w całej okazałości. Do całości zestawu założyłem ćwiekową czapkę i adidasy. Ze wszystkich zdjęć podobają mi się portrety. Wam pewnie też :)\nPhotos by Karolina / me\nsweter / sweater - choies.com\nstycznia 27, 2013 42 komentarze\nPrzedstawiam Wam moją stylizację z mojego pobytu w Warszawie na prezentacji kolekcji Parfois. Na dworze się ściemniało, więc nie mogłem sobie pozwolić na więcej zdjęć mojego zestawu, ale na pamiątkę zrobiliśmy dwie fotki. :)\npasek / strap - bershka\nstycznia 26, 2013 39 komentarze\nPrzez tydzień nazbierało mi się kilka nowości, które chciałem Wam pokazać.\nbluza / blouse - goodlookin\nkoszulki / t-shirts - sashka.pl\nstycznia 25, 2013 16 komentarze\nstycznia 23, 2013 47 komentarze\nstycznia 21, 2013 42 komentarze\nCiepłe kurtki przydadzą nam się na zimę. Ja znalazłem swoją na goodlookin. Pod kurtką kryje się ciekawsza stylizacja. W odcieniach szarości i czarnego, ale za to tło jakie kolorowe !\nkurtka / jacket - goodlookin [ click ]\nmarynarka / jacket - no name, wholesale-dress.net\nstycznia 20, 2013 38 komentarze\nstycznia 19, 2013 211 komentarze


Bad Liebenwerda, Niemcy - Red Rock, bociany i Barbara (pałace i dwory Brandenburgii) | mamaMa - Geoblog.pl\nGeoblog.pl mamaMa Podróże Jestem w podróży...choćby tylko w głowie 2022 Red Rock, bociany i Barbara (pałace i dwory Brandenburgii)\nRed Rock, bociany i Barbara (pałace i dwory Brandenburgii)\nNiemcy, Bad Liebenwerda\nPrzejechano 659 km\nJedyna naturalna skała Brandenburgii. Jeden z najbardziej znaczących geologicznych pomników przyrody w Niemczech, który w takim mineralnym składzie istnieje tylko w trzech innych miejscach na świecie – Parku Narodowym Yellostone w USA, w Nowej Zelandii i Islandii. Powstał przed około 560 milionami lat (w okresie kambru), czyli jest starszy od gór Harzu, Lasu Turyńskiego czy Alp. Nie tylko jedyna naturalna, ale i najstarsza skała tego bezgórzystego niemieckiego landu. Szarogłaz niszczony przez tektoniczne trzęsienia i wybuchy wulkanów, na skutek czego utworzyły się szczeliny, które wypełnił mleczny kwarc i brązowo-czerwony rogowiec, co czyni go tak wyjątkowym.\nRothsteiner Felsen, szumnie zwana Red Rock, jest prawdopodobnie o połowę mniejsza, niż kiedyś, gdyż do 1915 roku używana była jako materiał do budowy dróg i domów. Na początku XX wieku zdecydowano się na objęcie jej ochroną, na szczęście dla potomnych (podobna znajdowała się 15 km stąd i nie pozostało po niej śladu).\nTaki obiekt, który ni stąd ni zowąd znajduje się przy drodze, w środku małego lasku, na skraju wsi, fascynuje i przyciąga. Podobno w cesarskim roku 1888 odbył się pod nią po raz pierwszy ludowy festyn. W 1952 roku swoją premierę miało Święto Skały, które odbywa się corocznie do dziś (oczywiście z pandemiczną przerwą). Tematy przewodnie są różne, od dętych orkiestr, przez szwajcarską Guggenmusik czy rock, aż po muzykę średniowieczną. Towarzyszą temu kolorowe jarmarki, kuglarze, motocykliści i słodkie lody w wafelku. Dzisiaj jest pusto. Kamienna widownia, scena i sama majestatyczna skała, na którą można się wspiąć. Z góry widok jest niesłychany. Nie, nie na okolicę, ale na las z perspektywy skał niemalże wysokogórskich.\nNiedaleko stąd do Prestewitz, gdzie znajduje się stara posiadłość rycerska, onegdaj należąca do jednej z najbogatszych rodów w okolicy, szlachty von Brandenstein. Widząc posiadłość dzisiaj, byliby na pewno niemile zaskoczeni. Niewielki pałacyk myśliwski nie tylko, że najlepsze czasy ma za sobą, w dodatku został okrojony z otaczającej go ziemi, na której pobudowali się nowi właściciele. Prawdopodobnie dlatego nie ma chętnych na jego zakup i stoi opuszczony.\nTrochę więcej szczęścia miał pobliski pałacyk, kiedyś również rycerska posiadłość, w Maasdorf. Szczerze mówiąc wygląda prześlicznie. Położony nad niewielkim strumieniem, odnogą rzeki Mała Elstera (Kleine Elster), z romantyczną kładką, krokusami w niewielkim parku, z pozostałościami starego mostka, ażurowym stolikiem i takimi samymi krzesełkami jest zachwycający. Posiadłość powstała w 1701 roku, przechodziła z rąk leśnika, do pruskiego królewskiego urzędnika, którego syn ożeniony z kobietą z Południowego Tyrolu na jej niezadowolenie z widocznej w tle gorzelni, dobudował wieżyczkę. Z rycerskiej posiadłości powstał mały pałacyk, który współcześnie karmi w restauracji i nocuje na pokojach swoich gości. Po drugiej stronie wciąż stoi nieczynny browar z imponującym kominem. W latach 20-tych minionego wieku dorożkarz, niejaki Bornack von Knissen, wspiął się na niego i za paczkę papierosów umiejscowił drewniane koło, jako podstawę dla bocianiego gniazda. Bociany stały się symbolem wioski. Po socjalistycznym wywłaszczeniu pałac służył za komunalne mieszkania, a w latach 80-tych XX wieku zaczęto przebudowywać go wspólnymi siłami na gastronomiczny lokal, który uroczyście otwarto w 1984 roku. Tradycja trwa do dziś, pałac jest przyjemnym wieczorno-noclegowym miejscem, które ma w swojej ofercie również usługi cateringowe.\nZ lekkim ociąganiem jedziemy na dalsze pałacowe łowy, kierując się ze względu na apetyt do Bad Liebenwerda. Wjeżdżamy do byłego sanatoryjnego parku, w którym zaspokajamy dokuczliwe potrzeby. Towarzyszy mi przy tym niezwykłe uczucie. Przed chwilą przejechaliśmy przez senne miasteczko, mijając szachulcowe centrum i niezwykłą wieżę stojąca na środku drogi. Majestatyczna, ale i kanciasta, kwadratowa i niezręcznie odnowiona. W samym parku tliła się już atmosfera dziwnej mieszanki, nawet konfliktu, balast wiary pomieszanej z ziemską potrzebą władzy i sukcesu. Niewiarygodny klincz przeszłości.\nNa rynku zrozumieliśmy ucisk wyczuwalnego, ale nieokreślonego. Na rynku przywitał nas kościół, dwie Basie, jedna z dzbanem na wodę, druga po jednej rybie w każdej ręce stojąca nad studnią, kościół i podwójne ślady Martina Lutra, który tutaj spierał się z katolickimi oponentami w religijnej walce o dusze. Pomiędzy ratuszem a kościołem parafialnym pw. św. Mikołaja wmurowany w bruk krzyż i tablica z mieczem ze słowami „miejsce egzekucji starego sądu miejskiego”. Młyn historii, braku człowieczeństwa i poczucie racji w obliczu wzmacniania własnych pozycji. Cichy płacz uciśnionych i nieubłagalny bieg dziejów, który jest jak loteria, jak potrzask, jak piętno wyjątku.\nBad Liebenwerda już w XIV wieku było miejscem pielgrzymkowym. Osiem ołtarzy ku czci, obraz Maryi w kaplicy świętego Krzyża cudami słynący, sporo relikwii z Ziemii Świętej, m.in. ponad 60 w pałacowej kaplicy. Ociekający odpustem przekupny świat. Kawałek paznokcia, włosa, czy nitki za sowitą opłatą z obietnicą świętego pośmiertnego w raju trwania. Reformacja przyniosła temu kres, ale dni pielgrzymkowe i odpustowe przekształcono w dni targowe, które handel uprawiały hojnie aż do początków XX wieku. Nieistniejący już pałac i jego mieszkańcy cieszyli się świętoszkowo-handlową procedurą, która dbała o książęce i miasta finanse. Dobrobyt skończył się z rozpoczęciem wojny 30-letniej i wybuchem trzech epidemii dżumy w XVII wieku. Na pomoc mieszkańcom Bad Liebenwerda przyszło tym razem stare germańskie bóstwo Łada, do której modliła się pastuszka Barbara. Dziewczynka przerażona wojennymi działaniami i wytrzebieniem mieszkańców przez pandemię opuściła pewnego wieczora swój dom i w świetle księżyca udała się nad rzekę Elster. Znużona zatrzymała się pod krzakiem olszy i zaczęła modlić do Łady, prosząc o ulgę dla mieszkańców. Dlaczego do Łady, a nie do Maryi? Dziewczynka pamiętała opowieści babci o bóstwach jej ludu i w nie wierzyła.\nModlitwa została wysłuchana, szmer rzeki dotarł do olszy i nagle zapadła absolutna cisza. Dopiero po chwili dobiegł ją głos, mówiący, żeby zdjęła buty i wyprostowana szła wskazaną ścieżką do rzeki i w bród przeszła na drugi brzeg, zawróciła i doszła do środka. Tam miała rozłożyć ręce i zanurzyć obie w wodzie tak głęboko, jak mogła. Dwie w ten sposób schwytane ryby powinna usmażyć w domu, by pójść z powrotem nad rzekę, nabrać wody w dzban i w drodze powrotnej odwiedzić olszę. Tam miała przyklęknąć i rozłożyć ręce nad dzbanem. Tak poświęcona woda posiadała właściwości uzdrawiające. Dopiero po wschodzie słońca pastuszka mogła udać się do chorych i rozdać wśród nich smażone ryby i wodę. Wszystko powtarzała co noc. Już po paru dniach pierwsi mieszkańcy zaczęli wracać do zdrowia. Tajemnicę cudu próbował rozszyfrować pastor Gilbert, który odnalazł dziewczynkę. Jednak ta nie zdradziła mu swojej tajemnicy, informując tylko o użyciu ziół, które przynosiły ukojenie w cierpieniu. Sama podobno do końca życia wierzyła w stare germańskie bóstwa i boginię Ładę. Zamilkła wiedząc, że zmiażdżą ją siły ziemskich religii, obawa przed utratą wiarygodności, a tym samym władzy. Nie mogła przyznać się przed tymi, którzy siłą wprowadzili wiarę w jednego, choć pod trzema postaciami schowanego, Boga, którego wspierała cała rzesza świętych i aniołów. Szept starej bogini nie mógł równać się z objawieniami maryjnymi. A woda własnoręcznie poświęcona tej, którą za stosowną zapłatą posługuje się ksiądz.\nBad Liebenwerda skumulowało w sobie kwintesencję podań i wiar. Że podobno gdzieś kiedyś, że słyszano i że ktoś powiedział, zobaczył, że na pewno tak, że nie inaczej było. Uzurpowano sobie prawo do prawdy, jednej jedynej, bo ona przynosiła ziemski dostatek. Barbara jakimś cudem ocalała w micie nie do sprawdzenia. Co roku wybiera się nową wśród mieszkanek miasteczka. Współczesne przebrane za pastuszkę, dziś z metalowym dzbanem w jednej i bukietem kwiatów w drugiej ręce...\nirena2005n - 2022-04-09 08:27\nCiekawostka geologiczna niewątpliwie...\nPiękny Twój opis...\nPodziwiam Twoja wiedzę i dociekliwość..\nirena2005n - 2022-04-09 08:28\nI przepraszam za literówkę\nmamaMa - 2022-04-29 16:58\nNieszkodzi, a dociekliwa to ja w tym wypadku naprawdę jestem;)\nmarianka - 2022-05-29 20:31\nAle ciekawe miejsca. I smutna konstatacja odnośnie jednej prawdy - oj lubimy mieć przekonanie, że to właśnie ta nasza!


Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku ! - Ciekawostki - OBieliznie.pl\nBielizna jest wbrew pozorom najważniejszą częścią naszego codziennego ubioru. Nieodpowiednio dobrana może być przyczyną różnego rodzaju chorób, w przeciwieństwie do źle dobranych ubrań wierzchnich, które mogą jedynie przynieść nam ewentualny wstyd i wystawić na pośmiewisko przed innymi. W związku z powyższym życzymy wszystkim zainteresowanym tematyką bieliźniarską oraz naszym. Czytelnikom dużo zdrowia, szczęścia i pomyślności oraz najwspanialszej bielizny na świecie! Niech nie spotkają Was nieprzyjemne przygody związane z kradzieżami bielizny, które obecnie stają się coraz popularniejsze, a Wasza bielizna zawsze będzie świeża, elegancka, dopasowana i pachnąca. O zdobywanie wiedzy dotyczącej bielizny i dbanie o nią nie musicie się już martwić! Zaglądając do naszego projektu macie pewność, że w roku 2010 codziennie przeczytacie na stronie interesujący artykuł traktujący o bieliźnie! Stale podnoszący się poziom merytoryczny oraz chociażby możliwość dyskusji w formie komentarzy z innymi czytelnikami sprawi, że będziecie mogli skonfrontować także swoją wiedzę w tej tematyce z innymi zainteresowanymi. Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku!\nhahah, widzę że w przeszłości też były organizowane konkursy na aktywność :D bardzo łądne życzenia!\nMimo iż to dawno po jednak wychodząc z założenia, że lepiej późno niż wcale życzę wszystkim wszystkiego najlepszego, wielu pięknych kolekcji i niezapomnianych bieliźniarskich zakupów :)


Konkurs wielkanocny dla szkół podstawowych – TELEWIZYJNO FILMOWA AGENCJA PROMOCYJNA\nKonkurs wielkanocny dla szkół podstawowych\nUrząd Marszałkowski ma przyjemność zaprosić szkoły podstawowe z naszego regionu do wzięcia udziału w konkursie pt. „Najpiękniejsza pisanka w rozmiarze XXL”. Konkurs zostanie zorganizowanych w dwóch kategoriach: klasy I-III i IV-VI szkoły podstawowej.\nZadaniem uczestników konkursu jest wykonanie pisanki przygotowanej na specjalnych płaskich formach o wysokości 2m i 1,5m zamocowanych na stelażach. Ilość form jest ograniczona i decyduje kolejność przysłanych zgłoszeń na adres k.lesny@kujawsko-pomorskie.pl Do konkursu zostanie zakwalifikowanych 15 pierwszych zgłoszeń.\nCelem konkursu jest propagowanie obchodów Świąt Wielkanocnych, rozwijanie wyobraźni oraz pobudzenie aktywności twórczej dzieci oraz rozwijanie wrażliwości estetycznej.\nPrace należy dostarczyć osobiście na adres Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego, Gabinet Marszałka, Plac Teatralny 2, 87-100 Toruń z dopiskiem „Karta Wielkanocna” do 9 kwietnia (środa).\nSzczegółowych informacji udziela Katarzyna Leśny pod nr tel. 56 62-18-396.\nPrevious Kwadrans z Burmistrzem Tucholi – pierwsza audycja z udziałem naszych Czytelników i Widzów!\nNext KIERMASZ WIELKANOCNY


Zawody drużyn OSP podczas targów KIELCE IFRE-EXPO już 10 czerwca w Kielcach | Przyjaciel przy Pracy\nDwuosobowe drużyny będą musiały pokonać tor przeszkód na czas. Podczas zawodów uczestnicy będą musieli między innymi przetoczyć oponę, rozwinąć wąż gaśniczy W-52, czy napełnić zbiornik przy użyciu hydronetki. W rywalizacji mogą wziąć udział czynni członkowie Ochotniczych Straży Pożarnych, którzy ukończyli 18 lat. Zgłoszenia będzie można dokonywać poprzez formularz, który pojawi się na stronie Targów Kielce 15 maja wraz ze szczegółowym regulaminem. Organizatorzy przewidują start trzech drużyn z każdego województwa. Na najlepszych będą czekały atrakcyjne nagrody. Szczegóły na temat zawodów na stronie targów KIELCE IFRE-EXPO.\nMiędzynarodowe Targi Sprzętu i Wyposażenia Straży Pożarnej i Służb Ratowniczych Kielce IFRE-EXPO rozpoczną się 8 czerwca 2017 roku. Wstęp na targi jest bezpłatny po rejestracji na stronie www.ifre.pl


Odkryj swój Żywioł – Ken Robinson | Ebook w epub, mobi – woblink.com\nEbook 24,00 zł Książka - Broszurowa ze skrzydełkami 34,50 zł 22,43 zł\nOdkryj swój Żywioł (ebook)\nMiędzynarodowy bestseller, kontynuacja książki "Uchwycić Żywioł". Praktyczny przewodnik, w którym autor przedstawia narzędzia, techniki i porady, które pomogą każdemu znaleźć się w swoim Żywiole.\nW prelekcji na konferencji TED oraz w książce "Uchwycić Żywioł" Ken Robinson przedstawił nowe spojrzenie na samorozwój poprzez połączenie swoich pasji z naturalnymi talentami. "Odkryj swój Żywioł", długo oczekiwana kontynuacja pierwszej książki, stanowi praktyczny przewodnik, który pomoże czytelnikowi znaleźć się w swoim Żywiole. Robinson odpowiada między innymi na pytania:\n• Jak mogę pomóc moim dzieciom odnaleźć ich Żywioł?"\nKimkolwiek więc jesteś, gdziekolwiek jesteś i w jakimkolwiek jesteś wieku, jeśli szukasz swojego Żywiołu, ta książka jest dla ciebie" - Ken Robinson\nSzczegółowe informacje na temat ebooka Odkryj swój Żywioł\nRozmiary plików 1.62 MB (EPUB), 2.13 MB (MOBI)\nTytuły kupowane wraz z Odkryj swój Żywioł\n3 Osiem randek, czyli jak ze sobą rozmawiać, żeby stworzyć udany związek\n1 Dobre wibracje, dobre życie. Miłość do siebie kluczem do osiągnięcia lepszego życia - PDF\n2 Dobre wibracje, dobre życie. Miłość do siebie kluczem do osiągnięcia lepszego życia\n3 Księga retrogradacji Merkurego. Jak cykliczny chaos przekształcić w twórcze sukcesy - PDF\n4 Księga retrogradacji Merkurego. Jak cykliczny chaos przekształcić w twórcze sukcesy\n5 Kody mądrości. Starożytne słowa, które przebudowują połączenia neuronalne w mózgu i uzdrawiają serce - PDF\n6 Kody mądrości. Starożytne słowa, które przebudowują połączenia neuronalne w mózgu i uzdrawiają serce\n7 Jak zerwać z nałogiem bycia sobą - PDF\n8 Jak zerwać z nałogiem bycia sobą\n11 Akupunktura od A do Z. Wszystko, co musisz wiedzieć o bezpiecznej i skutecznej terapii Tradycyjnej Medycyny Chińskiej - PDF\n12 Akupunktura od A do Z. Wszystko, co musisz wiedzieć o bezpiecznej i skutecznej terapii Tradycyjnej Medycyny Chińskiej\n13 6 prostych kroków na pokonanie chorób autoimmunologicznych. Jak uzdrowić jelita i wzmocnić układ odpornościowy - PDF\n15 100 prostych przepisów na dania ketogeniczne. Pyszne i szybkie keto z 10 składników - PDF\n16 Terapia Bowena. Bezpieczna terapia powięzi jako skuteczna metoda eliminacji bólu - PDF\n1 Ty, Twoje dziecko i szkoła\n2 Oblicza Umysłu\n3 Uchwycić Żywioł\n4 Kreatywne Szkoły\nEbooki w formacie epub podobne do Odkryj swój Żywioł\n4 Jedz i chudnij z dietą SIRT\n6 Pokochaj siebie\n10 Jak myśleć o sobie dobrze? O sztuce akceptacji i życiu bez lęku\n13 Uwolnij się! Dobre życie według siedmiu filozofów-terapeutów\n14 Kochaj najlepiej, jak potrafisz!\n16 Miłość. Ścieżki do wolności\nOpinie i oceny ebooka Odkryj swój Żywioł


Slot Art Festival - Dzień 3 - kolejne perełki\nSpotkanie z Pawłem Wysoczańskim - 17:00 Cafe Cynamon.\nPoznaj młodego polskiego dokumentalistę, a w nocy o 0:30 obejrzyj jego filmy 'Kiedyś będziemy szczęśliwi' i 'W Drodze'.\nSEA + AIR na dużej scenie, 21:45\nDuet, który zrodził się po 10 latach istnienia "Daniel Benjamin", nagraniu setek piosenek, zagraniu ponad 1200 koncertów na całym świecie. Trudno sklasyfikować muzykę, którą wykonują. Najczęściej krytycy zaliczają ich do gatunków: indie folk oraz singer/songwriter. Podczas koncertów oboje grają na pięciu instrumentach, co sprawia, iż dodatkowy zespół lub dźwięki odtwarzane z taśmy nie są im potrzebne.\nMate.O Akustyczny - 0:30, scena doświadczalna.\nDoskonali muzycy i teksty, obok których nie można przejść obojętnie. Mate.O zaprezentuje materiał z nowej płyty 'Usiądź przy mnie / na żywo'.\nSoundrise: Utwory Czesława Niemena o 0:30 na scenie unplugged\nUnikalny na skalę ogólnopolską projekt zespołu, który w swoich interpretacjach poszedł znacznie dalej niż inni polscy artyści. „Staramy się przedstawić muzykę Niemena w wersji uwspółcześnionej, aby ludzie naszego pokolenia zainteresowali się twórczością Wielkiego Artysty, znanego im głównie z opowiadań rodziców”.\nWięcej w tej kategorii: « Jedziesz samochodem na SLOT? Zabierz kogoś! Slot Art Festival 2012 - garść informacji praktycznych »


Ochrona fizyczna obiektów - Q.N.S Ochrona osób i mienia\nUsługi profesjonalnej ochrony mienia wykonujemy poprzez bezpośrednią ochronę fizyczną osób , mienia jak również zdalny monitoring wizyjny.Ochrona obiektów to zespół przedsięwzięć uniemożliwiających przeniknięcie na teren obiektu osób niepowołanych i dokonanie akcji destrukcyjnej czyli kradzieży , zniszczenia czy ataków na personel. Zabezpieczenie techniczne nie w pełni daje gwarancję skutecznej ochrony, jeżeli obiekt nie jest chroniony fizycznie. Ochronę fizyczną realizujemy w obiektach podlegających obowiązkowej ochronie , jak i w innych, które obowiązkowej ochronie nie podlegają.Zadowolenie klientów z wykonywanych usług stanowi dla nas priorytet.\n* całodobowy nadzór nad wykonywaniem usług,\n* dokładność podczas wykonywania powierzonych obowiązków,* płynność wykonywania usługi oraz stabilność pracowników,\n* systematyczne szkolenia pracowników oraz podnoszenie jakości wykonywanych usług.\nW zależności od potrzeb realizujemy ochronę w formach posterunków stałych, posterunków doraźnych, patroli, obchodów oraz podjazdów grup interwencyjnych tak w dzień jak i w nocy, jak również zdalny monitoring wizyjny. Przed każdym przejęciem obiektu do ochrony wykonujemy opisowy plan zagrożeń danego obiektu , na podstawie którego opracowujemy - instrukcję ochrony, a na obiektach podlegających obowiązkowej ochronie - plan ochrony.\nPracownicy realizujący fizyczną ochronę obiektów są w jednolitym umundurowaniu . Pracownicy ochrony posiadają stałą łączność z centrum monitoringu pozwalającą w razie potrzeby do szybkiego udzielenia wsparcia przez grupy interwencyjne, straż miejską, policję czy straż pożarną. Wyposażamy naszych pracowników świadczących usługi ochrony w systemy antynapadowe.\nWysokość 1 rhb uzależniona jest od:\n* ilości pracowników w obiekcie,\n* dodatkowo wykonywanych czynności w obiekcie,\n* charakteru obiektu,* wyposażenia obiektu.\nKwota kontraktu obejmuje:\n* koszty utrzymania pracowników,\n* zapewnienie nadzoru i kontroli nad wykonaniem usługi,\n* amortyzację sprzętu oraz koszt prac koordynatorów,\n* podjazd grupy interwencyjnej,\n* obchód wartownika - system kontroli pracownika ochrony.\nRealizujemy nasze usługi poprzez:\n* nadzór i kontrola jakości wykonywanych usług,\n* szczegółowy i wnikliwy proces rekrutacji pracowników,\n* szkolenia pracowników w zakresie wykonywanych obowiązków przed rozpoczęciem wykonywania usługi,\n* podnoszenie umiejętności kadry poprzez dodatkowe szkolenia i samokształcenie,\n* natychmiastowa reakcja na nienależyte wykonanie usług przez pracowników oraz niezadowolenie klienta,\n* ciągłe doskonalenie systemu zarządzania jakością.


Zapis przebiegu rady pedagogicznej to dane publiczne - GazetaPrawna.pl\n16 grudnia 2015, 10:26\nSąd stwierdził, że w opisywanej sytuacji skarga była dopuszczalna, ponieważ zarzucana bezczynność dotyczyła niezakończenia merytoryczną decyzją wniosku o udostępnienie informacji publicznej. / ShutterStock\nTEZA: Protokół z posiedzenia rady pedagogicznej oraz podjęte przez nią uchwały to informacja publiczna. O udostępnienie dokumentów może więc wystąpić każdy, nawet osoba, która nie miała nigdy do czynienia z daną szkołą.\nSygn. akt IV SAB/Po 135/15\nObywatel powołujący się na ustawę z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) wystąpił do dyrektora gimnazjum o przesłanie na swój adres e-mail kopii protokołów z posiedzeń rady pedagogicznej odbytych od kwietnia do sierpnia 2015 r. wraz z podjętymi uchwałami i przyjętymi wnioskami. Ponadto chciał wiedzieć, jaki dodatek motywacyjny otrzymali w latach szkolnych 2007/08-2014/15 dyrektor i wicedyrektor placówki oraz jaka kwota została przyznana tym osobom w zakresie dofinansowania doskonalenia zawodowego. Wreszcie obywatel zażądał kopii arkusza organizacyjnego placówki.\nW ustawowym terminie dyrektor nie udzielił merytorycznej odpowiedzi. Poinformował jedynie zwykłym e-mailem, że żądane dane nie są zaliczane do kategorii informacji publicznej, a więc nie podlegają udostępnieniu.\nW sytuacji gdy wnioskodawca nie otrzymał ani odpowiedzi, ani odmownej decyzji administracyjnej, postanowił złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność dyrektora. Argumentował, że nie załatwił on jego sprawy w przewidziany prawem sposób. Tym samym organ dopuścił się bezczynności, co stanowiło rażące naruszenie przepisów u.d.i.p. Ponadto skarżący poprosił o ocenę sądu, czy w opisywanym przypadku żądane przez niego informacje zaliczają się do kategorii danych publicznych.\nW odpowiedzi na skargę dyrektor wnioskował o jej odrzucenie (twierdząc, że nie było formalnych podstaw do jej wniesienia) lub oddalenie (w przypadku przyjęcia do merytorycznego rozpatrzenia). Wskazał, że poinformował zainteresowanego obywatela o tym, że nie udzieli mu żądanych informacji. Nie zrobił tego w drodze decyzji, bo w jego ocenie taki akt wydaje się jedynie wtedy, gdy odmawia się udostępnienia informacji publicznej, a według niego wniosek obywatela dotyczył danych, które nie mają takiego charakteru. Nie zgodził się z zarzutem skarżącego w zakresie swojej bezczynności, gdyż – jak tłumaczył – ma ona miejsce wyłącznie w przypadku, kiedy organ w ogóle nie reaguje na wniosek. W tym wypadku tak nie było. Ponadto dyrektor wskazał, że warunkiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi do WSA jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nigdy do niego z takim wnioskiem nie wystąpił.\nWSA uznał skargę za zasadną w kluczowych w sporze kwestiach.\nSąd stwierdził, że w opisywanej sytuacji skarga była dopuszczalna, ponieważ zarzucana bezczynność dotyczyła niezakończenia merytoryczną decyzją wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skład orzekający obalił twierdzenia dyrektora, jakoby obywatel powinien poprzedzić skargę do sądu wystosowaniem do tegoż dyrektora wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z wykładnią gramatyczną art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zanim wystąpi się ze skargą do sądu, dotyczy jedynie aktów i czynności organu, a nie sytuacji, gdy zachodzi bezczynność tegoż ostatniego. W takim przypadku od razu można składać skargę do WSA.\nWSA wyjaśnił, że jeśli dyrektor ocenił, że żądane przez obywatela dane nie stanowią informacji publicznej, to wystarczyło, że odpisał wnioskodawcy zwykłym pismem lub e-mailem, jeśli wnioskodawca nie pozostawił innych danych adresowych. W takiej sytuacji – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie musiał wydawać decyzji administracyjnej. Dlatego też w tym zakresie dyrektor nie popełnił błędu. Tkwił bowiem w przekonaniu, że nie ma do czynienia z informacją publiczną. Nie zmienia tego to, że koniec końców wspomniane przekonanie okazało się błędne. WSA potwierdził, że dyrektor gimnazjum publicznego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, gdyż – choć nie ma statusu organu – wykonuje zadania publiczne. Sąd podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli, w tym prawa do informacji.\nPonadto sąd ocenił, że informacje, o które występował obywatel, mają charakter danych publicznych. Otóż arkusz organizacyjny szkoły czy też protokoły z posiedzeń rady pedagogicznej odnoszą się bezpośrednio do działania podmiotu publicznego – w tym przypadku gimnazjum – wykonującego powierzone mu zadania ze środków publicznych i dlatego podlegają udostępnieniu każdemu zainteresowanemu, a nie jedynie określonym grupom, jak np. nauczyciele. Oczywiście protokoły można zanonimizować w części zawierającej chociażby dane osobowe uczniów. Jeśli chodzi o kwoty dodatków i dofinansowań szkoleniowych dla dyrektora i wicedyrektora, to takie informacje również podlegają udostępnieniu. Chodzi bowiem o sposób wydatkowania środków publicznych, a samo pytanie dotyczy osób zajmujących stanowiska kierownicze, w przypadku których ochrona prywatności jest mniejsza niż w odniesieniu do szeregowych pracowników.\nW takiej sytuacji WSA zobowiązał dyrektora do udostępnienia żądanych przez obywatela informacji.\nrada pedagogiczna SAMORZĄD ZADANIA szkoła dane publiczne TDNDGP import


Qultura słowa: Anna Szczęsna „Szepty drewnianych papug”\nAnna Szczęsna „Szepty drewnianych papug”\nTytuł: „Szepty drewnianych papug”\nPrzemoc w rodzinie bardzo często kojarzona jest z tą fizyczną – z biciem, siniakami na twarzy wstydliwie zakrywanymi pudrem. Ale rodzajów przemocy może być wiele, a każda z nich jest tak samo krzywdząca i w takim samym stopniu zaburza zarówno naszą równowagę emocjonalną, jaki i poczucie bezpieczeństwa. Osoba stosująca przemoc to zwykle sprawny manipulator, który potrafi wdziewać na twarz maskę, który zmienia się wraz ze zmianą otoczenia. Dopiero w domu pokazuje swoją prawdziwą twarz, stając się panem sytuacji i oczekując absolutnego oddania, rozdzielając swoje pochwały lub nagany.\nMichalina i Robert znali się od wielu lat i doskonale wiedzieli, do czego dążą. Ona wolontariuszka w bibliotece, on przygotowujący się właśnie do olimpiady intelektualista, od liceum tworzyli dobraną parę, będąc dla siebie całym światem, a dzięki swojej samodyscyplinie i ambicjom, odcinając się od reszty klasy. W planach mieli studia, ślub, dobrą pracę, mieszkanie, dzieci – wszystko po kolei, w swoim czasie i okupione ogromnymi wyrzeczeniami, ciągłym podnoszeniem sobie poprzeczki, coraz większymi wymaganiami wobec siebie.\nRysia nigdy nie była obecna w życiu Michaliny, choć tak naprawdę dziewczyna nie znała przyczyny tego stanu. Najważniejsze jednak, że teraz odzyskuje równowagę, ma zapewniony dach nad głową, powoli zdobywa przyjaciół, znajduje także satysfakcjonujące zajęcie w charakterze animatorki kultury. Czy jednak taka tymczasowość może trwać długo? Czy przyjdzie taki moment, kiedy będzie trzeba doprowadzić nierozwiązane sprawy do końca i stanąć oko w oko z Robertem? Jak potoczą się losy Michaliny? Przekonamy się o tym w niezmiernie ważnej, boleśnie pięknej książce pt. „Szepty drewnianych papug”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Kobiecego pozycja autorstwa Anny Szczęsnej, to poruszająca opowieść o ambicji, toksycznej miłości, różnych rodzajach przemocy, a także o tym, że nigdy nie jest za późno na zmianę. Podzielona na trzy części – trzy etapy w życiu Michaliny – powieść zachwyci nie tylko wielbicieli powieści obyczajowych, ale też stać się może inspiracją, bodźcem do tego, by przyjrzeć się swojej relacji z partnerem czy bliskimi i … znaleźć w sobie siłę, by ją zmienić czy nawet zakończyć.\nKsiążka zrecenzowana dzięki DużeKa\nEtykiety: przemoc, recenzja, recenzje, rozczarowanie, związek


Budowa centrum technologii informatycznych w Katowicach na ukończeniu | NEWSFix Magazine\nHome / AKTUALNOŚCI / NAUKA / POLSKA / Budowa centrum technologii informatycznych w Katowicach na ukończeniu\nBrak komentarzy do Budowa centrum technologii informatycznych w Katowicach na ukończeniu 23\nBudowa centrum technologii informatycznych w Katowicach na ukończeniu\nAKTUALNOŚCI, NAUKA, POLSKA 16 stycznia 2013 , przez Redakcja\nKończy się budowa Centrum Nowoczesnych Technologii Informatycznych (CNTI), jednej z największych inwestycji Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach – poinformował PAP we wtorek rzecznik uczelni. Jego otwarcie planowane jest na październik 2013 r.\nStudenci będą mieli do dyspozycji m.in. laboratoria komputerowe, bibliotekę multimedialną z dostępem do baz danych i specjalistycznego oprogramowania, sieć wi-fi, aulę na 200 miejsc wyposażoną w ekrany LCD. W obrębie centrum znajdzie się także kilkaset stacjonarnych i mobilnych stanowisk komputerowych.\nNaszpikowany elektroniką obiekt powstaje nad rzeką Rawą w Katowicach. „Finalizujemy budowę. Obecnie przygotowujemy się do etapu związanego z wyposażaniem wnętrz. Wyprzedzamy harmonogram prac. Centrum planujemy otworzyć z początkiem nowego roku akademickiego 2013/2014” – powiedział PAP rzecznik uczelni Marcin Baron.\nBudowa Centrum Nowoczesnych Technologii Informatycznych, jednej z najważniejszych inwestycji Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, rozpoczęła się w 2011 roku.\nUwagę zwracają nie tylko futurystyczny projekt budynku oraz rozwiązania dydaktyczne, ale również rozwiązania ekologiczne, które mają na celu zminimalizowanie kosztów utrzymania obiektu. „Dzięki pompom ciepła budynek wykorzysta własną temperaturę do ogrzewania potrzebnej wody użytkowej” – informuje uczelnia. Na dachu zastosowane zostaną systemy solarne, które będą ogrzewały m.in. wodę. W zbiornikach magazynowana będzie woda deszczowa, która następnie zostanie wykorzystywana w sanitariatach oraz do podlewania zieleni.\nElewację przykryje cegła klinkierowa i szklana fasada.\nCentrum jest budowane w celach nie tylko dydaktycznych, ma także służyć wzmacnianiu współpracy sektora biznesu z uniwersytetem.\nObiekt budowany jest na działce o wielkości 0,9 ha w obrębie kampusu uniwersyteckiego – tuż przy rzece Rawie. Całkowity koszt projektu wraz z jego specjalistycznym wyposażeniem to ok. 50 mln zł.\n« Poprzedni artykuł Jak przygotować i przeżyć pokaz naukowy\nNastępny artykuł » Nominacje do BRIT Awards 2013


Elektronika na Dzień Dziecka. Ranking TOP prezentów od iMad\nNie jest łatwo wybrać odpowiedni sprzęt na Dzień Dziecka spośród tysięcy dostępnych na rynku. Dlatego eksperci iMad podpowiadają, jakie urządzenia wybrać dla najmłodszych, aby zapewnić im wysoki poziom bezpieczeństwa i komfort użytkowania.\nStylowe podświetlenie i overclocking z Kingston FURY Beast DDR5 RGB\nKingston Fury – gamingowy oddział Kingston Technology Company Inc., ogłosił dziś premierę pamięci Kingston FURY Beast DDR5 RGB. Linia Kingston FURY Beast może poszczycić się pierwszym modułem DDR5, który przekroczył prędkość 10000 MT/s.\nBC1C – nowa kamera od EZVIZ\nIT i technologie LIFESTYLE 2022-05-18\nEleganckie smartwatche Huawei Watch GT 3 Pro dostępne w przedsprzedaży już od 18\nNowoczesna rozrywka na wyciągnięcie ręki – Dni Technologii w Atrium Promenada\nAtrium Promenada w Warszawie stanie się technologicznym centrum stolicy. Podczas Dni Technologii będzie można nie tylko zobaczyć nowoczesne gadżety, konsole i urządzenia gamingowe, ale przede wszystkim na własnej skórze przekonać się o ich możliwościach.\nCyberbezpieczeństwo - tylko 60% użytkowników regularnie sprawdza bezpieczeństwo\nOdpowiedni telefon dla aktywnych na majówkę\nPodczas majówkowego wypoczynku często korzystamy z telefonu w trudnych warunkach, dlatego powinien on posiadać szereg odpowiednich rozwiązań. Takie kryteria spełniają modele marki Maxcom: MM918 Strong, MM735 z opaską SOS czy MM740.\nNowy kompaktowy zestaw głośnomówiący w rodzinie Poly Sync\nFirma Poly dodała do swojej wielokrotnie nagradzanej rodziny zestawów głośnomówiących Poly Sync uniwersalne rozwiązanie do audiokonferencji dedykowane pracownikom domowym – Poly Sync 10.


Nude pearls /rose gold / - kolczyki - Kolczyki srebrne - Biżuteria srebrna\n> Biżuteria srebrna > Kolczyki srebrne > Nude pearls /rose gold / - kolczyki\nKolczyki wykonane ze srebra i srebra pokrytego warstwą różowego złota pr. 925 w połączeniu z perłami Majorka [10mm], platerowanymi hematytami [4mm] . Całkowita długość kolczyków: 4,4cm. Biżuteria ozdobnie zapakowana Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\nsrebro kolczyki, perły, prezent, ze srebra


Transfery z zagranicy taniej i szybciej | Dobre Inwestycje\nPotrzeba dokonywania przelewów międzynarodowych pomiędzy rachunkami prywatnymi stanowi znak czasów i ma konkretne społeczne przyczyny. W zasadzie za wyjaśnienie służyć może jedno słowo: emigracja.\nChodzi ściślej o emigrację zarobkową, na którą decyduje się spore grono Polaków. Jadą oni na przykład do Wielkiej Brytanii czy Norwegii, tam osiadają i pracują, a część zarobionych pieniędzy przesyłają swoim rodzinom, które zostały na miejscu.\nPytanie jednak, co zrobić, aby koszty takich transferów były jak najniższe. Rynek podsuwa konkretne rozwiązania.\nAktualnie można skorzystać z serwisów pośredniczących w zagranicznych transferach pieniężnych. Oznacza to, że przelew na konto przykładowo z banku brytyjskiego do polskiego nie jest dokonywany bezpośrednio, ale za pośrednictwem właśnie takiej usługi.\nZdarza się, że przelew wysłany tym sposobem wędruje do celu nieco dłużej, ale opłata prowizyjna stanowi jedynie niewielki ułamek tego, co musielibyśmy zapłacić bankowi w ramach operacji przewalutowania. Aktywność polskiej emigracji sprawia, że zainteresowanie usługami tego rodzaju rośnie systematycznie, a kolejne serwisy oferujące podobne narzędzia pojawiają się cały czas.\nTakże one różnią się między sobą pod względem warunków – w jednych prowizje są niższe, a w innych wyższe, jedne realizują przelewy szybciej, a inne wolniej. Możliwości jest naprawdę wiele.\nTo od nas zależy na jaki wariant zagranicznego transferu z pośrednikiem się zdecydujemy. Najważniejsze, aby było to rozwiązanie sprawdzone i wiarygodne.


Widok na Wieżę Eiffla: wspaniały punkt widzenia | Marco Freddi\nWIEŻA EIFFELA: JEDEN MONUMENT, KTÓREGO NIE MOŻESZ PRZEGAPIĆ\nWyjątkowy PANORAMICZNY WIDOK NA PARYŻ\nZdobądź spektakularny widok na najbardziej ikoniczny paryski zabytek ze szczytu Wieży Montparnasse. Wysokość Obserwatorium Panoramicznego umieszcza je pomiędzy drugim a trzecim piętrem Wieży Eiffla, co stanowi idealne miejsce do robienia zdjęć. Stąd można zobaczyć wszystko, co sprawia, że Żelazna Dama jest sławna. Montparnasse Tower Panoramic Observation Deck oferuje 360° widok na cały Paryż, a Wieża Eiffla jest głównym punktem programu.\n„Zdecydowaliśmy się wejść na Wieżę Montparnasse zamiast na Wieżę Eiffla, ponieważ chcieliśmy być w stanie zobaczyć Wieżę Eiffla. To był zdecydowanie najbardziej niesamowity widok w Paryżu. To było niesamowite doświadczenie. Kupiliśmy nasze bilety online z wyprzedzeniem i nie było żadnego oczekiwania.”\nWieża Eiffla jest symbolem Francji. Każdego dnia odwiedza ją ponad 20 000 osób, co czyni ją jednym z najczęściej odwiedzanych zabytków z płatnym wstępem na świecie. Została zbudowana przez Gustawa Eiffla na Wystawę Powszechną w 1889 roku i miała zostać zniszczona po jej zakończeniu. Została uratowana dzięki zainstalowaniu anteny telegraficznej w 1903 roku. Popularność zyskała dopiero w latach 60-tych XX wieku, kiedy rozwinęła się międzynarodowa turystyka.\nPodziwiaj wyjątkowy widok na Wieżę Eiffla i wszystkie inne słynne zabytki Paryża z Montparnasse Tower Panoramic Observation Deck. Montparnasse Tower Panoramic Observation Deck jest otwarty każdego dnia, aby zaoferować Ci najlepszy widok na Paryż. Prosto do środka i prosto w górę: w zaledwie 38 sekund patrzysz na najlepszy widok, jaki można uzyskać na Paryż, z Montparnasse Tower Panoramic Observation Deck.\n„Uciekliśmy od tłumów na Wieży Eiffla, aby odwiedzić 56 piętro i zobaczyć niesamowitą panoramę z widokiem na Wieżę Eiffla i resztę Paryża – bez tłumów i kłopotów.”\nCiesz się wyjątkowym widokiem na Wieżę Eiffla i wszystkie inne słynne zabytki Paryża z Montparnasse Tower Panoramic Observation Deck, który jest otwarty codziennie od 10 rano do 10:30 po południu.\nCóż może być lepszego niż uzyskanie widoku z lotu ptaka na najpiękniejsze miasto na świecie?\n„An absolute must!\nJedyne miejsce, gdzie można zobaczyć prawdziwe kolory Paryża. Naprawdę można zobaczyć, jak wielkie są parki i zabytki, a także wielkość samego miasta.”\nAn absolute must! Oczywiście masz najlepszy możliwy widok na Paryż, ponieważ jesteś w najwyższym miejscu.”\nNajlepszy widok na Paryż, w tym na Wieżę Eiffla i wszystkie historyczne zabytki miasta.\nNa ekranach dotykowych i w kioskach wirtualnej rzeczywistości dowiesz się wszystkiego, co zawsze chciałeś wiedzieć o zabytkach Paryża.\nMożesz nawet cieszyć się lampką szampana* z tą wyjątkową osobą w najbardziej romantycznym mieście świata.\nGdy zapada noc, masz najlepszy możliwy widok na Wieżę Eiffla, która migocze migającymi światłami, co godzinę, co godzinę.\nZarezerwuj bilet online i wjedź windą prosto na szczyt – bez stania w kolejce!\nDarmowe dla dzieci poniżej 4 lat.\nTwój bilet daje ci dostęp do najwyższego w mieście tarasu na dachu i oferowanych tam zajęć i wydarzeń (trampoliny, joga, koncerty, itp.).\nWszystko to jest w zasięgu ręki.).\nŚcisłe bezpieczeństwo: kontrole bezpieczeństwa są przeprowadzane na wszystkich odwiedzających, aby zapewnić, że Twoja wizyta jest całkowicie beztroska.\nOtwarte 365 dni w roku!\n„Daje najlepszy widok na Paryż. Dobrze zorganizowany i bezpieczny. Stoisz dosłownie na szczycie budynku z przepięknym panoramicznym widokiem na Paryż.”\nRezerwacja online oznacza, że możesz wejść od razu do środka – bez stania w kolejce przy kasie.\nAby cieszyć się wszystkimi wspaniałościami Paryża w ciągu dnia ORAZ w nocy, zarezerwuj naszą ofertę Dzień & Noc. Ten bilet pozwala na dwukrotną wizytę w ciągu 48 godzin.\nBilety są bez daty i ważne przez 5 miesięcy, więc możesz kupić z wyprzedzeniem i przyjść kiedy tylko chcesz!\nBilety można zeskanować bezpośrednio na telefonie komórkowym, nie trzeba ich drukować.\n„To miejsce jest absolutną koniecznością, panorama Paryża z Wieży Montparnasse jest wyjątkowa. Kupiliśmy nasze bilety online z wyprzedzeniem, aby nie musieć stać w kolejce – było idealnie.”\nTaras jest dostępny tylko przez schody z 56. piętra (3 piętra pieszo).


JAK WYBRAĆ KLAWIATURĘ DLA GRACZA? - VEDION Digital Outlet\nJAK WYBRAĆ KLAWIATURĘ DLA GRACZA?\nArtykuły o branży\nPrzed tobą ważna rozgrywka, wciskasz Shift, a klawisz nie odpowiada? Po raz kolejny pomyłka klawiszy kosztowała twoją postać w grze życie? Po kilku godzinach spędzonych przed komputerem czujesz, że Twoje nadgarstki odmawiają posłuszeństwa? Przyjrzyjmy się bliżej czym klawiatura dla gracza różni się od tej tradycyjnej, znanej nam z naszych laptopów poleasingowych, biur i szkół. Czy aby na pewno klawiatura dla graczy to jedynie wyższa cena i zestaw świecących lampek dla gadżeciarzy?\nKrótko mówiąc - nie. Profesjonalna klawiatura do gier wyposażona jest w dodatkowe funkcje i przydatne skróty, pozwala na znacznie większą precyzję i szybkość reakcji, zapewnia zachowanie prawidłowej ergonomii i cechuje się znacznie większą wytrzymałością w porównaniu z jej tanimi odpowiednikami. Oczywiście jak łatwo się domyślić, profesjonalna klawiatura dla graczy często nie jest małym wydatkiem. Jednak za ceną przemawiają wszystkie wymienione wyżej aspekty.\nNa co warto zwrócić uwagę przy wyborze klawiatury?\nPrzy podejmowaniu decyzji o wyborze klawiatury na pewno sprawdzi się test klawiatur dla graczy i ranking klawiatur dla graczy. W Internecie znajdziecie opisy co najmniej kilkunastu testów przeprowadzonych przez profesjonalnych gamerów.\nKlawiatury mechaniczne - najlepsze dla graczy?\nZdecydowanie tak. Modele mechaniczne we wszystkich rankingach biją na głowę klawiatury klasyczne. Czym są klawiatury mechaniczne? W przeciwieństwie do tych wyposażonych w gumowe membrany, klawiatury mechaniczne wyposażone są w mechaniczne przełączniki. W tym wypadku każdy z przycisków posiada swój własny przełącznik. Dzięki temu klawiatura zwiększa swoją wytrzymałość i zyskuje rekordowo krótki czas reakcji. Fakty i liczby? Proszę bardzo. Mechaniczne przełączniki są przygotowane na 20 do nawet 50 mln (!!!) uderzeń, przy czym ich gumowe odpowiedniki to jedynie 2-5 mln uderzeń. Czas reakcji klawiatury mechanicznej to zaledwie 1 ms.\nKolejnym plusem, przemawiającym na korzyść klawiatury mechanicznej jest z pewnością jakość jej wykonania. W związku z tym, że są to modele zazwyczaj droższe od pozostałych, do ich wykonania stosuje się zdecydowanie lepsze materiały. Wady? Tu należy wspomnieć o głośności. Dla jednych może być to czynnik dyskwalifikujący, dla innych wręcz niezauważalny minus. Jednak faktem jest, że klawiatury mechaniczne powodują znacznie większy hałas niż te standardowe. Z drugiej strony, przy tak wielu znaczących zaletach ich głośność wydaje się być cechą marginalną. Ponadto wprowadzane są już coraz cichsze modele, których dźwięk jest porównywalny z tym, wydawanym przez klawiatury z gumową membraną.\nInne ważne cechy dobrej klawiatury dla gracza\nPrzy wyborze klawiatury zwróć również uwagę na:\nPrzyciski - w zasadzie najważniejszy aspekt - w dobrej klawiaturze przyciski powinny być wyskalowane i optymalnie rozmieszczone. Zwróć uwagę na rozmiar, kształt i wysokość. Spójrzmy na Logitech, który w modelu G810 Orion Spectrum zadbał o takie detale jak matowa powierzchnia maskująca odciski palców - dzięki temu w czasie najważniejszej rozgrywki możesz mieć pewność, że palec nie ześlizgnie Ci się z przycisku, a po wielogodzinnej rozgrywce klawiatura zachowa atrakcyjny wygląd.\nPrzyciski dodatkowe – standard to ok 5-10 przycisków dodatkowych. Podświetlenie znacznie ułatwi wszystkie nocne rozgrywki. Świetnym przykładem klawiatury wyposażonej w możliwość konfigurowania makr i niestandardowych poleceń jest produkt wypuszczony przez Logitech, model G910 Orion Spark, który pozwala Ci zaplanować i ustawić grę przy użyciu 9 indywidualnie programowalnych klawiszy G.\nPodświetlenie – klawiatury wyposażone w dodatkowe podświetlenie prezentują się po prostu zjawiskowo. Trudno nie wspomnieć tutaj o modelu Razer BlackWidow Chroma. Wyobraź sobie, że system Chroma oferuje aż 16,8 milionów kolorów! Masz do swojej dyspozycji możliwość ustawienia wzorów czy konfiguracji pod konkretne przyciski.\nOprogramowanie – dobre oprogramowanie przyspieszy czas reakcji i pozwoli wykorzystać potencjał klawiatury w 100%. W tym miejscu również warto wspomnieć model Razer BlackWidow Chroma, o którym mowa była powyżej. A to dlatego, że osiada on oprogramowanie Razer Synapse. Dzięki temu klawiatura jest w stanie zapisać dane dotyczące wydajności, najczęściej wciskanych klawiszy, jak i generalny wynik nacisku na przyciski na klawiaturze.\nMateriały dodatkowe – tutaj warto sprawdzić czy w zestawie znajdują się wymienne klawisze, huby USB, organizery na kable, złącza audio, podpórki pod nadgarstki.\nJakość wykonania – rekomendowane są klawiatury wykonane z plastiku PBT. Ten materiał cechuje się znacznie większą wytrzymałością i jest odporny na ścieranie. Produkt wypuszczony przez Logitech, model G510s posiada hydrofobową powłokę, dzięki której dłonie nie przyklejają się do podpórki. Ponadto podwójna powłoka UV na klawiszach sprawia, że klawiatura jest wytrzymała i z pewnością przysłuży się do rozegrania wielu emocjonujących starć.\nWalory wizualne – poza czynnikami użytkowymi warto zwrócić uwagę na to, czy klawiatura jest po prostu estetyczna i solidnie wykończona.\nCena – często czynnik decydujący. Przy zakupie danego modelu, z pewnością warto wziąć ją pod uwagę, jednak pamiętajcie - w tym wypadku droższy, nie zawsze znaczy lepszy.\nPodsumowując, czynników, na które trzeba zwrócić uwagę podczas zakupu klawiatury dla gracza jest wiele. Jeśli jednak sprawdzisz na własnej skórze, co oferuje ten sprzęt, to gwarantujemy, że już nigdy nie wrócisz do tradycyjnej klawiatury biurowej.