Wyrzuć śmieci - Blog Alexa - "Żyj dobrze, dostatnio i na luzie"\tWyrzuć śmieci - Blog Alexa - "Żyj dobrze, dostatnio i na luzie"\nkontakty, relacje, wpływ\nJan Wróblewski 2011-12-14 at 13:51\nStosuję te rady od dawna. Przykrym jest jedynie, że nagle okazało się, jak niewielu znajomych zostało i jak wielu przyjaciół okazało się nie być takimi przyjacielskimi.\nAnna 2011-12-14 at 14:12\nJan – niech Ci nie będzie przkro, naprawdę!!!\nJeśli chodzi o mnie jakoś tak się złożyło,że nigdy nie otaczałam się wieloma przyjaciólmi, mam ich kilkoro, wystarczy mi palców jednej ręki, by Ich policzyć i jeszcze jest trochę wolnego miejsca. Mogę powiedzieć,że mam wielu znajomych, z każdym z nich łączy mnie coś inneg,inny sposób komunikowania się, inne tematy. Tak mi jest dobrze, to się sprawdza.\nKilka lat temu zastosowałam radyklane cięcie i ograniczyłam grono do niezbędnego minimum, nikt nie walczył,więc Twoja zasada Alex „przestań na chwilę wiosłować”, chociaż nie wpadłam na porównanie do wioseł :), sprawdziła się w 100%.Stosuję ją też teraz. Z powodzeniem.I dobrze się z tym mam.Zazwyczaj zadaję sobie pytanie, po co to ma być? taka niby przyjaźń i jeśli nie mam odpowiedzi, dalej już wszystko staje się jasne. Myślę,że trochę się boimy takiego społecznego wyizolowania i stawiamy na ilość, podczas kiedy to jakość tych kontaktów powinna mieć znaczenie. Coraz bliżej jest też mi do tego,że ta jakość kontaktów powinna się przenosić też na Rodzinę, Rodziców. To znacznie trudniejsze,tradycja i wychowanie robią swoje, ale czasem udaje mi się przemycić to także w Ich stronę, z różnym wprawdzie odbiorem, ale warto próbować.\nAlex,wielkie dzięki za przypomnienie o tym, że trzeba mieć odwagę na porządkowanie swojego życia również w tym obszarze.\nps. jakiś czas temu napisałam,że czytam blog regularnie a piszę na nim raczej sporadycznie. A teraz proszę bardzo, raz się odważyłam i – łatwe, można i daje frajdę. To taka wolna dygresja w temacie – warto próbować i praktykować:)\nKrzysiek S 2011-12-14 at 14:18\nKrótki, dobry i celny post!\nO ile kogoś zawistnego i małego, można by było jeszcze jakoś „tolerować” (w sensie, że jest się zmuszonym z nim pracować), to arogancja jest najgorsza i tępiona przeze mnie za każdym razem…co wpędza mnie raz za razem w różnego typu kłopoty…dlatego unikam tego typu ludzi\nCóż, ze względu na moje uwielbienie do złośliwych żartów, ironii (ale też autoironii), a w skrajnych sytuacjach „sarkazmu” mi osobiście przydałby się wpis na temat „jak wiedzieć kiedy się zamknąć”!\nUłatwił by mi życie ;-)\ndcsdc 2011-12-14 at 16:34\nniby wszystko ladnie ale\n– dlaczego wrociles z krainy ludzi mniej zawistnych do krainy ludzi bardziej zawistnych … byc moze zasob pieniadza pozwala Ci sie skutecznie odgrodzic od nich, wiekszosc jednak zwiazana jest biznesami i zyciem do trwania w tym stanie i jesli tylko zaczna sie ruszac w bagnie to utona szybciej … a rady w stylu oderwania sie od za przeproszeniem „malych ludzi” dla wielu oznacza zostanie bez chleba. Nie oszukujemy sie tu jest polska :( Brak oszczednosci by sprobowac bo mozna z dnia na dziej zobaczyc most od spodu.\n– masz max negatywny stostunek do ludzi malych, az bije w oczy wulgaryzmami ;) czyzby zaszli Ci w zyciu tak wiele razy i tak skutecznie ze pozwalasz sobie poswiecac swoje niskie zdrowe cisnienie by wzroslo do zlego poziomu?\n– bardzo wielu ludzi ktorzy doszli do powiedzmy szczerze pieniedzy i bagactwa materialnego – czynia to w sposob malo uczciwy, nielegalny a ludzie to widza i sa normalnie smutni, zazdrosni, zli ze oni tego nie maja, i pal licho gdyby byli leniwi ale nie, polacy w swej duszy naprawde sa przedsiebiorczy i pracowici, za niska place czasem nizsza nich chiczyk. Tak wiec jestem w stanie zrozumiec gorycz mlodego wyszkatlconego czlowieka w srodku UE ktory dostaje 500Euro brutto a chce isc z dziewczyna do kina dwa razy w miesiacu i splacic kredyt.\njasiek 2011-12-14 at 17:33\nInteresujące. Wydaje mi się, że to o czym piszesz, to przypadek szczególny schematu „nie wychodź przed szereg”, tj. najbezpieczniej czujemy się w otoczeniu ludzi podobnych do siebie. Jeśli znajdzie się ktoś, kto chce wyjść przez szereg, lub postępować w sposób inny, niż przyjęty przez jakiś ogół populacji, to wówczas uruchamia się w tej populacji jakiegoś rodzaju mechanizm obronny, który broni ich tożsamości i ich wspólnej „ścieżki”. Stąd, według mnie bierze się to, o czym piszesz.\nMam wrażenie, że w bardziej różnorodnych populacjach ten problem występuje w mniejszym stopniu (stany zdjednoczone?).\nMichał 2011-12-14 at 18:31\nNawet nie musi się wieść lepiej, wystarczy że ktoś już ma same chęci i nastawienie na zmianę – już to ludzi denerwuje, zwłaszcza starsze pokolenie wychowane w czasach komunizmu i wąskich horyzontach.\nNajlepszym rozwiązaniem problemu jest być indywidualistą mający społeczeństwo w głębokim poważaniu, gorzej mają osoby szukające kompromisu między swoimi potrzebami a oczekiwaniami społecznymi.\nVila 2011-12-14 at 18:45\nPrzypomniał mi się złośliwy żart.\nPolak, Niemiec i Francuz złapali złotą rybkę. Rybka obiecała spełnić po jednym życzeniu, jeśli ją wypuszczą.\n– mój sąsiad ma piękny samochód. Ja chciałbym mieć dwa takie.\nBłysnęło, Niemiec patrzy a na jego podwórku stoją dwa piękne, błyszczące samochody.\nNastępny był Francuz:\n– mój sąsiad spotyka się z piękną kobietą. Chciałbym spotykać się z dwiema takimi.\nOczywiście błysnęło i za chwilę na Francuza czekały dwie piękne, długonogie kobiety.\nOstatni był Polak, który powiedział:\n– mój sąsiad ma kurę, która znosi mu złote jajka. Chciałbym, żeby mu ta kura zdechła…\nNie znam aż tylu obcokrajowców, żeby mieć odpowiednią grupę porównawczą, więc nie jestem w stanie stwierdzić, czy faktycznie zawiść jest jakąś specyficzną domeną Polaków. Myślę, że ma ona związek z brakiem pewności siebie. Ludzie, którzy odnoszą własne sukcesy chyba w większym stopniu potrafią się cieszyć z sukcesów innych.\nZauważyłam, że ma to również duży związek z przyjmowaniem komplementów. W tego typu ludziach rodzi się od razu podejrzenie, że komplement jest nieszczery „albo się wyśmiewa, albo coś chce”. I chyba jednak bardzo wielu naszych rodaków ma problem z przyjęciem jakiejś miłej opinii na swój temat.\nVila 2011-12-14 at 19:00\n@ dcsdc piszesz:\n„- bardzo wielu ludzi ktorzy doszli do powiedzmy szczerze pieniedzy i bagactwa materialnego – czynia to w sposob malo uczciwy, nielegalny a ludzie to widza i sa normalnie smutni, zazdrosni, zli ze oni tego nie maja”\nSukces to nie tylko bogactwo materialne. Znam sporo ludzi, którzy nie zarabiają kokosów, ale robią to, co lubią i potrafią cieszyć się z sukcesów innych a nawet ich wspierać. Myślę, że to czy nam się wiedzie dobrze czy źle w żaden sposób nie usprawiedliwia zawiści. Bo zawiść jest uczuciem niesamowicie niskim.\nAlex W. Barszczewski 2011-12-14 at 19:26\nDlaczego przykrym? Po prostu stwierdziłeś stan faktyczny i mogłeś podjąć odpowiednie działania\nJa też od dawna przedkładam jakość nad ilość i o dziwo z ilością potem tez nie ma problemów.\nPiszesz: „ze względu na moje uwielbienie do złośliwych żartów, ironii …”\nJa generalnie staram się żartować wyłącznie z siebie.\nJak juz piszesz anonimowo, to nie używaj mojego maila kontaktowego jako adresu nadawcy, następny taki komentarz poleci z hukiem.\nA teraz do rzeczy (w miarę możliwości)\nPytasz: „dlaczego wrociles z krainy ludzi mniej zawistnych do krainy ludzi bardziej zawistnych „\ngdzie ja coś takiego twierdziłem?\nDalej: „Nie oszukujemy sie tu jest polska …”\nProszę Cię uprzejmie, abyś nazwę mojego kraju pisał z dużej litery.\nTo sami dotyczy przedstawicieli narodu, który ten kraj zamieszkuje.\nCo do reszty, to żyj w swoim świecie, od mojego w miarę możliwości trzymaj się z daleka.\nPiszesz:” Jeśli znajdzie się ktoś, kto chce wyjść przez szereg, lub postępować w sposób inny, niż przyjęty przez jakiś ogół populacji, to wówczas uruchamia się w tej populacji jakiegoś rodzaju mechanizm obronny, który broni ich tożsamości i ich wspólnej “ścieżki” „\nMoże tak być, ale to nie usprawiedliwia w moich oczach członków takiej populacji.\nPiszesz: „już to ludzi denerwuje, zwłaszcza starsze pokolenie wychowane w czasach komunizmu i wąskich horyzontach. „\nPamiętaj, że ja metrykalnie też się do tego pokolenia zaliczam :-)\nDalej: „Najlepszym rozwiązaniem problemu jest być indywidualistą mający społeczeństwo w głębokim poważaniu, „\nJeżeli masz wokół siebie ludzi, z którymi zaspokajasz Twoje potrzeby społeczne, to jest to niezła strategia :-)\nTen żart z pewnością oddaje nastawienie pewnej części naszego społeczeństwa, ale na szczęście tylko części.\nCoś jest w tym, co piszesz: „Ludzie, którzy odnoszą własne sukcesy chyba w większym stopniu potrafią się cieszyć z sukcesów innych. „\nPodobnie zgadzam się z Twoją obserwacją na temat komplementów\nMichał 2011-12-14 at 19:49\nAlex – fakt, niesprecyzowałem, oczywiście miałem na myśli pokolenie które chętnie by wróciło do czasu komunizmu :)\n„Jeżeli masz wokół siebie ludzi, z którymi zaspokajasz Twoje potrzeby społeczne, to jest to niezła strategia :-)”\nZ własnego doświadczenia: problem jest dużo większy w mniejszych miejscowościach/na wsi, gdzie jest czasami bardzo duża presja ze strony otoczenia. W duzym mieście ludzie tak bardzo „nie pchają nosa w nie swoje sprawy” (w zasadzie to często wcale, co może sprawiać wrażenia chłodnego społeczeństwa ogarniętego tylko pracą i sobą samym), więc i kontakt jest lepszy :)\nwn 2011-12-14 at 20:25\nkilka razy w ciągu ostatnich 2-3 lat już zostawiałem tu komentarze. Świetny blog! Alex, czuć od Ciebie moc!\nCo do wpisu, to z własnego doświadczenia mogę napisać, że czasem ciężko jest się uwolnić od osób, z którymi nie chce się mieć styczności. Niektórych celowo unikam, ale one nadal uważają mnie za przyjaciela, kolegę, i chcą mnie męczyć. :/\nWeronika 2011-12-14 at 20:33\nTak. Zgadzam się, ale co zrobić w sytuacji gdy kogoś zawiść jest dobrze maskowana. Taka osoba składa gratulacje, rzekomo wspiera cię wyrażając swoją uzasadnioną obawę co do twoich zamierzeń i działań i generalnie w jej wolnym czasie jest z tobą. Jednak wyczuwa się, że jej zachowanie jest nieszczere (coś jakby politowanie) a kontakty z tą obobą nie sprawiają przyjemności. Dodam, że w tej relacji już przestałam wiosłować, ale nie wiem w jaki sposób mam ją zakończyć. Czy seria wymówek to dobry sposób czy też jest tu sens rozmawiać. Choć nie oczekuję, że ta osoba się zmieni.\nlavinka 2011-12-14 at 20:40\nCieszy mnie Twój optymizm, czuję się dzięki niemu mniej samotna w polskim grajdołku :D\nAgata S. 2011-12-14 at 21:04\nTeż spotykam się w swoim życiu z takim podejściem zawiści i zazdrości, czego dowodem z jednej strony jest moje radzenie sobie w pewnej dziedzinie (zajęcie pozazawodowe) na rynku ogólnopolskim z dużym powodzeniem, a z drugiej strony całkowite zamknięcie się na moją działalność rynku lokalnego. W mieście, w którym żyję osoby decyzyjne udają, że nie istnieję, mimo wielokrotnego podejmowania przeze mnie prób współpracy. Przyznam szczerze, że kiedyś było to dla mnie powodem frustracji i poczucia bezsilności. Na dzień dzisiejszy, znając już ten mechanizm, nie zniechęcam się i robię dalej swoje poza miejscem, w którym żyję, z ludźmi, którzy doceniają to co robię.\nPozdrawiam wszystkich nie zawistnych :),\nPaweł Kuriata 2011-12-14 at 21:37\nNie chcę tutaj usprawiedliwiać ludzi, którzy przez problem z poczuciem własnej wartości patrzą zawistnym spojrzeniem na sukcesy innych, ale mówienie o nich „śmieci” w przenośni to jest arogancja i ja protestuję.\nRozumiem, że to Twój blog i możesz pisać jak i co chcesz, jestem jego już jego ponad 2-letnim czytelnikiem. Dziwi mnie tytuł tego posta. Gdybym pierwszy raz wszedł na ten blog i zobaczył ten artykuł to nie przeszedłby on „szybkiej selekcji”.\nArekG. 2011-12-14 at 22:04\n„to trzeba spokojnie pozwolić im na wykończenie się ekonomiczne”\nDość enigmatyczne. Mógłbyś Alex to trochę bardziej rozwinąć? :)\n„trzeba tez pozwolić im wykończyć się fizycznie.”\nTeż nie bardzo zrozumiałe… bo oni często żyją długo i „szczęśliwie” ;)\nMarcin 2011-12-14 at 22:49\nJa takie wyrzucenie smieci przeprowadziłem niedawno . Miałem doć dobrego znajomego u siebie na roku, ktory na początku wydawał mi się dosć zabawny i wyluzowany.\nPo jakims czasie( parę miesięcy) jego dosc specyficzne poczucie humoru, które w dużym stopniu opierało się na ironii i wysmiewaniu innych zaczęło mnie drażnić. Była to osoba ze skłonnoscią do stawiania na swoim.\nSzczerze mówiąc na początku trochę bałem się( choć może to za duże słowo) tego „wyrzucania smieci” z prostego powodu:\ndrażnił mnie swoim zachowaniem ale myslałem, że w sumie jest ok. po co szukać nowych bliższych znajomych. BYła to moja strefa komfortu. NIe musiałem się spcjalnie wychylać na zewnatrz.\nPostanowilem to zrobić ponieważ nie chciałem być postrzegany przez innych jak ktos kto cały czas kieruje w stronę innych głupie docinki.\nTeraz z perspektywy paru tygodni jestem coraz bardziej zadowolony z przeprowadznia tej zmiany. Poznałem, bardzo łatwo inne osoby. NIe chcę popełnić tego samego błędu, który kilkukrotnie popełniałem: zamykania się na jednego, dwóch znajomych. Jestem coraz bardziej otwarty. Cieszę się z tego, że wyszedłem i ciągle wychodzę ze swojej strefy komfortu, przez co daję się bliżej poznać innym a co najważniejsze nie stoję w cieniu innych z czego jestem bardzo dumny.\nByło pare podobnych sytuacji w przeszłosci, w których powininem wyrzucić smieci a przynajmniej posprzątać wokół siebie.\nNie robiłem tego z powodu jak mi się teraz wydaje lenistwa i wygodnictwa. Jednak była to złudna wygoda, która tak naprawdę w długim okresie czasu była dla mnie bardzo toksyczna.\nPrzez taką biernosc staciłm kilka dobrych okazji na znalezienie i poznanie tych wartociowych ludzi, którzy dopingowaliby mnie.\nMaciej 2011-12-15 at 00:21\nZnajomym 3 x ktoś na osiedlu samochód porysował. Sam nie wiem czy ludzie są zawistni o trochę więcej pieniędzy jakie mają czy to ze te małżeństwo bardzo się kocha i to widać… W ich przypadku ciężko wyeliminować tą osobę, bo jest anonimowa…\nAk 2011-12-15 at 11:18\nW życiu tylko raz zrobiłem gruntowne czyszczenie, po zakończeniu szkoły średniej (mam 24 lata).\nNie widzę sensu by tkwić wśród osób które z zasady uważają że coś się nie uda. Gdy kilka lat temu postanowiłem zostać programistą wiele osób mówiło, że nie jest to takie łatwie i trzeba skończyć studia. Aktualnie pracuje jako programista, mam pewne sukcesy i wcale nie potrzebowałem kończyć żadnej uczelni by nauczyć się tego samemu metodą prób i błędów. Gdybym poddał się biedzie mentalnej osób w około, prawdopodobnie teraz bym pracował gdzieś gdzie nie miałbym żadnej możliwości rozwoju. Nadal wśród pewnych osób, głównie rodziny spotykam się z lekceważniem gdy rozmawiamy o przyszłości, nie mogą zrozumieć że droga szkoła -> studia > etat w korporacji, nie jest jedyną drogą którą można kroczyć. Gdy osiągam jakiś sukces zazwyczaj słyszę o szczęściu a nie ciężkiej pracy jaką w to wkładam. Z typową zawiścią się nie spotkałem (przynajmniej nie wprost), jednak brak szerzej perspektywy przy postrzeganiu świata również bywa wyniszczający dla osób które mają inne niż standardowe podejście do życia. Cały czas trzymam ręke na pulsie i staram się dobierać wartościowych ludzi do współpracy jak i znajomości. Najtrudniejsze jest to, że zazwyczaj dopiero bo zerwaniu kontaktu zauważamy prawdę o pewnych osobach, dlatego czasami warto zrobić sobie przerwę i zmienić środowisko na chwilkę. Gdy będziemy wracać łatwiej nam będzie zdecydować które osoby trzeba wyrzucić.\nMikołaj Kowalski 2011-12-15 at 16:25\nJa myślę, że nie da się wyeliminować i odsunąć od siebie takich ludzi. Oni zawsze będą się pojawiać. Lepszym według mnie rozwiązaniem jest to zaakceptować, zrozumieć, że tak jest, zrozumieć dlaczego tak jest.\nA jeśli „znajomi” odchodzą od nas gdy osiągamy sukces? Po cholerę mi tacy znajomi? Oni w biedzie też nie pomogą, bo sami są biednie ubodzy wewnętrznie, wiec im pomagajmy na ile to możliwe.\nJa słowo „śmieci” zrozumiałem jako przenośnie. Odebrałem to jako porównanie do czegoś co się po prostu usuwa z naszego życia bo jest przeszkodą, np ładniej pachnie. Nie odebrałem tego jakoś dosłowne jako porównanie taka osoba=śmieć. Ale to już autor się wypowie najlepiej co miał na myśli. :)\nlavinka 2011-12-15 at 18:18\n@Mikołaj: Pojawiać się będą na pewno, ale nie warto tracić na nich czasu. Zwłaszcza teraz, kiedy tak łatwo dotrzeć do wartościowych ludzi za pośrednictwem sieci. Kiedyś człowiek był skazany na rodzinę, znajomych ze szkoły czy z pracy. Dziś jest łatwiej. Korzystajmy zatem :)\nNie ze wszystkich znajomości jednak da się zrezygnować, zwłaszcza gdy jesteśmy „uwikłani” w nie zawodowo. Ja mam zasadę nieobnoszenia się ze sprawami prywatnymi, to i nie wiedzą czy mi jest dobrze czy źle. Podobnie z finansami. Raczej staram się uchodzić za niezamożną osobę wśród sąsiadów i znajomych. Tak jest po prostu łatwiej :)\nhuki 2011-12-15 at 19:07\nA co w przypadku, gdy „śmieciami” są nasi rodzice?\nBartosz 2011-12-15 at 19:53\nBardzo podoba mi sie w poście tytuł. Wyrzuć śmieci to ostre i dosadne określenie, ktore jasno obrazuje co autor myśli o takich osobnikach. Podoba mi sie też konkretny opis co sie stanie z nami jesli pozwolimy sobie na dalsza bezczynność.\nJednoczesnie nasunęło mi się pytanie natury technicznej :-) (a moze psychologicznej). Moze razem pogłębimy nieco treść tego wpisu.\nJak konkretnie, wyrzucić z naszej głowy takie „śmieciowe” relacje jesli dotycza one naszych „bliskich” ?\nSytuacje sa w życiu różne, pal licho jesli chodzi smieciowych kolegow, prawdziwa jazda bez trzymanki dotyczyc bedzie osob „bliskich” (rodzicow, rodzeństwo, moze nawet zmarłych przodkow). Wtedy nawet wyjazd na inna półkule, zmiana stylu zycia itd. – moze byc niewystarczajace, aby pozbyc sie różnych schematow i programow myślenia – tak głęboko zakorzenionych.\nJak konkretniej pozbyc sie takich smieciowych pozostałości z naszych głów?\nAlex W. Barszczewski 2011-12-15 at 21:18\nTo przykra historia. Jeżeli się powtarza, to trzeba zaakceptować fakt, że mieszka się wśród dziczy i odpowiednio coś zmienić. Jest to szczególnie łatwe, jak się nie ma na głowie kredytu, o czym ostrzegałem od lat.\nPiszesz: „..czasami warto zrobić sobie przerwę i zmienić środowisko na chwilkę. Gdy będziemy wracać łatwiej nam będzie zdecydować które osoby trzeba wyrzucić. „\nBardzo mi się podoba taki sposób :-)\nPiszesz: „Ja myślę, że nie da się wyeliminować i odsunąć od siebie takich ludzi „\nTo zależy od naszej determinacji :-) Zakład?\nDalej „Ja słowo “śmieci” zrozumiałem jako przenośnie. Odebrałem to jako porównanie do czegoś co się po prostu usuwa z naszego życia bo jest przeszkodą ..” Taki był też mój zamysł.\nPowiedzielibyśmy nothing personal – just business\nJa akurat zawodowo staram się mieć do czynienia z pozytywnymi ludźmi. To bardzo dobrze wpływa na moje samopoczucie i wyniki pracy.\nPytasz: „A co w przypadku, gdy “śmieciami” są nasi rodzice? „\nPytasz:” Jak konkretnie, wyrzucić z naszej głowy takie „śmieciowe” relacje jesli dotycza one naszych “bliskich” ? „\nPrzede wszystkim trzeba przeczytać post:\nPotem często się okaże, że wcale nie mamy do czynienia z osobami nam bliskimi, wtedy trzeba wyciągnąć konsekwencje.\nPozbywanie się zaszczepionych w dzieciństwie schematów i sposobów myślenia to inna para kaloszy, nie jest ona tematem aktualnej dyskusji.\nKrysiaS 2011-12-16 at 08:56\nPost (jak każdy na tym blogu)bardzo pomocny w drodze do dobrego życia :-)\nPo krótkiej analizie stwierdziłam ,że na bieżąco wyrzucam śmieci z życia osobistego, ale przede wszystkim ze spraw zawodowych.\nOd dłuższego czasu uważnie słucham jak komunikują osoby z mojego otoczenia. Co i jak mówią nie tylko do mnie ,do innych i o innych.Możemy wtedy się dowiedzieć , czy ktoś jest z natury życzliwy czy też np. zawistny.\nZwracam również uwagę na tzw. kontakt wzrokowy. Moi kibice czyli ci życzliwi najczęściej zaglądają w oczy inni tylko patrzą ( to moje osobiste zdanie). Jest to pomocne dla mnie np. kiedy w ciągu miesiąca poznaję 40 osób w różnym wieku i z różnymi charakterami.\nMam wokół siebie osoby życzliwe,ale tez pomocne w moich zawodowych poczynaniach :-), dostrzegłam to w ostatnim kwartale bardzo intensywnych zajęć. Cieszą się z moich osiągnięć,a ja cieszę się ich sukcesami :-).\nlavinka 2011-12-16 at 11:37\n@Alex: Nie zawsze się tak da. Np. Twoja klientka jest super fantastyczną pozytywną osobą, ale zazwyczaj kontaktujesz się z jej pracownikami, którzy już tacy nie są, a potrafią robić na złość i zwalać swoją winę na Ciebie. Ja wiem, takie rzeczy to głównie w środowisku babskim, ale jednak :)\nMając wybór się nie marudzi, bezpieczniej jednak dawkować pewne informacje powoli, stopniowo, zwłaszcza o życiu prywatnym. Nie masz pojęcia, jak w przyjaźni między kobietami zmienia się gdy jedna ma nagle chłopaka, a druga nie(lub akurat w tym samy momencie chłopak z tą drugą zrywa), albo to samo z mężem, dzieckiem, etc. Z jednej strony reakcja jest pozytywna na pozytywne informacje, z drugiej strony pod płaszczykiem uśmiechu jawi się zgrzytanie zębami. Wiesz, taki fałszyk. Ech.\nBartosz 2011-12-16 at 20:44\n„Pozbywanie się zaszczepionych w dzieciństwie schematów i sposobów myślenia to inna para kaloszy, nie jest ona tematem aktualnej dyskusji.”\nZdziwilem sie troche Twoja odpowiedzia. Ujmę to dla rozjasnienia przykładem. Jeśli jednym z nabytych w dzieciństwie sposobów myślenia jest np. że naszą powinnością jest pomoc i opieka nad naszym młodszym rodzeństwem to pożegnanie się z takimi osobami wymaga pozbycia się tego przekonania. I w tym aspekcie dotyczy to treści tego wpisu. (jest to ta sama para kaloszy)\nAk 2011-12-17 at 12:14\nRóżnica pomiędzy rodziną a przyjaciółmi jest taka, że od rodziny trudniej się odciąć (zwłaszcza np od jednej osoby). Trzeba również odróżnić kontakty od pomocy czysto humanitarnej. Sam mam taką sytuację, że pomagać muszę. Jednak zachowanie dystansu i ograniczenie się tylko do niezbędnej pomocy sprawia, że moja jakość życia nie spada. Nie odbieram pojęcia „wyrzucanie śmieci” jak totalny brak kontaktu. W przypadku gdy nie mamy takich możliwości wystarczy ostudzenie kontaktów do tych niezbędnych i wydostanie się poza demotywujący wpływ.\nMagda 2011-12-17 at 13:37\nOczywiście, warto zrobić taką selekcję (nie tylko w kwestii tego, czy ktoś nas dopinguje czy zazdrości, ale w ogóle) i mieć przy sobie naprawdę wartościowe osoby, przy których się rozwijamy, a nie zwijamy. I powtórzę to, co już wiele osób powyżej zauważyło. Sprawa komplikuje się jeśli chodzi o członków rodziny. Często nieświadomie sabotują nasze działania. No, ale próbować trzeba :)\nŁukasz 2011-12-17 at 15:25\nTo mój pierwszy wpis na blogu Alex, od niedawna tu zaglądając na szczęście udało mi się „przebrnąć” – w przyjemny sposób, przez całą jego zawartość.\nW kwestii czyszczenia życia z takich znajomych, to na szczęście zawsze miałem ten dar, że ci mniej pozytywni trzymali się ode mnie z daleka. Myślę, że w tej kwestii bardzo pomaga wykrystalizowanie w sobie odpowiedniego samokonceptu, tak żeby wokoło siebie wytworzyć skorupkę z pozytywnej energii (ja w to wierze). A według zasady pozytywne przyciąga pozytywne, więc automatycznie problem mamy z głowy.\nTak było u mnie na studiach. Mimo że byłem starostą grupy, to Ci „smutniejsi” w moim odczuciu, nieszczególnie mieli jakiekolwiek sprawy do mnie. Natomiast ludzie, którzy podzielali moje poglądy „podawali mi rękę”. Co do wychylania się, to zrobiłem to nie tak dawno, przerywając studia na 2 roku. I wiecie co się stało, oczywiście ci „smutniejsi” mówili (jak się dowiedziałem), że jestem niepoważny, i co bez studiów osiągnę. A znajomi z którymi żyłem w dobrych kontaktach, nawet teraz kiedy czasem odwiedzam kampus „przybijają mi piątką” akceptują moje wybory. Ja ciesze się z ich osiągnięć, a oni z moich.\nTo oczywiście jeden z takich przykładów, ale „pozytywna skorupa” działa jak prezerwatywa przed niechcianym „smutniejszym” kolektywem.\nMaciek K. 2011-12-17 at 16:34\nRównież zgadzam się z podejściem proponowanym przez Aleksa.\nMam tylko wątpliwości, co do twierdzenia, że osoby zawistne wykończą się same ekonomicznie i zdrowotnie. Gdyby funkcjonowały one wyłącznie w biznesie, to pewnie by tak było. Kłopot jest taki, że takie osoby (jak wszyscy zresztą) żyją także w różnych układach pozabiznesowych, typu środowisko rodzinne, społeczne czy socjalne i wszelkie inne, które umożliwia im często stosunkowo stabilne życie według swoich toksycznych schematów. Zresztą dotyczy to nie tylko kwestii finansowych, ale także sposobu patrzenia na świat. Jeśli chodzi natomiast o kwestie zdrowotne, to wpływ na nie ma tak wiele czynników, że bałbym się wyrokować, że takie osoby są bardziej zagrożone niż osoby miłe, ciepłe i pozytywnie nastawione do życia. Nawet jeżeli nastawienie do życia ma statystycznie dobry wpływ na nasze zdrowie, to w indywidualnym przypadku różne rzeczy przecież mogą się zdarzyć.\nNie można zatem wg mnie oczekiwać, że osoby zawistne, zazdrosne i emanujące negatywną energią same się wykończą. Tym bardziej dla swojego dobra należy się ewakuować z ich towarzystwa.\nRozumiem też, że mówimy tu o osobach, których negatywne nastawienie do innych wynika z ich charakteru oraz wyuczonej strategii radzenia sobie w różnych, życiowych sytuacjach. Nie dotyczy to osób, które w danym momencie faktycznie potrzebują czyjejś poważnej pomocy a ich negatywne nastawienie jest jedynym znanym im sposobem wołania o pomoc i u których po otrzymaniu tej pomocy faktycznie ta zawiść ustępuje. Czy dobrze to odczytuje?\nhuki 2011-12-17 at 23:52\n„Dorosłe dzieci mają żal,\nPewnie mi napiszesz, że na nic żal, że trzeba wziąć odpowiedzialność za swoje życie itd., ale prawda jest taka, że to jakich się ma rodziców bardzo mocno wpływa na to jak się ułoży nasze życie.\nJa swoich rodziców nie kocham, nie potrafię z nimi żartować, czy być w ich towarzystwie uśmiechniętym. Nie są ludźmi z którymi chciałbym spędzić święta, ale innej rodziny nie mam.\nStąd dylemat, czy lepiej będąc świadomym jak dużo krzywdy ci ludzie mi wyrządzili i tego że nie można cofnąć czasu i że buntowanie się nic nie daje, że robienie z siebie ofiary losu jest głupie, stanąć ponad to wszystko, starać się zrozumieć ich (może oni też zostali zranieni przez swoich rodziców czyli moich dziadków) i próbować jakoś z tym żyć (rodziny się nie wybiera). Czy tak jak radzisz wyrzucić śmieci i nie mieć kontaktu z rodzicami, a potem jak to jest na filmach płakać jak już odejdą i mieć wyrzuty sumienia, że się nic nie zrobiło jak jeszcze byli na tym świecie.\nSwoją drogą mógłbyś napisać kilka postów o tym jak sobie radzić z trudnymi relacjami z rodzicami ;)\nMikołaj Kowalski 2011-12-18 at 13:27\nNie zamierzam się zakładać, bo przegrasz… :)\nJa wiem, że możemy eliminować lub unikać takich ludzi. Chodziło mi po prostu, że oni tak czy inaczej będą się „pojawiać”. Niektórzy mogą pokazać swoją prawdziwą twarz po czasie.\nzuza 2011-12-18 at 15:01\nJak rzadko, zgadzam się z tym, co piszesz, ale w pełnej rozciągłości popieram również Pawła Kuriatę. Nie znoszę, kiedy o ludziach (jacykolwiek by nie byli) pisze się, mówi lub myśli „śmieci”, „chwasty” itp. Zawsze mniej lub bardziej trąci mi to nazizmem.\nSzczerze powiedziawszy, nie spodziewałam się czegoś takiego.\nŁukasz Gryguć 2011-12-18 at 21:01\nUwagi, co do określenia „śmieci” są śmieszne, gdyż po pierwsze jest to metafora, zresztą trafna, a w dodatku nie skierowana do konkretnej osoby lub osób. Arogancja i nazizm? proszę… to po prostu metafora.\nCiekawy post. Wiele badań dowodzi, że jakość relacji oraz ludzie nas otaczający, determinują nasze samopoczucie, a w konsekwencji jakość i długość życia ;)\nWitek Zbijewski 2011-12-19 at 17:42\nhuki – proszę bardzo, te posty kiedyś mi dużo naświetliły:\njak komuś nie pasuje słowo „śmieci” to z mojego repertuaru uzupełnię:\nnajważniejszy jest efekt albo rezultat: źle wpływają na samopoczucie i to niezależnie czy rodzina, znajomi, dalsi, pociotki, stryje wuje i inne kołomyje itp niekoniecznie tyczy się tylko żyjących…\nnie ma taryfy ulgowej – tu w końcu chodzi o moje życie :-)\nBartosz 2011-12-20 at 16:45\nFajnie ze wkleiles te linki.\nTo ze nalezy pozbyc sie takich osobnikow (lub mocno ograniczyc ich wplyw na nasze zycie) zostalo dorze na tym blogu przez Aleksa opisane.\nI jednoczesnie uwazam, ze praktyka „wyrzucania smieci” jest dla niektórych trudna do zrealizowania. Istnieją tez inni ludzie którzy z łatwością mogą pozbywać sie takich „toksycznych” więzów. Chcę się dowiedzieć jak oni to w praktyce robią? O czym mysla, co czuja, jak sobie w praktyce radzą z np. watpliwosciami, lękami, wyrzutami, samotnością?\nMam nadzieje ze powstanie kiedys o tym obszerniejszy post.\nRonin 2011-12-20 at 23:36\nTo może napiszę jak pozbywanie się toksycznych związków wyglądało u mnie. Związki były dość specyficzne, bo polegały na wykorzystywaniu moich umiejętności informatycznych. Mianowicie miałem grono znajomych i członków rodziny (SIC!), którzy dzwonili, odwiedzali lub nawet zapraszali mnie tylko wtedy, gdy coś im się zepsuło w komputerze.\nJak to rozwiązałem? Przy pomocy usługi SMS :) Wysłałem do części ludzi-pijawek z mojego otoczenia jednego SMSa w treści którego poinformowałem, że od tego dnia nie pomagam w sprawach informatycznych i zapraszam na kawę jeżeli chcą pogadać o czymkolwiek innym.\nPo tym SMSie była najważniejsza sprawa, która zadecydowała o powodzeniu całej akcji. Musiałem przetrzymać bunt i nie dać się złamać. Bunt członków rodziny – oburzenie, jak ja tak mogłem, że wysyłam chamskiego SMSa (a był bardzo uprzejmy), naciski bym się opamiętał itp.\nByło jeszcze inne zachowanie. Amnezja niektórych znajomych. Po kilku tygodniach dzwonili do mnie z pytaniem informatycznym jakby nigdy nic. Na moje pytanie czy otrzymali SMSa odpowiadali, że coś tam dostali, ale oni tylko taką drobną sprawę mają… Tutaj też jedyna recepta, to wyjaśnienie, że niestety nie mogę tego zrobić, bo już postanowiłem, że na tematy informatyczne nie rozmawiam.\nEfekt cięć: okazało się, że miałem wokół siebie prawe same pijawki. Zostało przy mnie kilka osób i poczułem niesamowitą ulgę, wolność. Dźwięk dzwonka telefonu przestał budzić niemiłe uczucie bycia wykorzystywanym.\nMały apel: jeżeli jesteś taką informatyczną pijawką i masz kolegę (lub koleżankę), o którym przypominasz sobie tylko, gdy masz problem z komputerem to płać mu za każdą pomoc, którą ci udzieli – nawet jeżeli jest to jedno drobne pytanko przez telefon. Płać nawet, gdy mówi, że nie chce – wielu z nich nie potrafi być asertywna, by ci to wprost powiedzieć.\nPiotrek P 2011-12-21 at 11:26\nBardzo dobrze że podjąłeś temat tej „polaczkowatości” i rozwiązanie poprzez „wyrzucanie” takich ludzi ze swojego życia jest konieczne, ale też można pomyśleć o recyklingu: samemu zainwestować w takiego człowieka i go „olśnić”: wtedy można zrobić dobry uczynek dla świata i w dodatku zyskać wdzięcznego sojusznika, nie sądzisz? Wydaje mi się ze jakby więcej osób tak postępowało to ten kraj wyglądałby dużo lepiej:)\nWitek Zbijewski 2011-12-21 at 12:01\nzwróciłeś uwagę na ważny moment\nto o czym piszesz czyli „O czym mysla, co czuja, jak sobie w praktyce radzą z np. watpliwosciami, lękami, wyrzutami, samotnością?” to są właśnie wytresowane programy, które mają uniemożliwić Ci na wejście na ścieżkę wolności i podnoszenia jakości swojego życia – trzeba po prostu zacząć i być konsekwentnym i obserwować swoje reakcje… przecież sam to sobie robisz, to Twoja rzeczywistość, te programy działają bez obecności tych osób. Zwróć na to uwagę.\nważna sprawa – nie wspomagać się jakimikolwiek nałogami/znieczulaczami –\ntylko to po prostu wypalić w sobie na popiół\nsamotność bez śmieci jest lepsza niż towarzystwo śmieci a potem zaczynają się dziać ciekawe rzeczy :)\ntak mi się nasuneło pytanie – co jest przeciwieństwem samotności i co przez nią rozumiemy?\nWello 2011-12-21 at 14:14\nnie wydaje mi się żeby ta recepta była aż tak dobra. Owszem są ludzie męczący od których warto się izolować. W życiu jednak często ciężko jest podzielić ludzi na kategorie śmieć-nie śmieć. Ta sama osoba może być przyjacielem oraz w pewnych sytuacjach może być zazdrosna.\nCzasami trzeba taką męczącą osobę wytrzymać, gdy jest to kontrahent.\nAlbo bywa w życiu tak: pamiętam osobę która skarżyła się na zazdrość otoczenia. Później gdy ją poznałem, okazało się że ta właśnie osoba jest sama w sobie bardzo zazdrosna.\nAlbo – zazdrosne mogą być osoby które są niezaradne i boję się ‚zostać w tyle’ – gdy się da takiej osobie specyficzne wsparcie, to zazdrość potrafi zniknąć. Pamiętam np. dobrze zarabiającego kierownika który był zazdrosny o drobiazgi pracowników.\nGeneralnie, życie dość skomplikowane jest :)\nTomasz Ciamulski 2011-12-21 at 19:26\nCzytając ostatnie posty pomyślałem, że spróbuję wesprzeć trudną i ważną dyskusję wokół schematów myślenia i programów społecznych (Niewykorzystany potencjał), ale już teraz pojawiają się komentarze nawiązujące do sprawy i niektórzy czytelnicy mają z nimi problem. Mamy więc dobry wstęp.\nPiszesz: „samotność bez śmieci jest lepsza niż towarzystwo śmieci a potem zaczynają się dziać ciekawe rzeczy”\nOtóż to! To jest etap przejściowy. Może trudny, niekoniecznie wiążący się z samotnością, ale na pewno z dużymi zmianami! Jest to przejście od uzależnienia od innych (często nam narzuconego) do pełnej samodzielności i niezależności. Wątpliwości, lęki itd to ocenianie tej zmiany nadal ze stanem umysłu w „uzależnieniu”. Zmień myślenie!\nCzy dalej jesteśmy skazani na samotność? Absolutnie nie!!!\nJak już uświadomimy sobie, że sami sobie radzimy nieźle (uwaga, to nie jest opcja dla leniwych i wygodnych!), to wtedy czas na te „ciekawe rzeczy”, czyli przejście do świadomej współzależności. Teraz to my kształtujemy nasze życie, zgodnie z naszymi potrzebami, i dobieramy sobie ludzi, z którymi tworzymy razem coś niesamowitego, a nie kolejne kulawe uzależnienia wynikające ze schematów, które nijak się mają do naszego projektu życia.\nPiszesz: „Generalnie, życie dość skomplikowane jest”\nZależy od punktu widzenia (stanu umysłu) :) Życie może jest złożone (z większością ludzi będzie nam nie po drodze), ale niekoniecznie skomplikowane.\nŻycie z ludźmi jest niezmiernie ważne, ale nasze więzi kształtujmy świadomie, zgodnie z naszym projektem życia. Każdy ma inny, a jak nie ma, to tkwi w jakichś narzuconych mu schematach. Albo bierzemy sprawy w swoje ręce, albo inni „zagospodarują” nasze życie. W drugim przypadku nie dziw się, że życie wygląda na „skomplikowane”.\nKrysiaS 2011-12-21 at 21:12\nTomaszu :-)napisałeś :\n„Jak już uświadomimy sobie, że sami sobie radzimy nieźle (uwaga, to nie jest opcja dla leniwych i wygodnych!), to wtedy czas na te “ciekawe rzeczy”, czyli przejście do świadomej współzależności. Teraz to my kształtujemy nasze życie, zgodnie z naszymi potrzebami, i dobieramy sobie ludzi, z którymi tworzymy razem coś niesamowitego, a nie kolejne kulawe uzależnienia wynikające ze schematów, które nijak się mają do naszego projektu życia.”\nto jest samodzielność :-) nie samotność.\nChwile , kiedy jesteśmy sami ze sobą, są bardzo dobre, ponieważ mamy czas dla siebie, mamy czas aby zastanowić się nad sobą i odpocząć … od czego i kogo … ? to bywa różnie.\nPozdrawiam cieplutko pomimo śnieżku\nBartosz 2011-12-22 at 11:24\n„(…)to są właśnie wytresowane programy, które mają uniemożliwić Ci na wejście na ścieżkę wolności i podnoszenia jakości swojego życia – trzeba po prostu zacząć i być konsekwentnym i obserwować swoje reakcje… przecież sam to sobie robisz, (…)”\nZgoda, ze sa to programy. jasne, trzeba zaczac, byc konsekwentym i swiadomym swoich reakcji, zgoda ze sami to robimy. Tylko… że, to jest dopiero najłatwiejsza część – taki lekki poczatek trudniejszego procesu.\nMoze łatwiej to zobrazowac na przykładzie: Zalozmy ze panX tresowany byl w domu, ze „rodzina jest wazniejsza niz jego osobiste szczescie”.\nPo 20 latach Pan X orientuje sie ze jest nieszczesliwy i ze sa na swiecie tez inne poglady. PanX postanawia, ze chce sie tego pozbyc i ze od dzis tez bedzie wolny i szczesliwy. Jednakze, pomimo tego co postanowil nadal ma rozne negatywne mysli, emocje itd. I nawet kiedy przez jakis czas zyje wolnym, wlasnym zyciem, to w roznych chwilach jego stare programy wracaja do jego glowy. Strach, zwatpienie, wina, oskarzanie sie – nawykowe emocje pojawiajace sie od czasu do czasu. Poczucie winy ze stracił coś co było dla niego jakoś ważne i jednocześnie wielka pustka. I Pan X jest świadom skad ma ten nawyk, jest świadom kiedy i jak ten nawyk sie uruchamia. I Pan X najbardziej czego pragnie na świecie to pozbyc sie tego.\nAle jak konkretnie PanX ma sobie ten program odinstalowac?\nŚwiadomość stanu aktualnego to 1. Konkretna wizja stanu pożądanego to 2. Ale jak konkretnie przejść z 1 do 2 ?\nAlex W. Barszczewski 2011-12-25 at 15:52\nPiszesz: „Twoja klientka jest super fantastyczną pozytywną osobą, ale zazwyczaj kontaktujesz się z jej pracownikami, którzy już tacy nie są, a potrafią robić na złość i zwalać swoją winę na Ciebie. „\nW całej mojej wieloletniej karierze zdarzyło się to chyba tylko 2-3 razy i bardzo źle zakończyło dla tych pracowników.\nDalej wspominasz: „Nie masz pojęcia, jak w przyjaźni między kobietami zmienia się gdy jedna ….”\nTo w moim zrozumieniu nie byłą wcale przyjaźń, lecz typowe w Polsce uzywanie słów niezgodnie z ich prawdziwym znaczeniem.\nŁadnie próbujesz wyciągnąć jeden szczególny przypadek :-)\nAle i na to jest odpowiedź :-)\nPiszesz: „Jeśli jednym z nabytych w dzieciństwie sposobów myślenia jest np. że naszą powinnością jest pomoc i opieka nad naszym młodszym rodzeństwem to pożegnanie się z takimi osobami wymaga pozbycia się tego przekonania. „\nNiekoniecznie :-) Jeśli zrozumiemy, że wystawienie takich osób na normalne realia życia będzie dla nich korzystne, to możemy zachować nasze przekonania\nPiszesz: „Sprawa komplikuje się jeśli chodzi o członków rodziny. Często nieświadomie sabotują nasze działania. „\nJak jesteś samodzielna to i tu sprawa jest dość prosta, choć wymaga mocnego postanowienia.\nKoncepcja „prezerwatywy” podoba mi się, ja chyba robię coś podobnego będąc po prostu soba i zniechęcając w ten sposób smutasów. Patrz mój post o selekcji\nPiszesz: „Nie dotyczy to osób, które w danym momencie faktycznie potrzebują czyjejś poważnej pomocy a ich negatywne nastawienie jest jedynym znanym im sposobem wołania o pomoc i u których po otrzymaniu tej pomocy faktycznie ta zawiść ustępuje. „\nNie spotkałem się z taką strategią: zawiść jako wołanie o pomoc. Gdybym sie spotkał, to o ile nie byłaby to sprawa życia i śmierci (fizycznie), to pozwoliłbym takiej osobie cierpieć, aż znalazłaby bardziej adekwatny sposób komunikowania. W przeciwnym wypadku wzmacniałbym niepożądane zachowania, patrz posty o tresurze.\nPiszesz: „Stąd dylemat, czy lepiej będąc świadomym jak dużo krzywdy ci ludzie mi wyrządzili i tego że nie można cofnąć czasu i że buntowanie się nic nie daje, że robienie z siebie ofiary losu jest głupie, stanąć ponad to wszystko, starać się zrozumieć ich (może oni też zostali zranieni przez swoich rodziców czyli moich dziadków) i próbować jakoś z tym żyć (rodziny się nie wybiera). Czy tak jak radzisz wyrzucić śmieci i nie mieć kontaktu z rodzicami, a potem jak to jest na filmach płakać jak już odejdą i mieć wyrzuty sumienia, że się nic nie zrobiło jak jeszcze byli na tym świecie. „\n1) lepiej jest żyć tu i teraz, a nie w przeszłości tak jak ciągle jeszcze większość ludzi w Polsce\n2) nie warto oglądać kiepskich ckliwych filmów\nCo do reszty Twojego pytania to rzeczywiście trzeba by napisać post na ten temat, o paru tematach już wspominałem, patrz komentarz Witka\nPrzykro mi, że tak to odbierasz, moje intencje dość dobrze objaśnił Łukasz Gryguć\nPiszesz: Wiele badań dowodzi, że jakość relacji oraz ludzie nas otaczający, determinują nasze samopoczucie, a w konsekwencji jakość i długość życia „\nCoś w tym jest, powinniśmy tylko pamiętać, że nad takim środowiskiem mamy większa kontrolę, niż nam się wydaje.\nDziękuję za to zestawienie\nPiszesz: „Istnieją tez inni ludzie którzy z łatwością mogą pozbywać sie takich “toksycznych” więzów. Chcę się dowiedzieć jak oni to w praktyce robią? O czym mysla, co czuja, jak sobie w praktyce radzą z np. watpliwosciami, lękami, wyrzutami, samotnością? „\nZastanowię się nad opisem tego tematu, o ile będe miał coś do dodania do komentarzy innych Czytelników\nMusze doprecyzować Twoje słowa: „ można pomyśleć o recyklingu: samemu zainwestować w takiego człowieka i go “olśnić”: wtedy można zrobić dobry uczynek dla świata i w dodatku zyskać wdzięcznego sojusznika, nie sądzisz? „\nJa pisałem, że jeżeli ktoś pod wpływem pracy nad sobą sygnalizuje, że się zmienił, to należy mu dać jedna uczciwą szansę. Nic nie pisałem o jakichkolwiek inwestycjach z naszej strony :-)\nPiszesz: „W życiu jednak często ciężko jest podzielić ludzi na kategorie śmieć-nie śmieć. „\nTutaj bardziej miałem na mysli ich oddziaływanie na nas, a to jest bardziej jednoznaczne.\nDalej mamy znowu moim zdaniem niewłaściwe użycie słowa „przyjaciel”, kiedy piszesz: „Ta sama osoba może być przyjacielem oraz w pewnych sytuacjach może być zazdrosna. „\nCiekawym spostrzeżeniem jest: „pamiętam osobę która skarżyła się na zazdrość otoczenia. Później gdy ją poznałem, okazało się że ta właśnie osoba jest sama w sobie bardzo zazdrosna. „\nDobrze jest zapamiętać taką rzecz: jak ktoś pokazuje na innego palcem, to 3 palce wskazują na osobą pokazującą :-)\nPiszesz: „to jest samodzielność nie samotność. „\nTrafny punkt :-) Tego boi się zdumiewająco wielu ludzi, szczególnie tego starszego pokolenia (chyli mojego :-))\nPodajesz przykład: „Zalozmy ze panX tresowany byl w domu, ze “rodzina jest wazniejsza niz jego osobiste szczescie”.\nPo 20 latach Pan X orientuje sie ze jest nieszczesliwy i ze sa na swiecie tez inne poglady. PanX postanawia, ze chce sie tego pozbyc i ze od dzis tez bedzie wolny i szczesliwy. Jednakze, pomimo tego co postanowil nadal ma rozne negatywne mysli, emocje itd. I nawet kiedy przez jakis czas zyje wolnym, wlasnym zyciem, to w roznych chwilach jego stare programy wracaja do jego glowy. Strach, zwatpienie, wina, oskarzanie sie – nawykowe emocje pojawiajace sie od czasu do czasu. Poczucie winy ze stracił coś co było dla niego jakoś ważne i jednocześnie wielka pustka. „\nMówisz to z doświadczenia, czy też powtarzając czyjeś rozważania?\nTak czy inaczej jak żyjesz ciekawym, pełnym wyzwań życiem, gdzie masz wiele rozwoju, rozmów i dobrego seksu, to takie rzeczy nie przychodzą Ci do głowy. Jak tak przeżyjesz resztę Twojego życia, to gdzie jest problem?\nŁukasz Gryguć 2011-12-26 at 12:38\nAlexie, bardzo cenię sobie Twój blog, jest świetny. Chcę się jednak podzielić jedną osobistą obserwacją: wygląda na to, że jesteś „nasiąknięty” inną kulturą, którą siłą rzeczy uważasz za „lepszą”. Polskie społeczeństwo jest kolektywne z dużym dystansem do władzy, związki rodzinne są bardzo silne, podobnie jak poczucie przynależności do grupy. Austria, Niemcy są państwami charakteryzującymi się indywidualizmem i mniejszym niż w Polsce dystansem do władzy, co ma także związek z protestantyzmem. Emanujesz nieco innym typem kultury. Linkujesz go „Gazety Wyborczej”, która w środowisku narodowym jest uważana za sprzyjającą ludziom traktującym państwo jako doją krowę (spadek po PRL) i wydaje mi się, że z Agory czerpiesz Newsy, trąci jednostronnością. Odnoszę wrażenie, że pobyt za granicą oderwał Cię od Polski i jej problemów.\nzuza 2011-12-26 at 12:41\nTwoje intencje są dla mnie całkiem zrozumiałe, kompletnie nie zgadzam się z Tobą w 90% wypadków, ale za nazistę i oszołoma Cię nie uważam:)\nNapisałam komentarz, bo wiele miejsca na blogu poświęcasz kwestiom mniej lub bardziej językowym (chociażby kiedy uczysz, jak załatwiać z Tobą sprawy czy jak tego nie robić, gdy wyjaśniasz tajniki skutecznego komunikowania się, etc.). Twoje posty są dopracowane i pisane ładną polszczyzną, znasz wagę słowa, czasem czepiasz się słówek…;)\nStąd moje zaskoczenie i protest. Potrafisz metafory dobierać trafniej:)\npolecam Lingua Tertii Imperii Klemperera albo (jeśli Hitler był zbyt „dawno i nieprawda”) jakikolwiek obszernieszy reportaż z masakr w Ruandzie (J.Hatzfelda chyba najpopularniejsze), gdzie również, zanim ktokolwiek podniósł maczetę, nauczył się z radia, że Tutsi to „pasożyty”.\nNad wyraz często wiele rzeczy zaczyna się od metafor.\nŁukasz Gryguć 2011-12-26 at 16:16\nok odnośnie Tsutsi, ale mówisz w tym momencie o socjalizacji społecznej. Post Alexa dotyczy czego innego – wyborów świadomej, wolnej jednostki w dzisiejszych czasach, świadomej swojej „nieświadomej niekompetencji” :)\nElzbieta 2011-12-28 at 09:27\nHuki – piszesz: „Stąd dylemat, czy lepiej (…) starać się zrozumieć ich (może oni też zostali zranieni przez swoich rodziców czyli moich dziadków) i próbować jakoś z tym żyć (rodziny się nie wybiera). Czy tak jak radzisz wyrzucić śmieci i nie mieć kontaktu z rodzicami, a potem jak to jest na filmach płakać jak już odejdą i mieć wyrzuty sumienia”\nMoże po prostu skupić się na swoim życiu? Zastanów się czy na pewno musisz przebaczać, próbować zrozumieć, albo zrywać kontakt na zawsze? Nie da się zmienić przeszłości, ale można wpłynąć na to co dzieje się tu i teraz i – częściowo – na to co będzie się działo w przyszłości (Alex pisał o tym wiele razy – poszukaj).\nPiszesz, że rodziny się nie wybiera. To prawda, ale też zazwyczaj nie spędza się z nią całego życia. Dziecko nie ma wyboru, ale już nastolatki zaczynają budować swoje własne życie i z czasem wyrastają z rodziny. Spróbuj wypełnić swoje życie tym co jest dla ciebie pasjonujące – czy żeby zacząć musisz koniecznie zrozumieć rodziców lub też zerwać z nimi kontakty?\nBartosz 2011-12-28 at 11:45\n„Mówisz to z doświadczenia, czy też powtarzając czyjeś rozważania?”\nFajne pytanie ;-) takie niby o informacje ale z sugestia. (ale to offtopic)\nTo sa moje przeszle doswiadczenia. „Wyrzuc smieci” to sie łatwo pisze. W rzeczywistosci (przynajmniej mojej) to mialo tez inne skutki uboczne i czasem bywalo bardzo trudno. Mysle, ze moze trzebaby troche przezbroic kilka przekonań zanim zacznie sie to „wyrzucanie”. Tak bym przynajmniej zrobil, gdybym mogl sie cofnac w czasie.\nAlex, ja absolutnie akceptuje, ze masz inne doswiadczenia. Akceptuje tez ze mozesz nie chciec poglebiac tego tematu. Niech wiec zostanie w mej pamieci ze wg. Alexa:\n„(..)jak żyjesz ciekawym, pełnym wyzwań życiem gdzie masz wiele rozwoju, rozmów i dobrego seksu, to takie rzeczy nie przychodzą Ci do głowy ”\nSkoro to jest aktualny stan myśli/wiedzy/doświadczeń gospodarza blogu to pozostaje mi to uszanować i podziękować za dotychczasową dyskusję.\nAlex W. Barszczewski 2011-12-30 at 09:44\nJak dobrze się przyjrzymy, to prawie każdy z nas w jakiś sposób jest „nasiąknięty” pewna kultura, jednostki bezrefleksyjne nie mają na to wpływu jaką.\nTo, co piszesz o polskim społeczeństwie : „ jest kolektywne z dużym dystansem do władzy, związki rodzinne są bardzo silne, podobnie jak poczucie przynależności do grupy. „ jest pewnym stereotypem, który w bezpośrednich i pozbawionych uprzedzeń kontaktach niekoniecznie się potwierdza. Jasne, że niezależnie od formalnego wykształcenia mamy w narodzie sporą grupę ludzi po prostu ciemnych i pełnych zabobonów, ale to tylko grupa.\nTak naprawdę, każdy może sobie dobrać rodzaj „kultury” (w szerokim tego słowa znaczeniu), która pozwala się „nasycić”.\nNiezupełnie rozumiem sens tego, co piszesz o Wyborczej i co to ma wspólnego z moimi tekstami tutaj. Zechcesz to wyjaśnić?\nPiszesz: „Odnoszę wrażenie, że pobyt za granicą oderwał Cię od Polski i jej problemów. „\nW latach osiemdziesiątych na pewno (i na szczęście :-))\nOd kilku lat mieszkam w Polsce i mam bezpośredni kontakt z jej realiami. What is your point?\nDziękuję za komplementy dotyczącej mojej polszczyzny :-)\nTytuł dobrałem świadomie i myślę, że u sporej części Czytelników wywołał on pożądany efekt. Opisywał pewne zjawisko, nie atakował nikogo personalnie, nie zawierał słów wulgarnych.\nPodpisuję się pod tym, co napisałaś do Huki\nPiszesz: „Fajne pytanie takie niby o informacje ale z sugestia. „\nNa czym miałaby polegać sugestia??\nInteresował mnie pewien stan rzeczy, dlatego zapytałem. Dzięki temu mogę napisać poniższe:\nCzęsto działając z innymi ludźmi i mając za mało doświadczenia popełniamy błędy i popadamy w kłopoty. To nie oznacza, że pewne działania sa niewłaściwe, tylko że musimy popracować nad ich przeprowadzaniem.\nWitek Zbijewski 2011-12-30 at 16:44\n„Tylko… że, to jest dopiero najłatwiejsza część”\nale uwierz, że ta najłatwiejsza wg Ciebie u wielu wogóle nigdy się nie zaczyna… następną szansę maja dopiero ich dzieci… albo i nie mają\nczytaj i baw się :-)\n„Moze łatwiej to zobrazowac na przykładzie”\nna dodatek zastanawia mnie Twoje pisanie o jakiś hipotetycznych sytuacjach zamiast pisać wprost o sobie :-) no ale to zrozumiałe dla mnie w Twojej sytuacji, ale to byłby już offtop i na dodatek to tylko moje domysły, czy tak jest?\n„Ale jak konkretnie PanX ma sobie ten program odinstalowac?\nŚwiadomość stanu aktualnego to 1. Konkretna wizja stanu pożądanego to 2. Ale jak konkretnie przejść z 1 do 2 ?”\nzacząć i być konsekwentnym\nto tak jak z innymi nałogami – przerwać i odłączyć się od źródła\ndodatkowo mieć jak najmniej zobowiązań i dać sobie czas na zdrowienie\npytasz o metody? koszty? miejsce? czas?\ntak czy siak przecież chcesz żyć swoim życiem a nie cudzymi radami… to Twoje życie, ono jest najpiękniejsze i Twoje, ciesz się zdrowiem i zdrowiej :-)\na i nie stabilizuj czegoś czego nie rozumiesz ani nie twórz zobowiązań ale to już pisałem\nogólnie wszystko jest proste, nie ma co komplikować\npo prostu wychyl głowę i rozejrzyj się dookoła\nudanej zabawy w życie :-)\nAgnieszka M. 2011-12-30 at 22:14\nBartoszu, napisałeś: „Istnieją tez inni ludzie którzy z łatwością mogą pozbywać sie takich “toksycznych” więzów. Chcę się dowiedzieć jak oni to w praktyce robią? O czym mysla, co czuja, jak sobie w praktyce radzą z np. watpliwosciami, lękami, wyrzutami, samotnością?”\nWiesz, to jest proces. Na początku są rzeczywiście różne wątpliwości, lęki i wyrzuty, lęk przed samotnością. Z czasem jest ich coraz mniej, aż pewnego dnia znikają. Pojawia się obojętność, a wreszcie stopniowo ulga i radość. Najpierw jest oczywiście pustka, ale z czasem ta pustka może wypełnić się nowymi ludźmi i nowymi rytuałami. Najtrudniej jest zacząć i przetrzymać pierwszy trudny czas, kiedy w Tobie szaleją różne emocje, a jednocześnie „toksyczne” otoczenie robi podchody, żebyś jednak nie zrywał „więzów”. Trzeba mieć nadzieję, że z czasem będzie lepiej i że małymi krokami dojdziesz do tego lepiej. Patrzeć realistycznie na sytuację i przyjąć do wiadomości, że są sprawy na które nie masz wpływu – możesz jedynie w odpowiedni sposób reagować. Zaakceptować różne emocje i traktować to jako coś naturalnego. Dbać o to, żeby w miejsce „starego” pojawiało się coś „nowego”, ale też nie starać się na siłę wypełniać pustki. Trudne emocje są naturalne, nie należy z nimi walczyć, trzeba je dopuścić przez jakiś czas do głosu i zrozumieć. A trudności traktować jako coś przejściowego, taki etap na drodze do lepszego życia. Taka jest moja recepta ;).\nŁukasz Gryguć 2011-12-31 at 12:20\nWygląda na to, że dyskusja, którą chciałbym poprowadzić nie powinna mieć miejsca pod Twoimi postami, gdyż faktycznie miałaby dotyczyć czego innego. Dlatego tylko wyjaśnię moje odczucie (może mylne) i nie oczekuję, że będziemy to dalej ciągnąć. Moje zastrzeżenie, zupełnie nie ujmując Ci rewelacyjnej wiedzy, którą dzielisz się na blogu, dotyczy Twojej świadomości przenikania (w znacznie większym stopniu niż na zachodzie) się w PL elit świata medialnego, biznesowego i polityki oraz faktu, że Polska jest postkolonialnym młodym narodem, który nie do końca poradził sobie z wpływami „obcych”. Agora (która osoby mojego pokroju chętnie nazwałaby oszołomami, paranoikami, ludźmi nie do końca zdrowymi psychicznie) nie jest wiarygodna. Mamy dwa obozy w Polsce, jeden który już wymieniłem oraz obóz narodowy. Czy jesteś zaznajomiony z tym drugim? Obracałeś się w kręgach ponadnarodowych, z ludźmi o wysokim statusie społecznym, niejednokrotnie bardzo majętnymi, inaczej spoglądającymi na świat.\nSokole Oko 2012-01-02 at 03:41\nŚwietny post, który pomaga postawić kropkę na końcu zdania. Od połowy grudnia byłem już parę razy w śmietniku – może ktoś inny zajmie się tymi odpadami, bo na pewno nie ja – ale chętnie jeszcze się tak wybiorę. :)\nPierwsza sprawa. To, że autor tego blogu jest nasiąknięty inną kulturą, nie ulega wątpliwości. Znakomicie się złożyło, że dzięki Aleksowi możemy czerpać z jej dobrych wzorców. Ale faktem jest, że także poza Polską istnieją toksyczni ludzie, z którymi należy postępować podobnie – dać im się wyszumieć przed lustrem, bez naszej obecności.\nDruga sprawa. Dla mnie, myślenie o takich sprawach, jak wpływy „obcych korporacji, agentury, rządów” etc., podział na obozy i podobne próby dzielenia Polaków (generalnie ludzi), jest niepotrzebnym utrudnianiem sobie życia i rozwoju. To są medialne tematy zastępcze, na co nie mamy żadnego wpływu, które marnują nasz czas.\nKażdemu, kto zaprząta sobie głowę tego rodzaju sztucznymi problemami, proponuję okresowe wyłączenie dużych mediów – telewizor, radio, prasa – oraz nieodwiedzanie internetowych pudelków. U mnie, ten stan trwa już wiele lat i nie zamierzam tego zmieniać, bo nic tak dobrze na mnie nie wpływa, jak możliwość samodzielnego myślenia.\nBartosz 2012-01-02 at 13:21\nAlex „Często działając z innymi ludźmi i mając za mało doświadczenia popełniamy błędy i popadamy w kłopoty. To nie oznacza, że pewne działania sa niewłaściwe, tylko że musimy popracować nad ich przeprowadzaniem.”\nTo zdanie zawiera dużo treści, musze je na spokojnie przemyslec. Dziekuje za nie.\n„na dodatek zastanawia mnie Twoje pisanie o jakiś hipotetycznych sytuacjach zamiast pisać wprost o sobie no ale to zrozumiałe dla mnie w Twojej sytuacji (…)”\nHmm…. Nie rozumiesz. Nie masz przeciez pojecia o mojej sytuacji.\nNapisalem o panuX po to abysmy skupili sie na zjawisku jaki moze stac sie udzialem wielu czytelnikow, zamiast rozstrzasac moj osobisty przypadek. To jest blog edukacyjny.\n„(..)pytasz o metody? koszty? miejsce? czas?\no co dokładnie pytasz?”\nWitek. Napisalem konkretne pytanie w pierwszym poscie. Mam wrazenie ze zaczynamy się krecić w kółko.\nDalej piszesz kilka zdan w temacie konsekwencji, radosci zycia i braku stabilizacji.\nWidzisz, tak na ogolnym poziomie, to sie w pelni z Toba zgadzam. I nie tylko ja. Wszyscy (lub prawie wszyscy) wolą byc uśmiechnięci, zdrowi i bogaci, niz smutni, chorzy i biedni. Widze jakąś minimalną wartosc w tego typu ogolnych poradach ale uwazam, że znacznie ważniejsze są szczegóły. Trzeba zejsc na poziom nizej i określić konkretne mniejsze kroki. I o to sie w moich postach pytalem.\nDziekuje za Twoj wpis. Twoj wpis bardzo do mnie trafia. Tak, to czasami jest dluższy proces. Twoja recepta jest wartościowym pogłębieniem tematu i jest warta zastosowania.\nWitek Zbijewski 2012-01-02 at 17:14\nnie wiem co czytasz i jak czytasz\nja wyraźnie czytam Twoja wypowiedź:\n„Jak konkretnie, wyrzucić z naszej głowy takie „śmieciowe” relacje jesli dotycza one naszych “bliskich” ?\nSytuacje sa w życiu różne, pal licho jesli chodzi smieciowych kolegow, prawdziwa jazda bez trzymanki dotyczyc bedzie osob “bliskich” (rodzicow, rodzeństwo, moze nawet zmarłych przodkow). Wtedy nawet wyjazd na inna półkule, zmiana stylu zycia itd. – moze byc niewystarczajace, aby pozbyc sie różnych schematow i programow myślenia – tak głęboko zakorzenionych.\nJak konkretniej pozbyc sie takich smieciowych pozostałości z naszych głów? ”\ni dostajesz konkretne linki\nciężko teoretyzować dopóki nie zaczniesz\npierwszy krok to sukcesywnie pozbywać się takich osób z Twojego otoczenia a reszta sama przyjdzie, samoobserwacja bez „kanonady” przekonań niebliskich Ci osób\nco do kręcenia się w kółko – proszę nie używaj liczby mnogiej :)\nwyjechałeś na inna półkule skoro piszesz „nawet”?\nsubiektywnie napiszę, że po Twojej reakcji sądzę, że jesteś blisko :)\nŁukasz Gryguć 2012-01-05 at 20:27\n„nie mam na to wpływu” – jeżeli każdy tak myśli, to faktycznie nie mamy wpływu. Tak samo jak „co mój jeden głos w wyborach znaczy?”. Jednak żyjemy w tym kraju, rządzą nami pewni ludzie itd. Czy są to tematy zastępcze? Moim zdaniem są to tematy bardzo ważne, ale dla kogoś kto myśli w skali narodowej. Silny naród, to silne państwo. Ze zdrowego społeczeństwa wyrastają zdrowe elity, które sprawują władzę. Nie mówię tu o korporacjach czy wpływach innych rządów, bo to oczywiste rzeczy (jeszcze ktoś mnie posądzi o teorie spiskowe) Chodzi bardziej o konkretną historię naszego Narodu Polskiego, z czego wynikają zasadnicze problemy socjologiczne. Wyłuszczył to Legutko w „Eseju o duszy polskiej”. Alex jest wydaje się „obywatelem świata”. Zastanawiam się, jak Alexie podchodzisz do spraw narodowych i patriotyzmu? Czy\n(odbiegamy mocno od tematu wątku, ale chciałem odpowiedzieć rozmówcy)\nBartosz 2012-01-09 at 15:57\n:-) Z calym szacunkiem ale w Twoim przytoczonym komentarzu nie ma odpowiedzi na moje pytanie a w sczegolnosci o pracy z wlasnymi przekonaniami i we wlasnej glowie.\nTyle w temacie bo nic wiecej nie ma w Twojej wypowiedzi. Dziekuje za dotychczasowa dyskusje.\nPiszesz „wyjechałeś na inna półkule skoro piszesz “nawet”? I dalej „(..)subiektywnie napiszę, że po Twojej reakcji sądzę, że jesteś blisko (..)”\nPo raz drugi w naszej dyskusji piszesz cos o mnie o czym nie masz pojecia. Nie rob tak bo to obniza poziom blogu i tu nie pasuje.\n„co do kręcenia się w kółko – proszę nie używaj liczby mnogiej (..)”\nUzylem liczby mnogiej tylko przez kurtuazje, ale w porzadku, specjalnie dla Ciebie ujme to dosadniej:\nMam wrazenie ze krecisz sie w kolko i powtarzasz lub kopiujesz te same odpowiedzi. Komentarze powinny sluzyc do poglebiania tematow.\nWitek Zbijewski 2012-01-09 at 16:58\n„Sytuacje sa w życiu różne… prawdziwa jazda bez trzymanki dotyczyc BĘDZIE osob “bliskich” … Wtedy NAWET wyjazd na inna półkule, zmiana stylu zycia itd. – MOŻE BYĆ niewystarczajace, aby pozbyc sie różnych schematow i programow myślenia – tak głęboko zakorzenionych.\nJak konkretniej pozbyc sie takich smieciowych pozostałości z naszych głów?”\npodkreślenia moje – piszesz w trybie przyszłym\npytałeś o pozbycie się pozostałości, czyli już zacząłeś proces? jesteś zaawansowany?\ndostajesz radę by po prostu przerwać czyli zacząć od początku, taki jest pierwszy krok i dalej się pytasz jak konkretnie się pozbyć … jak zaczniesz to rozpocznie się proces pozbywania a nie pozbycie, to nie jest jeden krok\nbrak mi pewności czy zacząłeś, że pozbywasz się pozostałości czy dopiero zaczynasz :-)\njak będziesz stosował półśrodki czyli półpozbycie to miej pretensje do samego siebie :-)\nnic personalnego ale toksyczne kontakty podobne jest do alkoholizmu, tu nie ma półśrodków :-)\nskojarzenie moje, subiektywne może da pewną refleksję – spojrzyj do komentarza i odniesienia do „gnojówki”:\nwnioski są Twoje i dla Ciebie :-)\nSokole Oko 2012-01-11 at 15:35\nAleż nie neguję Twoich osobistych przekonań. Nie bierz moich słów tak bardzo do siebie, bo wspomniałem o szansie na odizolowanie się od tematów politycznych, celem lepszego spojrzenia na własny rozwój. Patriotyzm to nie jest siedzenie w Ojczyźnie i zamartwianie się jej przeszłością.\nZauważ, że na tym blogu nie rozpatrujemy ludzi w kategorii szerokiej społeczności, ale indywidualności. Demokracja umożliwia rozwój indywidualności – daje szeroki wybór i nie karci za wychylanie się! Nie widzę ani jednego powodu, aby nie spróbować demokracji dowolnego, innego kraju na świecie.\nHistoria Polski czy świata, jakkolwiek by nie wyglądała, nie ma wpływu na nasze przyszłe życie. Jeżeli zaczynam usprawiedliwiać swoją (kraju) niemoc historią, tzn. że muszę znaleźć więcej sił na kreację swojego życia. Wychowałem się za komuny, więc wiem, co piszę.\nChcemy nasze państwo zmienić na lepsze, ale z trudem przychodzi nam zmiana własnego myślenia i działanie (!) we własnym interesie(!!). A na wyborach głosujemy na takich przedstawicieli, jakimi oni się nam promują (wydają) czy jakimi sami jesteśmy.\nCzasami spotykam ludzi, którzy mówią, że potrzeba czasu, aby coś się zmieniło. To jest właśnie ta bierna część, której postawy i życie „tworzy” rzeczywistość oraz historia. Reszta to kreatorzy, którzy tworzą dziś i będą tworzyli jutro.\nŁukasz Gryguć 2012-01-15 at 16:45\nok :) wychowałeś się „za komuny”, a ja nie, więc poniekąd ten dysonans :) Patriotyzm, zastanawiam się czasem, czy w dzisiejszych czasach ma jeszcze rację bytu? Jednakże, gdy patrzę na „silne” państwa, to da się zauważyć, że one dbają o swoją tożsamość (Niemcy nazywają obozy „polskimi”, Rosjanie nie przyznają się do Katynia itd., tj. budują swoją tożsamość w pozytywnym świetle) Tak, rozpatrujemy w kategorii indywidualizmu, bo moim zdaniem Alex reprezentuje szereg elementów charakterystycznych dla kultury indywidualistycznej, gdzie kładzie się nacisk na samodzielność, samowystarczalność, partnerstwo wobec „autorytetów” czy władzy itd. (mówiąc ogólnie). Inna jest kultura w PL, to „czapkowanie”, kolektywne myślenie, równanie do szeregu, nie wychylanie się itd. Uważam, że podejście Alexa jest korzystniejsze. Czy demokracja nie karci za wychylanie się? Zależy gdzie, w Rosji formalnie też jest demokracja. A czy historia nie ma wpływu na naszą przyszłość? Myślę, że ma, bo niesiemy ze sobą przez życie bagaż doświadczeń zapisanych w kulturze, z której się wywodzimy i jeżeli jesteśmy bezrefleksyjni, to zdecydowanie ma. Z drugiej strony wystarczy „świadomość” i wtedy osoba nie będzie obwiniała całego świata za swoje niepowodzenia. Chyba takie osoby zaglądają na to forum. Ja posunąłbym się do stwierdzenia, że wielu Polaków (o ile nie większość0 ma przekonanie, że niczego nie da się zmienić (chyba pozostałość po PRL i II wojny, które zniszczyły właściwie „Polskość)a jeżeli już coś robić, to najlepiej się stąd wynieść. Jeżeli moje dobro i moich dzieci zależy w dużej mierze od dobra moich rodaków, to powinniśmy dbać o silną tożsamość narodową (każdy silny naród to robi).\nStokrotka 2012-01-20 at 11:33\nNajlepszy sposób radzenia sobie z „zyczliwymi” ludzmi jest prosty :\nGdy ktoś nas pyta „i jak tam u Ciebie?” trzeba odpowiadac „A dziekuje, coraz lepiej :)” Ci ktorzy zostaną i beda dopingowac sa prawdziwi. Niestety to juz tak jest zakorzenione w polskiej mentalnosci (tak w polskiej, w innych niekoniecznie), ze nikt nie lubi jak komus wiedzie sie lepiej od nas.


Zauroczenie i nieśmiałość - Strona 2 - Polski Portal Introwertyków\nPost autor: Elektronovolt » 15 sty 2016, 20:20\nMatiZ pisze: Pod koniec gimnazjum, gdy dojrzewanie nastolatków dobiegało końca i huśtawki nastrojów się skończyły, przestałem mieć jakiekolwiek obiekty westchnień. Do tej pory nic nie czuję i świetnie mi z tym. Mam wolny umysł i mogę zająć się sobą. Jakbym spojrzał w przeszłość na tamte dziewczyny, to uważam, że w przeciągu różnych lat miałem różne gusty i teraz nawet nie byłbym zainteresowany ich znajomością. Nie muszę męczyć się z tym uczuciem i zapominać o swoich prawdziwych pragnieniach, niż ciągle bezsensownie myśleć o kimś.\nPodpisuję się obiema rękami i nogami pod tym co napisałeś!! Uważam, że naprawdę wspaniale jest móc poczuć się wolnym. Nie chcę zatem pozwolić aby jakakolwiek dziewucha zawładnęła moim umysłem. Wiodę naprawdę szczęśliwe życie, mam mnóstwo zainteresowań, dobre zdrowie i chęć do odkrywania nowych miejsc.\nPost autor: MatiZ » 15 sty 2016, 21:29\nHeh, tylko, żeby nie było, że uważam, że płeć przeciwna to "zuo". Jak już, to lepiej się zakochać i to ze wzajemnością z osobą o takich samych marzeniach, lub innych, ale też ciekawych. Na razie czuję się zbyt młodo i dziecinnie pod względem charakteru.\nPost autor: Fangtasia » 15 sty 2016, 21:37\nMatiZ pisze: Na razie czuję się zbyt młodo i dziecinnie pod względem charakteru.\nAh jak lubię jak ktoś tak mówi. :3 Ja też tak często sobie/innym mówię. I tak sobie myślę, że takie mniemanie o sobie jednak zwiastuje coś w rodzaju małej dojrzałości lub dopiero rodzącej się dojrzałości.\nPost autor: limonka » 16 sty 2016, 14:59\nWidzę, że w wątku wypowiadają się prawie sami mężczyźni,no to będzie jedna relacja z drugiej strony Pobieżna historia moich zauroczeń, doliczyłam się trzech poważniejszych, średnio 1 na okres edukacyjny.\n1. Gimnazjum. Można powiedzieć, że była między nami chemia, poznaliśmy się na konkursie chemicznym Zaprosiłam go nawet na Naszej Klasie, no bo fb nie był wtedy jeszcze taki znany. Pamiętam podszepty koleżanek: "Bierz się za niego, komentuje Ci zdjęcia!" :lol: Ach ta gimbaza. Suma summarum, nic z tego nie wyszło, może właśnie dlatego, że jestem trochę nieśmiała. Później spotkałam go jeszcze raz przypadkiem po kilku latach, ale mnie nie poznał (może dlatego, że zrzuciłam dla niego wtedy całą nadwagę ).\n2. Liceum. Kolega brata z klasy. Niestety zawsze byłam dla niego tylko młodszą siostrą kumpla, nawet nie próbowałam za bardzo tego zmieniać. Można powiedzieć, że poczułam, co to friendzone na własnej skórze. Ale zawsze go lubiłam, teraz on jest w związku, a ja jak to można zaznaczyć na forum "w związku z samotnością", także nasze relacje są całkiem ok.\n3. Studia. Znajomy koleżanki. Zauroczyłam się, bo intro, bo taki do mnie podobny i w ogóle. Pokrótce opisałam tę historię w wątku o otwieraniu się przed innymi ludźmi, to się nie będę powtarzać. W rankingu najdziwniejszych relacji, jakie w życiu stworzyłam, ta zdecydowanie zajmuje pierwsze miejsce, deklasując rywali. Czas mija, nasz kontakt bardzo się ograniczył, ale jakiś niesmak nadal pozostał.\nI to by było na tyle. @MatiZ, @Elektronovolt, zazdro chłopaki, że już macie z tymi zauroczeniami spokój. Bo patrząc na te moje statystyki to już się boję co będzie, jak pójdę do pracy\nPost autor: Elektronovolt » 16 sty 2016, 17:14\nlimonka pisze: @MatiZ, @Elektronovolt, zazdro chłopaki, że już macie z tymi zauroczeniami spokój. Bo patrząc na te moje statystyki to już się boję co będzie, jak pójdę do pracy\nCieszę się, że opowiedziałaś nam o swoich sytuacjach tego typu. Zauroczenia potrafią naprawdę uprzykrzyć introwertykom życie, ale dzięki nim ma się co wspominać.\nMam nadzieję, że również i Ty będziesz mogła cieszyć się wolnością tak jak my.\nPost autor: Nieśmiały » 20 sty 2016, 10:01\nMiłość to piękne zjawisko ,potrafi wywrócić życie do góry nogami czujemy się lepiej gdy wiemy że ktoś jest z nami i o nas myśli pozytywnie.A jak to jest z relacjami między osobami nieśmiałymi? Nieśmiałość w relacjach damsko-męskich niekiedy jest barierą właśnie do poznania siebie nawzajem ale to są odrębne przypadki bo zazwyczaj miłość dwóch osób dodaje motywacji osobie nieśmiałej do walki z własną naturą i pokonywania jej u siebie od środka.\nPost autor: Elektronovolt » 20 sty 2016, 14:17\nMatiZ pisze: Heh, tylko, żeby nie było, że uważam, że płeć przeciwna to "zuo". Jak już, to lepiej się zakochać i to ze wzajemnością z osobą o takich samych marzeniach, lub innych, ale też ciekawych. Na razie czuję się zbyt młodo i dziecinnie pod względem charakteru.\nJa nie uważam kobiet za swoich wrogów, jednakże ten "gatunek" jest dla mnie raczej obcy i nieznany. Bardzo rzadko zdarza mi się wchodzić z kobietami w interakcje (jeśli oczywiście nie należą do mojej rodziny). W rzeczywistym życiu mam kontakt wyłącznie z samymi facetami. Czy ja znam jakąkolwiek dziewczynę? Tylko przez neta mam z nimi kontakt.\nNieśmiały pisze: Miłość to piękne zjawisko, potrafi wywrócić życie do góry nogami czujemy się lepiej gdy wiemy że ktoś jest z nami i o nas myśli pozytywnie. A jak to jest z relacjami między osobami nieśmiałymi? Nieśmiałość w relacjach damsko-męskich niekiedy jest barierą właśnie do poznania siebie nawzajem ale to są odrębne przypadki bo zazwyczaj miłość dwóch osób dodaje motywacji osobie nieśmiałej do walki z własną naturą i pokonywania jej u siebie od środka.\nMi się raczej wydaje, że kontakty między osobami nieśmiałymi nie mają racji bytu. Oboje będą czekać, aż druga osoba zrobi pierwszy krok, zatem pierwszego kroku nigdy nie będzie.\nPost autor: Maksiu » 24 sty 2016, 22:21\nTo bardzo miło z waszej strony, że opisujecie swoje zauroczenia. Te historie są naprawdę ciekawe. Normalnie bym się krępował ale skoro już jest taki temat i jego odbiór wydaje się być pozytywny, to i ja dorzucę coś od siebie.\nTak już mam, że każdą poznaną dziewczynę oceniam pod względem szans na wspólną przyszłość (czy jest możliwe, że kiedyś będziemy razem? czy chciałbym żeby tak było?) Dzieję się to zupełnie podświadomie. Jest to głęboko wpisane w moje jestestwo.\nDawno temu miałem takie oto przemyślenia: "Mało prawdopodobnym jest, aby moja pierwsza dziewczyna została moją pierwszą żoną. Pierwszy związek najpewniej się rozpadnie, gdyż będzie to dla mnie nowa sytuacja i mogę popełnić jakiś błąd zanim się nauczę co wypada, a co nie. Wniosek: Muszę jak najszybciej znaleźć dziewczynę i zdobyć doświadczenie w związku, żeby, kiedy spotkam już Tą Jedyną, nie zepsuć tego."\nWtedy zacząłem szukać sobie dziewczyny, lecz, przez totalny brak talentu w tej dziedzinie, to "szukanie" sprowadzało się do nadziei, że sama się znajdzie, a ja nie zmarnuję szansy. W końcu dałem sobie spokój i przestałem szukać. W praktyce nic się nie zmieniło, bo wciąż mam nadzieję i wciąż marnuję szanse. Dodatkowo mam skłonność szukania tej "Najpiękniejszej" w moim otoczeniu. Zmieniam szkołę, czy wyjeżdżam na wakacje, zawsze musi być jakiś Nr 1. Skutkuje to tym, że przez swe krótkie życie wzdychałem do stosunkowo dużej liczby dziewczyn. Poniżej opiszę tylko te wyjątkowe i wyróżniające się.\n0. Pierwsza Miłość\nKażdy jakąś ma i przeważnie zostawia to w naszym życiu wyraźny ślad. W moim przypadku PM była koleżanka z klasy. Miałem wtedy 12 lat, a więc jeszcze podstawówka. Właściwie nie pamiętam jak to się zaczęło. To było irracjonalne. Byłem świadomy, że nie jest najładniejszą dziewczyną w klasie, lecz w moich oczach była najpiękniejsza. Jej głos, mimika, styl, wszystko było wspanialsze, niż powinno. Standard. Zachowałem się wielce żałośnie i zamiast zagadać cały czas się na nią gapiłem. Wiedziałem, że to nie ma przyszłości ale zachwycał mnie sam stan zakochania. Przeszło mi chyba gdy spotkałem następną.\n1. Księżniczka Z Bajki\nTo było w wakacje 2006 na corocznym festynie w pobliskim miasteczku: scena, koncert, kiermasze, takie rzeczy. Moją KZB zobaczyłem jak siedziała na poręczy mostu z miejscowymi Metalami. Poczułem się przytłoczony cudownością tej istoty. Musiałem iść dalej, lecz od tej pory szukałem jej wzrokiem. Później na koncercie zauważyłem ją jakieś dwa rzędy ludzi przed sobą. Naprawdę wierzyłem, że uda m się zdobyć na odwagę i zagadać. Niestety wujek się spił i rodzice zawołali że trzeba nam wracać do domu. Nie dali się przekonać, że pragnę zostać i to jest dla mnie niezwykle istotne. Może to i lepiej Kiedy odchodziłem spojrzałem na nią jeszcze raz. Odwróciła się i nasze oczy się spotkały. Posłała mi uśmiech ^^. Nie mam pojęcia czy moja twarz zechciała wykonać polecenie umysłu i odwzajemnić uśmiech . Minął miesiąc. Oczywiście jej nie szukałem, choć o tym myślałem i zastanawiałem się czy znam jakichś Metalów. 1 września pojechałem do Miasta po podręczniki do gimnazjum. Kilkakrotnie miałem wrażenie, że ją widzę gdzieś po drugiej stronie ulicy. Gdy czekałem z bratem na autobus do domu, podeszła do nas ^^. Nie, wtedy jak mi się wydawało, że ją widziałem, to nie była ona. To tak jak ze snami. We śnie możesz się zastanawiać, czy to przypadkiem nie jest prawda, ale w realu nie masz wątpliwości. Czemu nie poprosiłem jej o numer? Wtedy byłem beznadziejny (dużo się nie zmieniło). W każdym razie przyjechał autobus i się pożegnaliśmy. 4 dni później napisała do mnie ^^.\nI tu się kończy bajka. Dalej jest rzeczywistość. Zaczęliśmy pisać. Z początku codziennie, później coraz rzadziej, jakoś przez rok. Była 2 lata starsza. W realu spotkaliśmy się tylko raz i było drętwo. Śmiało mogłem nazwać ją Przyjaciółką, lecz kontakt się urwał. Patrząc z perspektywy czasu widzę, że miałem szansę na coś wspaniałego, tylko nie umiałem po to sięgnąć.\nRok 2008. Sprawa z KZB zdążyła już ostygnąć. NN zaprosiła mnie na nk. Spytałem skąd się znamy. Widziała mnie na festynie (tam gdzie ostatnio) i chciała pogadać. Zaczęliśmy pisać. Szybko się zakochałem. Miała dwie wady: 1. Była za niska. 2. Szukała innego rodzaju faceta. Ja miałem tylko 1 wadę: 1. Byłem beznadziejny. Po pół roku znajomość przestała rokować szansę na rozwój w interesującym mnie kierunku. Mimo wszystko zostaliśmy przyjaciółmi i nawet czasem się widywaliśmy. Przyjeżdżała do nas na ogniska, zaprosiłem ją na studniówkę i nawet odwiedziłem w Wawie jak zaczęła studiować. Nauczyła mnie uśmiechać się nawet wtedy kiedy serce płacze. A propos, w życiu 2 razy zdarzyło mi się płakać przez dziewczynę. 2 razy na myśl, że nigdy nie będę z NN. Chyba nawet jej wyznałem, że kiedyś byłem w niej zakochany (jasne, "kiedyś").\n3. Mój Ideał\nWakacje 2010. MI poznałem na koloni nad morzem. Nie była od nas z obozu, była sprzątaczką. Zawsze kręciły mnie kobiety w mundurach, kobiety funkcyjne, kobiety "z zewnątrz". Miałem tyle ładnych dziewczyn na koloni, ale nie, ja zawsze musiałem uganiać się za obcymi (np. inna kolonia obozująca w tym samym ośrodku). W każdym razie była rok starsza i przyjechała tam dorobić. Zagadałem chyba 5 dnia (czyli jednak robię postępy). Do końca koloni szukałem jej, jak tylko miałem wolną chwilę. Gadaliśmy, jedliśmy ciastka, szliśmy na długie spacery po lesie i wspinaliśmy się na drzewa. Czemu była Ideałem? Oprócz tego, że chodziła ze mną po drzewach, była zabawna, rysowała, miała gitarę elektryczną, lubiła gotyckie suknie i oglądała anime. Jakbym pomyślał np: "fajnie, jakby moja wymarzona dziewczyna miała noże do rzucania", to jestem pewny, że MI by takie miała. Ona miała noże do rzucania!! Spędziliśmy miło prawie tydzień. Niestety miała kogoś. Wydawało mi się, że nie jest jej z nim dobrze, ale nie drążyłem tematu. Rozstając się nie wziąłem od niej numeru. Uznałem, że lepiej, jak zostaniemy dla siebie najlepszym wspomnieniem, niż gdyby miało coś się zepsuć i zatrzeć dobre wrażenie.\nWytrzymałem pół roku. Znalazłem ją na fb. Ucieszyła się. Oczywiście nic z tego nie wyszło, nawet nie było blisko. Nie straciłem jednak dobrych wspomnień, a wręcz zyskałem kilka nowych.\nZ żadną z tych dziewczyn nie stworzyłem nawet podwalin związku. Nie było ani jednego pocałunku.\nCo prawda uczucie zakochania jest bardzo bolesne ale w chwilach pomiędzy kolejnymi uniesieniami tęskniłem za tym. Brakowało mi obiektu westchnień.\nMartwi mnie trochę fakt, że w 2012 i 2014 nie miałem większych miłosnych uniesień. Co prawda były inne dziewczyny, poznane lepiej lub gorzej ale żadna nie umywa się do tamtych 3. Mam wrażenie jakbym stracił coś cennego.\nPost autor: Elektronovolt » 27 sty 2016, 21:22\nMaksiu pisze: To bardzo miło z waszej strony, że opisujecie swoje zauroczenia. Te historie są naprawdę ciekawe. Normalnie bym się krępował ale skoro już jest taki temat i jego odbiór wydaje się być pozytywny, to i ja dorzucę coś od siebie.\nTwoje historie czytało się bardzo miło. Ty miałeś na tyle szczęścia, że udało się wejść w jakieś sensowne interakcje z osobami którymi byłeś zainteresowany. Moje interakcje wyglądały tak jak opisałem w poprzednich postach, a w pozostałych przypadkach nie było ich wcale, czyli inne osoby do których wzdychałem nigdy nie dowiedziały się o moim istnieniu.\nZnalazłem dwa ciekawe artykuły:\nhttp://sympatia.onet.pl/tips/przerazliw ... etail.html\nhttp://facet.onet.pl/warto-wiedziec/zab ... zyzn/5r5dd\nPo ich przeczytaniu wreszcie sobie uświadomiłem, że nie jestem jedyną osobą z takimi problemami. Może nie mam aż tak krytycznych problemów jak w nich opisano, tak czy owak te sytuacje są z życia wzięte.\nPost autor: Maksiu » 29 sty 2016, 23:21\nDziękuję za miłe słowa. Jednak to złośliwy żart losu, kiedy masz swoje marzenie na wyciągnięcie ręki, lecz dzieli was pancerna szyba i w żaden sposób nie możesz po nie sięgnąć. Tak jak jest napisane w artykułach, które przytoczyłeś, najlepszym wyjściem w tego typu sytuacji jest pójście do terapeuty. Osobiście zawsze chciałem z jakimś porozmawiać, ale nie mogę się zebrać. Powstrzymuje mnie myśl, że moje problemy wcale nie są aż takie straszne, by niepokoić biednego terapeutę i inne tego typu bzdety.\nPost autor: Ani » 07 sty 2017, 7:44\nJakie to uczucie być z kimś w kim się jest zauroczonym? W sensie pierwsze przytulenie, pocałunek itd? Ja jeśli jestem zauroczona to tak jak wy uciekam na widok tej osoby. ręce mi się pocą, trzęsą, chodzę sztywno, serce mi wali, ogółem masakra. Mam 25 lat i takie stany przytrafiły mi się dopiero z 2,3 razy w życiu, mało trochę szczerze mówiąc i to bardziej dopiero w ostatnim okresie. Moje związki były raczej z osobami, które mi się bardzo podobały, owszem, ale nie były tymi, na które widok aż tak mnie brało. Może dlatego jestem sama Z jednym moim zauroczeniem by może i wyszło, ale że on reagował na mnie w ten sam sposób, więc po nieskończenie długim okresie każdy bał się wykonać jakikolwiek ruch, bo tak bardzo go paraliżował sam widok drugiej osoby Tak mi się przynajmniej wydawało, chociaż z drugiej trony ciągle nie byłam pewna czy w ogóle cokolwiek do mnie czuje. Ale wyobrażam sobie, że to musi być niezwykłe szczęście i .... stres być z osobą, której sama obecność przyprawia cię o drżenie, nie mówiąc o dotyku. A może i nie? Może to po prostu samo wyobrażenie jest takie fascynujące? W końcu to tylko zauroczenie...\nPost autor: eddard » 07 sty 2017, 12:40\nJakie to uczucie być z kimś w kim się jest zauroczonym? W sensie pierwsze przytulenie, pocałunek itd?\nNajlepsze. Nie wiem czy cokolwiek lepszego w życiu może być. Ale nie wiem jak miałbym to opisać, słowa wydają się niewystarczające i śmieszne, zresztą z pewnością nie jeden poeta już to zrobił.\nStres, hm... zanim do czegoś dojdzie to może tak, potem już nie, zostaje sama przyjemność.\nPost autor: highwind » 07 sty 2017, 13:50\nAni pisze: Jakie to uczucie być z kimś w kim się jest zauroczonym?\nU mnie to bywa tak: szczerzysz się do sms-ów jak do wymarzonych prezentów pod choinkę, leziesz wszędzie tam, gdzie spodziewasz się spotkać swój obiekt westchnień, nawet jeśli wymaga to wyjścia ze swojego kokona (dlatego się dziwię sytuacjom, gdzie opisujesz że dwoje chciało, ale się bało - po mojemu, to wcale się wam tak bardzo nie chciało; kurcze, rozumiem gdyby była ta obawa przed odrzuceniem, ale jeśli oboje zainteresowanych jest wzajemnie zauroczonych, to jak to ma nie wyjść, nie czaję ), napawasz się ilekroć spojrzy ci w oczy w ten charakterystyczny sposób, gdy do ciebie dołączy, kiedy nieco się oddalisz. A pierwszy pocałunek? Chyba jak skok ze spadochronem. Na chwilę przed - niesamowity stres i zastrzyk adrenaliny z nadnerczy, a potem czysty surrealizm, mózg nie nadąża przetwarzać danych, czujesz się jakbyś wygrał w życie. Ale to jedna strona medalu. Druga, ta zasłonięta - irytacja, kiedy jej uwaga skupia się na kim innym, zawód, kiedy okazuje się że nie jest do końca tym, kogo sobie wyobrażałeś.\nPost autor: Biała_Dama » 08 sty 2017, 10:40\nAni pisze: Jakie to uczucie być z kimś w kim się jest zauroczonym? W sensie pierwsze przytulenie, pocałunek itd? Ja jeśli jestem zauroczona to tak jak wy uciekam na widok tej osoby. ręce mi się pocą, trzęsą, chodzę sztywno, serce mi wali, ogółem masakra.\nU mnie wyglądało to właśnie tak jak u Ciebie. Gdy mijałam na szkolnych korytarzach obiekty mojego zainteresowania, to nogi mi miękły, uciekałam spojrzeniem, trzęsłam się jak szalona i serce mi waliło. A jak jeszcze obok ktoś szedł i ze mną rozmawiał, to chwilowo to wszystko co się działo w okół zanikało. Wiesz, jak pokazują czasem w kreskówkach - całe tło zanika, robi się różowe, a od chłopaka/dziewczyny bije taki blask, haha.\nA jeżeli z tym swoim zauroczeniem mam już faktycznie do czynienia, to podobnie jak u highwinda\nhighwind pisze: szczerzysz się do sms-ów jak do wymarzonych prezentów pod choinkę, leziesz wszędzie tam, gdzie spodziewasz się spotkać swój obiekt westchnień, nawet jeśli wymaga to wyjścia ze swojego kokona, napawasz się ilekroć spojrzy ci w oczy w ten charakterystyczny sposób, gdy do ciebie dołączy, kiedy nieco się oddalisz. A pierwszy pocałunek? Chyba jak skok ze spadochronem. Na chwilę przed - niesamowity stres i zastrzyk adrenaliny z nadnerczy, a potem czysty surrealizm, mózg nie nadąża przetwarzać danych, czujesz się jakbyś wygrał w życie. Ale to jedna strona medalu. Druga, ta zasłonięta - irytacja, kiedy jej uwaga skupia się na kim innym, zawód, kiedy okazuje się że nie jest do końca tym, kogo sobie wyobrażałeś.\nGeneralnie, dla mnie cała reszta świata po prostu przestaje wtedy istnieć. Jestem w stanie nawet zarywać noce, byleby jak najdłużej popisać z owym obiektem (albo stalkować wszystkie możliwe profile na portalach społecznościowych i po raz milionpięćsetny oglądać te same zdjęcia, które z każdym następnym spojrzeniem wydają się być coraz ładniejsze).\nA jak się okazuje, że przez cały ten czas, kiedy Ty płakałaś ze szczęścia jak on zadzwonił, on tak naprawdę nie był Tobą zainteresowany w ten sam sposób w jaki Ty byłaś zainteresowana nim...to świat znów przestaje istnieć, bo masz złamane serduszko i poczucie, że wszyscy faceci to dupki :/ oczywiście, to stan chwilowy dopóty dopóki nie spotkasz kolejnego, który Ci zawróci w głowie jak ten poprzedni.\nPost autor: Rene » 10 sty 2017, 13:24\nZauroczyłem się w życiu tylko raz i fatalnie to wspominam. Miałem 16 lat a ona chodziła do równoległej klasy w liceum. Znaliśmy się od podstawówki, chodziliśmy do jednej klasy aż do końca gimnazjum, ale nie zwracałem wtedy na nią większej uwagi. W liceum musieliśmy nawiązać bliższy kontakt, bo jeździliśmy do szkoły jednym autobusem i niezręcznie byłoby tak milczeć i udawać że się nie znamy - więc rozmawialiśmy codziennie na błahe tematy uprawiając grzecznościowy small talk.\nNie trafił mnie żaden grom z jasnego nieba, po prostu pewnego dnia zauważyłem, że wyczekuję tych rozmów a po fakcie rozpamiętuję je przez resztę dnia. Po każdym spotkaniu stopniowo powiększała swoje terytorium w mojej głowie do czasu, gdy praktycznie wszystkie moje myśli dotyczyły tylko jej.\nI co? I nic. Nigdy nie wykonałem kroku w kierunku rozwinięcia tej relacji. Im więcej z nią rozmawiałem, tym bardziej dochodziłem do wniosku, że mamy inne zainteresowania, gusty, sposoby myślenia i obracamy się w innym towarzystwie. Jej ekstrawertyzm doprowadzał mnie do szału, bo wcześniej zdążyłem już wyobrazić ją sobie jako introwertyczną bratnią duszę. A może to tylko nieśmiałość podsuwała mi argumenty, żeby nawet nie próbować. Pomęczyłem się jeszcze dwa lata przez które znienawidziłem ją za to, że tak odstaje od mojego ideału a ja nadal coś do niej czuję. Freud by się uśmiał\nPoza tym epizodem nigdy już się nie zakochałem ani nie zauroczyłem, co nawet trochę mnie martwi, bo latka lecą, wszyscy dookoła mają poważne relacje a część mojego mózgu odpowiedzialna za romantyczne uczucia nie daje znaku życia.


TRAGICZNY WYPADEK PODCZAS PRAC LEŚNYCH! Do sprawy zatrzymano 33-latka. – Magazyn Informacyjny\nPo pijanemu potrącił śmiertelnie mężczyznę i uciekł z miejsca wypadku\nKOLEJNY, GROŹNY WYPADEK AUTOBUSU! ZDERZENIE Z CIĘŻARÓWKĄ! – Wawa Hot News 24\nTRAGICZNY WYPADEK PODCZAS PRAC LEŚNYCH! Do sprawy zatrzymano 33-latka.\n25 czerwca, 2020 25 czerwca, 2020 admin 0 Comments areszt, bezpieczeństwo, Policja, wypadek\nPolicjanci pod nadzorem prokuratora wyjaśniają okoliczności wypadku, w którym zginął 56-letni mieszkaniec gminy Ropczyce. Mężczyzna pomagał przy wycince powalonego w lesie drzewa. Podczas pracy został uderzony konarem w głowę i doznał poważnych obrażeń.\nMimo reanimacji jego życia nie udało się uratować. Do sprawy zatrzymano 33-latka, który uczestniczył w wypadku. Mężczyzna usłyszał zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci.\nW sobotę przed godz. 15, dyżurny z Ropczyc otrzymał zgłoszenie o wypadku, do jakiego doszło na terenie kompleksu leśnego, w miejscowości Mała. Policjanci wstępnie ustalili, że 56-letni mieszkaniec gm. Ropczyce, pracował w lesie z dwoma mężczyznami przy usuwania tzw. wywrotu. W trakcie ściągania drzewa przez traktor, mężczyzna został uderzony konarem i doznał poważnych obrażeń głowy.\n← Samochód uderzył w drzewo. Kierowca i pasażerowie w szpitalu\nOgromna akcja CBA! Rozbita największa grupa wyłudzającą podatek VAT w obrocie elektroniką [FILM] →\nSadzonki marihuany ujawnione podczas spaceru\n5 maja, 2020 admin 1


Zespół weselny Elbląg - 10 wykonawców - Cena, Opinie\nZespół weselny w Elblągu\nWykonawca, Elbląg, Zespół weselny\nWykonawcy usługi Zespół weselny w Elblągu\nZespół weselny Elbląg: Powiązane usługi\nZespół weselny: ostatnie zapytania w Elblągu\nwytwornica dymu / baniek mydlanych, inne - opiszę w ostatnim kroku\nSzukam zespołu który zagra wszystko, tzn. disco, lata 80 i 90, muzykę biesiadną, muzykę popularną i coś w klimacie rock. Najlepiej z wokalem męskim i żeńskim. Oczekuję od zespołu aby potrafił zachęcić gości weselnych do zabawy a nie tylko grał utwór za utworem. Granie przyśpiewek przy stołach gości też byłoby super. Prowadziliśmy rozmowy z takim zespołem który się ogłosił, że nasz termin ma wolny niestety dzień wcześniej podpisał z kimś umowę.\nSzukam zespołu (kapeli) na moje wesele które odbędzie się w Mikoszewie. Oczekujemy dobrej zabawy i tańca do białego rana przy świetnej muzyce.\nIle ocen dostępnych jest w kategorii Zespół weselny w Elblągu\nW kategorii Zespół weselny w Elblągu dostępnych jest 10 opinii, które wykonawcy zdobyli od swoich dotychczasowych klientów. Średnia wszystkich ocen w tej kategorii wynosi 4.7.\nIle zapłacę za usługi zespołu weselnego w Elblągu?


SIBO - co to jest? - Dietonomia\nStrona Główna » Zdrowie » SIBO – co to jest?\n18 Lis, 2019 w Zdrowie\nSIBO - co musisz o nim wiedzieć?!\nSIBO, to od niedawna nowy termin stosowany do opisywania dolegliwości związanych z Twoim przewodem pokarmowym. Dokładnie mówiąc, jest to zespół rozrostu bakteryjnego (z ang. SIBO – small intestinal bacterial overgrowth), czyli grupa objawów klinicznych, spowodowanych nadmiernym rozrostem flory bakteryjnej w obrębie jelita cienkiego.\nWiemy, jak istotna jest mikroflora naszego przewodu pokarmowego i jak wielkie ma znaczenie dla naszego zdrowia, jednak w sytuacjach chorobowych, może dojść do przedostania się bakterii z jelita grubego w światło jelita cienkiego i tam do ich namnażania. Rozwija się wtedy SIBO, czyli przerost bakteryjny jelita cienkiego oraz dochodzi do zmiany bytującej w nim mikroflory.\n⇒ Ważne: SIBO może prowadzić do ciężkich zaburzeń wchłaniania i niedoborów składników odżywczych.\nPrzyczyn powstania SIBO może być wiele oraz mogą one współistnieć . Do niedawna zespół SIBO należał do rzadko rozpoznawalnych jednostek chorobowych, głównie wśród pacjentów z wadami anatomicznymi przewodu pokarmowego, bądź po operacjach w obrębie jelita cienkiego. Obecnie obserwujemy znacznie więcej przyczyn. Jelita człowieka mają 6-8 m długości i zachodzi w nich skomplikowany proces wchłaniania substancji odżywczych oraz pozbywania się z naszego organizmu resztek pokarmu i toksyn. Warto pamiętać, że w jelicie cienkim dochodzi głównie do wchłaniania, natomiast niestrawione resztki pokarmu trafiają do jelita grubego i to tam przede wszystkim powinny znajdować się bakterie. Warto pamiętać, że w jelicie cienkim bytuje relatywnie mało bakterii, głównie tzw. bakterii Gram dodatnich(+), natomiast w jelicie grubym jest ich znacznie więcej i są bardziej zróżnicowane. Znajdziemy tu nie tylko Gram dodatnie, ale i Gram ujemne oraz beztlenowce.\nZaburzenia mają dwoisty charakter, ponieważ:\npo pierwsze, w jelicie cienkim występuje ilościowy wzrost populacji bakterii, >105 mikroorganizmów/ml\npo drugie, jelito cienkie zasiedla flora nietypowa dla tego odcinka przewodu pokarmowego, bytująca w fizjologicznych warunkach wyłącznie w jelicie cienkim\nNa cały proces wpływa nie tylko to, co jemy, ale również tryb naszego życia, ponieważ jelita są mocno unerwione na całej swojej długości i na ich pracę mają wpływ nasze emocje jak stres, lęk, niepokój.\nSIBO może być spowodowane:\nzbyt małą ilością kwasu żołądkowego, spowodowaną m.in. zażywanie leków hamujących jego wydzielanie np. inhibitory pompy protonowej- IPP. W zdrowym przewodzie pokarmowym kwas solny hamuje rozwój bakterii.\nzmniejszoną motoryką jelita cienkiego – zwolniony pasaż jelitowy powoduje zbyt długie zaleganie treści pokarmowej w poszczególnych odcinkach i w związku z tym, bakterie nie są efektywnie przesuwane w stronę jelita grubego i mogą się swobodnie namnażać.\nSą to przede wszystkim objawy ze strony układu pokarmowego. Często nasilają się wieczorem i po spożyciu pokarmów bogatych w prebiotyki i probiotyki. Warto jednak zwrócić uwagę osobiście, po jakiego typu pokarmach te objawy występują i drogą eliminacji próbować je eliminować lub ograniczać. A są to:\nBiegunka (stolce tłuszczowe),\nNiedobory witamin, anemia,\nZespół rozrostu bakteryjnego – SIBO, diagnozuje się m.in. za pomocą wodorowych testów oddechowych, podczas których mierzona jest ilość wydzielanych przez bakterie wodoru. Gaz ten jest produktem ubocznym wydzielanym przez bakterie, a powoduje wzdęcia i inne dolegliwości układu pokarmowego.\nPrzed podejściem do tego testu konieczne jest zapoznanie się z wytycznymi odnośnie przygotowania się do tego badania. Jest to niezmiernie ważne, ponieważ już miesiąc przed badaniem należy wdrożyć odpowiednią dietę i wyeliminować niektóre produkty.\nMorfologia krwi obwodowej, ujawniająca niedokrwistość z niedoboru wit.B12,\nBadanie poziomu albumin we krwi, co pozwala ocenić stopień jelitowej utraty białek,\nBadanie mikroskopowe kału może ujawnić obecność tłuszczów, świadczących o zaburzeniach ich wchłaniania.\nPowyższe badania nie odpowiedzą nam jednoznacznie i występowaniu SIBO, mogą jedynie zasygnalizować rozrost bakteryjny w jelitach.\n← Wstań z kanapy!\nOdporność- rusz się przeciw chorobie →


Mazowiecki Związek Tenisa Stołowego | Dartom Bogoria podejmuje wicemistrzów Niemiec, 15 X, wtorek\nDartom Bogoria podejmuje wicemistrzów Niemiec, 15 X\nWe wtorek 15 października o godzinie 18.30 zespół Dartomu Bogorii zagra bardzo ważne spotkanie drugiej kolejki grupy C Ligi Mistrzów z drużynowym wicemistrzem Niemiec 1. FC Saarbrücken-Tischtennis. Mecz tych czołowych europejskich drużyn zostanie rozegrany w Hali Sportowej przy ulicy Westfala 3a w Grodzisku Mazowieckim.\nŹródło: KS Bogoria Grodzisk Maz.\nW pierwszym spotkaniu elitarnej Champions League grodziski zespół pokonał 3:0 na wyjeździe portugalski Gdcs Juncal. Zespół z Niemiec z kolei w takim samym stosunku pokonał Ping Pong Club Villeneuvois z Francji. Zwycięzca spotkania Bogorii z FC Saarbrucken obejmie prowadzenie w tabeli grupy C. Również w poprzednim sezonie grodziszczanie rywalizowali z tym niemieckim zespołem. Wówczas podopieczni trenera Tomasza Redzimskiego triumfowali dwukrotnie: we własnej hali 3:0, a na wyjeździe w meczu o awans do ćwierćfinału Ligi Mistrzów pokonali gospodarzy 3:2.\nW porównaniu do poprzedniego sezonu skład FC Saarbrucken nie zmienił się znacząco. Na pewno wzmocnieniem jest dojście Shang Kuna, który w zeszłym sezonie bronił barw Dekorglassu Działdowo i z którym Panos wygrał w pamiętnym finale LOTTO Superligi 3:2, broniąc w czwartym secie trzy piłki meczowe. Oprócz Chińczyka w dalszym ciągu w składzie są Patrick Franziska, Darko Jorgic oraz Tomas Polansky. Najbardziej utytułowany z tego grona jest Franziska, który w swoim dorobku posiada m.in. pięć złotych medali mistrzostw Europy.\nDartom Bogoria wystąpi w swoim podstawowym składzie: Marek Badowski, Pavel Sirucek oraz Panagiotis Gionis. Grodziscy kibice liczą po raz kolejny na skuteczną i efektowną grę swojego lidera Panagiotisa Gionisa, który nie raz już udowadniał, że jest wstanie pokonywać najlepszych zawodników na świecie. Z pewnością w tym sezonie celu planem minimum dla całego klubu jest awans do ćwierćfinału Ligi Mistrzów i zwycięstwo z FC Saarbrucken do tego celu może mocno przybliżyć. Dlatego koniecznie trzeba sobie zarezerwować wieczór 15 października i być tego dnia z drużyną Dartom Bogorii w hali sportowej przy ulicy Westfala 3a.\nOprócz tenisa stołowego na światowym poziomie na kibiców będą czekać występy artystyczne oraz konkursy.


Malina moroszka - naturalna ochrona zdrowia i urody\nBiosna — 3 lutego 2017\nMALINA MOROSZKA DLA ZDROWIA I URODY\nMalina moroszka (Rubus chamaemorus L.) to gatunek rośliny zielnej z rodziny różowatych (Rosaceae Juss). Obecnie stosuje się również nazwę handlową „malina nordycka”. Roślina występuje w strefie borealno-arktycznej Euroazji i i Ameryki Północnej. Występuje powszechnie w Skandynawii, Rosji (tu zwana carską jagodą), Kanadzie i Alasce. Występuje również w Polsce, gdzie jest reliktem glacjalnym, czyli z epoki lodowcowej. W naszej ojczyźnie moroszkę spotkamy na Pomorzu (Świnoujście-Tuchola-Morąg-Górowo Iławeckie), w Kotlinie Orawsko-Nowotarskiej na torfowisku Puścizna Wielka. Warto zaznaczyć, że w Polsce jest to roślina pod ścisłą ochroną. Malina moroszka kocha podmokłe tereny tundry i torfowiska. To bardzo odporna roślina, znosi temperatury od -40 °C do + 30 °C. Roślina osiąga wysokość 10-30 cm, kwitnie na biało lub różowo, owoce początkowo czerwone, podczas dojrzewania zmieniają kolor na pomarańczowy. Dojrzewa w połowie sierpnia, owoce mają słodko-kwaśny smak, są bardzo odporne, długo zachowują świeżość po zerwaniu, a to dzięki naturalnemu konserwantowi (kwas benzoesowy). Owoce moroszki mają dużą wartość odżywczą. W Skandynawii to narodowy przysmak, robi się tam przetwory (dżemy, wina, soki, nalewki), dodaje owoce do deserów. W Norwegii malina moroszka to „multe” lub „molte”, w Szwecji „hjortron”, w Finlandii „lakka”. W Norwegii malina moroszka zdobi herb gminy Nesseby, a w Finlandii widnieje na monecie euro.\nMALINA MOROSZKA WŁAŚCIWOŚCI ZDROWOTNE\nW północnych krajach owoce i liście maliny moroszki były stosowane w medycynie ludowej jako środek przeciwgorączkowy, przeciwbiegunkowy, ze względu na dużą zawartość witaminy C owoce chroniły skutecznie przed szkorbutem. Malina nordycka zawiera diosgeninę (roślinny steroid; prekursor progesteronu), która znajduje zastosowanie w leczeniu reumatyzmu i artretyzmu. Diosgenina ma właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze, grzybobójcze, antyseptyczne, działa hamująco na komórki nowotworowe.\nGrupa naukowców z Uniwersytetu w Helsinkach badała działanie ekstraktu z maliny moroszki na myszach. Wyniki opublikowano w Eye of the Arctic i pokazują one, że malina moroszka chroni przed rakiem. Za właściwości antynowotworowe odpowiada kwas elagowy, który wspiera również nasz układ odpornościowy. Owoce maliny moroszki to bomba witaminowa. Zawierają witaminę C (2 do 4 krotnie więcej niż pomarańcza!), witaminę A i E. Owoce mają działanie przeciwutleniające, odmładzające i wzmacniające układ immunologiczny. Ten skandynawski owoc zawiera w swoim składzie karotenoidy i fitosterole, które pomagają zachować młodość. Malina nordycka działa moczopędnie, oczyszcza organizm z toksyn. Ma działanie odtruwające dla wątroby i nerek. Błonnik pokarmowy zawarty w owocu wpływa pozytywnie na trawienie, reguluje poziom cukru, tym samych chroni przed cukrzycą. Malina moroszka zawiera kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6 co ma ogromne znaczenie dla zdrowia naszego serca i całego układu sercowo-naczyniowego. Wapń i magnez w malinie nordyckiej wzmacniają kości i zapobiegają osteoporozie\nPrzeciwwskazaniami do stosowania maliny moroszki są wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, dna moczanowa, niektóre choroby nerek.\nReasumując, malina moroszka na wiele właściwości zdrowotnych:\nma działanie przeciwutleniające, odmładzające,\nwpływa pozytywie na skórę, kości,\nMALINA MOROSZKA W PIELĘGNACJI\nKarotenoidy zawarte w malinie nordyckiej skutecznie opóźniają procesy starzenia, chronią skórę przed podrażnieniami, zwłaszcza tymi wywołanymi promieniami UV, powodującymi fotostarzenie skóry. Fitosterole z maliny moroszki posiadają zdolność stymulowania syntezy kolagenu (główne białko podporowe skóry), pomagają zachować elastyczność skóry, mają działanie przeciwzapalne, przyspieszają regenerację i gojenie naskórka. Dodatkowo witamina A, E i C to silna broń w walce z wolnymi rodnikami. Wszystko to sprawia, że malina moroszka znajduje wszechstronne zastosowanie w kosmetologii. Kosmetyki naturalne są wiernymi jej wielbicielami czego dowodem jest jej częste zastosowanie.\nSzampony i odżywki z maliną nordycką nawilżają, odżywiają i regenerują strukturę włosa. Ekstrakt z maliny moroszki jest często składnikiem szamponów przeciwłupieżowych. Malina moroszka jest skuteczna w przypadku pielęgnacji włosów zniszczonych i farbowanych, a to dzięki zawartości witamin A i E oraz kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6.\nMalina nordycka stymuluje odnowę komórek, tonizuje skórę, odmładza, nawilża, ma silne działanie przeciwutleniające co wykorzystuje się wzbogacając tym owocem kremy do rąk, mleczka i balsamy do ciała.\nOlejek z maliny moroszki to idealny kosmetyk regenerujący i odmładzający do cery.\nKosmetyki na bazie maliny moroszki chronią skutecznie skórę przed zimnym wiatrem, mrozem, są idealne do skóry wrażliwej, delikatnej, suchej.\nMalina moroszka, malina nordycka, carska jagoda… mały, niepozorny owoc o pięknym pomarańczowym kolorze, znajduje zastosowanie w leczeniu wielu dolegliwości, chroni organizm przed licznymi chorobami.\nW Skandynawii to owoc znany i ceniony, ale i my również możemy cieszyć się jego bogactwem. Dżem z tego cudownego owocu bywa dostępny w znanej na całym świecie sieci sklepów sprzedających meble o skandynawskim stylu. Warto sięgnąć po kosmetyki z maliną nordycką, nasza skóra na tym skorzysta. Produkty wzbogacone maliną moroszka nawilżają, odżywiają i chronią skórę.\nTags: Malina moroszkamalina nordyckaRubus chamaemorus L.\nNext post Sosna kosodrzewina Varella - puszysta iglasta kula\nPrevious post Sosna drobnokwiatowa Goldilocks - złotowłosy iglak.