Dragon Age: Cesarstwo masek [Patrick Weekes] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00129 003363 21001352 na godz. na dobę w sumie\nDragon Age: Cesarstwo masek - ebook/epub\nAutor: Patrick Weekes Liczba stron: 384\nISBN: 9788366360532 Data wydania: 2019-11-22\nDedykujemy tę książkę fanom LGBTQ, którzy rozmawiali z nami w Bioware poprzez panele dyskusyjne, bezpośrednio przesyłane wiadomości, fan arty na Tumblr, pełne pozytywnych emocji filmiki na YouTubie i wszelkie inne kanały. Dziękujemy wam za ciepłe słowa i pokrzepiające historie, choć niektóre z nich łamały nam serca. Dziękujemy za to, że doceniliście, co udało nam się osiągnąć, i byliście wyzwaniem, by uczynić jeszcze więcej. Ale przede wszystkim dziękujemy, że się do nas odezwaliście, że daliście się usłyszeć.\nTytuł oryginału Dragon Age: The Masked Empire © 2019 Electronic Arts Inc. First Edition: April 2014 Electronic Arts Inc., EA, and EA logo are trademarks of Electronic Arts Inc. BioWare, BioWare logo, and Dragon Age are trademarks of EA International (Studio and Publishing) Ltd. All other trademarks are the property of their respective owners. All rights reserved. Niniejsza powieść jest fikcją literacką. Imiona, nazwiska, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorów i jakakolwiek zbieżność z rzeczywistymi wydarzeniami, miejscami, instytucjami, przedsiębiorstwami lub osobami, żyjącymi bądź zmarłymi, jest całkowicie przypadkowa. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody posiadacza praw. Niniejsza publikacja nie może być rozpowszechniana w jakiejkolwiek oprawie lub okładce innej niż ta, w której została opublikowana, oraz bez podobnego zastrzeżenia nałożonego na kolejnego nabywcę. Przekład Dominika Repeczko | ragana.com.pl Redakcja Pracownia 12A Korekta i skład Pracownia 12A Makieta Tomasz Brzozowski Konwersja do wersji elektronicznej Aleksandra Pieńkosz Polska edycja Insignis Media, Kraków 2019. Wszelkie prawa zastrzeżone. ISBN pełnej wersji 978-83-66360-53-2 Insignis Media ul. Lubicz 17D/21–22, 31-503 Kraków tel. +48 (12) 636 01 90 biuro@insignis.pl, www.insignis.pl facebook.com/Wydawnictwo.Insignis twitter.com/insignis_media (@insignis_media) instagram.com/insignis_media (@insignis_media)\nPODZIĘKOWANIA Żadna książka związana z tak ogromnym światem nie może powstać bez udziału i pomocy naprawdę wielu ludzi, którzy zadbają o to, by efekt był, jak należy. Ta książka w szczególności wymagała wielkiego nakładu pracy od jeszcze większej ilości ludzi, biorąc pod uwagę, że gdy byłem zaledwie w połowie szkicu, musiałem poddać się operacji oka. Dziękuję całej ekipie BioWare za wsparcie, ale przede wszystkim Mary Kirby za wyjaśnienie mi polityki Orlais, a potem ponowne wyjaśnienie mi polityki Orlais, tylko wolniej i przy użyciu krótszych słów; Benowi Gelinasowi za zapewnienie tej książce obróbki w zakresie historii i założeń świata, niezbędnego, by kompletny nowicjusz w realiach Dragon Age mógł nadrobić niedostatki wiedzy; Ramilowi Sundze za wspaniałą grafikę okładkową, która ożywiła cesarzową Celene; oraz Davidowi Gaiderowi i Mike’owi Laidlawowi, że powierzyli „nowemu” pierwszą nie napisaną przez Davida powieść ze świata Dragon Age. Dziękuję Stacy Hill z Tora za to, że poradziła sobie z moją nagłą utratą wzroku i nadmiarem przysłówków z równą klasą i Davidowi Hale’owi Smithowi i Lizz Blaise z Inkwell, że pomogli mi zachować zdrowe zmysły w trakcie bardzo interesujących momentów. Przede wszystkim natomiast dziękuję swojej żonie Karin za to, że zrobiła wszystko, co wymagało spoglądania na ekran komputerowy, do czego byłem niezdolny przez trzy miesiące, za zajmowanie się chłopcami przez wszystkie te długie noce, kiedy to zdrowiałem, by ponownie zasiąść do pisania. Nie zdołałbym skończyć tej książki bez Ciebie i najpewniej wciąż jeszcze szukałbym tych głupich kropli do oczu.\n1 Cesarzowa Celene stanowczym krokiem weszła na Dziedziniec Zakonny Uniwersytetu Orlais w towarzystwie licznej służby i straży przybocznej, kroczącego u boku sir Michela, jej czempiona. Cała kadra uniwersytetu zebrała się na dziedzińcu, by powitać cesarzową, i teraz profesorowie skłonili się nisko. W mdłym świetle poranka marmurowe ściany iskrzyły bielą świeżego śniegu. Dziedziniec wyłożony był mozaiką przedstawiającą Andrastę dumną i niepokorną, w słynnej zbroi z macicy perłowej i z krwawymi płomieniami za plecami. Celene z zadowoleniem odnotowała, że od czasu jej poprzedniej wizyty mozaikę odnowiono w miejscach, gdzie czas i nieostrożne buty zniszczyły fragmenty obrazu. Mozaikowa Andrasta wpatrywała się lazurowymi oczyma w świątynię Zakonu, od której dziedziniec wziął swoją nazwę. Był to najwyższy budynek uniwersytetu, dominujący nad pozostałymi parą lśniących spiżowych kopuł, które studenci zwykli nazywać „łonem Andrasty”. Oczywiście rektor uniwersytetu nie wspomniał o tym Celene ani słowem. Nad wielkimi spiżowymi drzwiami z freskiem przedstawiającym Andrastę i jej uczniów widniał werset z Pieśni Światła wypisany złotymi literami: „Uczone dziecię błogosławieństwem jest dla swych rodziców i w oczach Stwórcy”. Rektor i profesorowie stali z pochylonymi głowami, podczas gdy Celene i jej świta szli przez mozaikę przedstawiającą Andrastę. – Wasza Cesarska Mość – powitał Celene rektor Henri Morrac, po czym wyprostował się na jej przyzwalający gest. Pozostali profesorowie poszli za jego przykładem. – W tych trudnych czasach, Morrac, znajduję pokrzepienie w wiedzy i mądrości, jaką ty i twoi profesorowie zapewniacie przyszłemu Orlais. Cesarzowa uśmiechnęła się i skinęła dłonią na swe sługi, dwóch z nich zbliżyło się natychmiast, niosąc plątaninę ozdobnie kutego srebrytu, która w kilku ruchach dała się przekształcić w pomysłową, niewielką, ale zaskakująco wygodną ławeczkę. Sir Michel stanął obok i powiódł spojrzeniem po krużgankach, chodnikach i oknach wprawionych w marmurowe ściany, czujny na wszelkie niebezpieczeństwa, jakie mogłyby zagrozić cesarzowej. Nie przestawał jednak emanować pewnością siebie, której to cechy Celene wymagała od wszystkich najbliższych sług. Morrac się wzdrygnął. Najwyraźniej miał nadzieję, że zaprosi cesarzową do gabinetu, by omówić powód jej wizyty na swoim terytorium i może nawet popisać się nowym manuskryptem odkrytym przez obiecującego studenta. Pod stosunkowo prostą maską, którą nosił jako młodszy syn, zacisnął usta we frustracji i w niepokoju. Czym prędzej nastawił się na zmianę okoliczności, w jakich miała się odbyć ta konwersacja. Celene z zadowoleniem odnotowała, jak szybko zdołała wytrącić go z równowagi. Miała na sobie kremową satynową suknię, obszytą sznurami pereł i haftowaną w zawiłe złote wzory oraz ozdobioną ametystami w barwie rodu Valmont. Dla cesarzowej był to najlżejszy i najwygodniejszy strój określony etykietą, poza suknią do konnej jazdy, ale i tak szata ważyła tyle, że Celene pod koniec dnia cierpiała prawdziwe katusze. Usadowiła się na srebrytowej ławeczce, jak zawsze dbając o to, by w żaden sposób nie okazać ulgi, tak jak nie okazywała dyskomfortu. W ukrywaniu wszelkich uczuć pomagała jej maska kryjąca połowę twarzy. Wszyscy orlezjańscy arystokraci publicznie zakrywali twarze. Maska cesarzowej wyłożona była kamieniem księżycowym, złote linie podkreślały kości policzkowe i nos. Niewielkie fioletowe szafiry okalały oczy, a farbowane pawie pióra spływały z głowy, by otoczyć ją koroną złota i fioletu. Zarówno pióra, jak i szafiry można było wymienić, tak by pasowały do stroju albo okazji. Twarz cesarzowej poniżej maski była upudrowana na biało, a usta podkreślone głęboką czerwienią. – Jeśli Wasza Cesarska Mość sobie życzy, profesor Doucy z radością przeczyta wyjątki swej dysertacji na temat podrzędności społeczności Qunari – zaczął Morrac. – To śmiała próba rozwinięcia tez z wczesnych pism brata Genitivusa i jeśli dobrze pamiętam, Wasza Cesarska Mość uznała wcześniejsze prace profesora za obiecujące. – To brzmi naprawdę cudownie. – Celene odczekała, aż Morrac zacznie odwracać się w stronę jednego z profesorów. – Ale dyskusja na temat wielkich rogatych władców Par Vollen wydaje się nieco zbyt surowa w dniu, w którym odczuwamy już zapowiedź zimowych chłodów. – A gdy rektor wrócił już gwałtownie do wyczekującej postawy, dodała: – Być może jeden z twych profesorów mógłby zapewnić nam nieco rozrywki, sięgając do nauk matematycznych. Sama borykam się, na swój ograniczony sposób, z twierdzeniem Vyraniona i z wdzięcznością wysłuchałabym jednego z uczonych, gdyby zechciał wyjaśnić mi, w jaki sposób twierdzenie to zostało udowodnione. Na wielkim dziedzińcu zapanowały cisza i bezruch, jeśli nie liczyć kilku ptaków, które karmione przez studentów i dozorców zdecydowały się pozostać na zimę w Orlais. Rektor Morrac przełknął nerwowo ślinę. Nawet jako młodszy syn powinien lepiej nad sobą panować, uznała Celene. Ciekawe, czy to jego otwarte okazywanie emocji doprowadziło do tego, że rodzina skazała go na życie uczonego, usuwając tym samym z niebezpiecznego dworu cesarskiego, czy też Morrac zapomniał, czego go uczono o dworskiej etykiecie, gdy przyjął uniwersytecką posadę. Tak czy inaczej, źle to o nim świadczyło. – Najjaśniejsza Pani – odezwał się wreszcie – zbyt nisko oceniasz swe naukowe dokonania. Twierdzenie Vyraniona jest wyjątkowo złożone. Przyznam, że w trakcie własnych studiów matematycznych fale mego intelektu rozbijały się o skały tej złożoności z nikłym rezultatem. Jednakowoż, jeśli Wasza Cesarska Mość szuka prezentacji matematycznej, spisałem traktat dotyczący pewnej szczególnej proporcji obecnej w naturze tak często, że musi być odbiciem ręki samego Stwórcy. Będę zaszczycony… – Herbaty? – spytała Celene i po raz kolejny skinęła dłonią na sługę, a ten zbliżył się z eleganckim srebrnym czajniczkiem z wygrawerowanymi runami, dzięki którym woda pozostawała gorąca nawet bez ognia. Kolejny sługa podstawił filiżanki i spodeczki z antivańskiej porcelany, tak delikatnej, że prześwitywały przez nią promienie porannego słońca. – Na pewno jeden z twoich profesorów opanował twierdzenie Vyraniona. Uniwersytet Orlais nie może się chlubić, że gromadzi najtęższe umysły na całym Thedas, skoro nikt tu nie potrafi zrozumieć pracy prostego uczonego z Tevinteru. Rektor Morrac sprawiał wrażenie urażonego tą oceną. Może jednak nie stracił jeszcze szlacheckiego poczucia dumy. – Zapewniam Waszą Cesarską Mość, że Uniwersytet Orlais nie ma sobie równych, jeśli chodzi o dążenia do pogłębiania wiedzy czy wzbogacania kultury. Tevinterscy uczeni są zaledwie niewolnikami i rządzą nimi magowie, podczas gdy my cieszymy się całkowitą swobodą badań. Wszystko to dzięki tobie, Najjaśniejsza Pani, kiedy bowiem uwolniłaś nas od nacisków religijnych i politycznych, dałaś nam siłę, by wznieść społeczeństwo Orlais na jeszcze wyższe poziomy. Czyli Morrac pamiętał dość z dworskich nauk, by od czasu do czasu wbić rozmówcy szpilkę. Celene z zadowoleniem skonstatowała, że rozmowa może jeszcze okazać się interesująca. – Może zatem jeden z twych studentów, profesorze? Kiedy w zeszłym roku wybrałam się na przejażdżkę z hrabiną Heleną, wspomniała mi, że wspiera mecenatem pewnego młodzieńca, którego matematyczne zdolności są wręcz zdumiewające. – Cesarzowa przyjęła podaną przez służącego filiżankę. – Właściwie, jak sobie przypominam, ów młodzieniec studiował teorie Vyraniona i to właśnie tamta rozmowa skłoniła mnie do poświęcenia czasu temu zagadnieniu. Lennan, jak mniemam, tak właśnie miał ów młodzian na imię. – A tak… – Kiedy Morrac zrozumiał już, do czego zmierza cesarzowa, jego spojrzenie stało się nieustępliwe. – Pamiętam, zdaje się, jego podanie. I podczas gdy drzwi nasze pozostają otwarte dla wszystkich, którzy dzięki swej błękitnej krwi czy też właściwemu mecenatowi dają nam gwarancję, że kontynuować będą nasze wybitne tradycje… – Powiedz mi, Morrac. – Celene przerwała, by upić herbaty. – Studiujesz matematykę, czy słyszałeś może o liczbie zero? Herbata była wyśmienita, rivańska mieszanka z cynamonem, imbirem i goździkiem, słodzona miodem, dokładnie tak, jak Celenelubiła. – Tak, Najjaśniejsza Pani – odpowiedział Morrac po chwili milczenia, kiedy zrozumiał już, że pytanie nie było retoryczne. Wziął filiżankę z rąk służącego cesarzowej z ledwie skrywaną irytacją. – Wspaniale. Albowiem jest to liczba studentów twojego uniwersytetu, którzy nie mają szlacheckiego pochodzenia. Przyznam się, że jestem tym nieco rozczarowana, rektorze, jako że spodziewałam się w tej kwestii poprawy od czasu naszej poprzedniej rozmowy. – Najjaśniejsza Pani… – Pij herbatę, Morrac. Nie prosiłam, żebyś pozwolił wieśniakom biegać po korytarzach tego szacownego przybytku. Prosiłam, byś przyjmował studentów pospolitego urodzenia, którzy zyskali sobie mecenat przedstawiciela arystokracji, przekonanego, że inteligencja podopiecznego wykracza poza wszelkie ograniczenia wynikające z czystości krwi i stanowi szansę na umocnienie wielkości Orlais, o ile zostanie oszlifowana odpowiednią edukacją. Morrac trzymał filiżankę pobielałymi palcami. – Młodzieniec, o którym Wasza Cesarska Mość raczyła wspomnieć, był elfem. Celene odwróciła się do swego czempiona, sir Michela de Chevina, który wyglądał prawdziwie po królewsku w srebrytowej zbroi z emaliowanym cesarskim herbem. Herb własnego rodu nosił tuż nad sercem, a jego maska była prostszą wersją maski Celene. – Sir Michelu, kawalerowie znani są z bystrych oczu. Powiedz mi zatem: czyż na dziedzińcu nie jest wraz z nami obecny elf? Sir Michel uśmiechnął się lekko. – W rzeczy samej, Wasza Cesarska Mość. – Wskazał na malowidło nad spiżową bramą. – O ile się nie mylę, to wierna reprodukcja Andrasty i jej uczniów pędzla legendarnego Henriego de Lydes. W czasach, gdy Henri tworzył swój oryginał, elfy nadal były traktowane jako sojusznicy. Wtedy jeszcze nie zdradziły ani nie zaatakowały Orlais. Dwadzieścia lat później, gdy Boska Renata wezwała wiernych do Świętego Marszu przeciwko elfom, rozkazała zniszczenie wszelkich przejawów sztuki Zakonu, w której pojawiały się elfy. Ale Henri de Lydes błagał ją z taką pasją i wdziękiem, że ustąpiła i pozwoliła, by ten jeden obraz przetrwał, wymogła jednak na Henrim skrócenie uszu Shartana, dziś okrzykniętego heretykiem. Celene z wdziękiem przechyliła głowę. – A tak. Wydaje się jednak, że uniwersytet całkiem wiernie skopiował oryginalne malowidło. Możesz na nim wskazać Shartana, Morrac? Uszy zostały oczywiście zmienione, ale wielkie oczy sprawiają, że nadal się wyróżnia. Morrac spojrzał na malowidło, a potem ponownie na Celene. – Oczywiście, Najjaśniejsza Pani. W przeciwieństwie do Zakonu uniwersytet dumny jest ze swej wierności prawdziwym wydarzeniom. To w istocie elf, którego Andrasta wyzwoliła z niewoli nikczemnego Imperium Tevinter. – Dziwne, że uniwersytet walczący tak gorliwie, by żadne religijne naciski nie zdołały ograniczyć jego działań na polu nauki, w tej kwestii jest równie sztywny jak sama Boska Renata. – To w istocie zagadka, Wasza Cesarska Mość – zgodził się sir Michel i popatrzył na rektora. Morrac upił duży łyk i odstawił filiżankę na spodeczek. Porcelana brzęknęła, gdy naczynie zakołysało się lekko. – Oczywiście będziemy zaszczyceni, mogąc ponownie rozpatrzyć podanie przedłożone przez hrabinę Helenę. – Orlais docenia i szanuje wasze oddanie nauce i krajowi. – Celene kiwnęła lekko głową i wstała. Sługa natychmiast złożył srebrytową ławeczkę. Cesarzowa oddała innemu służącemu filiżankę ze spodeczkiem. – A teraz, skoro mamy już za sobą rozmowę o sprawach religijnych, chciałabym spędzić chwilę, kontemplując to, czego może nauczyć nas Zakon. Proszę dopilnować, by mi nie przeszkadzano, rektorze. – Zaraz jednak uśmiechnęła się niemalże pojednawczo. – Kiedy już skończę, z przyjemnością dowiem się czegoś więcej na temat tej proporcji, która, jak twierdzisz, jest śladem dłoni samego Stwórcy. Uczeni skłonili się i pospiesznie rozstąpili przed cesarzową, która skierowała się do spiżowych wrót. Jej słudzy pozostali jednak na dziedzińcu, poza sir Michelem. – Wasza Wysokość mogła uprzedzić mnie o tym zaskakującym zwrocie konwersacji – mruknął półgłosem. – Herezji Shartana nie można nazwać wiedzą powszechną. Celene spojrzała na niego z uśmiechem. – Pokładałam w tobie nadzieje, mój czempionie. – Czy mam towarzyszyć Waszej Wysokości do środka? – Tuszę, że będę bezpieczna w łonie Andrasty – odpowiedziała, gdy otworzył przed nią drzwi. Sir Michel obrzucił jeszcze pomieszczenie uważnym spojrzeniem, szukając ewentualnych zagrożeń, po czym odwrócił się do cesarzowej i skinął głową, a ona przestąpiła próg sama. Powietrze w kaplicy było chłodne, jednak znacznie przyjemniejsze niż na zewnątrz, bo zimny jesienny wiatr nie miał tu wstępu. Witraże w oknach malowały szkarłatnym światłem drewniane ławki, a olejki zawarte w drewnie wypełniały świątynię aromatem. Pod przeciwległą ścianą płonął wieczny ogień, jedyne źródło światła poza tym wpadającym przez okna. Wnętrze świątyni było puste, jeśli nie liczyć kobiety w stroju świeckiej siostry, która wstała na widok cesarzowej. – Wasza Cesarska Mość. – Skłoniła się nisko. Potyczka o elfy z rektorem Morrakiem stanowiła zaledwie łagodną przygrywkę do prawdziwego wyzwania tego ranka. Celene gestem poleciła kobiecie wstać. – Cieszę się, że Boska zechciała się spotkać. Rudowłosa świecka siostra uśmiechnęła się w odpowiedzi. Nie nosiła maski, jak znakomita większość sług Zakonu, i choć mówiła z akcentem rodowitej Orlezjanki, rysy jej twarzy były czysto fereldeńskie. Maski stanowiły część Gry, bezwzględnej i niekończącej się rywalizacji, rozgrywki, w której ginęły i rodziły się dynastie, a naciski Zakonu, aby ci, którzy pozostają w jego służbie, odrzucili maski, miały stanowić sugestię, że Zakon jest ponad wszelką polityką. Sugestię, którą niewielu Orlezjan traktowało poważnie. – Zgodnie z wiadomością od Waszej Cesarskiej Mości sprawa jest najwyższej wagi i Jej Świątobliwość chciałaby jej rozwiązania. W tej kwestii jestem jej głosem. Wasza Wysokość może nazywać mnie Słowikiem. Pod maską Celene uniosła brew. Cesarzowej Orlais nie proszono zazwyczaj, by zwracała się do kogoś, używając pseudonimu. Jednakże Justynia nie wysłałaby osoby, do której nie miałaby absolutnego zaufania. Celene bezceremonialnie usiadła w jednej z ławek, satynowa suknia wydęła się dziwnie, ametysty brzęknęły o drewno. – Masz zatem świadomość, Słowiku, że napięcie między magami a templariuszami narasta? Słowik zawahała się, więc Celene gestem nakazała jej usiąść. – Oczywiście, Najjaśniejsza Pani. – Rudowłosa usiadła z niewymuszonym wdziękiem, a jej proste szaty ani się nie wydęły, ani nie pogniotły. Subtelne ruchy dowodziły niezbicie, że Słowik była wyszkolonym bardem. Celene zakarbowała sobie w pamięci tę obserwację, by wykorzystać ją w razie potrzeby. – Po wydarzeniach w Kirkwall templariusze stali się jeszcze bardziej niespokojni. – Celene wpatrywała się w jaskrawą czerwień stosu Andrasty na witrażu, jednak lata treningu nie przeszkadzały jej kątem oka przyglądać się rozmówczyni. – Podobnie jak magowie. Co zamierza Dorothea? Z rozmysłem użyła prawdziwego imienia Boskiej Justynii i dostrzegła reakcję Słowika. Rudowłosa niemal niedostrzegalnie zmrużyła oczy, jej postawa jednak nie uległa zmianie. Gniew zatem, ale niezwiązany z przekroczeniem zasad etykiety. Słowik mogła sama zwracać się do Boskiej jej prawdziwym imieniem, mogła ją nawet znać z czasów, zanim Dorothea zasiadła na Słonecznym Tronie. Ta konkluzja zajęła Celene nie więcej niż uderzenie serca. – Przenajświętsza nie pragnie zakładać, że to, co wydarzyło się w Kirkwall, było czymś więcej niż tylko działaniem jednego obłąkanego maga, doprowadzonego do ostateczności przez nazbyt gorliwych templariuszy. Wasza Cesarska Mość z pewnością zdaje sobie sprawę, że w Wolnych Marchiach magowie traktowani są o wiele surowiej niż w granicach Orlais. – Owszem, zdaję sobie sprawę. Również z tego, że nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Jeśli Dorothea nie zamierza podjąć żadnych kroków, by zjednoczyć templariuszy i magów, to idzie w ślady wielkiej kapłanki Elthiny, która czekała i modliła się, podczas gdy Kirkwall się rozpadało. – Celene odwróciła się i spojrzała prosto w oczy rudowłosej. Słowik tym razem zareagowała na użycie prywatnego imienia Przenajświętszej. – Boska Justynia pragnie uczynić świat lepszym, Wasza Cesarska Mość. Niczego nie zyskamy, jeśli będziemy działać pochopnie. – Bywa, że wydarzenia nie dają nam czasu do namysłu, zwłaszcza gdy w grę wchodzi magia. – Celene spojrzała na swą rozmówczynię, która siedziała jak prawdziwa dama, odprężona i wdzięcznie upozowana w prostych szatach. Cesarzowa pozwoliła sobie pójść za głosem domysłów. – Z tego, co mi wiadomo, w trakcie ostatniej Plagi Wieża Kręgu w Fereldenie niemalże przepadła, gdy jeden ze starszych magów stał się plugawcem. Po zabiciu tych potworów konieczne było natychmiastowe podjęcie decyzji, czy zabić, czy oszczędzić pozostałych przy życiu magów, i tę decyzję zostawiono BohaterowiFereldenu. Jej strzała sięgnęła celu. Słowik mrugnęła, po czym wyprostowała się poruszona. – Nie znajdujemy się w ogniu walki, Najjaśniejsza Pani. – Zawsze znajdujemy się w ogniu walki. Tylko czasami nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę. Usłyszałam to kiedyś od barda imieniem Marjolaine. Ponoć spotkał ją niefortunny koniec, gdzieś w Fereldenie. – Celene westchnęła. – Czy to nie smutne, Słowiku? Rudowłosa znieruchomiała, spoglądając na Celene z ostrożnym szacunkiem. – Chyba tak – przyznała wreszcie. – Aczkolwiek to kwestia perspektywy. I być może Wasza Cesarska Mość zechciałaby nazywać mnie Lelianą. – Może bym zechciała. – Celene uśmiechała się, po czym zniżyła głos. – Boska Justynia musi wiedzieć jedno: szlachta Orlais błaga na prywatnych audiencjach o podjęcie stanowczych i bezpośrednich działań w tej materii. – Dostrzegłszy wstrząs malujący się na twarzy Leliany, cesarzowa skinęła potakująco głową. – Są w Orlais tacy, którzy chętnie widzieliby nas maszerujących przeciwko naszym ludziom w imię bezpieczeństwa. Jestem temu przeciwna. Dorothea wie, że gardzę takimi rozwiązaniami. Ale muszę przedstawić im jakąś alternatywę. Leliana stała ze zmarszczonymi brwiami. – Wasza Cesarska Mość pragnie, by Boska wykonała jakiś dramatyczny gest, pokaz, który załagodziłby sytuację. Celene odetchnęła. – Prawdę powiedziawszy, każdy gest czy pokaz spowoduje narzekania i skargi, że pozwalam, aby Zakon szarogęsił się w cesarstwie – odpowiedziała, na co Leliana w milczeniu skinęła głową. – Ale jeśli Justynii uda się nieco uspokoić gorące głowy, zanim będę zmuszona ruszyć z mieczem na swych obywateli, to jestem bardziej niż gotowa zapłacić tę cenę. – Wasza Wysokość mniej myśli o sobie, a bardziej o cesarstwie. Nie tego się spodziewałam. – Uśmiechnęła się Leliana. – To wspaniała cecha u władcy i zbyt rzadko mam okazję ją widzieć. Celene też się podniosła i przez chwilę kremową suknie skąpało szkarłatne światło z witrażowych okien. – Powiedz mi jedno. Jak wielki był Arcydemon? Leliana się roześmiała, tym lekkim, dźwięcznym śmiechem szlachcianki lub wyszkolonego barda. Teraz jej strój siostry zdawał się jedynie kiepskim przebraniem. – Na tyle wielki, Wasza Cesarska Mość, że w porównaniu z nim wszelkie problemy wydają się małe. – Spoważniała. – Poproszę Justynię, by rozważyła bezpośrednie i jawne działanie. Będzie potrzebowała wsparcia Waszej Cesarskiej Mości, by odeprzeć oskarżenia, że próbuje przywłaszczyć sobie władzę. – Oczywiście. Może gdyby wygłosiła oświadczenie na balu wydanym na jej cześć? Leliana zastanowiła się przez moment. – W takim miejscu i okolicznościach nikt nie będzie się spodziewał takiego oświadczenia… – Dlatego właśnie podoba ci się ten pomysł – odparła z uśmiechem Celene. – W ten sposób zadbamy, aby wielu szlachciców, którzy domagają się ode mnie działania, wysłuchało jej słów i przekonało się, że kwestia ta nie leży odłogiem. – Wasza Cesarska Mość została wyszkolona jako bard. – Uśmiechnęła się szeroko Leliana. – Łatwo o tym zapomnieć. Przedstawię tę propozycję Przenajświętszej. – Trzy tygodnie, najwyżej cztery – oświadczyła Celene. – Miesiąc. Ani dnia dłużej, bo będę musiała działać. Szlachta domaga się rozwiązania, zanim uda się do swych zimowych siedzib. – Wasza Cesarska Mość. – Leliana skłoniła się dwornie. Szpieg Boskiej opuściła świątynię ukrytymi drzwiami, a Celene ponownie usiadła. Tym razem, pamiętając otrzymane nauki, zrobiła to bezszelestnie i ani trochę nie pogniotła sukni. Jeszcze trzy tygodnie zaciskania zębów i radzenia sobie z wielkim księciem Gaspardem, który agitował szlachtę nieustannie, próbując doprowadzić do wojny. Trzy tygodnie ignorowania idiotycznych kłótni, wszczynanych przez bandytów templariuszy i magów, którzy nie potrafili pojąć, jak działa ten świat. A w nagrodę za cierpliwość i wytrwałość usłyszy ryki Gasparda i zarzuty, że oddała jeszcze więcej władzy w ręce Zakonu. Jakby władza była mieczem, który może dzierżyć tylko jedna osoba. A przecież władza przypominała taniec, w którym należało poruszać się z partnerami i wiedzieć, kiedy prowadzić, a kiedy pozwolić, by prowadził ktoś inny, oraz czekać, aby wreszcie przydepnąć rąbek sukni rywalki i spowodować jej wstydliwy upadek. W rękach kogoś nieuważnego taka władza mogłaby doprowadzić do zagłady największego cesarstwa Thedas. Dlatego rolą Celene było chronić i historię, i kulturę Orlais. W takich właśnie chwilach cieszyły ją proste przyjemności jak nagięcie do swej woli krnąbrnego profesora. – Trzy tygodnie – powtórzyła i pozwoliła sobie przez chwilę oglądać grę ognistych świateł. Półmaski noszone przez szlachtę publicznie odzwierciedlane były zawsze w maskach służby, aczkolwiek te drugie były mniej wyszukane, nie miały też różnych wersji. Arystokraci często zmieniali maski w zależności od okazji albo wymogów mody. Jeśli maska szlachcica ukształtowana była na podobieństwo lwa, wyrzeźbiona z kości słoniowej i wyłożona złotem i onyksem, maski jego sług miały ten sam kształt, ale przemalowane były na czarno i obramowane brązem. Maski chroniły służbę – stanowiły ostrzeżenie dla kupców i wszelkich handlarzy, że afront uczyniony służącemu jest uchybieniem wobec jego pana. Natomiast słudzy z różnych domów łatwo mogli rozpoznawać potencjalnych sojuszników, a także potencjalnych wrogów. Maski noszone w pałacu w Val Royeaux przez służbę, która pojawiała się publicznie, odzwierciedlały tę cesarzowej Celene. Jednakże jej maska wyłożona była kamieniem księżycowym, a maski służących jedynie emaliowane albo w przypadku sług najwyższych rangą – wykładane kością. Złoto i fiolet zwyczajnie malowano. Odsłoniętą część twarzy służący pudrowali na biało – stanowiło to dodatkową oznakę statusu. Przybyszowi z zewnątrz wszyscy słudzy wydawali się zapewne niemal identyczni, ponieważ widział tylko morze bladych twarzy ozdobionych złotem i fioletem. Kobiety nosiły stosowne suknie, mężczyźni obcisłe spodnie, jedne i drugie skrojone wedle najnowszej mody i ufarbowane na cesarskie barwy. Tylko strażnicy i słudzy, których goście nigdy nie mieli oglądać – kucharze, podkuchenni albo czyściciele wychodków – mieli twarze odsłonięte. Półmaski noszone przez służbę stanowiły część dworskiego ceremoniału, jednak wcale nie miały zapewniać anonimowości. W przeciwnym razie maska zasłaniałby elfie uszy Briali. – Ty tam! Króliku! – zawołała ochmistrzyni, gdy Briala przeszła przez wielką salę. – Pani? – Przegoniły cię, co? – Ochmistrzyni spojrzała ku sali balowej, gdzie służący na drabinie poprawiali wielki fioletowy sztandar, by złoty lew Domu Valmont znalazł się na odpowiedniej wysokości. – Może zgodzą się na to, żebyś ubierała Jej Cesarską Mość w normalny dzień, ale na bal wszystko musi być, jak należy. – Zmrużyła oczy. – Wyżej z lewej. Briala miała już okazję obserwować ochmistrzynię w trakcie przygotowań do niejednego balu i ta zawsze była w tym czasie rozdrażniona, burkliwa i gotowa wyładowywać zdenerwowanie na kim popadło. Dzisiaj jednak ochmistrzyni sprawiała inne wrażenie. W warkliwych uwagach brakowało zwykłego ognia. No i przecież wszyscy wiedzieli, że Briala doskonale dogadywała się z garderobianymi cesarzowej, które ubierały Celene na formalne okazje. Elfka nie miała wyjścia, w przeciwnym razie zostałyby rywalkami. Służyła Celene od czasu, gdy obie były dziećmi – obecna cesarzowa była wtedy jedynie pretendentką do tronu, i to jedną z wielu. Kiedy już obie znalazły się w Val Royeaux, Briala została jednym z nielicznych elfów, które otrzymały maski służących cesarskiego dworu. Teraz, stając przed ochmistrzynią, zauważyła coś jeszcze. Kilka zbłąkanych loków dostało się pod maskę kobiety – niewybaczalna gafa w przypadku służby pałacu imperialnego. I szafarka wiedziała o tym równie dobrze jak Briala. Nie mogła po prostu przeoczyć uwięzionych kosmyków, chyba że zdjęła maskę i bardzo szybko nałożyła ją ponownie. – Tak, pani. – Briala nie próbowała nawet wyprowadzać ochmistrzyni z błędu. – To możesz się do czegoś przydać. Biegnij do kuchni, do kucharki i jej podkuchennych. Powietrze jest suche i nie życzę sobie, żeby mięso też takie było. Zeszłej jesieni pani Montsimmard powiedziała, że w Kręgu Magów podano lepszą kaczkę niż w pałacu. – Zmrużyła gniewnie oczy tak bardzo, że widać to było w otworach maski. – Powiedz im, że jeśli w tym roku to się powtórzy, każę je wszystkie wychłostać. – Tak, pani. – Briala skłoniła głowę, by podkreślić swój szacunek dla rozmówczyni. Hierarchia wśród pałacowej służby była jasna i oczywista, a chociaż status Briali jako osobistej pokojówki Celene stawiał ją nieco poza strukturami, nie oznaczało to, że była całkowicie wolna od służbowych zależności. – Och, nie musisz się obawiać, króliku. – Szafarka poklepała Brialę po ramieniu, a ta natychmiast zauważyła niedopięty mankiet, kolejny błąd, na jaki nigdy nie pozwoliłyby sobie garderobiane. – Chodzi tylko o to, żeby te leniuchy poczuły strach przed Stwórcą. Ciebie nigdy byśmy nie wychłostali. No, zmykaj. – Tak, pani – powtórzyła Briala i odeszła zgodnie z poleceniem, a za jej plecami ochmistrzyni zaczęła krzyczeć na służących, by opuścili lewą stronę sztandaru. Briala szła pałacowym korytarzem, którego podłogi wyłożone były pięknymi dywanami prosto z Nevarry, ściany zaś ozdobione klasycznymi obrazami i sztukateriami, i zastanawiała się intensywnie. Ochmistrzyni od ponad dekady wiernie służyła Celene. Praca była dla niej bardzo ważna i kobieta nigdy nie pozwoliłaby sobie, by coś rozpraszało jej uwagę w dzień balu, chyba że jej lojalność została jakimś sposobem osłabiona. Uchwycone pod maską pasemka włosów i niedopięty mankiet wskazywały, że ochmistrzyni miała nowego kochanka – lub kochankę – któremu poświęcała zbyt wiele czasu. Oczywiście mogło to nie mieć żadnego znaczenia, ale w Val Royeaux wszystko stanowiło część Gry, nawet potajemne miłostki co ważniejszych sług. Briala dorastała, obserwując Grę, a obecnie, jako jeden z pionków Celene, z determinacją dążyła do wygranej. W najgorszym możliwym razie należało założyć, że ochmistrzyni brała udział w tej rozgrywce zupełnie nieświadomie. Ewentualne kłopoty Celene oznaczały przecież problemy dla ochmistrzyni, a jeśli, Stwórco broń, cesarzowa by zginęła albo została odsunięta od władzy, ochmistrzyni zostałaby usunięta ze stanowiska, na którym zastąpiłby ją protegowany nowego władcy. Jeśli jednak nie chodziło tu o nazbyt gorliwego kochanka, tylko element Gry, to ochmistrzyni nie była aktywnym uczestnikiem, lecz jedynie narzędziem w intrydze, jaka właśnie nabierała kształtów. Pozostawało pytanie: czyim narzędziem? W kuchni panowała rozgrzana duchota, przygotowywano właśnie potrawy z każdego zakątka znanego świata. Kucharka, Rilene, była ciężką kobietą o rumianej twarzy i przedramionach poznaczonych śladami oparzeń oraz innymi bliznami, pozostałościami po wypadkach z czasów młodości – o ile mianem wypadku można było określić skutki, jakimi objawiała się opinia poprzedniej ochmistrzyni, że Rilene staje się zbyt bezczelna. Briala lubiła kucharkę i robiła, co mogła, by ją ochronić, kobieta o wiele lepiej radziła sobie z wyrabianiem ciasta niż z zawiłościami Gry. – Panienka Briala! – Rilene rozpromieniła się, gdy tylko elfka weszła do kuchni. – Najjaśniejsza Pani potrzebuje przekąski, by dotrwać do wieczornego bankietu? Mamy wyśmienite ciastka z Lydes. – Dziękuję, Rilene, ale nie trzeba. – Briala spojrzała na podkuchenne. Było wśród nich kilka ludzkich dziewcząt, ale o wiele więcej elfich i żadna nie nosiła maski. Szlachcice nigdy ich nie oglądali. – Ochmistrzyni martwi się o kaczkę. Wyraziła się… bardzo dobitnie. Rilene z wdzięcznością kiwnęła głową. – Dopilnuję jej osobiście. – Otrzepała pobliźnione ręce z mąki i podeszła do garnka, w którym pieczone danie połyskiwało w sosie. – I gdybyś mogła wysłać jedną z dziewcząt, żeby sprawdziły, jakie zmiany wprowadziła ochmistrzyni w ostatniej chwili… – poprosiła Briala. – Oczywiście, panienko – oparła z uśmiechem Rilene. – Każę jej znaleźć panienkę. – Dziękuję. Briala wyszła z kuchni i wróciła na pałacowe korytarze. Ochmistrzyni uporała się już ze sztandarami i teraz krzykiem kończyła przygotowywanie stołów. Obszerne pokoje do gier przylegające do sali balowej zostały udekorowane zgodnie ze stylami dominującymi w poszczególnych krajach – od niedźwiedzich futer i złotych statuetek mabari z Fereldenu po dekadenckie jedwabie i magiczne lampy z Tevinteru. Balkony zapewniały doskonały widok na salę i pozwalały zaczerpnąć świeżego powietrza, można też było z nich podziwiać zielony labirynt żywopłotu, ozdobiony klejnotami marmurowych fontann. – Ty tam! Ostroucha! W przeciwieństwie do „królika”, przezwiska wypowiadanego zwykle z przyjazną protekcjonalnością, to sprawiło, że Briala zaciskała zęby. Określenie „ostroucha” nie mogło być traktowane inaczej jak oblega – ludzie rzucali ją zwykle pod adresem rynsztokowego śmiecia, zbyt leniwego, by pracować, i zbyt głupiego, by kraść. Kapitan gwardii pałacowej nie nosił maski. Żaden z gwardzistów nie nosił. Maski umożliwiłyby jedynie wszelkiego rodzaju zabójcom wtopienie się tło i zbliżenie do cesarzowej z bronią w ręku. Kapitan miał pociągłe rysy świadczące o szlacheckim pochodzeniu, a pod surkotem z wyhaftowanym złotym lwem Domu Vermont połyskiwał paradny napierśnik. Briala zauważyła jednak od razu, że sprzączka napierśnika była zapięta krzywo, a na szyi kapitana tuż poniżej ucha widniał ślad miłosnego ukąszenia. – Próbujesz wymknąć się i wykręcić od pracy, ostroucha? – rzucił mężczyzna ze złośliwym grymasem. – Cesarzowa nakazała mi sprawdzić, jak idą przygotowania do balu. – Briala nie ukłoniła się kapitanowi. Jako dowódca gwardii był osobą na tyle ważną, że powinna to uczynić, ale elfka miała dość władzy, by ignorować zasady, gdy bardzo tego chciała, a w tej chwili mało czego pragnęła mocniej. – Niezła bajeczka. – Pociągnął nosem, przyglądając jej się z zainteresowaniem. – No, ale gdybyś szukała sobie jakiegoś zajęcia, to jesteś na tyle ładna, że mógłbym nawet zignorować te paskudztwa sterczące ci z głowy. – Podszedł bliżej i zasłonił jej widok na ogród. – Może nawet złapałbym je w trakcie, jak wodze. Briala wyczuła pot, ale też lawendę, ulubiony zapach ochmistrzyni. Cofnęła się. – Wątpię, by cesarzowej to się spodobało. Odwróciła się i oddaliła. Nie obejrzała się przez ramię. Już wiedziała, że kapitan pałacowej gwardii zabawiał się z ochmistrzynią i wyraźnie miał zamiar nękać Brialę dopóty, dopóki by jej nie przegonił. Nie chciał też pozwolić, aby popatrzyła na żywopłotowy labirynt… dlatego przesunął się, by zasłonić jej widok. Briala pamiętała, że kapitan trafił do pałacu niedawno, a wcześniej służył w wojsku. Nie wiedziała, gdzie dokładnie ani w którym oddziale, ale biorąc pod uwagę popularność księcia Gasparda wśród żołnierzy… Wiedziała zatem kto i gdzie. Pozostało dowiedzieć się co. Pospieszyła w dół kręconych schodów, których marmur przesłonięto czerwonym aksamitem, zanim jednak zdążyła otworzyć drzwi prowadzące w żywopłotowy labirynt, usłyszała, że ktoś woła ją z góry. Gdy się odwróciła, zobaczyła zbiegającą ze stopni podkuchenną. – Miałam znaleźć panienkę – oznajmiła młoda elfka. – Dziękuję, Disirelle. – Briala uśmiechnęła się do niej. – Czego się dowiedziałaś? – Ochmistrzyni dodała barda, Melcendre, do dzisiejszej listy gości. Briala kiwnęła głową. – Dziękuję, a teraz, jeśli Rilene może się obyć bez ciebie jeszcze przez moment, chciałabym cię prosić, żebyś się dowiedziała, co dziś robił kapitan gwardii. – Oczywiście, panienko, Rilene powiedziała, że jestem do twojej dyspozycji. – Dobrze. – Briala spojrzała na zielony labirynt. – W razie czego będę tam. Na polowaniu. Celene miała okazję obserwować, jak trenują orlezjańscy kawalerowie. Jedna z najsłynniejszych prób, a przynajmniej z tych, o których wszyscy wiedzieli, polegała na przejściu między ostrzami umieszczonymi na specjalnym rusztowaniu z drewna. Kiedy słudzy obracali ukryte kołowroty, klingi też wirowały i cięły z oszołamiającą szybkością. Na letnich festynach i jarmarkach dzielni młodzieńcy próbowali przejść między wirującymi ostrzami w grubych, kilkuwarstwowych tunikach, jednak miecze uderzały tak mocno, że niejeden śmiałek kończył z urazami i bynajmniej nie chodziło tylko o urażoną dumę. Podobno na swoich ćwiczeniach kawalerowie wchodzili między ostrza bez zbroi, a klingi były naostrzone. Dokładnie w taki sam sposób Celene postrzegała oficjalne bankiety. Na szczęście nie musiała wbiegać między wirujące ostrza sama. Jej czempion, sir Michel, szedł o krok za nią, jak zawsze bez zbroi, by nie powodować zamieszania, gdy Celene poruszała się wśród tłumu, miał jednak przy sobie broń. Nosił złote pończochy i zamszowy dublet ze skóry zwierząt hodowanych przez krasnoludy na podobieństwo bydła. Pochwę jego miecza zdobił złoty lew o grzywie i oczach z fioletowych szafirów. Dłonie sir Michela wolne były od wszelakich pierścieni i bransolet, które tak upodobała sobie szlachta, nie pozwoliłby bowiem, żeby cokolwiek ograniczało jego zdolność władania mieczem. Na szczycie jego maski pyszniło się wysokie żółte pióro kawalerów. – Rozkazy, Wasza Cesarska Mość? – spytał tak, by tylko Celene mogła go usłyszeć. Zazwyczaj niewiele mówił podczas takich dworskich imprez, a to cesarzowa bardzo sobie ceniła. Jako czempion stanowił element jej publicznego wizerunku i ściągał uwagę nie na siebie, tylko na nią. Nie dbał o Grę, ale miał bystre oko i wykonywał rozkazy władczyni co do słowa. Trwał u boku Celene niemal od dekady, od czasu gdy jej poprzedni czempion zginął podczas walki ze skrytobójcą. – Briala przekazała ci, co znalazła? – Miecz w krzakach? Owszem, Najjaśniejsza Pani. – Zachowywał spokojny ton i postawę, zupełnie jakby omawiali wspaniałość rzeźbionych w lodzie wiwern, które zdobiły stoły z przekąskami. – Obserwuj barda, tę Melcendre. Wszystko zacznie się od niej. – Mam tylko nadzieję, że dzisiejszego wieczoru nie będę przepytywany ze znajomości religijnej ikonografii. Celene powstrzymała uśmiech. – Tym razem postaram się cię uprzedzić, jeśli zajdzie taka konieczność. Podczas gdy bard Gasparda, Melcendre, słodkim głosem śpiewała o końcu lata i utraconej miłości, Celene przechadzała się między sprzymierzeńcami i wrogami – tymi, którzy życzyli jej jak najlepiej, i przyszłymi rywalami. – Najjaśniejsza Pani. – Hrabia Chantral z Velun ukłonił się, grzechocząc sznurem czarnych pereł przymocowanych do czarnej maski. – Twój blask sprawi, że tej jesieni ptaki nie odfruną, będą bowiem myślały, że wciąż trwa lato. Chantral już od jakiegoś czasu ubiegał się o rękę Celene. Z uwagi na jego niezachwianą lojalność i nieporadność w Grze Celene trzymała go na wygodny dystans i nigdy do końca nie niszczyła jego nadziei. Suknia w kolorze kości słoniowej miała głęboki dekolt, w którym na tle jasnej skóry Celene połyskiwał żółty diament, strój stanowił dopełnienie wspaniałego klejnotu, zdobiony kroplami bursztynu, które spływały sznurami od najjaśniejszych, przy dekolcie, do ciemnych jak złoto, przy nadgarstkach i rąbku. Cesarzowa nosiła tę samą maskę co rano, ale ozdobioną złotymi piórami. – Twoja uprzejmość, hrabio, jest kojąca niczym ciepłe wody jeziora Celestine – odpowiedziała Celene. – I choć obawiam się, że ptaki muszą odlecieć albo zginą od zimowych chłodów, to jestem pewna, że wiosną znów ozdobią niebo nad Velun. Gdy ruszyła dalej, pochwyciła wzrok markizy Montsimmard, której maska lśniła kawałkami lyrium na obu policzkach, podarunek pierwszego zaklinacza orlezjańskiego Kręgu. – Cosinne – zagaiła przyjaźnie Celene, tamta skłoniła się nisko. – Zbyt długo cię nie widziałam. Powiedz, jak ci smakowała kaczka. – Sos był boski, Wasza Cesarska Mość. – Markiza i jej mąż gościli latem księcia Gasparda, a w minionych latach ich związki z Kręgiem i kontrola, jaką nad nim posiadali, stanowiły ich kartę przetargową. W opinii Celene mąż był niebezpieczny, a żona tępa. Cesarzowa podejrzewała nawet, że markiza Montsimmard nie zdawała sobie sprawy, jak ryzykowna stała się sytuacja z magami, a podejrzenia te potwierdziły się już po chwili, gdy markiza kontynuowała odpowiedź. – Aczkolwiek, prawdę mówiąc, kiedy odwiedziliśmy Krąg Magów… – Och, byłabym raczej ostrożna, jeśli chodzi o zasiadanie z nimi do wspólnego stołu – przerwała jej Celene ze śmiechem. – Wygląda na to, że kiedy próbują przyrządzić posiłek, wokół pozostają tylko popiół i zgliszcza. Podjęła spacer, podczas gdy markiza Montsimmard wydukała słowa pożegnania z wymuszonym uśmiechem przyklejonym do twarzy. Celene nie musiała nawet się odwracać, by wiedzieć, że za jej plecami sir Michel przeszył markizę spojrzeniem pełnym potępienia – milczącym przypomnieniem, że cesarzowa mogła się śmiać i grać w Grę albo zażyczyć sobie głowy markizy zatkniętej na pal. Celene postanowiła później porozmawiać z Madame de Fer, nadworną zaklinaczką, o przyjaźni Montsimmardów z magami. Niestrudzenie lawirowała wśród tłumu, wymieniając pozdrowienia i ciepłe słowa podszyte trucizną. Czy Orlais powinno naciskać na lepsze warunki handlu z Fereldenem, kiedy młode królestwo wciąż jeszcze leczyło rany zadane przez ostatnią Plagę? Co należało uczynić, by zyskać pewność, że w Orlais nie dojdzie do tego, co stało się w Kirkwall? Czy uniwersytet, do którego do tej pory synowie szlacheckich rodów przybywali po naukę, zacznie przyjmować „ostrouchych”? Wargi bolały ją już od uśmiechu, widocznego pod półmaską i grubą warstwą makijażu. Tłem dla słów niczym sztyletywciąż był słodki śpiew Melcendre. I wreszcie śmiech księcia Gasparda zakończył ceremoniały. To był głęboki, tubalny dźwięk, który niósł się przez pole bitwy. Uciszył lękliwych i służbę niczym żałobny dzwon, a samym swym ciężarem porwał innych arystokratów i skłonił do śmiechów i chichotów. Tłum przed Celene rozstąpił się, tworząc szpaler wiodący do wielkiego księcia i ciemnowłosej pieśniarki. Melcendre nie miała maski, tylko lekki makijaż, jaki zwykle nakładali na twarz ludzie z gminu, gdy przyszło im brać udział w spotkaniach szlachty. Odwróciła się wyraźnie zażenowana słowami Gasparda. Celene zebrała siły, choć nie zmieniła wyrazu twarzy. Grała w Grę niemal całe życie. Jednak bez względu na to, jak bardzo była przygotowana, jak starannie przemyślała, zaplanowała i określiła swoją strategię, zawsze przeżywała moment strachu. Ten moment minął, gdy ruszyła do pieśniarki tak niespodziewanie dodanej do listy gości na życzenie kapitana gwardii lojalnego wobec Gasparda. Kroki sir Michela rozbrzmiewały wraz z jej krokami, potężny czempion idealnie dostosował tempo do cesarzowej. Melcendre była dobra, oceniła Celene, ale nie doskonała. Nie umiała na zawołanie oblać się prawdziwym rumieńcem, ale makijaż w znacznym stopniu to maskował, powinna jednak była dodać nieco czerwieni na policzki, by inni goście balu sądzili, że się zarumieniła. Kiedy Celene wychwyciła tę drobną niedoskonałość, nie błąd, ale coś, co sama zrobiłaby lepiej, wszystko wydało się jakoś łatwiejsze. – I jakimż to żartem mój kuzyn uciszył tak słodki głos? – zapytała w pełnej oczekiwania ciszy. Melcendre zamarła skrępowana, ale Gaspard pochylił głowę, ukłon ten był niemalże oznaką lekceważenia. – Wasza Cesarska Mość. – Wciąż jeszcze się uśmiechał. – Wspomniałem jedynie młodej damie, że jej pieśń ma melodię podobną do tej, na którą śpiewa się Mabari króla Meghrena. Arystokraci podśmiewali się cicho, skandalicznie rozbawieni. Celene nie przestała się uśmiechać. Gaspard zadał celne uderzenie. Piosenka była popularna i zupełne nieszkodliwa dekady temu, podczas orlezjańskiej okupacji Fereldenu. Opowiadała historię nieszczęśliwego Meghrena, wbrew swej woli wysłanego do Fereldenu przez cesarza Floriana. W piosence bezradny arystokrata co chwila frustrował się komicznie, gdy nie potrafił sobie poradzić z surową fereldeńską kulturą i obyczajami, na przykład wtedy, gdy śliniący się mabari zjadł mu maskę. Piosenka nigdy nie była zabroniona, ale straciła na popularności, gdy król Fereldenu, Maric, zabił Meghrena. Gdy tylko Celene zasiadła na tronie, zrobiła wszystko, by umocnić więzi między oboma krajami, dlatego piosenka wyśmiewająca prostych Fereldeńczyków i ich niecywilizowane obyczaje nigdy nie wróciła od łask. Aż do teraz, jak się wydawało. – Pamiętam, jak śpiewaliśmy tę piosenkę podczas marszu – powiedział Gaspard. – Dzięki temu mogliśmy sobie przypomnieć czasy, gdy Orlais gotowe było podbić świat. Biedny Meghren, uwięziony, gdzie wzrok Stwórcy nie sięga, i próbujący się zadomowić między tymi psimi władcami. – Książę był wysokim, barczystym mężczyzną, jego przypominający zbroję dublet skrojony był prosto, ze srebrnym trymowaniem. Nosił złotą maskę, zdobioną szmaragdami pasującymi do rodzinnego herbu, wystawało z niej długie żółte pióro – książę, tak jak sir Michel, był jednym z kawalerów. I stał zaledwie dziesięć kroków od banna Teagana Guerrina, ambasadora Fereldenu. Teagan nie miał maski ani makijażu, więc nic nie kryło gniewu, jaki wzbudziły w nim słowa wielkiego księcia, szczególnie nazwanie Fereldeńczyków psimi władcami. – To były smutne lata dla nas wszystkich. – Celene odwróciła się do ambasadora z uśmiechem. – Orlais cieszy się, że w tak trudnych czasach może zaliczać Ferelden do swych przyjaciół. – Wasza Cesarska Mość, Ferelden odwzajemnia ten sentyment. – Oczywiście. – Gaspard postąpił do przodu. – Co było, minęło, hm, Teaganie? Dziś jesteśmy tylko dwoma starymi wojownikami. – Klepnął Fereldeńczyka w ramię, a bann zesztywniał na tę poufałość. – Sprowadziłeś swojego psa do Orlais, mój panie? – spytała Melcendre. Stanowiła ciemnowłose wcielenie absolutnej niewinności, nawet gdy wśród gości rozległy się śmiechy. Teagan obrócił się do niej, ręce miał opuszczone wzdłuż boków, dłonie zacisnął w pięści. – Owszem, choć nie na ten bal. Nie sądzę, by docenił tutejszą kuchnię. Teraz już goście śmiali się głośno. Fereldeńczyk nie należał do mistrzów Gry, ale był na tyle bystry, by zorientować się, że jest wmanewrowywany w pułapkę, więc postarał się przeciągnąć tłum na swoją stronę. – Pewnego dnia muszę zobaczyć tego twojego psa, Teaganie. – Gaspard nie dał się zbić z tropu. – Ale dzisiaj, dla uczczenia przyjaźni między cesarstwem a twoim, khem, królestwem, coś dla ciebie przyniosłem. – Pstryknął palcami i natychmiast zjawił się sługa niosący długi przedmiot owinięty zielonym aksamitem. Gaspard wziął ów przedmiot z rąk służącego i z szerokim uśmiechem wręczył go Teaganowi. Fereldeńczyk przyjął dar z oporem, świadom, że wchodzi prosto w pułapkę, nie zdołał jednak wymyślić sposobu, by jej uniknąć. Chcąc nie chcąc, zaczął rozwijać aksamit. Celene wiedziała, co kryje materiał, Briala poinformowała ją wcześniej, że to miecz. Fereldeńskiej roboty klinga była raczej prosta, praktyczna, ale dodano kilka skromnych ornamentów, które miały sugerować, że to broń szlachcica. Szczerby na ostrzu i kilka plam rdzy sprawiało, że wyraźnie wyglądała na leciwą i używaną. – Wasza Książęca Mość! Michel stanął pomiędzy Celene a mieczem. Ta klinga nigdy nie powinna była dotrzeć do sali balowej, gwardziści przy wejściach starannie sprawdzali wszelkie pakunki, aby powstrzymać ewentualnych skrytobójców przed wniesieniem broni do pałacu. I właśnie dlatego Gaspard zadał sobie tyle trudu, żeby przemycić miecz do ogrodu i ukryć go w żywopłotowym labiryncie, skonstatowała Celene. – Spokojnie, kawalerze. – Gaspard spojrzał na ostrze. – Już prędzej skorzystałbym z pogrzebacza, niż próbował walczyć czymś takim. – Kiwnął głową do Teagana. – Został ściągnięty z trupa jakiejś szlachcianki, która przysporzyła biednemu Meghrenowi kłopotów. Jak mniemam, Moira jej było. – Przez szczeliny maski można było dostrzec iskierki dobrego humoru połyskujące w oczach wielkiego księcia. – Słudzy używali go do zabijania szczurów w piwnicach. Teagan znieruchomiał, wpatrzony w miecz, jakby reszta dworu przestała istnieć. Zacisnął dłonie na zielonym aksamicie tak mocno, że pobielały mu kłykcie. – To był szlachecki miecz? – zapytała niewinnie Melcendre. W tonie jej głosu zabrzmiało stosowne zwątpienie, które miało dolać oliwy do ognia i skłonić tłum do wyśmiania wysłużonego ostrza, a to z kolei musiało pchnąć Teagana do wypowiedzenia słów, które Gaspard będzie mógł uznać za obrazę. Zagranie było proste, ale skuteczne. Bann Teagan miał być tak długo prowokowany, aż wreszcie powie coś w gniewie. Wtedy Melcendre zaszokowana głośno wciągnie powietrze, żeby nawet najmniej bystrzy z gości na pewno zrozumieli, że powinni poczuć się urażeni. Wtedy Celene będzie musiała wybrać: albo na jej polecenie sir Michel rzuci wyzwanie bannowi, by honor Orlais został usatysfakcjonowany, albo nie powie nic i pozwoli tym samym, aby Gaspard, powołując się na kodeks kawalerów, sam wyzwał Teagana. Każda z tych opcji popsuje stosunki między Orlais a Fereldenem i popchnie oba kraje do kolejnej głupiej wojny. A przecież Gaspard najlepszy był w prowadzeniu wojen. Wszystko to przemknęło przez głowę Celene, gdy książę upewnił się, że jego strzały sięgają celu. – No cóż, nazywała się Królową Rebeliantów. Prędzej przystoi to bandycie czy dowódcy najemników. Wydawało jej się, że zdoła wygnać nas z fereldeńskich ziem. – I miała rację. – Teagan nadal nie patrzył na Gasparda. – Dokonał tego jej syn, Maric. – Szkoda, że Moira nie dożyła tych dni. – Wielki książę rozejrzał się po pomieszczeniu z szerokim uśmiechem. – Może gdyby miała jednego z twoich psów… Kilku szlachciców parsknęło śmiechem. To wystarczyło, by Teagan stracił panowanie nad sobą. Celene zobaczyła, jak napinają mu się barki, Fereldeńczyk otworzył usta, by powiedzieć dokładnie to, na co czekał Gaspard. – Bannie Teaganie! – zawołała. Od dwudziestu lat władała największym imperium na świecie i doskonale wiedziała, jak sprawić, by jej głos przerwał rozmowy i uciszył tłum. Fereldeński szlachcic odwrócił się do niej z wciąż rozchylonymi ustami. Celene z Gaspardem grali w Grę tak długo, że mogli się już nazywać zażyłymi wrogami. Celene posłała mu nieznaczny uśmiech i postąpiła krok naprzód. Niezła próba, mówił ten uśmiech, i może następnym razem okażesz się dość bystry, by odnieść sukces… ale nie dziś. – Wasza Cesarska Mość. – Teagan napiął się, z daleka widać było, że żyły wystąpiły mu na szyi. – Z twojej miny wnioskuję, że ostrze obudziło w tobie dawne emocje. Czy Orlais obraziło cię, ponieważ zadało śmierć Moirze Theirin, fereldeńskiej Królowej Rebeliantów? – Usłyszała, jak tłum zgodnie nabiera powietrza. – Czy domagasz się satysfakcji? Teagan spojrzał na miecz w swoich dłoniach, potem na Gasparda, na koniec zaś na Celene. Otaksował jej postawę, bo choć nie nawykł do subtelności Gry, nie należał do głupców. – Domagam się – odparł cicho. Tłum zaczął wykrzykiwać radośnie, a Celene się uśmiechnęła. Gaspard zamknął oczy i potrząsnął głową, ponieważ wiedział już, że przegrał, choć jego bard, Melcendre, spoglądała nań ze zmieszaniem – wyraźnie nie potrafiła odgadnąć, w którą stronę powinna teraz pociągnąć publikę. Celene spojrzała na Michela i lekko skinęła głową, na co czempion dobył miecza. Okrzyki tłumu ucichły na widok srebrytowego ostrza połyskującego błękitem w sali balowej. – Zatem damy ci, czego się domagasz – oświadczyła fereldeńskiemu ambasadorowi Celene. – Sir Michelu? – Najjaśniejsza Pani? – spytał Michel, nie spuszczając wzroku z banna Teagana. – Rzucono nam wyzwanie, a ty jesteś moim czempionem. Czy jesteś gotów bronić honoru Orlais i stanąć do pojedynku z tym oto mężem szlachetnego rodu? – Nie jestem, Najjaśniejsza Pani – odpowiedział Michel bez wahania. – Skoro to nam rzucono wyzwanie, od nas zależy wybór broni, jaka zostanie użyta w tym pojedynku. Nie możemy przystąpić do walki, zanim tego nie uczynimy. – Ach. – Celene zamilkła, aby jeszcze bardziej podnieść napięcie w otaczającym ją tłumie. – Rozumiem. Byłoby czymś niecnym niszczyć wciąż nie dość mocną przyjaźń między naszymi narodami, przelewając szlachecką krew w imię dawnych zadrażnień. – Odwróciła się do Teagana. – Zatem, jako że do mnie należy wskazanie broni do tego pojedynku, wybieram… pióra. – Oczywiście, Najjaśniejsza Pani. – Michel bez wahania wyrwał długie żółte pióro ze swojej maski. Tłum był kapryśmy, spragniony krwi i próżny, ale teraz przede wszystkim należał do niej. Wprawdzie szlachcice rozkoszowaliby się skandalicznym, krwawym pojedynkiem, jednak podziwiali też pokaz inteligencji i bystrości. Kiedy sir Michel uniósł pióro z gracją i wprawą mistrza szermierki, publiczność roześmiała się zachwycona. Bann Teagan odprężył się nieco. Zwinięty w aksamit miecz przycisnął do boku i uśmiechnął się do Celene z wyraźną ulgą. – Najjaśniejsza Pani, z żalem muszę stwierdzić, że nie jestem odpowiednio wyposażony, by stanąć do tego pojedynku. Z pewnością zauważyłaś, że mój naród woli futra od piór. – Kiedy uniósł ręce, aby zaprezentować rękawy obszyte futrem, tłum nagrodził go śmiechem. – Zaiste. – Celene spojrzała na Gasparda, który stał z uśmiechem charakterystycznym dla kogoś, kto nie zamierza dać swemu przeciwnikowi satysfakcji ani nie skrzywi się ze złością. – Kuzynie, popisałeś się już swą szczodrością wobec krewniaków z Fereldenu, gdy wręczyłeś pierwszy podarunek tego wieczoru. – Nagrodziła go gestem wdzięczności. – Czy byłbyś łaskaw oferować jeszcze jeden? Gaspard zamrugał zdziwiony, ale skłonił się dwornie. – Nic nie mogłoby mnie bardziej ucieszyć – odparł i szybkim ruchem sięgnął do swojej maski. Po czym podał żółte smukłe pióro, szanowany symbol legendarnych kawalerów z Orlais, fereldeńskiemu władcy psów, którego dopiero co obraził. I gdy sir Michel i bann Teagan walczyli na pióra ku zachwytowi tłumu, Celene z zadowoleniem nakazała Melcendre zaśpiewać coś uroczyście radosnego. Briala weszła do komnaty sypialnej cesarzowej poprzez sekretne drzwi za wielkim lustrem. Cesarzowa zdążyła już się wykąpać po balu i przebrać w satynową koszulę nocną w kolorze głębokiego fioletu. Świeca na blacie biurka dawała ledwie tyle światła, by widoczne były stronice, nad którymi władczyni pochylała głowę. Pozostałą część komnaty oświetlał jedynie bladożółty jesienny księżyc za oknem oraz cieplejszy pomarańczowy blask samego Val Royeaux poniżej. – Powiedział już coś? – spytała Celene, nie odwracając się od biurka. Briala uśmiechnęła się do władczyni, której długie jasne włosy, spływające miękką falą na plecy kobiety, wciąż jeszcze połyskiwały wilgocią w świetle księżyca. – Owszem, choć nie sądzę, by było to warte zakłócania twego wieczoru, pani. Kapitan straży przyznał się już do przemycenia miecza Gasparda i zdał się na twą łaskę. – Jakże to optymistyczne z jego strony – zaśmiała się Celene, po czym odłożyła pióro i odwróciła się do Briali. Jej twarz, jak zawsze od czasów dzieciństwa, była doskonalszą wersją noszonej maski, z pięknie zarysowanymi kośćmi policzkowymi, porcelanową skórą i słodko wykrojonymi czerwonymi wargami. – A ochmistrzyni? Briala zawahała się i Celene rzuciła jej zaciekawiony uśmiech. – Głupia i zakochana, ale wierna – oświadczyła wreszcie elfka. I przypomniawszy sobie o Disirelle i Rilene, które mogłyby zostać wychłostane, gdyby kaczka nie okazała się dość dobra, dodała: – Aczkolwiek łagodna nagana mogłaby zagwarantować, że ochmistrzyni przyjmie swoje rozczarowanie z godnością. Celene nie przestała się uśmiechać. – Oczywiście. – Podeszła do Briali. – Biorąc pod uwagę nasze dzisiejsze zwycięstwo nad księciem Gaspardem, wspaniałomyślność jest jak najbardziej na miejscu. – Jej palce musnęły policzek Briali i maska elfki opadła. – W końcu, Bria, należy okazać wyrozumiałość komuś, kto popełnił błąd z miłości. Władczyni odłożyła maskę. Briala poczuła aromat róż i kapryfolium, gdy policzek Celene dotknął jej policzka, i delikatny zapach kąpielowych soli. Satyna koszuli nocnej była chłodna w dotyku, gdy zsunęła się na ziemię i odsłoniła bladą skórę. – Cokolwiek uznasz za najlepsze, Najjaśniejsza Pani – szepnęła Briala i wolną ręką zdusiła płomień świecy. Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dragon_Age__Cesarstwo_masek-ebookRO/p1149996i1305805" target="_blank" title="Dragon Age: Cesarstwo masek [Patrick Weekes] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dragon Age: Cesarstwo masek [Patrick Weekes] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Użycie nowoczesnych technologii w medycynie estetycznej - Weekend z zakupami\nLaser na stałe wstąpił w każdą dziedzinę naszego istnienia. Medycyna estetyczna wiedzie prym, jeżeli chodzi o użycie współczesnych technologii. Blizny pooperacyjne, także trądzikowe są przyczyną wstydu i niepewności. Medycyna estetyczna proponuje laserowe usuwanie blizn trądzikowych.\nTechnologia laserowego usuwania blizn to nieinwazyjne rozstrzygnięcie, stosujące laser frakcyjny, dzięki czemu możliwe jest prędkie i efektywne anulowanie blizny. Impulsy laserowe powodują koagulację tkanki bliznowatej i ożywiają wzrost nowej, zdrowej tkanki. Okres gojenia się skóry jest dość krótki, zagrożenie zakażeń wyeliminowane, a odbierany ból jest mały, lub nie ma go w ogóle.Laserowe usuwanie blizn trądzikowych (patrz) może być użytkowane na każdych rodzajach skóry, co wraz z zdumiewającymi rezultatami czyni ją preferowaną strategią eliminowania blizn.Operacja plastyczna pochwy, innymi słowy waginoplastyka , to skorygowanie szerokości waginy. Na ogół decydują się na nią panie, u jakich w wyniku rodzenia doszło do pęknięcia, bądź rozciągnięcia pochwy i krocza.\nZainteresował Cię nasz post? Będzie nam przyjemnie, jeżeli zdecydujesz się na przeglądnięcie kolejnych. Po prostu kliknij odsyłacz i wejdź do następnej strony.\nZamierzeniem operacji plastycznej pochwy jest poprawienie naprężenia mięśni waginy. Zabieg ten pozwala kobiecie silniej czuć przyjemność płynącą z seksu. Ze względu na to że operację plastyczną pochwy wykonuje się w znieczuleniu całkowitym, to niezbędne jest, aby pacjentka była absolutnie zdrowa. Zupełna rekonwalescencja po tym zabiegu trwa około dwa miesiące. W tym czasie należy szczególnie troszczyć się o odpowiednią czystość operowanej okolicy.\nFotodepilacja Warszawa to niszczenie owłosienia za pomocą światła. Polega to na wybiórczej fototermolizie, w czasie której zachodzi konwersja energii światła kierowanego na skórę w energię cieplną i usuwanie wyłonionych komórek odpowiedzialnych za przyrost włosów. Melanina pochłania energię cieplną i wiedzie ją do mieszka włosowego, gdzie odmieniona w ciepło niszczy mieszki włosa. Pozbawiony takich komórek włos umiera i wypada.\nLiczba zabiegów zależy od rodzaju skóry, właściwości owłosienia, partii ciała poddanej depilacji, płci i wieku, a dodatkowo jego profilu hormonalnego.\nWejdź na ten odnośnik i zobacz w treści (https://www.medimix.pl/artykuly-medyczne) znajdujący się tam artykuł. Są tam inne tego rodzaju materiały. One również prezentują tę problematykę.\nIstnieje sporo przeciwwskazań, o jakich pacjent musi być zaznajomiony przed zabiegiem.


Balony z helem a promocja asortymentu – U muzyków\nBalony z helem a promocja asortymentu\nPozyskiwanie nowych klientów stanowi wyzwanie, z którym spotykamy się coraz częściej. Podejmują je sprzedawcy, którym przede wszystkim zależy na dalszym rozwoju. I dokładnie wiedzą, co należy uczynić, aby móc pozyskiwać takie zainteresowanie na rynku tradycyjnym, jak i internetowym. Rozwiązaniem są Balony z helem, ponieważ pozwalają stworzyć reklamę o szerokim spektrum. Oznacza to, że taka reklama będzie oddziaływała na tradycyjnych klientów. Ale zachęci ich również do zwrócenia uwagi na ofertę online.\nNa takich gadżetach reklamowych będziemy mogli umieszczać dokładne informacje o specjalnych promocjach i rabatach, które dla nich przygotowaliśmy. Natomiast zaznaczamy im, że są one tylko dostępne w naszym sklepie internetowym bądź na stronie firmowej. To jeszcze bardziej ich zachęci, aby zajrzeć na naszą stronę internetową, jak i wyszukać więcej informacji na temat takich specjalnych ofert. Każda z nich powinna zostać przygotowana z ogromną dokładnością, także Balony z helem. W tym również specjalizuje się agencja reklamowa, jak i agencje kreatywne, które działają w sieci. Posiadają duży bagaż doświadczeń w marketingu internetowym, który starają się na bieżąco wykorzystać dla promocji usług i produktów swoich klientów. Dodatkowo wyznaczyli pewien zakres swoich usług seo, które okazują się sprawdzone już od dłuższego czasu. Właśnie na takie wyniki chcemy się decydować już od pewnego czasu. Ale są one możliwe do pozyskania, jeśli również takiej firmie przedstawimy pewne pomysły na promocję naszej działalności.\nOna będzie mogła się do nich ustosunkować, zmienić je bądź zdecydować się na ich ulepszenie. Doradzi nam również, z których pomysłów należy zrezygnować, ponieważ stanowiłyby pewne zagrożenie dla promocji naszej działalności bądź dla jej marki. Balony z helem to produkt, który za każdym razem może ukazywać nasze strony internetowe, jak sklep online. Kiedy następnie one trafiają do szerokiego grona klientów, to część z nich będzie mogła zajrzeć na taką stronę i poznać nasz asortyment.\nOpublikowano 14 sierpnia 2016 12 sierpnia 2016 Autor infoKategorie Gadżety reklamoweTagi balony z helem a promocja asortymentu, balony z helem promocją produktów, balony z helem promocją strony internetowej, balony z helem promocją usług\nJedno przemyślenie nt. „Balony z helem a promocja asortymentu”\n23 maja 2017 o 11:47\nPoprzednie Poprzedni wpis: Kasy fiskalne z pewnego źródła\nDalej Następny wpis: Prezenty dla niego dystrybuowane przez markety „dom i ogród”


Skan myśli - Young Igi | Muzyka Sklep EMPIK.COM\n1. Mamy bardzo dużo\n3. Pamiętnik EX\n6. Promienie słońca\n7. Inny gatunek\n"Skan myśli" to drugi pełnoprawny album Young Igiego. Artysta udowadnia na nim, że ma porządny warsztat muzyczny i nie boi się wyzwań. Młody raper na swój krążek zaprosił m.in Jana ...\n18-12-2020 o godz 22:42 Alicja dodał recenzję:\nKupiłam tą płytę chłopakowi już jakiś czas temu, ponieważ uwielbia tego wykonawcę i to był zdecydowanie strzał w dziesiątkę! Świetna płyta\n20-06-2020 o godz 00:00 AnastazyLewandowski dodał recenzję:\nMnie się bardzo podoba, od pierwszego przesłuchania. Fajne urozmaicenie, zwłaszcza jeśli często słucha się czegoś innego. Skan myśli jest bardzo dojrzałym, dopracowanym projektem, będę obserwować dalszą działalność Young Igi, na pewno ma w sobie jakiś potencjał. Przyjrzyjmy się poszczególnym utworom, poziom wyrównany, całość spójna, dobrze się słucha, a i refleksja jakaś na koniec zostaje. Warto Young Igi dać szansę, szczególnie jeśli szukamy czegoś nowatorskiego w hip-hopie. Jeszcze słówko o dostawie zamówienia, nie mam zastrzeżeń, mimo sytuacji obecnie panującej wszystko przebiegło sprawnie.\n28-05-2020 o godz 16:24 pronco dodał recenzję:\nDobra płytka, fajne bity\n06-03-2020 o godz 09:31 Anonim dodał recenzję:\nWszystko tu jest takie same. Puste nawijanie na antareście bez przekazu.\n30-12-2019 o godz 10:32 Lucyna Augustyn dodał recenzję:\nSUPER, Jestem zadowolona, polecam, udany zakup !!!\n11-12-2019 o godz 17:49 anonymous dodał recenzję:\nBardzo dobra płyta gównie z tego że young igi nigdy się nie nudzi


Maciej Żelazny FXWOLVES : Forex - dyskusje ogólne\nSzukałem jakiejś grupy traderów gdzie jako początkujący trader mógłbym się nauczyć od doświdczonych kolegów. Mój wybór padł na FXVOLVES, ale pod koniec 2016 pojawiły sie na TJS Rafała Zaorskiego niedobre informacje na temat tej grupy i jej właściciela Macieja Żelaznego. Teraz FXWOLVES jest nominowana przez FXCuffs do nagrody za wydarzenie roku, ale okazało się że tam wcale nie weryfikują kandytatów, przynajmniej na etapie dostania sie do 5. Ktoś coś wie na temat tej grupy? Warto się do niej zapisać? Trochę zniechęca mnie, że podobno trzeba mieć tam rachunek w FXONUS i jest to warunek uczestnictwa. Czy informacje jakie pojawiły sie na TJS są prawdziwe?\nwez ty lepiej powiedz co tam za informacje na TJS. uwazasz ze wszyscy czytaja TJS?\nFXONUS to jest jakas patola brokerska.\nPost26 lut 2017, 18:23\n03 mar 2017, 17:44\nOki Fxonus na liście ostrzeżeń KNF - także teraz pytanie co zrobi grupa.\nfrajerow oraz cwaniakow wszedzie pelno.\nKiedyś ktoś opublikował na Trading Jam Session ciekawe posty o Macieju Żelaznym, ale zniknęły one bardzo szybko. Były na tyle interesujące ze je zachowałem. Pewnie o to chodzi Panu Tomaszowi, który pyta powyżej o fxwolves. Wklejam te posty, podobno byłego czlonka z grupy Żelaznego niżej.\nUWAGA! Cała prawda o Macieju Żelaznym i harmonictraders.pl oraz fxwolves.pl wychodzi na jaw. Dalej histroria ściemy i naciągania na IBEKI oraz ekskluzywne grupy tradingowe. Ze względu, że pojawiły się tu jakieś informacje na ten temat postanowiłem opublikować ten post.\nCała historia zaczyna się po opublikowaniu przez Żaleznego dzieła pod tytułem: "Harmonic Trading - Prezyzyjna strategia inwestycyjna od otwarcia do zamkniecia pozycji na rynku FOREX" i założenia bloga harminictraders.pl. W książce i na blogu Żelazny zachęcał do kontaktu i zadawania pytań. Ludziom, którzy pisali proponował przyłączenie do grupy na skype, która niedługo powstanie. Im bardziej początkujący tym lepiej. Na samym początku grupa składała się z kilkunastu osób, które miały żadne doświadczenie i regularnie traciły pieniądze. Podstawowym warunkiem było wpłacenie pieniędzy do brokera partnera grupy. Po jakimś czasie ludzi przybywało i było ok 20 rotacja duża, parę osób odeszło z własnej woli ze względu na brak wyników. Założeniem grupy był wspólny handel, rozwijanie umiejętności i stworzenie "funduszu" w którym będą działać traderzy. Z czasem powstała tajna grupa w grupie, a traderzy z tej grupy mieli mówione, że sę wyjątkowo zdolni i będą tworzyli biznes z Żelaznym. Po miesiącu ta grupa w grupie zanikła, być może powstały inne, ale tego nie wiem. Żelazny pisał wielokrotnie i z tego co rozmawiałem z innymi rozmawiał też z traderami na osobności o funduszu, zachącał do aktywnego tradingu i powiększania pozycji, bo tylko tak można sie nauczyć handlować. Konta demo były niemile widziane i wyśmiewane, a trzeba mieć na uwadze, że doświadczenie traderzy nie byli przyjmowani do grupy tylko same leszcze. Brokerem, w którym członkowie wtedy harmonictraders.pl trzymali pieniądze był IronFX, a osoba z którą Żelazny współpracował był Krzysztof Wyderka. Iron FX znany był z dzielenia się z IBekami stratami klientów IBeków, oczywiście Żelazny był IBekiem Irona i najprawdopodobniej miał udział w stratach członków swojej grupy. Wszyscy traderzy tracili pieniądze. Po problemach Irona Żelazny rozpoczął współpracę z FXPrimus oraz dawnym pracownikiem IronaFX Piotrem Szulem, teraz prezesem w FxOnUs. Żeby przynależeć do grupy obowiązkiem było przenieść tam rachunki pod IB Żelaznego. Potem Piotr Szul został prezesem w FxOnUs powstał bardziej profesjonalny portal grupy na flowdock a grupa zmieniła nazwę kilka miesięcy temu na FXWolves (widocznie Żelazny pasjonuje się wilkiem z wallstreet i jego działaniem, stąd ta nazwa). Ponieważ nie wpłaciłem pieniędzy ani do IronFX ani do innego brokera którego narzucał Żelazny nie byłem też aktywny na rynku, bo nie chciałem tracić pieniędzy, zostałem ok. powiedzmy rok temu wyrzucony z grupy. Wiele osób zostało wywalonych za nieprzestrzeganie regulaminu, czyli za to że nie wpłacili pieniędzy na rachunek brokera grupy i nie działali na rynku, czyli nie tracili pieniędzy. Teraz grupa liczy ok. 50 członków z tego co wiem, a na stronie jest napisane, że to jedyna tak profesjonalna grupa tradingowa w polsce, tylko że grupa składa się z coraz bardziej początkujących traderów z coraz większą gotówką, ostatnio żeby przynależeć do grupy trzeba było wpłacić 5 tys pln do FxOnUs, co było już tutaj opisywane. Jest jeszcze jakaś grupa edukacyjna gdzie jest kolejnych 50 traderów i oni podobno mają jeszcze mniejsze doświadczenie od tyc co tracą w grupie, tej profesjonalnej, jakaś masakra. Najprawdopodobniej tak jak w przypadku IronFX Żelazny jest oprócz IB umówiony na podział strat członków fxwolves.pl. Nikt z członków nie wypłaca z brokera, każdy dopłaca. Nikt nie zarabia każdy traci. Jeb jeb jeb i kasa jest tylko dla kogo, bo nia dla traderów. Może ze dwóch oprócz Żelaznego zarabia w miarę regularnie. Zawsze można powiedzieć że fx nie jest dla każdego i widocznie się nie nadajesz, a jak ktoś nie wpłaca do brokera i nie handluje to wypad z grupy. Żelazny od początku zachęcał funduszem inwestycyjnym i pisał o zwiększaniu wolumenu żeby trenowac trading i psychikę. Minęło 3 lata funduszu nie ma, traderów coraz więcej i coraz bardziej początkujący i bogatsi lub bardziej hazardowi.\nPowyższa historia oparta jest na prawdziwych faktach a zbieżność imion nie jest przypadkowa....\nRafał Zaorski wiele dowodów już było tutaj na forum. Ja wszystko połączyłem w jeden dłuższy wpis. Wszystko w zasadzie było już napisane, ale zniknęło. Admin wurzucił albo konto zlikwidowane. Dowody są m.in. takie: poprzednie wpisy, wypowiedzi osób w tym wątku które rozmawiały z Żelaznym lub tymi liderami i wpłacie pieniędzy do fxonus, wiele osób potwierdziło, regulamin fxwolves który też ktoś zamieścił na forum, tych wpisów chyba już nie ma, w jednym z wątków po publikacji nagrania przez Ciebie, tego z pracownikiem fxonus ktoś zamieścił screen z mailami od Daniela Klonowskiego, gdzie Klonowski wprost pisał o wpłacie 5 tys. pln. Odnośnie tego podziału strat, to dowodów pisemnych wiadomo że nie mam, bo niby skąd, ale skoro każdy wie, że IronFX chętnie dzielił sie stratami z IBekami i w zasadzie ze wszystkimi, to dlaczego miałoby być tu inaczej? Żelazny namawiał zawsze do zwiększania wolumenu, ale robił to dyskretnie. Namawia też do handlu w trakcie publikacji danych, a wiadomo jak to sie kończy w przypadku niedoświadczonych traderów, nawet jak kierunek dobry spread wywala pozycje bo za mały SL. Warunkiem uczestniczenia w livach na danych jest konto w onusie i działanie, to samo było kiedyś i jest teraz, bo było to w tym regulaminie który ktoś niedawno udostępnił. Po publikacji tego nagrania mogło się coś zmienić odnośnie tych 5 tys. mogli zmniejszyć kwotę. Na pewno nie chcą o tym pisać w mailu. Przed przystapieniem do grupy proponują rozmowę na skype. Mam korespondencję m.in. z Żelaznym na ten temat. Całość jest bardzo sprytnie zorganizowanym IBbiznesem ciężko się zorientować i ciężko coś udowodnić, wszystko legalne, alejestem pewien w 99.9 proc. że jest podział strat. Piszę że w 99.9 bo nie widziałem umowy i nie zobaczę, dlatego też w moim poście użyłem słowa najprawdopodobniej zamiast na pewno.\nCo o tym myślicie? Ja też uważam ze FXCuffs powinno zbadać sprawę. Za wiele tu dziwnych informacji sie pojawia wszedzie.....\nZ tym FxOnUs i powiązanym z nimi funduszem Violet Earl Asset Management trzeba uważać, bo ostro wydzwaniają po ludziach. Do mnie dzwonili w tym tygodniu.\nNależy się pilnować, aby nie dać się wyrolować oszustom.\nznalazłem w internecie coś takiego odnośnie wyników FXWOLVES\nJakim cudem można zrobić -1451%? :O (Listopad 2016) W Myfxbook maksymalna strata to nie jest 100%?\nJak 14 razy tracisz początkowe depo w ciągu miesiąca to ci wychodzi 1400%


klockisklep.eu Klocki Lego - SEO GO 24 - .:Grupa SEO 24:.\nStrona główna » Sklepy internetowe » Zabawki » klockisklep.eu Klocki Lego\nklockisklep.eu Klocki Lego\nTytuł: klockisklep.eu Klocki Lego\nSłowa kluczowe: internetowy sklep z klockami, klocki lego\nNieustannie od swojego dziecka słyszysz, że chciałoby ono posiadać klocki lego? Nie ma się co dziwić. Ostatnimi czasy są to bowiem jedne z najbardziej pożądanych zabawek przez dzieci. Robiąc zakupy w naszym sklepie internetowym z klockami zyskujesz wyjątkową pewność, że zakupione u nas zabawki będą w pełni bezpieczne dla Twojego dziecka.\nZ każdym rokiem działalności powiększamy nasz asortyment, gwarantując ich najwyższą jakość i niezawodność. Spraw, że na twarzy Twojej pociechy zagości szeroki uśmiech. Wybierz nasz sklep i ciesz się z najwyższej jakości usług. Gwarantujemy, że powrócisz do nas po raz kolejny.\n* Zapewniamy najwyższą jakość usług\n* Gwarantujemy niskie ceny\nPodlinkuj stronę klockisklep.eu:\nMarkowe zabawki w niskiej cenie kupisz na stronie sklepu internetowego FIPPO. Zachęcamy w szczególności do kupowania zestawów plastycznych, edukacyjnych i kreatywnych, dostępnych w naszej ofercie. Polecamy ponadto zabawki samochody, interaktywne maskotki dla dzieci oraz zabawki z ...\nCzy wiedziałeś kiedyś wspaniałe zdalnie sterowane samoloty? A może chciałbyś sam spróbować swoich sił w pilotażu. Jeśli chcesz się przekonać jak to jest pilotować własny samolot, czy śmigłowiec rc, to odwiedź nasz sklep internetowy Rcsport. pl. Znajdziesz tu swój pierwszy model, ...\nWózki dla dzieci i niemowląt - Sklep 3KIWI »\nSzczególnie ciekawe modele to wózki dla niemowląt i dzieci na trzech kołach, praktyczne w warunkach miejskich i n ...


Ujście Rodanu - kraina bagien, łąk i salin\nWiadomości24 » Styl życia » Podróże » Ujście Rodanu - kraina bagien, łąk i salin\n#2594 wg odsłon (tygodniowy)\nData dodania: 2011-10-24 08:05\nW delcie Rodanu leży Camargue, kraina geograficzna, od 1970 regionalny park natury, słynny z obecności różowych flamingów, półdzikich białych koni, czarnych byków używanych do złagodzonej formy corridy, uprawy ryżu i eksploatacji soli.\nOdkrywanie tego szczególnego regionu warto zacząć od Muzeum Camargue. Znajduje się ono na starej tradycyjnej farmie Pont de Rousty. Wizyta stanowić będzie doskonałe wprowadzenie do zrozumienia tego szczególnego miejsca. Liczne tablice, przeźrocza i eksponaty pomogą nam zrozumieć formowanie się delty, tutejszą historię, a zwłaszcza życie w XIX wieku.\nWedług sedymentologów delta Rodanu powstała około 5000 lat temu w wyniku zetknięcia się wód rzeki niosącej osady piasku i mułu ze słonymi wodami Morza Śródziemnego. Już w czasach antycznych próbowano uporządkować ujście Rodanu. Strabon pisze: „wpływanie do ujścia rzeki jest ciągle trudne z powodu silnych prądów. Kraj jest tak płaski, że nie można w pochmurny dzień zauważyć ziemi nawet z bliskiej odległości. Tubylcy budującą wieże sygnalizacyjne”.\nDo czasów antycznych Camargue stanowiła bramę do Galii. Przed Rzymianami swoje kolonie zakładali tu Grecy i Ligurowie. W IX wielu byli tu Saraceni.\nWybrzeże jest ciągle niszczone przez częste silne wiatry wiejące z południowego wschodu. Morze wdziera się w głąb lądu. Latarnia Faraman, zbudowana w 1840 roku 700 metrów od brzegu, w 1917 roku została pochłonięta przez morze. Aby ocalić gminę i miasto Saintes-Maries-de-la-Mer, od wielu lat buduje się liczne groble i kanały odwadniające. W Średniowieczu miasto to znajdowało się kilka kilometrów od brzegu morza.\nLes Saintes-Maries-de-la-Mer jest stolicą regionu, pięknym kąpieliskiem i miejscem pielgrzymek Romów do sanktuarium ich patronki, świętej Sary. W miejscu stolicy Camargue, istniała kiedyś wieś. Drewniane domy spłonęły w XIV wieku. Miasto zostało zbudowane wokół kościoła z XI i XII wieku i otoczone murem obronnym. Do dzisiaj zachowały się wąskie uliczki i domy wyglądające tak, jakby zatrzymał się czas.\nTagi: Francja pola ryżowe we Francji walka byków różowe flamingi saliny Rodan camargue Langwedocja Prowansja dzikie konie delta Rodanu\nŚwietny tekst ! Krystyno jak zawsze wspaniałe informacje.\nEwo, marzenia są właśnie po to, by je spełniać. Trzeba tylko dużo wiary i cierpliwości, a z czasem na pewno Ci się to ziści.\nZgrabnie napisane, czyta się z przyjemnością i ciekawością. Że też człowiek nie może wszędzie pojechać.\nZ przyjemnością przeczytałam. A teraz zaczynam marzyć, aby tam się wybrać :)\nA oto link do galerii o źródłach Rodanu:)\nBasiu, skoro mamy początek i koniec, to może napiszemy artykuły o środkowym biegu rzeki? :)\nWspaniałe ciekawostki, jakich nawet nie ma w przewodnikach.


BAWIMY SIĘ - Animacje na wesele, urodziny, imprezy okolicznościowe (Kraków) ❤ Animatorzy dla dzieci id:40202 - Wesele z klasą\nBAWIMY SIĘ - Animacje na wesele, urodziny, imprezy okolicznościowe id:40202\nBAWIMY SIĘ - Animacje na wesele, urodziny, imprezy okolicznościowe\tid:40202\nZdjęcia O nas Oferta Certyfikaty Poznajmy się Opinie (31) Kontakt\nPoszukujesz animatora na przyjęcie weselne, komunię, urodziny lub inną uroczystość?\nChcesz aby dzieci spędziły czas w ciekawy i kreatywny sposób pod opieką profesjonalnych animatorów?\nWesele międzynarodowe? Z przyjemnością poprowadzimy wesele w języku angielskim. Napisz do nas, a my opowiemy Ci o sobie więcej!\nNasz zespół składa się z certyfikowanych i doświadczonych animatorów, uwielbiających pracę z dziećmi.\nProwadzimy animację na urodzinach, weselach, komunii, chrzcinach i wszystkich eventach na których możemy sprawić radość dzieciom.\nNasz zespół to profesjonalni animatorzy z pasją. Uwielbiamy pracę z dziećmi, która sprawia satysfakcję i daje energię do dalszego działania. Mimo, że jesteśmy młodym zespołem animatorów współpracujemy z Parami Młodymi już ponad 5 lat.\nJesteśmy młodymi osobami, które z zaangażowaniem podchodzą do każdego zadania. Stawiamy na kreatywność i uśmiech, tak aby nie zatracić w sobie dziecka! W naszej pracy ważne jest bycie sumiennym, aby po zakończonej animacji móc zobaczyć zadowolenie na twarzach dzieci.\nDo każdej animacji podchodzimy w sposób indywidualny, jesteśmy otwarci na wszelkie sugestie. Podstawą w naszej pracy jest komunikacja, ważnym aspektem jest również zrozumienie Waszych potrzeb i dostosowanie do nich naszej oferty animacji.\nZapraszamy do kontaktu, aby omówić szczegóły i upewnić się, że to my będziemy idealnym wyborem na Państwa przyjęcie!\n-BALONOWE ZOO - formowanie balonów na indywidualne zamówienie każdego dziecka\n-ODWIEDZINY MASKOTKI MINIONKA\n-KREATYWNE ZABAWY PLASTYCZNE\n-MALOWANIE DZIECIĘCYCH BUZIEK profesjonalnymi farbami\n-ZABAWY W TUNELU ANIMACYJNYM\n-ŚWIAT BANIEK - bańki mydlane XXL, zamykanie dzieci w bańce\n-WSPÓLNE PRZYGOTOWYWANIE NIESPODZIANKI DLA PARY MŁODEJ\n-NAUKA PROSTYCH UKŁADÓW CHOREOGRAFICZNYCH\n-CZUWANIE PRZY DZIECIACH PODCZAS SNU\n-WŁASNA MUZYKA I NAGŁOŚNIENIE\nUWIELBIAMY TO CO ROBIMY :)\nOferta Bawimy się\nod 550 do 1100zł/ Wesele\nDo każdej animacji podchodzimy w sposób indywidualny, jesteśmy otwarci na wszelkie sugestie. Podstawowym czynnością aby zapewnić Państwu pełną satysfakcję jest konsultacja i omówienie potrzeb Pary Młodej.\nJesteśmy młodymi osobami, które z zaangażowaniem podchodzą do każdego zadania. Stawiamy na kreatywność i uśmiech, tak aby nie zatracić w sobie dziecka! W naszej pracy ważne jest bycie sumiennym, aby po zakończonej animacji móc zobaczyć zadowolenie na twarzy dzieci ( i ich rodziców).\nNasz zespół to profesjonalni animatorzy z pasją. Uwielbiamy pracę z dziećmi, która sprawia satysfakcję i daje energię do dalszego działania.\nMożliwości jakie daje praca! Nie jesteśmy żaden sposób ograniczeni. W jeden wieczór możemy przenieść się do Hogwartu, żeby razem z Harrym Potterem zagrać mecz quidditcha a na drugi dzień bawić się razem z Minionkiem. Jest to również idealne rozwiązanie na poznawanie nowych osób i miejsc!\nNasz wyjątkowy scenariusz zabawy sprawi, że dzieci będą z uśmiechem na twarzy wspominały zabawy na Waszym weselu. Jednocześnie pozostajemy elastycznie na propozycję zabaw dzieci. To one są najważniejsze, a my jesteśmy po to aby sprawiać im radość.\nMimo, że jesteśmy młodym zespołem współpracujemy z Parami Młodymi już ponad 5 lat.\nOpinie Bawimy się\t(31)\nŚrednia ocen: 4,99 / 5 z 31 opinii\nSerdecznie polecamy!! Nie moglibyśmy sobie wyobrazić lepszej opieki i zabawy dla naszych dzieciaczków. Rodzice zadowoleni, dzieci zadowolone. Wszystko jak najbardziej na TAK!! Dziękujemy\nAnimatorzy z super podejściem do dzieci, pełni cierpliwości i życzliwości. Mnóstwo zabaw i ciekawych zajęć dla dzieciaków 🥰 Rodzice byli zachwyceni a ich pociechy tym bardziej :)\nZ całego serduszka polecamy!\nJeśli szukacie animatorów na swoje wesele to nie mogliście trafić lepiej! 🥰💚\nSerdecznie dziękujemy za miłe słowa! Jest nam niezmiernie miło, że mogliśmy umilić czas najmłodszym gościom!\nSuper animację. Gorąco polecam na wesele\nDziękujemy bardzo! Życzymy wszystkiego dobrego! :)\nPogoda była w kratkę, ale pani Jola była opanowana i gotowa na wszystko:) Gdy nie padało dzieci były na zewnątrz i przy ogrodowym stoliku z wielkim zacięciem wszystkie (3,5,9,11lat) rysowały prezent dla pary młodej, a gdy kropiło to na materacykach przyniesionych przez panią Jolę, na dość małej powierzchni w kółeczku siedzieli zajęci, jak zahipnotyzowani:). Brawo dla pani Joli. Polecamy z całego serca :)\nPolecam najmocniej! Dzieciaki zajęte od początku do końca przez Panie animatorki, rodzice zachwyceni organizacja, bezpieczeństwem zabaw i pomysłami. Dzięki Państwu nasz dzień stał się piękniejszy! :)\nBardzo dziękujemy i życzymy wszystkiego dobrego!\nDziękujemy za wspaniała zabawę, dzieciaki zachwycone, zamykanie w bańce to super zabawa, a odwiedziny maskotki to najlepsza atrakcja, napewno jeszcze skorzystamy z Państwa usług, polecam gorąco 🙂🙂🙂\nBardzo dziękujemy za opinię! Radość dzieci jest dla nas najważniejsza. :)\nBardzo dziękujemy za wspaniałe animacje na naszym weselu!\nDzieciaki szczęśliwe, do dzisiaj wspominają zabawę i fantastycznych animatorów a rodzice jeszcze bardziej 😃\nSerdecznie dziękujemy za opinię! Jest nam niezmiernie miło, że mogliśmy umilić czas najmłodszym gościom!\nWspaniale! Animatorzy z super podejściem do dzieci, pełni cierpliwości i życzliwości. Rodzice byli zachwyceni a ich pociechy tym bardziej :)\nBardzo dziękujemy za opinie! Cieszymy się, że mogliśmy sprawić przyjemność dzieciom!\nKontakt Bawimy się\nNazwa firmy: Bawimy się\nImię i nazwisko: Jolanta Klima\nWynajem fotobudki FOTBUDKA na wesele diament CIĘŻKI DYM bary literki!\tProfesjonalny makijaż ślubny / okazjonalny z dojazdem\tBLUES SHOES - więcej niż zwykły zespół weselny GRAMY WSZYSTKO! 6 osób\tZespół Do Rana - 100% na żywo -6 os. zespół - 29.10.22 termin wolny-!\nLady Boho - wizualna oprawa imprez\tPewny transport gości, weselnych wynajem busa\tVisue fotografia ślubna\tTHE FIZZY SIP Van na Twoje przyjęcie!\tSłodkie stoły weselne [WOLNE TERMINY NA 2022 i 2023]\nCzy zimne ognie na weselu będą modne w nadchodzącym sezonie?\tGdzie wyjechać w podróż poślubną? Te miejsca zachwycają!\tDwuczęściowa suknia ślubna. Oryginalne rozwiązanie dla nowoczesnej panny młodej\nAnimatorzy dla dzieci Bochnia Animatorzy dla dzieci Brzesko Animatorzy dla dzieci Wieliczka Animatorzy dla dzieci Andrychów Animatorzy dla dzieci Nowe Brzesko Animatorzy dla dzieci Niepołomice Animatorzy dla dzieci Dobczyce Animatorzy dla dzieci Wadowice Animatorzy dla dzieci Krzeszowice Animatorzy dla dzieci Tarnów Animatorzy dla dzieci Nowy Sącz Animatorzy dla dzieci Oświęcim Animatorzy dla dzieci Chrzanów Animatorzy dla dzieci Olkusz Animatorzy dla dzieci Tuchów Animatorzy dla dzieci Libiąż Animatorzy dla dzieci Muszyna Animatorzy dla dzieci Wojnicz Animatorzy dla dzieci Gorlice Animatorzy dla dzieci Sułkowice Animatorzy dla dzieci Rabka-Zdrój Animatorzy dla dzieci Wolbrom Animatorzy dla dzieci Chełmek Animatorzy dla dzieci Nowy Wiśnicz Animatorzy dla dzieci Maków Podhalański Animatorzy dla dzieci Ciężkowice Animatorzy dla dzieci Myślenice Animatorzy dla dzieci Zakliczyn Animatorzy dla dzieci Stary Sącz Animatorzy dla dzieci Świątniki Górne Animatorzy dla dzieci Ryglice Animatorzy dla dzieci Szczawnica Animatorzy dla dzieci Słomniki Animatorzy dla dzieci Skawina Animatorzy dla dzieci małopolskie\nOstatnia aktualizacja strony: 02-07-2022 19:25:03


Ada Rusowicz | Wesele.com.pl\nAda Rusowicz (Adrianna Rusowicz) – ur. 8.09.1944 zm.1.01.1991 – polska wokalistka zespołu Niebiesko-Czarni. Prywatnie była żoną wokalisty i gitarzysty tego zespołu – Wojciecha Kordy. W roku 1968 artystka zdobyła zaszczytny tytuł najpopularniejszej wokalistki roku. W latach 1968 -1970 wraz z zespołem Niebiesko-Czarni odbywała trasę koncertową min. we Francji, Belgii, Finlandii czy RFN. Zginęła tragicznie w 1991 r. w wypadku samochodowym. Zespół Niebiesko-Czarni reaktywował się w rok później z okazji koncertu poświęconego pamięci wokalistki.


Pomiar obiektu i warunki otoczenia\nKamera termowizyjna pozwala na pomiar rozkładu promieniowania podczerwonego wysyłanego przez każde ciało, którego temperatura jest wyższa od zera bezwzględnego i przekształceniu go na światło widzialne. Jednakże sam pomiar uzależniony jest od wielu czynników m.in.: składu badanej powierzchni, koloru, struktury a także warunków zewnętrznych - temperatury otoczenia, wiatru, śniegu czy odległości od miejsca pomiaru.\nCzy to w budownictwie czy przy hydraulice: na co należy zwrócić uwagę przy różnych obiektach pomiarowych?\nJak unikać zakłóceń z otoczenia?\nCo jest ważne przy wykonywaniu pomiarów zewnętrznych?\nTesto 870-1 z intuicyjną obsługą i technologią SuperResolution zapewniającą wysoką jakość obrazu 320x240 pikseli\nTesto 870-2 z funkcją automatycznego wykrywania punktów Hot-Coldspot, wraz ze zintegrowanym aparatem cyfrowym do rejestracji obrazów rzeczywistych i termowizyjnych


Dom Sprzedaż, Częstochowa, Stradom, 120.00 m2, 615000 zł\nOferujemy do sprzedaży NOWY DOM o powierzchni użytkowej 120m2, położony na działce o powierzchni 320m2, zlokalizowany w spokojnej części dzielnicy Stradom.\nW ofercie prezentujemy budynek położony skrajnie w szeregu. Dostępne do sprzedaży są także budynki środkowe, prezentowane w odrębnej ofercie.\nBudynki murowane z pustaków ceramicznych, ocieplone styropianem 20 cm; stolarka okienna plastikowa trzyszybowa ( Veka);strop monolit, płyty betonowe Wektor; dach płaski: papa termozgrzewalna, ocieplenie styropian 27-42 cm; brama garażowa z napędem.\nTeren zamknięty, ogrodzony (ogrodzenie metalowe, stal ocynkowana, malowana proszkowo) z bramą wjazdową sterowaną pilotem, domofon; wjazd wyłożony kostką brukową.\nMEDIA: energia elektryczna, gaz, woda, kanalizacja; przewidywane ogrzewanie-piec gazowy;\nSymbol oferty MDX-DS-5313


Tanie hotele w La Tour-d'Aigues - Oferty hoteli w La Tour-d'Aigues - eSky.pl\nLa Tour-d'Aigues - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nCucuron, 18 czerwca 2021, 2 noce\nPertuis, 18 czerwca 2021, 2 noce\nLe Puy-Sainte-Réparade, 18 czerwca 2021, 2 noce\nSainte-Tulle, 18 czerwca 2021, 2 noce\nCadenet, 18 czerwca 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w La Tour-d'Aigues\nHotele w La Tour-d'Aigues to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w La Tour-d'Aigues zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w La Tour-d'Aigues to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nLa Tour-d'Aigues – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w La Tour-d'Aigues to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w La Tour-d'Aigues. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w La Tour-d'Aigues to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w La Tour-d'Aigues?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w La Tour-d'Aigues jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w La Tour-d'Aigues?\nHotele w La Tour-d'Aigues to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w La Tour-d'Aigues\nGdzie rezerwować hotele w La Tour-d'Aigues?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w La Tour-d'Aigues i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w La Tour-d'Aigues?\nCena za nocleg w La Tour-d'Aigues jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.\nHotele w Antioch (TN)


Jak zrobić dobrą imprezę okolicznościową? – SPBS\nWesela i śluby / By edytorek\nCoraz częściej wychodzimy z domu na imprezy. Jednak takie są dużo większym wyzwaniem niż typowa domówka. Trzeba pomyśleć nie tylko o lokalu, ale także o menu, muzyce i innych atrakcjach. Jaka impreza może się okazać sukcesem?\nZamiana imprezy okolicznościowej w sukces\nPrzede wszystkim trzeba postawić na wybór miejsca. Powinno znajdować się w miarę blisko lub mieć dobry dojazd, aby nasi goście nie mieli problemu z dojechaniem na naszą imprezę. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak ważny jest humor przed dotarciem na imprezę. Jeśli wkurzymy się już podczas podróży na imprezę to może się okazać, że będzie ona totalną klapą, a przecież zadowolenie gości jest najważniejsze. Jeśli już jesteśmy na etapie szukania wyjątkowego miejsca, to musi ono mieć niepowtarzalny klimat, takie właśnie chwile są zapamiętywane przez gości. Dlatego imprezy okolicznościowe ząbki powinny się odbywać w miejscach z ogrodem, który jest wręcz uwielbiany przez gości. Nikt nie wytrzyma całej nocy na parkiecie, dlatego dobrze jest też odpocząć między tańcami na łonie natury. W ten sposób można w fajny sposób połączyć praktyczne z pożytecznym. Przed imprezą warto się zapoznać z preferencjami kulinarnymi gości. Jeśli na przyjęciu będą dzieci, to też należy to wziąć pod uwagę. Warto też ustawić wygodne ramy czasowe imprezy dla wszystkich. Najwygodniej jest zwykle w sobotę, a nie w środku tygodnia. No i przede wszystkim, ważne aby na takiej imprezie znalazło się dużo atrakcji. To klucz do udanej imprezy, bo wiąże się ona ściśle z kontaktami międzyludzkimi.\nWiększości imprez brakuje „tego czegoś”, aby je zapamiętać na całe życie. Organizując właśnie taką imprezę poza domem należy wziąć pod uwagę preferencje gości. Bo w końcu tego typu imprezy są organizowane dla gości, a nie dla siebie.


Wyjątkowe szafy wnękowe - Alfa Hurt\nWyjątkowe szafy wnękowe\nLudzie bywają różni. Można to zaobserwować chociażby przy zakupach. Jedni wolą takie wyposażenie w mieszkaniu, a grono osób preferuje zupełnie co innego. Mimo to, są pewne elementy, które są bardzo popularne w naszych domach. Można do nich zaliczyć szafy wnękowe, które są bardzo przydatne i praktyczne. Jak można się domyślić, znajdziemy różne wielkości oraz fasony takich szaf. Na zakupy warto udać się do Zamościa. Tamtejszy wybór jest chyba największy.\nCechy dobrej szafy\nPrzy każdym wyborze, musimy ustalić wszystkie za i przeciw. Wówczas, z pewnością dokonamy trafnej decyzji. Oczywiście, nie zawsze nam to się udaje. Jednak naprawdę warto jest przemyśleć coś, zanim dokonamy ostatecznego wyboru. Dzięki temu, możemy uniknąć wielu nieprzyjemnych sytuacji. Niejednokrotnie zastanawiamy się, jaką szafę wybrać do sypialni, czy też pokoju gościnnego. Wiadomo, wybór w sklepach jest naprawdę duży, co bardzo często jest przyczyną niezdecydowania. Jednakże, bardzo modne, a zarazem praktyczne są szafy wnękowe Zamość, jako jedno z miast w Polsce, ma w ofercie dużo różnorodnych sklepów, gdzie znajdziemy naprawdę dobre szafy. Ważne jest, aby zwrócić uwagę na kilka istotnych spraw. Przede wszystkim, szafa wnękowa musi być dopasowana. Ilość miejsca przeznaczonego na taką szafę jest zazwyczaj określona. Dlatego też, nie może nam to umknąć. Ponadto, warto postawić na drewnianą szafę, do produkcji której użyto najlepszego drewna. Dzięki temu, wytrzyma nam ona dość długi okres czas. Drewno powinno być lakierowane, aby nie haczyło ubrań. Trzeba także zwrócić uwagę na to, aby szafa pasowała do wystroju wnętrza w pokoju, czy też sypialni. Każda aranżacja jest inna i wymaga różnego umeblowania. Najlepiej postawić na jasne szafy wnękowe, ponieważ są najbardziej uniwersalne. Istotna jest także dobra jakość oraz przystępna cena.\nJak to się mówi, raz się żyje. Z tego względu, warto jest zakupić coś nowego do domu. Wiadomo, nie codziennie, tylko od czasu do czasu, kiedy pozwalają nam na to finanse. Jeśli mamy taką możliwość, warto zakupić dużą szafę wnękową, która na pewno będzie przydatna. Można ją umieścić w sypialni lub pokoju dziecięcym. Trzeba jednak mieć na uwadze, aby była ona odpowiednich wymiarów. Ponadto, jakość powinna być najwyższa. Najlepiej, jeśli postawimy na jaśniejsze odcienie.\nPrevious: Previous post: Piękne nowoczesne obrusy\nNext: Next post: Rezerwacja noclegu w górach


YOGURTO Smoothie 200g\nYOGURTO Smoothie Malina, Truskawka, Śliwka.\nYOGURTO Smoothie 400g\nTwaróg Kostka tłusty i półtłusty\nSery twarogowe w kostce 250g tłusty i półtłusty\nTłusty, naturalny bez substancji konserwujących. Jego produkcja odbywa się na bazie wyselekcjonowanego mleka o odpowiednich parametrach. Posiada wysoką wartość odżywczą i smakową. Zawiera lekkostrawny tłuszcz mlekowy, jest źródłem wielu witamin. Pakowany w papier pergaminowy.\nWytwarzany dzięki ręcznej obróbce masy twarogowej, z najwyższej jakości mleka krowiego.\nMa niepowtarzalny, kremowy smak. Nie zawiera dodatków, zagęszczaczy i konserwantów.\nPowstaje z zachowaniem tradycyjnych metod produkcji. Pakowany w wygodne tacki, dla zatrzymania jeszcze lepszego smaku i aromatu.\nNaturalny twaróg, obrabiany ręcznie przy użyciu chust serowarskich, z zachowaniem tradycyjnej receptury. To gwarancja wyjątkowego smaku i jakości. Doskonały do uzupełnienia zdrowej i zbilansowanej diety. Pakowany w w wygodne tacki, dla zatrzymania jeszcze lepszego smaku i aromatu.\ntel: 601 187 078\ntel: 603 665 327\ntel: 603 065 422\ntel: 603 080 725\ntel: 603 090 025\ntel: 603 089 230


Obowiązujących ustaw nie ma, a samorządy i tak przekształcają szpitale\nAutor: AS,Dziennik Bałtycki/Rynek Zdrowia • • 24 października 2008 10:48\nUstawy zdrowotne przyjęte przez Sejm, co nie znaczy, że obowiązujące. Wszyscy czekają teraz na reakcję prezydenta. Może je jeszcze zawetować. Tymczasem nie czekając na zamiany w ustawach wiele samorządów przekształciło już szpitale lub przymierza się do takich przekształceń. Kolejne konkretne przykłady podaje prasa.\nDwa lata temu prywatna firma wydzierżawiła Szpital Powiatowy w Rykach na Lubelszczyźnie. Sięgający 11 mln dług przejęło starostwo powiatowe, które rocznie pobiera ponad 800 tys. zł czynszu od spółki NZOZ Klinika. Szpital zyskał pieniądze na remonty.\nW Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Lesznie firma zewnętrzna wykonuje tzw. dializy przewlekłe, a szpital dializy ostre. Jeśli więc na oddział trafia pacjent w ciężkim stanie, szpital wyprowadza go z zapaści, po czym pacjent trafia do prywatnej firmy, która zarabiana dializach przewlekłych. Tyle, że gdy owe dializy przewlekłe były wykonywane w placówce publicznej, przychodu... nie dawały.\n- Dla wielu szpitali przekształcenie jest koniecznością, bo nie poradzą sobie bez częściowego chociażby oddłużenia – twierdzi Dariusz Kostrzewa, prezes spółki Powiatowe Centrum Zdrowia w Malborku, zarządzającej tamtejszym szpitalem. Spółka należy w 100 proc. do powiatu. Spłatę długów SP ZOZ po likwidacji (33 mln zł) wziął na siebie samorząd powiatowy.\nCzasami zadłużenie szpitala, jak np. w Braniewie sięga 2/3 budżetu powiatu, wynoszącego 36 mln złotych. Tam przekształcono na razie oddział ginekologiczny i wewnętrzny. 24 milionowego długu i tak nie udaje się spłacić. 25 proc. kwoty z kontraktu tego szpitala trafia do komornika. Samorząd jest przyparty do muru. Uchwała Rady Powiatu nakazuje likwidację szpitala.\nW powiecie bytowskim przymiarki do przekształcenia szpitala w spółkę prawa handlowego trwają od ponad roku. Teraz okazało się, że spółki mogą być dwie. Szpital Powiatu Bytowskiego to tak naprawdę dwa szpitale - w Bytowie i Miastku. Łączy je wspólna administracja. Spółkę chce stworzyć powiat z gminami, ale gminy wiejskie nie chcą brać na siebie odpowiedzialności. Władze Bytowa jeszcze nie odpowiedziały.\nRadni miejscy z Miastka zdecydowali, że chcą wziąć miastecką część szpitala. Muszą jeszcze tylko zdobyć pieniądze na oddłużenie. Oni akurat liczą na nowy pakiet ustaw zdrowotnych i obiecywane fundusze na częściową spłatę zadłużenia.\n60-tysięczny Tczew również nie zasypia gruszek w popiele. Powołano już spółkę prawa handlowego - Tczewskie Centrum Zdrowia. 100 proc. udziałów w powiatowej lecznicy wciąż należy do samorządu.\nW powiatowym szpitalu w Pucku przygotowują się do rejestracji spółki, która przejmie od samorządu oddłużoną lecznicę. Jeśli sprawy administracyjne nie będą się przeciągały, to spółka powinna powstać na przełomie grudnia i stycznia. Potem powołany ma zostać niepubliczny zakład opieki zdrowotnej. Powiatowi samorządowcy twierdzą, że zanim dojdzie do wiążących zmian, samorząd przekaże projekt uchwały przekształceniowej do konsultacji społecznych. Potem uchwałę przegłosują radni powiatowi. Już przed rokiem chciano lecznicę sprzedać. Wówczas w jej obronie stanęli m.in. pracownicy oraz parlamentarzyści.