00521 010760 20674415 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788324025534 Data wydania:\n'Jakub Tyszkiewicz nie chciał tam jechać. Nadkomisarz wolałby spędzić wolny czas z ukochaną żoną, ale dał się namówić na imprezę na Kasprowym Wierchu. Kiedy wściekłe porywy wiatru odetną szczyt od reszty świata, miejsce zabawy zamienia się w pułapkę. Ktoś atakuje Tosię, jedną z imprezowiczek. W budynku wysiada prąd, a w stronę Kasprowego zmierza ciskany wichrem wagonik kolejki linowej. Kto jest na tyle zdeterminowany, aby podjąć się samobójczej podróży kolejką? Kto pośród uczestników przyjęcia odpowiada za tajemnicze ataki? Jak uciec z pułapki bez wyjścia? '\nwswiecieslow.blogspot.com W świecie słów - horror, kryminał, thriller: Wiatr, Marcin Ciszewski\nWCZORAJ Po południu Cóż można powiedzieć, gdy życie właśnie się kończy? Protestować, błagać o litość, złorzeczyć Panu Bogu, obiecywać powrót ze ścieżki grzechu na jasną, słoneczną drogę cnoty? Możliwe. Jednak leżącemu na łóżku mężczyźnie nie przychodzi do głowy żadna myśl, która miałaby głębsze znaczenie, inny sens niż po prostu wyrażenie strachu czy protestu. Ma czterdzieści pięć lat i żegna się ze światem. Na czole czuje chłodny wylot rury tłumika, widzi majaczące w półmroku bezosobowe, czarne oczy napastnika. Domyśla się, po co tamten przyszedł. W gruncie rzeczy spodziewał się go. Wręcz dłużyło mu się oczekiwanie. Jasne – mógł dalej uciekać. Jednak jest na tyle doświadczony, by wiedzieć, że jego tropem poszłaby sfora psów o morderczych instynktach i absolutnym, czułym jak najczulszy detektor węchu. Nie miał już szans. A więc tak wygląda śmierć: ma zmęczoną twarz, nieruchome spojrzenie i rysy jak wykute ze stali. Jest ubrana w ciemnoszary płaszcz, pokryty drobnymi płatkami śniegu, które jeszcze nie zdążyły się roztopić od panującego w pokoju ciepła. Tak właśnie wygląda koniec złudzeń. – Musisz być cicho – mówi napastnik. – I robić dokładnie to, co powiem. Zrozumiałeś? Mężczyzna kiwa głową. – Dobrze. Uciekłeś. Schowałeś się. Odnaleźliśmy cię. Gdzie to masz? Milczenie. Napastnik wzdycha. Ileż razy był w takiej sytuacji? Nawet nie pamięta. A koniec i tak zawsze jest taki sam. Tym razem chciałby mieć już wszystko za sobą. – Musisz mi powiedzieć. Im szybciej, tym lepiej. – Lepiej od razu strzel. Zabójca patrzy nieruchomym wzrokiem. Protest go nie dziwi. Takie akty desperackiej odwagi również się zdarzają, a jakże. Amatorzy bardzo często mają problemy z właściwą oceną sytuacji. – Nie. Po prostu mi powiedz. Leżący na łóżku mruga oczami. Nagle paraliżujący strach nieco odpuszcza. Na twarzy pojawia się złość. I upór. W niedalekiej przeszłości wiele osiągnął, bardzo wiele. I buntuje się przeciw próbom odebrania mu dzieła, które niemal wszyscy uznaliby za sukces życia. On sam uznaje je za sukces życia bez żadnych wątpliwości. – Przez cztery lata pracowałem po dwanaście godzin na dobę – mówi. – Bez wolnych sobót, często też w niedziele. Parę razy chciano odebrać mi projekt. Przez większość czasu nikt nie wierzył, że mi się uda… Nikt, rozumiesz? Nawet moja żona… – Wiem. Zostawiła cię. – Nawet ona… – Jesteś samotny. A ja przyszedłem, by ci pomóc. Traktuj mnie jako jedyną realną szansę, jaką masz na widoku. Mężczyzna uśmiecha się samymi kącikami ust, choć czuje na języku smak piołunu. – Oczywiście. Wierzę ci na słowo. Zabójca waha się przez chwilę. A potem cofa broń. Czarny kształt niknie pod płaszczem. – Szukałem cię, bo uciekłeś. Złamałeś umowę. Mężczyzna wzrusza ramionami. Zniknięcie pistoletu nie poprawia mu nastroju. Okrąg zostawiony przez tłumik nadal mrozi mu czoło. – Nie zawierałem żadnej umowy. – Wszyscy uważają, że to zrobiłeś. A mnie się wydaje, że dotrzymywanie zobowiązań to jeden z fundamentów codziennego życia. – Owszem. Ale są również zasady wyższego rzędu. Jak poczucie powinności, na przykład. – Poczucie powinności? – Mężczyzna nie dałby głowy, ale wydaje mu się, że napastnik uśmiecha się ironicznie. Choć może to figle panującego w pokoju półmroku. – Cenna rzecz, ale bardzo niepraktyczna. Moim zdaniem najczęściej przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu. – Nie będę o tym dyskutował. Na pewno nie z tobą. – Może powinieneś. Może jestem jedyną osobą, z którą mógłbyś podyskutować o zasadach. Mężczyzna zamyka oczy. Czuje się znużony. Zbyt długo już walczy. I zbyt wielką ponosi klęskę. – Czego chcesz? – szepcze. Zabójca cofa się o krok. Po uśmiechu nie został nawet ślad. Jest poważny. Niemal uroczysty. – Zagrać o całą pulę. Z twoją pomocą. Albo bez niej.\nDZIŚ Przed południem Poczuł, że jest szaleńczo głodny, ma zgoła wilczy apetyt i musi go zaspokoić teraz, natychmiast! Może to zasługa ostrego zakopiańskiego powietrza, a może po prostu nastrój chwili. Jakub nie zastanawiał się nad tym; wiedziony pragnieniem sięgnął do suwaka polarowej bluzy i gwałtownie zaczął go rozpinać. Był w połowie drogi do celu, kiedy żona odsunęła się. Jej oczy lśniły, a na ustach błąkał się zagadkowy uśmieszek. – Kochany, jest czas siewu i czas zbiorów. Zasiałeś. Poczekaj, aż wzejdzie – powiedziała lekko schrypniętym altem. – Wszystko, co miało wzejść, już wzeszło – jęknął Tyszkiewicz. Zrobił krok do przodu. Ona zrobiła krok w tył. Jakub zatrzymał się. Znał Helenę na tyle dobrze, by wiedzieć, że na razie niczego więcej nie uzyska. Dotarło to do niego chwilę wcześniej; miłość jego życia oddała co prawda pocałunek, ale nie odłożyła trzymanego w lewej dłoni szkicownika. Wysoka, smukła, czarnowłosa. Choć ubrana tylko w ciemnoszary dres, wyglądała oszałamiająco. Pięknie oprawione niemal czarne oczy nie wymagały podkreślania makijażem. Helena poza srebrnym, odziedziczonym po babce pierścionkiem nie nosiła żadnej biżuterii. „Złoto przynosi pecha”, mawiała. „Niejedno imperium przez nie upadło”. Jakub, od kilku lat szczęśliwy mąż jednej z najbardziej znanych, a na pewno najbardziej utalentowanych (Jakub na swój prywatny użytek odrzucał określenie „jedna z”. Po prostu: najbardziej utalentowana) malarek w kraju, oczywiście znał przyczynę jej chwilowej oziębłości. Helena tworzyła. Znajdowała się w stanie, który w przypływach dobrego humoru nazywała fazą wstępną. Jakub znał reguły: artystka nad najlepszymi dziełami pracowała w samotności, starannie redukując czynniki, które mogłyby ją rozpraszać. Helena była malarką, której nazwisko odbijało się głośnym echem wśród koneserów malarstwa na całym świecie. Jej obrazy osiągały zawrotne ceny, wiele prestiżowych zachodnich galerii poczytywało sobie za zaszczyt, gdy mogły wystawić dzieła Heleny Berezowiec. Miała niezwykły dar mistrzowskiego operowania barwą, światłem i perspektywą. Malująca w lekko odrealnionym, jakby sennym stylu, z biegiem lat dorobiła się rzeczy najbardziej pożądanej przez każdego twórcę na świecie: wyraźnego, odrębnego, oryginalnego charakteru pisma. Teraz z uwagą przypatrywała się widniejącemu za oknem Giewontowi. Przez grubą zasłonę mgły i chmur na sekundę przebiło się słabe, anemiczne słońce, jego promienie akurat padły na północną ścianę góry; masywny, ośnieżony, dwugarbny szczyt z charakterystycznym stalowym krzyżem ekscytował spokojnym, niemal złowieszczym majestatem. Znany każdemu Polakowi widok Giewontu został powielony w milionach mniej lub bardziej kiczowatych landszaftów, pocztówek i fotografii tworzących całą gamę pamiątek z pobytu w stolicy polskich Tatr. Na ogół skłania ludzi do zadumy, podziwu, chęci wiernego odtworzenia monumentalnego widoku, albo chociaż oddania nastroju chwili. Widząc górę, malują górę. Albo słońce za górą. Na Helenę podziałał zupełnie inaczej. Gdy Jakub zajrzał do szkicownika, ujrzał drzewo. Całkowicie realistycznie narysowane, z dobrze widoczną fakturą kory pokrywającej gruby pień, szerokie w barach, niemal przysadziste. Od normalnego drzewa różniło się jednak tym, że z gałęzi zamiast liści wyrastały ludzkie dłonie. Z długich, najprawdopodobniej damskich palców kapała na ziemię krew, błyszcząca ostrą czerwienią w świetle padających z prawej strony promieni słonecznych. Światło było dokładnie takie jak za oknem. Reszta różniła się jak noc od dnia. Drzewo z krwawiącymi dłońmi jako metafora Giewontu. Ciekawe. – Ciekawe – mruknął. – Prawda? – Helena przypatrywała się górze. Różnobarwne kredki wykonywały na papierze szybkie, niemal niezauważalne ruchy. Dłoni przybywało. Krwi także. Jakub po raz kolejny złapał się na tym, że sztuka jego żony fascynuje go w równym stopniu, co przeraża. Nie rozumiał jej, to z pewnością, ale przy tym bał się. Nie metafor, ukrytych znaczeń, przesłania: na te zaszyte głęboko sensy reagował z wrażliwością głuchoniemego zaprowadzonego do filharmonii. Bał się nastroju. Obrazy malowane przez Helenę dotykały takich zakamarków duszy, o których Tyszkiewicz nie chciałby niczego wiedzieć. Pokazywały, do czego naprawdę byłby zdolny, gdyby okoliczności zmusiły go do zrzucenia garnituru uszytego przez wychowanie, normy cywilizacyjne i prawo. I przecież nie tylko on; autorka tych wizji również oddawała w jakiś sposób to, co siedziało w jej własnej podświadomości. Kim tak naprawdę jest człowiek, który wydobywa na świat takie rzeczy? Z drugiej strony: co on tu w ogóle robił? Jakim cudem wszechstronnie utalentowana artystka, wolny duch o niekiełznanej osobowości, zapierającej dech urodzie i ponadprzeciętnej inteligencji związała się z facetem, który owszem, może ma kilka zalet, potrafi być miły, a nawet dowcipny, ale w gruncie rzeczy jest człowiekiem prostym, powierzchownie wykształconym i z trudem reagującym na sprawy ducha? Prawdziwa zagadka. Jakub próbował kilkakrotnie sprowokować rozmowę na ten temat, Helena niezmiennie obracała każdą taką próbę w żart. Nie uzyskał niczego, choć nie ustawał w wysiłkach. Kochał ją jak nikogo na świecie, a ona była tego w pełni świadoma. Sprawiała wrażenie osoby usatysfakcjonowanej. To na razie musiało wystarczyć. Jakub obserwował szkic z rosnącą fascynacją. Helena zdawała się go nie dostrzegać. Najpewniej nie pamiętała już o pocałunku. Skupiona, intensywnie przypatrywała się kamiennemu kolosowi. – Wyjdę – powiedział, choć nade wszystko chciał zostać. – Wrócę za godzinę. Lub dwie. I wtedy zbiorę plon, choćbyś miała mnie zastrzelić. Helena kiwnęła z roztargnieniem głową. – Wtedy zbierzesz – mruknęła. – I to nie ja będę z czegokolwiek strzelała. Jakub cofnął się, założył kurtkę i wyszedł z pokoju, starając się jak najciszej zamknąć drzwi za sobą.\nDZIŚ Po południu Presja czasu nieubłaganie wzrastała. Gospodarz gabinetu miał najwyżej kilka minut, by podjąć decyzję. Najgorszą z możliwych. – Zrekapitulujmy – powiedział. – Oczywiście. Nasz człowiek nie zameldował o wykonaniu zadania. Nie stawił się w punkcie alarmowym. Pozostałe kontakty pozostały nieaktywne. Komórki milczą. Zniknął. Zniknął także Bagiński, jego cel. – Miał zniknąć – zripostował gospodarz. Taki był powód gry: wynajdywanie słabych punktów rozumowania. Nim rozpoczną polowanie, muszą się upewnić, że postępują właściwie. – Niezupełnie. Miał zginąć w wypadku. A tymczasem nie ma ciała ani dowodu, że cel nie żyje. – Nie ma również dowodu, że pozostaje przy życiu. – Zgadza się. – Co dały poszukiwania naszego człowieka? – Nic. Rozpłynął się w powietrzu. – Dalej. Czy coś znaleziono w laboratorium? – Pewne jest, że brakuje jednego z kluczowych elementów dokumentacji Pegaza, zarówno oryginału, jak i kopii. Również prototyp jest niekompletny. Bagiński wymontował z niego moduł zasilania, co powoduje, że wartość projektu spadła właściwie do zera. Trwają przesłuchania personelu, choć musimy robić to bardzo dyskretnie i wprowadzać tych ludzi w błąd co do powodu przesłuchań. – Co mówi procedura? – Nie przewidywała innego miejsca składowania dokumentacji niż laboratorium. – Komputer? – Dyski zostały profesjonalnie sformatowane. – Dane ze sformatowanego dysku można odzyskać. – Prace trwają. Na pewno nie skończą się wcześniej niż za tydzień. Dla naszych celów o tydzień za późno. – Nie mamy żadnego śladu? – Informator z konkurencji twierdzi, że nasz człowiek zgłosił się do nich i zaproponował spotkanie w Zakopanem. Chce przekazać informacje i dowody. – Dlaczego tam? – Bagiński przebywał w Zakopanem, to wiemy na pewno. Nasz człowiek tam właśnie go znalazł. I zniknęli obaj. – Poszukiwania Bagińskiego? – Trwają. Uruchomiliśmy wszystkie dostępne źródła informacji. Nadal nie mamy pewności, czy on żyje. Ale zakładamy, że tak. – Wspomniałeś, że nasz człowiek ma przekazać dowody. Dowody na co? – Tego informator nie określił. Przyjmujemy najgorszy wariant. – Że przekaże dokumentację Pegaza i moduł? – I być może wskaże adres, gdzie ukrył Bagińskiego. – A zatem nasz człowiek jest zdrajcą. Te słowa w końcu padły. Musiały paść. Gospodarz gabinetu, niemłody, posiwiały mężczyzna nadal stał twarzą do okna. Rok kończył się zimnym, pochmurnym dniem. Wspierany przez solidny mróz wiatr miótł wzdłuż ulicy zlodowaciałe drobinki śniegu, niemal do zera redukując aktywność przechodniów i znacznie ograniczając ruch samochodowy. O słońcu nikt nie słyszał od dwóch tygodni. Pogoda zniechęcała do życia nawet najbardziej zatwardziałych optymistów. Gospodarz nie dostrzegał widoku za oknem, choć ten doskonale współgrał z jego nastrojem. Przed oczyma przemykał mu ciąg wydarzeń, który doprowadził do punktu, w którym się właśnie znalazł. Zastanawiał się, kolejny już raz, w którym miejscu popełnił błąd. Może nie popełnił żadnego. Odwrócił się wolno. Jego zastępca był młody, a jego twarz wyrażała niezdecydowanie. W odróżnieniu od niego gospodarz doskonale zdawał sobie sprawę, że niezdecydowanie to ostatnie, na co w tej chwili można sobie pozwolić. Zdrada jest zdradą i niczego nie zmieni używanie semantycznych sztuczek. – O odbiorcach udało się dowiedzieć czegoś więcej? – Nic ponad to, co już pan wie. – Nadal nie mamy na nich chwytu? – Nie w przypadku tej komórki. Są bardzo hermetyczni. Przykro mi. Nasz informator stoi za nisko w hierarchii. – Próba blokady od góry? – Analizowałem ten wariant. Ryzyko porażki jest niemal stuprocentowe. Mimo wszystko uważam, że najprościej będzie odnaleźć naszego człowieka przed spotkaniem i uniemożliwić mu przekazanie dowodów. – Jest jeszcze Bagiński. – Oczywiście. Bagińskiego musimy odnaleźć również. O ile żyje. W głosie zastępcy nie było przekonania. Brał ten wariant pod uwagę, choć osobiście uważał go za mało prawdopodobny. Gospodarz odwrotnie. Uważał go za dobrze pasujący do faktów. Chwila wypełnionej namysłem ciszy. Cieniutkie brzęczenie szyby pod naporem wiatru. Daleki stukot obcasów na korytarzu. Gospodarz westchnął. – Kiedy nastąpi spotkanie? – Tego akurat informator zdołał się dowiedzieć. Jutro o dziewiątej. – Idealna pora. Współpracownik uśmiechnął się. Rzeczywiście idealna. W noworoczny poranek można się doskonale ukryć przed niepożądanymi spojrzeniami. Ale po chwili uśmiech przygasł, zanim nawet napotkał pełne dezaprobaty spojrzenie przełożonego. Zbyt wiele było do stracenia. – Miejsce nadal nieznane? Zakopane to dość duże miasto. – Grupa poszukiwawcza działa od wczoraj. Uruchomiła swoje kontakty. Szukamy bardziej konkretnej lokalizacji. Gospodarz gabinetu zamyślił się. Nie miał żadnego problemu ze zmierzeniem się z konsekwencjami decyzji, która musiała zostać podjęta. Nie czuł żalu ani wyrzutów sumienia. Tkwił na swoim stanowisku tyle lat, przeprowadził tyle operacji, zapobiegł tylu kryzysom… Jednak tym razem problemem były skutki. Jeżeli zostanie popełniony choć minimalny błąd, jeżeli zawiedzie wsparcie lub rozpoznanie, jeżeli owszem, zasadniczą część operacji uda się wykonać zgodnie z planem, ale obiekt przedsięweźmie ponadstandardowe środki zaradcze albo zabezpieczenia… Obiekt… Cóż za pieprzone określenie. Przez wiele lat zdecydowanie najlepszy pracownik gospodarza. Mający na swoim koncie sukcesy, o których inni mogliby tylko śnić. Potrafiący dotrzeć do ludzi, którzy zdawali się nietykalni. Umiejący starannie zamaskować cel operacji oraz swoje działania, do tego stopnia, że zainteresowane służby bezpieczeństwa szukały, o ile w ogóle, w zupełnie innych miejscach, niż powinny. Dwanaście wspólnych lat. Niemal przyjaźń. I poczucie sensu podejmowanych działań. – Zespół poszukiwawczy jest? – zapytał gospodarz. Zmiana tonu była tak wyraźna, że podwładny aż drgnął. – Czeka. Tak jak pan kazał. – Poproś. Zastępca szybkim krokiem podszedł do drzwi, uchylił je i skinął głową. Drzwi bezszelestnie otworzyły się na całą szerokość i gęsiego weszło do pokoju sześciu mężczyzn. O żadnym z nich na pierwszy rzut oka nie dało się powiedzieć niczego konkretnego. Wszyscy charakteryzowali się całkowitym brakiem cech charakterystycznych. Przeciętny wzrost, wygląd, wyraz twarzy, ubranie, chód, gestykulacja: gdyby wypuścić tych ludzi na ruchliwą ulicę, staliby się całkowicie niewidoczni. To, między innymi, świadczyło o ich kwalifikacjach. Ich umiejętności były bardzo różnorodne: o niektórych z nich nawet gospodarz gabinetu miał jedynie mgliste pojęcie. Goście bez słowa zajęli miejsca przy niskim stoliku. Zastępca, nawet nie patrząc na szefa, usiadł u szczytu i przysunął do siebie otwartego laptopa. Bez słowa dwukrotnie kliknął myszką. Wiszący na jednej ze ścian ekran rozbłysnął. Ukazała się na nim fotografia człowieka, który był równie nijaki na twarzy jak przybyła przed chwilą grupa. Mógł mieć zarówno trzydzieści pięć, jak i pięćdziesiąt lat. Głęboko osadzone oczy beznamiętnie patrzyły wprost w obiektyw. Jedynie wąskie, zaciśnięte usta świadczyły o silnej woli i zdecydowaniu. – Otrzymałeś podstawowe informacje? Mężczyzna, do którego zwrócił się gospodarz, skinął głową. Używał pseudonimu Szary. Był dowódcą grupy. Sam wybrał i wyszkolił jej członków. Ponosił za nich pełną odpowiedzialność. Mógł na nich polegać. – To wasz cel. Szary nie wykonał najmniejszego gestu czy grymasu, ale gospodarz wiedział, że wypowiedziane przed chwilą trzy zdania zrobiły na nim kolosalne wrażenie. W każdej zakonspirowanej organizacji, najczęściej poruszającej się poza granicami prawa, największe niebezpieczeństwo stanowi nielojalność jej członków. Reguły są jasne i powszechnie akceptowane: zdrada jest niedopuszczalna, karana błyskawicznie i bezwzględnie. Jednak wszyscy, o czym nikt głośno nie mówi, modlą się codziennie, by nie nastąpiło to w ich organizacji, pionie, sekcji; przynajmniej nie wtedy, gdy mają dyżur. Lub w czasie prowadzonej przez nich operacji. Niemniej takie rzeczy się zdarzają. – Wyjedziecie natychmiast. Na lotnisku czeka śmigłowiec. W Zakopanem spotkacie się z grupą wsparcia. Jej dowódca uruchomił wszystkie dostępne kontakty. Możliwe, że do waszego przybycia będzie miał informację o prawdopodobnym miejscu pobytu obiektu. – Możliwe? Prawdopodobnym? – zapytał Szary cichym, całkowicie bezbarwnym głosem. Idealnie pasującym do sylwetki. Nie do zapamiętania. Jego właściciel był arcymistrzem nijakości. – Przepraszam za tak nieprecyzyjne określenie. Komunikaty o swoich aktualnych planach i miejscach pobytu cel ogłasza z irytującym opóźnieniem. – Gospodarz spotkania i szef wszystkich zgromadzonych w pokoju osób uśmiechnął się samymi ustami, podczas gdy jego oczy pozostały niepokojąco zimne. – To ja przepraszam. – Grupa wsparcia zrobi wszystko, żeby wam pomóc. Być może jej szefowi uda się dotrzeć do ludzi, wśród których ostatnio cel się obracał. Bardzo prawdopodobne, że będziecie wiedzieli, gdzie spędzi dzisiejszy wieczór. – Zapewne nigdzie na widoku – ponownie zabrał głos Szary. – Nie będzie chciał ryzykować. Gospodarz westchnął. – Namierzycie go i zlikwidujecie. Macie czas do jutra do dziewiątej. Szary spojrzał na ekran; nie po to, by utrwalić sobie twarz mężczyzny, którego miał ścigać. Znał nie tylko twarz, ale i człowieka. Wiedział o nim wszystko. Teraz jednak chciał po prostu mieć chwilę na zastanowienie, by precyzyjnie wyrazić uporczywie krążącą po głowie myśl. Przeniósł wzrok na gospodarza gabinetu. – Nie można wykluczyć, że będą świadkowie. Gospodarz skinął głową. – Nawet więcej – powiedział. – Obiekt jest uzbrojony. Świadkowie łatwo mogą się przekształcić w zakładników. – Co wtedy? Znali kaliber sprawy. Odpowiedź mogła być tylko jedna. Mimo to chcieli ją usłyszeć. Głos gospodarza brzmiał cicho, co w żaden sposób nie odbierało mu stanowczości. I jakby pewnego rodzaju smutku. – Obiekt to dobrze wyszkolony i bardzo utalentowany zabójca. Siedzi w branży dwanaście lat. Jest bezwzględny i zdeterminowany. Dlatego macie zielone światło dla wszelkich działań. Są tylko dwa warunki: mają być skuteczne i dyskretne. Stuprocentowo skuteczne i stuprocentowo dyskretne. To tyle. Wszyscy wstali. – Szary, zostań, proszę – powiedział gospodarz gabinetu. Obaj czekali w milczeniu, aż za członkami grupy poszukiwawczej zamkną się drzwi. – Przyjmujemy, że obiekt albo już zdobył, albo w ciągu najbliższych godzin zdobędzie dokumentację Pegaza. Macie ją odzyskać, a obiekt zlikwidować. Ale jest coś więcej. – Szef omiótł wzrokiem pokój, jakby chcąc się upewnić, że nikt prócz Szarego nie usłyszy tego, co ma do powiedzenia. – Pegaz nie jest celem samym w sobie. To klucz do globalnej operacji o długofalowych, strategicznych skutkach. Być może nadejdą momenty, że tobie czy twoim ludziom będzie wydawało się inaczej. Pamiętaj: cel jest znacznie ważniejszy niż Pegaz jako taki, życie Bagińskiego, obiektu, twoje, twoich ludzi czy nawet moje. Jasne? – Tak jest. – Rozumiesz zadanie? – Pegaz musi zostać ponownie skompletowany. – Bez względu na wszystko. Spotkanie zakończyło się dokładnie trzydzieści sekund później. * * * Zakopane stanowiło dla Jakuba Tyszkiewicza niemal drugi dom: spędził tu więcej czasu, niż zdołałby spamiętać. Jako nastolatek był zawodnikiem Warszawskiego Klubu Narciarskiego. Zdarzały się lata, gdy spędzał pod Giewontem większą część sezonu. Znał na pamięć wszystkie okoliczne stoki, każdy zakręt, fałdę terenową, niemal każdy kamień. Będąc dzieckiem, zakochał się w Tatrach i ta miłość pozostała mu do dziś. Gdy poznał Helenę, szybko okazało się, że podziela ona jego górskie fascynacje. Odtąd jeździli razem. Zawsze było na swój sposób wyjątkowo, ale Jakub nie pamiętał tak silnych doznań jak dziś: każdą swą cząstką czuł, smakował, chłonął. Jej skóra pachniała miłością, mięśnie prężyły się pod skórą, a smukłe, długonogie ciało wyzwalało w nim pokłady energii i namiętności, o jakie by siebie nigdy nie podejrzewał. Stracił poczucie czasu. Nie widział, czy za oknem zdążył zapaść zmrok, czy w pokoju pali się światło; najprawdopodobniej miałby nawet trudności z odpowiedzią na pytanie, jaka jest obecnie pora roku. Gdy mniej więcej wrócił do świadomości, najpierw zarejestrował cichutki chichocik Heleny. Potem fakt, że niemal całkowicie przykryła się kołdrą. Dopiero po chwili usłyszał, powtórne zapewne, pukanie. – Tak? – Jakub nie zdołał pozbyć się chrypy. Może nawet nie próbował; zapewne zresztą nie było to możliwe w tak krótkim czasie. W drzwiach stanął facet, który, by zmieścić się we framudze, musiał się schylić. Bary wypełniały ją na całą szerokość. Miał ostro ciosaną, osmaganą wiatrem twarz, na którą starał się przywołać wyraz życzliwej troski. Mógłby bez żadnej charakteryzacji grać najbardziej krwiożerczych antagonistów w amerykańskich wysokobudżetowych thrillerach. – Matko Bosko, Kubuś, za pół godziny odjezdzomy, a tobie ino figle w głowie? Tubalny głos jak ulał pasował do sylwetki i wyglądu właściciela. Stanisław Krzeptowski miał wszelkie warunki po temu, by prowadzić konferansjerkę plenerowego koncertu rockowego bez uciekania się do pomocy sprzętu nagłaśniającego. Helena zachichotała ponownie, nieco głośniej i bardziej nerwowo, po czym podciągnęła kołdrę jeszcze wyżej, pozostawiając na zewnątrz tylko oczy i kawałek czoła. Wylewające się spod kołdry kruczoczarne włosy ostro kontrastowały z bielą pościeli. – Stasiu, dałbyś nam jeszcze kwadrans? – zapytał Jakub. Chrypa zmniejszyła się nieco. – Kubuś, przed piyńci godzinami dołek wom trzi godziny. Cepry sakramenckie, ino byście se w pościeli legali i figlowali. Musyme iś zaroz. Sylwestra przefiglujecie. Jakub przeciągnął się. Nie miał ochoty nigdzie się ruszać. Swoją drogą to zabawne – od ślubu z Heleną minęły cztery lata, a nadal miał ochotę na takie numery. Nawet coraz większą, szczerze mówiąc. – Piętnaście minut. – Ale nie więcej. Bo pojadą bez nas. Jakub machnął ręką. Tak właśnie sądził: najlepiej byłoby, gdyby pojechali bez nich. Z drugiej strony – przecież właśnie po to dali się namówić na wypad w rodzinne strony Krzeptowskiego, by spędzić sylwestra po bożemu – na tańcach i zabawie do bladego świtu. Krzeptowski trzykrotnie rozcapierzył dłoń, wyraźnie pokazując pięć palców, puścił oko do przypatrującej mu się Heleny i wyszedł. Helena energicznie wyskoczyła spod kołdry i pomaszerowała do łazienki. Tyszkiewicz zagapił się: nim zdołał skoncentrować wzrok na najbardziej interesujących z jego punktu widzenia fragmentach jej figury, fragmenty owe (wraz z resztą ciała) szybko zniknęły za drzwiami. Po chwili dobiegł go szum prysznica. Jakub westchnął. Ciało bolało go w najbardziej przyjemny sposób – choć na kondycję, wytrzymałość i siłę nie narzekał, wyraźnie czuł każdy mięsień i ścięgno: godziny niemal nieprzerwanych ćwiczeń gimnastycznych zostawiły odczuwalny, słodki ślad. Chciał, by ów ślad nigdy nie zniknął. Wstał niespiesznie i zaczął się ubierać. Na imprezie miał obowiązywać strój casual. Całkiem słusznie – wieczorowe suknie i garnitury w okolicznościach, w jakich miał odbyć się sylwestrowy bal, wyglądałyby idiotycznie. A więc: t-shirt, miękki wełniany pulower, sportowa marynarka, bawełniane spodnie. Tylko ciężkie górskie buty były odstępstwem od reszty stroju – Jakub doszedł do wniosku, że później zmieni je na bardziej stosowne. Podniósł poduszkę i w zamyśleniu spojrzał na pistolet. Służbowy glock odbijał się matową czernią od bieli prześcieradła. Jakub wzruszył ramionami i włożył kaburę, broń oraz trzy zapasowe magazynki do torby z narciarskim ekwipunkiem. Jeszcze w Warszawie powziął szczere postanowienie, że podczas kilku dni urlopu zapomni o pracy; owszem, w dalszym ciągu jest gliniarzem Wydziału Terroru Kryminalnego i Zabójstw Komendy Stołecznej, ale ani broń, ani odznaka nie będą mu do niczego potrzebne. Dziś w nocy zabawa do upadłego, a przez kilka następnych dni jazda na nartach: oto właściwy plan na najbliższą przyszłość. Szum prysznica ucichł. Helena weszła do pokoju w czarnej koronkowej bieliźnie, którą niedawno dostała od Jakuba w prezencie urodzinowym. Uśmiechnęła się lekko, widząc spojrzenie męża, pokręciła nieznacznie głową, po czym zaczęła się ubierać. * * * Podkomisarz Antoni Smotrycz znajdował się w stanie, który można określić jako proporcjonalnie dobraną mieszankę oszołomienia przechodzącego w euforię z obawą przeradzającą się w napady niekontrolowanego, dzikiego strachu. Dwudniowy urlop zarezerwował kilka tygodni temu, ale, znając realia instytucji, w której zarabiał na życie, do ostatniej chwili drżał, czy się uda. Ku jego niekłamanej uldze tym razem obyło się bez niespodzianek i awaryjnych sytuacji, które mogą zniweczyć najbardziej nawet wyrafinowane plany spędzenia prywatnego czasu. Tego Dnia wstał rano, przed ósmą, co, zważywszy na jego przyzwyczajenia i wolny dzień, było zgoła nietypowe. Na wylegiwanie się do południa nie miał jednak zwyczajnie czasu. Nie w Tym Dniu. Kiedy po długotrwałym oblężeniu Hania zdecydowała się przyjąć jego zaproszenie, po całkowicie zrozumiałym napadzie triumfalnego upojenia błyskawicznie zrozumiał, że osiągnął tylko częściowy sukces: konieczny, ale z punktu widzenia Celu będący zaledwie fundamentem ostatecznego triumfu. Podkomisarz, z charakterystyczną dla ścisłych umysłów drobiazgowością, przystąpił więc do opracowania szczegółowego planu ataku. Po pierwsze: gruntowne sprzątanie przyszłego pola – oby – bitewnej chwały. Po kilku popołudniach spędzonych ze szczotką w ręku osiągnął efekt więcej niż zadowalający: skromna kawalerka lśniła czystością i wydzielała dyskretny zapach wanilii, dobywający się z aromaterapeutycznego kominka. Po drugie: menu. Tu było gorzej. Smotrycz zaliczał się do ludzi, którzy, poza jednym wyjątkiem, potrafią przypalić nawet wodę na herbatę. Co więcej, rzecz wymagała starannego planowania jadłospisu, by już na początku kolacji nie okazało się, że z wielkim nakładem trudu przyrządzone potrawy nie leżą w guście gościa. W tej kwestii przydało się analityczne i wywiadowcze doświadczenie podkomisarza. Zasięgnął języka w środowisku znajomych, a także przyjaciół Hani i po kilku dniach dyskretnego zbierania informacji okazało się, czego Hania nie znosi, a co wprawia ją w dobry nastrój. Miał szczęście: uwielbiała akurat jedyną potrawę, której umiejętność przyrządzania wyniósł z domu rodzinnego, i to naprawdę na wysokim poziomie: kaczkę z jabłkami. Nikt nie umiał wytłumaczyć, a najmniej sam zainteresowany, dlaczego potrafił przygotować i upiec to danie, a nie potrafił niczego innego; było jednak bezspornym faktem, że wszelkie próby przyrządzania potraw niebędących kaczką kończyły się mniejszymi czy większymi katastrofami; a z faktami, jak wiadomo, ciężko przecież dyskutować. Zatem kaczka miała stanowić podstawę: w sylwestrowy poranek po mieszkaniu rozchodził się smakowity aromat pieczonego drobiu. Jednak już przy punkcie drugim Smotrycz poniósł całkowitą porażkę: bezowy blat, baza dla deseru, okazał się mieć konsystencję gumy do żucia. Ta pozycja menu musiała zostać zrealizowana za pomocą tak zwanych zasobów zewnętrznych, bowiem w żaden sposób nie kwalifikowała się do spełnienia roli taranu burzącego ostatnie bastiony obrony Hani przed wielką Sylwestrową Nagrodą, do której Smotrycz spodziewał się dotrzeć nie później niż po noworocznym toaście. Tak miała wyglądać ostatnia prosta: szampan, bezy z truskawkami i bitą śmietaną, a potem Grande Finale. Po trzecie: napitki. Smotrycz nawet w najbardziej życzliwej interpretacji własnych zainteresowań i umiejętności nie mógłby nazwać się koneserem szlachetnych alkoholi, ale dzięki konferencji odbytej z doświadczonym znajomym, zawodowym importerem win hiszpańskich i włoskich oraz wyasygnowaniu poważnej sumy ponad dwustu złotych stał się właścicielem trzech butelek wytrawnego trunku, który, wedle wszelkich zapewnień fachowca miał gwarantować jakość, smak, nastrój i szybką drogę do upragnionego sukcesu. Po czwarte w końcu: odpowiednia oprawa muzyczna. Smotrycz, samotnik niemal doskonały, nie przykładał specjalnej wagi do jakości domowego sprzętu stereo. Nie był miłośnikiem muzyki, traktował ją raczej jako wypełniacz tła podczas prowadzenia samochodu. Z pomocą przyszedł przypadek. Kolejny znajomy, kolega z ławki szkolnej, audiofil, szczycił się doskonałym sprzętem audio, a także imponującą kolekcją muzyki. Jego sylwestrowe plany zakładały tygodniowy wyjazd na narty w Alpy, więc, nie bez pewnych oporów, zgodził się wypożyczyć sprzęt wraz ze sporą partią płyt zawierających wyłącznie Wprawiacze W Odpowiedni Nastrój. Smotrycz dokonał starannej selekcji repertuaru; jako dobry taktyk miał opracowanych kilka wariantów scenariusza przebiegu tego wieczoru. Ogólnie: starał się przewidzieć wszystko. Być przygotowanym. Unikać niespodzianek. Teraz trzymał słuchawkę w ręku i usiłował być jednocześnie miły i stanowczy. – Tak, mamo. Bardzo ważne. Nie prosiłbym o pomoc… – Zwykle przypominasz sobie o mnie, kiedy czegoś potrzebujesz. Smotrycz westchnął. Na usta cisnęło mu się kilka różnych odpowiedzi, ale wybrał tę, której stosunkowo najmniej chciał udzielić. – Wiem. Przepraszam. Chwila ciszy. Westchnienie. Długie, znaczące, aluzyjne. – Dobrze. Czego chcesz? Nawet nie musiał sięgać do kartki. – Tort bezowy z truskawkami i bitą śmietaną. Nie za duży. Taki na dwie osoby. Ponowne westchnienie. Tym razem nieco krótsze. – Przyjedź o szóstej. – Dziękuję. Odłożył słuchawkę. Rozmowa z mamą zwykle przebiegała według tego samego schematu. Cieszył się, że ma ją za sobą. Krytycznym okiem obejrzał mieszkanie. Kaczka czekała w piekarniku; butelki wina krótkim szeregiem prężyły się na kuchennym blacie. Stół w pokoju przykryty białym obrusem prezentował się okazale. Wysmukłe kieliszki cierpliwie wyczekiwały na start. Gryplan na najbliższy czas: przystawka: sałata z orzechami, gorgonzolą, gruszkami i sosem vinegret (jako że potrawa nie wymagała gotowania, Smotrycz założył, że poradzi sobie z nią sam), wypad do matki po tort, kąpiel, golenie, garderoba. A potem już tylko oczekiwanie. * * * Szef grupy nazywał się Biniewicz, ale wszyscy, poza jego bezpośrednim zwierzchnikiem, znali go pod pseudonimem Szary. Prawdziwego nazwiska nie używał tak dawno, że niemal o nim zapomniał; nawet w kontaktach urzędowych, nader rzadkich, posługiwał się przybranymi tożsamościami. W państwowym systemie ubezpieczeń społecznych nigdy go nie umieszczono, jego prawdziwy numer PESEL dawno wymazano, a Urząd Skarbowy nawet o nim nie słyszał. Przez lata pracy udoskonalił w sobie do perfekcji umiejętność pamiętania, którego ze swoich życiorysów używa tym razem. Dla państwa, którego był obywatelem, formalnie nie istniał. Pięciu jego współpracowników miało identyczny status. Wszyscy byli heteroseksualnymi kawalerami w wieku od dwudziestu siedmiu do trzydziestu pięciu lat, mieszkali w anonimowych, wynajmowanych mieszkaniach w wielkich blokowiskach stolicy. Nie mieli żadnych zobowiązań rodzinnych ani towarzyskich. Niezbyt częste kontakty z kobietami ograniczali do jednorazowych incydentów. Każdy z nich był raportowany Szaremu (bez szczegółów erotycznych, ale z uwzględnieniem dokładnych personaliów kobiety) jeszcze przed faktem. W swoich prawdziwych życiorysach nie posiadali niczego, co mogłoby stanowić przedmiot szantażu czy nacisku. Stanowili swego rodzaju zakon; w ten sposób zresztą o sobie myśleli. Reguły były jasne i żaden z członków zespołu nigdy ich nie kwestionował. Teraz przyszło im się zmierzyć z jednym z najtrudniejszych zadań w obfitującej w ryzykowne akcje i niebezpieczeństwa karierze. Od początku szkolenia wpajano im, że zdrajcy zawsze stanowią największe niebezpieczeństwo. Wpływają na zakłócenie harmonii procedur, równowagi sił, porządku. Muszą być eliminowani bez chwili wahania. Lot śmigłowcem, choć maszyną targały podmuchy porywistego wiatru, przebiegł bez zakłóceń. Większość członków grupy spała. Szary nie mógł sobie na to pozwolić: sen w powietrzu zawsze przypłacał migreną, a ból głowy był ostatnią rzeczą, jakiej teraz chciał. Wiedział, że dziś wieczór (i być może przez część nocy) musi być maksymalnie skoncentrowany. Każdy błąd w ocenie sytuacji lub działaniu mógł być błędem ostatnim. Dlatego z zamkniętymi oczami rozpatrywał liczne warianty rozwoju sytuacji. Danych miał mało. Jednocześnie wiedział, że przeciwnik, choć samotny, jest człowiekiem skrajnie niebezpiecznym. Nie tyle nawet przez swoje wyszkolenie czy doświadczenie: Szary sądził, że jego własne wyszkolenie i doświadczenie nie ustępują poziomem umiejętnościom zdrajcy. Jednak tamten człowiek miał coś, co w branży czyniło go wyjątkowym: zdolność do błyskawicznej oceny położenia i nagłej zmiany planów, improwizacji opartej na genialnej intuicji oraz wyczuciu czasu i przestrzeni. Szary kilka godzin poświęcił na czytanie akt zdrajcy. Wiele przeprowadzonych przez niego akcji właśnie na tym się opierało: nagłe przeszkody występowały niespodziewanie i wszystko wskazywało na to, że zadanie nie zostanie wykonane, a człowiek ten zakończy misję więzieniem lub śmiercią. Jednak wzmiankowana wyżej umiejętność pozwalała mu obrócić przeszkody na swoją korzyść i wykonać zadanie. Co więcej, zdrajca, wbrew utartym procedurom, zwykł działać w pojedynkę. Był wilkiem, który kąsa samotnie. Szefostwo firmy, zważywszy na niekwestionowane sukcesy swego najlepszego wykonawcy, uczyniło wyjątek i zaakceptowało taki sposób działania. Choć wiatr wzmagał się, coraz mocniej szarpiąc maszyną, pilot wylądował gładko. Biały van na krakowskich numerach już czekał. Z kierowcą i jednocześnie szefem czteroosobowej grupy wsparcia Szary pracował kilkakrotnie i zapamiętał go jako człowieka solidnego, dobrze poinformowanego i świetnie zorganizowanego. Cieszył się, że będzie miał go dziś u swego boku. Grupa Szarego – Alfa, Bravo, Charlie, Delta, Foxtrot – zajęła miejsca w samochodzie i van natychmiast ruszył w kierunku centrum miasta. Zakopane przyjęło ich paskudną pogodą, temperatura wynosiła co prawda tylko minus osiem stopni, ale wskutek silnego południowo-zachodniego wiatru panowało przenikliwe zimno. Zamarznięte i poczerniałe hałdy zalegającego na chodnikach śniegu, zaciągnięte chmurami niebo i wiatr powodowały, że miasto, zwykle kolorowe i pełne turystów, wyglądało niemal jak wymarłe: jeśli ktoś nie miał naprawdę ważnego powodu, żeby wyjść, z zupełnie zrozumiałych przyczyn wolał przebywać w domu, szykując się do wieczoru, przez większość ludzi uznawanego za jeden z najważniejszych w roku. Szaremu pogoda nie przeszkadzała, odwrotnie, w zasadzie była sojusznikiem. Przy odrobinie szczęścia mogła, niejako naturalnie, wyeliminować ewentualnych świadków. Wszystko zależało od okoliczności. – Co masz dla mnie? – Jeden z informatorów namierzył obiekt. Mamy adres pensjonatu, w którym przebywał. Nie ma pewności czy tam nocował, na razie nie znamy też jego aktualnego miejsca pobytu. Zakładam, że właściciel pensjonatu będzie wiedział więcej. – Co powiedziałeś informatorowi? – Że prowadzimy śledztwo związane z malwersacjami finansowymi. Szary skrzywił się. Wolał mieć do czynienia z ludźmi, którzy po prostu chcieli zarobić – byli najbardziej przewidywalni i najłatwiej ich było kontrolować. Nie sprawiali kłopotów jak fanatycy czy osoby kierujące się chęcią zemsty, a ich informacje najczęściej posiadały odpowiednią wartość. Żywił jednak nadzieję, że przykrywka w postaci policyjnego śledztwa zadziała równie dobrze jak pieniądze. – Na ile pewne są jego informacje? – zapytał. Kierowca nieznacznie wzruszył ramionami. Miał mało czasu; nie wystarczyło go do zweryfikowania wszystkich danych. Nie lubił tak działać: improwizacja często prowadziła do porażki. Inna sprawa, że w tym wypadku nie miał żadnego wyboru. Rozkaz poszukiwania zdrajcy przyszedł z centrali wczoraj wieczorem. Szef grupy wsparcia uważał za nieliche osiągnięcie fakt, że już dwadzieścia godzin później złapał wielce prawdopodobny trop, prowadzący do poszukiwanego człowieka. Van skręcił w ulicę Piłsudskiego, przejechał jeszcze sto metrów, po czym zatrzymał się przed nowocześnie wyglądającym pensjonatem. Architektura budynku oraz parkujące przed nim samochody wskazywały wyraźnie, że oferowane są tu usługi na najwyższym poziomie oraz w odpowiednich do poziomu cenach. – Zostańcie – rzucił Szary swoim ludziom i wysiadł. Poczekał, aż kierowca opuści samochód. Obaj wolnym krokiem przecięli parking, weszli po kilku schodach wyłożonych granitem i znaleźli się w jasno oświetlonym, ciepłym holu. W głębi królowała wykonana ze szlachetnego drewna recepcyjna lada, nieco bliżej zachęcały do chwili odpoczynku skórzana kanapa i kilka klubowych foteli. W wykończonym stalą i kamieniem kominku płonął ogień. Siedząca za ladą atrakcyjna blondynka spojrzała na nich z profesjonalną uprzejmością. Kierowca przywołał na twarz wyraz dobrotliwej wyrozumiałości. Szary jednak nie zawracał sobie głowy żadnymi przyjacielskimi grymasami: po prostu wyciągnął z kieszeni policyjną legitymację. – Nadkomisarz Bogusz, Centralne Biuro Śledcze. Chcielibyśmy zobaczyć się z właścicielem pensjonatu. Recepcjonistka porzuciła uśmiech na rzecz poważnej, pełnej skupienia miny. – Czy coś się stało? – Jest na miejscu? Rozmowa miała jednostronny charakter. Blondynce nie pozostało nic innego, jak tylko podnieść słuchawkę telefonu. – Policja do pana. Słuchała przez chwilę, po czym słuchawka wylądowała na widełkach. – Właściciel czeka na panów. Po schodach na piętro. Pierwsze drzwi po lewej. Szary nie kłopotał się wyrażaniem podziękowania za tak błyskawiczne załatwienie sprawy. Gestem nakazał szefowi grupy wsparcia pozostanie na dole, szybko pokonał schody, zapukał do wskazanych drzwi i nie czekając na zaproszenie, wszedł do środka. Niewielki pokój urządzono zgodnie z obowiązującym w tym miejscu standardem – kwota wydana na zakup mebli i dywanu z pewnością wystarczyłaby czteroosobowej rodzinie na dostatnie przeżycie roku. Szary znowu machnął legitymacją, a potem wyciągnął z kieszeni zdjęcie. – Szukam tego człowieka – powiedział cicho do siedzącego za biurkiem i przyglądającemu mu się z zainteresowaniem właściciela pensjonatu. * * * Dalszy ciąg dostępny w wersji pełnej.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Wiatr-ebookRO/p040846i040" target="_blank" title="Wiatr [Marcin Ciszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wiatr [Marcin Ciszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


FORUM OBYWATELSKIE - Gmina Osielsko - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nlesz1411 23.09.11, 07:34\nWitam. W dniu wczorajszym z inicjatywy aktywnych społecznie mieszkańców Niemcza zostało powołane Forum Obywatelskie. Ma ono formułę otwartą , ponad wszelkimi podziałami. Jedynym warunkiem przystąpienia jest chęć aktywnego działania na rzecz naszej miejscowości i w szerszym wymiarze na rzecz całej gminy. Impulsem do powstania takiej oddolnej inicjatywy jest brak rzeczywistego wpływu na sprawy związane z naszą miejscowością i całą gminą.\nCelem Forum Obywatelskiego jest zaktywizowanie lokalnej społeczności, monitorowanie spraw bieżących sołectw, opiniowanie, składanie i pilnowanie zadań inwestycyjnych na terenie gminy. Organizowanie dyskusji na tematy dotyczące lokalnej społeczności. Udział w posiedzeniach komisji Rady Gminy i na sesjach Rady Gminy. Udział przedstawicieli forum we wszystkich wydarzeniach na terenie gminy Osielsko, a w szczególności w zebraniach wiejskich, wydarzeniach kulturalnych, targach, zawodach sportowych i innych.\nUstalono cykliczne spotkania Forum na każdy pierwszy czwartek miesiąca na godzinę 19.00 w świetlicy wiejskiej w Niemczu. Pozdrawiam . L.K.\nniemcz44 Re: FORUM OBYWATELSKIE 24.09.11, 00:56\nWspaniała inicjatywa, ciekawe jak ją przyjmą mieszkańcy Niemcza i innych sołectw naszej gminy. Sądząc po braku komentarzy to może być różnie, ale jak mówi przysłowie: "nie od razu Kraków zbudowano". Nieustająca praca, spotkania, protokóły, aktywizacja radnych, sołtysów, kontrola społeczna i wreszcie konkretne efekty działań, to wszystko przed uczestnikami Forum, oby starczyło energii i konsekwencji w działaniu czego serdecznie życzę i oczekuję pozytywnych efektów.\nlutekwiejski Re: FORUM OBYWATELSKIE 24.09.11, 21:15\nczy wśród tych aktywnych społecznie mieszkańców są również nasi ,,aktywni" radni ? Mam na myśli p. Podgórskiego , p. Lachowską i p. Araszkiewicz. Jeżeli są , to nie widzę świetlanej przyszłości dla tego forum\nniemcz44 Re: FORUM OBYWATELSKIE 24.09.11, 23:31\nO ile się orientuję to na pierwszym, założycielskim spotkaniu Forum żadnej z trzech wymienionych osób nie było.\nmagar52 Re: FORUM OBYWATELSKIE 25.09.11, 02:02\nPotwierdzam i zgadzam się z niemcz44-forum założyły inne osoby....\nsx3 Re: FORUM OBYWATELSKIE 25.09.11, 12:45\nBardzo szczytna inicjatywa.Popieram aktywność Pana Kuziaka.Moim zdaniem to prawdziwy społecznik.Niech Pan nie zwraca uwagi na uszczypliwe uwagi i złośliwe żądania stawiane pod Pana adresem. W naszej społeczności jeszcze takiej osoby nie było/to moje zdanie/.Forum to pewnie kolejny pomysł na trampolinę wyborczą do wyborów samorządowych,ale niech tam.Lepiej robić cokolwiek niż psioczyć i obśmiewac każdego kto się odezwie. Uważam,że członkami Forum absolutnie nie mogą być radni, sołtys czy inni którzy biorą kasę za nic nierobienie /nie dotyczy Pana Kuziaka o którym myślę że mógłby kiedyś zastąpić naszego raczej zużytego Pana Wójta/.Kiedy pierwsze spotkanie forum.Proszę nie ukrywać jego inicjatorów.Może wreszcie haos i pyskuwy jakoś zostaną ogarnięte.Szkoda,że Forum nie powstało wcześniej, ale może jego istnienie odczuje się już na zebraniu wiejskim.Może trzeba poinformować o jego istnieniu.Przecież nie wszyscy czytają to forum /tak jak Pani Sołtys, czy Radni/.Można też powiesić jakieś ogłoszenie. Spraw którymi może się zająć Forum jest wiele.POWODZENIA.\nmagar52 Re: FORUM OBYWATELSKIE 25.09.11, 15:02\nForum powstało z inicjatywy kilku mieszkańców,których jedynym celem jest dobro Niemcza,jego rozwój i popieranie oczekiwań mieszkańców,jak również ich aktywizacja dla naszego wspólnego dobra.W tym celu istnieje już nasz e-mail\nforum.niemcz@gmail.com-zachęcamy do zgłaszania pomysłów i wniosków.\nNie zamierzamy się ukrywać i na jutrzejszym spotkaniu przedstawimy nasze postulaty,jak również będziemy zachęcać KAŻDEGO mieszkańca Niemcza,który wyrazi wolę współpracy do przystąpienia do nas.\nPierwsze spotkanie odbyło się w prywatnym domu,kolejne przewidziane na każdy pierwszy czwartek miesiąca będą się odbywały w świetlicy.\nlesz1411 FORUM OBYWATELSKIE- SPOTKANIE 05.10.11, 17:46\nWitam. W czwartek ( 05.09.) o godz. 18:00 w świetlicy wiejskiej w Niemczu odbędzie się spotkanie Forum Obywatelskiego. Serdecznie zapraszamy mieszkańców. Pozdrawiam. L.K\npokazhontaz Re: FORUM OBYWATELSKIE- SPOTKANIE 06.10.11, 07:29\n> Autor: lesz1411 05.10.11, 17:46\n> Witam. W czwartek ( 05.09.) o godz. 18:00\nPisanie w środę, piątego października o spotkaniu, które zaplanowano na piątego września? :)\nlesz1411 Re: FORUM OBYWATELSKIE- SPOTKANIE 06.10.11, 08:01\noczywiście ma Pan rację. Zebranie jest w czwartek (06.09 ) . Czyli dzisiaj. Przepraszam za błąd. pozdrawiam.L.K.\nred.traktor Re: FORUM OBYWATELSKIE- SPOTKANIE 06.10.11, 08:57\n... czyli szóstego października (06.10). Czyli dziś... :-)))\nj742 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.10.11, 10:58\nCzy do Forum mogą przystąpić też mieszkańcy Osielska?\nniemcz44 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.10.11, 13:06\nForum ma formułę otwartą, zresztą o jego kształcie organizacyjnym zamierzamy dzisiaj /06.10.11. świetlica wiejska w Niemczu/ podyskutować.\nlesz1411 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.10.11, 22:34\nWitam. W dniu dzisiejszym odbyło się drugie otwarte spotkanie Forum Obywatelskiego. Było obecnych osiem osób. Formuła Forum pozostaje otwarta , a jego celem nadrzędnym jest zaktywizowanie lokalnej społeczności, monitorowanie spraw bieżących sołectw, opiniowanie, składanie i pilnowanie zadań inwestycyjnych na terenie gminy. Jednak bez aktywnego udziału radnych gminnych oraz sołtysów poszczególnych sołectw nie będzie możliwe realizowanie celów , które sobie wytyczymy. Dlatego będziemy chcieli zaprosić jak najliczniejsze grono naszych samorządowców do udziału w pracach na rzecz całej naszej gminy.\nNa dzisiejszym zebraniu padały propozycje spraw , którymi Forum powinno się zająć. Zdecydowaliśmy rozpocząć działania w kilku sprawach:\n- Chodnik przy ulicy Jeździeckiej – wymusić jego budowę poprzez niekonwencjonalne metody nacisku społecznego np. pikietę w czasie targów Wod-Kan , podkreślając zagrożenie pieszych , a w szczególności osób niewidomych , idących skrajem tej ulicy do ośrodka dydaktycznego\n- Zgłoszenie do Rady Gminy wniosku o szybkie wprowadzenie Samorządowego informatora SMS – jest to system powiadamiania o różnych sprawach dotyczących mieszkańców gminy poprzez komunikaty SMS. Nasi urzędnicy czekają , aż ktoś się sam do nich zgłosi z ofertą (a to może potrwać długie lata) .\n- Nagrywanie i publikowanie posiedzeń poszczególnych komisji oraz sesji Rady Gminy na stronie internetowej UG oraz transmisja sesji Rady Gminy online ( Internet )\n- Zakończenie budowy orlika w Niemczu – czas zakończyć rozpoczętą dwa lata temu inwestycję\n- Uporządkowanie ruchu na skrzyżowaniu ulic : Centralna , Kolonijna , Szosa Gdańska –zadanie dla Starostwa Powiatowego czyli wyraźne wytyczenie pasów ruchu u zbiegu ulic Centralnej i Kolonijnej co skończy z samowolką na tym skrzyżowaniu , której efektem jest duża liczba stłuczek\n- Mieszkańcy Niemcza nadal mają nadzieję na wybudowanie wymarzonej świetlicy- będziemy nieustannie monitować i dążyć do powstania tego obiektu, wg zasady ,,gmina dla obywatela a nie odwrotnie”\n-monitować w UG w sprawie radykalnego poprawienia jakości dostaw energii elektrycznej- UG jako gospodarz naszej gminy powinien wymusić na ENEA właściwą jakość świadczonych usług. Mieszkańcy mają już dość nieustannych awarii i wyłączeń. Mamy XXI wiek , a jakość dostaw prądu z czasów początków elektryfikacji kraju.\nSzanowni Państwo , Forum Obywatelskie powstało z inicjatywy kilku mieszkańców Niemcza , ale nie oznacza to , że będzie zajmowało się tylko problemami dotyczącymi tej miejscowości. Pragniemy , aby objęło zasięgiem całą naszą gminę. W każdym sołectwie są inne problemy , bolączki i plany. Razem możemy wymusić na decydentach w UG bardziej racjonalny i przejrzysty sposób planowania inwestycji w poszczególnych miejscowościach oraz szybszą ich realizację. Dlatego apelujemy do Państwa o podawanie pomysłów , które ułatwią i umilą nam mieszkanie w naszej gminie oraz zapraszamy do czynnego uczestnictwa w Forum\nNasze spotkania będą się odbywały w każdy pierwszy czwartek miesiąca o godz.19:00 w świetlicy wiejskiej w Niemczu przy ulicy Pod Wierzbami. Serdecznie zapraszam w imieniu Forum Obywatelskiego. Pozdrawiam. L.K\nlukasz1209 Re: FORUM OBYWATELSKIE 07.10.11, 08:14\nto skoro jest mowa o prądzie, to ja proponuję dodać i wodę - żeby w miesiącach letnich jej ciśnienie nie spadało prawie do "zera" lub zupełnie jej nie brakowało.\nCo do komunikatora sms to tylko za pieniądze prywatne!!!!\nsx3 Re: FORUM OBYWATELSKIE 07.10.11, 13:42\nByłem uczestnikiem wczorajszego spotkania. Wrażenia bardzo pozytywne. W ciągu ok. 1,5 godziny bez zbędnego gadulstwa, bez emocji w wyniku merytorycznej dyskusji wypracowaliśmy zagadnienia do pilotowania przedstawione powyżej przez Pana Leszka. Wszyscy uczestnicy mieli coś do powiedzenia i z pewnością będą dalej współpracować w tej formule sąsiedzkiej wymiany poglądów i oczekiwań. Liczę na efekty wymierne tych zamierzeń. Przy uporze i konsekwencji działania można wszystko to zrealizować a zapewne i więcej. Nie od razu Kraków zbudowano. Klimat zamierzonej współpracy jest przyjazny bez ataków personalnych i wytykaniu złośliwości. Istnienie forum z pewnością będzie pomocne wszystkim.\nProszę wszystkich uczestników naszych dotychczasowych dyskusji o czynny udział w dalszej dyskusji internetowej /proszę propagować tą formę/. Zapraszam do udziału w najbliższym spotkaniu /z pomysłami/. Czas odkryć przyłbicę i pokazać, że można również działać w realu /co nie jest zapewne łatwe/. Co do " powiadamiania esemesem" - jeżeli kogoś to nie interesuje po prostu się nie loguje, przestańmy z tymi "prywatnymi pieniędzmi'. Koszty nie są duże do efektów.Gmina w końcu niebiedna- nie na takie rzeczy wydaje się i większe pieniądze.\nW sąsiedniej gminie na początku było 40 chętnych, a obecnie kilkuset. Pozdrawiam uczestników spotkania za pomysły, oraz za to że chciało się im przyjść. Dużo łatwiej anonimowo narzekać.\nlukasz1209 Re: FORUM OBYWATELSKIE 09.10.11, 20:46\nDużo łatwiej jest sięgać do samorządowej kieszeni niż znaleźć prywatnego inwestora.....\nosielsko26 Re: FORUM OBYWATELSKIE 09.10.11, 22:10\nDużo łatwiej jest kupić peisa niż znaleźć prywatnego inwestora....łukaszku :-)))\nsx3 Re: FORUM OBYWATELSKIE 02.11.11, 22:28\nJutro pierwszy czwartek miesiąca. Czy planowane jest spotkanie uczestników Forum Obywatelskiego.Pozdrawiam uczestników poprzedniego spotkania.\nmagar52 Re: FORUM OBYWATELSKIE 02.11.11, 23:18\nOczywiście,że jest planowane,spotkanie jutro o 19.00 w świetlicy w Niemczu\nlesz1411 Re: FORUM OBYWATELSKIE 04.11.11, 21:49\nwitam. Wczoraj odbyło się kolejne spotkanie Forum Obywatelskiego. Uczestniczyli w nim mieszkańcy Niemcza , Żołędowa i Osielska. Na następne spotkania zapraszamy również osoby , które udzielają się aktywnie na tym forum . Zapraszamy bardzo gorąco naszych włodarzy oraz radnych. Jeszcze raz pragnę podkreślić że jest to forum mające na celu rozwój całej naszej gminy przy czynnym udziale mieszkańców .\nA tematy , które poruszaliśmy , to :\n- Inwestycja ,,Galeria Osielsko” . Jako że UG użyczył nieodpłatnie na potrzeby tej inwestycji działki będące własnością gminy w celu zapewnienia dojazdu do niej , to chcemy poprzez radnych zgłosić wniosek aby Rada Gminy spowodowała że inwestor Galerii zapewniłby płynny wyjazd i wjazd z ulicy Kolonijnej. Jeżeli nic się w tej kwestii nie zmieni to będziemy mieli paraliż komunikacyjny na tym skrzyżowaniu.\n- wobec postulatów wielu mieszkańców będziemy namawiać radnych do wyrażenia zgody na nagrywanie audio-video sesji Rady Gminy i umieszczanie plików na stronie UG .\n- kontrowersyjne plany dotyczące budowy ulicy Jana Pawła II ( obszerniej napisałem w poście ,,ulica dla ...no właśnie, dla kogo? )\ndziwny22 Re: FORUM OBYWATELSKIE 04.11.11, 23:20\nnaparty Re: FORUM OBYWATELSKIE 05.11.11, 16:11\nfazer5 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 08:32\nNie bardzo rozumiem co da włączenie ul. Mickiewicza do Szosy Gdańskiej chyba tylko jak Pan napisał zmniejszenie ruchu na ul. Jeździeckiej ale co to za korzyść? Problemem nie jest dojazd do Szosy Gdańskiej zarówno ze strony Niemcza czy Osielska ale samo włączenie się do ruchu i następnie przejazd Szosą Gdańska czyli budowa alternatywy dla niej.\nosielsko26 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 11:39\nWłączenie Mickiewicza jest jednym z elementów tego projektu . Nawiasem mówiąc mało potrzebnym mieszkańcom Niemcza , bo ul. Jeździecka zaspakaja ich potrzeby komunikowania z Bydgoszczą a dodatkowo mogą wyjeżdżać ul. Bałtycką lub Kolonijną. Ale nam , mieszkańcom Osielska stworzenie drugiej , alternatywnej do wyjazdu na Centralnej , możliwości byłoby bardzo zasadnym rozwiązaniem . Przecież jeden wyjazd z tak zaludnionej miejscowości w kierunku Bydgoszczy jest w dłuższej perspektywie nie do przyjęcia. A w planach naszej gminy nie ma żadnej koncepcji innego rozwiązania tego problemu.\nfazer5 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 12:37\nma Pan całkowitą rację, również sądzę, że bardziej racjonalne na dzień dzisiejszy byłoby stworzenie alternatywnej trasy dla mieszkańców Osielska po wschodniej stronie Szosy Gdańskiej, ale po tej stronie nie buduje się żadna galeria.\nniemcz44 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 11:45\nPo pierwsze jaki ma sens budowanie alternatywy skoro nie będzie ona włączona do Szosy Gdańskiej, ale cały ewentualnie generowany ruch skupi się i tak na ulicy Kolonijnej? Po drugie rozwiązanie, które proponuję rozdzieli duże potoki ruchu istniejące na ulicach Centralnej, Jeździeckiej i Bałtyckiej, na wiele mniejszych. Po trzecie zdecydowanie ułatwi komunikację w gminie na osi wschód-zachód na którym to kierunku jest także duży ruch co najlepiej można zaobserwować na ulicy Leśnej widząc jaka ilość pojazdów jeździ nią w stronę Fordonu i dalej Torunia i innych miejscowości omijając Bydgoszcz. Po czwarte, aby podjąć właściwe decyzje dotyczące, tak strategicznych na poziomie gminy, celów to najpierw należałoby dokonać profesjonalnego pomiaru potoków ruch na poszczególnych kierunkach i głównych ulicach, dokonać wnikliwego opracowania uwzględniając oczywiście kierunki i sposób rozwoju poszczególnych sołectw i po wyciągnięcia z takiego opracowania stosownych wniosków, dopiero potem podejmować właściwe decyzje inwestycyjne. Po piąte negocjować z developerami i innymi inwestorami partycypacje w budowie sieci drogowej służącej obsłudze tego co budują i to nie tylko do płotu inwestycji, ale znacznie dalej w zależności od lokalnej sytuacji. Po szóste opracować wreszcie szczegółowe studium dotyczące rozwoju gminy, gdyż to, które obowiązuje jest nieaktualne. Mowa jest o tym od 5 lat i nic się w tym kierunku nie robi, dlaczego? To tak pokrótce, ale szczegółowe dyskusje dotyczące tych kwestii powinny się toczyć na komisjach i radzie gminy, a my powinniśmy mieć możliwość zapoznania się z nimi. A czy się toczą i jaką maja formę i przebieg to tego nie wiem, lecz sądząc po efektach to raczej pewne rozwiązania są narzucane z niewiadomych mi powodów.\nfazer5 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 14:33\n, w którym miejscu napisałem, że alternatywna droga wzdłuż Szosy Gdańskiej nie powinna być w nią włączona?\nNawet gdyby zbudował Pan jeszcze 15 dróg prostopadłych do Szosy Gdańskiej i wszystkie w nią włączył zarówno z prawej jak i lewej jej strony to nie poprawi do możliwości włączenia się do ruchu z tej prostej przyczyny, że Szosą Gdańską nieustannie jedzie sznur pojazdów, a możliwości włączenia się do ruchu pojawiają się kiedy na skrzyżowaniu z Kolonijną zapali się czerwone światło. Oczywiście nie poprawi to również żadnej komunikacji wschód-zachód, o której Pan pisze ponieważ cały czas tamować ruch będzie Szosa Gdańska.\nCzy stał Pan kiedykolwiek w korku lub miał trudności w poruszaniu się po Niemczu czy Osielsku? Oczywiście , że nie ponieważ w korkach stoi się jedynie dojeżdżając do Szosy Gdańskie i chcą ją przekroczyć lub włączyć się do ruchu.\nsx3 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 19:13\nTo wszystko niestety prawda. Szosa Gdańska jest bardzo trudna do przekroczenia, ale nasz ruch lokalny też spowalnia drogę krajową. Coś z tym trzeba zrobić- pewnie jest jakieś rozwiązanie. No to chociaż wybudujmy tą Jana Pawła przecież na coś te 16 zbędnych milionów trzeba wydać byle szybko, bo się ludek upomni o realizację bardzej rozsądnych zadań.\nniemcz44 Re: FORUM OBYWATELSKIE 06.11.11, 23:17\nPo pierwsze pisząc o tym, że brak włączenia ulicy do Szosy Gdańskiej miałem na myśli projektowaną ulicę JPII, w którym to projekcie takiego włączenia brak. Po drugie skrzyżowanie o którym piszę czyli ulic Mickiewicza /po przedłużeniu/, Topolowej i Szosy Gdańskiej musi mieć także sygnalizację świetlną i to najlepiej inteligentną, między innymi, skoordynowaną z sygnalizacja na skrzyżowaniu Centralna - Szosa Gdańska. Jestem przekonany, że takie rozwiązanie naprawdę w dużym stopniu rozładowałoby korki na skrzyżowaniu Kolonijna - Centralna - Szosa Gdańska. Po trzecie są to propozycje do dyskusji i to dyskusji opartych na faktach, czyli opracowaniach dokonanych przez inżynierów ruchu, poprzedzonych stosownymi badaniami potoków ruchu.\nfazer5 Re: FORUM OBYWATELSKIE 07.11.11, 08:32\nRozumiem Pana argumenty jednak mimo wszystko sądzę, że włączenie Mickiewicza do Szosy Gdańskiej nie rozwiąże problemów komunikacyjnych polegających na trudnościach z włączeniem się do ruchu i przekroczeniem Szosy Gdańskiem. Pana pomysł zmieniłby tylko to , że poruszanie się Szosą Gdańską byłoby bardziej utrudnione - światła co ok 1 km (nie sądzę, aby zarządca drogi zgodził się na takie rozwiązanie) - i mieszkańcy gminy, a także podróżujących krajówką szukaliby alternatywy czyli np. rozjeżdżali drogi osiedlowe. Ja widziałbym rozwiązanie polegające na budowie drogi wzdłuż Szosy Gdańskiej po wschodniej stronie w celu ułatwienia ruchu mieszkańcom Osielska i włączenie tej drogi w okolicach stacji benzynowej "Bliska". Po stronie zachodniej jak sadzę na dzień dzisiejszy nie jest konieczna budowa drogi wzdłuż Szosy Gdańskiej, ponieważ jest do wyboru ul. Słowackiego oraz Bydgoska. Jest jeden warunek, aby to rozwiązania było skuteczne mianowicie skrzyżowanie przy stacji "Bliska" musiałoby być bezkolizyjne - poziomowe we wszystkich kierunkach. Takie rozwiązanie oczywiście jest niezwykle kosztowne i musiałoby być realizowane przez GDDKiA, ale może powinniśmy zacząć o nim rozmawiać i zaproponować udział gminy w jego realizacji.\nżydzi wlamali się do majdanka a policja ich ogląda


Mariola Huzar, źródło: własne 2012-10-31\n27 października w zimowej szacie pod Pomnikiem Pamięci Pomordowanych Polaków na Kresach II RP w Parku Strażackim w Kłodzku rozpoczęto 5 Kłodzkie Spotkanie Kresowian. Okolicznościowe słowo wygłosił Ks. Bolesław Stanisławiszyn z Parafii Żelazno. Wiele już rocznic minęło, bo czas w miejscu nie stoi. Że pamięć o Kresach zaginie, tego z nas nikt się już nie boi… Władze Gminy Kłodzko, przedstawiciele Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Wschodnich Ziemi Kłodzkiej, Kresowianie i ich rodziny złożyli okolicznośc


Sony VPL-HW20 - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nBardzo wysoki kontrast i głebia czerni\nOstry, spójny obraz o naturalnych barwach\nNiedopracowany system poprawy płynności ruchu 120 Hz\nVPL-HW20 to najnowszy projektor Full HD Sony, w którym starano się osiągnąć kompromis między jak najwyższą jakością obrazu, funkcjonalnością i bogatym wyposażeniem a ceną. I jak przekonaliśmy się podczas testów, japoński producent poradził sobie z tym zadaniem całkiem nieźle.\nSony, podobnie jak np. JVC, konsekwentnie buduje i promuje wysokiej klasy projektory do kina domowego oparte na technologii LCOS (liquid crystal on silicon) - konkurencyjnej wobec LCD czy DLP aczkolwiek o wiele mniej rozpowszechnionej . Technologia ta (nazywana też SXRD przez Sony lub D-ILA przez JVC), podobnie jak LCD, wykorzystuje do stworzenia obrazu przetworniki reprodukujące trzy podstawowe kolory. Ciekłe kryształy są jednak umieszczone na odbijającej światło powierzchni mikroluster - jest to więc, jak widać, technologia łącząca zarówno elementy LCD jak i DLP. I to najlepsze nich co jednak jest okupione niemałą ceną urządzenia. W każdym razie nowy projektor Sony oferuje wzorcową jakość obrazu o świetnym kontraście oraz bardzo wysoki czas reakcji matrycy niezbędny do wyświetlania trójwymiarowych filmów. I to w rozdzielczości Full HD. Takie projektory sprzedaje już kilku producentów (m.in. JVC, LG oraz Mitsubishi). Niestety, modele LCOS 3D to propozycja dla kinomanów z naprawdę grubym portfelem, gotowych wydać na projektor kilkadziesiąt tysięcy złotych. Czemu jednak - mimo wysokich kosztów produkcji - projektory LCOS nadal są produkowane i kupowane? To proste -oferują znacznie lepszą jakość obrazu. A to dla części widzów (tych najzamożniejszych) jest wartość najważniejsza.\nDo kina i gier\nVPL- HW20 to niejako następca projektora VPL-HW15 a w ofercie Sony prezentowany jest jako model szczególnie polecany dla graczy w komputerowe i konsolowe gry akcji. W przypadku zastosowań w kinie domowym taka rekomendacja jest tylko kolejną zachętą. Oznacza bowiem, że model tez oferuje szczególnie niski czas reakcji matryc a co za tym idzie wysokiej klasy obraz pozbawiony smużeń, płynnie odwzorowujący dynamiczne sceny czy to filmowe, czy też najnowszych gier. I jest tak w rzeczywistości. Wykorzystanie technologii LCOS umożliwiło poza tym uzyskanie obrazu bardzo spójnego i o bardzo dobrej głębi czerni. i wysokiego kontrastu i co istotne bardzo dużą spójność obrazu. Panele SXRD, w które wyposażony jest model VPL-VW200 mają rozdzielczość Full HD (1920x1080 pikseli).\nObudowa projektora jest nowoczesna i estetycznie wysmakowana jak zawsze w przypadku wydajnych rzutników Sony. Centralne jej miejsce zajmuje wysokiej klasy, solidny obiektyw ze sprawdzoną optyką firmy Carl Zeiss. Nic więc dziwnego, że ostrość obrazu generowana przez HW20 jest niemal wzorcowa. Regulacja optycznego zoomu (1.6x), ostrości i przesuwanie obiektywu w pionie oraz poziomie odbywa się mechanicznie (odpowiednio o 65% i 25%). Projektor Sony wyposażono w lampę o mocy 200W zapewniającą, wedle danych producenta, 3000 godzin pracy. Urządzenie zostało skalibrowane tak, aby wyświetlać odpowiednio jasny obraz przy predefiniowanych ustawieniach fabrycznych. Maksymalnie może to być ok 1300 ANSI lumenów co oznacza zmianę aż o 30 procent w stosunku do poprzedników. Oczywiście w trybach kinowych - z podbitą głębią czerni - wartość ta jest niższa. Ważne, że zwiększona jasność pozwala cieszyć się znakomitej jakości obrazem także w pomieszczeniach które nie zostały dokładnie zaciemnione.\nVPL-HW20 oferuje maksymalny współczynnik kontrastu (mierzony On/Off) na poziomie 80000:1. To sporo, jednak trzeba pamiętać, iż jest wartość maksymalna zakładająca wykorzystanie dynamicznej przesłony. To zaś skutkuje zmniejszoną jasnością obrazu i utratą niektórych detali obrazu. Na szczęście wcale nie trzeba z niej korzystać bo urządzenie oferuje mocną, smolistą czerń niezależnie od ustawień. Jak zwykle w projektorach tego producenta kalibracja fabryczna urządzenia jest wzorowa a do dyspozycji użytkownika oddano siedem predefiniowanych trybów obrazu.\nWykorzystany w projektorze procesor wideo to 10 bitowy, dobrze znany z urządzeń Sony układ Bravia Engine PRO. Potrafi on zwiększyć rozdzielczość obrazu do rozdzielczości HD, dokonuje także progresywnego skanowania i eliminuje przeplot z sygnału wideo. Użytkownik ma także możliwość uruchomienia funkcji Motionflaw 120 Hz, której zadaniem jest zwiększanie płynności ruchów. W przypadku tego projektora radzimy z niej opcji nie korzystać, gdyż nadal nie została idealnie dopracowana i nadaje wyświetlanym obrazom rodzaj sztuczności. Zresztą panele SXRD są na tyle szybkie że i bez tej funkcji płynności obrazu nie można nic zarzucić. Jeśli chodzi o głośność pracy urządzenia to nie mieliśmy najmniejszych zastrzeżeń. Nowy rzutnik Sony działa praktycznie bezgłośnie co w przypadku zastosowań w kinie domowym jest niezwykle istotne.\nProjektor jest dość spory a to sprawia, że najlepiej będzie zawiesić go pod sufitem. Tu warto skorzystać z certyfikowanego, firmowego wieszaka, bowiem mocowanie musi być wyjątkowo solidne i wytrzymać 10 kilo masy urządzenia. Wybierając miejsce instalacji pamiętajmy, że gniazda złączy AV umieszczono nie z tyłu, lecz z boku projektora.\nFiltr powietrza 3-875-777-01 do projektora Sony VPL-VW80 VPL-VW85 VPL-VW90ES... ~141 zł


PROFESOR FRANCISZEK ADAMANIS (1900 -1962) - ZASŁUŻONY ORGANIZATOR POWOJENNEJ FARMACJI W POZNANIU - W MOICH WSPOMNIENIACH\nMARIA ALEKSANDRA SMOCZKIEWICZ\nDarmacja w Poznaniu, jako kierunek studiów r uniwersyteckich i liczący się ośrodek badawczy, zawdzięcza swoją znaczącą pozycję w Wielkopolsce i w całym kraju działalności dwóch wybitnych postaci, związanych z tą specjalnością. Byli to - obaj urodzeni poza Wielkopolską - kierownicy Katedry Chemii Farmaceutycznej: - prof. Konstanty Hrynakowski w okresie międzywojennym i - prof. Franciszek Adamanis do roku 1962.\nWydział Farmaceutyczny Akademii Medycznej im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu w dniu 14 kwietnia 1992 roku, w 30-1ecie jego śmierci uczcił pamięć prof. Adamanisa uroczystym zebraniem. Rocznica ta skłania do wspomnień tych, którzy przez lata pracowali z prof. Adamanisem na U czelni i także tych, którzy mieli szczęście zaprzyjaźnić się z Profesorem, jego żoną i jego rodziną. Łaskawy los sprawił, że należałam i do pierwszych, i do drugich. Poznałam Profesora na początku mej działalności w Uniwersytecie Poznańskim w roku 1934. Był wtedy adiunktem w Katedrze Chemii Farmaceutycznej, odpowiedzialnym przed kierownikiem tj. prof. Hrynakowskim za wszystko, co działo się w Katedrze. Nas, młodych asystentów wprowadzał ofiarnie w tajniki dydaktyki i pracy naukowej. Część z nas znalazła się po zawierusze wo\njennej znowu pod jego opieką. Po latach niewoli, Franciszek Adamanis z niezwykłą energią starał się odbudować dawną Farmację i tchnąć w nią nowego, współczesnego ducha. We wszystkich sprawach dotycznących Uczelni, specjalności farmaceutycznej, zawodu aptekarza i jego uwarunkowań społecznych brał udział z pełnym zaangażowaniem i nieomylnym instynktem urodzonego organizatora. Współdziałaliśmy z nim ochoczo wszyscy - taki bowiem wówczas panował duch w narodzie - pełen wzajemnego zaufania, chęci do efektywnej pracy i do zapewnienia sobie i innym normalnego, pełnego perspektyw życia. W owym powojennym okresie z nazwiskiem: Franciszek Adamanis nieodłącznie związany był tytuł naukowy: Profesor. W swoim środowisku tytuł ten symbolizował rangę i poważanie jakim cieszył się Franciszek Adamanis. Profesorów na Farmacji w owym czasie było kilku, cytowani byli zwykle z nazwiskami - profesor bez nazwiska był tylko jeden: Franciszek Adamanis. Z zakamarków pamięci staram się wydobyć to wszystko, co w nich zostało ze wspólnej mojej z profesorem działalności, i przelać to na papier. Zawodną pamięć wspomagam danymi i faktami, zawartymi w artykułach pośmiertnych w fachowej prasie polskiej. Wspomnienia moje nie pretendują więc do wnikliwej i rzetelnej oceny tego wszystkiego, co dla nauki polskiej, dla Uczelni, miasta Poznania i kraju zrobił profesor Adamanis. Może natomiast w pewnej mierze przyczynią się do tego, aby dzieje powojennej Farmacji poznańskiej, w których prof. Adamanis miał swój znaczący udział, nie poszły w zapomnIenIe. Franciszek Adamanis urodził się w 1900 roku w Libawie na Łotwie. Studia farmaceutyczne odbył w Uniwersytecie Poznańskim w latach 1923 do 1927, zakończone nagrodzoną przez Senat Uniwersytetu pracą magisterską pt. ,,0 aldolu Heintza i jego otrzymaniu". Właściwą pracę badawczo-naukową i dydaktyczną rozpoczął w roku 1930, po 3-1etnim okresie zatrudnienia w przemyśle spirytusowym. Podjął wówczas pracę pod kierunkiem profesora Hrynakowskiego, kierownika Katedry Chemii Farmaceutycznej Uniwersytetu Poznańskiego. W roku 1932 uzyskał stopień doktora filozofIi na Wydziale Matematyczno - Przyrodniczym Uniwersytetu za pracę pt. "Analiza termiczna i optyczna pewnych związków organicznych", i równocześnie etat adiunkta w Katedrze. W roku 1936 habilitował się na Uniwersytecie na podstawie pracy pt. "Związki cząsteczkowe mocznika i jego pochodnych z substancjami stosowanymi w farmacji". Habilitacja została zatwierdzona na początku roku 1937 przez Ministerstwo Wyznań i Oświecenia Publicznego. Po śmierci profesora Hrynakowskiego w roku 1938 Franciszek Adamanis objął kierownictwo Katedry Chemii Farmaceutycznej jako zastępca profesora, po powrocie z obozu koncentracyjnego w roku 1946 jako profesor nadzwyczajny, a od roku 1958 jako profesor zwyczajny. Katedrą kierował aż do swojej śmierci tj. do roku 1962. Zmarł w Poznaniu w dniu 14 kwietnia 1962 roku i pochowany został na cmentarzu w Junikowie w Poznaniu. Wszyscy, którzy znali Franciszka Adamanisa pamiętająjego charakterystyczną sylwetkę, jego wysoką, szczupłą, trochę przygarbioną postać, szybkość\nM.A Smoczkiewiczw ruchach i wschodni zaśpiew w mowie. Jako umysłowość był humanistą w pełnym tego słowa znaczeniu - interesował się bowiem nie tylko naukami związanymi z farmacją i ogólnie z przyrodą, lecz także historią, socjologią i etyką. Lubił filozofować na tematy zachowań ludzkich, ograniczoności rozumu ludzkiego a także możliwości poznania otaczającego świata. Był człowiekiem głęboko religijnym, związanym węzłami prawdziwej przyjaźni z ludźmi stojącymi blisko Kościoła Katolickiego. Do przyjaciół zaliczał m.in. ks. Ludwika , Bielerzewskiego, proboszcza parafii Sw. Michała w Poznaniu, który w 30-1ecie , śmierci Profesora odprawił Mszę Sw. za jego duszę. Profesor był bystrym obserwatorem i ludzi, i świata. Posiadał umiejętność oceny spotykanych ludzi według ich wartości ogólnoczłowieczych i ewentualnej przydatności do współpracy. Mimo pewnego krytycyzmu stosunek Jego do ludzi był zawsze życzliwy, zawsze zabarwiony chęcią pomocy. Miał także swoje przemyślenia, którymi lubił się chwalić. Na temat wyższości umysłu męskiego nad kobiecym cytował na przykład taką historyjkę: "gdyby nie wzięli się za to mężczyźni - kobiety dotychczas zamiatałyby podłogę za pomocą miotły lub szczotki, bo same nie wpadłyby na możliwość zastosowania ssania w elektroluksie do usuwania śmieci". Zgadzał się jednak z tym, że wśród kobiet istnieją "naukowe" wyjątki i te są tym cenniejsze. Do wyjątków zaliczał m.in. późniejszą pro£: Marię Szmytównę, z którą pracował bardzo wydajnie w okresie między- i powojennym. Mam nadzieję, że i ja znalazłam się wśród wyjątków: z pewną aprobatą obserwował moje mozolne pięcie się po stopniach kariery naukowej. Zawsze był niezwykle skromny w wymaganiach dla siebie. Może dzięki temu, a przede wszystkim dzięki swojej filozofIi życiowej i uporowi do przetrwania przeżył w nieludzkich warunkach cztery lata w niemieckim obozie koncentracyjnym w Mauthausen-Gusen. Prowadził tam tajną produkcję leków, ratując współwięźniom zdrowie i życie. O swoich przeżyciach obozowych lubił bardzo opowiadać, przy czym podkreślał zawsze dodatnie cechy ludzi, z którymi musiał się stykać. Słuchającym mogło się czasami zdawać, że Profesor relacjonuje zdarzenia i fakty, w których sam nie brał udziału, a był tylko postronnym, niezainteresowanym świadkiem. Taką postawę wypracowują u siebie tylko ludzie bardzo dobrzy i ufni w skuteczną opiekę z zaświatów. Taka postawa promieniała także z domu rodzinnego Profesora. W swej działalności miał więc Profesor wspaniałe oparcie w najbliższej rodzinie. W środowisku poznańskim znana była, zawsze zawodowo w aptece czynna żona Profesora mgr farm. Janina Adamanisowa, człowiek o niezwykłych zaletach serca i umysłu. Dom jej, zwłaszcza w okresie wojny, a także i po wojnie, zawsze był otwarty dla potrzebujących i stanowił miejsce spotkania dla przyjaciół i znajomych. Działała w tym domu także matka pani Janiny, córka powstańca z 1863 roku, urocza i zawsze energiczna pani Jadwiga z Pietrasiewiczów Ferchminowa. Pod jej opieką, i natualnie także rodziców wzrastały w czułej atmosferze trzy córki Profesora. Były to trzy różne indywidualności: najstarsza Antonina, zamężna Łaciak, późniejsza lekarka w Tychach; średnia Barbara, zamężna Morkowska, późniejsza astronom i pracownica Uni\nwersytetu Poznańskiego, i najmłodsza Krystyna, zamężna Nowicka, ogrodniczka zamieszkała w Kaliszu. W domu najmłodszej córki Krystyny przebywa obecnie pani Janina, przeżywszy boleśnie śmierć dwóch starszych córek. Pamiątki po profesorze Adamanisie, dokumenty, listy, fotografie a także maskę pośmiertną Profesora, wykonaną przez rzeźbiarza poznańskiego Kaliszana, przekazała pani Janina Muzeum Farmacji w Poznaniu. Stanowią one tam cenny materiał historyczny o rozwoju nauk farmaceutycznych w Poznaniu. W działalności naukowej prof. Adamanisa wyróżnić można trzy rodzaje badań, pokrywające się w pewnym sensie z okresami życia Profesora. Pierwszy rodzaj to fizykochemiczne badania związków organicznych, w tym stosowa - nych jako leki, wszczęte w okresie międzywojennym prof Hrynakowskiego, drugi rodzaj to szeroko rozumiane otrzymywanie i analityka nowych leków, w tym także roślinnych, trzeci rodzaj to rozpoczęcie niezwykle ważnych badań nad trwałością leków, to jest nad ich przechowywaniem w warunkach apteki i nawet przy łóżku chorego. Badania drugiego i trzeciego rodzaju rozpoczęte zostały po wojnie w Katedrze Chemii Farmaceutycznej pod kierownictwem prof Adamanisa. W latach 30-tych prof. Adamanis włączył się czynnie w badania termiczne zainicjowane przez krystalografa prof. Hrynakowskiego. W zorganizowanej "Pracowni Stopów" według planów opracowanych przez Franciszka Adamanisa (później wspólnie z Marią Szmytówną) wykonywało żmudne analizy termiczne w ramach prac magisterskich około 20 do 30 studentów równocześnie. Do wykonania badań, tj. do uzyskania grafIku opadania w czasie temperatury mieszanin związków, potrzebny był tylko termostat powietrzny i dokładny termometr. W warunkach opracowanych przez Adamanisa i Szmytównę wyniki zawsze były powtarzalne i wiarygodne. Olbrzymi komplet danych stanowił podstawę do badania stanów równowagi faz ciekłych i stałych mieszanin dwu- i trójskładnikowych wielu substancji organicznych stosowanych także w lecznictwie, i wykazania w nich istnienia sił międzycząsteczkowych. Jako farmaceuta Franciszek Adamanis na podstawie takich badań zwrócił uwagę na korelacje swych wyników z zjawiskiem synergizmu (wzmacniania działania biologicznego) i antagonizmu ("niezgodności recepturowe"), występującym często w mieszaninach leków. Prace Franciszka Adamanisa ijego zespołu wzbudziły wówczas duże zainteresowanie w świecie naukowym, także za granicą. Wyniki tych badań cytowane zostały w niemieckich tabelach w roku 1935: "Landolt - Bornstein Physikalisch - Chemische Tabellen oraz w podręcznikach francuskich: A. Goris, A. Liot "Pharmacie Galenique" 1949 i tych samych autorów "Incompatibilites Pharmaceutiques" 1935, wydanych w Paryżu.\nNiektóre modele diagramów trójwymiarowych przetrwały wojnę i zdobią szafy w Zakładzie Chemii Farmaceutycznej. Niestety, ta tematyka nie przetrwała wojny. A wydawało się tak proste zastosować nowoczesne metody badawcze: spektroskopowe, rentgenowskie, chromatograficzne i inne do potwierdzenia wyników termicznych i przetransponować je na nowo zsyntetyzowane chemoterapeutyki. Może teraz po latach ktoś sięgnie do materiałów analizy\nM.A Smoczkiewicztermicznej z lat 30-tych naszego stulecia i przypomni wkład szkoły poznańskiej do nauki o zachowaniu się związków organicznych w mieszaninach. Nauki przyrodnicze, chemiczne i fIzyczne w całym świecie poczyniły w okresie II wojny olbrzymi krok naprzód. W zniszczonym Poznaniu, bez pomieszczeń, aparatury i dostępu do literatury trzeba było braki wojenne jak najszybciej uzupełnić. Najważniejszy jednak był dobór odpowiednich ludzi, dostatecznie przygotowanych do pracy badawczej, których Profesor Adamanis potrafił zarazić swoim zapałem pracownika nauki i nauczyć reguł obowiązujących rzetelnego i przy tym twórczego pracownika nauki. Wokół Franciszka Adamanisa zebrał się bardzo duży zespół pracowników: dawnych przedwojennych, nowych świeżo po dyplomie a także pracowników aptek i różnych instytucji farmaceutycznych. Początkowo tematyka badań związana z lekiem dotyczyła zapotrzebowań, jakie przed Farmacją stawiało życie i gospodarka. Była więc różnorodna odnośnie substancji badanych, ich otrzymywania i stosowania w lecznictwie, świadcząca przy tym niezbicie o szerokim zakresie wiedzy Profesora i inwencji prawdziwego badacza. Różne tematy łączyła natomiast stosowana w Katedrze nowoczesna metodyka badawcza, oparta o nową aparaturę i piśmiennictwo, o które Profesor intensywnie zabiegał. Współpraca z prof. Wacławem Strażewiczem skierowała zainteresowania Franciszka Adamanisa na rośliny lecznicze. Po śmierci w 1950 roku prof. Strażewicza Adamanis objął kierownictwo Państwowego Instytutu Naukowego Leczniczych Surowców Roślinnych w Poznaniu. I wtedy do swojego programu badań włączył także leki roślinne: poszukiwanie i wyodrębnianie z roślin ciał czynnych, ich oznaczanie, a także uprawę roślin leczniczych i selekcję wartościowych odmian. To była druga dziedzina badań, której Profesor poświęcił po wojnie całe swoje zainteresowanie i siły. Włączyć by tutaj należało jego działalność dydaktyczną. Studentom wykładał chemię farmaceutyczną układając materiał po raz pierwszy w Polsce według działania farmakologicznego omawianych substancji. Ten nowoczesny układ zastosował Profesor także w wydanym przez Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich "Podręczniku Chemii Farmaceutycznej". Na nowo opracowany i poszerzony materiał ukazał się pod tytułem "Chemia Leków" w dwóch wydaniach, także nakładem PZWL: (I wyd. 1956 i II wyd. 1961), i zyskał uznanie w całej Polsce, nie tylko na Wydziałach, ale także w aptekach i instytutach związanych z farmacją. W podręcznikach tych zawarte były wszystkie nowe treści, współcześnie ukazujące się w literaturze. Trzecią dziedziną badań, którą prof. Adamanis jako pierwszy w Polsce wprowadził, była analiza trwałości leku w czasie jego przechowywania. W oparciu o pierwsze tego typu prace na Zachodzie Europy, zwrócił Profesor uwagę na możliwość przemian składników czynnych w roztworach, a także w substancjach stałych - leków, zwłaszcza pochodzenia roślinnego. Zmiany takie, a więc powstawanie nowych substancji mogą bowiem zachodzić pod wpływem dostępu powietrza, wilgoci, promieniowania słonecznego i innych czynników łącznie z upływem czasu i prowadzić do utraty aktywności terapeutycznej leku, a nawet do wywołania niezamierzonych wręcz szkodliwych\nefektów u pacjentów. Zmiany takie w lekach roślinnych obserwowano w otwieranych przez pacjentów buteleczkach. Tego typu materiały doświadczalne zawarte są w pracy doktorskiej pt. "Trwałość dwuhydroalkaloidów sporyszu z grupyergotoksyny w roztworach wodnych", wykonanej przez mgr. Zytę Płotkowiak w Katedrze Chemii Farmaceutycznej. Zmiany w ciałach czynnych obserwowano i notowano też w innych pracach doktorskich m.in. na przykład w "Studiach nad ciałami czynnymi kory kruszyny świeżej i dojrzewanej w różnych warunkach" (mgr Jan Pawlaczyk) oraz w "Zastosowanie metod chromatograficznych do oznaczania alkaloidów w korze chinowej i jej przetworach" (mgr Danuta Malejka). Badania te i ich wyniki pamiętam doskonale, brałam bowiem jako chemik analityk udział w dyskusjach nad stosowanymi metodami analitycznymi i uzyskanymi za ich pomocą wynikami. W owym czasie, będąc pracownikiem Katedry Chemii Nieorganicznej i Analitycznej kierowanej przez prof. Marię Szmytównę współpracowałam ściśle z klinikami i zakładami Wydziału Lekarskiego. Zajmowałam się wykrywaniem i oznaczaniem ciał czynnych w różnego rodzaju materiale biologicznym. Były to prace, które firmował także prof. Jan Roguski, prof. Józef Jankowiak, prof. Jan Adamski i inni. Szeroko zakrojona była współpraca prof. Adamanisa z różnymi specjalnościami medycznymi. Kontakty naukowe i towarzyskie łączyły Profesora z wielu osobami z Wydziału Lekarskiego (prof. Józef Dadlez, prof. Józef Wiza, prof. Jan Roguski i inni). Dowodem uznania dla osobowości profesora Adamanisa było powołanie go na członka Wydziału IV Lekarskiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W tym charakterze prof. Adamanis wspólnie z prof. Roguskim zainicjował powstanie Komisji Farmaceutycznej przy Wydziale IV Lekarskim. Dzięki energii Profesora jako przewodniczącego Komisji powstały w ramach wydawnictw Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk "Zeszyty Farmaceutyczne", w których drukowano materiały z prac doświadczalnych wykonywanych na Wydziale Farmaceutycznym. Życie i dorobek naukowy prof. Franciszka Adamanisa opisane zostały w pracy magisterskiej, wykonanej w roku 1991 pod kierunkiemdr med. Romana Meissnera. Cytowane są w niej liczne fakty, dotyczące działalności naukowej i społecznej Profesora. Współuczestniczył on bowiem w wielu akcjach polskich i zagranicznych towarzystw naukowych, był członkiem Komisji Nauk Farmaceutycznych Wydziału VI Polskiej Akademii Nauk (1947 -1951), Komisji Nauk Farmaceutycznych Polskiej Akademii Umiejętności (1949 -1952), Komisji Nauk Farmaceutycznych Rady Naukowej Ministerstwa Zdrowia (1952 -1954) oraz członkiem Rady Naukowej Instytutu Leków w Warszawie. Kierował także pracami w Podkomisji Chemicznej Komisji Farmakopei Polskiej przy Ministrze Zdrowia. W własnej Uczelni pełnił przez kilka lat funkcje Prorektora do spraw nauczania, Dziekana i Prodziekana Wydziału Farmaceutycznego. W Poznaniu był konsultantem wojewódzkim do spraw Farmacji, oraz kierownikiem Kursów Szkoleniowych dla farmaceutów. Z jego inicjatywy w aptekach województwa powstały tzu\_ stoły kontrolne do doraźnej oceny wartości leków. Profesor był promotorem przeszło 20 doktorantów i osobiście co roku opie\nkował się pracami doświadczalnymi kilku lub kilkunastu magistrantów. Wynikiem tej działalności są liczne prace drukowane: doświadczalne i przeglądowe. Z opracowań Profesora utkwił mi w pamięci świetnie opracowany wykład inauguracyjny na temat znanych wóczas związków steroidowych, wykrytych jako hormony i stosowanych jako leki. Nie wiem czy tekst ten, nowatorski na owe czasy, został wydrukowany. Z grupy przedwojennych współpracowników i także wypromowanych po wojnie doktorów Profesora wyszło wielu samodzielnych pracowników nauki, działających później i obecnie w macierzystej U czelni, i także rozsianych po wszystkich ośrodkach badawczych w Polsce, związanych na ogół trwale uczuciowo z poznańską "macierzą". Wszelkie inicjatywy i poczynania ogólnopolskie, dotyczące nauk farmaceutycznych były uzgadniane z ośrodkiem poznańskim i liczącą się w nim największą indywidualnością Jj. z profesorem Adamanisem. Był on bowiem niezaprzeczalnym znawcą wszystkich spraw farmaceutycznych i wysokiej klasy autorytetem naukowym i moralnym. Wśród przyjaciół w całej Polsce, których nie sposób wymienić tutaj wszystkich, byli wybitni naukowcy jak: profesorowie Marek Gaty-Kostyal i Janusz Supniewski z Krakowa, profesorowie Stanisław Krause, Stanisław Biniecki i Władysław Wiśniewski z Warszawy, profesorowie Stanisław Byczkowski i Henryk Ellert z Gdańska oraz profesor Feliks Modrzejewski z Łodzi. Niech mi wybaczą ci, których tutaj nie wymieniłam, odwołuję się bowiem tylko do mej pamięci, a nie do dokumentów. Profesor Franciszek Adamanis nie należał do partii rządzącej każdą dziedziną życia w Polsce. Czasy, w których przyszło mu żyć i działać były niezwykle ciężkie dla każdego przeciętnego Polaka, a cóż dopiero dla człowieka postawionego wysoko w hierarchii społecznej i naukowej. Nie tu miejsce na to, aby rozwodzić się nad skutkami działań ówczesnej władzy i jej często niedokształconych popleczników - nad od góry kierowanymi, wręcz szkodliwymi dla nauki, decyzjami i sprzecznymi z sumieniem naciskami, wywieranymi na pracowników nauki, zwłaszcza tych na wyższych szczeblach. Mimo niesprzyjających warunków Profesor zawsze skutecznie działał w obronie nauki, swoich współpracowników i młodzieży studiującej. Stawiał przy tym swój autorytet na szalę i na ogół zwyciężał broniąc interesów społeczności farmaceutycznej i ogólnie nauki w uczelni. Tak było w czasie największej aktywności naukowej, dydaktycznej i społecznej Profesora, a zmieniło się pod koniec Jego życia. Niemałe zdumienie w środowisku poznańskim wywołało pominięcie nazwiska Profesora w spisach Informatora Nauki Polskiej z roku 1962, oddanego do składania i podpisanego do druku w czasie, gdy Profesor jeszcze żył i miał kierownictwo Katedry Chemii Farmaceutycznej Akademii Medycznej. Tuż po śmierci Profesora nie udały się, wbrew przewidywaniom, starania o III wydanie w roku 1962 podręcznika "Chemia Leków", bowiem żadna z działających w Polsce Katedr Chemii Farmaceutycznej, w tym i przede wszystkim poznańska nie poświadczyła konieczności i przydatności dla studentów tego podręcznika, czego oczekiwał Zakład Wydawnictw Lekarskich w Warszawie dla ponownego jego wydania.\nNa zakończenie tych moich wspomnień chciałabym się z czytelnikami podzielić pewną refleksją. Wielu z nas, pracujących w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych na Wydziale Farmaceutycznym odczuło wyraźnie, że ze śmiercią profesora Adamanisa skończyła się pewna epoka na Farmacji. Wspomnienia z tych lat zamazuje czas, a także pewna niechęć do powrotu do spraw nie zawsze przyjemnych i czystych moralnie. Było sprawą bezsporną dla wielu, że Profesor swoim autorytetem roztaczał nad nimi rodzaj "parasola ochronnego", czuwał bowiem nad prawidłowym rozwojem swoich współpracowników, chroniąc ich w owych trudnych czasach przed niezasłużonymi pominięciami w awansach i nawet restrykcjami ówczesnych władz. Bardzo szeroko zakrojona działalność opiekuńcza Profesora została naturalnie całkowicie pominięta i nie cytowana w życiorysach i sprawozdaniach, które ukazały się po Jego śmierci. Działalność ta nie powinna być zapomniana, zwłaszcza, że w owym czasie widoczna była nie tylko w środowisku akademickim, ale i odczuwalna była w społeczności farmaceutycznej Poznania i całej Polski. Gdy Profesora nie stało wśród żyjących, nie było już możliwości odwoływania się od niesłusznych i często niezgodnych z dobrymi obyczajami decyzji tych, którzy rządzili nauką i zawodem. Dla niektórych z "podopiecznych" Profesora zabrakło po jego śmierci miejsc pracy na U czelni, inni byli hamowani w awansach i pozbawiani należnych im za działalność przywilejów. W latach sześćdziesiątych drastycznym przykładem pominięcia zasług dla Wydziału Farmaceutycznego była historia życia i pracy prof. Marii Szmytówny, cenionego pedagoga i znanego w kraju i za granicą balneochemika. Wielu z "ochranianych" już nie żyje. Z okazji uroczystości poświęconych pamięci 30-1ecia śmierci prof. Adamanisa - jako jedna z żyjących, pamiętająca "dobre" czasy rządów Profesora - do wypowiedzi na temat działalności, spuścizny i wielkich zalet Jego umysłu i serca - chciałabyrfr- dorzucić wyrazy wdzięczności dla losu, który na mej drodze i na drodze wielu innych pracowników Farmacji postawił niezwykłą postać Profesora Franciszka Adamanisa. Zródła\n1. Franciszek Adamanis "Szkice do portretów przedstawicieli medycyny Poznańskiej" 19451985, pod redakcją J. Hasika i R. Meissnera. Akademia Medyczna im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Wydanie Jubileuszowe z okazji 70-1ecia akademickiego szkolnictwa medycznego w Poznaniu 1991, s. 1, opracowała Anita Magowska. 2. Działalność naukowa i dydaktyczna prof. dr Franciszka Adamanisa. Opracowała Maria Szmytówna. Acta Poloniae Pharmaceutica, 20, 101-108, 1963.\n3. Życie i dzieło prof dra Franciszka Adamanisa. Farmacja Polska 28, 230, 1962, opracowała redakcja. 4. Uroczystości żałobne ku czci prof. dr Franciszka Adamanisa. Farmacja Polska 28, 231 -234, 1962, opracował Jan Pluta.\n5. Informator Nauki Polskiej PWN, Warszawa 1962.\n6. Zbiory w Muzeum Farmacji, Poznań, Si. Rynek 41.\n7. Praca magisterska stud. Iwony Opielewicz, wykonana pod kierunkiem dr med. Romana Meissnera, Akademia Medyczna, Poznań 1983.


więźniowie - Wyniki wyszukiwania - Magazyn FILM\nWyniki wyszukiwania: Znaleziono 374 tekstów\nŚcigany i pożądany 14 maj 2018, 12:29 — Roman Polański nie jest już członkiem Akademii przyznającej Oscary, ale filmy robi dalej. W najnowszym - „Prawdziwej historii” przypomina widzom, że są odpowiedzialni za to, kogo zobaczą w innych: potwora czy bohatera.\nZwycięzcy Cannes 2018 20 maj 2018, 9:19 — W sobotę wieczorem dobiegł końca 71. Festiwal Filmowy w Cannes. “Zimna Wojna” Pawła Pawlikowskiego została nagrodzona laurem za Najlepszą Reżyserię, zaś “Shoplifters” Hirokazu Koreedy okazało się Najlepszym Filmem Festiwalu, zgarniając Złotą Palmę.\nPrezenterowi TVP grozi 10 lat więzienia. Usłyszał dziewięć zarzutów 27 kwi 2018, 9:11 — „Super Express” przypomina o sprawie Jacka S. Były prezenter pogody w TVP usłyszał dziewięć zarzutów za wyprowadzenie majątku jednej ze spółdzielni mieszkaniowych w Warszawie. Mężczyzna oczekuje na rozprawę, grozi mu 10 lat więzienia.\nSłynny aktor zmienił się do roli Ala Capone. Rozpoznasz, kto kryje się pod charakteryzacją? 12 kwi 2018, 12:27 — Wszystko wskazuje na to, że do skutku dojdzie wreszcie planowana od 6 lat produkcja „Fonzo”, opowiadająca o dwóch ostatnich miesiącach życia Ala Capone po tym, jak opuścił on więzienie. W sieci pojawiają się już pierwsze zdjęcia z planu, a aktora, który wcielił się w rolę...\nSlumber - rozmowa z reżyserem Jonathanem Hopkinsem 26 mar 2018, 17:27 — Kiedy zaczynamy rozmowę, Jonathan chwali się, że był już kilkakrotnie W Polsce, a w Warszawie kręcił reklamę dla Biedronki. Podczas tej wizyty natrafił na imię Nochnica, Night Hag, które później pojawia się w filmie, pełnometrażowym debiucie reżyserskim „Slumber”. O zjawach...\nGłówna bohaterka „Trzech billboardów za Ebbing. Missouri” istnieje naprawdę. BBC przeprowadziło z nią wywiad 5 mar 2018, 8:13 — Nagrodzona oscarem rola Frances McDormand wzorowana była na prawdziwej kobiecie, która w obliczu tragedii podjęła walkę i do tej pory szuka zaginionej córki.\nHeather Locklear ma problemy z prawem. Gwiazda „Dynastii” z poważnymi zarzutami 13 mar 2018, 14:54 — Heather Locklear została oskarżona o kilka incydentów przeciwko funkcjonariuszowi policji. Amerykańska aktorka aresztowana została w zeszłym miesiącu w związku z przemocą domową. Te zarzuty zostały ostatecznie oddalone, jednak wniesiono nowe.\nGwiazda „Seksu w wielkim mieście” kandyduje na stanowisko gubernatora stanu Nowy Jork 20 mar 2018, 7:57 — Cyntia Nixon, gwiazda serialu „Seks w wielkim mieście” ogłosiła, że kandyduje na stanowisko gubernatora stanu Nowy Jork.\n„Dunkierka” straci nominacje do Oscara? Doniesienia o wykorzystywaniu więźniów na planie 2 lut 2018, 11:56 — Nominowany do ośmiu Oscarów film Christophera Nolana „Dunkierka” może utracić nadane wyróżnienia. Powodem są doniesienia o możliwym naruszeniu praw człowieka podczas kręcenia produkcji.\nWspółpracownicy TVP schwytani przez reżim Asada. „37 dni w więzieniach syryjskich” 23 gru 2017, 9:30 — Dziennikarz Witold Repetowicz i operator Seweryn Sołtys spędzili blisko 40 dni w syryjskim więzieniu po tym, jak zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy reżimu Baszara al-Asada. O szczegółach sprawy informuje Wirtualna Polska.\nGwiazdor „Glee” nie żyje. Przed śmiercią przyznał się do posiadania dziecięcej pornografii 30 sty 2018, 20:25 — Nie żyje 35-letni Mark Salling, znany z roli Pucka w młodzieżowym serialu „Glee”. Chociaż policja wstrzymuje podanie przyczyny jego śmierci, media przypominają o jego poważnych problemach z prawem i grożącej aktorowi kilkuletniej karze więzienia.\nMuzeum Auschwitz: W materiale TVP przekazano nieprawdziwą informację. Dziennikarz komentuje 9 lut 2018, 7:58 — „Wiadomości” TVP krytykują określenie „nie-Żydzi”. Władze muzeum odpowiadają.\nHarvey Weinstein spoliczkowany przez „zaklinacza grzechotników”. Kontrowersyjne nagranie obiega sieć 17 sty 2018, 11:10 — Przed wybuchem skandalu seksualnego w Hollywood taka scena byłaby nie do pomyślenia. Tymczasem w internecie pojawiło się nagranie, na którym widzimy mężczyznę dwukrotnie policzkującego Harveya Weinsteina, do niedawna jednego z najpotężniejszych ludzi Hollywood.\nKim są twórcy słynnych pasków w TVP? „Za ich tworzenie odpowiada 10 osób” 17 sty 2018, 21:28 — Dziennikarze „Gazety Wyborczej” postanowili sprawdzić, kto jest odpowiedzialny za tworzenie pasków informacyjnych w TVP Info oraz w „Wiadomościach”. Jest to bowiem jedna z najpilniej strzeżonych tajemnic w siedzibie Telewizji Polskiej.\nPolański molestował 10-latkę? Sprawę bada amerykańska policja 13 gru 2017, 9:36 — Marianne Bernard twierdzi, że w 1975 roku była molestowana przez reżysera Romana Polańskiego. Miała wówczas 10 lat. Wyjaśnieniem sprawy zajęła się policja.\nKurski zabrał głos w sprawie słynnych pasków TVP. Przypominamy najlepsze z nich 19 gru 2017, 22:22 — Prezes Jacek Kurski w wywiadzie dla „Gazety Prawnej” odpowiadał na oskarżenia o stronniczość w TVP. Odniósł się też do pasków wyświetlanych u dołu ekranu, które stały się wizytówką mediów publicznych za czasów „dobrej zmiany”.\nPolański nie stanie przed sądem. Sprawa o molestowanie 10-latki umorzona 9 sty 2018, 17:28 — Prokuratura w Los Angeles nie postawi zarzutów reżyserowi Romanowi Polańskiemu. Chodzi o sprawę molestowania 10-letniej dziewczynki.\nVega zmienia obsadę „Kobiet mafii”. Na decyzję mieli wpłynąć gangsterzy 24 sty 2018, 12:05 — Według ustaleń TVP Info, Patryk Vega usunął z planu swojej najnowszej produkcji „Kobiety mafii” jednego z byłych gangsterów grupy mokotowskiej. Na jego decyzję mieli wpłynąć sami członkowie organizacji przestępczej, co potwierdził reżyser.\nPomiędzy słowami już w kinach 16 lut 2018, 17:52 — "Pomiędzy Słowami", najnowszy film Urszuli Antoniak, nagrodzony m.in. na FPFF w Gdyni i Warszawskim Festiwalu Filmowym już w kinach\nByła posłanka SLD poprowadzi program w telewizji braci Karnowskich 22 lut 2018, 8:52 — Była posłanka SLD Aleksandra Jakubowska dołączyła do dziennikarzy prawicowej telewizji wPolsce.pl braci Karnowskich. Była rzecznik rządu ma już za sobą debiut na antenie.\nDrugie zbicie wież – recenzja filmu „The Walk: sięgając chmur” 9 lut 2016, 13:24 — Film Roberta Zemeckisa o francuskim artyście, który w 1974 roku przeszedł po linie między wieżami World Trade Center, recenzuje Marcin Czarnik.\nAktor skazany na 15 dni więzienia i grzywnę za pobicie producentki 19 sie 2015, 9:43 — Na 15 dni więzienia skazano Emile'a Hirscha, aktora, który zaatakował producentkę na festiwalu w Sundance w styczniu. Oprócz odbycia kary w więzieniu aktor musi zapłacić 4750 dolarów grzywny oraz odbyć 50 godzin prac społecznych - podaje TVN 24.\nIrak: baty i więzienie za występ w filmie krytykującym władze 12 paź 2011, 9:45 — Irańska aktorka Marzieh Vafamehr została skazana na rok więzienia i 90 batów za występ w australijskim filmie "My Tehran For Sale".\nPolski film trafił na krótką listę kandydatów do Oscara 27 paź 2016, 7:22 — Polski krótkometrażowy film dokumentalny "Więzi" w reżyserii Zofii Kowalewskiej znalazł się na krótkiej liście kandydatów do statuetki Amerykańskiej Akademii Filmowej w przyszłym roku.\nWięzy wzburzonej krwi. 5 filmów o relacjach braterskich 5 lut 2016, 0:08 — Skoczą za sobą w ogień czy raczej sobie do gardeł? Przedstawiamy pięć filmów, w centrum których stoją bracia.\nPARIS HILTON NIE ZASŁUŻYŁA NA WIĘZIENIE? 8 maj 2007, 15:49 — Paris Hilton odwołała się od wyroku sądu, na mocy którego ma trafić za kratki na 45 dni. Apelacja została złożona niedługo po ogłoszeniu wyroku. Hilton twierdzi, że nie zasłużyła nie więzienie. Hilton złamała warunki zwolnienia...\nSTEPHEN KING I J.J. ABRAMS W "MROCZNEJ WIEŻY" 15 lut 2007, 16:38 — Stephen King i J.J. Abrams prowadzą rozmowy dotyczące ekranizacji cyklu "Mroczna Wieża" autorstwa słynnego pisarza. Twórcy nie podjęli jeszcze decyzji, czy adaptacja zrealizowana zostanie w formie filmu długometrażowego czy też...\nWIĘZIEŃ BRUBAKER 23 lip 2007, 16:09 — Fabularyzowana historia dyrektora więzienia, który przed objęciem funkcji dokonuje inspekcji zakładu karnego w roli więźnia. Film, jak to u Redforda, umiarkowanie zaangażowany. | RL reż. Stuart Rosenberg | USA 1980, 120 min.\nBreaking Bad: Walt White miał na koniec napaść na więzienie 16 kwi 2014, 18:05 — - W naszej głupocie czy zbytniej pewności siebie 16 odcinków przed zakończeniem serialu "Breaking Bad" nakręciliśmy scenę, w które Walter White pokazuje się z brodą, w nowych okularach, i kupuje karabin maszynowy M60 - wyjawił twórca Vince Gilligan w rozmowie z fanami. - Nie...\nSNIPES TRAFI DO WIĘZIENIA? 19 paź 2006, 9:22 — Wesley Snipes może trafić za kratki za nadużycia podatkowe. Aktor znany przede wszystkim z roli w filmie "Blade-wieczny łowca" jest oskarżony o próbę oszustwa na 12 milionów dolarów. Snipes miał składać fałszywe zeznanie podatkowe w...