Postrzeganie węgla zmienia się - Górnictwo - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\n6 listopada 2013\tPortal gospodarka i ludzie : : autor: BAR\nPostrzeganie węgla zmienia się\nJestem przekonany, że jeśli w Polsce zabraknie węgla to wzrost popytu na gaz ziemny zdecydowanie podniesie jego cenę - podkreśla europoseł Bogdan Marcinkiewicz\nZbliżają się IV Europejskie Dni Węgla. Jakie znaczenie ma ta i poprzednie edycje wyjaśnia portalowi górniczemu nettg.pl europoseł Bogdan Marcinkiewicz, inicjator Dni Węgla.\nPrzed nami czwarta edycja Europejskich Dni Węgla. Czy dostrzega Pan efekty prowadzonej przez was w Parlamencie Europejskim kampanii?\nPostrzeganie węgla, jako brudnego i mało efektywnego paliwa zmienia się. W organizowanych przez nas spotkaniach w ramach Europejskich Dni Węgla uczestniczą przedstawiciele branży z całego świata. Potencjał tego paliwa dostrzegają nawet najwięksi jego przeciwnicy. Warto pamiętać, że ogromne zasoby węgla wciąż gwarantują bezpieczeństwo energetyczne w Polsce na wiele dziesięcioleci. Trzeba nieustannie przekonywać, że węgiel jest nieodzownym elementem miksu energetycznego wielu państw członkowskich w Unii Europejskiej.\nW takim razie, dlaczego Europa jest przeciwna energii z tego paliwa?\nStare technologie węglowe to niska sprawność i duża emisja szkodliwych związków uwalniających się podczas spalania. Natomiast najnowsze rozwiązania znacząco poprawiają jego efektywność. Jesteśmy w Unii Europejskiej jedynym znaczącym producentem węgla kamiennego. To nie jest na rękę producentom energii odnawialnej, która nadal nie jest tania i nie może konkurować z węglem. Europa nie ma jednak innego wyjścia, bo innych bogatych źródeł paliw kopalnych po prostu nie ma. Energetyka odnawialna, jako gwarancja bezpieczeństwa energetycznego w Europie jest jeszcze nutą przyszłości. Przedwczesne odejście od własnych źródeł paliw kopalnych nie jest dobrym rozwiązaniem. Miks energetyczny Europy musi uwzględniać wszystkie źródła energii. To pozwoli w przyszłości na stopniową zmianę tych proporcji na rzecz energetyki odnawialnej. Jeśli zbyt szybko odejdziemy od węgla to może to być bardzo ryzykowne zagranie.\nPamiętajmy, że na końcu pojawia się rachunek - jeśli nie będzie nas stać na zakup energii ze źródeł odnawialnych to z jeszcze większą premedytacją będziemy "produkować" niską emisję zanieczyszczeń w starych kotłach węglowych.\nRząd chce zabronić takiego spalania po 2020 roku.\nObawiam się, że za 7 lat nie będziemy jeszcze na tyle zamożnym narodem by udźwignąć koszty zakupu energii z innych źródeł. Jestem przekonany, że jeśli w Polsce zabraknie węgla to wzrost popytu na gaz ziemny zdecydowanie podniesie jego cenę. To doprowadzi nas do ubóstwa energetycznego i konieczności wyboru między drogą energią, a zaspokojeniem podstawowych potrzeb egzystencjonalnych. Dlatego głównym przesłaniem tegorocznych debat w Parlamencie Europejskim jest apel o sprawiedliwą politykę energetyczno-klimatyczną w ramach poszerzonej debaty wokół celów polityki energetycznej Unii Europejskiej do roku 2030.\n20 maja 2022\t10170\n20 maja 2022\t9850\n21 maja 2022\t8002


Kultura | RozrywkaFilm | SerialPo godzinachRecenzjeNews\nPrzyznam, że wybór tego, co prezentuje ostatnio Netflix pozostawia wiele do życzenia. Coraz więcej filmów i seriali jest nijakich, byle jakich lub nudnych. Nie tego spodziewaliśmy się po nadawcy, którego usługi kupiliśmy. A ponieważ we wszystkim szukamy pozytywów, postanowiliśmy przejrzeć zasoby Netflixa i znaleźliśmy perełki, które warto obejrzeć.\nSą takie filmy, które mimo upływu czasu ogląda się coraz lepiej, a oglądane na nowo pełne są smaczków, których kiedyś nie wychwyciliśmy i na nowo cieszymy się bohaterami, których zostawiliśmy jakiś czas temu. Niestety są również takie, które obejrzane po latach nie dadzą się odzobaczyć. Tak jest np. z “Podróżami Pana Kleksa”, które obejrzane po latach żenują.\nPostanowiliśmy zajrzeć w Netflixowe czeluście i okazało się, że filmowy skarbiec ma sporo pereł. Dziś wybraliśmy pięć tytułów, które koniecznie trzeba obejrzeć. Zapraszamy!\nTen oscarowy film to przepiękna podróż przez historię Stanów Zjednoczonych na przestrzeni powojennych dekad. Burzliwą historię ameryki oglądamy oczyma poczciwego głupka, którego kochamy całym sercem: tytułowego Forresta Gumpa, w którego rolę wcielił się brawurowo Tom Hanks.\n“Forrest Gump” sprawdza się na każdej płaszczyźnie. Oszałamia, bawi i wzrusza do łez. Pokazuje ludzi połamanym, lecz dobrych sercem i duchem. Takich, których nawet mimo początkowo odpychającego charakteru zaprosilibyśmy na wódkę i zwierzylibyśmy się ze swoich problemów i podzielili skrywanymi tajemnice.\nTo wielki film. Daje wiarę w ludzką dobroć i siłę miłości.\nTo zuchwała wersja przygód Artura i rycerzy okrągłego stołu w reżyserii Guya Ritchiego niesłusznie przepadła w kinach, a szkoda. Świetna narracja, dobre aktorstwo, fajna intryga oraz fenomenalna muzyka sprawiają, że ten film jest świetną filmową przygodą, jakich mało ostatnimi czasy.\nZresztą… Co można powiedzieć złego o filmie, za który odpowiada twórca “Przekrętu’, “Rock n Rolli”, “U.N.C.L.E.” ? Zwłaszcza gdy z dziką radością oglądamy właściwe dla Ritchiego patenty umieszczone w świecie legend arturiańskich? Poznajemy więc przyszłego króla Artura jako miejskiego łotrzyka, który hartuje się jako członek lokalnego gangu.\nOczywiście intryga jest pretekstowa i trzeba pokonać ohydnego złola o twarzy przepięknego Jude Law. Sprawiedliwości rzecz jasna staje się zadość, ale jak do tego dochodzi! Po prostu cud miód i orzeszki!\nTen trochę niedoceniony film z udziałem Leonardo diCaprio pewnie byłby lepszy, gdyby wziął się dla niego inny reżyser, ale i tak jest dobrze. Edward Zwick wyreżyserował w swoim stylu przygnębiającą opowieść o krzyżujących się interesach na rynku diamentów. Mamy więc opowieść o ojcu, który pracując w afrykańskiej kopalni diamentów pragnie zapewnić synowi przyszłość, rozdzierającą historię dzieci żołnierzy, którzy poddawani okrutnemu szkoleni i odurzani narkotykami stają się tępymi narzędziami w rękach lokalnych watażków. Mamy również historię cynicznego przemytnika granego przez Leonardo diCaprio, który pod maską człowieka, który ma wyjebane na cały świat, tak naprawdę chce wyjechać z otaczającego go piekła.\nTen formalnie sensacyjny film, w którym sceny akcji są po prostu świetne, a intryga ładnie przeplata i finalnie łączy z motywacjami każdego z bohaterów jest przygnębiająco smutną historią ludzkiego piekła, do którego strącani są ludzie chcący żyć w miarę uczciwie. Niestety, rynek diamentów nawet nie próbuje dać im tej szansy.\nTo nawet bardziej niż prosty film, a jednak koniecznie trzeba go obejrzeć. W kosmiczną bazę znajdującą się nad Ziemią uderza meteoryt, który powoduje uszkodzenie stacji. Jedynym wyjściem jest powrót na Ziemię. I to cała fabuła. Ale jak to się ogląda!\nMamy tu George a Clooneya i Sandrę Bullock. Ale to nie oni są gwiazdami tego filmowego przedsięwzięcia. Jest nim kosmos. Miejsce nieprzyjazne człowiekowi, groźne i złe. Naprawdę nie chcecie tu być, a podczas oglądania tego filmu zachwyceni wizualną ucztą może złapiecie się na myśli, że światowa kinematografia oszukała was twierdząc, że podróż w kosmos to wydarzenie metafizyczne, romantyczne i magiczne. No właśnie nie.\nW każdym razie “Grawitacja” oszałamia swoją wizualną doskonałością. Dźwiękową magią i dramaturgią dociśniętą do ściany. Ogląda się to z wypiekami na twarzy i siedząc na krawędzi fotela. I o to chodzi w kinie – dostarczyć widzowi takiej rozrywki, by zapomniał, że siedzi przed ekranem. Chodzi o to, by przenieść go w świat fantazji, gdzie wraz z bohaterem weźmie udział w niezwykłej przygodzie. I taka jest “Grawitacja”.\nTen film jest klasykiem kina akcji. Pierwszy tak rozbuchany i napakowany akcją film. Pierwszy wykorzystujące niespotykane wcześniej efekty specjalne. Pierwszy film, który rozbił bank. To wreszcie pierwszy film, w którym odtwarzający tytułowego cyborga Arnold Schwarzenegger nigdy wcześniej, ani nigdy później nie wyglądał tak dobrze.\n“Terminator 2” to szczytowe osiągnięcie kina akcji i miał swoją premierę w 1991 roku – roku doskonałym dla światowej popkultury. W końcu to wtedy miały swoją premierę kultowe dziś płyty Red Hot Chilli Peppers, Michaela Jacksona, Guns n Roses, Metalliki, Nirvany, na ekrany kin wkroczyło “Milczenie owiec”, a szwedzki zespół Roxette wydał swój premierowy album.


Kartel i kryptowaluty? Meksyk zidentyfikował 12 giełd powiązanych z Jalisco Nueva Generación | FXMAG\nKartel i kryptowaluty? Meksyk zidentyfikował 12 giełd powiąz..\nDo tej pory FIU zidentyfikowała co najmniej trzy potencjalne sprawy karne z wykorzystaniem aktywów cyfrowych. Jedna z nich dotyczyła obywateli Nigerii w Mexico City, którzy drenowali kryptowaluty od meksykańskich ofiar i wysyłali je do swojego kraju.\nCzłonek kolumbijskiego kartelu narkotykowego prał miliony w kryptowalutach\nNie jest to pierwszy raz, gdy słyszymy o kryptowalutach i kartelach narkotykowych. W zeszłym roku, hiszpańska policja aresztowała holenderskiego dilera narkotyków o kolumbijskim pochodzeniu, który wyprał około sześciu milionów euro w aktywach cyfrowych. Przestępca był częścią kartelu Cali i reprezentował syndykat w Europie.\nDetenido en #Málaga un histórico #narcotraficante del cártel de Cali asentado en Europa\nCo ciekawe, kiedy władze złapały handlarza w jego willi w Marbelli, znaleźli też wiele luksusowych przedmiotów tj. samochody, drogie zegarkie i 85 000 euro w gotówce. Policja skonfiskowała wszystkie jego rzeczy. Wśród nich znalazły się też krypto karty oraz komputery i telefony komórkowe.\nBeInCrypto Polska - Kartel i kryptowaluty? Meksyk zidentyfikował 12 giełd powiązanych z Jalisco Nueva Generación


czwartek, 09 lipiec 2020, godz. 22:11\nŁokieć > Łokieć tenisisty i golfisty\nZespoły chorobowe związane z przeciążeniami przyczepów ścięgien mięśni zginaczy lub prostowników należą do powszechnych chorób stawu łokciowego. Noszą one potoczne nazwy łokcia tenisisty i golfisty. Na skutek powtarzalności pewnych ruchów związanych z pracą zawodową lub zajęciami życia codziennego dochodzi do przerwania pojedynczych włókien przyczepowych kompleksów ścięgnistych. Pacjent odczuwa wtedy narastające bóle po bocznej lub przyśrodkowej stronie łokcia przy czynnościach związanych z chwytaniem lub przenoszeniem przedmiotów. Bóle potrafią występować również nocą samoistnie. Podejmowane leczenie przez unieruchomienie kończyny w gipsie, ostrzykiwanie sterydami (tzw. blokady), czy różne formy fizykoterapii są mało skuteczne. Choroba jest przewlekła, potrafi dokuczać pacjentowi przez wiele miesięcy, czasem nawet lat. Nasilenie dolegliwości bywa zmienne.\nObraz USG entozopatii nadkłykci bocznego i przyśrodkowego kości ramiennej\nOstatnio wprowadzone leczenie przy pomocy autogennych (pochodzących od pacjenta) czynników wzrostu zmieniło leczenie i rokowanie. Pionierskie doniesienie Alana Mishra z Kalifornii pokazało dużą skuteczność leczenia czynnikami wzrostu oraz brak nawrotu dolegliwości. Badania holenderskie oraz własne, które porównywały skuteczność wstrzyknięć sterydowych w stosunku do podawania zawiesiny autogennych czynników wzrostu udowodniły bezsprzecznie przewagę tej nowatorskiej i naturalnej metody postępowania.\nNasze doświadczenia w leczeniu zespołów przeciążeniowych przyczepów okolicy łokcia z zastosowaniem czynników wzrostu są bardzo dobre. Przeważająca grupa chorych uzyskała pełne wyleczenie, potwierdzone wycofaniem zmian w obrazach USG. Nieliczni pacjenci zgłaszali znaczące złagodzenie dolegliwości. Nie obserwowaliśmy pogorszeń lub braków poprawy. Podkreślenia wymaga jednak potrzeba ścisłej współpracy pacjenta z zespołem leczącym. Konieczne jest respektowanie wyznaczonych okresów ograniczenia pewnych czynności fizycznych oraz zalecanych regularnych badań kontrolnych, które umożliwiają bieżące korygowanie zaleceń w zależności od stanu leczonego łokcia.\nLeczenie prowadzimy w formie wizyt ambulatoryjnych.\nOstrzykiwanie okolicy nadkłykcia osoczem bogatym w czynniki wzrostu


Stal żaroodporna i żarowytrzymała - Wpisz-sie.eu - nowoczesny katalog stron www\nTytuł: Stal żaroodporna i żarowytrzymała\nSłowa kluczowe: stal kotłowa, stal sprężynowa, stal żaroodporna, stal żarowytrzymała\nEKO-Producent biżuterii srebrnej »\nStrona firmowa producenta biżuterii srebrnej firmy EKO. Zapraszamy do odwiedzenia naszej witryny i zaznajomienia się z naszą ofertą. Przedsiębiorstwo Eko ma wieloletnie doświadczenie w produkcji biżuterii. Wytwarzamy wyroby w technologii odlewniczej jak i wykonywanej ręcznie-unikaty. W naszej biżuterii wykorzystujemy naturalny bursztyn bałtycki, kamienie naturalne takie jak agat, onyks, turkus, malachit, wykorzystujemy również w produkcji kryształy Swarovski Elements, cyrkonie. Dzięki wyjątkowemu wzornictwu i wysokiej jakości nasze prace znajdują kontrahentów na całym globie. Wstąp na naszą stronę i przekonaj się że jesteśmy dobrymi partnerami na wieloletnią współprace.\nGaraże blaszane - Producent bram garażowych »\nW naszej ofercie znajduje się wiele interesujących modeli oferowanych przez nas produktów.Produkowane przez naszą firmę wyroby to wyroby klasy światowej. Dzięki doświadczeniu jakie zdobyliśmy przez kilkanaście lat oraz tysiącom zadowolonych odbiorców jesteśmy liderem pod względem jakości, obsługi klienta oraz zadowolenia w Polsce! Jesteśmy pewni, że produkowane przez naszą firmę produkty zadowolą nawet najbardziej oczekujących odbiorców.\nAby się z nami skontaktować zapraszamy do odwiedzenia naszej witryny internetowej, na której mogą Państwo zamówić wybrany przez siebie produkt lub odwiedzenia jednego z naszych punktów obsługi klienta. Gwarantujemy zadowolenie.Nasze blaszaki to przede wszystkim najlepsza jakość. Nasza firma ciągle rozszerza swoją gamę modeli, a ponadto wzorów bram wjazdowych. Nasi inżynierowie prowadzą badania podnoszące jakość wykonania oraz dodatkowo trwałość naszych garaży blaszanych. Nasze garaże blaszane oraz bramy wjazdowe to nie tylko niedościgniona jakość - ale także najniższa cena. Dzięki długotrwałej współpracy z wieloma hutami stali jesteśmy w stanie zagwarantować naszym konsumentom najatrakcyjniejsze ceny w kraju!\nPneumat System jest polską fabryką siłowników pneumatycznych, a nasza firma przez ostatnie lata stała się największym polskim producentem siłowników pneumatycznych. Nasze produkty pneumatyki siłowej, a więc siłowniki pneumatyczne i sprężyny gazowe oferujemy szeroko pojętym rozwiązaniom przemysłowym. Oprócz projektowania, produkcji i sprzedaży tych napędów oferujemy także szeroki zakres dystrybucji sprzętu i osprzętu pneumatycznego. Sprzedaż dla firm prowadzimy za pośrednictwem naszych hurtowni pneumatyki i automatyki, które to obiekty znaleźć można w 10 miejscach w Polsce, m. in. Krakowie, Poznaniu, Gdańsku, Warszawie, Łodzi czy Katowicach. Wielu naszych klientów wybiera także zakupy w naszym sklepie internetowym dla firm. Produkty pneumatyczne jakie można u nas znaleźć to m. in. węże przemysłowe, złącza, zbiorniki ciśnieniowe, elektrozawory i zawory kulowe, wspomniane wcześniej siłowniki, filtry i reduktory ciśnieniowe, sprężarki powietrza, osuszacze, pompy, przyssawki, rury pneumatyczne czy sprzęt lakierniczy (agregaty natryskowe, pistolety lakiernicze, filtracja, pompy do malowania). Polecamy i zapraszamy!


Dodatki. Cena 44,80 PLN RHIZOTONIC: - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "Dodatki. Cena 44,80 PLN RHIZOTONIC:"\nBogusław Jakub Barański\n1 Dodatki Cena 44,80 PLN RHIZOTONIC: Kategorie Dodatki Marka Canna jeden z najlepszych na całym globie, tylko w pełni organiczny wspomagacz korzeni, który powoduje bardzo szybki rozwój korzeni u roślin, zapobiega i chroni przed chorobami i infekcjami, np. Pythium, Fusarium, zarazem uzdatniając działanie naturalnego układu odpornościowego kwiatów i roślin domowych. Canna Rhizotonic jest preparatem dla roślin który zawiera starannie rozproporcjowaną i zrównoważoną mieszankę ekstraktów z najlepszych glonów oceanicznych oraz stymulatorów rozwoju roślin stworzonych przez wiodących naukowców z holandi. Rhizotonic jednorazowo zawiera także związki oligosacharydowe i bardzo dobrej jakości sacharynę, która jest dość silnym prebiotykiem. Rośliny bardzo często ulegają stresowi podczas mzabiegów ogrodniczych takich jak klonowanie, preparat ten wspomaga odbudowę zniszczonych tkanek przez wyzej wymienione zabiegi i szybszą regenerację roślin. Pod wpływem nawet małego stresu korzenie roślin mogą powoli zamierać, co powoduje zwolnienie ich wzrostu, schnięcie kwiatów, zmniejszenie zbiorów oraz ograniczenie wielkości i budowy pąków. CANNAZYME: I klasa holenderskich środków ochrony roślin opartych na inteligentnym zastosowaniu enzymów. To naturalny biokatalizator, rozkładający i wzbogacający podłoże, który zawiera zintegrowaną mieszankę ponad piętnastu różnych enzymów i specjalnych witamin. Działa poprzez szybki rozkład martwych korzeni do substancji mineralnych i cukrów, umożliwiając tworzenie się nowych, zdrowszych korzeni i zwiększając pobieranie składników odżywczych. Ponadto CANNAZYM zawiera składniki rzadkich roślin pustynnych, powiększające naturalną odporność roślin na glebowe czynniki chorobotwórcze. Dodatkowe stymulatory wzrostu wzmacniają ogólny wzrost rośliny i usprawniają reakcje chemiczne zachodzące w roślinie, gwarantując uzyskanie zdrowszej i mocniejszej rośliny. Produkt ten wszystkim hodowcom, profesjonalistom i amatorom, przynosi doskonałe rezultaty. Prawdziwy zwycięzca! PK 13-14: PK jest dynamicznym super-wzmacniaczem o niezwykłym działaniu. Jest to niezwykle skondensowana formuła zawierająca starannie dobraną mieszankę czystego fosforu i potasu, dających wyjątkowe rezultaty kwitnienia. To specjalne połączenie pierwiastków można nazwać super-wzmacniaczem kwitnienia, dzięki któremu roślina niezwykle szybko wykształca cięższe, większe i słodsze owoce. Dzięki PK profesjonalni hodowcy na całym świecie uzyskują znacznie większą ilość kwiatów. W odróżnieniu od podrzędnych produktów zawierających potaż, PK ma gwarantowany skład: 13% P 2 O 5 oraz 14% K 2 O. PK jest produktem wyjątkowym, bezpiecznym, łatwym w użyciu i niezwykle skutecznym. PK nie jest odżywką, lecz dodatkiem do odżywki. Sprawdzony produkt, który powinien być stosowany przez każdego hodowcę. CANNABOOSTER: WIĘKSZE, TWARDSZE OWOCE, PRZYSPIESZA KWITNIENIE. CANNABOOST to silny stymulator kwitnienia opracowany specjalnie dla Projekt i wykonanie wydruku: Logisoft szybkorosnących roślin. Zwiększa +48 jakość i ilość 41 51plonów. CANNABOOST Strona 1 z 5 stymuluje rozwój nowo wykształconych kwiatów, dzięki czemu owoce mogą stać\n2 się pełniejsze niż zwykle. Pozwala to także uzyskać bardziej równomierne zbiory, ponieważ owoce dojrzewają stopniowo. Wyjątkową cechą CANNABOOST jest to, że poza zapewnieniem większych plonów gwarantuje także lepszy smak. Coś ekstra dla hodowcy stosującego CANNA. JESZCZE WIĘKSZE PLONY DZIĘKI PK 13/14 CANNABOOST sam w sobie nie jest pożywką, lecz dodatkiem zwiększającym wydajność fotosyntezy, dzięki czemu owoce wykształcają się szybciej. Dostępność składników odżywczych jest niezwykle ważna dla osiągnięcia najlepszych wyników przy stosowaniu CANNABOOST. Pożywki CANNA zapewniają dostępność wszystkich składników odżywczych. Jeszcze lepsze wyniki można uzyskać stosując PK13/14 razem z wybraną pożywką CANNA. Dzieje się tak, ponieważ PK 13/14 dostarcza roślinie dodatkowych składników kwitnienia, zaś CANNABOOST zapewnia jej odpowiednią ilość energii niezbędną do wykorzystania tych składników. SKUTECZNIEJSZE DOJRZEWANIE I OCHRONA Poza stymulatorami kwitnienia, dzięki którym roślina osiąga pełną dojrzałość, CANNABOOST zawiera także naturalne regulatory kwitnienia, które pozwalają lepiej rozprowadzić stymulatory kwitnienia w samej pożywce jak i substancje niezbędne do kwitnienia oraz zasoby energetyczne występujące w roślinie. Umożliwia to bardziej jednolite dojrzewanie owoców i osiągnięcie pełnej dojrzałości. Dzięki ulepszonej regulacji wykorzystania energii roślina zyskuje także odpowiednie zasoby energii niezbędne do ochrony przed patogenami. Jeśli w ważnym momencie rozwoju rośliny zabraknie energii, zaczyna ona na ogół zaczyna chorować w okresie, w którym ma to katastrofalne skutki dla plonów. LEPSZY, MOCNIEJSZY SMAK W dzisiejszych czasach dobry zbiór oceniany jest nie tylko na podstawie zebranych kilogramów. Mogliśmy obserwować tę zmianę na przykładzie uprawy holenderskich pomidorów i ogórków; zwiększeniem jakości interesują się także profesjonalni hodowcy. Jakość zaczyna obecnie pełnić coraz istotniejszą rolę, podobnie jak smak. CANNABOOST nie zapewnia nie tylko większy plon, ale także doskonały aromat. Zwiększenie poziomu fotosyntezy znacznie zwiększa produkcję cukrów w owocach. Pozwala to otrzymać słodszy smak i większe stężenie naturalnych aromatów. Wersja produktu PK Super Bloomer 0,5L Cannazyme 0,5L Cure 0,75L Spray Cena 29,58 PLN 27,39 PLN netto 36,20 PLN 33,52 PLN netto 39,90 PLN 36,94 PLN netto Projekt i wykonanie wydruku: Logisoft Strona 2 z 5\n3 jest skuteczny przeciw szkodnikom ze środowiska naturalnego Poprzez wstrzyknięcie preparat ten tworzy pół naturalną warstwę na rośliny, Która zapewnia, że substancje zewnętrzne (przędziorki, mszyce) nie dostaną się do zewnętrznych warstw liścia. Tygodniowy profilaktyczny oprysk z użyciem Canna CURE sprawia, że szkodniki jak przędziorki, mszyce, mealybugs lub mączliki jakościowo produkcja owoców i kwiatów. dla roślin jest bardzo ważna dla dobrych PK L Rhizotonic 0,25l Cannazyme 1L Cure 1L 44,80 PLN 41,48 PLN netto 48,36 PLN 44,78 PLN netto 57,21 PLN 52,97 PLN netto 66,10 PLN 61,20 PLN netto jest skuteczny przeciw szkodnikom ze środowiska naturalnego Poprzez wstrzyknięcie preparat ten tworzy pół naturalną warstwę na rośliny, Która zapewnia, że substancje Projekt zewnętrzne i wykonanie (przędziorki, wydruku: Logisoft mszyce) nie dostaną się do zewnętrznych warstw liścia Strona 3 z 5\n4 Tygodniowy profilaktyczny oprysk z użyciem Canna CURE sprawia, że szkodniki jak przędziorki, mszyce, mealybugs lub mączliki jakościowo produkcja owoców i kwiatów. dla roślin jest bardzo ważna dla dobrych Rhizotonic 0,5L Cannaboost 0,25 Rhizotonic 1L PK L Cannaboost 1L Cure 5L 67,92 PLN 62,89 PLN netto 76,42 PLN 70,76 PLN netto 107,35 PLN 99,40 PLN netto 169,92 PLN 157,33 PLN netto 193,29 PLN 178,97 PLN netto 225,30 PLN 208,61 PLN netto jest skuteczny przeciw szkodnikom ze środowiska naturalnego Poprzez wstrzyknięcie preparat ten tworzy pół naturalną warstwę na rośliny, Która zapewnia, że substancje zewnętrzne (przędziorki, mszyce) nie dostaną się do zewnętrznych warstw liścia. Tygodniowy profilaktyczny oprysk z użyciem Canna CURE sprawia, że szkodniki jak przędziorki, mszyce, mealybugs lub mączliki Projekt i wykonanie wydruku: Logisoft Strona 4 z 5\n5 Powered by TCPDF ( jakościowo produkcja owoców i kwiatów. dla roślin jest bardzo ważna dla dobrych Cannazyme 5L PK L Rhizotonic 5L Cannazyme 10L Rhizotonic 10L Cannaboost 5L 236,13 PLN 218,64 PLN netto 310,00 PLN 287,04 PLN netto 416,01 PLN 385,19 PLN netto 424,90 PLN 393,43 PLN netto 805,46 PLN 745,80 PLN netto 807,51 PLN 747,69 PLN netto Projekt i wykonanie wydruku: Logisoft Strona 5 z 5\nCANNABOOST prawdziwe wspomaganie\nCANNABOOST prawdziwe wspomaganie Mówią c prosto, celem stymulatora jest wspomaganie rośliny w przyjmowaniu składników pokarmowych. Wchłanianie tych składników zależy od zdrowia rośliny i szybkości jej\nGrupa chemiczna / IRAC. Działanie. Kontaktowy i żołądkowy / Na roślinie działa powierzchniowo. pyretroidy\nOrganizm szkodliwy Niechemiczne metody ochrony Środki ochrony roślin Substancja czynna zawartość Grupa chemiczna / IRAC Działanie Dawka kg(l)/ha (stężenie %) Maksymaln a liczba zabiegów / minimalny odstęp


Android jest dla każdego, czyli dziewięć lat systemu mobilnego\n| Data: 2017-09-29 11:51:05 | Dział: Systemy\nMa już 24 wersje, można na niego pobrać ponad milion unikalnych aplikacji i jest zainstalowany na 2 mld urządzeń. O czym mowa? O Androidzie, systemie operacyjnym Google.\nIstnieje już od dziewięciu lat i dzięki swojej otwartej formule wywarł ogromny wpływ na to, jak przez ten czas rozwinęły się technologie mobilne.\n- Platforma Android pozwala producentom urządzeń konkurować na rynku i wprowadzać innowacje. Deweloperzy aplikacji mogą dotrzeć do ogromnej liczby klientów i tworzyć silne firmy. Klienci mają niespotykany wybór urządzeń w coraz niższych cenach - mówi Hiroshi Lockheimer, starszy wiceprezes ds. Androida, Chrome OS i Play.\nKażdy może bezpłatnie pobrać, dostosować i rozpowszechniać kod źródłowy Androida. Dzięki temu producenci ponoszą mniejsze koszty przy tworzeniu urządzeń mobilnych, zapewniając ludziom z całego świata dostęp do technologii mobilnej, która wcześniej była poza ich zasięgiem.\nModel open source Androida zachęca do innowacji, zapewniając producentom urządzeń swobodę w tworzeniu telefonów i dostosowywaniu do nich systemu operacyjnego Android, a także możliwość fabrycznego instalowania aplikacji. Dzięki temu konsumenci mają większy wybór urządzeń i aplikacji. To ponad 24 000 urządzeń produkowanych przez prawie 1300 różnych podmiotów. Android pomógł nawet utworzyć nowy segment rynku smartfonów – kosztujących od 100 do 500 dolarów. Jeśli spojrzeć na to inaczej, każdy – niezależnie od preferencji, budżetu czy osobowości – znajdzie dla siebie urządzenie z Androidem. Oferta Androida nie kończy się na urządzeniach. W samym Sklepie Play jest ponad milion aplikacji.\nW 2020 roku ekosystem mobilny może zatrudniać około 15 milionów osób. Android będzie napędzać ten postęp, pomagając deweloperom i producentom tworzyć coraz więcej miejsc pracy na całym świecie.\n"Udzielając bezpłatnej licencji na Androida i swoje aplikacje, Google pozwala producentom oferować urządzenia z Androidem w niższych cenach. Dzięki temu więcej osób ma do nich dostęp" - powiedział Torsten Korber, profesor prawa, Uniwersytet w Getyndze.\nZajrzyjcie na stronę Android jest dla każdego (goo.gl/YY17QL) i dowiedzcie się więcej o najpopularniejszym systemie operacyjnym na świecie.


Violet Street: 2011\nNostalgia za latami 90-tymi\nRzadko poruszam się obecnie w tych kręgach muzycznych (a gdy to robię, to w ostatnim czasie zazwyczaj ląduję w okolicach LCN i osób z nimi związanych), ale dzisiaj od rana chodzi za mną jeden utwór sprzed lat.\nCommon (wówczas jeszcze CommonSense) opowiadający o wielkiej miłości swojego życia, o wyboistej drodze jaką przeszła. Warto posłuchać. Rymy o tym, jak zmienia się wokół nas świat. Ten łagodny, bujający podkład. Tak to wyglądało w pierwszej połowie lat 90-tych... I warto zobaczyć jak wiele się zmieniło od tamtej pory.\nOstro i bez zahamowań, czyli seks po polsku.\n"Seks polski jest dziki. Dziki i nieokiełznany. Pełen namiętności oraz gwałtowności, łączący w sobie wschodnią żywiołowość i otwartość z zachodnim wyważeniem i dyskrecją. I właśnie ze względu na tę dyskrecję, gdy spojrzeć na niego nie ukradkiem, a WPROST... Wydawać się może szary i nieatrakcyjny. Jednak seks polski jest też jak sowa: nie jest tym, czym wydaje się być."\nTych kilka zdań napisanych przeze mnie w konkursie "WPROST" sprawiło, że na koszt tego tytułu wybraliśmy się wczoraj z Agnieszką do Buffo, na występ Rafała Rutkowskiego. I jaki w końcu był cały ten "Seks polski"?\nOtóż tym razem dokładnie taki, jakim wydawał się być.\nPlakaty dość wiernie oddają to, co można zobaczyć na scenie. Jest zatem bez martyrologii, bez zadęcia, za to z dystansem do siebie. Jest śmiech, ale i pokazywanie, że Polska to nie tylko cierpienia kolejnych pokoleń. Próba pokazania, że nie musimy cały czas posypywać głowy popiołem i palić zniczy. Możemy też się śmiać, bawić.\nRafał Rutkowski naigrawa się ze stereotypów. Poczynając od momentu wejścia, z przywołanym Antoniem Banderas, latynoskim symbolem seksu, aż po zejście ze sceny, gdy szydzi z męskich kompleksów, z których wyrastają narcyzm i egocentryzm Panów.\nW trakcie show niejednokrotnie przywoływany jest Smoleńsk, więc osoby uważające, że jest to temat nietykalny powinny unikać występu. Jeśli jednak ktoś uważa, że Kościół, Smoleńsk, komunizm czy homoseksualizm nie stanowią tabu i pora zacząć patrzeć w przyszłość, zamiast wciąż dogłębnie przeżywać porażki z przeszłości - może śmiało iść.\nNie wszystkie żarty były - jak dla mnie - trafione. Ale zdziwiłbym się, gdyby przez półtorej godziny występu bawiło mnie każde wypowiedziane zdanie. Jednak takie momenty, jak piosenki na podryw, sprawiły, że z teatru wyszedłem całkowicie usatysfakcjonowany. Rafał Rutkowski daje popis odwagi (i ekshibicjonizmu) poruszając drażliwe tematy. Czy na pewno robi to ze smakiem? A czy plakat przypadkiem nie odpowiada na to pytanie?


Zarażony koronawirusem nie przestrzegał kwarantanny. Oskarżono go o próbę zabójstwa - Polsat News\n26.03.2020, 07:56 Świat\nW RPA 709 osób jest zarażonych koronawirusem. Nie odnotowano żadnych zgonów\n"Napady kaszlu i gorączka". Minister o swojej walce z koronawirusem\nW izolacji chory wytrzymał... trzy dni. Już 21 marca udał się do pracy i obsługiwał klientów swojego lokalu usługowego. W międzyczasie brał też udział w uroczystościach religijnych.\nbas/ Times Live, polsatnews.pl\nARESZTBIZNESMENKONTAKTKORONAWIRUSLADYSMITHPRACAPRÓBA ZABÓJSTWAREPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKIRPASŁUŻBYŚWIATZABÓJSTWO


Choroba Parkinsona — czy istnieje skuteczna terapia? - poradniki LEKI.PL\nChoroba Parkinsona — czy istnieje skutec...\nCzy można wyleczyć chorobę Parkinsona?\n, który zawiera substancje czynne: Amantadyna, Lewodopa, Metanosulfonian bromokryptyny, Moklobemid, Pridinol, Rotygotyna.\nChoroba Parkinsona jest schorzeniem uszkadzającą komórki nerwowe. (fot. Shutterstock)\nZaburzenia psychiczne związane z chorobą Parkinsona\nChoroba Parkinsona jest drugim (po chorobie Alzheimera), co do częstości zachorowań, schorzeniem uszkadzającą komórki nerwowe. Starzenie się społeczeństwa nieuchronnie doprowadzi do zwiększenia skali tego problemu. Na świecie chorych jest już ponad 6 milionów osób, a w Polsce około 80 tysięcy. Częściej dosięga mężczyzn aniżeli kobiet i rozpoczyna się zwykle powyżej 50. roku życia.\nChoroba Parkinsona jest procesem zwyrodnieniowym, dotyczącym jąder podkorowych mózgu, w których stwierdza się obniżony poziom neuroprzekaźnika — dopaminy. Dokładny mechanizm dysfunkcji komórek istoty czarnej nie jest dokładnie poznany, ale zakłada się, że wolne rodniki i zaburzenia mitochondrialne odgrywają w nim podstawową rolę. Dlatego też, w chorobie Parkinsona należy zwrócić szczególną uwagę na odpowiednią dietę bogatą w związki o działaniu przeciwutleniającym i wychwytującym wolne rodniki (takie jak: witamina E, koenzym Q10, witamina C, beta-karoten). Ochroni to neurony przed toksycznym działaniem wielu szkodliwych czynników zewnętrznych. Należy pamiętać także, że pomimo iż czynniki wywołujące chorobę Parkinsona nie zostały do końca zidentyfikowane, to jednak część przypadków choroby jest uwarunkowana genetycznie .\nmotoryczne: zaburzenia chodzenia, osłabiona mimika twarzy, sztywność mięśniowa, osłabienie głosu.\nniemotoryczne: potliwość, ślinotok, zaburzenia funkcji pęcherza moczowego, zaburzenia widzenia.\npsychiczne: halucynacje, depresja, zaburzenia snu, apatia, lęki .\nW przebiegu choroby można zaobserwować tzw. objawy wczesne, które pojawiają się na kilka lat przed objawami motorycznymi. Należą do nich: zaburzenia snu, apatia, niepokój, depresja, zaburzenia węchu, problemy ortopedyczne.\nPodstawą w diagnostyce jest stwierdzenie spoczynkowego drżenia mięśniowego oraz spowolnienia ruchowego, czyli bradykinezji. Dodatkowo obserwuje się jeden z trzech objawów: zaburzenia postawy, drżenie lub sztywność mięśniowa .\nLeczenie farmakologiczne niestety nie powstrzymuje w pełni postępu choroby. Neurony wytwarzające dopaminę w mózgu nie przestają obumierać i wszystkie metody leczenia w końcu stają się nieskuteczne. Terapia farmakologiczna skupia się jedynie na działaniu zmniejszającym doskwierające objawy.\nW leczeniu choroby Parkinsona stosowane są następujące grupy leków:\nlewodopa w połączeniach z innym lekiem (np. Madopar, Nakom mitte, Sinemet CR). W mózgu przekształca się do dopaminy, której niedobór jest główną przyczyną powstania choroby. Jest to złoty stan standard w leczeniu. Z czasem jednak odpowiedź na działanie tego leku słabnie i konieczne jest zwiększanie dawki, co może skutkować potęgowaniem działań niepożądanych (m.in. halucynacji czy zachowań psychotycznych). Lek należy przyjmować co najmniej 30 minut przed porannym posiłkiem.\nagoniści dopaminy (np.: Aropilo, Polpix SR, Requip – Modutab, Rolpryna SR, Pronoran, Bromergon, Dostinex). Są to leki łagodzące objawy, które stosuje się samodzielnie lub w połączeniu z lewodopą. Ich skuteczność jest niższa niż lewodopy. Jednak ich stosowanie obarczone jest mniejszym ryzykiem wystąpienia ciężkich działań niepożądanych. Powinno przyjmować się je w trakcie posiłku lub bezpośrednio po nim. Nową postacią leku z tej grupy jest rotygotyna (Neupro) — pierwszy i jak dotąd jedyny lek stosowany w postaci plastra transdermalnego naklejanego na skórę raz na dobę.\nleki cholinolityczne (np.: Akineton, Pridinol Alvogen) — mocniej zmniejszają drżenie niż napięcie mięśniowe. Obecnie rzadko stosowane ze względu na działania niepożądane, jakie wywołują m.in.: suchość w ustach, wzrost ciśnienia śródgałkowego, pogorszenie pamięci, czy halucynacje.\ninhibitory IMAO-B — działają neuroprotekcyjnie, spowalniają rozwój objawów choroby Parkinsona. Dlatego stosuje się u pacjentów młodszych (np. Segan, Asanix, Ralago).\ninhibitory COMT (np. Comtess). Podawaje się go z lewodopą. Dzięki takiemu połączeniu możliwa jest redukcja dawki lewodopy oraz wydłużenie czasu jej działania.\namantadyna (Amantix, Viregyt K) spowalnia rozwój objawów choroby, ma potencjalne działanie neuroprotekcyjne. Jest rzadko stosowana w leczeniu długotrwałym (czytaj także: Jak to jest z tą dostępnością Viregyt K?). Należy przyjmować ją w godzinach dopołudniowych ze względu na występujące po jej przyjęciu problemy z zasypianiem .\nNawet 60% pacjentów stosujących farmakoterapię choroby Parkinsona doświadcza zaburzeń psychicznych spowodowanych przyjmowaniem leków.\nDo najczęstszym reakcji organizmu należą: paranoje, halucynacje, urojenia, mania, niepokój, depresja, impulsywne zachowania (hazard, kompulsywne jedzenie, nadpobudliwość seksualna, nadmierne zaangażowanie w hobby). Lekami, które powodują tego typu objawy, są: amantadyna (Amantix, Viregyt K), bromokryptyna (Bromergon), czy lewodopa (Madopar, Nakom).\nW celu redukcji działań niepożądanych, dawki przyjmowanych leków stopniowo redukuje się lub wycofuje. Jeśli natomiast konieczne jest pozostanie przy wybranym leku, lekarz może zaordynować leczenie środkami przeciwpsychotycznymi .\nGłęboka Stymulacja Mózgu (ang. Deep Brain Stimulation, w skrócie DBS) to metoda leczenia choroby Parkinsona. Polega na wszczepieniu cienkich stymulujących elektrod do głęboko położonych części mózgu. Wszczepione elektrody generują impulsy elektryczne, które modyfikują działanie ośrodków nerwowych odpowiedzialnych za rozwój choroby. Wybór miejsca umieszczenia elektrody jest zależny od typu choroby (np. przewagi drżenia lub sztywności), a także od występowania ewentualnych ruchów mimowolnych. Obecnie DBS jest rekomendowana przez wszystkie neurologiczne towarzystwa naukowe do leczenia zaawansowanej choroby Parkinsona.\nW celu uzyskania najlepszych efektów leczenia, chory w zaawansowanej fazie może mieć zaordynowane przez lekarza cykliczne wstrzyknięcia podskórne (podobnie jak w cukrzycy) zawierające apomorfinę (Dacepton). Jest możliwość podania leku w formie wlewu ciągłego.\nW Polsce preparat Duodopa (żel zawierający lewodopę i karbidopę) do podawania w ciągłym wlewie dojelitowym przez PEG (gastrostomię przezskórną) jest dostępny w ramach programu lekowego Narodowego Funduszu Zdrowia. Leczenie to wymaga wykonania stomii, czyli wprowadzeniu przez powłoki brzuszne cewnika do jelita, aby podać lek bezpośrednio do jego światła.\nNaukowcy z Uniwersytetu Helsińskiego prowadzą badania kliniczne i wdrażają nowy program nieinwazyjnego leczenia oparty na innowacyjnym leku. Wstępne badania wykazały, że białko zwane mózgowym dopaminowym czynnikiem neurotroficznym (CDNF) może łagodzić objawy choroby Parkinsona, a nawet hamować jej progresję. Prace badawcze pracujące nad znalezieniem leku na tę chorobę są częściowo finansowane przez Unię Europejską [3-5].\nNajczęstszym schorzeniem, które współistnieje z chorobą Parkinsona, jest otępienie. W związku z tym chory może mieć problemy z regularnym stosowaniem leków. Właśnie dlatego członkowie rodziny powinni być zapoznani z farmakoterapią pacjenta.\nLeki należy przyjmować regularnie, o ściśle określonych porach dnia.\nDobór odpowiednich dawek leków może potrwać. Dlatego objawy mogą nie zniknąć bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia.\nNie powinno przerywać się farmakoterapii, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego. Objawia się on wysoką gorączką, sztywnością mięśniową, zmianami stanu psychicznego pacjenta oraz zagrażającym życiu dysfunkcjom układu nerwowego.\nWarto wprowadzić do planu dnia codziennego ćwiczenia fizyczne, które poprawiają sprawność mięśni i stawów. Zapobiega to postępującej sztywności mięśniowej, a także poprawia nastrój. U chorych, którzy wykazują zaburzenia ruchowe, można rozważyć zastosowanie techniki Alexandra. Polega ona na unikaniu zbędnego napięcia mięśni i nauczeniu nowych wzorców ruchowych.\nU pacjentów leczonych lewodopą (np. Madopar) większa część dziennego spożycia białka powinna przypadać na ostatni posiłek w ciągu dnia. Związek ten należy do grupy aminokwasów (fragmentów białka). Aby móc się wchłonąć, lewodopa potrzebuje specjalnego przenośnika. Korzystać z niego mogą, niestety, także inne konkurencyjne aminokwasy, które chory dostarcza, spożywając pokarmy bogate w białko. Dlatego konsumpcja posiłków wysokobiałkowych bezpośrednio lub w trakcie przyjmowania leku wpłynie na gorsze jego wchłanianie i zmniejszy ilość substancji czynnej, która przedostanie się do mózgu. W związku z tym stosowanie diety niskobiałkowej w chorobie Parkinsona może wpłynąć na zwiększenie efektywności leczenia. Należy również unikać suplementacji preparatami żelaza.\nNależy unikać niskich temperatur oraz sytuacji stresowych — potęgują one drżenia mięśniowe. Ciepła kąpiel bezpośrednio przed snem powoduje zmniejszenie bólu poprzez rozluźnienie mięśni [1,6,8].\nChoroba Parkinsona jest schorzeniem, które powoli wyłącza człowieka z normalnego życia. Wczesne wykrycie pozwala jednak na spowolnienie jej postępu i w związku z tym — zachowanie sprawności na dłużej.\nStrawn JR, Keck PE, Caroff SN. Neuroleptic malignant syndrome. Am J Psychiatry. 2007\nBogucki A, Gajos A, Cybertowicz M. Stany nagłe w pozapiramidowych zaburzeniach ruchowych – diagnostyka i postępowanie. Polski Przegląd Neurologiczny 2006\nNational Institute of Neurological Disorders and Stroke. Deep brain stimulation for Parkinson's Disease information page. Retrieved 23 November 2006\nPiotr Thor, Podstawy patofizjologii człowieka, Kraków: Fundacja Zdrowia Publicznego Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne "Vesalius", 2007\n#szczelina odbytu#zaparcia#HIV#leki przeciwbólowe#choroby oczu#okulistyka#soczewki\nPrevious Farmaceuta — źródło rzetelnej informacji o leku. Czym właściwie zajmują się farmaceuci?\nNext Test na COVID-19 dostępny w Biedronce — czy warto go kupić?


Podróże z Chmurką\nPIERWSZY NUMER NOWEGO MAGAZYNU !\nChcę Wam zaprezentować nowy magazyn podróżniczego "Podróże z Chmurką".\nBędzie wychodził kwartalnie.\nZnajdziecie go w każdym lepszym kiosku.\nW pierwszym numerze możecie przeczytać m.in. o Maroku, Rzymie i Czarnogórze. Dodatkowo o włoskiej kawie. Znajdą się też tam bardziej ambitne artykuły na temat psychologicznego gospodarowania czasem, jak i odwieczne pytanie, "wracać czy nie?".\nautor: Sylwia Nowak\nTak naprawdę jest to prezent urodzinowy od mojej siostrzanej duszyczki Sylwii :)\nJest ona artystką i zawsze sprawi mi oryginalny prezent.\nDziękuję za sprawienie mi wielkiej radości!\nOkładka jest idealnym podsumowaniem ostatniego pół roku blogowania.\nPODRÓŻ DO RZYMU WIDZIANA PRZEZ SIEDEM PAR OCZU\nŻycie to ciągłe wyzwania i podróż w głąb siebie.\nJak wróciłam z Rzymu postanowiłam nakłonić moich znajomych, z którymi tam byłam o podzielenie się na łamach mojego bloga swoimi przeżycia podczas podróży do stolicy Włoch.\nNapisałam do nich tak:\n„Podróże z Chmurką wpadły na pewien pomysł!\nChce napisać artykuł oczami naszej siódemki.\nZostawiam Wam pełną dowolność. Proszę napiszcie swój własny mini artykuł, który umieszczę na moim blogu. Czyli siedem mini artykułów, które stworzą jeden.\nJeden, który podsumuje nasze siedem dni w Rzymie.\nJesteśmy kompletnie inni, inaczej czuliśmy się w ciągu tego tygodnia, na co innego zwróciliśmy uwagę, dla jednych ważne były zdjęcia, dla innych lokalni ludzi, dla innych wejście do Watykanu, opcji jest tysiące.\nZnajdźcie parę minut na krótkie podsumowanie całego wyjazdu albo zwrócenie uwagi na jeden aspekt, jeden dzień. Niech to będzie coś Waszego Twórczego, a nie odtwórczego, że w Rzymie warto zobaczyć to i to bla bla ;-p\nI tak też się stało, po około siedmiu dniach czekania na każdy artykuł publikuję dziś siedem różnych podsumowań.\n1… 2… 3…. 4… 5… 6… 7… Wszyscy są? Więc START!\nDo Rzymu pojechaliśmy wesołą siódemką. Czterech chłopaków i trzy dziewczyny. Już z samego opisu brzmi jak tłum i tak czasami było. Mistrzem „odłączania” się od grupy byłam ja. No cóż trzeba spojrzeć prawdzie w oczy… znajdź niepasujący element? Chmurka odleciała na shopping albo na samotne włóczenie się po wąskich uliczkach Rzymu.\nPostanowiłam nie pisać o Rzymie jako zabytkach czy opisie kolejnych dni w nim spędzonych, zrobię to w kolejnych wpisach. Chcę opisać naszą siódemkę ze względu na to jaką rolę pełniła każda osoba i co wniosła do grupy.\nOd Doroty wszystko się zaczęło. To ona znalazła tanie loty do Rzymu, na które mnie namówiła, potem wspólnie namówiłyśmy Majkela, a ten zwerbował resztę grupy. Podczas wyjazdu Dorotka była jak zwykle maskotką, dużo mówiła i śmiała się jeszcze więcej, co udzielało się reszcie. Zbierała dziwne rzeczy na ulicy typu ramka czy wieszaki. Propagowała przyśpiewki rodem z klubu przedszkolaka, które śpiewaliśmy na ulicach wiecznego miasta. Robiła zdjęcia ludziom na ulicy w ich codziennych czynnościach.\nMajkel został organizatorem na poziomie kupna biletów i całej odprawy. I był w tym najlepszy załatwiając nam wejście „Priority” do samolotu i miejsca w biznes klasie linii lotniczych Ryanair. Mieliśmy własnego stewarda, własnego busa i najlepsze miejsca do siedzenia. Jako jedyny pierwszy raz leciał samolotem i nie odklejał się od okna w czasie lotu. „Gdzie jest Majkel?” to pytanie zadawałam chyba najczęściej, licząc czy wszyscy są. Jedyny bez aparatu i zawsze chętny do zdjęć grupowych.\nPóźniej organizatorem samozwańczo zostałam ja, ze względu, że miałam dwóch kolegów w Rzymie i użyczyli nam noclegu, co nie było takie oczywiste dla całej siódemki. Muszę się przyznać, że to ja potrafiłam wprowadzić zamęt w grupie, ale też i potrafiłam nas zintegrować np. proponując zabawę w Mafię (co we Włoszech było zabawą na czasie). Po za tym byłam pozytywnym filarem naszej siódemki. Robiłam też zdjęcia ze specjalnością selfie oraz zdjęcia dokumentacyjne na bloga.\nDrugim noclegowym załatwiaczem był Marcin, który na Couchsurfingu znalazł na tym samym osiedlu gdzie mieszka mój kolega innego hosta, który ma siódemkę rodzeństwa i to u niego właśnie spędzaliśmy pierwsze wieczory jedząc typowe włoskie dania albo gotując coś polskiego. Marcin jest propagatorem polskości, puszczał Włochom polskie piosenki i mimo wszystko uważa, że polskie morze jest najładniejsze.\nSylwia miała bardzo ważną rolę - fotografa artystycznego wyjazdu. Mimo, że mieliśmy 4 aparaty i każdy robił zdjęcia, to Sylwia i jej aparat działały cuda, łącząc magię Rzymu, magię zachodów słońca i magię naszych uśmiechów. Oprócz zdjęć Sylwia kręciła filmiki, których efekt końcowy w postaci filmu zobaczymy mam nadzieje już niedługo. To z Sylwią spacerowałam po ulicach wiecznego miasta rozmawiając po hiszpańsku. Umawiała nas na wieczorne kolacje i imprezy Haloweenowe z hostami w Rzymie.\nPrzewodnikiem pilnującym, w którą stronę iść, na którym przystanku wysiąść i jakim metrem pojechać był Łukasz. W Łukaszem nie było opcji, żeby się zgubić. Też robił zdjęcia korzystając z niezawodnej metody samowyzwalacza albo długich naświetleń, w czym naprawdę jest mistrzem. Podśpiewywał czasem. Telefonicznie zawsze łączył brakujące ogniwa w grupie oraz kontaktował nas z hostami.\nKonrad był najmniej znaną mi osobą w naszej grupie. Jego spokojne usposobienie nie dawało o sobie znać w ciągu dnia, ale okrywał się zdając cowieczorną relację telefoniczną. Pomysłodawca zwiedzania Watykanu o wschodzie słońca, czego nie zapomnę nigdy. Jako jedyny z chęcią odwiedzenia stadionu piłkarskiego w Rzymie. Robił setki niepozornych zdjęć swoją komórką, które mogą kryć wiele ciekawych ujęć.\nPolecam kilka piosenek przy czytaniu artykułów:\nSiedem osób, siedem dni, jedno miasto.\nJest czerwiec, pracuję już od dobrych kilku miesięcy i zostało mi kilka kolejnych. I gdzieś pośród tego wszystkiego przebijają się nagle, ni stąd ni zowąd, słowa Majkela: „Kto nie leci ten trąba!”. Ale, gdzie, co, jak, z kim? Że Rzym, że listopad, że najlepsza ekipa pod słońcem? Tak, to jest to! Decyzja podjęta błyskawicznie, bilety kupione w przeciągu kilku najbliższych minut. I chwilę później dzwonię już tylko do Chmury, z uśmiechem nie do odlepienia: „Aaaa!! Lecę z Wami!!”. Tak bardzo kocham spontaniczność.\nTe kilka miesięcy później nasza mała przygoda zaczęła się dla mnie, gdy tylko zobaczyłam te wszystkie twarze – jedne utęsknione, nie widziane od zbyt dawna, a drugie nowe, które jednak szybko stały się bliskie. Bo to ludzie tworzą klimat, wspomnienia, przygody. A taka fantastyczna siódemka, w ciągu siedmiu dni, w takim Rzymie, może tych przygód przeżyć wiele.\nPodróże mają to do siebie, że zdarzają się podczas nich rzeczy, które wydawały by się wręcz nieprawdopodobne. Tak było i tym razem. Rzym jest przeogromnym miastem, z jego okolicami liczy miliony ludzi. A jednak, jakim cudem szukając noclegu trafiliśmy tam na dwie osoby, z zupełnie różnych źródeł, które nie dość, że się znają, to jeszcze mieszkają pięć minut od siebie? Magia. Amedeo, Włoch, którego Chmurka poznała na wymianie na Litwie – przyjechał z Francji stopem, aby się z nami spotkać. Niesamowity człowiek, zgarnął trójkę z nas, a jak trzeba było to i wszystkich. Do tego ma nieziemskie poczucie humoru. Resztę przyjął Renato poznany przez Couchsurfing. Fantastyczna osoba, dzięki której udało nam się poznać prawdziwą włoską rodzinę i przepyszną włoską kuchnię. To jest coś nie do opisania, gdy do stołu zasiada niemal dwadzieścia osób – rodzice Renato, ich siedmioro dzieci i nasza siedmioosobowa ekipa. Jednego wieczoru jest to specjalnie dla nas przygotowana kolacja włoska, wraz z domowym winem, a drugiego odwdzięczamy się polskim akcentem, który okazał się dla nas nie lada wyzwaniem – przygotowujemy placki ziemniaczane w ogromnej ilości, z kilkoma różnymi sosami. Na szczęście wszystko zakończone sukcesem!\nSiedem dni to idealny czas, wystarczający, aby zobaczyć wiele, ale też aby się nie spieszyć. Aby móc poczuć ducha miasta, znaleźć swoje miejsca, zintegrować i przeżyć niezapomniane chwile. Bo jak można powiedzieć: „Widzimy się pod Koloseum, tam gdzie zawsze”, to już znaczy coś więcej. Rzym poza architekturą, zachwycił mnie też swoją muzyką, gdy tylko wspominam jakieś miejsca, sytuacje, w głowie od razu rozbrzmiewa mi dźwięk skrzypiec, gitary, akordeonu czy niezwykłych głosów. Dociera smak porannej kawy, wieczornej pizzy, a przede wszystkim wina, które szybko stało się dla nas niemal sokiem. Wino towarzyszyło nam wszędzie – na ulicach, placach, w parkach, w pociągu, w metrze, w domach, w knajpach, na plaży. O każdej porze dnia i nocy.\nRzym jest miejscem, które robi wrażenie przy każdym świetle, ale największe przy tym zachodzącym. Nigdy nie zapomnę widoku na plac świętego Piotra właśnie o zachodzie. Ani widoku na całą panoramę Rzymu z tarasu nad Piazza di Popolo. To był też pewien element magii, gdy po całodziennym rozdzieleniu, nie umawiając się, spotkaliśmy się akurat na tym tarasie, przy zachodzącym słońcu i utworze „Hallelujah”. To była taka chwila pełnego szczęścia, niekończących się uśmiechów, uścisków, zdjęć, muzyki.\nPodróż w tak dużej ekipie, jak nasza, nie jest prosta, ale jest niesamowitym doświadczeniem. Z jednej strony jest ciężko, bo każdy ma inne preferencje, inny budżet, co innego go cieszy, co innego go męczy, niektórzy chcą być razem cały czas, inni potrzebują chwili dla siebie. Ale pomimo różnicy zdań czy charakterów, pomimo kilku rozdzieleń, było jednak zdecydowanie więcej tego, co nas łączyło. Nazywaliśmy się komuną i dzieliliśmy wszystkim. Czy to było wino, czy uśmiech. Wspólnie jedliśmy, piliśmy, spaliśmy w wielu na jednym łóżku, mieliśmy swoje gry, swoje zaczepki, nieraz jedno spojrzenie mówiło wszystko, wybuchaliśmy śmiechem w podobnych momentach, śpiewaliśmy razem „Baranka” po Rzymskich uliczkach, tańczyliśmy razem spontanicznie przy muzyce grajków ulicznych, wspólnie gotowaliśmy, staliśmy się też bandą Zorro pomalowaną identycznie na Halloween. A po najmniejszej rozłące odnajdowaliśmy się na nowo w wielkim uścisku.\nCały wyjazd zwieńczyliśmy u cudownego Włocha, który przyjął całą naszą wesołą gromadkę w swoim domku nad morzem. Spędziliśmy razem czas w nocy na plaży na rozmowach, popijając prezent przywieziony mu z Polski. Po spędzeniu kolejnego dnia czy to na rowerach, czy to na plaży i nauce gotowania, wróciliśmy do Rzymu, gdzie powłóczyliśmy się nocą, przechodząc się po raz ostatni po różnych jego zakątkach, naszych zakątkach.\nPiękne, klimatyczne miasto, świetna kuchnia, tanie wino, cudowni ludzie, muzyka, przygody, zatracenie się w czasie i skupienie na chwili obecnej. Uśmiech sam ciśnie się na usta gdy tylko pomyślę o tym, co tam przeżyliśmy.\nTo miał być zwykły dzień po długiej imprezie: późna pobudka, śniadanie o 17, potem słodkie nic nie robienie. Na tarasie wiał lekki wietrzyk, w tle delikatna muzyka, a może to tylko w mojej głowie? Wtulona w poduszkę, sącząc wino, chciałam być sama. Udawałam, że nie widzę i nie słyszę reszty grupy. Koło mnie leżał M., również w swoim świecie. Jednak jak to zwykle bywa, dziwne myśli, przez nikogo nie proszone, wskoczyły, od razu wygodnie się rozsiadły, bujając huśtawką jakby trochę bardziej: nie tak miał wyglądać ten wyjazd. Co się stało z naszą komuną? Z pozytywną energią jaką się wzajemnie zarażaliśmy? Uciekać, wyruszyć samej do miasta, poznać nowych przyjaciół? Walczyć o przyjaźń? Czy gra jest warta świeczki, czy oni to samo czują? Głupia, naiwna. Coś nie gra, jest jakiś błąd w obliczeniach, który trudno nazwać słowami. Niby dobrze, niby fajnie, jednak nie. I wtedy złapałam spojrzenie M., już wiedziałam, że on myśli o tym samym. Przybiliśmy piątkę, wróciliśmy do grupy. Chwilę później udało nam się zebrać i pojechać całą grupą na hiszpańskie schody. Zaopatrzeni w wino, graliśmy w mafię, wczuwaliśmy się w klimat miasta. Dołączył do nas host, ze swoim kolegą – smutnym Turkiem (jego historia to dobry motyw na inny wpis;)), z którym chwilę później miałam przyjemność odbyć przejażdżkę skuterem. Pędząc ulicami wiecznego miasta podjęłam decyzję: walczyć! Jeżeli tylko korkociąg, który miałam w kieszeni nie wyjdzie na zewnątrz razem z jelitami przy kolejnym ostrym zakręcie, to walczę! Bo o co walczyć jak nie o marzenia i ludzi, z którymi chce się je realizować?\nNasi hości zaprosili nas do dzielnicy Trastevere – mocno klimatycznej, nieturystycznej, położonej za Tybrem, gdzie zjedliśmy najlepszą lazanię i tiramisu w czasie całego wyjazdu. Po kolacji dwójka z grupy wróciła do domku, my do clubu. Tak! Zupełnie nieprzygotowani, ubrani w najcieplejsze ciuchy jakie mamy (w końcu wybieraliśmy się na nocny spacer po Rzymie połączony z długim siedzeniem na hiszpańskich) wylądowaliśmy na imprezie CS. Wybawiliśmy się, wytańczyliśmy, poznaliśmy ciekawych ludzi. Kiedy zabawa dobiegła końca, było już dawno po ostatnim metrze. Nowo poznani znajomi proponowali nam nocleg, ale my wybraliśmy włóczęgę. Nie bardzo wiedząc co nas czeka, ruszyliśmy przed siebie i wreszcie zaczęliśmy rozmawiać. Spontanicznie, ale szczerze, prawdziwie z głębi duszy. Przerywaliśmy sobie wybuchami wesołości, oblewaniem się wodą z fontann, śpiewaniem i znów rozmawialiśmy i rozmawialiśmy i podziwialiśmy Rzym. K. wpadł na pomysł pójścia do Watykanu. Początkowo sceptycznie nastawieni do pomysłu, tym bardziej, że zmęczenie powoli stawało się odczuwalne, w końcu przystaliśmy na jego propozycję i pierwszym metrem zamiast do domu pojechaliśmy do najmniejszego państwa na świecie. To było coś niesamowitego! Wczesny, niedzielny poranek, jutrzenka unosi się na horyzoncie, przed nami żandarm otwiera bramę, wchodzimy jako pierwsi na plac świętego Piotra, za chwilę zgasną latarnie. Za nim zdążymy nacieszyć się chwilą, zrobić zdjęcia, powoli zaczęła ustawiać się kolejka do bazyliki. Stanęliśmy za grupą siostrzyczek, wciąż troszeczkę zażenowani powodem dlaczego znaleźliśmy się tak wcześnie na placu. To trochę jakby w butach z błota wejść na biały dywan... Udało nam się jednak dostać do Bazyliki i być na pierwszej mszy jaka się w tym dniu odbywała – po hiszpańsku. Oczarowani, walcząc z zamykającymi się oczami, podziwialiśmy. Chyba każdy z nas ma trochę na pieńku z tymi, tam u góry i trochę powątpiewa w ich obecność/ działanie. Nie dało się jednak ukryć, że to co poczuliśmy o wschodzie słońca w Watykanie, wywarło na nas ogromne wrażenie. Trudno powiedzieć, czy to, że znaleźliśmy się w takim miejscu, o tej porze to był tylko przypadek..\nTu nastąpiło kolejne rozłączenie grupy, chłopcy zdecydowali się wejść na kopułę, my z K. i M. bez grosza przy duszy ruszyliśmy na poszukiwanie kawiarni, gdzie przyjmą od nas kartę. Dzień łagodnie budził się do życia, nie bardzo jednak docenialiśmy pieszczotliwe łaskotanie słonecznych promieni po twarzy. Walczyliśmy ze sobą - powłócząc nogami, śmiechem wzajemnie otwierając sobie powieki – o to, co jest nam bardziej potrzebne: ławka, gdzie będzie można położyć się, choć na przysłowiowe 15 min, czy jednak spora dawka kofeiny. Nieświadomie znów znaleźliśmy się w ulubionej przez nas dzielnicy Trastevere a chwilę później w mocno klimatycznej kawiarni, na typowym włoskim śniadaniu.\nCzując się zdecydowanie lepiej ruszyliśmy w dalszym drogę. Kiedy o tym myślę w głowie mam tylko jedno, idziemy, idziemy, śmiejemy się i idziemy…. Z chłopakami spotkaliśmy się pod Castel Sant’Angelo i tu spotkał nas kryzys. Z naręczem ciuchów, ze zmęczeniem przyprawiającym o ból głowy, w upalni poranek, ruszyliśmy w dalszą drogę. Trudno powiedzieć jak to się stało, że idąc ulicą nagle weszliśmy do jednej z kamienic, wjechaliśmy na ostatnie piętro przepiękną, starą, drewnianą windą, popatrzyliśmy na miasto z góry, a kiedy już wychodziliśmy znalazłam metalową ramkę. Zwyczajną, trochę raniącą rękę, bez cech szczególnych ramkę. Komuna z lekką dezaprobatą przyjęła mój pomysł zabrania jej ze sobą, traktując to jako kolejny, mieszczącą się w moim marginesie odchylenia od społeczeństwa kaprys. Tym sposobem tworzyliśmy profesjonalnie wyglądającą grupę bezdomnych: M. z rękami pełnymi ciuchów, ja z ramą, razem mieliśmy szafę. W końcu – zaopatrzeni w kubeczki, zimne piwa, colę i krakersy, udało nam się dotrzeć do parku na wzgórzu. Piknik, wygłupy, zdjęcia w ramce, sami nie zauważyliśmy kiedy zasnęliśmy.\nNa stację metra wracaliśmy okrężną drogą – przemierzając park, obserwując jak toczy się życie w tym mieście, w którym cokolwiek się dzieje – jest to skala przynajmniej kilka razy większa od tego samego wydarzenia w Krakowie. Liczni grajkowie uliczni, rodziny z dziećmi, pary, słońce powoli chyliło się ku zachodowi, wszędobylski zapach kwiatów, czuliśmy się dobrze i spokojnie. Kiedy dotarliśmy na punkt widokowy spotkaliśmy S. i M. – zupełnie nie umawiając się ze sobą. Tymczasem niebo zrobiło się niesamowicie pomarańczowe, rzuciliśmy w bok plecakami, mimo tłumu ludzi znaleźliśmy miejsce przy barierce. Spojrzeliśmy na utopiony w zachodzącym słońcu Rzym. W tle „wonderful life” i „hallelujah”, pod nami Piazza del Popolo – Plac Wszystkich Ludzi. Staliśmy przytuleni, nie mogąc powstrzymać śmiechu, łzy szczęścia same popłynęły do oczu… W trakcie S. na przemian cieszyła się z nami i robiła nam zdjęcia, schowaliśmy się za ramką, to ona w jakiś sposób nas połączyła. Trudno opisać słowami, co wtedy czułam. To na pewno był najpiękniejszy zachód słońca, jeden z najlepszych jego momentów i najdłuższa doba mojego życia. Po trudnych chwilach i zgrzytach, długiej ścieżce oczyszczającej przeżyliśmy katharsis. Rozpoczęliśmy dzień jako znajomi, zakończyliśmy jako przyjaciele.\nPs. Początkowo chcieliśmy wziąć ramkę do Polski. Ostatecznie zdecydowaliśmy, że zostawimy ją w tym mieście. Nam już pomogła, teraz niech czas na kolejne zagubione dusze ;)\nRzym moimi oczami.\nChmurka, Sylwia, Dorota i Majkel wykupili wspólny lot do Rzymu. Kiedy usłyszałem tą wiadomość, wiedziałem, że muszę być częścią tego wyjazdu. Już w samolocie spędziliśmy miło czas parząc na góry i chmury za oknem, popijając lekkie piwka, ale to w Rzymie integracja naszej siódemki zaczęła się w pełni. O udziale Marcina i Konrada dowiedziałem się tuż przed wyjazdem. Im nas więcej tym weselej.\nRzym nie był miastem, do którego wracałem z przyjemnością. Ostatnia wizyta zostawiła wiele niemiłych wspomnień. Teraz zostały one w pełni zastąpione uśmiechami moich przyjaciół, oryginalnymi zdjęciami, zwiedzaniem miasta dniem i nocą oraz spotkaniami z lokalnymi couchsurferami. Ciężko nawet powiedzieć ile kilometrów przeszliśmy po mieście w czasie tego wyjazdu. Po za typowymi zabytkami, przy których zawsze robiliśmy masę zdjęć, zawsze znalazł się czas na dobre winko, lody, czy kawałek włoskiej pizzy. Z naszych wędrówek w pamięci na długo pozostaną mi Polacy przebrani w srebrne maski, śmiejący się do siebie cały dzień. Mijaliśmy też mężczyzn tworzącego zwierzęce rzeźby z liści trzciny, czy też samochody z lat ’20 z puszek po napojach. Uliczni grajkowie również umilali nam czas, a swoim talentem łatwo zachęcali nas do przerwania naszych ulicznych wędrówek i wtopienia się w swoją muzykę.\nCouchsurfing był ważną częścią tego wyjazdu. Niemal każdą noc spędziliśmy z miejscowymi Włochami, którzy użyczali nam swojego domu i spędzali z nami czas. Kiedy zostaliśmy zaproszeni na włoski obiad z całą rodziną naszego hosta, wiedzieliśmy, że nie możemy przepuścić takiej okazji. Następnego dnia nie pozostaliśmy dłużni i przygotowaliśmy placki ziemniaczane w kilku wariantach smakowych. Ciężko zaprzeczyć, że przygotowanie obiadu dla 14 osób było wzywaniem.\nDługo nie zapomnę również błąkania się po mieści z lokalnym couchsurferem w czasie nocy Halloween. Bardzo lubię to święto, ale w Polsce nigdy nie odczułem go na taką skalę jak w Rzymie. Fantastycznych kostiumów i uśmiechniętym potworą nie było końca. A dzięki farbką Sylwii, każdy widział, że jesteśmy jedną świetnie zgrana ekipą. No… może z jednym niepasującym elementem, który odmówił namalowania sobie czarnej maski na oczach I mimo pewnych nieszczęsnych przygód alkoholowych, była to jedna z najlepszych nocy wyjazdu.\nKiedy myślę o najbardziej nieoczekiwanych i przyjemnych rzeczy na tym wyjeździe, do głowy przychodzą mi dwie rzeczy. Pierwszą było pojawienie się na placu Św. Piotra o 5:00 nad ranem, kiedy byliśmy dosłownie pierwszymi ludźmi, którzy weszli na plac tego dnia. Zobaczenie tego miejsca bez długiej na kilometr kolejki do Bazyliki było naprawdę satysfakcjonujące. Zwłaszcza, kiedy weszliśmy na górę, żeby obejrzeć Rzym z kopuły i obserwowaliśmy jak powoli owa kolejka się tworzy.\nDrugą rzecz była natomiast niezwykle prosta. A był to odpoczynek nad morzem ostatniego dnia. Rzym jest wspaniałym miastem, ale po tygodniu pieszego zwiedzania nic tak nie naładowało naszych baterii, jak dzień zabawy na plaży, kąpania się i patrzenia na morze oraz kolejne wspólne gotowanie wspólnego posiłku z naszym ostatnim na tym wyjeździe hostem. Że nie wspomnę o dzieleniu się moimi upodobaniami muzycznymi przez cały wieczór i słuchaniu zarówno moich jak i włoskich utworów z samochodowych głośników w czasie powrotu do Rzymu. Mówi się „pokaż, jakiej muzyki słuchasz, a powiem ci kim jesteś”. Dlatego było to tak wyjątkowe.\nOstatniej nocy czułem, że był to idealny moment, na zakończenie wyjazdu. Spędziliśmy w Rzymie nie za dużo i nie za mało czasu. Wciąż zostało jeszcze kilka nie odkrytych miejsc i nieodwiedzonych ulic, ale to już będzie do zobaczenia innym razem. Kto wie…?? Może nawet z tą samą ekipą.\nDzień ostatni na plaży :)\nRzymu pojechaliśmy Szczęśliwą Siódemką.\n... (Kasia dzwoni)\n-Majkel, lecimy do Rzymu!!! Wpadłyśmy z Dorotą przed chwilą na pomysł, żeby polecieć gdzieś razem i są tanie loty do Rzymu. Lecisz z Nami.\n-hmmmm... yyyyy... eeeeeee...\n-Przyjeżdzamy do Ciebie wieczorem, zamówimy bilety.\nTak się zaczeła historia Naszego wspólnego lotu do Rzymu. Traf chciał, że był u mnie akurat przyjaciel z uczelni, który był zdziwiony szybkością próby podjęcia takiej decyzji i naszym sposobem myślenia i odradzał mi zdecydowania się na lot popierając to jakimiś popularnymi wymówkami, które ma zazwyczaj człowiek w takim momencie. I o mały włos mu się to udało... To był nieliczny moment, w którym nie podjąłem decyzji w przeciągu kilku sekund – tak jak to zazwyczaj bywa w Naszej Piątce. Wahałem sie. Dziewczyny miały jednak większą siłę przebicia w mojej psychice :) – podświadomie czułem, że jakaś część mnie, aż krzyczy, aż rwie się do tego, co zaproponowały, a obawy mojego kumpla, są tu czynnikiem hamującym to, co naprawdę chcę zrobić.\nW momencie, w którym zobaczyłem uśmiechniętą od ucha do ucha Kasię i Dorotę nie miałem już żadnych wątpliwości – wieczorem błyskawicznie zamówiliśmy wspólnie loty, najpierw dla Naszej trójki, potem dla Łukasza a następnie, będąc dumnymi z podjęcia świetnej decyzji, wstawiliśmy post na fb, który sprawił, że do ekipy dołączyły kolejne, wspaniałe osoby i tak oto pojechaliśmy do Rzymu Szczęśliwą Siódemką.\nCzekaliśmy wszyscy z niecierpliwością na lot przez kilka długich miesięcy, przypominając sobie o nim przy każdej nadarzającej sie okazji, a w dzień lotu Nasza radość z tego, że nadszedł upragniony Wielki Dzień była wręcz przeogromna. Szczególnie, gdy spotkaliśmy się już WSZYSCY, w komplecie na lotnisku. Szalę radości przeważył fakt, że Kasia, Dorota i ja mieliśmy priorytetowe wejście na pokład, jedne z najlepszych miejsc w samolocie, a dziewczyny były uprzejme wpuścić mnie pod same okno. Dodam, że to był mój pierwszy w życiu lot – wyczekiwany od 18 roku życia i przytrafił mi się razem z moimi najlepszymi przyjaciółmi, którzy byli cały czas obok mnie i z którymi mogłem się nim wspólnie cieszyć przez całe 2 godziny, które minęły dosłownie jak 5 minut. Podobno nie było ze mną słownego kontaktu :) ...wtedy, po raz pierwszy, miałem wrażenie, że jest to mój najszczęśliwszy dzień w życiu.\nLądujemy w Rzymie, jedziemy do centrum, zwiedzamy miasto – może to bardzo zawiedzie kogoś, kto liczy teraz na jakieś wspaniałe opisy budynków i krajobrazów, ale muszę szczerze przyznać, że cały czas najbardziej liczyło się dla mnie to, z kim tam jestem, niż gdzie jestem. I tak oto, nie usłyszycie moi drodzy o przepięknych fontannach, klimatycznych uliczkach czy zabytkowych kościołach, ale raczej o tym, że w tym i w tym miejscu śmiałem sie do łez z Dorotą i Kasią, tam i tam tańczyliśmy na środku placu do muzyki ulicznego artysty, a w tamtym i tamtym miejscu spałem na ławce z Łukaszem.\nZgodnie z zapowiedzią pomijam pierwsze noclegi nad morzem, pierwsze podróże metrem po mieście, poznawanie mapy i poszukiwanie charakterystycznych miejsc, o których mówią wszystkie przewodniki. Przez całe pierwsze 3 dni zdecydowanie najprzyjemniej wspominam sytuację, gdy potwierdziło się, że na każdej podróży muszę coś "rozlać, połamać, zgubić lub ewentualnie zepsuć". Wtedy właśnie zepsułem rower i byłem zmuszony wracać kilka ładnych kilometrów do domu na nogach. Pomyślicie dlaczego najprzyjemniej? Odpowiedź jest prosta. Bo w podróży tej towarzyszyła mi Dorota. Nie pozwoliła żebym wracał sam, za co jestem jej, do teraz, bardzo wdzięczny. Gorące, włoskie słońce świeciło nam wtedy w najlepsze, palmy wywijały się pod delikatnym naciskiem chłodnego wiatru, a rozmowa kleiła się w najlepsze, tak jak nigdy dotąd. Spacerowaliśmy w ten sposób dłuższy czas, nie patrząc ani na zegarek ani nawet specjalnie na drogę, ale w odpowiednim momencie nasze oczy nie przeoczyły lokalnego sklepu, w którym kupiliśmy sobie składniki na kolację, którą to potem, z tutejszym spokojem, zjedliśmy na ławce, przed sklepem, popijając do tego wino i oglądając piękny zachód słońca na horyzoncie...\n...wtedy, po raz drugi, miałem wrażenie, że to jest mój najszczęśliwszy dzień w życiu.\nPo czymś takim ciężko było ruszyć w drogę, ale zrobiliśmy odpowiedni zapas wina udaliśmy się przed siebie pchając rowery i popijając, jak sie potem okazało, najlepsze wino we Włoszech. A szło się nam tak wspaniale, że zaszliśmy dużo dalej niż było trzeba ;)\nPomijając znowu niepotrzebne opisy miasta dochodzimy do momentu, scisłej nocy, której przypomnieliśmy sobie, po kilku dniach technicznej rozłąki, co to znaczy BYĆ RAZEM W KOMUNIE (dla niewtajemniczonych tak nazywamy naszą grupę, w której od zawsze dzielimy się wszystkim – każdemu według potrzeb, świetnie się przy tym bawiąc i realizując różne szalone i poprawiające humor pomysły) Kasia, Dorota, Łukasz i ja znów niebanalnie rozmawialiśmy, żartowaliśmy, robiliśmy głupoty, jak za dawnych czasów, a Łukasz znów zaczął śpiewać :) – znak tego, że wszystko idzie w najlepszym możliwym kierunku. Napędzani sobą stwierdziliśmy, że nie będziemy tej nocy wcale spać, zwiedziliśmy na nogach nocą pół Rzymu, dostaliśmy się nielegalnie do wnętrza zaparkowanego na ulicy Volkswagena garbusa, przybiliśmy wspólnie wiele piątek i zgodnie stwierdziliśmy, że już więcej się nie rozstajemy, bo tylko w komplecie (brakowało jednak Wiolki) jesteśmy w stanie żyć całą Naszą wspólną duszą.\nO wschodzie słońca znaleźliśmy się na Placu Świętego Piotra, jedynym miejscu jakie wymienię z nazwy w mojej relacji, poszliśmy na Mszę Świętą po hiszpańsku, zwiedziliśmy Bazylikę, porobiliśmy zdjęcia, zjedliśmy śniadanie w tradycyjnej przyulicznej kawiarence i poszliśmy, po raz setny, ale z niesłabnącym zapałem (po nieprzespanej nocy) zwiedzać Wieczne Miasto. W pewnym momencie zauważyliśmy budynek z polskim napisem, do którego nie zawahaliśmy sie wejść i naszym oczom ukazała się zabytkowa winda, której nie omieszkaliśmy użyć do wjechania najwyżej jak sie da i zdobycia ciekawych wspomnień. Przy wyjściu z budynku Dorota znalazła ramkę... Z którą to, od teraz, wiązał sie każdy nasz kolejny krok w Rzymie.\nKupiliśmy sobie jedzenie i "zimne napoje", z którymi wylądowaliśmy w przepięknym parku i zrobiliśmy sobie ucztę na środku trawnika, ciesząc się spokojem, słońcem i odpoczynkiem. Spędziliśmy w tym miejscu kilka godzin, po czym udaliśmy się zobaczyć zachód słońca w punkcie, z którego jest podobno niesamowity i zapierający dech w piersiach widok na cały Rzym. Musieliśmy to sprawdzić!\nTego, co działo się podczas zachodu słońca nie jestem w stanie przekazać słowami...\nStałem wtedy w najlepszym miejscu, patrząc się na najpiękniejszy zachód słońca w swoim życiu z najlepszymi ludźmi u boku jakich kiedykolwiek poznałem, w tle słysząc muzykę, której dobór do całokształtu tego wszystkiego, przekonywał mnie w tym momencie bez wątpienia o istnieniu Boga.\n...wtedy po raz trzeci miałem wrażenie, że jest to... NIE!!!\nPo raz pierwszy w życiu miałem PEWNOŚĆ, że to jest mój najszczęśliwszy dzień w życiu i nie zapomnę go NIGDY. Tysiąc, milion razy! Wbijałem sobie do głowy to, co wtedy czułem, widziałem i słyszałem.\nO czym bym Wam teraz nie wspomniał to i tak nic nie będzie w stanie przebić moich emocji i odczuć przeżywanych w chwili, o której przeczytaliście powyżej, żadne kolejne wydarzenia wyjazdu, żadne kolejne priorytetowe wejście, najlepsze miejsca w samolocie, patrzenie w okno podczas startu i lądowania, a nawet własny steward – więc zakończę moją opowieść w tym punkcie.\nJedyne czego żałuję to tego, że nie zawsze mogliśmy przebywać ze wszystkimi razem w jednym miejscu i czasie chciałbym bardzo poznać lepiej Sylwie, Marcina, Konrada – bo, choć byliśmy razem tylko przez tydzień to przeżyłem z nimi wspaniałe chwile i bardzo ich polubiłem.\nObyśmy byli w stanie przebić ten wyjazd!!!\nTego życzę całej Szczęśliwej Siódemce i nieobecnym na wyjeździe członkom ekipy (Wiolka – pamiętaliśmy o Tobie cały czas:))...i pomyśleć, że mogłem na początku posłuchać "jakichś popularnych wymówek, które ma zazwyczaj człowiek w takim momencie".\nOstatnie zdanie pozostawiam do rozważenia wszystkim tym, którzy się wahają nad wyjściem z domu i ruszeniem tyłka z ciepłego fotela.\nNajlepsze wspomnienie z Rzymu.\nChyba każdy chciałby zatrzymać czas. Poczuć się tak, jak by nie było żadnych ograniczeń, obowiązków. Jak by mógł przestać zastanawiać się i planować, żyć chwilą, która nigdy się nie skończy, tą jedną minutę nie myśleć o niczym.\nSą na to magiczne sposoby, czasami osiągnięte wytrwałą pracą, innym razem zupełnie spontaniczne, niespodziewane. Lecz niezależnie od sposobu osiągnięcia takiego stanu, zawsze jest to wspomnienie które zostanie na długo w pamięci oraz zmusi do refleksji, zmian czy przemyśleń.\nZamknij teraz oczy i wyobraź sobie. Rzym, wieczne miasto, tutaj czas dawno się zatrzymał, ukrył w wielkich kolumnach, imponujących rzeźbach, czy ciemnych zakamarkach, trzeba tylko trochę wyobraźni, trochę fantazji i można przenieść się daleko w przeszłość. Rzym, jesteś ponad nim, w końcu na szczycie. W oddali widać wielkie kopuły i te mniejsze, starożytnie budowle, rzeźbione w rozmaity sposób, jak i budynki mieszkalne zwykłych ludzi, rzymian, idealnie wpasowujące się w wizerunek całego miasta. Widać ulice, widać życie, ludzi chodzących w każdą stronę w oddali, każdy za swoją sprawą, albo wręcz bez celu, rozkoszujących się urokiem miasta. Rzym, place, uliczki, wielkie katedry i malutkie fontanny, stoisz na jednym z wielu klimatycznych placów, jedynym w swoim rodzaju, a zarazem podobnym do innych, jesteś ponad miastem. Plac pełen jest ludzi, w różnych wieku, różnych narodowości, o różnym wyznaniu i kolorze skóry. Panuje spokój każdy jakoś zamyślony, skupiony. Każdy z osobna i wszyscy razem patrzą w dal, na miasto, na Rzym. Słońce zachodzi, kolory rozświetlają cały plac. Ten jeden moment, tak twardo mówiący o przemijaniu, o tym że coś się kończy. Jeszcze parę chwil, słońce zniknie za budynkami w oddali, minie kolejny dzień, kolejny dzień w Rzymie. Lecz zanim to nastąpi, jest jeden człowiek, który staje naprzeciw temu. Dla niego w tej chwili czas nie istnieje, chce zatrzymać go również dla innych, nie dać uciec kolejnemu dniu. Słychać muzykę, piosenki które wszyscy znają, które łapią każdego za serce i nie pozwalają po prostu przejść i bez emocji zakończyć kolejny dzień. Ludzie patrzą na zachodzące słońce, patrzą na siebie. Panuje spokój, ktoś siedzi w milczeniu, ktoś nuci po cichu piosenki, wzruszenie. Nawet dzieci na chwile przestał biegać i usiadły przed artystą. Panuje uprzejmość, dla każdego ta chwila jest wyjątkowa, w końcu coś się kończy, coś nowego zaczyna. Rzym, czas się zatrzymał, piękne kolory, ludzie w zadumie patrzący w horyzont, wzruszenie na twarzach, łzy, spokój. Słońce zachodzi, kończy się kolejny dzień, kolejny dzien w Rzymie.\nSpontaniczna decyzja, która się opłaciła.\nDo Rzymu polecieliśmy w bezchmurne wtorkowe przedpołudnie. Gdy dotarliśmy do Rzymu, pierwszym co poczuliśmy był… chłód. Wcale nie było wtedy typowo włoskiej pogody, a ledwie kilka stopni więcej niż w Warszawie i chmury. Pierwsze godziny spędziliśmy na szwendaniu się z ekwipunkiem po centrum i chłonięciu jak największej ilości Rzymu jaką się dało. Wieczorem poznaliśmy naszego hosta Renato, który doradził nam kupno kart podróżnych co było dość dobrą decyzją, bo później nie martwiliśmy się o bilety i jeździliśmy naprawdę sporo – do domów Renato i Amadeo dojeżdżaliśmy ok. 1,5 godziny. Późnym wieczorem jak już zostawiliśmy nasze bagaże i mogliśmy chwilkę odpocząć, Renato zaprosił nas do pobliskiej pizzerii na kolację. Byli z nami również jego siostra Chiara i Amedeo. Bardzo miło spędziliśmy wieczór i najedliśmy się bardzo dobrej pizzy – nie ma to jak włoska pizza.\nW środę ogarnęliśmy się i ruszyliśmy do centrum. Cały dzień staraliśmy się zwiedzić jak najwięcej mogliśmy, w międzyczasie szukając miejsca, w którym możemy zjeść – guzik zjedliśmy, bo akurat od tego dnia uniwersytecka stołówka została zamknięta dla postronnych. Obiad zjedliśmy na schodach przed innym uniwersytetem. Do wieczora kombinowaliśmy alkohol z taniego sklepu, bo dostaliśmy cynk, że w Rzymie można bezczelnie nadużywać wina w każdym miejscu publicznym. Na 20. zgarnęliśmy się wszyscy na kolację do Renato. Zjedliśmy razem z ich przemiłą rodzinką makaron z sosem po włosku, pieczeń z sałatką ze świeżych ziół i na deser owoce. Wszystko popiliśmy winem i zakończyliśmy kieliszkiem wódki, którą pochwalił się ojciec Renato, gdy zobaczył co przywieźliśmy prosto z Polski – Soplicę pigwową. Zapadła noc.\nW miarę wcześnie rano następnego dnia ja, Marcin, Dorota i Majkel ogarnęliśmy się, a Renato zaproponował nam wycieczkę rowerową do ruin starożytnej wilii w pobliskim lesie. Razem z nami wyruszył jego kolega Federico. Podejrzewaliśmy, że reszta ekipy dogorywa u Amedeo, bo tam właśnie spali – jak się później okazało mieliśmy rację. My cieszyliśmy się w tym czasie genialną pogodą, a jadąc na rowerach po drobnej mieścinie jaką była Ostia, dało się odczuć klimat wakacyjny. Na miejscu, wśród ruin spędziliśmy trochę czasu na standardowym dla każdej nacji chillout’cie. Później już w czwórkę, bo niektórzy musieli jechać na uczelnię, popędziliśmy nad morze, a tam razem z Marcinem bez wahania wskoczyliśmy do morza – cieplejszego niż Bałtyk latem. Na kolację, którą chcieliśmy się zrewanżować rodzinie Renato wybraliśmy placki ziemniaczane. Okazało się, że bez Chmurki, która tego dnia samotnie zwiedzała Rzym, z placków wyszedłby klops, bo mieliśmy drobne problemy techniczne, a widok kilkuosobowej wygłodniałej rodziny patrzącej jak po dwóch godzinach w kuchni, mamy dwie miski papki z ziemniaków i cebuli i nadal nic jadalnego, był bezcenny i niezwykle stresujący. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze, a my nie zostaliśmy pożarci żywcem. Za to uwijanie się w kuchni i współpraca przy gotowaniu zostawia naprawdę fajne wspomnienia. Podczas całego pobytu wśród tak licznej rodziny dało się odczuć, że to co o Włochach i ich podejściu do rodziny się mówi, to najprawdziwsza prawda – tak zgranej paczki, zarówno braci jak i sióstr, nie widuje się zbyt często.\nNadszedł piątek. Z bagażami ruszyliśmy zwiedzać. Mieliśmy plany może udać się do Watykanu, ale z całym ekwipunkiem mogłoby to być problematyczne, więc najpierw staraliśmy się znaleźć darmowe miejsce na nasze klamoty. Bez powodzenia. Cały dzień spędziliśmy więc na chodzeniu i odpoczywaniu. Najfajniej było na Placu Popolo, gdzie młody grajek, dwudziesto-kilku stopniowy upał i dwie dziewczynki hasające w rytm muzyki stworzyły klimat. Klimat, który w Rzymie da się odczuć niezwykle często – w tym mieście masz ochotę usiąść i siedzieć rozkoszując się melodią, widokami i towarzystwem drugiej osoby. Zdecydowanie nie jest to miasto dla samotnych. Dla samotników są kościoły i wnętrza zabytków, w których można poczuć się sam na sam ze sobą, ale tylko gdy trafimy na mniejsze niż zwykle tłumy, albo uda nam się taki tłum ominąć lub od niego wyizolować – dla mnie to wydaję się niemożliwe. Nieco później dotarliśmy do Watykanu. Tam byliśmy chwilę, żeby zrobić sobie sesję na placu Św. Piotra. Potem ruszyliśmy na spotkanie z Niko, który zaprowadził nas na mniej popularny plac, gdzie również było dużo uzdolnionych ludzi popisujących się swoimi talentami, a po chwili zjawili się Romowie, którzy całą orkiestrą zaczęli grać tak skoczne rytmy, że dziewczyny wyciągnęły chłopców w tan. Naprawdę fajnie patrzyło się na to jak do spontanicznie podrygujących Polaków dołączyła się grupka już umalowanych na Halloween młodych ludzi. Niedługo potem bagaże zostawiliśmy u Niko i poszliśmy na miasto – na plac De’Fiori. Tam umalowaliśmy się, jednym paskiem na oczach dając do zrozumienia, że jesteśmy z jednej bandy i od razu zwróciliśmy uwagę zgromadzonych na placu ludzi – robili sobie z nami zdjęcia, zagadywali do nas i byli bardzo życzliwi. Jednemu z naszych klimat udzielił się nawet bardzo i to był koniec wieczoru dla jego świadomości.\nPrzed czwartą rano pojawił się Amedeo oferując nam nocleg. Do Amedeo dotarliśmy przed 8. rano. Spaliśmy do 15. i postanowiliśmy, że zjemy jajecznicę – byliśmy na zakupach i zjedliśmy bardzo dobrą jajecznicę, grając również w towarzyskie gry psychologiczne ok 17. Wieczorem mieliśmy jechać do Rzymu na chwilę i wrócić w miarę wcześnie, żeby w niedzielę rano móc wcześnie zacząć zwiedzanie. Wyjechaliśmy z dwiema butelkami wina o 19.30 i graliśmy w metrze, a później na schodach Hiszpańskich w mafię, czym zaciekawiliśmy grupkę dziewczyn z Arabii Saudyjskiej. Pojawili się Niko i jego kolega z Turcji. Oni zaprowadzili nas do genialnie taniej jak na Rzymskie warunki restauracji – jedzenie było w niej równie dobre jak ceny. Później skorzystaliśmy z zaproszenia Turka i udaliśmy się do klubu, w którym byliśmy aż do 3.30. Dalej ruszyliśmy zwiedzać Rzym.\nMijając po drodze kilka ciekawych aut i piramidę, dotarliśmy przed 6. rano do Watykanu, co okazało się super pomysłem. Byliśmy pierwszymi tego dnia ludźmi tam, zobaczyliśmy bardzo fajny wschód Słońca i ominęliśmy tłum, który w tym miejscu często przeszkadza w docenieniu jego piękna. Dostaliśmy się do środka niemal bez kolejki, z której słynie plac Św. Piotra, a w środku mogliśmy spokojnie poczuć klimat. Spędziliśmy tam kilka godzin, a ja z Łukaszem skusiliśmy się nawet na wejście na kopułę – niezwykle opłacalny widok panoramy miasta z jednego z najwyżej położonych punktów. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na kawkę na dachu Watykanu. Po zejściu i wizycie w minimarkecie dołączyliśmy do reszty, a około 14. już byczyliśmy się w parku planując co i kiedy zrobić, żeby zdążyć do naszego innego hosta w nadmorskiej miejscowości na południu. Nim tam jednak dotarliśmy, przeszliśmy przez park, w którym minęliśmy grupkę świetnie jeżdżących na rolkach młodych ludzi i jednego seniora, który zawstydziłby wszystkich starszych ludzi szturchających nas laskami i torebkami w komunikacji miejskiej. Później dotarliśmy do placu Napoleona, z którego widać spory kawałek Rzymu i przede wszystkim zachód Słońca. Jeśli uda się trafić na czas, w którym jakiś grajek będzie się starał umilić zwiedzającym czas i zarobić parę groszy znów można bez specjalnego wysiłku odczuć klimat. Około 23. dotarliśmy nad morze do innego hosta, gdzie wypiliśmy wódkę, staraliśmy się z nim trochę zintegrować i zmarzliśmy. Potem poszliśmy spać.\nW poniedziałek udaliśmy się na plażę nad morze – tam szaleliśmy i korzystaliśmy z pięknego dnia aż do 15., po czym wróciliśmy kombinować obiad. Naszemu gospodarzowi udało się przygotować tyle obiadu, że najedliśmy się po uszy i mieliśmy jeszcze co jeść w nocy przed odlotem. Do Rzymu wróciliśmy wieczorem i tam po chwili spędzonej na spacerze po mieście udaliśmy się na plac Napoleona i tam coś zjedliśmy, poczekaliśmy do pierwszego metra i ruszyliśmy w drogę do domu. W międzyczasie pilnowani przez Łukasza zdołaliśmy się chwilkę zdrzemnąć na ławce w parku – co też było fajnym przeżyciem. Oczywiście obudził nas deszcz, który akurat wtedy postanowił spaść.\nCały wyjazd był niezapomnianą przygodą pełną wielu ciekawych epizodów i przeżyć – podróżowanie z pozytywnymi ludźmi, którzy są nastawieni na poznawanie innych i na czerpanie jak największej radości z bycia z innymi jest naprawdę fajne i sprawia, że po powrocie zastanawiasz się kiedy i dokąd możesz znowu wyjechać. Myślę, że naprawdę warto czasem podjąć spontaniczną decyzję o takim wyjeździe i każdy powinien się na to zdecydować, a couchsurfowanie jest jednym z lepszych sposobów na poznanie obcego kraju w sposób w jaki żaden zwyczajny turysta nie ma szans go poznać.\nAutor: Unknown o 00:36 2 komentarze:\nO tym jak w ciągu jednego dnia, a nawet paru godzin zobaczyć Top 10 w Berlinie.\nBerlin zwiedzałam dość niestandardowo, bo porzez grę miejską, więc nie mialiśmy czasu na setki zdjęć, może tylko na dziesiątki, ale zabawa była przednia.\nPodzieleni byliśmy na grypy 7-8 osobowe.\nPoniższe zdjęcie robi Niemiec, który znał Berlin i był naszym przewodnikiem, a na zdjęciu znajduje się Polsko - Ukraińska reprezentacja.\nJak to się stało, że w takim składzie pojechałam do Berlina. Otóż istnieje taki program współfinansowany z budżetu Uni Europejskiej, który nazywa się ERASMUS + (a dawniej Youth in Action). W ramach tego programu organizowane są między innymi wymiany młodzieżowe, seminaria, treningi, wolontariat europejski. Więcej możecie poczytać na stronie: http://erasmusplus.org.pl/\nI tak to się stało, że pojechałam na Youth Exchange jako lider polskiej grupy, gdzie spotkaliśmy się z młodymi ludźmi z Niemiec i Ukrainy.\nGrę miejską zaczeliśmy na Dworzecu Głównym - Hauptbahnhof. Poniżej zdjęcie polskiej grupy - damskiej części z przedstawicielem grupy niemieckiej.\nA to moje TOP 10, czyli to co można zobaczyć w ciągu kilku godzin w centrum Berlina.\n3. Brama Branderburska - Brandenburger Tor\n4. Holocaust Mahnmal\n6. Mur Berliński\nNapotkana po drodze żyfara pod sklepem "Legolandia" :)\nBerlin jest pełen graffiti. Oto jeden z przykładów.\nObklejony znak drogowy? Dlaczego nie!\n8. Berliner Dom und Fernsehtum\n9. Berlinska Wieża telewizjna - Fernsehturm\nKolorowy stary samochód przykuł moją uwagę\nDo zobaczenia Berlin!!!


Z kart historii: Pogoń Szczecin – ŁKS Łódź 1:1 (04.03.2011 r.) – ŁKSFANS.PL\nMecz z Pogonią Szczecin już w najbliższą niedzielę, a my tym razem cofniemy się do sezonu 2010/2011, kiedy to Łódzki Klub Sportowy awansował do Ekstraklasy po degradacji klubu do I ligi w roku 2009. Pamiętacie spotkanie w Szczecinie z tamtego sezonu? A może byliście na tym meczu? Ełkaesiaków wspierało 590 kibiców z Łodzi (w tym 8 Zawisza, 2 Resovia 1 GKS Tychy).\nSezon 2010/2011 dla kibiców, piłkarzy i działaczy ŁKS-u był bardzo udany i zapisał w historii klubu. Awans do najwyższej klasy rozgrywkowej po wyrzuceniu najstarszego łódzkiego klubu w sezonie 2008/2009 (ŁKS zajął 7. miejsce w lidze na zakończenie sezonu) był dla kibiców światełkiem w tunelu. To miał być czas ŁKS-u, ale niestety drużyna spadła z ligi po zaledwie jednym sezonie.\nMecz, który odbył się 4 marca 2011 roku pomiędzy ŁKS-em a Pogonią Szczecin, był inauguracyjnym spotkaniem rundy wiosennej. W barwach łodzian debiutowali wtedy Maciej Bykowski i Marcin Kaczmarek. Obie ekipy zaczęły ostrożnie i nikt nie chciał zdecydowanie zaatakować. Walka na boisku toczyła się głównie w środkowej strefie i w pierwszej części gry żadna z drużyn nie potrafiła przejąć inicjatywy i zdominować przeciwnika. Najgroźniejszą sytuację w pierwszej połowie stworzyli gospodarze, kiedy to sam na sam z Bogusławem Wyparło znalazł się Adam Frączczak. Górą w tym starciu był łódzki golkiper, który dobrze skrócił kąt i obronił strzał napastnika Pogoni.\nW drugiej połowie oglądaliśmy już szybszą i płynniejszą grę. Łodzianie zaczęli śmielej atakować bramkę gospodarzy i stwarzać sobie sytuacje. Po godzinie gry na stadionie w Szczecinie w końcu doczekaliśmy się bramki. Jakub Kosecki po krótkim rozegraniu z rzutu rożnego, dośrodkował w pole karne prosto na głowę Dariusza Kłusa, który nie dał szans bramkarzowi Pogoni i wyprowadził ŁKS na prowadzenie. Po bramce piłkarze pobiegli do sektora kibiców z Łodzi i wspólnie cieszyli się z objęcia prowadzenia.\nW 73 minucie mogło być 2:0 dla ŁKS-u, ale tym razem swojej sytuacji nie wykorzystał Jakub Kosecki, który dostał świetne podanie od Krzysztofa Mączyńskiego, niestety dla łodzian strzał „Kosy” obronił Bartosz Fabiniak. W kolejnej sytuacji swojego szczęścia spróbował Marcin Mięciel, ale strzał napastnika gości poleciał nad bramką.\nW końcówce spotkania zaatakowali gospodarze, którzy chcieli wyrównać stan rywalizacji. W składzie Pogoni bardzo starali się byli ełkaesiacy, Robert Kolendowicz i Marcin Klatt, ale ataki gospodarzy były bardzo chaotyczne i niezbyt udane.\nSędzia przedłużył spotkanie o 5 minut. 6 sekund przed końcem doliczonego czasu gry, arbiter podyktował rzut karny dla Pogoni Szczecin. Na linii pola karnego doszło do starcia Michała Łabędzkiego z Marcinem Klattem, który w efektownym stylu padł na ziemię, po czym sędzia wskazał na jedenastkę. Łódzcy piłkarze pobiegli z protestami do Pawła Raczkowskiego i wtedy posypały się żółte kartki dla zawodników ŁKS-u. Rzut karny pewnie wykorzystał Piotr Petasz i mecz zakończył się wynikiem 1:1. Po bramce w 97 minucie sędzia od razu zakończył spotkanie, gospodarze mogą mówić o dużym szczęściu, z kolei ełkaesiacy czuli niedosyt, bo gdyby nie ta sytuacja w końcówce, to wracaliby do Łodzi w lepszych nastrojach.\nKulisy meczu obiektywem kamery ŁKSFANS TV znajdziecie TUTAJ.\nTrener: Andrzej Pyrdoł.\n← Obsada sędziowska meczu Pogoń Szczecin – ŁKS Łódź\nOficjalnie: Arkadiusz Malarz dołączył do Łódzkiego Klubu Sportowego! →


GasGasOpole: Frydlant widziany subiektywnym okiem laika\nFrydlant widziany subiektywnym okiem laika\nW piątek 21 czerwca 2013r. większość ekipy Pandy wyruszyła w stronę Frydlantu.\nKiedy po moich problemach z dotarciem, w końcu dobiłam do nich, moim oczom ukazał się sielankowy obraz. Obóz rozbity, namioty, grill i ostatnie poprawki przy motorkach, atmosfera wspaniała.\nAż tu nagle wpadam ja i zaczyna się bieganina i walka o to by mój motocykl był zdatny do przejścia przez technicna preimke. (Dzięki Maćku ;)\nNa szczęście wszystko zakończyło się powodzeniem, ale ta historia to już jest akurat materiał na całkiem odrębny artykuł którego nie będzie, gdyż czeska paka mi się nie uśmiecha..\n22.06. W sobotę rano około 5:30, w dzień zawodów, obozowiczów obudził grom z jasnego nieba. Lało i grzmiało okropnie, lecz na szczęście nie trwało to zbyt długo, a jedynie poprawiło nieco stan zbyt suchej nawierzchni.\nAtmosfera przed startem, wiadomo nieco napięta, ale nie dało się poznać po zawodnikach jakiejś mega paniki. Jednak doświadczenie i objeżdżenie w zawodach robi swoje.\nJeśli zaś o mnie chodzi, to moje opanowanie wynikało z tego, że nie zdążyłam obejść trasy enduro i konkretnie nie byłam pewna co mnie czeka, do tego dochodzi zjawisko wyparcia\nCross test, obfitował w ogromną ilość zakrętów i kilka ciekawych przeszkód, takich jak belki czy głazy, ale prawdziwa jazda zaczynała się na teście enduro.\nDojechałam do startu iiii motocykl mój wspaniały nie odpalił, po długim i usilnym molestowaniu "kopki" oraz odpalaniu z górki "na rusa" skulałam się do depo, gdzie usiadłam na leżaczku i z nerwów chciałam zapłakać.\nSiedziałam tak długo, oszołomiona ogromem mojej porażki, co jakiś czas wsiadając na motor, próbując go nieudolnie reanimować.\nSebastian i Michał wrócili z pierwszej pętli, nie wyglądając na zmęczonych, obaj w wyśmienitych nastrojach wymieniali między sobą wrażenia z jazdy i widać było jaką mają frajdę. Chłopaki, zamiast usiąść i regenerować siły zainteresowali się moim KTM-em, zdiagnozowali że to świeca, Michał wyciągnął ze swoich zapasów nową, wymienił mi ją odpalił i nakazał mi wracać na trasę\nWynegocjowałam z obsługą techniczną wpuszczenie mnie z powrotem na trasę, przejechałam ponownie Cross test i pełna trwogi udałam się na enduro test.\nBardzo się cieszę, że ostatecznie udało mi się jednak wjechać na tą trasę, gdyż przynajmniej teraz już wiem, że i tak nie dałabym rady jej przejechać w całości. W wielkim skrócie po dojechaniu na polankę i przejechaniu przez nią, wjechaniu do lasu i natknięciu się na pierwszy dłuugi i stromy podjazd nastąpiła konfrontacja pomiędzy moimi umiejętnościami a wyobrażeniem o moich umiejętnościach. Po kilku strzałach z motora o drzewo i zbieraniu się z ziemi jeszcze większą ilość razy, z uwagi na brak sił skapitulowałam niczym light i pojechałam do depo.\nObserwowałam jak zawodnicy przyjeżdżają z trasy piją, wciągają wspomagacze (w sensie pasty owocowe i jadą dalej.\nPrzyjechał i Fly, po zrobieniu pierwszego kółka, niestety nie był w stanie pojechać dalej z uwagi na to, że na dojazdówce nie poskładał się do zakrętu i było " I belive I can fly" do rowu na bark, tudzież łopatkę. Bolało go bardzo i dostał od "karetkowych" polecenie, udania się na rentgena, co oczywiście zrobi już w Polsce.\nPo drugim kółku do depo zawitała Patka i Maciek B. trudy trasy dawały się już we znaki, ale pojechali na trzecie kółko, pełni determinacji i zorientowani na cel , by ukończyć zawody.\nPełen szacun i podziw dla wszystkich, którzy przejechali całe zawody. Serdeczne gratulacje. Ja póki co, jak dobrze pójdzie chyba na razie zostanę przy cross country. Tam chociaż może ukończę\nPatka zajęła trzecie miejsce i zgarnęła całkiem spory puchar. Ale więcej o wynikach i o przebiegu trasy, może niech już ona napisze ;)\nPozdrawiam wszystkich a zwłaszcza mojego sobowtóra Dominikę A.\nWrażenia Łukasz OO:\nGdzie się dało to jechałem, ale....\nDzięki Ania za opis z własnej perspektywy, uzupełnię go krótko o własne przeżycia. Trasa Frydlanckiego Enduro pokazała jak wiele jeszcze nie umiem ;) Próba Cross to była zabawa, ale już próba Enduro z dwoma długimi podjazdami w lesie to już był dla mnie niezły Extreme. Chciałbym podziękować bardzo naszej Panda Rescue Team, bo bez nich nie ukończyłbym tej próby. Zarówno Dominice za podpowiedzi, którą ścieżkę najlepiej wybrać, a kolegom na ostatnim podjeździe z pasem za holowanie wzwyż. Gdyby nie Wy, w ogóle bym nie pojechał na to 2 okrążenie ;) Z 3 kółek udało mi się zrobić 2. Start miałem o 11:27, a koniec o 16:27 (3 kółka). Dwa okrążenie skończyłem o godzinie 15:41 i ani w głowie mi nie było pchać się z takim spóźnieniem na trzecie. Chyle czoła przed Patką i Maćkiem. Pomimo wiedzy, że nie zdążą zmieścić się w czasie wyruszyli i co najważniejsze ukończyli 3 kółka!! Patrycja wreszcie złoiła mi skórę :P\n...bez Panda Rescue Team nic bym na\ntym podjeździe nie zdziałał :P\nJestem też pełen podziwu dla umiejętności Sebastiana i Michała, że jechali równo bez spóźnień całą trasę. Do Waszego poziomu chłopaki muszę jeszcze trochę poćwiczyć. Nie tylko na siłowni…;) Siedzę dziś i pisząc ten tekst czuje ogromne zmęczenie ciała po zabawie w Czechach. Wiem jednak, że za rok znów chciałbym się tutaj pojawić, bo to wyjątkowe miejsce, atmosfera i fantastyczna trasa enduro. Za rok już będę wiedział, czego się spodziewać. Będę też lepiej „wjeżdżony” w motocykl i może uda mi się zamknąć 3 okrążenie. No a już na bank dogonię na trasie jakąś dziewczynę ;) To był fantastyczny weekend! Dzięki dla wszystkich!\nPS. Oprócz nas startowali jeszcze Marcin Małek, który zajął 6 miejsce w swojej klasie. Wielkie brawa należą się Robertowi Soćko z MK Siedlęcin za zwycięstwo w Pucharze Czech. Wynik zaskakujący i godny ogromnego podziwu. W tej samej klasie startował również Michał Bednarz MK-Siedlęcin z 6tą lokatą.\nsuper fotki od Beaty\nZdjęcia wykorzystane pochodzą z\nAutor: Hanka o 11:12\nEtykiety: 10 ROČNÍK „O POHÁR LYSÉ HORY“ MČR JEDNOTLIVCŮ ENDURO OPEN 2013, patrycja komko\nAnia teraz już musisz jeździć na zawody :D nie ma odwrotu!\nZawody były trudne, przynajmniej z mojej perspektywy. Próba enduro bardzo wymagająca siłowo i technicznie. Dojazdówki też bardzo ciekawe, szkoda że u nas zawody są zabawą w piaskownicy i dają błędny obraz o tej dyscyplinie. Maciek\n... i jeszcze chciałam bardzo bardzo bardzo podziękować wszystkim, którzy nam pomagali i wciągali nas, tzn mnie :D, czyli: na podjeździe nr 1 - siostrzyczka Dominika, podjazd nr 2 - Łysy, Tomek i Łukasz. Dzięki dzięki dzięki bez Was byłoby krucho!!!\nAnonimowy 25 czerwca 2013 09:29\nDzięki za wspólne zawody i wkręcenie nas w czeskie klimaty! Michał B.\nAnonimowy 25 czerwca 2013 18:35\nJa również przyłączam się do podziękowań Michała za "wkręcenie nas w czeskie klimaty". Dzięki Maciek! :).\nImpreza super, nie ze względu na wynik jaki osiągnąłem ale na klimat jaki na niej panował :). Osobiście dla mnie było sukcesem, że "krzywdy" sobie na niej nie zrobiłem i czerpałem wiele przyjemności z samej endurowej jazdy.\nWracając do Polski michy nam się cieszyły przez całą drogę, na myśl o chwilach spędzonych w okolicach czeskiego Frydlantu.\nPatrycja, gratuluję jeszcze raz miejsca i ukończenia enduro! Cały czas zachodzę w głowę, jak Wy "płeć piękna" pokonywałyście niektóre z części trasy enduro? Kamienie, kamienie... strome zjazdy... Szacunek za determinację!\nAnia to było Twoje pierwsze enduro i to nie byle jakie enduro, więc głowa do góry i zdobywaj doświadczenie podczas kolejnych startów.\n"Pandowicze" fajnie było widzieć Was w tak zgranym,(niemałym) zespole. Patrząc na Was lekko pozazdrościłem klimatu panującego w Waszym teamie (w odniesieniu do klubu), aczkolwiek nasz skład: Michał, Piotrek i ja również dobrze się bawił! (np.: opcja basen hotelowy i jedne kąpielówki dla trzech facetów, albo moja najdroższa pizza w życiu za jedyne 500 koron! ...itd.)\nWidzimy się pewnie w takim samym składzie na kolejnych zawodach w Śumperku, czego oczywiście wszystkim życzę! :)\nFRYDLANT WIDZIANY OKIEM LEŚNIKA;) - niewiele widziałam poza "moim" podjazdem, bo siedziałam zakonspirowana w lesie niczym partyzant. Startowłam w osobie Ani;), a w swojej własnej osobie starałam się jak mogłam oddać swą mrówczą siłę dla potrzebujących pchania lub ciągania:D. Fajnie było nawet w ten sposób uczestniczyć w tej super imprezie. Wszystkim - szczególnie Patce i Robertowi - gratuluję i zazdroszczę:). Może w kolejnym sezonie nie będę udawać już "leśniej prostytutki":D, a wystartuję już we własnej osobie - najlepiej w klasie kobiet weteran:D.\nP.S. Na dojazdówce do dojazdówki zostawiłam fragment dźwigni sprzęgła od Sherpy - tradycji stało się zadość:)\nUnknown 25 czerwca 2013 22:04\nja również baaaardzo, bardzo Wam wszystkim gratuluje! byliście super! Wasza pasja i determinacja zadziwia mnie za każdym razem. potwierdzam, że Panda to super fajny i zgrany team ;) cieszę się, że tam byłam i mogłam Was 'popstrykać'.\nP.S. z niecierpliwością czekam na wyniki ankiety dot.mojego Męża ;)\nAnonimowy 25 czerwca 2013 22:32\nMyślę że ankieta jest zbędna, bo po analizie czasów (pierwszych dziesięciu miało czasy na poziomie mistrzostw) można śmiało powiedzieć, że klasa HOBBY zaczynała się od drugiej dziesiątki, tak więc należy przyjąć że Seba zajął drugie miejsce! A tak na serio to pojechał super i jest zdecydowanym liderem Pandy. Wszyscy zawodnicy Pandy pojechali na miarę swoich obecnych możliwości i każdy odniósł swój mały sukces. Maciek\nPs. dzięki Beata za fajne fotki.\nPatka 28 czerwca 2013 11:38\nrywalizacja Seby na próbie enduro, super!


Dzisiaj jest 10 lip 2020, 17:24\nPostautor: Strelka » 20 sie 2019, 19:06\nMoże tu też zainteresuje was oferta od https://krzemien.com.pl Jeżeli zabieracie się za urządzanie swoje wnętrza, dokładnie za łazienkę, to w tym miejscu będziecie mogli liczyć na całe komplety łazienkowe, armaturę łazienkową, umywalki, brodziki i wiele innych propozycji\nPostautor: ochotniczo » 22 sie 2019, 09:14\nSkoro wprowadzasz się do nowego mieszkania to pewnie jak ja jeszcze niedawno poszukujesz również oświetlenia? U siebie zastosowałem sporej ilości lamp, ponieważ zależało mi na idealnym doświetleniu pomieszczeń. Z partnerką postanowiliśmy skorzystać z asortymentu firmy mlamp.pl i myślę, że to był strzał w dziesiątkę! My jesteśmy bardzo zadowoleni, może i Tobie uda się znaleźć swoje lampy marzeń.\nRejestracja: 30 cze 2019, 16:22\nPostautor: goldleaf » 01 wrz 2019, 08:14\nWarto śledzić najnowsze trendy w aranżacji wnętrz np. na stronach internetowych. Ostatnio przykładowo czytałem dobry artykuł dotyczący aranżacji małego salonu: http://iksmag.pl/jak-zaaranzowac-maly-salon/\nRejestracja: 18 wrz 2019, 23:37\nPostautor: AndrzeJ122 » 18 wrz 2019, 23:38\nDzięki za polecenie tej strony. Kompleksowa aranżacja łazienki to ważna sprawa. Często ludzie osobno kupują brodzik, armaturę itd.. Bardzo podobnie jest z meblami, które warto kupować w jednym sprawdzonym miejscu. Na http://empir.com.pl/ znajdziecie zestawy meblowe niemal do wszystkich pomieszczeń w mieszkaniu. Pozwala to na zachowanie jednego spójnego stylu oraz jest niesamowicie wygodne. PS: dla łazienek również mają propozycje zestawów meblowych.


Zakopianka – podpisano umowę na realizację budowy - Antyradio.pl\nNa zakopiance powstanie najdłuższy tunel w Polsce\nPodpisano umowę na realizację odcinka tunelowego S7 Naprawa-Skomielna Biała. Drogę ekspresową o długości 3,6 km wybudować ma włoska firma Alstadi S.p.A. W przetargu oferty złożyło 6 firm.\nNajniższą cenę zaproponowali zwycięzcy publicznego konkursu. Włoski producent zadeklarował wykonanie prac za kwotę 968,87 mln złotych. Najwięcej pieniędzy zażądała firma Metrostav a.s. – ponad 1 mld 710 mln złotych. Wszystkie z zadeklarowanych propozycji zakładały realizację projektu w 54 miesiące. W ramach niego powstać ma dwukomorowy tunel z awaryjnymi przejściami między komorami, dwoma portalami oraz pełną infrastrukturą i wyposażeniem technicznym.\nTo oznacza bowiem, że stworzone docelowo zostaną dwa równoległe do siebie obiekty podziemne – każdy o długości około 2 kilometrów, dzięki czemu będzie to najdłuższa tego rodzaju konstrukcja w Polsce. Obecnie tytuł „naj” należy do tunelu o długości 1377 metrów pod Martwą Wisłą w Gdańsku. Zdaniem Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa, drogowcy będą musieli zmierzyć się z trudnymi warunkami geologicznymi i hydrologicznymi fliszu karpackiego.\nZ kolei spośród 12 propozycji zwycięską ofertę na realizację odcinka S7 Lubień-Naprawa wyłoniono polsko-ukraińskie konsorcjum IDS-BUD S.a i korporacja ALTIS-HOLDING. W 22 miesiące ma wybudować 7,6 kilometrowy odcinek, zapewniając przy tym 10-letnią gwarancję jakości – wszystko to za kwotę 521,5 mln złotych. Przy czym do czasu realizacji nie wliczono okresu zimowego od 15 grudnia do 15 marca.\nW ramach tego projektu oprócz dwujezdniowej drogi klasy S, mają powstać miejsca obsługi podróżnych Lubień i Krzeczów, a także 10 obiektów inżynieryjnych i 6 mostków na potoku Krzywańskim.\nO tym jak bardzo istotne są te realizacje, wspomniał minister infrastruktury i budownictwa, Andrzej Adamczyk:\nDroga, na której budowę podpisane zostały dziś umowy, to bardzo ważna arteria komunikacyjna dla polskiej gospodarki. S7 to szlak prowadzący do portów Trójmiasta, z którym łączy się via Baltica, to ożywczy szlak dla Małopolski. "\nObecnie trwa realizacja odcinka S7 Skomielna Biała-Chabówka oraz drogi krajowej nr 47 od Rabki Zdrój do Chabówki. Wykonawcą jest firma Salini, która na 6,1 kilometrowym odcinku ma poza samą drogą wybudować dwa węzły drogowe – Skomielna Biała i Zabornia – a także 17 obiektów inżynieryjnych, w tym wiadukty i estakady.\nDo tej pory udało się przeprowadzić inwentaryzację, prace saperskie geologiczne. Koszt inwestycji to 615 milionów, a czas realizacji zgodnie z umową to 22 miesiące od daty podpisania umowy, czyli od 31 marca 2016 roku z pominięciem okresów zimowych.