..:: Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych :: Aktualności / Najnowsze - Uwaga skażenie ::..\nEwakuacja jednostki wojskowej, liczne wozy strażackie, policja, straż miejska i pogotowie. Na szczęście to tylko ćwiczenie kryzysowe 5 Pułku Artylerii z siłami układu pozamilitarnego.\nUwaga skażenie. Ewakuacja jednostki wojskowej.\nScenariusz przeprowadzonego 20 kwietnia, ćwiczenia epizodycznego zakładał sprawdzenie systemu reagowania oraz działanie służb na wypadek zaistnienia sytuacji uwolnienia toksycznego środka przemysłowego.\nRozpoczęło się od informacji o transporcie amoniaku w okolicach jednostki wojskowej. Uruchomiony na tę okoliczność zespół wzmocnienia pułku, przeanalizował sytuację oraz przygotował plan działania na wypadek zaistnienia sytuacji kryzysowej.\nW praktycznym działaniu sytuacją taką okazał się wypadek komunikacyjny cysterny transportującej amoniak z pojazdem wojskowym. W jego wyniku doszło do uwolnienia substancji trującej. W wypadku zostali poszkodowani uczestnicy oraz osoby niosące im pomoc, które zatruły się oparami amoniaku.\nW tej sytuacji doszło do uruchomienia systemu służb dyżurnych oraz ewakuacji żołnierzy i pracowników z terenu niebezpiecznego. Jednocześnie oficer dyżurny poinformował o zdarzeniu Państwową Straż Pożarną oraz pogotowie ratunkowe.\nW chwilę później na miejsce dotarły dwa zastępy z Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej z Sulechowa, które po wstępnej ocenie sytuacji poinformowały o konieczności sprowadzenia specjalistycznej jednostki chemicznej.\nW tym samym czasie funkcjonariusze policji oraz straży miejskiej zabezpieczyły obszar niebezpieczny oraz ewakuację ludności. Jednostki pogotowia ratunkowego z Sulechowa zajęły się poszkodowanymi.\nPo około dwudziestu minutach na miejsce dotarli specjaliści z Jednostki Ratownictwa Chemicznego Komendy Miejskiej PSP w Zielonej Górze, którzy rozpoczęli likwidację skutków wycieku.\nW szkoleniu oprócz żołnierzy wzięli udział również przedstawiciele pozostałych służb zaangażowanych w proces reagowania kryzysowego na terenie Gminy Sulechów: Naczelnik Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w Sulechowie podinsp. Piotr Grzelak, Dowódca JRG PSP w Sulechowie asp. sztab. Leonard Cichy, Dowódca JRG nr 1 w Zielonej Górze st. kpt. Michał Staśkiewicz, Komendant Straży Miejskiej Krzysztof Sadowski, Inspektor ds. Obronnych i Obrony Cywilnej Jerzy Kopaczel oraz Inspektor ds. Obrony Cywilnej S.P.Z.O.Z. Sulechów Zdzisław Gielżyński. Poszczególne etapy ćwiczenia omawiali: szef sztabu 5pa, ppłk Artur Danielski oraz Zastępca Komendanta Miejskiego PSP w Zielonej Górze, bryg. Maksymilian Koperski.\nOstatnim akcentem ćwiczenia było omówienie, które odbyło się w sali odpraw 5pa. Podczas odprawy oceniono poszczególne etapy ćwiczenia oraz przedstawiono wnioski do wdrożenia w praktycznym działaniu. Ćwiczenia z zakresu reagowania kryzysowego w 5pa, będą się odbywały cyklicznie.\nzdjęcia: st. kpr. Krzysztof Płaszczewski


Zamieszczono: 17 kwie 2005 11:17\nKasiu, nie rozumiem, jeśli lekarz wydał zaświadczenie odnośnie stanu zdrowia, to co ma sąd do tego????!!!! przestraszyłaś mnie, bo ja jestem dokładnie 3 lata po chemioterapii !! przecież kazdy mozee zachorować w każdej chwili, zginąć w wypadku itp. to okropne. ale ja się tak łatwo nie dam!!\nZamieszczono: 17 kwie 2005 12:04\nStaż małżeństwa odbieram jako najbardziej kontrowersyjny wymóg procesu adopcyjnego.\nMy znamy się lat 11. Małżeństwem jesteśmy od lat prawie 3.\nKurs zaczęliśmy po latach 2.\nPrzepraszam za wyrażenie ale skręca mnie jak ktoś twierdzi, że ZDIAGNOZUJE "trwałość związku" .Gdyby było to możliwe wprowadzono by powszechne badania narzeczonych co do przyszłosći związków. I rozwodów by nie było, problemów by nie było.\nI ze strony zawodowej wiem, że nie zdarzyło się w moim mieście by sędzia odmówił oddania pod pieczę czy adopcji ze względu na mały staż - mówię to oczywiście nie o kilku dniach czy miesiącach trwania związku ale o "magicznych 3 czy 5 latach ".\nI wybaczcie ale na co czekać ? Jeśli po kilkumiesięcznych staraniach okazuje się, że dzieci nie będzie ? Czekać 3 - 4 lata ? Na co ?\nZwykle jest tak, że "zwykłe pary" nie mające problemów z poczęciem mają dzieci w różnych etapach małżeńskiego stażu ! Czasem po 9 miesiacach, czasem po kilku. Dlaczego my obciążeni juz na samym początku pewnym deficytem napotykamy na kolejne trudności ?\nDlaczego nikt nie powie : zlustrowali was pod każdym wzgledem, spełniacie wszystkie wymogi i jesteście całkiem o.k bo chcecie mieć dziecko w 2 -3 roku po ślubie ?\nFunda, nie martw się jeśli lekarz wydał zaświadczenie,że jest ok. Nie chciałam Cię przestraszyc, w żadnym wypadku!\nChoć (niestety z rodzinnego doświadczenia wiem ), że przy nowotworach leczonych chemią, za okres wyzdrowienia przyjmuje się co najmniej 5-letni okres remisji.\nPowtarzam, jesli masz zaświadczenie od lekarza, to ok.\nZamieszczono: 17 kwie 2005 19:53\nKasia, wiem, że dopiero po ok. 5 latach można orzec, że pacjent jest wyleczony, ale mój lekarz powiedział, że wkażdej chwili wystawi mi takie zaświadczenie, że ze mną wszystko jest OK. A zgadzam sie z mowawe, że ten okres trwalości związku to nie do końca jest słuszny, pociesza mnie jedynie świadomość, że, jak już wyczytałam na bocianie , OAO najczęściej rozpatrują sprawy indywidualnie. Jest chyba coraz częstsze , że pary już na początku małżeństwa albo nawet przed (tak jest z nami) wiedzą, ze dzieci biologicznych mieć nie mogą, więc dokładnie - na co czekać?? Czasami wkurza mnie to, ze od rodziców adopcyjnych tyle się wymaga - staze, zaświadczenia takie i śmakie, mieszkanie, motywacja , itp. , a rodzice biologiczni nie dość, że mogą sobie w każdej chwili zrobić malucha, to jeszcze nikt przy tej okazji ich o nic nie pyta. I na prawdę trzeba dziecko solidnie pokiereszowć (fizycznie, bo o psychikę prawie nikt się nie troszczy) żeby odebrano im prawa rodzicielskie. Czasami mam pomysły na stworzenie jakiegoś lobby rodziców adopcyjnych i zastepczych, żeby np. opieka społeczna blizej przygladała się różnym rodzinom, żeby w sytuacji kiedy matka porzuca dziecko, prawa rodzicielskie były odbierane automatycnie, a dzieciaczek wędrował w ciagu kilku dni do adopcji, itp. Ale wiem, że to marzenia ściętej głowy\nZamieszczono: 17 kwie 2005 20:17\nfunda, bedzie dobrze. kibicujemy wam\nZamieszczono: 17 kwie 2005 21:08\nFunda, jeśli lekarz uważa, że jesteś wyleczona to nie ma sprawy. Jeżeli jednak tak nie uważa a chce wystawić takie zaświadczenie to dla mnie jest moralnie dwuznaczne.\nPamiętajmy, że w adopcji chodzi przede wszystkim o dobro dziecka!\nTo dziecko zostało już przez kogoś opuszczone. I pewnie dlatego Sądy badają stan zdrowia małżónków aby kolejny raz dziciaczek nie został osierocony.\nAle Ty się nic nie bój, o ile pamiętam Misiaczek i Bear też opisywali swoja historię z chorobą w tle. A dziś? Rodziciele Przemulka jak sie patrzy\nZamieszczono: 18 kwie 2005 07:00\nKasiu, fajnie:), napawa optymizmem, a co do mojej choroby, to prawda jest niestety taka, ze nigdy nie będzie można powiedzieć o mnie, że jestem wyleczona na 100%, bo po operacji usunięcia całego narządu ronego w wieku 26 lat takiej szansy nie ma. Zawsze będą jakieś tam problemy ze zdrowiem wynikające z braku jajników przede wszystkim, które produkują hormony , ale nie jest to rodzaj problemów, które nie pozwoliłyby mi zajmować się dzieckiem, poza tym, na litość boską , małżeństwo to 2 ludzi, poza tym jest jeszcze rodzina w postaci dziadków, wujków, cioć i innych, którzy przecież są od tego, żeby w razie czego pomagać! A powtażam, każdy z nas moze w każdej cjhwili zachorować albo zginąć w wypadku, a jeśli np. w trakcie procesu adopcyjnego, np. tuż przed roprawą ktoś zachoruje?? albo krótko po adopcji?? to co?? odbiera się dziecko?? a czy rodzicom biologicznym robi się jakiekolwiek problemy z tego, ze zachorują?? nie, jeszcze sie ich wspiera (zresztą słusznie, ale czemu tylko ich), mówi, że dzięki dzieciom- dla dzieci - mają siłę walczyć z chorobą. Dlatego, jasne - choroy nieuleczalne albo zkaźne typu AIDS, czy ja wiem co jeszcze, ale rak, zwłaszcza wykryty we wczesnej fazie moim zdanie w 21 wieku nie powinien być żadną przeszkodą.\nja wiem, ze w potocznej opinii rak jest nieuleczalny:roll: , ba, nawet słyszałam, że mozna się niem zarazić , ale przecież rozsądne babki i rozsądni faceci na bocianie są! Nie dajmy sie zwariować. Nie dość, ze choroba zabrała mi możliwość urodzenia dziecka, to miałaby zabrać mi mozliwość posiadania go w ogóle?? Nie zgodzę się na to. Howgh.\nPOzdrawiam i lecę do roboty zarabiać na chlebuś z masełkiem\nZamieszczono: 18 kwie 2005 07:39\n: , ba, nawet słyszałam, że mozna się niem zarazić\nZamieszczono: 18 kwie 2005 10:23\nNie dość, ze choroba zabrała mi możliwość urodzenia dziecka, to miałaby zabrać mi mozliwość posiadania go w ogóle?? Nie zgodzę się na to. Howgh.\nZamieszczono: 13 maja 2007 17:17\nfemale, dnia 13.05.2007 pisze:\nCzy ktoś z Was z rocznym stażem małżeńskim odważył się na zgłoszenie do OA? My się boimy, że nas popędzą. Tyle się naczytałam, że wymagają 5 lat.\nZamieszczono: 16 maja 2007 18:31\nczesc wszystkim. jesli chodzi o staz małżenski, to tak naprawde wszystko zalezy os osrodka. sa takie gdzie wymagany jest nawet 10-letni, a sa takie gdzie staz roczny tez wystarczy.\njesli chodzi o stan zdrowia. oczywiscie ze kazdy moze w kazdej chwili zachorowac. takich rzeczy sie nie przewidzi. to czy jakas choroba kogos dyskwalifikuje to rzecz bardzo wzgledna i chyba tez zalezy od punktu widzenia pracownikow osrodka. rodzice biologiczni nie dosc ze czesto sa w fatalnym stanie zdrowia, to jeszcze maja kilkoro dzieci. rodzice adopcyjni to przykłady ludzi z prawie idealnymi warunkami mieszkaniowymi, finansowymi, zdrowotnymi, psychologicznymi. po prostu chodzace ideały. a nie do konca tak jet. przeciez najwazniejsze zeby rodzina adopcyjna spełniała jakies normalne, standardowe warunki i wykazala sie miloscia i wzajemna i do dziecka. sama staram sie z mezem o adopcje. nie jest to wprawdze w warszawie. ale osrodek akurat do ktorego my trafilismy jest wporzadku. licza sie ludzie , jako potencjalna rodzina. oczywiscie nasdze inne mozliwosci tez byly brane pod uwage, ale z tego co wiem, nie dyskwalifikuje od razu ludzi z jakims problemem zdrowotnym. wszystkim parom zycze szczescia i trzymam kciuki za pomyslna wspolprace z osrodkami\nZamieszczono: 17 maja 2007 23:14\nsa takie gdzie wymagany jest nawet 10-letni,\nktóre to takie????\nZamieszczono: 03 cze 2007 23:08\nZamieszczono: 13 sty 2010 00:10\nprosze o pomoc czy jest w Posce jakis osrodek który nie przywiazuje wagi do stazu małzenskiego - wszystkie warunki spełniamy oprócz tego jestesmy 1.5 roku po slubie po nieudaanycy malzenstwach wczesiejszych . Nasz osrodek w Łodzi nasz odrzucił z powodu stazu POMÓZCIE shaina\nZamieszczono: 19 sty 2010 17:40\nNa pewno Wrocław na Młodych Techników - info sprzed 2 tygodni


19 Marzec 2019 17:50\nOpłatek dla seniorów - I 2010\n"Jest taki jeden wieczór - grudniowy..."\n„Jest taki jeden wieczór – grudniowy …” pod takim hasłem społeczność naszej szkoły wprowadziła atmosferę nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia. Była to uroczystość szczególna, nawiązująca treściami do tradycji religijnych i realiów współczesnego świata. Nad przepiękną formą przedstawienia teatralnego, we wszystkich jego szczegółach, czuwały panie Bernadeta Pabian i Mirela Kiełbasa oraz pan Waldemar Szlosek.\nSzkolne spotkanie opłatkowe rozpoczął pan dyrektor szkoły – Dariusz Węglowski, który w swoim przemówieniu nawiązał do nadchodzących świąt, serdecznie powitał...\n· admin dnia 23.12.2010 · Czytaj więcej · 4506 czytań ·\nW poniedziałek 20 grudnia wzięliśmy udział w gminnym konkursie Kolęd i Pastorałek organizowanym w Publicznej Szkole Podstawowej nr 1 w Dąbrowie Tarnowskiej. Nasza uczennica Natalia Nędza wyśpiewała...\n· admin dnia 22.12.2010 · Czytaj więcej · 8016 czytań ·\n"Ślad kapłana w moim życiu"\nW listopadzie został rozstrzygnięty na etapie diecezjalnym Konkurs „Ślad kapłana w moim życiu”. Nasi uczniowie wzięli w nim udział ze znakomitym skutkiem. Po szkolnych eliminacjach najlepsze prace zostały wysłane na szczebel diecezjalny do Tarnowa.\nOto wyniki w kategorii...\n· admin dnia 22.12.2010 · Czytaj więcej · 8257 czytań ·\n"Otwieranie świata na potrzeby małolata" - 1/3 projektu już zrealizowana\nOd września nasza szkoła realizuje projekt konkursowy zawierający działania o charakterze informacyjnym, promocyjnym, szkoleniowym. Jego zadaniem jest przyczynienie się do poprawy warunków rozwoju edukacji na obszarach wiejskich oraz działanie informacyjno -promocyjne, podnoszące świadomość mieszkańców środowiska lokalnego szkoły w zakresie korzyści płynących z kształcenia. Projekt mieści się w Działaniu 9.5 Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich, którego celem jest pobudzenie...\n· admin dnia 17.12.2010 · Czytaj więcej · 3519 czytań ·\nFinał konkursu "Projekt okładki do ulubionego wiersza Marii Konopnickiej"\n26 XI w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Dąbrowie Tarnowskiej odbył się finał konkursu plastycznego "Projekt okładki do ulubionego wiersza Marii Konopnickiej". Wyniki naszych uczniów oraz więcej informacji - na stronie MBP. >>>\n· admin dnia 03.12.2010\n"Projekt okładki do ulubionego wiersza Marii Konopnickiej"\nW naszej szkole, przy współpracy z Filią Miejskiej Biblioteki Publicznej w Nieczajnie Górnej, zorganizowano konkurs plastyczny pod nazwą „Projekt okładki do ulubionego wiersza Marii Konopnickiej”. Celem konkursu było przybliżenie sylwetki pisarki z okazji przypadającej w tym roku 100 rocznicy jej śmierci, promowanie czytelnictwa, kształtowanie zainteresowań literackich i plastycznych u dzieci.\nNa konkurs wpłynęło 37 prac uczniów wykonanych różnymi technikami plastycznymi. Najwięcej bo aż 23 prace wykonali uczniowie z klasy II. 17 XI 2010r. konkurs plastyczny został rozstrzygnięty. Jury w składzie: panie K. Wenc , L. Kiwior, K. Sipior, G. Kruk i M. Kiełbasa przyznały dyplomy i wyróżnienia następującym uczniom:...\n· admin dnia 03.12.2010 · Czytaj więcej · 4105 czytań ·\n18 XI w Radgoszczy odbył się X Regionalny Konkurs Recytatorski upamiętniający 92 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości zorganizowany przez Urząd Gminy w Radgoszczy, Gminną Bibliotekę Publiczną w Radgoszczy, Dąbrowski Dom Kultury i Powiatową Bibliotekę Publiczną w Dąbrowie Tarnowskiej.\nKonkurs miał na celu...\n· admin dnia 03.12.2010 · Czytaj więcej · 3799 czytań ·\nStrona 106 z 123: 1...103104105106107108109...123\nWygenerowano w sekund: 0.25 24,303,459 unikalnych wizyt


Benzydamina (Tantum Rosa) - wątek ogólny - Strona 272 - Talk\nPosty: 2835 Strona 272 z 284\nRe: Benzydamina (Tantum Rosa) - wątek ogólny\nGościu mówię prawdę. Ja nigdy nie miałem żadnych powidoków dopiero zacząłem je zauważać stopniowo po każdej schizowej fazie z benzą. Raz se jebłem prawie 6 saszet Tantum rosa czyli w okolicach 3 Gram benzydaminy. Na szczęście ekstraktowałem żeby sól mnie totalnie nie rozjebała.\nW nocy przeżyłem taniec świateł a następnego dnia widziałem te czarne kropki które aż do dziś widzę a mineło ponad rok czasu od tej chorej dawki. Noc przećpana a potem cierpie aż do dziś.\nĆpuny benza to gówno ale chore jazdy to ja lubię\nNie na każdego tak działa, walnąłem 3.5g parę dni po 2g dla testu i jedynie 2 tyg miałem jakieś plamy, ale to nie przeszkadza w niczym, wzrok na badaniu bez zmian, plam już nie widzę. Może od czegoś co brałeś później cię trzymają plamy, albo autosugestia, pamiętam że dopóki się tym przejmowałem to zero poprawy, a jak olałem to zniknęło, nawet nie wiem kiedy. Może przypadek ;)\nUwaga! Użytkownik Nyashi nie jest już aktywny na hyperrealu. Nie odpowie na próbę kontaktu, ani nie przeczyta odpowiedzi na post.\nZatrzymana na lotnisku w Pakistanie z 25 kg heroiny7\nLokalne służby poinformowały, że małżeństwu grozi kara dożywotniego pozbawienia wolności, a nawet kara śmierci.\nJasne ja ćpałem benze lata temu i wiem jakie zostawia suweniry. Aczkolwiek uszkodzenie nerwu wzrokowego...\nKiedyś jak miałem poważne problemy chodziłem po lekarzach i wprost mówiłem że sobie ćpam. Tyle co ja się wtedy bredni o dragach nasłuchałem rodem z science fiction to nigdy. Wychodzili z założenia że mają do czynienia z głupim ćpunem którego postraszą bajkami i przestanie ćpać. Szlachetna idea lecz ja byłem pasjonatem z hiperreala, krew w piach. Moim zdaniem oski_boski przerażony utrzymującymi się artefaktami poleciał do lekarza który sypnął mu bajkę dla głupich ćpunów i trafił na podatny grunt.\noczywiście może być tak że coś benza z tymi nerwami robi. Chuja wiemy my i lekarze, ale nie ufajcie im do końca, lubią kit wciskać. Mnie od razu uderza że doktorek stwierdza że benza powoduje uszkodzenie nerwów a większość lekarzy nie zdaje sobie sprawy że ma działanie pozamiejscowe. Co to kurwa jakiś zgłębiacz wiedzy o benzie? Jak dla mnie kłamczuszek kolejny.\nco do artefaktów to znikają po latach... Cierpliwości.\nnigdy też nie będziecie mieli zupełnie czystego pola widzenia bo nigdy nie mieliście. Ja z kumplami gadałem o tym jeszcze w gimnazjum nim zacząłem ćpać. Normalne są ciemne kropki i inne takie choć się je olewa. Po benzy są o wiele większe ale w końcu znikają.\nJeszcze mam pytanie :-D\nIle godzin po zniknięciu halucynacji nie będę mógł spać?\nCzy jeśli wezme pixe i 3h od zejścia efektów po niej wezme 1.5g benzydaminy to wtedy będzie dobry mix?\nW następnym tygodniu jadę z kolegami na działkę na parę dni. Ogólnie to obrzeża małego miasta i mało sąsiadów więc wieczny melanż. Na taki wypad lepsza bedzie benza czy DXM? Dodam jeszcze że 2 kolegów + oni tylko alko i mj\nJa polecam zatem bxm 1000:450 albo nawet 1500:600 . Mocno imprezowy mix wbrew pozorom i ja dobrze wspominam gdy tak latałem z pijącymi. Ahh for auld lang syne...\ndawki na 80 kilo podałem, benza godzinę przed dexem\nSiemanko. Parę lat temu miałem styczność z benza ale po jednym z gorszych badtripow sobie odpuściłem. Teraz mam ochotę znowu spróbować i zastanawiam się, co zrobić żeby tym razem było inaczej. Może zacząć od mniejszej dawki? W ogóle zmieniła się zawartość benzo w saszetce względem paru lat wstecz? Jakie dawki proponujecie? Z czym mieszać, a z czym na pewno nie. Chodzi mi o jakieś MDMA, LSD, trypte, alkohol, czy nawet sqna.\nŻryj bxm. DXM usuwa lęki.\nNie zmieniła się zawartość, benzy(nie benzo, benzo to skrót od benzodiazepin), zjedz BXM, najlepiej jak nie jesteś zbyt obeznany to 2g tr do 450mg(może nawet 300 wystarczy, bo benza i tak skutecznie wyciszy działanie) dexa, lęków brak, miks jeden z lepszych :D\nWiem, było mi dane kiedyś, jedno z przyjemniejszych doznań jakie miałem. Z tym, ze teraz z tego co się orientuję to w Acodinie zmniejszyli dawkę DXM, polecacie jakiś substytut, albo jakis kalkulator z przelicznikiem? Np. chciałbym równowartość 30 tabletek i połączyć z 2 saszetkami, myślę, że na powrot będzie wyborne :)


Hałas w pojazdach mechanicznych - Stillhet AS\nW wielu pojazdach napotkać można irytujący wysoki poziom hałasu. Podczas długich podróży samochodem poziom hałasu jest bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na zmęczenie kierowcy i pasażerów.\nZaskakującym jest że dawniej produkowane samochody były znacznie bardziej ciche! Wzrost poziomu hałasu nastąpił wraz ze wzrostem zapotrzebowania na bardziej sportową szybką jazdę, sztywniejsze zawieszenie, szersze opony. Duże znaczenia ma też oszczedność materiałów co oznacz m.in. cieńsze blachy karoserii pojazdów. Silniki diesla w trudnym terenie hałasują znacznie więcej od innych, aczkolwiek na autostradzie ze wzgledu na stosunkowo niskie obroty potrafią być cichsze.\nDawniej nacisk kładziono na komfort cichej jazdy. W latach trzydziestych, w reklamie firmy Rolls-Royce można usłyszeć że najgłośniejszy dźwięk w aucie to ... tykanie zegarka! Właściciele np. Mercedesa C-180 z lat 90tych, pamiętaja że był znacznie cichszy niż dzisiejsze modele.\nTak czy inaczej problem hałasu dotyczy zarówno starych jak i nowych aut i pochodzi generalnie z 3 źródeł:\nSzumu tarcia (opony)\nHałasy te można zredukować na wiele sposobów używająć 3 mm Acoustiblok.\nNa przykład dźwięk z głośników montowanych w drzwiach może być zakłócany przez szum od strony jezdni. Drzwi można w takim wypadku obić matą Acoustiblok, pozostawiając jedynie otwory na głośniki i uszczelniając je masą Acousticaulk.\nMatę nalezy przyklejać do karoserii za pomocą klejów 3M 5200 lub Sikaflex 291, zapewniają one odpowiednią wytrzymałość.\nDokuczliwy hałas oporów toczenia i szumu drogi mozna zredukować przyklejając pod wykładziną do podłogi matę Acoustiblok. Podczas układania matę można formować do profilu karoserii za pomocą gorącego powietrza z podgrzewarki (nie używać wtedy kleju).\nZmniejszyć można w ten sposób bezpośredni hałas jak i część wibracji.Można również okleić matą inne części samochodu by zmniejszyć w ten sposób wpływ beżpośredniego hałasu powietrznego.\nAcoustiblokjest wodo- i grzyboodporny, wytrzymały na promienie UV i poza uszkodzeniami mechanicznymi praktycznie nie starzeje się. Należy tylko pamietać że przywykorzystaniu w komorze silnika temperatura środowiska nie powinna przekroczyć 120°C\nNalezy pamiętać że ze względu na konstrukcję wiele miejsc w samochodzie pozostaje bardzo trudno dostępnych. Inne z nich można wykorzystać w łatwy sposób tak jak n.p. zakola, czy wnękę na koło zapasowe.\nDobre wygłuszenie auta jest ciężkim zadaniem a efekty są zależny od wielu różnych czynników. Bardzo duzo zależy od odpowiednich opon, warto zadbać o zakup tych o najwyższej klasię emisji hałasu tarcia i toczenia. Jest to szczególnie ważne w przypadku samochodów elektrycznych, gdzie zdecydowana większość hałasu generowana jest przez opony.


Zbiórka choinek i ich wywóz w dniu 20 stycznia 2021 roku. | Wspólnota Mieszkaniowa Jana Kazimierza\n← Wstrzymanie dopływu wody do mieszkań w dniu 13 stycznia 2021 roku.\nUgoda z PEKAO w sprawie systemu ppoż – brak wymaganej większości. →\nOpublikowano 17 stycznia, 2021, autor: WMJK60\nuprzejmie prosimy, aby wszystkie świąteczne drzewka były składowane w jednym, specjalnie przeznaczonym do tego celu miejscu, przy drodze ppoż, w bezpośrednim sąsiedztwie „grzybka wypełnionego kamykami”. W najbliższą środę t.j. 20 stycznia 2021 roku zgromadzone drzewka zostaną wywiezione.\nJednocześnie uprzejmie przypominamy, iż wyrzucanie drzewek do kontenerów na śmieci jest zabronione i może skutkować nieodebraniem odpadów z naszego osiedla.\nZwracamy się do Państwa również z ogromną prośbą o sprawdzenie, czy w trakcie wynoszenia drzewek z mieszkań, opadające igły nie zapchały prowadnic w windach. Jeżeli to nastąpiło, będziemy wdzięczni za ich usunięcie, lub zgłoszenie tego faktu do ochrony, tak abyśmy mogli to oczyścić. Igły które pozostają w prowadnicach utrudniają prace rolkom drzwiowym i niszczą je. Koszt naprawy jednych rolek to ponad 450 PLN i chcielibyśmy takiego wydatku uniknąć.


Sposoby na przyjemne sprzątanie - SuperCD.pl\nSposoby na przyjemne sprzątanie\nChoć zapewne dla większości z nas sprzątanie i porządkowanie domu czy mieszkania, a nawet ogrodu lub garażu, to tylko przykry obowiązek, to nawet na umilenie sprzątania znalazło się kilka sposobów. Kiedy do sprzątania podejdziemy zadaniowo, a do tego w jakiś sposób umilimy sobie ten czas, to cały proces sprzątania pójdzie nam sprawniej, a my będziemy mniej sfrustrowani.\nDobre przygotowanie do sprzątania\nPodstawą jest dobre przygotowanie do sprzątania. Tu należy pomyśleć zarówno o profesjonalnych środkach do sprzątania (dzięki którym efekt będzie dużo lepszy i bardziej zauważalny), jak i o odpowiednich narzędziach. Dobry odkurzacz (najlepiej ten przenośny i lekki), dobrej jakości ścierki i miotełki to połowa sukcesu. Do tego wygodny strój i wydaje się, że nie pozostaje nam już nic innego, jak oddanie się kilku godzinom uciążliwego sprzątania. Jednak myśląc o sprzątaniu i dobrym przygotowaniu powinniśmy też pomyśleć np. o muzyce.\nPorządki z muzyką\nPorządki z muzyką to czas na swego rodzaju relaks. Kiedy w ciągu dnia nie mamy chwili na słuchanie ulubionej muzyki, to doskonałym rozwiązaniem będzie słuchanie jej w trakcie porządków. Porządki z muzyką to może być czas tylko dla nas, muzyka pozwoli nam zapomnieć o przykrym obowiązku, jakim jest sam proces sprzątania, bo zatracenie się w ulubionej nucie sprawi, że porządki będą dużo szybsze i na pewno przyjemniejsze. Tak więc, kiedy następnym razem będziemy brać się za sprzątanie, pierwszą czynnością, jaką powinniśmy zrobić, będzie włączenie ulubionej płyty.


Amarantus - prawdziwa bomba! - alezjawa.pl\nBardzo często w moich przepisach pojawia się amarantus. Był już na przykład tu <klik>, tu <klik> i tu <klik>. Do tej pory jednak za każdym razem miałam na myśli tzw. popping, czyli ekspandowane ziarna tej roślinki. Ekspandowane, czyli poddane działaniu wysokiej temperatury oraz ciśnienia w specjalnym urządzeniu, dzięki czemu zwiększają swoją objętość. Można wtedy jeść je od razu bez żadnej obróbki termicznej. Wszyscy pamiętamy z dzieciństwa ryż „dmuchany”, prawda? To właśnie ta technologia. 😉\nW tej chwili na rynku jest całe mnóstwo różnych ziaren dostępnych w tej formie. Z bezglutenowych to właśnie amarantus (inaczej szarłat), ryż, gryka, a także… osławiony popcorn, czyli kukurydza. Są też inne, ale zawierające gluten, więc nie dla osób, które go unikają: pszenica, orkisz, żyto. Naprawdę jest w czym wybierać.\nWrócę jednak do amarantusa\nJest to roślina nazywana pseudozbożem, ponieważ jej klasyfikacja botaniczna nie pozwala na zaliczenie do zbóż, ale nie będę bawić się tutaj w botanika i na tej informacji biologicznej poprzestanę. 😉 Jadalne są liście niektórych i nasiona innych gatunków tej rośliny (60% odmian to chwasty).\nAmarantus jest bogatym źródłem ŻELAZA – ma go w sobie 5 razy więcej niż osławiony szpinak i jest źródłem bardzo dobrze przyswajalnego białka. Z minerałów, które zawiera należy wspomnieć jeszcze wapń, magnez, fosfor i potas. Zawiera witaminy z grupy B, oraz A, C i E.\nAmarantus ma specyficzny smak. W pierwszej chwili wielu osobom nie przypada do gustu. Zwłaszcza smak gotowanych nasion, stąd lepiej zacząć od poppingu lub mąki. Ja dodaję jednego lub drugiego do wypieków po kilka łyżek. Dzięki temu zyskujemy lekko orzechowy aromat, który wielu zastanawia: co też to jest. 🙂 Poza tym, popping świetnie sprawdza się jako posypka do zup – kremów, panierka do mięsa, ryb czy też… bananów, a nawet dodatek do musli, itp.\nZ nasion produkuje się wspomniany wcześniej popping, a także mąkę. Można kupić również nasiona przeznaczone do gotowania, które można wykorzystać do sałatek, zapiekanek i placuszków, na które przepis poniżej:\n150 g ugotowanych według instrukcji na opakowaniu nasion amarantusa,\nprzyprawy – lubczyk, kurkuma, sól himalajska, pieprz,\nObrać marchew i pietruszkę.\nZetrzeć je na grubych oczkach.\nPokroić por na cienkie plasterki i dodać do startych warzyw.\nDodać ugotowany amarantus i jajka.\nDoprawić do smaku ziołami oraz szczyptą soli i pieprzem.\nRozgrzać olej na patelni i smakżyć niewielkie placuszki po kilka minut z każej strony aż będą rumiane.\nP.S. wybaczcie brak fotki upieczonego stosiku placuszków, ale… nie zdążyłam jej zrobić, bo zniknęły!


Dream Team. Jak Ronald Koeman pomógł zajść Barcelonie na szczyt\nOpublikowane 23.10.2020 19:39 przez\nBył jednym z najlepszych obrońców świata. I najskuteczniejszym. Do historii przeszły jego atomowe rzuty wolne i sprinty od własnego pola karnego pod szesnastkę rywali. Lista jego atutów na tym się jednak nie kończy. Do dziś wielu uważa, że był najważniejszym zawodnikiem wielkiej Barcelony początku lat 90. – Gdy grał dobrze, Barça też tak grała. Kiedy nie grał dobrze, wciąż wygrywaliśmy, ale nie graliśmy dobrze. W Dream Teamie to on był decydujący – mówił o nim Jose Maria Bakero, kolega z drużyny.\nTak, Ronald Koeman, dzisiejszy trener Barcelony, już trzy dekady temu miał na ten klub ogromny wpływ. Możliwe, że bez niego nie byłoby kilku mistrzostw Hiszpanii i historycznego triumfu w Pucharze Mistrzów. Możliwe, że Johan Cruyff nigdy nie zostałby w stolicy Katalonii nie tylko piłkarską, ale i trenerską legendą. Możliwe, że Barcelona byłaby dziś zupełnie innym klubem.\nBył styczeń 1989 roku, gdy Ronald Koeman porozumiał się z Barceloną i podpisał kontrakt z katalońskim klubem. Ale, choć mówiło się, że może przyjść szybciej, trafił do niego dopiero latem. Cała operacja kosztowała łącznie około miliarda peset. Pierwotnie Holender miał przyjść za mniejsze pieniądze, ale zainteresowało się nim kilka włoskich klubów i Barcelona musiała podbić stawkę. W tamtym czasie tylko jeden zawodnik w historii Barcy był droższy. Zwał się Diego Maradona i nie spełnił pokładanych w nim w Dumie Katalonii nadziei. W przypadku Koemana wszyscy liczyli, że będzie inaczej.\nMieli podstawy, by w to wierzyć. Holender przychodził do klubu w wieku 26 lat z reputacją jednego z najlepszych – o ile nie najlepszego – obrońców świata. W holenderskich ekipach: Groningen, Ajaksie i PSV wyrobił sobie markę, której pozazdrościć mógłby mu i dziś niejeden piłkarz. W ostatniej z tych ekip zdobył zresztą trofeum, którego w Barcelonie brakowało w klubowej gablocie – Puchar Mistrzów. Zrobił to rok przed przyjściem do Hiszpanii, gdy jego PSV zgarnęło potrójną koronę. Potem dołożył jeszcze mistrzostwo Europy z reprezentacją, pierwsze (i do dziś jedyne) trofeum Holandii przywiezione z imprezy mistrzowskiej.\nWe wszystkich tych sukcesach był kluczowy, nie tylko w defensywie, ale i z przodu. W ciągu trzech sezonów spędzonych w PSV Eindhoven trafiał do siatki 51 razy, licząc wyłącznie mecze ligowe. Miał niesamowity ciąg na bramkę, potrafił nagle zjawić się pod polem karnym rywala i wykończyć akcję swojego zespołu. Przede wszystkim jednak strach u bramkarzy budziły jego rzuty wolne – potężne, wręcz atomowe. Tak strzelał nieco później Roberto Carlos, tyle że Koeman robił to ze znacznie większą precyzją.\nRonald Koeman w barwach PSV. Rok 1987\n– Spędzałem wiele dodatkowych godzin na samotnych treningach, żeby poprawiać swoje rzuty wolne. To ważne i dobrze jest to robić. Gdyby chodziło o więcej biegania, to nie zawsze byłoby to coś, co lubię. Ale rzuty wolne, rożne i ćwiczenia z piłką – to świetna rzecz. […] Zawsze, gdy tylko ktoś był faulowany, miałem poczucie, że mogę strzelić gola – mówił Koeman. I faktycznie, strzelał. Z akcji, z wolnych i karnych. Najmniej bramek w sezonie zanotował, gdy jeszcze jako nastolatek wchodził do pierwszego zespołu Groningen – trafił wtedy sześciokrotnie. Potem było tylko lepiej.\nBARCELONA FAWORYTEM SOBOTNIEGO EL CLASICO – W TOTOLOTKU KURS NA JEJ WYGRANĄ WYNOSI 2.05. ZWYCIĘSTWO REALU WYCENIONE NA 3.55\nKłamstwem byłoby więc napisać, że do Barcelony przychodził wyłącznie, by pomóc jej w defensywie. Oczywistym było, że będzie znacznie ważniejszym piłkarzem. Wiedział to też Johan Cruyff, który chciał go sprowadzić już chwilę po tym, jak objął klub we władanie (czyli w 1988 roku), ale Ronald – świeżo po wielkich sukcesach – postanowił zostać jeszcze przez sezon w PSV. Cruyff jednak ostatecznie, z rocznym opóźnieniem, postawił na swoim.\nChoć nie było to wcale łatwe. Początkowo zarząd chciał umieścić w transferowym porozumieniu zapis, że ostateczną decyzję o sprowadzeniu Koemana podejmie w maju. Wszystko ze względu na zbliżające się wybory prezydenckie w klubie. – Chcieliśmy umożliwić nowemu zarządowi podjęcie decyzji w tej sprawie. Koeman nie chciał jednak podejmować takiego ryzyka i niemożliwe było umieszczenie w ofercie tej klauzuli – mówił Joan Gaspart, wiceprezydent klubu. Ostatecznie zgodę na zakontraktowanie Holendra wyrazili po prostu wszyscy kandydaci na prezydenta. Tak ważny był to transfer dla Barcelony.\nChoć nie byłoby go, gdyby nie jeden człowiek.\nJohan Cruyff w Barcelonie już był legendą. W przeszłości, jako piłkarz odmienił oblicze tego zespołu. W 1988 roku przyszedł do klubu jeszcze raz – już jako szkoleniowiec. Wcześniej przez trzy lata prowadził Ajax, skąd odszedł skonfliktowany… z niemal wszystkimi. Kłócił się z zarządem, nie lubili go dziennikarze, poszczególni piłkarze też mieli do niego pretensje. Właściwie nie było przesłanek, by go zatrudnić, wszystko wskazywało bowiem na to, że jako trener sobie nie poradzi.\nW Barcelonie też działo się jednak źle. W 1988 roku na krajowej arenie dominował Real, dowodzony przez tak zwaną Piątkę Sępa. Sępem był Emilio Butragueńo, jeden z najlepszych napastników w historii klubu. Pozostała czwórka to inni Hiszpanie: Michel, Martin Vazquez, Manolo Sanchis i Miguel Pardeza. Do tego w ekipie grali tacy zawodnicy jak Hugo Sanchez czy Paco Buyo. To za ich sprawą Królewscy wygrywali kolejne tytuły. Gdy do Barcelony przychodził Cruyff, byli świeżo po świętowaniu trzeciego mistrzostwa z rzędu.\nTymczasem w Katalonii sytuacja była zupełnie inna. Klub dopiero co wychodził z jednego z największych skandali w swojej historii – buntu w Hesperii, gdy piłkarze postanowili postawić się zarządowi i zażądać jego dymisji. Frekwencja na Camp Nou była wręcz tragiczna, nigdy wcześniej nie obserwowano tylu pustych krzesełek. Ówczesny prezydent, Josep Nunez, wiedział, że zbliżają się wybory prezydenckie, których w takiej sytuacji nie ma prawa wygrać. Postawił więc wszystko na jedną kartę i sięgnął po człowieka w Barcelonie kochanego. Zatrudnił Cruyffa.\nJohan przyszedł do ekipy, z której w międzyczasie odeszło dziesięciu piłkarzy, odstrzelonych przez prezydenta. Niespecjalnie mu to jednak przeszkadzało – wręcz przeciwnie. Jako trener chciał wręcz autorytarnej władzy. Wolał budować niemal od zera (niemal, bo obronił przed zwolnieniem na przykład przywódcę buntu, Alexanco, którego dodatkowo mianował kapitanem, a oprócz niego zostali też między innymi Andoni Zubizarreta czy Gary Lineker), ale po swojemu. Sprowadził więc piłkarzy, którzy potem mieli decydować o obliczu klubu.\nJohan Cruyff jako trener Barcelony. Rok 1992. Fot. Newspix\nDo Barcelony trafili wtedy między innymi Jose Maria Bakero i Txiki Begiristan ściągnięci z Realu Sociedad, Julio Salinas oraz Eusebio z Atletico czy Ernesto Valverde i Miquel Soler z Espanyolu. Do tego jeden jedyny obcokrajowiec – Brazylijczyk Aloisio, wyciągnięty z ojczyzny. Cruyff chciał odzyskać dla klubu pewną tożsamość, który ten jego zdaniem zagubił w poprzednich latach. Stąd też awanse wielu piłkarzy z drużyny rezerw, na czele z Luisem Millą czy Amorem.\n– W Barcelonie ludzie lubili oglądać w pierwszej drużynie zawodników z cantery; sprawiało to, że w ich oczach trener w większym stopniu stawał się częścią klubu. Dlatego właśnie próbowałem wytworzyć sposób gry, który mogliby uznać za kataloński. Ze względu na to, że grałem tu już jako piłkarz, zdawałem sobie sprawę z tego, co lubili kibice – mówił Holender. I ruszył na poszukiwania wspomnianego stylu gry, wyraźnie inspirowanego reprezentacją narodową, w której sam grał. Miało być ofensywnie, szybko i skutecznie. Z wymiennością pozycji, wieloma podaniami oraz wysokim pressingiem, gdy akurat to nie jego zespół był przy piłce. Jednym słowem: atrakcyjnie. Choć sami piłkarze nie do końca wierzyli w to, co Cruyff im pokazywał.\n– Przyszedł do klubu, wziął tablicę i narysował ustawienie z trzema obrońcami, czterema pomocnikami, dwoma skrzydłowymi i środkowym napastnikiem. Spojrzeliśmy na siebie i pytaliśmy: „Co to, do diabła, jest?”. To była era 4-4-2 albo 3-5-2. Nie mogliśmy uwierzyć ilu w tym ustawieniu jest zawodników atakujących, a jak mało broniących. Cruyff w pojedynkę przedstawił Hiszpanii nowy sposób grania w piłkę – wspominał po latach Eusebio.\nWizja Cruyffa nie ograniczała się zresztą do pierwszego zespołu, co warto dodać na marginesie. Trener Barcelony zażądał, by tę samą taktykę wprowadzić do drużyn juniorskich, by młodzi gracze łatwiej adaptowali się do gry w seniorskim zespole. Ten ostatni jednak początkowo radził sobie średnio. Owszem, już w pierwszym sezonie pracy Holender wywalczył z Dumą Katalonii triumf w Pucharze Zdobywców Pucharów (po pokonaniu Sampdorii 2:0), jednak wszyscy zdawali sobie sprawę, że to tylko nagroda pocieszenia. W lidze znów – po raz czwarty z rzędu – triumfował bowiem Real.\nPotrzeba więc było ulepszeń.\nJohan Cruyff bez ustanku szukał sposobów na poprawę gry zespołu. Wiedział też doskonale, że potrzebuje takiego piłkarza, jakim był Ronald Koeman. Znakomitego obrońcę, bramkostrzelnego zawodnika, a w dodatku człowieka, który był jednym z najlepiej rozrzucających piłki zawodników świata. Czy to w kreowaniu akcji po ziemi, od defensywy, czy posyłając długie krosy na skrzydła – Koeman miał okazać się nieoceniony. – Nie jestem usatysfakcjonowany „podawaniem krążka”. Chcę kreować – mawiał Ronald. Więc kreował, bo nowy trener mu na to pozwalał. Sam Cruyff powtarzał, że właśnie o to w tym wszystkim chodziło.\n– O jakości Koemana świadczyła jego osobowość oraz zachowanie na boisku. Sprawiał, że wszyscy inni piłkarze drużyny czuli się komfortowo. Jeśli mieli jakikolwiek problem, mogli się na niego zdać. Miał fantastyczne podania – jednym zagraniem potrafił sprawić, że wszyscy ofensywni zawodnicy pracowali na boisku, a wtedy wytwarzał się należyty rytm gry i otwierały większe możliwości.\nPoczątkowo starszy z Holendrów myślał o tym, by swojego rodaka ustawić nieco przed partnerami z obrony. Szybko jednak przekonał się, że ten pomysł nie wypali. Koeman, owszem, grywał czasem nawet jako defensywny pomocnik, ale okazało się, że w Hiszpanii jest na to… zbyt powolny. Po prostu w Primera Division rywale nękali go agresywnym doskokiem do piłki, z którym nie spotykał się w Eredivisie. Holender nie był na tyle zwrotny, by móc się przed tym obronić. Wtedy Cruyff wpadł na zupełnie inny pomysł. Zamiast wysuwać Koemana przed partnerów z obrony, postąpił wręcz przeciwnie – wycofał go.\nRonald zajął wtedy pozycję libero. Grając najbliżej bramkarza operował w wolnych sektorach, z dala od napastników rywali. Miał sporo czasu na wybór najlepszego wariantu rozegrania piłki. I korzystał z tego wręcz doskonale. To od niego zaczynała się środkowa oś zespołu – przedłużona potem przez dwóch pomocników i napastnika – wokół której kręciła się cała drużyna. On jako pierwszy decydował o obrazie kolejnych akcji. Mógł rozgrywać piłkę krótko, mógł rzucić ją nawet za linię defensywy rywala. Był tak doskonale wyszkolony technicznie, że kilkudziesięciometrowe podania „na nos” nie sprawiały mu żadnego kłopotu. Wciąż miał też jednak wolność w atakowaniu – mógł ruszać do przodu, gdy tego chciał, a jego miejsce w linii obrony zajmował defensywny pomocnik.\n– Nasza gra była pełna ryzyka. Nie byłem nawet prawdziwym obrońcą, musiałem wchodzić do linii pomocy z piłką, kiedy tylko było to możliwe. Naciskaliśmy w każdym meczu. To sprawiało, że nasze spotkania fantastycznie się oglądało, ale często byliśmy karani. Zostawialiśmy spore przestrzenie za naszą obroną, ale Cruyff mówił, że wygramy większość meczów i miał rację – wspominał Koeman. A podejście ówczesnego trenera Barcelony najlepiej oddają jego własne słowa.\n– Wyniki bez jakości są nudne, ale jakość bez wyników jest bezcelowa – powtarzał Cruyff.\nKoeman mówił, że gdy rodak namawiał go do transfer, on sam po prostu uwierzył jego słowom o budowie nowego, wielkiego zespołu. Zaufał mu. To zresztą mały paradoks, bo obaj spotkali się już wcześniej w Ajaksie i… nie wynikło z tego nic dobrego. Koeman bez żalu opuścił Amsterdam po wygaśnięciu kontraktu, po czym podpisał umowę z PSV i zaczął dominować w lidze wraz z tą ekipą. Tym razem jednak obaj Holendrzy dogadywali się bez problemu. Dla Cruyffa i jego taktyki Koeman szybko stał się kluczowym zawodnikiem.\nW dodatku Ronald był też liderem zespołu na innym gruncie – charakterologicznym. Kiedyś Ger van Vilder, jeden z jego trenerów z drużyn młodzieżowych, powiedział o Koemanie, że ten ma „alergię na przegrywanie”. Guus Hiddink, prowadzący go w PSV dodawał, że „Ronald był łatwym piłkarzem do prowadzenia, bo miał niesamowitą żądzę zwycięstwa”. Barcelona, regularnie pokonywana przez Real, potrzebowała właśnie takich piłkarzy. Wielkich nie tylko na boisku, ale i w szatni.\nW pierwszym sezonie Koemana, a drugim Cruyffa, Barca wciąż jednak musiała oglądać plecy Królewskich, którzy świętowali piąty ligowy tytuł z rzędu. Choć pewne oznaki zmian na horyzoncie już się pojawiły – w finale Copa del Rey triumfowali właśnie podopieczni Johana. Wygrali… z Realem.\nPep, Christo i upragniony tytuł\nNastroje wokół zespołu na starcie kolejnego sezonu – 1990/91 – nie były najlepsze. Wielu czekało na potknięcie Cruyffa, mówiło się, że Holender za niedługo będzie zwolniony. Trenera wysyłano do ojczyzny, zresztą wraz z Koemanem i to mimo tego, że ten ostatni był przez fanów bardzo lubiany. Szybko zaaklimatyzował się bowiem w Barcelonie, nauczył języka i nawiązał porozumienie zarówno z hiszpańskimi piłkarzami, jak i miejscową ludnością. Ta nadała mu za to przydomek Tintin, od komiksowego bohatera, którego ich zdaniem przypominał.\nW klubie – jak plotkowano – panował jednak chaos, który tylko potęgowało… zachowanie samego Cruyffa. – On każdego dnia potrafi wszystkich zaskakiwać. Wydaje ci się, że już skonsolidował drużynę, a wtedy on w najmniej spodziewanym momencie powie: „Chcę ściągnąć tego piłkarza, a tego się pozbyć” – wspominał Bruins Slot, jego asystent. I faktycznie, przed tamtym sezonem Holender znów zaskoczył. Do Realu(!) oddał Luisa Millę, poza tym pozbył się też trójki Aloisio, Ernesto Valverde i Roberto. Ten ostatni odchodząc z klubu publicznie skrytykował trenera.\nNa ich miejsce tak naprawdę nikogo nie sprowadzono. Z wypożyczeń wrócili bowiem Goikoetxea i Albert Ferrer, a do zespołu zostali też dołączeni – awansowani z drużyny rezerw – Pep Guardiola oraz Carles Busquets (ojciec Sergio). Jedynymi ważnymi transferami Cruyffa z tamtego okresu byli Nando i Christo Stoiczkow. Zwłaszcza ten ostatni miał wkrótce stać się jedną z kluczowych postaci w układance Holendra. Choć jeszcze ważniejszą stał się – nie do końca spodziewanie – Guardiola, który skorzystał na sprzyjających okolicznościach.\n– Cruyff mnie nie wymyślił. Jednak postawił na mnie i uwierzył we mnie, wskazując palcem i mówiąc: „To ciebie chcę”. Zdaję sobie sprawę, że miałem też dużo szczęścia; w drużynie zrobiła się spora dziura, którą należało wypełnić – Koeman był kontuzjowany, Guillermo Amor został zawieszony, bo zebrał za dużo kartek, a Milla odszedł z zespołu. Jednak Cruyff wierzył, że jestem w stanie to zrobić i dał mi szansę. Wydaje mi się, że jest mnóstwo ludzi z ogromnym talentem, którzy nie robią wielkiej kariery tylko dlatego, że nikt nie daje im szansy. To właśnie zawdzięczam Cruyffowi – wspominał Guardiola.\nFaktycznie, Ronald Koeman leczył wtedy kontuzję. Gdy jednak już wrócił do składu, Johan Cruyff powierzył mu dodatkową rolę – to on miał zostać mentorem Guardioli. Na każdym wyjeździe, przy okazji każdego meczu mieszkali w tym samym pokoju. Obaj szybko się polubili, czuć było między nimi nić porozumienia. Świetnie wyszkoleni technicznie, inteligentni, dobrze rozumiejący grę, potrafiący doskonale operować piłką. Piłkarze, jakich Cruyff poszukiwał. Koeman idealnie nadawał się na opiekuna Pepa również dlatego, że po prostu nigdy się od takich zadań nie wzbraniał.\n– Kiedy Cruyff wprowadził go do składu, powiedział mi: „Będziesz się nim zajmować. Zostaniesz jego nauczycielem, pomożesz mu się rozwinąć i upewnisz się, że nauczy się holenderskiego stylu futbolu”. […] Pep chciał wiedzieć wszystko o grze na jeden kontakt, grze pozycyjnej, w małych przestrzeniach. Uwielbiał sposób, w jaki Cruyff ustawiał Barcelonę. Bardzo interesowała go taktyka. Zadawał mi wiele pytań o Ajax, sposób, w jaki graliśmy. Był typem zawodnika, od którego oczekuje się, że kiedyś zostanie trenerem, bo nie myślał tylko o tym, w jaki sposób grał on sam i jak mógłby stać się lepszy, ale jak cały zespół mógłby się rozwinąć. Bywały miesiące, gdy więcej czasu spędzałem z Pepem, niż z moją własną żoną! – mówił Koeman.\nDwaj podopieczni Cruyffa – Pep Guardiola i Ronald Koeman – po latach jako trenerzy Evertonu (Koeman) i Manchesteru City (Guardiola). Fot. Newspix\nWkrótce obaj stali się fundamentem pod budowę jednej z najlepszych drużyn w historii Barcelony. Doskonale się uzupełniali. Pep grał tuż przed linią defensywy i asekurował obrońców. Gdy Koeman ruszał do przodu, to właśnie Guardiola zajmował jego pozycję. Rozumieli się niemal bez słów. Kiedy tylko jeden coś robił, drugi natychmiast na to reagował. W dodatku obaj potrafili piekielnie dobrze operować piłką. Ich partnerzy wiedzieli, że mogą podać czy to do Koemana, czy do Guardioli i coś z tego wyniknie. Zyskiwali przez to mnóstwo spokoju.\nO to, by do tego spokoju dorzucić nieco charakteru, dbał w tamtej ekipie Christo Stoiczkow. Cruyff ściągnął go do Barcelony w dużej mierze właśnie z uwagi na to, w jaki sposób Stoiczkow się zachowywał. Bułgar był fantastycznie wyszkolony technicznie i zdobywał sporo bramek (sezon wcześniej zgarnął Złotego Buta), owszem, ale jego osobowość, pewna agresja, były nieocenione dla tamtej Barcelony. Bez niego, podobnie jak bez Koemana i Guardioli, nie byłoby wielkich sukcesów.\nParadoksalnie, w styczniu 1991 roku Barça wygrała ligowy Klasyk bez pomocy Holendra (kontuzja) i Bułgara (zawieszenie). To był jeden z meczów, który całkowicie porwał kibiców. Fani Dumy Katalonii w tamtym okresie zaczynali wierzyć w tę drużynę. Jak się okazało – nie bez podstaw. Barcelona ostatecznie wywalczyła w tamtym sezonie tytuł ligowy, przerywając hegemonię Królewskich. Nie przeszkodził nawet atak serca, którego kilka miesięcy wcześniej doznał Johan Cruyff. Holender z miejsca zdecydował się rzucić wówczas palenie – przyczynę ataku – i wystąpił w kampaniach antynikotynowych. Był, jak i w roli trenera, bezkompromisowy. Musiał rzucić, więc rzucił. I tyle.\nW czasie, gdy dochodził do zdrowia, Barcelonę prowadzili jego asystenci. Poradzili sobie. Gdy Johan na powrót przejął swoje obowiązki, Duma Katalonii pewnie zmierzała w stronę mistrzostwa. Wywalczyła je z dziesięcioma punktami przewagi (a za zwycięstwo przyznawano wówczas ledwie dwa oczka) nad Atletico.\nJak miało się okazać – to był jedyny ligowy tytuł Cruyffa wygrany w takim stylu. Okazał się jednak niezwykle istotny. Stał się bowiem ostatnim elementem spajającym ekipę, która miała przejść do historii.\nTrudno wskazać podstawową jedenastkę tamtego zespołu. Cruyff umiejętnie rotował składem, regularnie korzystał nawet z piętnastu piłkarzy. Łatwiej wskazać liderów: Zubizarreta w bramce, Koeman w defensywie, Guardiola rozdzielający piłki w pomocy, Laudrup z mnóstwem podarowanej mu swobody, Stoiczkow walczący o piłki i zdobywający bramki, Bakero zwykle występujący w roli kapitana drużyny.\nTo była prawdziwa mieszanka talentów i osobowości. Piłkarze twardzi, charakterni, ustawieni tuż obok zawodników o niezbyt imponujących atrybutach fizycznych, ale za to niesamowicie wyszkolonych technicznie. Gwiazdy z zagranicy mieszały się z wychowankami klubu. Doświadczeni gracze przenikali z młodymi. Cruyff stworzył zespół o idealnych proporcjach, wyważony pod każdym względem. Pomogły mu też w tym trzy transfery, których dokonał przed sezonem – do klubu trafili: Richard Witschge (skrzydłowy z Holandii, z którym spotkał się już w Ajaksie), Miguel Angel Nadal i Juan Carlos Rodriguez. Dołączył też Cristobal Parralo, który powrócił z wypożyczenia.\nJak przyznawał potem sam Cruyff, okazali się oni uzupełnieniem składu, którego poszukiwał. Gwarantowali bowiem stabilność, jakiej wcześniej brakowało jego zespołowi. – Nasz zespół jest bardzo dobry. Transfery mają zapewnić potrzebne detale, zwiększyć potencjał naszego zespołu – mówił. Jego przywiązanie do detali było zresztą powszechnie znane. Koeman przyznawał, że nie napotkał na swej drodze innego szkoleniowca, który tak wielką uwagę poświęcałby sprawom tak drobnym.\nMimo wszystko Barcelona rozpędzała się powoli. Start w lidze zanotowała kiepski – przegrała trzy z pierwszych ośmiu spotkań. Tyle samo porażek zanotowała jednak w kolejnych… trzydziestu meczach. Dogoniła tym samym Real Madryt, ale w ostatniej kolejce sezonu musiała wygrać swój mecz i liczyć, że Real potknie się w starciu z Tenerife. W ekipie z Wysp Kanaryjskich grało wówczas wielu wychowanków Królewskich, prowadził ją Jorge Valdano, były gracz Realu, a do tego gospodarze byli już pewni utrzymania. W Barcelonie spodziewano się, że ten mecz po prostu odpuszczą.\nChoć już po pół godzinie gry to Real prowadził 2:0, mecz zakończył się wynikiem 3:2 dla Tenerife. Dwie ostatnie bramki były istną komedią omyłek – najpierw gospodarze wyrównali po samobójczym golu Ricardo Rochy, a potem Paco Buyo w fatalny sposób wypuścił piłkę z rąk, wprost pod nogi nadbiegającego rywala. Królewscy byli w szoku, nie zdołali się już z niego otrząsnąć. Po meczu narzekali też na arbitra, który nie uznał prawidłowego gola Luisa Milli oraz wyrzucił jednego z graczy gości z boiska. Protesty na nic się jednak zdały – przegrali, a mistrzem została Barcelona. Johan Cruyff i jego gracze mogli świętować.\nRonald Koeman po „najważniejszej bramce w swoim życiu”. Fot. Newspix\nJuż wcześniej zaczęto ich nazywać „Dream Teamem”. Wersje na temat tego, skąd wzięło się to określenie, są różne. Jedna mówi, że nagle pojawiło się w hiszpańskiej prasie i po prostu przylgnęło. Druga, że najpierw użył go jeden z członków zarządu Barcelony. Obie są jednak zgodne, że nawiązywano tu do budowanej wówczas kadry amerykańskich koszykarzy, która miała zawitać na igrzyskach rozgrywanych właśnie w Barcelonie.\nPorównanie to było jak najbardziej uprawnione – pod okiem Cruyffa Barcelona zaczęła grać wówczas fantastyczną piłkę, jedną z najlepszych w Europie. Zachwycano się fenomenalnym rozegraniem piłki, golami Stoiczkowa, inteligencją Laudrupa i Guardioli czy wreszcie rzutami wolnymi Koemana. Przede wszystkim jednak: zachwycał monolit, Barca jako całość.\n– To był atakujący futbol, jakiego ludzie nigdy nie widzieli, ze środkowym obrońcą wchodzącym w linię pomocy, skrzydłowymi, napastnikiem i fałszywym napastnikiem. Zawsze wywieraliśmy presją na rywalach. Najtrudniej jest odnieść sukces grając piękny, ofensywny futbol. Cruyff sprawił, że było to możliwe. Tamten okres to szczytowy punkt mojej kariery, moje najlepsze lata. Sukcesy, jakie odnieśliśmy, futbol jaki graliśmy… wszystko to zasługa Cruyffa – wspominał Ronald Koeman.\nSwój największy sukces osiągnęli jednak nie w ostatniej kolejce ligowej tamtego sezonu, a kilkanaście dni wcześniej.\nRonald Koeman w trakcie swej kariery zdobył grubo ponad 200 bramek. Często trafiał w najważniejszych meczach. Gdy PSV grało finał Pucharu Mistrzów, to on rozpoczął serię rzutów karnych, pewnie umieszczając piłkę w siatce. Jedno trafienie wybija się jednak ponad pozostałe, choć bardzo je przypomina. Bo z rzutu wolnego. Bo mocno. Bo celnie. Jednak spotkanie, w którym ta bramka padła, sprawia, że nikt w Barcelonie, kto kibicował wtedy Dumie Katalonii, już go nie zapomniał.\nBarca marzyła o Pucharze Mistrzów. W całej swej historii dwukrotnie grała w jego finale. W 1961 roku uległa 2:3 Benfice w meczu, którego przegrać tak naprawdę nie miała prawa. Jej pech z tamtego spotkania stał się wręcz legendarny. Na kolejny finał piłkarze z Katalonii czekali dokładnie ćwierć wieku. W Sewilli zmierzyli się wówczas z rumuńską Steauą. Nie padła żadna bramka, doszło do rzutów karnych. W tych piłka trafiła do siatki… tylko dwa razy. W obu przypadkach po strzałach zawodników z Bukaresztu. Katalończycy przestrzelili wszystkie cztery wykonywane jedenastki.\nObie te traumy powodowały, że w Barcelonie równocześnie chciano finału, ale też się go bano. No, z jednym wyjątkiem. Txiki Begiristain ujął to najlepiej. – Johan Cruyff nie bał się niczego. Kiedy pojawiają się wątpliwości, ludzie starają się znaleźć bezpieczeństwo w liczbach, iść za stadem. Nie Cruyff. Jego pierwszym rozwiązaniem zawsze było atakowanie, ekspansja. Kiedy potrzebował rozwiązania, po prostu kazał nam więcej atakować. A my myśleliśmy: „Czy on jest szalony?”. – Sam Holender miał za to na opisanie swego podejścia jedno proste zdanie: „Lepiej polec z własnymi pomysłami, niż zrobić to z pomysłami kogoś innego”.\nCałą tę jego filozofię najlepiej oddaje postać Koemana. Choć akurat w tamtej edycji Pucharu Mistrzów trafił do siatki tylko raz, to regularnie można go było oglądać nacierającego na bramkę rywala. Zresztą podobnie jak cały zespół. W pierwszej rundzie (1/16) ówczesnych rozgrywek Barcelona bez problemu ograła dzięki tej filozofii Hansę Rostock na własnym stadionie. Porażka na wyjeździe niczego w kwestii awansu już nie zmieniła.\nDruga runda była już znacznie bardziej zacięta. Po wygranej 2:0 u siebie (obie bramki zdobył Txiki), na wyjeździe podopieczni Cruyffa przegrywali już z Kaiserslautern trzema golami. I wtedy, w 90. minucie, dostali rzut wolny. Koeman podszedł do piłki, ale tym razem nie strzelał. Zamiast tego dograł w pole karne. Idealnie na głowę znajdującego się tam Bakero. Ten trafił do siatki, a Barcelona awansowała dzięki bramce zdobytej na wyjeździe. – Bez bramki Iniesty na Stamford Bridge Barça Guardioli nie zdobyłaby swojej pierwszej Ligi Mistrzów. A bez bramki Bakero w Kaiserslautern, my nie doszlibyśmy do finału na Wembley – twierdził po latach Koeman.\nHolender wręcz uważał, że to ten gol był najważniejszym w całych tamtych rozgrywkach. Choć w kolejnych siedmiu meczach Barcelona trafiała do siatki jeszcze jedenastokrotnie, z czego dziesięć razy w grupie. Ówczesny format zakładał bowiem, że zamiast ćwierćfinałów pozostałych osiem zespołów podzielonych będzie na dwie grupy. Do finału awansuje tylko zwycięzca. Katalończycy mierzyli się w grupie B z Dynamem Kijów, Benficą i Spartą Praga. Wygrali cztery mecze, zremisowali na wyjeździe w Portugalii i przegrali w stolicy Czech. Z dziewięcioma punktami okazali się najlepszą ekipą swojej grupy. Byli w finale.\nPozostało im wierzyć, że do trzech razy sztuka.\n– Jedziemy do Londynu na wesele, a nie na stypę. Nie mamy żadnych powodów do niepokoju. Jesteśmy w dobrej formie i strzelamy dużo goli – mówił Cruyff dziennikarzom przed finałem. W nim mieli zmierzyć się z Sampdorią. Tą samą, przeciwko której wywalczyli pierwsze trofeum za kadencji Holendra. Tyle że od tamtego czasu dużo się u nich zmieniło – dość powiedzieć, że trzy lata później w Londynie zagrało ledwie czterech graczy Barcelony, którzy wystąpili w tamtym finale Pucharu Zdobywców Pucharów. U Włochów takich zawodników było siedmiu.\nRonald Koeman finału sprzed trzech lat nie pamiętał, bo do Barcelony przyszedł już po nim. Pamiętał za to doskonale, jak cieszył się z triumfu PSV w Pucharze Mistrzów. Znał już smak takiego zwycięstwa, chciał móc je świętować po raz kolejny – tym razem w barwach Blaugrany. Choć… nie do końca. Piłkarze Barcy narzekali bowiem, że nie mogli zagrać w swoich tradycyjnych strojach, a musieli występować w pomarańczowych koszulkach ze względu na wymagania telewizji. Z drugiej strony pomarańczowy to przecież kolor piłkarskiej Holandii. Może więc był to znak?\nFinał – mimo że długo bez goli – był naprawdę ciekawy. Jeszcze w szatni Johan Cruyff powiedział swoim zawodnikom kilka zdań, które przeszły do historii. – Panowie, jesteśmy na Wembley. Murawa jest w doskonałym stanie, a stadion wypełniają kibice. Za chwilę zagramy w finale Pucharu Europy. Idźcie tam i dobrze się bawcie. – Bawili się więc. Choć nerwy były ogromne. Nie pomagało, że kilkukrotnie z miejsc podrywali się kibice, przekonani, że właśnie padł gol. Raz omal nie trafił Gianluca Vialli, ale piłka jedynie odbiła się od zewnętrznej strony słupka. Jeszcze bliżej był Stoiczkow, który zresztą regularnie nękał fantastycznie broniącego Gianlucę Pagliucę. Raz udało mu się ominąć strzałem bramkarza, ale piłka – po odbiciu od słupka – wyszła z powrotem w pole karne.\nNiesamowitym było to, że przez 90 minut tego spotkania nikt nie zdobył bramki. Ciągłe ataki i kontrataki tworzyły bowiem niesamowity spektakl. W miarę upływu kolejnych minut w głowach osób związanych z Barceloną coraz bardziej majaczył przegrany finał z 1986 roku. Wszystko wskazywało bowiem na to, że znów dojdzie do karnych. Aż wreszcie Giovanni Invernizzi sfaulował Eusebio kilka metrów przed polem karnym włoskiej ekipy. Gianluca Valli, zmieniony wcześniej, widząc to, skrył w twarz dłoniach.\nMoże wiedział. Może zdawał sobie sprawę, kto podejdzie do piłki. Może po prostu się denerwował. Nie wiemy, zresztą nie ma to większego znaczenia. Ważne jest to, że ten obrazek doskonale korespondował z tym, co stało się po chwili. Stoiczkow zagrał lekko do Bakero, ten zatrzymał piłkę, ustawiając ją Ronaldowi Koemanowi. Holender uderzył, znajdując lukę w murze. Mocno, blisko słupka, celnie. Było 1:0.\n– Miałem szczęście i jakość potrzebne do zdobycia decydującego gola. Wiem, że jeszcze przez wiele lat będę pamiętany jako piłkarz, który go strzelił. Dla mnie osobiście była to piękna chwila, choć zawsze pamiętam wysiłek włożony przez innych graczy. To trochę nie fair, że wszystko skupia się na mnie […] Tak naprawdę to dwa faule pozwoliły nam wygrać pierwszy Puchar Mistrzów. Wszyscy mówią o Wembley, ale wcześniej było Kaiserslautern – mówił potem Koeman.\nMinutę po tej bramce na boisko wszedł Alexanco. Kapitan klubu, mający na karku niemal 36 lat. Jedyny pozostały w zespole, który grał w przegranym finale ze Steauą. Jedyny, który osobiście przeżył tę traumę. Teraz finalnie mógł się z nią pożegnać. Więcej bramek w tym meczu nie padło. Barcelona – po raz pierwszy w historii klubu – zawładnęła Europą. To było, jak nazwał to Carles Rexach, asystent Cruyffa, „uwolnienie”. A co do samego Cruyffa – do historii przeszła sytuacja, jaka miała miejsce tuż po golu Koemana. Holender przeskakiwał przez barierkę, chcąc wydać polecenia swoim podopiecznym. Zahaczył jednak o nią nogą, ta się zaczepiła. Korygował więc ustawienie, stojąc na jednej nodze. Dla fanów Blaugrany do dziś to ikoniczna chwila. Podobnie jak zmiana koszulek piłkarzy z Katalonii – już na te w tradycyjnych barwach – tuż po spotkaniu.\nIkoniczne było też podniesienie pucharu. Zaszczytu jako pierwszy dostąpił wspomniany Alexanco. – Zdobyć Puchar Europy to jak wejść na Mount Everest albo wygrać Tour de France – mówił potem. Inną ikoniczną chwilą będzie kąpiel Joana Gasparta i jego dwóch przyjaciół. Gaspart jeszcze przed finałem obiecał, że jeśli Barcelona wygra, to wskoczy do Tamizy. Zrobił to o 3:45 lokalnego czasu. Jego kąpielówki z tamtej pływackiej wyprawy dostali kibice w Barcelonie, już po powrocie drużyny do miasta. Rzucił je im szczęśliwy Bakero. Koeman za to cisnął w tłum swój krawat.\nChoć nawet gdyby wszyscy rozebrali się do naga, części garderoby i tak by nie starczyło. Fanów było mnóstwo. Niemal całe miasto świętowało. Ludzie płakali na ulicach, cieszyli się, ściskali, krzyczeli i śpiewali. Czekali na to wiele lat, po drodze przeżyli sporo rozczarowań. Wszyscy powtarzali, że to najszczęśliwsza chwila w ich życiu. Wielu było im wdzięcznych za zmazanie traumy sprzed lat – w samolocie szampana piłkarzom zafundował na przykład Julio Alberto, ich emerytowany kolega po fachu, uczestnik finału w Sewilli.\n– Przez lata żyliśmy na marginesie chwały. Wszystkim zawodnikom Barcelony wciąż przypominano, co powinni byli wygrać, ale nie wygrali. Teraz wreszcie się to zmieni, szczególnie, że to nie jest nasze ostatnie zwycięstwo w tych rozgrywkach. Chcemy rozpocząć naszą epokę – mówił po tamtym triumfie Zubizarreta. A Pep Guardiola, w trakcie prezentacji trofeum za zwycięstwo, tłumowi zgromadzonemu na spotkaniu z piłkarzami rzucił jedno zdanie, które wszystkich poruszyło: „Ciutadans de Catalunya, ja la tenim aqui!” – „Obywatele Katalonii, mamy go już tutaj”. Była to parafraza słów byłego prezydenta Katalonii, Josepa Tarradellasa, które wypowiedział, gdy po śmierci z Franco wrócił z wygnania – „Obywatele Katalonii, jestem tutaj!”.\n– Dream Team zmienił historię i mentalność klubu – twierdzi do dziś Ronald Koeman. Potwierdza to nawet jego… but z tamtego finału. Ten sam, którym uderzył piłkę w 112. minucie spotkania. Dziś ustawiony w jednym z najważniejszych miejsc klubowego muzeum.\nZubizarreta nie miał racji. Epoka Barcelony w Europie się nie rozpoczęła. W 1993 roku piłkarze Dumy Katalonii nie doszli do finału. Nadal królowali jednak na krajowym podwórku… ponownie zdobywając ligę w ostatniej kolejce. Real znów przegrał z Tenerife, znów na wyjeździe. Barcelona wygrała. Tytuł był jej. Rok później Miroslav Djukic z Deportivo w ostatnim meczu nie trafił karnego, który przypieczętowałby tytuł dla drużyny z Galicji. Skorzystał na tym zespół Cruyffa i zdobył czwarte mistrzostwo z rzędu. Trzy z nich wywalczył w ostatniej kolejce.\nW tamtym sezonie miały jednak miejsce dwa znaczące wydarzenia. Pierwsze z nich 8 stycznia 1994 roku. Barcelona podejmowała wtedy na własnym stadionie Real Madryt. Do przerwy było 1:0, bramkę zdobył nowy barceloński gwiazdor, sprowadzony przez Cruyffa przed sezonem – Romario. Po niej rozpoczął się koncert Dumy Katalonii. Najpierw – z wolnego – fantastycznie trafił Koeman. Na boisko chwilę później wszedł Laudrup, który po sezonie opuści Katalonię na rzecz… Realu Madryt. Wtedy jednak grał jeszcze dla gospodarzy i brał udział w historycznym spotkaniu. Dwie bramki dołożył bowiem jeszcze, kompletując hat-tricka, Romario. Piątą w 87. minucie strzelił młody Ivan.\nManita. Największe upokorzenie w hiszpańskiej piłce. Tony Bruins, asystent Cruyffa, pokazał zgromadzonym na stadionie kibicom pięć palców, dokładnie tak, jak w 2010 roku zrobi to Gerard Pique. Jednak 364 dni później, niemal równy rok po tym wydarzeniu, w Klasyku znów padł taki wynik. Znów Michael Laudrup zagrał po stronie zwycięzców – tyle że tym razem cieszyli się Królewscy, prowadzeni przez Jorge Valdano, który – zgodnie ze swoją obietnicą – „przyszedł oddać Realowi to, co zabrał im jako trener Tenerife”.\nTamten mecz wyznaczył definitywny koniec Dream Teamu. Ale w 1994 roku jeszcze nikt o tym nie wiedział. Fani Barcelony cieszyli się z kolejnego mistrzostwa i finału Pucharu Europy, do którego Duma Katalonii wróciła po dwóch latach. Tym razem w ciągu całej drogi do meczu o tytuł niesamowity był Ronald Koeman. Zagrał we wszystkich spotkaniach, nie opuszczając ani minuty. Zdobył łącznie osiem bramek i (wraz z Wyntonem Ruferem) został królem strzelców tych rozgrywek. Trafiał z Dynamem Kijów (bramka decydująca o awansie), Austrią Wiedeń, Werderem Brema, Galatasaray i Porto. Nie strzelił tylko dwóm z szóstki rywali, którzy stali na drodze Barcelony – Monaco w fazie grupowej i Milanowi w finale.\nPiłkarze Barcelony świętujący – już w tradycyjnych koszulkach – wygranie Pucharu Mistrzów. Fot. Newspix\nW tym ostatnim spotkaniu nie zrobił tego zresztą żaden z zawodników Barcelony. Choć jeszcze przede meczem Cruyff twierdził, że jego podopieczni z pewnością wygrają. – Jesteśmy faworytami. Jesteśmy bardziej kompletni i doświadczeni przez mecz z Wembley. Milan to nic szczególnego. Ich gra bazuje na defensywie. My opieramy naszą na ataku – powiedział. Tyle że finał pokazał coś zupełnie innego. Dream Team nie tylko przegrał, a został wręcz zmieciony z murawy. Milan wbił Barcelonie cztery bramki, samemu nie tracąc ani jednej.\nDumie Katalonii nie udało się wrócić na tron. Dream Team tym razem nie podołał. Zaczął się rozpadać. Kolejni gracze odchodzili z klubu, a Cruyff próbował wpuścić nieco świeżej krwi. Nie udało mu się jednak odmienić losów tego, co nieuchronne. Skończyła się wielka era jego Barcelony. Ronald Koeman, jeden z jej najważniejszych zawodników, został jeszcze na rok. Przeżył więc obie manity, w obu przypadkach na murawie.\nPo drugiej z nich odszedł. Wrócił do Holandii. Miał już 32 lata, zbliżał się do końca kariery. Przez dwa sezony grał jeszcze w trzecim z wielkich holenderskich klubów – Feyenoordzie. Po tym zawiesił buty na kołku. Do Barcelony wrócił dwukrotnie: w sezonie 1998/99 był tam asystentem. Kolejnych 21 lat później pojawił się już jako pierwszy trener. Z jedną misją: odmienić klub tak, jak zrobił to – z jego pomocą – Johan Cruyff trzy dekady temu.\nŹródła: FourFour Two, DailyMail, FIFA, ABC, BarcaUniversal, ESPN, UEFA, oficjalne strony Barcelony oraz Southampton, El Pais, Eurosport, „Gazeta Wyborcza”, Talk Sport.\n„Barca i Real. Wrogowie, którzy nie mogą bez siebie żyć” Alfredo Relano, „Wojna światów” Thibaud Leplat, Encyklopedia piłkarska FUJI tom 4, „Barca. Życie, pasja, ludzie” Jimmy Burns.\nAndoni Zubizarreta barcelona dream team Johan Cruyff Michael Laudrup Pep Guardiola puchar mistrzów 1992 Ronald Koeman Sampdoria\ndo chuja pana, a co z egzon kryeziu? kiedy napiszecie o nim, i jego nieodkrytym przez stokowaca – rasistę potencjale,\non wprowadzi lechię na szczyt\ntak,wszystko fajnie ale i tak romek szewczyk był od koemana lepszy jak kiedyś powiedział w jakimś wywiadzie,hehe\nPiSiory to śmietnik narodu\nLegia , barca, legła, barca i tak w kółko do porzygu\nJest tylko jeden Dream Team. Wrzucćie sobie w grafike google i sie przekonajcie. Tytul do zmiany 😉


Podaj rolę liści w życiu rośliny (10)... - Zadane.pl\nPodaj rolę liści w życiu rośliny (10)\nprzez kloverek 16.02.2010\n1.w liściu zachodzi proces fotosyntezy\n2.zachodzi wymiana dwutlenku węgla na tlen\n4liście pełnią także funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pułapkowe\n5.jest częścią pędu\n7 Rozkładające się pod drzewami liście stanowią podstawę humusu\n8.są dla drzewa jak skóra i organy\n9.opadnięte tworzą ściółkę\n10.dają składniki odrzywcze drzewu\nprosze potrzebne są mi najleprze odpowiedzi czy mogłąbyś dać mi naj.\nGłówną rolą liści jest wytwarzanie substancji odrzywczych w procesie fotosyntezy.Ponadto zapewniają wymianę gazową i umożliwiają parowanie wody , czyli transpirację.Transpiracja umożliwia ochładzanie tkanki liściowej w słoneczne dni , co zapobiega jej uszkodzeniu.Przede wszystkim jednak zapewniają powstawanie tak zwanej siły ssącej liści , która decyduje o pobieraniu i transporcie wody z solami minealnymi.\nPodstawową funkcją liści jest fotosynteza, transpiracja i wymiana gazowa. U paprotników te same liście mogą pełnić funkcję związane z fotosyntezą oraz wytwarzać zarodniki.\na)liścienie - funkcja (ożywienie zarodka) np. siewka fasoli\nb)liście spichrzowe - funkcja(gromadzenie substancji odżywczych lub wody) np. cebula\nc)ciernie liściowe(kolce) - funkcja(obrona łodygi z jej zasobami np.wody) np.róża kaktus\nd)wąsy - funkcja(czepna) np.groch, fasola\ne)liście łuskowate - funkcja (ochrona pączków zimowych) np. drzewa klimatu umiarkowanego\nf) liście pułapkowe - funkcja(łapanie owadów w celu uzupełnienia braku azotu) np. rośliny owadożerne rosiczka\ng)liście zbierające wodę - funkcja(gromadzenie i magazynowanie wody) np wiele gatunków epifitów


Jajka na salsie z pomidorów - Moje Małe Czarowanie - Dorota Owczarek\nJajka na salsie z pomidorów\nNiby tak prosto a jakże pysznie, aromatycznie, odżywczo.\nTakie jaja na tej przepysznej salsie to dobry początek dnia, warto zatem zajadać ze smakiem.\nPomidory wymyłam i pokroiłam w drobną kosteczkę.\nJak ktoś nie lubi lub nie może to można obrać ze skórki.\nJaja ugotowałam na półtwardo, ostudziłam, obrałam i pokroiłam na połówki.\nCzosnek posiekałam i dodałam do pomidorów tak samo jak posiekaną natkę i posiekaną bazylię.\nSkropiłam sokiem z cytryny, dodałam sól i pieprz, wymieszałam.\nNa talerzu ułożyłam porcje salsy a na niej połówki jaja.\nZajadamy z ulubionym chlebem lub bagietką.\nTagi: BAZYLIA, CYTRUSY, CZOSNEK, DIETY, JAJA, NATKA PIETRUSZKI, POMIDORY, ŚNIADANIA, WEGETARIAŃSKIE, ZDROWE DODATKI, ZDROWE JEDZENIE, ŻYJMY ZDROWO


Turcja 9 dni | WACTUR\nMsza Św. Pakowanie i wyjazd /4,00/ . Przejazd do terytorium: Słowacji, Węgier i Serbii. Na terenie Serbii zakwaterowanie , obiadokolacja i nocleg.\nŚniadanie. Przejazd przez terytorium Bułgarii. Przekroczenie granicy. Przejazd do Edirne. Zwiedzanie historycznego centrum: Meczet „Selime”, pomnik Koćaka Sinana, bazar. Czas wolny na zakupy. Przejazd do Stambułu, zakwaterowanie w hotelu, Msza św. w hotelu, obiadokolacja i nocleg.\nŚniadanie w hotelu. Zwiedzanie miasta: Bazaru Egipskiego, Meczet „Yeni”, Haga Sofia- Kościół Mądrości Bożej, zwany również Wielkim Kościołem; Topkapi- pałac w centrum Stambułu, wybudowany za czasów Sułtana Mehmeta; Błękitny Meczet; Hipodrom- niezachowana budowla bizantyjska, przeznaczona jako miejsce wyścigów koni i rydwanów, obecnie plac w Stambule; Wielki Bazar- ok. 4000 sklepów z odzieżą, pamiątkami, złotem i dywanami pod jednym dachem, Bazar Egipski, Zatoka „Złotego Rogu” . Dzielnica Taksim – Msza św. w Kościele św. Antoniego, Rejs statkiem po Bosforze, Czas wolny. Obiadokolacja w hotelu. /Dla chętnych nocny objazd podświetlonego Stambułu, Nocleg w hotelu.\nWczesne śniadanie. Przejazd przez Most Bosforski do Azji. Panorama Stambułu ze wzgórza Ćamlica./ Przejazd do Ladoycei /miasto „Apokalipsy św. Jana” – Msza Św. Przejazd do Pamukkale . Zwiedzanie Pamukkale: śnieżnobiałych tarasów wapiennych, zwiedzanie największego zachowanego Nekropolis oraz wizyta w starożytnym mieście Herapolis z możliwością kąpieli w basenie Kleopatry. Zwiedzanie „Martyrium św. Filipa” – miejsce jego śmierci odwiedzone przez św. Pawła. Zakwaterowanie, obiadokolacja w hotelu i nocleg.\nŚniadanie Przejazd do Didim, gdzie znajdują się ruiny starożytnego miasta Didymy oraz świątyni Apollina. Przejazd do Miletu – miasta jońskiego na wybrzeżu Karii przy ujściu rzeki Meander. Przejazd do Kusadasi – przepiękny kurort. Zakwaterowanie, pobyt wypoczynkowy. Obiadokolacja i nocleg.\nŚniadanie, przejazd na Wzgórze Słowików – Dom Matki Bożej /miejsce gdzie ostatnie lata życia ziemskiego spędziła Matka Boża. Msza Sw. Zwiedzanie Efezu – tereny archeologiczne oraz miejsca związane z pobytem św. Pawła, oraz Soboru. Przejazd do Selciuka – zwiedzanie miejsca związanego z życiem i śmiercią św. Jana. Zwiedzanie pozostałości po świątyni Artemidy / jeden z 7 cudów świata/ Przyjazd do Kusadasi – spacer po mieście i „Ptasiej Wyspie” , czas wolny. Powrót do hotelu, obiadokolacja i nocleg.\nŚniadanie w hotelu oraz wyjazd z Kusadasi do Canakkale. Po drodze panorama Bergamy – kompleksu archeologicznego ruin starożytnego Pergamonu znajdującego się na górującym nad współczesnym miastem akropolu. Na obrzeżach Bergamy znajduje się także inne stanowisko archeologiczne – ruiny dawnego Asklepiejonu – zwiedzanie. Zwiedzanie pozostałości po „czerwonej Twierdzy” – miejsce związane z Apokalipsą Św. Jana. Pokaz produkcji wyrobów z onyksu. Następnie zwiedzanie ruin starożytnej Troi, miasta szczególnie znanego z wojny, opisanej w starogreckim poemacie epickim „Iliada”. Przejazd do Canakkale, obiadokolacja i nocleg.\nŚniadanie w hotelu. Wyjazd w drogę powrotną do Polski. Ćanakkale – pomnik „Konia Trojańskiego” – rekwizyt filmu Troja. Przepłynięcie Cieśniny Dardanele – pomnik upamiętniający „walki o Cieśninę Dardanele”, przejazd przez terytorium Turcji, Bułgarii i Serbii. Na terenie Serbii obiadokolacja i dalsza podróż.\n7 noclegów w hotelach *** w pokojach 2-,3- osobowych z pełnym węzłem sanitarnym i klimatyzacją,\nKosztów realizacji programu: biletów wstępu do zwiedzanych obiektów, rejsu po Bosforze, kosztów przewodników lokalnych, kosztów wizy tureckiej, taks klimatycznych oraz użyczenia urządzeń TOURGUIDE (obligatoryjnie +150 €/os)\nDopłaty do pokoju 1- osobowego (+120€)\n– Realizacja tej wycieczki może odbywać się na podstawie paszportu ( dokumenty powinny być ważne min. 6 mies. od daty powrotu)!


Dni Gminy Wicko 2012 | Gmina Wicko – Serwis Samorządowy\nJak mówi stara prawda – „ To co dobre szybko się kończy”. W naszym przypadku to co fajne i miłe czyli coroczne święto Naszej Gminy dobiegło ku końcowi.\nTegoroczne Dni Gminy okazały się wyjątkowe i ponadlokalne z uwagi na naszych gości przybyłych z Gminy Nawojowa oraz z Gminy Zonnebeke z Belgii. Oficjalnym początkiem święta była piątkowa uroczysta Sesja Rady Gminy, na której Przewodniczący Pan Jacek Stanuch wraz z Wójtem przywitali przybyłych gości życząc miłego pobytu i wspaniałej zabawy. Podczas sesji przedstawiono, krótkie prezentacje uczestników tegorocznych obchodów oraz wysłuchano koncertu rodzeństwa Chylińskich jak również dzięki Pani Kasi Kobiela mogliśmy zapoznać przybyłych gości z gminną piosenką.\nPierwszy dzień Dni Gminy Wicko odbył się 04.08.2012 i obfitował w wiele atrakcji.Obchody tego dnia rozpoczęto od przemarszu barwnego korowodu Czarownic, Czarodziejów i Postaci Bajkowych z Wicka do Charbrowa. Na scenie prócz Teatru Władca Lalek, wystąpili beneficjenci projektu „Razem łatwiej pokonamy trudności” oraz lokalni artyści biorący udział w konkursie Talenty Naszej Gminy, którego tegoroczną edycję rozstrzygnęliśmy w czerwcu. Tego dnia wybrano Czarownicę, która chronić będzie gminę przed złymi czarami. Rozstrzygnięto również konkursy: na najładniejszą posesję oraz na pojazd wykonany w ramach konkursu „Jazda na byle czym”.\nZwieńczeniem wieczoru okazał się koncert Ani Wyszkoni oraz pokaz sztucznych ogni.\nDrugi dzień Dni Gminy rozpoczęto mszą świętą w kościele parafialnym w Charbrowie, a następnie od godz. 15 zmaganiami gmin w konkursie „WROTA”. W szranki stanęło 5 drużyn z gmin: Nawojowa, Zonnebeke, Łeba, Cewice, Wicko, które wykazały się siłą, szybkością i dużym poczuciem humoru, prezentując swoje występy artystyczne na scenie czy też biorąc udział w takich konkurencjach jak: martwy ciąg – dla kobiet, bieg na szczudłach, sztafeta wiejska w gumiakach oraz liczenie pieniędzy.\nPo zaciętych bojach pierwszy raz w historii tej rywalizacji wygrała nasza Gmina. Na drugim miejscu uplasowali się goście z Nawojowej a na trzecim goście z Belgii.\nNa zakończenie zabawy wystąpili artyści z Nawojowej, oraz nasi lokalni artyści i zespół „Zosieńki”.\nMimo tak wielu atrakcji nie zapomnieliśmy o najmłodszych, którzy całkowicie bezpłatnie korzystać mogli z takich elementów jak: eurobaungy, ścianka wspinaczkowa, zjeżdżalnia rakieta i waterball oraz trampoliny, klocki czy sprzęt muzyczny.\nDziękując wszystkim sponsorom oraz współrealizatorom tegorocznej imprezy, mając nadzieję na świetną zabawę zapraszamy za rok.\nPrezentujemy tekst piosenki, który zwyciężył w Gminnym konkursie, a który został przygotowany przez Panią Lucynę Chojnacką i Panią Katarzynę Kobiela.\n1. Jak legenda dawna głosi w starych księgach zapisana,\nZ działalności trzech czarownic okolica była znana.\nMiędzy Wickiem a Charbrowem, gdy pochmurno, wiatry wieją,\nUkazują się mieszkańcom i w domostwach postrach sieją.\nREF: Czarownice małe, duże\nW herbie miotła, pióro kurze,\nEliksiry z ziół gotują, jak potrzeba to czarują.\n2. To natura cud sprawiła, że nas pięknie położyła,\nSą jeziora, lasy, morza, tu atrakcji znajdziesz złoże,\nRozwijają się talenty kulinarne i sportowe,\nRozsławiając Gminę Wicko sukcesami, dobrym słowem.\nREF: Czarownice małe, duże…\n3. My, mieszkańcy naszej gminy, już się czarów nie boimy\nPoświeceniem, wspólną pracą ludzie tutaj się bogacą,\nTu odpoczniesz, zbierzesz siły, wszystkich pięknie ugościmy,\nBy zobaczyć to co mamy, przyjeżdżajcie – zapraszamy!\nTekst piosenki o czarownicach do pobrania (PDF 36 KB).


§ Pozbawienie statusu bezrobotnego i zasiłku w pierwszym życiowym prawie do tego zasiłk – Forum Prawne\nPozbawienie statusu bezrobotnego i zasiłku w pierwszym życiowym prawie do tego zasiłk - Forum Prawne\nPozbawienie statusu bezrobotnego i zasiłku w pierwszym życiowym prawie do tego zasiłk\nWitam chciałem się spytać czy da się odwołać od decyzji która pozbawiają mnie zasiłku i statusu osoby bezrobotnej ponieważ nie zgłosiłem się na pierwsze spotkanie(w życiu) na który zostałem wprowadzony w błąd w terminie . ...\nWitam chciałem się spytać czy da się odwołać od decyzji która pozbawiają mnie zasiłku i statusu osoby bezrobotnej ponieważ nie zgłosiłem się na pierwsze spotkanie(w życiu) na który zostałem wprowadzony w błąd w terminie . Proszę o jakieś pomysły aby to załatwić\na tu moja historia i szczegóły.\nZarejestrowałem się dopiero jako bezrobotny 5.10.2015( od 1 chodziłem do kobiety to raz mi brakowało i 3 razy zmieniała mi termin bo się umawiałem z nią..) wszystko ok, kobieta wyliczyła mi prawo do 80% zasiłku i podpisałem listę za ten miesiąc powiedziała mi że mam teraz zgłosić się zgłosić się w listopadzie no i tak sobie czekałem na to aby tam się wybrać. Wczoraj tzn 28.10.2015 dostałem pismo że 22.10.2015 zostało wszczęte postępowanie o pozbawienie mnie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dnia 8.10 ( prawdopodobnie miałem się zgłosić tego dnia ) ani mi tego terminu nigdzie nie zapisali tylko teraz albo kobieta się pomyliła bo miała olewające podejście do mnie... a najlepsze w tym że do 10 listopada mieli mi wypłacić za październik.\nRE: Pozbawienie statusu bezrobotnego i zasiłku w pierwszym życiowym prawie do tego za\nWitam chciałem się spytać czy da się odwołać od decyzji .\nZawsze "się da" odwołać http://forumprawne.org/postepowanie-...-poradnik.html\n§ Urząd Pracy -wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. (odpowiedzi: 6) Witam, mam mały problem a raczej duży. Dzisiaj złożyłem wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. Lecz chcę go cofnąć i nadal być...\n§ pozbawienie statusu bezrobotnego (odpowiedzi: 6) mam pytanie zwiazane z zaistniala sytuacja a dokladniej dot art 75 par 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sytuacja w...\n§ Wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. (odpowiedzi: 4) Witam, chcę się po prostu wyrejestrować z Urzędu Pracy. Jak ma wyglądać takie pismo?


Przez Radnych Przeniosą targowicę koło curkowni ? - strona 2 - Łapy - Forum poranny.pl - strona 2\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 22:05\nPo takim wPISie można się zorientować, że na biednego nie trafiło dlatego jestem pewien, że masz chazarskie pochodzenie\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 22:07\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 22:11\nA ja uważam, że członkowie rady nie pownni zamieszczać swoich komentarzy na forum anonimowo.\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 22:14\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 22:23\nNie napisałbym że osamotniony, bo swoim wystąpieniem na spotkaniu Wspólnoty zdobył poparcie ponad 240 współudziałowców a w radzie niby przedstawicieli wyborców kręcących własne lody ilu was jest?\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 23:03\nI taka jest prawda. Ale nawet po '89 pierwszy łapski burmistrz miał pochodzenie żydowskie i tak się po nim utarło, że nie można inwestować na obcym terenie, nawet wtedy kiedy jego współwłaściciele wyrażają zgodę, bo to utrudnia sprawę przejęcia takiego gruntu na cele diaspory żydowskiej\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 23:15\n(...) to co zainwestuje gmina w teren, jest własnością GMINY, a więc może spokojnie inwesować (...)\nA najlepszym tego dowodem na to, że syjonistyczni kolaboranci nie mają racji jest to, że zainwestowali w stadion chociaż grunt nie jest ich własnością\nNapisano 03 wrzesień 2019 - 23:33\nWyjaśnij, bo nie rozumiem czego ma się wstydzić burmistrz jeżeli to jego inicjatywa zablokowała sprzedaż targowicy a decyzja bezpłatnej dzierżawy należała do rady?\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 07:03\nBurmi i jego wystąpienia......śledzę sesje od jakiegoś czasu i nie mogę wyjść z podziwu dla tych umiejętności mówczych ;D Kiedy w końcu tam wezmą się za robotę? Syf jak był tak i jest nadal i tylko płacz i obarczanie winą radnych. Czas leci a efektów brak...\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 07:15\nDlaczego wspólnota Binduga nie Posprząta ,że tak Brudem zarasta i śmieci tyle ? i to co roku się powtarza czy NIE ma gospodarza czy Ktoś nagra film jak przy N.P.N i przy Narwi jest pięknie\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 07:16\nPowinniście mieć odznakę „lider wśród fanów” i dostać medal za robienie .- burzy na forum.\nDobrze bo Należy inwestować na własnej działce a nie dzierżawionej posiadłości koniec kropka i po krzyku\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:22\nJak widać nie jest łatwo przyłapać ciebie na gorącym uczynku dlatego częściej zamieszczaj takie wPISy\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:24\nA ja dla ciebie podziwu nie mam, bo zmieniasz temat\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:25\nTo bezpodstawne insynuacje.\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:27\nTak utrzymują talmudyczni dlatego nawet już się nie kryją z obchodami Chanuki w pałacu prezydenckim\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:31\nTemat jest zamknięty czy to się komuś podoba czy nie\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:40\nA wiesz, że opublikowano wykaz komitetów wyborczych, spełniających warunek określony w art. 210 § 2 Kodeksu wyborczego w wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejzarządzonych na dzień 13 października 2019 r.?:\nL.p. Nazwa komitetu wyborczego\n2 KOMITET WYBORCZY KONFEDERACJA WOLNOŚĆ I NIEPODLEGŁOŚĆ\n1 KOALICYJNY KOMITET WYBORCZY KOALICJA OBYWATELSKA PO .N IPL ZIELONI\n3 KOMITET WYBORCZY PRAWO I SPRAWIEDLIWOŚĆ\n4 KOMITET WYBORCZY POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE\n5 KOMITET WYBORCZY SOJUSZ LEWICY DEMOKRATYCZNEJ\nNapisano 04 wrzesień 2019 - 09:48\nBardzo dobrze burmistrz, krótko na temat, bez zbędnego rozwlekania i co najważniejsze bez kłamstw, których za poprzedniczki było bez liku. Przykład, proszę bardzo. Dwa lata ludzi zwodziła ze będą mieli chodnik w Kołpakach nawet przetarg był pod publikę, który o niczym nie przesądził. Prosty lud się cieszył i wierzył w kwieciste obietnice. Nie wszystko złoto, co się świeci. Mówić można wszystko, długo i pięknie ale to czyny się liczą a nie słowa a czyny pokazały jak na ostatniej sesji semafory odrzuciły pomoc finansową na budowę chodników bo ego wzięło górę.\nMasz rację, jako autor wpisu, przepraszam Ciebie i Pana Burmistrza. Zle odczytałem jego intencję na filmie z sesji rady gminy. Jeśli tak jest rzeczywiście to radnemu Szóstakowi i Panu Burmistrowi należa się najwyższe uznanie za myślenie nie portfelami a dbanie o dobro mieszkanców, którzy mieszkaja przy targowicy i tych którzy z niej korzystaja.\nBo tak jak powiedzial Pan burmistrz, nie chodzi o to że nie chcemy galerii tylko o jej LOKALIZACJE, która jest IDIOTYCZNA i SZKODLIWA dla okolicznych domów i ludzi z Leśników.\nTak Panie Łapszo, Panie Jaroszewicz i Pani Emilio Olechowska, z Pani opinia, ze jesteśmy nienormalni, bo nie całujemy w zadek inwestora że chce dać 20 milionów i zbudować galerie i jescze wyremontować nowy plac, działacie Państwo na SZKODĘ mieszkańców, którzy będa z ta galeria sasiadować. Macie przecież strefę ekonomiczna i mase działek na obrzezach miasta.\nA Pan Panie Żochowski, ze swoimi zlotymi myślami, że wilk syty i owca cała, i wszyscy zadowoleni. NIE NIE WSZYSCY zadowoleni z galerii na targowicy. Mieszkańcy Leśnikowskiej, Polnej, Łakowej NIEZADOWOLENI.\nI jescze jedno, nikt nie myśli o wszystkich lapskich małych przedsiębiorcach, którzy starca prace, wszystkie te male sklepiki i prywatne dzialalności, tu miejsc pracy ubędzie.


Anna Lewandowska pokazała na Instagramie, jak wyglądały czwarte urodziny jej córki! Klara Lewandowska otrzymała górę prezentów, ale największe wrażenie robił tort z jednorożcem.\nAnna Lewandowska wyprawiła córce 4. urodziny!\nStarsza córka Roberta i Anny Lewandowskich, Klara Lewandowska, we wtorek 4 maja skończyła 4 lata! Z tej okazji szczęśliwa mama wyprawiła córce urodziny i złożyła motywujące życzenia na Instagramie.\nKlarcia! #mylittlegirl Żebyś zawsze miała odwagę spełniać swoje marzenia. Żebyś zawsze wiedziała, że możesz osiągnąć WSZYSTKO, co tylko sobie zaplanujesz. Zawsze będę dmuchać w Twoje skrzydła. Jesteśmy z Ciebie bardzo dumni! napisała.\nJak wyglądały 4. urodziny Klary Lewandowskiej?\nAnna Lewandowska pokazała na Instagramie, jak wyglądało mini przyjęcie urodzinowe 4-latki. Mama z samego rana przygotowała dla córki górę atrakcji i prezentów: domek dla lalek wyposażony w urocze i stylowe meble, na 4-latkę czekały także 2 dmuchane jednorożce oraz balon w kształcie wielkiej liczny "4".\nWidać, że Klara bardzo lubi jednorożce, bo motyw z tym mitycznym zwierzęciem pojawił się także na białym torcie!\nZobacz w galerii, jak wyglądały urodziny Klary Lewandowskiej. Co sądzisz o dawaniu 4-latce tak wielu drogich prezentów?\nTak wyglądało przyjęcie urodzinowe z okazji czwartych urodzin córki Lewandowskich!\nanna lewandowska klara lewandowska przyjęcie dla dziecka robert lewandowski


Branża tytoniowa ma się dobrze - Wiadomości Handlowe\nBranża tytoniowa ma się dobrze\nW ramach akcyzy od branży tytoniowej do polskiej kasy wpłynęło w ubiegłym roku 18,8 mld zł. Dodatkowo wyroby tytoniowe to blisko 11 proc. wartości eksportu produktów rolno-spożywczych – podaje serwis businessinsider.com.pl.\nAdam PALACZ 21.11.2018\nOd dwóch lat NIKT nie kontroluje jakości papierosów.\nCentralne Laboratorium w Krakowie do spraw jakości tytoniu zostało zlikwidowane- hulaj dusza piekła nie ma.\nCeny papierosów wzrastają natomiast jakość z roku na rok jest gorsza\nI NIKT TEGO NIE PILNUJE !\nWzrost sprzedaży tytoniu i alkoholu. Piękny efekt 500+.


IV Międzynarodowy Festiwal Improwizacji Scenicznej ImproFest – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\nMiędzynarodowy Festiwal Improwizacji Scenicznej ImproFest, organizowany przez Stowarzyszenie Promocji Sztuki Kabaretowej PAKA, to jeden z pierwszych w Polsce festiwali, na którym zaprezentować się mogą grupy improwizacyjne z kraju oraz z zagranicy.\nCelem festiwalu jest promowanie improwizacji teatralnej i kabaretowej, w której każdy spektakl tworzony jest na bieżąco, w oparciu o sugestie publiczności.\nCzwartą edycję festiwalu ImproFest (14-16.11.2014) uświetnią znakomici szwajcarscy improwizatorzy – duet Simone Schwegler i Gerald Weber, wybitni improwizatorzy z Czech – „Czech Impro All Stars”, a także najlepsze polskie grupy specjalizujące się w dziedzinie improwizacji – AD HOC (Kraków), Peleton (Gdańsk), wymyWammy (Bydgoszcz), ŻBIK (Białystok), Improkracja (Wrocław), So Close (Kraków) oraz Tubajfor (Kraków). Na scenie pojawią się także wyjątkowi goście specjalni – Abelard Giza i Wojciech Tremiszewski – znani widzom m.in. z kabaretu Limo oraz z improwizowanego serialu „Spadkobiercy”.\nIV ImproFest obfitować będzie w różnorodne projekty sceniczne – improwizowany spektakl po angielsku, mecz improwizowany Polska – Czechy, przedstawienie w trzech językach (polskim, niemieckim i angielskim), spektakl dla jednego widza, wieczory open improv, muzyczne improwizacje, a także warsztaty improwizacji scenicznej.\nImprowizowane spektakle zobaczyć będzie można w Krakowie, Tarnowie i Niepołomicach.\nZapraszamy na IV ImproFest!\nTags: Abelard Gizaad hocCzwarta edycja festiwalu ImproFestGerald WeberImprofestImprokracjaIV ImproFestkabaretkabaret limoLimoMiędzynarodowy Festiwal Improwizacji Scenicznej ImproFestPAKAPeletonSimone SchweglerSO CLOSEStowarzyszenie Promocji Sztuki Kabaretowej PAKATubajforWojciech TremiszewskiwymyWammyŻBIK\n"Barbelo, o psach i dzieciach" w teatrze Bagatela


Koronawirus. Wkrótce decyzje ws odmrożenia m.in kin i transportu lotniczego - finanse\nKoronawirus. Wkrótce decyzje ws odmrożenia m.in kin i transportu lotniczego\nDo otwarcia, jak mówiła wiceminister Olga Semeniuk będzie przygotowywany transport lotniczy Fot. Mariola Anna S./Shutterstock\nDodano: 23-05-2020 08:00\nJak powiedziała wiceszefowa ministerstwa rozwoju, w przyszłym tygodniu odbędzie się seria wideokonferencji z przedstawicielami branż: kinowej, transportu lotniczego oraz wysp usługowych w centrach handlowych - m.in. manicure.\n"Będziemy rozmawiać o tym, jak przywracać te sektory do funkcjonowania" - powiedziała.\nWskazała, że przedstawiciele kin chcą rozmawiać zarówno o swojej sytuacji finansowej, jak i o reżimie sanitarnym, w jakim mogłyby znów działać, i wytycznych dot. liczby osób przebywających na widowni. "Liczba osób przebywających w sali to są konkretne przychody dla kina, a ich ograniczenie oznacza ubytek tych przychodów. Będziemy tworzyli kalkulację i rozmawiali o tym, kiedy i jak moglibyśmy tę branżę powoli odmrażać" - wyjaśniła Semeniuk.\nDo otwarcia, jak mówiła wiceminister, będzie też przygotowywany transport lotniczy. "To jest bardzo trudny obszar odmrażania gospodarki, ale też niezwykle ważny, w przygotowaniu na nieco późniejszy czas niż najbliższe dni" - zaznaczyła. Chodzi, jak wyjaśniła, o wszystkie lotniska. Dodała, że część biur podróży otrzymała już zalecenia dot. transportu lotniczego, zabezpieczania pasażerów. Odbędę wideokonsultacje m.in. z LOT-em, w tym zakresie. Będziemy uzgadniać, jak tę branżę przywracać do funkcjonowania" - zapowiedziała.\nPodkreśliła, że ruch lotniczy wiąże się z transferami międzynarodowymi, a więc zabezpieczeniem sanitarnym zarówno Polaków, jak i obcokrajowców. "To są bardzo długotrwałe i skomplikowane procedury i musimy się do tego dobrze przygotować. W przyszłym tygodniu odbędę w tej sprawie wideokonsultacje m.in. z LOT-em" - powiedziała. Oceniła, że będzie to zapewne kilka spotkań.\nSemeniuk przypomniała, że w ramach otwarcia centrów handlowych rozpoczęły już działalność tzw. wyspy , ale wyłącznie handlowe. Obecnie "do odmrożenia szykowane są też wyspy usługowe" - np. miejsca, które wykonują manicure. "Otrzymaliśmy wiele postulatów od właścicieli wysp usługowych , którzy pytają dlaczego nie mogą rozpocząć już działalności" - wyjaśniła wiceszefowa MR. Za zabezpieczeniem ze ścianki pleksi mogliby wykonywać np. manicure ekspres.\nSemeniuk liczy, że wyspy usługowe, podobnie jak kina, ruszą w kolejnym etapie odmrażania gospodarki. "To będą te branże, które premier Jadwiga Emilewicz chce rekomendować do otwarcia podczas najbliższego rządowego sztabu kryzysowego" - wskazała Semeniuk. Zastrzegła, że ostateczna decyzja należy do premiera Mateusza Morawieckiego i ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego.\nJak zaznaczyła Semeniuk, w tym tygodniu zakończył się proces opiniowania przez Ministerstwo Zdrowia i Główny Inspektorat Sanitarny opracowanych przez MR wytycznych dla salonów masażu, siłowni i klubów fitness, zakładów przemysłu spożywczego, usług kurierskich i pocztowych, zakładów tatuażu i piercingu oraz kasyn i salonów gier. "W stosunku do tych branż zalecenia mamy już gotowe i w każdej chwili mogą wejść w życie" - powiedziała.\nNp. w przypadku salonów masażu chodzi m.in. o dezynfekowanie powierzchni, na których wykonuje się masaże i zabiegi terapeutyczne oraz obostrzenia dotyczących powszechnego zakrywania ust i nosa. "W przypadku kasyn i salonów gier mówimy o ograniczeniach co do liczby osób w nich przebywających - 1 osoba na 10 m. kwadratowych" - wyjaśniła wiceminister rozwoju.Odnosząc się do otwierania klubów fitness i siłowni Semeniuk podkreśliła, że 15 proc. z nich znajduje się w centrach handlowych, a pozostałe 85 proc. poza galeriami. "Ich sytuacja chociażby ze względu na opłatę czynszu jest trudna. Istotne jest też zabezpieczenie miejsc, w których ludzie ćwiczą - jest wiele punktów zapalnych, chociażby łazienki, przebieralnie. Tu reżim sanitarny musi być szczególnie ściśle przestrzegany" - zaznaczyła.\nSemeniuk podkreśliła, że resort rozwoju jest gotów wdrażać uzgodnione zalecenia od początku czerwca. "Ale ostateczna decyzja jest po stronie premiera Mateusza Morawieckiego" - podkreśliła.\nDo artykułu: Koronawirus. Wkrótce decyzje ws odmrożenia m.in kin i transportu lotniczego


Czy nowopowstające drony są w stanie jeszcze nas czymś zaskoczyć? Lepsza jakość obrazu, dłuższa praca na akumulatorze, zasięg czy bardziej dokładna stabilizacja kamery – z całą pewnością są to rzeczy rozwojowe, ale zarazem bardzo oczywiste.\nFirma Makeblock specjalizująca się w tworzeniu i sprzedaży gotowych części mechanicznych oraz modułów elektronicznych do konstruowania swoich własnych robotów wpadła na całkiem ciekawy pomysł. Stworzyli oni bowiem rzecz o nazwie Airblock, czyli maszynę przypominającą tradycyjnego drona.\nCzym natomiast wyróżnia się ich produkt na tle konkurencji? Przede wszystkim składa się on z gotowych modułów, które możemy dowolnie łączyć i programować. Trzeba przyznać, że daje to szerokie pole do popisu przyszłym kreatywnym konsumentom. Tak prezentuje się ten dość niecodzienny projekt:\nO ile można pokusić się o stwierdzenie, że nie sprawia wrażenia produktu najwyższej klasy to zdecydowanie nadrabia on swoją innowacyjnością i funkcjonalnością. Do tego wszystkiego producent twierdzi, że jest w dużym stopniu odporny na zderzenia – po kraksie wystarczy z powrotem połączyć wszystkie elementy ze sobą.\nCzy modularność Airblocka może nas jeszcze czymś zaskoczyć? Okazuje się, że tak, ponieważ w dość łatwy sposób jesteśmy w stanie przeobrazić drona w poduszkowiec! Czyżby zabawa nie miała końca?\nWszystkim sterujemy z poziomu dedykowanej aplikacji (dostępnej na system Android oraz iOS) na swoim smartfonie lub tablecie.\nOczywiście całość nie posłuży nam jako profesjonalny sprzęt na przykład do nagrywania materiałów wideo, chociażby przez fakt braku kamery, ale za cenę $99 może sprawić dużo frajdy.


Pozerka. Moje życie w dwudziestu trzech pozycjach jogi – Claire Dederer – Szuflada.net\nJakie słowa, myśli, obrazy pojawiają się w twojej głowie, gdy słyszysz o jodze? Jeśli wyobrażasz sobie człowieka siedzącego lub leżącego w przedziwnej pozycji, być może masz ogólne pojęcie o tym, czym jest, ale z pewnością wiesz również, że wieloletniej praktyki nie sposób zamknąć w pudełku z niewielką etykietką. O tym, co przyciąga miliony ludzi na całym świecie i jak wpływa to na życie pojedynczej osoby, opowiada Claire Dederer w swojej debiutanckiej powieści: „Pozerka. Moje życie w dwudziestu trzech pozycjach jogi”.\nKsiążka, której Claire jest nie tylko autorką, ale też narratorką i główną bohaterką, to pewnego rodzaju dziennik złożony z dwudziestu trzech rozdziałów. W tytule każdego znajdują się słowa-klucze, nazwy konkretnych pozycji, które mogą nie mówić zbyt wiele, ale z pewnością sporo obiecują i przyciągają uwagę. Fabuła „Pozerki” została skonstruowana na podstawie prawdziwych wydarzeń. To historia zmęczonej i lekko sfrustrowanej kobiety, która decyduje się zmienić coś w swoim życiu. Nowa przygoda rozpoczyna się – jak to zwykle bywa – słowami „warto chociaż spróbować” i trwa, zmieniając się w prawdziwą pasję. Pani Dederer opowiada o jodze jako sposobie na znalezienie spokoju ducha, uważa ją za chwilową ucieczkę od swojego życia, które kręci się przede wszystkim wokół męża i małej córeczki.\nGłówna bohaterka ciągle marzy o spokoju wewnętrznym, a jednak robi wszystko, by go nie zaznać. Wbrew sobie , jakby na siłę próbuje zmienić się w stereotypową matkę, która sprząta, gotuje, wychowuje dziecko i ma wiecznie podkrążone oczy. Częściej niż o sobie jako jednostce, opowiada o przyzwyczajeniach i nawykach jej pokolenia, zasadach, którymi kierowały się wszystkie wzorowe matki z Seattle, a którym ona sama nieustannie próbowała sprostać, choć nie było to łatwe.\nSzczerość, z jaką Claire opowiada o swoim życiu, może wręcz zaskakiwać. Autorka nie zataja przed czytelnikiem żadnych faktów, mówi otwarcie o wszystkich emocjach. Odsłania całą siebie, jakby chciała powiedzieć, że nie boi się oceny czytelnika, bo zna swoją wartość. Siły charakteru, jakiej potrzeba, by napisać tego typu książkę, nie sposób jednak zauważyć w zachowaniu bohaterki książki „Pozerka”, w jej nieustannym dążeniu do tego, by się dopasować, wtopić w tłum idealnych i dobrych matek, żon, pracownic, koleżanek. Jednocześnie elementem wszechobecnym w tej lekturze jest ironia i sarkazm. Wypełniają one niemal każdą stronę. Claire nie udaje bowiem ślepej, zauważa bezsens własnych działań i niemal je wyśmiewa. Patrzy na otaczający ją świat oczami osoby, która znalazła się w niewłaściwym miejscu. Jedyną ucieczką do lepszego życia jest dla niej joga.\nUśmiech na twarzy niejednego czytelnika z pewnością wywołają częste odniesienia do książek znanych i cenionych przez wszystkich. Pani Dederer opowiada między innymi o niezwykłości jednej z bohaterek Małych kobietek i wspomina aforyzmy Oskara Wilde’a. Miłość autorki do literatury nie jest przecież tajemnicą. Jak przeczytamy w notce biograficznej na jej temat, Claire od lat pracowała jako dziennikarka i krytyk literacki.\nW „Pozerce” z pewnością znajdzie coś dla siebie zarówno czytelnik, który zastanawia się, czy warto rozpocząć swoją przygodę z jogą, jak i ten zupełnie niezainteresowany tematem. Z jednej strony lektura zawiera opisy ćwiczeń, fragmenty historii i trochę rozważań na temat jogi, z drugiej bliżej jej do powieści obyczajowej niż poradnika.\nNie jest to książka, która ma w sobie moc zmieniania ludzkiego życia, może jednak skutecznie i bardzo pozytywnie wpłynąć na nastrój, a także przekonać nawet sceptycznie nastawionego do jogi czytelnika, że być może warto spróbować zmierzyć się w swoim życiu z czymś innym, całkiem nowym. Ta mądra, błyskotliwa i zabawna lektura potrafi zaciekawić i wciągnąć na długie godziny.\nNa okładce znajduje się krótka rekomendacja książki podpisana nazwiskiem autorki słynnego ostatnio (głównie za sprawą filmu) „Jedz, módl się, kochaj”. Słowa pani Gillbert być może nie przyciągną uwagi każdego czytelnika, ale z pewnością mają moc ukierunkowania go we właściwy sposób w stosunku do „Pozerki”, bo obydwie panie stworzyły podobne gatunkowo powieści – literaturę kobiecą przeznaczoną głównie dla tych, którzy w książkach szukają chwili relaksu.\nDebiut literacki pani Dederer można z pewnością polecić kobietom odnajdującym w Caire cząstkę siebie – przepracowanym, zagubionym w swoim życiu i szukającym czegoś nowego. Z pewnością spodoba się także miłośnikom jogi, ale i zaciekawi każdego, kto tylko postanowi dać tej książce szansę.\nTytuł: Pozerka. Moje życie w dwudziestu trzech pozycjach jogi\nOtagowane jako : Claire DedererjogaporadnikPozerkarelaksspokój wewnętrznyWAB\nPoprzedni artykuł Poprzedni wpis: Czytająca w tramwaju\nNastępny artykuł Następny wpis: Wędrowcy