O Przybeckim słów wiele. Nowy pomysł Króla na uzyskanie licencji? - Polonia Warszawa online | Czarne Koszule | KSP | Konwiktorska 6 | 1911\nPosted in Niusy, Transfery, Wywiady\nWeszło! – Czara goryczy chyba się przelała…\nMiłosz Przybecki – Nawet nie chcę się na ten temat wypowiadać, bo co mam mówić?\nWierzysz w odzyskanie pieniędzy?\nNie wiem… Klub miał jakiś czas i nie składałbym pisma, gdybym wierzył. Mieli wypłacić mi pieniądze, a do końca nie było wiadomo, czy to zrobią. Dlatego tak postąpiłem.\nIle ci miesięcy zalegali? Więcej niż Gołębiewskiemu, który czeka ponad siedem miesięcy?\nBlisko tej granicy.\nNie chciałeś złożyć tego wniosku szybciej?\nNie chciałem, bo skupiałem się na grze, tak jak teraz, ale wiadomo, co się dzieje. Gdyby sytuacja się poprawiła, na pewno nie chciałbym odejść z Polonii, ale potrzebuję jakiegoś zabezpieczenia i planu B. Chcę dograć ten sezon do końca, ale skończyły mi się pieniądze na życie. Ostatecznej decyzji jednak jeszcze nie podjąłem, bo gdyby się okazało, że sytuacja nagle się poprawi, to na pewno zostanę. W przeciwnym razie – będę musiał zmienić klub.\nO zainteresowanie po tak dobrej rundzie chyba nie musisz się obawiać.\nJakieś propozycje są, ale na razie lepiej o nich nie mówić.\nW grę wchodzi tylko Ekstraklasa?\nTeż kluby zagraniczne, ale na razie zostały trzy mecze i skupiam się na nich.\nMasz coś do przekazania Ireneuszowi Królowi na koniec waszej pseudowspółpracy?\nCo mam mieć do przekazania? Ja dałem z siebie wszystko, liczyłem, że on też tak zrobi. Zobaczymy…\n2×45.com.pl: – Wydarzyło się coś, co bezpośrednio wypłynęło na to, że złożył pan wniosek o rozwiązanie umowy akurat w tym momencie?\nMiłosz Przybecki: – Nic szczególnego się nie działo, po prostu nie mam pieniędzy na życie. Nie dostaję wypłaty od pół roku, a nie gram na tym poziomie na tyle długo, by mieć odłożone pieniądze, które pozwolą mi teraz spokojnie żyć. Wiadomo, że przez długi czas wierzyłem, że będzie lepiej, ale w końcu musiałem się jakoś zabezpieczyć.\n– Niedawno kontrakt udało się rozwiązać Łukaszowi Piątkowi…\n– Nie patrzę jakoś szczególnie na innych. Ja podjąłem swoją decyzję. Inni postępują podobnie i wszystko dzieje się z tych samych powodów. W Polonii atmosfera jest naprawdę super, ale nikt nie zaprzeczy, że pieniądze są potrzebne do życia.\n– Zawodnik z mniejszym doświadczeniem patrzy na takie rzeczy inaczej niż starsi. To zniechęca?\n– Wiem, że nie powinienem patrzeć na pieniądze, ale jeśli nie ma ich w ogóle, to trzeba zacząć działać… Nie chce mi się w ogóle na ten temat gadać.\n– Ale ma pan rację, to jest pańska praca, za którą należą się pieniądze.\n– Gdyby prezes chociaż cokolwiek płacił, ale od kilku miesięcy nie dostajemy nic. Naprawdę jest nam ciężko.\n– Patrząc na to wszystko i brak licencji, zajęcie miejsca, które dawałoby grę w europejskich pucharach, stanowiłoby jakąkolwiek satysfakcję?\n– Pewnie, że tak. Zrealizowalibyśmy plan, który zakładaliśmy przed sezonem. Mimo wszystkich zawirowań potrafiliśmy skupić się na grze i pokazać, że jesteśmy dobrym zespołem. Ale więcej będzie można powiedzieć, gdy zapadnie ostateczna decyzja, co dalej.\n– Wierzy pan w licencję?!\n– Trudno powiedzieć, ale jak słyszę, to są na to szanse. Chociaż trzeba przyznać, że zostało bardzo mało czasu.\n– Chciałby pan dalej grać w Polonii?\n– Na pewno zawdzięczam temu klubowi bardzo dużo, bo to przecież tutaj zacząłem przygodę z Ekstraklasą. W Polonii jest mi dobrze, ale nie mogę jednak nic zadeklarować. Jeśli istnieje możliwość, że klub się rozpadnie, to trzeba mieć jakieś zabezpieczenie.\n– Panu te wszystkie klubowe problemy pomogły. W końcu dzięki wynikających z nich zimowych transferów, zrobiło się więcej miejsca w podstawowym składzie.\n– Może i tak, ale nawet jeśli niektórzy zawodnicy by zostali, to pewnie też otrzymywałbym jakieś szanse.\n– Jeśli uda się panu rozwiązać kontrakt, na brak ofert narzekać pan nie będzie.\n– Nie chcę na razie rozmawiać o innych klubach. Jedno jest pewne – jeśli Polonia się rozpadnie, to na pewno znajdę sobie nowy zespół. Obecnie skupiam się na trzech ostatnich meczach sezonu. Do końca będę się starał, tak jak to robię od początku rundy wiosennej.\n– Zimą mówił mi pan, że chce zostać objawieniem wiosny i to się panu udało. Czuje pan, że jest w stanie pokazać jeszcze więcej?\n– Zawsze można grać jeszcze lepiej. Ale patrząc na kontuzję, po której wróciłem, i tak nie jest najgorzej. Choć oczywiście cały czas trzeba wymagać ode mnie więcej.\n– Ostry pan dla siebie, liczby mówią same za siebie. W tej rundzie już trzy bramki i sześć asyst.\n– Mógłbym strzelać nieco więcej goli… Wszystko jest do poprawy.\n– Nie wkurzają pana porównania do Jakuba Koseckiego?\n– Znamy się z Kubą i jak się spotkaliśmy, to nawet trochę się z tego pośmialiśmy. W końcu jesteśmy bliźniakami (śmiech). Dysponujemy podobnymi walorami, więc każdy ma prawo tak mówić, nie ma się co obrażać. Kuba jest dobrym zawodnikiem, więc jak mógłbym być w ogóle o to zły?\n– Ale przecież lada moment rolę mogą się odwrócić.\n– Nigdy nic nie wiadomo (śmiech). Ale nie ma co mówić, trzeba się wziąć do roboty.\n– Każdego z polonistów pyta się o to, co powiedziałby prezesowi Królowi, gdyby się z nim spotkał. No właśnie?\n– Nie mam mu nic do powiedzenia. Ja całe swoje serce oddaję Polonii, gram najlepiej jak potrafię. Wszyscy oczekiwalibyśmy od prezesa, żeby nam nieco bardziej pomagał…\n– Przyłączyłby się pan do kibiców Polonii, którzy chcieli wynająć szambiarkę i wylać jej zawartość przed jego domem?\n– Niee, czegoś takiego to pan ode mnie nie wyciągnie.\n– Jestem ciekaw, za kogo trzymał pan kciuki w ostatnim meczu Legia – Lech. Tej pierwszej kibicować pan nie powinien, a i do trenera Mariusza Rumaka może mieć pan jakiś uraz, że kiedyś się na panu nie poznał.\n– Często jest tak, że dany zawodnik nie gra w klubie, blisko którego siedziby się urodził. Być może tak miało być, może muszę przejść jakąś dalszą drogę i trafię kiedyś do Lecha. Za tamto nie mam do nikogo żalu. Nie chciałem też nikomu nic udowadniać. Gram dla siebie i swojej rodziny. Zawsze mówiono, że Przybecki ma potencjał, ale na tym się kończyło. Myślę, że tej wiosny pokazałem, że potrafię podnieść się po kontuzji.\nJak informuje Gazeta Wyborcza po tym jak Przybecki złożył wniosek o rozwiązanie kontraktu z Polonią można zaobserwować „Wielkie zainteresowanie Miłoszem Przybeckim.” Gazeta zastanawia się również czy piłkarz „Trafi do czołowego klubu w Polsce lub wyjedzie za granicę?”\n– Jakie jest zainteresowanie tym piłkarzem? Bardzo duże. Miłosz ma świetną rundę, strzelił trzy gole, miał sześć asyst – mówi Szymon Pacanowski z Fabryki Futbolu, agencji menedżerskiej reprezentującej piłkarza „Czarnych Koszul”. – Wreszcie nie miał kontuzji, był zdrowy i mógł pokazać swoje możliwości, o których my i wielu trenerów wiedziało od dawna – szybkość, skoczność, ale też umiejętności czysto piłkarskie. Bo chociażby w ostatnim spotkaniu z Górnikiem Zabrze pokazał, że umie w odpowiednim momencie wyjść na pozycję, niekonwencjonalnie wykończyć akcje. Wbrew temu, co się mówi, nie bazuje tylko na szybkości – dodaje Pacanowski.\nAle to walor, którym zdecydowanie się wyróżnia. W środę na testach szybkościowych przeprowadzanych w Polonii raz w miesiącu przez fizjoterapeutę Jarosława Steca Przybecki znów wygrał w cuglach najważniejszą dla swojej pozycji konkurencję – bieg na 30 m. Mimo że ma jeszcze ważny do 2015 roku kontrakt, bez żadnych praw poprzedniego właściciela Józefa Wojciechowskiego (stwierdził, że to piłkarz bez przyszłości), Polonia może stracić go, nie dostając ani złotówki.\n– Jeśli miałbym odpowiedzieć na pytanie, jaka jest przyszłość Miłosza dziś, to powiedziałbym, że na pewno będzie miał nowy klub.\nAlbo będzie to czołowy polski zespół, albo zagraniczny, o tym jeszcze nie zdecydowaliśmy. Wiemy, jaka jest sytuacja Polonii, która nie otrzymała licencji i piłkarzy w niej grających. Możliwe jednak że Polonia licencję otrzyma i jeśli zaproponuje Miłoszowi ciekawy rozwój sportowy w ekstraklasie, to nie stanie się mu żadna krzywda, jeśli zostanie w klubie, w którym występuje dotychczas – tłumaczy Pacanowski.\nMenedżer Fabryki Futbolu nie chciał rozkładać na czynniki pierwsze zdania „o czołowym klubie polskim”, czy jest to Legia, czy Lech. – To są propozycje z czołowych klubów Polski – odpowiedział.\nPrzybecki nie jest jedynym zawodnikiem, który zdecydował się złożyć wniosek o rozwiązanie kontraktu. Najwcześniej taką decyzję podjął kapitan drużyny Łukasz Piątek i otrzymał już decyzję izby o unieważnieniu umowy z Polonią. Będzie w drużynie „Czarnych Koszul” występował do końca sezonu. Stosowne dokumenty wysłali do PZPN (również do klubu) Adam Pazio i Paweł Wszołek. Jeśli jednak klub wypłaci im wszystkie zaległe pensje, to Izba ds. Rozwiązania Sporów nie będzie miała podstaw do anulowania kontraktów. Wówczas najbardziej perspektywiczni zawodnicy Polonii mogą odejść, ale w ramach transferów gotówkowych.\nNa zakończenie tekst przytoczony przez portal Weszło!, które wyjątkowo chętnie rozpisuje się w ostatnich dniach o Polonii Warszawa. Co ciekawe tekst ten został napisany anonimowo.\nProces licencyjny od tego roku z pewnością jest znacznie, znacznie lepszy niż w poprzednich latach i wreszcie prowadzony przez kompetentnych ludzi. Jednakże… wciąż jest chyba troszkę dziurawy. W środę piłkarze Polonii Warszawa wzywani byli na indywidualne rozmowy w sprawie spłaty zaległego wynagrodzenia. Niektórzy z nich (większość?) dostali następującą propozycję: wypłacimy z miejsca 30 procent zaległości, natomiast pozostałe 70 procent rozpiszemy sobie na kolejne miesiące. W domyśle: na wieczne nigdy.\nPrzekaz był jasny: jeśli się nie zgodzicie, to klub nie dostanie licencji, oczywiście upadnie, a wy nie dostaniecie nawet złotówki, bo niby od kogo? W praktyce sprawa przedstawia się więc następująco: ludzie są przymuszani, by zrzekli się (przynajmniej na pewien czas) uczciwie zarobionych pieniędzy, bo jeśli nie zrzekną się 70 procent, to stracą 100.\nZa chwilę może się okazać, że ugięli się wszyscy. Dlaczego nie?\n– O, tu proszę podpisać, że nie mamy wobec pana żadnych długów… Wyraźnie, imię i nazwisko…\nI co wtedy? Czy komisja licencyjna uzna, że wszystko jest w porządku? Proces licencyjny jeśli nie będzie chronił zawodników (jak i innych wierzycieli), wówczas zawsze na sam koniec zacznie ocierać się o szantaż. Co ci piłkarze mają zrobić, jeśli stawia się ich przed takim wyborem? Unieść się honorem? Niby powinni. Ale 30 procent to wciąż coś, opcja daleko lepsza niż zero… Szantaż pojawi się zawsze jeśli brak licencji z przyczyn finansowych zawsze skutkować będzie w praktyce upadkiem klubu.\nTo materiał do przemyśleń dla komisji licencyjnej: jak to wszystko zorganizować, by proces licencyjny nie sprowadzał się do porozumień wymuszonych przez przystawienie noża do gardła.\nŹródła: Weszło!; 2×45.com.pl; Gazeta Wyborcza\n← Kolejarz Stróże nie sprzeda licencji. Reforma rozgrywek Ekstraklasy i Pucharu Polski stała się faktem.\nKról otrzymał ultimatum! „Dyzio” o sytuacji w klubie. Pawełek w Grecji? →\n46 thoughts on “O Przybeckim słów wiele. Nowy pomysł Króla na uzyskanie licencji?”\n23 maja 2013 o 08:36\nA tutaj coś dla tych, którzy chcą się potężnie wk…ć na Weszło!\nDo prasówki nie wrzucałem, bo szkoda nerwów.\nAle co tu sie wkurwiac na weszlo? Badzmy realistami! Tam nie ma zadnego oszczerstwa tylko sama prawda.\n23 maja 2013 o 11:11\nJeżeli nie widzisz tendencyjności tych wypocin jakiegoś kanalarza urażonego tym, że wciąż się przypomina ległej o jej komunistycznych korzeniach to sorry ale o czym tu mowa.\n23 maja 2013 o 12:24\nDziwny masz obrazek profilowy, myślę że nadaje się do wy*ebania.\n23 maja 2013 o 11:16\nWszyscy powinni porozwiązywać kontrakty z tą mendą Kólem, i żadnej ugody, co z tego ,że teraz zgodzą się na zaległe 30% jak nie tylko reszty kasy nie dostaną ale i w przyszłym sezonie znowu zacznie się to samo.\nTakie podawanie morfiny choremu na raka(Króla) i wmawianie ,że morfiną da się raka wyleczyć. Pozbyć się dziada i zacząć od nowa albo będziemy mieć szopkę noworoczna już od wakacji.\nCiekawy jestem ilu krzykaczy przyjdzie na B-klasę? Realista spojrzy na to w taki sposób, że niżej niż III liga oznacza koniec Polonii. Do wszystkich przeciwników kupowania licencji przez Polonię zastanówcie się gdzie będziemy grać jeśli to będzie B-klasa bo B-klasa ze stadionem wynajętym za kilkadziesiąt tysięcy nie przejdzie, ale krzykaczom wszystko jedno może na Gwardii zagramy może na Olimpii.\nNajgorsze, że jesteśmy w sytuacji bez dobrego wyjścia. Wybór między kupnem licencji Kolejarza a degradacją na dół piramidy to wybór między dżumą a cholerą: albo utrata twarzy, albo utrata klubu. Bo sądzę, że jeśli nisko wylądujemy, to już się stamtąd nie wygrzebiemy, bo nasza sytuacja w mieście jest diametralnie inna od sytuacji klubów, które po takim epizodzie wracały do Ekstraklasy. Na I ligę może da się jeszcze złapać sponsorów i pewnie stąd pomysł z tym Kolejarzem. Tyle że nawet jeśli są racjonalne przesłanki, to wtedy już rzeczywiście nie możemy liczyć na żaden szacunek… :/\nWszyscy twardziele, którzy już palą się do B–klasy niech poczytają sobie jak właśnie wykańcza się Hutnika Warszawa. A oni grają w III lidze, o ile pamiętam. Myślicie, że miasto, które tak dyskryminuje KSP będzie okaże litość B–klasowej Polonii i będzie nam wynajmować stadion z 100 zł na mecz? Chyba żartujecie. B–klasa to dla Polonii śmierć, a właściwie eutanazja, wykonana rękami deweloperów (działka w super miejscu), urzędników miejskich oraz lobby pro-legijnego.\ntu sobie poczytajcie, tak nas załatwią, jak będziemy w niskich ligach. Tylko na to czekają.\nKupno licencji od Kolejarza? A chuj mnie obchodzi, co będą mówili kibice z innych miast.\nTo spier*alaj nad kanał, tam masz wszystko czego ci trzeba. Chuj warci sa tacy szmaciarze jak ty. Przez was Polonia jest na dnie.\nKto wpuścił tu Groclin? Nie wiadomo. Kto wpuścił Króla? Nie wiadomo.\nTen klub niczym sobie nie zasłużył, że był traktowana jak tania k*rwa i to przez tych co sami siebie (nie wiedzieć czemu) nazywają jego kibicami. Zanim przyszedł JW była II liga i było biednie, ale jakoś się to wszystko kręciło.\nPrzyszedł idiota, miała być LM a co będzie? Pewnie po raz kolejny kupno jakiejś za*ranej licencji od jakiegoś gó*nianego klubu i pierdzenie ustami, że „nie obchodzi mnie co inni kibice powiedzą”. A mnie obchodzi! I są ludzie których obchodzi!!!\nTen klub zniszczyli ci co niby się o niego mieli troszczyć a teraz płaczą oddaj prawa do herbu i barw! Co to ku*wa jest? Kogo to reprezentuje?\nZamiast normalnej II ligi będzie B-klasa (oby) i to jest wasz us*any dorobek. Wszyscy ku*wa won i nie wracać na K6 nigdy!\n23 maja 2013 o 12:54\nKmicic, usiądź, weź parę wdechów i uświadom sobie, że nic tu nie zależy od ciebie. Ani to, czy ktoś kupi jakąś licencję. Ani to czy ja będę przychodził na K6 czy nie. A najlepiej poczytaj sobie jak się wykańcza niepotrzebne miastu kluby, poczytaj o Hutniku.\n23 maja 2013 o 13:47\nStul co masz do stulenia, bo w B-klasie nie będzie kamer i ochroniarzy.\nLepiej nie dyskutować z kmicicem gdyz on wszystko wie lepiej. Zawsze służy dobra radą, wsparciem, pomocą. Słowem człowiek z miliardem w rozumie. Forumowicze szanujcie go, bo kto poza nim będzie „wójkiem dobra rada” głupie rady ale jednak rady. Wójku kmicicu nie poddawaj sie…\n23 maja 2013 o 14:05\nRęce mi opadły, zatem tylko jedno:\n23 maja 2013 o 17:15\nKmicic – to w B klasie wreszcie się wyszalejesz chłopaku… wyluzujcie, jedziecie na tym samym wózku.\n23 maja 2013 o 17:45\nKmicic, jesteś gorączka jak Twój pierwowzór literacki! Może zmień miano na Babinicz, hehe, i lekko wyhamuj. Mnie wcale nie ucieszyłaby następna transakcja licencyjna, ale skądinąd trzeba się zgodzić, że start od B-klasy (która to liga – VII czy VIII?) łatwy by nie był. To wbrew pozorom nie jest muzyka 6 czy 7 lat, jak uważają niepoprawni optymiści, do powrotu na szczyty. Proces może trwać i 40 lat (jak w naszym hymnie), a być może , że już żaden z nas tego momentu nie doczeka. Trzeba brać pod uwagę, że w tej okręgówce nie zostanie nam ŻADEN z obecnych piłkarzy, więc kto wywalczy te coroczne awanse?\nTo nie jest agitka za kupnem licencji, lecz jasne postawienie sprawy taką jaką ona jest. Start od IV ligi daje jakieś szanse, od B-klasy to tak naprawdę mrzonka dla moich wnuków 🙁\nZa rok wszystkie tutejsze wpisy będą aktualne. Ten chocholi taniec trzeba skończyć bez względu na wszystko, właśnie po to żeby za 40 lat mogli mówić, że była grupa ludzi co w kńcu poukładała sprawy od samego spodu.\nKmicic to nie powiesc? To tylko dziszejsze życie. Dziś barwy klubowe? Dziś Polonia jutro Lech czy legła kto da tylko kasę większą. Nie wazne jak, ale Jesteśmy w Ekstraklasie (zgodnie z prawem ekstraklasy) to po co te farmazony?.\nNie pasuje ci stadion ten? wolisz za miasto? bo tam w B klasie by pani prezydent by go przeniosła. A TU osiedle, lub może „jakieś Muzeum”…pomyśl Kmiecicu.\nOczami wyobraźni już widzę tych subtelnych wielbicieli B-klasy jak rozkoszują się tymi rozgrywkami. Takie derby z Kamionkiem albo wyjazd do Wisły Zakroczym! Dla tych którzy przetrzymają w nagrodę mecz przyjaźni z Bednarską ! Super. Gdyby głupota umiała fruwać to trzeba by było karmić ich z procy … .\n24 maja 2013 o 07:10\nkmicic chodzisz na Polonię?\n24 maja 2013 o 08:18\nferrisferris poważnie ? hu.j cie obchodzi co beda mówic inni kibice ? A co powiesz kibicą drużyny od której by odkupili licencje ? ,, sorry ale musielismy sie ratowac ? ” i kolejny klub przestaje istniec jak groclin ? Gdy przed rokiem były szatańskie pomysły z kp katowice było oburzenie dzis gdy chcą odkupic licencje to jest OK ? gdy inni kibice beda pluli nam w twarz powiesz że to deszcz ? PS. nie jestem za B klasa i nie mam tu nic do nikogo. Wyraziłem tylko swoją opinie…\nBrawo dla Kmicica i wielu innych polonistów co zrezygnowało z tego tworu:)\nMówicie, piszecie o Legii jak to jej pomagają wszyscy, a sami kuchennymi drzwiami się dostaliście do ekstraklasy (bo Lech to przynajmniej był w I lidze). Tutaj Wasz slogan „Polonia nigdy nie spadnie” nabiera autentyczności bo po co uzyskać dobry wynik sportowy, mieć poukładany klub (może biedniejszy, w I, II a może III lidze ale uzdrowiony, z prawdziwą historią) jak zawsze przejmiecie jakąś licencję i zostaniecie w ekstraklasie albo I lidze. A to, że wszyscy jesteście dym.. w d..?? Co tam, ważne że mamy najwyższą ligę!!\nTak jak Wy przejmujecie licencje, tak mam nadzieję jako Warszawiak z krwi i kości, że jakiś mały klubik przejmie Waszą (o ile dostaniecie) i przestanie istnieć ten sztuczny twór o nazwie Polonia, a prawdziwi kibice odtworzą starą Polonię! I tego życzę prawdziwym kibicom Polonii i wszystkim Warszawiakom.\n24 maja 2013 o 14:02\nJeśli faktyczne tak troszczysz się o uczuciowość i prawdę to zacznij od sowieckiego CWKS, którego prawdziwa historia zaczyna się w 1945 roku na zjeździe PZPR a nie w jakimś niby 1916. Drużyna legionowa (nie żaden klub i na pewno nie warszawski) istniała w latcha 1916-1918. 1920 to powstanie WKS Warszawa – inne barwy, inny herb i inni ludzie niż „drużyna legionowa” – rozwiązana w 1938.\nPokaż że ci zależy i jak już posprzątasz u siebie to tu wróć i się pochwal.\nzaurocze gdyby nie wasz cwelowski klub to Polonia dawno byłaby wielka. Niszczona przez lata przez komunistyczne świnie w różny sposób, dlatego o honorze nie mów zamknij pysk i nad kanałek delektować się „czystością” swojego klubiku.\nZaurocze, swoje prawdy objawione głoś gdzieś indziej. A w naszym garze nie mieszaj. Nie twój gar, nie twoja zupa.\nZajmij się licencją swojej Legii, bo nikt nie wie na jakiej ona gra. Tej z Legionów Piłsudskiego, tej z czasów sanacyjnych pułkowników, tej z czasów CWKS i rządów w niej ludzi sowieckich i agentów NKWD ( Popławski, Bordziłowski, Rokossowski ), czy wreszcie tej z czasów Daewoo i ITI ? Cztery Legie, cztery historie i cztery licencje.\nO wyniku sportowym też zamilcz. Twoja CWKS wypłynęła sportowo na koniec czasów tyranii bezpieki i schyłku rządów Bieruta, kiedy z WKS zrobiono CWKS i na siłę ściągano chłopaków do grania w Legii. Brychczy i inni ludzie to trzon naszej imienniczki z Bytomia, która rok po jej rograbieniu przez CWKS poleciała do II ligi. Sztuczny twór zaiste, ale nie nasza Polonia tylko twój CWKS. Jesteś prawdziwym Warszawiakiem, z krwi i kości – i ciebie to nie uwiera ? Bo masz piękny stadion ( za miejskie podatki ) i dobrych graczy za pozyczone od ITI pieniądze ?\nOdnośnie dym…a, nie odnosisz wrażenia, że sam jesteś dym….ny ? Fałszowana historia twojego klubu ( nawet nie wiecie, kiedy powstaliście ), kiełbaski popcorn i pepsi w bufecie, drogie bilety, stadion wycyganiony politycznie od miasta, życie na kredyt od ITI. Wszystko, jak powiedział Pan Walter – aby stworzyć nowego jakościowo kibica.\nPrzyjmij do wiadomości, że Polonia jest tam, gdzie MY decydujemy i akceptujemy. A tobie nic do tego. Prawdziwych kibiców Polonii nie tykaj – to nie twoje rewiry.\n24 maja 2013 o 09:32\nKmicic – pełne poparcie. O pierwsze awanse z b klasy do wyższych lig jestem spokojny. To nawet ja wyjdę na boisko i zagram! A potem? Powoli i z trudem trzeba będzie się odbudować, ale jestem pewien, że się nam uda. A satysfakcja będzie z tego o wiele większa, niż z utrzymywania się psim swędem w najwyższych ligach co roku i tracenia nerwów na kolejnych frajerów, którzy zechcą nas zbawić licencją i po sezonie porzucą, niszcząc jednocześnie inne kluby.\nPrzede wszystkim gratuluje kultury osobistej, internetowi napinacze! Nie dziwie się, że wielu starych Polonistów dało sobie spokój z takimi kibicami jak Wy – pozdro dla starej ekipy z Kabat 🙂\nDo tych co coś mi tu piszą o jakiś historiach sprzed kilkudziesięciu lat, gdyby tak pogrzebać w historii każdego klubiku, zwłaszcza tych śląskich to można by piękne historię pisać! Nie mam wpływu na to co było kilkanaście lat temu, ale teraz nie wyobrażam sobie aby kibice pozwolili na kupno jakiejś licencji! Polonia za to zapisała się w historii bodajże, jako jedyna przejmując licencję klubu I ligowego i awansując w ten sposób z II ligi. Piszesz mi tu o sprawiedliwości?!!! Pochwal się jak awansowaliście i jak teraz chcecie przejmować małe, stabilnie finansowo klubiki, tylko po to żeby grać w ekstraklasie lub I lidze! Ale lepiej jest płakać i wylewać swoje żale w internecie jaka to Polonia jest pokrzywdzona przez Legię! Piszesz na jakiej licencji gra? A na takiej chociażby że od 97 r do dnia dzisiejszego jest to S.A i w tej kwestii nic się nie zmieniło! ITI wykłada kasę? A JW nie wykładał? Rutkowski z Lecha nie wykłada? Cupiał z Wisły? Takich klubów uzależnionych od firm właścicieli jest tysiące na całym świecie! Większość klubów żyje na kredyt, no może Bayern nie, ale to jest ewenement na skalę światową.\nBrawo dla kibiców co chcą przywrócić do życia starą Polonię:-)\n24 maja 2013 o 12:54\nzaurocze oczywiście na swoje potrzeby dopasowałeś kilka faktów dla swoich potrzeb coś mi to przypomina ale nie będę wdawał się z kimś takim jak Ty w dyskusje. Tylko jedno rozumiem że podziwiasz i mówisz o „starych Polonistach” którzy zeszmacili się i poszli nad kanałek?\nCzy nie dociera do niepełnosprytnych dosyć ważny fakt, że nie chodzi o kupno miejsca w celu awansu ? Chodzi tylko o utrzymanie się drużyny z całkowicie zasłużonego 5 miejsca tabeli Ekstraklasy na tym lub ostatecznie o jeden szczebel niższym poziomie rozgrywek w sezonie 2013/2014. To co sądzą inni kibole to mam głęboko w dupie. Gra w „B” klasie a nawet w IV-lidze to koniec Polonii pod każdym względem. [Kmicic (?!) paliłby podeszwy ochoczo spierdalając przez cwelami.]\n24 maja 2013 o 14:13\nGdyby nie zgodzono sie na JW to bylibyśmy w II lidze (I) i jedynym problemem byłby awans. Dzisiaj jest tak, ze na miejscu Polonii pojawiła się drużyna Groclinu, ze zmienioną nazwą i to ona jest na 5 miejscu. Do tego środowisko kibiców zostało rozbite, a efektem działań JW i późniejszej akceptacji Króla (przecież nie był anonimowy) jest to, ze można albo dalej ciągnąć obecną sytuację i grodziski nowotwór ubierając to w piękne słowa o tym, że to jedyna szansa na istnienie Polonii, lub zaczynać z samego dna, czyli bklasy.\nCzy bklasa oznacza ostateczne pogrzebanie Polonii i pobudowanie tu osiedla to nie wiem, ale na pewno wówczas moglibyśmy liczyć na poparcie też innych kibiców i osób którym na prawdę zależy na tym, żeby Polonia istniała. Osobiście wątpię, żeby ktoś się odważył na zaoranie tego klubu ot tak, bo działka jest atrakcyjna. Atrakcyjnych działek jest wiele.\nJedno jest pewne, wtedy przy Polonii zostaliby tylko ci którym na niej zależy i zobaczyłby się jak to na prawdę wygląda, jak wysoko można zajść swoimi siłami.\n24 maja 2013 o 13:07\nDziękuję Zaurocze za gratulacje odnośnie kultury osobistej. Jak widzisz wulgaryzmy, wyzwiska i bluzgania są u nas marginalne. Akurat odwrotnie niż na waszych stronach – stąd i pewnie dlatego do nas wchodzisz, aby „pooddychać świeżym powietrzem”.\nNie demonizuj, Polonistą się jest, a nie bywa kibicem, jak to u was. Stąd jakieś dziwne farmazony piszesz, że starzy Poloniści dali sobie spokój. Znam bardzo wielu, ale przypadków, o których piszesz akurat nie.\nCierpisz na jakąś chorobę – widzisz to co tu i dziś, ale to co było już nie ma dla ciebie znaczenia. Powiadasz od 97′ roku – a ja pytam co było wcześniej ? Obecna Legia gra na licencji CWKS ?\nDziś według ciebie kupić licencji nie można, ale kiedyś wam było można wskakiwać w inne buty. Ot i myślenie, jak za Bordziłowskiego – jedyne i prawidłowe.\nŻe też tak nie myślą ludzie w NBA, NHL, NFL itp. Może tam też wejdziesz na ich strony i wyartykułujesz swoje idee ?\nPolonia tym się zapisała w historii, czym się zapisała. Legia też się zapisała: np. demolką na Starówce, podpaleniem naszego stadionu, odebraniem tytułu mistrza Polski, podkradaniem piłkarzy innym klubom. Każdy ma coś w swej historii.\nNie twierdzę, że kupowanie licencji jest cacy, ale decyzję o tym pozostaw nam. Wystartujemy od B-klasy – to wystartujemy, zostaniemy to zostaniemy. Nasz problem, nie twój. Nasze struktury podejmą w tej sprawie decyzję, a my kibice do niej się dostosujemy.\nNa marginesie, jak mamy przyjmować małe stabilne finansowo klubiki skoro takich nie ma ? Zresztą na koniec sam wyjaśniasz, że większość klubów żyje na kredyt, a Bayern to światowy ewenement. Zatem kogo mamy przejmować ? Chyba za bardzo się nami przejąłeś. Zbytecznie\n24 maja 2013 o 13:15\nDobrze że są jeszcze normalni kibice jak Yanek czy Olo dzięki że jesteście najwyżej we trzech będziemy chodzili 🙂 na Polonię. Zastanawia mnie jedno dlaczego Ci krzykacze B-klasowi wielcy buntownicy przeciwnicy wszystkiego chowali się po Głównej czyżby wstyd im było, że zarzekali się że ich noga nie stanie na Polonii Króla?\nOpowiadacie o dumnej odbudowie Polonii od B-klasy, a ja wam powtarzam: przeczytajcie o Hutniku. I uczcie się na błędach innych! I przestańcie mylić kupowanie klubów z przejmowaniem licencji. Lakersi kiedyś nazywali się Minneapolis Lakers i grali w Minnesocie. I co, fani Clippers ich dissują, że nie są prawdziwie kalifornijscy, że są amerykańskim, koszykarskim Groclinem? Get real.\n24 maja 2013 o 13:35\nW pełni się zgadzam z Yankiem. I cieszę się, że pozostali jeszcze tacy kibice na K6. Jeszcze…\n24 maja 2013 o 13:40\n„przeczytajcie o Hutniku” – poczytaj sobie o Hutniku Nowa Huta.\nPorównywanie polskiej rzeczywistości piłkarsko-kibicowskiej z NBA to chyba żart.\nPorównywanie rzeczywistości warszawskiej i nowohuckiej też brzmi jak żart.\nferrisferris – no tak. My mamy przeciwko sobie 7, która twierdzi, że nas nie ma, a Gumiory dwie siły latające ze sprzętem stale zdobywające osiedla w Hucie. Finansowo też nie mają lepiej – od miasta zero wsparcia i do tego są ograniczani przez tzw. byznesmenów z siemachy. Polecam wszystkim książkę „Ostatni mecz” Adama Miklasza. O Hutniku, ale liczę, że coś podobnego będzie można napisać o nas.\n24 maja 2013 o 13:55\nYanku, nie chodzi o awans bo już nie można wyżej awansować 😉 Może i zasłużone 5 miejsce tylko co z tego? Jak nie masz kasy to możesz sobie pograć w okręgówce i się bawić w piłkę\nOlo, co się tak czepiasz tej licencji Legii? Czy Legia przed 97 r. nie grała w I lidze? Czy się łączyła z jakimś klubem żeby mogła istnieć? Dziwię się, że aż tylu kibiców nie widzi w tym problemu, że sportowo nie awansowaliście do I ligi, tylko dzięki Drzymale. Jeśli Legia zrobiła coś podobnego i masz na to dowody to oświeć proszę nas wszystkich/\n„Cierpisz na jakąś chorobę – widzisz to co tu i dziś, ale to co było już nie ma dla ciebie znaczenia” a co mam przestać kibicować Legii bo podbierała piłkarzy? Historia może i kiepska ale jeszcze nie tragiczna. A Wy ilu piłkarzy przechwyciliście z Groclinu? Rozumiem, że ktoś z Polonii zapłacił za tą całą kadrę?\nWiększość kibiców w PL była przeciwko takiemu połączeniu klubów. Jeszcze rozumiem gdyby Groclin się połączył z Polonią i grał w II lidze, ale Wy dumnie „awansowaliście” do I ligi i teraz wymyślacie jakieś chore sytuacje. To już Lech przynajmniej sportowo był w tej I lidze..\nA Wami się nie przejmuje, Wasz los, Wasza sprawa.. Najwyżej zostaniecie w ekstraklasie i za rok znów będzie płacz, że nie ma kasy. ŁKS też już coś takiego przerabiał i wiele innych klubów.\nMario1976, nie, Ci kibice nadal kibicują Polonii, w porównaniu do Was wstydzą się takiego „awansu”\nNikt niczego nie „przechwytywał”, a jedynie właściciel spółki/pracodawca LEGALNIE (czy komuś się to podoba czy nie) i za ich zgodą zmienił im miejsce pracy.\nZaurocze, czepiam się licencji Legii bo ty czepiasz się naszej. Zatem, czy Legia po 97′ ( tzw. ITI ) gra na licencji CWKS, czy nie ? A wasze korowody z herbem i bodaj barwami, które CWKS nie chciał oddać do waszego nowego tworu ? CWKS jakiś czas jeszcze grywał gdzieś w VI ( chyba ) lidze, ale wy waliliście już tłumnie do nowej Legii. Stary CWKS uwiądł i zapadł się w nicość. Nie staliście za nim, szybko zapomnieliście o nim i błyskawicznie przeflancowaliście się w nową Legię. Wam było wolno, choć nieliczni z was głośno protestowali ?\nWciąż głośno wyjeżdżasz ze sportowym awansem. W porządku, jednak jeśli do ciebie nie przemawia przykład lig amerykańskich to popatrz na kosza i ligę PLK. Masz kasę – grasz, nie masz kasy nie grasz. Tu się nie buntujesz.\nZ kupnem piłkarzy z Groclinu to już przesadzasz. Jak można to porównać z barbarzyńskim podbieraniem chłopaków do wojska z innych klubów. Proceder trwał w najlepsze dekadami. Zaczęło się jeszcze przed Brychczym, a skończylo chyba nawet dopiero po Okońskim, Smolarku i Araszkiewiczu. JW przynajmniej za ludzi zapłacił – Legia podbierała za darmo. Ot, i różnica.\nNami się nie przejmuj, choć zdrowy rozsądek nakazuje abyście się nami przejmowali. Nic tak bowiem nie napędza koniunktury, jak rywalizacja. Co najmniej dwa kluby w wielkim mieście to pełne trybuny na derbach, atmosfera tydzień przed i po meczu, szerzej otwarte potrfele sponsorów i inwestorów. Kto zapłaci za bilet albo reklamę na waszym meczu z Flotą lub Niecieczą ? Już obecnie trudno wam osiągnąć przyzwoitą frekwencję na takich „wydarzeniach” jak mecze z Bełchatowem, Piastem, czy Bielskiem ( nic tym zacnym klubom jednak nie umując ).\nJeśli, na co moim zdaniem szanse są na poziomie zera – zostaniemy w lidze – jestem pewien, że grono polonijnej decyzyjności zabezpieczy tyły, tak, aby żaden lewy cwaniak nie podążył drogą JW, czy Króla. Swoją drogą, jeśli ( nie daj Boże, czego nie życzę ) – zamknie oczy Pan Walter – zastanawiałeś się co stanie się z twoją Legią ? Nasze obecne turbulencje to będzie pikuś z tym co stanie się u was. Ale, jak wtedy będziecie działać ? Nikt nie będzie ( o czym jestem przekonany ) biadolił, jak wy teraz o licencji, sportowym awansie i tego typu sprawach. Żadna B-klasa, tylko extraklasa. Legia ( można się na to zżymać, bądź nie ) jest potrzebna polskiej piłce, tak samo, jak i Polonia. Zatem dajcie nam spokój, bo jest on nam potrzebny, aby się ogarnąć. Jest źle, ale to nasz grajdół, z którego o własnych siłach się wyczłapiemy.\n„olo” no co jak co ale o frekwencji to Wy się wypowiadać nie powinniście.\nA dlaczego by nie ? U was jest rekord świata ? Czymże jest wasza frekwencja w porównaniu z ligami Niemiec, Anglii, Włoch, czy Hiszpanii ? W halach amerykańskich na koszu lub hokeju jest więcej widzów niż u was. Jesteście wielkim światem ? Zapewne, ale tylko w swoich oczach. W życiu, jak na wozie – raz pod, raz nad. Na początku lat 50-tych na meczach z wami przychodziły tłumy ( prawie 20 tysięcy ludzi ) , z czego prawie wszyscy za Polonią. A jak, tak bywało – nawet na waszym stadionie. Stąd o frekwencji możemy mówić, a że dziś jest mała – to nie tylko nasza zasługa\nZaurocze Za czasów PZPR tylko wojskowe drózyny i milicyjne były lansowane. Slaskie to sami górnicy w rzucali przy wypłacie do puszki. Tak było np; Górnik Zabrze. BREDZISZ,\n24 maja 2013 o 16:23\nTen byk druzyny…drózyny…jestem w kurr….jak widzę te Zaurocze. Przeczytaj historię legii i Polonii to może zmienisz zdanie. Kiedyś jak piłem alpagi..też byłem za ległą, a dziś? pewne rzeczy zrozumiałem..np tylko wódeczka i Polonia bo to naprawdę Jedyny Warszawki klub. Żyleta kiedyś nie była za bramką, była szanowana a dziś? i za zdieranie gardła jeszcze zdierająza bilety.\nzaurocze to frajer. KRÓTKO I NA TEMAT 😉


Co czyta Prudencja - Dziki Entuzjazm\nLektury roku 2017\nEwa Świerżewska i Jarosław Mikołajewski, Co czytali sobie, kiedy byli mali? – fantastyczna w treści i świetnie wydana książka o książkach 🙂 Autorzy rozmawiają nie tylko o lekturach głębokiego dzieciństwa np. z Bralczykiem, Gajosem, Wajdą, Agą Zaryan, Osiatyńskim, lecz także o samym czytaniu i jego początkach. Wspaniała, zabawna i momentami wzruszająca lektura, której dodatkowym atutem jest bardzo urozmaicony skład i bogata szata graficzna. Gorąco polecam, nie tylko rodzicom małych dzieci 🙂 [Koniec]\nJanina Ochojska, Wojciech Bonowicz, Niebo to inni – niesamowicie poruszający wywiad-rzeka z Janiną Ochojską. Postać założycielki i prezeski Polskiej Akcji Humanitarnej jest znana pewnie większości Polaków, ale poczytać o jej dzieciństwie, o jej osobistych zmaganiach z polio, o jej życiowych perypetiach, o jej spojrzeniu na solidarność i o praktyce niesienia pomocy humanitarnej – to coś, co naprawdę może człowieka przemienić. Wyważony, mądry głos w sprawie uchodźców (który warto przeczytać bez wyrywania z kontekstu) i niełatwa lektura o cierpieniu i ludzkiej godności. Polecałabym ją też wszystkim rodzicom, którzy są przeciwnikami szczepień. Z pewnością będzie to jedna z ważniejszych lektur tego roku dla mnie. [koniec]\nDavid Lagercrantz, Mężczyzna, który gonił swój cień – kontynuacja Millenium – tzn. druga część napisana przez Lagercrantza – do ponad połowy tomu trzymała mnie w napięciu. Akcja toczyła się wartko i zaskakująco. Ale końcówka mnie nieco zawiodła. Tak jakby autorowi dramatycznie kończył się czas na oddanie tekstu do wydawnictwa i poszczególne wątki fabuły uciął tępym nożem. Co nie zmienia faktu, że po szóstą część pewnie i tak sięgnę, bo czyta się te powieści jak dobrze nakręcone filmy akcji. [koniec]\nJulia Quinn, Małżeństwo doskonałe – moja ulubiona autorka romansów historycznych jak zawsze nie zawodzi. W jej najnowszej, przetłumaczonej na język polski powieści, jest jak zawsze lekko, przyjemnie i z dużą dawką humoru. Nie brakuje perypetii, zgryźliwości i sarkastycznych postaci. Naprawdę nie dziwię się, że Panią Quinn nazywają współczesną Jane Austen 🙂 [koniec]\nWilliam Paul Young, Chata – broniłam się długo przed lekturą tej książki. Widziałam trailer filmu, który powstał na podstawie „Chaty” i stwierdziłam, że to nie na moje nerwy i wrażliwość. A potem koleżanka przeczytała mi ten fragment: „Mack odetchnął z ulgą. – Będziesz sędzią! (…) – Co? Ja? Raczej nie. – Zrobił pauzę. – Nie potrafię sądzić. – Ależ to nieprawda. – W głosie kobiety brzmiała nuta sarkazmu – Już udowodniłeś, że potrafisz, choćby przez ten krótki czas, który tu wspólnie spędziliśmy. Poza tym, w ciągu swojego życia wiele razy osądzałeś uczynki, a nawet motywy innych ludzi, jakbyś naprawdę je znał. Oceniałeś po kolorze skóry, mowie ciała, zapachu. Wydawałeś sądy o historii i związkach międzyludzkich. Wartościowałeś nawet cudze życie w oparciu o swoje pojęcie piękna. Biorąc to wszystko razem, masz niezłą praktykę w tej dziedzinie. (…) – Więc kogo mam sądzić? – Boga„. Wystarczyło. Poczułam się zaintrygowana. I lektury nie żałuję, choć polecam ją raczej osobom o ugruntowanej wierze. [koniec]\nJacek Dehnel, Krivoklat – książka, którą czyta się jednym tchem. Dosłownie. Została tak skonstruowana, że jedno zdanie ma średnio około 12-13 linijek. I to się da czytać z przyjemnością! Ukłon niziutki dla Pani Marianny Sokołowskiej, która tę książkę redagowała 🙂 Świetna, piękna literatura o sztuce i jej szaleńczym umiłowaniu. Niestety z bólem serca po jej lekturze odkryłam w sobie nieprzebrane pokłady drobnomieszczańskości 😉 [koniec]\nAndrzej Basista, Opowieści budynków – bardzo ciekawa książka, która nie jest kompendium wiedzy o architekturze, ale raczej zbiorem esejów o tych budynkach, które na autorze zrobiły wrażenie. Basista nie opisuje jednak ich jakoś szczegółowo, raczej gromadzi je w pewne zbiory, które pozwalają mu snuć swobodne rozmyślania o tym, jakie idee i myśli może człowiek zamknąć w murach i rzeźbach. Wielkim atutem książki są ryciny – tak, ryciny, nie zdjęcia – wybranych budowli. [koniec]\nKamil Baluk, Wszystkie dzieci Louisa – poruszający reportaż o aferze, która przetoczyła się w Holandii lat 80. Autor z prawdziwie reporterską dociekliwością, ale też wielkim taktem i szacunkiem do tematu, przedstawia nam historię dzieci, których biologicznym ojcem okazał się człowiek, który swojej wielkości upatrywał w ilości potomstwa. Jak to się stało, że stał się biologicznym ojcem ponad setki dzieci, jakie niesie to konsekwencje dla społeczeństwa i dla każdej z tych osób indywidualnie? Wielki ukłon w stronę Pana Baluka, że unika moralizatorstwa i pozwala czytelnikowi samemu wyciągać wnioski z lektury. [koniec]\nLeszek Balcerowicz. Trzeba się bić. Z PiS o Polskę – miałam w życiu wielkie szczęście poznać Pana Profesora osobiście. I choć nie podzielam części jego poglądów, to ogromnie szanuję za to, co dla Polski zrobił, a także za ogromną, nieustannie poszerzaną wiedzę i wrodzoną odpowiedzialność. W tej książce nie ma łagodnych ocen i dyplomacji. I takiego go pamiętam z działania. Jeśli jest coś, do czego Pan Profesor jest przekonany, będzie bez litości punktował głupotę, pustosłowie i dyktat emocji. Tego nie toleruje. Jeśli uważa, że o coś trzeba się bić, to będzie to robił nie bezmyślnie, jak niedorostek, ale w karbach żelaznej logiki i taktyki, jak zawodowy bokser. Książka pokazuje jego spojrzenie na przełom 89 roku i późniejsze lata. Bardzo ciekawa lektura. [koniec]\nWisława Szymborska, Kornel Filipowicz, Najlepiej w życiu ma Twój kot – zbiór listów, które pokazują nam niezwykłą relację dwojga nietuzinkowych ludzi, którzy żyjąc w bardzo siermiężnych czasach, potrafili czułością, humorem i inteligencją wymykać się wszelkim schematom. Dla mnie świadectwo wielkiej wolności ducha. Cudowna lektura! [Koniec]\nJonathan Caroll, Kolacja dla wrony – do książek Carolla pałam miłością od późnego liceum. „Kolacja” dla wrony to zbiór krótkich opowiadań, w których wielbiciele znajdą i odbicie poetyckiej wyobraźni autora, i podszyty ironią humor, i powagę nie z tego świata. Świetna, magiczna książka. [Koniec]\nDominika Figurska, Agata Puścikowska, I co my z tego mamy? – zapowiadało się ciekawie, obie panie zadeklarowały, że ani nie chcą pisać o uświęconej roli matki, ani o dyktacie paternalizmu, tylko dzielić się swoim doświadczeniem, ale im głębiej w las, tym więcej było okopów i tykania palcami „innych”, a mało ducha ewangelicznego dawania się światu. Niemniej, książka tych dwóch znanych kobiet, które mają razem 10 dzieci, w wielu fragmentach dawała do myślenia, rozśmieszała prozą życia i inspirowała, by rodzicielstwa nie traktować z nabożnym lękiem. [Koniec]\nEwa Bieńkowska, Historie florenckie – na moje nieszczęście Babiszon nie tylko zachęcił mnie do tej lektury, lecz także ją pożyczył. I … ja chcę do Florencji. Jeszcze raz! O ileż uważniej będę teraz patrzeć na mijane eksponaty i ileż nowych miejsc mam do odkrycia. Fantastyczna lektura, choć myślę, że dobrze mieć już pierwszy kontakt z Włochami za sobą, co by nie utonąć w natłoku informacji, koligacji i rozległej wiedzy autorki. [Koniec]\nEloisa James, Zwierciadło komplementów – cudowna lektura do odmóżdżenia na plaży, ale zabijcie mnie, o czym dokładnie była fabuła, już nie pamiętam. Wiem, że były dwie bliźniaczki, z czego jedna idealna, a druga wręcz przeciwnie, był książę, który miał na oku tę pierwszą, ale skończył z drugą, a między tym wszystkim pałętali się jeszcze dystyngowani arystokraci i niegrzeszący inteligencją absztyfikant siostry „problemowej”. Wszystko oczywiście skończyło się tak, jak powinno 🙂 [Koniec]\nCharlotte Link, Wielbiciel – zachęcona pierwszą, podsuniętą przez ciotkę książką tej autorki, bez większego odstępu zabrałam się za kolejną. Ciekawe studium psychozy i natręctwa, podlane gorzkim, gęstym sosem typowych problemów damsko-męskich. Bez zachwytu, ale można. [Koniec]\nCharlotte Link, Lisia dolina – świetnie zbudowany, wielowątkowy thirller. Szalenie podobała mi się w nim narracja i możliwość towarzyszenia wszystkim stronom dramatu od samego początku zawiązania akcji. Gdyby tylko rzecz nie dotyczyła śmierci w zamknięciu w skrzyni, to pewnie bym go polecała, ale naprawdę mi duszno, gdy sobie przypominam tę książkę 😉 [Koniec]\nRemigiusz Mróz, Immunitet – kryminał, czwarta część serii przygód adwokatów Joanny Chyłki i Konrada Oryńskiego, który przez 3/4 książki trzymał mnie w napięciu, a na finale mocno rozczarował. Tak, jakby Autor miał już nóż na gardle, musiał oddać rękopis, więc ciekawie zaplątaną intrygę prawniczo-polityczną z morderstwem w tle rozwiązał szybko i topornie za pomocą siekiery i motyki. Ale może się podobać. [Koniec]\nMaria Czubaszek, Nienachalna z urody – po lekturze tej książki dochodzę do wniosku, że zdecydowanie więcej przyjemności czerpałam czytając z nią wywiady-rzeki moderowane przez Artura Andrusa. Jej ostatnia książka jest nieco niechlujna w stylu i raczej gorzka niż słodka. Momentami po prostu smutna. Ale – na pewno dająca do myślenia o naszej polsko-polskiej wojnie i problemach z dialogiem. [Koniec]\nŁukasz Walewski, Marcin Pośpiech, Ambasadorowie – czego nie powie ci królowa – ciekawa, zabawna, pełna anegdot opowieść o pracy polskich dyplomatów. Ułożona w formie kompendium wiedzy, ale na pewno jako podręcznika tej książki traktować nie można. Jest w niej jednak wiele wypowiedzi praktyków, które pozwalają wyrobić sobie choć nikłe wyobrażenie, jak to jest reprezentować polskie interesy w zupełnie innych kulturach i mimo zmieniających się władz w kraju pochodzenia. [ Koniec ]\nAndrew O’Hagan, Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe – jedna z tych książek, która nie przeszła mojego „testu 100 stron” i z wielką ulgą odniosłam ją do biblioteki. Dzielnie próbowałam jej dać szansę i chociaż niewiele mi po tych stu stronach do końca zostało, to byłam tak znużona fabułą, stylem i narracją, że bez cienia żalu porzuciłam ją nieskończoną. Miało być zabawnie i ciekawie – ale nijak w tej książce nie znalazłam ani humoru, ani interesującej biografii Marilyn, ani panoramy społeczeństwa Ameryki lat 60-tych.\nHelen Fielding, Dziennik Bridget Jones -Dziecko – czytadło w sam raz do tramwajów. Niezawodna Bridget znowu wpadła w tarapaty – tym razem, ot, po prostu nie wiedziała, z kim ma dziecko. Potem było kilka perypetii, splotów okoliczności i nieporozumień na linii damsko-męskiej, ale na szczęście wszystko dobrze się kończy. Czyli matka i dziecko dowiaduje się, kim jest ojciec. Najwyraźniej dojrzałam, bo ciągle zastanawiałam się, czy ta część przygód Bridget jest jakaś wyjątkowo słaba, czy styl Pani Fielding już mnie nie bawi. [Koniec]\nRemigiusz Mróz, Rewizja – tego kryminału nie polecam wrażliwcom z plastyczną wyobraźnią. Jest brutalnie, podle i śmierdząco, a to wszystko podlane sosem nienawiści i uprzedzeń. Bo w „Rewizji” wkraczamy za Chyłką (bardzo chwiejnym krokiem) w warszawskie i wrocławskie romskie koczowiska. Nie ma czarno-białych postaci, starotestamentowej sprawiedliwości ani szczytnych ideałów. Są za to kompromisy, tajemnice i gorzkie zakończenie. [Koniec]\nRemigiusz Mróz, Zaginięcie – po moim odwyku od kryminałów rzuciłam się na zalegające na półce tomiszcza jak sęp na truchło. Do książek Mroza nie mam nabożnego stosunku, ale czyta mi się je bardzo dobrze, a prezentowane intrygi wciągają. W „Zaginięciu” Joanna Chyłka i Kordian Oryński pakują się w sprawę, w której osią pozostaje zaginięcie trzyletniej Nikoli, a głównymi podejrzanymi są jej rodzice. Akcja toczy się wartko i jak to u Mroza, sporo jest nieoczekiwanych zwrotów akcji. Dla sympatyków gatunku – polecam. [Koniec]\nFrancine Rivers, Maria – ostatnia z serii książek o kobietach z rodowodu Jezusa. Dla mnie najlepsza z cyklu. Historia Matki Jezusa jest tu przedstawiona bez patosu, idealizowania (jeśli ktoś jest idealizowany, to raczej Józef) i ton lukru. Czytelnik musi się skonfrontować z własną wiarą i wiedzą religijną. A to zawsze przynosi dobre owoce. [Koniec]\nKrystyna Janda, Dziennik 2000-2002 – nasza biblioteka szaleje w tym roku z nowościami z gatunku literatury użytkowej 😉 Po tę kolubrynę sięgnęłam trochę w ramach eksperymentu, by porównać styl Jandy i Stryjeńskiej. Ale, no cóż, postaci wielkiego kalibru nie da się zeskalować i przyłożyć do jednego wzorca. Dzienniki Krystyny różnią się od pamiętników Zofii, tak jak muzyka Pata Methenego różni się od muzyki Heinricha Bibera 🙂 Co nie zmienia faktu, że obie lektury są fascynujące.\nHenri Caffarel, Sto listów o modlitwie – kolejne odkrycie tego roku. FE-NO-ME-NAL-NE rekolekcje na temat modlitwy. W krótkich, syntetycznych stu rozdziałach. Spowiednik zapowiedział mi, że jak przeczytam tę książkę, to level mistycyzmu powinnam bez trudu zaliczyć 😉 Aktualnie czekam na pierwsze ekstazy. Ale tak serio – jeśli ktoś z Was szuka inspirującej lektury do rozwoju duchowości – gorąco polecam.\nTessa Dare, Dama o północy – no. Więc w tak zwanym międzyczasie byliśmy na krótkim urlopie, więc wzięłam jakieś romansidło historyczne do czytania. Oba tomy łyknęłam w dwa wieczory. Tendencyjnie, odmóżdżająco, infantylnie. Czyli bez zaskoczeń 😉 [Koniec]\nŚwięta Mała Arabka, Święta Filomena – w jakiejś książce Szymona Hołowni przeczytałam kiedyś, że warto się modlić do mniej „obciążonych” sprawami Świętych niż taki Juda czy Rita. Oczywiście stwierdzenie to było humorystyczne, ale często do mnie wraca. Myśl o „świętych obcowaniu” w ogóle bardzo mnie w Kościele pociąga. I jak tylko mogę, staram się poznawać bliżej tę Niezwykłą Rzeszę 😉 Dlatego też bardzo cieszy mnie wydana przez Edycję Świętego Pawła seria „Skuteczni święci”. To maleńkie książeczki – ni biografie, ni modlitewniki. Możemy się w nich zapoznać z daną postacią, z pozostawionymi/przekazanymi przez nią słowami, z cudami, które Kościół zatwierdził za jej wstawiennictwem i z modlitwami, jakie można za jej wstawiennictwem odmawiać. Zainteresowanym – gorąco polecam. [Koniec]\nMichalina Wisłocka, Sztuka kochania – filmu nie widziałam, książka też mnie do niego nie zachęciła. Ale byłam momentami zaskoczona tą lekturą, zwłaszcza jej ponadczasowością. Zdiagnozowane bolączki współczesnego człowieka i obserwacje na temat budowania relacji intymności w związku wydają się wciąż aktualne, a język, którego używa do opisu sfery seksualnej ani nie trąci myszką, ani nie jest wulgarny. Książkę wkładam na półkę i myślę, że ze spokojnym sumieniem podsunę ją dzieciom, gdy w ich życiu na dobre zaczną szaleć hormony. [Koniec]\nZofia Stryjeńska, Chleb prawie że powszedni. Kronika jednego życia – uwielbiam czytać pamiętniki i biografie. Pozwalają poznać nie tylko danego człowieka, ale zbudować sobie jakieś wyobrażenie, jakąś namiastkę innego świata, innego społeczeństwa niż moje. O Stryjeńskiej przeczytałam po raz pierwszy na tym blogu 🙂 Tak, tak. Jak już Booko coś napisze, to musi być inspirujące 😉 W każdym razie, kiedy na półce w bibliotece zobaczyłam pamiętniki tej znakomitej malarki/graficzki/artystki, nie przestraszyłam się nawet monumentalnością woluminu. I nie zawiodłam się. Książka jest niezwykła. Nie tylko dlatego, że pozwala zajrzeć w szarą codzienność nietuzinkowej kobiety, lecz także przez to, jakie zdjęcia, rękopisy i reprinty ówczesnych gazet zawiera. A w tym wszystkim Autorka przemyca i swoją wrażliwość, i swoją erudycję, i swoje poglądy, a wszystko okrasza kapitalnym poczuciem humoru. Nieco czarnym, ale uroczo ironicznym. [Koniec]\nMichaił Bułhakow, Mistrz i Małgorzata – nowy przekład klasyki, której miłośnikom literatury nie trzeba polecać. Kolegium redakcyjne naszego bloga postawiło mnie do pionu i wreszcie sięgnęłam po tę książkę, która stała u mnie na półce już od Bożego Narodzenia. I mogę się tylko walić w pusty czerep, że tak długo stała. Kapitalna lektura na wiosenne poranki i późne wieczory;) A największe wrażenie robi na mnie lektura przypisów, która dowodzi niesamowitej erudycji tego, który je stworzył (tzn. współautora nowego przekładu – Pana Grzegorza Przebindy). [Koniec]\nbp Grzegorz Ryś, Rekolekcje. Modlitwa, post, jałmużna – absolutnie fenomenalna książka. Chyba żadna przeczytana do tej pory lektura duchowa nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Znajdujące się w tej książce zapisy konferencji, kazań i rozważań pasyjnych są dla mnie prawdziwymi rekolekcjami. Co rozdział, to poruszone sumienie. Gorąco polecam! Nie tylko na Wielki Post. [Koniec]\nFrancine Rivers, Tamar – pierwsza z cyklu fabularyzowanych opowieści biblijnych o kobietach z rodowodu Jezusa. Podobnie, jak w przypadku „Rachab”, którą czytałam w ubiegłym roku, miałam poczucie niedosytu i styl, w jakim książka jest napisana, wyjątkowo mnie drażnił. Niemniej historie bohaterów Pisma Świętego zaprezentowane w taki przystępny sposób – chce się tego czy nie – dość łatwo przemawiają do wyobraźni. Jak do tej pory najbardziej podobała mi się w tej serii część poświęcona Batszebie. [koniec]\nLeon Knabit OSB, Wojciech Bonowicz, Artur Sporniak – Spotkania z ojcem Leonem – 27 rozmów o życiu i o Niebie. Mądrych, dowcipnych, pełnych spokoju i dystansu do wariactw codzienności. Wspaniały oddech po ciężkim dniu i lektura, która odbija się echem jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę. Ale z benedyktynami tak jest;) [koniec]\nElizabeth Kerri Mahon – Skandalistki – historie kobiet niepokornych – mam słabość do tego typu kompendiów i zestawień;) W książce znajdziemy historie wielkich przywódczyń, uwodzicielek, artystek, ale i krnąbrnych żon i poszukiwaczek przygód, które, łamiąc konwenanse swoich epok, sprawiły, że nie muszę już nosić gorsetu i mam prawo głosu. Niektóre bohaterki były dość oczywiste w zestawieniu (Kleopatra, Mary Wollstonecraft, Isadora Duncan, Mata Hari), a o niektórych przeczytałam pierwszy raz w życiu (Anna Leonowens, Budyka, Grace O’Malley). Bardzo feministyczna lektura. [koniec]\nAdam Szustak OP – Góra obietnic – nie ma chyba aktualnie równie znanego polskiego vlogera-zakonnika, jak o. Szustak. Złapałam się jednak na tym, że zaczęłam się bać, że „Wielki Szu” wyskoczy mi z lodówki, jak ją otworzę i aktualnie zaglądam na jego kanał bardzo nieregularnie. No, ale co książka, to książka. Wobec tej nie mogłam przejść obojętnie. I bardzo się cieszę – bo to doskonała lektura, która pomogła mi zrobić wiosenne porządki w swoim sercu i nieco zmodyfikować codzienny rachunek sumienia. „Góra obietnic” to komentarz do Dekalogu, pokazujący, że Bóg nie mieści się w żadnych schematach. [koniec]\nRemigiusz Mróz – Kasacja – nie jest to może polski Larsson, ale akcja toczy się warto, historia wciąga, a postaci są co najmniej ciekawe. Współczesny wymiar sprawiedliwości jest tu pokazany bez amerykańskich pretensji, ale i nie zaściankowo. Dla tych, co lubią kryminały i sensację – będzie jak znalazł. Sama pewnie za jakiś czas sięgnę po kolejną sprawę prowadzoną przez Joannę Chyłkę. [koniec]\nLektury roku 2016\nHendrik Groen – Małe eksperymenty ze szczęściem. Sekretny pamiętnik Henrika Groena lat 83 i 1/4 – bardzo ciekawa rzecz o starości. Momentami zabawna, momentami smutna, taka słodko-gorzko relacja z holenderskiego domu spokojnej starości. Zaskakuje i zmusza do refleksji. [Koniec]\nCamilla Lackberg – Pogromca lwów – w Fjallbace znowu mordują. Wyjątkowo bestialsko i wyjątkowo – bo dzieci. Więc wyjątkowo trudno mi się ten kryminał czytało i nie polecam go zbyt wrażliwym rodzicom. Opisy momentami są tak sugestywne, że śniły mi się po nocach. A że książka nie kończy się tak, jak zazwyczaj u Lackberg – to napięcie pozostało. [Koniec]\nMagda Jethon – Państwu pierwszym opowiem o Trójce – książka pełna wspomnień i anegdot dotyczących kultowego dla wielu osób radia. Ciekawa, choć po jej lekturze odniosłam wrażenie, że główną bohaterką tej pozycji nie jest „Trójka”, lecz jej Pani Dyrektor. [Koniec]\nNora Roberts – Legenda – ponieważ, jak wiadomo, mam słabość do romansów historycznych, podczas urlopu pomyślałam, że spróbuję, czy „zwykłe” romanse też mnie bawią. No i nie. Nie bawią. Zdecydowanie nie bawią. Jeśli ta Pani jest królową romansu (a po ilości jej książek na półce w bibliotece można chyba tak stwierdzić), to zastanawiam się, dlaczego Babiszon i Fro jeszcze nie zaczęły zbijać kroci na wydawaniu czytadeł dla kobiet. Z pewnością ich fabuły miałyby więcej sensu;) [Koniec]\nJurgen Thorwald – Ginekolodzy – polecano mi gorąco „Chirurgów” tego autora, ale że akurat „Ginekolodzy” byli w promocji, to stanęło na tej pozycji. No i cóż. Fakt – lubię książki, które na zachodnią modłę pokazują pewne zależności społeczne, historyczne, rozwój ludzkości. Mam przy tym zawsze świadomość, że to nie są dzieła naukowe, a publicystyczne, no, ewentualnie popularnonaukowe. Tutaj widać to jak na dłoni. Dzieło jest imponujące, ale dość tendencyjne. Autor nawet za bardzo nie stara się ukrywać swoich poglądów. I dobrze. Dopóki jego Czytelnicy nie zechcą informacjami z tej książki posługiwać się podczas obrony doktoratów. Po lekturze „Ginekologów” przemyślenia mam dwa: po pierwsze, ginekologia, która zrodziła się, by ratować życie, aktualnie koncentruje się głównie na tym, by życiu zapobiegać. Po drugie, że jeśli kiedykolwiek skrzywię się na myśl o wizycie u mojego gina, to potem przypomnę sobie historie o tym, jak współczesna ginekologia się rodziła. I to dopiero musiały być bóle. [Koniec]\nMichał Rusinek – Nic zwyczajnego – książka o Wisławie Szymborskiej takiej, jaką znał jej Sekretarz. Zapis jego obserwacji, zabawnych i poważnych wspomnień dotyczących tej niebanalnej kobiety. Pięknie napisana książka, z mnóstwem zdjęć i nieznanych (mnie) informacji. Momentami śmiałam się do łez, a momentami po prostu wzruszałam. [Koniec]\nScott Jurek – Jedz i biegaj – książka, którą Najlepszy z Mężów był w ubiegłym roku zafascynowany i prosił, bym ją przeczytała. Co też uczyniłam. Fascynacji nie uległam, może dlatego, że przez ten ni to poradnik biegania, ni to książkę kucharską, ni to biografię ultramaratończyka przebija mi się smutny obraz kogoś, dla kogo religią i sensem życia stał się sport. A to zupełnie obce mi podejście. [Koniec]\nJudith Schalansky – Atlas wysp odległych – kartografia nigdy nie była moją mocną stroną, ale książka ta zaintrygowała mnie, bo opisuje maleńki kropeczki na mapie świata. Wyspy, na których nigdy nie byłam i na pewno nigdy nie będę. Nie miałam pojęcia, gdzie leżą ani z jakimi poruszającymi historiami wiążą się takie nazwy, jak: Wyspa Samotności, Tromellin czy Pingelap. Atlas zawiera 50 krótkich, bardzo poetyckich opisów. Gdy je czytam, przypominają mi się emocje i obrazy, jakie podsuwała mi wyobraźnie, gdy czytałam „Przypadki Robinsona Crusoe”. [Koniec]\nFrancesco Bersini – Mądrość Ewangelii. Ku odnowie życia w Duchu Świętym – książka, której nie da się przeczytać na raz. A właściwie – pewnie się da, ale nie warto. Jej autorem jest włoski jezuita i w książce znajdujemy jego inspirowane Ewangelią przemyślenia na temat wielu kwestii (od sensu życia po refleksje na temat Nieba). Ni to aforyzmy, ni to modlitwy. Każda strona to zbiór krótkich refleksji w danym temacie, więc najlepiej czytać ją ad hoc, szukając inspiracji w duchowych rozterkach.\nMarcin Kydryński – Biel – dawno nie czytałam książki, która by mnie tak mocno poruszyła. Chociaż napisana jest bardzo chaotycznie – czyta się ją rzeczywiście, jak jakieś notatki, osobiste wspomnienia, momentami urwane w taki sposób, że czytelnik zostaje skołowany i nie bardzo wie, co Autor mógł mieć na myśli – to jednak jest w niej taka dawka intymności, emocji, sugestii, piękna i okrucieństwa, że nie mogłam odłożyć jej obojętnie. A na dodatek jest pięknie wydana i zdjęcia stanowią osobną opowieść w tym zbiorze myśli nieuczesanych. Po przeczytaniu tej książki upewniłam się, że naprawdę nie ma we mnie krzty podróżnika i że zobaczenie Afryki nie jest szczytem moich marzeń. Myślę też, że warto, by anarchiści przeczytali sobie relację Kydryńskiego z państw upadłych. Może choć trochę dałaby im do myślenia. W każdym razie „Biel” jest jedną z tych książek, które zamierzam kupić, by czekała na każde moje pragnienie przeniesienia się na inny kontynent. A swoją drogą, pięknie mi się ta lektura skomponowała z wnioskami płynącymi z wywiadu z Krzysztofem Środą, pisarzem i podróżnikiem, w którym mówi: „[…] żyjąc w Europie, zbyt optymistycznie patrzymy na naturę ludzką. Wystarczy otworzyć okna, wpuścić do domu Czeczena, wyjrzeć poza Europę i nagle widzi się, że ta Europa jest jakąś anomalią. Przepiękną, ale anomalią” (TP nr 34/2016, s. 54). [Koniec]\nFranciszek – Posynodalna Adhortacja Apostolska Amoris Laetitia Ojca Świętego Franciszka do Biskupów do Kapłanów i Diakonów do Osób Konsekrowanych do Małżonków Chrześcijańskich i do Wszystkich Wiernych Świeckich – O Miłości w Rodzinie – dokument ten stanowi podsumowanie dwóch zgromadzeń Synodu Biskupów poświęconych rodzinie, które odbyły się w 2014 i 2015 roku. Niezwykle ważny, niezwykle bogaty, momentami trudny tekst, ale trudny nie dlatego, że pisany tą specyficzną klerykalną nowomową, która sprawia, że po pierwszych trzech zdaniach człowieka ogarnia w najlepszym razie senność, ale dlatego, że zawiera tyle inspirujących stwierdzeń. Póki co mam o niej tyle przemyśleń, że chyba się pokuszę o poświęcenie jej osobnego wpisu. [Koniec]\nHannah Rothschild – Baronowa jazzu – wciągająca opowieść biograficzna o ciotecznej babce autorki – Pannonice Rothshchild (tak, tak, obie panie z TYCH Rothschildów) o trudnej i bezkompromisowej miłości do jazzu i mężczyzny i o tym, jakie koszty niesie ze sobą życie outsidera. Biała arystokratka, która porzuca swój świat, by związać się z czarnoskórym pianistą, a w tle burzliwe lata światowych wojen. Już samo to pobrzmiewa jazzowym dysonansem, nie? [Koniec]\nEwa Grzelakowska – Kostoglu – Red Lipstick Monster: Tajniki makijażu – Jednym z moich niespełnionych marzeń jest nauczenie się robienia sobie kreski na oku, która nie będzie sprawiała, że będę wyglądać jaki bigiel albo Cruella de Mon. Niestety, ani przeczytanie książki, ani obejrzenie filmików czołowej polskiej makijażowej vlogerki nie przełożyło się na sprawność mojej ręki dzierżącej eyeliner. [Koniec]\nAnthony de Mello – Śpiew ptaka – Z mnogości dostępnych w sieci filmików z konferencjami/rozważaniami o. Adama Szustaka szczególnie ujmuje mnie seria „Dobranocek„. Dlatego kiedy w bibliotece natrafiłam na zbiór duchowych bajek świata zebranych i skomentowanych przez hinduskiego jezuitę, postanowiłam zaryzykować. I nie żałuję. Bardzo owocna lektura. Bajki są rozmaite – chrześcijańskie, buddyjskie, chasydzkie – ekumenizm i multikulti w całkowitym rozkwicie. Przepiękny obraz tego, że Bóg jest wszędzie i może do człowieka przemówić z zupełnie nieoczekiwanego miejsca. [Koniec]\nSekrety małżeństwa – Julia Quinn – kiedy zobaczyłam nową książkę mojej ulubionej pisarki romansów historycznych, to po prostu nie mogłam się oprzeć. Łyknęłam ją w dwa wieczory, zaśmiewając się do rozpuku. Absolutnie niewymagająca namysłu historia związku Iris Smythe-Smithe i sir Richarda Kenworthy – jak to u Pani Quinn bywa – podana w uroczy i zabawny sposób. I z muzyką (a właściwie karykaturą muzyki w tle:)) A że autorka jest absolwentką Harvardu i skończyła medycynę na Uniwersytecie Yale, to dialogi i fabuła nie są aż tak dramatycznie tandetne i lukrowe, jak w większości książek wydawnictwa Amber. W każdym razie z czystym sercem polecam sentymentalnym kobietkom, które chcą się odmóżdżyć;) [Koniec]\nMorderca bez twarzy – Henning Mankell – Pierwszy tom serii kryminałów o komisarzu Wallanderze. Gdy kilka miesięcy temu Fro zrobiła wpis o Menkellu, pomyślałam, że warto by było wrócić do tej serii i ją sobie uporządkować. Bo na przykład jej początku nie czytałam. A na dziś to lektura jak znalazł. Nie tylko jako relaksujący kryminał do poduszki, ale przede wszystkim jako trafny komentarz społeczny. Uchodźcy przecież wciąż są tematem numer jeden…[Koniec]\nPitu i Kudłata w opałach – Leszek K. Talko – po lekturze „Dziecka dla odważnych” tego autora miałam chyba zbyt wygórowane oczekiwania wobec tej książki. A to pozycja rzeczywiście dobra dla młodych czytelników, którzy zaliczyli już wszystkie tomy „Przygód Mikołajka”. W każdym razie jak dotąd ubieranie w słowa rzekomych myśli swoich dzieci jest momentami mocno naciągane. [Koniec}\nWhat if? A co gdyby? – Randall Munroe – a więc stało się! Nowy kundelek został nakarmiony dość przypadkowo wybraną książką. Ale jak do tej pory świetnie się bawię, czytając naukowe odpowiedzi na niezwykle absurdalne pytania. Babiszon na przykład mogłaby się z tej lektury dowiedzieć, jak długo mogłaby bezpiecznie nurkować w basenie z wypalonym paliwem jądrowym;) W każdym razie po przeczytaniu tej książki mogę spokojnie stwierdzić: a) że jej niewątpliwym atutem jest to, że będę mogła do niej wracać trylion razy, tylko dlatego, że nawet teraz, świeżo po przeczytaniu nie jestem w stanie powtórzyć ani jednej zaprezentowanej w niej odpowiedzi, b) upewniłam się, że nie bez przyczyny ani matematyka, ani fizyka nie wzbudzały we mnie dzikiego entuzjazmu;) [Koniec]\nPrawdziwa Królowa. Elżbieta II jakiej nie znamy – Andrew Marr – biografia najdłużej panującej brytyjskiej monarchini. Póki co – mam wrażenie, że autor usilnie próbuje pokazać, że angielska królowa ma zasadniczy wpływ na politykę międzynarodową. Tylko argumenty ma raczej nieprzekonujące. Biografia drobiazgowa, ale miałam nieodparte wrażenie, że pisana z tezą. Trochę taka laurka. Najbardziej utkwiło mi w głowie wspomnienie jednej z przyjaciółek królowej z dzieciństwa, w którym opowiadała, jak to z młodziutką Elunią bawiły się w konie i udając rumaki cwałowały na czworakach po salonach. [Koniec]\nRachab – Francine Rivers – to drugi tom z serii „Rodowód łaski”, która opowiada o kobietach z genealogii Jezusa Chrystusa. Książki Rivers lubię, bo w sposób bardzo fabularny przybliżają postaci ze Starego Testamentu. Dzięki temu można się potem łatwiej połapać kto i na jakim etapie pojawia się w historii zbawienia. Jak dla mnie „Rachab” jest najsłabszym jak dotąd tomem z serii. Główną bohaterkę poznajemy głównie przez jej wewnętrzne monologi, a nie przez działania. No i książka kończy się wtedy, gdy – z mojego punktu widzenia – zaczyna się ciekawie (czyli gdy upada Jerycho, a Rachab dostaje zgodę, by przyłączyć się do Izraelitów). [Koniec]\nMiłosierdzie to imię Boga – rozmowa Andrea Tornielliego z papieżem Franciszkiem – w ogłoszonym niedawno Roku Miłosierdzia nie przeczytanie tej pozycji uznałabym za swój grzech zaniedbania. Zresztą, każdy kto czytał Franciszkowe encykliki, wie, że czyta się go dobrze. To, co chce przekazać, ubiera w proste, konkretne komunikaty i sugestywnie wykorzystuje obrazy ze swojego duszpasterskiego, ogromnego doświadczenia. Fantastyczna lektura, prawdziwe rekolekcje. Mieć taką wiarę jak Franciszek – to prawdziwa łaska. [Koniec]\nAgatha Raisin i wredny weterynarz – M.C. Beaton (wł. Marion Chesney) – zobaczyłam tę okładkę na półce w bibliotece i po prostu nie mogłam się oprzeć;) Lekki i momentami zabawny kryminał z kotami i angielską wsią w tle – czyli coś, co tygryski lubią najbardziej. Nie wciągnął mnie jednak aż tak, bym sięgnęła po inne tomy z serii. [Koniec]\nMagia sprzątania – Marie Kondo – to jedna z książek znalezionych pod choinką. Nie, nie, żadna sugestia od aniołka, że powinnam popracować nad porządkiem w swoim domu. Chyba. Raczej ukłon w stronę moich zainteresowań blogami minimalistów, gdzie jest to polecana lektura. Póki co – nie bardzo mnie przekonuje. Może dlatego, że czytanie o tym, że ubrania wiodą swoje wewnętrzne życie, jakoś do mnie nie przemawia:) Dawno nie czytałam równie idiotycznej książki. Natomiast jeżeli kogoś interesują zwierzenia młodej, japońskiej neurotyczki, która do sprzątania próbuje dorobić ideologię – to ta pozycja będzie jak znalazł. [Koniec]\nŻycie na pełnej petardzie – ks. Jan Kaczkowski, Piotr Żyłka – kolejna książka wywiad z naczelnym „onkocelebrytą kraju” (jak sam o sobie ks. Kaczkowski mówi). Po fenomenalnym „Szału nie ma, jest rak” chyba miałam za duże oczekiwania wobec tej książki, bo chociaż czyta mi się ją bardzo dobrze, to i tak odczuwam spory niedosyt. Tak jakby Żyłka nie chciał za bardzo drążyć, dopytywać. Świetne fragmenty o bolączkach współczesnego kościoła pozostają tylko sygnałami. A ja bardzo bym się chciała np. dowiedzieć, jakie ks. Kaczkowski miałby recepty na „pluszowy” czy „kucany” katolicyzm. [Koniec]\nFlorystka – Katarzyna Bonda – no cóż, w bibliotece nadal nie ma pierwszego tomu serii o profilerze policyjnym Hubercie Meyerze, ale przyjaciółka miała trzeci tom i życzliwie mi pożyczyła. Grzech byłoby nie skorzystać, nieprawdaż? Póki co intryga mnie wciąga, ale i tak barokowy styl pani Bondy nieco przytłacza. [koniec]\nCo nas nie zabije – David Lagercrantz – jak słusznie przewidziałam tu, nie mogłam się oprzeć pokusie zapoznania się z kontynuacją „Millenium”. O wnioskach piszę w komentarzu pod wskazanym wpisem. Tutaj dodam tylko tyle – nie był to Larsson, ale czytało mi się to całkiem dobrze i intryga mnie wciągnęła. [koniec]\nFeblik – Małgorzata Musierowicz. W Borejkach zakochałam się jako nastolatka i jestem tej miłości wierna – wystarczy stwierdzić, że na męża wybrałam sobie przedstawiciela płci męskiej, który – w moich oczach jest skrzyżowaniem najlepszych cech Grzegorza Stryby i Marka Pałysa;). Książki z serii „Jeżycjada” od lat niezmiennie wprawiają mnie w dobry nastrój i tylko z każdym tomem drżę na myśl, że to już teraz przyjdzie nam się pożegnać z nestorami rodu: Milą i Ignacym Borejko. Czytając dwudziesty pierwszy tom śmiałam się w głos i uroniłam kilka łez. Na szczęście nie żałobnych, choć mam nieodparte wrażenie, że autorka powoli nas do tego przygotowuje. [koniec]\nCzesałam ciepłe króliki – rozmowa Dariusza Zaborka z Alicją Gawlikowską-Świerczyńską. Niesamowity wywiad-rzeka. O życiu w obozie koncentracyjnym i o życiu „po”, o tym, że kobieta ma w sobie niezwykłą siłę i hart ducha. Czytając takie wspomnienia, można tylko paść na kolana i dziękować Bogu, że się żyje w tak spokojnych czasach. I podziwiać – za optymizm, elokwencję, szlachetność i piękno charakteru, które przebijają przez każde zdanie. [koniec]\nTwoje dziecko między 1 a 3 rokiem życia – Blanca Jordan de Urries – to książka, którą przeczytałam już jakiś rok temu, ale niedawno wróciłam do niej, by raz jeszcze uporządkować sobie pewne drogowskazy wychowawcze, zwłaszcza, że Borys wszedł już na całego w etap „buntu dwulatka”, a Nadia powoli wychodzi z okresu „śpię i sikam” i za niedługo zacznie coraz bardziej demonstrować cechy swojego charakteru. Książka jest niestety napisana (albo raczej: przetłumaczona) stylem siermiężnie katolickim, ale, pomijając to, dla osób wierzących może być bardzo inspirującą lekturą. Mnie z pewnością pomogła nazwać i uświadomić sobie, jakie wartości i w jaki sposób chciałabym dzieciom przekazywać. [koniec]\nBurza i blask – Jennifer Blake – najlepszy dowód na moją słabość do romansów historycznych. Książka do połknięcia w jeden wieczór. Na tle harlequinów z historią w tle wyróżnia ją to, że po pierwsze, główni bohaterowie idą ze sobą do łóżka dopiero na 180 stronie;) (a książka ma ich 450), a po drugie, jednym z jej głównych bohaterów jest sam Napoleon Bonaparte, co się raczej w takich czytadłach nie zdarza. Poza tym nic w niej ciekawego nie ma. Styl i język niestety typowy dla różowych książeczek, ale myśleć przy niej na pewno nie trzeba;) [koniec]\nTylko martwi nie kłamią – Katarzyna Bonda – książki tej autorki w mojej bibliotece dostępne są tylko po uprzedniej rezerwacji. Taka jest jej popularność. Szczęśliwie moja przyjaciółka miała na swojej półce drugi tom serii o Hubercie Meyerze, profilerze policyjnym. Przyznam, że przez pierwsze 100 stron niesamowicie się męczyłam. Potem się wciągnęłam i dalsze 500 stron już popłynęło, ale historia nie wessała mnie tak jak „Millenium” Larssona. Na pewno na plus książki uznałabym ciekawie zarysowane tło obyczajowe (współczesny Śląsk) i dość krwiste postaci. Ale wielowątkowość akcji trochę mnie przytłaczała. Myślę, że sięgnę jeszcze po pierwszy tom („Sprawę Niny Frank”). Kto wie – może błędem było zaczynanie od drugiego tomu (choć dla fabuły nie miało to większego znaczenia). [koniec]


O Przychodni | QMedic\nCentrum Medyczne QMEDIC jest jednym z prywatnych ośrodków medycznych znajdujących się na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, który zapewnia pacjentom kompleksową opiekę medyczną.\nGłówny budynek przychodni QMEDIC mieści się w Dąbrowie Górniczej przy ulicy Żeromskiego 2. Jego bardzo dobre usytuowanie (vis a vis Huty Bankowej, tuż obok sklepu Lidl z dużym parkingiem, w bezpośrednim sąsiedztwie linii autobusowych i tramwajowych) umożliwia szybki i łatwy dojazd. Placówka QMEDIC w Sosnowcu znajduje się w centrum miasta przy ulicy Piłsudskiego 41 i zlokalizowana jest również w pobliżu przystanków linii autobusowych i tramwajowych.\nGłównym atutem Centrum Medycznego QMEDIC jest obszerna wiedza, doświadczenie i profesjonalizm lekarzy, pielęgniarek, psychologa, dietetyka i obsługi recepcji. W swojej działalności oferujemy Państwu szereg gabinetów specjalistycznych i nowoczesne rozwiązania z zakresu diagnostyki. W przychodniach funkcjonuje również gabinet zabiegowy. Ponadto nasi pacjenci mogą wykonać badania laboratoryjne. Nasze usługi kierujemy zarówno do osób indywidualnych, jak i do klienta biznesowego.\nCzęść oferowanych usług świadczymy zarówno w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia (nieodpłatnie), jak i odpłatnie.\nWszystkie nasze działania skierowane są ku wzrostowi zadowolenia naszych pacjentów. Wciąż szukamy nowych rozwiązań, aby w jak najwyższym stopniu sprostać Państwa oczekiwaniom. Podnosimy nasze kwalifikacje i umiejętności, zakupujemy najnowszy sprzęt medyczny bowiem Państwa zadowolenie i satysfakcja ze świadczonych przez nas usług to nasz osobisty sukces.\nWszyscy wiemy, że lepiej zapobiegać niż leczyć, dlatego tak dużą wagę przykładamy do tworzenia programów profilaktycznych.\nQMEDIC powstało w 1987 roku jako prywatny gabinet internistyczno-gastroenterologiczny, a następnie dodatkowo jako Pracownia Diagnostyki Medycznej (od 2002 roku Medicina Diagnostica & Qualitas – MEDIQ), której początki działalności koncentrowały się głównie na wykonywaniu badań endoskopowych przewodu pokarmowego i ultrasonografii oraz porad z zakresu gastroenterologii i okulistyki.\nW 2012 roku Centrum Medyczne QMEDIC przyjęło nową nazwę i zmieniło swoją siedzibę. Jest nią nowo wybudowany, przystosowany dla osób niepełnosprawnych budynek, który mieści się w Dąbrowie Górniczej przy ul. Żeromskiego 2.\nW tym czasie Centrum Medyczne stało się przychodnią wielospecjalistyczną, zapewniającą usługi z różnych dziedzin medycyny a również rehabilitacji oraz dietetyki.


Jak wybrać agencję reklamową - Forum - Off Topic - FREESTYLE.pl\nTu jesteś: Strona główna > Forum > Off Topic > Jak wybrać agencję reklamową\nOff Topic (2327)\nJak wybrać agencję reklamową Hej :) jesienią organizuję dość duży event dla biegaczy i szukam agencji reklamowej, która zaprojektowałaby dla mnie różnego rodzaju banery i tablice reklamowe. Czym kierować się przy wyborze takiej firmy? Czy ceny na rynku są porównywalne? Ma ktoś z Was doświadczenie w pracy z takimi firmami? :) Od: sarkowata Data: 17 maja 2019, 14:53\n25 września 2020, 09:50\nSamo zagadnienie nie jest proste, bo nie wszyscy znają się na budowaniu marki i też na tym, jak promować, by reklama przyniosła nie tylko... więcej\nSamo zagadnienie nie jest proste, bo nie wszyscy znają się na budowaniu marki i też na tym, jak promować, by reklama przyniosła nie tylko ogólny efekt, ale głównie całościowy. I w zasadzie mam dla Was pewną ofertę. To firma Feb https://feb.net.pl/generowanie-leadow . Akurat im możecie zaufać.\nZnajoma poleciła mi http://reklama-efekt.pl/agencja-reklamowa/ słyszeliście o nich?\nPo pierwsze polecam poczytąć sobie opinie o agencji reklamowej oraz zobaczyć czy ma doświadczenie. Po drugie nie warto jest kierować się... więcej\nPo pierwsze polecam poczytąć sobie opinie o agencji reklamowej oraz zobaczyć czy ma doświadczenie.\nPo drugie nie warto jest kierować się ceną z uwagi na to,ze jeśli zapłacisz za reklamę niewiele, to równocześnie niewiele uzyskasz\nPo trzecie dobrze jest zorientować się co agencja reklamuje oraz jakie preferuje rozliczenia..\nZe swojej strony polecam tę agencję reklamową z Krakowa https://aliso.pl/ - stworzyli mi stronę firmową mojej firmy, aktualnie zajmują sie reklama i jesli chodzi o efekty to są naprawdę dobre oraz szybkie. ..


KIEROWNIK BUDOWY - w katalogu budowlanym\nStrona główna | Jak dodać stronę? | Regulamin katalogu | Kontakt\nKierownik budowy - rezultaty wyszukiwania\nOgłoszenia, Budownictwo mieszkaniowe, Inne, mazowieckie, Budowa domów, Budowa domów, Usługi ogólnobudowlane,\nBudujesz dom? Planujesz większa inwestycje? Oferuję usługi: - pełnienie funkcji Kierownika Budowy - pełnienie funkcji Inspektora Nadzoru - przeglądy okresowe budynków - wykonywanie kosztorysów budowlanych - prowadzenie dziennika budowy Szukasz osoby która doradzi oraz poprowadzi budowę Twojego domu ? Zadzwoń, ustalimy zasady współpracy. Jestem inżynierem posiadającym uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń z kilkunastoletnim doświadczeniem na budowach\nBudowa domów - energooszczędnych, pasywnych, kosztorysy. Kierownik budowy, inspektor nadzoru, Kraków, Małopolska, Śląsk\nNADZOR INWESTORSKI -BICO GROUP\nZapewnimy Państwu pełne wsparcie na każdym etapie realizacji inwestycji. Specjalizujemy się w nadzorach inwestycji służby zdrowia: szpitali, przychodni, żłobków, oraz inwestycji przemysłowych i budownictwie dom ów jednorodzinnych. Zapewniamy obsługę inwestycji w zakresie: Project Management Nadzór inwestorski Kierownik budowy Doradztwo techniczne, opinie techniczne i ekspertyzy Przeglądy roczne i przeglądy pięcioletnie obiektów Monitoring procesu inwestycyjnego.\nFirma HausTherm powstała z myślą o budowie domów dla wymagających klientów. Duży nacisk kładziemy na jakoś wykonywanych prac. Rosnące ceny surowców energetycznych oraz zaostrzane normy emisji dwutlenku węgla zwróciły Naszą uwagę w kierunku budownictwa energooszczędnego. Budynki, które mają niskie zapotrzebowanie na energię potrzebną do ich ogrzania w przyszłości staną się standardem.\nKierownik Budowy - Kraków, Wieliczka, Niepołomice,Nadzór Budowy, Dobcz\nStrona poświęcona tematyce nadzoru budów,pełnienie funkcji kierownika budowy; przeglądy techniczne budynków (roczne i pięcioletnie) w zakresie konstrukcyjno-budowlanym; konsultacje techniczne dotyczące optymalizacji kosztów budowy oraz doboru optymalnej technologii i odpowiednich podwykonawców;analiza kosztorysów budowlanych;odbiory techniczne mieszkań;odbiory techniczne domów jednorodzinnych; sporządzanie planów BIOZ; I usług związanych z ww. zakresem\nNadzór Budowlany Warszawa\nNadzory budowlane, odbiory deweloperskie mieszkań, odbiory deweloperskie domów. Nadzory jako kierownik budowy. Doradztwo techniczne w budownictwie. Oceny stanu technicznego budynków. Warszawa. Mgr inż. budownictwa Rafał Mikołajczyk.\nCertyfikaty Energetyczne Budynków Warszawa, Odbiory mieszkań od dewelopera\nDziałamy na terenie woj. mazowieckiego i podlaskiego. Pomagam w odbiorze mieszkań, domów i lokali usługowych. Zajmujemy się również sporządzaniem Świadectw Energetycznych Budynków, dla budownictwa mieszkaniowego jak i przemysłowego. Oferujemy: - Przeprowadzenie fachowego odbioru mieszkania lub domu w oparciu o Polskie Normy. Odbiory mieszkań Warszawa i okolice. - Sporządzenie Świadectwa Energetycznego dla budynków jednorodzinnych, wielorodzinnych, mieszkań i innych. - Nadzory budowlane i kierowanie budową.\nKierownik budowy KrakĂłw i okolice\nOferuję Państwu następujące usługi: - kierownik budowy - nadzór nad pracami budowlanymi - doradztwo budowlane - kontrole przebiegu prac na budowie - prowadzenie i uzupełnianie wpisów w dzienniku budowy\nWiercenie diamentowe Kraków\nNasza firma zaprasza do korzystania ze swoich usług. W ich zakres wchodzi kierowanie budową, nadzór, wykonawstwo i projektowanie. Wykonujemy także świadectwa energetyczne. Pracujemy z użyciem profesjonalnego sprzętu i oprogramowania. Nasz zespół to inżynierowie posiadający uprawnienia budowlane projektowe i wykonawcze bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz przynajmniej kilkuletnią praktykę. RP Partner to gwarancja profesjonalizmu, terminowości i konkurencyjnych cen.\nBudowa domĂłw Warszawa, projekty domĂłw - WIM Group s. c.\nSpecjalizujemy się w kompleksowym wykonawstwie domów jednorodzinnych, zabudowy szeregowej i bliźniaczej, willi, rezydencji. Budujemy od A do Z w oparciu o nasze sprawdzone brygady budowlane i naszych Kierowników Budów oraz Inspektorów Nadzoru. Współpracujemy z agencjami nieruchomości, z bankami udzielającymi kredytów hipotecznych, z architektami i geodetami. Podczas budowy Państwa domu przejmujemy na siebie wszystkie obowiązki związane z kompleksową realizacją budowy domu do stanu „Pod klucz”. Wszelkie informacje, wyceny pod nr tel. 501 076 972 lub e-mail biuro@wimgroup\nKierownik budowy - usługi Stalowa Wola, Rzeszów i okolice\nKierownik budowy. Nadzór budowlany w Rzeszowie, Stalowej Woli i okolicach. Zapraszam na stronę: www.kierownik-budowy.eu\nJR INWEST Nadzory kosztorysy budowlane kierownik budowy projekty domów\nZakład Budowlano-Projektowy JR INWEST Ryszard Jakubiec - Zarządzanie projektami inwestycyjnymi, kierowanie budowami, nadzory, kosztorysy i kalkulacje budowlane budowlano-instalacyjne,audyty, certyfikaty,firma budowlana, inwestycje, remonty Wilkowice Śląsk. Szkolenia z kosztorysowania i Projekty domów Bielsko-Biała\nKatalog moderowany - akceptowane tylko strony zgodne z tematem\nArchitekci i projektowanie\nFirmy wg regionów\nNieruchomości i developerzy\nSerwisy branżowe :\nPompy zatapialne - pompy budowlane, szlamowe, pompy dla budownictwa\nWynajem pomp dla budownictwa, wynajem igłofiltrów\nFram-Geo - geosyntetyki\nWybrane z katalogu\nFirma PPHU Inter-Bau Sp. z o.o. istnieje na rynku budowlanym od 1992 roku. Na Podkarpaciu jest niekw... Profit Dom - Gotowe Tanie Domy...\nWykonamy dla Państwa w 3-4 miesiące każdy przez Państwa wymarzony energooszczędny dom.Budujemy domy ... Łóżka...\nŚwiat Sypialni - Piaseczno i Wielogóra. Oferta firmy to stelaże, poduszki lateksowe, materace na każ...\nKatalog budowlany - budownictwo,wyposażenie, materiały budowlane, usługi budowlane\nTematyczny, moderowany katalog stron z branży budowlanej - darmowe wpisy| 0 0 0