28 października 2017 (931 opinii)\nOpinia do artykułu Zobacz artykuł Rowerzysta potrącił ciężarną na molo\n342 / 957\n674 / 76\nA kolega z PISu, że na każdy zarzut odpowiada "oni też tak robią!" ? (1)\njaka by nie była zawsze przybiera taką retorykę\nTo nie pierwszy kretynie (1)\nnie zarządca molo jest winny tylko rowerzysta (1)\nnie trzeba osobnych zakazów bo jest ogólny zakaz jazdy rowerem po chodnikach i deptakach, a molo to jest deptak, wiec wystarczy mieć choć trochę mózgu żeby wiedzieć że jazda w tłumie pieszych, może być niebezpieczna Widać jednak że niektórym rowerzystom brakuje wyobraźni i znajomości przepisów. Powinny byc wysokie kary finansowe za taką jazdę w tłumie przechodniów\nza mała chropowatość nawierzchni\nciężarna mogła się normalnie sama poślizgnąć.\nKolejny śmieć na rowerze, oby ci ukradli rower kiju\nTrendy co nie\nPowinni ludzie od razu skopać gada rowerowego...\nWygląda jak nerd chcący poderwać "na driftera"\nA słuchawy miały pewnie dodać pewności siebie albo zamaskować braki w dykcji xD\nOd kiedy stoi się na środku drogi w tym wypadku mola?\n"Spacerowicze apelują, by ustawić czytelny znak zakazujący jazdy rowerem po molo."\nSzkoda, że piesi nie widzą znaków i spacerują po drogach dla rowerów.\nObie grupy siebie warte.\n471 / 392\nNa molo nie ma ścieżek rowerowych. (28)\nMolo jest dla pieszych, choć ostatnio bywa przejmowane przez rowerzystów. Rowerzyści jeżdżący slalomem między pieszymi to obecnie standard.\nDrogi rowerowe nie są dla pieszych, a Ci spacerują tam non stop.\nW Polskim prawie nie istnieje coś takiego jak droga rowerowa lub ścieżka rowerowa w sąsiedztwie chodnika, na chodniku lub w ramach likwidacji ścieżki pieszej. Takie twory powinny być zlikwidowane w trybie natychmiastowym bo są naruszeniem przepisów o ruchu drogowym i piesi jak najbardziej mogą po nich spacerować.\nAle są drogi dla rowerów (DDR) na które piesi nie mają wstępu.\nTylko te wydzielone z pasa ulicy. Inaczej to jest twór nielegalny.\nWidzę znajomość kodeksu\njest wzorowa.... Istniej Droga rowerowa jak również WYDZIELONY pas dla rowerów oraz ciąg pieszo rowerowy na którym to w zależności od znaku pieszy ma pierwszeństwo, ale rower może też z takiego ciągu korzystać. Ale lepiej bzdety pisać\nMa być oddzielona od jezdni lub innych dróg, a nie od chodnika. Nawet jeśli chodnik jest oznakowany jako "droga dla pieszych", to nadal jezdnia+ddr+chodnik tworzą jedną drogę, więc nie muszą być oddzielone od "innych dróg". Takie są przepisy prawa o ruchu drogowym.\n"droga dla rowerów jest oddzielona od innych dróg lub jezdni tej samej drogi konstrukcyjnie lub za pomocą urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego"\nI tu niestety należy się zgodzić, bo przepisy wyraźnie mówią\nże na "drogach rowerowych i pieszych" piesi mają pierwszeństwo. Niezdefiniowany prawem podział zrobiony w rozporządzeniu o znakach jest bez znaczenia, bo piesi zawsze mają pierwszeństwo. Stąd ryzyko jazdy rowerem nawet po równoległej z chodnikiem c13 z c16, zawsze może skutkować problemem prawnym, który zostanie w myśl PoRD rozstrzygnięty na korzyść pieszego. Żadna droga kombinowana c13 z c16 nie jest już drogą rowerową.\nDlatego cywilizowane kraje nie budują już takich bzdur, a wszędzie dopuszcza się się ruch rowerem, jednak z całkowitym pierwszeństwem osoby pieszej.\nW całym trójmieście może z 500 metrów by się znalazło. Reszta to ciągi pieszo-rowerowe (czyli nasze krajowe buble )\nAle wam wolno jest jechać ulicą i tworzyć korki mając obok ścieżkę rowerową tak? Kwestia czasu jak się za was wezmą,bo wam rowerzystom już kompletnie odje.ało na punkcie swoich roszczeń nie licząc się z nikim.\nkorki nie tworzą rowerzyści tylko nadmiar kierowców.\nUważaj, żeby tobą się nie zajęto z powodu wrzucania przez ciebie (1)\nwszystkich rowerzystów do jednego wora.\nI nie pisz pierdół z tymi korkami powodowanymi przez nich. Z tego wynikać może iż jesteś kiepskim kierowcą nie potrafiącym ich wyprzedzać.\nJesteś umysłowo skomplikowany jak sztyca od siodełka.\nskoro rowery moga jezdzic po chodnikach bo piesi chodza sciezkami rowerowymi\nto samochody moga jezdzic sciezkami rowerowymi bo rowezysci jezdza po ulicach dla samochodow!\nTam gdzie nie ma tras rowerowych, również można poruszać się na rowerze. PRZEPISY (5)\nTo słabo znasz przepisy.\nJak każdy głupek w lycrach\nale nie po chodnikach i deptakach (1)\nPo chodnikach też może\nsię rower poruszać, ale tylko w ściśle określonych warunkach. Co nie zmienia faktu że pieszy w takim przypadku ma ZAWSZE PIERWSZEŃSTWO\na po szlakach wodnych również\nA skąd wiesz, że molo jest dla pieszych? Jest tam znak "droga dla pieszych"? No chyba nie ma, więc to nie jest oczywiste, że rowerem tam wjeżdżać nie można.\nW kościele też nie ma znaku "nie wjeżdżać rowerem" (6)\nrozumiem, że jutro wypróbujesz w praktyce.\nAle kościół nie jest drogą. Ciężko to zrozumieć, nie? Przepisy są takie, że jak na DRODZE nie ma znaku oznaczającego wstęp tylko dla określonych uczestników ruchu, lub nie ma zakazu, to znaczy, że jest dostępny dla każdego.\nmolo też nie jest drogą (1)\nOczywiście, że jest drogą, tyle że niepubliczną. Ja wiem, że ciężko niektórym zrozumieć, że jak nie ma wylanego asfaltu, to już nie droga, ale jednak.\nmolo jest deptakiem, (1)\nwięc zakaz jazdy dla towerów tam obowiązuje jak na każdym chodniku Przecież na chodnikach nie masz znaków zakazu jazdy, a jednak taki zakaz obowiązuje ( z wyjątkiem dzieci) i jakoś wszyscy o tym wiedzą, więc nie wymądrzaj się i nie udawaj głupiego. Bo wystarczy mieć choć trochę wyobraźni żeby przewidzieć że jazda w tłumie przechodniów może być niebezpieczna i prowadzić do takich niebezpiecznych sytuacji.\nmolo nie jest deptakiem\ntak jak nie jest deptakiem żadna konstrukcja hydrotechniczna.\nale pod sam kościół\njuż można podjechać\nChodniki też są dla pieszych a rowerzyści mają NAKAZ z nich korzystać. Także wiesz\nniech sobie pospacerują po ulicy\nSkąd te negatywne opinie (1)\nbo do jazdy rowerem też trzeba używać mózgu i wyobraźni\nale jak widać niektórym tego brakuje\nDobrze że obcisłe gacie respektują zakaz jazdy po chodnikach. (7)\nKiedy trafiam na podobne artykuły na tym portalu, zauważam jedno, wojny w komentarzach : Kierowcy vs piesi, kierowcy vs rowerzyści - piesi vs kierowcy, piesi vs rowerzyści - rowerzyści vs piesi, rowerzyści vs kierowcy, rowerzyści vs rikszarze, rowerzyści vs rolkarze/deskorolkarze, rowerzyści vs inni rowerzyści!, rowerzyści vs psy na smyczy i bez, rowerzyści vs matki z wózkiem na ddr, rowerzyści vs...\nJesteście najbardziej zadufaną w sobie grupą spoleczną korzystającą z infrastruktury drogowej, najbardziej roszczeniowi i wymagający poklasku gamonie, którzy nawet nie znają przepisów ruchu drogowego, wymagający pierwszeństwa zawsze, wszedzie i nad każdym (z innymi rowerzystami włącznie).\nA kara dla gościa z artykułu to chyba jakiś żart? Nagana lub grzywna?!? To może niech policja zacznie "tak przykładnie" karać wszystkich uczestników ruchu, z kierowcami TIR włącznie?\nziom, serio nie widzisz różnicy między tirem a rowerem xd\nA co mają go zamknąć na 5 lat.?!\nwidze czerpiesz z internetu, czy moze 5 lat jezdzisz na rowerze i wszystkich rowerzystow jakich spotykasz to ludzie tacy jak ich opisujesz? a może robisz badania statystyczne w tej materii? dobrze, że kierowcy i piesi są idealnymi aniołami..\nZjeżdżaj z tym komentem. Coś ci się pomyrdało z tymi roszczeniami.\nJuż się znalazło kilku malkontentów w obcisłych lycrach... Polecam pasek od kasku poluźnić, bo wam puste łby uciska.\nRowerzyści to zwykle śmieci społeczne (1)\nNapisał sebuś, własciciel 20letniego golfa po cziptjuningu\nPiesi spacerują po ścieżkach rowerowych bo wykonano je kosztem chodników... Won ze ścieżkami rowerowymi na ulice!\nWon z pieszymi ze ścieżek rowerowych!A jak wejdziesz na ulicy gdy wyłączą go z ruchu dla pieszych bo będzie np.wymiana płyt to nie waż się wejść nawet na kawałek ulicy bo zrobię ci foto i wyślę gdzie trzeba!!!!\nNie lubię takich tematów bo łapię nerwa,miałem pisać o naprawie chodnika i wyłączenia go z ruchu\nPoluźnij pantalony to ci przejdzie :)\nJ****a k***o w*********j z tym swoim rowerkiem poza miasto\nNapewno bolesny upadek kobiety. Gdybym była na miejscu męża to bym..... temu na rowerze. Kiedys w koleżanke wjechało dziecko, pół roku na wózku siedziała ze złamaną nogą. Ja jestem nauczona że nawet na przejściu schodze z roweru i przechodze, a nie to co teraz sie dzieje ze pedem wjazd na pasy.\nNiech rozrabia w rosji\nNie ważne czy rower czy inny pojazd, osiąga większą prędkość na drodze od pieszego i zawsze, ale to ZAWSZE musi zachować większą ostrożność, nawet jeżeli porusza się na "swoim" pasie ruchu.\nDeportacja do Kazachstanu i kara 5000 PLN\nZdecydowanie nie miał opon na mokrą nawierzchnie tylko opony typu slick :D\nDeportacja za spowodowanie wypadku rowerowego? Moze jeszcze kara smierci i zemsta na rodzinie?!\nI tysiac batow na gola d*pe wedle prawa jego islamskiej religii (7)\nInteresują cię gole d*py rowerzystów? (1)\nOj ty ty robaczku\nwiększość kierowców to pe-ły\njedyne co widzą, to obcisłe majtki i od razu grzebią sobie w luźnych eco-sztruksach\nprawdopodobnie był prawosłąwny , uzupełnij sobie wiedzę nieuku , Kazachstan to nie tylko muzułmanie ćwoku\nprawosławny czy szmatogłowy jeden pies, deportacja i zabór mienia o ile coś ten gołod.upiec posiadał i dożywotni zakaz wjazdu na terytorium RP dla niego i rodziny, zwierzęcy kraj kazachstan\nO qrna. (1)\na spróbuj kierunkowskazu nie użyć.\nDeportacja na Madagaskar, i dożywotni zakaz wjazdu na Białoruś.\naaaa. i zabór mienia czyli skarbonki od mamy.\nzaborów skarbonki i dożywotnio zakaz wchodzenia do biedronki\ng*wno wiesz o tym kraju. Bardziej nowoczesny od Polszy.\nA Ty bosy antku deportacja na Ukraine. Dlaczego bose antki chcą decydować o tym kto może mieszkać u nas w Księstwie Pomorskim\nKsięstwo Pomorskie rządzone przed Gryfitów, istniejące w latach 1121 - 1637 leżało na zachód od jeziora żarnowieckiego. Lębork, Słupsk, Bytów, Kołobrzeg, Białogard, Szczecinek, Koszalin, Stargard, Gryfino, Szczecin, Wolgast, Greifswald, Stralsund, a nie żaden Sopot. Jako ciekawostka Księstwo Kaszubskie (Ducatus Cassubia / Herzogtum Kassuben) wchodzące w skład Księstwa Pomorskiego, obejmowało Szczecinek, Białogard, Koszalin i Kołobrzeg (sic!). I jeszcze jedno...\nPS. Jest może rzeczą niepopularną podkreślanie tego, że Gryfici byli tak naprawdę książętami Rzeszy (Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, 962-1806) i podlegali władzy cesarza, od Polski w zasadzie, oprócz stosunków i umów sąsiedzkich, niekiedy małżeństw, byli absolutnie niezależni. Nie istniało w nomenklaturze urzędowej takie coś jak Księstwo Pomorskie. Było to albo Ducatus Pomeraniae, ale raczej przede wszystkim jednak Herzogtum Pommern! (Herzogtum Pommern wchodziło w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego)\nAle podbiło ziemie na wschodzie!\na moze np obowiazkowe darmowe szkolenia z Polskich przepisow ruchu drogowego w firmach zatrudniajacych obcokrajowcow? Wielu Ukraincow widuje jak ciemna noca chodza bez odblaskow srodkiem jezdni - bo to boczna droga prowadzaca do zakladu pracy (co tam, ze wylotowka na obwodnice) .... Polakow zreszta tez :(\nNaprawdę piszący to to bardzo rozumny człowiek,poczytaj sobie troche książek.Głupota rowerzysty to oczywistość ale tylko głupot.Opinia to śmieć ,idiotyzm,chamstwo\nTo był repatryjant że Wschodu, pierwszy raz chciał zobaczyć morze, wystarczy mandat lub pouczenie\nA ty co q sedzia!? WTF\nWażne OC miał?\nKto? Zarządca molo? Pewnie miał (7)\ni będzie płacić odszkodowanie kobiecie za swoje zaniedbania.\nCzyli co? Jak nie ma znaku to można wjeżdżać w ludzi, bo zapłaci zarządca drogi?\njak jedziesz samochodem drogą 40km/h, wjeżdżasz w dziurę i tracisz w efekcie panowanie nad autem, to nie odpowiadasz za spowodowanie wypadku, bo nie ponosisz WINY. A wszelkie koszty ponosi zarządca drogi, jeśli nie dopełnił swoich obowiązków.\na dostosowanie prędkości do panujących warunków. Nie zapłacisz za szkody w zawieszeniu, jeżeli zostanie uszkodzone w twoim samochodzie... Ty jako pełnoprawny uczestnik ruchu na bieżąco oceniasz warunki i możliwość dalszego poruszania się bez stwarzania zagrożenia.\nW tym przypadku wina leży tylko i wyłącznie po stronie rowerzysty.\nzastanów sie co wypisujesz - tak zdrowo-rozsądkowo (3)\ntakich bzdur dawno nie czytałem, chyba że o polityce\ntakim jesteś zaślepiony jazdą na rowerze że oczywistych racji nie jesteś w stanie przyznać ! Nie ma takich sytuacji że można wjeżdżać w ludzi rowerem i nigdy nie będzie takiego przyzwolenia. Niezależnie czy będą jakieś znaki czy nie.\nTo tak jak byś napisał że można wjechać w tłum ludzi samochodem na placu np. na koncercie, bo nie było znaku zakazu\nZdrowo rozsądkowo to ty się zastanów. Jakie wjeżdżać w ludzi? Gościu jedzie pomału rowerem i przez śliską nawierzchnię się przewrócił. Jego wina? A jakby tam ktoś pinezki rozrzucił i rowerzysta też by się wywrócił, to też jego wina?\nOczywiście że jego wina, bo to jego obowiązkiem jest bezpieczne prowadzenie pojazdu. Jeżeli nie zapanował nad rowerem, to albo zabrakło umiejętności, albo wyobraźni.\ndokładnie, ale dla nich niepojęte jest to, że wsiadając za kierownicę. Nieważne jakiego pojazdu, bierzemy odpowiedzialność za szereg czynników składających się na naszą podróż. Aż normalnie można się pośmiać jak sobie wyobrażam niektóre drogi w Polsce i dopuszczalne limity prędkości, a wyobrażenie tego, że wylatuje z drogi bo była dziurawa, wlatuję w ludzi na poboczu, wychodzę i tłumacze się, że to wina zarządcy... no kurczę kabaret na kółkach... bo zarządca drogi batem zmusił mnie do wybrania tej drogi i tej prędkości... ludzie użyjcie czasem mózgów.


O co prosić Pana Edka – opowiadanie – Opowi.pl\nO co prosić Pana Edka\nZ okna wypadła ostatnia szyba. Trzaski płomieni i łamiących się krokwi mieszały się z odległymi dźwiękami muzyki z placu, na którym jeszcze chwilę temu bawili się ludzie. Słychać było również zbliżające się syreny straży pożarnej, wiadomo jednak było, że na ratowanie budynku jest za późno. Kilku chłopaków latało w tę i z powrotem z wiadrami wody, lecz większość ludzi stała po prostu z nieprzytomnymi spojrzeniami utkwionymi w zjadanym płomieniami dachu. Nagle przez tłum zaczął przebijać się jakiś chłopak.\n— On tam został! Został w mieszkaniu, trzeba go wyciągnąć! — Krzyczał wniebogłosy, roztrącając ludzi łokciami. Przebił się w końcu i wypadł przed gapiów, pędząc wprost do płonącego domu. Jakiś mężczyzna rzucił się za nim, łapiąc go i przygniatając do ziemi tak blisko ognia, że obaj czuli, jak przypieka im się skóra.\n— Nie szarp się. — Wysapał mężczyzna. — Za późno, nic już nie zrobisz.\nKilku gapiów z pierwszego rzędu podbiegło do szamocącej się pary, pomagając unieruchomić wierzgającego młodzieńca.\n— On nigdzie nie poszedł! Jest w środku! — Wrzeszczał do ludzi, którzy odciągali go od płonącego budynku.\n— Też bym chciał coś zrobić, ale zrozum chłopie… — Zaczął mężczyzna, który powstrzymał go przed wskoczeniem w ogień.\n— Pan zrozum, panie Mirus! On nie może umrzeć, mamy umowę. Rozumiesz? Nie może! Obiecał mi…\nChłopak został odeskortowany na tyły, gdzie nie stanowił zagrożenia dla siebie i innych. Po kilkunastu minutach siedzenia na zmarzniętej ziemi wstał, pokazując gestem pilnującym go osobom, że jest już w porządku. Z niepewnymi minami obserwowali, jak wsiada do zaparkowanego nieopodal samochodu z wielką naklejką “Nagroda Główna” i rusza w stronę, z której nadjeżdżały kolejne wozy strażackie.\n— Jestem dżinem. — Stwierdził stanowczo pan Edek.\nPiotrek, zaskoczony w pół łyku piwa zakrztusił się i wypluł na ławkę przed sobą strumień złocistego napoju. Edek czekał w milczeniu, aż chłopak uspokoi kaszel.\n— Panie Edek, kim pan jest? — Wychrypiał w końcu Piotrek. Ciągle jeszcze myślał, że się przesłyszał.\n— Dżinem jestem. Spełniam życzenia.\nNie przesłyszał się. Zwinął się w kułak i wybuchnął śmiechem. Ilekroć próbował przestać się śmiać, wystarczyło, że spojrzał na poważną twarz pana Edka i znów napadał go atak chichotu. Kilka osób przechodzących za płotem ogródka piwnego obrzuciło ich spojrzeniem. Pan Edek lekko zniecierpliwiony poprawił się na ławeczce i dolał sobie do musztardówki wina z kartonika. Piotrek w końcu ochłonął na tyle, żeby zacząć masować sobie bolące od śmiechu policzki i spojrzeć przez łzy na rozmówcę.\n— Panie Edek, zabije mnie pan tymi swoimi tekstami. Nie wiem, czy pana wysłać do “Maratonu Uśmiechu”, czy do wariatkowa.\n— Nie śmiej się Młody, nie śmiej. — Odparł Edek i wyciągnął z kieszeni spodni woreczek z tytoniem i bibułki. — Skręcić ci?\n— Jasne, skręcaj pan. To jak z tymi życzeniami?\n— Normalnie. Tylko nikomu nie mów, to tajemnica. — Edek podał pierwszego skręta chłopakowi, pociągnął z musztardówki i zabrał się za robienie kolejnego. — Dawno już tego nie robiłem.\nPiotrek odpalił papierosa i spojrzał na starego uważniej.\n— Pan tak poważnie…? — Zapytał, ale tamten nawet nie zareagował, kończył skręcać sobie fajkę. Piotrek westchnął. — Jak to panu powiedzieć… Powinien iść się pan zbadać. Mogę mamy zapytać, czy nie ma jakiegoś znajomego lekarza od głowy.\n— No dobra, co byś chciał? Jakieś życzenie.\n— Następne piwo. — Odparł chłopak bez zastanowienia, puszka była już pusta.\n— Ok, zaczekaj. — Edek włożył skręta do ust i zaczął szukać zapalniczki. Piotrek podał mu ognia. Siedzieli przez chwilę w milczeniu, Edek patrzył się gdzieś w dal, popijając fajkę tanim winem, Piotrek siedział trochę rozbawiony, a trochę zaniepokojony.\n— No i co z tym piwem? — Spytał w końcu.\n— No czekaj Młody, co ja jestem, jakaś złota rybka? To nie tak działa. Mówisz życzenie, a ja puszczam machinę w ruch. Gdzieś tam zaczyna się jakiś ciąg wydarzeń, który doprowadzi do spełnienia tego życzenia.\n— Czyli co Panie Edek, browar mi teraz gdzieś budują? To sobie poczekam, co?\nNie skończył jeszcze mówić, a drzwi do sklepu za plecami Edka otworzyły się i do ogródka weszła długonoga, wydekoltowana piękność. Za nią dreptała przygarbiona pani sklepowa.\n— Witam panów. — Dziewczyna odezwała się do siedzącej dwójki. Piotrek rozejrzał się wokoło, niepewny czy to właśnie o nich chodzi, ale siedzieli tutaj sami.\n— Noo… Też witamy. — Odparł chłopak, niezbyt rezolutnie. Edek uśmiechał się lekko i zerkał na przybyłą zza chmury papierosowego dymu.\n— Podobno są panowie stałymi nabywcami produktów naszej marki. W ramach akcji promocyjnej chciałabym podarować panom mały upominek. — To mówiąc, otworzyła torbę, którą Piotrek, skupiony na dekolcie, zauważył dopiero teraz. Z pojemnika z lodem wyjęła dwie puszki piwa i podała mężczyznom. — życzę panom miłego dnia. — Hostessa błysnęła zębami, odwróciła się na pięcie i zniknęła z powrotem w sklepie.\n— Masz też moje, bonus. — Rzucił pan Edek i przesunął stojącą przed nim zimną puszkę w kierunku Piotrka. Napełnił sobie szklaneczkę winem.\n— Ale jajca, co? Niezłego fuksa mamy, jeszcze taka laseczka, no, no…\n— Młody, jajca to ty sobie robisz. Chciałeś piwo, masz piwo.\n— Co pan, panie Edek. Dobry zbieg okoliczności, nie powiem, ale bez przesady, dość już tych żartów.\n— Zawsze to samo. Ok, jeszcze raz, powiedz jakieś życzenie.\n— Niech w ten blok - o tam - walnie meteoryt.\n— Wiesz co, to byłby nawet niezły dowód, ale chwilę by to potrwało. Mówię ci, że to jak puszczenie w ruch maszynerii. Wymyśl coś prostszego, żebyśmy tydzień nie czekali na wynik.\n— No to… — Piotrek otworzył pierwszą puszkę, pociągnął łyk i beknął głośno. — Chciałbym mieć samochód.\nEdek skinął głową i zagasił papierosa.\n— Zaraz będzie. Czekamy.\nPo kilku minutach siedzenia Piotrek poczuł wibrację w kieszeni. Wyciągnął telefon i odczytał wiadomość. Oczy rozszerzyły mu się ze zdumienia.\n— Tu piszą, że wygrałem… Nie no, to jakaś ściema.\n— Nie Młody, naprawdę wygrałeś. A teraz chodź, coś ci pokażę.\nPomimo środka dnia w mieszkaniu było ciemno. Światło z trudem przesączało się do wewnątrz pomiędzy ciężkimi zasłonami i ustawioną pod oknem starą meblościanką. Piotrek, gdy tylko wszedł, zmarszczył nos.\n— Panie Edek, mógłby pan tu sobie trochę przewietrzyć.\n— To przez bimber. — Usprawiedliwił się gospodarz, pokazując palcem gulgoczącą pod ścianą aparaturę. — Strzelim sobie.\n— Nie, ja dziękuję, mam jeszcze piwko.\n— Wypijesz, nic ci się nie stanie. — Odparł Edek i wyciągnął skądś słoik wypełniony brunatnym płynem. — Włącz no telewizor i wideo.\nPiotrek, potykając się w półmroku o walające się na brudnym dywanie przedmioty, odszukał gdzieś pilota i na chybił trafił zaczął wciskać guziki. Chwilę później Edek włożył mu w dłoń szklaneczkę z płynem ze słoika, sam trzymał drugą.\n— Pij, bo na trzeźwo nie uwierzysz.\nChłopak powąchał zawartość lepiącej się do rąk szklanki i zakręciło mu się w głowie. Miał wrażenie, że od samego wdychania oparów można oślepnąć. Edek wychylił swoją szklankę jednym haustem i zaczął czegoś szukać na jednej z szafek. Piotrek zacisnął powieki i chlusnął w gardło palący płyn. Gdy odzyskał przytomność, Edek siedział przy włączonym telewizorze. Czarna sylwetka na tle niebieskiego prostokąta wyglądała jak wycięta z papieru.\n— Panie Edek, co to było? Aceton?\n— Młody, cała wieś się tu zaopatruje w ten trunek. Nie potrafisz docenić dzieła sztuki. A teraz wstawaj z podłogi, bo cię wszy pogryzą.\nPan Edek wsunął kasetę do odtwarzacza. Ekran pokrył się czarno-białą kaszą. Stary zdzielił wideo otwartą dłonią i kasza zniknęła, ukazując jakiś kosmiczny krajobraz. Film fantastyczny. Edek wyciągnął z kieszeni woreczek z tytoniem, ale Piotrek poczęstował go papierosem z paczki. Odpalili i wpatrywali się w ekran, na którym przez czarną przestrzeń kosmiczną usianą gwiazdami leciał jakiś statek kosmiczny. Musiał być niewielki, chociaż ciężko było dokładnie ocenić bez jakiegokolwiek punktu odniesienia. Przypominał trochę lądownik księżycowy, tyle że z rozłożystymi panelami słonecznymi.\n— Co to jest? — Zapytał Piotrek.\n— Twoje ostatnie życzenie. Patrz.\nDźwięk w telewizorze był wyłączony albo film nie posiadał żadnej muzyki. Ujęcie się zmieniło, wnętrze statku. Ekrany komputerów, mnóstwo wskaźników i przełączników. Kamera rozejrzała się po wnętrzu - pośrodku kapsuły zamocowany do jednej ze ścian znajdował się duży, podłużny cylinder. Tuż przy nim znajdowało się kilka monitorów, na których symbole i zmieniające się linie do złudzenia przypominały wskaźniki funkcji życiowych z amerykańskich filmów o lekarzach. Najazd kamery na cylinder - u jego szczytu znajdował się jakiś przezroczysty wizjer, przez który operator zajrzał do środka. Piotrek zobaczył twarz, którą rozpoznał, nie był to chyba jednak żaden znany aktor. Zmarszczył czoło, usiłując dopasować obraz do jakiegoś nazwiska, gdy nagle zrozumiał, że patrzy na siebie, tyle że starszego. Ciarki przeszły go po ciele i zerwał się na równe nogi.\n— Co to jest…? Co tu się…\n— Siadaj, spokojnie, przecież ci mówiłem. — Edek wstał i dolał sobie i swemu gościowi bimbru. — Pij.\nPiotrek wychylił zawartość szklaneczki bez zastanowienia. Wzdrygnął się mocno i zaczął pytać, jąkając.\n— Jak to jest zrobione? Takie efekty specjalne…? To ja jestem, czy ktoś podobny?\n— Ty, ty, przecież powiedziałem, że to twoje ostatnie życzenie. Chciałeś żyć wiecznie w dobrym zdrowiu.\n— Nic nie rozumiem. Kiedy? Przecież nic takiego nie powiedziałem.\n— No teraz nie, ale… hmm… innym razem. — Edek zaciągnął się ostatni raz papierosem i zgasił go na blacie ławy. Włączył pauzę na filmie, na ekranie biały cylinder ze starszym Piotrkiem w środku znieruchomiał pod dziwnym kątem. — Widzisz, robota dżina jest raczej kiepska. Nie mam wpływu na to, czego sobie ludzie życzą. Nie mam nawet wpływu na to, jak zrealizują się ich życzenia, wiem tylko, że na pewno do tego dojdzie. Tylko na dwie rzeczy mam jakiś wpływ. Pierwsza to wybranie kogoś, kto wypowie życzenie. No więc ty już dziś dwa wypowiedziałeś, masz piwo i samochód.\n— Ale to nie wyjaśnia, skąd pan ma film ze starym mną w kosmosie. Przecież to jest... nienormalne jakieś.\n— Czekaj młody, nie skończyłem. Druga rzecz, na jaką mam wpływ, to cofnięcie życzenia. To bardzo duży przywilej, ale i tak nie lubię tej roboty. Mogę odwołać każde z życzeń, razem z jego wszystkimi skutkami. Rozumiesz?\nPiotrek patrzył się w ekran telewizora.\n— Nie wiem. — Powiedział w końcu powoli. — Czyli, że co? To ja… który chciałem być zdrowy, czy co tam? Ale pan to cofnąłeś, panie Edek? Ja pierdzielę, na pewno nie jestem w ukrytej kamerze?\n— No tak, dobrze rozumiesz. Już tu kiedyś byliśmy i rozmawialiśmy tak jak teraz, ale tego nie pamiętasz, bo odwołałem to, czego sobie życzyłeś.\n— To po co mi to, panie Edek, teraz pokazujesz?\nEdek sięgnął po szklankę Piotrka celem dolania mu samogonu, ale chłopak odstawił ją dalej. Stary wzruszył ramionami i nalał tylko sobie.\n— Popatrz sam, jakie miałeś życzenie, młody. Podoba ci się? Podpowiem tylko, że nie wychodzisz z tej białej komory. Leżysz tam sobie od tysiąca lat i nawet nie wiesz, co się dzieje wokół ciebie.\n— No nie bardzo mi się to podoba, rzeczywiście. Słabo coś pan spełniasz te życzenia.\n— Tłumaczę ci, że ja tylko je przyjmuję. Rusza machina i to o co prosiłeś się spełnia - chcesz żyć wiecznie - żyjesz. Wysłali cię w kosmos, nie zabiją cię kataklizmy, ludzie ani zwierzęta. Zahibernowany się nie starzejesz. Chcesz być zdrowy - no bardziej zdrowy niż na tym filmie nie będziesz. żadnych bakterii, wszystko jałowe. Wszystko się wypełniło, tyle że chyba nie o to ci chodziło, co? No więc cofnąłem życzenie.\n— I co teraz? — Zapytał chłopak, patrząc na światło telewizora odbijające się w prawie łysej czaszce pana Edka.\n— I teraz masz jeszcze jedną szansę.\nPiotrek leżał na białym, wyprasowanym prześcieradle. Materac nie był ani za twardy, ani za miękki. Był idealny, tak jak powietrze, którym oddychał, oraz światło, które go otaczało. Po lewej stronie głowy znajdowała się rurka z bardzo smacznym napojem, po prawej odżywczy koktajl. Od czasu, kiedy go sparaliżowali, żeby nie popełnił samobójstwa, starali się, żeby miał jak najwygodniej.\nLeżał z zamkniętymi oczami, ignorując postacie spacerujące za szybą z grubego pleksi. Jego sterylna cela zajmowała połowę obszernego laboratorium, przezroczystą taflą oddzieloną od drugiej części, w której urzędowali uczeni. Jeżeli dobrze liczył, jutro był piątek - dzień, w którym zdejmowano mu na kilka godzin blokadę neuronalną, aby mógł pochodzić po pokoju i zażyć aktywności z urządzeniem, które nazywał “dojarką”. Nie był do końca pewien swoich szacunków, nie zamierzał jednak pytać żadnej z osób w białych kitlach. Zbyt wiele minęło lat od czasu, kiedy po raz ostatni się odezwał.\nWieczór. Automatyczne wysięgniki jak co dzień chwyciły jego kończyny, zginając i prostując stawy oraz przewracając go na boki, po pół godziny z każdej strony. Materac perfekcyjnie dopasowywał się do jego ciała. W końcu sztuczne ramiona schowały się w suficie, ucichł szum mechanizmów i przygasł blask światła. Nastała noc, choć dla Piotrka pogrążonego w niemal nieprzerwanym letargu nie stanowiło to o niczym.\nTa noc była jednak inna, ponieważ wydarzyło się coś, co nie zdarzyło się nigdy. Piotrek usłyszał hałas i zapaliło się światło. Było to tak niezwykłe, że otworzył oczy i spojrzał przez szybę na drugą stronę sali. Krzątał się tam jakiś mężczyzna. Choć ubrany był w biały kitel, coś w jego ruchach świadczyło, że nie jest członkiem personelu. Grzebał w sporych rozmiarów czarnej torbie.\n— No i jak tam? — Spytał nagle, nie podnosząc wzroku znad swojej torby.\nPiotrek nic nie odpowiedział, wpatrywał się jednak w człowieka, mając wrażenie, że zna skądś jego głos. Mężczyzna w końcu podniósł się znad walizy, w jednej ręce trzymając coś, co wyglądało na kamerę wideo z poprzedniej epoki, a w drugiej paczkę papierosów.\n— Panie Edek, tu nie wolno palić. — Wychrypiał Piotrek. Sam zdziwiony był brzmieniem swojego głosu.\n— Widziałem oznaczenia, Młody. — Odpowiedział pan Edek i odpalił fajkę.\nPiotrek odetchnął z ulgą i opadł głową z powrotem na materac.\n— Miałem nadzieję, że się pan pojawisz, panie Edek. Co tak długo?\n— Myślałem, że może jakoś wszystko się ułoży. Ale jak widać, życzenia masz do bani. A teraz mów.\nPiotrek ponownie uniósł głowę i zobaczył, że stary z papierosem w zębach zarzucił kamerę na ramię. Ogorzała twarz Edka nie zmieniła się ani o jotę. Czerwony nos i policzki świadczyły o tym, że jeszcze przed chwilą wychylić musiał jakieś wino, o ile na świecie na zewnątrz jeszcze coś takiego można dostać.\n— Co mam mówić?\n— Głupie pytanie, panie Edek. Leżę.\n— Młody, widzę, że jesteś w dobrym humorze. To może cię tu zostawię, co?\nPiotrek uśmiechnął się. Twarz rozciągnęła mu się dziwnie, odzwyczajona od tej miny.\n— No nawijaj Młody. Zaraz włączą się alarmy i nie zdążymy nagrać tego filmu, a jest ważny. Czemu tu jesteś?\nPiotrek westchnął głośno.\n— Życzyłem sobie wiecznego życia w zdrowiu. Ale zastrzegłem, że nikt nie ma mnie wysyłać w kosmos. I żebym nie był zahibernowany. I że nie chcę tracić kontaktu z ludźmi.\n— I co, spełniło się?\n— Ile masz lat, Młody?\n— Dwieście pięćdziesiąt coś… Nie wiem dokładnie.\n— Chcesz żyć dalej?\n— Nie chcę, panie Edek.\n— Chcę, żeby pan cofnął życzenie, panie Edek. — Odpowiedział najstarszy chłopak na Ziemi, a po jego policzkach pociekły łzy.\nEdek wyłączył wideo i w pokoju na powrót zrobiło się niemal ciemno. Piotrek wstał i przecisnąwszy się obok meblościanki, podszedł do okna i rozsunął zasłony. Chmura kurzu wzniecona tym ruchem sprawiła, że znów się rozkaszlał. Jedyne, co było widać przez szyby, to że na dworze jest dzień, wszystkie szczegóły świata zatopione były w tłusto-brunatnej mgle.\n— Kurde, panie Edek… Co ja się tam, poryczałem na końcu? — Zapytał, obrócony w kierunku okna. W odpowiedzi usłyszał jednak tylko odgłos przełykania, kontynuował więc. — Naprawdę musiało mi tam odwalić w tym karcerze.\n— Co się dziwisz. Trochę tam siedziałeś. A tak szczerze powiedziawszy, to ty Młody i teraz jakiś wybitnie normalny nie jesteś.\n— Panie Edek, o co tu chodzi? — Piotrek odwrócił się w końcu w stronę pokoju. Wnętrze w świetle słonecznym prezentowało się jeszcze gorzej niż w półmroku. Zdeptany dywan, którego koloru nie sposób było określić, zawalony był przeróżnymi gratami. Miedziane rurki, uchwyty od wiader, brudne kubki… Czego tam nie było. Nad tym wszystkim górowała ława, cała pokryta petami, popiołem, oraz kopcami czegoś ciemnobrązowego, co musiało być chyba fusami od kawy.\n— No sorry, Młody, zapomniałem dziś sprzątnąć. — Odpowiedział gospodarz, odstawiając pustą szklaneczkę.\n— Nie o tym mówię. Wyskakujesz pan z tekstem, że jesteś pan złotą rybką, każesz mi życzenia mówić, potem te filmy. Czemu akurat ja?\nEdek spojrzał na chłopaka mętnym już lekko wzrokiem. Widać moc napoju nawet jego nie pozostawiała obojętnym.\n— Dżinem jestem. Dżinem. — Poprawił Piotrka i podszedł do niego. Otworzył brudne okno, wpuszczając do zatęchłego wnętrza świeże powietrze, razem z krzykami dzieciaków bawiących się na ulicy. To dwójka bliźniaków od Trzebiatowskich wygłupiała się pod domem. Edek pogroził im pięścią, co wywołało u nich wybuch wesołości i wzmogło jeszcze hałas.\n— Patrz Młody, jakie to wszystko śmieszne jest. Tyle się na świecie zmienia, a niektóre rzeczy zostają zawsze takie same. — Edek wyraźnie wszedł w tryb filozoficzny. Błądził mętnym wzrokiem po widocznym w ramie okna obrazku wsi. — Widziałem już kilka różnych przyszłości. W zależności od życzenia różne rzeczy się działy ze światem. Ale wiesz co? — Wskazał ręką wzgórze przed nimi, na którym stał zabytkowy budynek z kamienia, zwieńczony prawosławnym krzyżem. — Ten kościółek, tam… zawsze stoi. Co by się z całą wsią nie działo, czy by ją przerobili na pola uprawne, czy na gigantyczne laboratoria, ten kościółek zawsze zachowują. Religia, dziwna sprawa… — Edek zakołysał się i schował się z powrotem wewnątrz pokoju. Po chwili wrócił do urwanego wątku. — Czy ja wiem, dlaczego akurat ty? Jakieś miałem przeczucie. Już dawno nie przyjmowałem życzeń. — Czknął. — I może nie powinienem, nie wiem. Prawie nigdy nie wychodzi z tego nic dobrego.\nPiotrek westchnął i wrócił na swoje miejsce na zapadniętej wersalce. Siedział chwilę, patrząc, jak Edek z trudem rozwija co większe pety i usypuje z odzyskanego tytoniu kopczyk. Było to tym trudniejsze, że stary dostał ataku czkawki.\n— To nie wiem, panie Edek, może ja inaczej powinienem do tego podejść. Może w ogóle nie ma sensu życzyć czegoś tylko sobie, co? Ile ja tych życzeń w ogóle mam?\n— Ty młody… hik… w ogóle książek nie czytasz? Hik… Każdy ma trzy życzenia.\n— Super, to mogę trochę pokombinować! — Piotrek trochę się rozchmurzył.\n— Czekaj, czekaj, przecież… hik... dostałeś piwo już. I samochód wygrałeś. Hik. Tak w ogóle, to jaki? — Edkowi udało się w końcu uzbierać dość tytoniu i przewalał graty wokół siebie w poszukiwaniu czegoś.\n— Matiza. Siedzisz pan na tych bibułkach. Chcesz mi, panie Edek, powiedzieć, że załatwiłeś mi piwo i na to zmarnowałeś moje życzenie?\n— Hik… Przecież chciałeś jakiegoś dowodu. Nie narzekaj, z jednym życzeniem nie możesz sobie poradzić, a ci mało.\n— To ja… Bym chciał życzyć czegoś wszystkim ludziom! Mogę?\nEdkowi w końcu udało się skręcić krzywego papierosa. Piotrek podał mu ogień, ale skręt nie chciał się palić.\n— Chłopie, wszystko możesz, co chcesz. Co tylko uda ci się wypowiedzieć, spełni się, co do słowa. Tylko sam widzisz, że trzeba uważać.\n— To ja już wiem, czego bym chciał. — Piotrek uśmiechnął się i z dumą wstał na równe nogi. Zachwiał się przy tym, lądując niemal w kopcu fusów przed sobą, nie odebrało mu to jednak animuszu. — Chciałbym, panie Edek, szczęścia. Dla wszystkich!\n— Siadaj młody, siadaj. Burdel mi tu robisz, jak się tak gwałtownie ruszasz. I nie ciesz się, myślisz, że pierwszy wpadłeś na taki pomysł? — Piotrek spojrzał na niego z góry zaskoczony, ale usiadł z powrotem. — Wiesz, ile ja takich życzeń już spełniałem? Niektóre cofałem, innych nawet nie.\n— Nie rozumiem, przecież to dobre życzenie. — Chłopak zrobił zawiedzioną minę.\n— Słyszałeś o epidemii tańca w Strasburgu w szesnastym wieku? Albo o epidemii śmiechu w Tanganice? Nie słyszałeś. To sobie sprawdź w tym swoim srajfonie. Daj szklankę.\n— Panie Edek, daj mi spokój z tym bimbrem, ja już czuję, że ślepnę. — Edek wstał chwiejnie i zaczął przekładać słoiki na jednej z półek. — Pan może też daj sobie spokój, co, panie Edek? — Stary nie słuchał jednak. Znalazł to, czego szukał i otworzył kolejny słoik.\n— Oj Młody, jak ty mało wiesz o życiu. Po tym lepiej się myśli.\nMina chłopaka, jakby na te słowa, zmieniła się nagle.\n— Panie Edek… Mówisz pan… że ta epidemia tańca, czy co to tam było, to wynik życzenia?\n— Dokładnie Młody, też chcieli szczęścia. Żebyś zobaczył, ile ludu tam wykitowało na zawał. Ale wszyscy szczęśliwi. Uch, jacy byli szczęśliwi…\n— Dobra, dobra, ale kiedy to niby było?\n— W szesnastym wieku, przecież mówiłem. Poleję, pamięć ci się poprawi.\n— Pan… w szesnastym wieku… życzenia spełniałeś? — Piotrek dukał ze zmarszczonym czołem, myśląc intensywnie.\n— Dawaj szklankę. — Edek, bardzo sprawnie, jak na stan, w którym się znajdował, schylił się i sięgnął po brudną szklankę chłopaka. — Pij. Masz problem z kojarzeniem faktów chłopie. — Czknął, po czym wstrzymał powietrze na chwilę, aby opanować przypadłość. — Pomyśl.\nPiotrek wychylił zawartość szklanki wciśniętej mu niemal przemocą w dłoń i skrzywił się, jakby było mu niedobrze.\n— Panie Edek, jak ja mam po tym jasno myśleć? Trujesz mnie pan.\n— Nie przesadzaj. Masz jeszcze te fajeczki? Podrzuć no jedną, bo sam już nie dam rady skręcić. No i pomyśl: jak mógłbym odwiedzić cię w tym laboratorium za dwieście pięćdziesiąt lat, gdybym nie był w stanie przeżyć kilku stuleci?\n— O kurde, rzeczywiście… Panie Edek, to ile pan masz lat? — Piotrek rozdziawił usta i zamarł z wyjętą z kieszeni paczką w dłoni. Edek wyjął mu ją z ręki i wygrzebał papierosa.\n— Ogień daj. Dużo. Za dużo chyba, już mi się nie chce. Zastanów się chwilę, to wyjdzie ci, że dużo więcej, niż trzeba na przeżycie od szesnastego wieku do dzisiaj. Ale to przecież nie o mnie tutaj chodzi. — Stary bez wyczucia wbił palucha między żebra Piotrka. Chłopak aż się skrzywił. — O ciebie chodzi chłopie. Ty tu jesteś ważny, bo ciągle masz życzenie do wypowiedzenia. Zastanów się tym razem, bo kończy mi się cierpliwość.\n— Dobra, panie Edek, nie dźgaj mnie tu. — Piotrek odepchnął dłoń Edka ze swojego swetra, ale widać było, że zrobiło mu się nieswojo. — Daj mi pan pomyśleć parę dni.\nPiotrek zamachnął się bambusowym wędziskiem i zarzucił kawałek ciasta na haczku daleko przed kładkę. Spławik zanurzył się pod wodę, po czym ustawił się pionowo, wskazując, że długość żyłki dobrana została idealnie. Chłopak czekał na branie, żując kawałek chleba na kolejną przynętę. Z zadumy wyrwał go głos z brzegu jeziora.\n— Hej Piotruś, jak tam, biorą?\n— Biorą, biorą, panie Mirus. Już mi plecak zabrali. Właź pan tu, a nie krzycz, bo mi ryby płoszysz.\n— Ja nie sam, z Edziem przyszłem. — Odparł Mirus, już ciszej i zaczął gramolić się na kładeczkę. Piotrek nie obejrzał się, obserwując bacznie spławik. Nie wiał nawet najdelikatniejszy wiatr, więc skrzypienie kładki pod stopami Mirusa i Edka niosło się po całym jeziorze. Po chwili obaj przeszli nad oparciem drewnianej ławki i usiedli obok Piotrka.\n— Dobry. — Przywitał się Piotrek i należycie zamaszystym ruchem uścisnął prawice obu przybyłym.\n— Ile tam masz, Młody? — Zapytał pan Edek, zaglądając do kosza na ryby, który moczył się pod stopami chłopaka. — Mizernie, same płocie.\n— Zobaczymy, ile pan nałapiesz. Panie Mirus, uważaj pan z tymi haczykami, bo mi pan gębę poharatasz.\nPo kilku minutach rozkładania kijów, nakładania przynęt, rozplątywania żyłek i ogólnego zamętu, cała trójka rozsiadła się spokojnie wpatrzona w swoje spławiki. Z przytaszczonej torby Mirus wydobył butelkę z czerwonym płynem opatrzoną napisem “Arizona” i puścił w obieg. Z braku szklanek trzeba było pić z gwinta.\n— Miałem do pana, panie Edek, wpaść dziś wieczorem. Wie pan… ten film oglądnąć.\n— A o czym chciałeś, żeby film był tym razem?\n— Trochę nad tym myślałem, co by tu dzisiaj obejrzeć. Na przykład pomyślałem sobie, że dobrym pomysłem może być film o miłości.\nMirus przerwał Piotrkowi, krztusząc się łykiem wina. Gdy tylko odzyskał oddech, zapytał:\n— Panowie, czy wy się właśnie umawiacie na oglądanie romansu? Wszystko z wami… wiecie… w porządku? — Patrzył to na jednego to na drugiego, rozbawiony.\n— No właśnie widzisz, panie Mirus, chyba się nie umawiamy. Bo jednak doszedłem do wniosku, że film o miłości to nie jest dobry pomysł. — Piotrek odebrał butelkę od Mirusa i wypił końcówkę wina. — Idziesz pan do wypożyczalni i chcesz film o miłości. I co pan dostaniesz?\n— No Piotruś, romansidło jakieś, co ty mi za dziwne pytania zadajesz? — Mirus zdawał się trochę zbity z pantałyku. Edek natomiast patrzył się na jezioro, widać było jednak, że słucha uważnie.\n— Wcale nie. Może to będzie komedia, co? A może dramat? A może jeszcze gorzej, jakiś horror o zboczeńcu? Skąd pan możesz wiedzieć, co reżyser sobie myśli, jak mówi “Nakręcę film o miłości”. Nie, panie Mirus. Miłość jest zbyt dużą niewiadomą, żeby ryzykować oglądanie o niej filmu. Nie wiesz, na co pan trafisz.\n— Piotruś, czy ty dzisiaj zażywałeś coś poza bezpiecznym alkoholem? Nie piłeś jakiegoś czeskiego szajsu?\n— Nie, panie Mirus, czysty jestem jak łza. To trzeźwość przeze mnie przemawia.\n— To weź sobie lepiej jeszcze łyka. — Mirus, szczerze zaniepokojony, wyciągnął kolejną butelkę z reklamówki i podał Piotrkowi.\n— No więc jak nie o miłości, to o czym? — Odezwał się w końcu Edek.\n— Już myślałem, że nie jestem w stanie wybrać filmu. Jaki temat by to nie był, to zawsze ryzykujesz pan, że obejrzysz gniota. To jak z tym szczęściem - niby dobry temat, a dostaniesz pan na przykład film o wiecznie uśmiechniętych upośledzonych ludziach, albo o epidemii śmiechu. Nie, panie Edek? Albo sprawiedliwość. Aż się boję pomyśleć, co by było, gdyby wszyscy dostawali to, na co zasłużą. Wczoraj już byłem przekonany, że za głupi jestem na wybranie filmu.\n— Ale jednak coś wymyśliłeś.\n— Panie Edek, ważne, żeby ten film był dobry, nie? Wiesz pan… dla ludzi dobry. Nie ważne, o czym dokładnie, ważne, żeby dobry był. Co pan myślisz?\n— Nieźle kombinujesz Młody.\n— Ja pierniczę, co z wami, panowie? Gadacie jak potłuczeni! — Mirus wybuchnął nerwowym śmiechem, ale zobaczył, że Piotrek i Edek są zupełnie poważni.\n— Nie drzyj się, bo ryby płoszysz. — Uciszył go Edek. — Później pogadamy, co Młody? Teraz sobie chciałem z przyrody skorzystać. Ładny dzień.\n— Ładny. — Zgodziła się pozostała dwójka i wszyscy z powrotem zamilkli zapatrzeni w nieruchome spławiki. Ładna pogoda to zły czas na łowienie ryb.\nPod wieczór Piotrek i Mirus zeszli na brzeg, dzierżąc swoje prawie puste siatki. Zerkali z lekką zazdrością na połów Edka. W jego reklamówce szamotało się kilka naprawdę dużych okazów, a Piotrek nie był nawet pewien, czy stary zakładał na haczyk jakąkolwiek przynętę.\nOczyścili ryby tuż przed zmierzchem, po czym rozpalili ognisko pod starym świerkiem. Zjedli upieczone leszcze i płocie zakrapiając je ostatnią butelką wina. W końcu Mirus usnął, zmożony późną porą i alkoholem. Edek, gdy tylko to zauważył, zagadnął Piotrka.\n— No więc, co dokładnie wymyśliłeś, Młody? — Spytał, dłubiąc w zębach ością.\n— Panie Edek, to jest genialne w swojej prostocie, słuchaj pan. Chciałbym, żeby świat był dobry dla wszystkich ludzi.\n— I tak dokładnie brzmi twoje życzenie?\nPiotrek nie odpowiedział od razu, bo Mirus zaczął mamrotać coś przez sen i przewrócił się na drugi bok na swoim posłaniu ze ściółki.\n— Tak. Świat dobry dla wszystkich ludzi. To nie może nie wypalić, panie Edek.\n— Zdziwiłbyś się, Młody, co może nie wypalić. Ale sam jestem ciekaw. Mam nadzieję, że tym razem szczęście bardziej ci dopisze, widać, że dłużej nad tym myślałeś.\n— Panie Edek, co ma nie dopisać? Mówiłeś pan, że życzenia spełniają się co do joty, tak? Więc jeżeli dostaniemy dokładnie świat dobry dla wszystkich ludzi, to ja nie wiem, co złego mogłoby z tego wyniknąć…\nW kadrze widać błękitne niebo z rzadka przetykane pierzastymi obłokami. Piękny, słoneczny dzień. Operator kieruje obiektyw w stronę gruntu, ukazując nietypowy krajobraz. Po horyzont, we wszystkich kierunkach, ciągnie się czarna jak smoła równina. Z tej jednolitej płaszczyzny gdzieniegdzie wyrastają równie czarne nieregularne wieże. Zdają się różnić wielkością, ale może to być złudzenie, ponieważ ciężko jest ocenić odległość, gdy wszystkie szczegóły świata mają ten sam ciemny odcień.\nKamera kołysze się gwałtownie i obraca wokół własnej osi, ukazując w dużym zbliżeniu pomarszczoną twarz operatora.\n— No Młody, nie pytaj nawet, co musiałem zrobić, żeby nakręcić dla ciebie ten film. — Edek spogląda przez chwilę wprost w obiektyw, by po sekundzie spojrzeć gdzieś w bok. Zastanawia się przez chwilę. — Mam pewnie tylko kilka minut, zanim będą próbowali mnie przerobić na tę papkę. — W kadrze ukazują się gumofilce pana Edka stojące na czarnej glebie. Edek przyklęka i gładzi powierzchnię, gruntu dłonią, tak, żeby wszystko było widać na filmie.\n— Komputronium. Może nawet nie komputronium, licho ich tam wie. Cała Ziemia — tu kamera robi wymowny wymach w jedną i drugą stronę horyzontu — zamieniona w to. Taka specjalna forma materii, gigantyczny komputer, pokrywający wszystkie lądy i oceany. Wszystko Młody… cały świat wygląda jak przodek w kopalni. Świat dobry dla ludzi jest o tam. — Kamera robi najazd na podłoże. W dużym zbliżeniu powierzchnia zdaje się delikatnie opalizować. — W środku komputera. Też tam pewnie jesteś. Przeżywasz w kółko jeden dzień ze swojego życia, jakiś szczęśliwy. Tak samo, jak wszyscy pozostali.\nEdek odwraca kamerę w swoją stronę, czerwona twarz przybiera trudną do rozszyfrowania minę.\n— Wiesz co, Młody, na początku nawet myślałem, że ci wyszło. Ale wystarczyło, że posiedziałem tu kilka godzin i zmieniłem zdanie. — Stary pociąga nosem i spluwa siarczyście na czarną ziemię. Odchodzi na kilka kroków od kamery i odwraca się tyłem, rozglądając się po horyzoncie. — Ludzie mają dobrze. Każdy żyje w wirtualnym świecie, bez chorób i zmartwień. Odgrywa w kółko jeden dzień z życia jak kasetę wideo przewijaną codziennie do początku. Ale na tym się nie skończy…\nZiiiip. Odgłos rozpinanego rozporka poprzedza plusk wody uderzającej o grunt. Pan Edek sika na komputronium.\n— System, który tym zarządza, ma zwiększać ilość szczęścia. Z biegiem czasu z zapętlonego dnia zrobi się zapętlona godzina. Wiesz, ta najszczęśliwsza w twoim życiu. A z tego później jedna minuta. A później jedna sekunda. — Stary unosi stopę, by płynący strymyczek nie dotknął jego buta. — Młody… miliardy ludzi, przewijani w tę i nazad w swoich najlepszych chwilach. Zatrzymani w czasie.\nW polu widzenia obiektywu pojawia się chmura kurzu, która przykrywa mówiącego, wraz z jego najbliższym otoczeniem. Edek zapina rozporek, przełyka ślinę i odkasłuje.\n— Muszę się śpieszyć, już zaczynają mnie rozkładać na czynniki pierwsze. Mam wrażenie, że nie do końca o to ci chodziło. Poza tym, wiesz co, mi się nie podoba? To… —- Edek podchodzi szybkim krokiem do kamery i podnosi ją do góry, ukazując panoramiczne ujęcie czarnej równiny — … wszystko, co kiedykolwiek żyło, zostało zabite i przerobione na ten komputer. Świat dobry dla ludzi - tylko i wyłącznie. Młody, musimy poważnie porozmawiać. Zawrzyjmy umowę...\nPiotrek wyszedł z mieszkania pana Edka ze wzrokiem wbitym w ziemię. Zapewniony przez starego dżina, że poprzednim razem nad wymyślaniem życzenia spędził tydzień, postanowił dać sobie dwa tygodnie. Po tym czasie przesunął wyznaczony przez siebie termin o miesiąc, potem o dwa, potem o pół roku. Wiedział, że pan Edek nie żartował i że kolejnego życzenia nie cofnie. Umowa przedstawiona mu przez starego była prosta - miał się dobrze zastanowić, choćby miało to trwać latami. Umówili się, że nawet gdyby stracili ze sobą kontakt, Piotrek zostawi Edkowi wiadomość w ustalonym miejscu. Chłopak nie zamierzał zmarnować swojej ostatniej szansy, mimo że poprzednie szanse pamiętał tylko z kasety.\nPożar w domu Edka wybuchł z początkiem wiosny. Strażacy ustalili, że przyczyną był niedopałek papierosa, od którego zajęły się śmieci i aparatura do pędzenia bimbru. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności, stary pijak był jedyną ofiarą ognia, który strawił kilka domostw. Wszystkie rodziny z sąsiedztwa przebywały tego wieczora na festynie zorganizowanym z okazji pożegnania zimy. Pogrzeb odbył się po trzech dniach, po miesiącu Piotrek wyjechał w świat swoim nowym samochodem, szukać spełnionych życzeń, mądrości i szczęścia.\nSamochód sunął po szosie, nie wydając nawet najcichszego dźwięku. Dziewczynka na siedzeniu pasażera wpatrzona była w zmieniający się za szybą krajobraz. Wyjechali z lasu do niewielkiej miejscowości. Dobrze utrzymane wille biły w oczy nowością, w kilku ogródkach dostrzec można było ludzi.\n— Dużo się zmieniło, ale nie wszystko. — Rzucił mężczyzna za kierownicą i uśmiechnął się do siebie. — Tu był kiedyś sklep.\n— Tu mieszkałeś, tato? — Zapytała dziewczynka.\n— Nie. Tam, dalej, kawałek za wsią. — Odparł mężczyzna, kierując auto w boczną gruntową drogę. — Później tam pojedziemy, muszę tu jeszcze coś załatwić.\nSamochód zatrzymał się i dwójka podróżnych wysiadła rozejrzeć się po okolicy.\n— Tu stały parasole i ławeczki. — Tłumaczył córce ojciec, wskazując na podwórko jakiejś willi. — A tu był taki dom. Mieszkał tu mój znajomy. — Mężczyzna wskazał sad nieopodal. Dziewczynka widziała, że tata mówi to wszystko z dziwną miną, a oczy ma błyszczące jak szklane kulki.\nPrzeszli się wokół kilku podwórek, zupełnie nieznajomi dla mijanych mieszkańców, po czym wsiedli z powrotem do auta i pojechali na pobliskie wzgórze. Stał tam kościółek, który ojciec chciał odwiedzić. Weszli do bijącego zimnem kamiennego wnętrza. Mężczyzna przyklęknął w przedsionku.\n— Co robisz, tato? — Zapytała szeptem córeczka.\n— Mam tu coś do zrobienia. Stare sprawy. — Opowiedział ojciec, nie wstając z klęczek. Wzrok wbity miał w podłogę, z której wydłubywał właśnie jeden z kamieni. Przez jakiś czas pod pozorem modlitwy usiłował poluzować element posadzki, by w końcu odrobinę go podnieść. Chwilę później, gdy dziewczynka skończyła rozglądać się po wnętrzu, wyszli z kościoła.\nMężczyzna nie zdawał sobie sprawy, że jego drobna profanacja nie uszła uwagi kościelnego, pilnującego przybytku. Starszy jegomość w białej szacie wyszedł z nawy i podreptał ze zmarszczonym czołem do miejsca, przy którym majstrował przed chwilą przybysz. Schylił się i podniósł luźny kawałek posadzki. Pod spodem znalazł zwiniętą ciasno kartkę zapisaną drobnym maczkiem. Zmrużył oczy i odczytał tekst.\n“Nie przeczytasz tego, panie Edek, ale postanowiłem dotrzymać swojej części umowy. Długo zajęło mi zrozumienie, że wzięcie na siebie odpowiedzialności za los ludzkości, to za dużo dla jakiejkolwiek jednostki. Myślę, że wiedziałeś pan od początku, co powinienem powiedzieć. Proszę więc o spełnienie\nżyczenia, które my - ludzie - mielibyśmy,\ngdybyśmy byli mądrzejsi niż jesteśmy,\ngdybyśmy byli lepsi niż jesteśmy,\ngdybyśmy byli tymi, którymi wewnętrznie chcemy być.\nŻyczenia spójnego z tym, co między nami wspólne,\nspełnione tak, jak chcielibyśmy wówczas, żeby było spełnione.”\nKościelny odsunął papier od oczu i spojrzał w kierunku wyjścia, w którym zniknął mężczyzna i dziecko. Złożył karteczkę jedną dłonią, a drugą sięgnął pod albę, szukając czegoś w kieszeni. Udało mu się w końcu wyplątać z zakamarków ubrania szklaną piersiówkę, wypełnioną brunatnym płynem. Twarz mu pojaśniała, uniósł butelkę w kierunku podwórza i rzucił w powietrze:\n— Twoje zdrowie Młody.\n“(...) coherent extrapolated volition is our wish if we knew more, thought faster, were more the people we wished we were, had grown up farther together; where the extrapolation converges rather than diverges, where our wishes cohere rather than interfere; extrapolated as we wish that extrapolated, interpreted as we wish that interpreted.”\nCo za piękna i zastanawiająca opowieść. Z pozoru komediowa, a kryjąca naprawdę głęboką prawdę o człowieku, który choć z pozoru wypowiadał dobre, prowadzące do czegoś więcej życzenia, kończyły się zawsze tragedią. Nieśmiertelność która staje się z czasem przekleństwem, a pragnienie świata dobrego dla ludzi zniszczyło wszystko i zastopowało ich w jednej, tej rzekomo najszczęśliwszej sekundzie ich życia... Z jednej strony tak często mówi się, że chciałoby się, żeby dana chwila/dany dzień nigdy nie minął, z drugiej strony przecież dlatego jest to wyjątkowe, gdyż mija - ale jednak nosimy w sercu pamięć o tych najlepszych chwilach, o których wspomnienie w przypadku porażek może pomóc nam się z uporać z przeciwnościami losu.\nSposób opisania jest wspaniały, bardzo przyjemnie się czyta, słowa bardzo ładnie się ze sobą łączą. To co na sam koniec napisał bohater - po prostu piękne. Szkoda, że do tej pory ma to tak mało wyświetleń, gdyż jest to literatura najwyższego poziomu, pięknie przemyślana i opisana. Oby więcej osób zainspirowało się Twoimi przyszłymi publikacjami i zwróciło uwagę na poprzednie rzeczy, bo naprawdę warto. To już drugie Twoje dzieło jakie przeczytałam, ale na pewno przerobię, w myśl moich słów, wszystkie inne. Oby też było więcej do czytania i komentowania w przyszłości.\nWymaga Czasu\t10 miesięcy temu\nClarosis, bardzo dziękuję za tak serdeczne słowa! Wygrzebuję z szuflady swoje opowiadania, mam nadzieję, że przypadną Ci do gustu i zabawią podczas przymusowego siedzenia w domu :)\nWymaga Czasu Proszę bardzo! Wkrótce dam znać co sądzę o reszcie opowiadań i będę czekać na nowe. Pozdrawiam!


Alians 2M w DCT Gdańsk - Terminal Kontenerowy DCT\nAlians 2M w DCT Gdańsk\nDCT Gdańsk ma przyjemność poinformować, że wraz z wejściem m/v Majestic Maersk, nasz terminal oficjalnie rozpoczyna współpracę z aliansem 2M, w którego skład wchodzą dwie największe linie kontenerowe świata: Maersk Line (ML) i Mediterranean Shipping Company (MSC). Pierwsze zawinięcie statku, wiozącego na swoim pokładzie kontenery obu linii, miało miejsce 19 lutego 2015 r.\n– Łączenie się linii żeglugowych w alianse jest naturalną konsekwencją trendów, jakie od dłuższego czasu obserwujemy na rynku przewozów kontenerowych – komentuje Jędrzej Mierzewski, Wiceprezes ds. Operacyjnych DCT Gdańsk. – Jako terminal jesteśmy w pełni przygotowani na obsłużenie aliansu ML i MSC – zarówno pod względem zasobów ludzkich, sprzętu, jak i systemu operacyjnego, w którym pracujemy.\nAlians 2M oficjalnie ogłosił siatkę połączeń na początku grudnia 2014 r. DCT Gdańsk został ujęty w linii połączeń między Europą i Azją, jako największy terminal na Morzu Bałtyckim.


KONFERENCJA „NASZ KOBIECY ŚWIAT” – Miejska Biblioteka Publiczna w Czechowicach-Dziedzicach\nW dniach 11-12 marca czechowicka biblioteka zaprasza serdecznie do wspólnego świętowania Dnia Kobiet. Po dwuletniej przerwie, spowodowanej pandemią covid-19, wraca dobrze znana i lubiana formuła, organizowana cyklicznie od 6 lat. Mowa oczywiście o konferencji „Nasz kobiecy świat”. Motywem przewodnim tegorocznej edycji będzie ekologia.\n11 marca o godz. 17.00 w sali warsztatowej MBP przy ulicy Paderewskiego 3, odbędą się warsztaty pn. „Guzik z pętelką”. Do udziału w nich zapraszamy małe i duże kobiety. Czekamy na mamy z córkami i babcie z wnuczkami. Podczas zajęć będziemy tworzyć wyjątkową biżuterię z guzików, ale nie tylko…\n12 marca o godz. 17.00 z kolei zapraszamy do Centrum Handlowego Stara Kablownia (poziom 0) na wykład pn. „Recykling w modzie, czyli nowe życie naszych ubrań”. Spotkanie poprowadzi Agnieszka Łyko – projektantka mody i stylistka. Na wykładzie dowiemy się m. in. jak nadać drugie życie naszym ubraniom, a nie tylko kupować coraz więcej i nakręcać spiralę konsumpcjonizmu. Kto z nas nie ma szafy pełnej rzeczy sprzed kilku sezonów? Ciuchów, których nie nosimy, ale wyrzucić żal? A gdyby tak… przerobić, przeszyć zgodnie z aktualnymi trendami albo oddać komuś, kto ich bardziej potrzebuje i wykorzysta? Serdecznie zapraszamy na spotkanie pełne inspiracji.\nUdział w wydarzeniach w ramach konferencji jest bezpłatny. Obowiązują zapisy w Dziale Promocji Biblioteki – telefonicznie: 32 215 30 34 lub mailowo: m.wygoda@mbp.czechowice-dziedzice.pl. Ilość miejsc ograniczona. Nie czekaj i zgłoś swój udział już dziś!


polityka – Gazeta Trybunalska\nW ostatnich tygodniach mam wątpliwą przyjemność oglądania “Faktów” TVN, w ramach “całej prawdy całą dobę”. Z prawdziwych faktów w “Faktach” zauważyłem tylko jeden, mianowicie sam …\nTrump nie przyjedzie do Polski\nHuragan “Dorian” zbliżający się do Florydy ma być przyczyną odwołania wizyty Donalda Trumpa w Polsce. Tak brzmi oficjalna wersja. Pojawiły się już uwagi, że to …\nRozpoczęła PO-KO aferą z wiceministrem Piebiakiem i farmą trolli. Z farmy została jedynie pani Emilia, ale kogo to obchodzi. PiS rozgrzewał się powoli, wreszcie odkrył …


Grzyby trujące - karty trójdzielne 15 szt. - Materiały Montessori, karty trójdzielne, karty naukowe - Nudzi-misie.pl\nStrona główna / Sklep / Wiedza kosmiczna / Wiedza przyrodnicza / Botanika / Grzyby trujące – karty trójdzielne 15 szt.\nKarty trójdzielne Montessori z grzybami trującymi do wprowadzenia nowych pojęć oraz do zwiększenia, wzbogacania i poszerzania słownictwa wg lekcji trójstopniowej Montessori.\nPakiet zawiera 15 zestawów kart (karta z obrazkiem i podpisem + karta z obrazkiem + podpis) + karty kontrolne z miniaturkami umożliwiające kategoryzację.\nilość Grzyby trujące - karty trójdzielne 15 szt.\nKategoria: Botanika Tagi: grzyb, grzyby, jesień, karty trójdzielne, las, pory roku\nKształty blaszek liści – karty trójdzielne 18 szt.\nGrzyby jadalne - karty trójdzielne 20 szt. Kwiaty jesienne - karty trójdzielne 10 szt.\nOglądasz: Grzyby trujące – karty trójdzielne 15 szt. 8,61 zł z VAT


Catering na rodzinne przyjęcie - Artykuły Łazienkowe\nCatering na rodzinne przyjęcie\nGdy organizujemy rodzinne przyjęcie, wiąże się to z przygotowaniem naprawdę wielu posiłków. Czasem nie mamy jednak czasu by się tym wszystkim zająć bądź też po prostu przekracza to nasze możliwości. Dlatego dobrym rozwiązaniem w takiej sytuacji, jest zdecydowanie się na catering. Obecnie mnóstwo osób z niego korzysta by podczas organizowanych przez siebie przyjęć, faktycznie być na nich obecnych. Rola gotującej gospodyni jest bowiem bardzo wymagająca i zamiast spędzać czas z gośćmi, wówczas mnóstwo czas spędza się po prostu w kuchni.\nJakie są zalety zamówienia cateringu?\nJedną z zalet zamówienia cateringu, jest ta wymieniona powyżej, a mianowicie możliwość spędzenia czasu z gośćmi, bez konieczności ciągłego wychodzenia i zajmowania się gotowaniem. Jeśli kilka dni wcześniej przygotowujemy posiłki, wówczas tracimy mnóstwo energii i zapału. Podczas takiego spotkania możemy być zatem tak zmęczeni, że odechce nam się brać udziału w rozmowach czy też wspólnej rozrywce. Nie powinniśmy zatem zdecydowanie dopuszczać do takich właśnie sytuacji. Kolejny plus z zamówienia cateringu, to oczywiście możliwość kupienia różnych dań. Gdy my coś przygotowujemy, zazwyczaj wymyślamy kilka rzeczy i gotujemy większe porcje. Jest to bowiem dla nas zdecydowanie bardziej ekonomiczne i łatwiejsze do ogarnięcia wzrokiem. Tymczasem catering może nam zapewnić wiele dań, w mniejszych ilościach. Taka różnorodność potraw jest bardzo ważna i goście z pewnością to docenią. Jeśli zapraszamy wegan bądź też wegetarian, wówczas dobrze jest zamówić coś w ich guście. Samodzielne przygotowywanie posiłków bez mięsa, jeśli na co dzień nie do końca taką kuchnią się zajmujemy, może okazać się dla nas naprawdę trudne. Poza tym zamówienie cateringu czasem może okazać się nawet korzystniejsze pod względem cenowym, niż przygotowywanie wszystkiego pod podstaw samodzielnie. Dziś praktycznie w każdym mieście mamy taki dobry catering Poznań czy też Warszawa mają na swoim terenie mnóstwo firm, które zajmują się profesjonalnym przygotowywaniem cateringu.\nObecnie mnóstwo osób decyduje się na to, by korzystać z cateringu przygotowując jakieś imprezy rodzinne. Dzięki temu nikt nie musi cały czas stać w kuchni i przygotowywać poszczególne potrawy. Można także liczyć na zdecydowanie większą różnorodność pod względem dań. Kolejna kwestia to natomiast oszczędność. Czasem strata czasu na zakupy, samo gotowanie itp., nie kalkuluje nam się w ogóle. Zamówienie cateringu może być zatem opłacalne ze względu na oszczędność w wielu kwestiach.\nEkologiczne produkty w sklepie ze zdrową żywnością\nRóżnorodność cateringów weselnych w Warszawie\nCzy piknikowy catering może być elegancki


W łączności ze skautami świata | Niedziela.pl\n- Każdego roku spotykamy się 22 lutego, w rocznicę urodzin gen. Roberta Baden – Powella, założyciela skautingu. To szczególny dzień dla wszystkich harcerzy i skautów. W tym dniu wysyłamy do siebie paczki, listy, wymieniamy się życzeniami, a we Wrocławiu od ośmiu lat spotykamy się na Bratnim Kręgu w Rynku - mówi pwd. Mateusz Wylęga, członek Hufca ZHP Wrocław im. Polonii Wrocławskiej, organizatora Dnia Myśli Braterskiej.


Tropem potopu szwedzkiego. Poszukiwania obozu Szwedów koło Siemczyna koło Czaplinka | Szczecinek Nasze Miasto\nRajmund Wełnic 23 września 2021, 10:26\nPałac w Siemczynie Rajmund Wełnic\nPasjonaci historii będą w okolicach Czaplinka szukać śladów obozu wojsk szwedzkich, które w roku 1655 szykowały się do najazdu na Rzeczpospolitą.\nSpotkanie kilkudziesięciu wolontariuszy oraz pasjonatów historii, który odpowiedzieli na zaproszenie Stowarzyszenia Historyczno-Kulturalnego Tempelburg, zjawi się w weekend 9-10 października w pałacu w Siemczynie koło Czaplinka. Szykuje się akcja poszukiwania obozu wojsk szwedzkich, które rozbiły obóz w lecie 1655 roku szykując się do ataku na Polskę.\nTo właśnie tu 21 lipca 1655 roku rozpoczął się potop szwedzki. - Wojska najeźdźców dowodzone przez feldmarszałka Arvida Wittenberga, przekroczyły granicę starostwa w okolicach Siemczyna (Heinrichsdorfu) koło Czaplinka, a po splądrowaniu miasta i pogromie mieszkańców wyruszyły w głąb ziem polskich – piszą członkowie Stowarzyszenia Tempelburg.\nNajazd Szwedów doprowadził kilka dni później do katastrofalnej klęski, zdrady (dygnitarze przysięgli wierność królowi szwedzkiemu) i kapitulacji pospolitego ruszenia pod Ujściem, które było początkiem wielkich kłopotów I Rzeczpospolitej. Nie tylko dlatego, że otworzyła najeźdźcom wrota do Polski, ale głównie z powodu tego, że zdrajcy spod Ujścia nie zostali ukarani, a kolaboracja z wrogami stała się jednym ze sposobów rozwiązywania naszych spraw.\n- Mieszkając na tych ziemiach nie sposób nie zainteresować się tym wydarzeniem opisywanym m.in. przez Henryka Sienkiewicza w drugiej części trylogii „Potop” – dodają organizatorzy wydarzenia. - Wiemy ze źródeł historycznych, że po przekroczeniu granicy armia szwedzka składająca się z 17 tysięcy żołnierzy mających ze sobą blisko 6 tysięcy koni oraz 72 działa, rozbiła obóz pod Czaplinkiem i przebywała tu przez blisko 3 dni. Postanowiliśmy miejsce tego obozu odnaleźć.\nBazą wypadową będzie pałac w Siemczynie, gdzie w ramach otrzymanej dotacji z powiatu drawskiego, zorganizowane zostaną prelekcje historyczne oraz nadzór archeologiczny nad przeprowadzanymi badaniami (w użyciu będą m.in. detektory metalu – red.).\n- Wszystkich zainteresowanych historią regionu oraz tym ciekawym okresem w naszych dziejach serdecznie zapraszamy – dodają.


:: FORUM.BATTLENET.PL :: - wow - kilka pytan\nDziś jest: Sobota, 22 lutego 2020, godzina 01:37\nBattlenet.pl Forum World of WarCraft Pomoc techniczna wow - kilka pytan\nTemat: wow - kilka pytan\nWiadomość [#1]: 05.03.2006 o 19:14\nwięc, mimo tego, ze uzylem opcji szukaj i probowalem na wlasna reke znalesc odpowiedzi na nurtujace mnie pytania, dalej ich nie znajduje. co wiecej, pojawia sie wiecej pytan. wiem, ze bycmoze narazam sie w tym momencie, bo pytam kolejny raz o to samo, ale chcialbym uslyszec jasne i szczegolowe odpowiedzi, ktorych (niestety) nie moglem znalesc w dotychczasowych wątkach :/\nstan na tę chwile jest taki: zamierzam kupic wow'a, nie mialem nigdy wczesniej stycznosci z tą grą (czytalem masy recenzji itp). chcialbym w takim razie sie dowiedziec, czy oplaca mi sie kupowac WoW'a, dlatego chcialbym zadac kilka pytan:\n1. po kupieniu wow'a (np. w empiku, bo tam zamierzam kupic) chcialbym zalozyc sobie konto na te 30 pierwszych dni. slyszalem, ze MUSZE podac nr. karty kredytowej (ktorej nie mam na chwile obecna) lub nr karty pre-paid (ktorej nie zamierzam kupowac, bo jest to wydatek rzedu 100zł, na ktory mnie po prostu nie stac). czy w takim razie musze sobie zakupic jedna z tych kart, aby móc wogole zalozyc konto?\n2. czy w empiku mozna zakupic karte pre-paid? a jesli nie - to gdzie?\n3. czy mozna zakupic karte pre-paid, ktora przedluza konto tylko o miesiac?\n4. czy na prawde ta gra jest tak wspaniala, ze oplaca sie za nia zaplacic ponad 150zł i placic az 50zł miesiecznie czy lepiej zagrac sobie najpierw na piracie i zobaczyc, czy rzeczywiscie sie opłaca? (czego wlasnie niechcialbym robic, bo nie lubie pirackiego oprogramowania, ale jesli jest to niezbedne do sprawdzenia, czy warto wydac taką kase to bede musial jednak to zrobic)\n5. czy na oficjalnych serwerach blizzarda wystepuja jakies monstrualne lagi i czy są one czestym zjawiskiem? (mam lacze 2mbps i obecnosc lagow z powodu mojego łącza jest raczej niemozliwa)\n6. czy moj komp (athlon 1250mhz, 512ram, gf4 ti4200 128mb) pociagnie wow'a na najwyzszych detalach i nie bedzie mial problemu z wiekszymi lokacjami/duza iloscia graczy w jednym miejscu?\nwybaczcie, ze po raz kolejny pojawia sie taki temat, ale, jak napisalem wczesniej, nie znalazlem jasnych odpowiedzi na powyzsze pytania (jesli mimo to moderatorzy stwierdza, ze niepowinno byc tego tematu, to nie bede plakac, jesli zostanie on usuniety. bardzo dobrze znam prace moderatorow i wiem, ze niepowinno sie ich podwazac - sam tego nie lubie :P) i odpowiadajacych na moje pytania (jesli oczywiscie takowi sie znajda) rowniez prosze o jasne i przejzyste odpowiedzi. nie jest to spowodowane tym, ze jestem jakis mało kapujący, czy cos, ale niechcialbym pozniej zalowac moich decyzji. ponad to, przepraszam za nadmierna ilosc wyrazu 'czy' :P\nWiadomość [#2]: 05.03.2006 o 19:30\n1. Możesz podac fałszywy numer albo jakis z generatora, ale ciiii, bo to nielegalne\n2. Z tego co wiem to można kupic tylko w internetowym sklepie CD-Projektu\n4. Piraty śmierdzą. Oryginał FOR TEH WIN FOR THE HORDE ROX.\n5. Tak, ale to czy bedziesz WoW bedzie ci się ciąc zależy przede wszystkim od twojego RAMu.\n6. Powinien pociągnac co najwyżej na średnich detalach, ale z 512 RAMu nawet nie marz o płynnej grze. Dokup jeszcze 512\n[Edycja - Silverin w 05-03-2006 o 19:55]\nWiadomość [#3]: 05.03.2006 o 19:33\n1. Tak potrzebujesz karty kredytowej mozesz również skorzystać z generatora nr kart\n2. Pre-Paida kupisz na www.gram.pl\n4. Tak ta gra jest wspaniała że opłaca sie grać za 50zł miesięcznie (ponad 5 milionów ludzi to robi)\n5. Przeważnie nie, aczkolwiek są momenty w których lagi sa nie do zniesienia\n6. Komp niestety słaby i nie pograsz na najwyzszych detalach. Zrób detale najmniejsze a może nie bedziesz miał problemu ze stolicami czy end-intance\nWiadomość [#4]: 05.03.2006 o 21:04\nWiadomość [#5]: 05.03.2006 o 21:47\nJak dobrze pamietam to juz nie lyka nr-ow z generatora ale moge sie mylic\nWiadomość [#6]: 06.03.2006 o 00:23\nchyba łyka ale TYLKO wtedy gdy nie musi pobierac z niej forsy\nSobota, 22 lutego 2020, godzina 01:37


Krajnica do pomidorów HENDI | SystemSerwis\nKrojenie pomidorów nigdy nie było tak efektywne i skuteczne, jak podczas stosowania krajalnicy do pomidorów marki Hendi. Idealnie przygotowana sałatka to teraz nie problem, wystarczy bowiem zastosować bardzo łatwą w użyciu krajalnicę do miękkich warzyw.\nPerfekcyjne krojenie na sześć części w bardzo szybkim czasie sprawi, że jakiekolwiek działania w kuchni będą przebiegały sprawniej. Oprócz tego krajalnica posiada szereg udoskonaleń, które zapewnią jeszcze lepsze i bezpieczniejsze korzystanie z niej. Zainstalowane w niej sześć ząbkowanych ostrzy ze stali nierdzewnej, zapewni doskonałe i precyzyjne cięcie. Natomiast stabilne antypoślizgowe nóżki umożliwiają podstawienie naczynia tuż pod ostrzami, nie zabrudzają blatu.\nDodatkowo budowa maszyny do krojenia miękkich warzyw posiada poręczne i mocne uchwyty oraz piękny czerwony design, który idealnie skomponuje się z otoczeniem. Unikalność i praktyczność tego urządzenia idealnie się sprawdzi zarówno w kuchni profesjonalnego kucharza, jak i amatora.


W najnowszej klasyfikacji pojawiło się 6 polskich maszyn. Najwyżej sklasyfikowany, Klaster "Zeus" Akademickiego Centrum Komputerowego Cyfronet AGH w Krakowie, z wynikiem 88 TFLOPS znalazł się na 84 miejscu. Nadal wysoką pozycję – 297 – utrzymuje "Galera" z Politechniki Gdańskiej. Superkomputer „Reef” pracujący w Poznańskim Centrum Superkomputerowo-Sieciowym zajął 312 miejsce, a klaster „Supernova” z Wrocławskiego Centrum Sieciowo-Supekomputerowego znalazł się na miejscu 372.\nSpośród sześciu polskich superkomputerów, które znalazły się na liście TOP500 wyprodukował koncern HP. Wszystkie charakteryzuje bardzo duża moc obliczeniowa, przy jednoczesnej oszczędności miejsca i poboru prądu.\nPolska jest 9. krajem na świecie i 5. w Europie (za Niemcami, Francją, Wielką Brytanią i Rosją) pod względem liczby posiadanych superkomputerów. Tak dobry wynik naszego kraju to rezultat systematycznej rozbudowy klastrów obliczeniowych, współfinansowanych, m.in. przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz władze samorządowe przy wykorzystaniu funduszy unijnych.\nW pierwszej dziesiątce najnowszego rankingu znalazło się aż pięć komputerów ze Stanów Zjednoczonych, po jednym z Japonii, Francji i Niemiec oraz dwie maszyny - w tym zwycięzca klasyfikacji - z Chin.\nProjekt TOP500 został zapoczątkowany w 1993 roku w celu zapewnienia wiarygodnej podstawy do śledzenia trendów w systemach komputerowych o wysokiej wydajności. Ranking miejsc, w których pracuje 500 najpotężniejszych systemów komputerowych na świecie, publikowany jest dwa razy w roku, w czerwcu i listopadzie. Lista zawiera wiele informacji, w tym specyfikację systemu i główne obszary jego zastosowań.\nNajnowszy ranking w całości dostępny pod adresem: http://www.top500.org/list/2010/11/100.


Jak bardzo wyludni się nasze miasto? | Życie Bytomskie\nZatrważające dane. W roku 2050 w Bytomiu będzie mieszkało tylko 116 tysięcy osób. W większości będą to ludzie już niemłodzi. Te szokująco brzmiące szacunki ogłosił niedawno Główny Urząd Statystyczny.\nInstytucja ta dogłębnie zajęła się problemami demograficznymi miast naszego regionu. Jej prognozy muszą budzić ogromny niepokój. Oto bowiem okazuje się, że w ciągu ostatnich lat na Śląsku i w Zagłębiu ubyło aż 100 tysięcy mieszkańców. Przyczyn tego zjawiska jest wiele. Po pierwsze mamy wciąż tak zwany ujemny przyrost naturalny. Oznacza to, że rok w rok więcej ludzie umiera, niż się rodzi. Poza tym młodzi opuszczają swe domy rodzinne i wyjeżdżają do większych ośrodków, bo tam czeka na nich lepsza praca. I wreszcie po trzecie ze Śląska wracają do siebie ci, którzy przyjechali tu kiedyś szukając zatrudnienia w kopalniach, hutach i innych zakładach przemysłowych. Spędzili tu kilkadziesiąt lat, a teraz są emerytami.\nZdaniem GUS utrzymująca się zapaść demograficzna szybko się nie skończy. Jak oszacowali przedstawiciele tej instytucji do roku 2050 liczba mieszkańców naszego regionu spadnie jeszcze o 900 tysięcy. Najwięcej stracą miasta, takie chociażby jak Bytom, najmniej wsie. Z kolei średnia wieku tych, którzy zostaną mocno pójdzie w górę. Dziś wynosi ona 40 lat, w połowie tego stulecia przekroczy 53 lata (w przypadku kobiet średnia będzie wyższa od 57 lat). Głównie przez to, że emigrują przede wszystkim osoby w wieku produkcyjnym.\nJak wynika z danych zaprezentowanych przez GUS, najszybciej wyludniają się takie między innymi miasta jak Żory, Tychy czy Chorzów. W Bytomiu niestety też nie mamy powodów do zadowolenia. Jeśli potwierdzą się wyliczenia pracowników instytucji zajmującej się statystyką w roku 2050 będzie nas zaledwie 116 tysięcy. Niewykluczone jednak, że może być jeszcze gorzej. Wedle GUS liczba mieszkańców naszego miasta przekracza bowiem 160 tysięcy. Tymczasem z informacji gromadzonych przez nasz Urząd Stan Cywilnego i zapewne o wiele bliższych prawdy, już z końcem poprzedniego roku było nas mniej niż 145 tysięcy.\nKażdego roku Bytom traci parę tysięcy osób. Czy tę tendencję można zahamować? To zapewne bardzo trudne, a możliwe tylko wtedy, gdy staniemy się atrakcyjnym pod wieloma względami miejscem, w którym ludzie będą się chcieli osiedlać i którego nie zechcą opuszczać.


Uwaga na fałszywą stronę OLX - Ostrzegamy.online\n9 kwietnia 2021 | Cyberzagrożenia\nMałopolska policja przestrzega przed cyberoszustami, którzy pod pretekstem zakupu towaru wystawionego za pośrednictwem OLX, przesyłają link przekierowujący do podobnej witryny. Do wiadomości dołączają instrukcję wprowadzenia karty płatniczej, w celu rzekomego przelania pieniędzy.\nW ostatnim czasie mieszkanka krakowskiego powiatu straciła 9,5 tys. zł po tym, jak oszuści uzyskali dostęp do jej konta, używając witryny przypominającej platformę OLX. Kobieta wystawiła do sprzedaży fotelik dziecięcy, po czym otrzymała informację o dokonanej transakcji i przelewie pieniędzy na konto OLX.\n„Kupujący przesłał kobiecie – w celu zapłaty – komunikatorem telefonicznym link, w który kliknęła i podała dane karty płatniczej. Następnie została przekierowana na stronę banku, gdzie wprowadziła dane do logowania. Po chwili otrzymała SMS-a z informacją, że do jej konta dodano nowy numer telefoniczny” – podaje policja.\nPrzestępcy dzięki tej metodzie okradli kobietę, wypłacając z jej konta blisko 10 tys. zł. W ostatnim czasie małopolska policja otrzymała więcej zgłoszeń o kradzieżach pieniędzy z kont bankowych w taki sam sposób.\nW związku ze wzmożonymi atakami cyberoszustów funkcjonariusze apelują o ostrożność i dokładną weryfikację stron, z których korzystamy.\n„Nie powinno się klikać w linki otrzymane od nieznanych osób. Jednak najgorszym błędem jest przekazywanie danych takich jak login i hasło do bankowości internetowej, czy właśnie informacji zapisanych na karcie płatniczej” – czytamy w komunikacie.


Coś dla ducha czyli książkowe must have... - Kolekcjonerka\nOstatnio moje podróże kulturalne ograniczają się wyłącznie do domowego zacisza, gdzie chętnie oglądam interesujące filmy i czytam ciekawą literaturę. Mój dwumiesięczny synek spowodował, że większość czasu siedzę w fotelu bujanym, trzymając go w ramionach i łapiąc odrobinę kultury podczas karmienia lub jak maluch śpi. Na szczęście zimna, jesienna aura powoduje, że nie tęskno mi za spacerami i z przyjemnością korzystam z życia w swoich czterech ścianach. Jestem zadowolona, że na rynku wydawniczym po sezonie ogórkowym pojawiło się wiele nowości i chciałabym się z Wami podzielić tymi, które w niedalekiej przyszłości zamówię lub wyproszę na urodziny 🙂\nOto mój książkowy must have :\n1. Kipi Kasza – Paweł Łukasik i Grzegorz Targosz – to pozycja, która musi zagościć na mojej półce z dwóch ważnych powodów : przede wszystkim jest to pięknie wydana pozycja,a po drugie chcąc zrzucić po ciążowe kilogramy muszę zacząć eksperymentować z kaszą, która polecana jest w każdej diecie. Paweł Łukasik i Grzegorz Targosz na co dzień piszą bloga, na którym pokazują setki możliwości kulinarnych kaszy : od kaszotto i burgerów jaglanych po co zaskakujące – desery z kaszą w roli głównej. Blogerzy specjalnie na potrzeby tej publikacji przygotowali aż 105 przepisów, które z pewnością zaskoczą twoją rodzinę bądź gości.\n2. Red Lipstick Monster. Tajniki makijażu – pozycja obowiązkowa dla kobiet, które chcą poznać tajniki makijażu. Co ciekawe, to książka popularnej vlogerki – Ewy z Red Lipstick Monster, która na co dzień pokazuje tysiącom kobiet , co zrobić, by wyglądać oszałamiająco! W książce znajdziemy porady dotyczące idealnego podkładu, perfekcyjnej kreski czy super modnego ostatnio konturowania twarzy .\n3. Love, Style, Life – Dore Garance – Już się nie mogę doczekać premiery tej książki. Garance nazywana przez New York Timesa strażniczką wszelkiego stylu, jest fotografką, ilustratorką, założycielką odwiedzanego przez miliony fanów na świecie bloga. Czasem kupuje się kosmetyki patrząc na opakowanie, tym razem już kupiłam książkę dla jej okładki, choć wiem, że zawartość będzie mega ciekawa.\n4. Agnieszka Maciąg – Smak Świąt – to kolejna książka Agnieszki Maciąg, którą z chęcią widziałabym na swojej półce ! Dlaczego? Bo Agnieszka to magiczna osoba, która ceni wartości rodzinne, odżywia się zdrowo i ekologicznie i jest szalenie kreatywną osobą. Tym razem zabiera nas do swojej świątecznej krainy, pokazuje jak nie dać się zimowej depresji, podpowiada jak własnoręcznie zrobić prezenty a co najważniejsze daje przepisy na zdrowe świąteczne dania. Koniecznie kup ją przed Świętami 🙂\n5. Katarzyna Tusk – Elementarz Stylu – Nie wiem czy zauważyliście, ale to już 5 książka napisana przez blogera. Musze sie przyznać, ze uwielbiam bloga Kasi – jest stylowy, są na nim przepiękne zdjęcia i interesujące tematy. Dlatego z chęcią sięgnę po tą pozycję i mam nadzieje, że się nie rozczaruje, bo zapowiada się wyjątkowo zachęcająco. A co zawiera Elementarz? : podobnież w nim autorka łamie stereotypy na temat mody i zdradza sposoby na to, aby zawsze wyglądać szykownie\n6. Tartt Donna – Szczygieł – Bestsellerowa powieść Donny Tartt uhonorowana Nagrodą Pulitzera, od dawna zaprząta moją uwagę. Interesująca historia Theo Deckera, który traci matkę w zamachu i sam, cudem ocalały z wybuchu, wykrada niewielki, ukochany przez nią obraz. Śmiertelnie niebezpieczny wyścig z czasem i ludźmi, który toczy się w ekskluzywnych dzielnicach i brudnych zakamarkach amerykańskich miast. Wyścig, który doprowadzi głównego bohatera aż do najciemniejszych zakątków Amsterdamu – brzmi ciekawie.\n7. Magia sprzątania – Kondo Marie – nie znam osoby, która by nie potrzebowała tej książki i rad w niej zawartych. Wystarczy sobie odpowiedzieć na parę pytań :\nCzy potrafisz selekcjonować przedmioty?\nCzy potrafisz utrzymać porządek wokół siebie?\nCzy potrafisz rozróżnić to, co naprawdę cenne?\nAutorka prezentuje własną metodę – konMari – na uporządkowanie najbliższego otoczenia, zmianę podejścia do życia i sposobu myślenia. Omawia istotne decyzje, które należy podjąć, aby było to możliwe. Pokazuje, jak skutecznie zmienić nawyki. Musze mieć tą książkę 🙂\n8. Katarzyna Bonda – Sprawa Niny Frank – to kolejna seria, którą muszę przeczytać – “Najpopularniejsza aktorka polskich seriali, Nina Frank, zostaje znaleziona martwa w swoim dworku w sielskiej przygranicznej miejscowości Mielnik nad Bugiem. Uwielbianej celebrytce, o czym wiedzą nieliczni, daleko do granej przez nią postaci szczęśliwej i dobrej zakonnicy Joanny. Jednak to właśnie ta rola przyniosła jej pieniądze i sławę. Prawdę o pełnym skandali życiu aktorki, o dwuznacznej drodze do kariery, licznych kochankach i nałogach odkryje psycholog policyjny, Hubert Meyer, który przybywa na miejsce zbrodni.”\n9. Mariusz Szczygieł – 100/XX + 50. Antologia polskiego reportażu. Tom 3 – Czy wspominałam Wam, że uwielbiam reportaże?\n10. Kinfolk Home – pozycja obowiązkowa dla każdej osoby, która kocha design, niebanalne wnętrza i prostotę. To już druga pozycja Kinfolk, która zagości w moim domu. Pierwsza książka Kinfolk Table jest jednym z moich ulubionych albumów, do którego często wracam. Oprócz dość niecodziennych przepisów, znalazłam tam fantastyczne zdjęcia, teksty traktujące o designie, sztuce i szeroko rozumianym pięknie życia codziennego. Kinfolk pokazuje nam jak czerpać w życiu radość z małych przyjemności.\n11. Julita Bator – Święta bez chemii. Razem z córeczką jesteśmy alergikami, dlatego staram się zawsze zwracać uwagę na to co jemy. Julita Bator ma podobne podejście i dla siebie i swojej rodziny zaczęła wprowadzać rewolucję w żywieniu. To jej druga książka, tym razem Julita podzieliła się swoją unikatową wiedzą i wypróbowanymi zdrowymi przepisami świątecznymi . Podpowiada, jak przygotować święta bez glutaminianu sodu i sztucznych barwników. Udowadnia, że można przyrządzić zdrowe świąteczne potrawy i że nie jest do tego potrzebna długa lista składników ani niekończące się godziny spędzone w kuchni.\nMam nadzieję, że wśród moich pozycji książkowych znaleźliście coś dla Siebie 🙂 A może Wy polecicie mi w jaką książkę warto zainwestować?