°HOTEL EMBAIXADOR PORTO ALEGRE 4* (Brazylia) - od 59 € | BOOKED\nRua Jeronimo Coelho, 354, Porto Alegre, Brazylia, 90010 240 Pokaż na mapie\nHotel Embaixador jest położony w finansowej dzielnicy Porto Alegre, w niedalekiej odległości od Beira rio stadium, Porto Alegre museum i Porto Alegre Country Club. Ten wyśmienity hotel wybudowano w 1980 roku i odnowiono w 2011 roku.\nHotel powstał w historycznym centrum Porto Alegre. Obiekt znajduje się w 1 km od centrum Porto Alegre.\nHotel mieści się w dzielnicy Porto Alegre City Centre, znanej dzięki muzeum, katedrze i teatrowi.\nHotel położony jest w odległości 5-minutowego spaceru od stacji metra Mercado. Odległość od hotelu do lotniska Porto Alegre-Salgado Filho wynosi około 10 km.\nKażdy z 182 luksusowych pokoi posiada prasowalnicę do spodni, telewizor LCD, mini bar, sofę i kontrolę parametrów klimatycznych. W prywatnych łazienkach goście skorzystają z czepków kąpielowych, suszarki do włosów i prysznica dla niepełnosprawnych. Do użytku gości są też kuchenka i ekspres do kawy/herbaty.\nCodziennie rano w restauracji podawane jest śniadanie. W restauracji serwowane są dania kuchni lokalnej. Oryginalny kawiarnia oferuje fortepian i bezpłatne Wi-Fi. Na obiad zaprasza bar Atelier de Massas, która znajduje się zaledwie w 150 metrach od obiektu.\nPracownicy hotelu przygotowali specjalne menu i kołyski, uwzględniając potrzeby osób z dziećmi. Dla dobrego samopoczucia gości Hotel Embaixador oferuje centrum fitness i salę gimnastyczną.\nRua Jeronimo Coelho, 354, Porto Alegre, Brazylia, 90010 240\nLokalizacja Hotel Embaixador\nFederal University of Rio Grande do Sul400 m\nPark Moinhos de Vento2.5 km\nAdres: Rua Riachuelo 1482\nAdres: Rua Jeronimo Coelho, 188\nTel.: (51) 3019-4202\nAdres: Rua General Andrade Neves, 81\nTel.: (51) 3224-5752\nAdres: Rua Vigario Jose Inacio, 686\nTel.: (51) 9827-8000\nAdres: Rua dos Andradas, 1685\nTel.: (51) 3225-5593r\nOpinie Hotel Embaixador\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Hotel Embaixador


Ks. Andrzej DOBRZYŃSKI: Oskarżony Yves Congar. To niesprawiedliwe, to niedopuszczalne\nKs. Andrzej DOBRZYŃSKI: Oskarżony Yves Congar.\nKsiążki Yves’a Congara są kopalnią wiedzy o Kościele, która nie pozwala wybrać tylko jednego jej fragmentu i odsunąć na bok resztę. Congar uczy, by o Kościele „myśleć całością”, to znaczy by nie tracić z pola widzenia istotnych aspektów i wymiarów jego natury, życia i posłannictwa – pisze ks. prof. Andrzej DOBRZYŃSKI\n.Papież Franciszek, posługując się w swoim przemówieniu na rozpoczęcie Synodu o Synodalności (9.10.2021) wyrwanym z kontekstu zdaniem Yves’a Congara (1904–1995), wprowadził francuskiego teologa w niemałe kłopoty. Na temat kontekstu zacytowanego zdania: „Nie trzeba tworzyć jakiegoś innego Kościoła, natomiast trzeba w pewnym stopniu tworzyć Kościół inny…”, pisałem w innym tekście na łamach „Wszystko co Najważniejsze” [LINK]. Nie znałem wówczas artykułów, w których biorąc za punkt wyjścia przytoczoną wypowiedź, obwiniono francuskiego dominikanina Yves’a Congara o rewolucyjne zmiany w Kościele, o niszczenie katolickiej wiary, o wykluczanie z komunii Kościoła zwolenników mszy trydenckiej, o zastępowanie prawdziwego Kościoła korporacją postępowców, w końcu o tworzenie nowej religii…\nDominikański zakonnik nie żyje od dwudziestu siedmiu lat, ale jego olbrzymia spuścizna teologiczna oddziałuje na kolejne pokolenia. Nie przez to, że jest postępowa, bo przecież nie nawoływał on do rewolucji w Kościele, lecz przez to, że uczy – moim zdaniem – mądrego i całościowego spojrzenia na Kościół. Jego teologia cechuje się podejściem historycznym. Omawiając poszczególne zagadnienia, prowadzi czytelnika od Pisma Świętego, przez ojców Kościoła, poprzez wieki rozwoju katolickiej doktryny, aż do czasów współczesnych. Zabieram głos w obronie Yves’a Congara w związku z jego dokonaniami w obszarze teologii.\nNiezmienna prawda wciąż taka sama?\n.Robert Morrison, felietonista „The Remnant”, czasopisma identyfikowanego ze środowiskiem tradycyjnych katolików w USA, stwierdził w artykule Francis, Congar and the Case of Archbishop Lefebvre, że Yves Congar się mylił i że szanujący się katolik winien odrzucić jego dorobek teologiczny. Kilkakrotnie w artykule cytuje zdanie D. Bourmauda, że Congar znajdował „perwersyjną przyjemność w niszczeniu wiary”. Również Morrison przywołał wypowiedź abp. M. Lefebvre’a, że Congar był autorem błędów Soboru Watykańskiego II i jednym z głównych przedstawicieli historycznego relatywizmu w podejściu do doktryny katolickiej.\nMorrison wyraził także przekonanie, że głównym zamiarem Congara było zastąpienie katolickiej tradycji ideami niekatolickimi na drodze procesu demokratyzacji Kościoła, co papież Franciszek realizować ma poprzez forsowaną synodalność.\nAmerykański publicysta odwołał się w swoim artykule do niewielkiej książeczki Yves’a Congara La crise dans l’Église et Mgr Lefebvre, opublikowanej w 1976 r., czyli dwanaście lat przed schizmą tradycjonalistów. Na jej podstawie Morrison doszedł do wniosku, że Yves Congar błędnie pojmował tradycję.\nDominikanin dopuszczał – według Morrisona – rozwój tradycji, który dokonuje się nie tylko przez pogłębienie rozumienia prawd objawionych, ale także przez czerpanie z prawd obecnych w innych wyznaniach, religiach i w świecie. Przez to Congar „odcumował” łódź Kościół od nadbrzeża katolickiej Tradycji. Franciszek przez Synod o Synodalności sprawia, że nawa Piotrowa płynie tak, jak prądy świata ją niosą. Jest to – moim zdaniem – najcięższy zarzut wysunięty przez Morrisona przeciw Congarowi. Są inne zarzuty, ale ten w pewien sposób obejmuje pozostałe.\nRedakcja portalu internetowego „Do Rzeczy”, relacjonując artykuł Morrisona w tekście Yves Congar prekursorem „synodalności”. Soborowe inspiracje papieża Franciszka, podkreśliła, że Yves Congar „relatywizował pojęcie Tradycji”, z pogardą mówił o Soborze Trydenckim i wobec tradycjonalistów wysunął postulat „bezwzględnej akceptacji” Soboru Watykańskiego II, stając się tym samym prekursorem motu proprio „Traditionis custodes” papieża Franciszka.\nVlogerka przedstawiająca się jako s. Bruna od Maryi także przestrzegła swoich widzów przed trwającym synodem, który – w jej opinii – chce „podmienić” prawdziwy Kościół, jak to zaplanował Yves Congar. By nie było wątpliwości, o jakie dzieło chodzi, do vlogowego wizerunku Congara doczepiono diabelskie rogi [LINK]. Zarówno autorka vloga, jak i dziennikarze wspomnianych czasopism wyrazili przekonanie, że katolik nic nie skorzysta na dialogu z chrześcijanami innych wyznań czy ludźmi myślącymi inaczej. Skuszenie się na taki dialog charakteryzuje tych, którzy „nie mają pojęcia, co może być niezmienną prawdą” – jako to podkreślił Morrison.\nCzy niezmienna prawda objawiona w Chrystusie, będąc przez kolejne wieki tą samą, zawsze jest taka sama, czyli tak samo rozumiana? Czy jej przepowiadanie oznacza tylko zwykłe jej powtarzanie? Czy mijające wieki, epoki, doświadczenia pokoleń nic nie wnoszą do pojmowania prawdy objawionej?\nPodobne pytania stawiał sobie Yves Congar i jako teolog próbował na nie odpowiedzieć, m.in. wypracowując teologię Tradycji.\n.Czy należy ją porównać do wykopaliska archeologicznego, do muzeum ze starymi eksponatami, czy też raczej do nurtu płynącej rzeki użyźniającej kolejne epoki?\nCongar podpisałby się pod porównaniem Tradycji do płynącej rzeki. „Wielka rzeka tradycji jest szersza niż zwykły betonowy kanał” – napisał w La crise dans l’Église et Mgr Lefebvre, tłumacząc, że nie można w imię wierności „świętym i ważnym formułom”, wyrosłym na gruncie Soboru Trydenckiego i kontrreformacji, odrzucać możliwości szukania przez Kościół nowych form życia prawdą objawioną, tj. Chrystusem i Ewangelią, zabraniać nawiązywania i czerpania z doświadczenia innych epok, od starożytności począwszy, i krytycznego zmierzenia się ze współczesnymi wyzwaniami.\nOwszem, Congar krytykował system „trydentyzmu”, jak to określał, ale nie za dokonania Soboru Trydenckiego i nie za Kontrreformację, które przyniosły swoje owoce. Krytykował go dlatego, że w dobie współczesnej system ten przestał być skuteczny. Dominikański teolog porównał go do systemu obronnego, w którym główną rolę odgrywa kościelna hierarchia z centralną władzą Rzymu, czyli papieża i kurii, sprawujących kontrolę nad całym życiem Kościoła. System ten jest niczym pancerz żółwia. Obecnie ten system jako pancerz ochronny przestał spełniać swoją rolę. „Potrzeba wewnętrznego kośćca” – twierdził teolog – czyli kręgosłupa świadomych wyborów i przekonań, na którym wspiera się życie wewnętrzne i życie religijne katolików.\nW ostatnich latach pontyfikatu Piusa XII Yves Congar rozpoczął pracę nad dwutomową monografią La Tradition et les traditions. Pierwszy tom jest rozprawą o profilu historycznym (istnieje polskie tłumaczenie), natomiast drugi tom ma profil opracowania teologicznego. Następnie w połowie lat 60. ubiegłego wieku opublikował kolejną książkę La Tradition et la vie de l’Église. Wskazany dorobek był owocem żmudnych studiów, które czyniły go ekspertem w tej kwestii.\nSprzeciwiał się zarówno sztywnemu konserwatyzmowi, jak i postawie ignorancji wobec przeszłości. Odrzucał pojęcie Tradycji jako status quo, a także odrzucał liberalne jej ujmowanie, dopuszczające do zerwania z przeszłością. „Tradycja w rzeczywistości jest obecnością starożytnych korzeni i ich soków, w teraźniejszości, w mocy przyszłości. Tradycja to ten przepływ źródła do rzeki, który sprawia, że płynie ona do przodu” – stwierdził Congar.\nZ takim określeniem Tradycji przez Congara współbrzmią słowa Piusa XII, który uczył, że „Tradycja jest czymś zgoła innym niż proste przywiązanie do minionej epoki; jest przeciwieństwem reakcji, która nie ufa wszelkiemu zdrowemu postępowi” (19.01.1944).\n.Podczas Soboru Watykańskiego II Yves Congar jako teolog brał udział w przygotowaniu konstytucji dogmatycznej o Objawieniu Bożym „Dei Verbum”. Jednak to biskupi, zwłaszcza przez głosowania, wpłynęli na jej ostateczny kształt i jej ogłoszenie przez papieża Pawła VI w 1965 r.\nDei Verbum nie była jakimś wielkim novum. Już we wstępie podkreślono łączność jej nauki z Soborem Trydenckim i Soborem Watykańskim I.\nObjawiona przez Boga prawda zawarta jest w Piśmie Świętym i Tradycji, które „ściśle łączą się ze sobą i przenikają”. Pismo Święte odczytujemy i rozumiemy w świetle żywej Tradycji, która „rozwija się w Kościele pod opieką Ducha Świętego”. Współdziałanie Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, który tworzą biskupi na czele z papieżem, z nadprzyrodzonym zmysłem wiary całego ludu Bożego jest nieodzowne do „wzrastania w zrozumieniu”, w przekazywaniu i w przyjmowaniu Bożej prawdy i w jej realizacji w codziennym życiu.\nKażdy może wziąć do ręki np. Katechizm św. Piusa X (cz. V, 34–36) i Katechizm Kościoła Katolickiego (nn. 81–84) i przekonać się, że w pojmowaniu Tradycji nie ma w tych dokumentach zasadniczej różnicy. Pierwsze ujęcie jest bardziej statyczne, a drugie bardziej dynamiczne. W pierwszym akcent położony jest na Kościół nauczający, w drugim dostrzeżono rozwój Tradycji i udział całego ludu Bożego w zachowaniu i rozumieniu prawdy objawionej.\nCo znaczy „katolicki”?\n.By ułożyć obraz układanki, trzeba użyć wszystkich „puzzli”; nie wystarczy wziąć tylko te, które najbardziej się podobają czy które najłatwiej dopasować. Podobnie jest z katolickością Kościoła. Być katolikiem to znaczy „myśleć całością”. Nie można zamknąć się w sobie, nie szukać jedności podzielonego chrześcijaństwa i podzielonej ludzkości. Nie można również absolutyzować jednej epoki kosztem pozostałych czy ograniczyć się do ulubionej „wersji” chrześcijaństwa, ale pragnąc zbawienia dla siebie, trzeba szukać zbawienia innych. Yves Congar łączył uniwersalny charakter misji Kościoła z ukazywaniem tego, jak tworzyła się jego tożsamość na przestrzeni wieków.\nPolski teolog o. S.C. Napiórkowski OFMConv trafnie porównał wysiłek podjęty przez francuskiego dominikanina do „katorżniczej pracy górnika, który drąży najgłębsze warstwy Tradycji i wydobywa z niej diamenty, a z nimi blask i ubogacenie teologii”. Książki Congara są kopalnią wiedzy o Kościele, która nie pozwala, by wybrać tylko jeden jej fragment i odsunąć na bok resztę. Congar uczy, by o Kościele „myśleć całością”, tzn. nie tracić z pola widzenia istotnych aspektów i wymiarów jego natury, życia i posłannictwa.\nJest to również bardzo ważne podejście w odniesieniu do aktualnych oczekiwań, dyskusji i przedsięwzięć związanych z synodalnością. O niej też należy „myśleć całością”, czyli nie tylko z perspektywy doraźnych potrzeb, ale również ze świadomością pozostałych elementów, np. bagażu doświadczeń całej historii soborów i synodów.\nKochać Kościół sercem i umysłem\n.Czytając Congara, poznajemy człowieka, który z pasją służył ludowi Bożemu, by wiara przenikała różne dziedziny życia. Przeżywał radości, ale i smutki związane z pracą teologa, np. z zamieszaniem epoki posoborowej.\nKościół porównywał do duchowej ojczyzny. Bolał nad tym, że ludzie „z lekkością i beztroską opuszczają ojczyznę swej duszy”. Są oni „oskarżeniem dla wrodzonej człowiekowi nędzy i dla ubóstwa Kościoła”. Wskazywał jednak, że „ci, którzy pozostają wierni tej ojczyźnie, […] są tym bardziej zaproszeni do kochania ojczyzny – Kościoła, nie tylko sercem, ale i całym umysłem”. Do kochania Kościoła nie „rzekomo bezczasowego”, ale Kościoła „noszącego na swym ciele stygmaty przenikających go tragedii”, schizm, wstrząsów, dziś powiedzielibyśmy, że także skandali seksualnych czy finansowych. „Kościół, jaki współczesny chrześcijanin powinien kochać, wspierać, ale przede wszystkim rozumieć, to Kościół historycznie uwarunkowany przez to wszystko, a równocześnie uwarunkowany przez swe wewnętrzne, tak piękne i czyste ruchy adaptacji i odpowiedzi światu…”. Z wnętrza Kościoła, ze skarbca Tradycji pochodzą „rzeczy nowe i stare”, kształtujące jego ewangeliczne oblicze i siłę wiary (por. Mt 13,52).\nKościół był duchową ojczyzną Congara. Pisząc o Kościele, przelewał „swoją duszę” teologa, ale także człowieka, który przez całe życie zmagał się z chorobą neurologiczną, a ostatnie dziesięć lat spędził w szpitalu. Cierpienie przenikało jego pracę intelektualną. Traktował chorobę jak towarzysza długiej podróży, z którym chcąc czy nie chcąc, się zaprzyjaźnił.\n„Nie biorę udziału w życiu aktywnym – wyznał Yves Congar w Rozmowach jesiennych, ostatniej swej publikacji – pozostaję zjednoczony z mistycznym Ciałem Pana Jezusa, o którym często mówiłem. Jestem w tej wspólnocie dniem i nocą, przez modlitwę człowieka, który też ma swój udział w cierpieniu. Mam silną świadomość nieogarnionych wymiarów Ciała mistycznego. Przez Ducha Świętego i w Nim jestem obecny w Jego członkach znanych mi i nieznanych”.\nSłowa te nie świadczą o kimś, kto poświęciłby życie, by zniszczyć Kościół czy zastąpić mistyczne Ciało sprawnie działającą korporacją. Wyrażają człowieka, który kochał Kościół sercem i umysłem.\n.Można polemizować z opiniami Congara, ale niesprawiedliwe i niedopuszczalne jest formułowanie wobec niego oskarżeń o spowodowanie kryzysu, niszczenie Kościoła i katolickiej wiary.\nkościół Yves Congar


U góry jest centymetr a na dole możebyć 5 bo było pogrubienie, czy po przejechaniu ręką czujesz że kable wystają?\nMyślę że takiej sytuacji nie ma. Te kable są w jednym rogu, a puszka która wystaje może z 0,7 cm ponad tynk jest oddalona może z 2 metry od tych kabli. Aż takiej krzywizny ścian to chyba nie mam. Gdyby dali tynku na równo z puszką nie byłoby takiego problemu z widocznymi kablami. Oczywiście nie jest to cały kabel tylko jego cześć jest widoczna i jest na równo z tynkiem. Ale obok są inne przewody i tego tynku nad nimi na pewno nie ma dużo.\nOstatnio edytowane przez Darkat ; 22-04-2017 o 08:48\nFarby elewacyjne do wykończenia ścian zewnętrznych domu Które farby fasadowe są najlepsze? Podpowiadamy, jaką farbę elewacyjną wybrać\nWitam w klubie. U mnie niemalże identyczna sytuacja - fakt ze elektrycy się nie popisali i czasem nawet 1,5 cm odstaje kabel od ściany razem ze spinką. W niektórych miejscach widać delikatnie izolacje kabla albo końcówkę spinki. Te miejsca podkuwaja i dają kable głębiej. U mnie nakładają 1,5-2 cm tynku. Mam nadzieje ze nie będzie widać później kabli na farbie. Podobno w przypadku tynków CW nie ma takiego problemu jak przy gipsowych - wystarczy minimalna ilość tynku. W najgorszym razie ściany będą w jasnych kolorach. Zauważyłem tez u siebie w mieszkaniu ze po przemalowaniu sypialni farba Dulux wyszły prawie wszędzie kable a wcześniej tego nie było, tak więc sporo zależy też od jakości farby.\nCo ja bym dał żeby mi też dawali 1,5 cm tynku. Teraz patrzę na pokój gdzie dawali tynk gipsowy. Oczywiście puszki wystają, a wyciągnięte na około 1,3 cm. Dlaczego tyle. Ano nie mam wkuwanych przewodów, a podobno ma być jakaś minimalna grubość tynku nad nimi. I tak mi wychodziło że te wyciągnięcie puszek na 1,3 cm będzie git. Jednak nie. Moi spece wiedzą jak robić cienkowarstwowe tynki Na osłodę wydaje się że tynki wyglądają ok. Nie trzeba będzie robić gładzi.\nPuszki wystają ponad powierzchnię tynku?? Jeżeli puszki za bardzo wystają to się je po prostu odrobinę zeszlifowuje ale przed tynkowaniem i po sprawie, a teraz to będzie kłopot.\nNo właśnie. Na razie to pierwszy pokój. Mam nadzieję że w następnych będzie lepiej Tutaj są akurat tynki gipsowe twarde i nic już z tym nie zrobię. Jak na moje oko wyszły im tak, że nie trzeba będzie gładzi więc nie będę ich dołować Natomiast tam gdzie są tynki cementowo wapienne to panie Radku to trzeba iść za radą ag2a. Czyli poczekać aż tynki wyschną, na to betokontakt, szpryc i kolejna warstwa tynku.


Odnalazł się czterolatek, który spędził samotnie noc w dolinie Pełcznicy niedaleko Książa.\n19 września 2014 Sebastian Biały 1243 Views 0 Comment\nOdnaleziono 4-letniego chłopca, który zaginął wczoraj (w czwartek, 18 września) wieczorem w czasie spaceru z opiekunem w okolicach zamku Książ. Chłopca znalazł policjant w okolicy Pełcznicy. Dziecko jest w dobrym stanie. Przez całą noc szukało go ponad 300 osób – straż pożarna, policja oraz GOPR.\nWczoraj wieczorem dwaj chłopcy, 10-cio i 4-ro latek, podczas wieczornego spaceru pobiegli za psem i oddalili się od swojego opiekuna. Około godziny 21.40 wrócił tylko 10-latek z psem. Młodszy chłopiec prawdopodobnie spędził noc w bezpiecznym miejscu, a kiedy zrobiło się jasno wyruszył w drogę do domu. Dziecko szło wzdłuż Pełcznicy, kiedy zostało odnalezione przez policjanta ze Świdnicy. Przytomne zachowanie chłopca było niezwykłe a biorąc pod uwagę w jakim znalazł się terenie miał dużo szczęścia…\nOdnaleziono 4-letniego chłopca, który zaginął wczoraj (w czwartek, 18 września) wieczorem w czasie spaceru z opiekunem w okolicach zamku Książ. Chłopca znalazł policjant w okolicy Pełcznicy. Dziecko jest w dobrym stanie. Przez całą noc szukało go ponad 300 osób - straż pożarna, policja oraz GOPR.\nWczoraj wieczorem dwaj chłopcy, 10-cio i 4-ro latek, podczas wieczornego spaceru pobiegli za psem i oddalili się od swojego opiekuna. Około godziny 21.40 wrócił tylko 10-latek z psem. Młodszy chłopiec prawdopodobnie spędził noc w bezpiecznym miejscu, a kiedy zrobiło się jasno wyruszył w drogę do domu. Dziecko szło wzdłuż Pełcznicy, kiedy zostało odnalezione przez policjanta ze Świdnicy. Przytomne zachowanie chłopca było niezwykłe a biorąc pod uwagę w jakim znalazł się terenie miał dużo szczęścia...\n← „Wolnoć Tomku w swoim domku” – czyli robimy co chcemy, zakazy własne łamiemy.\nGender nie taki straszny… (o I Regionalnym Dolnośląskim Kongresie Kobiet w Wałbrzychu) →


Szczyt Džamija - zobaczyć Lukomir z drugiej strony - Bałkany według Rudej\nStart › Bałkańskie Wyprawy › Bałkańska Majówka 2017 › Szczyt Džamija – zobaczyć Lukomir z drugiej strony\nUwielbiamy góry. Nie ważne, czy jeździmy po nich na rowerze, czy zdobywamy je podczas pieszych wędrówek. Są jednak takie szczyty, które zapadają nam na długo w pamięć. I bez wątpienia jednym z nich jest Džamija (1967 m n.p.m.), będąca najwyższym wzniesieniem w paśmie Visočicy. Trafiliśmy na nią kompletnie przez przypadek. A może nie był to przypadek i zdobycie tej góry było naszym przeznaczeniem?\nPożegnanie z Jeziorem Boracko i trasa wzdłuż doliny Neretwy\nNasza czteroosobowa ekipa rozdziela się tego dnia na chwilę. Przemas z Martą skoro świt jadą w góry Prenj. My początkowo nie mamy ambitnych, trekkingowych planów, więc camping nad Jeziorem Boracko opuszczamy nieco później. Tego samego dnia musimy dotrzeć do Lukomiru, gdzie dzięki agencji Visit Konjic mamy zaplanowany nocleg w pensjonacie Natura AS. Ale ponieważ przed nami piękny, słoneczny dzień, chcemy go jak najlepiej spożytkować.\nNa campingu nad Jeziorem Boracko\nPowoli dochodzę do wniosku, że Marek ma wrodzony dar do wyszukiwania ciekawych i pięknych miejsc, jedynie na podstawie analizy mapy. Zaproponował, abyśmy do Lukomiru pojechali okrężną drogą, wiodącą najpierw wzdłuż doliny rzeki Neretwy, a następnie przez górskie wioski Odžaci i Tušila aż do Šabići, skąd dalej przez wieś Brda można dojechać do naszego ulubionego miejsca w okolicach pasma Bjelasnicy. Jak powiedział, tak też zrobiliśmy. Znad jeziora udaliśmy się zatem na wschód, drogą nr R436. Przez dość długi odcinek wiedzie ona wzdłuż Neretwy, pozwalając cieszyć się pięknymi, górskimi widokami. Na trasie mijamy kilka, niewielkich wiosek. W części z nich widać restauracje i pensjonaty, nastawione głównie na turystów chcących wziąć udział w raftingu. W maju większość z miejscowości świeci pustkami.\nPo jakiś 30-40 min jazdy droga wyjeżdża z doliny i zaczyna piąć się po górskim zboczu. Szybko jednak opuszczamy trasę R436 i skręcamy w stronę wsi Odžaci. Droga jest tu dość wąska, w dużej mierze asfaltowa (jeden odcinek jest szutrowy, ale było widać, że kiedyś może położą tam asfalt). Ponieważ udało nam się wyjechać poza linię lasu, możemy nacieszyć oczy całkiem piękną panoramą okolicy. Krótką przerwę robimy powyżej Odžaci. W tym czasie Marek wynajduje na Garminie szlak na szczyt o wdzięcznej nazwie Džamija (Meczet). Postanawiamy się na nią wybrać.\nDžamija – śnieg, krokusy, stećki\nZ Odžaci do szlaku na Džamiję mieliśmy jakieś 15 min jazdy. Auto zostawiamy nieopodal kilku stećków, znajdujących się tuż przy drodze, która w miejscu tym wije się kilkoma serpentynami. Generalnie oboje dostajemy na chwilę jakiegoś zamroczenia, bo po analizie mapy wychodzi nam, że na szczyt mamy w sumie dość blisko. Marek nawet nie chciał zabierać plecaka czy czegoś do picia. Ostatecznie bierzemy jeden z nich oraz… radlera jako nasz jedyny napój. Brawo my!\nStećki nieopodal początku naszego szlaku\nMimo, że okolica jest dość zadupiasta, to szlak został tu całkiem nieźle wyznaczony i mniej więcej pokrywał się z tym, co pokazywała nasza mapa. Ścieżka może nie jest super widoczna, ale jest! Tym, co w szczególności pochłania naszą uwagę, to połacie krokusów, jakie porastają na wiosnę całą okolicę.\nPo jakiś 30 min marszu wychodzimy na rozległą równinę, otoczoną ze wszystkich stron górami, na której znajdują się kolejne stećki. Co chwilę też musimy przecinać większe i mniejsze łachy śniegu. Jednak najbardziej wymagający odcinek dopiero przed nami. Po tym, jak szlak opuszcza równinę, zaczyna piąć się stromo ku grani, po skalnym zboczu, gdzie śniegu jest jeszcze więcej. Wspinamy się po skałkach, by nieco ominąć eksponowane fragmenty ze śnieżnymi łachami. Gdy wchodzimy na grań, otwierają się przed nami jeszcze rozleglejsze widoki, ale pejzażowy deser miał na nas czekać na szczycie.\nDo szczytu coraz bliżej\nDžamija i widok na Lukomir\nOstatni etap szlaku jest dość prosty i wiedzie granią, którą dociera się na szczyt. Tam w pierwszej kolejności dostrzegamy kamienny kopczyk, w który wetknięty jest metalowy pręt z tabliczką. Widnieje na niej nazwa szczytu, czyli Džamija oraz jej wysokość 1967 m n.p.m. Jednak szybko dostrzegamy coś innego. Na północ odsłonił nam się bowiem widok na… Lukomir. Mieliśmy nadzieję go stamtąd zobaczyć, niemniej i tak możliwość podziwiania go z nowej perspektywy nieco nas zaskoczył. Zresztą panorama rozciągająca się z Džamiji jest naprawdę imponująca. Widać też Bjelasnicę oraz Trebeivć, a także góry Prenj. Dodatkowo tego dnia przejrzystość powietrza była dość duża, więc mogliśmy podziwiać górskie szczyty na dystansie wielu kilometrów. Na Džamiji spędzamy dłuższą chwilę, pijemy z tej okazji radlera i rozkoszujemy się pięknem Bośni i Hercegowiny. Czy było warto? Było! W szczególności biorąc pod uwagę, że znaleźliśmy się tam kompletnie przez przypadek. Już jakiś czas temu chcieliśmy wybrać się w pasmo Visočicy, więc dobrze, że trafiliśmy wprost na Džamiję.\nZe szczytu wracamy żwawym tempem, a nawet najbardziej stromy odcinek podczas zejścia okazuje się być całkiem przyjemny i prosty do pokonania. Jedyny problem, jaki zaczyna nam nieco dokuczać w trakcie drogi powrotnej, to palące słońce, którego promienie odbite od śniegu parzą nam twarze. Oczywiście oboje zapomnieliśmy o użyciu kremu z filtrem, bo przecież mieliśmy iść na krótką wędrówkę. Po drodze znów zachwycamy się otaczającymi nas krajobrazami oraz mnogością krokusów. Dodatkowo przez cały trekking jesteśmy tu absolutnie sami. Niemniej biorąc pod uwagę, że gdzieniegdzie ścieżka była widoczna, to ktoś musi co jakiś czas zdobywać Džamiję. Kiedy opuszczamy równinę ze stećkami, możemy w trakcie zejścia podziwiać zaparkowaną przy szosie Kiankę, która z tej perspektywy wygląda niczym samochód zabawka, nieco zlewający się z tłem. Po dotarciu do niej z ulgą ściągamy górskie buty i dajemy chwilę odpocząć zmęczonym stopom. Mimo tego, że słońce nas nieco wykończyło, a moje czoło przybrało buraczany kolor, to jesteśmy niesamowicie zadowoleni, że kompletnie przez przypadek trafiliśmy na Džamiję.\nPodczas drogi powrotnej\nKianka z oddali\nA tak wyglądała trasa naszego trekkingu\nTrasa do Lukomiru – okolice Tušili i Bobovicy\nOpuszczamy okolice pasma Visočicy i ruszamy w stronę Lukomiru. Krajobrazy, jakie tam zastajemy powodują opad naszych szczęk aż do kostek. Czujemy się, jakby ktoś przeniósł nad… w Dolomity. Poniższe zdjęcia tylko częściowo oddają klimat tego odcinka trasy.\nPrawie jak w Dolomitach\nPo paru kilometrach docieramy do wsi Tušila. Za nią, skręcamy do Bobovicy położonej na grzbiecie niezbyt wysokiego, ale bardzo widokowego wzniesienia. Zastajemy tam tylko dwie osoby, które zresztą siedzą na ławeczce i podziwiają krajobrazy. Później zjeżdżamy nad rzekę, by zjeść obiad. Był to błąd. Nie powinniśmy byli jeść!\nPo posiłku jedziemy bezpośrednio do Lukomiru przez wieś Brda. Mamy wrażenie, że droga ta została w ostatnim czasie nieco wyrównana. Oprócz nas w stronę Lukomiru nikt więcej nie jedzie. Po drodze mijamy kilka pasących się stad owiec, panuje wyjątkowo spokojna, nieco leniwa atmosfera. Naszym celem jest pensjonat Natura AS, w którym będziemy mogli przenocować, dzięki gościnności agencji turystycznej Visit Konjic.\nDroga do Lukomiru\nA tak ten piękny i pełen wrażeń dzień wygląda w wersji filmowej:


Tłumaczenia opisu pierwszej pomocy przy oparzeniach | SuperTłumacz®\nTłumaczenia opisu pierwszej pomocy przy oparzeniach\nTłumaczenia opisu pierwszej pomocy...>>\nCzy szukasz tłumaczenia opisu pierwszej pomocy przy oparzeniach?\nU nas zamówisz profesjonalne tłumaczenia opisu pierwszej pomocy przy oparzeniach na ponad 40 języków świata (m. in. angielski, niemiecki, rosyjski, francuski, włoski, hiszpański…)\nPierwsza pomoc przy oparzeniach to zespół działań i środków jakie należy powziąć w wyniku zaznania oparzeń. Oparzeniem jest uszkodzenie sorry wywołane nadmierną temperaturą działającą na naskórek. Oparzenie nastąpić także w wyniku działania substancji chemicznych na skórę. Oparzone miejsce należy obłożyć zimnym okładem, nie poleca się robienia opatrunków, ważne jest by do rany dostawało się powietrze, które znacznie przyspiesza gojenie. Pierwsza pomoc przy oparzeniach powinna być zestawem czynności, które zmniejszają cierpienie poszkodowanego. Pierwsza pomoc przy oparzeniach w ekstremalnych przypadkach powinna polegać na wezwaniu pogotowia i udzieleniu fachowej pomocy.\nTłumaczenia opisu pierwszej pomocy przy oparzeniach są wykonywane u nas przez doświadczonych, certyfikowanych tłumaczy, należących do polskich i międzynarodowych organizacji tłumaczy (STP, TEPiS, NOT, EUATC, LISA, OASIS) i posiadających wieloletni dorobek zawodowy, wyróżniają się od innych nienaganną jakością merytoryczną i brzmieniem. Do specjalizacji tekstu dobieramy za każdym razem odpowiedniego tłumacza, znającego specjalistyczne słownictwo z danej dziedziny.\nAby zamówić tłumaczenie opisu pierwszej pomocy przy oparzeniach należy przesłać do nas w załączniku tekst na bok@supertlumacz.pl, abyśmy oszacowali koszt i termin wykonania (odpowiadamy w ciągu maks. godziny od 8 do 18). Złożenie zapytania jest niezobowiązujące.


Sprawa Boża, czyli czas weryfikacji mitów - Literatura - rp.pl\nSprawa Boża, czyli czas weryfikacji mitów\nPowieść Györgya Spiró „Mesjasze” opowiada o mrocznych stronach Wielkiej Emigracji. Okazją do polemiki będzie dzisiejsze spotkanie z autorem.\nMesjasze” to powieść rozgrywająca się w kręgu polskich emigrantów we Francji po upadku powstania listopadowego. Znaczna część tego środowiska skupiła się wokół Andrzeja Towiańskiego. Ten były asesor, posądzany o współpracę z carską policją, w 1828 roku doznał objawienia religijnego, zaczął głosić ideę naśladownictwa Chrystusa i założył Koło Sprawy Bożej – formację o wszelkich cechach sekty. Poniżej dalsza część artykułu\nZrobiło się o nim głośno, gdy przystał do niego Adam Mickiewicz, wdzięczny za dość tajemnicze uzdrowienie jego żony Celiny. Za Mickiewiczem poszli inni, między innymi Juliusz Słowacki. Towiańczycy szybko rozprzestrzenili zaszczepioną im przez swojego guru ideę polskiego mesjanizmu, która dzięki literackim dziełom romantyków stała się jednym z ojczyźnianych mitów, częścią naszej narodowowyzwoleńczej historii. Węgier Spiró pokusił się o to, co trudno byłoby wykonać polskim autorom, tradycyjnie niezdolnym do niekoniecznie bałwochwalczego traktowania przeszłości narodu – zdemitologizował Wielką Emigrację. Uczynił to z wdziękiem, lekką ironią i niezbędną rezerwą. W swojej powieści pokazał, jak środowisko towiańczyków było postrzegane przez obserwatorów z zewnątrz.\nKłótliwość, wybujałe mniemanie o własnej wyjątkowości, pięknoduchostwo – oto obraz emigrantów, który wyłania się z kart powieści. W opisie tym nie ma jednak krytyki ani złośliwości. Jest jedynie spojrzenie wyzwolone z pęt narodowego subiektywizmu. Czy taka wizja spotka się z przychylnym przyjęciem polskich czytelników? Jak przełkniemy gorzką refleksję o naszej przeszłości? Przekonamy się o tym podczas dzisiejszego spotkania, które odbędzie się w Węgierskim Instytucie Kultury (Warszawa, ul. Moniuszki 10) o godzinie 18.


HIPOTERAPIA | HIPPOLAND.PL\nKARTA ZGŁOSZENIA NA HIPOTERAPIĘ\nKarta hipoterapii Hippoland\nW hipoterapii korzystamy głównie z jazdy stępem lub lekkim kłusem. Koń idący stępem przenosi na ciało siedzącego na nim jeźdźca od 90 do 110 wielowymiarowych impulsów na minutę.\nRuchy ciała jeźdźca siedzącego na koniu idącym stępem są bardzo zbliżone do ruchów ciała idącego człowieka. Barki, kręgosłup, miednica poruszają się tak jak podczas chodu. Ten terapeutyczny ruch ma unikalne wręcz znaczenie dla osób nie chodzących lub słabo chodzących. Daje im szansę odczucia prawidłowego chodu po raz pierwszy w życiu. Daje im szansę systematycznego ćwiczenia tego prawidłowego chodu. Wielu osobom koń pomaga stanąć na własnych nogach.\nJazda na koniu to nieustanne ćwiczenie równowagi. Balansowanie na końskim grzbiecie daje w efekcie znaczną poprawę równowagi podczas poruszania się i chodzenia po ziemi. Przy odpowiednim doborze ćwiczeń jazda na koniu może także likwidować nieprawidłowe przetrwałe odruchy i wywoływać prawidłowe reakcje odruchowe i obronne.\nDzięki ogromnej ilości impulsów jakie otrzymuje pacjent podczas hipoterapii znacznej poprawie ulega sprawność manualna (dzieci lepiej piszą, rysują) oraz mowa. Poprawia się wydolność organizmu, krążenie, oddychanie, perystaltyka i przemiana materii.\nKoń wyzwala emocje. Od strachu po miłość. Uczy wrażliwości i opiekuńczości ale także stanowczości i umiejętności podejmowania szybkich decyzji. Ma ogromny wpływ na psychikę człowieka. Motywuje do działania, uczy i daje chęć do zmagania się z przeciwnościami losu.\nDla kogo hipoterapia? (kliknij, aby rozwinąć)\npo przebytej chorobie Heinego – Medina,\npo przepuklinie oponowo – rdzeniowej,\nEfekty hipoterapii (kliknij, aby rozwinąć)\nznaczne zmniejszenie napięcia mięśniowego u osób spastycznych,\npoprawę ruchomości stawów kręgosłupa i kończyn,\nmobilizację podporową stawów kręgosłupa,\npoprawę w zakresie symetrii ciała,\nlepszą wydolność płuc,\nwzroście pewności siebie, poprawie samooceny,\npoprawie mowy (wymowy oraz zasobu słów i większej chęci komunikacji werbalnej),\npoprawie orientacji w schemacie własnego ciała i przestrzeni,\npoprawie koordynacji, poprawie koncentracji uwagi,\nzmniejszeniu napięcia emocjonalnego, wyciszeniu, uspokojeniu,\npoprawie kontaktów z rówieśnikami oraz dorosłymi,\nznacznej poprawie sprawności ogólnej,\nzwiększeniu tempa reagowania tzw. poprawa tempa psychomotorycznego szczególnie u osób z zespołem Downa,\nznacznej poprawie stanu emocjonalnego osób niepełnosprawnych.\nWoltyżerka leczniczo-pedagogiczna (kliknij, aby rozwinąć)\nPomaga realizować cele z zakresu psychologii i pedagogiki.\n– z deficytami w rozwoju umysłowym,\n– z problemami emocjonalno-społecznymi.\n– umiejętności współpracy w grupie rówieśniczej,\n– prawidłowych zachowań społecznych,\n– zaufania do innych,\n– tworzenia więzi międzyludzkich,\n– pomagania innym oraz przyjmowania pomocy,\n– planowania ruchu i szybkości reagowania.


[Mondeo 2014- ] aktywacja tempomatu - Strona 6 - Forum Ford Club Polska\n03-07-2020, 19:00 #51\nOdp: Typ tempomatu - problem z aktywacją\nNapisał mateush1977 Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n....Teraz pytanie: czy przełącznik uszkodzony, nie ten co trzeba albo co? ...\nPrzełącznik jak najbardziej sprawny!Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n"Uszkodzona" jest umiejętność kodowania tego typu modów przez podejmującego próbę!Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n03-07-2020, 19:14 #52\nCzyli sam mam nie próbować tylko przyjechać i zapłacić. Cóż, będę do oporu próbować. Myślałem, że TO forum ma pomagać. Ale dzięki za szczerość\n03-07-2020, 19:35 #53\n... Ale dzięki za szczerość\nPrzeczytał Kolega swoje pytanie jeszcze raz? Odpowiedź była precyzyjna. Dokładnie odpowiadała na postawione pytanie.\nPowodzenia w próbach!\n03-07-2020, 19:51 #54\nTo może tak - jak aktywować ten tempomat forscanem (jeżeli jest kompatybilny z moim autem)?\n15-07-2020, 20:46 #55\nteraz będziesz wiedzieć co zrobić jak przyjdzie do ciebie z forum e-mail: "klubowicze potrzebujemy wsparcia- wpłaćcie chociaż po 1zł bo serwery drogie a trza opłacić" Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nteż przygotowuję się do tego manewru i jak coś namierzę to wrzucę.\nKiedyś robiłem w Oplu i całe procedury mieli na forum jako instrukcje krok po kroku, być może póki co na tym forum to temat tabu, chociaż może nie trafiłem na odpowiedni temat Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n16-07-2020, 21:52 #56\njaki masz przycisk tempomatu?\nRES + CNCL u góry czy po prawej u dołu ?\nWidzę, że do podstawowego tempomatu dostępne są dwie wersje przycisków.\nRES CNCL zamieniane miejscami z LIM i TEMP .\n16-07-2020, 23:01 #57\nTa druga wersja to nowsza wersja, obie pasują zamienie. nr finis nowych 2278294\n17-07-2020, 21:00 #58\nTa druga wersja to nowsza wersja, obie pasują zamienie\nok, ale czy koduje je się tak samo? Jakby nie patrzeć funkcje są zamienione miejscami.\n17-07-2020, 22:03 #59\n...Jakby nie patrzeć funkcje są zamienione miejscami.\nAle rezystorom to raczej jest obojętne, w którym są miejscu...Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. Jeśli tylko mają tę samą wartość rezystancji...Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n17-07-2020, 22:49 #60\nZ rezystanacja jest ta sama, wiec kodowanie też


O dawnym Zakopanem - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł O dawnym Zakopanem\nPochodzenie XV tom «Wierchów», rocznika Polskiego Tow. Tatrzańskiego\nO dawnym ZakopanemWacław Anczyc - O dawnym Zakopanem.djvu/1\nDRUK W. L. ANCZYCA I SPÓŁKI W KRAKOWIE\nOsobne odbicie z XV tomu «Wierchów»,\nrocznika Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego\nNa początku lat siedemdziesiątych, które już niewielu z dawnych miłośników Tatr pamięta, w Zakopanem mieszkało wszystkiego zaledwie 100 do 150 «gości». Byli to przeważnie goście z Krakowa, spędzający tu letnie miesiące z rodzinami. Zostawali zawsze aż do jesieni, kiedy rozpoczynały się szkoły, bo wyprawa rodziny z Krakowa i potrzebne do tego zagospodarowanie byłoby na krótki pobyt niemożliwe i niepraktyczne. Z Warszawy zjawiał się rzadko i tylko na krótko przygodny turysta, zwykle przez Kraków gdzieś dalej za granicę dążący.\nGoście nasi, to była wyłącznie tylko inteligencja, profesorowie, urzędnicy i artyści. Daleka podróż, trwająca góralską «budką» całe dwa dni, odstręczała krócej bawiących turystów, z wyjątkiem zamiłowanych w cudownej, pierwotnej przyrodzie tatrzańskiej Krakowiaków. Tam czekała nas nieograniczona wolność, swoboda i gościnna a życzliwa ludność Podhala.\nZ tych czasów wspominam na pierwszym miejscu mego ojca Władysława Ludwika, autora «Tyrteusza» i «Kościuszki pod Racławicami», z naszą liczną rodziną. Rozmiłowany od dawna w Tatrach, był jednym z założycieli Towarzystwa Tatrzańskiego, które powstało w Zakopanem w r. 1873 i członkiem Wydziału aż do śmierci w r. 1883. Jego znany wiersz: «Hej! dalej za mną w ziemię czarów!», wydrukowany w pierwszym roczniku T. T. daje najlepszy obraz zapału i miłości, jaką żywił dla Tatr.\nZachowałem w pamięci wielu stałych bywalców ówczesnego Zakopanego. A więc mieszkali tam Juliuszowie Grossowie, u Walczaka pod stuletnim jesionem przy ulicy Kościeliskiej, malarz Walery Eljasz, autor pierwszego przewodnika po Tatrach i wielu obrazów i rysunków tatrzańskich, z młodą i piękną żoną, filolog słowiański Bronisław Grabowski z Częstochowy oraz największy miłośnik Tatr prof. Leopold Świerz. Filolog, profesor Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie, dzielny Polak-patriota, poszedł wraz z całą swoją klasą do powstania w r. 1863, w którym był ranny. Zawzięty wróg niemczyzny, ówczesnemu austriackiemu ministrowi oświaty Gautschowi, który wizytował krakowskie gimnazjum, odmówił egzaminowania uczniów po niemiecku. Zapalony badacz Tatr, był od założenia T. T. aż do śmierci sekretarzem Towarzystwa przez lat kilkadziesiąt. Był żywą kroniką Zakopanego i Podhala.\nTu stanie Zakopane...\nGiewont sponad Równi Krupowej.\nFot. St. Krygowski.\nBywali dalej w Zakopanem Karolowie Estreicherowie, Adam Asnyk, który pisał wtedy właśnie swoje najpiękniejsze utwory z Tatr, «Noc pod Wysoką» i inne, muzyk dr Franciszek Bylicki, astronom a długoletni podskarbi Twa Tatrzańskiego dr Daniel Wierzbicki, prof. Erard-Ciechomski, X. Sutor, katecheci z Krakowa X. Nowiński i X. Chmielewski, mineralog prof. Alth, proboszcz z Poronina X. Roszek, historyk dr Ludwik Kubala ze Lwowa oraz znakomita artystka dramatyczna Antonina Hoffmannowa z synami. Zoolog prof. Maksymilian Nowicki, Mieczysławowie Pawlikowscy z Medyki z dwoma młodymi synami, z których starszy, dziś zasłużony uczony i badacz twórczości Słowackiego, prof. Jan Gwalbert, był jednym z najśmielszych wspinaczy tatrzańskich i pierwszy wszedł na Mnicha w towarzystwie Macieja Sieczki. Nie mogę też zapomnieć olbrzymiej postaci X. Józefa Stolarczyka, \nLeopold Świerz w otoczeniu honornych górali\nFot. St. Eljasz Radzikowski\nDzięki uprzejmości prof. dr Jana Gw. Pawlikowskiego możemy podać nazwiska zebranych na zdjęciu osób:\nPIERWSZY RZĄD: Od lewej strony: 1) Jędrzej Pęksa (klęczy), 2) Wojciech Roj, znany przewodnik Chałubińskiego (zmarł w r. 1924, życiorys jego podano w Wierchach, t. II), 3) Jędrzej Wala młodszy, przewodnik (później wyniósł się na węgierską stronę, gdzie kupił majątek), 4) Maciej Sieczka, jeden z najstarszych przewodników zakopiańskich (chodził po Tatrach z Janotą, Nowickim i z ks. Stolarczykiem), 5) Jędrzej Gąsienica Krzeptowski (rodzony brat Sabały, ojciec Wojciecha Krzeptowskiego, obecnego prezesa «Związku Górali» i dyrektora «Banku Podhalańskiego» w Zakopanem), 6) Szymon Tatar starszy (jeden z najstarszych przewodników wraz z Walą starszym i Sieczką, potem wraz z Wojtkiem Rojem przewodnik Chałubińskiego; niegdyś jeden z najśmielszych kłusowników-koziarów), 7) Wojciech Giewont.\nDRUGI RZĄD: 1) Wojciech Gąsienica Gładcan (w latach późniejszych był listonoszem w Zakopanem), 2) nieznana góralka (prawdopodobnie żona poprzedniego). 3) Jędrzejowa Walowa starsza, 4) Stanisław Gąsienica Staszeczek (właściciel pierwszego hotelu w Zakopanem, zwanego potem «Pod Giewontem» jeden z bogatszych gazdów zakopiańskich), 5) Jan Krzeptowski Sabała, znany przewodnik, pieśniarz i muzykant, 6) Jędrzej Wala starszy, jeden z najdawniejszych przewodników po Tatrach (patrz wyżej uwagę, odnoszącą się do Macieja Sieczki), 7) Brońcia Sobczakówna (później zamężna Harendzka, jedyna żyjąca w 1933 roku spośród osób znajdujących się na fotografii; teściowa Jaciny, obecnego wiceburmistrza Zakopanego), 8) Brońcia Staszeczkówna (później zamężna za Pawlicą, leśniczym Uznańskiego, potem znanym i wpływowym radnym gminy Zakopanego; synem ich był młodo zmarły zdolny geolog i badacz Tatr Władysław Pawlica), 9) Wojciech Bednarz Jasinków (klęczy).\nTRZECI RZĄD: 1) Wojciech Ślimak Kościelny (pomocnik dr. Chałubińskiego w leczeniu chorych w zakresie czynności felczerskich; aprowizator i kuchmistrz na wyprawach górskich dr. Chałubińskiego), 2) prof. Leopold Świerz, pierwszy i długoletni sekretarz Towarzystwa Tatrzańskiego (1874 1903), 3) nieznany góral.\nrównież wielkiego na owe czasy taternika. Kroczył wolno przez wieś, zatrzymywany co krok przez górali i góralki, chcące koniecznie ucałować ręce surowego, lecz umiłowanego pasterza.\nZ przejezdnych widziałem raz Adolfa Tetmajera, z Ludzimierza, blisko Nowego Targu. Piękny, wysoki mężczyzna, dawny ułan polski, o sumiastym siwym wąsie, przyjechał z dwoma synami, Włodzimierzem, znakomitym później malarzem «bajecznie kolorowych» obrazów i typów podkrakowskich chłopów i z młodszym Kazimierzem, potem wielkim autorem homeryckich typów «Na Skalnem Podhalu».\nDalej pamiętam dra Tytusa Chałubińskiego, wówczas jedynego lekarza w Zakopanem, zapalonego taternika, Helenę Modrzejewską z synem Ralfem dziś jednym z najsławniejszych inżynierów i konstruktorów olbrzymich mostów w Stanach Zjednoczonych, oraz Roberta Wolffa, znanego księgarza i wydawcę, założyciela firmy Gebethner i Wolff. Innych bywających wtedy gości dziś już nie pamiętam.\nCała ta niewielka gromadka mieszkała prawie wyłącznie na ulicy Kościeliskiej, od starego drewnianego kościółka aż po dom Wójciaka ku Krzeptówce. Na tej chacie kończyło się zabudowane Zakopane. Dalej ku Kościeliskom stał jeszcze niedaleko Potoka jedyny dom, leśniczówka Homolacsów. Potem już tylko bujne, ciemne lasy świerkowe aż do Doliny Kościeliskiej.\nGłówne środowisko gości mieszkało wtedy w okolicy «Domu Kraszewskiego», własności Józefa Sieczki i stąd po koniec ulicy Kościeliskiej. Poza kilkunastu domami na Kasprusiach sięgało całe ówczesne Zakopane w kierunku Krupówek tylko po ostatni dom Kuby Kołodzieja (nieco poniżej dzisiejszej poczty). Ten to dom Kuby był ostatnią granicą osiedlenia gości. Poza nim nikt już nie mieszkał, chodziło się tylko na przechadzki lub przejeżdżało do «Hamrów» (Kuźnic).\nKrupówki ówczesne przedstawiały wspaniały, romantyczny widok pierwotnego tatrzańskiego krajobrazu. Wartkie i głośno szumiące strumienie, swobodnie rozlane na polanie zupełnie niezabudowanych Krupówek, pieniły się białymi kaskadami wśród łąk i moczarów. Muzyka tych wód, to głośno szumiących, to bulgocących łagodnie wśród niczym nie zamąconej ciszy starego Zakopanego, była najpiękniejszą melodią, jaką kiedykolwiek słyszałem.\nZa polaną rozciągał się ku «Hamrom» zwarty, ciemny, stary las a żadna nowoczesna budowla nie psuła pięknego krajobrazu. Część tego lasu ku Kuźnicom po prawej stronie zajmował wysoko oparkaniony zwierzyniec Homolacsów, gdzie w przejeździe do Kuźnic podziwialiśmy łagodne, półoswojone jelenie i daniele. Powyżej późniejszej «Księżówki» kończył się nieprzerwany, ciemny bór, aż z lewej strony pierwsza huta żelazna otwierała dopiero wrota «cywilizacji».\nPierwsza willa na Krupówkach, zbudowana w r. 1877 r. przez Walerego Eljasza, nabyta w 1881 r. przez Balbinę Zalewską z Warszawy, zgorzała w czasie pożaru w Zakopanem dnia 21 stycznia 1899 r. Fotografia z roku 1891\nFot. Walery Eljasz\nKuźnice, popularnie zwane wówczas Hamrami, wrzały pełnym ruchem i życiem. Siedem budynków fabrycznych, rozrzuconych po obu stronach drogi prowadzącej na Kalatówki, stanowiło dla nas, dzieci, niesłychany urok wielkiej osady przemysłowej, tak odległej od naszego krakowskiego świata. To też nie mogliśmy się dość napatrzyć i napodziwiać widoku osmolonych hutników, w skórzanych fartuchach, osmarowanych węglem i sadzą. Rudę żelazną sprowadzano tam małymi jednokonnymi wózkami z Jaworzyny, Małej Łąki i Miętusiej, a hutnikami byli przeważnie Niemcy, sprowadzani gdzieś z Austrii. Mieszkali w małych, prymitywnych chatach, rozrzuconych po lewej stronie drogi wiodącej do starego kuźnickiego dworu. Z biegiem czasu, z rozwojem nowoczesnego hutnictwa, nowoczesna wielka produkcja światowa zabiła nierentujący się przemysł zakopiański z jego małoprocentową rudą żelazną.\nAle wówczas buchały jeszcze wielkie ognie w hutach, sypiąc wieczorem snopami iskier. Z podziwem patrzyliśmy, jak olbrzymie młoty drewniane, okute żelazem, poruszane wodą z młynówki, «biły żyda», jak popularnie nazywali tę robotę górale, a walcownie wypuszczały do czerwoności rozżarzone sztaby metalu. Ostatki tych hut zilustrował jeszcze Stanisław Witkiewicz w swojem nieporównanym opowiadaniu «Na przełęczy».\nZanim jednak sięgnę do ówczesnej topografii Zakopanego, muszę powrócić do dziejów podróży w Tatry, która dla nas, dzieci, przedstawiała niesłychany urok.\nA więc przede wszystkim udaliśmy się z ojcem na Kleparz na wyszukanie «fury». Kleparz ówczesny stanowiła gromada małych, przeważnie parterowych, często drewnianych domków, zajazdów, garkuchni i szynkowni. Tu się odbywały co wtorek i piątek targi włościańskie. Nie było wtedy oczywiście ani Akademii Sztuk Pięknych, ani piętrowych domów murowanych. Ówczesne drobnomieszczańskie środowisko Kleparza odmalował wybornie Michał Bałucki w swoich «Typach i Opowiadaniach Krakowskich».\nW drewnianej stajni zgodziliśmy furę i mieszkanie u gospodarza z Zakopanego Wojciecha Jaczaka (przezwał się po ślubie Sierocki od nazwiska swej żony, bo nazwisko «pikne» lepiej się mu widziało). Z Wojciechem, wysokim i zgrabnym góralem, zawarliśmy potem długoletnią i zażyłą przyjaźń. Teraz obiecał nam przysłać konie za kilka dni, bo właśnie wyjeżdżał nazajutrz z umówionymi gośćmi do Zakopanego. Taka podróż kosztowała wtedy sześć «papierków» (guldenów), tj. 12 koron, a to za dwa dni drogi z Zakopanego po gości do Krakowa i dwa dni z powrotem! Później już «znacznie podrożało», bo wypadło płacić osiem guldenów za furę.\nW kilka dni potem zajechał przed dom zamówiony Wojciech wczesnym rankiem, w śliczny dzień lipcowy, ozłacający różowym wschodem Marjacką Wieżę. Ojciec z Wojciechem zaczęli pakować rzeczy. Czegóż w tej wielkiej dwukonnej furze, okrytej białym płótnem, niebyło! A więc woźnica, dwoje rodziców, czworo dzieci i służąca. No i całe kufry i paki pościeli i zapasów. Trzeba bowiem było zabrać na całe lato warsztat kuchenny, garnki i rondle, talerze i szklanki, cukier i mąkę na cały czas pobytu, różne kasze, wiktuały i przyprawy. Wojciech ostrzegał, że w Zakopanem jest tylko mały sklepik Riegelhaupta, gdzie oprócz gwoździ, podków i batów mało co więcej się znajdzie. Olbrzymia fura Wojciecha połknęła wszystko. Z pościeli ułożono siedzenia, a paki i kufry zniknęły w głębi obszernego wozu.\nDla nas chłopców najważniejszą jednak była mała skrzyneczka, zawierająca mnóstwo niezbędnych «na wakacje» przedmiotów. A więc były tam «koziki» czerwone i zielone, nabyte po 3 centy w kramach dominikańskich, ogromny zapas wędek i haków «na ryby», krzesiwka z krzemieniem i hubką do rozpalania ognia na wycieczkach. Dalej łuki i strzały oraz długie żelazne szydła-dzidy, których można (i trzeba) użyć w razie napadu zbójców, o co przecież w Tatrach nie trudno. No i mnóstwo innych bardzo potrzebnych drobiazgów. Tej paczki pilnowaliśmy przede wszystkim i wbrew przykremu lekceważeniu zajętych pakowaniem rodziców, umieściliśmy ją wreszcie pod siedzeniem Wojciecha, co on nam w tajemnicy życzliwie załatwił, zadzierzgając w zamian węzły naszej wiecznej wdzięczności i przyjaźni.\nO szóstej z rana ruszyliśmy przez Kazimierz, zatykając nosy chustkami od «wonnego» powietrza. Zaraz poza Podgórzem i Borkiem, na pierwszej górze starego wiedeńskiego traktu, wysiedli chłopcy z ojcem z wozu, aby koniom ulżyć. I tak po wszystkich górach przez Libertów, Gaj, Mogilany, przez Luboń i Obidową lub Niwę wędrowaliśmy ochoczo piechotą, czemu Wojciech biegnący z lejcami koło wozu przypatrywał się z uznaniem.\nPierwszy odpoczynek dla koni w Mogilanach i kufel piwa dla Wojciecha. Dzień jasny, słoneczny, prześliczny. Z góry Mogilańskiej żegnamy bez zmartwienia zamglony Kraków, podziwiamy wspaniałą panoramę Kalwarii i Lanckorony. Z dala majaczą ośnieżone Tatry. Nadzieja nieznanej podróży, długie, czekające nas wakacje po dobrych świadectwach, rozsadzają piersi z radości.\nKarczma w Zaborni około 1895 r.\n(Ze zbiorów Witolda Paryskiego w Zakopanem)\nW Myślenicach popas. Zjadamy obiad u mieszczanina Kleina i z niecierpliwością oczekujemy, aby konie prędzej zjadły obrok i siano. Ale im się nie spieszy. Żują powoli, systematycznie, a Wojciech też rad konisk oszczędza. A potem dalej w drogę przez Stróżę i Pcim nad Rabą. Podwieczorek w Lubniu, gdzie mili, starsi państwo Puszyńscy częstują nas po kawie owocami. Podziwem moim jest wisząca nad łóżkiem stara karabela oraz olbrzymi rewolwer bębenkowy o 20 nabojach. Cudna broń! Ilużby to zbójów można położyć w razie napadu!\nMinąwszy bystry szczyt góry Luboń, już samym wieczorem dojeżdżamy na nocleg do Zaborni, na skrzyżowaniu drogi wiodącej do Rabki. Dwie drewniane obszerne karczmy z starożytnymi podsieniami dają nienajgorszy nocleg. Dziś jeszcze dziwię się, jak te dwie karczmy mogły potem pomieścić liczną nieraz i niedającą się przewidzieć ilość gości i noclegów, zanim otwarto kolej do Chabówki.\nWcześnie rano budzi nas Wojciech. Po krótkim śniadaniu mijamy most i rozpoczynamy w górę pieszą wędrówkę bystrymi zakosami gościńca biegnącego pod kościółek Św. Krzyża. Piękny, stary drewniany kościół odmyka nam kościelny. Ale mało nas ten kościół zajmuje. Wszystko gaśnie wobec świeżo odsłoniętego widoku na Tatry, o wiele już bliższe, białe i tajemnicze. Co za góry! Co za skały! Pierwszy raz oglądamy te cuda z bliska.\nPo kilku godzinach niezbyt szybkiej jazdy, bo Wojciech wciąż oszczędza koni, staczamy się z ostatniego garbu Obidowej ku Klikuszowej i Nowemu Targowi. Miasto imponuje obszernym rynkiem, a jedyny hotel Herza zaprasza na obiad.\nW Nowym Targu kończy się szosa, jedziemy teraz noga za nogą, bo ogromne «kocie łby» granitowe, rozrzucone luźno w niebywałej ilości, trzęsą i rzucają bryką raz po razu. Gdyby nie szczelnie upakowane rzeczy, wszystko by się rozsypało na szczątki. Nasze panie jęczą i wzdychają.\nAle i to ma swój koniec. Mijamy piękny park i pałacyk Uznańskich w Szaflarach, brniemy dwa razy przez dosyć wezbrany Dunajec, bo wtedy jeszcze mostów nie było, wleczemy się wolno przez nieskończenie rozciągnięty Biały Dunajec, potem Poronin. Ojciec wskazuje i wylicza góry, grupę Łomnicy, Lodowy, Świnicę. Ale nam najwięcej podobają się gładkie i strome ściany Giewontu. Toż to dopiero szczyt! Jakby się tam wydrapać?\nWtem Wojciech wskazuje biczem przy drodze owalną tablicę z napisem «Zakopane». Cóż za radość, a więc już Zakopane! Ale tymczasem mija godzina i więcej, a my wciąż jedziemy i jedziemy. Cóż to? Ciągle jeszcze Zakopane? Pokazuje się, że od tablicy «Zakopane» do domu Sierockiego przy Kościeliskiej to jeszcze prawie mila drogi. Aż nareszcie bryka wtacza się przed dom gospodarza. Gospodyni i młoda córka witają nas z uśmiechem i nieśmiałością. Wnet schodzi się kilkunastu sąsiadów i sąsiadek. Wszyscy chcą podziwiać gości z Krakowa i ciekawie oglądają nasze pakunki.\nDomek nasz zajmuje dwie nieduże izby i maleńką kuchnię w głębi. Obie izby wyheblowane i czyściutko wymyte. Podziwiamy gładkie drewniane tafle, bo w naszych podkrakowskich chałupach znamy tylko bielone, a nie zawsze białe ściany. Jedna, najlepsza «izba biała» widocznie przez cały rok niezamieszkana, druga, w której przez zimę «siedzą» gospodarze, również czysta, ale już nieco przyczerniała wiekiem. Kuchnia mała, z okienkiem na drogę do «miasta», gotować trzeba razem z gospodarzami, choć ci na całe lato przenoszą się do szopy. Oba pokoje gościnne mają małe okna, mocno okratowane. «Bo tu dawniej bywali zbójcy» objaśnia Wojciech. Dowodzą tego drzwi wejściowe, grube i mocne, jak do fortecy. Zwraca mą uwagę, że w sieni są dwa olbrzymie progi. Dla nas, dzieci, są te progi jakby ławki, gdzie możemy wygodnie siedzieć. Widać, że w razie napadu zbójników można było jeszcze bronić wejścia do obu izb, prócz sieni już zatarasowanej potężnymi drzwiami. Cena mieszkania: 3 reńskie (guldeny = 6 koron) za pokój i za tydzień, kuchnia się nie liczy.\nCałe umeblowanie to proste łóżka drewniane z siennikami wypchanymi sianem. W każdej izbie stół, bardzo wysoki, starej konstrukcji, z nogami związanymi (model kopiowany potem przez Szkolę Rzeźbiarską). Wzdłuż ścian ławy stale umocowane, niesłychanie wysokie i trudne do wydrapania się dla dzieci. Nad łóżkami długi żerdzie drewniane «na przyodziewę». Kilka wielkich oszklonych obrazów świętych, dość brzydkich i duża półka zasuwana kratką na «statki». Nad nią parę starych fajansowych talerzy o prymitywnych motywach kwiatowych. To wszystkie meble. Ano, trzeba się jakoś urządzić i zadomowić.\nGospodarze weseli, mili i pogodni, uczynni i chętni. Atmosfera prosta i życzliwa, u ludzi, którzy jeszcze nie nauczyli się oceniać wszystko dla zysku i wyzysku. Przez wiele lat mieszkaliśmy w tym domu, aż do śmierci Wojciecha i jego żony Maryny, a zawsze łączyły nas wzajemne, najmilsze uczucia szczerej i zażyłej przyjaźni.\nNazajutrz rano zwiedzamy wieś i wszelkie nieznane nam dotąd nowości. Chaty osobliwej formy ze spadzistymi dachami i «pazdurami», odrzwia ozdobnie związane, z drewnianymi kołkami, różne urządzenia gospodarskie. Idziemy do «miasta», co można kupić. Więc można mieć mięso, ale nie codzień, tylko «kiedy biją». Sklepów ani towarów niema wprawdzie, ale jedyny kram Riegelhaupta obiecuje zamówić co trzeba w Nowym Targu. To daleko i niewygodnie. Na szczęście o wszystkim pamiętali rodzice. Restauracji żadnej prócz karczmy niema, dopiero później otworzono jadłodajnię w Staszeczkówce. Potem w wybudowanym w r. 1882 Dworcu Tatrzańskim gazdował i stołował gości Józef Sieczka, wójt gminy i zamożny gospodarz.\nAprowizacja w Zakopanem łatwa. Góralki przynoszą codziennie «kohutki» po kilkanaście centów, czasem «łońskiego koguta», który nie daje się ugryźć mimo naszych ostrych młodych zębów. Jaja kupujemy 6 sztuk za 5 dudków (dudek = 2 centy, powszechnie tak nazywana moneta). \nUlica Kościeliska w 1860 r.\nFot. Miletius Dutkiewicz\n(Reprodukcja z oryginału w zbiorach Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem)\nPoziomek i malin w bród i za bezcen. Jakaś gospodyni z Orawy nosiła nam maliny, oferując je po 40 centów «za putnię». Mniej nie opłacało jej się przynosić, bo poto szła przez cały dzień do Zakopanego. Gorzej było z pieczywem. Piekło się przeważnie w domu, czasem Riegelhaupt przywoził z Nowego Targu chleb i bułki, które rozrywano. Dla ludności miejscowej były one luksusem i zbytkiem. Wszyscy jedli tylko «moskale», twarde i suche placki z owsa, mocno podobne w smaku i twardości do tektury. Kawałek chleba lub bułkę sprzedająca jaja i kurczęta gospodyni chowała starannie w chustkę dla dzieci, dziękując z radością za ten przysmak. Na przednówku nasz Wojciech, gdy brakło mąki na «moskale», przywoził z Węgier kukurydzę.\nKuba Gąsienica Kloryk, długoletni listonosz w Zakopanem († 1904 r.)\nFot. St. Bizański\nAle i na brak wiktuałów była rada. Jakób Gąsienica, zwany pospolicie Kubą, nasz sąsiad, ubogi komornik, chętnie bywał posłańcem po zapasy do Nowego Targu (odległość 24 km). Zbierał codziennie kilku gości i wczesnym rankiem wyruszał, biegnąc pieszo równym, lekkim truchtem całą drogę. Przynosił listy z poczty w Nowym Targu (poczty w Zakopanem jeszcze nie było) i wracał znów pieszo wieczorem. Dostawał za to «papierka» a czasem i więcej od gości i bardzo chwalił sobie ten szczodry zarobek. W parę lat później, kiedy dzięki długoletnim zabiegom Tow. Tatrzańskiego przeprowadzono pocztę i szosę do Zakopanego, a w roku 1882 nawet telegraf, (do którego słupy zapłaciło T. T.) «Kuba poccios» roznosił listy z poczty, bo listonoszów jeszcze w Zakopanem nie znano. Zabierał więc co rano paczkę listów z poczty i gościom doręczał. Atoli najciekawszym było, że Kuba, choć «listonosz», czytać nie umiał. Każdy więc z gości odbierał swoje listy, a dawał wskazówki Kubie, komu dalsze ma rozdać. Wkrótce jednak Kuba niezwykłym sprytem, po kopercie lub formie raz nadesłanego listu, już wiedział, dla kogo jest; często wskazując mi listy udawał, że czyta, choć czasem trzymał rzekomo odczytany list «do góry nogami».\nBiedak miał jeszcze inne zmartwienie. Stale uskarżał się nam na «okrutny ból zębów». Nic nie pomagało. «A ni mocie ta troche haraku?». Podawaliśmy mu więc często to jedyne lekarstwo. Kuba popłókał zęby, potem «harak» połykał. «Kuba, jakże to? Przecieście od wódki ślubowali?» «Ano ślubowołek od wódki, ale, wicie, od haraku ni». A lekarstwo zawsze leczyło, choć na krótko, okrutny ból zębów.\nFurkami do Morskiego Oka\nFot. Stan. Eljasz Radzikowski\nTego Kubę, naszego przyjaciela, opisał zabawnie ojciec wierszem w formie listu Kuby do artystki P. Hoffmannowej. Zacytował ten list komedjopisarz Zygmunt Przybylski w książce «Z rozwoju polskiego teatru».\nWiększe wycieczki w Tatry były wówczas rzadkie. Zwiedzaliśmy małe dolinki jak ku Dziurze, Strążyska, za Bramką. Chodziło się do Jaszczurówki po bezdennym błocie, na Kalatówki, do Małej Łąki. Dalsze wyprawy i dla starszych i dla dzieci były bardzo utrudnione. Nie było zupełnie dróg i ścieżek. Więc nieliczni odważniejsi goście zwiedzali jeszcze tylko Czarny Staw Gąsienicowy, Krzyżne nudną drogą przez Pańszczycę, Morskie Oko przez Waksmundzką lub przez Stary Zawrat i Świstówkę. Najdalszą trudniejszą imprezą była Świnica. Wycieczka do Morskiego Oka — to była cała wyprawa. Wyruszało się wozem, wczesnym rankiem, przez Poronin, Bukowinę, Głodówkę, Łysą Polanę, drogą fatalną, wyboistą i kamienistą. Ledwo późnym wieczorem, pozostawiwszy konie na Łysej, dochodziło się do Roztoki (gdzie już było schronisko T. T.) przez wykroty i kamienie. Rano pieszo lasem do Morskiego Oka. Gorzej było, kiedy wcale nie było jeszcze schronisk w górach. Dopiero zaraz po założeniu Tow. Tatrzańskiego wybudował Wydział T. T. w sierpniu 1874 r. pierwsze skromne schronisko nad Morskim Okiem. Przedtem nieliczni turyści nocowali «pod smrekami». Drugie małe i bardzo prymitywne schronisko wybudowano w Roztoce w r. 1876. A więc bez przewodnika i tragarzy nikt głębiej nie zapuszczał się w Tatry.\nNajstarsi przewodnicy tatrzańscy, w młodości «polowace» na kozice: Maciej Sieczka (siedzi), zmarły w r. 1897 i Jędrzej Wala (stoi), zmarły w r. 1896. Fotografia z grudnia 1869 r.\nFot. w zakładzie A. Szuberta w Krakowie\nDo najlepszych przewodników należeli: Maciej Sieczka, Jędrzej Wala (ojciec), Szymon Tatar i Wojciech Roj. Potem Ślimak (nadworny golarz Chałubińskiego) i niezapomniany Klimek Bachleda, z którym później kilka większych wycieczek odbyłem. Dwaj pierwsi przewodnicy, Sieczka i Wala, byli pierwszymi zaprzysiężonymi strażnikami kozic i świstaków. Obaj dawni kłusownicy, znali Tatry na wylot i wiedzieli o wszystkich zakątkach i terenach kłusowników. Tow. Tatrzańskie pierwsze zorganizowało straż pilnującą kozic i świstaków, bo kozice, trzebione wtedy zawzięcie przez kłusowników, były już na wymarciu. Pamiętam, jak z ojcem kupowaliśmy dla straży tatrzańskiej strzelby i stare austriackie bagnety od krakowskiego rusznikarza Höffelmajera. Wynagrodzenie straży opłacało Tow. Tatrz., ono również miało nadzór nad strażą i ono zorganizowało pierwszych przewodników.\nPamiętam dobrze założenie Towarzystwa, w r. 1873, w którym ojciec mój brał gorący udział. Był jednym z założycieli Twa, potem członkiem Wydziału i wiceprezesem. Wspominam, jak na naszym wozie wieźliśmy z Krakowa pierwszych dwanaście naftowych latarni. Cóż to był za niezwykły wypadek, gdy te latarnie zabłysły po raz pierwszy przy ul. Kościeliskiej (co prawda, co kilkaset kroków jedna od drugiej). Dotychczas jednak wieczorem chodziło się tylko z latarką, a częściej z kapiącą świeczką, okrytą parasolem od wiatru, po obfitym błocie, skacząc przez kałuże z kamienia na kamień. O chodnikach, choćby na skraju drogi, nie było mowy. Za dnia w najgorszych miejscach znosiliśmy ochoczo z potoka płaskie kamienie, które jak wyspy umożliwiały ominięcie największych dziur i kałuż. Wspomnienie tych stosunków, to dziś prastara legenda dla obecnych bywalców Zakopanego.\nKrupówki u zbiegu ul. do Rynku ok. 1901 r. Na pierwszym planie jedna z lamp naftowych, ustawionych sumptem Tow. Tatrzańskiego z drogowskazem «Do doliny Białego»\nWalery lub Stanisław Eljasz Radzikowski\n(Ze zbiorów Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem)\nBrak zupełnie było jakiegoś lokalu w Zakopanem, gdzieby w dnie słotne, tak tutaj częste, można było się zebrać, pogadać i przejrzeć gazety. To też Towarzystwo Tatrzańskie zaraz po założeniu urządziło kasyno, najpierw w domu Krzeptowskiego, potem w Staszeczkówce. Dopiero to prowizorium zastąpiła w r. 1882 budowa Dworca Tatrzańskiego, gdzie była duża sala na zgromadzenia i odczyty, a w sezonie co sobota «reuniony» z tańcami i zabawy.\nNakoniec — jeszcze kilka anegdotycznych wspomnień z Dawnego Zakopanego. Dotyczą one późniejszych już czasów, niż te, które skreśliłem w początku mego opowiadania. Lecz i te wspomnieć miło.\nDom Krzeptowskiego przy ul. Kościeliskiej. Ok. 1870 r. pierwsze kasyno zakopiańskie\nPierwszym gospodarzem i restauratorem dawnego, potem spalonego w r. 1900 Dworca Tatrzańskiego był Józef Sieczka, sprytny i inteligentny wójt gminny, który, jak opowiadano, ukończył kilka klas gimnazjalnych w Krakowie. Była to jedyna wówczas lepsza jadłodajnia w Zakopanem, a gospodarz sam potrawy podawał. Raziło mię (może niesłusznie?), że gospodarz, trzymając talerz, zawsze wielki palec miał zanurzony w zupie. Widząc, że to już codzienny system, zwróciłem mu grzecznie uwagę na ten proceder. «A bo jo chcę spróbować, cy zupa lo gości nie za zimno». Racja, której zaprzeczyć trudno, pomyślałem.\n«Panie Sieczka — rzekłem raz — ten sznycel nieświeży!» «jak Pon chcą — odpowiedział zapytany. Goście ta i tak zjedzą». Sznycel powrócił do kuchni, bo nowego nie dostałem, a innego dania też nie było. No i dla mnie — obiadu.\nOd czasu do czasu pojawiała się w jadłodajniach pieczeń z kozicy. Oczywiście, były to kozy, co się «same zabiły». Jeden z mych znajomych, myśliwy, w innej restauracji, gdzie również był «hotel», zapragnął skosztować tej rzadkiej dziczyzny i poprosił właściciela, który właśnie roznosił potrawy, o porcję kozicy. «Jo mom kozice lo moich gości z hotelu». «A przecież ja mieszkam u was!» odrzekł zapytany. «jo ta o tym nie wim». No i kozicy gość nie dostał.\nW sklepie u Riegelhaupta, szukając gwoździ, spotkałem raz wysokiego pana, średniego wieku, w ciemnych okularach, przyprószonego lekką siwizną. Pytał właśnie w sklepie, czy nie mógłby nabyć paru kul do dubeltówki. Kupiec nie miał. Mając zawsze na składzie różnorodny arsenał, podszedłem do kupującego z gotowością posłużenia mu tym drobiazgiem. Poznaliśmy się wzajemnie. Był to Bolesław Prus, z którym w ten sposób przypadkowo zawarłem pierwszą znajomość. W wiele lat później nawiązałem z Prusem i jego redakcją «Kuriera Codziennego» stosunki z okazji druku jego dzieł, wydawanych przez firmę Gebethnera i Wolffa w Warszawie.\nW cukierni Skowrońskiego, gdzie koło południa codziennie zbierało się grono literatów i dziennikarzy, spotkałem Henryka Sienkiewicza. Było to w czasie, gdy upolowałem krokodyla w Wiśle w Łęgu koło Mogiły pod Krakowem. Pisały o tym wszystkie dzienniki, nawet wiedeńska «Neue Freie Presse». Sienkiewicz dowiedział się o tym z lwowskiego «Łowca» i prosił abym mu szczegółowo opowiedział o polowaniu w Polsce na krokodyle. Skrzywiłem się, bo nagabywany ciągle przez znajomych i nieznajomych, musiałem już w Krakowie kilkadziesiąt razy tę historię opowiadać. «No tak — rzekł Sienkiewicz — ale mnie pan jeszcze raz musi to opowiedzieć, bo mię to bardzo interesuje. Za to opowiem panu o mojem polowaniu na niedźwiedzie, które nam urządził hr. Zamoyski». Trudno było odmówić genialnemu pisarzowi. Opowiedziałem więc całą tę przygodę myśliwską. I jak prof. Wierzejski, zbadawszy okaz, orzekł, że to nie krokodyl, lecz aligator, samica, mająca czterdzieści kilka lat wieku. I dodałem humorystyczne epizody, towarzyszące tej imprezie.\nWieźliśmy krokodyla na wozie do Krakowa. Woźnica a polowy naszej spółki myśliwskiej, zaczepił przechodzącego koło karczmy żydka, aby się przyjrzał, co wiozą na słomie. Żydek popatrzał: «No co? To jest krokodyl». Machnął ręką z lekceważeniem, jak gdyby codziennie widywał upolowane krokodyle. «Jabym — rzekł do mnie — ściągnął z niego skórę i sprzedał. A co pan chce za nią?».\n Poważniejszy był epizod na rogatce akcyzowej miejskiej. Przewidując trudności, uprzedziłem urzędującego na rogatce strażnika, że wieziemy krokodyla, który wolny jest od opłaty podatku konsumcyjnego. Strażnik w mundurze nasrożył się i odrzekł: «Proszę sobie ze mnie nie kpić, ja jestem urzędnik miejski!». Okazałem mu na to leżącego na słomie płaza. Wydobył taryfę, przestudiował dokładnie i widząc, że takiej pozycji w niej nie ma, puścił nas wolno do miasta.\nW kilka dni potem przyszedł do mnie komisarz starostwa w mundurze i ze szpadą. Z polecenia p. Delegata Namiestnictwa w Krakowie. Oświadczył, że według obowiązujących paragrafów Ustawy Łowieckiej, krokodyl nie jest zwierzyną łowną, a więc nie jest własnością myśliwego, lecz winien być zwrócony władzy politycznej. Uspokoiłem go, że po wypchaniu daruję go gabinetowi zoologicznemu Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie też dotąd spoczywa.\nSienkiewicz wzajemnie opowiedział mi o polowaniu na niedźwiedzie w Tatrach. Postrzelony niedźwiedź uszedł na stronę węgierską i słuch o nim zaginął.\nKorzystając z wakacyj wpadłem raz na krótki czas do Zakopanego. Ulokowałem się w małym pokoiku koło Starego Kościoła i poszedłem do Dworca Tatrzańskiego na obiad. Spotkałem tam samych znajomych, wśród nich znanego muzyka i utalentowanego kompozytora popularnych pieśni, Stanisława Niedzielskiego z Warszawy.\n— Jak się masz? Kiedy przyjechałeś? Gdzie mieszkasz? Niedzielski z zasady mówił do wszystkich młodszych «ty». Wymieniłem swoją kwaterę.\n— A to co znowu? Będziesz mieszkał u mnie, w Szopenówce. Zaraz cię tam przewiozę.\nPrzed rokiem P. Stanisław kupił kawał gruntu u wylotu Chramcówek (potem ulicy Jagiellońskiej). Wybudował tam osobliwy, dziwaczny, drewniany domek, stawiany według własnego pomysłu. Kawał lasu świerkowego, nad brzegiem dzikiego potoku z Kuźnic, niezeszpeconego późniejszą regulacją. Naokoło domów jeszcze nie było, dość daleko od Szopenówki, przy późniejszej Przecznicy (dziś ulicy Witkiewicza), stała dopiero piękna willa P.P. Gnoińskich z Kresów, otoczona obszernym lasem wiodącym dalej do Kuźnic.\nP. Stanisław, miły, już niemłody romantyk, nie uznawał żadnego autorytetu, prócz swych własnych poglądów. Nie pomogły moje obiekcje, zaraz po obiedzie gospodarz zajechał budką i kazał moje rzeczy zabierać. Spakowałem omnia mea i znalazłem się w Szopenówce.\nCały régime gospodarza był osobliwy. Nie mogąc spać, wstawał już rano o 5-tej i natychmiast mnie budził. «Wstawaj, bo już robię kawę». W kwiecistym, pąsowym szlafroku mój amfitrion mełł sam kawę, w oryginalnym, długim, mosiężnym młynku tureckim. Kawę sam sprowadzał i sam palił. Była wyborna. Piliśmy ją po turecku, mocno osłodzoną, razem z drobno zmielonymi ziarnami.\n— Słuchaj Wacuś! Śliczna dziś pogoda. Możebyśmy sobie strzelili z moździerza?\n— Ależ i owszem! — odpowiedziałem.\nOlbrzymi moździerz kilkunastofuntowy, jakiego wówczas ogólnie używano podczas odpustów na Podhalu, stał w lasku koło werandy. Odmierzyłem dobre dwie garści gruboziarnistego prochu, przyciąłem siekierą duży kołek świerkowy jako zatyczkę i wbiłem obuchem w moździerz. Podsypawszy panewkę, rozpaliłem do czerwoności pogrzebacz i ustawiwszy pod odpowiednim kątem działo w kierunku lasów, dałem ognia.\nPotężny huk przerwał ciszę. Potem jedno echo po drugim powtarzało co kilka sekund odbite od gór, długimi falami huczące odgłosy. Gospodarz asystował mi uradowany.\nHuk tych strzałów rozchodził się po całym Zakopanem i po Reglach, aż daleko, «Za Bramkę». Ale nikogo to nie dziwiło, ani raziło. — Aha, to Niedzielski strzela — opowiadali goście. To też prawie co dnia pogodnego witaliśmy Tatry moździerzem. Przecież to było w Zakopanem, «gdzie swoboda czeka na cię».\nP. Stanisław prowadził osobliwe gospodarstwo. Wszystko było obmyślone i ułożone z góry, nie wolno było nic zmienić. Duża szafka z nalewkami robionymi własnoręcznie «z dziwnymi sekrety» czekała na gości, bo choć — sam gospodarz rzadko używał alkoholu, lubił być podziwianym fabrykantem tych osobliwych kordiałów. Pamiętam, że jego specjalnością była wódka «gruszkówka» («muzykówka»), którą muzyk prawdziwych znawców częstował. Stara kucharka prowadziła kuchnię ściśle według przepisów pana. Szczególną osobliwością była «zbójecka pieczeń», robiona może kiedyś według recepty Robinsona. Gospodarz zapewniał, że jest to «najlepsza potrawa na świecie».\nWieczorami, w pogodny dzień po kolacji, wynosiliśmy do lasu fisharmonię, gdzie nasz znakomity meloman śpiewał pieśni lub przegrywał ulubione organowe tematy. Księżyc przeświecał przez stare świerki otulone cieniem nocy, a szum potoku wtórował dyskretnie melodiom zasłuchanego gospodarza. Śliczne to były wieczory!\nKilkanaście dni minęło, niestety, za szybko. Trzeba było wracać do pracy, do miasta. Zaprzężona budka już czekała. Ostatnie pakunki umieszczono za siedzeniem, a woźnica nakreślił biczem krzyż przed końmi i przed podróżą. Już wsiadaliśmy na furę, gdy naraz zjawił się jakiś woźny w mundurze, pytając o Pana Niedzielskiego.\n— A cóż tam?\n— To jest pozew do sądu w Nowym Targu do Pana.\n— Jaki pozew? O co chodzi?\n — Ano Pan sędzia mówił, że Pan strzela kołkami do Pani Gnoińskiej, więc ona Pana skarży.\nRzeczywiście czasem nasze kołki wystrzelone z moździerza spadały na dach lub werandę sąsiadki, przeciw czemu protestowała przez swego kamerdynera P. Gnoińska. «No, przecież taki kołek jej nie zabije!» odpowiadał P. Stanisław, a myśmy dalej strzelali z moździerza.\n— Mój przyjacielu! — rzekł do woźnego gospodarz, ja nie mam teraz czasu, bo jadę do Warszawy.\nPoczem dał znak woźnicy i ruszyliśmy ku Nowemu Targowi. Jaki był dalszy przebieg incydentu z moździerzem i kołkami, już nie pamiętam.\nJednym z wielkich przyjaciół Zakopanego był dobry znajomy naszej rodziny, Erard-Ciechomski, emigrant francuski i nauczyciel tegoż języka w Krakowie. Hr. Władysław Zamoyski, właściciel Zakopanego, zaproponował mu kierownictwo Spółki Handlowej, którą założył. Prof. Erard gorliwie, choć może niezbyt fachowo, przez kilka lat prowadził Spółkę. Chcąc rozszerzyć zbyt krajowych wyrobów, postanowił zwrócić się do jednej wielkiej firmy angielskiej, by wprowadzić tam podhalańskie oszczypki. Przeprowadził korespondencję, wysłał na okaz kilka serków. Firma odpowiedziała przychylnie i zażądała «na próbę» 500 kg oszczypków. Tableau! Pięćset kilo oszczypków! Tego nie potrafiłby profesor nabyć wogóle, a nie tylko — «na próbę» dla grosisty. I tak zawiódł eksport naszego przemysłu.\nW roku 1873 nawiedziła w jesieni epidemia cholery także i ZakopaneZakopane. Kilka tysięcy wypadków było już w Krakowie, przyszła zaraza z kolei w jesieni i na Zakopane. Wiadomo, że wtedy nie wiedzieliśmy jeszcze nic o bakteriologii, ani o konieczności izolowania chorych. Dr Chałubiński pozostał przez całą jesień w Zakopanem i z poświęceniem ratował ludność. Nie ominęła choroba także przyjaciela naszego Wojciecha Sierockiego. Zapobiegliwa żona czym prędzej zakupiła mu «godną» trumnę i postawiła mężowi koło łóżka «lo wygody». Ale cóż, kiedy Wojciech, mimo przygotowania, umierać nie chciał. Dr Chalubiński go uratował i wyleczył. Trumnę schowała żona ad feliciora tempora. W rok potem oglądałem ją na strychu.\nZacny dr Chałubiński własnym sumptem postawił po wygaśnięciu epidemii żelazny krzyż na Gubałówce. Było więc poświęcenie i wielka uroczystość, potem przyjęcie dla gazdów. Był też na nim i nasz Wojciech. «No i cóż Wojciechu, jakże się to odbyło?» Wojciech chętnie rozpowiadał, a w końcu rzekł: «Sytko, wiecie, było fajnie. Pon Chałubiński nukoł nos do jedzenia. Była pieceń wołowo z jakiemisik takimi okrągłymi chrobakami (makaron włoski). Ale kieby nom tak, wiecie, nie piecenie, ino kiełbasy doł, toby my se godniéj pojedli».\nObaj żandarmi, przyszedłszy nad Białkę, oświadczyli urzędowo komisarzowi, że według ich przepisów nie wolno im przekraczać obcej węgierskiej granicy, chyba w razie, gdy ścigają przez granicę zbrodniarzy. Poczem pięknie zasalutowali i odeszli z powrotem «do Galicji». Mimo tego jednak przebrnęliśmy szczęśliwie Białkę nie napotkawszy nigdzie «Tyrolów». Zbadaliśmy teren na miejscu. Wróciwszy przez las do Morskiego Oka opisaliśmy znalezioną sytuację o naruszeniu granicy i sporządzili potrzebny protokół. Chodziło bowiem wówczas w sporze z Węgrami najpierw o prawo własności prywatnej, którego dowodził dokumentami Hr. Zamoyski, a potem dopiero o spór co do granicy politycznej obu krajów.\nW ten sposób zaznajomiłem się bliżej z dziedzicem Zakopanego. Hr. Zamoyski był równocześnie właścicielem dóbr Kórnickich koło Poznania. Jako poddany francuski był solą w oku Niemcom. Były to czasy najostrzej srożącego się terroru Bismarcka i wydalania Polaków z Poznańskiego. Z trudem tylko uzyskiwał co pewien czas hr. Zamoyski paszport na kilkudniowy wjazd do Kórnika, gdzie go czasem wzywały pilne interesy. Podczas krótkiego pobytu cały czas asystował mu żandarm niemiecki aż do wyjazdu. Nie dość na tem. Banki niemieckie wypowiedziały mu pożyczki hipoteczne ciążące na Kórniku, z nakazem zwrotu znacznych sum w przeciągu dwóch tygodni, albo zlicytowania klucza kórnickiego. Ledwo z najwyższym wysiłkiem finansowym zdołał Zamoyski z tą sprawą się uporać, tym więcej. że niedawno nabył Zakopane, aby wyrwać Niemcom i Żydom ten kawał polskiej ziemi.\nHr. Zamoyski był niesłychanie oszczędny, niemal skąpy. Ale tylko dla siebie. Równocześnie wspierał zapomogami pieniężnymi cały szereg ubogich akademików w Krakowie. Wiem to z najlepszego źródła, bo od jego zastępcy prawnego, a mego przyjaciela. Dobroczyńca jednak ani jemu, ani nikomu nie wymienił nigdy nazwisk wspieranych przezeń osób. To niezwykle piękny i szlachetny rys tego nieporównanego, a czasem tak dziwacznego charakteru.\nI tak, z oszczędności jeździł zawsze III klasą (wówczas jeździło się tylko do Chabówki). Raz, wracając z Krakowa, zapytał oczekującego tam na gości górala, co chce za odwiezienie go do Zakopanego. Miał ciężką walizę w ręku, a góral uważając, że od «pana» należy się więcej, nie chciał się zgodzić na niską oferowaną cenę. Wtedy Zamoyski w milczeniu zabrał w rękę walizę i poszedł piechotą z Chabówki do Zakopanego. Opowiadał mi to przy sposobności ze zgorszeniem sam woźnica.\nKiedy wypadło z polecenia Wydziału T. T. udać się osobiście do Wiednia w sprawie sporu z Węgrami, wybrała się nasza delegacja do stolicy Austrii. Przybyli wiceprezes Twa T. dr Stanisław Ponikło, dr Tadeusz Bednarski oraz ja, wszystko członkowie Wydziału. Przyjechał również i Hr. Zamoyski. Po licznych audiencjach i rozmowach z referentami w Ministerium, zmęczeni i głodni, bo już było po 3-ej z południa, zaczęliśmy szukać obiadu i wybrali jakąś restaurację na Ringu. Hr. Zamoyski spojrzał krytycznie na piękny lokal i zatrzymał się. «To dla mnie za drogo». Wszedł do małej «Schwemme», gdzie jadają dorożkarze i tam się samotnie pożywił. Taki był surowy i skąpy hr. Zamoyski — dla siebie.\nW dawnych Kuźnicach (w głębi budynki starej «hamerni»)\nPo nabyciu Zakopanego zamieszkał w Kuźnicach w jednym małym pokoiku nad pocztą. Nowy dziedzic zwrócił uwagę na obelisk, stojący w ogrodzie kuźnickim. Pomnik ozdobiony napisem z metalowych liter, umocowanych na kamieniu, stanowił, jak to głosił niemiecki napis, pamiątkę pobytu Arcyksięcia Karola, który tam bawił w r. 1823 i zwiedzał huty zakopiańskie. Ten napis niemiecki nie dawał hr. Zamoyskiemu spokoju. A usunąć go lub zniszczyć niepodobna. bo byłby to «crimen laesae majestatis», co źle byłoby widziane u rządu i tak politycznie niedobrze usposobionego dla hrabiego. Sam pomnik był dość zniszczony. Już kilku liter w napisie brakowało. Niebawem zarząd kuźnicki ogłosił, że na pomniku arcyksięcia brak kilku liter, które zarząd postanowił uzupełnić. Za każdą literę metalową znalezioną wypłaci więc zarząd oddawcy guldena.\nPo kilku tygodniach wszystkie litery «znalezione» wykupił skrupulatnie zarząd po cenie nagrodą wyznaczonej. Pomnik został bez liter, a potem, jako ogołocony z napisu, zwykły kamień, gdzieś zaginął.\n Opowiadał mi hr. Zamoyski, jak po nabyciu Zakopanego przyjechał do niego kuzyn jego hr. *, aby obejrzeć Zakopane i skorzystać z gościny dziedzica. «Przeprosiłem, że jestem bardzo zapracowany i nie mogę zająć się oprowadzeniem gościa. Ale dałem mu na cały dzień do dyspozycji budkę góralską z koniem i przewodnika, aby sobie jeździł i chodził, gdzie zechce. Nazajutrz zaprosiłem go na obiad, gdzie moja matka i siostra codziennie jadały wraz ze mną i naszymi oficjalistami. A był to właśnie dzień postny. Więc zjedliśmy jakąś zupkę, potem kaszkę i coś jeszcze. Cóż, kiedy kuzyn oświadczył mi nazajutrz, że musi nagle wyjechać «w pilnym interesie»! Widocznie kaszka kuzynowi nie smakowała, a furka zanadto trzęsła.\nOto garść moich wspomnień o «Dawnym Zakopanem».\nObraz od Z. Stankiewicza\n(Ze zbiorów W. Anczyca w Krakowie)\n↑ Kolej żelazną doprowadzono do Zakopanego dopiero w r. 1899.\n↑ Był to nie dzisiejszy murowany budynek — lecz poprzednia, obszerna, drewniana budowla.\n↑ Krokodyla przypadkowo ubiłem kulą w korycie Wisły koło wsi Mogiła pod Krakowem. Jak się dopiero znacznie później okazało, krokodyl uciekł z menażerii w Podgórzu podczas pławienia go w Wiśle. Właściciel menażerii umknął z Krakowa, nie donosząc o tem, gdyż obawiał się złych skutków. Tymczasem krokodyl kilka tygodni używał wolności w Wiśle i pojawił się jako postrach gęsi i kaczek, w Łęgu, 10 km poniżej Krakowa. Tam go wyśledził dozorca naszej Spółki Myśliwskiej «Wisła».\nTę stronę ostatnio edytowano 31 gru 2016, 00:52.


Lokalna Grupa Rybacka Odra-Warta wstępnie zaaprobowała projekt rewitalizacji starej szkoły w Kwilczu | Międzychód Nasze Miasto\nZnów krok do przodu w kwestii rewitalizacji budynku „starej szkoły” w Kwilczu. Możliwe, że będzie to milowy krok – według ogłoszonych list rankingowych wniosków złożonych w ramach naboru prowadzonego przez Lokalną Grupę Rybacką „Obra-Warta” projekt: „Remont, przebudowa i rozbudowa budynku STAREJ SZKOŁY na Kwileckie Centrum Kultury i Edukacji im. Floriana Mazurkiewicza” został wybrany do dofinansowania kwotą 950 tys. zł!\nWniosek złożył Urząd Gminy w Kwilczu. Jeśli nic się nie zmieni w drodze odwołań od decyzji i Urząd Marszałkowski zaakceptuje wniosek formalnie, to możliwe, że jeszcze w tym roku ruszą prace budowlane! Warto dodać, że pod koniec stycznia urząd gminy podpisał umowę o partnerstwie i współpracy celem realizacji projektu ze Stowarzyszeniem "Nasz Kwilcz".\nStowarzyszenie będzie się teraz starało pozyskać środki uzupełniające wkład własny oraz pozwalające na zakup niezbędnego wyposażenia instytucji kultury. Przedstawiciele organizacji mają nadzieję, że firmy działające na naszym terenie zechcą być partnerami projektu i zapisać się na stałe w kartach historii Kwilcza jako mecenasi kultury i zarazem tradycji. Przypomnijmy, że kosztorysowa wartość samych prac budowlanych to blisko 1,5 mln zł. Na specjalnej stronie internetowej (która przeszła niedawno delikatny lifting) cały czas można wyrazić swoją opinię na temat projektu lub przedstawić pomysł na funkcjonowanie instytucji: www.stara-szkola.cba.pl.


Uzdrowienie Małżeństwa :: Forum Pomocy SYCHAR :: Zobacz temat - Produkt miłościopodobny - obsesyjne uzależnienie\nUzdrowienie Małżeństwa :: Forum Pomocy SYCHAR :: Strona Główna » Różne » Tematy różne » Produkt miłościopodobny - obsesyjne uzależnienie Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2008-07-04, 06:47 Produkt miłościopodobny - obsesyjne uzależnienie\nAutorem artykułu jest: Augustyn Pelanowski OSPPE.\nArtykuł pochodzi z www.Akademia24.pl\nJak rozpoznać uzależnienie uczuciowe i jak je pokonać?\nOto symptomy uzależnienia:\n* Nieustanne myślenie o kimś. Przekonanie, że ja jestem dla kogoś wybawicielem, albo że ktoś jest nim dla mnie. Że ZAWSZE będzie ze mną i NIGDY mnie w NICZYM nie zawiedzie.\n* Chorobliwa zazdrość: ciągłe kontrole i podejrzliwość.\n* Poczucie odrzucenia nawet wtedy, kiedy ktoś po prostu nie jest mną całkowicie zaabsorbowany.\n* „Łaknienie” czyjejś bezustannej obecności. Gdy tej jedynej osoby nie ma, wszystko jest bez sensu.\n* Relacja z tą osobą układa się tak, że albo ona musi do mnie należeć bez reszty, albo ja muszę być oddany tej osobie jak niewolnik.\n* Silne tendencje do obwiniania o wszystko siebie lub kogoś.\n* Przesadna troska o drugą osobę albo domaganie się od niej takiej nadtroskliwości. Skłonność do kontrolowania drugiej osoby lub skłonność do bezkrytycznego poddawania się czyimś manipulacjom.\n* Przerażający lęk przed opuszczeniem i zabiegi, by uwięzić drugą osobę i uniemożliwić jej odejście.\n* Nieznośne odczucie, że ktoś jest nieosiągalny, niedostępny, że się wymyka i próba przezwyciężenia tego: kontrole, sprawdzanie, domysły, podejrzliwość, przekonanie o oszustwach i nieuczciwości uczuciowej drugiej osoby.\n* Pokusy autodestrukcyjne, rozpacz, ból i poczucie bycia zniewolonym i bezsilnym wobec tego zniewolenia. Nieustanne myślenie o kimś.\nJeśli jesteś w sidłach chorej miłości, pozwól sobie na złość. Zaczniesz się uwalniać od kogoś, kto te sidła zastawił. A może to Ty uzależniasz? Przyznaj się przed sobą, że tak jest. To pierwszy krok do wolności.\nUzdrowienie Małżeństwa :: Forum Pomocy SYCHAR :: Strona Główna » Różne » Tematy różne » Produkt miłościopodobny - obsesyjne uzależnienie


teksty | Łukasz Wójcicki\n“Taniec i totalitaryzm” – mój tekst we wrześniowym Dialogu\n“Taniec, który kojarzy się stereotypowo z pięknem, wirtuozerią, delikatnością czy kobiecością – choć dzisiaj już coraz mniej, ale wtedy ta konotacja była jeszcze dość silna – został wykorzystany przez polityczną propagandę systemów totalitarnych. Systemów, kulturowo kojarzonych z siłą, kontrolą, pewnością czy dominacją. Mogłoby się wydawać, że taniec nijak nie przystaje do wizerunku potęgi autorytarnych wodzów, ale być może właśnie dlatego został wciągnięty w machinę terroru i przemocy totalitarnych reżimów, żeby ocieplić wizerunek i pokazać ich ludzką twarz”.\nLink do wrześniowego numeru online: http://www.dialog-pismo.pl/archiwum-numerow/numer-92021-778\nThis entry was posted in taniec/choreografia, teksty on 2021/10/20 by Łukasz Wójcicki.\nMój tekst “Choreografia nowej obecności” w wakacyjnym Dialogu\n“Dla mnie, jako performera wykorzystującego w swojej pracy artystycznej przede wszystkim praktyki nowego tańca i poszerzonej choreografii, nowa obecność wobec siebie, widzów i innych artystek oraz artystów i nowe uczestnictwo w sztuce, stają się punktem odniesienia nie tylko w procesie twórczym oraz badawczym, lecz także w jego wytworach w postaci spektaklu, performansu, warsztatu czy laboratorium. To, jak myślę o relacji ze swoim i z innym ciałem, z drugim człowiekiem, z osobami nieludzkimi, ze środowiskiem przyrodniczym, z miastem, ale i z historią, polityką, władzą, zdrowiem czy bezpieczeństwem, staje się dla mnie kluczowe w rozumieniu sztuki i jej nie tylko kulturotwórczej, ale głównie „politykotwórczej” roli.”\nCały tekst tu: http://www.dialog-pismo.pl/w-numerach/choreografia-nowej-obecnosci\nThis entry was posted in aktywizm, taniec/choreografia, teksty on 2021/09/13 by Łukasz Wójcicki.\nŚmierć przed śmiercią – mój felieton na StronaTanca.pl\nNa Stronatanca.pl możecie przeczytać mój felieton “Śmierć przed śmiercią” o starości w tańcu:\n“Wystarczy przejść się na dowolny spektakl taneczny, wybrać się na jakiekolwiek zajęcia z tańca – no, może oprócz tanga, prześledzić którąkolwiek rezydencję choreograficzną (z wyjątkami potwierdzającymi regułę), żeby się przekonać, że nie ma tam starych ludzi. Nie ma ich, z czego można wyciągnąć fałszywy wniosek, że taniec i choreografia nie jest dla starych ludzi. I nie mówię tu o wielkich nazwiskach, które są zapraszane do prowadzenia warsztatów, kursów i master class. ”\nCały tekst: http://stronatanca.pl/\nThis entry was posted in taniec/choreografia, teksty on 2021/07/26 by Łukasz Wójcicki.\nChoreografie skazanych ciał – mój nowy tekst na TaniecPOLSKA.pl\nNa portalu TaniecPOLSKA.pl, można przeczytać mój najnowszy tekst “Choreografie skazanych ciał”, na podstawie którego powstała audycja “kto nie skacze” w Radiu Kapitał.\n“Dla mnie, jako performera wykorzystującego w swojej pracy artystycznej poszerzoną choreografię i nowy taniec, ważne są polityczne i społeczne znaczenia ciała. Więzienie, wraz z całym systemem nadzorowania i karania jest dla mnie metaforą funkcjonowania ciała w społeczeństwie według określonej choreografii kulturowo-obyczajowej kontroli. W swoich poszukiwaniach choreograficznych badam ciało w kontekście fizycznego (w tym fizjologicznego) sprzeciwu wobec opresyjnych partytur ruchowych narzucanych przez normatywne społeczeństwo i systemy społeczno-polityczne ufundowane na wartościach patriarchalnych i etyce kapitalistycznej. Więzienie w mikroskali odwzorowuje ciągłe negocjacje ciała pomiędzy wolnością jednostki w społeczeństwie a podporządkowaniem się przemocy systemu je organizującego”.\nCały tekst tu >>>\nThis entry was posted in aktywizm, taniec/choreografia, teksty on 2021/06/10 by Łukasz Wójcicki.\nMój nowy tekst na portalu TaniecPOLSKA.pl\nNa portalu TaniecPOLSKA.pl możecie przeczytać mój najnowszy tekst “Choreografie skazanych ciał”, na podstawie którego nagrałem ostatnią audycję “kto nie skacze” w Radiu Kapitał, o takim samym tytule (link do audycji w poprzednim poście).\nDla mnie, jako performera wykorzystującego w swojej pracy artystycznej poszerzoną choreografię i nowy taniec, ważne są polityczne i społeczne znaczenia ciała. Więzienie, wraz z całym systemem nadzorowania i karania jest dla mnie metaforą funkcjonowania ciała w społeczeństwie według określonej choreografii kulturowo-obyczajowej kontroli. W swoich poszukiwaniach choreograficznych badam ciało w kontekście fizycznego (w tym fizjologicznego) sprzeciwu wobec opresyjnych partytur ruchowych narzucanych przez normatywne społeczeństwo i systemy społeczno-polityczne ufundowane na wartościach patriarchalnych i etyce kapitalistycznej. Więzienie w mikroskali odwzorowuje ciągłe negocjacje ciała pomiędzy wolnością jednostki w społeczeństwie a podporządkowaniem się przemocy systemu je organizującego\n“Wszystko zaczyna się od ciała. Kontrolując ciało, kontrolujemy umysł. Więzienne przepisy, restrykcje, nakazy i zakazy dotyczą organizacji ciała w przestrzeni więzienia. Zbudowane jest to na przekonaniu, że podporządkowanie ciała oznacza podporządkowanie psychiki więźnia i jego woli. Droga od publicznych linczów i kaźni do współczesnego systemu penitencjarnego była przez wieki usłana ciałami niezliczonej ilości istnień, ale od ciała się zaczęła i na ciele się kończy. Nowe mechanizmy penitencjarne to psychologia, której nośnikiem, koniec końców, jest ciało. A zatem, powtarzając za Michaelem Foucaultem, karę (więzienia) należy potraktować „jako złożoną funkcję społeczną” i „taktykę polityczną”. W ostatecznym rozrachunku chodzi o ciało – „o ciało i jego siły, o ich podatność i przydatność, ich rozdysponowanie i podporządkowanie””\nCały tekst: https://www.taniecpolska.pl/\nThis entry was posted in taniec/choreografia, teksty on 2021/05/25 by Łukasz Wójcicki.


f.lux znany z iOS dostępny także w Google Play Store - OneTech\nf.lux znany z iOS dostępny także w Google Play Store\nf.lux znacie zapewne głównie z iOS, OS X i Windowsa, ale ostatnio autorzy prowadzili testy aplikacji (brałem w nich udział) i w końcu aplikacja znalazła się w Google Play Store.\nPozwala ona na zmianę temperatury i jasności wyświetlacza w zależności od czasu i miejsca, co mniej obciąża wzrok użytkownika. Ostatnio nawet udowodniono naukowo, że niebieskie światło z wyświetlacza urządzeń mobilnych negatywnie oddziałuje na jakość snu i zmęczenie oczu.\nAplikacja działa z większością urządzeń z Androidem 5.0 Lollipop i z niektórymi na KitKacie. Niestety, użytkownicy sprzętu z Galaktycznej serii Samsunga nie będą w stanie korzystać z aplikacji, ponieważ nie działa ona poprawnie.\nWarto nadmienić, że to nadal wersja rozwojowa programu, pomimo udostępnienia go w Google Play Store. Podczas użytkowania mogą występować problemy, więc uzbrójcie się w cierpliwość i nie narzekajcie na jej działanie. F.lux możecie pobrać z tego miejsca.\nflux, flux na android, flux w google play, skąd pobrać flux\nPrevPoprzedni“Timer”, czyli nowa reklama iPhone 6s\nNastępnyApple uaktualniło kanał “Apple Events” w AppleTVNastępny


Trzy razy więcej chrzczonego paliwa | Informacje\n06 LUTEGO 2009, 19:54\nTrzy razy więcej chrzczonego paliwa\nFoto: TVN24 Foto: Kierowco, sprawdzaj, co lejesz!\n- Polscy kierowcy leją do baków paliwa coraz gorszej jakości. W 2008 roku niespełniającą norm jakościowych benzynę oraz olej napędowy sprzedawało 4,2 proc. stacji - to trzykrotnie więcej niż rok wcześniej - podał Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.\nInspekcja Handlowa (IH) drugi rok z rzędu skontrolowała niemal wszystkie rodzaje paliw dostępne na rynku: olej napędowy, benzynę, gaz LPG, biopaliwa oraz lekki olej opałowy. W piątek wyniki tej kontroli podał UOKiK. Nie wyglądają one dobrze.\nWymagań norm nie spełniało 4,2 proc. przebadanych próbek (rok wcześniej - 1,7 proc.). W przypadku oleju napędowego wymaganiom nie odpowiadało 4,23 proc. (w 2007 roku – 0,62 proc.), a wlewanej do baków benzyny – 4,18 proc. przebadanych (rok wcześniej 2,36 proc.)\nW opinii Urzędu, spadek jakości paliw to przede wszystkim wynik zanieczyszczenia benzyny olejem napędowym i odwrotnie, występujący podczas transportowania. Ponadto często paliwa pochodzące z różnych dostaw magazynowane są w tych samych zbiornikach, co prowadzi do mieszania się benzyn o różnym składzie komponentowym, tj. benzyn węglowodorowych z etanolowymi. Może to mieć z kolei wpływ na podwyższoną prężność par.\nWyjaśniono, że niedotrzymanie wymagań odnośnie lotności benzyny, tj. składu frakcyjnego i prężności par, prowadzi m.in. do problemów z uruchomieniem silnika.\nCzarne i białe owce\nZobacz wyniki kontroli paliw:\nStacje benzynowe (benzyna i olej napędowy)\nZobacz wyniki kontroli paliw\nNajwięcej zakwestionowanych próbek pochodziło z województw: zachodniopomorskiego (11,36 proc.), k\nProblem "chrzczonej" benzyny udało się rozwiązać kilka lat temu. Teraz... zobacz więcej »\nujawsko-pomorskiego (6,12 proc.) i wielkopolskiego (8,75 proc.). Kontrolerzy nie mieli zastrzeżeń do paliw sprawdzanych w województwach: dolnośląskim, lubelskim, lubuskim, opolskim, podlaskim i świętokrzyskim.\nHandlujesz paliwami? Zobacz wyniki kontroli hurtowni:\nHurtownie benzyny i oleju napedowego\nPrzeprowadzona w 2008 r. po raz pierwszy w całej Polsce kontrola jakości gazu LPG wykazała nieprawidłowości w przypadku 5,81 proc. sprawdzonych stacji. Rok wcześniej prowadzona była jedynie w 9 województwach i to dopiero od sierpnia, a nieprawidłowości dotyczyły 7,9 proc. skontrolowanych stacji.\nNajwięcej odstępstw od norm jakościowych (20 proc.) w 2008 roku stwierdzono w województwie opolskim.\nJak przypomniał UOKiK, obowiązujące przepisy przewidują wysokie sankcje za obrót paliwem złej jakości – grzywnę w wysokości do 1 mln zł lub karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.


Darmowy Weekend z Borderlands 2 w HD | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościDarmowy Weekend z Borderlands 2 w HD\nDarmowy Weekend z Borderlands 2 w HD\nDo premiery Borderlands 3 pozostało jeszcze dużo czasu. Nie zmienia to faktu, że przed premierą warto, chociaż zapoznać się z serią. A moment jest idealny, ponieważ przez cały weekend możemy za darmo ograć Borderlands 2 w wersji HD na Steam.\nDarmowy weekend rozpoczął się dzisiaj i potrwa do niedzieli 7 kwietnia. Przez ten czas Gearbox oferuje również zniżki na tytuł oraz kilka pakietów DLC. Podstawowa wersja gry przeceniona jest obecnie o 75% wersja GOTY z kolei o 78%. Żeby zagrać wystarczy kliknąć TUTAJ.\nCo ważne wersja GOTY nie zawiera wszystkich DLC, więc niektóre z nich będzie trzeba dokupić samodzielnie. Można również pobrać Borderlands: The Handsome Collection i zyskać wszystko za jednym zamachem. W pakiecie tym znajdziemy Borderlands 2 i Borderlands: The Pre-Sequel, a także wiele pakietów DLC wydanych dla obu tytułów na przestrzeni lat. Borderlands: The Handsome Collection jest dostępna w 93% taniej.\nZobacz: Ruszyły preordery Borderlands 3. Dostępne trzy różne edycje gry oraz season pass\nPromocja na każdy z pakietów trwa do 10 kwietnia. A jeżeli macie już Borderlands 2 na Steam to dobry moment aby wrócić do gry. Głównie z powodu Handsome Collection Ultra HD Texture Pack, czyli pakietu tekstur w wersji HD. Dostaniemy w nim tekstury 4K dla otoczenia, postaci i broni oraz wieloma poprawionymi efektami świetlnymi. Pakiet możemy pobrać bezpłatnie osobno dla Borderlands 2 i Borderlands: The Pre-Sequel.\nPremiera Borderlands 3 zaplanowana jest na 13 września na PS4, Xbox One i PC. Gra będzie dostępna na wyłączność dla Epic Games Store aż do kwietnia 2020 roku.\nPoprzedni artykułEpic Games Store to spyware?\nNastępny artykułŚledztwo w sprawie Xbox Game Pass, PS Plus i Switch Online. Czy konsolowi giganci działają legalnie?


PEDIGREE Junior Kurczak dla psa 2x 15kg + GRATIS! 8106917390 - Allegro.pl\nFriskies JUNIOR Kurczak 15kg Purina dla szczeniąt\nKARMA DLA PSA PURINA DARLING 15KG KURCZAK + GRATIS\nKARMA DLA PSA PURINA DARLING 10KG KURCZAK + Gratis\nGROW JUNIOR SMALL/MEDIUM Kurczak Łosoś 15 kg\nPEDIGREE Adult 2.6 kg x 8 szt + 2 szt GRATIS /26KG\nPURINA Friskies Junior 2x15kg + Gratis\nFriskies Vitafit Junior z kurczak mleko 2x15kg\nFriskies Vitafit Junior z kurczak mleko 15kg\nPEDIGREE Junior Kurczak dla psa 2x 15kg + GRATIS!\nZestaw 2x PEDIGREE 15kg Junior ras średnich karma z kurczakiem + Saszetka na przysmaki GRATIS!\nPEDIGREE 15kg Junior ras średnich karma z kurczakiem\npolecana dla szczeniąt ras średnich\noparta o dobrze przyswajalne mięso kurczaka\ndba o zdrowe zęby, skórę oraz sierść\nSpecjalnie opracowana karma Pedigree Junior dla psów ras średnich zadba o zdrowie oraz dobre samopoczucie Twojego ulubieńca.\nWielkość krokietów dopasowana została do rozmiaru szczęk dzięki czemu Twój pupil nie będzie miał żadnych problemów z jedzeniem. Odpowiednio proporcje wapnia do fosforu zawarte w karmie wspierają zdrowy rozwój zębów.\nKarma Pedigree pomaga zadbać o zdrowie oraz witalność Twojego pupila każdego dnia.\nzboża (min. 4% kukurydzy, min. 4% pszenicy, min. 4% ryżu)\nmięso i produkty pochodzenia zwierzęcego (min. 4% kurczaka w brązowej granulce)\noleje i tłuszcze, produkty pochodzenia roślinnego\nbiałko 28, zawartość tłuszczu 16, materia nieorganiczna 7, włókno surowe 1.9, wapń 1.4, fosfor 1.1\nWitamina A: 9520 IU Witamina D3: 1050 IU Witamina E: 450 mg Siarczan miedzi pięciowodny: 34.8 mg Siarczan manganu jednowodny: 103 mg Jodek potasu: 2.9 mg Selenin sodu: 0.35 mg Siarczan cynku jednowodny 275 mg\n23 lipca 2019 od a...4\n10 lipca 2019 od m...s\n4 lipca 2019 od A...8\nWszystko OK... Tylko ze brak pokazanego Gratisu....\nKonto Allegro bdhealth_pl jest własnością bdsklep.pl Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, ul. Gwiaździsta 69F, kod pocztowy 01-651. Kapitał zakładowy: 25.000.000 zł, opłacony w całości.\n(od poniedziałku do piątku w godzinach: 8.00 - 18.00, sobota w godzinach: 9.00 - 15.00) ul. Bitwy Białostockiej 2AB, 15-103 Białystok. ODBIÓR OSOBISTY JEST MOŻLIWY po uprzednim otrzymaniu od nas maila z informacją że zamówienie jest przygotowane do odbioru.\nPaczkomaty 24/7 – do 25 kg Allegro Punkty Poczta, Żabka, Orlen, Ruch – do 19 kg\nNumer oferty: 8106917390