Muzeum Historii Polski: historia, której brakowało - e:mi\nMożna inaczejPrzeczytajW Polsce\nKarol Stefańczyk 27 grudnia 2021\nKarol Stefańczyk 27 grudnia 2021 0 komentarz\nJak opowiadać o polskiej historii w przestrzeni muzealnej, poza murami? Czy istnieje kanoniczna wersja takiej opowieści? W jakie ramy uchwycić historię, która ma już ponad 1000 lat? Kto jest bohaterem takiej narracji? O tym, ale także o doświadczeniu tworzenia największej w Polsce wystawy stałej rozmawiamy z Krzysztofem Niewiadomskim, kierownikiem Działu Programowego Wystawy Stałej w Muzeum Historii Polski.\nKarol Stefańczyk: Rozmawiamy w chwili, gdy kierujesz Działem Programowym Wystawy Stałej w Muzeum Historii Polski, którego stała siedziba właśnie powstaje na warszawskiej Cytadeli. Co to właściwie znaczy: kierować takimi pracami?\nKrzysztof Niewiadomski: To zadanie, które ma dwa aspekty. Z jednej strony odpowiadamy razem z zespołem za narrację wystawy. Stawiamy sobie pytania w rodzaju: jak chcemy przedstawić historię Polski? Jakie jest główne przesłanie naszej opowieści? Co chcemy zaakcentować, a co uczynić tłem? Odpowiedź na te pytania wpływa na to, jakie teksty piszemy, jakie eksponaty i fotografie wybieramy, żeby ilustrowały tematy wybrane do prezentacji. Z drugiej strony, nadzorujemy od strony programowej realizację wystawy – współpracujemy z projektantem wystawy, przed nami praca z wykonawcą wystawy, czyli firmą, która ją wybuduje.\nK.S.: Wystawa, którą przygotowujecie, będzie największą tego typu ekspozycją w Polsce. Będą ją oglądać zarówno ci, którzy historię Polski już dobrze znają, jak też tacy, którzy dopiero się jej uczą. Jakie założenia stoją za Waszą opowieścią? Jakie cele Wam przyświecają?\nK.N.: Ogólna koncepcja wystawy i jej zasadnicza linia wyszły od dyrektora Muzeum Historii Polski, Roberta Kostro. W naszym zespole nadajemy formę tej wizji i ją uszczegóławiamy. A jaka to wizja? Zacząć trzeba od tego, że Muzeum Historii Polski w swojej pierwotnej formule miało być Muzeum Wolności. Po obaleniu komunizmu temat polskiej historii został zepchnięty w debacie publicznej na drugi plan. Musiało upłynąć kilkanaście lat, nim pojawiły się warunki na to, by spojrzeć wstecz i zastanowić się, jak do tego doszło, że oto znów żyjemy w wolnym, suwerennym kraju. Stąd pojawił się pomysł na stworzenie muzeum, które opowie tak o procesie odzyskiwania wolności, jak o polskiej tradycji politycznej rozumianej jako tradycja wolnościowa. Pojawiła się jednak szersza refleksja: a może opowiedzieć nie tyle o polskiej wolności, ile o polskiej historii w ogóle? Nie ma przecież instytucji, która w kompleksowy, muzealny sposób podjęłaby się zadania opowiedzenia publiczności historii na taką skalę.\nWspominam o początkach naszego muzeum, bo choć koncepcja Muzeum Wolności nie została zrealizowana, to przetrwała w pomyśle na to, żeby w Muzeum Historii Polski wątek wolności pozostał jako dominujący w linii narracyjnej. To jest właśnie nasz pomysł na opowieść o Polsce jako o miejscu, gdzie w różny sposób, w zależności od epoki, realizowała się idea wolności rozumianej szeroko – w kontekście państwowym i narodowym, ale także indywidualnym. Jest to główna linia narracyjna wystawy.\nK.S.: Czy są inne ważne wątki fabularne niż historia wolności?\nTak, towarzyszą jej dwa inne wątki tematyczne, które również mają charakter przewodni, które strukturyzują opowieść. Są to opowieść o tożsamości, czyli o tym jak przez wieki zmieniało się rozumienie polskości, jak powstawał nasz kod kulturowy, a także opowieść o przemianach cywilizacyjnych, gdzie skupiamy się przede wszystkim na przedstawieniu najważniejszych przełomów z punktu widzenia historii społecznej, takich jak chociażby proces powstawania średniowiecznej sieci samorządnych miast i wsi, czy też rewolucja industrialna i powstanie nowoczesnego społeczeństwa masowego.\nKolejne założenie programowe wynika z samej nazwy muzeum – chcemy opowiedzieć historię Polski, tylko i aż. Chcemy być syntetyczni. Jako, że interesuje nas perspektywa państwowotwórcza, wizja Polski jako przeobrażającego się państwa i narodu, zaczynamy narrację u progu istnienia państwa polskiego – w okolicach drugiej połowy X wieku – i docieramy… w zasadzie do dziś. Początkowo koniec naszej opowieści miał przypadać na upadek komunizmu, czyli na plus minus rok 1989. Uznaliśmy jednak, że od tamtych wydarzeń minęło już tyle lat, że warto zahaczyć też w jakiś sposób o czasy nam bliższe.\nK.S.: Jest więc jakaś cezura, data, która wyznacza kres waszych zainteresowań?\nK.N.: Gdyby patrzeć na to pod kątem twardej daty, to można by tu wskazać 1993 rok, moment, gdy ostatnie jednostki wojsk sowieckich – a właściwie to już wtedy rosyjskich – opuściły terytorium Polski. To zwieńczenie procesu rozpoczętego w 1989 roku, chwila, gdy faktycznie można mówić o Polsce jako o państwie suwerennym. Między 1989 a 1993 rokiem miały zresztą miejsce inne, ważne wydarzenia, na które staramy się zwrócić uwagę zwiedzającego: pierwsze wybory samorządowe, prezydenckie, a wreszcie pierwsze w pełni wolne wybory parlamentarne. Planujemy pokazać wagę wyborów 4 czerwca, ale jednocześnie zależy nam na prezentacji budowy demokracji jako procesu, który zajął kilka lat. Przełom lat 80. i 90. to zamknięcie zasadniczej, w pełni historycznej, części wystawy. Potem jednak zwiedzający przejdą do części poświęconej czasom najnowszym, czyli czasom przejściowym między tym, co postrzegamy jako niedawno minioną teraźniejszość, a tym, co uznajemy już za czasy „w pełni” historyczne. Jak już wspomniałem – doprowadzimy opowieść niemal do dnia otwarcia muzeum.\nK.S.: Wróćmy więc do głównych założeń narracyjnych. Wskazałeś dwa: perspektywa wolnościowa i syntetyczność opowieści…\nK.N.: Syntetyczność, to może nie tyle założenie narracyjne, ile pewien rodzaj spojrzenia, perspektywa, która, jak już wspomniałem, wynika z tego prostego, ale fundamentalnego, faktu, że wystawa ma przedstawić opowieść o całej historii Polski. Tworzenie syntezy nakłada na nas pewne zobowiązania – np. musimy uwzględniać pewien kanon opowieści o naszych dziejach.\nK.S.: Co to znaczy: kanon w tym kontekście?\nK.N.: Mam na myśli to, że nie powinniśmy ignorować w naszej opowieści wydarzeń, które zajmują węzłowe miejsce zarówno w pamięci zbiorowej, jak i w oficjalnej interpretacji historii, która znajduje swój wyraz np. w programie szkolnym. Wielu zwiedzających, chociażby nauczyciele z grupami szkolnymi, będzie oczekiwać możliwości zobaczenia na wystawie wydarzeń, które powszechnie są uważane za kluczowe. Mówiąc o kanonie mam też na myśli to, że interpretując historię, staramy się opierać na aktualnym stanie badań, na tym, co można nazwać konsensusem panującym wśród historyków. Wystawa Muzeum Historii Polski nie jest bowiem miejscem do prezentacji naszych własnych, choćby najbardziej oryginalnych, poglądów.\nK.S.: Czy jest więc w takiej opowieści miejsce na jakieś oryginalne, nieoczywiste ujęcie jakiegoś tematu?\nK.N.: Jak najbardziej. W szczegółach sięgamy po wątki, które bywają mniej znane, może nawet nieco zapomniane. Żeby nie być gołosłownym – w opowieści o państwie pierwszych Piastów jako bohaterki historii pokazujemy też kobiety z dynastii Piastów, wpisujące się w interesujący nas proces integracji kultury polskiej ze światem chrześcijańskim. Mam tu na myśli np. Agnieszkę Piastównę, córkę Władysława Hermana, która jako opatka w Kwedlinburgu biła własne monety. A z drugiej strony mamy Gertrudę, córkę Mieszka II, która wyszła za mąż za wielkiego księcia kijowskiego, wpisując nas tym samym we wschodni krąg kultury. To w ogóle pierwsza znana z imienia pisarka tworząca osobiste modlitwy zachowane w tzw. Kodeksie Gertrudy. Wyciągamy więc postaci zupełnie nieobecne w podręcznikach, choć w ogólnym zamyśle narracyjnym trzymamy się raczej kanonu. Wynika to, powtórzę, z pewnego wspólnotowego zobowiązania.\nZ drugiej strony, czasem bardzo mocno akcentujemy tematy, które są obecne w podręcznikach, ale nie zajmują centralnego miejsca w pamięci zbiorowej – tu przykładem może być przede wszystkim współistnienie wielu religii i kultur w dawnej Rzeczpospolitej, albo niepodległościowy wymiar działalności społecznikowskiej prowadzonej pod zaborami. My z tych zagadnień czynimy zaś kluczowe tematy ekspozycji.\nK.S.: Kto jest bohaterem Waszej opowieści? Czy w przypadku narracji o historii Polski jako takiej można scharakteryzować jeden taki podmiot?\nK.N.: Myślę, że można. Pytanie o bohatera zbiega się z pytaniem o temat wystawy. Jako że głównym wątkiem wystawy jest wolność, głównym zaś jej tematem – dzieje polskiej państwowości (wraz z ludźmi tworzącymi to państwo), za bohatera, i to dynamicznego, bo zmieniającego się w czasie, uznajemy wspólnotę ludzi, którzy się z tym państwem identyfikowali i brali to państwo za swoje. Innymi słowy, jakkolwiek banalnie to nie zabrzmi, bohaterami są Polacy, przy czym istotne jest, jak na przestrzeni lat zmieniała się ta definicja „Polaka”. Ba, patrząc szerzej na bohatera, można wskazać jeszcze jeden aspekt naszej historii Polski – że jest to opowieść o egalitaryzacji pojęcia „Polak”. Wychodzimy od władcy, który buduje państwo. Następnie przechodzimy przez okres dynastii tworzącej strukturę polityczną, pierwszych możnych – znanych z imienia bohaterów, kościelnych i świeckich – następnie wspólnoty lokalne zyskujące prawo i uniezależniające się w jakimś zakresie prawnie od swojego zwierzchnika. Dalej mamy opowieść o Rzeczypospolitej jako koncepcie ustrojowym – i tu mamy już w pełni wykształcone ciało obywatelskie, szlachtę. Tyle że do grona obywateli zalicza się grupa, która stanowi ledwie kilka procent społeczeństwa. Dopiero u zarania nowoczesności to grono się rozszerza, dołączają kolejne grupy społeczne, obserwujemy kres społeczeństwa stanowego.\nK.S.: Bohater opowieści jest więc zbiorowy. Ale czy jest to bohater zawsze aktywny, sprawczy? W końcu postępująca egalitaryzacja nie oznaczała kresu elity. Ta elita nadal istniała, to ona była głównym podmiotem państwowo twórczym, to ona odpowiadała za instytucje. Egalitaryzacja zakłada więc, że niektórzy bohaterowie są bierni, jedynie odpowiadają na decyzje, które i tak zapadają gdzieś na górze.\nK.N.: Niekoniecznie – myślę, że nie ma tu reguły. Jasne, sprawczość obywateli nie zawsze jest taka sama. Zdarzają się takie momenty dziejowe, gdy jest bardziej ograniczona. Zarazem jednak ludzie zawsze, niezależnie od sytuacji, podejmują jakieś wybory, często dramatyczne. Jeśli chcemy pokazywać konkretnych ludzi, z tożsamością, imieniem i nazwiskiem, a nie opowiadać o bezimiennych procesach historycznych, to tej sprawczości zaczyna być jeszcze więcej. I takie jest nasze założenie: procesy historyczne przedstawiać na przykładzie losów konkretnych jednostek, rodzin, społeczności lokalnych.\nK.S.: Wasza opowieść w Muzeum będzie, z tego, co mówisz, opowieścią chronologiczną.\nK.N.: Chronotematyczną, to lepsze określenie. Tworzymy sześć galerii, każda z nich odpowiada kolejno następującym po sobie epokom – ale już w ramach galerii są sekcje tematyczne prowadzone nie zawsze chronologicznie. Łączymy więc ścisłą chronologię z tematycznym sposobem opowiadania. Pewne zjawiska, takie, które postrzegamy w długim trwaniu, rzucają cień na niekiedy całą epokę. Ot, choćby formacja kulturowa nazywana umownie sarmatyzmem. O niej najlepiej opowiadać właśnie tematycznie, zawieszając na chwilę chronologię.\nW samym myśleniu chronologicznym widzę jeden zasadniczy walor: pozwala ono uporządkować wiedzę. Tak, zdaję sobie sprawę, że chronologia źle się kojarzy. Na myśl przychodzi edukacja szkolna, gdzie historię sprowadza się często do ciągu następujących po sobie dat. Sam, gdy mówię komuś, czym się zajmuję, spotykam się czasami z reakcją: „Historia? A, to nie dla mnie. Nie mam głowy do dat”. Na co ja wyjaśniam, że zupełnie nie trzeba, bo daty nie są najważniejsze. Zarazem jednak nie da się opowiadać o historii inaczej, bo to z definicji rzecz osadzona w czasie. Odbiorcy – zwłaszcza takiej wystawy, którą przygotowujemy – potrzebny jest szkielet interpretacyjny, który da szansę zrozumieć, co było wcześniej, a co było później. Odbiorca naszej wystawy powinien dostać jasny sygnał, że np. Jagiellonowie byli przed rozbiorami.\nK.S.: Nie masz więc pokusy, by tę oś czasu niekiedy nagiąć?\nK.N.: Jasne, kusi mnie, by miksować. Sam lubię opowieści snute w ten sposób. Tyle że znam ten podstawowy schemat chronologiczny, a bez niego ani rusz. Ciekawym przykładem nieortodoksyjnego podejścia do chronologii jest tegoroczna wystawa czasowa Wszystkie arrasy króla na Zamku Wawelskim. Twórcy wystawy, prezentując arrasy i opowiadając ich dzieje, tworzą narrację retrospektywną. Jest to już zresztą zasygnalizowane w podtytule: Powroty 2021 – 1961 – 1921. Z mojej perspektywy to bardzo ciekawy, wciągający pomysł interpretacyjny – nie wiem jednak, na ile jest on zrozumiały dla kogoś, kto nie zna tej historii, kto nie orientuje się w dziejach kolekcji arrasów i politycznych dziejach Polski. Poza tym to wystawa dotycząca dość wąskiego wycinka, łatwiej więc kontrolować taką opowieść.\nK.S.: Podzieliliście dzieje państwa polskiego na sześć galerii. Według jakiego klucza odbywa się ten podział?\nK.N.: W naszej periodyzacji nie ma rewolucji. Pierwsza galeria to Polska Piastów i Jagiellonów. Zaczynamy w drugiej połowie X wieku, kończymy wraz ze śmiercią Zygmunta Augusta – tu akurat jest lekkie przesunięcie w periodyzacji, bo nie ma u nas cięcia między średniowieczem a epoką nowożytną, doprowadzamy Jagiellonów do końca, aż do pierwszej wolnej elekcji. Druga galeria to Dawna Rzeczpospolita: zaczyna się z końcem XVI wieku, kończy razem z rozbiorami, które są dość oczywistą cezurą w narracji o państwie. Pewnie inaczej by ona wyglądała, gdybyśmy opowiadali o historii społecznej. Wtedy akcent musielibyśmy postawić na rewolucję przemysłową, gdy przeobrażeniu ulega społeczeństwo stanowe, a rodzi się nowoczesne. Następnie jest galeria Pod zaborami, czyli opowieść o epoce, w której wprawdzie nie ma państwa ani wolności, ale istnieje wspólnota, która państwa i wolności pragnie. Tę galerię doprowadzamy do roku 1914. Kolejne części to: Niepodległa, gdzie opowiadamy o I wojnie światowej i II Rzeczpospolitej; Polska Walcząca poświęcona II wojnie światowej; wreszcie na końcu galeria powojenna Polacy wobec komunizmu, zatytułowana trochę inaczej, aby pokazać, że bohaterem jest wspólnota, a nie państwo, które nie jest w pełni suwerenne.\nUważny czytelnik może zauważyć, że połowa wystawy to XX wiek. Wynika to z rozpoznania, że dla naszej tożsamości i pamięci zbiorowej istotne są te wydarzenia, które działy się stosunkowo niedawno i są jeszcze obecne w pamięci międzypokoleniowej. Wyobrażam sobie jednak, że za jakieś 100–200 lat – a mam poczucie, że budujemy instytucję funkcjonującą w takiej perspektywie czasowej – ten XX wiek będzie się na wystawie coraz bardziej kurczył, wypierany przez następujące po nim epoki.\nK.S.: O Waszej interpretacji polskiej historii mówisz, że jest kanoniczna, oparta na konsensusie i stanie badań. Czy jednak popularne ostatnio, alternatywne opowieści w rodzaju historii ludowej wywierają na tę kompromisową narrację jakiś nacisk?\nK.N.: Trzeba zaznaczyć, że wątek ludowy w naszych refleksjach pojawił się już przed kilkoma laty, a więc przed erupcją popularności historii ludowej w debacie publicznej. Otóż już wtedy, planując galerię Dawna Rzeczpospolita, zastanawialiśmy się, jak do naszej narracji państwowotwórczej włączyć wątek chłopski – a więc jak oddać głos tym, którzy uchodzili za milczącą większość ówczesnego społeczeństwa. To jednak zagadnienie, które wymaga sporej ostrożności. Musimy bowiem tak snuć opowieść, aby z jednej strony nie pozostać głuchymi na gorące spory interpretacyjne, a z drugiej, co już podkreślałem, myśleć długofalowo, co z kolei wymaga pewnego dystansu do spraw bieżących. Musimy więc ważyć racje, uwzględniać jak najwięcej perspektyw, a zarazem pozostać niezależni od „tematów sezonu”.\nK.S.: Czy ludowe interpretacje historii uważasz jednak za zasadne?\nK.N.: Każda nowa perspektywa, każde spojrzenie na historię Polski, o ile jest poparte wiarygodnymi argumentami i materiałem źródłowym, wydaje się cenne. Możemy się zgadzać z tymi perspektywami, możemy je odrzucać, ale dopóki historia Polski budzi tego typu emocje, dopóty gra jest warta świeczki. Każda gwałtowna kontrowersja pokazuje, że historia jest wciąż istotna, że przez nią się wciąż definiujemy. Ludowa historia Polski, co trzeba dodać, wpisuje się zresztą w pewien trend, obecny od dawna w humanistyce – taki mianowicie, że od czasu do czasu pojawiają się tzw. zwroty interpretacyjne, czyli spojrzenia na dany temat, które roszczą sobie prawo do zredefiniowania reguł gry, do absolutnego wywrócenia wszystkiego do góry nogami. Jak to jednak wpływa na kanoniczne, mainstreamowe odczytania? Na ogół tak, jak burze i sztormy wpływają na wielki statek – mogą nim lekko zachwiać, trochę przechylić, ale rzadko kiedy zmieniają kierunek, w którym ten statek zmierza, przynajmniej w takim stopniu, w jakim życzyliby sobie tego najbardziej radykalni reformatorzy. Inna sprawa, że często coś, co jest anonsowane jako rewolucja, okazuje się w istocie starą interpretacją ubraną w nowe szaty. Problem w tym, że historycy akademiccy, odwołujący się do źródeł czy monografii w tego typu sporach, źle rozpoznają na ogół samo pole sporu. Bo polem tym nie jest obiektywna prawda historyczna – jak im się wydaje – ale historia w wersji popularnej, czyli taka interpretacja, która oddziałuje na powszechne wyobrażenie o przeszłości.\nWarto jeszcze zauważyć, jak wiele zależy od doświadczenia pokoleniowego. Historycy i publicyści odpowiedzialni do niedawna za kreowanie wyobrażeń o przeszłości wchodzili w dorosłość w latach 90. Dla nich wówczas opowieść o złych panach i ciemiężonych chłopach była bardzo passe, stanowiła relikt poprzedniego ustroju. Wtedy czymś żywym intelektualnie było pokazanie, że historia nie do końca tak wyglądała, że system pańszczyźniano-feudalny nie był czymś tak okropnym, jak się uważało. Teraz natomiast do głosu doszło pokolenie, które nie niesie ze sobą bagażu PRL-owskiej interpretacji historii i dla którego czymś świeższym jest właśnie spojrzenie na wykluczonych. To naturalne i zrozumiałe. Ważne jest, by zachować w tym wszystkim może nie tyle obiektywność – o tę zwykle trudno – ile uczciwość intelektualną i interpretacyjną, a przede wszystkim świadomość, że historia jest czymś skomplikowanym, a ludzie dawnych epok dysponowali często zupełnie innym systemem wartości i świadomością kulturową niż my dzisiaj.\nK.S.: My – czyli kto? Czy projektujecie jakiegoś idealnego odbiorcę wystawy?\nK.N.: Staramy się ją adresować możliwie najszerzej. A to oznacza, że z naszego punktu widzenia nie ma żadnych oczywistości, nie możemy zakładać, że odbiorca wie to, co my. Jeśli omawiamy XIX wiek i opowiadamy, że w tamtym czasie palącą kwestią było uwłaszczenie chłopów, to oczywiście tłumaczymy, na czym to uwłaszczenie polegało, zwracamy uwagę, że chłop nie był właścicielem ziemi, na której pracował… Jako że zależy nam na młodym pokoleniu, staramy się wciągnąć widza w naszą narrację – temu też służy wspomniana wcześniej perspektywa personalna. Staramy się opowiadać historię angażującą emocjonalnie i taką, której poznanie rodzi pewne przeżycie, ale jednocześnie musieliśmy sobie wyznaczyć granice takiego podejścia. Chcemy poruszyć i skłonić do refleksji, a nie szokować i podsuwać oczywiste interpretacje przeprowadzone na poziomie emocjonalnym.\nK.S.: Siłą muzealnej opowieści jest zawsze to, że pociąga odbiorcę nie tylko słowem, ale też eksponatami. Gdy myślisz o zgromadzonych artefaktach, czy są jakieś, które Twoim zdaniem będą się wpisywały w Waszą wizję historii angażującej emocjonalnie?\nK.N.: Cieszę się, że stawiasz tezę o tym, że siłą muzeum jako medium jest prezentowanie eksponatów. To być może oczywiste, i w ogóle definicyjne, dla tego rodzaju placówek, ale jak wiadomo współcześnie realizowane są różne koncepcje ekspozycyjne, czasem też takie, w których albo świadomie rezygnuje się z eksponatów, albo przypisuje się im podrzędną rolę. U nas podstawowym założeniem stało się tworzenie wystawy tak, aby opowiadać historię poprzez prezentację eksponatów. Dobieramy obiekty oryginalne tak, aby ilustrowały ważne tezy, aby nie były przypadkowym zbiorem ciekawych i ładnych przedmiotów, ale aby ich prezentacja niosła funkcje narracyjną i poznawczą. Pytanie o zaangażowanie emocjonalne związane z oglądaniem eksponatów jest dość trudne, bo odnosi się do całej gamy różnorodnych, potencjalnych przeżyć. Na zupełnie podstawowym poziomie eksponat może budzić emocje związane z oglądaniem czegoś, co jest piękne i kunsztownie wykonane. Na naszej wystawie znajdą się takie eksponaty – chociażby ciekawa kolekcja przedmiotów codziennego użytku, w tym przede wszystkim cenne i bogate pasy kontuszowe, związanych z kulturą sarmacką – ale pamiętajmy, że Muzeum Historii Polski nie jest muzeum sztuki. Inny przykład przeżycia to doznania związane ze świadomością obserwowania eksponatów będących świadkami bardzo ważnych, wręcz legendarnych, wydarzeń historycznych. Wspomnę tu o bezcennym obiekcie z naszych zbiorów. Chodzi o wykonaną w czasie II wojny światowej, według koncepcji polskich kryptologów i inżynierów, replikę maszyny szyfrującej Enigma – tego rodzaju repliki służyły wywiadowi polskiemu, francuskiemu i angielskiemu do odczytywania niemieckich depesz. Mamy więc absolutny unikat dokumentujący jedno z największych polskich osiągnięć w XX w. Oglądanie takich bezcennych artefaktów – świadków wydarzeń też jest czymś, co angażuje emocjonalnie (jeśli tylko zna się wagę wydarzenia).\nMyślę jednak, że najbardziej angażujące emocjonalnie są te eksponaty, które dokumentują losy konkretnej osoby, w których spotyka się perspektywa makro- i mikrohistoryczna. Przykładem mogą być pamiątki po ofiarach dwudziestowiecznych prześladowań. Mamy krzyżyk Andrzeja Wata, który poeta założył po tym, gdy w sowieckim więzieniu nawrócił się na chrześcijaństwo. Dla mnie osobiście jest to eksponat o statusie niemalże relikwii. Inny przykład to przestrzelony zeszyt, czy też pamiętnik, Wandy Jensz – łączniczki jednego z oddziałów Armii Krajowej na Wileńszczyźnie, ślady po kulach, które powstały w 1944 r. w czasie operacji Ostra Brama. Ten eksponat angażuje emocjonalnie, bo z jednej strony łączy coś kruchego, związanego z młodością, jak pamiętnik, ze śladami brutalnej machiny wojennej. Odnosi się też do trudnego losu młodych kobiet i mężczyzn z AK, którzy znaleźli się w matni pomiędzy nazistowskimi Niemcami a Sowietami. Mógłbym mnożyć takie przykłady, wspomnieć o artefaktach grobowych z Katynia, o przedmiotach wykonywanych przez znane z imienia i nazwiska osoby uwięzione w gettach, ale chyba już wiadomo jaki typ zaangażowania emocjonalnego mam na myśli. Staramy się pokazywać eksponaty, które mają swoją tożsamość, które często noszą ślady materialnego zużycia – dzięki temu nadajemy też tożsamość informacji przekazywanej zwiedzającym.\nK.S.: Wspominałeś, że w swojej opowieści będziecie zachęcać odbiorcę do refleksji. Domyślam się jednak, że w pewnych tematach Wasz głos będzie wybrzmiewał mocniej.\nK.N.: Są kwestie, gdzie nasze stanowisko jest oczywiste – gdy mówimy o stalinizmie, jasno wartościujemy system totalitarny jako coś złego. Staramy się to jednak pokazać na poziomie faktów, a nie moralistycznej retoryki. Są natomiast tematy, gdzie zamiast wykrzyknika operujemy raczej wielokropkiem. Przykładem jest choćby zamach majowy, który pokazujemy jako tragedię wolnej Polski, gdzie tak długo oczekiwana wolność stała się przedmiotem konfliktu, w którym polała się krew. Nie zamierzamy przy tym zajmować stanowiska czy to piłsudczykowskiego, czy antypiłsudczykowskiego. Kładziemy nacisk na konflikt racji i staramy się wejść na wyższy poziom, zwrócić uwagę, że niezależnie od dramatyzmu sytuacji i odmiennych wyborów, dla wszystkich zaangażowanych w ten spór kluczową wartością było to, jaka ma być niepodległa Polska. Tak zresztą patrzymy na cały okres międzywojenny – jako na czas, nieraz naznaczonej przemocą, dyskusji, w której stawką jest kształt niepodległej Rzeczypospolitej. Chcemy wyjść poza skrótowe, upraszczające interpretacje Piłsudskiego, zgodnie z którymi jawi się on albo jako silna figura, która musiała zapanować nad polskim chaosem, albo jako dyktator, który zainstalował w Polsce system niemalże totalitarny.\nK.S.: A kwestia udziału Polaków w Zagładzie? Tu także naświetlacie różne postawy?\nK.N.: Naszą perspektywą jest spojrzenie na postawy Polaków wobec Zagłady Żydów, nie definiujmy tematu jako „kwestia udziału Polaków w Zagładzie”. Na wystawie pokazujemy zarówno tych, którzy pomagali Żydom, jak i tych, którzy współpracowali z niemieckim okupantem. Co ważne, koncentrujemy się na wysiłkach instytucji państwowych podejmowanych czy to przez władze na emigracji, czy to przez państwo podziemne – a te zmierzały zdecydowanie w kierunku pomocy Żydom. Nie ukrywamy ciemnych kart historii, poruszamy choćby temat szmalcownictwa, ale na pierwszy plan staramy się wysuwać bohaterów pozytywnych – takich jak Jan Karski, grupa Ładosia, czy nieznana szerzej rodzina Aleksandra i Sabiny Smolaków, którzy ukrywali swoje znajomego, Mosze Bajtla. Ważna dla nas jest także perspektywa mikrohistoryczna, którą pokazujemy poprzez prezentację nagrań relacji świadków historii. W ich opowieściach widać nie tylko emocje i przeżycia, ale i całą grozę sytuacji, skomplikowane realia rządzące okupacyjną codziennością.\nK.S.: Piłsudczycy, antypiłsudczycy, skomplikowane realia w czasie okupacji… O ile mniej wyrobionemu uczniowi, który odwiedzi wystawę z klasą, w naświetleniu tej opowieści pomoże nauczyciel, dziecku zaś – rodzic, jak w meandrach polskiej historii odnajdzie się odbiorca zagraniczny? I czy wystawa muzealna poświęcona historii danego kraju jest w stanie wzbudzić zaangażowanie emocjonalne u takiego właśnie odbiorcy?\nK.N.: Myślę, że każda dobrze opowiedziana historia może wzbudzić zaangażowanie emocjonalne odbiorcy niezależnie od miejsca jego pochodzenia. Pytanie tylko, czy uda nam się stworzyć ekspozycję o wymiarze uniwersalnym lub zaprezentować historię Polski w ten sposób, że okaże się ona fascynująca dla każdego. Duże nadzieje wiążę w tym kontekście tak z eksponatami, jak ze scenografią wystawy, która często odwołuje się do bardzo uniwersalnych kodów wizualnych, tworzy pewien nastrój zrozumiały, myślę, ponad granicami kulturowymi. Ponadto sięgamy po oczywiste metody komunikacji, o których warto jednak wspomnieć – wszystkie teksty będą przełożone na angielski, zwiedzający będą mogli skorzystać z audioprzewodnika. Poza tym muzeum stworzy szeroką ofertę dla zwiedzających – meandry historii wyjaśniać będą nie tylko rodzice czy nauczyciele, ale także edukatorzy i przewodnicy. Część naszej oferty będzie skierowana do zwiedzających spoza Polski. Na marginesie zaznaczę, że grupy szkolne po wystawie raczej na pewno oprowadzać będą nie ich nauczyciele, ale albo przeszkoleni edukatorzy muzealni, albo atestowani przewodnicy.\nK.S.: Dotykamy w tym miejscu tematu afirmatywnego charakteru opowieści Muzeum. Czy można zatem powiedzieć, że celem wystawy jest pogodzenie Polaka z Polską? Albo Polaka z Polakiem?\nK.N.: To chyba jednak zbyt mocne stwierdzenie. Myślę, że ważne jest, aby ktoś, obejrzawszy naszą wystawę, zrozumiał historię Polski i przyjął ją jako własną. Że ta opowieść o dawnych dziejach nie jest nam obojętna, a zamierzchła i, wydawałoby się, zamknięta przeszłość oddziałuje wciąż na współczesność. Podstawa to pokazać, że historia jest ważna, że pozwala zrozumieć świat wokół i samych siebie. I że Polska ma ciekawą historię, z którą warto się identyfikować. Czy to oznacza pogodzenie Polaka z Polską? Nie mam pewności, ale można tak to rozumieć.\nK.S.: Identyfikować – czyli budować poczucie dumy.\nK.N.: I tak, i nie. Jeśli ktoś wyjdzie z poczuciem dumy, to dobrze. Ale jeśli ktoś pomyśli, że wiele rzeczy nam nie wyszło i że ta historia jest wręcz depresyjna – ale jeśli zarazem doda, że to zarazem jest moja historia, że warto ją kontynuować i warto od tego dziedzictwa się nie odżegnywać – to, nawet jeśli naszym zamiarem nie była krytyczna rewizja historii, myślę, że koniec końców taka refleksja będzie czymś z naszego punktu widzenia pożądanym. Można przecież się identyfikować, nie zawsze odczuwając poczucie dumy.\nK.S.: Mówiąc o Muzeum Historii Polski, skupialiśmy się dotąd na wystawie stałej jako powstającej właśnie, fizycznej przestrzeni, która będzie oferowała odbiorcy pewną opowieść za pomocą słów, dźwięków, obrazów i przedmiotów. Tymczasem MHP to przecież instytucja, która działała na długo przed rozpoczęciem budowy na Cytadeli i która podejmuje szereg działań promujących polską historię, nie mając jeszcze stałej siedziby. Jak ta aktywność edukacyjno-popularyzatorska będzie wyglądała, gdy wystawa już powstanie?\nK.N.: Kusi mnie, żeby szeroko opowiedzieć o dorobku muzeum, tworzonym przecież już od 2006 r., ale faktycznie – skupmy się na przyszłości. Przede wszystkim na Cytadeli powstaje cały kompleks muzealny, o którym myślimy jako o Parku Niepodległości. Złożą się na niego otwarte już siedziby Muzeum Katyńskiego i Muzeum X Pawilonu oraz budowane nowe siedziby: nasza i Muzeum Wojska Polskiego. Powstanie nowoczesna, wielofunkcyjna przestrzeń zagospodarowana przez instytucje kultury. Nasz budynek, oprócz wystawy stałej, pomieści naprawdę dużą przestrzeń wystaw czasowych, a także cały kompleks sal edukacyjno-warsztatowych, w których realizowana będzie oferta edukacyjna. Częściowo będą to lekcje i warsztaty związane z wystawą stałą, a częściowo z ekspozycjami czasowymi, kolekcją eksponatów czy innymi bieżącymi projektami. Sama przestrzeń wystawy stałej została zaprojektowana tak, żeby znalazły się w niej miejsca, w których edukator może skupić grupę i przeprowadzić zajęcia. Do tego dochodzi audytorium, w którym mogą odbywać się koncerty, spektakle czy seanse filmowe, sale konferencyjne i projekcyjne oraz biblioteka. Na pewno będziemy też korzystać z przestrzeni zielonej w bezpośrednim sąsiedztwie budynku. Każde z tych miejsc stanie się przestrzenią działalności edukacyjno-popularyzatorskiej, jak ją nazwałeś. Opowiadam tu bardziej o infrastrukturze i możliwościach, jakie tworzy, niż o konkretnym programie działań. Nad nim pracujemy i będzie on realizowany od samego początku udostępniania MHP publiczności, co nastąpi wiosną 2023 r.


Bluszczo - profil w Wykop.pl\nBluszczo od 3 lat 7 mies. na Wykopie\n2 710 akcji\nnamrab 1 dzień 11 godz. temu\nOstatnie spojrzenie na mgławicę Oriona w tym sezonie. 20 minut ekspozycji.\n+: sznaps82, Armo11 +415 innych\nBluszczo 1 dzień 8 godz. temu\n@namrab: Daj zdjęcie oryginalne bez żadnej kolorystyki\n+: Reyqqp, hvdy +2 innych\nBluszczo 5 dni temu\nMa ktoś linka do streama United?\n@norbeeek: Dziękuje dobry człowieku\nźródło: 2867767_014_317d.jpg 18+\n+: Migfirefox, Ron1n +21 innych\n@NanuszJowak91: Trochę jak ta mirabelka co dodała zdjęcie z majonezami\nBluszczo 1 tydz. temu\nSzukam jakiegoś pomysłu co mógłbym kupić/zrobić jako prezent dla mojego ojca który już w niedziele kończy 50 lal. Dla mamy zrobiłem coś podobnego jak to i teraz tez chciał bym zrobić coś podobnego ale nie wiem co. #prezent #kiciochpyta #pytanie\n+: Dpdp, BitterLemon +2 innych\n@sayanek: dzięki za pomysl moze cos zrobie w ten sposób\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Bluszczo\nPopularne tagi Bluszczo\n#danielmagical (3) #mecz (2) #boks (1) #pilkanozna (1)


Wiesław Chołuj – ZGSTL\nTwórcy ludowi - Oddział Radomski - Wiesław Chołuj\nLucimia, woj. mazowieckie\nLucimia (woj. mazowieckie)\nWiesław Chołuj (ur. 1951) kontynuuje wielopokoleniową tradycję wyplatania koszy wiklinowych, tworzy od dzieciństwa, a umiejętności przejął od ojca. Wyplata techniką żebrowo-krzyżową kosze, które łączą w sobie aspekt praktyczny z walorami estetycznymi. Twórca jest jednym z ostatnich plecionkarzy szczycących się umiejętnością wyplatania kabłącoków, czyli wiklinowych koszy wytwarzanych wyłącznie przez lokalnych twórców z Lucimi w gminie Przyłęk. Są to kosze z jednym kabłąkiem, z płaską ścianą, różnej wielkości w zależności od przeznaczenia z zielonej, niekorowanej wikliny. Lucimski kabłącok został wpisany na Krajową Listę Niematerialnego Dziedzictwa.\nPosiadaną technikę, zdobywane przez lata doświadczenie i zdolność podporządkowania sobie wikliniarskiego surowca dopełniają pasja, zamiłowanie do rękodzieła oraz niezaprzeczalny talent. Jego wyroby charakteryzuje precyzja i dokładność oraz zgodność z tradycją. Wiesław Chołuj współpracuje z Muzeum Wsi Radomskiej, gdzie znajdują się różnego rodzaju kosze plecionkarza. W Muzeum prowadzi również warsztaty i pokazy technik rękodzielniczych. Swoje wyroby najczęściej sprzedaje na targach i kiermaszach oraz okolicznym rolnikom.\nWiesław Chołuj posiada przydomowy warsztat – pracownię w której znajdują się wykonane przez twórcę różnego rodzaju kosze. Swoją cierpliwością, oddaniem i zaangażowaniem przyczynia się do utrwalenia tradycji wyplatania unikatowych lucimskich koszy. Artysta jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych od 2020 roku.\nWystawa indywidualna w Bibliotece Gminnej w Przyłęku, 2020.\nNagroda Twórcy Jarmarku Jagiellońskiego, Warsztaty Kultury, Lublin, 2019.\nAnkieta personalna, teczka osobowa, Archiwum STL w Lublinie.


Harcerze z całej Polski w sierpniu spotkają się w Kielcach\nWiadomości24 » Styl życia » Dzieci i Młodzież » Harcerze z całej Polski w sierpniu spotkają się w Kielcach\nData dodania: 2007-05-28 22:01\nW sierpniu tego roku 10 tysięcy harcerzy spotka się w Kielcach (na zalesionym terenie byłego poligonu wojskowego) podczas dziesięciodniowego Zlotu Harcerstwa Polskiego. Przeżyją kolejną harcerską przygodę, będą wspólnie bawić się i uczyć.\nZlot odbędzie się w dniach 10 -19 sierpnia i jest podsumowaniem ogólnopolskiego, harcerskiego programu "Jeden Świat - Jedno Przyrzeczenie", podsumowaniem obchodów 100-lecia skautingu i inauguracją obchodów 100-lecia Harcerstwa.\nZwiązek Harcerstwa Polskiego chce pokazać, że tak jak przed stu laty, tak i dziś harcerze są potrzebni i mają dobrą, sprawdzoną metodę na wychowanie młodych obywateli.\nNa Zlocie w Kielcach nie obędzie się bez zajęć związanych z twórczością i kreatywnością, a także zdobywaniem nowych umiejętności. Harcerze będą poznawać piękno przyrody w Świętokrzyskim Parku Narodowym, odkrywać różne formy twórczości artystycznej, odnajdywać właściwe rozumienie braterstwa, sprawdzać przydatność zdobywanych w harcerstwie sprawności, promować naukę.\nOprócz powyższych zajęć odbywać się będą koncerty piosenki, pokazy zespołów tanecznych, wystawy, prezentacje zespołów muzycznych, warsztaty plastyczne, plenery malarskie, koncerty zaproszonych zespołów, przedstawienia teatralne, wędrówki drużyn, konferencje instruktorskie, zajęcia centrum duchowego na terenie Klasztoru Pallotynów na Karczówce.\nHarcerze nie tylko będą się bawić i uczyć, ale również służyć społeczeństwu. Będą pracować nad wykonaniem ścieżek rowerowych, brać udział w budowaniu placu zabaw, organizować spotkania z dziećmi i młodzieżą w gminach woj. świętokrzyskiego. Na Zlot zostały zaproszone inne organizacje harcerskie działające w Polsce, harcerze spoza granic kraju oraz skautki i skautów z zaprzyjaźnionych organizacji skautowych.\nWięcej szczegółów na stronie: http://kielce2007.zhp.pl/\nTagi: ZHP Kielce zlot Harcerstwa Polskiego Jeden Świat - Jedno Przyrzeczenie\neee...drobne sprostowanie....100lecie harcerstwa polskiego przypada dopiero na 2011 rok ponieważ dopiero w 1911 roku powstały pierwsze drużyny harcerskie na terenie Polski :) pozdrawiam :)


Nie byłeś jeszcze na urlopie? Jedź z nami do Chorwacji! Oferta LAST MINUTE! Wyjazd prosto z Rybnika! - Nasz Rybnik - portal informacyjny » wiadomości z Rybniku i powiatu rybnickiego\nStyl życia » Turystyka » 06 września 2016, godz. 08:14 » komentarzy:\nNie byłeś jeszcze na urlopie? Jedź z nami do Chorwacji! Oferta LAST MINUTE! Wyjazd prosto z Rybnika!\nWrzesień w Chorwacji to urlop, który będzie jednocześnie egzotyczny, ciekawy, bezpieczny i niedrogi. Nie zapomnij o wakacjach – skorzystaj z propozycji biura podróży ORINOKO – ART & TRAVEL!\nW tym roku jedziemy na Dalmację. Poza wspaniałymi plażami i lazurową wodą, czekają na nas przepiękne zabytki, wyśmienita kuchnia i wyjątkowe Parki Narodowe. Chętni odwiedzą kamienne miasta, takie jak Dubrownik, Split czy Trogir, odbędą rejs na Korćulę, skosztują wybornego wina na półwyspie Peliesać...\nZaletą prezentowanej oferty jest to, że wyjazd odbywa się bezpośrednio z Rybnika i Raciborza, a nasz komfortowy autokar jest ciągle na miejscu - podobnie jak pilot-rezydent, który opiekuje się grupą od początku do końca. Dodatkowe wycieczki są organizowane bezpośrednio przez organizatora, dzięki czemu są tańsze niż u lokalnych pośredników i obsługiwane w języku polskim.\nNie bez znaczenia jest to, że Chorwacja oferuje zarówno przyjemny powiew egzotyki (ciepłe morze, słońce, palmy, śródziemnomorska przyroda, kuchnia bałkańska, dobre wino), jak i pełne bezpieczeństwo. Kraj jest wolny od niepokojów, a gospodarze są mieszkańcami wywodzącymi się z tego samego kręgu kulturowego co Polacy.\nPromowana impreza odbędzie się w dniach 16-27 września, a miejscem wypoczynku będzie cicha i malownicza miejscowość GRADAC na Riwierze Makarskiej.\nNasz hotel LAGUNA znajduje się w odległości 100 metrów od morza i kamienisto-żwirowej plaży, pół kilometra od centrum miejscowości. Wszystkie pokoje 1, 2 i 3 os. posiadają pełny węzeł sanitarny, telewizory z TV-sat i co najważniejsze: balkony - położone od stron morza!\nRegularna cena imprezy obejmująca transport, zakwaterowanie w hotelu (pokój 2 osobowy), wyżywienie (śniadania i obiadokolacje w formie obfitego bufetu), ubezpieczenie NWiKL oraz opiekę polskiego pilota i rezydenta podczas całego wyjazdu - wynosi jedynie 1740 zł /os.\nTERAZ OFERTA LAST MINUTE: w dniach 8 – 12 września (zamknięcie listy): CENA: 1500 zł (przy zakupie oferty bezpośrednio w naszym biurze).\nInformacji udzielane są też telefonicznie: 32 740 92 00 lub 502 557 238\nCampBox – kupuj online, odbieraj stacjonarnie w cenach internetowych!\nUdane wczasy? Wrzesień w Chorwacji! Wyjazd prosto z Raciborza i Rybnika!\nPodróże w nieznane- Ania Sosna i Renata Sosna\nAleksander Doba spotka się z rybniczanami\nRybnicki Festiwal Podróżniczy Karawana\nKlub Miłośników Gór zaprasza na prelekcje Mateusza Grobli\nZobacz odległe zakątki świata - Festiwal Podróżniczy Rozjazdy w Rybniku\nWarsztaty fotografii podróżniczej w Rybniku


Frank Sinatra według Boba Dylana - Dwójka - polskieradio.pl\nFrank Sinatra według Boba Dylana\nOstatnia aktualizacja: 27.02.2015 08:30\nNowa płyta amerykańskiego barda to zbiór piosenek spopularyzowanych przez Sinatrę. O tym ostatnim porozmawiamy w piątkowe popołudnie.\nFrank Sinatra w 1947 lat. Legenda słynnego amerykańskie piosenkarza nie traci na sile w XXI wiekuFoto: wikipedia, domena publiczna\nNaszymi gośćmi będą Konrad Imiela - reżyser spektaklu "Rat Pack, czyli Sinatra z kolegami" oraz Błażej Wójcik grający w tym przedstawieniu samego Sinatrę. Odwiedzi nas także Monika Małkowska, która opowie o działalności Galerii A19 na stacji metra Marymont w Warszawie.\nNa audycję "Pop-południe" - w piątek (27.02) w godz. 16.00-17.30 - zaprasza Marta Strzelecka.\nZobacz więcej na temat: Bob Dylan Frank Sinatra MUZYKA


Firma wykonująca takie prace jak np. zakładanie trawników - SKD\nFirma wykonująca takie prace jak np. zakładanie trawników\nHome » Zakupy » Ogród, Rośliny » Firma wykonująca takie prace jak np. zakładanie trawników\nDodane: 2019-06-13 :: Kategoria: Zakupy / Ogród, Rośliny\nBardzo ciekawą firmą, dla której to ogromną pasją jest ogrodnictwo, a tym samym wykonywanie wszelkich prac związanych z projektowaniem ogrodów, jak również z kompleksową ich pielęgnacją, jest Garden Wizja. Stąd też w dość szerokiej, a przy tym także urozmaiconej ofercie pod względem dostępnych w niej usług powyższej firmy, mamy dostęp do takich usług jak np. zakładanie trawników. Nowy Targ to jedno z miast, w których to mieszkańcy, a dokładniej mówiąc, klienci prywatni i komercyjni mogą skorzystać z oferty firmy Garden Wizja, która to wykonuje takie zlecenia, jak np. zakładanie trawników. Nowy Targ stanowi także główny teren działań wykonywanych przez omawianą firmę. Jednak warto dodać, że z usług ogrodniczych świadczonych przez powyższą firmę mogą skorzystać tak naprawdę klienci z całego Podhala, czyli m.in. z takich miast jak np. Bukowina Tatrzańska oraz Zakopane. Garden Wizja, dzięki temu, że jest firmą, która składa się z pasjonatów ogrodnictwa, jest w stanie zaoferować swoim klientom bardzo ciekawe, a zarazem oryginalne i nietuzinkowe rozwiązania.\nSpodoby na utrzymanie stawów w dobrej formie\nProblem słabnących stawów dotyczy coraz większego grona Polaków. Bierze się on nie tylko z wieku, ale też z rozpowszechnienia aktywności fizycznej i sportu, które chociaż pozwalają na utrzymywanie kondycji, to są bardzo obciążające na kolana. Jak wzmocnić stawy osłabione wysiłkiem fizycznym i wiekiem?...\nEkran elektryczny to duże ułatwienie w domu\nNie tylko w firmach coraz częściej wykorzystywany jest do projekcji obrazu rzucanego przez multimedialny rzutnik komputerowy specjalnie zamontowany i wygodnie rozstawiane ekran elektryczny. Także w domach ekran elektryczny jest coraz częściej stosowanym wyborem, nie tylko przez ludzi, którzy cenią sobie wygodę ...\nJeżeli jesteś grzybiarzem z pewnością przyda Ci się wspaniały produkt, jakim jest nasz najlepszy lokalizator gps na grzyby. Nie, nie pomoże on znaleźć Ci żadnego grzyba, ale umożliwi Ci wyjście z lasu, jeżeli się za bardzo w knieję zapuścisz. Dzięki naszym najlepszym staraniom, produkty takie jak lok...\nSpójne systemy meblowe\nNa jakich zasadach działają kolektory słoneczne?\nJak wygląda sypialnia


MULTIKULTI PROJECT: kwietnia 2016\nAutor: Laurence o 02:59 Brak komentarzy:\nRoy Nathanson with Arturo O’Farrill, Marc Ribot, Curtis Fowlkes, Anthony Coleman, Myra Melford, Lucy Hollier "Nearness And You, Duets and Improvisations by Roy Nathanson & Friends at The Stone" Clean Feed 2016, CF365\nTo pierwsza dla portugalskiego Clean Feedu płyta nowojorczyka Roya Nathansona. Lider legendarnej grupy Jazz Passengers oraz drugi (obok Johna Luriego) saksofonista chyba jeszcze słynniejszej grupy Lounge Lizards nagrał dla nich płytę będącą kompilacją duetów i improwizacji.\nNagrania te zostały zarejestrowane w czerwcu 2015 roku, podczas rezydencji Nathansona w nowojorskim klubie Johna Zorna The Stone. Do tych duetowych, czasami triowych, intymnych koncertów Nathanson zaprosił swoich długoletnich przyjaciół z nowojorskiej sceny - puzonistów Curtis Fowlkes oraz Lucy Hollier, pianistów: Arturo O’Farrill, Anthony Coleman oraz Myrę Melford, i grającego tu tylko na akustycznej gitarze Marca Ribota. Całość, mimo nieuniknionego w takich wypadkach pewnego eklektyzmu, sprawia naprawdę niesamowite wrażenie. Cudownie wypadają intymne, skupione konwersacje z Ribotem czy Melford, zgoła inaczej - z długoletnim partnerem jeszcze z czasów Lounge Lizards Curtisem Fowlkesem. Pobrzmiewają gdzieś echa zaangażowania Nathansona w dawnych latach w obrzeża sceny punkrockowej czy new wave (współpraca z Blondie), alians z Debbie Harry czy też Elvisem Costello. Ale zawsze na pierwszy plan powraca konwersacja z bliskimi w duchu skupienia i przyjaźni. Niezwykle brzmi nawet włączony do całości standard (tytułowy "Nearness and You" Carmichaela i Washingtona), ale wykonywany bodaj w pięciu różnych wersjach i rozmaitych składach tak osobowych, jak i instrumentalnych. Pojawiają się melorecytacje wierszy Nathansona, a nad wszystkim tym unosi się jeszcze niezwykłe, znane od lat poczucie humoru i ciepło bohatera nagrania. Cudowna, ciepła opowieść!\nRoy Nathanson: alto, soprano, baritone saxophones and voice\n2. The Low Daze\n3. Indian Club\n4. What’s Left\n5. The Nearness Of Ewes\n6. The Nearness of Youse\n7. The Nearness of Jews\n8. What? Shoes?\n9. Ludmilla’s Lament\n10. Ida Lupino\n11. An Other’s Landscape\n13. A Surprisingly Pastoral Moment\n14. The Nearness Of You Too\nEtykiety: 2016, avant jazz, Clean Feed, Coleman Anthony, Fowlkes Curtis, Hollier Lucy, jazz, Melford Myra, Nathanson Roy, O'Farrill Arturo, Ribot Marc, Zając Marek\nLeft Exit [Karl Hjalmar Nyberg / Andreas Skar Winther / Klaus Ellerhusen Holm / Michael Francis Duch] "Mr. K" Clean Feed 2015, CF346\nSam mówię o sobie, że w muzycznej percepcji zatrzymałem się gdzieś na free jazzie. To co dalej, stricte wolna improwizacja, zupełnie do mnie nie trafia i raczej drażni albo też pozostawia w obojętności. Są jednak albumy, które gdzieś poza jazz szeroko rozumiany wychodzą, a które są niezwykłą, fascynującą podróżą po świecie dźwięków wykraczającym poza, w nieznane. I do których powracam wielokrotnie, z wcale niemalejącą fascynacją.\nEtykiety: 2015, Adamowicz Wojciech, avant jazz, Clean Feed, Duch Michael Francis, Holm Klaus Ellerhusen, jazz, Nyberg Karl Hjalmar, Winther Andreas Skar\nRenku [Michaël Attias / John Hébert / Satoshi Takeishi] "Live in Greenwich Village" Clean Feed 2016, CF354\nRenku to nowojorskie , free jazzowe trio tworzone przez saksofonistę Michaëla Attiasa, basistę Johna Héberta oraz perkusistę Satoshi Takeishi. Ale to słowo ma także swoje pierwotne znaczenie - renku to bowiem forma w japońskiej poezji w której precyzja i wolność wzajemnie się równoważą. I właśnie dlatego trio to przyjęło taką, a nie inną, nazwę.\nFascynująca muzyka zespołu jest wyrazem właśnie takiego poszukiwania - wolności i precyzji - i dobrania tych dwóch składników w odpowiednich proporcjach. Ale sekret sukcesu tego tria tkwi w tworzących je osobowościach - Satoshi Takeishi to muzyków który stara się sięgnąć głębiej niż większość znanych mi perkusistów - jego gra niesie ze sobą poczucie dramatu istnienia i olbrzymie napięcie nawet w pojedynczym, z niezwykłą precyzją kształtowanym dźwięku. John Hébert to jeden z najcudowniej brzmiących basistów jakich znam - wystarczy posłuchać na tym albumie utworu "Soledad" - trzy minut cudownego sola Héberta granego na tle delikatnej, szemrzącej perkusji. To właściwie intro dla Michaela Attiasa, ale też prawdziwa kwintesencja muzyki tego wielkiego instrumentalisty. I chyba jedna z najpiękniejszych partii basu jakie miałem szczęście słyszeć. No i cudowny wyraz wolności i precyzji czyli renku w czystej postaci.\nNo i wreszcie Michael Attias, saksofonista pojawiający się na wielu albumach i prowadzący niemało własnych projektów, ale wciąż jeszcze mało znany i niedoceniany. Tutaj prezentują cały swój kunszt grając ruchliwe, skupione, momentami rozwibrowane pasaże i zawieszający dźwięk w tym najcudowniejszym z muzycznych niedopowiedzeń. Bo często, także w muzyce trzeba wiedzieć nie tylko kiedy krzyczeć, ale też kiedy zachować umiar, zawiesić dźwięk, spowolnić tok narracji. A Attias potrafi to jak nikt inny - z wolnością i precyzją, i zdecydowaniem jakie chyba tylko i niego można znaleźć.\nAlbum został zarejestrowany na żywo, w nowojorskim klubie Greenwich Village. I słuchając go bardzo, bardzo zazdroszczę tym, którym dane było usłyszeć to trio tam na żywo. W moim skromnym odczuciu jedno z najcudowniejszych koncertowych nagrań ostatniego czasu!\nJohn Hébert: double: bass\n5. Dark Net\n7. The Lions of Cayuga\n8. 70's & 80's Remix\n9. Goodbye Rumination\nEtykiety: 2016, Adamowicz Wojciech, Attias Michael, avant jazz, Clean Feed, Hebert John, jazz, Takeishi Satoshi\nStarlite Motel [Kristoffer Berre Alberts / Jamie Saft / Ingebrigt Haker Flaten / Gard Nilssen] "Awosting Falls" Clean Feed 2016, CF364\nStarlite Motel to zespół złożony z gwiazd - bo któż z miłośników tego co bardziej otwartego jazzu nie zna ulubionego klawiszowca Johna Zorna, nowojorczyka Jamiego Safta? Albo basisty tria The Thing i kwintetu Atomic Ingebrigta Haker Flatena? Nieco gorzej pewnie będzie z norweskim perkusistą Gardem Nilssenem, ale on wchodzi w skład międzynarodowego kwartetu Macieja Obary (Obara International Quartet), od lat współtworzy znakomite kolektywy Zanussi 5, Cortex, Bushman's Revenge, a w ubiegłym roku wydał świetnie przyjęty, autorski album "Firehouse". Najmniej znaną (pewnie nie za długo może się to zmienić) postacią jest tutaj norweski saksofonista Kristoffer Berre Alberts, ale i on ma w dorobku nagrania z Lasse Marhaugiem czy też wydaną w ubiegłym roku także w Clean Feedzie znakomitą płytę "Metasediment Rock" (pod szyldem kwartetu Snik).\nSłynne, rozpoznawalne nazwisko w dobie festiwalu celebryckości, to jednak nie wszystko - niewiele już ono znaczy. Tu jednak stają za mianem cztery wyraziste osobowości, doświadczone i otrzaskane na naprawdę trudnych do policzenia klubowych scenach świata. Wyraziste także gdy chodzi o tworzoną przez nie muzykę i własne, autorskie preferencje. Czego się więc po takiej płycie spodziewać? Mocy i wyrazistości. Jeżeli tego szukacie - dostaniecie pod dostatkiem od pierwszych minut tego nagrania.\nOd początku tej płyty na plan pierwszy wysuwają się Saft z Haker Flatenem - to oni odciskają na tym nagraniu najmocniejsze piętno. Mocny, elektryczny bas Ingebrigta, świetnie znany choćby z płyty "Boot!" The Thing znajduje znakomite uzupełnienie z rozwibrowanych partiach Safta. Jamie Saft za młodu był ponoć rozkochany z heavy metalu (Black Sabbath, AC/DC, Judas Priest) i mocnym bluesrockowym brzmieniu (ZZTop), i dopiero ojciec jednego z jego przyjaciół zainteresował go jazzem. Od lat widać to także po rozmaitych projektach które współtworzył na scenie nowojorskiego downtownu, ale też znakomicie słychać w tym nagraniu. Mocne, zdecydowane partie, długie dźwięki przeplecione energicznymi pasażami - wraz z mocnym, brudnym basem Flatena oraz mocarnym uderzeniem Garda Nilssena tworzą wbijający w fotel podkład na bazie którego swoje partie wygrywa Kristoffer Berre Alberts. Czasem przez zgiełk partnerów trudno mu się jest przebić, ale jego narracja jest cudownie konsekwentna i zaskakująca jednocześnie. Warto na moment zamknąć oczy i skupić się na tym jednym instrumencie by docenić w pełni jego kunszt i inwencję.\nMetal, free jazz, mocny rock przesycony bluesem top jednak nie jedyne inspiracje. Są tu momenty gdy pobrzmiewa fascynacja gustafssonowskim Fire!, ale i dalekie echa americany (A Thousand Thousandths), zawsze jednak jest to osadzone w mocnej dźwiękowej ścianie organów (klawiszy), elektroniki, basu i perkusji. Mocne, zdecydowane i znakomite, ach jakie znakomite granie!!!\nIngebrigt Haker Flaten: Ibanez 8-string fretless bass, Fender precision bass, Univox Hi-Flyer bass\n1. A Beautiful Nightmare\n4. The Prince Of The Face Of The Bull\n5. Suspended Veil\n7. A Thousand Thousandths\nEtykiety: 2016, Alberts Kristoffer, avant jazz, Clean Feed, Haker Flaten Ingebrigt, jazz, Nilssen Gard, Saft Jamie, Starlite Motel, Zając Marek


Kociołek, czyli wszystko, co związane z przynętami spinningowymi.\nKingfisher Club Forum › Wędkarstwo spinningowe › Sztuczne przynęty\nKociołek, czyli wszystko, co związane z przynętami spinningowymi.\nRegulamin 2017 -> http://kingfisherclub.pl/forum/showthread.php?tid=191\nImie : Bartek\nPodziękowano 12 razy w 9 postach\nNo tak ciężko z domu wyjść tyle roboty, zachciało mi się publicznych publikacji to teraz mam za swoje\nTe płazy jak żywe much same nie łapią?\nCo te moje szorszonie warte to sezon pokaże\nStaram się ciągle coś poprawiać, teraz wpadlem na pomysł z przeniesieniem stery do przodu.\nMniejszy ster, a przy tym pracą bardziej wyrazista, przynajmniej tak wypadło w testach wannowych\n(02-12-2017, 07:20 PM)Chmura napisał(a): No tak ciężko z domu wyjść tyle roboty, zachciało mi się publicznych publikacji to teraz mam za swoje\nJa wziąłem się na sposób, że maziam sobie, jak chcę, jaką wizję mam w danej chwili. Ludziskom mniej się to podoba a ja mam mniej korespondencji. Rybom chyba to wsio rawno, czyli wsio ryba\nChmura,nie chcę wyrokować, ale osadzenie steru wygląda na bardzo delikatne. Dodatkowo mocno wystaje za obrys korpusu i nawet delikatne zacięcie może powodować wyłamywanie. Takie pierwsze wrażenie patrząc na owada.\nPrzerabiałem już to. W tak małych korpusach, jest to nie mały problem, aby go ogarnąć. A zbyt mocna -agresywna praca owada nie zawsze musi wyjść na korzyść.\nFakt, to nacięcie zrobiłem dość płytko, ale miało służyć tylko do testów, na gotowi będzie trochę głębsze.\nKupiłem ostatnio żywice do wklejania sterów w sklepie modelarskim. nacięcie dość płytkie, a nie sposób tego wyrwać chciałem ster wymienić, ale jest problem z usunięciem tego trzyma o niebo lepiej niż poxipol.\nDodatkowo kosztuje 4,5 więc cena rewelacyjna\nCiepło się robi to więcej się tego lęgnie\nChmura masz jeszcze czas dla siebie? ))\nCiekawe czy będą takie też zbierać?\nI coś, czego moje umiejętności nie ogarniają a są już w moich pudełkach.\nPodziękowano 23 razy w 21 postach\nNo niezłe zabaweczki. Będzie się działo na wodzie.\nTo jeszcze coś z nowości.\nZazdroszczę Wam tych samodzielnie wykonanych przynęt. Piękności.\nJa co zacznę to urżnę się w palucha i po robocie.\nZa to kupuję hurtowo\n[quote='jaceen' pid='3846' dateline='1489699163']\nCiężko z tym bywa\nDłubie prawie codziennie tak dwie, trzy czasem cztery godziny\nMi się podobają najbardziej te płazy, ostatnie to mistrzostwo Panie Jacku\nW tym tygodniu będzie co ustawiać\nŻeby tak za kolorowo nie było, kolejne w lakietowaniu\nI te czarnuchy z bliska tak się prezentuja\nKropek to był jakiś napad na hurtownie? fajne pudło\nDawno nic nie było to wrzucę prototypa z lakierem będzie lepiej wyglądał, przynajmniej mam taką nadzieję\nDobrałem w końcu odcień\nI prototyp majowego\nNiezłe gniazdo, fajnie byłoby znaleźć takie gdzieś w lesie\nAktualny czas: 08-17-2017, 09:22 PM Polskie tłumaczenie © 2007-2017 Polski Support MyBB


Rajd Ziemi Bocheńskiej na szóstkę z plusem - GB promotion\nJedna z rund Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Śląska w Małopolsce za nami. Był to 2. Rajd Ziemi Bocheńskiej, który podczas tegorocznej edycji nosił miano imienia Janusza Kuliga (swoją drogą mamy nadzieję, że ten status zostanie utrzymany). Przed rajdem krążyły różne wizje tego, jak zostanie rozegrany: czy odcinki nie okażą się zbyt trudne, bo przy tej pogodzie (było baaardzo ciepło) z pewnością miało być szybko. No i strefy kibica również powodowały sporo kontrowersji. Koniec końców rajd przebiegł w pozytywnej i dobrej atmosferze, bez większych problemów organizacyjnych. No i chyba większość wróciła z rajdu z uśmiechami na twarzach. 🙂\nOsobiście miałem dwie różne wizje tego, jak do rajdu podejdą sami zawodnicy. Z jednej strony bałem się, że niektórych może ten rajd przerosnąć – z drugiej po wydarzeniach, które miały miejsce podczas ostatniej rundy liczyłem, że stawka podejdzie z rozwagą do niełatwych prób i tak też się stało. Z 77. załóg, które przejechały start na bocheńskim Rynku aż 62. dotarły do mety. Tylko 15. duetów z takich czy innych przyczyn nie dojechało do końca – myślę, że wynik mówi sam za siebie. W rajdzie zwyciężył duet Łukasz Pieniążek i Ryszard Ciupka (Honda Civic Type-R), którzy pokonali tylko o 1,4s Piotra Marciniaka z Aliną Waleczek (Peugeot 206). Pierwszą trójkę uzupełnił Dariusz Twardzik pilotowany przez Mariusza Żelazko (Renault Clio, +25,1s).\nFirma GB Promotion była na miejscu rajdu i wspierała organizatorów 'konferansjerką’ podczas ceremonii startu, mety i rozdania nagród. Nie zabrakło także naszego serwisu RajdowyPuchar.pl, który jak co rajd RSMŚl stworzył relację na żywo ze zmagań – mam nadzieję, że się podobała. Dodatkowo przyznana została także druga statuetka Max Attack Trophy. Dzięki współpracy z firmą Bo-Glass mogliśmy nagrodzić nią Waldemara Janeckiego, zwycięzcę klasy Legend i najszybszego zawodnika w samochodzie napędzanym na tylną oś. Waldek znany jest z łączenia efektywnej i efektownej jazdy RWD, czego mu serdecznie gratuluję.\nKolejną rundą Mistrzostw Śląska będzie 1. Rajd Oświęcimski, na którym też planujemy być. Wcześniej jednak GEKO Ypres Rally, Rajd Polski i Rzeszowski.\nG. B., autorem zdjęć jest Krzysztof Grzesik\nKreatywna agencja reklamowa GB promotion to firma bazująca na niemałym doświadczeniu wciąż młodego i zaangażowanego zespołu pracowników. Założycielem firmy... Czytaj więcej...\nNasza firma została oficjalnym partnerem 56. Tygodnia Kultury Beskidzkiej. W ramach współpracy uruchomiliśmy projekt #FoklorwSercu , który przedstawia najpiękniejsze... Czytaj więcej...\nPomiędzy 4. i 8. września rozegrana zostanie trzecia edycja Rajdu Polski Historycznego. Organizatorzy jak co roku zadbali o wymagającą... Czytaj więcej...\nJuż 1 września kino plenerowe w Makowie Podhalańskim! Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Makowskiej zaprasza na pierwsze takie wydarzenie w naszym... Czytaj więcej...


Warto szkodzoną | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez TheArt, Marzec 25, 2011.\nTheArt Użytkownik Użytkownik\nHej widzę że ludzie licytują uszkodzone konsole, z błędami RROD i jakimiś czerwonymi pierścieniami, konsole to schodzą od 100-300zł z dyskami 20-60GB, to może warto taką kupić i sobie naprawić, czy te błędy rrod i te czerwone diody można naprawić.\nTheArt, Marzec 25, 2011\nJuz masz takie tanie te konsole, mimo to chcesz bawic sie w konsole? tylko po to zeby zachomikowac pare groszy ?\nA masz chociaz jakies umiejetnosci w lutowaniu, ogolnie znasz sie na elektronice, czy twoj jedyny kontakt z elektronika to pilot od telewizora ?\nMowie o tym zeby te konsole dac do serwisu, wezmy wersje Premium z RROD mozna miec od 130zl, serwis chce 60-100zl za naprawe a konsola nieuszkodzona schodzi od 400zl, chce tylko wiedziec czy kazdy blad kazde uszkodzenie rrod mozna naprawic przez serwis.\nChłopie, żeby a konsola ci pochodziła musi być zrobiony REBALLING! A reballing to koszt min. 180zł. Daj sonie spokój za 500zł. można wyrwać fajny zestaw z Jasperem który Ci dłuuuuugo pochodzi.\nnie kupuj uszkodzonej. nie ważne czy naprawisz to ona i tak sie zrypie po paru dniach i będziesz to tak wałkował aż trafisz do wariatkowa. wydasz na te naprawy z 1000zł a za 1000zł mozna sobie kupic nową slimke z HDD 250 GB i 2 grami\nMacireks, Marzec 25, 2011\nA jeden koles mi wciska Xboxa 360 Jasper Elite z dyskiem 120GB, gwarancja rok na konsole i rok na rrod, chce za to 700zl drogo, moze mozna taniej wyrwac te konsole\noczywiscie że można taniej, poszukaj na allegro\nUszkodzona lub niepełna zawartość?\nLubo1916, Styczeń 20, 2014, na forum: Dla świeżaków\nProblem z grą. "Uszkodzona zawartosc do pobrania".\nManiak123, Listopad 24, 2011, na forum: Konsola\nKierownica Xbox360 uszkodzona czy warto?\ndani19, Luty 17, 2010, na forum: Dla świeżaków


Prawo do wynagrodzenia za doraźne zastępstwa nauczyciela - Infor.pl\nStrona główna » Kadry » Wynagrodzenia » Rozliczanie wynagrodzeń » Prawo do wynagrodzenia za doraźne zastępstwa nauczyciela\nGodziny doraźnych zastępstw, nazywane w pytaniu – koleżeńskimi, są godzinami zajęć, za które nauczyciel otrzymuje wynagrodzenie według stawki osobistego zaszeregowania.\nCzas pracy to czas, w którym nauczyciel pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Problematykę czasu pracy nauczycieli reguluje Karta Nauczyciela (KN). Nauczyciel jest zobowiązany do realizacji zadań związanych z powierzonym stanowiskiem oraz podstawowymi funkcjami szkoły (art. 6 KN). Obowiązki te nauczyciel wykonuje w ramach czasu pracy ustalonego w art. 42 ust. 1 KN. W myśl tego przepisu czas pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekraczać 40 godzin na tydzień.\nzajęcia i czynności związane z obowiązkiem przygotowania się do zajęć, samokształceniem lub doskonaleniem zawodowym.\nWyodrębnienie przez ustawodawcę pensum z całego czasu pracy nauczyciela oznacza, że:\nzajęcia te decydują o szczególnym charakterze pracy nauczyciela,\nich wymiar wynikający z arkusza organizacyjnego przesądza o możliwości zatrudnienia nauczyciela w pełnym bądź niepełnym wymiarze zajęć.\nW ramach 40-godzinnego tygodnia pracy nauczyciel nie tylko realizuje zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze, ale również wykonuje inne czynności wynikające z zadań statutowych szkoły, np. bierze udział w posiedzeniach rady pedagogicznej, ocenia prace uczniów czy organizuje zajęcia pozalekcyjne i pozaszkolne.\nZajęcia edukacyjne prowadzone z uczniami zawarte są w ramowym planie nauczania. Plan ten określa tygodniowy wymiar godzin zajęć edukacyjnych obejmujący obowiązujące m.in. zajęcia edukacyjne o charakterze dydaktyczno-wychowawczym, zajęcia i godziny do dyspozycji dyrektora szkoły, które mogą być przeznaczone na zorganizowanie zajęć dla grupy uczniów, z uwzględnieniem ich potrzeb i zainteresowań, w tym również zajęć dydaktyczno-wyrównawczych.\nTygodniowa liczba godzin obowiązkowego wymiaru zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych dla nauczycieli m.in. szkół podstawowych, gimnazjów czy szkół ponadgimnazjalnych wynosi 18 godzin tygodniowo. Na wniosek nauczyciela wymiar tych zajęć może być zwiększony, nie więcej jednak niż do 27 godzin.\nNauczyciel może być zobowiązany do odpłatnej pracy w godzinach ponadwymiarowych zgodnie z posiadaną specjalnością, jeżeli podyktowane jest to koniecznością realizacji programu nauczania lub zapewnienia opieki. Praca w godzinach ponadwymiarowych może być przydzielona nauczycielowi bez jego zgody w wymiarze nie wyższym niż 1/4 tygodniowego wymiaru zajęć, a za jego zgodą nie może przekraczać 1/2 tego wymiaru.\nNauczyciel może również zostać zobowiązany do realizacji godzin doraźnych zastępstw. Godziną doraźnych zastępstw jest przydzielona nauczycielowi godzina zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych powyżej tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych, a jej realizacja następuje w zastępstwie nieobecnego nauczyciela. Wynagrodzenie za godziny doraźnych zastępstw, tak jak za godziny ponadwymiarowe, wypłaca się według stawki osobistego zaszeregowania nauczyciela, z uwzględnieniem dodatków za warunki pracy. Dlatego też wyjaśnienia udzielane przez dyrektora, że godziny doraźnych zastępstw są realizowane w ramach czasu pracy oraz ustalonego wynagrodzenia nie znajdują pokrycia w Karcie Nauczyciela. Każda godzina doraźnego zastępstwa powinna być wynagradzana dodatkowo.


Sprawozdanie merytoryczne za rok 2016 - Polska Izba Przemyslu Skórzanego\nW tym roku w ramach realizowanego projektu udało się opracować obszerny raport na temat stanu przemysłu obuwniczego w Polsce (i analogicznie – w krajach partnerskich), charakterystykę nowego profilu dla zawodu obuwnika, przygotowano treści merytoryczne do poszczególnych modułów nauczania oraz wersję podstawową platformy e-learningowej.\nW ramach projektu odbyły się dwa dwudniowe spotkania u zagranicznych partnerów w Mediolanie (Włochy) oraz Porto (Portugalia). Przygotowano także ulotkę promującą projekt oraz wydano 3 newslettery (w języku polskim, angielskim, niemieckim, włoskim i portugalskim), informujące o poczynionych postępach.\nStale aktualizowana jest strona internetowa projektu: www.shoesmadeineu.eu\nPIERWSZA POLSKA KONFERENCJA UPOWSZECHNIAJĄCA REZULTATY PRACY INTELEKTUALNEJ PROJEKTU ERASMUS+\nW dniach 20-21 października 2016r. w Łodzi w hotelu Andel’s By Vienna House odbyła się pierwsza polska konferencja upowszechniająca rezultaty pracy intelektualnej projektu „Shoes Made in EU: The European Shoemaker” w ramach programu Erasmus+ Kształcenie i szkolenia zawodowe, Akcja 2 Partnerstwa Strategiczne, koordynowanego przez Polską Izbę Przemysłu Skórzanego. Konferencja objęta została patronatem Marszałka Województwa Łódzkiego – Witolda Stępnia. Wydarzenie zgromadziło liczne grono słuchaczy, wśród których przeważali przedstawiciele firm obuwniczych sektora MŚP, do których w dużej mierze adresowany jest projekt.\nErasmus + “Shoes Made in EU: The European Shoemaker” – projekt szyty na miarę – Izabella Jaruga (koordynator projektu)\nRezultaty projektu – wypracowane – Izabella Jaruga\nRezultaty projektu – plany na przyszłość – Izabella Jaruga\nPolski system kształcenia w zawodzie obuwnik na tle standardów europejskich – Marian Grabkowski, Jacek Przepiórka (Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu)\nOd historii do współczesności: kształcenie w zawodzie obuwnik na przestrzeni lat – Kazimierz Ostatek (Firma “Wojas” S.A.)\nZawód obuwnika, a zdrowie społeczeństwa: obuwie i wkładki dla osób chorych na cukrzycę i reumatoidalne zapalenie stawów – Bożena Rajchel-Chyla (Instytut Przemysłu Skórzanego Oddział w Krakowie)\nWarta uwagi była także część warsztatowa, zorganizowana w drugim dniu konferencji. Sebastian Decka – na co dzień pracownik Laboratorium Obuwia IPS w Łodzi, w ciekawy sposób poprowadził warsztaty z projektowania obuwia, podczas których odwiedzający mogli samodzielnie skonstruować własny prototyp cholewki, korzystając z dostępnych na stoisku elementów. Dużym zainteresowaniem cieszyło się także otwarte dla zwiedzających badanie kończyn dolnych dzieci i dorosłych pod kątem deformacji i innych dolegliwości stóp.\nOprócz przedmiotowego badania Bożena Rajchel-Chyla, odpowiedzialna za Zakład Funkcjonalności Obuwia a także Centrum Podologii i Ergonomii w IPS Kraków, oferowała fachowe doradztwo w zakresie domowej pielęgnacji stóp, zabiegów podologicznych oraz doboru odpowiedniego obuwia i wkładek profilaktyczno-ortopedycznych.\nPolska Izba Przemysłu Skórzanego otrzymała dofinansowanie na realizację dwuletniego projektu pod nazwą „Opracowanie holistycznej koncepcji obuwia w oparciu o projektowanie ukierunkowane na użytkownika (60+) oraz samozarządzające narzędzia wspomagające” o akronimie 60+SHOE, w ramach 20.edycji międzynarodowego konkursu na projekty badawcze w ramach Inicjatywy CORNET, finansowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.\nPartnerami Izby w projekcie będą Instytut Przemysłu Skórzanego (Polska) oraz Prüf- und Forschungsinstitut Pirmasens e.V. (Niemcy) – koordynator międzynarodowy.\nW proponowanym projekcie wykorzystane zostaną m.in. najnowszej generacji materiały, nowatorskie technologie modyfikowania powierzchni polimerów, projektowanie wspierające specyficzne potrzeby użytkownika, jak również funkcja automatycznego blokowania i odblokowywania sznurówki obuwia, co przyczyni się do poprawy jakości życia osób starszych.\nRealizacja projektu przewidziana jest w okresie 1.01.2017-31.12.2018.\nNOWE WŁADZE IZBY 2016-2020\nW dniu 7 czerwca 2016r. podczas Sprawozdawczo-Wyborczego Walnego Zgromadzenia Członków Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego z siedzibą w Łodzi Członkowie Izby większością głosów wybrali Władze Izby na kolejną 4-letnią kadencję.\nW oddzielnym głosowaniu ponownie Prezesem Izby został wybrany Pan JAN GÓRALCZYK reprezentujący firmę obuwniczą ARKA Jan, Michał Góralczyk Sp.j. z Kalwarii Zebrzydowskiej.\nPan MARIUSZ BABRAL – V-ce Prezes – reprezentujący firmę M.B. MARKET Ltd. Sp. z o.o.\nPan BOGUSŁAW WOŹNIAK – V-ce Prezes – reprezentujący INSTYTUT PRZEMYSŁU SKÓRZANEGO\nPani MONIKA ORLIŃSKA – Członek Zarządu – reprezentująca firmę DAKOMA Sp. z o.o.\nPan PIOTR SZOSTAK – Członek Zarządu – reprezentujący firmę MSU S.A.\nPan MAREK GÓRECKI – Członek Zarządu – reprezentujący firmę PHU KIM s.c.\nPan JULIAN SZYDŁOWSKI – Członek Zarządu – reprezentujący firmę eSKa J.Szydłowski, J.Kłaput Sp.j.\nPani BARBARA NOSKOWICZ – Przewodnicząca Komisji\nPan PAWEŁ KARPIŃSKI – Członek Komisji\nPan JÓZEF LECHOWSKI – Członek Komisji\nWalne Zgromadzenie stanowiło doskonałą okazję do wymiany poglądów na temat kondycji branży oraz wytyczenia przyszłych kierunków rozwoju Izby.\nPodczas dyskusji Członkowie Izby zaproponowali następujące propozycje działań dla Izby na II półrocze 2016 roku:\n-nawiązanie aktywnej współpracy z Ogólnopolską Izbą Branży Skórzanej z siedzibą w Radomiu, łącznie z rozważeniem propozycji połączenia obu izb w jedną konfederację,\n-zintensyfikowanie promocji szkolnictwa zawodowego w branży obuwniczej w internecie i portalach społecznościowych,\n– pozyskiwanie środków zewnętrznych na organizację wspólnych wyjazdów na targi branżowe dla członków Izby, w tym rozważenie propozycji oddzielnego stoiska Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego podczas targów Dni Obuwia Polshoes,\n– mianowanie p. Barbary Noskowicz pełnomocnikiem Izby ds. VATu na obuwie dziecięce,\n– realizacja międzynarodowego projektu o akronimie 60+SHOE w ramach inicjatywy Cornet,\n– rozważenie ustanowienia formy gratyfikacji dla członków PIPS, np. w postaci statuetek.\nOd 2016r. przy Polskiej Izbie Przemysłu Skórzanego funkcjonuje Sąd Polubowny, prowadzony przez Mediacja i Arbitraż spółka z o.o.\nPodstawowe korzyści z tytułu skorzystania z usług Sądu Polubownego przy PIPS, prowadzonego przez Mediacja i Arbitraż spółka z o.o. to:\nszybkość postępowania – prawomocne rozstrzygnięcie aktualnie średnio w 19 dni zamiast dwóch i pół roku,\nniższa opłata sądowa – 4% (+ VAT) zamiast 5%,\nW dniu 7 grudnia 2016r. w Łodzi odbyło się spotkanie przedstawicieli Zarządu: Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego (PIPS), reprezentowanej przez jej Prezesa – Jana Góralczyka i Ogólnopolskiej Izby Branży Skórzanej z siedzibą w Radomiu (OIBS), reprezentowanej przez jej Prezydenta – Leszka Fliska. Izby przedstawiły priorytety swojej działalności, deklarując chęć merytorycznej współpracy na rzecz wspólnego dobra branży. Oba stowarzyszenia nawzajem się uzupełniają. Dotychczas izba łódzka zdawała się być bliżej problemów obuwnictwa, zaś izba radomska – garbarstwa. Podczas spotkania postanowiono zjednoczyć siły, dla lepszego efektu podejmowanych inicjatyw.\nCelem usprawnienia współpracy władze obu Izb będą organizować wzajemne spotkania.\nPROMOCJA NABORU DO TECHNIKUM OBUWNICZEGO W ZESPOLE SZKÓŁ IM.KEN W KALWARII ZEBRZYDOWSKIEJ\nPolska Izba Przemysłu Skórzanego intensywnie pracowała nad uruchomieniem w roku szkolnym 2016/2017 w Zespole Szkół im. Komisji Edukacji Narodowej kolejnej klasy:\nZasadniczej Szkoły Zawodowej – o specjalności obuwnik (3-letniej) oraz\nTechnikum – kształcącego w zawodzie technik obuwnik (4-letniego)\nNowy Zarząd PIPS na posiedzeniu w dniu 13.06.2016r podjął uchwałę o ufundowaniu rocznego stypendium za najlepsze wyniki w nauce w wysokości 3 tys. zł dla ucznia II klasy technikum obuwniczego w Zespole Szkół im. KEN z Kalwarii Zebrzydowskiej.\nW tym roku położyliśmy większy nacisk na reklamę – przede wszystkim w popularnym serwisie społecznościowym Facebook. Obszerna informacja o naborze pojawiła się także w portalu edukacyjnym Perspektywy.pl. Zwróciliśmy się ponadto do Młodzieżowych Biur Pracy i Mobilnych Centrów Informacji Zawodowej z województwa małopolskiego o rozdystrybuowanie informacji o naborze, gdyż tego rodzaju ośrodki regularnie prezentują ofertę lokalnych szkół – zwłaszcza na terenach najbardziej zagrożonych bezrobociem.\nPrezes Zarządu PIPS – p. Jan Góralczyk tradycyjnie już odbył wiele spotkań z przedstawicielami zakładów obuwniczych, lokalnymi władzami i dyrekcją szkoły, jak również z uczniami ostatnich klas gimnazjalnych i ich rodzicami.\n4-5 kwietnia 2016 – pierwszej europejskiej misji gospodarczej do Ałmaty (Kazachstan)\nW misji, której zadaniem było wsparcie internacjonalizacji branżowych przedsiębiorstw sektora MŚP, łącznie uczestniczyło 36 europejskich firm obuwniczych z Hiszpanii, Grecji, Włoch, Francji, Holandii, Austrii, Polski i Portugalii. Po stronie kazachskiej udział wzięli detaliści, dystrybutorzy i importerzy, jak również przedstawiciele lokalnych mediów, izb, stowarzyszeń i organów rządowych.\nWszelkie koszty organizacyjne związane z udziałem w misji (poza podróżą, zakwaterowaniem i transportem wzorów) zostały sfinansowane ze środków Komisji Europejskiej w ramach kampanii „European Footwear: More than Fashion”.\nPolska reprezentowana była przez firmę Ryłko Produkcja Sp. z o.o. – członka Izby.\n3-4 listopada 2016r. – giełda kontaktowa B2B w Berlinie (Niemcy)\nGiełda adresowana była głównie do polskich producentów odzieży, dodatków, obuwia i usług z sektora w celu utworzenia transgranicznej sieci kontaktów pomiędzy przedsiębiorstwami z Polski oraz berlińskimi projektantami mody.\nZ ramienia Zarządu PIPS w spotkaniu udział wzięli Prezes Jan Góralczyk oraz Marek Górecki – organizator Dni Obuwia Polshoes. W giełdzie po stronie polskiej uczestniczyło ogółem 15 podmiotów. Polska Izba Przemysłu Skórzanego reprezentowana była przez następujące firmy obuwnicze: ARKA Jan, Michał Góralczyk Sp., ROBSON Beata i Robert Kozikowscy s.c oraz WOJAS S.A.\nOrganizatorem giełdy było Międzynarodowe Centrum Designu w Berlinie (IDZ Berlin). Listopadowa giełda odbyła się w ramach projektu BERLIN POLAND 2016-19, będącego kontynuacją prowadzonych od 2011r. spotkań w formacie B2B, w efekcie których udało się połączyć ponad 350 przedsiębiorstw z obydwu krajów.\nPodczas giełdy dało się zaobserwować duże zainteresowanie jakością naszych wyrobów i możliwościami produkcyjnymi firm polskich (obuwniczych i tekstylnych), wliczając w to nowoczesny park maszynowy, którego obecnie brakuje w Niemczech.\nWśród priorytetów działania Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego w roku 2016 znalazły się kwestie związane z promocją polskich firm obuwniczych na rynkach zagranicznych, szukaniem wsparcia dla firm prowadzących lub podejmujących działalność eksportową (między innymi w formie dofinansowania udziału w targach zagranicznych), jak również szukaniem korzystnych warunków do ekspozycji za granicą w postaci Wysp Polskiego Obuwia na istniejących, znanych imprezach targowych lub na ewentualnych imprezach o charakterze kontraktacyjno-wystawienniczym, organizowanych przez Izbę lub podmioty z nią współpracujące.\nPodczas spotkań z decydentami podkreślaliśmy potrzeby branży skórzanej i jej rolę w tworzeniu PKB, zwłaszcza w tych rejonach, do których nie docierają duże, zaawansowane technologicznie inwestycje.\nW roku 2016 w Ministerstwie Rozwoju trwały prace nad stworzeniem listy sektorów, które stanowić mają koła napędowe polskiej gospodarki. Większość z nich to sektory zaawansowane technologicznie, bazujące na wiedzy i inteligentnych rozwiązaniach. Zdaniem Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego branża obuwnicza, w szerszym kontekście przynależna do obszaru mody, musi zostać uwzględniona w Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Kluczowym kryterium będzie to, czy produkt finalny wniesie do obrotu gospodarczego wartość dodaną w postaci silnej wypracowanej marki. Ma się na nią złożyć myśl techniczna w dziedzinie unowocześniania produkcji, design – wspierany przez sektor IT oraz skuteczne kampanie marketingowe. Finalny produkt powinien cechować się wysoką marżą, która odzwierciedlałaby wartość marki, w tym nakłady poniesione na unowocześnienie procesu projektowania i produkcji. Będziemy pilnie przyglądać się koncepcjom rozwoju proponowanym przez Ministerstwo i prezentować nasz punkt widzenia. Musimy udowodnić, że warto naszą branżę traktować poważnie, doceniać jej znaczenie dla współpracy z zagranicą i wspierać jej rozwój konkretnymi programami.\nW międzyczasie, po konsultacji z członkami Izby, podjęliśmy skuteczne starania o włączenie polskich firm sektora skórzanego do poddziałania 3.3.3 PO IR i 3.3.2 PO IR (Wsparcie MŚP w promocji marek produktowych – Go to Brand) oraz uwzględnienie proponowanych przez nas targów branżowych w programach wsparcia przedsiębiorców w ramach promocji na rynkach zagranicznych.\nKomisja Europejska wskazuje wyraźnie na kraje spoza UE (w tym Rosja i Ukraina ), aby wspierać wyjście firm poza wewnętrzny rynek Unii. Jest to początek rozmów, które jako Izba będziemy kontynuować. Chcemy wypracować jak najkorzystniejszą ścieżkę wsparcia dla firm pragnących prezentować swoją ofertę poza granicami kraju i tam poszukiwać nowych rynków zbytu.\nw Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi – ws. wstrzymania pozwoleń na wywóz skór surowych do Chin,\nu Prezydenta Andrzeja Dudy – ws. obniżenia VATu na obuwie dziecięce,\nw Ministerstwie Edukacji Zawodowej – ws. doposażenia szkół zawodowych,\nw Ministerstwie Rozwoju i Ministerstwie Środowiska – wspólne stanowisko PIPS i OIBS ws. nowej ustawy Prawo wodne, związanej z implementacją Ramowej Dyrektywy Wodnej,\nw Ministerstwie Rozwoju – ws. włączenia polskich firm sektora skórzanego do poddziałania 3.3.3 PO IR i 3.3.2 PO IR oraz uwzględnienia proponowanych przez nas targów branżowych w programach wsparcia przedsiębiorców w ramach promocji na rynkach zagranicznych.\nW roku 2016 bardzo aktywnie udzielała się podczas ogólnopolskich konferencji i debat.\nCzłonek Zarządu PIPS – p. Marek Górecki reprezentował Izbę podczas odbywającego się w dniu 15 czerwca 2016r. w Warszawie Kongresu Organizacji MŚP z udziałem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – Pana Andrzeja Dudy. Podczas Kongresu Pan Prezydent podkreślił udział sektora MŚP w tworzeniu PKB oraz znaczenie przedsiębiorstw tego sektora na rynku pracy. Dla nas bardzo ciekawa była dyskusja, podczas której dzielono się doświadczeniami w kontekście pozyskiwania nowych członków do izb branżowych oraz roli tychże podmiotów w kształtowaniu przyjaznego środowiska gospodarczego, niezbędnego do funkcjonowania małych i średnich firm.\nJako Polska Izba Przemysłu Skórzanego będziemy starali się przystępować do większych struktur organizacyjnych, które pozwolą na wzmocnienie naszego głosu jako podmiotu reprezentującego polski sektor skórzany/obuwniczy.\nPani Monika Orlińska – członek Zarządu PIPS – uczestniczyła z kolei z ramienia Izby w odbywającej się w dniu 27 czerwca 2016r. w Sejmie RP debacie pn. „Rola gospodarki i polskich przedsiębiorców w budowie marki kraju. W jaki sposób skutecznie promować polskie produkty i usługi?”. Koncepcja silnej marki „Polska” jest istotnym elementem Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Pani Orlińska poruszyła problem niskiego szacunku społecznego, jakim cieszą się zawody związane z obuwnictwem, wspominając przy tym o konieczności promocji wśród młodzieży także innych kierunków, wymagających technicznego wykształcenia.\nPrezes PIPS – Jan Góralczyk uczestniczył natomiast w organizowanej w dniu 30 czerwca 2016r. w budynku Sejmu RP konferencji pn. „Przedsiębiorczość w kształceniu zawodowym. Szanse i zagrożenia wyboru zawodu” z udziałem Sekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej – p. Teresy Wargockiej. Motywem przewodnim wydarzenia było hasło: Jak kształcić młodych ludzi, by mieli dobrą pracę? Zawody gwarantujące zatrudnienie powinny mieć przywilej otwierania nowych klas, zgodnie z potrzebami zakładów pracy. Priorytetem jest także znalezienie odpowiednio wyszkolonej kadry zawodowej oraz stworzenie systemu motywacyjnego dla specjalistów zawodowych.\nOdnosimy wrażenie, iż społeczeństwo ulega propagandzie mediów, że wykształcenie ogólnokształcące jest przepustką do otrzymania dobrej pracy, podczas gdy absolwenci szkół ponadgimnazjalnych mogą być obdarzeni zdolnościami manualnymi. Taka młodzież powinna inwestować w zdobycie konkretnych umiejętności zawodowych. Warto nakierować myślenie młodych ludzi na inne tory – praca i zawód w młodym wieku powinny być przywilejem – tak, jak pokazuje przykład Szwajcarii, a nie karą.\nPozostałe konferencje i spotkania z udziałem przedstawicieli Izby:\n„Pracodawcy gwarantem pozytywnej zmiany w kształceniu zawodowym” – MEN, 15 luty 2016\nspotkanie z dyr. Grażyną Wereszczyńską, Dyrektor Biura Dialogu i Inicjatyw Obywatelskich Kancelarii Prezydenta – Warszawa, 28 kwietnia 2016\n„Zmiany strukturalne w gospodarce. Procesy reindustrializacji i innowacyjności – dźwignią rozwoju” – Krakowski Park Technologiczny, 27 września 2016\n„Odpowiedzialny rozwój – odpowiedzialny biznes. 40 lat Wytycznych OECD. 20 lat Polski w OECD – Ministerstwo Rozwoju, 6 października 2016\n„Wpływ funduszy europejskich na rozwój społeczeństwa obywatelskiego” – Łódź, 17 listopada\nI spotkanie robocze Sektorowej Rady ds. Kompetencji „Przemysł Mody Innowacyjne Tekstylia” – Politechnika Łódzka, 20 grudnia 2016\nPolska Izba Przemysłu Skórzanego w 2016 roku aktywnie udzielała się na arenie międzynarodowej. V-ce Prezes PIPS, Pan Mariusz Babral, wniósł duży wkład w godne reprezentowanie polskiego przemysłu obuwniczego i dbanie o ochronę polskich producentów. Spotkania zainicjowane przez CEC są doskonałą okazją do omówienia wraz z przedstawicielami innych państw bieżących problemów europejskiej branży obuwniczej.\nWiceprezes Mariusz Babral regularnie uczestniczy w posiedzeniach Zarządu CEC oraz w spotkaniach Komisji Dialogu Społecznego, która to stwarza podstawy do organizacji międzynarodowych szkoleń oraz staży dla pracowników naszego sektora.\nW dniu 27 września 2016r. w Łodzi Izba zorganizowała coroczne szkolenie dla Rzeczoznawców.\n1) Skóra – budowa skóry, gatunki, sposoby garbowania, nazewnictwo, rodzaje wykończenia skór, normy.\nPrelegent: mgr inż. Alicja Foder – Kierownik Działu Przygotowania Produkcji, Garbarnia Szczakowa S.A.\n2) Zastosowanie ustawy konsumenckiej w praktyce.\nPrelegent: mec. Bartosz Kosmala – Prezes krakowskiego oddziału Federacji Konsumentów.\nUrozmaiceniem wykładu był pokaz filmu, przedstawiającego stosowaną w Garbarni Szczakowa S.A. metodę garbowania bezchromowego. Dużym zainteresowaniem cieszyła się część warsztatowa, podczas której uczestniczy szkolenia mogli obejrzeć próbki różnego rodzaju skór wykorzystywanych w garbarniach.\nWszyscy uczestnicy szkolenia otrzymali konspekty, zawierające skrót zagadnień poruszanych w trakcie wykładów. Dopełnieniem obu prelekcji była dyskusja oraz odpowiedź na pytania uczestników. Szkolenie zakończyło się dużym sukcesem frekwencyjnym. W szkoleniu uczestniczyło około 50 osób – Rzeczoznawców Izby i branżowców.\nPIPS ZABIERA GŁOS W SPRAWIE CHANGE YOUR SHOES CAMPAIGN\nIdeą przewodnią kampanii „Change your Shoes”, która powstała z inicjatywy piętnastu europejskich i trzech azjatyckich organizacji, ma być działanie na rzecz poprawy warunków socjalnych i środowiskowych europejskich pracowników zatrudnionych w przemyśle obuwniczym.\nAutorzy kampanii twierdzą, że w świadomości społecznej niesłusznie przyjęło się, że metka „Made in Europa” oznacza lepsze warunki pracy niż krajach Dalekiego Wschodu. Ich zdaniem przykłady łamania praw pracowniczych i niskie płace występują endemicznie w całym globalnym łańcuchu dostaw, co jest szczególnie widoczne zwłaszcza w branżach związanych z produkcją odzieży i obuwia.\nW ramach kampanii przygotowano raport, w którym pod lupę wzięto państwa takie jak: Albania, Bośnia i Hercegowina oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii jako przykłady krajów rozwijających się, w których produkcja – choć ulokowana poza Unią Europejską, ma znaczący udział w rynkach eksportowych UE; a także Polskę, Rumunię i Słowację jako egzemplifikacje trzech państw członkowskich UE, w których obserwuje się znaczący rozkwit sektora obuwniczego.\nZdaniem Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego i Europejskiej Konfederacji Przemysłu Obuwniczego (CEC) z siedzibą w Brukseli, wspomniany raport celowo dyskredytuje przemysł obuwniczy w Europie, przedstawiając go stronniczo jako gałąź zacofaną, nie ekologiczną, nisko płatną i wykorzystującą słabo wykwalifikowaną siłę roboczą.\nWarto zaznaczyć, że dla potrzeb wspomnianego raportu przeprowadzono wywiady z przedstawicielami jedynie 12 zakładów obuwniczych, choć – jak pokazują dane statystyczne – w sześciu krajach uwzględnionych w badaniu (Albania, Bośnia i Hercegowina, Macedonia, Polska, Rumunia i Słowacja) sektor zatrudnia ogółem aż 120 000 zarejestrowanych pracowników.\nTaki sposób prezentacji bez wątpienia leży w interesie globalnych marek i sieci obuwniczych, dysponujących dużymi środkami i skupiającymi swoją produkcję głównie na obszarach azjatyckich. Wysuwane podczas kampanii krzywdzące argumenty pod adresem europejskiego sektora obuwniczego mają za zadanie umniejszyć jego pozycję jako czołowego gracza na rynku.\nNaszym zdaniem europejski przemysł obuwniczy cechuje się nowoczesnością, spełnia wysokie standardy unijne w zakresie ochrony środowiska oraz dyrektywy REACH, a tutejsze warunki pracy nie są nawet porównywalne do tych w krajach Dalekiego Wschodu.\nJako Polska Izba Przemysłu Skórzanego, przy współpracy z Europejską Konfederacją Przemysłu Obuwniczego (CEC), będziemy stale monitorować te działania i konsekwentnie walczyć o to, aby taki wizerunek naszej branży nie utrwalił się w świadomości społecznej.\nDwaj kandydaci zarekomendowani przez PIPS wzięli udział w projekcie pn. „Partnerstwo na rzecz kształcenia zawodowego Etap 1: Forum partnerów społecznych”. Projekt pilotowany był przez Ośrodek Rozwoju Edukacji (dawne KOWEZiU).\nJego celem jest dostosowanie kształcenia i szkolenia zawodowego do potrzeb rynku pracy.\nPowołani eksperci pracowali w zespołach, do zadań których należało:\n-dokonanie przeglądu Klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (KZSZ) oraz Podstaw programowych kształcenia w zawodach (PPKZ) pod kątem oczekiwań partnerów społecznych właściwych dla zawodów szkolnictwa zawodowego,\n-przygotowanie rekomendacji dot. zmian w klasyfikacji i podstawach programowych w zakresie pożądanych typów szkół, umiejętności zawodowych i kwalifikacji,\n-opracowanie ścieżek rozwoju zawodowego na podstawie zmodyfikowanych PPKZ.\nIzba wzięła ponadto udział w zorganizowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Krajowy Ośrodek Wspierania Edukacji Zawodowej i Ustawicznej (KOWEZiU) konsultacjach podstawy programowej do kształcenia w zawodach. Obowiązujące podstawy programowe dla wszystkich zawodów zostały opracowane w roku 2012. W tym czasie pojawiły się nowe technologie, a także zmieniły się oczekiwania rynku pracy w stosunku do pracowników.\nPolska Izba Przemysłu Skórzanego objęła patronat nad XIV Międzynarodową Konferencją Naukowo-Techniczną MAT-ECO-SHOES 2016, organizowaną przez Instytut Przemysłu Skórzanego Oddział w Krakowie. Tematami przewodnimi tegorocznej edycji były: Innowacje, inteligentne technologie, zdrowie i ekologia w przemyśle obuwniczym i skórzanym. Wydarzenie odbyło się w Krakowie w dniach 21-22 listopada 2016. W pierwszym dniu konferencji Prezes Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego – Jan Góralczyk – wygłosił referat pod nazwą „Dlaczego warto przynależeć do stowarzyszenia branżowego?”.\nFirma Obuwnicza TANEX s.c. Kazimierz Tatka, Robert Tatka – producent obuwia skórzanego z Kalwarii Zebrzydowskiej\nP.H. KAMPA Andrzej Pacut – producent obuwia skórzanego z Kalwarii Zebrzydowskiej\nESCO Sp. z o.o. – producent obuwia skórzanego z Chełma\nJMS Sp. z o.o. – producent obuwia skórzanego z Łodzi\nCONHPOL DYNAMIC Krzysztof Dziedzic – producent obuwia skórzanego z Leńcz\nCONHPOL-BIS Sp. z o o. – producent obuwia skórzanego z Kalwarii Zebrzydowskiej\nBenericetti Polska Sp. z o.o. – importer skór obuwniczych i galanteryjnych z Częstochowy\nREN BUT Sp. z o.o. – producent obuwia ze Złotoryi.\nW 2016 roku Izba w ramach cyklicznych działań przygotowywała comiesięczne publikacje do czasopisma branżowego „Świat Butów” w rubryce „wieści z PIPS”. PIPS udzielała się także na łamach „Gazety Wyborczej” i „Pulsu Biznesu”.\nW roku 2016 odbyło się 5 posiedzeń Komisji Kwalifikacyjnej Rzeczoznawców. Z licznych aplikacji członkowie komisji wybrali 1 kandydata, którzy powiększył grono Klubu Rzeczoznawców PIPS. Komisja Kwalifikacyjna odebrała uprawnienia 2 Rzeczoznawcom z tytułu nieregulowania składek członkowskich. Na koniec roku 2016 Klub Rzeczoznawców liczył 104 osoby.\nPolska Izba Przemysłu Skórzanego przygotowała dwa zestawy materiałów szkoleniowych:\nI zestaw – zakres tematyczny:\nII zestaw – zakres tematyczny\nPolska Izba Przemysłu Skórzanego posiada w swojej ofercie szczegółowe opracowanie rynku obuwniczego za rok 2015. Dane statystyczne obejmujące produkcję obuwia w Polsce oraz dane eksportowo – importowe to przydatne źródło informacji dla wszystkich zainteresowanych kondycją rynku obuwniczego w Polsce. Analiza obejmuje:


Alternatywa dla niemiec - artykuły | Głos Wielkopolski\nCztery Strony Świata. Andrzej Godlewski: W Niemczech może ziścić się scenariusz pozytywny dla Polski\nPo powołaniu nowego rządu w Niemczech można sobie wyobrazić, że budowa Nord Stream 2 stanie pod znakiem zapytania – mówi w programie „Cztery strony świata” Andrzej Godlewski, ekspert ds. niemieckich, wykładowca USWPS. Ostrzega natomiast przed polityką rewizjonistyczną i prorosyjską populistów z AfD.\nCztery Strony Świata. Francja zaczyna od nowa?\nMożliwe, że następuje przełamanie lodów w stosunkach Francji z Polską. Francja jest specjalistką od startowania z punktu „zero” – mówią w programie „Cztery Strony Świata” socjolog Marcin Darmas z Uniwersytetu Warszawskiego oraz Agaton Koziński, publicysta „Polski The Times”.\nCztery Strony Świata. Czy pod rządami Xi Jinpinga Chiny staną się supermocarstwem? [WIDEO]\nZakończony zjazd Chińskiej Partii Komunistycznej odnowił proces władzy jednostki, który został potępiony po śmierci Mao – mówi w programie „Cztery Strony Świata” Kazimierz Sikorski, szef działu zagranicznego Agencji Informacyjnej Polska Press. Odpowiada na pytania, jaka będzie polityka Chin pod wzmocnionymi rządami Xi Jinpinga.\nWyniki wyborów w Niemczech 2017. CDU znów wygrywa wybory, AfD trzecią siłą 26\nW niedzielę Niemcy głosowali w wyborach parlamentarnych. Frekwencja wyniosła 73,5 proc. Według pierwszych sondażowych wyników zwyciężyła koalicja partii CDU/CSU, która zdobyła łącznie 32,5 procent głosów.\nwyniki wyborów w niemczech 2017\nwyniki wybory w niemczech 2017\nMartin Schulz: Jeśli wygram będę chciał wycofać broń atomową z Niemiec\n- Jeśli wygram wybory będę dążył do wycofania amerykańskiej broni atomowej z terytorium Niemiec - zadeklarował Martin Schulz, przewodniczący SPD i kandydat tej partii na kanclerza podczas wiecu wyborczego w mieście Trier.\nCZTERY STRONY ŚWIATA. Polacy lubiani, ale niedoceniani na Wyspach\nDwóch gości nowego odcinka programu „Cztery strony świata” mówiło o konsekwencjach ostatnich wyborów w Wielkiej Brytanii oraz ich możliwym wpływie na Brexit i sytuację Polaków na Wyspach.\nWybory w Niemczech: Angela Merkel spokojna, jej partia wróciła do formy\nNawet amerykański prezydent, który niedawno chłodno przyjmował kanclerz Niemiec w Waszyngtonie, gratulował jej wygranej w lokalnych wyborach. Merkel rośnie w siłę, spada poparcie dla populistycznej i przyjaznej Putinowi AfD.


Troyes - Lyon 🇫🇷 Typy, kursy (16.01.2022)\nTroyes – Lyon 🇫🇷 Typy, kursy (16.01.2022)\nJedno z ostatnich spotkań 21. kolejki Ligue1. Troyes podejmuje Lyon i to oczywiście goście będą faworytem tego meczu. Jednak OL w tym sezonie mocno zawodzi, chociaż w tabeli znajduje się tuż za mistrzem Francji. Mowa jednak o 11. pozycji…\nTroyes – Lyon zapowiedź (niedziela, 17:05)\nJedni i drudzy nie są w najlepszej formie. Gospodarze tuż nad strefą spadkową. W ostatnich ośmiu meczach tylko jedna wygrana i aż pięć porażek. To nie jest bilans, który pozwala marzyć o czymś więcej niż walka o utrzymanie. W dodatku przewaga nad 18. Lorient to ledwie punkt i tyle samo jest do przedostatniego Metz. Krótko mówiąc lada moment może być gorąco w Troyes, jeśli nie poprawią swojej formy. Poza OL generalnie terminarz im sprzyja i w najbliższych tygodniach nie będą grali z najlepszymi francuskimi ekipami tego sezonu.\nObstawiaj mecze Ligue1 bez ryzyka w BETFAN\nLyon dopiero na 11. miejscu. Niby tuż za mistrzem Francji – Lille – ale to niewielkie pocieszenie. Daleko im do czołówki pod względem miejsc i gry. Poza tym kłopotem jest słaba postawa wyjazdowa. Poza własnym stadionem zgarnęli ledwie 9pkt. Co ciekawe jednak ostatnia ich wygrana, to właśnie delegacja do Montpellier pod koniec listopada. Od tamtej pory porażka z Reims oraz pięć kolejnych remisów. Ten w Lidze Europy nie miał znaczenia, ten z PSG był sukcesem. Jednak 1:1 z Metz u siebie to już kompromitacja.\nTroyes – Lyon kursy bukmacherów\nTroyes wygra, kurs: 3,95\nLyon wygra, kurs: 1,89\nTroyes – Lyon nasze typy\nSpodziewamy się spokojnego meczu, który rozstrzygnie się dopiero w drugiej połowie.\nPoniżej 2,5 bramki2,04Zagraj\nRemis do przerwy2,28Zagraj\nTroyes – Lyon fakty meczowe\nSpotkanie 16. z 11. drużyną w tabeli. Gospodarze mają 17pkt, goście 25\nLyon to drużyna swojego podwórka. Na wyjazdach zdobyli tylko 9pkt, a ich bilans bramkowy to 9:15\nLyon zremisował pięć ostatnich spotkań na wszystkich frontach. Ostatnia wygrana to koniec listopada i wyprawa do Montpellier\nTroyes jest w słabej dyspozycji. W ostatnich ośmiu meczach zgarnęli zaledwie 5pkt – 1 wygrana, 2 remisy i 5 porażek\nW pierwszym meczu tych ekip OL wygrał 3:1 u siebie


Recenzje Magisso - Miseczka do serwowania i opinie\nMisa do serwowania o minimalistycznym designie i czarnej, stonowanej kolorystyce znajdzie swoje miejsce niemal w każdym domu. Prezentowany produkt to także absolutne "must have" w każdym przypadku gdy serwowana potrawa powinna...... Zobacz pełny opis produktu >>>\nTip gdzie kupić Magisso - Miseczka do serwowania. Sklep internetowy barokko.pl dostarcza towary w ciągu 1-3 dni roboczych. W dużych miastach niektóre sklepy internetowe oferują także osobiste odbiory. Pakiet przyniesie Ci kuriera lub pocztę.\nRecenzje Magisso - Miseczka do serwowania Magisso\nNakupoval: Magisso - Miseczka do serwowania\n- Dostawa towarów Magisso - Miseczka do serwowania - szybka dostawa na terenie całej Polski.\nZ nami wybierz tanie Miski. produkt Magisso - Miseczka do serwowania e-Shop barokko.pl Kup w cenie 99 zł. Jakość Magisso - Miseczka do serwowania jest zwykle sprzedawany po cenie 99 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\n- produkt EAN 70612 i ID towarów 1156407194\nPolecamy e-sklep barokko.pl możesz wygodnie zamówić Magisso - Miseczka do serwowania.\nOpinie Magisso - Miseczka do serwowania\nMagisso - Miseczka do serwowania Znajdź i filtruj najlepszą cenę między e-sklepami. Możesz zaoszczędzić dużo pieniędzy. E-sklep jakościowy to na przykładbarokko.pl s dopravou - Info v obchodu. .


Bellissima Imetec 1864N, Lokówka tradycyjna - cena i opinie - OleOle!\nBellissima Imetec 1864N\nDzięki regulacji temperatury możesz dopasować ją do własnych potrzeb. Wybierz wyższą temperaturę, aby szybciej pokręcić włosy, lub mniejszą, aby zapewnić im delikatne modelowanie.\nlokówka tradycyjna Bellissima Imetec 1864N\nDodatkowe opcje automatyczne wyłączenie, obrotowy przewód, powłoka tytanowo-ceramiczna, wyświetlacz LCD\nWymiary opakowania 17,50 x 7,50 x 40 cm\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Bellissima Imetec 1864N, wpisz 1047730 w wyszukiwarce oleole.pl.


Jak można nieco zarobić? | Internetowy Portal Tematyczny!\nYou are here: Home / Teksty / Jak można nieco zarobić?\nCzęsto sytuacja jest taka, że najzwyczajniej są niezbędne dla nas pieniądze, lecz mamy problemy finansowe. To ciężkie, lecz takie są nasze realia. Jednakże wcale nie jest powiedziane, że w każdym przypadku powinniśmy pozyskiwać szybki kredyt albo rezygnować z owego wydatku. Co zatem można robić? Dobrym rozwiązaniem jest choćby sprzedaż złomu. Przecież bardzo możliwe, że posiadamy u siebie, w piwnicy, itp., te urządzenia, których już nie potrzebujemy.\nMożna powiedzieć, że skup złomu Bielsko to takie miejsce, w którym na spokojnie zdołamy ubić interes. To wcale nie jest tak, że skup złomu śląskie w choćby minimalny sposób nas oszuka. W wielu przypadkach ludzie sądzą, iż ciężko jest sprzedać złom, nawet uważają to za wstydliwe, lecz trudno się z tym zgodzić. W szczególności, iż w końcu korzystanie z usług skupów to nie tylko szansa na zarobek, lecz również w jakiś sposób przyczynienie się do tego, iż wspomożemy naturę. W końcu skupy stosują recycling Bielsko. Zwróćmy na to uwagę.\nPrevious article Program odpowiedni do fakturowania?


,, Święty Andrzej wróży szczęście” | Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Wacława Górskiego w Stalowej Woli\n,, Święty Andrzej wróży szczęście”\n,, Święty Andrzej wróży szczęście” By zadość stało się tradycji zorganizowaliśmy w szkole magiczny wieczór andrzejkowy. Tym razem zabawę poprowadzili chłopcy z Samorządu Uczniowskiego.\nZabawa była przednia ! Wszystkie wróżby zaś okazały się szczęśliwe J Zobaczcie sami :\nScenariusz zabawy przygotowali uczniowie wraz z opiekunami Samorządu Uczniowskiego.\nPrzygotowano magiczną dekorację, Salonik Wróżb i wspólne zabawy taneczne.\nMikołaj , Kuba , Szymon, Adrian i Krystian doskonale wywiązali się ze swoich zadań. Muzyczne przyboje przygotowano na podstawie propozycji Samorządów klasowych. Dyskotekę rozpoczęto od wspólnego tańca ,,Makareny ‘’ –do tańca poprowadził Adrian- Mistrz Tańca Towarzyskiego.\nWszyscy bawili się doskonale ! Prowadzący dyskotekę dbali o dobrą atmosferę zabawy i bezpieczeństwo. Udało nam się nawet przeprowadzić wspólnie wróżbę z ,,butami ‘’ i tak wywróżyliśmy Julce –Przewodniczącej Samorządu Uczniowskiego- pierwsze zamążpójście (Najlepsze życzenia , ale nie śpiesz się Julia : )\nDo wspólnej zabawy włączyły się Panie Wychowawczynie klas IV-VIII , które przyjęły wraz z klasami zaproszenie do wspólnej zabawy – Dziękujemy\nSwoją obecnością zaszczycili nas Rodzice – na czele z Przewodnicząca Rady Rodziców oraz Nasza Pani Dyrektor.\n,, Takiej zabawy dawno nie było ‘’; ,,Było super ‘’., ,,Nie sądziliśmy ,że tak dobrze będziemy się bawić”\n,, Pięknie się bawią! ‘’, ,,Miło na nich patrzeć ‘’, ,,Siódme , ósme klasy wraz z czwartaczkami ‘’– cieszyły nas dobre opinie uczniów, nauczycieli i rodziców.\nKolejne zadanie wykonane. Organizacja, prowadzenie zabawy i przeżycie magicznego wieczoru w szkole. ,,Wiele się nauczyliśmy ‘’; ,,Cieszymy się z dobrej zabawy uczniów ‘’ Z radością komentowali kolejny raz wydarzenie Członkowie Samorządu Uczniowskiego (…) Spełnienia najszczęśliwszych wróżb –dopowiadają Dziewczyny z Samorządu Uczniowskiego i ich koleżanki z klasy.\nBrawo Samorząd ! Spisaliście się znakomicie! Współorganizatorzy wydarzenia i Opiekunowie SU :\nMarzena Janusz i Mateusz Korpal\nPS Podziękowania kierujemy do Pana Piotra Konserwatora za pomoc w przygotowaniu nagłośnienia :)