W tym miesiącu: 2486\nOjców - architektura\nPowierzchnia zajęta przez ruiny to prawie 6000 metrów kwadratowych. Zamek został zbudowany z wapienia. Składa się z dwóch części: wschodnia założona jest na planie regularnego prostokąta, zachodnia ma kształt nieregularny, jest położona i jest skalista.\nWjazd do zamku prowadził od strony zachodniej przez most umieszczony na murowanych filarach i przez budynek bramny znajdujący się w pobliży wieży.\nGłówna wieża została wzniesiona na szczycie skały ponad 16 metrów nad poziomem dziedzińca i włączona w obwód murów. Zbudowana była z kamienia ciosowego, na planie ośmioboku, wewnątrz okrągła, czterokondygnacyjna, ze śladami pierwotnego zwieńczenia na wysokości 13 metrów.\nDziedziniec zamkowy ze studnią był zamknięty od wschodu dużym domem mieszkalnym, którego ślady były jeszcze widoczne w 1897 roku.\nPrzy ścianie północnej stał budynek przymurny.\nOd południa na skalnym występie został wzniesiony dopiero przed rokiem 1658 dwutraktowy budynek mieszkalny z kaplicą, będący zapewne siedzibą starościańską.\nZamek w Ojcowie jest dobrym przykładem wykorzystania naturalnych warunków terenowych w układzie przestrzennym i systemie obronnym. Ustawienie wieży głównej pełniącej jednocześnie rolę strażnicy i elementu górującego nad dojazdem, a więc broniącego zamku od strony zagrożenia, świadczy o wyraźnym przemyślanym programie całego warownego założenia.


Garaże blaszane Lublin (lubelskie) - Producent Stalgar\nGaraże blaszane Lublin (lubelskie)\nOferta blaszaków w Lublinie\nDowozem oraz montażem garaży blaszanych zajmujemy się na obszarze całej Polski. Solidnie wykonane i estetyczne garaże blaszane dostarczamy między innymi do Lublina i wielu innych miejscowości województwa lubelskiego, dokładając wszelkich starań, aby każda z naszych realizacji odznaczała się najatrakcyjniejszą ceną oraz spełniała wszystkie oczekiwania klienta.\nGaraże blaszane, które posiadamy w naszym asortymencie, doskonale sprawdzają się jako standardowe garaże blaszane na samochody, ale mogą również być wykorzystywane np. jako praktyczne domki do magazynowania narzędzi, materiałów budowlanych czy składowania wielu innych przedmiotów wedle uznania klienta. Dzięki temu, że do ich produkcji są wykorzystywane wyłącznie najwyższej jakości elementy, każdy dostępny w naszej ofercie garaż jest trwały, wytrzymały oraz odporny na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych.\nW zakres naszego asortymentu wchodzą zarówno klasyczne blaszaki, jak i konstrukcje drewnopodobne, które są tworzone przy użyciu wysokogatunkowych blach imitujących drewno ORZECH bądź ZŁOTY DĄB. Tego rodzaju wyroby mogą stanowić doskonałą propozycję w szczególności dla wszystkich tych osób, które poszukują rozwiązań wytrzymałych i jednocześnie eleganckich, które bez trudu wkomponują się w przydomową zieleń. Nasze garaże drewnopodobne prezentują się niezwykle efektownie, a realizujemy je we wszystkich możliwych wymiarach oraz konfiguracjach, dbając o to, aby każda konstrukcja odznaczała się najwyższą jakością wykonania.\nGaraże blaszane Lublin, lubelskie\nOpinie i referencje naszych klientów z okolic Lublina\nGaraż blaszany na moje potrzeby\nFirma Stalgar bardzo pozytywnie wypada w porównaniu z innymi, które montują blaszaki na wymiar. Nawet w kontakcie było słychać, że wiedzą, co mówią, a ja właśnie miałem dużo uwag i detali do uwzględnienia. Sprawdziłem ich konfigurator i to działa - nie musiałem iść na żadne ustępstwa, tylko dostałem garaż na 2 samochody taki, jaki chciałem. Wiadomo, że musi być producent, ale u nich zamówienie i montaż to pełen profesjonalizm. Przyjechali w umówionym czasie, i nie w pół godzinki byle jak, ale już szybko i sprawnie - jak najbardziej. Polecam.\nAutor: Wiktor z Lublina Data: 2019-10-06\nKolejny raz zaufałem firmie Stalgar\nOba blaszaki na wymiar, które mam na posesji, stawiała firma Stalgar. I za każdym razem na wielki plus. Nie dość że sprawiają się bez zarzutu (na razie tylko smarowałem zawiasy w starszym, dwuskrzydłowym, w którym teraz trzymam kosiarkę i donice), to jeszcze trzymają się dobrze, a ten pierwszy jest już dobrze po czasie gwarancji. Drugi postawili niedawno - to garaż dwuspadowy z uchylną bramą. Że to blaszak, można poznać tylko ze względu na blachę trapezową. No i cena wciąż bardzo pozytywna mimo upływu lat.\nAutor: Hieronim z Tomaszowa Lubelskiego Data: 2020-03-22\nDo Lublina dotrzesz:\nOd Kazimierza Dolnego: Ulicami Kazimierza Wielkiego, Puławską i Kazimierską dojeżdżamy do drogi wojewódzkiej nr 830 w Bochotnicy. Stamtąd w kierunku wschodnim dojeżdżamy do Drzewców-Kolonii, gdzie trzymamy się drogi wojewódzkiej nr 826, odbijającej na północny wschód. W Zagrodach skręcamy w prawo w DW nr 874, po czym na zjeździe za Bogucinem kierujemy się drogą ekspresową S17 wprost na Lublin.\nOd Lubartowa: Ulicą Lubelską i drogą krajową nr 19 opuszczamy miasto w kierunku południowym. Za węzłem z drogą ekspresową S12 w Elizówce zaczyna się droga wojewódzka nr 835, która dociera wprost do centrum Lublina.\nOd Krasnegostawu: Z ul. Mickiewicza skręcamy w prawo w Okrzei, a potem w lewo w ulicę Polewaną. Stąd po 300 metrach znów w prawo w drogę krajową nr 17. Na węźle Piaski-Wchód z kolei w lewo aż do ul. Piaseckiej wiodącej do Lublina.\nOd Kraśnika: Ul. Lubelską dojeżdżamy do drogi krajowej nr 19 i udajemy się w kierunku północno-wschodnim; w Marysinie droga przechodzi w ekspresową S19. Na węźle Lublin-Sławinek zjeżdżamy w drogę krajową nr 82 wprost do Lublina.\nRealizacje w Lublinie i okolicznych miejscowościach\nBrązowy garaż z zamkniętymi bramami\nSzeregowe garaże ocynkowane\nBlaszak na sprzęt ogrodowy\nOcynkowany garaż blaszany na dwa auta\nGaraż blaszany z dodatkowym miejscem\nLublin i woj. lubelskie z firmowego katalogu wybiera najczęściej\nblaszak brąz połysk 3 x 5,\nwiata garażowa dwustanowiskowa,\ngaraż dwuspadowy z bramą uchylną,\ngaraż z blachy 5 x 6 z uchylną bramą oraz drzwiami w skrzydle,\ngaraże blaszane potrójne 9 x 5 m Premium Orzech,\nblaszaki ocynkowane dwuskrzydłowe 3 x 5 m,\ngaraż na 2 samochody z bramami uchylnymi,\ngaraże blaszane z wykończeniem z palety RAL - Grafit,\ngaraże blaszane 4 x 6 m,\nwiaty garażowe dwuspadowe.\nW Lublinie i okolicach najczęstsze zmiany projektów to:\nzmiana na wersję Premium,\nmodyfikacja wymiarów garażu,\ndodatkowy otwór okienny w ścianie,\ndodatkowe drzwi boczne,\nuchylna brama zamiast dwóch skrzydeł.\nPowierzchnia: 147,5[ km2\nPopulacja: 339 682\nGęstość zaludnienia: 2303 os./km2\nKod pocztowy: od 20-001 do 20-999


Artur Puzio trzeci w zawodach w Kwidzynie | Gazeta Pomorska\nArtur Puzio trzeci w…\nArtur Puzio trzeci w zawodach w Kwidzynie\n(dm) 8 maja 2012, 11:34\nArtur Puzio z dobrej strony pokazał się w Kwidzynie.\nZawodnik z podbarcińskim Wolic stanął na podium pierwszej rundy mistrzostw Polski we Freestyle Motocrossie Skillz Up.\nArtur Puzio starannie przygotował się do zawodów w Kwidzynie. Do parku Artura zjechali niemal wszyscy czołowi polscy motocykliści specjalizujący się w lataniu.\n- Celem spotkania było wypróbowanie nowych ramp i to co tworzy szczególne więzi w tym sporcie, czyli wspólne treningi - wyjawia Puzio.\nPogoda w Wolicach nie była jednak zbyt łaskawa dla zawodników i plan treningowy został wykonany zaledwie w połowie. Zanim wszyscy się na dobre zapoznali się z nowymi rampami, musieli już pakować się i wyjeżdżać na zawody do Kwidzyna.\nTor Kwidzyńskiego Klubu Motorowego gościł już po raz drugi inauguracyjną rundę Skillz Up. Podobnie jak w zeszłym roku, organizatorzy zadbali o to, aby impreza się udała.\nNiestety, w dzień zmagań, pomimo prażącego słońca, wiał bardzo silny wiatr i możliwe było tylko przeprowadzenie porannego treningu. Im później, tym mocniej wiało i zawody ostatecznie stanęły pod znakiem zapytania.\nKiedy wiatr wreszcie ucichł, około godziny 19 (z niemal dwugodzinnym opóźnieniem w stosunku do planu) można było rozpocząć kwalifikacje. Artur - jako ubiegłoroczny zdobywca Pucharu Polski - wyjechał na tor ostatni. Zaliczył świetny przejazd i z pierwszą notą wszedł do finału.\nOznaczało to, że w finale również pojedzie ostatni. Niestety, zaczęło się już ściemniać i po wykonaniu trzech tricków i oddaniu czterech pustych skoków, ze względów bezpieczeństwa Puzio zrezygnował z przejazdu. Nota uzyskana w przejeździe wystarczyła na zajęcie trzeciego miejsca.\nOprócz konkursu Freestyle rozegrano także konkurencję Moto Best Whip. Zwyciężył w niej - po dogrywce z Michałem Daciukiem.\n- Jadąc do Kwidzyna liczyłem na lepszy rezultat i miałem przygotowane naprawdę mocne tricki. Niestety, nie da się przewidzieć pogody, a przy tak silnie wiejącym wietrze skoki z rampy stają się bardzo niebezpieczne - podkreśla Artur. - Opóźnienie w rozpoczęciu zawodów na pewno wpłynęło na mój wynik. Nie mogłem bowiem dokończyć przejazdu, tak jak chciałem. Trzecie miejsce jednak nie jest złym wynikiem, choć wiadomo, że mierzę wyżej.\nPuzio był zadowolony z pierwszej pozycji w konkursie na najlepszy Whip i z tego, że mógł pokazać publiczności Miniflipy.\n- Mam przed sobą jeszcze cztery rundy mistrzostw Polski, Także szansę na tytuł nadal są i zamierzam ją wykorzystać - dodaje Artur.\nW weekend Puzio organizuje w Wolicach FMX Camp. W sobotę odbędą się też zawody o puchar burmistrza Barcina.


Brooklyn: Kongres 2001\n''NAUCZYCIELE SŁOWA BOŻEGO''\nKongres sJ pod hasłem ''Nauczyciele słowa Bożego'' odbył się w Legnicy na początku lipca 2001. W szczycie [tj. w niedzielę] było ok. 8000 uczestników.\nSzukając przyczyn takiego hasła, warto zauważyć, że sJ od czasu upadku nauki o ''ostatnim pokoleniu'' przeżywają widoczny kryzys w swym dalszym rozwoju. Cały więc kongres był dopingiem do dalszej wytrwałej pracy. Z drugiej strony jednak, w wydanej właśnie z tej okazji II części książki pt. ''Proroctwo Izajasza...'' buńczucznie napisano, że co roku ''do organizacji Jehowy przybywa setki tysięcy ''cudzoziemców'' '' [str. 311], przez co próbuje się ukryć realną sytuację organizacji na świecie.\nWedług zdobytych informacji, wszystkie przemówienia [cały program] pochodzą z Brooklynu i są wcześniej tłumaczone na język polski. Po co zatem organizowane są takie zgromadzenia, skoro równie dobrze, za wiele mniejsze pieniądze, można by treść takowego programu wydrukować i rozdać sJ? Nasuwa się tutaj stwierdzenie, że zgromadzenia takie czynione są z myślą o ''ludziach z zewnątrz'' , aby móc właśnie im się zaprezentować [także w mediach] a nie o samych sJ.\nRzecznicy prasowi specjalnie delegowani na takie imprezy mają za zadanie zrobić wszystko, aby w mediach o sJ mówiono ''albo dobrze, albo wcale''. Także dziennikarze przybywający na Zgromadzenia dość łatwo dają się ''łapać'' na piękne opowiastki rzeczników, w zamian natomiast mają możliwość robienia zdjęć [tak potrzebnych w dzisiejszej prasie] na murawie stadionu [gdzie nie są wpuszczani ''normalni głosiciele''] chrztów i dramatów biblijnych [najczęstsze fotografie ilustrujące kongresy]. Wszystkie te czynności odbywają się pod ''czujnym okiem'' rzecznika i licznych ''porządkowych''\nPrzyznać należy, że kongresy sJ są wydarzeniem kulturowo - religijnym w każdym mieście, gdzie się odbywają. Jednak także podczas takich spotkań wychodzą na jaw wszelkie ''ułomności', o których nie przeczyta się w żadnej ''Strażnicy'', ułomności, których oficjalnie nie ma.\nMy weszliśmy jednak w posiadanie kilku zdjęć, jako dowodów na to, że nie wszystko w Organizacji jest takie ''piękne'' jak przedstawia to Strażnica, a za nią zawsze uśmiechnięci rzecznicy prasowi sJ.


Grawitacja | Gravity (2013) « Film — filmaster.com\nScenariusz: Alfonso Cuarón, Jonás Cuarón, Rodrigo García\nEd Harris Pracownik centrum lotów kosmicznych (głos)\nBasher Savage Kapitan stacji kosmicznej (głos)\nRaport Europy (2013)\nNo dobra jest jeszcze nadzieja na godny sajensfiksiak w tym roku. Na rottenie piszą, że jest doskonałym filmem rajcującym oczy i mózg.\nJak już się upieramy, żeby nazwać ten film SF (technologia jest jak najbardziej dzisiejsza), to wielu konkurentów nie ma. Właściwie to niełatwo ich znaleźć nawet w kategorii "Film w ogóle". James Cameron pewnie umrze z zazdrości, że nie wpadł pierwszy na parę technicznych pomysłów.\nCzyli warto iść na 3D.\nWłaściwie to na płaskim też na pewno bardzo dobrze wygląda. Chodziło mi raczej o to, jak tutaj się operuje kamerą.\nsteelman 9/10 8 lat temu\nCzyli nie kłamią, że film roku. Za tydzień wizyta w kinie.\nsteelman 8 lat temu\nZupełnie bym się nie zdziwił.\nEsme 8/10 8 lat temu\nWspaniałe osiągnięcie techniczne (niesamowita praca kamery) plus majestat i groza kosmosu, czego chcieć więcej? Scenariusz mieści się zapewne na połówce strony A4, ale może właśnie dzięki prostocie opowieść wybrzmiewa z pełną mocą zarówno w wymiarze dosłownym, jak i metaforycznym. Trzeba tylko zaufać, że Cuarón wie co robi i odrzucić intelektualny dystans. "Grawitacja" nie została stworzona po to, by odbierać ją wyłącznie mózgiem, które to podejście działa całkiem nieźle w przypadku "Odysei kosmicznej". Dla Cuaróna to może nawet lepiej - chmura kosmicznych szczątków, która prześladuje Sandrę Bullock, tym łatwiej zamieni się w deszcz Oscarów.\nTak jak piszą, wizualnie cudny. Ziemia nigdy tak wspaniale w kinie jeszcze nie wyglądała. W końcu mamy w kosmosie ciszę i brak ciśnienia. Trudno jednak zakwalifikować Grawitację do science fiction. To raczej pokaz szczytowych osiągnięć ludzkiej myśli technicznej. Kiedyś podobnym wydarzeniem było Apollo 13 z Hanksem. Grawitację szczególnie polecam fanom programu Discovery science. Film mimo, że nie ma szczególnie dającej do myślenia fabuły ( Moon bardziej mi rozgrzał szare komórki ) ogląda się z zachwytem. Kosmos nigdy nie był w kinie fabularnym tak namacalny i niebezpieczny.\nKrytycy na Rotten Tomatoes oszaleli na punkcie tego filmu. Ma 98% pozytywów na 241 recenzji, przy średniej 9,1/10.\npsubrat 1/10 8 lat temu\nJeśli lubicie w kinie każde ujęcie wygenerowane komputerowo, będziecie oczarowani...\nDomyślam się , że bez oglądania filmu jest wystawiona ta ocena.\nMoże i z obejrzeniem. To nie pierwsza kontrowersyjna ocena Psubrata. No ale to jego gust przecież.\nTrudno powiedzieć, bo znamy dobrze praktyki z innych serwisów gdzie wystawia się oceny dla jaj.\nJa np lubię Iniemamocnych, a tam nie ma nawet prawdziwych aktorów. ;)\nNie lubisz za to "Prometeusza" czy "World War Z". Ale nie oceniłaś żadnego z tych filmów na 1/10.\nMoże dlatego, że widziałam "The Room" i kapkę Uwe Bolla, i musiałam jakoś do tego dostosować kryteria. Nawet "Prometeusz" jakoś tam wygląda postawiony przy "The Room" lub "Alone in the Dark".\nJestem czasem zaskoczona, jak łatwo ludzie potępiają filmy, na których daje się wysiedzieć bez alkoholu albo drewienka do zagryzania. Ale rozumiem, że nie każdy chce się katować oglądając Piestraka tylko po to, żeby sobie poszerzyć horyzonty.\nalkuzad 1/10 8 lat temu\nA B S O LU T N I E\nDawno tak bardzo nie chciałem wyjść z kina. Miałem ochotę wyjść po 20min ale fakt wydania 21złociszy na bilet mnie powstrzymał. I niestety lepiej niż na początku nie było.\nDanie główne - Ryan Stone. Męskie imię, "twarde" nazwisko jednak kobieta w każdym calu. Ktoś kto posłał ją w kosmos "doskonale" wiedział co robi bo ów niewiasta wygląda jakby ktoś właśnie zrobił jej kawał wpisując ją na listę na misję kosmiczną. Trzęsie się to przy każdej okazji - w domu pewnie boi się odkręcić kurek z gazem by zrobić zupę.\nSłowem - świeżo po obozie letnim dla astronautów.\nNie wiem ale jak dla mnie wydawanie 21zł by zobaczyć jak babka wyciąga manual do statku, albo w ogóle chce się zabic bo ma tak ciężko w życiu to marnotractwo. Gdybym chciał zobaczyć film "Losy nieudaczniczki" to poszedłbym na jakikolwiek wykład do Socjologów/Historyków sztuki i tym podobnych.\nPrzygody dr Bullock w kosmosie - to nie brzmiało dobrze już na starcie. Mimo to nie spodziewałem się aż takiej chały. Jeśli zewsząd słychać głosy o "inteligentnym SF", to świadczy to tylko o jednym: jest już bardzo źle, inteligentna publiczność na tyle oswoiła się z idiotyzmami, że zaczyna je łykać z dobrodziejstwem inwentarza. Oczywiście, dźwięk i obraz są świetne, ale co z tego, jeśli prócz tego przez 1,5 godziny (na szczęście tylko tyle) bzdura goni bzdurę. Przyszłość nie rysuje się optymistycznie. To nie grawitacja, to pieniądz ciągnie kino na dno.\nTeż nie rozumiem o co chodzi z tym inteligentnym SciFi, mimo że film bardzo mi się podobał. Dla mnie to był po prostu wciągający film przygodowy dziejący się w przestrzeni kosmicznej. Nic ponad to, Stalker ani 2001 to zdecydowanie nie jest.\nJohn Doe 6/10 8 lat temu\nDialogi na poziomie typowego amerykańskiego s-f, z przeznaczeniem dla przeciętnego przeżuwacza popcornu.\nKasia Wolanin 3/10 8 lat temu\nNie mogę Ci powiedzieć, co to było, bo musi być na Filmasterze ktoś przytomny, kto oceni ten gniot na 3/10, na które zasługuje.\nnevamarja 7/10 8 lat temu\nTrochę szok, ale oglądając ten film, dostałam ataku choroby lokomocyjnej. Jeśli cierpicie na tę przypadłość, to czujcie się ostrzeżeni, że seans "Gravity" to 90 minut ciągłego wirowania. Co do samego filmu uczucia mam mieszane. Nie znoszę, gdy bohaterowi ma się coś skończyć, ale się nie kończy. Nie znoszę, gdy to coś ma się skończyć, a bohaterom się usta nie zamykają. Nie znoszę, gdy na ekranie całkiem na serio dzieją się rzeczy, dla których trudno znaleźć uzasadnienie. Nie znoszę, gdy twórcy filmu oszukują rachunek prawdopodobieństwa. Dość powodów, by się wściec. Ale jest też dość powodów, by pozwolić się udobruchać. Chociażby wszystkie gwiazdy Układu Słonecznego. Wizja kosmosu wykreowana przez ekipę Cuaróna jest tak fenomenalna, a efekty specjalne (z 3D włącznie) tak wybitne, że spokojnie starczają za rację bytu tej produkcji i pokrywają sporą część fabularnych mankamentów. Nawet ten mindfuck w środku filmu. To jest pod warunkiem, że to nie było objawienie. To by już było zbyt wiele.\nNie kapuję fenomenu tego filmu. Takie masowe podniety, aby każdy musiał walić do kina drzwiami i oknami, to pamiętam z czasów "Jurassic Park", "Titanica" lub "Avatara". Tutaj raczej mamy przyjemny film, ale nie zjawiskowy. Ogólnie nie wiem, czy to wina sali kinowej, ale jakoś te 3D mnie nie poraziło; nadal to tylko taki lukier na pączku. Z tego wszystkiego chyba najbardziej podobała mi się muzyka. Co zabawne, podczas seansu przyłapałem się na tym, że moje myśli nie krążą wokół fabuły "Grawitacji", ale "Apollo 13".\nLukier konsumowałeś w IMAX-ie czy w zwykłym kinie?\nOjciecFernando 8 lat temu\nWpierw miał być iMax, ale sala była zbyt zapełniona, więc wybrałem "Wałęsę". Dopiero w tym tygodniu zrobiłem drugą przymiarkę do "Grawitacji", ale w Kinepolis.\nNo ciekawe, jak wielka jest to różnica. Inna sprawa, że nie da się tego obiektywnie stwierdzić. Każdy z nas inaczej odbiera efekt 3D. Niektórzy nie widzą go wcale. Ja widzę, ale przeważnie nie robi na mnie wrażenia żadnego. Na "Grawitacji" w IMAXie zdarzyło mi się kilka razy uchylić (nie pamiętam, kiedy ostatnio przytrafiło mi się coś takiego). I tym mierzę jakość efektu.\nNo dobra, minęło trochę czasu, złość na ten film mi przeszła. Z dystansu, zapominając o tym co mnie denerwowało, wspominam to odrobinę lepiej, więc podniosę ocenę o 1.\nubiquit 4/10 8 lat temu\nSzkoda tylko, że w tym filmie kompletnie nic się nie dzieje.\nTak samo jak w Drzewie życia, które mimo tego dostało Złotą Palmę.\n10 nominacji do oscara. Brawo.\nI mam nadzieję, że dostanie ich jak najwięcej, udowadniając ostatecznie niedowiarkom, jak ambitny jest to projekt ;)\nDobrze, że trzymasz kciuki. Na pewno pomoże.\nWierzę mocno w Sandrę Bullock! Oscara jej!! Nie będę ukrywał, że zawsze sprawia mi przyjemność patrzeć jak aKADEMIA się kompromituje. :) Taki już ze mnie mały, złośliwy człowieczek.\nZwycięzca oscara może być tylko jeden ze względu na tematykę. Oczywiście Zniewolony. Film ewidentnie nakręcony pod lutową galę. Wystarczył mi zwiastun.\nGrawitacja powinna zgarnąć nagrody techniczne, bo to rarytas pod tym względem, ale fabułę i aktorstwo ma drętwe to fakt.\nUkazało się wydanie płytowe, więc obejrzałem ponownie i podwyższam ocenę do 9. Nie chodzi już o to, że Bullock gada do siebie. To nie ważne. Wizualnie to najpiękniejszy film świata, a efekty specjalne są tu numerem jeden wszech czasów. Zdjęcia i muzyka cudowne. Kto przeskoczy pod tym względem ten film. Czy da się?\nFajna animacja, ale Sandrita wkurzająca (zarówno ona jako aktorka jak i jej postać).\nGupi film dla gupich ludzi.\nO, to w sam raz dla mnie!\ntropicielkoni 3/10 5 lat temu\nTen film tak bardzo oszukuje rachunek prawdopodobieństwa i nagina prawa czasu i przestrzeni, dodatkowo serwując widzom epifanię, że jak dla mnie idealnie pasuje do gatunku "fikcja naukowa".\n@nevamarja Jak każdy film rozrywkowy?\n@tropicielkoni W sensie czy wystarczy naukowy entourage bez naukowego jądra? Odpowiedź jest chyba zawsze taka sama, co kto lubi. :) Osobiście uważam, że puryzm i przesadna dbałość o etykietki nie jest zdrowa. a że przy okazji wystrzelono Sandrę Bullock w kosmos to można się tylko cieszyć.\nTrzy?. Według mnie to film bardzo wysokiej klasy i należy w nim szukać piękna między słowami.


Rodzina magów ~ MEDYTACJA\nPosted on 2018-06-13 2019-04-16 by galacticjoel\nAngielska rodzina Breakspear należy do klanu Iluminatów, który wywodzi się z Włoch, biorąc swoją nazwę od rodziny Lancellotti. Lance oznacza włócznię a rotti oznacza złamać. Lancerotti to kolejna włoska odmiana popularniejszego nazwiska Lancellotti. Rodzina Lancellotti ma gałęzie na południu Włoch z rodziną Lanza z Sycylii i rodziną Lancellotti z Campanii, która później połączyła się z rodziną Massimo w Rzymie. Rodzina Breakspear stworzyła jedynego angielskiego papieża w historii Papieża Adriana IV lub Nicolasa Breakspear. Papież Adrian IV wydał bullę papieską Laudabilitera nakazującą Normanom w Anglii, by najechali na Irlandię, co zrobili i sprowadzić ją pod władzę papiesko-rzymską, co również uczynili. Właśnie dlatego Irlandia jest dziś w większości katolicka. Papież Adrian IV koronował Świętego Cesarza Rzymskiego Fryderyka I i nakazał stracić księdza Arnolda z Brescii za sprzeciw wobec rzymskiego autorytetu papieskiego. Kardynał Boso Breakspeare był krewnym papieża Adriana IV i był zarówno włoski jak i angielski. W Anglii nadal istnieje rodzina Breakspear. Piosenkarka Cindy Breakspeare urodziła Damiana Marleya z Bobem Marleyem. Wielu znanych aktorów i muzyków jest związanych ze szlachtą. Dlatego pozwolono im stać się sławnymi.\nBreakspear lub Lancellotti to także miejsce, z którego pochodzi postać Lancelota z legendy o Arturze. Rodzina Maggi była szlachtą z gminy w Brescii, we Włoszech, tuż obok gminy Merlino, w prowincji Lodi i Lombardii. Joey Merlino jest dziś szefem Filadelfijskiej Mafii i prawdopodobnie jest związany z rodzinami Maggi lub Melzi. Rodzina Melzi rządziła jako Książęta Lodi z Benigno Melzi d’Eril 8 ksiąze Lodi i 17 Hrabią Magenta jako obecnym przywódcą tej rodziny. Franceso Melzi d’Eril jest włoskim producentem filmowym z wieloma powiązaniami w Hollywood. Czarnoksięstwo to oszustwo. Szefowie mafii to wysoko wykwalifikowani kłamcy i manipulatorzy. Magi lub Maggi oznacza magika lub czarodzieja, tak jak Merlin, jak Merlino, był czarodziejem w legendzie o Arturze. Rodzina Maggi z Brescii osiedliła się w Szwajcarii i stała się zamożna po tym, jak Julius Maggi połączył swoją zupę i przyprawę Maggi z Nestle. Rodzina Maggi osiedliła się także w Brazylii, tworząc Grupę Soja Amaggi, której właścicielem jest Blairo Maggi, która jest warta około 960 milionów. Te linie krwi Iluminatów są starożytne i wracają od tysięcy lat. Rodzina Maggi prawdopodobnie sięga do Persji i Indii i wywodzi swoją nazwę od Majhi i Maji. Magi to termin używany dla wyznawców Zoroastrianizmu, który wywodzi się z Persji i Iranu.\nVallemaggia to kanton włoskojęzyczny w Ticino, w Szwajcarii, niedaleko włoskiej granicy z Maggią jako gminą miejską. Rodzina Magi jest kontynuacją starożytnej nieżydowskiej rodziny Magia, która prawdopodobnie osiadła w Szwajcarii w czasie upadku Cesarstwa Rzymskiego. W księdze Mateusza mirra wymawiana jak “mer” jest ziołem, które zostało podane jako dar przez trzech magów lub trzech mędrców. Zioła i chemikalia są wykorzystywane w czarach do wywoływania stanów podobnych do transu, które umożliwiają kontrolę umysłu lub zaczarowanie. Mirrę można połknąć lub użyć jak kadzidła i prawdopodobnie jest ona dodawana do potraw i wina w celu wzmocnienia ich czarów. Mirra to miejsce, z którego wywodzi się imię czarodzieja Druida, Merlina. Druidzi, podobnie jak czarodzieje, używali świętego drewna(ang.- holly wood). Mark Breakspear to hollywoodzki projektant efektów specjalnych, a Michael Breakspear to australijski neurolog, który specjalizuje się w badaniu fal oscylujących i ich wpływu na mózg. Są czarodziejami zaangażowanymi w Hollywood i psychologię. Rodzina Breakspear w Londynie jest właścicielem krematorium i pracuje z rodziną Massimo z Roccasecca, która przeprowadziła się do Londynu. Włoska rodzina Lancellotti połączyła rodzinną gałąź z rodziną Massimo. Książę Ludovico Massimo-Lancellotti i książę Ascanio Massimo-Lancellotti są członkami tej rodziny, a także książę Filippo Massimo-Lancellotti jako szef tego rodu i najwyższy architekt iluzji.


Aquapark >>> Park Wodny KROŚNICKA PRZYSTAŃ, Krośnice >>> Opinie o basenach (strona 1) • ParkiWodne.pl\n3.0 5 (na podst. 21 opinii)\nwszystkie (21)pozytywne (6)neutralne (9)negatywne (6)\nblaj (14.09.2021, 11:49)\nJa (18.07.2021, 09:49)\n2115 (09.07.2021, 21:01)\npakajas (08.12.2019, 22:31)\nGłównie korzystamy z sauny. Saunarium fajnie urządzone ale... Niestety dostęp do saun tylko ze strefy basenowej. Niby obiekt promuje poprawne saunowanie i przestrzega żeby do fińskiej nie wchodzić w kostiumie ale wygląda to tak, że przychodzi jakiś czlowiek z basenu, mokty, owiniety ręcznikiem, ściąga kąpielówki przed sauna fińska i wchodzi... bez wzięcia prysznicu bez ręcznika pod nogi. Do parowej to zazwyczaj w kostiumie prosto z basenu, o płukaniu siedziska nie wspomne. Do jacuzzi potrafi wpaść jakaś grupa gości prosto z basenu tak żeby było ich widać i słychać. Nie pomaga komunikat, że przed wejściem do jakuzzi należy skorzystać z prysznica. Obsługa niestety nie interweniuje. I gdzie tu poprawne saunowanie? Może dobrze by było wprowadzić jeden dzień w tygodniu poprawnego saunowania np. od 18. 00, dostęp tylko od strony szatni dla saun (lub jednej koedukacyjnej). Wrzucić info na stronie internetowej, a zapewne chętni znaleźli by się.\nPrawda (03.10.2018, 15:46)\nWitam powinna się poprawić jakość obsługi saun więcej seansów, anie tylko siedzenie na krześle i gapienie się w telefon masakra jakaś jak za kare, a i starsze Panie na kasie ani dzień dobry, czy do widzenia jak z przymusu tak z łaską\nita (26.09.2017, 12:12)\nOgólnie basen jako obiekt jest super ale nie podoba mi się to że codziennie przychodzą grupy dzieci które zajmują cały basen. Jest przystosowany basen dla dzieci jednakże część grupy idzie na płytką stronę a reszta na głębokie tory. Kolejny raz zostałam musiałam wyjść z basenu gdyż na tor który zajmowałam wpadło 7 dzieci które nie patrzą na człowieka i wala po głowie rękami i nogami a opiekunowie nie reagują.\nKrzysiek (03.08.2017, 09:05)\nnajlepiej (24.07.2017, 13:43)\nJolka (10.07.2017, 21:42)\nFelix (10.07.2017, 21:26)\nNo to jak to!? Nikt nie pilnuje tam rzeczy zostawionych??? A w Miliczu w Milickiej Fali jest dużo lepiej, mimo iż są kamery to panie z obsługi pilnują wszystkiego no i kultura wysoka a tu widzę że nie warto tam korzystać z krośnickiej przystani


Ekran w laptopie gaśnie - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nEkran w laptopie gaśnie\nKubVard (KubVard) 2012-06-29 12:17:40 UTC #1\nMam taki problem, że po włączeniu laptopa (Asus 4 letni) gaśnie ekran. Ale w taki sposób, że dostrzegam co jaśniejsze elementy pulpitu (widać je).\nPodczas gdy "sklapuję" i otwieram ponownie ekran przez chwilę (maks 1 sekundę) widać wszystko normalnie po czym ponownie gaśnie. Słychać wtedy takie "pyknięcie", które nie wydobywa się z głośników ale bardziej z obudowy matrycy (nie wiem czy to ma jakieś znaczenie).\nWiecie co może być tego przyczyną? I czy da radę naprawić to po amatorsku nie korzystając w usług żadnego serwisu komputerowego?\ndreaper (Dreaper) 2012-06-29 12:25:32 UTC #2\nZ Twojego opisu mogę wywnioskować, że problemem jest podświetlenie. Podaj konkretny model notebooka może coś uradzimy. Potrafisz rozebrać telefon komórkowy z klapką na czynniki pierwsze a później go złożyć tak żeby wszystko działało, no i oczywiście tak, żeby nie było widać, że ktoś go otwierał? Jeżeli tak to możesz próbować samemu.\n– Dodane 29.06.2012 (Pt) 13:36 –\nJak jesteś w stanie zrobić coś takiego w obie strony to możesz próbować.\nJa jak na razie rozbierałem dosłownie kilka notebooków i nie jest to jak dla mnie nic trudnego. Najgorszy jest pierwszy raz\n– Dodane 29.06.2012 (Pt) 13:42 –\nPoczytaj też tutaj, bo zawsze mogą Cię spotkać jakieś nieprzewidziane problemy.\nKubVard (KubVard) 2012-06-29 12:45:20 UTC #3\nLaptop ( Asus F3S ) nie jest już na gwarancji więc mogę sobie pozwolić na rozebranie. Jak do tej pory jedynie otwierałem go w celu czyszczenia. Przy monitorze nic nigdy nie robiłem.\ndreaper (Dreaper) 2012-06-29 12:51:44 UTC #4\nRozebranie i złożenie to jedno, a diagnoza i naprawienie to drugie. Przeczytaj ten temat i jeśli dalej czujesz się na siłach to zaczynaj działać.\nKubVard (KubVard) 2012-06-29 13:14:52 UTC #5\nNiestety z urządzeń informatycznych jestem cienki i nie będę w stanie (prawdopodobnie) zdiagnozować co jest nie tak. W internecie znalazłem wiele podobnych przypadków do mojego (obraz jest. Brak podświetlenia?) ale niestety żadnej konkretnej podpowiedzi/odpowiedzi co może być tego przyczyną.\ndreaper (Dreaper) 2012-06-29 13:58:59 UTC #6\nKonkretnie to szukał bym w service manual, a konkretniej to w Google. Ja obstawiał bym taśmę.\n– Dodane 29.06.2012 (Pt) 15:02 –\nNajpierw rozbierz komputer i pooglądaj czy taśma gdzieś nie jest pęknięta lub naderwana.\n– Dodane 29.06.2012 (Pt) 15:03 –\nJak nie taśma to coś innego, może inwerter, a może świetlówka… Coś słabo szukasz, bo podpowiedzi jest pełno.\nKubVard (KubVard) 2012-07-02 13:43:36 UTC #7\nDoszedłem chyba gdzieś do 1/3 w rozbieraniu laptopa i niestety dalej nie mogę już rozkręcać bo śrubki są zbyt mocno przykręcone i zjechałem sobie końcówkę jedynego tak małego śrubokręcika jakiego posiadałem w mieszkaniu (nie był on dobrej jakości). Muszę albo pożyczyć albo kupić sobie jakiś o odpowiednich rozmiarach.\nJeśli byłaby to taśma, to obraz nie wyświetlałby się w ogóle albo zniekształcony (mogę się mylić)\nJeśli inwerter to chyba również by się nie wyświetlał a patrząc pod odpowiednim kątem widać jaśniejsze elementy pulpitu\nWydaje mi się, że może to być świetlówka bo… Streszczę jeszcze raz objawy:\nWłączając laptopa obraz jest normalny. Od chwili włączenia, wyświetla się wszystko cacy (10-30 sekund) aż nagle gaśnie. Widać obraz ale bardzo ciemny. Żeby go dostrzec, trzeba spojrzeć pod pewnym kątem.\nSkładając klapkę i rozchylając widać, że przez chwilę “normalny obraz” mignie i znów ciemność.\nW serwisie ile by mnie policzyli za naprawę? Przykładowo tych trzech rzeczy. Słyszałem, że strasznie zdzierają. Orientuje się ktoś?\nChyba, że opłaca się kupić całą matrycę. Na allegro chodzą w granicach 130-180zł. Mniej rozkręcania i mniejsze ryzyko, że coś zepsuję. Ale nie wiem jak dokładnie przekładają się koszty na ryzyko więc pytam.\ndreaper (Dreaper) 2012-07-02 18:06:57 UTC #8\n"Mam taki problem, że po włączeniu laptopa (Asus 4 letni) gaśnie ekran. Ale w taki sposób, że dostrzegam co jaśniejsze elementy pulpitu (widać je).\nPodczas gdy “sklapuję” i otwieram ponownie ekran przez chwilę (maks 1 sekundę) widać wszystko normalnie po czym ponownie gaśnie. Słychać wtedy takie “pyknięcie”, które nie wydobywa się z głośników ale bardziej z obudowy matrycy (nie wiem czy to ma jakieś znaczenie)."\n"Włączając laptopa obraz jest normalny. Od chwili włączenia, wyświetla się wszystko cacy (10-30 sekund) aż nagle gaśnie. Widać obraz ale bardzo ciemny. Żeby go dostrzec, trzeba spojrzeć pod pewnym kątem.\nSkładając klapkę i rozchylając widać, że przez chwilę “normalny obraz” mignie i znów ciemność."\nTeraz jedyne czego nie wiem to jak włączasz ten komputer. Podnosisz klapę i wciskasz włącznik czy klapa jest podniesiona? Mimo wszystko uważam, że trzeba by go rozebrać. Na pewno jest to jakiś problem z zasilaniem podświetlenia. Jak masz ustawioną jasność ekranu w systemie? Jeżeli dobrze rozumiem to w BIOS’ie powinno być normalnie? Wejdź do BIOS’u i zobacz czy ekran będzie dalej gasł po około 30 sekundach.\n– Dodane 02.07.2012 (Pn) 19:12 –\nRównie dobrze mogą być to zimne luty gdzieś na płycie głównej komputera np. procesora graficznego, wtedy tylko reballing.\nKubVard (KubVard) 2012-07-03 13:58:20 UTC #9\nWszedłem do Biosu ale nie zdążyłem znaleźć ustawień jasności, gdyż po około 50 sekundach zgasł. Może z Waszymi wskazówkami udałoby mi się szybko odnaleźć ustawienia i wiedzieć już co pozmieniać?\nJeśli się nie uda, to dziś albo jutro powinienem mieć odpowiedni śrubokręt.\nendriuh28 (endriuh28) 2018-07-20 20:45:05 UTC #10\nMam ten sam problem, ekran gaśnie po jakiś 30s ale jak zamknę klapę i otworze to znów jest podświetlenie, dopiero za jakiś czas znów gaśnie.\nAlbo czujnik zamykania pokrywy wariuje.\nAlbo taśma przestaje łączyć.\nAlbo ta lampka, co pisaliście,\nanon88811811 2018-07-20 21:18:05 UTC #11\nTo proste. Taśma matrycy ma któryś z pinów przerwany. Matryca do wymiany.


Alkohol to mój wróg | Treści refleksyjne dla trzeźwiejących alkoholików\n„…nie jesteśmy wyleczeni z alkoholizmu. To, co naprawdę zdobyliśmy, jest codzienną walką o utrzymanie osiągniętego stanu.” AA str. 73\nW życiu każdego alkoholika, który pracuje nad swoją trzeźwością, przychodzi takie dzień, w którym zauważa, że alkohol nie jest mu już do niczego potrzebny. Jest mu obojętny. Jednak nie jest to stan ducha dany raz na zawsze. To jak roślina, o którą trzeba dbać. Wyrosła swoimi siłami, ale to my daliśmy jej miejsce, (gdyby to była roślina doniczkowa) przygotowaliśmy donicę, ziemię, wymieniamy ją, dostarczamy wody itp. A roślina odwdzięcza się nam wnosząc radość istnienia. Tak samo wolność od alkoholu. Jest jakby spoza nas, a jednocześnie jej sens działa tylko wtedy gdy ją pielęgnujemy.\nTo długotrwałe, ale trwałe, działanie. Podobnie jak oszczędzanie pieniędzy. Regularne odkładanie stałej kwoty daje możliwości w chwili konieczności. Wolność od alkoholu, systematycznie kształtowana w chwili próby wyda owoce. Pamiętam taki próg, kiedy to zacząłem sobie uzmysławiać, że odmawianie alkoholu tak weszło mi w krew, że o całym procederze zacząłem orientować się po czasie. Zacząłem zauważać, że pół godziny, nawet dwie godziny temu miałem propozycję napicia się i przeszło mi to obojętnie. Dopiero gdzieś na styku myśli i pamięci orientowałem się w sprawie. Z czasem stałem się na tyle przekonujący, że samym wzrokiem komunikowałem brak woli alkoholu. Po prostu wystarczyło spojrzeć i było widać, że to jest gość, który nie sięga po alkohol. A przecież w początkach, jeszcze podczas terapii, wręcz nie potrafiłem sklecić do kupy trzech liter N I E. Trzęsłem się nie mogąc sobie wyobrazić, że tak można. I pomyśleć, że będąc w takim stanie ducha to abstynentów uważałem za śmiesznych tchórzy.\nAlkohol przestał być moim wrogiem. Raczej użyłbym określenia dobroczyńca, bo odwrócił moje spojrzenie na rzeczywistość. Bez osiągnięcia dna w chorobie dalej uważałbym, że „na trzeźwo się nie da”. „Lanie go w mordę” okazało się zwykłym zabobonem.\n2 Komentarze “Alkohol to mój wróg”\n14 stycznia 2015 at 15:56\nGodna polecenia jest strona http://przez.tv – można otrzymać pomoc i porady przez internet!\nNatalia Malec Says:\n29 lipca 2015 at 14:05\nMój znajomy korzystał z pomocy specjalistów na http://www.odtruwamy.pl\nBardzo mu pomogli na samym początku. Później jego silna wola też zdziałała cuda.\n« Obejrzałem „Pod mocnym aniołem”\nJak to przerwać? »


09:24 / 03.12.2015\nMaria Kosecka: od akcji lepsza jest systematyczność i sprawność\nW ostatnim okresie pojawiły się w lokalnych mediach elektronicznych artykuły o konieczności podjęcia walki ze szpecącymi ulotkami. Oczywiście odbieram ten fakt z dużym uznaniem i zadowoleniem, bowiem zwracałam uwagę na ten problem wielokrotnie.\nPrzypomnę tylko, że w sierpniu 2013 r. zgłosiłam interpelację w której wnioskowałam o poprawy estetyki i uporządkowanie zasad umieszczania w mieście reklam. Zawarłam tam między innymi: …Zagadnienie estetyki w mieście jest bardzo ważne i nie trzeba chyba nikogo do tego przekonywać. Zwracamy na to uwagę przy wjeździe do każdej miejscowości, stanowi to jedno z kryteriów oceny władz miasta. Tysiące reklam, bilbordów i często zwykłych szmat z napisami zalewa miasto wzdłuż i wszerz…. Oraz, że: …Dzięki odpowiednim regulacjom i przy konsekwentnym egzekwowaniu samowoli z brzydotą można powalczyć. Przedstawiając ten problem wnoszę o podjęcie działań w kierunku wprowadzenia stosownych regulacji oraz zobowiązania funkcjonariuszy Straży Miejskiej do egzekwowania porządku w mieście….\nW odpowiedzi zapewniono mnie o słuszności mojej inicjatywy, przeprowadzano audyty i dalej nic się nie działo. Nie należę do osób które „odpuszczają” i dlatego w marcu bieżącego roku złożyłam kolejny wniosek:… o podjęcie stosownych aktów prawa miejscowego zakazujących samowolnego umieszczania reklam w miejscach publicznych pod groźbą kary dla firmy czy też instytucji umieszczonej na tym nośniku. Nagminnie jest to widoczne na przystankach komunikacji miejskiej. W większości są to nowe wiaty jednak po wielokroć oklejone różnego rodzaju plakatami, karteczkami tracą swój walor estetyczny i stają się szpecącymi miasto przedmiotami. Wydajemy na te obiekty małej architektury miejskiej spore pieniądze i nie możemy pozwolić na ich niszczenie.\nPostuluję, więc zastosowanie rozwiązań porządkujących nasze otoczenie reklamowe poprzez ustawienie na przystankach komunikacji miejskiej odpowiednich kasetonów umożliwiających kontrolowane umieszczanie reklam przez osoby upoważnione za odpowiednią zapłatą. Mogłoby, więc być to jednocześnie dodatkowe źródło dochodu dla Zarządu Komunikacji Miejskiej czy też innych podmiotów. Podobnie w przypadku słupów ogłoszeniowych. W wielu miastach spotkałam się z nowoczesną odmianą słupa gdzie materiały reklamowe umieszczane są za chroniącą je szybą z tworzywa sztucznego. O zaletach takiego rozwiązania nie trzeba chyba nikogo przekonywać….\nOgłoszona obecnie akcja czyszczenia miasta z reklam to kolejne działanie cykliczne, cieszy, jednak to znowu akcja. Mnie zależy natomiast na rozwiązaniach systemowych, uregulowanych w aktach prawa miejscowego i egzekwowanych na bieżąco w sposób ciągły i skuteczny. Jest to idealne zadanie dla Straży Miejskiej zobowiązanej do zapewnienia, w pierwszej kolejności, przestrzegania prawa miejscowego. Apeluję więc o wsparcie działań w celu podejmowania kompleksowych regulacji i skutecznych form ich przestrzegania.


Problem z pralką AEG 72720 - elektroda.pl\nsmsera2003 16 Lip 2006 11:54 2432 9\n#1 16 Lip 2006 11:54\nPralka wyświetla na wyświetlaczu kod C3 świecą się też dwie pierwsze diody przebiegu procesu prania czyli ta od prania wstępnego i prania zasadniczego. Wyłączenie z sieci niestety nic nie daje pralka jest zablokowana a na dodatek cos dziwnie buczy jakby pompa wodna gdy podepnie się pralkę do zasilania. Jeśli ktoś posiada tabelę kodów błędów bądż jakieś sugestie będę bardzo wdzięczny\n#2 16 Lip 2006 13:59\nMam podobny problem z Bauknechtem ale u mnie wyświetla się E3 i jest to awaria pompy.\nDoradzono mi wymianę.\n#3 16 Lip 2006 14:57\n#4 16 Lip 2006 18:03\nZastanawiam się jeszcze nad jednym znalazlem kilka kodów usterek dla\npralek AEG typu 72xxx mam nawet oryginalna instrukcję po niemiecku ale tam tez nie ma nic na temat błędu\nC3 same E ... Może ktoś ma coś więcej jeśli chodzni o dokumentację do tej pralki.\nPompa - gdyby była uszkodzona to jest to spory wydatek?\n#5 16 Lip 2006 21:10\n#6 16 Lip 2006 21:36\nTYP B46BET3B 10A\n#7 16 Lip 2006 22:28\nNie ma nic o wartościach kodu błędu C3, są natomiast wartości błędów (dla użytkownika) C1, C2 oraz Cd.\nW dokumentacji serwisowej nie ma mowy o żadnych kodach błędów; powyższe zasięgnąłem z instrukcji obsługi (niemieckiej).\nlav72720.1.rar Download (83.32 KB)\n#8 16 Lip 2006 22:41\nMam ta instrukcje i faktycznie nie ma w niej nic na temat bledu C3\nJutro zerkne do pralki posprawdzam pompe i hydrostat. W kazdym razie dzieki za zainteresowanie.\n#9 16 Lip 2006 23:42\nMusisz to sobie przetłumaczyć.\n#10 17 Gru 2007 20:43\nWitam problem został rozwiązany. Uszkodzenie okazało się banalne bowiem podczas transportu pralki poluzowała sie opaska na wężu przy pompie wodnej - czujniki wykrywały nieodpowiednie ciśnienie i pralka pokazywała w/w błąd. Dzięki wszystkim za pomoc\nPodobne tematy Problem z pralką AEG 72720\nNa programach prania bawełny i syntetyków (długie z dwoma płukaniami) w czasie płukań po pobraniu wody po kilkunastu kręceniach bębnem pralka zatrzym... (18)\nPosiadam sprowadzaną z Niemiec pralkę AEG LAVAMAT W1440 Electronic. Problem pojawił się jak dotąd 2 razy. Do momentu płukania pralka pracowała w porzą... (2)\nmam pralke model indesit wg 420p mam taki porblem ze po prostu wody nie chce mi wypompowac tylko tak buczy patrzalam i waz nie jest zatkany.czy ktos m... (9)\nWitam. Nie bierz się odrazu za procesor.To uszkadza się rzadko. Posprawdzaj najpierw to: - przełącznik wyboru programu (brak dobredo styku ), - el... (2)\nproblem z pralką whirlpool\ntak na wirowaniu kręci silnik,To znaczy że silnik nie kręci na praniu? a programator się przesuwa? A na wirowaniu kręci silnik?,Sprawdz elektrozawor... (5)\nWitam Od ponad dwóch lat jestem posiadaczem pralki AMICA. Podczas ostatniego czyszczenia filtra okazało się, że jest zatkany wąż pomiędzy filtrem ... (10)


Cisza białego miasta ebook pdf,mobi,epub - Eva Garcia Saenz de Urturi - UpolujEbooka.pl\n4.32 / 5.00 (liczba ocen: 3944) Ilość stron (szacowana): 576\nCykl: Trylogia Białego Miasta (część 1)\nCisza białego miasta od Eva Garcia Saenz de Urturi możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook) lub słuchać w formie audiobooka (mp3).\nWszyscy kroczymy przez życie nieprzygotowani.\nCzasami pamięć wbija pinezki w nieistotne momenty z przeszłości i utrwala je na zawsze, chociaż "na zawsze" to bardzo dużo czasu.\nCisza białego miasta to nie jest książka, po którą sięgnęłabym sama z siebie. Jestem osobą o dużym poczuciu estetyki, przez które niestety dość często zdarza mi się omijać szerokim łukiem książki, których okładki nie wpasowują się w moje gusta. Podobnie było tym razem – gdyby nie pozytywne opinie innych osób na temat tej powieści, nadal żyłabym w przekonaniu, że nie ma ona nic ciekawego do zaoferowania. Czyli krótko mówiąc – żyłabym w błędzie.\nMuszę przyznać, że w Ciszy białego miasta już sam początek zapowiada się doprawdy fascynująco. Akcja rozgrywa się w Vitorii, Kraju Basków położonym na północy Hiszpanii, a morderstwa wydają się być nieodłącznie powiązane z historią tej okolicy, ze starożytnymi wierzeniami, pogaństwem i rozmaitymi rytuałami. Z tradycjami i legendami, które mieszkańcy Vitorii opowiadają młodszym pokoleniom. I to jest to, co chyba najbardziej spodobało mi się w powieści – jej klimat, świetnie rozbudowane przedstawienie miejsc, w których rozgrywa się akcja. Tym sposobem siedząc w pociągu z książką na kolanach niemal czułam na sobie powiew baskijskiego powietrza, upał lejący się z nieba czy po prostu klimat miejsca, którego nigdy w życiu nie miałam okazji odwiedzić.\nCisza białego miasta to książka, wobec której ciężko pozostać obojętnym. Uzależnia po zaledwie kilku stronach i intryguje na tyle, że wcale niełatwo odłożyć ją na bok. Polecana głównie dla miłośników mocnych thrillerów, w których nie brakuje grozy i strachu.\nPierwsze spotkanie z hiszpańską powieścią kryminalną\nMimo że polskie okładki dwóch książek z serii stworzonej przez Eva García Sáenz de Urturi całkiem dobrze kojarzyłam, to jednak omijałam je trochę nieświadomie, a trochę jednak świadomie szerokim łukiem. Te wszystkie uniki wynikały przede wszystkim z objętości, bo zazwyczaj męczą mnie takie opasłe tomy, poza tym zadziałał też fakt, że to seria, więc wypadałoby nie kończyć tylko na teym pierwszym tomie. Mniej zniechęcające, ale jednak nadal, było to, że nigdy nie czytałam kryminału hiszpańskiego autora, a co nieznane i niepewne, jakoś mnie specjalnie nie ciągnie.\nOstatnio zdecydowanie większą frajdę sprawia mi zagłębianie się w historie, które łączą kryminał z wątkami społecznymi. Wszystko co prawda musi być poprowadzone z umiarem, gdzie zbrodnia nadal odgrywać będzie pierwsze skrzypce, a życie i relacje bohaterów będą uzupełnieniem tej opowieści. Przyznaję bez bicia, że Sáenz de Urturi w Ciszy białego miasta doskonale poradziła sobie z tym balansem, a wszystkie elementy tej powieści idealnie ze sobą współgrają - zaczynając od fabuły i zbrodni, kończąc na postaciach, do których łatwo się przyzwyczaić. Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek trafiła mi się seria, którą pochłonęłabym w tak krótkim czasie - w ciągu miesiąca przeczytałam wszystkie trzy tomy. Mogłabym mówić o niej wiele dobrego, ale ciężko o konkrety, żeby nie popsuć zabawy tym, którzy jeszcze nie czytali Ciszy białego miasta.\nMamy tutaj naprawdę ciekawego seryjnego mordercę, którego modus operandi przypomina sposób, w jaki dokonywano seryjnych zbrodni dwadzieścia lat wcześniej. Wtedy skazano Tasio Ortiz de Zárate, a po osadzeniu w więzieniu morderstwa ustały. Teraz, kiedy Tasio wyszedł na przepustkę, hiszpańskim miastem znów wstrząsa wiadomość o morderstwie. Pierwsze podejrzenia spadają na skazanego, chociaż w tej układance pojawia się wiele luk, nieścisłości i niewiadomych, które śledczy Unai López de Ayala musi jakoś uzupełnić. Z rozdziału na rozdział akcja nabiera tempa, a pod koniec nie można się już oderwać od tej książki.\nNie była to powieść bez wad, a tutaj mogłabym chociażby wymienić mozolnie rozkręcającą się opowieść i potraktowane trochę po macoszemu profilowanie kryminalne, w którym Kraken miał być specjalistą. Zabrakło mi mocniejszej analizy podejrzanych i sprawców, takiego rozkładania na czynniki pierwsze zachowań i poszczególnych działań, bardziej wyraźnego przedstawiania osobowości i motywów. Patrząc z takiej bardziej życiowej perspektywy Kraken działał trochę na łapu capu i sam próbował nad wszystkim zapanować. Na szczęście nie zawsze wychodziło to po jego myśli, nie wszystko się udawało za pierwszym razem i przy pierwszym podejściu, za co akurat duży plus. Mimo tego, że nieomylność detektywów mocno kłuje w oczy, to autorzy jednak często pozostają przy tym schemacie. Dlatego tym bardziej należy pochwalić Sáenz de Urturi za stworzenie odpowiedniego tła kryminalnego pod małe wpadki głównego śledczego. W ogóle autorka stworzyła dość barwne tło i ukazała różnorodne smaczki charakterystyczne dla hiszpańskich miasteczek, co w tym przypadku dodawało jeszcze większej wyrazistości i specyficznego klimatu.\nWedług mnie to znakomity kryminał, któremu warto dać szansę. Mamy tutaj ciekawe zbrodnie, które do końca pozostają zagadką, ale także osobliwych bohaterów, którzy tworzą zgrany i sprawnie działający zespół. Ich relacje i skomplikowane sytuacje rodzinne nadają tej powieści charakteru, ale stanowią jedynie pewnego rodzaju dodatek, a nie są tłem dla wydarzeń kryminalnych.\nUnai López de Ayala, „Kraken” to śledczy specjalizujący się w profilowaniu kryminalnym. Gdy pojawiają się podwójne morderstwa rozpoczyna walkę z czasem, aby wytropić mordercę. A w tym przypadku mamy do czynienia z seryjnym mordercą, bowiem co kilka dni ginie para - chłopak i dziewczyna. Wydaje się, że ofiary wybrane są losowo, łączy je jedynie wiek -wielokrotność liczby 5 oraz złożone nazwisko. Sęk w tym, że te zbrodnie rozpoczęły się 20 lat temu, kiedy zostały zamordowane niemowlęta, pięciolatki, dziesięciolatki i piętnastolatki. Teraz po tak długim okresie wyciszenia morderca wrócił. Swoje ofiary układa w określonej, symbolicznej pozie, a wokół rozmieszcza kwiaty eguzkilore. Każdy szczegół ma tu znaczenie, a wszystko połączone jest z wierzeniami , tradycją i symboliką Hiszpanii. Czy inspektorowi uda się schwytać mordercę i zaprzestać zbrodniom?\nKraken jest tu głównym bohaterem. Jest to mężczyzna z krwi i kości, z tragiczną przeszłością, którą żyje do dnia dzisiejszego. Wszystko zmienia się, gdy spotyka Albę, panią podkomisarz, która jednocześnie jest jego bezpośrednią przełożoną i wywiera niesamowite wrażenie na nim jako kobieta. Unai próbuje zapanować nad uczuciami jakie nim targają, próbuje zamknąć sprawy z przeszłości, aby móc ruszyć na przód. Ale poza Krakenem jest tu mnóstwo świetnie wykreowanych postaci. Jest Tasio, który lada moment wyjdzie na przepustkę z więzienia, a odsiaduje wyrok za owe morderstwa sprzed lat. Ignacio, jego brat bliźniak, policjant, który nota bene wydał Tasia. Alba, pani podkomisarz, która swoim wdziękiem i charyzmą oczarowała Krakena. Estibaliz, pani inspektor, współprowadząca śledztwo z Krakenem i jak lwica broniąca swojego podejrzanego brata. Mi bardzo do gustu przypadł też Dziadek Unai, który wykazywał się ogromnym hartem ducha i nadludzką wytrzymałością. Ale jego rady i zasady według jakich wychowywał Unai i Germana, jego brata, były, moim zdaniem, genialne.\nRównocześnie do wydarzeń teraźniejszych poznajemy historię z przeszłości. Tu bohaterami są Blanka i doktor Urbina. Krok po kroku dowiadujemy się jak ich losy wpłynęły na innych ludzi i jak zaważyły na teraźniejszości.\nGłówni bohaterowie oczywiście są po przejściach, ich problemy osobiste z czasem mieszają się z tymi zawodowymi. Ale są przez to realnie wykreowani, odczuwają emocje, dylematy moralne, czują strach, rozdrażnienie, zniechęcenie czy zawiedzenie i bezradność, gdy śledztwo stanęło w miejscu. Bardzo podobało mi się, że możemy poznać jak inspektor Unai analizuje wszystkie szczegóły i elementy układanki. Do tego dochodzi jeszcze element presji społecznej jaka ciąży na naszych bohaterach. Sprawa podwójnych zabójstw jest bowiem wyjątkowo medialna. Zdjęcia z miejsca zbrodni właściwie w czasie rzeczywistym przedostają się do social mediów. A ludzie często bardzo szybko i powierzchownie podejmują się oceny kto jest dobry, a kto zły...\nPełnokrwistym bohaterem jest tu także Vitoria, miasto, w którym toczy się akcja. Autorka wyjątkowo plastycznie opisuje miasto, jego tradycje, obchodzone uroczyście święta, m.in. obchody Białej Panienki. Razem z bohaterami poznajemy najcenniejsze zabytki, wydarzenia z historii, ważne detale dotyczące tradycji Kraju Basków. Wszystkie te szczegóły mają na celu nie tylko zapoznanie nas z tłem historycznym, ale wprowadzają niesamowity i niepowtarzalny klimat.\nAkcja powieści jest poprowadzona w bardzo intrygujący sposób. Jest wartka, ma zwroty w odpowiednich momentach i nie sposób się tu nudzić. My jako czytelnicy oczywiście staramy się nadążyć za śledczymi i dorównać im kroku. Ja przez cały czas próbowałam kombinować kto i dlaczego popełnia te zabójstwa. Ale Autorka podsuwa nam mylne tropy w naprawdę sprytny sposób i długo wodzi nas za nos. Jeden raz podczas czytania zmieniałam zdanie i redefiniowałam swój pogląd o tym kto tu jest tym "złym". Poza tym akcja trzyma nas w napięciu do samego końca.\nJest też wątek romansowy, który w ciekawy i pikantny sposób urozmaica całą historię. Ale i troszkę ją komplikuje, co dodaje dodatkowego smaczku.\nCzytając tą książkę widzimy ogrom pracy jaką Autorka włożyła w jej napisanie i przygotowanie materiałów do niej. Dla mnie jest to ogromny plus dla powieści i zdecydowanie jest to "coś" co doceniam!\nCisza białego miasta to dla mnie intrygujący i ciekawy kryminał napisany w naprawdę inteligentny sposób. Mamy tu nietuzinkowych bohaterów, wartką akcje, zagmatwaną zagadkę, która swoje początki ma w przeszłości. A wszystko to podane nam jest w pięknym, tajemniczym i klimatycznym krajobrazie Kraju Basków. Drugą część Rytuały wody już zamówiłam w bibliotece! I to chyba najlepsza rekomendacja z mojej strony.\nCisza Białego Miasta – excelente, fenomenal, brillante!\nCisza białego miasta to pierwszy tom Trylogii białego miasta. Eva Garcia Saenz De Urturi przygotowała wyjątkową ucztę dla poszukiwaczy mocnych wrażeń. Ta książka jest gwarantem, iż nasze emocje zaleje fala ekscytacji, spływając do naszych czytelniczych umysłów niczym rozlana lawa, pozostawiając ślad, którego nie sposób wymazać z pamięci. Ten tytuł już na zawsze przywracać będzie wspomnienia genialnie skonstruowanej fabuły oraz fenomenalnego przełożenia jej na papier. A proszę mi wierzyć nie raz samo wymyślenie fabuły, nie współgra z doskonałym jej przedstawieniem. To Pani Evie udało się doskonale, dzięki czemu spijałem tę historię z wypiekami na ustach, a buzująca krew sprawiła, że przybrały one barwę tych z okładki. Przyznam, iż ta historia użądliła moje czytelnicze żądze, rozlewając w mym umyśle historię, mieszkańców hiszpańskiej Vitorii. Po wiadomości o makabrycznym morderstwie na wszystkich padł blady strach. Nie tylko zbrodnia sama w sobie zaburzyła ich spokój. Lecz przede wszystkim fakt, iż jest ona kopią zbrodni dokonanej dwadzieścia lat temu. Dodatkowo strach potęguje świadomość, że sprawca morderstwa sprzed lat, lada dzień ma wyjść na pierwszą przepustkę z więzienia. Zatem czy mieszkańcy mogą spać spokojnie? Czy strach doszczętnie sparaliżuje ich życie? Co przywrócić może spokój wśród mieszkańców? Do akcji wkracza Unai Lopez de Ayala, profiler kryminalny.\nCzy jednak uda mu się powstrzymać eskalację strachu? Czy uchroni mieszkańców przed kolejnymi zbrodniami? Rozpoczyna się walka z czasem, w której seryjny morderca jest o krok do przodu i to on rozdaje karty. Ten thriller kryminalny można śmiało ułożyć na szczycie listy najlepszych książek, które w ostatnich latach znalazły się na rynku wydawniczym. I nie dziwi fakt, iż trylogia znalazła uznanie wśród wielu czytelników również w naszym kraju. Czyt-NIK przyznaje, że Cisza Białego Miasta to thriller kryminalny, który okrzyknąć można mianem – excelente, fenomenal, brillante! Niebawem sięgnę po Rytuał wody czyli drugi tom Trylogii białego miasta. Zrobię to z ogromną przyjemnością odrzucając w kąt domowe obowiązki, gdyż czasu mam niewiele, bowiem 26 lutego nakładem Wydawnictwa Muza pojawi się trzecia część trylogii pod tytułem Władcy czasu. Niech geniusz Evy Garcii Saenz de Urturi zawładnie naszymi umysłami, zalewając je wezbraną falą morderczej intrygi, którą z drżącym sercem będziemy starali się rozwikłać.\nEva García Sáenz De Urturi zadebiutowała Ciszą białego miasta i muszę przyznać, że zdecydowanie jest to debiut mocny i warty polecenia. W tłumaczeniu Joanny Ostrowskiej czyta się go bardzo dobrze i szybko. Mnie przeczytanie zajęło niecałe dwa dni i to nie tylko ze względu na ładną polszczyznę, ale również fabuła skonstruowana jest w taki sposób, że im więcej stron było za mną, tym trudniej było mi się od niej oderwać. Wciągała fabułą, mrokiem spotęgowanym otaczającym krajobrazem i pogodą, tajemnicami i szaleństwem wiszącym w powietrzu. To zdecydowanie jeden z najlepszych kryminałów, które miałam okazję czytać.\nCała recenzja na blogu: Cisza białego miasta\nCisza białego miasta zaczyna się wyjątkowo nietypowo. Historię opowiada nam znajdujący się w śpiączce policjant, inspektor Ayala. Został postrzelony w głowę przez seryjnego mordercę, w chwili gdy chciał go ująć.\nDo takiej sytuacji doprowadziło śledztwo, które zaczęło się miesiąc wcześniej. Krwawe podwójne morderstwa, stylizowane na rytualne, na dodatek powtarzające schemat sprzed dwudziestu lat. Sprawca tamtych zabójstw siedzi w więzieniu, niedługo spodziewa się pierwszej przepustki.\nNiemożliwe, żeby mordował on. Naśladowca? Wspólnik? Prawdziwy zabójca?\nA korzenie tajemnicy sięgają jeszcze głębiej, jeszcze dawniej.\nPrzepięknie opisane miasta, miasteczka i wioski Kraju Basków. Niezwykłe zabytki Vitorii i okolic, symbolika prawdziwa i dopowiedziana. Przeplatające się wątki, współczesny i ten sprzed lat, który był katalizatorem nieszczęść. Wielka miłość i namiętność tamtych bohaterów i współczesnych. Brutalne, przerażające zbrodnie, z ich inscenizowaną symboliką, nawiązującą do baskijskich mitów.\nTa książka, to więcej niż kryminał, to powieść, która opisuje region, jego zabytki, zwyczaje, ludzi, ich powiązania, namiętności, uczucia wzniosłe i niskie. I wszystko to jest czytelnikowi niezbędne do zbudowania obrazu tej zagadki. Nic się tu nie dłuży, żaden opis nie jest zbędny. Wszystko ma znaczenie. Niezwykłego klimatu nadają baskijskie nazwy miejsc, lokalnych świąt, potraw czy nazwiska właściwe dla regionu! Czytając wyszukiwałam w necie miejsca, widoki, zabytki! Genialne! Chcę pojechać do Kraju Basków!\nI czekam niecierpliwie na dalszy ciąg, bo Cisza białego miasta to pierwszy tom trylogii.\nCisza białego miasta hiszpańskiej pisarki Evy Garcíi Sáenz de Urturi, to pierwsza część Trylogii Białego Miasta. To kryminał, którego pojawienie się na polskim rynku wydawniczym odbiło się szerokim echem wśród czytelników gustujących w kryminałach i thrillerach. Ten zauważalny ruch w social mediach również i mnie skłonił do sięgnięcia po tę książkę. Wiele pozytywnych ocen i wielki entuzjazm fanów gatunku zwiastował dobre i mocne wrażenia.\nCisza białego miasta, to kryminał napisany z rozmachem. To ponad 560 stron, które zabierają czytelnika w głąb hiszpańskiej tradycji i kultury oraz prowadzą go krętymi uliczkami i ciemnymi zaułkami kryminalnej zagadki. Bogato i misternie skonstruowana fabuła, na którą składają się bieżące wydarzenia oraz reminiscencje z przeszłości, dają bardzo niepokojący i intrygujący obraz.\nPowieść Evy Garcíi Sáenz de Urturi trafiła w mój gust. Oprócz żelaznych kanonów wciągającego kryminału, które sprawiają, że czytelnik z wielkim entuzjazmem „przerzuca” kolejne kartki książki, żeby poznać rozwiązanie zagadki, zaoferowała o wiele więcej. Tą wartością dodaną jest solidne, gęste i soczyste tło, na które składa się hiszpański klimat miasta. Bez epatowania okrucieństwem, za to z ciekawym i odpowiednio wyważonym wątkiem obyczajowym Cisza białego miasta jest bardzo dobrym początkiem trylogii. Z ochotą sięgnę po jej kolejne części. Polecam!\nKonwencja Ciszy białego miasta to mieszanka iście wybuchowa! Eva García Sáenz de Urturi malując fikcyjną rzeczywistość, skupiła się na psychologicznej grze prowadzonej między bohaterami – nie do końca uczciwej. Tym, co zachwyca, staje się świetnie nakreślona, niebanalna i zmyślna intryga – w połączeniu z barwną Vitorią tworzą niesamowity krajobraz zdarzeń. Pisarka tka skomplikowaną sieć powiązań, czy enigmatycznych zbiegów okoliczności. Autorka spisała powieść wymykającą się utartym schematom, choć na takowych się opiera. To doskonale przemyślana, spójna i wiarygodna fabuła, zatopiona w płynnej narracji kluczącej po skąpanych w baskijskim słońcu uliczkach. Nie można zarzucić autorce braku wyobraźni, czy umiejętności sprawnego manipulowania uwagą odbiorcy.\nSpisana intryga jest zajmująca, wiarygodna, potrafi zaskoczyć. Trudność sprawić mogą występujące w powieści nazwiska, jednak da się do nich przyzwyczaić. Cisza białego miasta to niepokojąca historia podwójnych morderstw, tajemnic i kłamstw, które, pomimo tego, że nie powinny, uparcie chcą ujrzeć światło dzienne.\nOpowieść, która nie ma prawa istnieć\nPo dwudziestoletniej odsiadce seryjny morderca ma wyjść właśnie na pierwszą przepustkę. W tym czasie całą Vitorią wstrząsa informacja o zabójstwie. W Starej Katedrze zostają znalezione zwłoki pary dwudziestolatków z pożądlonymi przez pszczoły gardłami. Problem w tym, że nie będą oni jedyni… Śledczym prowadzącym sprawę jest Unai López de Ayala, który specjalizuje się w profilowaniu kryminalnym. Rozpoczyna się walka z czasem, z przeciwnikiem, którym jest wilk w owczej skórze. Istnym kameleonem. Ta sprawa wydobędzie z ludzi to, co najgorsze. W pewnym momencie nic już nie jest niewinne. To prawda. Na kartach tej prawie sześćset stronicowej powieści, pierwszego tomu Trylogii Białego Miasta, dzieje się wiele rzeczy, które sprawiają, że zastanawiamy się nad istotą człowieczeństwa oraz tego, do czego zdolny jest człowiek podsycany nienawiścią. Praktycznie do wszystkiego. Nie oszukujmy się, autorka pokusiła się o dość wyszukaną metodę uśmiercenia wykreowanych przez nią postaci. Jest to brutalne zagranie, a zarazem rzadko spotykane w powieściach kryminalnych. Cieszy mnie fakt, iż pisarka pokusiła się o taką oryginalność, którą z powodzeniem łączy ze schematami znanymi głównie z kryminałów. I choć już w połowie historii z łatwością możemy się domyślić, kto jest seryjnym mordercą, Eva García Sáenz de Urturi tak konstruuje zagadkę, że po pewnym czasie nawet tego nie jesteśmy pewni w stu procentach. Autorka idealnie odwzorowała postać wilka w owczej skórze. Psychopaty, którego nie sposób jest wychwycić. Osobnika zawsze będącego o krok do przodu, który nie cofnie się przed niczym. Mamy do czynienia z bardzo dobrze wykreowanym portretem psychologicznym takiej osoby. Co ciekawe, Cisza białego miasta ukazuje również znakomity obraz hiszpańskiego społeczeństwa, jak i przedstawia nam urok Vitorii, miasta położonego w północnej Hiszpanii, stolicy prowincji Álava i wspólnoty autonomicznej Kraju Basków. Ja zazwyczaj nie gustuję w tego typu klimatach i nie interesuję się zbytnio okręgiem Półwyspu Iberyjskiego, a mimo wszystko ogromnie zaciekawiło mnie to, jak pisarka ukazuje swój kraj z własnego punktu widzenia. Uważam, że jest to na tyle zbilansowane, iż bardzo dobrze łączy się z głównym wątkiem kryminalnym. Opisy nie przytłaczają i przede wszystkim nie nudzą. Uważam, że styl oraz umiejętność kreowania nieoczywistych historii Evy Garcii Sáenz de Urturi to ogromna zaleta, bo choć możemy się domyślić kto jest mordercą, jak i motywu zbrodni, tak zakończenie wprawiło mnie w osłupienie, a to się naprawdę rzadko zdarza. Ponadto w książce bardzo ważną rolę odgrywa symbolika oraz liczne nawiązania do różnorakich legend, oraz mitologii — nawet nordyckiej, choć w niektórych przypadkach ograniczają się one do jednej tylko rzeczy, jak np. pseudonim głównego bohatera „Kraken”, czy już w szerszym stopniu eguzkilore — kwiaty, które bliżej nam znane będą pod nazwą „dziewięćsił bezłodygowy”. Co one symbolizują? Eden, gdzie żyła para, zanim została wygnana z raju. To symbol uniwersalny, a zarazem bardzo intymny. Jednocześnie uważam, że nie brakuje tutaj rzeczy, które można było rozegrać troszkę inaczej, lub niektóre wątki rozwinąć. Pisarka jest absolwentką optometrii, która po studiach pracowała w branży optycznej, następnie zaczęła wykładać na Uniwersytecie w Alicante. W swoją powieść wplata jeden wątek związany z jej zawodem, który ku mojemu rozczarowaniu został przedstawiony bardzo pobieżnie, a który można było rozwinąć i przedstawić bardziej szczegółowo. Moją uwagę przykuł też fakt, iż większość świadków oraz podejrzanych w sprawie, albo naczytało się zbyt wiele kryminałów, albo ma wrodzoną zdolność prowadzenia śledczych jak psy na smyczy. Miałam momentami wrażenie, że role jakby się odwróciły, co lekko mnie irytowało. Mimo wszystko minusów jest tutaj zdecydowanie mniej, niż plusów, dlatego swojego zdania nie zmienię. Na takie kryminały chce się trafiać jak najczęściej. Jest to zdecydowanie mocny początek tego roku i już czekam na kolejną część.\nKażda zbrodnia ma swojego autora i motyw, lecz nie zawsze oba te elementy szybko zostają zidentyfikowane. Niekiedy pod jednym i drugim kryje się kolejne dno i maska, a każde zawiera w sobie cząstkę nieznanej ogółowi prawdy. Jeśli ktoś skupi się jedynie na tym, co zauważalne jest na pierwszy rzut oka może mylnie odczytać tropy, a od tego już krok by dać się zmylić.\nDwie dekady spokoju, lecz przeszłość nie została zapomniana, a teraz znowu daje o sobie znać. Dwadzieścia lat temu monumentalną Vittorią wstrząsnęła seria brutalnych morderstw, osoba sprawcy także była szokiem dla mieszkańców. Teraz znowu wracają reminenscencje tego, co miało miejsce, zwłaszcza, że morderca ma wyjść na wolność. Policjanci muszą wrócić do serii zabójstw z powodu nowych ofiar. Zabójca jeszcze nie opuścił więzienia, a już niepokój zagościł w umysłach Vittoryjczyków. Unai Lopez de Ayala, profiler i śledczy stoi przed trudnym zadaniem, czuje, że to dopiero początek nowego łańcucha zbrodni, jak długi będzie to zależy od niego i współpracowników. Sprawca niczego nie ułatwia, nie zostawia po sobie żadnego śladu, poza oczywiście zamordowanymi. Niezwykle brutalny sposób wydaje się naśladowaniem poprzedniej serii, lecz czy tak jest faktycznie? Kim jest ten, który przywołał dawne demony? Na to pytanie starają się odpowiedzieć media, policja i przede wszystkim Unai, dla niego to sprawa więcej niż priorytetowa. Jednak odkrycie prawdy nie należy do zadań łatwych, zwłaszcza gdy osobiste dramaty są jeszcze bardzo świeże. Dzień za dniem składa z detali obraz, w jakim cały czas brakuje kluczowego elementu, czy jest już blisko niego? Ile jeszcze osób jest na liście sprawcy i kto będzie następny? To, co już wiadomo nie nastraja optymistycznie, zaklinanie rzeczywistości nic nie da, śmiertelna wyliczanka wciąż jest powtarzana.\nJeśli oczekujecie bardzo szybkiej akcji, która przyniesie prawie od razu odpowiedzi na pytania to przy „Ciszy białego miasta” musicie uzbroić się w cierpliwość. Jednakże ta ostatnia zostanie wynagrodzona niesztampową zagadką, a raczej zagadkami, oraz intrygującym śledztwem. Jeżeli do tego dodać monumentalność zabytków Vittorii oraz surowość hiszpańskich wiejskich krajobrazów to otrzymujemy lekturę, dla której warto zarezerwować czas i delektować się suspensem, nie skupiającym się tylko w jednym wątku, lecz odnajdujemy go w kilku. Autorka w pierwszej części trylogii rozpoczęło sporo tematów, jedne pozostawiając w zawieszeniu bądź niedopowiedzeniu, inne kończąc. Zręcznie powiązano folklor oraz historię lokalną z kryminalną stroną, co stanowi mocną stronę powieści. Wielowiekowe mury stanowią doskonałą oprawę dla zbrodni, dochodzenia, a przede wszystkim dla postaci, wykreowanych z cieniem sekretów, mających za sobą życiowe i zawodowe doświadczenie. Eva Garcia Saenz de Urturi postawiła na detale, nie da się ich nie zauważyć, tak samo jak drobiazgowych opisów kulis, drugiego planu oraz przeszłości, która w tym wypadku odgrywa jedną z kluczowych ról. Ponad pięćset stron gwarantuje kryminalną ucztę na najwyższym poziomie, w jakiej jest miejsce na przystawkę, danie główne i deser oraz wiele kontrastowych smaków. Warto zarezerwować sobie czas na lekturę, tak by nie być zmuszonym na jej przerywanie, chociaż podzielona także zachowuje swoją moc. Cisza białego miasta to nie tylko wciągający thriller, lecz również początek trylogii lub raczej prawdziwej sagi kryminalnej, której dalszego ciągu możemy na razie domniemywać, a jest co najmniej kilka punktów, mogących dać równie satysfakcjonujący suspens.\nNie wiem, czy też tak macie, ale im bardziej coś jest zachwalane, z tym większą ostrożnością i podejrzliwością do tego podchodzę. Tak też było tym razem. Jeszcze zanim Cisza białego miasta trafiła w moje ręce, nasłuchałam się samych zachwytów, zresztą popartych sprzedażą w Hiszpanii, gdzie powieść, a później cała trylogia, szturmem wdarła się na listy bestsellerów (w ciągu pięciu miesięcy od premiery pierwszego tomu kupiło go siedemset tysięcy czytelników!). Czy mieszkańcy Półwyspu Iberyjskiego faktycznie mieli rację? Absolutnie tak!!! Dawno nie czytałam tak doskonale skrojonego, maksymalnie absorbującego i zaskakującego kryminału. Mimo solidnej objętości szybko ujrzycie ostatnią stronę (i tu brawa dla polskiej tłumaczki), bo z rozdziału na rozdział tak bardzo rośnie napięcie i zapętlają się wątki, że książka w pewnym momencie staje się nieodkładalna.\nW Ciszy… przyciąga przede wszystkim świetnie poprowadzona historia seryjnego mordercy, które swoje zbrodnie zaplanował bardzo perfidnie i z niemal aptekarską dokładnością. Odkrywanie jego modus operandi, a także motywów nim kierujących, sprawia czytelnikowi niebywałą frajdę, ale jest też wcale nie łatwą łamigłówką – mimo iż od początku tak naprawdę nasza uwaga jest skierowana w stronę konkretnej osoby. Ciekawość dodatkowo podsyca wątek z lat siedemdziesiątych, który w pewnym momencie wskakuje w tę układankę niczym brakujący, a zarazem najbardziej kluczowy puzzel. Autorce wyśmienicie udała się również kreacja bohaterów, a zwłaszcza Krakena, który – jakże mogłoby być inaczej – nosi w sobie tajemnicę i związaną z nią traumę. Jego prywatna historia jest równie ekscytująca i przede wszystkim idealnie uzupełnia się z głównym wątkiem. Dość skomplikowane relacje profilera z kilkoma kluczowymi dla fabuły postaciami skłaniają ponadto do ważnych refleksji, które nie zawsze – powiedzmy sobie szczerze – towarzyszą lekturze kryminałów.\nPiszę te słowa na miesiąc przed premierą książki, tuż po jej lekturze. Nie lubię odkładać pisania opinii/recenzji (jakkolwiek to nazwiecie) w czasie - dużo szczegółów wówczas umyka, a i moim zdaniem "najlepsze" są te emocje zaraz po zakończeniu czytania (nawet, jeśli za pół roku stwierdzę, że miałam jakieś zaćmienie umysłu i książka wcale nie była taka emocjonująca). W każdym razie - emocje po Ciszy białego miasta są duże i uważam, że to kawał dobrej lektury, mimo że dostrzegam w niej kilka minusów.\nZaczynając jednak od początku - mamy końcówkę lipca, gdy Vitorią wstrząsa podwójne morderstwo, podobne do tych, które miały miejsce dwadzieścia lat wcześniej. W Starej Katedrze zostają znalezione zwłoki pary dwudziestolatków z pożądlonymi przez pszczoły gardłami. Problem polega jednak na tym, że sprawca tychże (Tasio) został za nie skazany i odbywa karę pozbawienia wolności. Śledczy Unai, specjalizujący się w profilowaniu kryminalnym, wraz ze swoją partnerką, pod kierownictwem nowej podkomisarz próbują zapobiec kolejnym morderstwom - podobieństwo do tych sprzed lat jest zbyt uderzające, by mówić tylko o przypadku. Jak jednak mogło do nich dojść, gdy Tasio przebywał w więzieniu? To stawia pod znakiem zapytania wszelkie dotychczasowe ustalenia w sprawie. Tasio, który ma właśnie wyjść na pierwszą przepustkę, chce pomóc naszemu śledczemu w znalezieniu mordercy, by oczyścić się z zarzutów - twierdzi, że dwadzieścia lat w więzieniu spędził niewinnie.\nCisza białego miasta jest książką wielowątkową - autorka porusza wiele tematów, by jak najdokładniej i najwierniej przekazać czytelnikowi wizję wykreowanej rzeczywistości. Dzięki temu otrzymujemy naprawdę wyczerpujący obraz, jednak niektóre informacje mogą być przytłaczające, jak np. opisy architektury, czy samego miasta i obchodzonych przez Hiszpanów świąt. Dla zapalonych podróżników to zapewne nie lada gratka, jednak dla mnie były one męczące. Jedyne, co spróbowałam wygooglać, to Dom Migren w Vitorii, jednak niczego takiego nie znalazłam ;) Domyślam się, że autorka chciała pokazać także kulturę tego miasta, jak również życie ich mieszkańców i przyznać muszę, że jej się to udało, choć w moim odczuciu książka zawiera zbyt duże nagromadzenie tego typu informacji. Same natomiast wątki, składające się na całą fabułę, zostały opisane interesująco i wydaje się, że z rozmysłem.\nCo do bohaterów - hiszpańskie imiona i nazwiska spowodowały, że początkowo nie wiedziałam, kto jest kim. Naprawdę mocno mieszały mi się imiona z nazwiskami, no ale taki urok już tych hiszpańskiego. Postać śledczego Unai została nakreślona ciekawie i charakterystycznie, choć miałam wrażenie, że czasami był zbyt wolny w rozumowaniu, jak na śledczego. Podkomisarz Alba jest dla mnie trochę enigmatyczną bohaterką i mam do niej ambiwalentne odczucia. Pomiędzy tą dwójką pojawił się oczywiście wątek romantyczny, jednak odniosłam wrażenie, że autorka nie do końca umie o nim pisać. W moim odczuciu co jakiś czas sobie przypominała "o, miałam pisać o romansie, a napiszę tu jakieś zdanko, nie wiem, może się masturbował? o, albo niech ona każe mu się w nią nie wgapiać na komendzie". Końcówka pod tym względem wypadła znacznie lepiej, niż początek i środek, więc jest nadzieja, że w kolejnych tomach wątek ten zostanie podany bardziej realnie.\nNarracja jest poprowadzona dwojako. W czasach teraźniejszych jest pierwszoosobowa, z punktu widzenia Unai, natomiast wydarzenia z przeszłości opisywane są w formie trzecioosobowej. Niestety w tej narracji trzecioosobowej można było się pogubić, gdyż w sąsiadujących ze sobą zdaniach potrafiła przeskakiwać z głowy jednego bohatera do drugiego, co wybijało z rytmu. Nie zmienia to jednak faktu, że te wydarzenia z przeszłości dodają smaczku całej historii i dają czytelnikowi naprawdę niezłą zagwostkę. Autorka bardzo sprawnie łączy te dwie - wydawałoby się, że nie mające ze sobą nic wspólnego - historie i daje finał, który wyzwala właśnie te emocje, o których pisałam na początku. Zakończenie tej historii rekompensuje opisane przeze mnie minusy, które wydawałoby się, że nie pozwolą ocenić książki wysoko.\nHistoria, jaką wykreowała autorka, jest tak nieprawdopodobna, że wręcz genialna. Pojawia się oczywiście pytanie, czy pewne kwestie faktycznie mogą mieć miejsce z pewnego punktu widzenia (nie napiszę, jakiego, bo to mogłoby obnażyć istotną kwestię z książki), jednak wierzę, że autorka wykonała porządny research. Na szczęście nie ma tutaj tego uczucia kopnięcia w brzuch, gdy prawda wyskakuje jak Filip z konopi i nie można było się niczego wcześniej domyślać. Autorka zgrabnie podrzucała to tu to tam delikatniutkie wskazówki, w którą stronę rozwinie się historia, jednak dopiero po przewróceniu ostatniej kartki można zdać sobie z tego sprawę. Cisza białego miasta to naprawdę kawał dobrej roboty, a dla ostatnich dwustu stron zarwałam nockę, tak tam się działo.\nPodsumowując - Cisza białego miasta to kolejna dobra pozycja dla fanów thrillerów, otwierająca 2019 rok. Bardzo się cieszę, że miałam możliwość przeczytać ją przedpremierowo, bo dzięki temu będę mogła Wam ją polecać. Nie zrażajcie się objętością tej książki - faktycznie ta historia tak wciąga, że kartki przewracają się same.\nMiastem Vitoria wstrząsa informacja o podwójnym zabójstwie. Panika nabiera kuriozalnych wręcz rozmiarów z prostej przyczyny: zwłoki dwudziestoletniej dziewczyny i dwudziestoletniego chłopaka to kontynuacja serii morderstw do jakich dochodziło... dwadzieścia lat wcześniej. Żeby było ciekawie – seryjny morderca – Tasio Ortiz de Zarate – odpowiedzialny za te zbrodnie siedzi w więzieniu i na dniach ma wyjść na swoją pierwszą przepustkę. Pytanie jest proste: kto zabija? Czy wspólnik, czy naśladowca, a może osoba, która od samego początku stała za tą serią zabójstw? Sprawę przejmuje profiler Unai Lopez de Ayala (zwaby także Krakenem), który próbuje nie tylko powstrzymać szaleńca przed kontynuacją planu, ale uporać się z mocno skomplikowaną, pełną zawirowań sytuacją osobistą. Na dokładkę dostajemy historię z przeszłości, która nakierowuje nasz tok myślenia na logiczne! no przecież! rozwiązanie.\nPewne jest, że dokonuje zamachu na nasze rytuały, nasze zwyczaje, nasze historyczne zabytki. Ten gość nienawidzi wszystkiego, co ma związek z Vitorią.\nPrawie sześćset stron doskonałej lektury, która zabiera nas na rozpalone słońcem hiszpańskie uliczki, wypełnione gwarem i ludzką życzliwością kawiarnie, dające wytchnienie od codziennego skwaru chłodne wnętrza kościołów. Autorka w bardzo plastyczny sposób przybliża nam codzienność mieszkańców Vitorii, w której przyjaźń, lojalność, honor i bezinteresowność wciąż nie są pojęciami abstrakcyjnymi.\nZarówno watek obyczajowy z lat siedemdziesiątych jak i dylematy moralne, życie prywatne Krakena były naprawdę interesujące. Niekiedy... nawet bardziej niż rozwiązanie zagadki kryminalnej.\nEva Garcia Saenz de Urturi skupiła się na motywach, omijając pikantne szczegóły z sekcji zwłok oraz epatujące brutalnością tortury, co cieszy mnie niezmiernie. Odnoszę wrażenie, że w literaturę kryminalną wkradł się niepokojący trend, w którym to miałką fabułę i mizerne zdolności językowo – stylistyczne autora zastępują szokujące opisy ofiar i tortur. Dlatego właśnie Cisza białego miasta tak bardzo przypadła mi do gustu – to kryminał piękny pod względem językowym, pozbawiony obrzydliwych, zbędnych relacji z miejsca zbrodni, sięgający trochę głębiej niż "zabił, bo tak".\nCzasami wystarczy nadstawić ucha i słuchać. Ci, którzy zetknęli się z mordercą, często mają sporo do powiedzenia, tyle że my, śledczy, nie traktujemy ich poważnie, uważamy się za ekspertów, chociaż nie znamy napastników ani ofiar, w przeciwieństwie do ich otoczenia.\nPolecam. Zdecydowanie, intensywnie i hurraoptymistycznie polecam!\nCisza białego miasta to pierwszy kryminał, przeczytany przeze mnie w 2019 roku. Cieszę się, że trafiłem właśnie na tę książkę, bo dzięki niej odżyła we mnie, nadwątlona ostatnio przez dużą ilość dość podobnych do siebie historii, miłość do tego gatunku literatury.\nW Hiszpanii, przed obliczem baskijskiego słońca, w cieniu baskijskich zabytków, twa wyścig seryjnego mordercy z stróżami prawa. Morderca jest recydywistą i po 20 latach od osadzenia, ponownie paraliżuje Vitorię. Jest jednak jeden szkopuł. Ten, który ma dokonywać morderstw… jeszcze nie wyszedł z więzienia. To stanie się dopiero za kilka dni. Ludzie jednak giną, zawsze dwójkami, zawsze dziewczyna i chłopak, zawsze w odpowiednim wieku, zawsze w odpowiedniej pozycji i zawsze bez śladów walki.\nCzy profilerowi Unai, młodemu śledczemu, który o zbrodniach sprzed lat dowiedział się jeszcze podczas nauki w szkole policyjnej, uda się rozwiązać zagadkę? Od razu mówię, że uda się. W tego typu książkach udaje się zawsze. Droga będzie jednak kręta i wyboista, wijąca się jednak przez piękne miasto i równie uroczą okolicę. Autorka bardzo się napracowała, aby oddać specyfikę regionu, wraz z jego tradycją, sztuką kulinarną, architekturą oraz społecznością.\nNie można zbudować tamy na morzu ani wstawić drzwi na polu.\nHistoria jest właściwie pozbawiona wad. Fabuła jest spójna, logiczna i ciekawa. Jeśli ktoś oczekuje nieoczekiwanych zwrotów akcji, nie zawiedzie się. Modus operandi jest bardzo, muszę przyznać, bardzo oryginalne. Ciekawa jest również narracja, która przeskakuje z czasów współczesnych do czasów poprzedniego pokolenia. Na uwagę zasługuje też kreacja bohaterów. Autorka na tyle dobrze skroiła osobowości, że czytelnik jest w stanie się emocjonalnie związać. Nie jest to może duża zażyłość, ale zawsze.\nJedyny zgrzyt jaki miałem, to „hiszpański temperament”. W dość jednak poważnej książce zdanie, w którym bohaterowi o mało co nie eksplodują gonady, wydało mi się groteskowe. A takich „uniesień” jest kilka? A może to zwyczajnie niezbyt trafne tłumaczenie?\nCałość oceniam bardzo pozytywnie. Jeśli ktoś się zastanawiał nad tą książką, to niech przestanie i zacznie ją czytać.\nJoanna • 21/02/2019\nWizyta w słonecznej Hiszpanii, która zmrozi Ci krew w żyłach!\nRewelacyjny thriller osadzony w zupełnie mi dotąd nieznanych baskijskich klimatach. Mroczne sekrety, rodzinne tajemnice i okrutne zbrodnie, znajdziesz tu wszystko, czego można oczekiwać od powieści z tego gatunku, a nawet więcej. Mamy też zwroty akcji, fałszywe tropy, niejasne podejrzenia i parę śledczych, gnębionych przez własne demony. Wszystko to ukazane na tle lokalnego, niezwykle barwnego folkloru sprawia, że ciężko się od tej powieści oderwać. Z niecierpliwością czekam na kolejne części trylogii.


LAVAZZA CREMA E AROMA ESPRESSO BLUE 1KG - KAWA ZIARNISTA - Sklep jedzpij.pl\n» Lavazza crema e aroma espresso blue 1kg - kawa ziarnista\nLAVAZZA CREMA E AROMA ESPRESSO BLUE 1KG\nKawa Lavazza Crema E Aroma Espresso Blue to mieszanka delikatnych ziaren arabiki (40%), z mocniejszymi ziarnami robusty (60%). Połączenie to stworzyło wyrafinowaną kawę, w smaku i aromacie. Średnio palone ziarna nadały jej intensywności oraz mocy. W smaku można wyczuć nuty suszonych owoców oraz gorzkiego kakao.\nNajlepiej przygotować w:\nKawa ziarnista: 40% Arabica, 60% Robusta


Dzieje Khorinis - nowa ekipa rozpoczęła pracę | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 10 kwietnia 2018, 16:24\nmodyfikacja do gry Gothic II;\ntworzona wcześniej przez ekipę moderską SoulFire;\nobecnie nad projektem pracuje nowy zespół założony przez byłego szefa SoulFire;\nstara grupa pracuje nad własną wersją modyfikacji, ale nie posiada nagrań aktorów.\nPod koniec marca informowaliśmy o problemach wyczekiwanej polskiej modyfikacji Gothic II: Dzieje Khorinis. Sprawa jest dość zagmatwana, jedna i druga strona ma swoje argumenty, ale w skrócie, w zespole SoulFire doszło do konfliktu, w wyniku którego odszedł szef ekipy, zabierając nagrania aktorów. Dodatkowo założył on nową grupę moderską i zamierza dokończyć projekt. To samo chce zrobić stara drużyna, ale będzie ona musiała sama postarać się o profesjonalny dubbing i najpewniej wydać modyfikację pod inną nazwą.\nDziś dostaliśmy informację od Łukasza „TuneLorda” Rdzanka, reprezentującego zespół Dziejów Khorinis, czyli tej nowej ekipy, założonej przez byłego szefa SoulFire. W przesłanym oświadczeniu stwierdzono, że:\nZespół Dziejów Khorinis całkowicie odcina się od wszelakich działań i pomówień samozwańczego studia SoulFire. Zespół nie chce więcej komentować zmyślonych historii oraz haniebnych i nieprofesjonalnych działań studia SoulFire (m.in. promowania własnej modyfikacji na zawłaszczonym, dawnym profilu Dziejów Khorinis z ugruntowanym funbase’em) [zachowano oryginalną pisownię]\nPonadto ujawniono, że proces rekrutacji przebiega bardzo sprawnie i zatrudniono już około trzydziestu doświadczonych osób z branż IT, dewelopingu i marketingu, z którymi zapoznacie się na oficjalnej stronie. W nowym zespole znajdują się też niektórzy moderzy ze starej ekipy. Grupa już teraz gwarantuje, że:\nMod do gry Gothic II „Dzieje Khorinis” ujrzy światło dzienne i będzie dopracowany na najwyższym, możliwym do realizacji przez zespół, poziomie zarówno pod kątem rozgrywki, fabuły jak i skryptów.\nSumując to wszystko, nowy zespół już istnieje i jest całkiem liczny, a dodatkowo cały czas zatrudniane są kolejne osoby (jeżeli chcecie pomóc, to możecie zgłosić się w tym miejscu). Wydaje się więc, że nie wszystko stracone i Gothic II: Dzieje Khorinis być może ukaże się w takiej postaci, na jaką czekamy od długiego czasu. Premiery jednak chyba nie ma się co spodziewać w najbliższym czasie, gdyż wygląda na to, że prace zaczynają się praktycznie od nowa. Należy bowiem pamiętać, że choć kwestię nagrań aktorów moderzy mają z głowy, to stara ekipa posiada opracowany do tej pory kod.\nOficjalna strona moda Gothic II: Dzieje Khorinis\ngrymody / fanowskie projekty RPG Gothic II: Dzieje Khorinis PC


Wygraj Ligę. Daniel Markiewicz: Bohaterowie są zmęczeni Piłka nożna - Sport.pl\nDaniel Markiewicz 04.12.2015 13:03\nDwóch kreatorów środka pola było tym razem bowiem co najwyżej "kreatorkami" - Vassiljew z Gajosem zagrali łącznie 21 minut, ból tym większy, że pierwszego dopiero co kupiłem. Ale to "wzmocnienie" i tak nie ma startu do tego, co się zadziało w mojej obronie - narzekałem, że nikt nie punktuje, to kupiłem defensora, który punktuje ujemnie. Kto by pomyślał, że sięgając po piłkarza lidera Ekstraklasy, tak srodze się rozczaruję. I strach teraz tego Koruna w składzie trzymać, bo do Gliwic jedzie Cracovia.\nPoważniejszy problem jest jednak w napadzie. Brożek zszedł już po siedmiu minutach meczu z Lechią, przeciwko Legii nie zagra. Tylko kogo wstawić w jego miejsce? Dużo ostatnio strzela Jendrisek, ale czy Piast pozwoli sobie przyjąć kolejny zestaw bramek? Jest regularnie punktujący Demjan i... w zasadzie wybór się kończy. Flavio Paixao ma w WygrajLigę znaczną popularność, ale skutecznością nie powala. Ale znowu: zagra z Lechią, a nie strzelić gdańszczanom to już wybitny przykład nieudolności w obecnych rozgrywkach. Wzrok padł mi również na Papadopulosa - napastnika bez bramek w paru ostatnich meczach, ale przełamywanie snajperów szło mi kiedyś całkiem nieźle, do tego Zagłębie gra z Termalicą... No nie, akurat obstawianie przeciwko Termalice nie szło mi zupełnie.\nOstatecznie biorę Demjana. I to koniec zmian w "Czułych Barbarzyńcach". Terminarz napięty, piłkarze - ponoć - przemęczeni, więc mam nadzieję, że ci, co nie zagrali (zbyt wiele), zagrają, a ci, co zagrali i dali ciała, teraz dadzą punkty.\nZarządza Swoją Drużyną w WygrajLige.sport.pl


Topic: Tablet | DIGITAL FOTO VIDEO\nStrona główna › Fora › Foto › Sprzęt › Tablet\n9 października, 2007 at 9:12 pm\nProszę o rade w wyborze Tabletu. Przedział cenowy do ~400 pln.\nZastanawiam się nad tabletami Wacom. (graphire4, Bamboo – czy wielkie są różnice między tymi dwoma ??? )\nChodzi głównie o obróbkę zdjęć.\nCzy te tablety nadają się do takich zadań czy dopiero sprzęt kilka razy droższy ???\n9 października, 2007 at 9:46 pm\nMam Wacoma Intuous A5, miałam też okazję pracować na graphire A6. Między tymi modelami różnica (jesli chodzi o obróbkę zdjęć, o cadach nie mówię) jest minimalna. Intuous ma bardziej ergonomicznie rozmieszczone przyciski, ale nie wiem czy za to warto dopłacać. Graphire było całkiem OK jeśli chodzi o działanie piórka, jest wygodne i solidne. Modelu bamboo nie miałam okazji macać, ale jak widzę na stronie te małe okrągłe przyciski u góry, to nie wydaje mi się to wygodne. Graphire ma duże płaskie przyciski, które można łatwo złapać nawet kciukiem. Z bamboo w grę wchodzi tylko wersja fun.\nW wyborze tabletu ważna jest firma (znaczy: powinien to być Wacom albo Wacom, żadne tam Pentagramy) i wielkość. Dla mnie A5 jest w sam raz, A6 było trochę małe. Może to być kwestia przyzwyczajenia. Chodzi o to, że ekran jest zawsze rzutowany na tablet, niezależnie od jego wielkości. Więc krótkie pociągnięcie pióra na małym tablecie daje dłuższą kreskę na ekranie. Jeśli ktoś jest przyzwyczajony do drobnych ruchów myszką, A6 może mu wystarczać. Wydaje mi się jednak, że A5 daje lepszą precyzję kontroli. I nie jest to kwestia rozdzielczości czy czułości samego tabletu, tylko precyzji ruchów ręki.\nFunkcjonalność Graphire i bamboo będzie prawdopodobnie podobna, różnica może być w wygodzie. Radziłabym pójść do jakiegoś sklepu i obejrzeć: prawą ręką machać piórkiem po ekranie, a lewą spróbować w tym czasie wciskać przyciski.\n18 października, 2007 at 6:03 pm\nObecnie posiadam Wacom Volito 2 (albo jakoś tak) i jestem bardzo zadowolony. Jakieś 2 miesiące temu był w Vobisie w promocji za 230zł… gorąco go polecam. Plusem tego tabletu jest to, że piórko działa bez zasilania!!!\n18 października, 2007 at 6:56 pm\nPiórko bez zasilania to faktycznie fajna rzecz. Wszystkie Wacomy tak mają na szczęście (w przeciwieństwie do Pentagramów). Trzeba raczej zwrócić uwagę, żeby tablet był przeznaczony do rysowania / obróbki graficznej. Te najprostsze są do biur – służą raczej do podpisywania się i robienia notatek. W związku z tym sterowanie grubością i kształtem kreski poprzez piórko może być (i prawie na pewno jest) ograniczone, a w obróbce foto to jest najważniejsze.\nA ta promocja to chyba była tak naprawdę wyprzedaż. Wacom już nie prowadzi linii Volito. Zdaje się, że Bamboo ma ją zastępować.\n24 sierpnia, 2010 at 8:55 pm\nMam Wacoma Intuous A5, …\nDla mnie A5 jest w sam raz, A6 było trochę małe. ….. Chodzi o to, że ekran jest zawsze rzutowany na tablet, niezależnie od jego wielkości.\nna jakim monitorze Pani pracuje?\nja pracuje na 27” i stoje przed wyborem Wacoma wielkosc S czy M? bo A4 to chyba przesada?\ngrafikiem nie jestem, chce go uzywac do edycji foto\npo zapoznaniu sie z prezentacja tabletu S chyba decyzja pada na M\n24 sierpnia, 2010 at 10:20 pm\nJa mam monitor 24 cale. Ważniejsze jest chyba przyzwyczajenie ręki niż sama wielkość monitora. Też uważam, że rozmiar M jest w sam raz dla „myszowców”. Dla analogowych malarzy przyzwyczajonych do zamalowywania dużych płócien pewnie byłby za mały. Z kolei dla kogoś, kto zwykle przemieszcza kursor ruchami samej tylko dłoni, machanie całą ręką byłoby niewygodne.\n25 sierpnia, 2010 at 2:18 pm\nJa używałem, krótko bo krótko ale jednak, bamboo A5 i jak dla mnie jest toto zdecydowanie za małe. Jak dla mnie conajmniej A4 ale za to cena też jest powalająca.\n25 sierpnia, 2010 at 9:12 pm\n_Co najmniej_ A4? Wydawało mi się, że A4 to są te największe? Na pewno nie mylisz oznaczeń wielkości? Najmniejsze to A6 – pocztówka. Średnie to A5 – szkolny zeszyt. Przy czym chodzi o wielkość samego obszaru roboczego, z ramką to jest dużo większe.\n26 sierpnia, 2010 at 8:06 am\nNie nie mylę Mówię, że krótko go używałem, pewnie dlatego mi przeszkadzało, bo jestem przyzwyczajony do znacznie większych powierzchni. Większe są jeszcze – monitory działające jako tablet (tak, wiem ile kosztują). Ale jak ktoś by kupował to A6 to jak dla mnie lekka przesada, nie wyobrażam sobie żeby dało się na tym komfortowo pracować. Chociaż w sumie zależy kto co będzie robił. Do rysowania takie mało coś zdecydowanie nie wystarcza.\n26 sierpnia, 2010 at 2:59 pm\nmi przeszkadzało, bo jestem przyzwyczajony do znacznie większych powierzchni.\nNo tak, to wiele wyjaśnia. Właśnie jeśli ktoś jest przyzwyczajony do rysowania szerokimi ruchami, to A4 albo Cintiq (no ale ta cena). Dla mnie byłby za duży. Podkładkę pod myszkę też mam mniejszą niż A4\n27 sierpnia, 2010 at 2:54 pm\nPod mysz to mam – uwaga – katalog nikona, ale ruchy przy kompie sprowadzają się tylko do ruszania nadgarstkiem. Za to przy rysowaniu to już co innego. A4 do projektów, a co najmniej B2 do rysunków.


• Inaczej • pod różami rzęs • wena • wspomnienia • romantica • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • delfinn szuka książki\t• martyna071095 szuka książki\t• patrycja620 szuka książki\t• izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• Skromna noblistka. Portret Marii • - W każdej rzeczywistości istnieje • Recenzja gry planszowej „Gierki • Wywiad z Florence Hinckel i Vincentem • Łatwopalna. Portret Agnieszki Osieckiej. • Recenzja gry Gobblety czyli kółko • "Mój przyjaciel kryzys" - zwiastun książki • "Szczęściary" - zwiastun książki • "Wielka Mała Wyspa Wielkanocna" - • #kasiuniagotuje - zwiastun książki • "Dobre uczennice zostają top modelkami" STRONA GŁÓWNA


profilowanie | Page 2 | Cyfrowa Wyprawka\nObejrzyj animowane filmy o życiu „pod nadzorem”!\nOddajemy w Waszej ręce cztery odcinki perypetii rodziny „pod nadzorem”. To pierwsze filmy animowene wyprodukowane przez Fundację Panoptykon. Seria ma pokazać, w jaki sposób „nadzór” dotyka każdego z nas: jak za pomocą współczesnych narzędzi – kamer, kart identyfikacyjnych, baz danych, śledzących skryptów na stronach internetowych i reklam „szytych na miarę” – jesteśmy kontrolowani w każdej sferze naszego życia. Obejrzyj animowane filmy o życiu „pod nadzorem”!\nPo przejrzeniu setek, a nawet tysięcy, ofert w sklepach internetowych decydujecie się na konkretny towar – lampę do salonu, pralkę lub chociażby pizzę? A może jesteście zakupowymi „sprinterami” i chcecie to mieć jak najszybciej za sobą? I tak zawsze musicie sfinalizować transakcję – wypełnić jakieś rubryczki, przejść przez kolejne kroki, a w końcu zapłacić. Dopiero potem możecie cieszyć się wybranym produktem. Zachęcamy do przyjrzenia się temu, co zakupy w Internecie mogą oznaczać dla Waszej prywatności. Na zakupach w Internecie\n„Cyfrowa Wyprawka dla dorosłych” o politykach prywatności, ciasteczkach i śledzących stronach\nPolecamy kolejny tekst z cyklu „Cyfrowa Wyprawka dla dorosłych”. Czy zastanawialiście się kiedyś, na czym zarabiają firmy oferujące w sieci „darmowe” usługi, takie jak poczta elektroniczna? „Cyfrowa Wyprawka dla dorosłych” o politykach prywatności, ciasteczkach i śledzących stronach


wrzesień, 2016 | Nauka Gry Na Gitarze Łódź\n22 września 2016 /w Blog /Autor groovela\nKilka tygodnii temu miałem przyjemność udzielić wywiadu tygodnikowi Angora, w którym opowiadałem o nauce gry na gitarze w Łodzi, mojej technice i o tym, czy nauka możliwa jest w każdym wieku.\nPoniżej treść wywiadu, który wydrukowany został w wydaniu Angory nr 1361\nAkordy na pamięć\nRozmowa z ANDRZEJEM FAŁKIEM, nauczycielem gry na gitarze\n– Nauczy pan grać pięćdziesięciolatka na gitarze?\n– Tak, pod warunkiem że on sam będzie tego chciał. Miałem swego czasu panią, która przez całe życie marzyła o tym, by nauczyć się grać na gitarze. Ciągle jednak brakowało jej czasu. Dopiero przejście na emeryturę pozwoliło jej zrealizować to marzenie. Oczywiście nie grała jak wirtuoz gitary klasycznej, ale nauczyła się tak, że mogła akompaniować.\n– Dużo ma pan uczniów w wieku dojrzałym?\n– Nie ukrywam, że przeważają jednak młodsi. Ale niedawno miałem pięćdziesięciolatka, który bardzo się do tego zapalił i był konsekwentny. Myślę, że wiele osób nie docenia korzyści, jakie daje nauka gry na instrumencie.\n– Ma pan jakąś własną specjalną metodą?\n– Tak. Uczę grania melodii, basu i akompaniamentu. To takie kompleksowe granie, które jest dość trudne. Ludzie starsi, co zauważyłem, bardziej chcą nauczyć się akompaniamentu, czyli grania akordami do śpiewu. Dlatego kładę nacisk na naukę tabulatury, czyli pokazanie, którą ze strun i gdzie należy w danym momencie nacisnąć. Dzięki temu już po pierwszej czy drugiej lekcji wiadomo, o co w tym wszystkim chodzi.\n– Co osobom starszym sprawia największe trudności w opanowaniu gry?\n– Chyba to wspomniane połączenie. Przykładowo, na skrzypcach gra się jeden dźwięk czy melodię. U mnie dochodzi jeszcze jakiś kontrapunkt albo bas i dodatkowe dźwięki. I to jest trudne, bo palce lewej i prawej dłoni muszą pracować jakby niezależnie. Nie należy się jednak zrażać, bo można sobie z tym poradzić. Potrzeba jednak wielu ćwiczeń.\n– W przypadku osób starszych problemem może być osłabienie sprawności palców. Jak to wpływa na naukę?\n– Moim zdaniem, w grze na gitarze czy innym instrumencie najważniejsze jest, czy dana osoba chce się nauczyć. Jeśli tak, to pokona trudności i pewne ograniczenia. Potrzebny jest zapał, konsekwencja i wytrwałość. Ja tylko ułatwiam naukę. Daję swoim uczniom odpowiednie materiały do domu i każdy może w dowolnej chwili ćwiczyć. Pamiętajmy, że nauka gry na gitarze nigdy właściwie się nie kończy. Ja gram ponad 40 lat i ciągle uczę się czegoś nowego.\n– Psychologowie uważają, że uczenie się gry na instrumencie sprzyja zachowaniu dobrej pamięci. Zgadza się pan z tym?\n– Oczywiście. Sam jestem już po sześćdziesiątce i coś na ten temat wiem. Grając na gitarze, trzeba znać np. akordy, a jest ich bardzo dużo. W takiej sytuacji poznanie i przyswojenie ich nazw jest już niezłym ćwiczeniem pamięciowym. A przecież trzeba dodatkowo zapamiętać ustawienie palców na gryfie do poszczególnych akordów. To także stymuluje nasz mózg, podobnie jak zapamiętywanie melodii. Pozytywny wpływ nauki gry na instrumencie zauważam nawet u młodych osób czy dzieci. Łatwiej jest osobom mającym tzw. pamięć muzyczną.\n– Ile czasu potrzeba, by coś samemu zagrać?\n– Na naukę dwóch czy trzech akordów do jakiejś piosenki wystarczy kilka lekcji. Oczywiście mówimy o prostych melodyjkach o charakterze biesiadnym, granych przy okazji różnego rodzaju spotkań towarzyskich.\nLekcje gry na ukulele24 października 2018 - 18:41\nZapisy na rok szkolny 2018/191 października 2018 - 17:36\nKanał YouTube29 maja 2017 - 16:21\nBałucki Ośrodek Kultury 'Rondo'


Powrót do Urządzenia zasilające i zasilacze wtyczkowe\nZasilacze laboratoryjne 48,3 cm (19''), zasilacze stołowe dla zapewnienia stabilnego i bezpiecznego źródło napięcia, prądu do zasilania układów testowych lub serwisowania urządzeń. Dopasuj zasilacze EA Elektro-Automatik, Tektronix, TDK-Lambda, VOLTCRAFTdo zastosowań w pracowniach badawczych, warsztatach czy ośrodkach edukacyjnych.\nZasilacze laboratoryjne – uniwersalne źródło prądu\nProjektowanie układów oraz diagnozowanie usterek w sprzęcie elektronicznym każdorazowo wiąże się z zapewnieniem źródła napięcia i prądu. Dostarczony w ten sposób sygnał może być interpretowany przez rozmaite narzędzia pomiarowe, co pozwala ustalić właściwości badanych elementów. Zasilacze laboratoryjne umożliwią Ci płyną regulację parametrów dostarczanego zasilania. Ich zaletą jest wszechstronność, czyli możliwość podłączenia szerokiej gamy urządzeń o różnej specyfice. Sprawdzają się w pracach naukowych, serwisowaniu urządzeń, kontroli jakości oraz jako podstawowe wyposażenie domowego warsztatu. W naszej ofercie znajdziesz zasilacze laboratoryjne w wielu standardach wydajnościowych. Znajdziesz tu profesjonalne jednostki stojące oraz zaawansowane urządzenia do montażu rack.\nParametry i możliwości zasilaczy – jakie urządzenie wybrać?\nIstnieje wiele zasilaczy laboratoryjnych, których podstawowa funkcjonalność pozostaje identyczna. Jest nią generowanie napięcia i prądu, które zapewniają należyte źródło zasilania układów elektronicznych. Urządzenia do zastosowań profesjonalnych wyróżnia przede wszystkim stabilność napięcia wyjściowego, na którą nie wpływają czynniki zewnętrze, m.in. temperatura czy długa praca zasilacza. Przy użyciu wbudowanych przycisków samodzielnie dobierzesz parametry pracy zasilacza, które zostaną wyświetlone na wbudowanym wyświetlaczu. Wybierając urządzenie, zwróć uwagę na liczbę kanałów, zakres napięcia i prądu, w jakiej pracuje zasilacz, oraz dodatkowe funkcje bezpieczeństwa. Przydatne mogą okazać się zabezpieczenia przeciwzwarciowe, ograniczniki prądowe, filtry przeciwzakłóceniowe EMC oraz odporność na przegrzanie czy przyłączenie do wyjścia napięcia o przeciwnej polaryzacji.\nZasilacze z mikroprocesorem – cyfrowe rozwiązania sterujące\nPraca nowoczesnych zasilaczy laboratoryjnych kontrolowana jest przez wbudowany mikroprocesor. Odpowiada on za interpretację wartości wprowadzanych przez użytkownika i kontrolowanie prawidłowych parametrów pracy urządzenia. Zasilacze mikroprocesorowe posiadają przyciski lub klawiatury numeryczne oraz kolorowe wyświetlacze z możliwością podświetlenia. Na ekranie wyświetlana jest wartość dostarczanego napięcia i prądu oraz informacje dodatkowe, np. alarm o przekroczeniu ustalonego parametru pracy czy aktywność funkcji nadążania. Wiele jednostek można podłączyć do komputera i zarządzać funkcjonalnościami zasilacza z jego poziomu. Mikroprocesor steruje również inteligentnym chłodzeniem, które reaguje na zmiany temperaturowe, dopasowując tempo obrotów wentylatora.\nZasilacze stojące – wysoka wydajność przy niewielkich wymiarach\nPoza wydajnością i bezpieczeństwem o ergonomii urządzenia decyduje również jego wielkość i mobilność. W gronie najpopularniejszych zasilaczy laboratoryjnych znajdują się jednostki stojące, które umieścisz na biurku lub półce. Zamknięte w kompaktowej, metalowej obudowie, zapewniają prostotę obsługi z poziomu panelu przedniego, łatwy dostęp do wyjść oraz niezbędną wytrzymałość. Przemieszczanie zasilacza w trakcie pracy ograniczają gumowe nóżki, które ułatwiają również jego transport.\nZasilacze panelowe – urządzenia laboratoryjne do montażu rack\nAlternatywą dla zasilaczy stojących są urządzenia przeznaczone do montażu panelowego na stelażach rack. Są to cienkie, ultra wydajne konstrukcje dedykowane laboratoriom i placówkom badawczym. Posiadają podobny zestaw funkcji jak w przypadku zasilaczy stojących, w tym przyciski lub pokrętła do sterowania oraz wyświetlacz. Zasilacze panelowe nie posiadają otworów na górnej i dolnej ścianie urządzenia, przez co mogą być instalowane kaskadowo, obok pozostałej aparatury laboratoryjnej.\nW conrad.pl znajdziesz regulowane zasilacze, które pozwolą Ci sterować napięciem i prądem\nWyposaż laboratorium bądź warsztat w stabilne, bezpieczne źródło zasilania. Zasilacz laboratoryjny zapewni Ci uniwersalne źródło zasilania do badań układów elektronicznych. Skorzystaj z regulacji napięcia i prądu oraz bezpiecznie podpinaj różnorodne układy. W conrad.pl znajdziesz profesjonalne zasilacze stojące oraz urządzenia do montażu rack, które sprawdzą się w zastosowaniach naukowych, edukacyjnych oraz jako podstawowe wyposażenie warsztatów, centrów serwisowych czy domowego warsztatu.