Witness, tell me. What you think of my life ? Judge me. Jury. If I’m wrong or I’m right ...: 47. Sometimes you can’t make it on your own *\n47. Sometimes you can’t make it on your own *\n- Teksas jest cudowny.\nDo tego wniosku dochodzę zaraz po przebudzeniu. Wyciągając się leniwie w łóżku z uśmiechem na twarzy, zaczynam wspominać wczorajszy wieczór. Razem z gospodarzami domu i Shannonem wybraliśmy się do tutejszego pubu, gdzie akurat grała miejscowa kapela country. Nie przypuszczałabym, ze będę bawić się tak wybornie. Luźny, wesoły klimat, śpiewanie do piosenek, taniec, błahe rozmowy i żarty - to wszystko stworzyło unikatowy klimat przyjacielskiego spotkania, którego dawno mi brakowało. Czułam się naprawdę dobrze, niestety, nie było mi wcale lżej.\nNim zdążam zapaść w głębsze rozmyślenia, ktoś puka do drzwi. Przez głowę przelatuje mi myśl o Shannonie, ale szybko dochodzę do wniosku, że to przecież nie w jego stylu. On preferuje raczej wejście smoka. Na tę myśl znów się uśmiecham.\n- Proszę - odzywam się i opadam na poduszkę.\nDo pokoju wchodzi uśmiechnięta Grace i kierując się w moją stronę, siada na łóżku. Mimo wczesnej pory, dziewczynka jest już kompletnie ubrana, a czerwony sweterek i dwa blond warkoczyki okalające jej policzki sprawiają, że ponownie się uśmiecham. Jest przeuroczym dzieckiem.\n- Pewnie przysłali cię z misją, co? - zagaduję wesoło, a ona kiwa głową.\n- Mam przyprowadzić cię na śniadanie.\n- A możemy negocjować? - szepczę konspiracyjnie, a dziewczynka w odpowiedzi obdarza mnie uśmiechem, który już nie raz widziałam u Jareda i który oznacza: nie ma takiej opcji. Chichocze, gdy zrezygnowana wzdycham. Nici z wylegiwania się. Podnoszę się do pozycji siedzącej i przeciągam.\n- Wujek Shannon mówi, że jesteś śpiochem i nie mogę ci ustąpić.\nTym stwierdzeniem mnie rozbawia. Zaczynam się głośno śmiać, gdy staje mi przed oczami obraz śpiącego Shanimala. Tak, ale to ja jestem śpiochem roku. Bez wątpienia. Przyglądam się Grace i dodaję:\n- Wiesz, wujek Shannon też jest niezłym śpiochem. W sumie jest takim dużym misiem, który uwielbia się bawić i spać. Dziś możemy go razem trochę pomęczyć.\n- Myślisz, że pójdzie z nami na spacer? - Grace jest podekscytowana tą opcją i prawie piszczy.\n- Oczywiście, kochanie. Myślę nawet, że ucieszy się, gdy dowie się, że mianujemy go wodzem indiańskim.\nUśmiecham się do Grace i przybijam piątkę. Na samą myśl, że Shannon nie wygrzebie się już z zabawy z nami, nabieram ochoty na wyjście z łóżka. Wczoraj, przed pójściem spać, Grace wymogła na mnie obietnicę, że dziś się z nią pobawię w Indian, czego nie robiłam niemal od wieków! Mimo to nie potrafiłam jej odmówić i zgodziłam się. W gruncie rzeczy chyba polubiłam tą małą.\n- Chcesz mi pomóc? - Zwracam się do mojej towarzyszki i wyciągam walizkę. Kiwa głową. - Chodź tutaj. - Przywołuję ją do siebie i otwieram torbę.\n- Masz zadanie. W czasie, gdy ja pójdę do toalety, ty poszukasz mi czegoś do ubrania, może tak być?\n- Fajnie - odpowiada uradowana Grace, siadając obok mnie.\nGdy dziewczynka zajmuje się moją garderobą, mam chwilę na poranną toaletę. Stojąc w łazience przed lustrem, dostrzegam, że moje odbicie ma się już lepiej, a nienaturalna bladość choć w części zniknęła. Przecieram oczy, a następnie obmywam twarz wodą. W momencie, gdy się prostuję, dopada mnie silny, przeszywający ból głowy. Odruchowo przykładam obie dłonie do skroni i próbuje rozmasować ognisko ucisku. Uderzenie jest nagłe. Czuję, jakby niewidoczna, rozpalona igła wbijała się w moją głowę, przechodząc na wylot poszczególne tkanki. Chwytam kosmetyczkę i siadając na brzegu wanny, szukam czegoś, co mnie uratuje. Fiolka z tabletkami przeciwbólowymi okazuje się prawie pusta, ale mimo to wysypuję jej zawartość na dłoń. Cztery czerwone kapsułki mocno kontrastują z jasną skórą. Łykam dwie i odkręcam kran, by zabić ich gorzki smak na języku, a resztę chowam z powrotem do pudełeczka.\nW ostatnim czasie nie jest to coś nowego, jednak tak silny i nagły ból zdarzył się pierwszy raz. Wiem, że lek zacznie działać dopiero za kilkanaście minut, więc przez ten czas walczę z nabrzmiałymi skrońmi. Być może jest to efekt wczorajszego wieczoru i głośnej muzyki, a może zmiany otoczenia? Próbuję to sobie jakoś wyjaśnić, ale nic nie jest wystarczająco przekonywujące. Głowa po prostu niemiłosiernie mnie boli, jednak liczę, że tak jak zwykle tabletki wystarczą. Gdy siedzę skulona, opierając się o wannę, z pokoju dobiega ponaglający mnie głos Grace. Wracam więc do niej.\n- Podoba ci się? - Zwraca się do mnie uradowanym głosem, gdy tylko otwieram drzwi od łazienki. Dziewczynka stoi przy łóżku i pokazuje mi ubrania, jakie wybrała. Ciemne dżinsy, biały T-shirt z głową tygrysa i czerwona bluza z kapturem.\n- Moja ulubiona - odzywam się do niej, pokazując na bluzę. - Chyba mogę zatrudnić cię jako swoją stylistkę - żartuję jeszcze, uśmiechając się. - Dobrze ci poszło, teraz możemy iść na śniadanie.\nGdy schodzimy z Grace na dół, w kuchni czeka na nas Shannon i Jenn, którzy rozmawiają sobie w najlepsze, popijając poranną kawę. W pomieszczeniu unosi się słodki zapach naleśników i syropu klonowego, a w tle słychać cicho grające radio. Stół zastawiony jest jedzeniem i kubkami z parującymi, gorącymi trunkami. Zajmujemy z Grace miejsca przy stole.\n- Dzień dobry - odzywam się.\n- Mam taką nadzieję. Dobrze spałaś? Zasnęłaś wczoraj bez problemów? No wiesz, nowe miejsce, czy coś? - Jennifer zwraca się do mnie, obdarzając serdecznym uśmiechem. - To dla ciebie, skarbie. Uważaj, bo strasznie gorące - Kobieta mówi jeszcze do córki, podając jej kakao. - Dla ciebie jest kawa, proszę - ponownie zwraca się do mnie i podaje kubek.\nJuż mam powiedzieć coś więcej, gdy Shannon zwraca się do mnie:\n- Zawsze śpisz jak zabita, dlatego posłaliśmy Grace.\n- Wujku, to prawda, że będziesz bawił się dziś z nami? - wtrąca nagle dziewczynka, przerywając śniadanie i zmieniając temat. Przerzuca wzrok między mną, a Shannonem.\n- Grace, jedz naleśnika. Nie zdążysz na autobus - upomina ją natychmiast mama. - Nie możesz zamęczać wujka ani Veroniki zabawami, bo uciekną od nas - żartuje jeszcze Jennifer i zauważam, że dziewczynka chce coś dodać, ale mama nie daje jej dojść do słowa. - A poza tym najpierw lekcje, moja panno.\n- Spokojnie, Jenn. Nie tak łatwo nas pogonić i z tego, co wiem, wujek Shannon nie ma na popołudnie żadnych planów, więc pobawi się z nami, Grace.\nGdy to mówię, posyłam Shannonowi wielki uśmiech, który on, o dziwo, odwzajemnia.\n- No jasne, Gracy. Ja wam pokażę, jak stawia się porządny indiański wigwam. Gdy byliśmy młodzi z Jaredem przez pewien czas bawiliśmy się w to prawie non-stop. Pamiętam to dobrze - odzywa się poważnie mężczyzna, a ja razem z Jennifer wybuchamy śmiechem. Nie potrafię powstrzymać się, by nie powiedzieć:\n- Ja bym powiedziała, że ten okres nigdy się nie skończył, ale zbyt przerośnięte z was dzieci.\nPo śniadaniu razem z Jennifer odprowadzam Grace na autobus do szkoły. Gdy wracamy do domu, zaczynam zastanawiać się, czy mogłabym wieść podobne życie. Z dala od wielkiego szumu, prowadzić dom i zajmować się rodziną. Przygotowywać śniadanie dla córki, potem pomagać mężowi. Zajmować się końmi, ujeżdżać je i dbać o nie, hodować zwierzęta. By tak żyć, trzeba się odnajdywać w takim sposobie życia i czuć się szczęśliwym. Ja pewnie bym mogła, ale czy na dłuższą metę dałabym radę? Czy z Jaredem byłoby to możliwe? Nie. Ta odpowiedź jest szybka i świadoma. Przez te kilka miesięcy lepiej niż kiedykolwiek zdałam sobie sprawę, w co tak właściwie się pakuję. Chcąc być z Jaredem, pisałam się na cały jego bagaż, a było to życie na świeczniku w blasku fleszy. Życie z perfekcjonistą, kochającym swoją pracę. Widok Jareda przed komputerem lub w studiu nagraniowym, nagłe wyjazdy i życie na walizce, trasy koncertowe i tysiące dzielących nas kilometrów. Mogłam do tego przywyknąć, ale czy w pełni zaakceptować? Jedynie praca z nim sprawiłaby, że widywałabym go częściej niż raz dziennie. Gdybym chciała realizować się zawodowo, to oznaczałoby ciągłe mijanie się. I znów jestem w kropce, jedyny wniosek, do którego dochodzę jest taki, że w tej chwili nie potrafię myśleć o przyszłość, bo jest zbyt niepewna.\nResztę przedpołudnia spędzam z Jennifer w stajni, gdzie zajmujemy się końmi. Praca z tymi zwierzętami jest niezwykle satysfakcjonująca i wesoła, szczególnie, gdy trafia się jakiś uparty przypadek, sprawiający psikusy i podszczypujący nas po nogach. Jednak każda natura okazuje się zdradliwa, gdy w pobliżu pojawia się coś słodkiego, a konie szczególnie żywo reagują na kostki cukru, więc czasami można podejść je łatwiej niż dzieci.\n- Zawrzyjmy umowę, dobrze? Dam ci tę kostkę, ale stoisz grzecznie. STOISZ. Jasne? Edgar?\nWyciągając dłoń z przynętą i podtykając mu ją pod pysk, głaskałam konia po grzbiecie. Wciąga ją niemal od razu, a ja mogę dokończyć szczotkowanie tej czarnej bestii. Ma przepiękną, gęstą sierść, która podkreśla zgrabną budowę. Gdy zabieram się za jego nogę, nagle się odsuwa.\n- Nie, nie, nie! Wracaj tu - krzyczę w momencie, gdy orientuję się, do czego ten koń się skrada.\n- Wszystko pod kontrolą - odzywa się Jenn. Uprzedzając mnie, podbiega do pudełka z kostkami cukru, które szybko podnosi i kiwa na Edgara. - Nie, kolego. Na dziś już ci wystarczy - zwraca się do konia, czule go głaskając. - Możesz dokończyć - dodaje jeszcze, trzymając go.\n- Już prawie skończyłam, jeszcze z tyłu trochę zostało.\nW czasie, gdy ja spokojnie kończę szczotkować Edgara, Jennifer zaczyna opowiadać mi o tym czarnym ogierze i jego możliwościach. Dowiaduję się, że Edgar jest koniem wyścigowym, w dodatku bardzo dobrym, który już nie raz wygrywał. Jenn podejrzewa, że ma naturę zwycięzcy, dlatego zawsze stara się postawić na swoim, przez co ma z nim nie lada urwanie głowy.\n- To tak jak z ludźmi, kiedy są bardzo zdeterminowani życiem.\n- Coś w tym jest - przytakuje mi Jenn.\n- Edgar przypomina mi kogoś. Tak samo zawsze muszą walczyć o swoje.\n- Hm… - Kobieta wzdycha i czuję, że chce mi coś powiedzieć. - Nie odbierz tego jakoś nachalnie, ale zauważyłam, że chyba coś cię trapi.\nNie mylę się. Zmiana tematu następuje szybko.\n- Co mnie zdradziło? - śmieję się.\nJennifer wprowadza Edgara do boksu.\n- Chyba oczy. Gdy się uśmiechasz, one w jakiś sposób nie śmieją się z tobą. Ale jeśli nie masz ochoty o tym rozmawiać, to nie było tematu.\nStoimy obok siebie i widzę, że Jenn jest gotowa mnie wysłuchać. Polubiłam ją za jej serdeczność i ciepło, jakie od niej bije, jednak czy jestem gotowa znów roztrząsać bolesny temat?\n- Jak bardzo zmieniliście się z Michaelem po narodzinach Grace?\nMoje pytanie chyba zaskakuje kobietę, bo krzywo się uśmiecha. Nagle siada na beczce stojącej z boku i pokazuje bym dołączyła do niej. Gdy zajmuję miejsce obok, odzywa się:\n- Widzisz, ciąża wywróciła nasze życie do góry nogami zanim Grace urodziła się. Przeszliśmy poniekąd próbę, na jaką żadne z nas się nie pisało. Próbę, którą uświadomiła nas, jak bardzo się kochamy.\n- O jakiej próbie mówisz?\n- Michael nie jest biologicznym ojcem Grace. - Ton jakim Jenn to wypowiada sprawia, że nie jestem w stanie się odezwać, bo jestem w szoku. Przyglądając się relacji mężczyzny z dziewczynką, nigdy bym w to nie uwierzyła. Kocha ją bezgranicznie, to widać w każdym geście. Jest jego córką. Po chwili Jennifer kontynuuje:\n- Byłam naiwna. Ojciec Grace był dupkiem, a nasz związek rozpadł się szybciej, niż zaczął. Wyjechał z rodziną na Zachodnie Wybrzeże, ale jakoś zbytnio się tym nie przejęłam, bo już się zakochałam. O ciąży dowiedziałam się, gdy byłam z Michaelem. Na początku się ucieszyłam, bo wniosek mógł być oczywisty, ale prawda nie. To nie mogło być jego dziecko. Michael był już ustatkowany, ja nie miałam nic. Mógł zacząć życie z każdą inna dziewczyną, ale wybrał w końcu mnie.\nJenn kończy mówić i na chwilę milknie. Nie spodziewałam się usłyszeć takiej historii, więc z trudem próbuję coś powiedzieć.\n- I pokochał Grace tak, jakby była jego dzieckiem.\n- Jest jego i zawsze będzie. Wychował ją i jest gotów za nią zginąć, tylko to się liczy - odpowiada mi Jennifer z pewnością, która sprawia, że jej wierzę. - Kochając mnie naprawdę, jak mógłby nie kochać też tej części mnie? - dodaje jeszcze kobieta.\n- Nie mógłby - odpowiadam z trudem.\nPrzyglądamy się sobie i dostrzegam w jej oczach ogromne opanowanie. Jednak mnie to nie uspokaja, a wręcz przeciwnie. Uświadamiam sobie, że to jest czysta prawda. Kochając Jareda z całych sił, nie będę potrafiła nie kochać też tej części jego, podobnie jak on sam. Tym samym to już zawsze stanie się elementem mojego życia. Naszego życia. Kochając kogoś, jesteś gotów na poświęcenie większe, niż zdajesz sobie z tego sprawę. To pokazała mi dziś Jennifer.\n- Ale macie grobowe miny. Wiem, że czyszczenie koni to nie to, co jazda nowiuśkim ferrari, ale żeby aż tak dołowało?\nGłos Shannona sprawia, że jak na komendę odwracam się w jego stronę i przerywam rozmyślania. Mężczyzna stoi oparty o futrynę ogromnych drzwi, ręce ma założone na piersi i bezczelnie się do nas szczerzy. To sprawia, że mimowolnie też się uśmiecham.\n- Cóż za wyszukane porównanie, kuzynie. Ale tobie z pewnością pójdzie o wiele lepiej - odpowiada mu Jenn, która zdążyła już wstać. - Mercy i Luka czekały właśnie na ciebie - mówiąc to kobieta wręcza Shannonowi szczotkę i puszcza do mnie porozumiewawczo oczko.\n- Żartujecie sobie? - odzywa się brunet z paniką w głosie, gdy go wymijam, by dołączyć do Jenn.\n- Spóźniłeś się - wtrącam rozbawiona jego miną.\n- A jeśli one mi coś zrobią? Mam być z nimi sam? Oszalałyście?\n- Nie zbliżaj się jedynie do Marcusa, bo lubi podszczypywać ludzi. No chyba, że też to lubisz? - odpowiada, siląc się na powagę, Jennifer. - A Mercy i Luka to najmilsze klacze jakie widziałam, nie skrzywdzą żadnego ogiera, Shann - dodaje jeszcze, a ja wybucham śmiechem na to porównanie. Gdyby tylko wiedziała, jakie jest prawdziwe!\nW następnej chwili, kobieta pociąga mnie za sobą do domu, a ja zdążam jedynie rzucić ostatnie spojrzenie na zirytowanego przyjaciela, który rozśmiesza mnie. Z ruchu jego warg mogę niemal wyczytać: „już po tobie”, ale posyłam mu jedynie złośliwego całusa.\n- W kuchni, Emmo.\nGłos współpracowniczki wyrywa mnie z lekkiego odrętwienia, w jakie wpadam, wyglądając przez kuchenne okno. W mojej głowie kłębi się wiele myśli, związanymi z wydarzeniami, które mają w najbliższym czasie nastać. Nie chodzi już tylko o zespół, ale też o moje życie, które przyprawia mnie powoli o obłęd. Rozmawiałem wczoraj z Annabelle, która jutro będzie w mieście. Odtąd nie potrafię racjonalnie myśleć, a przez mętlik w głowie wszystko wymyka mi się spod kontroli.\nEmma wchodzi do pomieszczenia i rozglądając się z dziwną miną, nagle coś przykuwa jej uwagę, ponieważ szybkim ruchem podbiega do mikrofali i gwałtownie otwiera drzwiczki, które ledwie zdążyłem zamknąć.\n- Co jest? - pytam zaskoczony, gdy dziewczyna z przerażeniem kiwa głową i chwytając kuchenną rękawice, wyciąga słoik z sosem do spaghetti, który mi pokazuje.\n- Najpierw odkręca się wieczko - odpowiada ze spokojem, oddychając głęboko, jakby dopiero co rozbroiła bombę. - Kontakt z metalem zniszczyłby kuchenkę.\nPo tych słowach, które brzmią zupełnie jak: „czy ty do końca oszalałeś?”, przygląda mi się z zatroskaniem i obawą, które od razu dostrzegam w niebiesko-zielonych oczach. To sprawia, że dociera do mnie mój czyn. Jak mogłem nie zauważyć zakrętki? Nie mam bladego pojęcia. Emma otwiera szafkę za moją głową i wyjmując z niej mały półmisek, przelewa do niego czerwony sos. Następnie wstawia go z powrotem do mikrofali, a pusty słoik ląduje w koszu.\nW tym samym momencie dociera do mnie jeszcze coś.\n- Makaron! - odzywam się, uświadamiając sobie tym samym, jego obecność w stojącym na gazie rondlu, o którego istnieniu w ciągu kilku minut zdążyłem kompletnie zapomnieć.\nGdy chcę do niego zajrzeć, Emma mnie uprzedza, wyciągając z szuflady łyżkę.\n- Warto go od czasu do czasu zamieszać - obwieszcza mi, starając się przybrać możliwie neutralny ton głosu i próbując oderwać od dna garnka jasną masę. - Czuć go na korytarzu.\nPrzyglądam się jej ruchom i nie mogę się otrząsnąć. Pierwszy raz zdarzyło mi się stracić kontrolę nad gotowaniem. Stracić kontrolę nad swoimi poczynaniami. Przecieram bezsilnie twarz.\n- Jared, co jest grane?**\nEmma odkłada łyżkę na blat i odwracając się w moją stronę, zaplata ręce na piersi. Sytuacja została opanowana, nikt nie został ranny, uff, drwi głos w mojej głowie. Przyjaciółka nie musi nawet dodawać nic więcej, bym się domyślił, że zauważyła, co się ze mną dzieje, a to z kolei ją martwi. W sumie, jestem jej wdzięczny, że nie rozbiła draki z tego, co zastała, zwołując tu połowę naszej ekipy, która pracuje w dalszej części domu.\nTa krótka i wymijająca odpowiedź, choć brzmi oklepanie, jest prawdziwa. Nie mam pojęcia, od czego mam zacząć. Nie powinienem obarczać Emmy swoimi kłopotami, jednak z drugiej strony, po rozbrojeniu przez nią tykającej bomby w mikrofalówce, nie ma opcji, bym się wymigał. W dodatku Emma nie wie o moim domniemanym dziecku. Cholera.\n- Jutro czeka mnie rozmowa z Annabelle, która rozwieje wątpliwości, czy jestem ojcem jej dziecka.\n- Annabelle jest w…\nEmma urywa i dopiero teraz dociera do niej sens moich słów. Mruga oczami, ale wyraz jej twarzy sprawia, że kompletnie gubię się w odczytywaniu emocji. Co w tej chwili myśli, czuje? Zaskoczenie, oburzenie, rozbawienie, współczucie? Nie mam pojęcia. Choć znam Emmę od lat, dopiero niedawno wyszlifowała do perfekcji umiejętność opanowania, która sprawia, że człowiek się gubi.\n- Nie wiem, co mam ci powiedzieć. Nie mam pojęcia.\nTa odpowiedź jest automatyczna, ale i spontaniczna, bo doskonale wiem, że to właśnie czuje. Chryste Panie, nikt nie wie. Nie mogę obarczać ją tym problemem, dlatego nie przeciągając tego dłużej, dodaję:\n- W dodatku Constance wpada dziś, bo ma do mnie bardzo ważną sprawę. Nie wiem, czy mam się śmiać czy płakać. Przeczucie jednak mówi mi, że to ma związek z Jose.\nEmma tylko wzdycha i chyba wraca do siebie.\n- Rewelacje twojej mamy… Tylko bądź dla niej wyrozumiały - wtrąca w odpowiedzi ma moje wyznanie. Czyżby przejrzała moje zamiary?\n- Nikt tego nie kwestionuje, Jay, choć w dziwny sposób to okazujesz.\n- Bo chcę być troskliwym synem?\n- Nie, bo chcesz mieć typową mamę.\n- A taka nie jest?\nUśmiecham się na to, jak dobrze przejrzała mnie Emma. Tak długi staż jak nasz, na coś w końcu się zdawał. Kobieta kiwa jeszcze głową i rozglądając się po pomieszczeniu, dorzuca:\n- Czy w tym stanie poradzisz sobie już z odcedzeniem makaronu? Bo wiesz, jeśli miałabym cię na sumieniu przez to, że teraz wychodzę…\n- Opanowałaś sytuację, postaram się reszty koncertowo nie spieprzyć, Emmo. Widzimy się w czwartek?\nMoje zapewnienie chyba ją uspokaja, bo oddycha z ulgą i kiwa twierdząco głową.\n- Aha, Jared.\n- Do powrotu z Australii powinnam wyklarować listę tych spotkań promocyjnych w stacjach radiowych. Prawdopodobnie stanie na Londynie, Mediolanie, Paryżu i Berlinie, ale to z pewnością po Coachelli, w drugiej połowie kwietnia.\n- Świetnie. A jak ma się sprawa z biletami na Coachellę?\n- Pod koniec tygodnia dostanę dla ciebie wejściówki.\nZaradność i obrotność Emmy po raz kolejny wywołują na mojej twarzy uśmiech. Jestem zdolny powiedzieć tylko:\n- Nie ma sprawy. Za to mi płacisz.\nNim zdążam powiedzieć jeszcze coś, kobieta wychodzi, machając mi ręką. Płaciłem jej za wiele mniej, niż robiła. Wszystkie dodatkowe rzeczy jak załatwianie biletów, leżało u Emmy w ramach naszej znajomości i niekoniecznie stawiało mnie w dobrym świetle jako przyjaciela, ale zawsze starałem się jej to rewanżować.\nPo południu, równo o piętnastej, odwiedza mnie moja mama. Jak zwykle wygląda kwitnąco, a czarna, zwiewna sukienka w kwiaty, wiązana w pasie i kończąca się w połowie łydki, podkreśla jej zgrabną sylwetkę. Mam dziwne wrażenie, że to nie dla mnie tak wygląda, lecz o nic nie pytam. Pogoda dziś dopisuje, więc zapraszam ją do ogrodu, a sam udaję się do kuchni, by zrobić dla nas herbatę. Gdy wracam, mama siedzi wygodnie na dużej sofie przy basenie, a ciemne okulary osłaniają ją przed słońcem. Zaczyna mówić coś o moim ogrodzie, który z pewnością nie mógłby konkurować z jej własnym. Za dużo w nim chwastów, dziwacznie umiejscowionych drzewek czy porozstawianych gratów. Ale ja to w nim kocham. Ma mój charakter, przez co pasuje do reszty domu włącznie ze mną samym.\n- Mamo, nie mam czasu na sadzenie kwiatków. Wydaję płytę, a na ten moment montuję teledysk. Wkrótce będę to promował, a za ponad miesiąc ruszamy w trasę. Najpierw europejską, potem światową…\n- Już dobrze, nic nie mówię.\nConstance unosi ręce w geście obronnym i uśmiecha się delikatnie, upijając łyk herbaty.\n- Naprawdę lubię swój ogród, mamo.\n- Myślałem już, że o tym chcesz tak pilnie rozmawiać - odpowiadam z lekką ironią i opierając się o oparcie kanapy, przyglądam się swojej rodzicielce, siedzącej po mojej przekątnej. Posyła mi upominające spojrzenie, lecz nadal nic nie mówi. Przecierając senne oczy, daję jej chwilę do namysłu. Gdyby nie jej obecność, pracowałbym teraz nad teledyskiem do „Up In The Air”, choć marzę wyłącznie o łóżku i kilku godzinach snu. Nagle coś mi się przypomina.\n- Mamo, mogę cię o coś poprosić?\nConstance upija kolejny łyk z filiżanki i posyłając mi troskliwy uśmiech, kiwa porozumiewawczo głową.\n- Zajmiesz się Striderem? Przywiózłbym go do ciebie w sobotę, bo z Emmą wylatuję do Australii na parę wywiadów, a wtedy będę mieć pewność, że jest w dobrych rękach.\n- Veronica leci z tobą?\n- Nie, ale też jej nie będzie.\n- W takim razie nie ma problemu.\nPo tej krótkiej wymianie zdań, to Constance przejmuje ster w dalszej rozmowie.\n- Zawszę palę się do dawania rad, tobie, Shannonowi, Emmie, eh… wiesz o tym. A może nie powinnam. Przejrzałam kilka poradników, które matki dedykują dzieciom. Wiesz o czym mówię?\n- Tak - przytakuję. Kompletnie nie wiem, do czego zmierza ta rozmowa.\n- Pełno tam bzdurnych rad, ale jednego się nauczyłam. Dlatego wysłuchaj mnie, proszę, bo to ważne.\nTon głosu mamy jest ciepły i jednocześnie tak poważny, że odstawiam na stół swój kubek i po prostu słucham tego, co chce mi powiedzieć. Constance zakłada nogę na nogę i opierając się wygodnie, kontynuuje:\n- Wiesz, co jest najważniejszą decyzją w życiu?\n- Co takiego? - Nie wyrywam się z żadną ze swoich odpowiedzi, choć mam parę teorii. Chce dowiedzieć się, do czego zmierza mama.\n- To, kogo poślubisz. Możesz zsumować wszystkie inne decyzje, jakie podjąłeś, a i tak nie dorównają ważnością tej jednej. Spójrz na to tak: Wybrałeś sobie niewłaściwy zawód. Zostałeś malarzem, zamiast muzykiem. Jeśli masz właściwą żonę, to żaden problem. Ona zainspiruje cię do zmiany. Rozumiesz mnie?\nOdpowiedź jest szczera. Wiem, co stara się przekazać mi mama i zgadzam się z tym, że właściwa osoba u boku jest cenniejsza niż największe bogactwo.\n- Będziesz o tym pamiętał?\n- Musisz kochać ją bardziej, niż cokolwiek na świecie. Najważniejsze powinno być dla ciebie jej szczęście, a dla niej twoje. Niełatwo jest troszczyć się o kogoś bardziej niż, o siebie samego, szczególnie, gdy jest się z natury samotnikiem. Ty i Shannon macie to chyba po mnie. Nie można skupiać się wyłącznie na pożądaniu czy dobrym samopoczuciu. Musisz dostrzec codzienne życie z tą, jedną jedyną osobą. Mówię dość jasno?\n- Tak, mamo, ale wciąż nie wiem, co ma na celu ta rozmowa.\nPrzyglądam się swojej matce, która ma teraz wzrok opuszczony na dłonie. Zginając i rozprostowując na zmianę palce, ogląda swoje pierścionki i czerwone paznokcie. Odruchowo czekając na odpowiedź, śledzę jej ruchy i po chwili moja uwaga skupia się na serdecznym palcu. Cieniutka, złota obrączka z niewielkim diamentem w minimalistycznym stylu, wyraźnie lśni w popołudniowym słońcu. Matka uwielbia pierścionki, ale nagle dostaję też olśnienia.\n- Zaczekaj… - odzywam się, próbując odwrócić wzrok od błyskotek mamy. - Ty nie mówisz tego o mnie, do mnie, jak mi się wydawało, lecz o sobie. Czy… czy tak jest z tobą i Jose?\nWniosek, jaki udaje mi się wysnuć, zaskakuje chyba tylko mnie, bo Constance przerzuca wzrok i dopiero teraz, gdy nasze oczy się spotykają, widzę, że trafiłem w samo sedno sprawy. Kocha Jose - to już wiem.\n- Co właściwie chcesz mi oświadczyć? - dodaję spokojnie, choć zaczynam się pocić na samą myśl, co zaraz usłyszę.\n- Jose jest taką osobą. Inspiruje mnie, a ja jego.\nW tym samym momencie dłoń matki zaciska się na mojej, zupełnie jak wtedy, gdy byłem dzieckiem.\n- Pobieramy się, Jared.\nNiczym w filmie, powinienem teraz głośno zaciągnąć się powietrzem, zacząć niespokojnie trzepotać rzęsami i zemdleć wprost w ramiona przerażonej matki. Jednak nic takiego nie robię. Nie jestem w końcu aktorką z epoki, która mdleje na byle wiadomość. W gruncie rzeczy uśmiech Constance, który mi cały czas posyła, uspokaja mnie. Z niewyjaśnionych dla mnie przyczyn, jej słowa nie uderzyły mnie tak, jak przypuszczałem jeszcze chwilę temu. Dlaczego nie potrafiłem jej wykrzyczeć, by się opanowała? Znałem odpowiedź. Nie dostrzegałem nic złego w różnicy wieku, a to było po części zasługą wychowania i środowiska, w jakim dorastałem. Czy Jose był niezrównoważony psychicznie? Nie. Czy był nieudacznikiem? Nie. Czy był złym człowiekiem? Nie zauważyłem. Czy kochał moją matkę? Tak. Czy było więc coś racjonalnego, co kazałoby mi powiedzieć „nie”? Nie. Nie miałem prawa decydować o szczęściu Constance.\nOdwzajemniając uścisk matki, przyciągam ją do siebie i przytulam. Na to czekała.\n- Jeśli myślisz, że się mnie pozbędziesz, jesteś w błędzie. Jeszcze cię kocham, mamo - odzywam się, gdy Constance odwzajemnia uścisk i żartując sobie, dodaję:\n- Ale mam nadzieję, że nie wpadliście… Auć!\nMomentalnie też dostaję od mamy w ramię.\n- Za co?! - Próbuję się dowiedzieć i udając oburzenie, masuję ramię.\n- Wiesz za co.\nNie mija chwila, gdy obydwoje się śmiejemy.***\nZ każdym kolejnym dniem z dala od Los Angeles, czuję się coraz bardziej zrelaksowana, ale psychicznie wciąż tak samo zmęczona. Chyba nie chcę wierzyć, że cały problem leży we mnie, bo gdyby zacząć to tylko analizować… Niestety, a może stety, nie jest mi to dane z jednego powodu: Grace. Dziewczynka skupia tak dużo mojej uwagi, że jakiekolwiek daleko idące rozważania muszę porzucić, tym bardziej w środowe popołudnie, gdy razem z Shannonem bawimy się z nią w chowanego.\nGospodarstwo i podwórze są ogromne, co początkowo zwiodło mnie, że może uda się wygrać, lecz szybko uświadamiam sobie, że przecież to jej teren: zna go lepiej niż ja swoją kieszeń. Hm, mimo to podejmujemy z Shannonem wyzwanie. Gdy nadchodzi kolej mężczyzny na szukanie nas, postanawiam schować się w stodole, za stertą siana. Już wcześniej upatrzyłam sobie to miejsce z dwóch powodów: komfortu siedzenia na sianie, a może nawet wylegiwania się oraz małej domyślności Shannona, by szukać mnie właśnie tutaj.\nGdy już wygodnie usadawiam się na miejscu, opierając o wielką stertę siana, spokojnie mogę wyciągnąć telefon i sprawdzić kilka rzeczy. Brak odpowiedzi od Jareda nie jest tym, czego się spodziewam. Siedząc, ni stąd, ni zowąd czuję, jak obraz przed oczami powoli mi się rozmazuje, a ekran telefonu ciemnieje. Gdy unoszę wzrok do góry, rozpływa się cały widok przede mną. Fala gorąca uderza od środka, sprawiając, że zaczyna mi być duszno i mdli mnie. Czuję, że muszę wyjść, że potrzebuję powietrza. Próbując się podnieść, nie mogę złapać równowagi, a ciemne przebitki przed oczami skutecznie to utrudniają. Nie mam pojęcia, co się dzieje, a gdy staję już na nogi, cały świat wiruje. W tym samym momencie nogi w moich kolanach zginają się jak u lalki, telefon wysuwa się z dłoni, a ja zanurzam się w stercie siana. Zapadając się jednocześnie w mrok, tracę przytomność.\nGdy wybudzają cię z drzemki, nigdy nie jest przyjemnie. Podobne uczucie towarzyszy mi, kiedy niewyraźne głosy krążą po mojej głowie, a czyjeś zimne i mokre ręce okładają po twarzy. Powieki zaczynają ciążyć, ale muszę je podnieść, by przestać otrzymywać ciosy. Z trudem otwierając oczy, zostaję porażona jasnością i momentalnie z powrotem je przymykam. Wtedy głosy nabierają na intensywności:\n- Hej! Veronica, otwórz oczy. No, już.\nShannon zdaje się brzmieć groźnie, co do niego nie pasuje. Owszem, do Jareda, ale nie do Zwierzaka. W końcu zbieram się i podnoszę powieki, zauważając nad sobą głowę Shannona. Odetchnął. Ja też. Rozglądając się powoli dookoła, zauważam klęczącą przy nim Grace, która po raz pierwszy od mojego przyjazdu wygląda poważnie. Martwi się.\nLeżę na trawie przed stodołą, która wznosi się za ich plecami, a słońce razi mnie w oczy. Nie mam siły się podnieść.\n- Co to było do cholery? Napędziłaś nam strachu! Mało nie dostałem zawału, jak krzyczeliśmy z Grace za tobą, a potem zobaczyłem wystające z siana nogi. Chryste! Miałem dzwonić po karetkę.\nShannon wciąż jest zdenerwowany i patrzy na mnie takim wzrokiem, jakbym wymordowała mu pół rodziny.\n- Zrobiło mi się nie dobrze, chciałam wyjść na zewnątrz, ale było mi zbyt duszno i zemdlałam.\nNie mam pojęcia jak inaczej wytłumaczyć to, czego doznałam.\n- Już ci lepiej? - pyta troskliwie Shannon, choć ton ma tak samo ostry.\n- Chyba jeszcze chwilę poleżę. Muszę napić się wody.\n- Przynieść wujku? - odzywa się Grace, a Shannon kiwa potakująco głową. Gdy dziewczynka się oddala, mężczyzna oznajmia mi stanowczo:\n- Zabieram cię do lekarza. Musi cię obejrzeć.\n- Słucham? Przestań, nic…\n- Nawet się nie odzywaj! - Shannon niemal na mnie warczy, a jego twarz robi się czerwona. - Nie pytam cię o zdanie.\nNieruchomieję. Nie poznaję go. Z trudem przełykam ślinę. Jest już okej, naprawdę, ale on musi robić z tego Bóg jeden wie co. A mnie wizyta w szpitalu nie uśmiecha się. Nic mi przecież nie jest. Jednak bojąc się odezwać, milczę aż do powrotu Grace, która daje mi butelkę z wodą.\n- Idę po kluczyki do wozu i zamknę dom, Grace przypilnuj jej - odzywa się stanowczo Shannon, po czym podnosi się i oddala.\nMichael i Jennifer załatwiają jakieś sprawy na mieście, więc w domu jest tylko nasza trójka. Obserwując znikającego mi z oczu Shanna, nie mogę poukładać sobie tego, co się stało. Dlaczego zemdlałam? Czułam się przecież świetnie, nie chorowałam, zjadłam śniadanie.\n- Ale nie pójdziesz do szpitala, prawda?\nZ rozmyślań wyrywa mnie cichy i smutny głos Grace, która siedzi z zaciśniętymi dłońmi przede mną.\n- Oczywiście, że nie! - odpowiadam prawie automatycznie i posłałam jej ogromy uśmiech, który odwzajemnia. - Jestem zdrowa, to tylko taka… słabostka, a wujek niepotrzebnie się martwi. Grace, obiecuję, że wszystko będzie dobrze. Wierzysz mi?\nDziewczynka kiwa mi głową, a w następnej chwili podnoszę się i przytulam ją do siebie z całych sił. Jest kochaną istotą, która się o mnie martwi.\nZa plecami słyszę Shannona:\n- Mam kluczyki, zbieramy się. Nicky, daj rękę, pomogę ci wstać.\nPuszczając Grace i odwracając się do mężczyzny, spoglądam na jego dłoń. Co on sobie myśli? Dlaczego robi z igły widły i straszy Grace szpitalem? Nie miał do tego prawa i w chwili, gdy o tym myślę, jego dłoń łapie mnie pod pachą i podnosi do pionu.\n- Nawet nie myśl, by się stawiać - rzuca Shannon i wciska mi torebkę.\n- Bo zdrowi ludzie nie mdleją! Taki mały szczegół - odpowiada mi z sarkazmem.\n- A mówisz tak, jako kto? Tytuł doktora gdzieś ci się zapodział, nie sądzisz? - ripostuję.\n- A ty nie sądzisz, że mojego brata bardzo zainteresuje to twoje omdlenie?\nPatrząc mi prosto w oczy, Shannon przebiegle się uśmiecha i bezceremonialnie wpycha na fotel pasażera, zatrzaskując za sobą drzwi. Na tym kończy się nasza rozmowa.\nDystans od domu do miasta, który można było pokonać w ciągu kwadransa, Shannon rozkłada na prawie pół godziny, wlekąc się przy tym tak wolno, że mijają nas wszystkie samochody. Nie wiem, czy testuje moją cierpliwość, która powoli dobiega końca, czy usilnie stara się zaprezentować Grace wszystkie w jego opinii świetne kawałki, które przewija na podłączonym do radia telefonie, czy po prostu podoba mu się prowadzenie potężnej terenówki Michaela. Tak czy siak, po dwudziestu pięciu minutach jesteśmy w przychodni.\nNa swoją kolej muszę poczekać kolejny kwadrans, wcześniej rejestrując się i pokazując numer ubezpieczenia zdrowotnego, który ledwie odnajduję w dokumentach. Gdy w końcu trafiam do gabinetu dyżurującego lekarza, ten przeprowadza ze mną szczegółowy wywiad, wypytując mnie o wszystko, począwszy od ostatniej miesiączki, stosowanej antykoncepcji, chorób genetycznych w rodzinie, przez przebyte choroby, urazy, uzależnienia, egzotyczne wyjazdy, aż po uczulenia, ostatni posiłek i inne zewnętrzne czynniki, które mogły spowodować omdlenie. Nie mając żadnego punku zaczepienia, lekarz zaleca mi podstawowe badania: zostaję zważona, mierzą mi ciśnienie, pobierają krew i badają mocz. Na wyniki mam czekać do dwóch godzin. W tym czasie idę razem z Grace po kawę i sok, zostawiając Shannona w przychodni. Mimo że Huntsville jest małe, to jednak zespół często gra w Teksasie, miedzy innymi w Austin, które leży pół godziny drogi stąd. Szansa, że ktoś rozpoznałby Shannona i zrobił zamieszanie jest więc spora. Wolimy nie ryzykować.\n- Dlaczego się uparłeś na te badania? - zwracam się do Shannona, gdy siedzimy poczekalni, a Grace jest przy automacie i wydaje jego drobne.\n- Jest taka zasada, którą chłopcy wynoszę z dzieciństwa.\nNa jego słowa unoszę jedną brew do góry, w geście pytającym. Kontynuuje:\n- Opiekuj się ulubioną zabawką brata tak, jakby była twoją ulubioną, ale nigdy jej sobie nie przywłaszczaj.\nSłysząc te słowa mam ochotę głośno się roześmiać. I gdyby nie fakt, że powiedział to Shannon, wkurzyłabym się za porównanie mnie do zabawki.\n- A to ciekawe - odpowiadam z ironią.\n- Raczej prawdziwe. Życiowe.\n- I co? Mam rozumieć, że nigdy nie odbiłeś Jaredowi dziewczyny?\nCiekawość bierze górę i muszę zadać to pytanie.\n- Tej, którą akurat kochał - nigdy.\nSpoglądam na Shannona, ale ten tylko wzrusza ramionami.\n- Życie - przytakujemy niemal zgodnie, co sprawia, że się uśmiecham.\nPo godzinie, która mija zaskakująco szybko, zostaję zaproszona do gabinetu i otrzymuję wyniki badań. Tak jak przypuszczałam, nic mi nie jest. Przynajmniej tak wykazały badania. Mimo to lekarz karze mi o siebie lepiej dbać, a w razie gdyby to się powtórzyło, zgłosić na obserwację. Z gabinetu wychodzę z uśmiechem.\n- Ku twojej wiadomości - zwracam się do Shannona wręczając mu pliczek kartek - nie jestem w ciąży, nie mam anemii, nie jestem osłabiona czy chora w jakikolwiek inny sposób. Zadowolony?\nTa odpowiedź zbija mnie z tropu. Mam ochotę krzyknąć: „co?”, ale opanowuję się i robię to w swoich myślach. Patrzę na mężczyznę, który z uwagą ogląda podane mu kartki, aż w końcu podnosi na mnie wzrok i dodaje:\n- Nic nie dzieje się bez przyczyny. W tym jednym House ma niepodważalną rację.\nPrzywołanie przez Shannona postaci serialowego doktora jest tak niespodziewane, że odbiera mi na chwilę mowę. Ekscentryczny doktorek wraz z Shannonem zawiązali przeciwko mnie spisek! Ha! Nie mogę przestać krzyczeć w głowie, przez którą przemykały teraz najdziwniejsze myśli. Shann uparcie wierci dziurę, a ja zaczynam mieć tego dosyć. I zanim zacznę się histerycznie śmiać, muszę wyjść na zewnątrz.\n- Udam, że tego nie słyszałam - zwracam się do niego i odbierając swoje wyniki, kieruje się do wyjścia.\nW tym samym czasie w Los Angeles.\nSiedząc przy kuchennym blacie i popijając zieloną herbatę, nie mogę przestać układać w głowie pytań, które za chwilę zadam Annabelle. Cała ta sprawa od początku była zagmatwana i choć nie przyznawałem się do tego głośno, trudno było mi uwierzyć, że rzeczywiście mógłbym zostać teraz ojcem. To nie szło w planie z czymkolwiek, co zamierzałem. Dziecko nie jest zabawką, tego nauczyłem się już dawno i do dziś pamiętam. Gdy się pojawia przyjmujesz odpowiedzialność wychowania go i poświęcenia mu czasu, a ten jest w moim życiu na wagę złota. Nie jestem egoistą, ale okres między trasą a nagrywaniem płyty, który mam dla siebie jest nieporównywalnie krótki. Czasem mam nieodparte wrażenie, że przesiąka mi przez palce, a ja nawet nie wiem, kiedy. Dostrzegam go jedynie zerkając w lustro. Wymieniając spojrzenia z niebieskookim, widzę mężczyznę w średnim wieku, o wciąż młodej duszy. Chyba jedynej rzeczy, która się nie postarzała. Kiedy to się stało? Kiedy cyferki w liczbie dwadzieścia cztery przekręciły się na czterdzieści dwa? Nie mam bladego pojęcia.\nDźwięk domofonu sprawia, że momentalnie się prostuję i porzucam rozmyślania. Czas stawić czoła realnym problemom. Idę wpuścić kobietę na podwórze. Po kilku minutach, gdy udaje jej się zaparkować, odbieram od niej marynarkę, witamy się i zapraszam ją do kuchni. W momencie, gdy ją przepuszczam, przyglądam się jej wystającemu od pewnego czasu brzuchowi, który przywodzi mi na myśl balon wsadzony pod bluzkę. Jednak w rzeczywistości jest to mała istota, która ma już ludzki kształt niewielkich rozmiarów.\n- Dobrze cię znów widzieć, choć nie wyglądasz najlepiej. Masz zmęczone oczy - zwraca się do mnie Annabelle i zajmuje miejsce na wysokim stołku. Turkusowa torebka ląduje na drugim krześle, a dziewczyna posyła mi troskliwy uśmiech, rozkładając dłonie na blacie. W całym obrazie jaki tworzy, nie mogę znaleźć miejsca na puzel z napisem: samolubna oszustka, który mam zamiar dziś dołożyć. Nie mieści mi się to w głowie.\n- Mam sporo pracy i nie sypiam ostatnio za dobrze.\nMoja odpowiedź jest zwięzła, bo nie o mnie chcę rozmawiać.\n- One, od kiedy się poznaliśmy, zawsze cię zdradzały i to się już chyba nie zmieni - wtrąca jeszcze Ann przyglądając mi się ze skupieniem.\n- Wiesz, że nie o tym chciałem rozmawiać, więc zadam ci teraz jedno pytanie i wszystko będzie jasne.\nNa moje słowa, uśmiech z twarzy dziewczyny znika, a zastępuje go powaga. Annabelle poprawia się na krześle i patrzy z wyczekiwaniem.\n- Dlaczego zataiłaś przede mną możliwość zrobienia badań na ojcostwo, już po piętnastym tygodniu ciąży?\n- Nie byłam na to gotowa.\nOdpowiedź przychodzi tak szybko, prawie automatycznie, że to mnie paraliżuje. Moje pytanie wcale jej nie zaskoczyło. Spodziewała się go? Przysiągłbym, że gdybyśmy znajdowali się w wyciszonym pomieszczeniu, mógłbym usłyszeć jak przełyka nerwowo ślinę. Bała się? Głos jej zadrżał.\n- Ty nie byłaś gotowa?! - pytam głośniej, niż zakładam. Muszę uspokoić emocje, powtarzam sobie. - A co ze mną? Co z tym drugim mężczyzną, który może być ojcem? Nie mamy prawa wiedzieć?\n- Właśnie to nie pozwoliło mi zrobić badań, bałam się o nas wszystkich.\nGłos Annabelle jest cichy i opanowany. Co chwilę przymyka oczy, zupełnie jakby raziło ją moje spojrzenie.\n- Podle mnie oszukałaś. Jak mogłaś?\n- To mi to wytłumacz?! Wiesz, co zrobiłaś zatajając fakty? Skazałaś mnie na psychiczne tortury, zachodziłem w głowę, czy to moje dziecko.\n- Pomyliłam się myśląc, że się zmieniłeś. Wciąż najważniejszy jesteś ty. Nic nie uległo zmianie.\nCedząc każde słowo ze zdenerwowaniem, Annabelle podnosi się ze stołka. Jej słowa mnie zabolały. Zagradzam jej drogę, odrywając się od kuchennego blatu.\n- Annabelle, nie wyjdziesz stąd, zanim nie skończymy tej rozmowy.\n- Nie zatrzymasz mnie - odzywa się stanowczym głosem i odtrąca moją rękę. Odchodzi.\n- Myślałem, że jesteś moją przyjaciółką. Traktowałem cię jak najlepszego kumpla. Łączy nas tak wiele, zawsze mogłem z tobą pogadać. Rozumiesz mnie i zawsze będziesz ważna. Ale ty sobie ze mną pogrywasz. - Moje słowa sprawiają, że Wallis zatrzymuje się w kuchennej futrynie. - Nie wierzę, że nie zrobiłaś badań. Miej odwagę i przestań kłamać. Chcę poznać wynik - dodaję już pewniej.\n- Nie zrobiłam ich.\n- Bo ja jestem ojcem?! - pytam podchodząc do niej.\n- Jared, nie przypisuj mi nie moich słów. Nigdy niczego takiego nie stwierdziłam.\n- Mówiłam, miałam swoje powody. Słuchałeś mnie w ogóle?\n- Ciekawe jakie? A może chciałaś bym nim był i potrzebowałaś czasu, by nagiąć jakimś cudem fakty?\nAnnabelle po raz pierwszy podnosi głos, a jej twarz przybiera wrogi wyraz. Oczy niebezpiecznie zaczynają się szklić. Bez problemu mogę się domyślić, że ma ochotę mnie uderzyć.\n- Chciałaś mnie wrobić w pieluchy?\nTo pytanie kłębi się w mojej głowie od momentu, gdy dowiedziałem się prawdy o badaniach. Musiałem je zadać. Skoro Wallis mnie okłamała, nic nie było niezaprzeczalne.\nAnnabelle się uspokaja, ale jej oczy robią się jeszcze bardziej szkliste.\n- Właśnie podważyłeś całą naszą ‘przyjaźń’. - Akcentuje ostatnie słowo, robiąc w powietrzu cudzysłów, co boli mnie po raz drugi. - Swoją drogą, gówno wartą, bo ile ja dla ciebie znaczyłam, skoro wysuwasz takie wnioski? Byłam wystarczająco dobra, by cię pocieszać, wspierać, pierzyć się z tobą, ale nie na tyle, byś się ze mną związał. - Chcę coś powiedzieć, ale ucisza mnie gestem ręki i biorąc głęboki oddech, dodaje:\n- Chcesz testów? Proszę bardzo!\nNagle chwyta pasemko moich włosów, opadające na skroń i z całej siły pociąga, wyrywając mi sporo włosów. Zdążam jedynie zacisnąć z bólu zęby.\n- Jesteś bezczelny - dodaje i macha mi przed twarzą wyrwanymi włosami. - Aha, jeszcze jedno.\nZaszokowała mnie tą całą sytuacją. Nie mogę wydobyć głosu z gardła.\n- Jeśli to będzie twoje dziecko, możesz być pewny, że zrobię wszystko, by cię znienawidziło.\n- Anna… - próbuję coś powiedzieć, ale odpowiada mi tylko głuche stuknięcie drzwi, za którymi znika Annabelle.\nPierwszy raz w życiu widziałem ją taką. Wyprowadzoną z równowagi. Mówiła do mnie z taką… nienawiścią. Krople potu pojawiają się na moim czole, a w palcach czuję mrowienie. Zdenerwowałem ją, to mało powiedziane. W głowie zaczynają krążyć mi jej słowa. Zrobię. Wszystko. By. Cię. Znienawidziło. Zamykam oczy, ale to nie pomaga. Jeśli to twoje… Dziecko… Wszystko… Zrobię wszystko… By cię znienawidziło. Podnoszę powieki. Nie taki był plan tej rozmowy.\nNagle moje serce zaczyna niespokojnie bić, jakby chciało się wyrwać z klatki. Opieram się o ścianę i osuwam powoli na dół. Znienawidziło. Muszę usiąść.\nPrzez kolejne dni atmosfera między mną, a Shannonem nie jest najlepsza. On chce rozmawiać o urojonych chorobach, a ja marzę o świętym spokoju. Unikanie go jest więc najlepszym wyjściem z sytuacji. Gdy tylko mogę, bawię się z Grace lub rozmawiam z Jennifer, która staje się dla mnie duży oparciem po tym, co mi wyznała. Temat Grace otworzył po części niewidoczne drzwi do dziwnego porozumienia między nami.\nW piątkowe popołudnie dopada mnie jednak tęsknota za Jaredem na tyle silna, że potrafię siedzieć wyłącznie na huśtawce w ogrodzie i obserwować świat dookoła mnie. Wiatr rozwiewa porozrzucane na trawie zabawki. Pies Grace próbuje bawić się z dużym kocurem, który jest na tyle leniwy, że reaguje jedynie na co drugą zaczepkę. Sama Grace przepadła gdzieś w kuchni razem z Jenn. Z domu dobiegają ciche dźwięki radia, grającego niszowego już dzisiaj bluesa. Dopiero, gdy wsłuchuję się w tekst piosenki o przemierzaniu bezdroży, śpiewanej niskim męskim głosem, zaczynam odczuwać smutek, że taka muzyka wypada z głównego nurtu.\nNagle też nabieram ochoty, by się napić. Po prostu wypić i nie przejmować się światem. Ale jaki przykład dałabym Grace, która widzi we mnie najlepszą kumpelkę? Nie, nie mogę teraz tego zrobić. Muszę poczekać przynajmniej do wieczora, gdy będzie w łóżku. Tym samym uświadamiam sobie, że siedzenie na ławce dużo mi nie pomoże. Muszę się czymś zająć i wstać stąd.\nPytanie Shannona pada dokładnie w tym samym momencie, w którym podejmuję decyzję o pójściu na spacer. Powoli odwracam się w jego stronę. Jeśli powie cokolwiek o badaniach, wychodzę, myślę sobie.\n- Myślałam, by się upić, ale w ostateczności chcę pójść na spacer do lasu. Nie wiem, może za wzgórze, a może dalej.\nWskazuję kierunek mojej wycieczki, a Shannon podąża wzrokiem za moją ręką.\n- A będziemy normalnie rozmawiać?\n- A nie rozmawiamy?\n- Nie zgrywaj się. Wiesz, o czym mówię.\n- Dobra. Słowo perkusisty - przyrzeka i dla podkreślenia ważności, przykłada rękę do serca. O dziwo, wierzę mu i kiwam w geście zgody głową.\n- Zabiorę coś z domu i zaraz jestem z powrotem. Czekaj! - dorzuca jeszcze i puszczając się biegiem przez ogród, znika w budynku.\nGdy opuszczamy posesję Metrejonów, zaczynam rozmawiać z Shannonem o kompletnie błahych sprawach, jak chociażby to, co myśli o rosnących po drodze kwiatkach i czy lubi polowania. Jego irracjonalne odpowiedz rozśmieszają mnie tak samo, jak cała niedorzeczność tego wyjazdu. Mimo to spacerując teraz z Shannonem, czuję się odprężona. Mogę podziwiać piękno zielonej okolicy i wdychać świeże powietrze. Przyglądając się niebu, zauważam na nim kilka jasnych obłoków, które kształtem przywodzą mi na myśl trochę rozmazaną twarz Jareda i w tej samej chwili się uśmiecham.\nGdy wchodzimy do lasu pełnego pachnących na kilometr sosen i jodeł, Shannon znajduje sobie nową zabawę. Zaczyna rzucać we mnie szyszkami. Jednak gdy nie zwracam na niego uwagi, podchodzi i kładzie mi na głowie jedną z szyszek, przykrywając ja moim włosami w taki sposób, że w efekcie mam ją zaplątaną we włosach.\n- Co ty robisz? - śmieję się, z trudem zadając pytanie.\n- Próbuję ocenić, czy byłabyś dobrą modelką.\n- Z szyszką na głowie?\nW tym momencie Shannon podchodzi ponownie i stając przodem do mnie, zaczyna robić coś z moim włosami. Na jego ustach błąka się jeden z tych wariackich uśmiechów.\n- Dokładnie to z dwoma - odzywa się i odsuwa, kończąc swoje dzieło. Przyglądając mi się z uwagą, zagryza wargę. - Cholera, nie mam aparatu, ale to mogło by być ciekawe zdjęcie. - Posyłam mu zaskoczone spojrzenie. Chyba sobie żartuje, myślę, a Shannon jakby czytał mi w myślach, dodaje:\n- Nie zapominaj, że fotografia to moja pasja.\n- Dobra panie fotografie, tam jest polana - odpowiadam i wskazuję ręką przestrzeń, która ukazuje się przede mną. - Chcę tam usiąść i przy okazji możesz mi zrobić zdjęcie swoim telefonem.\nNie czekając na jego odpowiedź, ruszam do przodu. Za plecami słyszę jeszcze śmiech Shannona. Gdy mnie dogania, pokazuje mi swojego iPhone’a i dorzuca:\n- No co? - śmieję się na widok jego zdegustowanej miny. - Jakoś TO nie przeszkadza ci w robieniu masy „selfie” fotek, wrzucaniu ich na Instagram i torturowaniu nimi setek nastolatek.\nShannon robi minę, jakby poraził go piorun i zaczyna udawać, że nie wie, o co mi chodzi, jednak idzie mu tak nieudolnie, że przez moje potakiwanie, zaczyna się ostatecznie śmiać.\nGdy docieramy na skraj lasu, przed nami rozpościera się ogromna zielona polana, otoczona wysokimi drzewami. Cały efekt potęguje wspaniała pogoda i słońce, którego promienie przebijają się przez zasłonę utkaną z drzew, dając kontrastujące na tle cienia przebłyski. Przepięknie tu jest. Natychmiast zbiegam na dół i kładę się na zielonej trawie, zostawiając w tyle Shannona.\nMogłabym w tym momencie zostać tu na zawsze.\n- Wybrałaś idealne miejsce - odzywa się wesoło Shannon.\nGdy siada obok mnie, zauważam powód jego rozweselenia w postaci butelki wina w prawej ręce i korkociągu w lewej. Gdybym go nie znała, właśnie zachodziłabym w głowę, jak udało mu się je zdobyć, lecz będąc sobą i znając go czasem aż za dobrze, odpuszczam i wracam do obserwowania nieba. Mój Jared-obłok rozpłynął się, zostawiając po sobie jedynie coś w kształcie bakłażana.\nNastępna godzina, jaką spędzam na polanie jest chyba jedną z najlepszych podczas tego wyjazdu. Shannon, po namowach zrobił mi w końcu zdjęcie z szyszką na głowie, które przesłałam Jaredowi, ale nie otrzymałam odpowiedzi. Nic dziwnego. Pracuje w studio, a ja? Leżymy oboje z Shannonem beztrosko stykając się głowami, od czasu do czasu podnosimy się, by napić się wina, rozmawiamy o przemieszczających się nad naszymi głowami obłokami, rzucam w niego źdźbłami trawy w odwecie za szyszki, a on co chwila wystukuje na swojej klatce rytm kolejnych rockowych klasyków, każąc mi zgadywać. Dudnienie jest tak głośne, że nie mogę się wymigać niedosłyszeniem.\n- Co to było? - odzywa się wesoło, gdy kończy wystukiwać charakterystyczny, mocny rytm.\nPo wpadce ze „Smoke On The Water” Deep Purple, „Love Will Tear Us Apart” Joy Division, „Lithium” Nirvany i „Master Of Puppets” Metalliki, Shannon nie przestaje mnie gnębić. Na swoją obronę mogę dodać, że odgadłam „Nothing Else Matters” Metalliki, „Come As You Are” Nirvany i „Kashmir” Led Zeppelin. Nie moja wina, że Shannona ponosi wyobraźnia i tworzy własne interpretacje, a ja nie mogę się domyśleć, co próbuje mi zagrać.\n- Hm, daj podpowiedź, bo się waham.\n- Chryste! Naprawdę?!Wyraźniej już nie mogę. - Zdziwienie Shannona jest wredne i mam ochotę mu przywalić, ale w pozycji leżącej mogę go jedynie zdzielić ręką, co też robię.\n- Auć! No dobra! - odkrzykuje mi urażony. - Depeche Mode.\n- Personal Jesus!\nMoja odpowiedź jest automatyczna i żywa, bo obstawiałam ten numer od początku, ale nie chciałam spudłować. Shannon zaczyna się śmiać, czym sprawia, że mam ochotę utrzeć mu nosa. Podnoszę się i odrzucając na bok pustą butelkę po winie, rzucam się na niego i zaczynam łaskotać. Shannon jest jak duży i wrażliwy miś, bo reaguje natychmiast i próbuje mnie z siebie zrzucić, krztusząc się śmiechem i wierzgając nogami. Ale nie idzie mu tak łatwo i w efekcie znęcam się nad nim jeszcze chwilę. Niestety moja zachłanność „zemsty” na Shannonie, kończy się tym, że w końcu mężczyzna zbiera wszystkie swoje siły i jednym ruchem przerzuca mnie na ziemię. Szybka zamiana miejsc skutkuje tym, że teraz to ja zaczynam się wić pod łaskoczącym dotykiem perkusisty, nerwowo się wyginając, czym przypominam wyrzuconą na brzeg rybę.\n- Do.. dość… błagam! - krzyczę z trudem składając słowa.\nNagle na twarzy Shannona pojawia się wielki uśmiech zadowolenia i odpuszcza. Z trudem oddycham. Tkwimy w dość dwuznacznej pozycji, bo ciało Shanna szczelnie mnie oplata, nie pozwalając na ruch. Dzielące nas kilka centymetrów sprawia, że czuję na swojej twarzy jego ciepły oddech i dostrzegam naczynka pod cienką skórą powiek. W powietrzu między nami unosi się kwaśno-słodki zapach wina, który mnie odurza. Zaczyna kręcić mi się w głowie. W jednej sekundzie też cała ta sytuacja i bezruch Shannona zaczynają mnie z lekka krepować, co owocuje wypiekami na moich policzkach. Z każdym ciężkim oddechem czuję, jak ciało mężczyzny zapada się w moje, dokładnie się na nim odznaczając. Tonąc jednak w ciemnych, rozbawionych tęczówkach Shannona nie potrafię tego przerwać.\nI to jest błędem, bo Shannon jakby dostał właśnie znak, zbliża twarz jeszcze bliżej mojej i momentalnie nasze wargi delikatnie się stykają. To jest jak impuls elektryczny i wiadro zimnej wody naraz. Zanim zdąża posunąć się dalej i mnie pocałować, odwracam gwałtownie głowę na bok, o mało nie krztusząc się szybko wciągniętym powietrzem. Wpatrując się zdesperowana i przestraszona w przestrzeń przed sobą, czuję jak ciężar przygniatający mnie do ziemi, odpuszcza.\nDroga powrotna do domu mija nam w ciszy. Wypity alkohol odbiera nam zdolność mówienia, a może to speszenie? Dla mnie wszystko razem, włącznie z naszą zażyłością. Shannon nawet na mnie nie spogląda. To, co wydarzyło się kilka chwil temu, zaskoczyło go tak samo, jak mnie. Nie mam wątpliwości. Uległ chwili, ale na szczęście oboje się opanowaliśmy.\n- Wracajmy już do domu. Jared wylatuje w niedzielę do Australii, chcę się z nim przed wylotem zobaczyć.\nZatrzymuję się przed wejściem na podwórko i po prostu mówię to, co kłębi się teraz w mojej głowie.\nPowstrzymuję się w myślach, by nie powiedzieć: „co?”, ale w końcu dobrze słyszałam. Uległość Shannona lekko mnie zaskakuje, nie sądziłam, że pójdzie tak łatwo, ale z drugiej strony to ja chciałam tego wyjazdu i ja mogłam go przerwać. W tej samej chwili przypominam sobie też o ostatnich incydentach i nie mam wątpliwości, że czas wracać. Nie mogę stawiać czoła problemom na odległość.\n- Sprawdzę jakiś popołudniowy lot, jutro przed wieczorem powinniśmy być w Los Angeles - odzywam się jeszcze i ruszając w stronę domu, zostawiam Shannona samego.\n- Ja pogadam z Michaelem i Jennifer - słyszę jeszcze, gdy jestem już w pobliżu ogrodu. Shannon podchodzi do mnie.\n- To brzmi jak plan.\n- Dobry? - pyta.\nPo tych słowach każde z nas idzie w inną stronę.\nGdy wysiadam z taksówki pod domem Jareda, czuję niepohamowaną radość. Patrząc na biały dom, dopiero teraz uświadamiam sobie, jak bardzo za nim tęskniłam. Jak bardzo byłam naiwna łudząc się, że ucieknę od zmartwień, a tak krótki czas przyniesie mi rozwiązanie. Teraz czuję się silniejsza, by w końcu stawić czoło Annabelle. Nie poddam się tak łatwo. Skoro powiedziałam „a”, muszę powiedzieć też „b”. Nie jestem w stanie poradzić sobie z tym sama, tyle wiem. Z Jaredem tworzymy jeden team i tylko razem możemy wygrać. Uśmiecham się sama do siebie, gdy wyobrażam sobie minę Jaya na mój widok i wchodzę po cichu na podwórze. Słońce chyli się ku zachodowi, wędrując po czerwonym niebie.\n- Jest tu ktoś? - pytam głośno i zamykając za sobą drzwi, ustawiam w kącie walizkę. W domu panuje półmrok i musze zapalić światło. Rozbieram się i nawołuję jeszcze Jareda, gdy dobiega mnie dźwięk jego kroków.\nProstuję się, gdy wychodzi ze studia z telefonem przy uchu. Na mój widok wyraz jego twarzy kompletnie się zmienia. Zupełnie jakby dostał długo wyczekiwany prezent, a usta wykrzywiają się w lubieżnym uśmiechu. Słyszę, jak pośpiesznie kończy rozmowę z Emmą i podchodzi do mnie. W tej samej sekundzie dostrzegam, że domowe dresy zastąpił wyjściowy ubiór: ciemne spodnie, koszulka i marynarka z apaszką. Gdy bierze mnie w ramiona, nie mam pojęcia, czy właśnie skądś wrócił, czy dopiero wychodzi. Nie dbam o to.\n- Widzę, że niespodzianka mi się udała.\n- Bardzo - mruczy Jay, odrywając się od moich warg. Jego uśmiech sugeruje, że właśnie trafił w totka, a ciało, że jest spragniony.\n- Jak idzie praca i przygotowania do promocji? Wychodzisz gdzieś?\nMój głos jest pełen zawodu na tę myśl i drży. Nie chcę, by gdzieś wychodził. Próbuję dowiedzieć się czegokolwiek, by nie wyjść na hipokrytkę, która myślała przez tydzień tylko o seksie i która teraz chce go mieć.\n- Już nie… Nie mogłem się na niczym skupić, bo myślałem przez ten tydzień tylko o tobie i o tym… - Odgarnia mi włosy i szepcze wprost do ucha. -… Ile różnych rzeczy chciałbym ci robić.\nJego zęby zatapiają się w mojej szyi, a dłonie zaciskają mocno na piersiach. Przyjemny ból ugryzienia rozładowuje całodniowe zmęczenie i kieruje energię w inną stronę. W stronę świadomości, jak bardzo jestem spragniona po całym tygodniu bez Jareda. Opieram się o jego twarde ciało i chętnie poddaję pieszczotom. Dotyka mnie ciepłymi, zwinnymi dłońmi, wślizguje się pod koszulkę, a jego zęby przesuwają się centymetr po centymetrze w wampirycznych pocałunkach. Odwracam się do niego i intuicyjnie znajduję jego usta. Zaczynamy całować się zachłannie, walczyć językami, gryźć, jakbyśmy chcieli się wzajemnie pożreć. Nacierając na siebie, obijamy się o różne sprzęty i szafki. Części ubrania, jedna po drugiej spadają na podłogę. Przylegam do jego ciała i czuję promieniujące gorąco. Drapię go po plecach i gryzę w ramiona, w obojczyki, w szyję, by powrócić znów do jego mokrych, rozgrzanych pocałunkami ust.\nW pewnym momencie Jay zdecydowanie obraca mnie w stronę blatu, przy którym się znaleźliśmy, i przyciska biodrami. Czuję jego twardość uwięzioną wciąż w spodniach. Jednym ruchem Jared zrywa mi majtki i wcale nie delikatnie, przesuwa palcami w moich rozkosznych miejscach. Wzdycham głośno i czuję osłabienie z przyjemności, opieram się o jego ciało. Ale on chwyta mnie za biodra, stawia twardo na nogach, przegina w przód i przygniata łokciem. Nie mam możliwości się ruszyć, co mimo niewygody, wywołuje kolejną falę podniecenia. Wolną ręką Jared rozpina spodnie i nakierowuje siebie na moje wejście. Wplata mi rękę we włosy i zbierając razem, nawija je na dłoń. Potem ciągnie mocno, zmuszając, żebym wygięła się do tyłu i jednocześnie wchodzi we mnie do końca.\nNie mogę złapać tchu z zaskoczenia, z bólu, z niewygodnej pozycji, ale podnieca mnie to niesamowicie.\n- Chcesz wiedzieć, co jeszcze chciałem ci zrobić przez cały tydzień? - słyszę gorący i szybki oddech Jareda tuż koło mojego ucha. Rozpala mnie.\n- Odpowiedz! - Pociąga mnie za włosy, żądając odpowiedzi. Do oczu napływają mi łzy, których chcę, bo to łzy wyzwolenia.\nJared zaczyna poruszać się we mnie, nie przestając ciągnąć moich włosów. Za każdym pchnięciem wydaję głośny jęk. Moje ciało przyzwyczaja się do wielkości jego penisa i ból prawie całkiem ustępuje przyjemności. Nadal jestem wygięta i unieruchomiona. Ta sytuacja całkowitej dominacji wlewa ogień w moje żyły.\nJay na chwilę przerywa, podnosi coś z podłogi i kładzie na moich plecach. Poznaję miękki, chłodny jedwab jego szalika w panterkę. Gładzi przyjemnie moją skórę, muska tkaniną jak piórkiem. I przestaje, coś kombinuje.\nZa moment widzę przed twarzą skręcony ciasno szal.\n- Otwórz usta. - Robię, jak mi każe.\nJared zakłada mi knebel i wiąże z tyłu. Po czym znów zaczyna się jazda, dokładnie tak to można nazwać, bo on trzyma w rękach wodze, którymi mnie spętał i popędza coraz szybszymi pchnięciami.\n- Dalej, mała! - Uderza mnie otwartą dłonią w pośladek. Niezbyt mocno, ale wystarczy, by rozlała się po mnie nowa fala dziwnie przyjemnego bólu. Przekłada wodze szala do lewej ręki i powtarza klaps z drugiej strony. Moje okrzyki i jęki są mocno tłumione materiałem, na którym zaciskam zęby. Kiedy jestem już bardzo blisko, Jared puszcza apaszkę i podnosi mnie z blatu, trzymając w dłoniach moje piersi. Rytmicznie ściska i ciągnie sutki, co daje kolejną bolesną rozkosz. To wystarcza, żebym przekroczyła granicę. Zwinięty szal wypada mi z ust, a ja krzyczę, bez opamiętania powtarzając: "Jared, Jared, Jared, Jaaaayyy!".\nOn też cały się napręża i przywiera do mnie ciasno, czuję drżące z napięcia mięśnie i spoconą skórę. Kiedy orgazm opada i na powrót łapiemy oddechy, osuwam się w jego objęcia, niezdolna stać o własnych siłach. Jared obejmuje mnie i podtrzymuje. Nachyla się do mojego ucha i mruczy:\n- Nigdy nie zrobiłbym czegoś takiego, gdybym nie był absolutnie pewien, że tego chcesz.\nOstatkiem sił odwracam głowę w jego stronę i sennie się uśmiecham, a on ociera resztki łez z moich policzków.****\nOddaję wam kolejny rozdział prawie po miesiącu, ale mam nadzieję, że mi wybaczycie. Po prostu przebrnięcie przez niego było ciężkie, nie miałam kompletnie weny na pisanie. I jak? Zaskoczeni takim obrotem? Teraz już będzie tylko z górki, bo wiem co i jak. Napewno rozwinie się wątek z Annabelle, która wejdzie na scenę. Veronica pozna swojego przeciwnika (dla przypomnienia - nigdy jeszcze ze sobą na poważnie nie rozmawiały). Shannon i jego domysły, gdzies się sprawdzą. A Jared? Będzie zmieszany, bardzo. Ale nic więcej nie zdradzam.\nP.S. Nawet jeśli długo się nie odzywam, nie zapominam o was ani na chwilę. Pamiętajcie o tym. I marsowego nowego roku!\n*„Czasem nie możesz sam sobie poradzić” - U2, Sometimes You Can’t make It Your Own.\n** Powyższa scena jest nawiązaniem do jednej ze scen w „Zaćmieniu” (gdy to Charlie nieudolnie gotuje).\n*** Scena rozmowy Jareda z Constance została zainspirowana jedną ze scen w książce „Ostatni szczegół”.\n****Scena seksu nie jest mojego autorstwa. Została napisana i udostępniona przez zaprzyjaźnioną ze mną osobę, której bardzo, bardzo dziękuję.\nAutor: Mary o 16:03\nJanette L. 5 stycznia 2014 23:36\nMoja intuicja mnie zawiodła, bo myślałam, że Veronika i Shannon dłużej zabawią w Texasie. Chociaż i tak byłam przekonana, że do czegoś między nimi dojdzie i w pewnym sensie doszło. Mam nadzieję, że to rozejdzie się po kościach i o tym zapomną. Intryguje mnie strasznie ta sprawa ze zdrowiem Niko. W pewnym momencie to myślałam, że okaże się, że jest w ciąży, ale jednak nie :D Strasznie jestem ciekawa tego i zastanawia mnie czemu Shannon tak to przeżywa jakby nie wiadomo co się działo. Jared, zrobiło mi się go szkoda, bo jest taki zalatany, że nie ma na nic czasu i ciągle buja w obłokach. Młodszy Leto dość łagodnie zareagował na wieść, że jego matka znowu wychodzi za mąż. Ciekawy czy reakcja Shannona będzie taka sama :) Konfrontacja Annabelle - Jared. Coś czuję, że to nie Jay będzie ojcem tego dziecka. To w jaki sposób zachowała się Wallis, no chyba że jest aż tak świetną aktorką, ale jeśli dziecko będzie jednak jego, to będzie bardzo żałował tej rozmowy. No, ale zobaczymy co tutaj wykombinujesz :) Absolutnie zakochałam się w ostatniej scenie. Czekałam na coś takiego od dawna, mam na myśli relacje łóżkowe Veroniki z Jaredem. Brakowało mi tego.\nPozdrawiam cieplutko i życzę weny! :)\nMary 6 stycznia 2014 13:34\nTeksas miał być tylko małą odskocznią. Oboje po prostu ulegli chwili, a fakt, że trzymają się dość blisko nie ułatwił. Relacja Shannona i Veroniki po części przypomina układ Jackoba i Belli w Zmierzchu - ta sama zażyłość. No i Shannon do pewnego momentu miał nadzieje, że coś wyjdzie mu z Niko. Dla dobra ogółu sprawa buziak powinna iść w niepamięć, prawda? Zdrowie Niko - to ciekawa sprawa. Shannon troszczy się jako przyjaciel + naoglądał się House'a przez Niko, w dodatku ma w pamięci rozmowę z bratem z poprzedniego rozdziału. Pierwszy raz Jared zaufał mu bezgranicznie w kwestii kobiety, kazał nią opiekować. Przejmuje się więc, no i słusznie, bo jest czym. Hm, Jared ma dużo pracy i to się odbije na jego całym życiu. Nie chcę za dużo zdradzać, ale to zmęczenie wpłynie na jego "obiektywność" w pewnym stopniu i sprowadzi na niego nieszczęście. Jared w gruncie rzeczy pogodził się z decyzją matki, gdy przystał na jej związek z Jose, a przez to że sam jest z młodszą osobą, nie ma prawa głosu. Reakcja Shannona? Zobaczymy. Annabelle - Jared - Veronica tu dopiero będzie się dziać. Annabelle mówiła prawdę, nie zrobiła żadnych testów, a Jareda zaczną trochę zżerać wyrzuty po tej rozmowie. Powrót Veroniki - ostry i żywiołowy, nie mógł być inny biorąc pod uwagę nasze spragnione aniołki i ich temperamenty. W końcu bajkowo między nimi ostatnio nie było, a nic podkręca temperatury w związku tak jak dobry seks ;) A Jared wyznał Niko, że nic nie daje mu takiej pewności co do trwałości związku, jak seks, więc… :)\nAnonimowy 15 stycznia 2014 00:55\nOd paru dni wchodzę i wchodzę, licząc że moje nowe życie potoczyło się dalej ;( Ale ciągle nie.. Moje uzależnienie od twojego opowiadania osiągnęło apogeum! Kiedy mogę się spodziewać następnego rozdziału ? I co ile dodajesz ? Obawiam się, że prędzej sama napisze ciąg dalszy, z utęsknienia za twoimi postaciami *.* W każdym razie nie licz na to, że pozwolimy Ci się ociągać! :D Szybciutko do roboty, nie ma opierdalania się bo stracisz fanów ! :D Oczywiście żartuje, bo rozumiem jak to jest mieć dużo i więcej na głowie. Ale jak tylko znajdziesz czas, pamiętaj o nas. Ps. Wybiera się ktoś na koncert w Rybniku ? :D - Zośka (again xD)\nMary 15 stycznia 2014 19:05\nO, jejku strasznie mi miło, że aż tak się wciągnęłaś! :D Staram się jak najszybciej napisać kolejny, nie wiem za ile skończę, na razie mam połowę rozdziału mniej więcej. Nie chcę też pisać na odwal i muszę pomyśleć trochę.\nPamiętam o was! Ana koncert do Rybnika jadę, bilet już czeka! :D\nSuper, w takim razie oczekuje. Mój też ! Ma honorowe miejsce w ramce na ścianie, tak żeby się nie zgubił bo ze mną to nigdy nic nie wiadomo :D ;P - Zośka


Szkolenie techniki sprzedaży - zaawansowane techniki sprzedaży\nHome Szkolenia Dla działów sprzedaży i obsługi klienta Zaawansowane techniki sprzedaży\nW dzisiejszym świetnie przekaz sprzedażowy dociera do nas z każdej strony – jadąc do pracy mijamy billboardy reklamowe, otwierając telefon wyskakują nam komunikaty sprzedażowe z reklam, sprawdzając skrzynki mailowe znajdujemy kilkanaście newsletterów… Jak w takim świecie mają odnaleźć się handlowcy? Ci najlepsi wiedzą, że kluczem są zaawansowane techniki sprzedaży. Bycie na bieżąco w tym zakresie, poszerzanie arsenału nowoczesnych technik sprzedaży nie tylko pozwoli przebić się ze swoją ofertą, ale również znaleźć nowe potencjalne źródła sprzedaży.\nŚwietnym rozwiązaniem dla osób chcących być na bieżąco z zaawansowanymi technikami sprzedaży jest wybór szkolenia. Szkolenie z technik sprzedaży pozwoli nie tylko uaktualnić wiedzę, ale również skonfrontować swoje przyzwyczajenia i sposoby z doświadczonymi trenerami biznesu.\nW szkoleniu z technik sprzedaży biorą udział wyłącznie trenerzy mający praktyczne doświadczenie z tym obszarem. Dbamy o to, by podczas szkolenia ze skutecznych technik sprzedaży przeważał aspekt praktyczny.\nNaszym zdaniem pracownicy działów handlowych nastawieni na cel powinni zwrócić uwagę nie tylko na same nowoczesne techniki sprzedaży, ale również na kształtowanie własnej motywacji. Dlatego nasze szkolenia z technik sprzedaży zawierają również ten aspekt. W myśl tego, że nawet najlepszy produkt nie sprzeda się sam, podczas szkoleń ze skutecznych technik sprzedaży dbamy również o takie aspekty jak budowanie zaufania w relacji z Klientem, poprawę efektywności biznesowej, ale również radzenie sobie z negatywnym feedbackiem.\nUmacnianie w roli handlowca, doradcy, konsultanta, specjalisty.\nBudowanie zaufania i rozwijanie biznesu klienta.\nUmocnienie roli pytań w procesie sprzedaży.\nPoprawa efektywności biznesowej na bazie potrzeb klienta.\nSkuteczne odmawianie nadmiarowym żądaniom klienta.\nSprzedaż językiem korzyści klienta.\nStawianie granic wobec destrukcyjnych zachowań klientów.\nBędą potrafili prowadzić rozmowę z klientem w sposób dający szansę na zwiększanie sprzedaży poprzez rozwój biznesu klienta.\nZwiększą swoje umiejętności słuchania i usłyszenia potrzeb klienta.\nBędą umieli inicjować aktywną sprzedaż bazując na rozwijaniu potrzeb klientów.\nBędą umieli rozpoznawać i uwzględniać typ osobowości klienta w sposób zwiększający szansę na chronienie własnych emocji i zwiększanie lojalności klientów.\nBędą potrafili radzić sobie z zagrywkami klientów.\nBędą potrafili radzić sobie w trudnych sytuacjach podczas współpracy z klientem.\nRozwiną swoją asertywność w sytuacjach handlowych.


"Dom w jabłonkach 5" D/54 Braniewo 136,08,m2 499.000 zł netto\nNa sprzedaż dom w/g projektu "Dom w jabłonkach 5" w stanie deweloperskim położony na działce 11 arów w Braniewie ul. Sikorskiego za torami. Powierzchnia domu wraz z garażem i kotłownią wynosi 136,08 m² (garaż- 17,57 m², kotłownia - 4,73 m², powierzchnia użytkowa - 113,78 m² ). Na parterze znajdują się: salon z jadalnią, kuchnia, spiżarnia, łazienka, garaż, kotłownia i wiatrołap. Na piętrze znajdują się: trzy pokoje, gabinet, garderoba i łazienka. Cena 499.000 zł netto (+ VAT 8%) Budowa domu została już rozpoczęta, a zakończona zostanie do 30.06.2022 roku. W przypadku zdecydowanego Klienta, istnieje możliwość przyspieszenia robót. Zapraszamy na prezentację. Sprzedano\nDom w Przezmarku D/52 Przezmark 256 m2 599 000 zł\nNa sprzedaż, do wybudowania, dom w/g projektu "Dom w zdrojówkach 3" w stanie deweloperskim położony na działce 1650 m2 w Przezmarku gm, Elbląg, 6 km od Elbląga. Powierzchnia domu wraz z garażem i kotłownią wynosi 156 m². Na parterze znajdują się: salon z jadalnią, kuchnia, spiżarnia, toaleta, garaż i kotłownia. Na pietrze znajdują się: cztery pokoje, łazienka, garderoba i pralnia. Sprzedano\nDom - dowolny projekt D/51 Braniewo 130 m 2 599 000 zł brutto\nNa sprzedaż dom według wybranego, indywidualnego projektu, w stanie deweloperskim, położony na działce 11 arów w Braniewie ul. Sportowa. Kupujący ma możliwość wyboru dowolnego projektu swojego przyszłego domu. Dom w stanie deweloperskim zostanie wybudowany do końca 2022 roku, na jednej z trzech działek wskazanych na mapce, zaznaczonych kolorem czerwonym. Kupujący ma możliwość wyboru jednej z trzech wskazanych działek. Działki położone są w spokojnej, cichej i ładnej okolicy. Cena 555.000 złotych netto plus obowiązujący podatek VAT (8%). Zapraszamy na prezentację lokalizacji i przykładowych projektów.\nDworek 280 m2 D/50 Białczyn 280 m2 695 000 zł\nNa sprzedaż piękny 5-pokojowy dworek, gustownie wykończony, o powierzchni 280 m², urokliwie położony na wsi w miejscowości Białczyn, gmina Pieniężno, powiat braniewski, WARMIA. Dworek jest posadowiony na działce 7250 m², na której znajdują się dwa stawy i 80 metrowy garaż. Parter o powierzchni 130 m² zajmują: przestronny salon z otwartą kuchnią, mała garderoba, wc i sypialnia z wejściem do niezależnej łazienki. Na piętrze o powierzchni 150 m² znajdują się: dwie sypialnie, duża garderoba, łazienka oraz przestrzenny pokój zabaw. Całość domu jest zaprojektowana bardzo stylowo, przy użyciu najlepszej jakości materiałów. Z salonu, trzech sypialni i pokoju zabawowego roztacza się widok na zadbany staw. Dostępne media: prąd, woda z gminnego rurociągu i ze studni oraz własna oczyszczalnia. Zastosowano ogrzewanie podłogowe i grzejniki. Piec centralnego ogrzewania umiejscowiono w garażu i dla wygody domowników jest sterowany elektronicznie z domu. Piec centralnego ogrzewania z podajnikiem na ekogroszek, jeszcze na gwarancji. Dodatkowo, w chłodne wieczory, salon można ogrzać kominkiem. Nieruchomość znajduje się ok. 200 m od drogi krajowej 507. Odległości: Braniewo 18 km, Pieniężno 12 km, Olsztyn 79 km, Elbląg 57 km, Gdańsk 113 km. CENA DO NEGOCJACJI. Zarezerwowano\nDom Frombork D/49 Frombork 278 m2 85 000 zł\nNa sprzedaż udział 50% piętrowego 6-pokojowego domu o powierzchni 278 m² położonego bezpośrednio przy asfaltowej drodze we Fromborku ul. Młynarska na działce 551 m². Na parterze znajdują się: salon, sypialnia, przedpokój, kuchnia i wc, a na piętrze: 4 pokoje, przedpokój, łazienka z wc oraz taras. Cały dom jest podpiwniczony, garaż. Dostępne media: prąd, woda, kanalizacja, ogrzewanie etażowe (piec co w piwnicy). Garaż z wejściem do domu. Istnieje możliwość wykonania oddzielnego wejścia do każdej połowy. Odległości: Braniewo 10 km, Elbląg 30 km, Gdańsk 90 km. Sprzedano\nDom Frombork D/48 Frombork 250 000 zł\nNa sprzedaż duża działka gruntu o powierzchni 1549 m2 zabudowana budynkami: mieszkalnym i gospodarczym we Fromborku ul. Polna. Oba budynki są do remontu. Atrakcyjność tej działki wynika z faktu, że w dolnej części Fromborka, brakuje działek, a w tej w cenie i o tej powierzchni, to właściwie, nie ma. Atrakcje Fromborka: Wzgórze Kopernika, port rybacki i przystań żeglarska, statki wycieczkowe kursujące latem do Krynicy Morskiej na Mierzei Wiślanej. Odległości: Braniewo 10 km, Elbląg 30 km, Gdańsk 90 km. CENA DO NEGOCJACJI. Oferta zawieszona.\nNowy dom na wsi D/47 Chruściel 92 m2 370 000 zł\nNa sprzedaż nowy 3-pokojowy dom 92 m2 w miejscowości Chruściel, powiat braniewski, gmina Płoskinia. Dom jest bardzo gustownie urządzony i składa się z: - parter: kuchnia, łazienka z wc i garaż 24 m2, z którego jest wejście do kotłowni i wc. Na dole jest zastosowane ogrzewanie podłogowe i dodatkowo w kuchni znajduje się grzejnik, na górze są grzejniki. W dużym pokoju na górze znajduje się klimatyzacja. Centralne ogrzewanie etażowe, piec c.o. na ekogroszek. Na działce o powierzchni 1300 m2 znajduje się budynek garażowo-gospodarczy z użytkowym poddaszem o powierzchni zabudowy 63 m2 i powierzchni użytkowej 109 m2. Działka zadbana, z drzewkami owocowymi i ozdobnymi, częściowo ogrodzona. Odległości: Płoskinia 10 km, Braniewo 15 km, Elbląg 40 km, Gdańsk 96 km, Olsztyn 85 km. CENA DO NEGOCJACJI. Oferta wycofana.\nDom 213 m2 + garaż D/44 Braniewo 213 m2 480 000 zł\nNa sprzedaż duży dom o powierzchni 213 m2 w Braniewie, ul. Kołłątaja, w którym znajduje się pięć mieszkań, o różnych powierzchniach, do wynajęcia. Ogrzewanie etażowe z własnej kotłowni, piec c.o. na węgiel i olej. Wszystkie mieszkania są wynajęte. Dodatkowo w cenie jest garaż o powierzchni 18 m2. Cena do negocjacji.\nDom w Braniewie D/39 Braniewo 143 m2 449 000 zł\nNa sprzedaż piętrowy 4-pokojowy dom 143 m2 w Braniewie, ul. Kętrzyńskiego. Na parterze znajdują się: pokój dzienny z jadalnią i aneksem kuchennym, z którego jest wyjście na taras i do ogrodu, wc, kotłownia i garaż z bramą na pilota. Na piętrze znajdują się: trzy pokoje - z jednego z nich jest wyjście na balkon, łazienka z wanną i prysznicem, dwiema umywalkami i z wc, a także pralnia. Cały dom jest w dobrym stanie technicznym i urządzony ze smakiem. Do domu przylega wiata, pod którą można postawić samochód. Całość znajduje się na uporządkowanej działce 559 m2 z drzewkami owocowymi. Piec centralnego ogrzewania jest automatyczny i z podajnikiem na okogroszek; ogrzewanie na dole podłogowe i grzejniki, a na górze znajdują się tylko grzejniki. Wszystkie drzwi wewnętrzne są wykonane z drewna. W cenie trzy szafy typu Komandor, zabudowa kuchni i wiele elementów wyposażenia domu. Sprzedano\nDom w Miłakach D/37 Miłaki 113 m2 180 000 zł\nNOWA CENA! (Było 195 000 zł.) Na sprzedaż ustronnie położony 4-pokojowy dom 113 m2 w miejscowości Miłaki, gmina Lelkowo, powiat braniewski, WARMIA. Na parterze znajdują się: dwa pokoje, kuchnia, łazienka z wc i przedpokój, Na poddaszu znajdują się dwa pokoje. Budynek jest częściowo podpiwniczony. Wewnątrz znajduje się duży komin, służący także jako wędzarnia. Dostępne media: energia elektryczna, woda z wodociągu gminnego, szambo. Budynek posadowiony jest na działce o powierzchni 1 875 m2, na której posiana jest trawa, posadzone drzewa owocowe, a na części uprawiane są warzywa. Na działce znajdują się pomieszczenia gospodarcze: murowane 40 m2 i drewniane 20 m2. Odległości: Braniewo 31 km, Lelkowo 2 km, Elbląg 67 km, Olsztyn 82 km, Gdańsk 130 km. CENA DO NEGOCJACJI. Zarezerwowano\nDom w Księżnie D/35 Księżno 115 m2 93 000 zł\nNOWA CENA!! (Było 104 000 zł.) Na sprzedaż parterowy, przedwojenny, 5-pokojowy dom z czerwonej cegły 115 m2 w miejscowości Księżno, gmina Wilczęta, powiat braniewski, WARMIA. Dom położony jest na działce ok. 2150 m2, na której znajdują się: murowana obora ze stodołą, murowany kurnik, murowany garaż i dwie drewniane szopy. Dom, jak na swoje lata, jest w dość dobrym stanie technicznym. Budynek w połowie podpiwniczony. Media: prąd, woda, szambo. Odległości: Wilczęta 3,5 km, Braniewo 26 km, Elbląg 34 km, Gdańsk 93 km, Olsztyn 75 km. CENA DO NEGOCJACJI. Sprzedano\nDom w Tolkowcu D/33 Tolkowiec 103 m2 35 000 zł\nNa sprzedaż dom 103 m2 z czerwonej cegły w miejscowości Tolkowiec na Warmii, gmina Płoskinia, powiat braniewski. Dom w złym stanie technicznym, do remontu lub rozbiórki. Dostępne media: woda z wodociągu + studia, prąd + siła. Na dużej działce o powierzchni 6800 m2, znajduje się obora. Cena do negocjacji. Dojazd drogą asfaltową. Odległości: Braniewo 17 km, Elbląg 52 km, Olsztyn 75 km, Gdańsk 112 km. Sprzedano\nDom w Osieku D/32 Osiek - Kolonia 72 m2 79 000 zł\nNa sprzedaż urokliwie położony wśród pól 5-pokojowy domek 72 m2 w miejscowości Osiek (Kolonia), gmina Godkowo, powiat elbląski. Na parterze znajdują się trzy pokoje i kuchnia, a na poddaszu dwa pokoje i strych. Media: prąd, woda z wodociągu (dodatkowo jest studnia), kanalizacji brak. Dom do remontu. Prostokątna (ok. 75 m x 97 m) działka ma powierzchnię 7200 m2. Na działce znajdują się dwa pomieszczenia gospodarcze. Działka jest zagospodarowana. Wykopano mały staw, gdzie przy ognisku można miło spędzać letnie wieczory, piekąc ziemniaki i kiełbasę na kiju. Okoliczne lasy obfitują w grzyby i zwierzynę. Odległości: Pasłęk 18 km, Elbląg 38 km, Gdańsk 98 km, Orneta 23 km, Olsztyn 71 km. CENA DO NEGOCJACJI. Sprzedano\nDom-RUSY (Rosiny) D/30 Rusy (Rosiny) 70 m2 105 000 zł\nNa sprzedaż urokliwie położony domek 2-pokojowy 70 m2 w miejscowości Rusy (Rosiny), gmina Braniewo, powiat braniewski. Na parterze znajdują się dwa pokoje, kuchnia i spiżarnia, którą można zaadaptować na łazienkę. Z kolei strych można wykorzystać na dwa dodatkowe pokoje. Domek częściowo podpiwniczony. Do remontu. Dostępne media: prąd, woda z własnej studni (W tym roku ma być dociągnięty wodociąg gminny.). Działka 1,0510 ha zabudowana stodołą połączoną z oborą - obie do rozbiórki. Działkę można podzielić np. na trzy - dwie dodatkowe. Domek położony jest w wyjątkowo cichej i spokojnej okolicy. W miejscowości znajduje się osiem gospodarstw. Położenie domku wśród pól i w pobliżu lasu, powoduje, że panuje tu cisza i spokój. Jest to idealne miejsce do wypoczynku, spacerów, jazdy na rowerze czy jazdy konnej. Do Zalewu Wiślanego, drogą polną, 3,5 km. Odległości: Braniewo 10 km, Elbląg 50 km, Gdańsk i Olsztyn 110 km. Sprzedano\nDom w Bardynach D/26 Bardyny 130 m2 90 000 zł\nNOWA ATRAKCYJNA CENA. ( Było 100 tys. zł. ) Na sprzedaż dom na wsi 130 m2 w miejscowości Bardyny, gmina Wilczęta, powiat braniewski na Warmii. Dom położony jest na kolonii w odległości ok. 1,3 km od wsi Bardyny. Dojazd drogą gminną. Dom składa się z czterech pokoi, kuchni, przedpokoju i łazienki z wc. Media: prąd, woda z wodociągu gminnego i z własnej studni, centralne ogrzewanie własne i piece. Do domu przylega obora o powierzchni 95 m2. Działka o powierzchni 3000 m2. Istnieje możliwość dokupienia dodatkowej ziemi z drugą oborą lub z drugą oborą i stawem. Jest to ciche i spokojne miejsce, z dala od miasta, gdzie życie toczy się wolnym rytmem i gdzie można spotkać orła bielika. Miejsce nadaje się doskonale do hodowli kilku koników. Cena do negocjacji. Odległości: Wilczęta 4,5 km, Braniewo 34 km, Elbląg 42 km, Olsztyn 76 km, Gdańsk 103 km. Sprzedano\nDom w Nowicy D/24 Nowica 109 m2 55 000 zł\nNa sprzedaż część domu 109 m2 w miejscowości Nowica, gmina Wilczęta, powiat braniewski, z możliwością dokupienia drugiej części o powierzchni 97 m2. Sprzedawana część położona jest na działce 2500 m2. Na działce znajduje się murowana obora 263 m2 w dobrym stanie technicznym. Dom składa się z trzech pokoi i kuchni na parterze i dwóch pokoi na piętrze. W pokojach i kuchni znajdują się przedwojenne piece. Dostępne media: prąd i woda z wodociągu gminnego. Dom do remontu. Istnieje możliwość dokupienia przylegającej ziemi o powierzchni ponad 4 hektary w cenie po 30 tys. zł za hektar (do negocjacji). Dodatkowo można dokupić 22 hektary ziemi skupionej przy sobie w cenie po 30 tys. zł za hektar (do negocjacji). Sprzedano\nDom w Sopotach D/23 Sopoty 143 m2 85 000 zł\nNa sprzedaż przedwojenny dom z czerwonej cegły 143 m2 w miejscowości Sopoty, gmina Wilczęta, powiat braniewski. Na parterze znajdują się cztery pokoje, przedpokój, kuchnia i łazienka z toaletą. Na poddaszu znajdują się dwa pokoje. Dostępne media: prąd, woda z wodociągu gminnego, nowe szambo 3000 m3. Ogrzewanie piecowe i centralne etażowe. Dom do remontu. Powierzchnia działki 1000 m2. CENA DO NEGOCJACJI. Odległości: do Braniewa 29 km, do Elbląga 41 km, do Olsztyna 75 km, do Gdańska 101 km. OFERTA WYCOFANA!\nDworek wiejski D/22 Rusy 98,50 m2 550 000 zł\nNa sprzedaż dworek wiejski w miejscowości Rusy, gmina Braniewo, położony w pobliżu lasu, w odległości 3,5 km od Zalewu Wiślanego. Powierzchnia parteru wynosi 98,50 m2 i składa się z salonu z kominkiem i otwartą kuchnią, trzech pokoi, garderoby i łazienki z toaletąï»¿. Z salonu znajduje się wyjście na taras z podcieniem. W praktyczny sposób zostało wykorzystane poddasze i znajdują się tam dwa pokoje, przedpokój, toaleta. W jednym z pokoi znajduje się wyjście na balkon. Całe poddasze zostało zaaranżowane z wykorzystaniem drewna sosnowego. Budynek wykonany jest metodą tradycyjną z cegły, ocieplony z zewnątrz styropianem i spełnia standardy budowlane i normy termiczne. Dach pokryty jest dachówką ceramiczną. Dostępne media: prąd + siła, woda z własnej studni z hydroforem, szambo ekologiczne. Ogrzewanie na węgiel i gazowe, dwa solary do podgrzewania wody i kominek. Piec c.o. Junkers dwufunkcyjny. Na działkach 93/10 i 93/11 o powierzchni łącznej 1, 5628 ha znajduje się budynek murowany 119 m2 spełniający funkcje dwóch garaży, pomieszczenia gospodarczegoï»¿ oraz stajni z dwoma boksami dla koni z możliwością wykonania dwóch dodatkowych boksów, do stajni doprowadzona jest woda, a rury i poidła są podgrzewane. Do budynku dobudowane są dwie wiaty. Na działce znajduje się także drewniana altana z murowanym grilem. Cały teren jest ogrodzony. Dworek otoczony jest ogródkiem z pięknymi drzewami i krzewami. Położenie dworku wśród pól i w pobliżu lasu, powoduje, że panuje tu cisza i spokój. Jest to idealne miejsce do wypoczynku, spacerów, jazdy na rowerze czy jazdy konnej. CENA DO NEGOCJACJI. Sprzedano\nDom w Wlk. Wierznie D/19 Wielkie Wierzno 118 m2 52 000 zł\nNa sprzedaż dom wolnostojący 118 m2 z cegły w miejscowości Wielkie Wierzno, gmina Frombork, powiat braniewski. Dom 3-pokojowy z kuchnią, łazienką i oddzielnym wc. Dom położony jest na działkach rolnych nr 30 i 31/2 o łącznej powierzchni 7600 m2. Na działce 30 znajduje się budynek gospodarczy 63 m2. Dom do remontu. Do Elbląga 35 km, do Pasłęka 27 km, do Braniewa 15 km, do Gdańska 96 km, do Olsztyna 92 km. CENA DO NEGOCJACJI.ï»¿ Sprzedano\nDom we Fromborku D/18 Frombork 180 m2 420 000 zł\nNa sprzedaż duży 7-pokojowy dom 180 m2 we Fromborku, ul. Kwiatowa, powiat braniewski. Na parterze znajdują się: 3 pokoje, kuchnia z jadalnią, łazienka, wc. Na piętrze znajdują się: 4 pokoje, łazienka z wc. Do adaptacji poddasze o powierzchni 70 m2. Cały budynek podpiwniczony. Kotłownia na węgiel i dodatkowo na olej. Budynek jest położony na działce 2424 m2, na której znajdują się 3 garaże i pomieszczenie gospodarcze o łącznej powierzchni 86 m2. CENA DO NEGOCJACJI. Sprzedano\nDom na wsi D/16 Pluty 143 m2 120 000 zł\nNOWA CENA!!! (Było 140 tys.zł). Na sprzedaż dom 5-pokojowy z czerwonej cegły o powierzchni 143 m2 w miejscowości Pluty, gmina Pieniężno, powiat braniewski. Dom posiada trzy wejścia i składa się z: 5 pokoi, kuchni, łazienki z wc, dwóch pomieszczeń gospodarczych - kotłownia i hydrofornia, przedpokoju. Ogrzewanie etażowe - piec c.o. w domu + piece kaflowe, woda z własnej studni, szambo, działka 1000 m2, stodoła w dobrym stanie, strych. Dom cały czas zamieszkany i opalany. Dach w bardzo dobrym stanie. Cena do negocjacji. Do Braniewa 37 km, do Olsztyna 77 km. Sprzedano\nDom w budowie D/15 Braniewo 148,92 m2 470 000 zł\nNa sprzedaż dom w trakcie budowy o powierzchni 129,03 m2 + garaż 19,89 m2 + piwnica 75,86 m2. Dom budowany jest według projektu "Dom w pięknotkach 2(P)" firmy Archon. Planowany termin ukończenia do 30.06.2018r.. Sprzedawany dom będzie w stanie deweloperskim i będzie zawierał: rozprowadzoną instalację elektryczną bez gniazdek, instalację centralnego ogrzewania z grzejnikami, tynki szpachlowane (oprócz łazienek), piec c.o. na ekogroszek z podajnikiem, terakota i glazura w garażu, brama garażowa, wjazd do garażu wyłożony polbrukiem. Na parterze znajdują się: wiatrołap, salon z jadalnią, kuchnia, toaleta, pomieszczenie gospodarcze i garaż. Na piętrze znajdują się 3 pokoje, łazienka i dwie garderoby. Powierzchnia działki 1009 m2. Sprzedano\nDom w budowie D/14 Braniewo 130,08 m2 430 000 zł\nNa sprzedaż dom w trakcie budowy o powierzchni 130,08 m2 + garaż 18,78 m2 + kotłownia 6,72 m2. Dom budowany jest według projektu "Dom w rododendronach 15" firmy Archon. Planowany termin ukończenia do końca maja 2017 r.. Sprzedawany jest dom w stanie deweloperskim i zawiera: rozprowadzoną instalację elektryczną bez gniazdek, instalację centralnego ogrzewania z grzejnikami, tynki szpachlowane (oprócz łazienek), piec c.o. na ekogroszek z podajnikiem, terakota i glazura w garażu, brama garażowa, wjazd do garażu wyłożony polbrukiem. Na parterze znajdują się: wiatrołap, salon z jadalnią, pokój, kuchnia, łazienka, garaż i kotłownia. Na piętrze znajdują się 4 pokoje, łazienka i garderoba. Powierzchnia działki 1243 m2. Sprzedano\nDom w budowie D/13 Braniewo 157,50 m2 399 999 zł netto\nNa sprzedaż dom w trakcie budowy o powierzchni 128,10 m2 + garaż 21,60 m2 + kotłownia 7,80 m2. Dom budowany jest według projektu "Dom w winogronach 5" firmy Archon. Planowany termin ukończenia do końca maja 2017 r.. Sprzedawany jest dom w stanie deweloperskim i zawiera: rozprowadzoną instalację elektryczną bez gniazdek, instalację centralnego ogrzewania z grzejnikami, tynki szpachlowane (oprócz łazienek), piec c.o. na ekogroszek z podajnikiem, terakota i glazura w garażu, brama garażowa, wjazd do garażu wyłożony polbrukiem. Na parterze znajdują się: wiatrołap, salon z jadalnią, kuchnia, łazienka, garaż i kotłownia. Na piętrze znajdują się 4 pokoje, łazienka i garderoba. Powierzchnia działki 1073 m2. Sprzedano\nDom w Księżnie D/11 Księżno 154 m2 110 000 zł\nNa sprzedaż dom wolnostojący 154 m2 z cegły w miejscowości Księżno, gmina Wilczęta, powiat braniewski. Dom 4-pokojowy z kuchnią, łazienką i oddzielnym wc. Dodatkowo istnieje możliwość adaptacji strychu. W domu został rozpoczęty generalny remont. Dom położony jest na działce rolnej nr 78 o powierzchni 9900 m2. Na działce znajduje się dodatkowo budynek gospodarczy 88 m2. Do Elbląga 37 km, do Pasłęka 24 km, do Braniewa 37 km, do Gdańska 92 km. CENA DO NEGOCJACJI. Sprzedano\nDomek na wsi D/8 Rogity 64 m2 105 000 zł\nNa sprzedaż 3-pokojowy dom 64 m2 w miejscowości Rogity na Warmii, gmina Braniewo. Na parterze domu znajdują się: dwa pokoje i kuchnia, a na piętrze jeden pokój. Budynek podpiwniczony. Dom położony jest na uboczu wsi, co zapewnia ciszę i spokój, na działce nr 79/3 o powierzchni 3361 m2, na której znajduje się jeszcze budynek gospodarczy o powierzchni 52 m2. Dodatkowo w cenie sprzedaży jest działka przylegająca nr 79/2 o powierzchni 3000 m2. Dom do remontu. Dostępne media: prąd, woda. Kanalizacja jest doprowadzona do wysokości domu, ok. 10 metrów od budynku. Cena do negocjacji. Sprzedano\nDom na wsi D/2 Kierpajny Wielkie 132 m2 150 000 zł\nNOWA, ATRAKCYJNA CENA!! ( Było 236 000 zł. ) Na sprzedaż 6-pokojowy dom o powierzchni 132 m2 na Warmii w miejscowości Kierpajny Małe, gmina Pieniężno, powiat braniewski. Dom położony jest wśród pól i lasów, w odległości 1,5 kilometra od drogi asfaltowej, na uroczo urządzonej działce rekreacyjnej z oczkiem wodnym, fontanną, krzewami i drzewkami owocowymi. Dojazd drogą gminną. Na parterze domu znajdują się: duży pokój dzienny, sypialnia, kuchnia, łazienka, wc i przedpokój. Na piętrze znajdują się: 4 sypialnie, łazienka z wc i przedpokój. Ogrzewanie etażowe - piec c.o., dwie piwnice, balkon, pomieszczenia gospodarcze i garaż do remontu, woda ze studni zasilanej ze Åºródełka, szambo. Bieżący koszt utrzymania, to podatek od nieruchomości. Działka o powierzchni 18 arów. To wyjątkowo urokliwe i spokojne miejsce, stworzone do wypoczynku po całotygodniowej pracy. W pobliżu przepływa rzeka Wałsza - rezerwat "Dolina rzeki Wałszy", w której nie brakuje pstrągów. Okoliczne lasy obfitują w grzyby, jagody i zwierzynę. CENA DO NEGOCJACJI. Sprzedano\nDom D/1 Tolkowiec 150 m2 70 000 zł\nNOWA, ATRAKCYJNA CENA!!! Było 120 000 zł. Na sprzedaż dom o powierzchni około 150 m2 w Tolkowcu, gm. Płoskinia. Na działce o powierzchni 5400 m2 znajdują się: dom, dwie stodoły i chlewik. Na parterze znajdują się trzy pokoje, kuchnia i dwie spiżarnie. Poddasze domu nadaje się do adaptacji na pokoje, a nawet niezależne mieszkanie. Wyjątkowo spokojna wieś, w której znajduje się kilkanaście gospodarstw i XV wieczny gotycko-barokowy kościół. Dużo miejsca na wypoczynek i rekreację. Cena do negocjacji. Istnieje możliwość zamiany na mieszkanie 2-pokojowe z dopłatą. Sprzedano\nStronę odwiedziło 1408574 osób


KULTURA LIBERALNA > Felietony > Samochód elektryczny a...\nOstatni Temat Tygodnia „Kultury Liberalnej” dotyczy elektromobilności, której rozwój – obok korzyści gospodarczych – ma być też remedium na problemy z jakością powietrza. Wydaje się, że w świetle aktualnych problemów dotykających polskie aglomeracje, gdzie normy jakości powietrza przekraczane są nawet w miesiącach letnich, to rozwiązanie warte rozważenia.\nMyliłby się jednak ten, kto by sądził, że to rozwiązanie proste i możliwe do realizacji w krótkim czasie. Elektromobilność to wielkie wyzwanie infrastrukturalne. Kluczowe jest między innymi stworzenie miejsc do ładowania samochodów, których brak na przykład w miastach Wielkiej Brytanii stanowi jedną z głównych blokad propagowania tego środka transportu. Nie może zatem być tak, jak było z publicznymi rowerami, kiedy ich wprowadzenie nie zbiegło się ze stworzeniem rozległej sieci pasów oraz dróg dla rowerów. W wypadku samochodów elektrycznych pojawiają się także pomysły na przyznanie im prawa do korzystania z buspasów i stworzenia specjalnych stref – zwykle w centrach miast – do których samochody tradycyjne nie będą miały wstępu lub będzie się to wiązało z koniecznością uiszczenia opłaty wjazdowej.\nCzy te wszystkie środki zachęcą Polaków do zakupu nowego auta i poprawią jakość powietrza? Kiedy spojrzymy na to, jak rozwijają się polskie miasta, okaże się, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana. Fakt, nasze aglomeracje są zakorkowane i pompują spaliny do środka. Ale każdy system jest zależny od swojego otoczenia. Tym samym, nawet jeśli w miastach dokona się rewolucja, to będzie ona jedynie częściowa, jeśli nie pójdą za nią zmiany na przedmieściach.\nJuż dziś życie na nich bywa trudne przez fakt, że podstawowym środkiem komunikacji jest tam samochód. Podczas gdy mieszkańcy centrów miast, może powoli, ale stopniowo przestawiają się na korzystanie z rowerów i komunikacji miejskiej, przedmieścia tkwią w latach 90., stojąc w korkach i wdychając spaliny. Może więc być tak, że problem, zamiast zostać rozwiązany, zostanie jedynie przesunięty – w tym wypadku poza granice miasta.\nA trendy w osiedlaniu się Polaków są bezwzględne, nasze miasta w procesie rozlewania się pobijają kolejne rekordy. Jedynie w Warszawie więcej osób osiedla się w centrum niż wyprowadza poza granice stolicy. W innych miastach odpływ mieszkańców ma charakter masowy. Wprowadzenie obostrzeń polegających na zakazie wjazdu wysokoemisyjnych pojazdów do centrów może doprowadzić do ich opustoszenia i dodatkowo zaostrzyć konflikt między użytkownikami centrów, a mieszkańcami przedmieść.\nWarto pamiętać, że zamiana tradycyjnych samochodów na elektryczne, nawet gdy okaże się masowa, poprawi jakość powietrza, jednak nie zmniejszy korków w mieście i na drogach dojazdowych. Jeśli więc polskie władze chcą przekonać Polaków, że istnieje alternatywa dla samochodu, należałoby pokazać im coś więcej niż… inny typ samochodu. Aby jakość życia i powietrza w polskich miastach oraz na polskich przedmieściach naprawdę się poprawiła, zmiana musi zajść o wiele głębiej.\n491 ekologia elektromobilność jakość powietrza korki Kultura Liberalna nr 491 Polska powietrze przedmieścia samochód elektryczny smog transport publiczny Warszawa Wojciech Kacperski


Obrączki ślubne z grawerem Quenja, Sindarin propozyjce : Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena\nTemat: Obrączki ślubne z grawerem Quenja, Sindarin propozyjce (Strona 1 z 1)\nDołączył(a): 20 Sty 2014\nWysłany: 21-01-2014 10:20 Temat wpisu: Obrączki ślubne z grawerem Quenja, Sindarin propozyjce\nWitam wszystkich forumowiczów elfów, ludzi, hobbitów, a nawet orki i gobliny.\nPozwoliłem sobie założyć nowy temat (podobnego nie udało mi się znaleźć)w związku ze zbliżającym się wielkim wydarzeniem jakim jest ślub z wybranką mego serca.\nJako iż oboje jesteśmy wielkimi fanami twórczości Tolkiena postanowiliśmy zrobić sobie obrączki na wzór jedynego pierścienia. Obrączki mają być tytanowe z zewnętrznym grawerem w języku Sindarin, Quenja sentencja jaka ma sie tam znaleźć jeszcze nie jest rozstrzygnięta dlatego zakładam ten wątek aby zachęcić forumowiczów do przedstawienia swoich pomysłów propozycji.\nTekst nie może być zbyt długi wiadomo miejsce ograniczone\nMożecie się również wypowiedzieć co do waszego nastawienia do tego typu obrączek. Spotkałem się już z opiniami, że niektórzy za żadne skarby nie założyli by rekonstrukcji TEGO pierścienia.\nNiedługo wrzucę swoje propozycję, które prosiłbym o przetłumaczenie, niestety jeśli chodzi o lingwistykę jestem totalna noga i z trudem posługuje się polskim i angielskim i chyle czoła przed każdym kto choć w części ogarną tak złożone języki które stworzył Tolkien\nWysłany: 28-01-2014 11:08 Temat wpisu:\nWidzę, że wyświetleń tematu sporo więc forum nie umarło ale jakby do dyskusji nikogo nie ma.\nWięc tak po burzliwych naradach i zarwanych nockach sentencja jaką wymyśliliśmy to:\nSkładam serce w Twoje ręce.\nDomyślam się, że przetłumaczyć to na Quenja czy Sindarin będzie raczej ciężko no chyba, że ktoś się podejmie?\nTakże jak się nie uda pozostaniemy przy tengwarze. Za pomocą transcribera udało mi się stworzyć coś takiego:\nJednak mam problem z doborem czcionki chciałbym zobaczyć jakby to wyglądało przy zastosowaniu czcionki jak z pierścienia Tengwar Cursive ale nie bardzo mam pojęcie jak to zrobić.


NIK przesłucha rolników poszkodowanych w tzw. aferze ogórkowej - RMF 24\nŚroda, 29 sierpnia 2012 (19:35)\nNajwyższa Izba Kontroli przesłucha w czwartek kilkunastu rolników z regionu świętokrzyskiego w sprawie tzw. afery ogórkowej. Zarzucili oni Agencji Rynku Rolnego, że nie dostali informacji o odszkodowaniach Unii Europejskiej za straty, jakie ponieśli w wyniku epidemii e-coli w 2011 roku.\nSkargi w sprawie tzw. afery ogórkowej trafiły do kilkudziesięciu polskich instytucji. Według pełnomocnik świętokrzyskich rolników NIK jest pierwszą, która formalnie zareagowała na pisma. Chodzi o dostarczenie funkcjonariuszom NIK pełnego przekroju skarg, które dotyczą działań Agencji Rynku Rolnego. Chcemy, aby wypowiedziało się kilkanaście osób z różnych powiatów i skarżących się na różne błędy procedur wypłacania odszkodowań - powiedziała pełnomocnik poszkodowanych rolników Irena Romanowska.\nNa rozstrzygnięcie czeka blisko 3 tysiące skarg\nRolnicy z woj. świętokrzyskiego czekają na rozstrzygnięcie 2700 skarg ws. ARR, które przyjęła Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Komisji Europejskiej. W poniedziałek zwróciłem się pisemnie o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się rozpatrywanie skarg świętokrzyskich rolników - poinformował świętokrzyski poseł Ruchu Palikota Sławomir Kopyciński, który pilotuje sprawę od października 2011 roku.\nW lipcu br. do Prokuratury Generalnej trafiło zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa w sprawie tzw. afery ogórkowej przesłane przez świętokrzyskiego posła PiS Tomasza Kaczmarka. Pismo z wnioskiem o zbadanie sprawy przesłali do Prokuratora Generalnego także wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich i poseł Cezary Olejniczak (SLD). W środę rzecznik Prokuratury Generalnej, prokurator Mateusz Martyniuk, poinformował, że w najbliższych dniach powinno być wiadomo, jaki bieg zostanie nadany sprawie.\nAfera ogórkowa w następstwie epidemii E-coli\n2700 świętokrzyskich rolników - uprawiających głównie ogórki i pomidory - twierdzi, że nie dotarły do nich informacje na temat możliwości ubiegania się o rekompensaty. Większość producentów sądziła, że odszkodowania należą się tylko rolnikom uprawiającym warzywa w szklarniach i tunelach foliowych. Dopiero kilka dni przed ostatecznym terminem składania wniosków dowiedzieli się, że o odszkodowania mogą ubiegać się także uprawiający warzywa gruntowe. Rekompensaty w regionie otrzymało 1300 spośród 5000 starających się o nie osób.\nTagi:NIK, rolnicy, afera\nNewsPomoc dla rolników wciąż daleko w polu


ZEA | Portal Promocji Eksportu | ZEA inwestują ponad 80 mld USD aby pobudzić gospodarkę opartą na wiedzy\nStrona główna › Informacje o ZEA › Inwestycje › ZEA inwestują ponad 80 mld USD aby pobudzić gospodarkę opartą na wiedzy\nZEA inwestują ponad 80 mld USD aby pobudzić gospodarkę opartą na wiedzy\ndodał: Katarzyna Crompton | 2016-12-07 07:14:57\nbadania i rozwój, technologie, inwestycje, innowacje\nZjednoczone Emiraty Arabskie ogłosiły przyjęcie “Polityki w zakresie nauki, techniki, szkolnictwa i innowacji”. Działania programowe obejmują 100 inicjatyw krajowych w sektorze edukacji, zdrowia, energii, transportu, finansach, przestrzeni kosmicznej i wodnej.\nPlan przewiduje inwestycje w wysokości ponad 80 mld USD. Jego celem jest zbudowanie gospodarki ZEA opartej na wiedzy. Plan obejmuje utworzenie funduszy na rzecz rozwoju nauki, badań i innowacji, a także ukierunkowania przepisów inwestycyjnych w celu zachęcenia do transferu technologii, wspierania innowacji i ustanowienia globalnych umownych partnerstw przemysłowych. Obejmuje on również cele do zwiększenia inwestycji w badania i rozwój (R&D).\nŚrodki na inwestycje zostaną podzielone na: projekty typu “clean energy” w wysokości 30 mld USd; 20 mld USD na sector odnawialnych źródel energii; 10 mld USD na badania w lotnictwie, inwestycje w przestrzeń kosmiczną 5 mld USD oraz 7 mld USD zostaną przeznaczone na R&D w różne inicjatywy ukierunkowanych na sektory priorytetowe. Dodano do tego, 1,5 mld USD na stworzenie inkubatorów innowacji i 1,5 mld USD mld na opracowanie i ustanowienie ośrodków badawczych.\nPonadto, nowa polityka obejmuje szereg inicjatyw edukacyjnych i naukowych, których celem jest przygotowanie liderów do dostosowania się do zmian rozwojowych przewidywanych w ZEA. Polityka ma zwiększyć nacisk na naukę, technologie, inżynierię i matematykę na wszystkich instytucji edukacyjnych w ZEA.\nProgam utworzy ośrodki badawcze we wszystkich uczelniach ZEA, koncentrując się na innowacyjności jako głównego czynnika w ocenie szkół publicznych i prywatnych. Ustanawia on również biura transferu technologii na wszystkich uczelniach w ZEA w celu ułatwienia transferu zaawansowanej wiedzy.\nPonadto działania wykonawcze kreują wyspecjalizowany inkubator technologii motoryzacyjnej, "Auto District", a także inicjatywy w przemyśle lotniczym; części zamiennych i konserwacji, oraz programy łączące sektor lotnictwa z uczelniami ZEA.\nCar seat covers, bootliners, trunk mats and car accessories\nWe offer a wide range of high quality products, such as: made to measure seat covers, boot liners...\nPolska - Gałków Mały (wieś)\t2021-08-03\tDodał: Justyna Bogdańska\tTurystyka, sport i rekreacja, Części i akcesoria samochodowe, Wyroby z gumy i tworzyw sztucznych, Odzież, tekstylia, wyroby skórzane\tZobacz ofertę


Leki z kategorii D | BabyBoom\nKategoria D to ta grupa leków, w której obserwacje u człowieka wskazują na zagrożenie dla płodu. Stosowanie takiego leku podczas ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy jest to bezwzględnie konieczne ze względu na dobro matki, a podanie bezpieczniejszego alternatywnego leku jest niemożliwe lub przeciwwskazane.\nKlasyfikacja leków FDA, utworzona za względu na ryzyko ich zastosowania u ciężarnych, obejmująca pięć kategorii A,B, C, D i X (oraz grupę N), powstała w 1979 roku. Zaproponowała ją Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA, Food and Drug Administration). W 2015 roku FDA zmieniło tę klasyfikację na PLLR (The pregnancy and lactation labeling rule).\nDo kategorii D należy między innymi: chloramfenikol (Detreomycyna), streptomycyna, doksycyklina, amikacyna, lorazepam (Lorafen), klonazepam, flunitrazepam (Rohypnol), fenobarbital (Luminalum), acenokumarol, enalapryl (Enarenal, Mapryl, Enap, Benalapril), amiodaron, azatiopryna, chlordiazepoksyd (Elenium), cyklofosfamid, diazepam (Relanium), fenytoina, fluorouracyl, haloperydol, idarubicyna, kwas walproinowy (Convulex, Depakine, Dipromal, Vupral).