رزرو هتل پارس کاروانسرا آبادان تا ۱۶ ٪ تخفیف | جااینجاس\nلابی هتل پارس کاروانسرا\nنمای داخلی اتاق های پارس کاروانسرا\nفلکه هلال بریم ,...\nشروع قیمت برای یک شب ۸۰۰,۰۰۰ تومان\nاتاق داخلی اتاق\nآبادان , فلکه هلال بریم جنب فرودگاه بین المللی آبادان ، هتل پارس کاروانسرا آبادان\nقیمت تخت اضافه بصورت صبحانه برای اتاق ها مبلغ 356000 تومان خواهد بود\nزمان تا دریاچه بریم : ۹ دقیقه پیاده\nزمان تا اروند رود : ۴ دقیقه با خودرو\nزمان تا مسجد رنگونی ها آبادان : ۵ دقیقه با خودرو\nزمان تا بازار مرکزی : ۱۰ دقیقه با خودرو\nزمان تا فرودگاه آبادان : ۷ دقیقه با خودرو\nزمان تا سینما نفت آبادان : ۱۱ دقیقه با خودرو\nزمان تا موزه آبادان : ۱۲ دقیقه با خودرو\nمعرفی هتل پارس کاروانسرا آبادان\nهتل چهار ستاره پارس کاروانسرای آبادان در سال ۱۳۵۰ افتتاح شده و یکی از قدیمی ترین هتل های آبادان به شمار می رود. این هتل در طول ۸ سال جنگ تحمیلی متحمل خسارات زیاد گردید و پس از اتمام جنگ در سال های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۴ تحت بازسازی و نوسازی قرار گرفت. هتل کاروانسرا در سال ۱۳۸۷ به شرکت سرمایه گذاری هتل های پارس واگذار شد و در حال حاضر به عنوان زیر مجموعه ای از گروه هتل های پارس با ۹۳ فضای اقامتی میزبان میهمانان است.\nامکانات هتل پارس کاروانسرا آبادان\nبه رسم میهمان نوازی هموطنان خطه جنوب کشور، هتل کاروانسرا نیز با فراهم آوردن امکانات رفاهی مطلوب حق میهمان نوازی را ادا کرده است. از جمله امکانات هتل می توان اشاره کرد به تلویزیون، یخچال، تلفن، اینترنت بی سیم، خانه داری ، خشکشویی، تاکسی سرویس، کتابخانه، فضای مناسب پیاده روی، فضای مناسب دوچرخه سواری، استخر روباز، سالن ماساژ، سالن بیلیارد، زمین والیبال، زمین بسکتبال، سالن جلسات، سالن چند منظوره پذیرایی و همایش، چای سرای سرسرا، فست فود، رستوران ارکیده، رستوران نسترن، رستوران شقایق و پارکینگ مسقف و روباز (با ظرفیت ۲۰۰ خودرو).\nجاذبه های اطراف هتل کاروانسرا آبادان\nهتل فاصله کمی تا فرودگاه، اداره کل بندر و کشتیرانی، پالایشگاه نفت و موزه آبادان دارد و مسافران به راحتی می توانند به این اماکن دسترسی داشته باشند، علاوه بر این برای خرید نیز مسافران مقیم این هتل به سهولت به مرکز خرید کنزال مال و اروند دسترسی خواهند داشت.\nکافی شاپ و رستوران های هتل پارس کاروانسرا آبادان\nکافی شاپ هتل در طبقه همکف هتل واقع شده و با نوشیدنی های گرم و سرد پذیرای میهمانان است. هتل پارس کاروانسرای آبادان دارای ۳ رستوران ارکیده، نسترن و شقایق بوده که با غذاهایی لذیذ میزبان میهمانان هستند.\nاگر قصد سفر به آبادان را دارید، بی شک یکی از بهترین گزینه ها برای اقامت شما هتل کاروانسرا آبادان است، پرسنلی مجرب و امکانات رفاهی مطلوب از علل محبوبیت این هتل در بین مسافران می باشد.\nقوانین هتل پارس کاروانسرا آبادان\nنظر مسافران هتل پارس کاروانسرا آبادان


فسادهای زیست محیطی خوزستان؛ از بی توجهی به باران های خاکستر تا شکایت قضائی علیه فعالان محیط زیست - شبکه خبری عصرجنوب\nفسادهای زیست محیطی خوزستان؛ از بی توجهی به باران های خاکستر تا شکایت قضائی علیه فعالان محیط زیست\nعصر جنوب/ asrejonoob.ir: اگر چه رییس اداره حفاظت محیط زیست اهواز اظهار می دارد که آتش زدن مزارع نیشکر برای برداشت محصول به هیچ وجه از نظر محیط زیست قابل قبول نیست و رییس سابق مرکز بهداشت خوزستان اعلام می دارد که متاسفانه سوزاندن پسماندها در مزارع نیشکر پدیده و عادت زشتی است که با گسترش و توسعه مزارع نیشکر و صنایع جانبی آن گریبان ساکنان این منطقه است و سلامتی آنها را در معرض تهدید قرار داده است و سوزاندن نیشکر و مزارع کشاورزی موجب آلودگی هوا با آلاینده‌هایی مانند CO ،CO2 ،NOX ، SO2 و هیدروکربن‌ها می‌شود، ولی مردم روستاهای حاشیه طرح نیشکر سال هاست که شاهد باران های خاکستر هستند و در کمال آرامش مسوولین شرکت نیشکر، بخاطر تبعات این باران ها، روز خود را با تلخ مزاجی سپری می نمایند. متاسفانه به دلایل عجیب و غریب، اخیراً در رسانه ها دیگر اینگونه تهدیدات سلامت مردم روستاهای حاشیه طرح نیشکر نقل قول نمی شود و اینگونه به نظر می رسد نه نیشکری سوخته شده است، نه تخلف زیست محیطی رخ داده شده است و نه به حقوق مردم تعرض شده است.\nبه راستی برای این طراح ورقه های دفتر مخاطرات زندگی مردم خوزستان تا حالا چه حکم های قضائی صادر شده است؟ گناه مردم خوزستان در آفرینش چنین دفتری چیست؟ چرا از بهانه اعتلای کشور برای آفرینش چنین دفتری استفاده شده است؟ چرا مخالفت با آفرینش چنین دفتری مخالفت با اعتلای کشور تلقی می شود؟ و دیگر سوالات که علل آنها باعث شده است قهر و غضب طبیعت بیش از پیش مردم خوزستان را بگیرد و با کلماتی مانند “باران های خاکستری” و “شوری آب” با آنها سخن گوید.\nموردی که نیاز به تامل دارد این است که فرمایشات مقام معظم رهبری مانند “مسوولان از انتقاد نه بترسند، نه خشمگین و ناامید شوند”، “مسوولان در شنیدن انتقادها سعه صدر داشته باشند”، “انتقادپذیری فرصتی برای اصلاح است، از انتقاد عصبانی نشوید” نشان دهنده موضع صریح رهبری نسبت به نقد و انتقاد پذیری و اینکه جامعه نیازمند ترویج فرهنگ نقد و نقدپذیری است. اما متاسفانه علیرغم صراحت مقام معظم رهبری نسبت به فرهنگ انتقاد پذیری و اشتباه پذیری، نگرش های شرکت نیشکر نشان می دهد که فرهنگ اشتباه پذیری نتوانسته است جایگاه و نقش خود را پیدا نماید.\nحال علیرغم کلیه اظهارات و هشدارهای دانشمندان و متولیان حکومتی به مخاطرات طرح های نیشکر در خوزستان، شرکت نیشکر در مقابل متولیان حکومتی نمی تواند به سلیقه خود عمل نماید. بعنوان نمونه، شرکت نیشکر و صنایع جانبی نتوانسته است از ریاست حفاظت محیط زیست، وزیر نیرو، استاندار خوزستان یا مدیر کل محیط زیست خوزستان بخاطر ارائه چنین حقایقی شکایت قضائی نماید ولی همان حقایق ارائه شده از طرف فعالان محیط زیست را به عنوان “نشر اکاذیب” اعلام می دارد و اقدام به شکایت قضائی می نماید.\nاگرچه شکایت قضائی به عنوان “نشر اکاذیب” توسط شرکت نیشکر علیه فعالان محیط زیست به خاطر تنظیم و باز نشر اظهارات متولیان امر از طرف دادگاه رد شده است ولی این سوال پیش می آید که اگر این بدعت مسموم و خطرناک شرکت نیشکر به عنوان الگوی مناسب برای آینده استفاده گردد می تواند چه مخاطراتی برای محیط زیست خوزستان داشته باشد؟ یا اینکه سنت شکنی توسط شرکت نیشکر در حرمت شکنی ارزش فعالیت فعالان محیط زیست می تواند چقدر کیفیت زندگی مردم را به مخاطره بیاندازد؟\nامید است با توجه به مخاطرات چنین بدعت زشت و خطرناک، شرکت نیشکر بجای برنامه ریزی در ایجاد چنین بدعت جدیدی در به مخاطره انداختن محیط زیست و زندگی مردم خوزستان، فرهنگ انتقاد پذیری را سر لوحه خود قرار دهد زیرا که به عنوان آمیزه دینی است.


قسوره... :: أَیْنَ الْأَنْجُمُ الزّاهِرَةُ...؟\nدوشنبه, ۱۹ مرداد ۱۳۹۴، ۰۱:۲۲ ق.ظ\nیا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنینَ أَعِزَّةٍ عَلَی الْکافِرینَ یُجاهِدُونَ فی سَبیلِ اللّهِ وَ لا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِکَ فَضْلُ اللّهِ یُؤْتیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللّهُ واسِعٌ عَلیمٌ(مائده 54)\nای کسانی که ایمان آوردهاید! هر کس از شما، از آیین خود بازگردد؛ بزودی خداوند جمعیّتی را میآورد که آنها را دوست دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد میکنند، و از سرزنش هیچ ملامتگری هراسی ندارند. این، فضل خداست که به هر کس بخواهد (و شایسته ببیند) میدهد؛ و (فضل) خدا وسیع، و خداوند داناست.\nاین همان آیه ایست که بعد از نزول آن اعراب از پیامبر رحمت(ص) پرسیده بودند، کدام قوم؟ پیامبر(ص) هم دستان مبارکش را روی شانه سلمان گذاشته بود که سلمان و قومه...\nاصلا خدا از همان ابتدا تکلیف خیلی چیزها را با اعراب روشن کرده بود، گفته بود که شما درقبال ولایت درست رفتار نمی کنید و خدا جای شما قومی را میاورد که حافظ دین باشند...\nآن روز که زنان مدینه عزم عیادت فاطمه(س) را کرده بودند، مادر مهربان امت بغضش را خورده بود و گفته بود:" من صبح کردم در حالی که نسبت به دنیای شما کاره و به مردانتان خشمگینم. آنان را از دهان خویش به دور انداخته و در اثر تعمق در افکار و حرکتشان به شدت بغضشان را در دل گرفتم... آنان در عذاب الهی پیوسته در آتش خواهند بود... وای بر آنان، کسی که به راه حق حرکت می کند سزاوار پیروی است یا آنکس که راه نیافته باید از دیگری راهنمایی بگیرد؟! شما در اثر این انتخاب بد، به جای شیر از پستان شتر خلافت، باید خون بدوشید و با زهر زندگی مسموم گردید و گرفتار استبداد و ستمگری باشید...”\nو اما اینطرف را که نگاه می کنی پیامبر(ص) را می بینی که یکبار فرموده بود ایمان و بار دیگری فرموده بود علم، اگر در ثریا هم باشد مردانی از سرزمین فارس به آن می رسند... پدر مهربانی ها را می بینی که رو به کارون ایستاده بود و فرموده بود در این منطقه مردانی خواهند آمد که از کوه ها سخت ترند... اصلا حسین(ص) را می بینی که از ایران گذشته بود و حالا قرار است بازهم در این سرزمین رجعت کند... راستش را بخواهی یکجورایی انگار که شده باشد سرزمین مادری... و آخرش خزانه دار همه ی خزانه های عالم خودش آمد تا قدم هایش لشکری عظیم را که پیامبر آمدنش را از خراسان وعده داد بود آذوقه رسانی کند...خود خودش آمد تا قوم سلمان را پر از نور کند و حرمش بشود مامن بغضهایی که روی دل هایی خسته مانده... و همه اینها قرار بود از زمانی شروع شود که امام کاظم(ع) فرموده بود:" وَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ عِیسَى عَنْ أَیُّوبَ بْنِ یَحْیَى الْجَنْدَلِ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الْأَوَّلِ ع قَالَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ قُمَّ یَدْعُو النَّاسَ إِلَى الْحَقِّ یَجْتَمِعُ مَعَهُ قَوْمٌ کَزُبَرِ الْحَدِیدِ لَا تُزِلُّهُمُ الرِّیَاحُ الْعَوَاصِفُ وَ لَا یَمَلُّونَ مِنَ الْحَرَبِ وَ لَا یَجْبُنُونَ وَ عَلَى اللَّهِ یَتَوَکَّلُونَ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ"؛ مردی از اهالی قم، مردم را به سوی حق دعوت می کند. گروهی با او هم پیمان می شوند که مانند پاره های آهن هستند، بادهای تند قدم هایشان را نمی لغزاند، از نبرد و دفاع ترسی ندارند و از آن خسته نمی شوند، و توکلشان بر خدا است."\nاین ها فقط بخش کوچکی از حرف هایی هستند که نشان می دهد سی و اندی سال می شود که وظیفه آن قوم شروع شده...همان قومی که جوان های بیست ساله اش هم روزی پشت لباس هایشان نوشتند "می روم تا انتقام سیلی زهرا(س) بگیرم...". می دانی کدام وظیفه؟\nهمان وظیفه که او، سی و اندی سال پیش گفته بود که: بدانید که مبارزه ما سه مرحله دارد: اول، اسلامی کردن ایران، دوم، اسلامی شدن کشورهای اسلامی، سوم، اسلامی شدن جهان. آن روز است که به مولا عرض کنیم: مولا! جهان منتظر قدوم مبارک شماست”\nهمان وظیفه که قرآن فرموده بود: إِنَّ هذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّکُمْ فَاعْبُدُونِ (انبیاء-92)\nهمانا امتتان واحد است درحالیکه من تربیت کننده این ماجرا باشم. پس بندگی کنید، در این تربیت تا امت واحد شوید...\nحالا فقط کافیست این روزها چشم بگردانیم که و چه بسیار نشانهای (از خدا) در آسمانها و زمین که آنها از کنارش میگذرند، و از آن رویگردانند...\nاللّهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ...َ این روزهای عالم حکایت از نوری عظیم دارد که ماجرایی عظیم را ولایت می کند... روزهایی که هزاران باره وجود امام حی را یادآوری می کند...\nحالا برنامه ملک عالم تغییر کرده است و انگار نوبت آن رسیده است که امت واحده به محوریت ایران شکل بگیرد... حالا نوبت آن رسیده تا آن بدن واحد با سری به نام ایران شکل بگیرد... شاید این روزها اگر نگاه کنی می بینی که به شعاع بزرگی اطراف کشورت همه جا نا امنی هست و درگیری... اما وقتی از این منظر نگاه کنی می بینی که دستی عظیم چه ماهرانه همه چیز را رو به جلو حرکت می دهد... ماجرای اربعین را که نگاه میکنی حیرت می کنی از این نور عظیم... بیست و چند میلیون آدم چطور همه اختلاف هایشاد یادشان می رود و فقط به سوی یک چیز به نام امام، حرکت می کنند... عربستان را می بینی که چطور حالا نوبتش رسیده است که جایش را با قوم فارس عوض کند... عراق؛ لبنان، یمن،بحرین، مصر، فلسطین و... انگار که مانند بچه ای شده اند که مادری به نام ایران باید هوایشان را داشته باشد...انگار که شده اند جزئی از ایران، دست و بازوی ایران، همه ی دنیا انگار که خراب شده اند سرشان تنها و تنها به یک جرم آن هم اینکه دست یا علی داده اند با ایران... حالا وقتش رسیده است که "قسوره" همان شیر پرقدرت تشکیل شود...\nبیاییم بیدار شویم... جالب است اخیرا شنیدم که به بچه های حزب الله لبنان می گویند ایرانی... به شیعیان عربستان می گویند عجم... الله اکبر، حالا انگار جبه حق فقط یک اسم دارد... ایران! کاش این وعده الهی ا یادمان بشد و تصمیم های امروزمان موجب سرافکندگی در قبال این وظیفه عظیم نباشد... کاش یادمان باشد که ما باید همان قومی باشیم که در راه خدا از سرزنش هیچ ملامتگری نم هراسیم... کاش یادمان باشد ما باید همان قومی باشیم که از جهاد خسته نمی شویم...


زبان الکن و زبان هار\nظریف، زبان الکن و هار\nظریف در گیرو‌دار اوضاع آشفتهٔ منطقه و پاره کردن عکسهای خامنه‌ای در عراق و مخالفت مردم لبنان با دخالت‌های رژیم آخوندی و دهها پرونده دیگر، ناچار شد به مجلس رفته تا از نمایندگان رژیم بخواهد به FATF تن بدهند.\n«همه... در یک کشتی نشسته‌ایم.... اصلاح‌طلب، اصول‌گرا، موافق، مخالف نمی‌شناسد».\nوزیر خارجهٔ رژیم آخوندی، محمدجواد ظریف\nظریف حتی حاضر شد حرفهای آبانماه سال گذشتهٔ خود که در آنها ایادی رژیم را متهم به پولشویی کرده بود پس بگیرد و آن را به گردن سلطان سکه و مفسدین دادگاههای انقلاب بیاندازد، اما باند هار رژیم به این امتیاز بسنده نکرد و ظریف هم مجلس را ترک کرد.\nظریف که برای هشتمین بار طی ۳ماه گذشته برای پاسخ‌گفتن به سؤال اعضای مجلس به این محل رفته بود، طی یک حرکت غیرمنتظره و خارج از عرف قبل از اتمام سؤالات تمامی اعضای مجلس از جلسه خارج شد. این خروج نابه‌هنگام حواشی جنجالی زیادی همراه خود داشت که به‌نوعی اصل موضوع «پولشویی» در حاکمیت آخوندی را در سایهٔ خود قرار داد.\nظریف در مصاحبه‌ای ویدیویی با خبرآنلاین در آبان ۹۷ با اشاره به فضاسازی‌ها علیه لوایح مرتبط با گروه ویژه اقدام مالی FATF)، پولشویی در ایران را یک واقعیت خوانده بود که به‌گفته او خیلی‌ها از آن نفع می‌برند. او ادامه داد: «کسانی که گردش مالی یکی از معاملا‌تشان ۳۰هزار میلیارد تومان است، آن‌قدر توان مالی دارند که مبلغی برابر با کل بودجه وزارت‌خارجه را صرف یک مورد فضاسازی کنند... مجموع بودجه وزارت‌خارجه ١١٠٠میلیارد تومان، یعنی کمتر از بودجه برخی دستگاههای فرهنگی است که با بعضی ارگانهای قدرتمند کشور ارتباط دارند و ما نمی‌توانیم با آن فضاسازی مقابله کنیم».\nاز همان زمان تلاش برای طرح سؤال از ظریف در مجلس استارت خورد.\nدر واقع این لقمه‌ای نبود که جناح مقابل بخواهد به‌سادگی آن را قورت دهد. حمله به ظریف هم از طریق تهدید کردن به وسیله قوه قضاییه و هم ایجاد فشار از جانب رسانه‌های باندی طی این مدت ادامه داشت.\nخبرگزاری سپاه پاسداران موسوم به تسنیم روز سه‌شنبه ۲۲آبان ۹۷ گزارش داده بود که «برخی نمایندگان مجلس» در واکنش به اظهارات ظریف درباره واقعیت پولشویی گسترده در ایران، در حال جمع‌آوری امضا برای «سؤال» از او در صحن علنی مجلس هستند». به گزارش این خبرگزاری نمایندگان خواستار توضیح ظریف درباره ادعایش شده‌اند. همزمان با این اظهارات سیلی از موضع‌گیریها علیه او از سمت جناح مقابل شروع شد.\nحسین نقوی حسینی، از اعضای مجلس، روز یکشنبه ۲۷آبان ۹۷ با اشاره به حضور غلامحسین محسنی اژه‌ای در جلسه این فراکسیون نمایندگان ولایی گفت: «معاون اول قوه قضاییه جمهوری اسلامی در مورد اظهارات اخیر محمدجواد ظریف درباره پولشویی گسترده در ایران تأکید داشته که «باید ظریف توضیح دهد و اسناد خود را ارائه کند... اگر این جملات از سوی ایشان [ظریف] است، توضیحات و اسناد وی اخذ شود».\nروزنامه مشرق هم در تاریخ ۲۵آبان ۱۳۹۷ در مقاله‌ای تحت عنوان «هم‌صدایی ظریف و پومپئو در اتهام‌زنی به جمهوری اسلامی» نوشت: «باید از آقای ظریف پرسید به‌لحاظ محتوایی، چه تفاوت چشمگیری میان اتهام‌زنی‌های همتای ضدایرانی ایشان در دولت ترامپ و وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران وجود دارد»؟\nهم ظریف و هم اعضای مجلس خوب می‌دانند که موضوع پولشویی در ایران یک پدیدهٔ عادی در نظام آخوندی است و مطرح کردن حجم بسیار زیاد فساد و پولشویی در نظام یک امر نهادینه و عادی است.\nبنابراین کشاندن ظریف به مجلس نه برای لاپوشانی این موضوع بلکه برای افسارزدن به جناح مقابل است که بر روی خط قرمزهای رژیم پا نگذارد. اتهاماتی که در جنگ و دعوای قدرت، ظریف در رابطه با پولشویی مطرح کرده بود نه فقط باند مقابل که کل حاکمیت را زیر ضرب می‌گرفت و زمانی که پولشویی در ایران را «یک واقعیت» خوانده بود که به‌گفته او «خیلی‌ها» از آن «نفع» می‌برند، منظور او تنها یک نفر مفسد اقتصادی به نام «سلطان سکه» نبود.\nکشاندن ظریف به مجلس دقیقاً در این جهت بود که ظریف حرفهای خودش را در رابطه با «کلیت نظام» پس بگیرد و ظریف با گفتن این‌که البته که «دامن نظام جمهوری اسلامی مبرا، پاک، و منزه از این حرف‌ها است»، ضمن یک غلط کردم گویی در رابطه با موضوع پولشویی به کلی‌گویی بسنده کرد.\nظریف از معدود نفراتی در رژیم است که می‌داند حلقهٔ تحریم‌ها گلوی نظام را هر روز فشرده‌تر می‌سازد و عربده‌کشی جناح مقابل برای خوراک داخلی و جلوگیری از شکاف و ریزش بیشتر در درون نظام است. بنابراین نه برای او و نه برای نظام جایی برای عربده‌کشی و تهدید کردن جهان باقی نمانده است.\nدر شرایط فعلی تصویب لایحهٔ پذیرش FATF نیاز مبرمی است که رژیم بر سر آن هنوز در داخل خود به توافق نرسیده است چرا که قیمت نهایی تن‌دادن به لایحهٔ فوق، پذیرفتن فروپاشی باندهای مافیایی سپاه، قطع حمایت از گروه‌های سیاه تروریستی و هزار دست‌بستگی و محدودیت در غارت و جنگ‌افروزی است. با این حال ظریف و روحانی به‌رغم همه اینها راه‌حل را در آویختن به ریسمان مذاکره و پذیرفتن تمام لوایح ۴گانه اف.ای.تی.اف می‌دانند.\nدر این جنگ و دعوا سران رژیم هم می‌دانند که شرایط سخت و مهلت رژیم رو به پایان است و باید بین مرگ و خودکشی یکی را انتخاب کند.\nبه‌خصوص که با فروپاشی عمق استراتژیک نظام در عراق اکنون دیکتاتوری آخوندی وارد مراحل دشواری شده است. شرایطی که بن‌بست استراتژیک را بیش‌از‌پیش برجسته می‌سازد.\nبه نام مردم عراق.. بسته شدن کنسولگری رژیم ایران در کربلا


آخرین خبر | ۱۰ مورد از اسرار عدد هفت!\n(١٨:٥٨) ٩٧/٠٦/٢٨ 9/19/2018 6:58:00 PM\nهمگردی/ هفت از ترکیب دو عدد ۳ و ۴ ایجاد شده‌است که بنابر حکمت فیثاغورثی و زمانی بسیار دورتر از آن، اعدادی خوش یمن شناخته می‌شدند.\nششمین پسر از ششمین پسر هست..نه هفتمین\nhamid.jafari 3 0\nعدد فقط 13 😁\nerdr1383 3 0\nتو قران نوشته جهان در ۶ روز بنا شده (فی سته ایام)\nراست میگی ها تو کتاب عربی ها زیاده این جمله..دقت نکرده بودم\nاحمد بابامیر 3 7\nبخاطره مسی من شماره ی10، رو دوس دارم\nخیلی خوبه از ادیان و عقاید دیگه مطلع. بشیم...پس تتیر خبر اصلاح کنید.بنویسید هفت از دیدگاه مسیحیت. هفت در اسلام و همه ادیان الهی جایگاه خاصی داره\nهمیشه یکی باید باشه که پارازیت بندازه...بله مسلمانی اما دلیل نمیشه از ادیان دیگه چیزی نخوای بدونی\nیوسف 12 1\nآفرینش در شش روز بوده نه هفت روز\nآرمینا پرسپولیسی 6 3\nاز عدد یازده بزارین\nآفرینش جهان در شش روز انجام شده !!!\nE.G 13 26\nاز اسلامو بگید مگه ما مسیحی هستیم


توضیحات بنیاد مستضعفان در خصوص بخش شمالی پلاسکو\nانتشار: ۱۱:۱۷ - ۲۲ آذر ۱۳۹۶\nتوسط بنیاد مستضعفان چندین بار اعلام گردیده ساختمان 5 طبقه شمالی پلاسکو فاقد ایمنی تأسیسات، استانداردهای لازم و پارکینگ می‌باشد\nبه گزارش مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی بنیاد مستضعفان؛در پی درج گزارشی باعنوان «بازگشایی پلاسکوی شمالی» در صفحه شهر روزنامه همشهری به شماره 7066 آذر 96، بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی برای روشن سازی در این رابطه جوابیه‌ای ارسال کرده که به شرح زیر است:\n1-تاکنون توسط بنیاد مستضعفان چندین بار اعلام گردیده ساختمان 5 طبقه شمالی پلاسکو فاقد ایمنی تأسیسات، استانداردهای لازم و پارکینگ می‌باشد و مطابق ضوابط 5 دهه گذشته ساخته شده است و از نظر این بنیاد به عنوان مالک، قابلیت استفاده و ایمن‌سازی ندارد و با توجه به این شرایط و عدم امکان دسترسی به خیابان جمهوری بایستی تخریب گردد.\n2-تاکنون گزارشی مبنی بر ایمن بودن و امکان استفاده از ساختمان 5 طبقه ضلع شمالی پلاسکو توسط شرکت رامان یا بنیاد یا مشاور اعلام نشده است و نتیجه بررسی‌ها تأکید بر ضرورت تخریب آن ساختمان می‌باشد.\n3-درخواست بنیاد مستضعفان از شهرداری تهران با در نظر داشتن تعهدات و ضوابط جاری، تخریب ساختمان 5 طبقه ضلع شمالی و صدور پروانه ساخت جدید پلاسکو براساس استانداردهای روز و تأمین پارکینگ کافی بصورت یکپارچه و با معماری مناسب در زمین شمالی و جنوبی پلاسکو و زمین موسوم به پارکینگ اکبر که جنب آنها واقع شده در دست پیگیری است.\nبرچسب ها: بنیاد مستضعفان روزنامه همشهری پلاسکو\nلینک کوتاه : mfnews.ir/0002ne


10 میلیون هکتار طرح آبخیزداری در برنامه ششم اجرا می شود | اخبار شهرکرد بام کوهرنگ\n2:44:19 - دوشنبه 31 دسامبر 2018\n۱۰ میلیون هکتار طرح آبخیزداری در برنامه ششم اجرا می شود\nشهرکرد- ایرنا- مدیرکل دفتر آبخیزداری و حفاظت خاک سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری گفت: در برنامه ششم توسعه ۱۰ میلیون هکتار طرح آبخیزداری در کشور اجرا می شود.\nهوشنگ جزی روز یکشنبه در بازدید از طرح های آبخیزداری و آبخوان داری شهرستان های شهرکرد، کیار و بن در استان چهارمحال و بختیاری افزود: هزینه اجرای این میزان تعهد سالانه نیازمند ۲۰ هزار میلیارد ریال اعتبار است.\nوی با اشاره به ناکافی بودن اعتبار طرح های آبخیزداری و آبخوان داری افزود: اجرای این طرح ها به حفظ پوشش گیاهی، احیای گونه های جدید، حفظ خاک و منابع آبی کمک می کند.\nجزی افزود: اجرای عملیات آبخیزداری و آبخوان داری در حوزه های کوهستانی تا ۵۳۰ مترمکعب در سال به کنترل تبخیر و نفوذ آب کمک می کند.\nوی گفت: با اجرای این طرح ها در آبخوان ها نیز تا یکهزار متر مکعب در هکتار در سال در امر مدیریت آب کمک می شود.\nوی با بیان اینکه سیلاب خسارت های زیادی به خاک وارد می کند، اظهارداشت: با اجرای این طرح ها و کنترل سیلاب، سفره های زیر زمینی تغذیه، دبی آب قنات ها و چشمه ها افزایش و مدیریت سیلاب و کاهش فرسایش خاک انجام می شود.\nوی به اعتبار اتخصیص طی سال جاری از محل اعتبارات صندوق توسعه ملی اشاره کرد و افزود: این میزان یک سوم اعتبارات برنامه ششم توسعه است.\nبه گزارش ایرنا، امسال ۲۲۰ میلیارد ریال اعتبار برای اجرای طرح های آبخیزداری و آبخوان داری چهارمحال و بختیاری اختصاص یافته است.\nخبر جدید انبار احتکار روغن موتور در چهارمحال و بختیاری کشف شد\nبر چسب ها: آبخيزداري, اقتصاد, بازديد, تور خبري


امروز در نشست اوپک چه گذشت؟/تحریمهای ایران هم موضوع نشست امروز اوپک بود | تی نیوز\nامروز در نشست اوپک چه گذشت؟/تحریمهای ایران هم موضوع نشست امروز اوپک بود\nفارس نیوز پنج شنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۸ ساعت ۱۸:۳۶\nامروز در نشست اوپک درباره سقف تولید نفت ایران پس از لغو احتمالی تحریم هاهم صحبت شد و دو گزینه سقف کاهش تولید برای اوپک به میزان 1.6 و 1.8 میلیون بشکه در روز پیشنهاد شد که در جلسه آتی اوپک در ماه دسامبر تصمیم گیری نهایی خواهد شد.\nبه گزارش گروه اقتصاد بین الملل خبرگزاری فارس، امروز در نشست کمیته نظارت بر توافق اوپک و غیراوپک (JMMC) که در ابوظبی برگزار شد، تصمیم گیری شد که کاهش تولید نفت در جلسه آتی اوپک که در دسامبر برگزار می شود به طور جدی پیگیری شودهمچنین پیشنهادهایی از سوی برخی اعضا برای سقف کاهش تولید مطرح شد از جمله الجزایر پیشنهاد کرد سقف کاهش تولید نفت در ماه دسامبر یک میلیون و 800 هزار بشکه در روز باشد.\nدر حال حاضر براساس «طرح کاهش تولید نفت» که از اول ژانویه امسال اجرا می شود تولیدکنندگان تولید خود را 1.2 میلیون بشکه باید کاهش می دادند.\nپیش از اجرای نشست امروز برخی کارشناسان گفته بودند که اگر کشورهای عضو اوپک و غیر اوپک همان کاهش 1.2 میلیون بشکه ایی را ادامه دهند قیمت نفت کاهش خواهد یافت و کشورهای تولید کننده نفت برای افزایش قیمت نفت مجبورند تولید بیشتری داشته باشند.\nپیش از برگزاری نشست امروز وزیر نفت عراق اعلام کرده بود که اعضا با کاهش بیشتر تولید نفت موافق هستند و گزینه های کاهش 1.6 میلیون بشکه و 1.8 میلیون بشکه مطرح است.\nبه گزارش فارس؛ نگرانی که اوپکی ها دارند این است که اگر تولید نفت را کاهش ندهند قیمت نفت بالا نخواهد رفت و اگر تولید را کاهش دهند نگرانند که بازارهای خود را کشورهای دیگری مانند آمریکا به دست بگیرد. در ماه های گذشته افزایش تولید نفت آمریکا برای اوپکی ها دردساز شده است.\n*عراق و نیجریه با کاهش تولید نفت موافقت کردند ...


فیلم برداری The Batman با استفاده از تکنیک های فیلم برداری Mandalorian خواهد بود\nمت ریوز، کارگردان فیلم‌های War for the Planet of the Apes (جنگ برای سیاره میمون‌ها) و Cloverfield (کلاورفیلد) وظیفه کارگردانی فیلم «بتمن» را در دست دارد و متنسون تاملین را در نگارش فیلمنامه‌ی آن یاری می‌کند. فیلم The Batman سال دوم مبارزه‌ی بروس وین با جرم‌وجنایت شهر گاتهام را به تصویر می‌کشد.\nTags MandalorianThe Batmanتاریخ اکران The Batmanدانلود فیلم The Batmanفیلم برداری فیلم The Batman


بازیگران «ایکس لارج» با مردم فیلم می بینند/ مرور خاطرات اکبر عبدی | پایگاه خبری سینما خراسان\nبازیگران فیلم سینمایی «ایکس لارج» به کارگردانی محسن توکلی با مردم به تماشای این فیلم می نشینند. به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینما خراسان به نقل از روابط عمومی پروژه، اولین اکران مردمی فیلم سینمایی «ایکس لارج» به کارگردانی محسن توکلی چهارشنبه پنجم تیرماه ساعت ۲۰.۳۰ در پردیس آزادی برگزار و همزمان با آن خاطرات […]\nبه گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینما خراسان به نقل از روابط عمومی پروژه، اولین اکران مردمی فیلم سینمایی «ایکس لارج» به کارگردانی محسن توکلی چهارشنبه پنجم تیرماه ساعت ۲۰.۳۰ در پردیس آزادی برگزار و همزمان با آن خاطرات اکبر عبدی روایت می‌شود.\nاکبر عبدی بهاره رهنما حسین فرحبخش رضا ناجی سحر قریشی سینما خراسان علی صادقی فیلم ایکس لارج محسن توکلی محمدرضا شریفی نیا میرطاهر مظلومی یوسف تیموری


هالوپریدول | داروخانه آنلاین شیدر\nهالوپريدول در درمان علائم اختلالات حاد و مزمن پسيكوتيك مانند اسكيزوفرني، حالات مانيك و پسيكوز ناشي از دارو مصرف مي‌شود. اين داور همچنين براي درمان مشكلات شديد رفتاري در كودكان و درمان سندرم ژیل دولاتورت مصرف شود.\nOral Solution تزریق قرص شیاردار\nآرامش بيش از حد وخواب‌آلودگي ، بي‌ثباتي خلقي، كابوس‌هاي شبانه، بي‌خوابي، تحريك، سرخوشي ممكن است بروز نمايد. در مصارف طولاني مدت ديسكينزي ديررس ممكن است ايجاد گردد. آثار ضد موسكاريني نظير يبوست، خشكي دهان، احتقان بيني، احتباس ادرار و تاري ديد نيز به ندرت بروز مي‌نمايد. عوارض خارج هرمي خصوصاً واكنش‌هاي دیستونيك و آكاتزي، بخصوص در تيروئيد سمي‌شايع تر مي‌باشند. عوارضي از قبيل خستگي، ضعف، گاهگاهي بروز مي‌نمايد.\nاين دارو در موارد ضعف شديد و سمي CNS ناشي از مصرف دارو نبايد مصرف شود. دربيماري‌هاي قلبي-عروقي پاركينسون، صرع، حساسيت به هالوپريدول و احتباس ادرار بايد با احتياط فراوان مصرف شود.\nبيماران مبتلا به تيروئيد سمي و نيز كودكان، به واكنش‌هاي ديستونيك و آكاتزي ناشي از مصرف هالوپريدول حساس تر مي‌باشند.\nاز نظر مصرف در حاملگی در گروه (C) بارداری است.\nمصرف بی خطر در شیردهی ثابت نشده است.


سید محمدتقی شاکری 2\n2 دانشگاه مذاهب اسلامی-واحد تهران\nفردریش نیچه را می‌توان در زمره اندک فیلسوفانی به شمار آورد که در سنت غربی، برای بیان مقاصد و غایات فلسفی خود از تمثیل و تشبیه حیوانی سود جسته است. باید توجه کرد که هدف وی از به کارگیری این سبک نگارشی، صرفاً فخرفروشی یا تزئین اثر با صنایع ادبی نبود بلکه در بطن اندیشه خود، نظری دقیق و استادانه به حیوانیت یا حیوان‌بودن آدمی داشت. اما او حیوان‌بودن انسان را به‌گونه‌ای متفاوت از حیوان ناطق ارسطویی می‌فهمد. نیچه طرحی را تصویر می‌کند که در آن بر مبنای مفهوم حیوانیت، به معنای زیست‌شناختی آن، میان انسان و جهان طبیعت پل می‌زند. او سعی می‌کند براساس مفهوم حیوانیت که از طبیعت وام گرفته است به طراحی دوباره انسانیت و إعاده معنای اصیل آن، یعنی طبیعی‌سازی ارزش‌های وابسته به آن بپردازد. در این مقاله سعی خواهیم کرد با تبیین و تشریح جایگاه حیوان در اندیشه نیچه، حیوانیت انسان را به‌گونه‌ای متفاوت فراپیش نهیم.\nتمثیل و تشبیه حیوانی\nAnimal in Nietzsche's Philosophy: A Prolegomena to the Naturalisation of Human Values\nA Sayadmansour 1\nSeyyed Muhammadtaqi Shakeri 2\n1 PhD Candidate, University of Tehran\n2 Assistant Professor, Islamic Mazaheb University (Tehran Branch)\nArticulating his philosophical aims, Nietzsche has exploited animal similes and metaphors (i.e. fables, in a more technical term). It should be noted that he has not stepped on this style with the mere intention of splurge or embellishing his work with tropes but, instead, has reflected upon 'animality' or 'being animal' of human being. However, he considers the animality of humankind as different from the Aristotelian notion of 'rational animal'. Based on the notion of animality in its biological sense, he puts forward a project through which human existence can be linked to Nature. Furthermore, on the basis of the notion of 'animality' borrowed from Nature, he tries to re-define humanity and also restitute its true authentic meaning that is, to naturalise its correlative values. Explaining animality and specifying its place within the Nietzschean system of thought, this paper aims to set forth the animality of humankind in a different way.\nanimal metaphor and simile\nnaturalisation of values\nاز زمان انتشار آثار نیچه تاکنون، در واکاوی اندیشه وی از موضوع حیوان و حیوانیت عموماً غفلت شده است. تاکنون نگرش مفسران، به ماهیت حیوان در اندیشه نابسامان نیچه، این مفهوم را صرفاً به منزله زمینه‌ای تصادفی(Random Theme) یا ابزاری استعاری (Metaphorical Device) برای بلاغت اثر، جلوه داده است.1 لیکن باید توجه وافی کرد که در اندیشه این متفکر، می‌توان «آدمی را به مثابه بخشی از استمرار و دنباله حیات حیوانی» (Continuum of Animal Life) نگریست (Cary, 2003:71). به دیگر سخن، بایسته است که حیات انسان را در بستر حیات طبیعت و در روند استمرار حیات حیوانی لحاظ کنیم. ضمن اینکه حیات انسان را مرحله‌ای سرنوشت‌ساز، از مراحل حیات بدانیم. نیچه در تمام آثار خود، آدمی را نوعی حیوان می‌انگارد؛ لیکن آنچه حیوان بشری را از دیگر حیوانات ممتاز می‌کند فرهنگ اوست. در تضاد با سنت‌های غربی اومانیسم و عصر روشنگری، نیچه بررسی فرهنگ و استفسار آن را نه به منزله پدیده‌ای عقلانی و اخلاقی بلکه در مقام «پدیده حیات» (Phenomenon of Life) پیشنهاد می‌کند. وی برآن است که همواره فرهنگ، در دو مسیر غالب «مادی‌گرایانه» (Materialistic) و «معنویت‌گرایانه» (Spiritualistic) تفسیر و تعبیر شده است. حال با عطف نظر به حیاتمندی فرهنگ، نیچه از در تضاد و ناسازگاری با «زیستمندمآبی» (Biologism) مسیر اول و «انسان‌انگاری» (Anthropomorphism) مسیر دوم وارد می‌شود (Lemm, 2009: 2,3). اگر فرهنگ را این‌چنین به معنای عام حیات لحاظ کنیم، آن چه جالب می‌نماید این حقیقت است: فرهنگ برآمده از خاستگاه حیوانیت است نه آنچنان که سنت‌های غربی می‌پندارند «فرهنگ ابزار و وسیله‌ای برای رهایی و تمایز انسان از بند حیوانیت» (Margot, 1985: 24). به دیگر سخن، نیچه فرهنگ را در نوعی «بازگشت به طبیعت» و بهرهمندی از جوانی و سرزندگی جان کشف می‌کند (روزن، ۱۳۸۸: ۶۶).\nنیچه اصرار می‌ورزد میان حیوان و انسان و ابرانسان استمرار و اتصالی برقرار است. وی معتقد است حیات بشری انفکاک‌ناپذیر از حیات حیوانی است و نیز انحلال‌ناپذیر از پیکره جهان ارگانیک و غیرارگانیک، طبیعت به معنای عام آن، لحاظ می‌شود. به علاوه، انقطاعِ هر نوع حیات از دیگر انواع آن را به منزله زوال و اضمحلال تلقی می‌کند؛ زیرا آن نوع حیات از آنچه بدان حیات بخشیده و مبدأ آن است جدا شده است. طبق این دیدگاه، حیات بشری قادر نیست خود را صرفاً ازطریق قدرت و استعداد ذاتی‌اش بروز دهد؛ بلکه تنها در تمامیت و کمال حیات، یعنی در ارتباط با آن، مجال ظهور می‌یابد. مفهوم‌سازی نیچه از حیات به مثابه استمرار و اتصال، در تعارض با سنت غربی قرار می‌گیرد که نوع بشر را «تاج تکامل» (Crown of Evolution) می‌خواند. این تصور از حیات، بدین معنا بی‌شباهت با نظریه داروین نیست؛ اگرچه نیچه به «تکامل زیستی» (Biological Evolution) در مکتب داروینیسم حمله می‌کند.2 جنبه استمرار و اتصال حیات را می‌توان رد اهمیت فزاینده حیات بشری دانست؛ زیرا دیگر حیات بشری نقش اساسی، در تمامیت و کلیت حیات بازی نمی‌کند بلکه تنها بخش کوچک و حتی کم‌اهمیت آن به حساب می‌آید. نیچه متأثر از نظام شوپنهاوری بر آن است که «طبیعت از حیات بشری به منزله ابزاری برای نیل به کمال سود می‌جوید» (Cary, 2003: 73). نیچه پیوسته بازگشت انسان به آغازگاه حیوانی خود را گوشزد می‌کند؛ بازگشتی به حیات رویایی حیوان. این بازگشت مشخص می‌کند که حیات رویایی است و نیز حیاتمندبودن اساساً همان رویادیدن است. برای نیچه آینده انسانیت بر توانایی وی، در ارتباط دوباره خویش با حیات رویایی حیوان ابتنا دارد؛ ازآن‌رو که تنها حیات حیوانی است که می‌تواند برای انسان ارمغان‌آور آزادی و خلاقیت در تفسیری باشد که در فرایند تمدن‌سازی و اجتماعی‌شدن، آن‌ها را از دست داده است\n(Lemm, 2009: 4). این مقاله قصد دارد اولین مواجهه نظام‌مند، با مفهوم حیوان در اندیشه نیچه را فراهم آورد. به علاوه، نشان داده خواهد شد که حیوان نه زمینه‌ای تصادفی و نه ابزار صرف بوده است بلکه روحِ بازآورنده و اعاده‌کننده بدیع معنای فلسفه و الزام بدان در تأملات نیچه است.\nالگوی طبیعی ارزش‌ها\nاز زمان آناکسیمندر، فیلسوفان اندیشه را به دو دسته صادق و کاذب تقسیم کرده‌اند؛ اما هیوم آن را در ابتدا، به دو دسته قوی و ضعیف تقسیم می‌کند. نیچه نیز به نحو بدیعی اندیشه آدمی را به دو دسته سالم و بیمار تقسیم می‌کند؛ در میان اندیشه‌ها برخی از جسم سالم نشئت گرفته‌اند و روح‌بخش و آزادند و نیز اندیشه‌هایی وجود دارند که از جسمی بیمار نشئت گرفته‌اند و آن را بیمار و ناخوش‌تر می‌کنند. به همین ترتیب، نیچه ارزش‌ها، علوم، ادیان، رسوم، آثار هنری و حتی موسیقی را طبق این سنجه و معیار فیزیولوژیکی تقسیم‌بندی می‌کند. ازاین‌روست که برخی متفکران اهمیت او را بیش از هرچیز، در «پروراندن سنجشگری طبیعت‌باورانه اخلاقیات» (Naturalistic Criticism of Morals) به رسمیت می‌شناسند (کاپلستون، 406: 1388). او حتی بی‌اعتنایی به تمایلات و غرایز جسمانی را که بر حیوانیت انسان گواه می‌دهند نوعی بی‌عدالتی در حق حیات طبیعی می‌داند و می‌گوید: «علیه لعن‌کنندگان طبیعت. من نمی‌پسندم کسانی را که برایشان هرگونه گرایش طبیعی نوعی بیماری، چیزی ناجور یا حتی ناخوشایند است. همین افراد در اندیشه ما القا کرده‌اند که تمایلات و غرایز انسان‌ها بد است؛ همین افراد مسئول بی‌عدالتی بزرگ ما نسبت به طبیعت خودمان و نسبت به هر طبیعتی هستند [...] » (نیچه، ۱۳۸۵: ۲۶۲). به زعم نیچه، آدمی باید فضایل را از حیوانات برباید؛ زیرا آسیب‌پذیرترین نوعِ حیوان است و حیاتش ضعیف‌ترین و لطمه‌پذیرترین الگوی حیاتی حیوانی است (Lemm, 2009: 6). جسم براساس مفهوم باستانی خود در فرهنگ غرب، یک شی میان پُر مادی دانسته می‌شود که سوراخ دار و تراوش‌کننده است؛ همچنین دارای تنفس است و فضولات را دفع می‌کند. نیازها و خواست‌ها زمانی سر برمی آورند که ارگانیسم آمادگیِ دریافت و تقلا برای منابع زیست محیطی‌اش را داشته باشد. حیات نیروی این تعارض میان آدمی و محیط است (ولف، ۱۳۸۰: ۸۷). طبق دیدگاه نیچه، ارگانیسم عبارت است از یک پلنوم (Plenum)3 که کارمایه بیشتری به آنچه برای ارضاء و برآوردن نیازها و خواست‌های‌اش لازم است تولید می‌کند. «جوشش و غلیان کارمایه‌های فزاینده (Excess Energies) در این ارگانیسم به صورت نشاط و روحیه تبلور می‌یابد». سرمستی طبیعی است؛ سرمستی درون آگاهی خودآگاه نمی‌گنجد؛ بلکه در همه جای طبیعتِ آدمی، البته مادامی که طبیعی باشد، جاری و ساری است. سرمستی فراگیر و فعال است؛ زیرا ارگانیسم باید این کارمایه‌های فزاینده را که موجب احساس گرسنگی و تشنگی می‌شوند تخلیه کند. این گرسنگی و تشنگی، پدیده‌های اولیه نیستند؛ چراکه ارگانیسم خود، نیرویی ایجابی است که این‌گونه سلبی‌ها، یعنی گرسنگی و تشنگی را توسعه می‌بخشد. تمامی احساس‌های وامانده‌ای که معلول نیازها و خواست‌های ارضاء نشده‌اند منفعل و واکنشی هستند. خشم نیرویی سربرآورده از واقعیت ارگانیسم و به عقب رانده‌شده از آن است؛ ارگانیسمی که دردهای آن را احساس می‌کند و فساد عضو را می‌فهمد. این نیرو کینه‌جویانه است. «نیچه با تبحری خاص، نوع منحصربه‌فردی از تبارشناسی اندیشه‌ها، ارزش‌ها، علوم، ادیان، رسوم، آثار هنری و موسیقی را فراپیش می‌نهد که دربردارنده احساس‌های فعال، سرورآمیز یا منفعل، رنجیده و کینه‌توزانه می‌باشد. این احساسات به نوبه خود، علت شدت و نفوذ اندیشه‌ها و مبدأ ارزش‌ها هستند» (Calarco, et al., 2004: 8). به اعتقاد نیچه، نوع انسان نوعی گذرا و انتقالیِ رو به تکامل است؛ پرسش از چیستی انسان مستلزم پرسش از آن چیزی است که وی می‌تواند بدان تبدیل شود. نیچه ویژگی‌های مشاهداتی را با نظر به ارزیابی آن‌ها و ارزیابی ارزش‌هایی طبقه‌بندی می‌کند که خود، معیار سنجش این ویژگی‌ها هستند. این ارزیابی با سنجش و مقایسه میان ویژگی‌های مشاهداتی و رده‌بندی آن‌ها برحسب معیارهای طبیعی، بقای انواع و بقای اصلح، یا فرهنگی، منفعت اجتماعی و خیرخواهی و فضیلت و عقلانیت، حاصل نمی‌آید. در عوض نیچه، به نحو ایجابی تصدیق می‌کند آنچه را حیات به نحو ایجابی تصدیق می‌کند؛ درحالی‌که جنبش‌هایی را که حیات با استمداد آن‌ها علیه خودش می‌شورد سلبی می‌انگارد. سلامتی ذاتاً سرورآمیز است؛ همان سلامتی که مولّد کارمایه‌های افزون است و خود را احساس می‌کند. این احساس تندرستی و جوشش و جهش کارمایه‌ها را شدت می‌بخشد. سلامتی مثبت و خود ایجاب‌کننده است. نغمه‌ها و سخنانی که در خلال جوشش و جهش به وجود می‌آیند باعث پرتوافکنی و قوت‌بخشی بیشتر این کارمایه‌ها می‌شوند. «چقدر من خوشحالم!»، «چقدر زنده‌بودن نیکوست!»، «چقدر من قدرتمندم!» و «چقدر حیات زیباست!»؛ اصطلاحات ارزشی نیکو، قدرتمند، زیبا، واقعی و صادق معنای خود را در این‌گونه اظهار شگفتی‌ها می‌یابند. این اصطلاحات ارزشی، احساس‌های درونی همچون شادی و سرخوشی را شدت و دوام می‌بخشند: کلمات زیبا، زیبایی بخشند. کلمات اصیل و نجیبانه، اصالت و نجابت می‌بخشند. کلمات قدرتمند، قوت و کلمات سالم، سرزندگی می‌بخشند. ارگانیسمِ زنده مثبت ارزیابی می‌شود؛ این ارگانیسم پلنومی است که کارمایه‌های فزاینده به بار می‌آورد؛ کمبودها و نیازهایی که از آن نشئت می‌گیرند همگی ثانویه و متناوب و سطحی هستند. «احساسات و اصطلاحات ارزشیِ مثبت و خود ایجاب‌کننده همگی اولیه و پیشتازند» (Calarco, et al., 2004: 8).\nضعف، بیماری، نیازمندی، خواست، وابستگی و آسیب‌پذیری منفعل و واکنشی‌اند. این‌ها نیروهای حیات‌اند که علیه خود شوریده‌اند: «رنج می‌گوید: بشکن، خون خویش بریز، ای دل! ای پا بگرد! ای پَر، بپَر! ای درد، برخیز، بَرشو! باری، بیا، ای دل پیر: رنج می‌گوید گم‌شو!» (نیچه، ۱۳۷۵: ۳۴۲). این حالات باعث به وجودآمدن خشم و نیز اصطلاحات سلبی و رنجور و ارزشی می‌شوند. این‌گونه اصطلاحات ارزشی، بر وخامت وضعی که موجد آن‌هاست می‌افزایند. کلمات زشت لکه‌دار می‌کنند؛ سخنان پست و شایسته بردگان، گویندگان و مخاطبان خود را تحقیر می‌کنند؛ سخنان ضعیف اخته و لکه‌دار می‌کنند؛ کلمات بیمار پلید و پلشت می‌گردانند. بردگان و ضعفا برای غلبه بر ضعف و نقصان خود، این اصطلاحات و تعابیر سلبی را به ارزش‌های ایجابی بدل می‌کنند. این دگردیسی و تبدیل، ازطریق واکنش در برابر اظهار شگفتی‌های مثبت و خود ایجاب‌کننده اقویا و مسروران شکل می‌گیرد؛ روش بردگان این است که سعادت اقویا را به منزله سبکسری، غرورشان به منزله تکبر و سلامتی‌شان را به منزله شهوت‌رانی ملاحظه می‌کنند. در مقابلِ اقویا، بردگان و ضعفا با خودستایی اضطراب خود را تواضع و فروتنی، ترس را حَزم و مآل‌اندیشی، وابستگی را تعبّد و بی‌ضرربودن را صبر و شکیبایی قلمداد می‌کنند. باید توجه کرد نیچه حالاتی را که بردگان ارزش تلقی می‌کنند کوچک نمی‌شمرد؛ بلکه تنها «جنبش منفعلانه و ذاتاً سلبی آن‌ها را در معرض نمایش می‌گذارد» (Acampora, et al., 2004: 139 ).\nحیوانات اصیل و پست\nنیچه پدیده‌های زمانه از اندیشه‌ها تا موسیقی را به دو دسته اصیل و پست تقسیم می‌کند. دو کلمه «اصیل» و «پست» مطمئناً مقولاتی به‌جامانده از نظام سیاسی اقتصادی فئودالی هستند که نیچه آن‌ها را برای مقصود خویش اقتباس می‌کند. او این کلمات را با انواع و گونه‌های جانوری پیوند می‌زند: شیرها و عقاب‌ها و مارها همگی اصیل‌اند؛ گوسفند و گاو و ماکیان پست هستند. در چنین گفت زرتشت مشخص می‌شود که زرتشت دو حیوان بیشتر ندارد: «عقاب و مار که به ترتیب نماد غرور و زیرکی‌اند. به علاوه، شیر نماد دلیری و ساختارشکنی است و با آمدن شیر، زرتشت از غار بیرون می‌آید» (حنایی کاشانی، ۱۳۷۸: ۵). در ادامه، نیچه تلاش می‌کند انسان را نوعی حیوان تلقی کند که در شکل‌گیری خود ناقص است؛ اما عقاب و مار در تکوین خود، به کمال رسیده‌اند. این حیوانات از جنس طبیعت‌اند و نمی‌توانند از آن صفتی که نماد آن هستند فراتر روند (روزن، 1388: ۶۹ و70). نسبت‌دادن خصلت‌های ممتاز حیوانات اصیل، به حیوانِ انسانی که مدنی بالطبع است و در توده معنای خویشتن‌بودن را می‌یابد (نیچه، 1380: ۵۳ و 54)، به روزگاران پیش از جامعه طبقاتی فئودالی برمی‌گردد؛ زیرا مجسمه‌هایی به شکل قوش‌انسان، شیرانسان، اسب‌انسان، عقاب‌انسان، گاوانسان و مارانسان در گورستان‌های (Necroplise) مصر باستان، کتیبه‌های معبد آشوریان، هیتی‌ها و مُهرهای موهندودارو می‌شناسیم که بیش از ۲هزار سال قدمت دارند (Steeves, 1999: 16).\nبرخی حیوانات تنها و مستقل هستند و برخی دیگر در گله‌ها و وابسته به گروه زندگی می‌کنند. حیوانات گله‌ای مانند گوسفند و بز و اسب که طبعاً وابسته به رئیس گله‌اند، انسان را در مقام رئیس خود برمی‌گزینند و انسان به راحتی می‌تواند آن‌ها را اهلی کند.\nدر میان بشر، برخی توده‌ای هستند و برخی دیگر نیز مانند حیوانات درنده و شکارچی تنها زندگی می‌کنند. واقعیت این است که محرک‌های مستقل‌بودن، به همراه محرک‌های گله‌ای‌بودن در تک‌تک افراد وجود دارد. توأمان‌بودن این محرک‌ها، به معنای وجود مصادیق عینی سالم و بیمار در نوع انسان یا حتی مصادیق اصیل و گله‌ای نیست؛ بلکه آدمی در هر دوره تاثیرگذار تاریخی، به‌نحوی واجد سلامتی عظیم، اصالت، بیماری و حتی توده‌ای‌بودن خودش است. به بیانی دیگر، در هر دوره اصلی تاریخی نیز انواع بی‌شماری از سلامتی و بیماری و اقسام گوناگونی از اصالت و توده‌ای‌بودن یافت می‌شود. اضافه بر این، مقدّرشده است که هر نحوه‌ای از حیات در زنجیره اقسام بسیاری از سلامتی و بیماری تداوم یابد. ضمن اینکه «هر نحوه حیاتی موجب باروری و توسعه انواع مختلف اصالت و توده‌ای‌بودن می‌شود»(Calarco, et al., 2004: 9 ). گریز و گذر از «اخلاق گله‌ای» مقصود نیچه از «ایستادن در فراسوی نیک و بد» است؛ این نوع نظام اخلاقی همگان را به سطح جمعی پایین می‌کشاند و میانمایگی را رواج می‌دهد! اخلاق گله‌ای، «بازدارنده پرورش گونه والاتری از انسان» است. در این تحلیل، مقصود حقیقی نیچه «یکسره چشم پوشیدن از ارزش‌ها و برانداختن همه بندوبارها» نیست (کاپلستون، 1388: ۲۹۲ و ۲۹۳). انسان‌هایی که درونشان محرک‌های توده‌ای‌بودن حکمفرماست، خود را اهلی ساخته‌اند؛ زیرا افراد مستقل و تنها نیستند که بر انسان‌های توده‌ای یک رئیسِ گله تحمیل کرده‌اند بلکه عمیق‌ترین و ریشه‌دارترین غرایزشان آن‌ها را برآن داشته است تا خود را مطیع یک نفر دیگر قرار دهند.4 رهبران و رؤسای توده‌های انسانی، کشیشان و حاکمان مستبد، این‌گونه غرایز را به‌خوبی درک می‌کنند؛ چراکه در آن‌ها شریک هستند؛ رهبران محتاج وابستگی دیگران به خودشان‌اند؛ آن‌ها متکی بر انسان‌های وابسته هستند.5 به گمان نیچه، رهبران اروپاییِ مسیحی، مسیحیت را برای «گرداندن چرخ آسیای دولت» به کار بسته‌اند؛ ازاین‌رو، مسیحیت دچار فسادی درمان‌ناپذیر شده است. «روشن است که وی دین مسیحی را نیروی ته کشیده‌ای می‌داند که با وجود این، یکی از ناب‌ترین نمودگارهای انگیزش به سوی فرهنگ است» (کاپلستون، ۱۳۸۸: 390). وی مسیحیت بحران‌زده قرون وسطا و گونه رایج آن در عصر جدید را «دشمن حیات» قلمداد می‌کند (کاپلستون، ۱۳۸۸: 384). همانند دیگر گونه‌های حیوانی که در طبیعت یافت می‌شوند انسان‌ها نیز تغذیه می‌کنند، استراحت می‌کنند، سرپناه نیاز دارند، در مقابل درد و جراحت ناشی از اجسام بی‌حرکت مثل سنگ و حیوانات متخاصم از خودشان دفاع می‌کنند، برای برخورداری از لذت و تولیدمثل به برقراری روابط جنسی مبادرت می‌ورزند و رسوم خاص خود را تکریم می‌کنند. همانند دیگر جانوران، انسان نیز نشاط و سرخوشی ناشی از غلیان کارمایه‌های فزاینده را احساس می‌کند، درد و ابتلا، غرور، محبت و مراقبت والدین، آرامش، خشم، اعتماد و تردید را با تمام وجود خود درمی‌یابد. به سان دیگر گونه‌های توده‌ای، انسان نیز احساسات و عواطف ناشی از وابستگی به گروه، احتیاط، ترس و کینه را به‌خوبی می‌فهمد. سرنوشت خلق‌شناسی در مقام علمی مدوّن، در گرو انکار راسخ انسان‌انگاری توسط موسسان نوینش بود. در این انسان‌انگاری، نه تنها فعالیت‌های «والاتر» اندیشه، درک زیباشناختی و یادگیری باید از ساحت گونه‌های حیوانی غیرانسان محو می‌شدند؛ بلکه برای ادراکات و احساسات گونه‌های غیرانسانی، باید واژگان و توصیفات فنی جدیدی وضع می‌شد. نه عقاب‌ها را می‌توان «مغرور» خواند و نه مارها را «فرزانه و زیرک»! رویه نیچه بر ضدیت با انسان‌انگاری قوام یافته است. وی نوع بشر را طبیعی‌سازی می‌کند؛ یعنی ادراکات و رفتارهای دیگر گونه‌های طبیعت را به آن نسبت می‌دهد: «خاستگاه دادگری، همچنان که زیرکی، میانه‌روی و پُردلی و به‌طور کلی همه آنچه ما از آن به فضیلت‌های سقراطی یاد می‌کنیم حیوانی هستند: درنتیجه، آن غریزه‌ها می‌آموزدمان در پی خوراک برآییم و با دشمن هماورد شویم. اکنون اگر اندیشه کنیم که انسانِ برتر همواره، تنها در شیوه تغذیه و در مفهوم آنچه برای او به تمامی دشمن خوی است، برکشیده، تهذیب شده و پالوده است؛ مجاز خواهیم بود تمامی پدیده‌های اخلاقی را حیوانی بنامیم» (نیچه، 1380: ۵۳ و 54).\nبرخی از مفسران نیچه استدلال کردهاند که آثار وی از مسیر انسانمحوری سنتی (Classical Anthropocentrism) منحرف نمیشود؛ مخصوصاً از این لحاظ که انسانها پیشرفتهترین گونه حیوانی لحاظ گردیدهاند؛ اگرچه هنوز درباره انسان می‌توان بر این عقیده بود که در گونه‌ای حتی والاتر متجلی شود. نیچه انکار می‌کند که نژاد اصلح و أعیان در جریان تکامل به وجود آمده‌اند. آنچه تکامل بشری در حال فعلیت‌دادن است، واپسین انسان است؛ درحالی‌که گونه‌های ضعیف‌تر و بیمارتر تنها می‌توانند نیستی (Nothingness) را اراده کنند و طبیعت برای آن‌ها هیچ‌گونه مراقبت و علاجی (Cure) فراهم نمی‌کند (نیچه، 1377: ۱۶۰ تا 165). گونه‌ای که خواهد آمد، ابرانسان، تدریجاً از درون واپسین انسان ظهور نخواهد کرد؛ بلکه با زایشی نو در تأثر دوری از کلیت استمرار و اتصال فراپیش نهاده خواهد شد. در مقابل، برخی استدلال کرده‌اند که انسان‌محوری سنتی نیچه، در روش توصیف و تشریح دیگر گونه‌ها ردگیری می‌شود. دیگر گونه‌ها با خصلتی ممتاز بازشناخته می‌شوند: شترها مسئولیت‌پذیرند، شیرها فرمانروایی و تسلط را می‌جویند، عقاب ها مغرور و مارها زیرک هستند. این گونه‌های حیوانی تمثیل‌های ترسیم‌کننده جنبه‌های گوناگون شخصیت انسان‌اند. می‌توان به‌درستی استدلال کرد که أشکال متمایز رفتاری و نیز فرم‌های متفاوت حساسیت و هوشمندی از خصایص گونه‌های مختلف حیوانی به شمار می‌روند. حیوانات کوچ‌کننده و آنان که به خواب زمستانی می‌روند انواع مختلف ادراک و هوش سازگارانه، با محیط و موقعیت را واجدند. درست همانند دیگر حیوانات که در روز یا شب فعالیت دارند! توانایی پیش‌بینی زمان حمله حیوان درنده‌ای که مخفی شده و نیز توانایی تشخیص رد حیوان درنده که بر زمین به جا مانده، بخشی از هوش حیوان شکارچی است. زیست‌شناسان معتقدند مقایسه هوش گونه‌های جانوری با یکدیگر، مهمل و بی‌فایده است «هر گونه‌ای که در طول زمان باقی می‌ماند، نوع و دامنه هوشی که برای بقا در محیط ضروری است را توسعه می‌بخشد. به‌علاوه، هر حیوانی توسط ادراکات، خاطرات و احساسات منحصربه‌فردش تحریک می‌پذیرد» (Calarco, et al., 2004: 10 ). بخشی از برنامه علم خلق‌شناسی، جلوگیری از انتساب فضایل و رذایل به حیواناتی است که به منزله تجلی و تبلور این امور به شمار می‌آیند؛ جانورشناسان معتقدند که حیوانات شکارچی ظالم نیستند؛ حتی در حق آن دسته حیواناتی که شکار می‌کنند ظلم نمی‌کنند. در ساوانای افریقایی، حیوانات شکارچی و سُم‌دار با هم زندگی می‌کنند. آهوهای این منطقه کم‌کم چابک‌تر و محتاط‌تر می‌شوند؛ چراکه گربه‌سانان بزرگ، مثل شیر کُندترین آن‌ها را گلچین کرده و طعمه خویش می‌کنند. خلق‌شناسان تبیین‌های زیست محیطی دقیقی از کودک‌کُشی در میان شیرها و برخی پرندگان ارائه می‌کنند. پس اگر ظلم در میان انسان‌ها عملی عامدانه و وحشیانه است که در نهایت صرفاً ارضای روانی مرتکب آن را به بار می‌آورد، نمی‌توان از مشاهده همین عمل عامدانه و وحشیانه در گونه‌های دیگر صرف‌نظر کرد. در طول فصل بیکاری، زنبورهای عسل درگیر نبردهای واقعی برای قلع‌وقمع کندوی دیگر زنبورها و نیز تخریب کندوی خود خواهند بود. اگر گروهی از پرندگان به قصد کشتن فردی ضعیف از گروهشان، در حال منقارزدن به آن باشند و بتوان عمل آن‌ها را تلاشی غریزی و ناآگاهانه در تولید دوباره قوی‌ترین، به لحاظ ژنتیکی، محسوب کرد، آیا ممکن نیست همین فرایند را درباره ظلم انسان‌های قوی برای نابودی ضعفا نیز موجه دانست؟ نیچه گونه‌های حیوانی را با خصلت‌های متمایز و غالب در آن‌ها مرزبندی می‌کند؛ اما در بطن واقعیت، این گونه‌ها را به مثابه تمثیل فضایل و رذایل انسانی که اخلاقاً شایسته تحسین یا سزاوار تقبیح‌اند، لحاظ نمی‌کند. اگر حق در ذهن دریافت‌شدنی و داوری‌کردنی باشد و امر خیر نیز عیناً از منظر اخلاقی ارزیابی شود، فضایل آن دسته انسان‌ها که نیچه ایجاباً در بوته سنجش می‌نهد و آنانی که برای اولین‌بار خودشان را به‌نحو تحصّلی ارزیابی می‌کنند، بستگی به غرایز سالم و دقیق دارند؛ غرایزی که از دل سلامتی و استقلال و کارمایه‌های فزاینده و سرورآفرین موج می‌زنند. این غرور و فرزانگی زرتشت نیست که نیچه به عقاب و مار نسبت می‌دهد؛ بلکه او غرور عقاب و فرزانگی مار را به زرتشت نسبت می‌دهد. در نسبتی برعکس، نیچه حتی ارث بَری آدمی از فضایل جانوران را «رُبایش» می‌خواند: «[...] انسان به فضایل تمامی وحشی‌ترین و دلیرترین جانوران رَشک برده و آن‌ها را از ایشان ربوده است و بدین‌سان انسان شده است!» (نیچه، 1375: 320).\nهمان‌طورکه بسیاری از گونه‌های جانوری، در همزیستی با یکدیگر به سر می‌برند: جلبک با شقایق دریایی، حواصیل با گاوآبی و منقارشاخی با گاوکوهی آفریقایی. در اتحاد میان اشراف و سلحشوران؛ این دسته از نجبا نیز احساسات و خصلت‌های رفتاری ببرها و عقاب‌ها را اقتباس می‌کنند؛ درست همان‌طورکه جمعیت‌های یکجانشین احساسات و خصلت‌های رفتاری جانوران گله‌ای را اتخاذ کرده‌اند. به‌علاوه، «بیماری‌های این گونه‌های حیوانی گله‌ای مثل آبله، سل، آنفلونزا، سرخک و سفلیس در قالب موتاسیون‌ها (Mutations)8 به انسان منتقل شده‌اند» (ِDiamond, 1999: 131). جوامع یکجانشین حتی جنبه‌ها و ادراک‌های گیاهانی را اتخاذ کردند که برای آن‌ها تمامی اشیاء و امور معمولاً در آرامش و سکوت ابدی و هر چیزی شبیه خودش است. به زعم نیچه آن اندیشه‌ای که محصول راهبری اعتقاد به اشیای یکسان باشد و اصول و قواعد «اینهمانی» آن را منسجم کند، خود متناقض نباشد و حد وسط آن مشخص شده باشد از باور به شیوه و شعور گیاهان مسلم آمده است: «برای نباتات همه اشیاء معمولاً ساکن و جاودانند و هر چیزی عین خودش است. انسان این باور را که اشیای اینهمان (دارای هویت ثابت) وجود دارند از دوره موجودات زنده پست‌تر به ارث برده است (تنها، شناختی که در بالاترین سطح علم تعلیم می‌شود این قضیه را نقض می‌کند). حتی ممکن است، از آغاز باور نخستین همه موجودات زنده این باشد که سراسر جهان واحد و بی‌حرکت است» (نیچه، 1384: ۱۰۱ تا 103). خدایان اولیه بشر، غیر از ادیان الهی‌توحیدی که مسبوق به الحاد بوده‌اند، نیروهای مجرد و ماورای طبیعت نبوده‌اند؛ بلکه جانوران و پرندگان اشرافی مانند ببر، شیر، مار کبری و قوش بوده‌اند. انسان‌های نخستین (Hominids) با ترس و هیبت، از حضور حیوانات درنده‌ای زندگی کرده‌اند که پیوسته در اطراف محل سکونتشان پرسه می‌زدند. قربانی‌کردن کُنشی بنیادین از نوعِ دینی آن است و باربارا رِنریچ (Barbara Ehrenreich) معتقد است این کنش دینی ریشه در سر راه قراردادن نوزادان بدشکل (Deformed Infants) و بیماران و نیز افراد در حال مرگ، در مقابل حیوانات درنده دارد. به گمان وی، باستانی‌ترین ادیان به انسان‌ها آموخته‌اند تا نیمی انسان و نیم دیگرشان شیر، گاو نر، گوزن، روباه و لک‌لک باشند (Ehrenreich, 1997: 58). اشراف اروپایی، پادشاهان آشوری، سامورایی‌های ژاپنی، طبقه شَتریه (نجیب‌زادگان و جنگاوران) راجاستان و سلحشوران ماسایی خودشان را با پوست شیر و پر عقاب تزیین می‌کردند. آنان حرکات آرام و مخفیانه شیرها و وضعیت ایستاده عقاب‍ها را تقلید می‌کردند. آن‌ها شُکوه مرغ رنگارنگ تروگِن و پرندگان پَربهشتی را دریافته و دُرناهای گردن مشکی و قرقاول را برای آرم (نشان خانوادگی) مجلل و پایکوبی‌های مؤقرشان پسندیدند. به زعم نیچه شراکت در خصلت‌های دیگر گونه‌ها، باستانی‌ترین اخلاق است. آنچه انسان‌ها احترام می‌کردند، آنچه می‌پسندیدند و به جستجوی آن برمی‌آمدند؛ حساسیت عقاب‌ها و گرگ‌ها، قدرت و بقای طولانی گاو کوهی آفریقایی و خرس‌ها و نیز وفاداری پرندگان کوچک در دفاع از جوجه‌هایشان تا پای مرگ بود. انسان‌ها در تعامل و واکنش با دیگر گونه‌ها، خصلت‌هایشان را فراچنگ می‌آورند: دلیریِ گاوباز در رویارویی‌اش با قساوتِ گاو نر شکل می‌گیرد؛ انسان‌ها در روند شکار این گاوها یا مشاهده کشتار آن‌ها، به دست حیوانات درندة دیگر اراده و حساسیت و هوش حیوانات درنده را اکتساب می‌کنند. تنها در معاشرت طولانی با عقاب‌ها و مارهای کوهستان‌های مرتفع است که زرتشت، غرور و خرد را اکتساب می‌کند. زرتشت نیچه حتی همزبانی با حیوانات را ارج می‌نهد. او تأکید می‌کند که صدای جانوران اصیل چشم او را به روی زیبایی‌ها می‌گشایند. زرتشت بر آن است که همزیستی زمانی تحقق اکمل خود را می‌یابد که با همزبانی توأم باشد: «زرتشت پاسخ داد: جانوران‌ام، باز هم با من پُرگویی کنید و بگذارید بشنوم. پُرگویی شما مرا تازه می‌کند: هرجا که پُرگویی کنند، جهان به چشم ام همچون باغی است. چه خوش است که واژه‌ها و آواها هستند. مگر واژه‌ها و آواها رنگین‌کمان‌ها و پل‌هایی ظاهری میان چیزهای جاودانه از هم جدا نیستند؟ [...] زیبا جنونی است گفتار که انسان بدان بر سر همه چیز می‌رقصد. چه خوش است سخن‌ها همه و دروغ آواها همه! با آواها عشق ما بر رنگین‌کمان‌ها می‌رقصد» (نیچه، 1375: ۲۳۱ و 232). مزید بر این، انسان‌های یکجانشین و توده‌ای دست به اکتساب رژیم غذایی محدود و یکنواخت گله‌های اهلی خود یازیدند و بر یکدیگر و نیز بر رهبران گروه متکی شدند. آن‌ها امنیت، نظم، پیش‌بینی‌پذیری، مطابقت با قواعد توده را باارزش پنداشته و برای احتیاط، مآل‌اندیشی و تخطی‌نکردن از قواعد ارزش والایی قائل شدند. فلسفه اخلاق جدید مسلم فرض می‌کند که طبیعت امری ضداخلاقی (Amoral) است و نیز اصول اخلاقی را منحصراً بشری لحاظ می‌کند. آنچه را اخلاق در حکم فضایل می‌پندارد، فضایلی که در فرایند گزینش آگاهانه (Conscious Choice) و با پشتوانه مسئولیت یک ذهن خودآگاه تأسیس شده‌اند، صرفاً «بشری» هستند؛ بنیان‌های وجودی این انسان مسئول و خودآگاه بر اندیشیدن، استنتاج، محاسبه (Reckoning) و تشخیص روابط علّی قوام می‌یابد (نیچه، 1377: 106). در سویی دیگر، نیچه میان «اخلاق سروران» و «اخلاق بردگان» تمایز می‌نهد. او معتقد است که از نظرگاه انسان والا و سرور، این دو به یک معنا همزیستی دارند. «یعنی، می‌توانست همزیستی باشد اگر که گله که از دستیابی به هر چیز والا ناتوان است، خرسند به آن می‌بود که ارزش‌های خود را برای خود نگاه دارد». اما تنها به این راضی نمی‌ماند و می‌کوشد تا ارزش‌های خود را جهان شمول جلوه دهد (کاپلستون، 1388: 392). نیچه خصایلی در انسان‌های نجیب و اصیل بازمی‌شناسد؛ فضایلی چون صداقت، جسارت، غرور و حضور در حال که آدمی را از افسوس و پشیمانی درباره گذشته و اهداف و آمال آینده رها می‌سازد و بریافته از خصلت‌های دیگر حیوانات نجیب است. این فضایل یا به عبارتی خصایل، در تعامل و شراکت با گونه‌های حیوانی پدید می‌آیند. انسان و حیوان نجیب با هم و از هم، همزیستی را فرا می‌گیرند: «[...]. جانور در باب شگردهای دشمنان و دوستانش داوری می‌کند. او ویژگی‌های خود را نیک فرامی‌گیرد. خود را به این معطوف می‌دارد که در برابر فردفردِ هر گونه مشخصی [از جانوران] یک بار برای همیشه، دست از نبرد بدارد و همچنان به هنگام نزدیک‌شدن به برخی گونه‌های جانوران دیگر از در آشتی و همزیستی درآید» (نیچه، 1380: ۵۳ و 54). انسان‌های اصیل غرایزی قوی و سالم دارند؛ واجد غریزه تندرستی، زیبایی، حیات و سرمستی بوده و با این غرایز زنده هستند. آن‌ها دیگران را نمی‌فهمند؛ ثروتشان بر بادرفته، قربانی عمل محاسبه شده‌اند و چندان باهوش نیستند. صداقت اولین خصلتی است که نیچه در میان نجبا معتبر می‌داند؛ «این افراد نجیب واقعی‌اند و تنها کسانی هستند که حقیقتاً وجود دارند و خود، به‌خوبی سخن‌شان هستند. آن‌ها حالات مورد نظرشان را از درگاه غریزه اظهار می‌دارند؛ درحالی‌که ضعفا و بردگان احتیاط، ریا و هوشمندی را رونق بخشیده‌اند» (Calarco, et al., 2004: 12).\nنیچه با فرهنگ‌هایی روبه‌روست که در آن‌ها ارزش‌ها داده شده‌اند؛ فرهنگ‌هایی که امکان ارزیابی اعمال و نتایج آن‌ها را پدید آورده‌اند و در حکم فرهنگ‌های ناظر به بقا و حفظ گزینشی اشیاء، دگردیسی گزینشی نسل‌ها و نیز آموزش مردم به شمار می‌روند. از سوی دیگر، او با تکامل یا انتقال قدرت ارزیابان، از نظر طبیعت و پرورش مواجه می‌شود. نیچه کلمه «افتخار» (Honour) را که شاخص افراد نجیب و اصیل است در حکم حق قول‌دادن، چون فرد قدرت وفاکردن به آن را دارد، بازمی‌شناسد، وی این کلمه را به مثابه امری که از درون منفعت عام متصورش بسط یافته، لحاظ نمی‌کند؛ ضمن اینکه آن را به منزله امری که وابسته محاسبه و تشخیص روابط علّی باشد نیز نمی‌داند. در عوض، او ظهور تام افتخار را نتیجه پرورش می‌داند: «جانوری را پروراندن که پیمان نهادن تواند-آیا این، آن وظیفه تضادآمیزی نیست که طبیعت درمورد انسان خود را پای‌بند کرده است؟ آیا این مسئله راستین انسان نیست؟» (نیچه، 1377: 69). پرورش گزینشی (Selective Breeding) این‌گونه جدید با آزرده و دردمندکردن حافظه تحقق یافته است، تأملی که مستلزم تعلیق حظّ بی‌واسطه و فوری است)؛ این پرورش مآلاً ازطریق مجازات جدی و تسویه حساب با آن‌هایی حاصل می‌شود که پای قول خود نمی‌ایستند. به زعم نیچه، این پرورش گزینشی درواقع، قسمت اعظم هستی نژاد آدمی را به خود اختصاص داده است. پرورش خود بر امکان بالندگی نمونه‌های حیوانی سالم گواهی می‌دهد. ویژگی اندیشه‌ها و. غرایز و اراده انسان‌های نجیب در طبیعت فیزیولوژیک آن‌ها نهفته است؛ آن‌ها به لحاظ جسمانی قوی و تندرست‌اند. لیکن آن سلامتی و تندرستی را نمی‌توان به‌سادگی بر سبیل نفی و سلب متعین ساخت: فقدان بدشکلی (نقص ظاهری)، معلولیت یا بیماری. این «سلامتی بزرگ» که فزاینده است، سلامتی برای انواع گوناگونی از فعالیت‌ها و روش‌های زیستن تلقی می‌شود. «سلامتی بزرگ هرگز رنج و اندوه را حذف نمی‌کند برای این که درد و اندوه ما را تدریجاً سرد کرده و می‌میراند و موجب درهم‌شکستن ساختارهای کهنه و ظهور ساختارهای نوین می‌گردد» (Acampora, et al., 2004: 126). این سلامتی و صحت حتی با بدشکلی و بیماری حذفی برخورد نمی‌کند. ما از درد و بیماری‌های جسما‌نی خودِ نیچه کاملاً باخبر هستیم؛ ولی درعین‌حال او می‌بالید که سالم‌ترین انسان، در اروپای قرن نوزدهم بود؛ بدین علت که قادر بود تمامی ناخوشی‌ها و رنج‌های قرنش را به جان بخرد و بر همه فائق آید. به‌سان نیلوفر آبی که در آب‌های راکد می‌شکفد، اندیشه‌های نیچه نیز دربردارنده هیچ اثری از آن تباهی و نیهیلیسم که از آن‌ها این افکار نشات می‌گیرند، نیست. نیچه می‌بالید که هرکس آثارش را بخواند هرگز حدس نخواهد زد که وی در دوران حیاتش روزگاری را در بیماری به سر برده است. اساساً برای او موجود زنده و ازجمله خود او نیز، پیش از هرچیز به دنبال «تخلیه نیروی خویش» است؛ حیات خود «اراده معطوف به قدرت» (Will to Power)9 است: «خویشتن‌پایی (Self-Preservation) یکی از پیامدهای نامستقیم و همگانی‌ترین پیامد آن است» (کاپلستون، 1388: 398). در این معنا، حیات مجموعه‌ای است از کارمایه‌ها که در فرایند تغذیه با هم یگانه می‌شوند (کاپلستون، 1388: 401). انسان‌های نجیب کسانی هستند که شهامت و جسارت تقبل و تصدیق غریب‌بودن ِ(Oddity) روش زیستن یا تغذیه یا هاضمه خود را دارند و شاید، قادر باشند غرابت کمبود نمک یا زیادت نمک‌های غیرارگانیک در خون و مغزشان، فوسیس‌شان (Physis) را نیز تصدیق کنند (نیچه، 1385: 100).\nنیچه مدعی است که توسعه و شکوفایی، پیشرو و خطی نیست بلکه دوری است. بازگشت غرایز و لذات باستانی، برتری‌های نوین را به بار می‌آورد. اینکه نیچه همچون یک ایده‌آلیست غرایز و رفتارهای «پست‌ترین» حیوانات را به مثابه خصلت‌های متمایز ذات برتر آدمی کشف می‌کند، واژگون‌سازی ارزش‌هایی نیست که به زعم هایدگر در این دیدگاه حاضر است. این کشف را نمی‌توان بیان ساده یک بدبینی نظاممند دانست. محیط جغرافیایی‌زیستی و توده عظیم ابزارهای فناورانه یک جامعه تعیین‌کننده نیازها، خواست‌ها، مهارت‌های فنی و اجتماعی افراد و ارضای امیال آن‌هاست. هر چیزی نیازمند تفکر، استنتاج، محاسبه و آگاهی هماهنگ از روابط علّی است. نیچه بر آن است که پستی و بردگی، به مدد دیگر همنوعان و وضعیت کنونی فناوری و قراردادهای اجتماعی و سیاسی مشخص می‌شود. اصالت ضامن تحقق خصلت و رفتار و کارورزی است که وابسته به پشتیبانی محیط اجتماعی کنونی نیست. ازاین‌رو، اصالت حاصل محاسبه نیروهای موجود در معلول نیست. اصالت از بُنِ تدبیر خُلق و شخصیت برنمی‌خیزد. کارمایه‌های آن از نیروهای متکی بر محیط پدید نمی‌آیند. این نیروها، غرایز و امیالی هستند که دیگر، جز برای دوباره پدیدآمدن در افراد ضروری نیستند؛ آن‌ها موجب اتلاف بی‌جهت کارمایه می‌شوند. آن‌ها قوه دانش زمان‌های پیشین‌اند. قراردادهای تهی‌شده و کارورزی‌هایی که بیش‌ازاین، برای اقتصاد و اهداف اجتماعی کنونی ضروری نیستند؛ آن‌ها غرایز هستند. غرایزی که اهداف و کارکردشان به دست فراموشی سپرده شده است. هنگامی که چنین غرایز و تمایلات وراثتی، در فردی از نو بروز می‌یابند، می‌توانند مانع وفق و تعدیل وی با زمانه‌اش شوند و نیز می‌توانند او را نابهنجار یا دیوانه جلوه دهند. فرد قادر است خود را تنها ازطریق تأیید و حمایت آن غرایز باستانی وضع کند. نیچه خود در این باره اذعان می‌کند: «نوعی وراثت. به عقیده من مردان استثنایی یک عصر بیشتر فرزندان فرهنگ‌های قدیمی و نهال‌های دیررس نیروهای گذشته‌اند. من در آن‌ها میراث یک ملت و آداب رسوم آن را می‌بینم. [...] آنان در زمان خود عجیب، نادر و خارق‌العاده به نظر می‌آیند و کسی که در وجود خود نیروهایی احساس کند که من از آن‌ها حرف می‌زنم، ناگزیر آن‌ها را پرورش می‌دهد و از آن‌ها در مقابل یک دنیای متخاصم دفاع می‌کند، مگر این که طی این مدت نابود شود. در گذشته مردان زیادی واجد این صفات بودند و بنابراین وجودشان عادی و پیش‌پاافتاده به نظر می‌رسید و موجب برتری و بزرگی نمی‌شد. شاید وجود این صفات مورد اقتضای زمان بود، صفاتی که باعث بزرگی نمی‌شدند چنان‌که کسی را مبدّل به فردی گوشه‌گیر و دیوانه نمی‌کردند. بیشتر در خانواده‌ها و طبقات محافظه‌کار ملت است که شاهد ایجاد این عکس‌العمل‌ها و بازگشت به غریزه‌های قدیمی هستیم؛ [...]» (نیچه، 1385: ۶۹ و 70). براین اساس در عصر برژوا، شکار و نیزه‌بازی بر روی اسب سرگرمی‌های اصیل به شمار می‌آیند. نیچه همچنین از بازگشت غرایز دینی، در قالب علم و سیاست و پیشه‌های هنری تصویر می‌کشد؛ اگرچه حتی توسط آنانی که این‌گونه غرایز را واقعی و مجسّم می‌دانند نیز به درستی شناخته نشده‌اند. این غرایز از اهداف بیهوده کنونی و رسوم تهی‌شده کهنه که پیش‌تر اختیار شده‌اند، گونه‌ها و جهات جدیدی خواهند داشت؛ همچنین فردی را که جرأت تأیید و پیروی آنان را دارد آن‌گونه می‌سازند که از اشیایی که همه سرد می‌پندارند سراسر حرارت و شور حس کند. این غرایز فرد را وادار می‌کند تا ارزش‌هایی را کشف کند که برای آن‌ها هنوز، هیچ میزان و درجه‌ای وضع نشده است؛ به علاوه، موجب می‌شوند که فرد قربانیانی به محراب و مذبح خدایی ناشناخته و مبهم پیش‌کش کند؛ سرانجام شهامتی را فراپیش می‌نهند که بدون هیچ تمایل و رغبتی به افتخار متجلی می‌شود (نیچه، 1385: ۱۱۳ و 114). خودبسندگی و استغنای این فرد لبریز می‌شود و به انسان‌ها و اشیای اطرافش سرایت می‌کند. در این جا، نیچه علیه تصور ژان ژاک روسو از انسان وحشی اصیل، انسان وحشی دیگری را که بسیار دیر متولد شده است فراروی می‌نهد. از منظر نیچه، این انسان وحشی درون جامعه‌ای متمدن تولد یافته است. اوست کسی که خود را اصیل می‌کند یا به ورطه هلاک می‌کشاند. آن دسته غرایزی که میان انسان و دیگر گونه‌ها مشترک است و نیچه آن‌ها را آشکار می‌سازد، به‌جامانده از ارگانیسم‌های اولیه‌ای نیستند که در وضعیت توسعه‌یافته‌تر ارگانیسم زیست می‌کنند. این غرایز درست همان منابعی هستند که از آن‌ها ساختارهای نوین سر برمی‌آورند. اصالت در آدمی، امری مافوق شرط حیوان‌بودن نیست؛ بلکه مبتنی بر آن شکل می‌گیرد. هرچه سائقه‌های مرتبط با پستانداران و خزندگان و حشرات که در ارگانیسم انسان عود می‌کنند جزئی و مکرّر باشند، احتمال اصیل‌بودن رفتارهایی که باعث می‌شوند بیشتر است. ابزار اصلی و ضروری که یک محرک یا سائقه باستانی، محرکی را که در نیروی اصالت عود می‌کند، تغییر می‌دهد تأیید و تقدیس خود، به زبان ارزش‌هاست. نیچه مدعی است که گفتار (Discourse) بشری از درونِ آواسازی و آوازخوانی نشئت گرفته و توسعه یافته است. ازآنجا که اندک پستاندارانی قادرند آواز بخوانند، انسان‌ها می‌بایست آوازخوانی را از پرندگان و حشرات فراگرفته باشند. کارکرد اولیه آوازخوانی، إخبار و اطلاع‌دهی (Informative) نیست؛ بلکه گمراه‌کردن از مسیر غالب عقل و منطق است. حنجره و کیسه هوای پرندگان و اعضای آوازساز بدن حشرات، پاهای فَلس‌دار و قفسه سینه اصطکاک‌کننده و بال‌های ارتعاش‌دار، فرستنده آواها و نغمه‌ها هستند که رمزگذاری‌های متناوب آن‌ها، بازنمایی نیست که فرم‌های ایده‌آل آواز را نمایش می‌دهند؛ بلکه آنان نیروهای زیبایی و سلامتی و حیات فزاینده را دوباره تکرار و تصدیق می‌کنند (نیچه، 1375: ۲۳۱ و 232). نیچه اصیل‌ترین فرم زبان، یعنی زبان ارزش‌ها را به منزله «بقای وراثتی فریاد حشرات» معرفی می‌کند (Calarco, et al., 2004: 14).\nرویکرد فلسفی‌زیست شناختی نیچه، به حیوان و حیوانیت انسان را می‌توان در شش حوزه الگوی طبیعی ارزش‌ها، حیوانات اصیل و پست، خلق‌شناسی و انسان‌انگاری، همزیستی، پرورش و وراثت بررسی کرد. آنچه از این حوزه‌های گوناگون، در رویکرد بدیع نیچه به حیوان قلمدادکردن انسان می‌توان یافت وجوه تمایز بسیار، با رویکرد ارسطویی به این مفهوم است. پیداست که ارسطو انسان را «حیوان ناطق» می‌نامد. این تعریف ناظر به ارجحیت و حجیت وجه نفسانی و عقلانی انسان، بر وجه حیوانی اوست که حاوی شعور زیستی صرف یعنی رشدونمو و تغذیه و شهوات جسمانی است. در مقابل این تعریف سنتی و رایج از حیوانیت انسان، نیچه با تمام قدرت فلسفی و ادبی خود در قالب تشبیه و استعاره و تمثیل، بر وجوه زیست‌شناختی و فیزیولوژیکی این موجود تأکید می‌ورزد. از این منظر، انسان نه عصاره حیات و طبیعت است و نه موجودی فراطبیعی بلکه حتی صفات، یعنی فضایل و رذایل، خود را همچون سلامتی و شجاعت از حیوانات محیط زندگی‌اش اکتساب می‌کند. حال که ارزش‌های وابسته به انسان از دل طبیعت برمی‌خیزند، نیچه رذایل و فضایل را در تعامل وثیق و فعالانه با طبیعت به تصویر می‌کشد. ازاین‌رو، حیوانات را به دو دسته «اصیل» مانند جانوران درنده و حیوانات «پست» مانند جانوران گله‌ای و اهلی تقسیم می‌کند تا بدین نمط، راهی برای تبیین منشأ رذایل و فضایل انسانی و نهایتاً اصالت و پستی در نهاد آدمی نیز بگشاید. نیچه در واکنشی مغایر با انسان‌انگاری و خلق‌شناسی علمی که انتساب صفات را مختص گونه بشر می‌پندارند، بر ارث‌بَری انسان از فضایل و رذایل جانوران اصرار ورزیده است. او مدعی می‌شود که زرتشت غرور و زیرکی را از عقاب و مار به ارث برده است نه اینکه غرور و زیرکی زرتشت، به عقاب و مار منتسَب شده باشند. ازسوی‌دیگر، واقعیت این است که انسان ضرورتاً در طبیعت و با دیگر جانوران زندگی می‌کند. این همجواری و حیوان‌بودن که انسان و دیگر جانوران در آن شریک هستند به همزیستی منجر می‌شود. این همزیستی خود حاصل همزبانی ازطریق انتقال صفات و خصایل از جانوران به گونه انسان است. نوع بشر ارزش‌های خود را در بده بستان با جانوران کشف می‌کند و «افتخار» را که حاصل وفای به عهد، در افراد اصیل است نمود پرورش می‌داند. این تربیت و پرورش آدمی را گزینش می‌کند و او را از قیدوبند رذایل و پستی‌های فیزیولوژیکی، همچون بیماری و معلولیت می‌رهاند. درنهایت، غرایز و تمایلات باستانی که بیشتر با طبیعت گره خورده‌اند در خواستِ دوباره آدمی عود می‌کنند و آرامش کنونی او را برهم می‌زنند؛ آرامشی که حاصل ارزش‌های نوین و فرهنگ خودخواسته علمی و عقلانی عصر مدرنیته و معاصر است. انسان غرایز باستانی خویش را همچون معرفت، در اندیشه افلاطون، به یاد نمی‌آورد؛ بلکه از گذشتگانش که همزیستان دیرینه جانوران بوده‌اند، فراچنگ می‌آورد. زبان انتقال این غرایز باستانی، زبان ارزش‌هاست که خود ارزش‌های طبیعی و زیستی را منعکس می‌کند.\n1- برای مطالعه درباب «حیوان به مثابه زمینه‌ای تصادفی» در فلسفه نیچه نک: (Heidegger, 1998). برای بررسی تفصیلی درباره «حیوان در مقام ابزار استعاری» نک: (Steeves, 1999: 75-91).\n2- او به‌خوبی خاطرنشان می‌کند که زمان بسیاری، برای شکل‌گیری یک اندام با کیفیت یا کارکردی خاص می‌گذرد؛ اما این اندام قبل از تکوین کاملش به کارِ دارنده‌اش نمی‌آید و نمی‌تواند در تنازعی که با وضعیت و دشمنان بیرونی دارد وی را یاری رساند. داروین بیش‌ازحد، ضرورت وضعیت بیرونی را تدقیق کرده است. «عامل اساسی در فرایند حیاتی همانا نیروی عظیم شکل‌دهنده و آفریننده صورت‌ها از درون است؛ قدرتی که محیط را به کار می‌گیرد و از آن بهره‌کشی می‌کند». اضافه بر این، او از گزینش طبیعی ناظر به پیشرفت نوع و پدیدآوردن مصادیق بهتر و نیرومندتر انتقاد می‌کند: «آنچه نابود می‌شود همانا نمونه‌های نوعی بهتر است و آنچه می‌ماند میانمایگان‌اند. زیرا استثناها و نمونه‌های نوعیِ بهتر در قیاس با اکثریت کم‌توانند. اعضای اکثریت یکایک چه‌بسا پست‌تر باشند؛ اما هنگامی که بر اثر ترس و غریزه‌های گله‌ای گرد هم می‌آیند نیرومندتر می‌شوند» (کاپلستون، 1388: 401).\n3- گردهمایی منظم همه اعضای بدن، به صورت یک مجموعه منسجم.\n4- نیچه در جایی دیگر، انسان اصیل یا نجیب را به‌گونه‌ای دیگر متمایز می‌کند: «چه چیز به انسان نجابت و اصالت می‌بخشد؟ [...] شور و هیجانی که وجود فرد شریف و اصیل را فرا می‌گیرد چیزی کمیاب و نادر است و خود او نیز از آن بی‌خبر است؛ استفاده از معیار و اندازه‌ای عجیب و غریب است، نوعی دیوانگی و جنون است که باعث می‌شود چیزهایی را که به نظر بقیه سردند، داغ و سوزان احساس کنیم؛ تخمین ارزش‌هایی است که هنوز برای آن‌ها ترازویی نیافته‌اند، آن قربانی‌هایی است که در قربانگاه وقف‌شده برای خدایان ناشناخته انجام می‌دهیم؛ آن دلاوری‌هایی است که بدون چشم‌داشت افتخار و احترام انجام می‌شود؛ خرسندی چنان وافر و ژرفی از خود است که به انسان و اشیای دیگر سرایت می‌کند» (نیچه، 1385: ۱۱۳ و 114). به نظر می‌رسد در این تعریف از اصالت، نیچه شور و هیجان را مدنظر دارد که در حیوانات اصیل همچون شیر نیز غلیان دارند!\n5- تشریح فیزیولوژیکی نیچه از قابلیت‌های کارآمد افراد قدرتمند و با نفوذ، کشیشان و حاکمان مستبد، را می‌توان در این نقل قول به وضوح فرادید: «اما سلیقه عمومی بدین ترتیب تغییر و تحول می‌یابد که برخی افراد یا اشخاص قدرتمند و بانفوذ رغبت‌ها و بی‌رغبتی‌های خود را بدون ملاحظه اعلام (این مسخره است، این عبث است) و آن‌ها را با قُلدری تحمیل می‌کنند [...]. اما دلیل تفاوت سلیقه و احساس این اشخاص با دیگران معمولاً در ویژگی نحوه زندگی، تغذیه گوارش آن‌ها نهفته است. شاید این تفاوت ناشی از فزونی یا کمبود نمک‌هایی غیرآلی در خون یا مغز آن‌ها و به‌طور خلاصه، خصوصیات فیزیکی آن‌ها باشد: اما آن‌ها با شهامت از این خصوصیات فیزیکی بهره‌مند می‌شوند و انتظارات خود را با همه ظرافت‌های آن برآورده می‌سازند» (نیچه، 1385: 100).\n6- مشتق از کلمه یونانی ethos، به معنای روحیه و طرز رفتار و خُلقیات.\n7- قائل‌شدن جنبه و شخصیت انسانی، برای حقایقی مثل خداوند و طبیعت.\n8- تغییر و جهش ناگهانی ساختار بیماری.\n9- یک دریافت اشتباه از اندیشه نیچه این است که اراده معطوف به قدرت را همبسته با «تحمیل اراده من بر دیگران» تلقی کرد! هنگامی که درباب اراده معطوف به قدرت سخن رانده می‌شود باید دانست که نیچه عموماً درباب «إعمال اراده معطوف به قدرت بر خویشتن» می‌نویسد؛ آن اراده‌ای که بر تمامی ضعف‌ها و پستی‌ها در وجود من غلبه می‌کند. درنهایت، مشخص می‌شود که اراده، توانایی إعمال قدرت است نسبت به «آن چه هست» (Nietzsche, 1968: 221 ). برای مثال، نیچه فرایند جذب و همگون‌سازی ماده خارجی در درون ارگانیسم را یکی از تجلیات اراده معطوف به قدرت تلقی می‌کند.\n10- نیاکان‌گرایی یا بازگشت به خوی نیاکان.\n- حنایی کاشانی، محمدسعید. (1378). زرتشت نیچه کیست؟، تهران: هرمس.\n- روزن، استنلی. (1388). نقاب روشنگری: زرتشت نیچه، ترجمه داریوش نوری، تهران: مرکز.\n- کاپلستون، فردریک چارلز. (1388). تاریخ فلسفه، ترجمه داریوش آشوری، ج۷، تهران: علمی فرهنگی.\n- نیچه، فردریش ویلهلم. (1384). انسانی، زیاده انسانی، ترجمه ابوتراب سهراب و محمد محقق نیشابوری، تهران: مرکز.\n- -----. (1377). تبارشناسی اخلاق، ترجمه داریوش آشوری، تهران: آگه.\n- -----. (1375). چنین گفت زرتشت، ترجمه داریوش آشوری، تهران: آگاه.\n- -----. (1385). حکمت شادان، ترجمه جلال آل‌احمد و دیگران، تهران: جام.\n- -----. (1380). سپیده دمان، ترجمه علی عبداللهی، تهران: جام.\n- ولف، هنریک ر. و دیگران. (1380). درآمدی بر فلسفه طب، ترجمه همایون مصلحی، تهران: طرح نو.\n- Acampora, C.D., et al., (2004), A Nietzschean Bestiary: Becoming Animal beyond Docile and Brutal, New York: Rowman and Littlefield.\n- Calarco, M., et al., (2004), Animal Philosophy, London: Continuum Press.\n- Diamond, J., (1999), Guns, Germs and Steel, New York: Norton Press.\n- Ehrenreich, B., (1997), Blood Rites: Origins and History of the Passions of War, New York: Henry Holt Press.\n- Heidegger, M., (1998), Nietzsche, vols. 1&2, Stuttgart: Verlag Gunter Neske.\n- Lemm, V., (2009), Nietzsche's Animal Philosophy: Culture, Politics and the Animality of the Human Being, New York: Fordham University Press.\n- Nietzsche, F.W., (1968), Basic Philosophical Writings of Nietzsche, trans. by Walter Kaufman, New York: Modern Library.\n- Norris, M., (1985), Beasts of Modern Imagination: Darwin, Nietzsche, Kafka, Ernest and Lawrence, Baltimore: John Hopkins University Press.\n- Steeves, P(ed.).,(1999), Animal Others: On Ethics, Ontology and Animal Life, New York: State University of New York Press.\n- Wolfe, C., (2003), Zoontologies: The Question of the Animal, Minneapolis: University of Minnesota Press.\nصیادمنصور, علیرضا, شاکری, سید محمدتقی. (1393). حیوان در اندیشه نیچه؛ تمهیدی بر طبیعی‌سازی ارزش‌های بشری. متافیزیک, 6(17), 63-76.\nعلیرضا صیادمنصور; سید محمدتقی شاکری. "حیوان در اندیشه نیچه؛ تمهیدی بر طبیعی‌سازی ارزش‌های بشری". متافیزیک, 6, 17, 1393, 63-76.\nصیادمنصور, علیرضا, شاکری, سید محمدتقی. (1393). 'حیوان در اندیشه نیچه؛ تمهیدی بر طبیعی‌سازی ارزش‌های بشری', متافیزیک, 6(17), pp. 63-76.\nصیادمنصور, علیرضا, شاکری, سید محمدتقی. حیوان در اندیشه نیچه؛ تمهیدی بر طبیعی‌سازی ارزش‌های بشری. متافیزیک, 1393; 6(17): 63-76.


مواد معدنی جامد . معدنی نیجریه مواد . تماس با تامین کننده » قانون معادن - پایگاه خبری اختبار. جامد یا گاز یا . مواد معدنی با رعایت قانون . حوزه معدن و فرآوری مواد معدنی با . تماس با تامین کننده »\nتجهیزات برای پردازش مواد معدنی از سنگ معدن طلا. نیجریه شرکت پردازش مواد معدنی روش ها و تجهیزات برای تولید طلا. سیستم های پردازش معدنی در سنگ شکن نیجریه برای فروش. زنی، تجهیزات فرآوری مواد\nفراوری مواد معدنی شرکت زرین معدن آسیا در نیجریه کارخانه, باریت کارخانه سنگ, سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور. مدیریت کانه آرائی و فرآوری مواد معدنی . مدیریت ژئومتیکس . فراوری مواد معدنی\nفرآوری مواد معدنی نیجریه - mandalaa.nl\nفرآوری مواد معدنی نیجریه فرآوری مواد معدنی. جهت تولید محصولات باارزش و قابل استفاده در صنایع مختلف، فرآیندهای مختلف ...\nمواد معدنی در سنگ نیجریه. ماین نیوز - کشنده‌ترین مواد معدني جهان کدامند؟ شماري از مواد معدني خطرات جدي براي انسان و محيط زيست به همراه دارند. ... دو شكل كريستال و گرانيت استخراج مي‌شود و به طور سنتي به عنوان سنگ قیمتی ...\nفرآوری مواد معدنی خاک رس . بیشتر بدانید. سپرده برآورد مواد معدنی انرژی در نیجریه معدنی خاک رس توپ سپرده , دریافت قیمت , ما در تحقیق، توسعه، و تولید سنگ شکن صنعتی، پودر سنگ زنی، تجهیزات فرآوری مواد معدنی و سایر دستگاه های ...\nسازنده تجهیزات خرد کردن مواد معدنی. سنگ فک خرد کردن تجهیزات برای تولید 120. سنگ شکن وسیله ای است که در فراوری مواد معدنی برای خرد کردن مواد اولیه استخراج , 905 x 620 1200 x 680 Capacity t/h 80 120 180 Power req(hp) , …\nمواد معدنی خاک رس در نیجریه - neya.eu\nخاک رنگبر ویژه تولید و فراوری محصولات مختلف . خاک رنگبر ماده ای است معدنی از دسته رس ها یا . یکی از پر مصرف ترین پودرهای معدنی در صنعت . اطلاعات در روش استخراج مواد معدنی و در نیجریه. اطلاعات در روش استخراج مواد معدنی و در ...\nما در تحقیق، توسعه، و تولید سنگ شکن صنعتی، پودر سنگ زنی، تجهیزات فرآوری مواد معدنی و سایر دستگاه های مرتبط. محصولات داغ. بوکسیت در نیجریه - بیشتر بدانید. زمین معدن بوکسیت زمین در نیجریه سنگ آهن معدن در نیجریه سنگ معدن سرب ...\n<< Previous: كسارات دوارة كسارة\n>> Next: مصغرة آلة الصانع مصنع للاسمنت


۲۱ ارديبهشت ۱۴۰۱ - ۰۶:۰۰\nبه گزارش نبض بازار، طبق آخرین گزارش ها، شرکت اپل قصد ندارد مدل مینی آیفون ۱۴ را عرضه کند و به جای آن نسخه مکس ارائه می‌شود. اکنون، مشخصات احتمالی و قیمت آیفون ۱۴ مکس فاش شده است.\nاین گزارش اضافه می‌کند که آیفون ۱۴ مکس دارای پردازنده A۱۵ Bionic است. این چیپست با ۶ گیگابایت رم LPDDR۴X و ۱۲۸ یا ۲۵۶ گیگابایت حافظه داخلی جفت می‌شود. تنها آیفون ۱۴ پرو و پرو مکس که سطح بالاتری دارند از چیپست جدید A۱۶ Bionic استفاده می‌کنند. در پنل پشتی، آیفون ۱۴ مکس دارای سیستم دوربین دوگانه است که از دو سنسور ۱۲ مگاپیکسلی تشکیل شده است. شایان ذکر است، گزارش‌های قبلی به بهبود‌هایی در قدرت و کیفیت دوربین جلو و اضافه شدن اتصال ماهواره‌ای اشاره کرده‌اند.\nلینک کوتاه: https://nabzebaazaar.com/000YdD\nبرچسب ها: گوشی هوشمند گوشی موبایل گوشی آیفون 14