شناسه خبر: 7566 منتشر شده در مورخ: 1394/8/25 ساعت: 10:47 گروه: فرهنگی\nکلاهی بر سر گذاشته و لباسی خاکستری رنگ و ارزان پوشیده و پوتین نظامی نویی به پا کرده بود. اینها لباسهایی بود که در زندان به او داده بودند. چهارسال پیش، تام جود هنگام دفاع از خودش، کسی را با بیل کشته و به هفت سال زندان در مک آلستِر محکوم شده بود. اما اینک با دادن تعهد، سه سال زودتر از موقع آزاد شده بود و میخواست به مزرعة پدرش برگردد.\nاواخر ماه می‌بود و هوا گرم و سوزان. وقتی تام از وسط زمینهای زراعی میگذشت، لاکپشتی را که چرخ جلو کامیونی به بیرون از جاده پرت کرده بود، پیدا کرد. تام میخواست لاکپشت را برای برادر کوچکش سوغاتی ببرد.\nمدتی که در میان گرد و خاکهای نرم جادة خاکآلودی که از میان کشتزارها میگذشت پیش رفت. عرق از سر و پایش میریخت. کمی پایینتر از جاده چشمش به بید بیقواره و خاکآلودی افتاد. قدمهایش را تند کرد تا با پناه بردن زیر درخت از آفتاب بگریزد. اما نزدیک درخت، مردی را دید که زیر درختی نشسته است. مرد صورتی استخوانی، پیشانی بلند، گونههایی بیمو و برنزه، موهایی خاکستری و ژولیده داشت. مرد موخاکستری مدتی به تام زل زد و بعد او را شناخت. گفت: «شما تام جود پسر بابا تام نیستید؟»\nتام گفت بله. مرد گفت: «مرا یادتان نمیآید. اما من پدر روحانی محلّة شما هستم». تام گفت: «عجب! پس شما کشیش کیسی هستید.» آن مرد گفت: «بله اما حالا جیم کیسی هستم. دیگر نور خدا در دلم نیست. دیگر موعظه را گذاشتم کنار. دیگر قلبم صاف نیست.» شما مسافرت بودید؟ من که خیلی وقته اینجاها نبودم.» تام گفت که چهار سالی در زندان بوده و دوباره به خانه برگشته تا کاری بگیرد و به زندگیاش برسد.\nکیسی گفت: «خیلی وقت است پدرت را ندیدهام. دوست دارد او را ببینم.» بعد از جا بلند شد و کفشهایش را به پا کرد و دنبال تام راه افتاد تا با هم به مزرعة خانوادة جود بروند. آنها با هم یک مایلی پیش رفتند اما وقتی از پشتهای گذشتند و به مزرعة خانوادة جود رسیدند، در ردیف خانههای کوچک پرنده پر نمیزد. تام گفت: «انگار اتفاقی افتاده. هیچ کس نیست.»\nمباشران مالک بزرگ، خانوادة تام را نیز مثل دیگر کشاورزان از زمینشان بیرون کرده بودند. چون آن سال، گرد و غبار روی محصولات را گرفته بود و آفتاب داغ، گیاهان را خشک کرده بود و آنها هم مثل دیگران محصول زیادی به دست نیاورده بودند تا اجارهشان را بپردازند. چند سال پیش کشاورزان مجبور شده بودند پنبه بکارند. اما چون قادر نبودند زمین را یک سال به آیش بگذارند تا قوت بگیرد، خاکِ زمین فرسوده شده بود.\nبه همین دلیل مالکان بزرگ یا بانکها، دیگر حاضر نبودند از اجارههایشان بگذرند. آنها مباشرانشان را فرستاده بودند تا کشاورزان را از زمینهای اجارهای، بیرون کرده و خانههایشان را خراب کنند. البته بعضی از مباشرها مهربان بودند، بعضی خشمگین و بعضی نیز ظالم و بیعاطفه. اما همه غلام بانکها بودند. میگفتند: «مجبوریم. بانک یا شرکت احتیاج دارد. زمینهایش را میخواهد.»\nکشاورزان گفتند: «می‌خواهید چکار کنیم؟ ما که نمیتوانیم از سهم کشت خودمان کم کنیم. همهمان نیمه سیر هستیم. بچههایمان همیشه گرسنهاند، لباسمان تکه تکه است. آخر ما چه خاکی به سرمان بریزیم؟ ما سالهاست که روی این زمینها کار کردهایم. ما اینجا به دنیا آمدهایم. درست است که چند سال پیش وام بانک را نپرداختهایم، و حالا بانک مالک زمینهایمان شده، اما ما همیشه اجارهمان را پرداختهایم. لطفاً صبر کنید تا سال دیگر.»\nاما بانکها این چیزها را نمیفهمیدند. آنها میخواستند فقط یک نفر حقوقبگیر را با یک تراکتور در زمین بگذارند تا پس از جمعآوری محصولات، زمینها را بفروشند.\nکشاورزان گفتند: «پس ما هم دست به تفنگ میبریم.» مباشران هم گفتند: «آن وقت، اول با کلانتر و بعد با ارتش طرف هستید. اگر در زمینهای بانک بمانید دزدید و اگر کسی را بکشید میشوید آدمکش. پس بهتر است هرچه زودتر بروید.» کشاورزها گفتند: «کجا برویم؟ چه جوری برویم. ما که پول نداریم؟» مباشرها گفتند: «اگر راه بیفتید شاید به پنبهچینی پاییز برسید. راستی چرا به غرب نمیروید؟ به کالیفرنیا. آنجا همهجا باغ است و کار میوهچینی هست.» زنها از شوهرانشان میپرسیدند: «کجا میرویم.» اما کشاورزهای زخم خورده و خشمگین نمیدانستند.\nکیسی و تام ایستاده بودند و مزرعه را نگاه میکردند. همه چیز مزرعه را تراکتور ویران کرده بود. به زور وارد خانة نیمه ویران شدند. تام گفت: «یا همه از اینجا رفتهاند یا مرده‌اند. حتماً اتفاق بدی افتاده. اما انگار همسایهها هم رفتهاند وگرنه تختههای به این خوبی دست نخورده باقی نمیماند.»\nچند دقیقه بعد، کیسی که به دشت نگاه میکرد مردی خاکآلود را از دور دید که نزدیک میشد. مرد به جلوی خانه رسید و آنها او را که از اهالی بود شناختند. مرد برای آنها تعریف کرد که چطور بانکها با انداختن تراکتورها در مزارع و خراب کردن همه چیز، همه را به زور فراری داده بودند. اما خود او با اینکه همة خانوادهاش رفته بودند تنها کسی بود که آن طرفها مانده بود. خانوادة تام نیز همه پیش عموجان بودند. مرد گفت: «رفتند تا یک ماشین باری بخرند و چند روز دیگربروند به طرف غرب. همة کشاورزها دارند میروند. هشت مایل که بروی میرسی به خانة عموجان. همه آنجا هستند.» راه دور بود. تام و کیسی و مرد روستایی تصمیم گرفتند شب را در همان خانة ویران به صبح برسانند.\nصبح تام و کیسی از جاده‌ای که چرخ ماشینها وگاریها در مزرعه به وجود آورده بود به طرف خانة عموجان به راه افتادند. مدتی که رفتند تام گفت: «نمیدانم اینها چطور خودشان را در خانة عموجان جا میکنند. آنجا فقط یک اتاق و یک انبار دارد. باید روی هم سوار شوند.» کشیش گفت: «تا آنجا که یادم میآید عمو جان، زن و بچه نداشت.»\nافق در مشرق سرخ رنگ بود که آنها به خانة عمو جان رسیدند. از دودکش زنگ زدة خانه دود بیرون میآمد و یک کامیون در حیاط بود و یک عالم اثاثیه هم جلوی خانه روی هم تلنبار شده بود. تام گفت: «خدای من انگار میخواهند بروند.» از پنبهزار گذشتند و پا به حیاط خانه گذاشتند. پدرِ تام در کامیون ایستاده بود و به آخرین تختههای بارگیر میخ میزد. پدر تام، ریشی انبوه و پوستی سبزه داشت و لاغر و کمرباریک بود. پیرمرد، به محض دیدن تام با نگرانی پرسید: «تام فرار کردی؟» تام گفت: «نه، تعهد دادم و آزادم. همة مدارکم هم باهام هست.»\nپدر تام چکش را زمین گذاشت و گفت: «ما میخواهیم برویم کالیفرنیا. اسبابها را هم بار میزنیم. اما مادرت از ترس اینکه تو را نبیند نمیخواست بیاید کالیفرنیا. حالا تو هم با ما میآیی. برویم غافلگیرشان کنیم.» تام گفت: «پدر، کشیش کیسی را که یادت هست. او هم با ما میآید.» پدرِ تام به کشیش کیسی خوشآمد گفت و سپس همگی با هم رفتند که مادرِ تام را ببینند و صبحانهای بخورند. مادر با دیدن تام همانطور که داشت صبحانه را حاضر میکرد دهانش نیمه باز ماند. بعد خدا را شکر کرد و با نگرانی همان سئوالهای پدر را از تام پرسید. بعد آرام شد اما شادیاش شبیهاندوه بود.\nمادر پرسید: «تام، توی زندان خیلی باهات بدرفتاری کردند؟ جوشی که نشدی؟» تام گفت: «نه، نه. البته تا یک مدتی این جوری بودم. میگذره. ولی وقتی دیروز دیدم چه بلایی سر خانهمان آورده اند...» مادر گفت: «تام فکر نکن تنهایی میشود جلویشان ایستاد. سگ‌کُشِت میکنند. اما اگر همة آن چند صد هزار نفری را که مثل ما در به در کردند جلویشان ایستاده بودند جرات این کار را نداشتند. خانهمان را با خاک یکسان نمیکردند و مجبور نمیشدیم دار و ندارمان را بفروشیم.»\nدر همین موقع، پدربزرگ تام با شلوار سیاه پر از وصله و پیراهن آبی و پاره پورهاش که دگمههایش را نینداخته بود، از راه رسید و بعد هم مادربزرگ که پدربزرگ خیلی ازش حساب میبرد آمد. همراهش نوآ پسر بزرگ خانواده هم بود. نوآ آدمی کم حرف و آرام و شبیه آدمهای ابله بود،. سر و بدن و ساقهای بدترکیبی داشت. چون شبی که به دنیا میآمد، فقط پدرِ تام کنار مادرش بود و پدر به جای یک ماما اما با ناشیگری نوآ را به دنیا آورده بود. حالا هم پدر از خجالت همیشه به نوآ بیشتر محبت میکرد.\nصبحانه که خوردند تام و پدر راه افتادند طرف کامیون توی حیاط. پدر به تام گفت: «قبل از خرید کامیون، اَل نگاهش کرد. میگه هیچ عیبی ندارد. میدانی که اَل پارسال رانندة کامیون بود. میتواند ماشین را تعمیر هم بکند.» اَل برادر تام و پسری شانزده ساله بود و حالا سر کار نمیرفت و روز و شبش را با ولگردی میگذراند. تام خودش کاپوت کامیون را بالا زد و نگاهی به آن کرد و گفت: «خود من توی زندان رانندة کامیون بودم.» و پرسید: «عمو جان کجاست؟» پدر گفت عموجان پیش از آفتاب با روزاشارن، روتی (خواهر دوازده سالة تام) و وینفیلد (برادر ده سالة تام) رفتهاند تا مقداری مرغ و جوجه و اثاثیه بفروشند.» تام گفت: «اما من اصلاً ندیدمش.» پدر گفت: «آخر تو از بزرگراه آمدی. روزاشان در خانة کانی ریورز است. آخ، یعنی تو نمیدانی. خواهرت با کانی ریورز عروسی کرده. کانی را که یادت میآید؟ پسر خوبیه، نوزده سالش است. خواهرت هم حامله است. بچهاش چهار پنج ماهه است.»\nتام پرسید: «کی میخواهید بروید به غرب؟» پدر گفت: «فکر کنم فردا صبح بتوانیم همة اثاثیه را بار کنیم و حرکت کنیم. از اینجا تا کالیفرنیا دو هزار مایل است. اما ما پول زیادی نداریم. تو پول داری؟» تام گفت: «همهاش دو، سه دلار.» پدر گفت: «ما هر چه داشتیم فروختیم. همهاش شد 200 دلار. کامیون را 75 دلار خریدیم. بارگیرش را من و اَل بهش وصل کردیم. فکر کنم یک چیزهای ماشین را هم باید توی راه گیر بیاوریم.»\nمادر گفت: «تام، توی کالیفرنیا کارمان رو به راه میشود.» تام گفت: «چرا نشود.» مادر گفت: «من اعلامیههایی را که پخش میکردند دیدم. نوشته بود آنجا هم کار زیاد است هم مزد خوب میدهند. برای چیدن انگور و پرتقال هلو یک عالمه کارگر میخواهند. اگر نگذارند چیزی بخوریم میتوانیم گاهی یک هلوی کوچک و لهیده کش برویم و بخوریم. اما میترسم همهاش کلک باشد. پدرت میگفت باید دو هزار مایل برویم. از روی تمام تپهماهورها و کنار کوهها باید بگذریم. تام به نظرت این همه راه چقدر وقت میخواهد؟» تام گفت: «نمیدانم. پانزده روز و اگر شانس بیاوریم ده روز...»\nاَل با پدر رفتند باقی وسایل اضافی را بفروشند. موقع رفتن آل به پدر گفت: «پدر شنیدم تام در زندان تعهد داده که از این ایالت خارج نشود. وگرنه میگیرندش و باز سه سال میاندازندش توی هلفدونی.» پدر گفت: «واقعاً؟ خدا کند دروغ باشد. ما به تام خیلی احتیاج داریم.»\nشب آنها نزدیک کامیون دور هم نشستند تا مشورت کنند. همة خانواده بودند: پدر و مادر تام، دامادشان کانی که مردی بود جوان و لاغر با چشمانی آبی و کارش کارگری بود، تام، پدربزرگ و مادربزرگ، عموجان که پنجاه ساله، غمگین و ساکت و همیشه شرمسار بود و بدنی باریک و زورمند داشت، اَل، وینفیلد بازیگوش، ولگرد و غرغرو، نوآ، روزاشارن ـ که موهای بافته شده دورسرش حلقه شده و تاج بوری را درست کرده بود ـ و بچة کوچک خانواده روتی. پدر تام گفت: «فقط صد و پنجاه دلار پول داریم. ولی اَل میگوید باید برای کامیون لاستیکهای بهتری بخریم.» تام به همه گفت کشیش کیسی هم با آنها میآید. پدر گفت: «ما همه روی هم میشویم دوازده تا. مجبوریم سگها را ببریم که با آنها میشویم چهارده تا. کامیون برا اینهمه آدم جا ندارد.» اما مادر و مادر بزرگ اصرار داشتند کشیش کیسی را هم ببرند. همة خانواده از اینکه میخواستند به کالیفرنیا بروند ذوق زده بودند.\nهمان شب، دام هایشان را کشتند و نمک زدند تا در طول سفر بخورند. مردها آنچه را که میشد روی هم بستند و بار کامیون کردند. مادر نیز به تام گفت هر چه برای غذا خوردن لازم است از توی آشپزخانه بردارد. با اینکه تصمیمگیری مشکل بود مادر صندوقی را که همة نامهها، عکسهای خانوادگی و بریدة روزنامههای دربارة محاکمة تام در آن بود را در آتش ِ اجاق انداخت. اسباب و ابزارها را ته کامیون و روی آن را جامهدان و وسایل آشپزخانه و روی همه نیز تشکها را گذاشتند و روی باربر را با برزنت پوشاندند تا مسافرها از آفتاب و باران در امان باشند.\nسپیدة صبح که خواستند حرکت کنند، پدربزرگ که پشت انباری نشسته بود نمیخواست بیاید. گفت: «من نمیگویم شما بمانید. شما بروید. اما من میمانم. این ملک خوب نیست، اما وطن من است. من توی خانة خودم میمانم.» پدر گفت: «نمیشود. تراکتورها این زمین را زیر و رو میکنند. کی به شما میخواهد غذا بدهد و از شما پرستاری کند. میمیرید.» اما پدربزرگ راضی نمیشد. پدر و مادر با هم یواشکی مشورت کردند و بعد موقعی که به او صبحانه میدادند در قهوهاش شربت خوابآور ریختند و وقتی پدربزرگ خوابش برد او را هم سوار کامیون کردند و روی بارها خواباندند و بعد راه افتادند. قرار شد هر بار دونفر نوبتی جلو، کنار راننده بنشینند و بقیه عقب کنار بارها باشند. کامیون سنگین بود و آنها آهسته در گرد و غبار به سوی جادة بزرگ و غرب پیش میرفتند.\nمدتی بعد کامیون آنها نالهکنان، به طرف مرز ایالت پیش رفت. جادة 66 بزرگراه مهاجران و کسانی بود که از غرش تراکتورها و زمینهای ویرانشان در اوکلاهما میگریختند. 300 هزار نفر با پنجاه هزار ماشین زهوار در رفته در جاده روان بودند. اما رانندههایی که کامیونها و ماشینهای پر از بار را میراندند مظطرب و دلواپس بودند. نمیدانستند فاصلة شهرها چقدر است و آیا آذوقه و پول کافی دارند و ماشینهایشان طاقت خواهد آورد تا به باغهای میوه برسند یا نه. آیا پولی برای بنزین برایشان میماند.\nوقتی خانوادة جود به یکی از پمپ بنزینهای سر راهی رسیدند تا بنزین بخرند و آب بردارند، فهمیدند که روزی پنجاه، شصت کامیون (مثل آنها) از آنجا رد میشود تا به طرف غرب بروند و رانندههای آنها هم از صاحب آنجا تقاضای بنزین میکنند. ولی چون پول ندارند، اسباب و اثاثیه و حتی کفشهایشان را میدهند و بنزین میگیرند. مامور پمپ بنزین گفت: «مردم مثل مور و ملخ توی جاده ریخته اند. آب میگیرند. اتاقها را کثیف میکنند. اگر هم بتوانند چیزی کش میروند. حتی بنزین گدایی میکنند تا بتوانند به راهشان ادامه بدهند.»\nاَل که کامیون را میراند با نگرانی و تمام وجود به صداهایی که از موتور ماشین در میآمد گوش میداد تا فوری بیاید پایین و عیب و ایراد ماشین را رفع کند. وقتی تام خواست جای اَل را بگیرد اَل گفت: «مواظب باش روغن کم نکند تام. یواش برو.» تام لبخندی زد و گفت: «مواظبم، دلواپس نباش.» در راه مادر به تام گفت خیلی نگرانش است. چون میترسید تام را به خاطر بیرون رفتن از ایالت دوباره بگیرند و به زندان بیندازند. تام گفت: «مادر، این باز هم بهتر از این است که بمانم و از گرسنگی بمیرم.» تازه از شهر بتانی گذشته بودند که با دیدن ماشین کهنة سفری و چادری در کنار یک نهر، تام کامیون را نگه داشت تا آنها هم در آنجا چادر بزنند. تام پایین که آمد، مرد لاغری را که صورتی استخوانی داشت دید که روی موتور ماشین خم شده است.\nاز او پرسید: «میشود اینجا چادر زد؟ شب ماندن اینجا ممنوع نیست؟» مرد که نامش ویلسون بود با مهربانی گفت: «چرا نمیشود. ما هم از همسایگی شما خوشحال میشویم.» همه از کامیون پایین آمدند و با خانوادة آقای ویلسون آشنا شدند. آنها هم مثل دیگران به کالیفرنیا میرفتند تا کاری پیدا کنند. همسر آقای ویلسون زنی ریزاندام بود. نوآ، عمو جان و کشیش کیسی شروع به پایین آوردن بار کامیون کردند و بقیه در کنار خانوادة ویلسون چادر زدند. پدر بزرگ حالش بد بود. حال طبیعی نداشت و چانه و بدنش میلرزید. خانم ویلسون از آنها خواست او را به چادر آنها بیاورند. برای همین فوری پدر بزرگ را در چادر آقای ویلسون تاق باز روی تشکی خواباندند، اما پیرمرد تشنج داشت و فشار خونش بالا بود. کم‌کم همة عضلات پدر بزرگ منقبض شد.\nسپس ناگهان از جا پرید و بعد آرام شد و نفسش برید. پدربزرگ سکته کرده بود. کشیش کیسی برای پر بزرگ دعا خواند. همة خانواده جمع شدند و از آقای ویلسون تشکر کردند. اَل و تام هم رفتند ماشین آنها را تعمیر کنند. همه مانده بودند با جنازة پدربزرگ چه کنند. پدر گفت: «برای این کار قانون هست. باید اطلاع داد. بعدش چهل دلار ازتان میگیرند و دفنش میکنند وگرنه مثل گداها خاکش میکنند.»\nاما آنها نمیخواستند چهل دلار بدهند چون فقط صد و پنجاه دلار پول داشتند و میترسیدند قبل از اینکه به به کالیفرنیا برسند پولشان تمام شود. اما در ضمن نمیخواستند پدر بزرگ مثل گداها به خاک سپرده شود. پدر گفت: «پدر بزرگ، پدرش را با دستهای خودش خاک کرد. بعضی وقتها نمیشود طبق قانون عمل کرد.» تام گفت: «من میگویم روی یک تکه کاغذ بنویسیم این کیه و چه طوری مرده و بعدش باهاش دفن کنیم.» پدر گفت خوب فکری است و مادر، پدربزرگ را شست و با کمک خانم ویلسون کفن کرد. و بعد همان شبانه مشخصات و نحوة مرگ پیرمرد را روی یک تکه کاغذ نوشتند و در یک قوطی مربای خالی گذاشتند و با پدربزرگ دفن کردند. موقع دفن کشیش کیسی دعا میخواند. روتی و وینفیلد نیز با اشتیاق نگاه میکردند.\nموقعی که دو خانواده شام میخوردند آقای ویلسون گفت: «ما هم مجبور شدیم برادرم ویل را جا بگذاریم. ما زمینهایمان به هم چسبیده بود. اما هر دو رانندگی بلد نبودیم. همه چیزمان را فروختیم و ویل یک ماشین خرید. اما شب قبل از حرکت داشت تمرین رانندگی میکرد که ماشینش داغون شد. او هم دیگر پول نداشت و لج کرد و نیامد. ما هم نمیتوانستیم بمانیم. 85 دلار هم بیشتر نداشتیم و نمیتوانستیم آن پول را تقسیم کنیم. توی راه هم ماشین خراب شد و سی دلار دادیم برای تعمیرش. پشت سرش هم شمعها و لاستیکش خراب شد. نمیدانم هرگز به کالیفرنیا میرسیم یا نه. حالا هم پتپت میکند.» اَل با غرور گفت: «حتماً لوله بنزینش گرفته. درستش میکنم.»\nآقای ویلسون گفت: «من اعلامیههایی دیدم که میگفت توی کالیفرنیا خیلی به کارگرهای روزمزد احتیاج دارند. اگر پایمان به کالیفرنیا برسد من قول میدهم بعد از دو سه سال آن قدر پول گیرمان بیاید که بتوانیم یک خانه بخریم.» پدر گفت: «من هم این اعلانها را دیدم.» و از کیف پولش یک اعلامیه در آورد.\nخانم ویلسون مریض احوال بود. برای همین به شوهرش گفت: «اگر من ناخوش شدم شما راهتان را بگیرید و بروید.» مادر گفت: «نه، هر اتفاقی برایتان بیفتد ما مواظبتان هستیم.»\nروز بعد اَل ماشین دست دوم آقای ویلسون را تعمیر کرد و آنها نیز همراه با خانوادة جود، به طرف کالیفرنیا به راه افتادند. فاصلة زیاد منزلگاهها آنها را مجبور میکرد شبها چادر بزنند. روز بعد قبل از رسیدن به تگزاس به دو تا پمپ بنزین رسیدند و کنار یک اغذیهفروشی ایستادند تا کمی آب بردارند و نان بخرند. یکی از کارکنان اغذیهفروشی که دلش برای آنها سوخته بود، عمداً سه تا نان را ارزان به خانوادة جود فروخت.\nاز تگزاس که میگذشتند، اَل ماشین دوج آقای ویلسون را میراند و مادر و روزاشارن جلو درکنار او نشسته بودند. رزا شارن گفت: «مادر وقتی رسیدیم باید میوه بچینیم و توی ده زندگی کنیم؟ من و کانی نمیخواهیم توی ده زندگی کنیم. ما میخواهیم توی شهر زندگی کنیم. کانی هم توی یک مغازه شاید هم توی یک کارخانه، کار گیر بیاورد. کانی میخواهد توی خانه درس بخواند تکنیسین بشود. شاید هم مغازة تعمیر رادیو برای خودش داشته باشد. ما میخواهیم هر وقت دلمان خواست برویم سینما. کانی میگوید شاید مرا ببرد زایشگاه. یک ماشین کوچک هم میخریم. من اتو برقی میخرم. برای بچهمان اسباببازی و لباس نو میخریم.» مادر گفت: «ما نمیخواهیم شما از ما جدا شوید.\nوقتی خانواده از هم بپاشد دیگر زندگی برای چه خوبه؟» در این موقع اَل ناگهان صداهای ناجوری از موتور ماشین شنید و آن را کنار زد. تام نیز که کامیون را میراند، جلوی ماشین ایستاد. وقتی ماشین را نگاه کردند معلوم شد ماشین آقای ویلسون یاتاقان سوزانده. تام که همه جای ماشین را دیده بود گفت که تعمیر ماشین یک روز طول میکشد. پدر نگران تمام شدن پولشان و نرسیدن به کالیفرنیا بود. آقای ویلسون گفت: «ما را بگذارید و بروید.» پدر گفت: «نه، ما حالا دیگر قوم و خویش شدیم.»\nبرای خرید وسایل یدکی باید هفتاد مایل برمیگشتند اما روز بعد نیز یکشنبه بود و همه جا تعطیل. تام پیشنهاد کرد که او و کیسی پیش ماشین بمانند و آن را تعمیر کنند و بقیه بروند. بعد هم آنها هم با ماشین به بقیه میرسند. همه قبول کردند. پدر هم گفت: «راه بیفتیم. فایده ندارد همه اینجا بمانیم. تا شب میتوانیم پنجاه مایل یا حتی صد مایل برویم.» اما مادر با عصبانیت رفت و جک ماشین را برداشت و در حالی که آن را تکان میداد به پدر گفت «نه من نمیآیم. من نمیگذارم خانواده از هم جدا شود. نمیگذارم خانواده از هم بپاشد. من آبرویت را میبرم. من گریه و التماس نمیکنم دهنت را خرد میکنم. اگر راست میگویی بیا جلو.» همه منتظر بودند پدر از خشم بترکد اما کاری نکرد. تام گفت: «باشد تو بردی مادر. حالا آن میله را بنداز زمین. اَل اینها را با کامیون ببر هرجا آب و سایه بود چادر بزن و با کامیون برگرد اینجا. کشیش و من موتور را پیاده میکنیم. بعد دوتایی بر میگردیم سانتاروزا برای خریدن وسایل یدکی.»\nاَل با کامیون و اسبابها رفت و همه را به یک اردوگاه رساند و زودی برای کمک به تام آمد. آنها با کمک هم موتور ماشین را پیاده کردند و همان شب کیسی را کنار ماشین گذاشتند و به شهر برگشتند و وارد یک محوطه در کنار پمپ بنزینی که پر از ماشینهای اوراقی بود، شدند. در آنجا ماشین دوج اوراقی نیز بود. سرایدار آن محوطه که مرد یک چشمی بود و دل پرخونی از اربابش داشت به آنها اجازه داد قطعاتی را که میخواستند از ماشین اوراقی جدا کنند و بردارند. آنها حتی یک چراغ قوه از سرایدار آنجا خریدند و فوری با وسایل یدکی برگشتند. بعد زیر نور چراغ قوه ماشین دوج آقای ویلسون را تعمیر کردند و همان شبانه پیش بقیة خانواده در اردوگاه برگشتند. خانوادة آنها در آن اردوگاه چادر زده بود.\nتام ماشین دوج را کنار اردوگاه نگه داشت اما اَل با کامیون از راه بین نردة اردوگاه رفت تو. تام رفت و با صاحب اردوگاه حرف زد. پدرهم آمد. صاحب اردوگاه گفت: «اگر میخواهید اینجا چادر بزنید شبی نیم دلار برایتان تمام میشود. آب و هیزم هم تهیه کنید. دیگر هیچ کس باهاتان کاری ندارد.» تام گفت: «اما ما میتوانیم توی سرازیری جاده بخوابیم و یک پاپاسی هم به کسی ندهیم.» صاحب اردوگاه گفت: «ولی معاون کلانتر شب همه جا را میگردد. شاید آدم ناجوری باشد. توی این مملکت قانونی هست که بیرون خوابیدن و ولگردی را قدغن کرده.» پدر گفت: «ما که پول دادیم. این پسر از خانوادة خودمان است. ما صبح زود میرویم.» صاحب اردوگاه گفت: «برای ماشین باید پنجاه سنت دیگر بدهید.» تام به پدر گفت: «ما میرویم بیرون میخوابیم و فردا صبح به هم میرسیم. میشود اَل بماند و عموجان با من بیاید؟» صاحب اردوگاه گفت: «عیبی ندارد.»\nمرد ژنده پوشی که روی لبة ایوان نشسته بود و سر زانوهای شلوارش سوراخ بود از جا بلند شد و در حالی که میخندید به پدر گفت: «میروید کالیفرنیا که مزد بگیرید؟ شاید میروید پرتقال و هلو چینی نه؟ اما من دارم از زور گرسنگی از آنجا برمی گردم. اگر کار این است بهتر است آدم بمیرد.» مردها همه متوجه مرد کهنهپوش شدند. پدر گفت: «چرا داری مزخرف میگویی مرد؟ من یک اعلامیه دارم که نوشته مزدها بالا رفته. در روزنامه هم خواندم برای میوهچینی یک عالمه کارگر میخواهند.» مرد ژندهپوش گفت: «اما اگر توی ولایتتان جایی دارید برگردید.»\nپدر گفت: «نهخیر نداریم، از زمینهایمان بیرونمان کردند.» مرد ژندهپوش گفت: «خب پس من ناامیدتان نمیکنم.» پدر عصبانی شد. گفت: «نه، حالا که گفتی تا آخرش بگو!» مرد ژندهپوش گفت: «این اعلامیهها دروغ است. این مردک هشتصد نفر کارگر میخواهد، میآید پنج هزار تا از این اعلامیهها چاپ میکند. شاید بیست هزار نفر این اعلامیه را بخوانند. آن وقت، ممکن است سه هزار نفر که از سختیهای زندگی دیوانه شده اند راه بیفتند و به آنجا بروند. بعدش شما و پنجاه خانوادة دیگر میروید و کنار یک آبگیر چادر میزنید. یارو، میآید به چادرتان سر میزند تا ببیند چیزی دارید بخورید یا نه. اگر چیزی نداشته باشید بخورید، به شما میگوید اگر کارمی خواهید فلان ساعت بروید به بهمان جا. وقتی شما به آنجا میروید، میبینید هزار نفر منتظرند. یارو میآید و میگوید: من ساعتی بیست سنت میدهم. ممکن است نصف جمعیت قبول نکند، ولی پانصد نفر میمانند چون دارند از گرسنگی میمیرند. آنها میدانند هرچه کارگر بیشتر و گرسنهتر باشد، میتوانند مزد کمتری بدهند. حتی اگر بتواند کارگرها را با بچههایشان برای هلوچینی استخدام میکند.\nاما چارهای نیست، باید بروید. چون من نمیخواهم نگرانتان کنم با این حال وقتی با آن مردک روبه رو شدید، از او بپرسید که چقدر میخواهد مزد بدهد؟ بگویید حرفهایش را بنویسد. اگر این کار را نکنید، بیکار میمانید.» صاحب اردوگاه که روی صندلیاش خم شده بود تا مرد کوتاه و ژندهپوش را بهتر ببیند به او گفت: «نکند شما هم از همان آدمهایی هستید که گاهی وقتها میآیند اینجا و دنبال آشوب میگردند؟ از همانها که مردم را تحریک میکنند.»\nمرد ژندهپوش گفت: «نه، ولی من بعد از یک سال که دو تا از بچهها و زنم را از زور گرسنگی از دست دادم، اینها را فهمیدم. همان موقع که دو تا کوچولوهام با شکمهای بادکرده زیر چادر افتاده بودند و پوست و استخوان شده بودند و من چپ و راست میدویدم تا کار گیر بیاورم... بعد مامور متوفیات آمد گفت این بچهها قلبشان گرفته و مرده اند. این کاغذ را هم نوشت!» همه ساکت بودند و گوش میکردند. مرد ژنده پوش نیمچرخی زد و فوری در تاریکی شب گم شد. صاحب اردوگاه گفت: «مرتیکة حقهباز! این روزها از این آدمها توی راه زیاد پیدا میشوند.» تام و پدر و کیسی به طرف چادر خانواده رفتند. تام به پدر گفت: «من با عمو جان میروم بیرون بخوابم. توی جاده کمی جلو میرویم. چشمایتان را خوب باز کنید تا ما را ببینید. ما طرف راست جاده ایم.»\nماشینهای مهاجران در کوره راهها میخزید و به شاهراه میرسید و در جادة بزرگ به سوی غرب میرفت. بهشت غرب برای همه یک رویا بود. همه آموخته بودند که صبحها چگونه به سرعت چادرها را برچینند و رختخوابها و ظرفها را بار بزنند و شبها فوری چادرها را به پا کنند و بارها را بچینند. اما هرچه بود تب رفتن بر همه مستولی شده بود و اتومبیلهای مهاجران به کندی خود را روی جاده پیش میکشید.\nصبح روز بعد، خانوادة جود به آهستگی به راه خود ادامه دادند، از قلههای سلسله کوههای نیومکزیکو و به فلاتهای آریزونا رسیدند و پس از گذشتن از یک بیابان در مرز ایالت، مأموری راهشان را بست و از آنها پرسید کجا میروند و چقدر در آنجا میمانند. آنها گفتند میخواهند از آن ایالت عبور کنند. مامور مرزی اثاثیة آنها را گشت و بعد برچسبی روی شیشة جلوی ماشین چسباند و گفت: «خوب حالا بروید اما هر چه زودتر بروید بهتره.»\nآنها هم راه افتادند. آفتاب بود و خشکی هوا. آب نیز نایاب بود و مجبور بودند آن را قمقمه ای ده پانزده سنت بخرند. و بعد آنقدر در جاده رفتند تا به رودخانه ای رسیدند. در اردوگاه کوچکی که در آنجا بود، هر خانواده یک چادر زده بود. روتی و وینفیلد به آب زدند. حال مادربزرگ خوب نبود و آنها چهل دلار بیشتر پول نداشتند. نوآ گفت: «دیشب همهاش مادر بزرگ آن بالا روی ماشین دندان قروچه میکرد. اختیارش دیگر دست خودش نیست.» تام گفت: «اگر استراحت نکند از دست میرود.»\nمردها رفتند که خود را در رودخانه بشویند. پدر بهت زده به قلههای تیز کوهها و صخرههای آریزونا نگاه کرد و گفت: «یعنی ما از اینها رد شدیم؟» عموجان گفت: «آره فعلاً که توی کالیفرنیا هستیم.» تام گفت: «باز هم کویر است. اما بکوب میرویم. پدر چرا توی فکری؟» پدر گفت: «یک خرده استراحت لازمه، مخصوصاً برای مادر بزرگ. اما چهل دلار دیگر بیشترپول نداریم. باید فوری همه برویم سر یک کار و پول در آوریم.». نوآ در حالی که در آب خنک بود گفت: «دلم میخواهد این تو بمانم، برای همیشه.»\nمردهای خانوادة جود از آب در آمدند. پدر گفت: «بهتر است زودتر برویم و این سفر را تمامش کنیم.» تام و نوآ از بقیه دور شدند و زیر درختها دراز کشیدند. نوآ بلند شد و گفت: «تام من همین جا میمانم، دیگر جلوتر نمیآیم. من نمیتوانم از آب دور بشوم.» تام گفت: «مگر دیوانه شدی؟ خانواده را چکار میکنی؟ مادر را؟» نوآ گفت: «من ماهی میگیرم. اینجا از گرسنگی نمیمیرم. من که کاری از دستم بر نمیآید. تو به مادر بگو. خیلی غصه ام میگیرد. اما دست خودم نیست، باید بروم.» بعد، به سوی پایین رودخانه رفت و از تام دور شد. تام دنبالش رفت و گفت: «آخر نکبت وایستا ببین چی میگویم..» اما نوآ تندتر رفت. تام خواست دنبالش برود اما منصرف شد. و بعد آنقدر نگاه کرد که نوآ در میان بتهها و درختان گم شد.\nغروب آن روز، مادر و روزاشارن با مادربزرگ که حالش بد بود توی چادر بودند که مرد سیه چهره ای که هفت تیر و سردوشی داشت و مدال نقره ای کلانتر روی سینهاش بود سرش را کرد توی چادر و پرسید: «مردهایتان کجا هستند؟ از کجا میآیید؟» مادر گفت: «از اوکلاهما. میخواهیم همین امشب برویم.» کلانتر گفت: «کار عاقلانه همین است. چون اگر فردا همین وقت اینجا ببینمتان، توقیفتان میکنم. بیخود این جا اُطراق نکنید.» مادر عصبانی شد. ماهیتابه را برداشت و فریاد زنان به کلانتر گفت: «یک باتون و یک هفت تیر به خودت آویزان کردی و ما را استنطاق میکنی؟شانس آوردی مردهایمان اینجا نیستند. توی ولایت ما به شما یاد میدهند چطوری جلوی زبانشان را بگیرند.» کلانتر گفت: «فعلاً که توی کالیفرنیا هستید. بی‌سروپاها، نباید در اینجا لنگر بیندازید!» و چرخید و رفت.\nکمی بعد تام آمد. مادر دیگ آبی روی آتش گذاشته بود تا سیب زمینی آب پز بپزد. تا تام را دید دلش آرام گرفت چون میترسید کلانتر سراغ تام برود و تام حسابش را برسد. مادر قضیة آمدن کلانتر را به تام گفت. تام هم به او گفت که نوآ آنها را ترک کرده است. مادر پرسید: «چرا؟» تام گفت: «نمیدانم.» و بعد حرفهای نوآ را برای مادر گفت. مادر مدتی طولانی ساکت بود. بالاخره گفت: «خانواده دارد پخش و پلا میشود. نمیدانم چرا. انگار من هم فکرم اصلاً کار نمیکند.» تام همه را صدا کرد و گفت که کلانتر آمده است و زودتر باید راه بیفتند. آنها آماده شدند که بروند، اما آقای ویلسون آمد. خیلی مضطرب بود. گفت حال خانمش خیلی وخیم است و نمیتواند از جایش جنب بخورد و اگر استراحت نکند زنده به آن طرف تر نمیرسد. بعد اصرار کرد بقیه بروند. دوباره چادرها را برچیدند و کامیون را بار زدند.\nپدر که خواست سوار کامیون شود دو تا اسکناس مچاله شده وکمی سیب زمینی و گوشت نمک زده به آقای ویلسون داد و گفت: «خیلی خوشحال میشوم اگر اینها را قبول کنید.» آقای ویلسون سرش را پایین انداخت و گفت: «من این کار را نمیکنم. برای خودتان چیزی نمیماند.» مادر پول و غذا را گرفت و جلوی چادر آنها گذاشت و کمی بعد کامیون راه افتاد. اما مادربزرگ هم حالش خیلی بد بود. جاده خراب بود و تام با دنده دو میرفت تا فنرهای کامیون آسیب نبیند. مدتی بعد موتور داغ کرد و تام ماشین را نگه داشت و خاموش کرد تا موتورش خنک شود. وقتی پایین آمد در حالی که به زمین سوختة کویر و کوههای خاکستری نگاه میکرد به اَل گفت: «معلوم نیست بتوانیم بی خطر به آخر اینجا برسیم.» مدتی بعد دوباره راه افتادند. در قسمت عقب کامیون مادر کنار مادربزرگ خوابیده بود اما حال مادر بزرگ هر لحظه خراب تر میشد. وسط راه پلیس جلوی کامیون را گرفت. یکی شان گفت بازرس کشاورزی هستند.\nآنها همه جای کامیون را گشتند تا مبادا بذریا گیاه کاشتنی همراه خانوادة جود باشد. پلیسها وقتی وضع مادربزرگ را دیدند از ترس اینکه نمیرد آنها را زیاد معطل نکردند. مادر هم که میترسید تام در وسط کویر بایستد چیزی راجع به وخامت حال او به کسی نگفت. بالاخره وقتی آنها به دره ای سرسبز و پر از باغهایی میوه رسیدند تام کامیون را نگه داشت و همه پایین آمدند و با تعجب به طبیعت زیبا نگاه کردند. مادر نیز به زحمت از عقب کامیون پایین آمد اما برای اینکه نیفتد به کامیون تکیه داد. از خستگی و بی خوابی چشمانش ورم کرده و سرخ بود. تام پرسید: «مادر چته، ناخوشی؟» مادر در حالی که به دره نگاه میکرد گفت: «کاش میتوانستم حالا به‌تان نگویم. اما مادربزرگ مُرد! من به مادربزرگ گفتم که کاری نمیتوانم برایش بکنم. لازم بود خانواده از کویر رد بشود. نمیشد وسط کویر ایستاد. بچه دنبالمان بود، بچة روزاشارن توی شکمش.» بعد با دستانش چهرهاش را پوشاند.\nدر کالیفرنیا کشاورزی صنعتی شده بود و مالکان هر روز تعدادشان کمتر و وسعت زمین‌هایشان بیشتر میشد. خانوادههای مهاجر، خانوادههایی که تراکتورها آنها را از زمین هایشان رانده بود از آرکانزاس، اوکلاهما، تگزاس، نیو مکزیکو و نوادا با شکمهایی گرسنه به آن سمت برای پیدا کردن کار میآمدند.. درست است که این مهاجرها از نسل ایرلندیها، اسکاتلندیها، آلمانیها، و انگلیسیها بودند اما غریبه نبودند. هفت پشتشان آمریکایی بود. با وجود این مالکان، دکانداران و بانکداران از دست مردم خشمگین و گرسنه ناراحت بودند و از آنها میترسیدند، چرا که مهاجران پولی نداشتند تا خرج کنند.\nسیصد هزار مهاجر، فقط زمین و غذا میخواستند، ولی چون به آنها اجازه داده نمیشد در زمینهای بایر کار کنند، حسرت میخوردند. آخر آنها احساس میکردند بایر انداختن زمین هنگامی که بچههای آنها گرسنه است گناه است. و بعد وقتی آنها به جنوب ایالت میرسیدند پرتقالهای طلایی را میدیدند که از شاخهها آویزان هستند اما ارتش بزرگ تفنگداران از پرتقالها مواظبت میکردند تا کسی برای بچة گرسنهاش پرتقالی نچیند. این بود که با ابوطیارههایشان به شهر میرفتند اما نمیدانستند شب کجا بخوابند. شهر آوارگان در کنار آبها بود. و هوورویل ِکنار رودخانه نیز یکی از این اردوگاهها بود.\nخانوادة جود جسد مادربزرگ را به مأموران کفن و دفن دادند تا آنها او را در زمینهای شهرداری دفن کنند. چون خرید کافور، تابوت و قبر حداقل ده برابر پولی میشد که آنها داشتند. وقتی بالاخره آنها از سر اجبار جلوی اردوگاه هووِرویل رسیدند تام کامیون را نگه داشت و با کنجکاوی نگاهی به آدمها و خانههای اردوگاه انداخت. به پدر گفت: «چنگی به دل نمیزند. میخواهی برویم جای دیگر را هم ببینیم.» پدر گفت: «اول باید دید وضع از چه قرار است.» تام از ماشین پایین آمد و روتی و وینفیلد مثل همیشه با سطل پایین پریدند و به طرف رودخانه رفتند. پدر آمد پایین تا بفهمد میشود آنجا چادر زد یا نه. اما مادر گفت: «چادر بزنیم بابا. من ذله شدم. شاید بتوانیم خستگی در کنیم.»\nفوری چادر زدند و وسایل را از کامیون خالی کردند. اما آنجا جای کثیف و درهمی از چادرها و خانههای مقوایی و آلونکها و ماشینهای قراضه و آدمها بود و فقر و گرسنگی و مریضی در میان مردها و زنها و بچهها بیداد میکرد. تام به طرف مرد جوانی رفت که داشت ماشینش را تعمیر میکرد و به او کمک کرد. مرد جوان که اسمش فلوید بود گفت: «شما تازه رسیدید. شاید بهتراز ما بتوانید بگویید چرا هر وقت یک جا وا میایستید هی کلانتر و مامورها این طرف و آن طرف پخش و پلاتان میکنند.»\nتام پرسید: «واسه چی؟» مرد جوان گفت: «هر کسی یک چیزی میگوید. بعضیها میگویند اینها از رأی ما میترسند. پرت و پلامان میکنند تا نتوانیم رای بدهیم. بعضیها میگویند واسه این است که بیکار نمانیم. بعضیهای دیگر میگویند اگر یکجا بمانیم برایشان مشکل میشویم. خودت وایستا میبینی.» تام گفت: «مگر ما ولگردیم. ما دنبال کار میگردیم، هر کاری باشد.» مرد گفت: «خیال میکنی ما دنبال چی میگردیم؟ من از وقتی آمدم اینجا دارم از گرسنگی سقط میشوم. البته الآن کار چندانی پیدا نمیشود. هنوز برای انگور و پنبه چینی زود است.»\nتام گفت: «اما توی ولایت ما کسانی با این اعلامیههای زرد رنگ آمده بودند میگفتند برای چیدن محصول کارگر میخواهند.» مرد جوان خندید و گفت: «انگار حدود سیصد هزار نفری که اینجا هستند همه این اعلامیة نکبتی را دیده اند. میدانی چرا چون اگر اینها برای یک نفر کار داشتند و یک نفر هم پیدا میشد کار کند مجبور میشدند هر چه آن یک نفر میخواهد بهش بدهند. اما اگر صد نفر بیایند و خانواده شان هم گرسنه اند باشند و آن کار را بخواهند هر چی که اینها بدهند آن صدتا قبول میکنند تا بتوانند شکم بچه هایشان را پر کنند. حتی برای گرفتن آن یک کار همدیگر را میکشند. میدانی آخرین مزدی که من گرفتم چقدر بود؟ پانزده سنت. یک دلار و نیم برای ده ساعت کار. فرصت سرخاراندن هم نداشتم.» تام گفت: «این همه باغ اینجاست. اینها همه کارگر میخواهد.»\nفلوید گفت: «فقط وقتی میوهها میرسد یعنی فقط توی پانزده روز فوری سه هزار تا کارگر میخواهند. چون اگر هلوها را نچینند میگندد. اما میآیند این اعلامیهها را چاپ میکنند تا هزاران نفر بیایند و هر چقدر دلشان میخواهد مزد بدهند.» تام گفت: «اما موقع رسیدن هلوها اگر مثلاً همه با هم دست به یکی کنند و بگویند: بگذارید هلوها بگنده، مزدها فوری بالا میرود نه؟» فلوید گفت: «در این صورت مردم یک رئیس میخواهند. اما تا یارو بخواهد دهانش را باز کند، میگیرند و میاندازندش زندان.» تام با عصبانیت گفت: «پس باید هرچه به ما دادند، قبول کنیم و یا از گرسنگی بمیریم، نه؟ دلم میخواهد یک وقتی حساب اینها را برسیم.» فلوید گفت: «باید این کار را کرد، اما نباید رفت و روی پشت بام جار زد، چون بچة آدم خیلی طاقت گرسنگی را ندارد، حداکثر دو یا سه روز.» تام از فلوید جدا شد و جلوی چادر خودشان پیش اَل رفت.\nمادر جلوی چادر با هیزم غذا میپخت اما وقتی سرش را بلند کرد دایره‌ای از بچههای گرسنه را دید که بوی غذا به دماغشان رسیده بود و فوری جمع شده بودند و با شرم به غذا پختنش نگاه میکردند. در چادر، رزاشارن به کانی گفت: «من باید بروم به مادر کمک کنم. اما هر بار خواستم بروم یکدفعه عقم گرفت.» شوهرش کانی گفت: «اگر میدانستم این جوری میشود نمیآمدم. شبها درس تراکتور میخواندم و روزی سه دلار در میآوردم. با روزی سه دلار میشود خیلی خوب زندگی کرد و هر شب به سینما رفت.»رزا شارن گفت: «باید وقتی بچه که به دنیا میآید ما خانه داشته باشیم. من نمیخواهم توی چادر به دنیا بیاورمش.»\nوقتی خانوادة جود ناهار میخوردند، بچههایی که آنجا جمع شده بودند خیره خیره به دیگ و غذا خوردن خانوادة جو نگاه میکردند. مادر بعد از اینکه غذای همة خانواده را کشید، دیگ را گذاشت وسط آنها و بچهها به آن هجوم بردند. بعد از غذا، اَل آمد و تام را پیش فلوید برد. فلوید گفت: «یکی که همین الآن از اینجا رد میشد گفت در شمال کار پیدا میشود؛ درة سانتاکلارا. البته خیلی از اینجا دور است. باید عجله کرد و شب راه افتاد. نباید هم به هیچ کس گفت.»\nدر همین موقع، ناگهان یک شورلت نو وارد اردوگاه شد و مردی از آن بیرون آمد و وسط چادرها ایستاد. اما کلانتر از ماشین پایین نیامد. تام و فلوید و اَل بی اختیار رفتند طرف شورلت. مردی که از شورلت پیاده شده بود به یک گروه از مردان نزدیک شد. پرسید: «شما کار میخواهید؟ در تولار فصل میوه چینی است. برای چیدن میوهها کارگر زیادی میخواهیم.» یکی از مردها پرسید: «چقدر مزد میدهید؟» مرد گفت: «حدود سی سنت.» یکی گفت: «قرارداد میبندید؟» مرد گفت: «آره، اما مزدها هنوز درست معلوم نیست.»\nفلوید به مرد نزدیک شد و گفت: «به ما نشان بدهید صاحبکار هستید و اجاره نامه دارید. یک ورقه هم برای استخدام ما امضا کنید. معلوم کنید که کجا و کی بیاییم و چقدر مزد میدهید، آن وقت همه مان میآییم.» مرد گفت: «من هنوزهیچ چیز نمیدانم. ضمناً به معلم هم احتیاج ندارم که به من بگوید چکار کنم.» فلوید گفت: «پس حق ندارید کارگر استخدام کنید.» مرد گفت: «من حق دارم هر کاری دلم میخواهد بکنم.» فلوید گفت: «آره، پنج هزار نفر را میکشانند آنجا و نفری پانزده سنت مزد میدهند. تا حالا دو دفعه این حقه را به من زده اند. اگر راست راستی کارگر میخواهد اجاره نامهاش را نشان بدهد و بنویسد چقدر مزد میدهد.»\nصاحبکار به طرف شورلت برگشت و داد زد: «جو! این یارو حرف سرخها را میزند. آشوب طلب است. تا حالا ندیدیش؟» کلانتر به تندی در ماشین را باز کرد و پایین آمد. بعد گفت: «به نظرم میشناسمش. هفتة پیش وقتی درایستگاه ماشینهای کهنه دزدی شد، به نظرم او را آنجا دیدم. آره! خودش است. زود سوار شو!» کلانتر شلوار سواری و پوتین داشت و جلدچرمی و هفت تیری به قطار فشنگش آویزان بود. تام گفت: «اما دلیلی علیه او ندارید.» کلانتر چرخید و به تام گفت: «تو هم همین طور. زیادی حرف بزنی افسار بهت میزنم. شما بی شرفها کاری جز دعوا راه انداختن و ماجراجویی ندارید. ضمناً ادارة بهداشت دستور داده که اردوگاه را خراب کنیم. بروید تولار! اینجا هیچ غلطی نمیشود کرد.»\nتام به فلوید چشمکی زد. کلانتر به فلوید گفت: «سوار شو.» اما فلوید چرخی زد و مشتی به دهان کلانتر کوبید و فرار کرد. کلانترتلوتلویی خورد و تام هم به او پشت پا زد. کلانتر افتاد، اما هفت تیرش را کشید و شلیک کرد. تیر به دست زنی که جلوی چادر ایستاده بود خورد. کلانتر دوباره هفت تیرش را بلند کرد تا فلوید را با تیر بزند. اما کشیش کیسی لگدی به پسِ کلة پلیس زد و کلانتر از حال رفت. مرد دیگر که وضع را این طور دید، با شورلت فرارکرد. تام هفت تیر کلانتر را توی خارستان انداخت. کیسی به تام گفت: «فرار کن و توی جنگل قایم شو. کلانتر تو را دید. زیر تعهدت زدی. برت میگردانند زندان.» تام از بین جمعیت بیرون رفت و پا به فرار گذاشت. ناگهان صدای سوتی آمد و همه پراکنده شدند. چند لحظه بعد، ماشین پلیس وارد اردوگاه شد و چهار تفنگدار از آن پایین پریدند. کیسی به آنها نزدیک شد و گفت: «من یکی از هم قطاریهای شما را زدم.»\nپلیس ها، کیسی و کلانتر را سوار کردند و با خود بردند. جلوی چادر عموجان و پدر داشتند دربارة کار کشیش کیسی صحبت میکردند که روزاشارن مثل آدمهای گیج از چادر بیرون آمد و با نگرانی پرسید: «کانی کجاست؟ خیلی وقت است ندیدمش.» مادر گفت: «اگر دیدمش بهش میگم تو دنبالش میگردی.» اما روزاشارن به گریه افتاد و گفت: «او نباید مرا تنها بگذارد.» مادر گفت: «مگر به تو چیزی گفته؟».\nاما روزا شارن جواب مادر را نداد. پدر گفت: «کانی هیچ چیز بارش نبود. من خیلی وقت بود این را حس میکردم.» مدتی گذشت اما از کانی خبری نشد. دیگر شب شده بود. اَل رفت و تام را صدا کرد. توی راه به تام گفت: «به نظر من کانی بی خبر گذاشته رفته یک جای دور. چون کنار رودخانه دیدمش داشت میرفت طرف جنوب.» چند قدم مانده به چادرشان ناگهان فلوید را دیدند. فلوید پرسید: «شما تصمیم گرفتید راه بیفتید؟» تام گفت: «هنوز نمیدانم. به نظر تو برویم؟»\nفلوید گفت: «نشنیدی کلانتر چه گفت. اگر نروی دخلت را میآورند.» تام گفت: «پس بهتره بزنیم به چاک.» اَل به فلوید گفت: «یکی میگفت این نزدیکیها یک اردوگاه دولتی خوب هست. کجاست؟» فلوید گفت: «توی جادة 99 به طرف جنوب. دوازده کیلومتر که رفتی میپیچی. نزدیک وید پاچ است. اما فکر کنم پر باشد.» تام و اَل از فلوید خداحافظی کردند و پیش بقیة خانواده شان رفتند. تام گفت: «باید از اینجا برویم. امشب میخواهند اردوگاه را آتش بزنند. من میروم دنبال عموجان.» تام، عموجان را بیرون از اردوگاه پیدا کرد. اما عموجان به تام گفت: «برو. من به هیچ دردی نمیخورم غیر از اینکه گناهان خودم را به دوش بکشم.»\nتام، چند ضربه به عموجان زد و عموجان بیهوش شد. سپس او را بغل کرد و با خود به اردوگاه برگرداند. وقتی میخواستند حرکت کنند، روزاشارن نمیآمد. میگفت: «من کانی را میخواهم. تا وقتی کانی نیاید من راه نمیافتم.» تام گفت: «کانی ما را پیدا می‌کند. من نشانی هایش را به مغازه دار دادم. ما را پیدا میکند.» و هرطور بود او را نیز سوار کامیون کردند و به راه افتادند. اما هنوز نرفته بودند که گروهی شروع به آتش زدن اردوگاه کردند.\nکامیون کجدار و مریز میرفت. کمی که رفتند، ناگهان یک گروه که در دستانشان کلنگ و تفنگ بود، کامیون آنها را محاصره کردند. یکی از آنها گفت: «هی! این جوری کجا میروید؟» تام گفت: «ما اهل اینجا نیستیم. به ما گفته اند طرف تولار کار پیدا میشود.» مرد گفت: «راه را عوضی آمده اید. طرف شمال باید بروید. پیش از چیدن پنبه هم برنگردید. چون ما از شما نکبت‌ها خوشمان نمیآید.»\nجلوی کامیون پر از مردان مسلح بود. تام دور زد. فانوسهایی سرخ در طول جاده تکان میخورد. چند لحظه بعد شعلههای آتش، تمام اردوگاه هوورویل را روشن کرد. تام، چراغها را خاموش کرد و دوباره نیم دوری زد و خاموش از سینه کش کوتاهی بالا رفت و وقتی به جادة بزرگ رسید چراغ ماشین را روشن کرد و دوباره به طرف جنوب رفت. مادر گفت: «تام کجا میرویم؟» تام گفت: «می رویم اردوگاه دولتی را پیدا کنیم. میگویند آنجا تمیز است و حمام و دستشویی هم دارد. پفیوزها! میترسم آخر یکی شان را بکشم.» مادر گفت: «آرام باش تام. اینها هفت تا کفن میپوسانند، ولی باز هم ما و امثال ما زندگی میکنیم. آنها نمیتوانند ما را از بین ببرند. ما ملت هستیم.» تام گفت: «آره، اما همیشه توی سرمان میزنند.»\nباغها پر از میوه بود و جاده پر از گرسنگان. خوشههای خشم مردم در حال رسیدن بود. اما شرکتهای بزرگ به جای پرداخت پول بیشتربه کارگران، گاز اشک آور و اسلحه میخریدند و نگهبان استخدام میکردند.\nوقتی خانوادة جود به اردوگاه دولتی ویدپاچ رسید، شب شده بود. تام از نگهبان جلوی در پرسید: «ببینم برای ما جا ندارید؟» نگهبان گفت: «چرا یک جا هست.» و آنها را راهنمایی کرد کجا بروند. وقتی تام توی اردوگاه، کامیون را نگه داشت نگهبان شب آمد و به آنها گفت که آن اردوگاه را کشاورزهای مهاجر با کمک هم میگردانند و پلیس نمیتواند وارد آنجا شود. پدر و بقیه مشغول چادر زدن شدند و تام با نگهبان به دفتر اردوگاه رفت. توی دفتر نگهبان فرم مشخصات آنها را پر کرد و گفت: «فردا افراد کمیتة مرکزی اردوگاه را میبینید و به شما میگویند که چکار بکنید. در اینجا پنج بخش بهداشتی هست. هر بخش نمایندة خودش را برای کمیتة مرکزی انتخاب میکند. قوانینی را که کمیته وضع میکند همه باید اطاعت کنند. زنها هم کمیته دارند. به امور بهداشتی خانمها میرسند. اگر هم کسی سه بار پشت سر هم دردسر درست کند، کمیته از اردوگاه بیرونش میکند. این هم بگویم که کلانتر و مالکها از این اردوگاه مهاجرها خوششان نمیآید و منتظر بهانه هستند تا جمعش کنند.»\nآن شب خانوادة جود از شدت خستگی خیلی زود خوابشان برد. تام، صبح روز بعد و قبل از اینکه دیگران بیدار شوند با خانواده ای در نزدیکی چادرشان آشنا شد. آنها به تام پیشنهاد کردند که همراهشان به سر کار برود. تام هم دنبال آنها رفت. اسم مرد تیموتی والیس و اسم پسرش ویلکی بود. تیموتی عضو کمیتة مرکزی اردوگاه بود. آنها دوازده روز بود که برای مزرعه دار کوچکی که آدم خوبی بود، کار میکردند و اگر چه کارشان خیلی طول نمیکشید، اما خودشان هم نمیدانستند که چرا تام را با خود میبرند. آنها ساعتی سی سنت مزد میگرفتند، اما وقتی آن روز تام را به صاحبکارشان آقای تامس معرفی کردند، آقای تامس گفت: «از امروز ساعتی بیست و پنج سنت میدهم. چون دیشب شرکت ِ مالکها که من عضو آن هستم و تحت نظر بانک غرب اداره میشود، دستور داده که بیشتر از بیست و پنج سنت ندهید. و اگر من اطاعت نکنم، به من وام نمیدهند.»\nآقای تامس رفت و روزنامه ای آورد که در آن نوشته شده بود: «مردم، شب گذشته به خاطر نفرت ازتوطئههای مبلغانِ سرخ، یک اردوگاه فصلی را آتش زدند.» آقای تامس گفت: «شرکت، این آدمها را فرستاده بود. حالا قضیه را میفهمید!» بالاخره تیموتی، ویلکی و تام قبول کردند که با آن شرایط باز هم کار کنند. آقای تامس پرسید: «شما در اردوگاه دولتی زندگی میکنید؟ شنبه شبها برنامة جشن دارید؟»\nویلکی گفت: «بله.» تامس گفت: «شنبة آینده مواظب باشید. شرکت، از اردوگاههای دولتی خوشش نمیآید. چون دارند عادت میکنند که با آنها مثل آدم رفتار شود و کلانتر هم حق ندارد به آنجا برود. حالا فرض کنید که آنجا دعوایی حسابی را بیفتد؛ شلیک هم بکنند. آن وقت نمیشود جلوی پلیس را گرفت؛ داخل میشوند و همه را بیرون میریزند. منظورم را که میفهمید.» تیموتی از آقای تامس تشکر کرد و هر سه مشغول کندن یک آبراه شدند.\nآن روز صبح مدیر اردوگاه پیش مادر تام آمد و پرسید به چیزی احتیاج ندارند؟ مادر خیلی تعجب کرد. بعد از خوردن صبحانه، پدر و اَل به دنبال پیدا کردن کار رفتند. یکی ـ دو ساعت بعد، روزاشارن که تازه از حمام آمده بود، گفت که زنی به او گفته که هر روز یک کمک پزشک به اردوگاه میآید. مادر گفت: «حس میکنم دوباره مثل یک آدم شده ام.» چند دقیقه بعد، سه زن از کمیتة زنان بخش بهداشتی 4 به آنها سر زدند و مادر را بردند و رخشویخانه، حمام، توالت، خیاطی و شیرخوارگاه را به او نشان دادند و او را با مقررات این مکانها آشنا کردند. بچهها برای نخستین بار به زمین بازی رفتند و مشغول بازی شدند. اما از آن طرف با اینکه اَل، جان و پدر، غروب برگشتند، اما کاری پیدا نکرده بودند.\nشنبه ساعت هفت شب، همه شام خورده بودند و خود را برای رفتن به جشن آماده میکردند. محوطة جشن را چراغانی کرده بودند. پنج عضو کمیتة مرکزی اردوگاه در چادررئیس گروه آقای هستِن، جمع شده بودند. هِستن گفت: «چه شانسی آوردیم که فهمیدیم میخواهند مراسم ما را به هم بزنند.» سپس، یکی رفت و رئیس کمیتة جشنها ویلی اتین را صدا زد. هستن از ویلی پرسید: «کاری کردی؟» ویلی گفت: «آره. وقتی جشن و پایکوبی شروع بشود، همه گوش به زنگ میایستند. تا صدایی بلند شود و مامورها بخواهند جارو جنجال راه بیندازند، بچهها دورشان را میگیرند و آنها را میبرند بیرون.» هستن گفت: «گوش کن ویلی! مبادا به این یاروها آسیبی برسد. پلیس پشت نردهها میایستد و اگر دردسری پیش بیاید میریزد تو.» ویلی گفت: «نه، آنها را از پشت اردوگاه و از وسط صحرا میبرند.»\nجشن در حال شروع شدن بود. دور تا دور اردوگاه حصار آهنی نصب شده بود. در سراسر طول حصار، هر بیست متر یک نگهبان لای علفها نشسته بود و کشیک میکشید. از اردوگاههای دیگر هم به محل جشن میآمدند. ویلی به سراغ تام رفت و او را هم برای کشیک جلوی در و نشان کردن آشوبگرها برد. دم ِ در ورودی، تام تازه واردها را بازرسی میکرد. در همان حال ناگهان سه نفر کارگرجوان را دید که مشکوک به نظر میرسیدند. تام رفت و موضوع را به ویلی گفت. کارگرهای مشکوک گفته بودند فردی به نام جَکسون در بخش چهار آنها را دعوت کرده است. ویلی تحقیق کرد و فهمید که آنها دروغ گفته اند. جشن شروع شد. نوازندگان شروع به نواختن کردند. تام نزدیک سه مرد جوان مشکوک ایستاده بود. آنها وارد محوطة جشن شدند و مخصوصاً شروع به بگومگو و دعوا با هم کردند. در همین موقع در تاریکی صدای سوتی آمد، اما تام و دیگران سه نفر آشوبگر را محاصره کردند و از محوطة جشن بیرون بردند.\nبا وجود این در بیرون از اردوگاه، رانندة مسلح اتومبیل روبازی که همراه پنج نفر دیگر، پشت نرده ایستاده بود، داد زد: «وا کنید. انگار اینجا جاروجنجال راه افتاده. دعوا شده.» نگهبان گفت: «اینجا هیچ دعوایی نشده. شما کی هستید!» راننده گفت: «پلیس!» نگهبان گفت: «اما اینجا هیچ دعوایی نشده.» مامور پلیس گوش تیز کرد تا صدایی بشنود ،اما جز صدای موسیقی صدای دیگری نمیآمد. از طرف دیگر، هِستن نیز به سراغ سه مرد آشوبگر رفت. اما نتوانست بفهمد که چه کسی آنها را فرستاده است. این بود که دستور داد که آنها را از پشت اردوگاه و از روی نردههای آهنی، بیرون بفرستند.\nبا اینکه خانوادة جود در اردوگاه ویدپاچ راحت بودند، اما خورد و خوراک خوبی نداشتند. چون کار چندانی پیدا نمیشد. تام پیشنهاد کرد که به شمال بروند. مادر گفت: «فردا صبح میرویم.» پدر گفت: «انگار همه چیز دنیا عوض شده. حالا دیگر زنها همه‌کاره شده اند» و عصبانی شد و رفت.\nسپیده هنوز نزده بود که مادر همه را بلند کرد. وسایلشان را بار کامیون کردند و دوباره راه افتادند و مدتی بعد در جاده 99 به سمت شمال ایالت میرفتند. در راه تام یواشکی لبخند زد و جلوی اَل به مادرش گفت: «مادر! امروز اَل خیلی پکر به نظر میرسد. در جشن با یک دختر صحبت میکرد. ناراحت نباش اَل! نه ماه دیگر تو هم صاحب زن و بچه میشوی.» اَل گفت: «خیال میکنی.» به حومة شهر رسیده بودند که ماشینشان پنچر شد و آنها پیاده شدند. اَل گفت: «شاید توی همة ولایت غیر از این یک میخ پیدا نمیشد که آن هم به تور ما خورد!»\nداشتند پنچرگیری لاستیک ماشین را میگرفتند که اتومبیلی که از جانب شمال میآمد جلوی آنها توقف کرد و مردی از آن پیاده شد. بعد داد زد که اگر کار میخواهند در شصت کیلومتری آنجا کارِ هلوچینی هست. خانوادة جود به طرف باغ هلو رفتند، اما قبل از اینکه به آنجا برسند،ردیف موتورسیکلتهای سفید پلیس را کنار جاده دیدند. پلیسها آنها را با چند کامیون دیگر تا جلوی درمشبّکی بردند. اما قبل از اینکه ماشین آنها از در عبور کند، تام ردیفی از مردان را در حاشیة جاده دید که با مشتهای گره کرده شعار میدادند و خیلی خشمگین به نظر میرسیدند.\nمامورهای پلیس خانوادة جود را جلوی اردوگاه بنگاه کشاورزی برد. ماموری آمد اسامی وتعداد آنها را نوشت بعد به آنها گفت که جلوی ساختمان شصت و سه بروند. گفت: «هرصنوق میوه که بچینید پنج سنت مزد میگیرید. البته میوهها نباید له بشود.» اتاق آنها در ساختمان شصت و سه، بوی گند عرق تن و روغن میداد. بعد از اینکه بارهایشان را به درون ساختمان بردند، به باغ هلو رفتند. سپس هر یک سطلی گرفتند و شروع به هلوچینی کردند. هر سه سطل یک صندوق میشد. تا غروب، همة خانواده فقط یک دلار کار کردند!\nتام قبل از خوردن شام، بیرون رفت تا گشتی بزند و بفهمد بیرون باغ چه خبر است. نگهبانها جلویش را گرفتند ولی اوبه بهانة شست و شو از کنار نگهبانها گذشت. وقتی تام دور میشد، یکی از نگهبانها به دیگری گفت: «پلیس آمد و سروصداها را خواباند. این طور که معلوم است یک جوانک کک توی تنبان همه میاندازد. یکی میگفت همین امشب کارش را میسازند.» تام برگشت خانه و شام خورد و دوباره بیرون رفت. هنوز به جاده نزدیک نشده بود که مردی با تپانچه او را از رفتن باز داشت. تام برگشت، اما چند قدم رفت و دوباره ایستاد.\nسپس دولا دولا در پناه علفها دوید و به سیم خاردار رسید. از حصار نیز گذشت و خودش را به جاده رساند. کمی که پیش رفت، به چادری رسید که فانوسی در آن روشن بود. مردی جلوی در چادر نشسته بود. در این موقع ناگهان، کشیش کیسی از درون چادربیرون آمد! کشیش، تام را شناخت و او را در آغوش کشید و با خود به داخل چادر برد. درون چادر سه مرد نشسته بودند. آنها با شک و تردید به تام نگاه کردند. اما کیسی او را به دیگران معرفی کرد و تام نحوة آمدنش را به آنجا برای آنها گفت. کیسی گفت: «وقتی ما آمدیم، همه گفتند که برای هر صندوق دو سنت و نیم مزد میدهند و ما هم اعتصاب کردیم. وقتی اعتصاب ما را بشکنند فکر میکنم که باز هم همان دو سنت و نیم را بدهند. امروز دو روز است که چیزی نخورده ایم. تام، تو هم به همه بگو اوضاع از چه قرار است. سعی کن آنها را هم دعوت به اعتصاب کنی.»\nناگهان مردی که بیرون از چادر بود، پرده را کنار زد و گفت: «انگار زیر پل یک خبرهایی هست.» کیسی به تام گفت: «همه مرا رهبر اعتصاب میدانند چون خیلی حرف میزنم.» بعد با تام به زیر پل رفتند. در همین موقع، ناگهان نورافکنی روی آنها افتاد و یکی گفت: «خودشه!»\nکیسی گفت: «دوستانِ من! خودتان هم نمیدانید چه میکنید. شما به گرسنه ماندن بچههای کوچک کمک میکنید.» مرد خپله ای که چماقی در دست داشت گفت: «حرف نزن! دهانت را خرد میکنم سرخ کثیف!» و با چماق به سر کیسی زد. تام پرید و چماق را از مرد خپله گرفت و چند بار محکم به سر او زد. از درون بته زار، صدای همهمه ای آمد. ناگهان ضربه‌ای به سر تام خورد و تام خود را کنار جویبار کشاند و خونهای صورتش را شست؛ بینیاش شکسته بود. بعد از جویبار گذشت و به کشتزار پا گذاشت و خزیده خزیده به خانه خودشان رفت و خوابید.\nصبح وقتی آفتاب به درون اتاق تابید همة خانواده صورت ِ تام را که خون بر روی آن خشکیده بود دیدند و تام همه چیز را به آنها گفت. مادر گفت: «همه بروید سر کار و بگویید تام مریض است.» تام به پدر گفت: «انگار دیشب اعتصاب را شکستند. ممکن است امروز به ما هم دو سنت و نیم مزد بدهند. من باید بروم. چون برای همه تان خطرناکم.» در همین موقع از بیرون صدای ماشین آمد. یک عده کارگر تازه به اردوگاه آمده بودند. معلوم شد اعتصاب را شکسته اند. مادر گفت: «به محض اینکه توانستیم بنزین بخریم، همه راه میاُفتیم میرویم. من نمیگذارم تام به تنهایی برود.» بعد همه غیر از تام به سر کار رفتند.\nآن روز برای هر صندوق هلوچینی، دو سنت و نیم دادند! شب شد و مادر آمد. روزاشارن گفت: «با این اتفاقات چه طور میخواهید بچة من خوب و سالم به دنیا بیاید؟» مادر گفت: «بسه! زبانت را نگه دارامروز آن قدر کم مزد گرفته‌ایم که بهتر است اصلاً حرفش را نزنیم. ما ازاینجا میرویم.» ناگهان روتی آمد و گفت که وینفیلد از شدت گرسنگی آن قدر هلو خورده که دل درد گرفته و افتاده است! مادر به سرعت رفت و وینفیلد را از دستِ سه مرد بیرون کشید و به خانه آورد. موقع خوردن شام، پدر گفت: «تام! فکر میکنم کار یارو را ساخته ای.» عموجان گفت: «پلیسها دارند همه جا را میگردند.» مادر به تام گفت: «می گویند انگار سر و صورت یارو زخم برداشته. ولی تام تو قول داده بودی که دیگر از این کارها نکنی.»\nتام گفت: «مادر! من باید بروم.» مادر گفت: «تو میمانی. اَل! کامیون را بیاور جلوی در. یک تشک میگذاریم ته کامیون. تام رویش دراز میکشد. بعد یک تشک دیگر روی او میاندازیم و بقیة چیزها را میگذاریم روی تشک ها، تام میتواند از یک سوراخ نفس بکشد.» اما وقتی میخواستند بروند، نگهبانی به ماشین آنها نزدیک شد تا آن را وارسی کند. خانوادة جود به نگهبان گفتند طرفهای اردوگاه ویدپاچ مزد بیشتری به آنها پیشنهاد شده است و دارند به آنجا میروند. نگهبان، نور چراغ قوه را روی صورت پدر، عموجان و اَل انداخت و وقتی دید صورت هیچ کدام از آنها زخمی نیست، پی کار خودش رفت. آنها از باغ بیرون و به طرف شمال رفتند. روزاشارن ناله میکرد، و هوای سرد نیش میزد. تام از زیرتشکها بیرون آمد و به اَل گفت که از راههای فرعی برود. مدتی در جادههای مارپیچ و کوهستانی جلو رفتند؛ تا اینکه به تابلو بزرگی در کنار جاده رسیدند که روی آن نوشته بود: «برای پنبه چینی کارگر میخواهیم.» تام به اَل گفت ماشین را نگه دارد. سپس به آنها پیشنهاد کرد که در مزارع پنبه به کار مشغول شوند و در واگنهای کنار نهر زندگی کنند. گفت: «من هم تا وقتی صورتم خوب شود، میتوانم زیر پل ِنهر قایم شوم. شبها برایم غذا بیاورید.» صبح روز بعد، خانوادة جود در مزرعة پنبه به کار پرداختند و تام در همان نزدیکی پنهان شد. آنها، با خانوادة دیگری به نام وین ریت در یک واگن زندگی میکردند و فقط پرده ای دو خانواده را از هم جدا میکرد. البته وضعشان از لحاظ خورد و خوراک بهتر شده بود.\nآن روز، تقریباً سه دلار و نیم کار کردند. شب وقتی در حال پختن غذا بودند، وینفیلد به درون واگن آمد و گفت روتی برای بیسکویتهایی که میخورده با چند بچه گلاویز شده و وقتی کتک خورده به آنها گفته که میرود برادر بزرگش را میآورد تا دختره را بکشد. روتی برای پز آمدن حتی گفته بود: «برادرم تا حالا دوتا آدم کشته! حالا هم چون یکی را کشته رفته قایم شده. میتواند بیاید و تو را هم بکشد.» مادر گفت: «وای خدای من!» بعد، غذا را به روزاشارن سپرد و کمی غذا برداشت و به مخفیگاه تام رفت. بعد از او خواست فوری به یکی از شهرهای بزرگ فرار کند. پرسید: «تام! حالا میخواهی چکار بکنی؟» تام گفت: «همان کاری را میکنم که کیسی کرد. کاش همه با هم متحد میشدیم.» مادر گفت: «من چطوری از حالت خبر بگیرم؟ وقتی آبها از آسیاب افتاد، برگرد پیش ما.»\nو راه افتاد که برگردد پیش بقیة خانواده. در راه به مالک مزرعه ای برخورد. مالک از مادر خواست برای کار به مزرعة کوچک پنبهاش در دو کیلومتری آنجا بیایند. مادر هم قبول کرد. سپس به محض رسیدن به خانه، موضوع پنبه چینی را به پدر و همسایه شان آقای وین ریت گفت. آقای وین ریت گفت: «ما هم میآییم.» بعد با نگرانی به آنها گفت که اَل و دخترشان اَگی، چند وقتی است با هم آشنا شده‌اند. اَگی شانزده سال بیشتر نداشت و دختر زیبایی بود. آقای وین ریت از آنها پرسید: «گمان نمیکنید بلایی سر دختر ما بیاید؟» مادر گفت: «اَل پسر خوبیه. ما مواظبیم. پدر با اَل صحبت میکند. اگر هم نخواست، من صحبت میکنم.» وین ریت خداحافظی کرد و رفت. بعد مادر به پدر گفت: «اینکه گفتم من با اَل صحبت میکنم برای این بود که نمیخواستم تو را اذیت کنم.»\nپدر گفت: «می‌دانم. خیلی عجیبه! زن رئیس خانواده میشود. زن میگوید فلان کار را میکنم؛ فلان جا میروم. انگار این کارها اصلاً به من مربوط نیست.» مادر گفت: «آخر زن زودتر خودش را به تغییر و تبدیل عادت میدهد.» در همین موقع، اَل به خانه آمد و گفت: «من مجبورم به زودی حرکت کنم مادر. من و اَگی وین ریت میخواهیم با هم ازدواج کنیم. من میروم و در یک گاراژ کار گیر میآورم.» مادر گفت: «اما ما اینجا به تو احتیاج داریم. تا بهار بمان. پس کامیون را چه کسی براند؟»\nدو همسایه، جشن کوچک نامزدی اگی و اَل را در همان واگن گرفتند. فردای آن روز، پنبه ها خیلی زود چیده شد، چون کارگر زیاد بود. نزدیک ظهر که برمی گشتند، باران شروع شد.\nروزاشارن میلرزید. به محض اینکه به واگنها رسیدند، مادر همه را برای جمع کردن هیزم بیرون فرستاد. حالا دیگر باران سیل آسا میبارید. با آمدن باران، دیگر کاری پیدا نمیشد. سرخک و ذات الریه بین کارگران و خانواده هایشان زیاد شد. دزدی و گدایی، جای وقار و غرور را گرفت. باران به درون چادر چادرنشینها وماشین هایشان رخنه کرد و همه آواره شدند. ماشینها دیگر حرکت نمیکردند. برخی به شهر رفتند و خوراکی گدایی کردند یا دزدیدند. با مشت به در خانة پزشکها کوبیدند، اما آنها کار داشتند و نمیتوانستند به مریضهای مهاجر برسند. به همین جهت مهاجرها بعد از مدتی به سراغ مأموران کفن و دفن رفتند. کم کم ترحم شهرها نسبت به گرسنگان، به ترس و کینه از آنها تبدیل شد. کلانترها، پلیسهای تازه ای به کار گرفتند و سلاحهای تازه ای سفارش دادند.\nدر دومین روز باران، اَل پردة وسط دو واگن را از جا کند و روی کاپوت کامیون کشید ودو خانواده یکی شدند. در سومین روز، سیلاب به راه افتاد. پدر گفت: «وقتش رسیده که از همه بپرسیم حاضرند سدی بزنیم یا نه؟ وگرنه باید کوچ کرد.» چند دقیقة بعد، درد زایمان روزاشارن شروع شد، اما پیش از موقع بود. خانم وین ریت و مادر، همه را به آن طرف واگن فرستادند. مردان بیل به دست، در زیر باران مشغول ساختن سدی جلوی آب شدند، اما شب، سیلاب سد را با خود برد و همه گریختند. بچة روزاشارن مرده به دنیا آمد و خودش از بی حالی خوابش برد. برای همین وقتی پدر وعموجان وارد واگن شدند روزاشارن خواب بود. پدر گفت: «نمیدانم آب تا کجا میخواهد بالا بیاید.\nممکن است واگن را هم غرق کند.» عموجان بچة مردة روزاشارن را در جعبة خالی سیب زمینی گذاشت و بیرون برد و آن را به جریان آب سپرد. روزاشارن بیدار شد و سراغ بچهاش را گرفت. مادر به او گفت که چه اتفاقی افتاده است. اما او حال گریه کردن نداشت. آنها صبحانه میخوردند که دوباره باران شروع به باریدن کرد. اَل به کمک پدر، سکویی در واگن ساخت که دو متر از کف واگن بالاتر بود وهمة وسایلشان را به روی آن سکو منتقل کردند. آب کم کم کف واگن را گرفت. همة خانواده ساکت و ناراحت بودند و در حالی که از سرما به هم چسبیده بودند، روی سکو نشستند. دو روز بعد، باران قطع شد و مادر گفت که وقت رفتن به جای بلندتری است. پدر گفت: «نمیشود.» مادرگفت: «تو فقط روزاشارن را به جادة بزرگ برسان، بعدش اگر خواستی برگرد.»\nاَل و اَگی با آنها نرفتند. مادر، اثاثیه را به آنها سپرد و پدر، روزاشارن را بغل کرد و به آب زد. به بالای جاده که رسیدند، در طول جاده به راه افتادند. کمی بعد از دور، انباری را روی یک بلندی دیدند. آنها با گذشتن از گل و لای و سیم خاردار، خود را با تقلای زیادی به یک انباری رساندند. در گوشه ای از انبار، پیرمردی را دیدند که از گرسنگی جان میداد. کنار پیرمرد، پسر جوانش نشسته بود. پسر گفت که پدرش از بس سهم غذایش را به او داده، دارد از گرسنگی میمیرد. مادر چیزی به روزاشارن گفت و همه را از انبار بیرون کرد. روزاشارن نیز قدری شیر به پیرمرد داد تا از گرسنگی نمیرد.\nدرباره نویسنده و اثر\nجان اشتاین بک (1968 ـ 1902) داستاننویس آمریکایی دو دورة متفاوت از زندگی را تجربه کرد: در دورة اول بسیاری آثارش در حمایت از رنجبران و فقیران بود: آثاری همچون خوشههای خشم در 1939 (که انتشار آن مالکان و مقامات آمریکا را به خصوص در دو ایالت اوکلاهما و کالیفرنیا خشمگین کرد)، در نبردی مشکوک، مروارید، راستة کنسروسازها و غیره که اکثراً دربارة کارگران و کشاورزان و مردم فقیر کالیفرنیاست. اما در دورة دوم و در اوج ثروت و رفاه، ناگهان مردمی را که شهرت او را به دوش کشیده بودند به یکباره فراموش کرد.\nاز طرف دیگر در همین دوره در یک چرخش ناگهانی به حمایت علنی از جنگ‌افروزان کشورش در ویتنام برخاست. دورة اول زندگی خصوصی اشتاین بک چندان سعادتمند نبود. در ابتدای جوانی برای به دست آوردن نان مثل کارگران روزمزد و کشاورزان فقیر کار میکرد. بعدها نیز تحصیلات دانشگاهیاش را بدون گرفتن مدرک رها کرد. با نوشتن رمان موشها و آدمها (1937) شهرتش از آمریکا فراتر رفت و هنگامی که دو سال بعد خوشههای خشم را منتشر کرد شهرتش جهانگیر شد و آثارش به همة زبانها در سراسر دنیا ترجمه و در میلیونها نسخه منتشر شد. نکتة دیگر اینکه متاسفانه استاین بک در دورة دوم زندگیاش ادبیاش که از سال 1952 شروع شد اثر برجسته‌ای منتشر نکرد اما طنز روزگار در این است که جایزة ادبی نوبل در این دوره به خاطر انتشار اثر ضعیفش با نام زمستان ناخشنودی ما به وی اعطا شد.


همه چیز برای سرگروهی خروس‌ها مهیا است به گزارش ایسنا، در ادامه معرفی تیم‌های جام جهانی به گروه C می‌رسیم؛ جایی که چهار تیم فرانسه، استرالیا، دانمارک و پرو در آن قرار دارند. * فرانسه تیم ملی فرانسه به عنوان یکی از مدعیان قهرمانی در جام جهانی روسیه حضور خواهد داشت. حضور بازیکنان…\nبرچسب ها : سرگروهی , خروس‌ها , مهیا , ورزش , ورزشی , فوتبال , جام جهانی , 2018 ,\nبازدید : 0 تاریخ : جمعه 18 خرداد 1397 زمان : 10:38 نویسنده : لیلا و ابوالفضل نظرات ()


تحقیقات و آموزش - اعتباران انفورماتیک\nبحث آموزش تخصصی و عمومی و نیز ارائه مشاوره های تخصصی از جایگاه ویژه ای در گروه انفورماتیک اعتباران برخوردار است. تلاش های این گروه در راستای پیشرفت و اعطلای سطح علمی نیروی فعال در صنعت آی-تی کشور همواره باعث شده تا سهم مهمی از وقت و انرژی ایشان در این عرصه صرف شود که نتایج درخشان و عالی آن دستمزد این تلاشها بوده است.\nتربیت نیروی متخصص برای رشد و شکوفایی استعدادها و مهارت های ایشان همواره جزو دستور کار گروه اعتباران انفورماتیک بوده است و نیز بخدمت گرفتن این نیروها در پروژه های اجرایی در این سالها بصورت چشمگیر ادامه داشته است.\n• آموزش تخصصی در زمینه‌های مربوطه .\nگروه انفورماتیک اعتباران با برگزاری کلاسهای تخصصی آموزشی در سطح دانشگاه و خارج از آن ونیز سازمانهای دولتی و جهاد دانشگاهی و موسسات خصوصی، مهارت های خود را به دیگر علاقمندان به این صنعت انتقال داده است.\nاین کلاسها در همه زمینه های فعالیتی گروه بوده است. اعم از امنیت اطلاعات و ارتباطات، طراحی و توسعه نرم افزار، برنامه نویسی و طراحی الگوریتم، توسعه وب، تکنولوژی های رمزنگاری و قفل نرم افزاری، گرافیک و… بوده است.\n• برگزاری کارگاه‌های سطح بالا .\nکارگاه های تخصصی در زمینه های مذکور در نهادهای دانشگاهی و نمایشگاهی بخش عمده ای از فعالیت آموزشی گروه می باشد.\nبخش دیگری از این کارگاه ها به صورت عمومی در اختیار مخاطبان قرار گرفته است که پاره ای از این آموزش ها در شبکه آموزش سیمای جمهوری اسلامی پخش شده است


چاپ و نشر - کاهش سفارشات در بازار\nکاهش سفارشات در بازار\nسید محسن علوی رئیس اتحادیه چاپخانه‌داران شهرکرد گفت: با توجه به تغییرات ایجادشده در نرخ دلار و افزایش ناگهانی قیمت کاغذ، رکود در صنعت چاپ بیش از گذشته تأثیر گذاشت.\nوی ادامه داد: آن دسته از چاپخانه‌داران برای به دست آوردن کار و سفارش از طریق استعلام از ارگان‌ها اقدام به جذب سفارش کرده بودند با تحولات در بازار و افزایش قیمت کاغذ و کمبود آن نه‌تنها سود نکردند بلکه دچار ضرر شده و در بخش تأمین مواد اولیه نیز با مشکل مواجه شدند.\nعلوی افزود: نارضایتی چاپخانه‌داران از وضعیت ایجادشده سبب شد تا اتحادیه‌ها برای رفع معضلات دست به اقدام زده و طی نامه‌ای خواستار رفع مشکلات و نیازهای چاپخانه‌داران شوند.\nرئیس اتحادیه چاپخانه‌داران شهرکرد بیانکرد: اتحادیه‌ها برای حمایت از تولید درخواست تخصیص کاغذ دولتی به چاپخانه‌ها را در پیش گرفتند، تلاش اصلی آنان در جهت کاهش آسیب‌ها و حفظ فضای کسب‌وکار بوده است.\nوی اظهار کرد: اعلام‌شده بود که کاغذ در بازار با ارز ۴۲۰۰ تومانی ارائه‌شده اما چاپخانه‌داران و مصرف‌کنندگان واقعی اثری از این کالا ندیدند و درنتیجه تصمیم بر این شد که درخواست‌ها به وزارت صنعت معدن تجارت و فرهنگ و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که متولی اصلی کاغذ شناخته می‌شود ارائه دهند.\nعلوی خاطرنشان کرد: این درخواست‌ها به استانداری هر استان و وزارت صنعت همچنین نمایندگان مجلس شورای اسلامی ارسال شد تا علاوه بر مواد اولیه در حوزه کاغذ اقدامات مناسبی شکل بگیرد و شرایط بهتری برای چاپخانه‌ها فراهم شود.\nرئیس اتحادیه چاپخانه‌داران شهرکرد تأکید کرد: اختصاص کاغذ با ارز دولتی به اتحادیه چاپخانه‌داران هر استان زیر نظر دولت می‌تواند شرایط مناسبی را برای هر چاپخانه فراهم کند.\nوی گفت: صنعت چاپ صنعتی اشتغال‌زا که به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم می‌تواند تأثیر بسیاری بر فضای کسب‌وکار در هر استان داشته باشد.\nعلوی ادامه می‌دهد: در استان چهارمحال و بختیاری صنعت چاپ توانسته در هر چاپخانه سه تا ۱۵ نفر را به اشتغال مشغول کند و اگر برای رفع چالش چاپخانه‌ها چارهای اندیشیده نشود آسیب بسیاری را برای شاغلان در چاپخانه‌ها ایجاد می‌کند.\nرئیس اتحادیه چاپخانه‌داران شهرکرد با اشاره به وجود ۱۰۲ چاپخانه در استان چهارمحال و بختیاری افزود: هم‌اکنون ۱۰۲ چاپخانه در این استان مجوز گرفتند که ۳۰ درصد آن‌ها تعطیل و یا نیمه تعطیل‌شده و بقیه نیز تنها با نیمی از توان خود در حال فعالیت هستند. وقتی افزایش قیمت کاغذ ایجاد شد تیراژ کتاب هم کاهش پیداکرده و این امر آسیب مستقیمی به چاپخانه‌ها زد.\nوی بیان کرد: تعداد بسیاری از ادارات نیز که در سالیان گذشته مصرف یک‌ساله خود را سفارش می‌دادند هم‌اکنون تنها نیاز یک ماه خود را برای چاپ سفارش‌ها در نظر می‌گیرند. بدین ترتیب آن‌ها تنها یک‌سوم نیاز چاپ خود را به چاپخانه‌ها سفارش می‌دهند.\nعلوی اظهار کرد: دولت موظف است به وعده‌های خود عمل کند و فضای کسب‌وکار را متحول و در مسیر رشد هدایت کند.\nرئیس اتحادیه چاپخانه‌داران شهرکرد تصریح کرد: چاپ و نشر ارتباط مستقیمی بافرهنگ هر کشور دارد و هرگونه آسیب به صنعت چاپ و چاپخانه‌ها تأثیر مستقیمی بر فرهنگ و تولید دارد لذا در این حرکت تلاش شده تا از افزایش آسیب به بدنه چاپ و نشر جلوگیری شود.\nوی با ابراز تأسف از عدم واردات مواد اولیه موردنیازگفت: استفاده از توان‌بخش خصوصی و اتحادیه‌ها می‌تواند شرایط را برای گذر از چالش‌های اقتصادی موجود هموارتر کند و دولت صرفاً به بحث نظارت بپردازد تا مشخص شود هر کالایی به چه نحوی توزیع و استفاده می‌شود. این رویکرد قطعاً به بسیاری از مشکلات خاتمه خواهد داد.\nعلوی افزود: متأسفانه خبرها در خصوص واردات کاغذ نگران‌کننده است. کسانی که تخصصی در این حوزه ندارند، دست به واردات کاغذ زدند و یا با ارز دولتی اقدام به واردات ملزومات چاپ کردند که مشخص نیست این واردات به کجا رفته است.\nسید محسن علوی رئیس اتحادیه چاپخانه‌داران شهرکرد\nعدم واردات مواد اولیه\nمحتوای بیشتر در این بخش: « تامین مواد اولیه با کمک ترکیه\tبحران ارزی و کمبود مواد اولیه صنعت چاپ »


هشتمین جشنواره مردمی عمار هم به کار خود پایان داد، جشنواره‌ای مردمی که با محوریت سینمای انقلابی متولد شد و پا گرفت، سینمایی که هویت ایران و ایرانی و رشادت‌هایش را به تصویر کشیده، و فیلم‌هایش رجعت\nبه گزارش «عمارفیلم» و به نقل از خبرگزاری آنا، جشنواره مردمی عمار به گواه خیلی‌ها مهمترین جشنواره سینمایی کشور است، جشنواره‌ای است که رهبر انقلاب به حضور، ادامه و ثبات آن تاکید کردند و جدای از آن جشنواره‌ای متعلق به همه ایران است، همه فیلمسازانی که در دورافتاده‌ترین نقاط کشور با امکانات حداقلی گوشه‌ای از انقلاب را تصویر می‌کنند. عمار جشنواره‌ای است که حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، حرف‌هایی که همه آن‌ها را به عمل بدل کرده تا جایی که در هشت سالگی توانسته تبدیل به نخبه سینمای ارزشی و انقلابی شود.\nهشت سال از جشنواره عمار می‌گذرد و سال به سال به دستاوردهای آن افزوده می‌شود. پرکردن جای خالی گفتمان انقلابی، اکران‌های مردمی، حمایت از فیلمسازان مستعد، ایده‌های انقلابی بکر، معرفی فیلمسازانی که حرفی برای گفتن دارند، کارگاه‌های آموزشی با حضور اساتیدی که هر کدام وزنه‌ای در سینمای انقلابی و ارزشی محسوب می‌شوند، هنر استعدادیابی، گسترش هنر دینی و انقلابی، میدان‌دادن به غیرحرفه‌ای‌ها برای دیده شدن و …، همه و همه از جشنواره عمار جشنواره‌ای ساخته که واژه «مردمی» را از آن جدا نمی‌کند و همین امر سبب محبوبیت آن در میان علاقه‌مندان حوزه فیلم؛ آن هم فیلم‌های ارزشی شده است.\n*دستاوردهایی که شان جشنواره عمار را بالا برد\nرشد و جهشی که طی هشت سال فعالیت جشنواره مردمی عمار شاهد بودیم، به‌اندازه‌ای است که می‌توان در چند سال آینده جهش چند برابر برای آن تصور کرد. این را همه «عماری‌ها» می‌دانند و به آن باور دارند و تلاش می‌کنند این راه را به بهترین و درست‌ترین شکل ادامه دهند.\nسیدرضا کاظمی؛ مدیر مرکز نوآوری فرهنگی «امید» ضمن تاکید ادامه‌دار بودن راهی که جشنواره عمار می‌رود، می‌گوید: «جنبه‌ها و سطوح مختلف «عمار» به عنوان جشنواره‌ای که از ابتدا با هدفی استوار متولد شده، باید پیشرفت بیشتری داشته باشد و راه درست را ادامه دهد. چرا که این جشنواره از زمان تولدش خلاقانه حرکت کرده است.»\nمحمدحسین نیرومند؛ هنرمند نام‌آشنای انقلابی حوزه فرهنگ و هنر معتقد است: جشنواره عمار به خوبی فهمید که ساختن فیلم با معمولی‌ترین دوربین‌هایی که در دست همه مردم قرار دارد، آسان شده و هر کسی هر ایده‌ای دارد به راحتی می‌تواند با دوربین آن‌را به تصویر بکشد. عمار؛ به عنوان یک جشنواره هوشمند و خلاق این ظرفیت را شناخت و از آن استفاده کرد و با اینکه در هر شرایطی تولید یک فیلم، هزینه و نیروی انسانی زیادی را می‌طلبد اما جشنواره عمار این توفیق را داشت که افراد مستعد این حرفه و کسانی که درک درستی از هنر دارند را شناسایی و استعدادهای آن‌ها را شکوفا کند. جشنواره عمار از این حیث جشنواره قابلی است.»\nحجت‌الاسلام محمد حاجی‌مقصودی؛ کارگردان مستند «روی خط آتش» نیز می‌گوید: «انقلاب اسلامی نیاز به هنرمندانی داشت که در عرصه‌های مختلف هنری مبلغ انقلاب باشند و نگاه انقاب اسلامی را در قالب هنر بیان کنند. از این‌رو بعد از سال‌ها جشنواره‌ای با نام عمار متولد شد، جشنواره‌ای که بستری را فراهم کرده تا هنرمندانی از نقاط مختلف کشور دور هم جمع شوند و این نیاز امروز انقلاب اسلامی را برطرف کنند.»\nهادی ضیاعزیزی؛ کارگردان مستند «نامه‌ای برای» یکی از تفاوت‌های بسیار مهم عمار را اکران‌های مردمی می‌داند و می‌گوید: « عمار توانسته اکران‌های فیلم‌ها را در میان مردم گسترش دهد. فیلمساز وقتی فیلمی را تولید می‌کند درواقع برای مخاطب ساخته و تلاشش بر این است که آن را به دست مخاطب اصلی خود برساند. پس فیلمساز می‌خواهد مخاطب بعد از تماشا و ارزیابی آثار، نظر خود را نسبت به این جشنواره اعلام کند و بهره خود را ببرد.»\nوی از طرفی به جذب فیلمسازان اشاره می‌کند و می‌افزاید: «نکته دوم دستاوردهای جشنواره عمار این است که در این چند سال، با توجه به تغییراتی که در برخی رویکردهای خود ایجاد کرده فیلمسازهای مختلفی را با طرزتفکرهای مختلف به خود جذب کرده، اعتمادسازی کرده و دست به تولید زده است. این دستاورد کمی نیست و افق خوبی را پیش‌روی جشنواره قرار می‌دهد.»\n* پرکردن جای خالی گفتمان انقلابی\nبا اینکه سی سال از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذشت اما تا هشت سال گذشته محفلی برای تولید و ارائه فیلم‌های انقلابی وجود نداشت. گارگردانانی بودند که انقلاب و ایده‌های انقلابی را به فیلم تبدیل می‌کردند اما همیشه جای گفتمان انقلابی خالی بود. بعد از تدبیرهای زیادی که توسط هنرمندان ارزشی طی جلسات مختلف اندیشیده شد، جشنواره‌ای با عنوان «عمار» شکل گرفت، آمد و جای خالی گفتمان انقلابی را پر کرد.\nنادر طالب‌زاده؛ دبیر جشنواره مردمی عمار نیز پرکردن جای خالی گفتمان انقلابی را علت اصلی برپایی جشنواره عمار دانسته و می‌گوید: «جای گفتمان انقلابی، آن هم برای آن دسته از کسانی که محوریت دیدگاهشان، انقلاب اسلامی است، همواره خالی بود، تا اینکه با جمع‌بندی نظرات؛ هشت سال پیش به این نتیجه رسیدیم که جشنواره فیلمی برپا کنیم که برای آن فیلم‌های انقلابی تولید شوند. این جشنواره با این نگاه متولد شد و عنوان «عمار» را به خود گرفت.»\nوی با اشاره به محوریت تولید فیلم هایی که به جشنواره عمار راه پیدا می‌کنند، بیان می‌کند: «در این جشنواره تنها فیلم‌هایی حضور دارند که به موضوعات بکر در حوزه‌های مختلف تاریخ انقلاب، فتنه، مقاومت، نقد درون گفتمانی، عدالت اجتماعی پرداخته می‌شود و می‌توان گفت خانه فیلم‌های انقلابی شده است.»\nاز طرفی مجید شاه‌حسینی؛ فعال سینمای انقلابی نیز محوریت انقلابی این جشنواره را امری مثبت تلقی می‌کند و درخصوص فیلمسازان انقلابی می‌گوید: «فیلمساز انقلابی تاریخ همه انقلاب‌ها را مطالعه می‌کند و تنها از انقلاب خود حرف نمی‌زند؛ چرا که باید در مقایسه با تجربه انقلابی دیگران متوجه جایگاه خود شود.»\nوی سینمای انقلاب و دفاع‌مقدس را حرف اصلی سینمای ایران می‌داند، حرفی که باید برای خیلی‌ها گفته شود چرا که معتقد است چشم دنیا روی کشور ایران است و توضیح می‌دهد: «مستضعفان جهان، امروز ایران را مطالبه می‌کنند چرا که باور دارند ما تنها کشوری هستیم که در مقابل آمریکا و اسرائیل قد برافراشته‌ایم و از این‌رو ما باید با زبان سینما حرفی برای گفتن به آن‌ها داشته باشیم چرا که چشم دنیا به روی ما است.»\nوحید جلیلی؛ دبیر اجرایی جشنواره‌ای نیز در این باره می‌گوید: «سینمای ایران انعکاس قابل توجهی در دنیا داشته، با توجه به همین انعکاس، اگر تلاش کنیم نگاه ه جدی‌تری به سینمای انقلاب داشته باشیم و فیلم‌های بیشتری با کیفیت بهتر در این حوزه تولید کنیم، قطعا می‌توانیم قاطع‌تر صدای فرهنگ انقلابی‌مان را به گوش جهان برسانیم؛ اما متاسفانه طی این سال‌ها شاهد خلا در حوزه تولید سینمای انقلابی بوده‌ایم و باید این خلا را به واسطه جشنواره‌هایی چون عمار پر کنیم.»\n*جشنواره‌ای برای آماتورها\nاز زمانی که جشنواره عمار اعلام وجود کرد، فیلمسازانی که به نوعی تازه وارد عرصه تولید شده بودند و هنوز راه زیادی برای پیمودن داشتند اما از طرفی تولید هم کرده بودند و دوست داشتن برای بالا رفتن انگیزه کاریشان همان فیلم‌های مبتدی خود را نمایش دهند، طرفداران اصلی این جشنواره هستند. آن‌ها با تولیدات بیشتر و حضور گسترده‌تر از این جشنواره حمایت کردند تا جایی که جشنواره عمار تبدیل به محفلی برای فیلمسازان آماتور (غیرحرفه‌ای) شد.\n*سیدبشیر حسینی؛ عضو هیات علمی دانشگاه صدا و سیما در خصوص این مورد معتقد است: «جشنواره مردمی عمار، قطعا جشنواره‌ای برای غیرحرفه‌ای‌ها و مبتدی‌های فیلمساز است که توسط جشنواره شناسایی شوند و تولید کنند. ماهیت استعدادیابی آن هم با درنظر گرفتن مبحث کمی فیلم‌ها، نباید از اولویت‌های چنین جشنواره‌ای خارج شود. عمار نباید فراموش کند که در میان تعدد جشنواره‌هایی که برای حرفه‌ای‌ها برگزار می‌شود، تنها جشنواره‌ای است که به آماتورها امید و انگیزه می‌دهد.»\nوی همچنین می‌افزاید: «مخاطبان اصلی جشنواره مردمی عمار، فیلمسازان حرفه‌ای نیستند بلکه آماتورهای سینما هستند. این جشنواره در سال‌های برگزاری خود، با برطرف‌کردن موانع خودساخته‌ای که عده‌ای در سینمای ایران برای جلوگیری از جریانی خلاف راه سینمای ایران، ایجاد کرده بودند، خدمت بزرگی به فیلمسازان جوان و خوش‌آتیه کرد.»\nهمچنین مرتضی فیروزآبادی؛ رئیس مؤسسه «ایتان» نیز می‌گوید: «برگزارکنندگان جشنواره عمار باید تمام دقت و توان خود را به کار گیرند تا به سمت یکنواختی و تکرار نروند و به جایی نرسند که باعث شوند حرفه‌ای‌ها جای ورود و ظهور مبتدی‌ها را بگیرند. این جشنواره اصل استعدادیابی‌اش را به هیچ عنوان نباید از یاد ببرد. تا امروز، جشنواره مردمی عمار با وجود تمام محدودیت‌هایی که در حوزه تولید فیلم و سینما وجود دارد اما زمینه مناسب را برای علاقه‌مندان فراهم کرده و استعدادها را به مرحله ظهور رسانده است، این حرکت نباید متوقف شود.»\n* اکران‌های مردمی\nعمار؛ اسمش را با خود به یدک می‌کشد، اسمی که در سه واژه خلاصه می‌شود و این سه واژه از هم‌گسستنی نیستند: «جشنواره مردمی عمار»، عنوان مردمی بودن نکته‌ای است که یکی دیگر از هویت‌های اصلی جشنواره را تشکیل می‌دهد. جشنواره شعار می‌دهد که وقتی فیلمی برای مردم ساخته می‌شود باید برای مردم هم پخش شود. هشت سال متوالی جشنواره عمار با این شعار در مسیر اکران های مردمی حرکت کرده است و موفق هم بوده است.\nعمار توانسته لذت تماشای فیلم دیدن را در مناطقی که رنگ اکران فیلم به خود نمی‌بینند، هدیه کند. تا جایی که مسئولین همان مناطق با اندک بضاعت مالی اما مکانی را برای نمایش فیلم‌ها مهیا کردند تا مخاطبان از فیلم بی‌بهره نمانند.\nمحمدحسین نیرومند در این باره عنوان می‌کند: « اکران مردمی هم از مزیت‌های جشنواره عمار است. عمده فعالیت‌های فرهنگی متأسفانه در شهرهای بزرگ و تهران تجمیع شده و فارغ از اینکه بیش از هزار شهر ما از چنین برنامه‌هایی محروم هستند. از این رو اکران فیلم در شهرستان‌های کوچک یک جریان فرهنگی ایجاد می‌کند و افرادی که به فیلم علاقمند هستند را درگیر می‌کند و به سمت علایقشان سوق می‌دهد. با اینکه تلویزیون از بحث نمایش حمایت می‌کند به دلیل محدودیت‌هایی که دارد امکان نمایش خیلی از فیلم‌ها را ندارد. از این رو اکران مردیم در شهرستان‌ها تدبیر به‌جایی بود که جشنواره عمار را اندیشیده است.»\nهادی ضیاعزیزی معتقد است: «فیلم برای مخاطب و مردم ساخته می‌شود و جشنواره مانند عینکی است که برای شاهدان که مردم هستند، گذاشته می‌شود تا بهتر ببینند و مردم را به دیدن فیلم‌هایی که دارای شاخصه‌های فنی، هنری و محتوایی هستند، ترغیب کند. شاهدیم که در سال‌های اخیر رسم بر این شده که فیلمسازان بیشتر از اینکه برای مردم فیلم بسازنند برای جشنواره‌ها می‌سازنند و فیلم‌هایشان به سلیقه داورها نزدیک است نه به سلیقه مردم. این امر صحیح نیست اما درصد احتمال وقوع آن در جشنواره عمار خیلی پایین‌تر است.»\nحجت‌الاسلام محمد حاجی‌مقصودی نیز می‌گوید: «اکران‌های مردمی جشنواره عمار باعث شده فاصله بین کارگردان و مخاطب کم شود. اینکه من می‌توانم مستقیما نظر مخاطب را درباره اثر تولید شده‌ام، بشنوم هم باعث دلگرمی است و هم باعث می‌شود کیفیت کارهای بعدی‌ام بهتر شود. وقتی کاری تولید می‌کنیم و خبر می‌رسد در دورترین نقطه کشور دیده شده حس بسیار خوبی به ما منتقل می‌شود. اکران‌های مردمی در نقاط کوچک و بزرگ کشور بستر بسیار مناسبی برای کار فرهنگی در آن منطقه شده است. به بهانه همین فیلم دیدن‌ها، اتفاقات خوب فرهنگی بسیاری در مناطق مختلف کشور در حال رخ دادن است.»\n* کارگاه‌های آموزشی با حضور اساتید سینمای انقلابی و طرح استعدادیابی\nجشنواره عمار نوعی مدرسه آموزشی برای فیلمسازی فیلم‌های مستند و کوتاه و داستانی نیز محسوب می‌شود و از همان ابتدا جوانان خوش‌ذوق و با استعداد زیادی را در این زمینه تعلیم داده است. به ماموریت هنرجویان این جشنواره مشخص است، آن‌ها می‌آیند که انقلاب را یاری کنند و جشنواره نیز به عنوان مشاور باید به آن‌ها کمک کند. این جوان‌ها قدرت زیبایی‌شناسی بالایی دارند و قطعا به آینده روشنی در این حوزه دست خواهند یافت. از این‌رو کارگاه‌های آموزشی حین برگزاری جشنواره با حضور اساتیدی که هر کدام وزنه‌ای در سینمای انقلابی هستند، برای هنرجویان برگزار می‌شود.\nاز طرفی بسیاری از فیلمسازانی که امروز در حوزه تولید رو به رشد هستند از همین جشنواره و از همین کارگاه‌های آموزشی استخراج شده‌اند. کسانی که شاید اگر عمار نبود هیچوقت فرصت دیده‌شدن را پیدا نمی‌کردند و هیچ‌وقت نمی‌توانستند هنرشان را نشان دهند اما جشنواره‌ای چون عمار آمد و در میان مستعدانی که گوشه و کنار کشور حضور دارند، فیلمسازان قابل را انتخاب و به آن‌ها پر و بال دهد.\nهادی ضیاعزیزی؛ مستندسازی که خود از شهر کرمان به این جشنواره راه یافته و حالا به عنوان یک مستندساز ارزشی در میان مستندسازان شناخته شده است، معتقد است: « جدای از پراکندگی و عمق اکران‌هایی که در دل شهرستان‌ها و مناطق دور‌افتاده (مناطقی که دیدن فیلم به راحتی برای اهالی آن مقدور نیست)، توسط جشنواره عمار ایجاد شده؛ به همان اندازه، جشنواره عمار شرایط را برای فیلمسازانی که در این مناطق وجود دارند (فیلمسازانی که با امکانات کم و محدودیت‌های زیاد آثاری را تولید می‌کنند و ایده‌های خوبی دارند اما فضای عرضه‌ای برای آثارشان ندارند) مهیا کرده است تا به جایی برسند که دیده شوند. این جشنواره تا حد ممکن موانعی که موجب می‌شود فیلمسازان شناخته‌نشده به انتهای راه نرسند را از بین برده است.»\nهمچنین حجت‌الاسلام محمد حاجی‌مقصودی، دیگر فیلمساز این جشنواره در خصوص همت عمار برای جستن و یافتن فیلمسازان و البته ادامه دار بودن این راه، می‌گوید: « این که بگوییم استعدادیابی به انداز کافی بوده و دیگر بس است حرف اشتباهی است. هر چقدر فیلمساز و هنرمند دردمند انقلابی بیشتر باشد یقینا به مقابله با هجمه فرهنگی که بر علیه ما وجود دارد، کمک می‌کند؛ اما وقتی یک جشنواره نگاهش استعدادیابی باشد این کار را انجام می‌دهد. افرادی را می‌شناسم که روزی در شهرستان اکران‌کننده جشنواره عمار در محله خود بوده‌اند اما امروز وارد فضای فیلمسازی شده‌اند.»\n*ثبات فضای فکری سینمای انقلاب\nیکی از ویژگی‌های هنر انقلابی، مفهوم بلند شهادت است، مفهومی که با جشنواره عمار هویت خود را ثابت کرد و به فیلم‌هایی تبدیل شد که درخور انقلاب و هنر ارزشی سینمای انقلابی هستند. از طرف دیگر متاسفانه تا چند سال پیش برای مدتی تا حدی فضای فکری انقلاب که فعالان فرهنگی خوبی در آن حضور دارند، توسط برخی از نیروهای طیف مقابل که به دنبال یک سری اتفاقات روشنفکرانه و خالی از محتواهای معمول هستند، اشغال شده بود که برخلاف همه باورها، جشنواره عمار این جسارت را به فیلمسازان داد که از هویت انقلابیشان دفاع کنند و دچار شعارزدگی نشوند.\nمسعود شجاعی‌طباطبایی؛ داور جشنواره عمار در رابطه به این موضوع می‌گوید: «جشنواره مرد‌می فیلم عمار، رویداد فرهنگی و سینمایی خوبی است که از طریق مساجد، پایگاه‌های بسیج و… در جامعه و بین مردم کشور ورود و نفوذ پیدا کرده است. البته این موضوع میسر نمی‌شد؛ مگر با تلاش چشم‌گیر فعالانی که با روحیه انقلابی به عرصه فیلمسازی ورود پیدا کرده‌اند.»\nهمچنین مجید شاه‌حسینی معتقد است: «جشنواره عمار به عنوان یک جشنواره انقلابی، سعی در بیان ارائه هنری دارد که آن‌را هنر انقلابی می‌نامیم، این هنر انقلابی دارای ویژگی‌هایی است که از مهمترین آن می‌توان به مفهوم بلند شهادت اشاره کرد، مفهومی که با هنر شیعی و هنر انقلاب پیوندی دیرینه دارد و این را می‌توان به خوبی از تاریخچه هنر شیعی بازخوانی کرد.»\nاختتامیه هشتمین جشنواره مردمی فیلم عمار, هشتمین جشنواره فیلم مردمی عمار


روش‌های تکنیک تار کردن در عکاسی با موبایل - پاتوق نودپاتوق نود\nآوریل 17, 2019 در دسته‌بندی نشده\nوب‌سایت دیجی کالا – محسن چینه‌کش: استفاده‌ی خلاقانه از تکنیک تار کردن (Creative Blur) در عکاسی می‌تواند بسیار مفید باشد، ولی اجرا کردن آن با دوربین گوشی موبایل در مقایسه با دوربین DSLR چندان آسان نیست. هنوز هم در دوربین بسیاری از گوشی‌های موبایل کنترل محدودی روی عمق میدان (Depth of Field) وجود دارد که در نتیجه ایجاد افکت تار کردن در عکاسی موبایل را مشکل می‌کند.\nاصطلاح «عمق میدان» (Depth of Field) به محدوده‌ای از تصویر اشاره دارد که در عکس شارپ و دارای فوکوس کامل می باشد. اشیایی که جلوتر یا عقب‌تر از این محدوده قرار داشته باشند در عکس تار به نظر خواهند رسید. در دوربین‌های DSLR ایجاد افکت تار کردن پس‌زمینه یا پیش‌زمینه که تاثیر بوکه (Bokeh) نامیده می‌شود با استفاده از کنترل عمق میدان از طریق تنظیم اندازه‌ی دریچه‌ی دیافراگم انجام می‌شود.\nبا توجه به اندازه‌ی نسبتا کوچک سنسور و فاصله‌ی کم لنز تا آن در گوشی‌های موبایل، به دست آوردن عمق میدان کم و تاثیر بوکه به صورت طبیعی در عکاسی موبایل نیازمند این می باشد که خیلی به سوژه نزدیک شوید.\nالبته دوربین بسیاری از گوشی‌های موبایل جدید از روش‌های مختلف عکاسی محاسباتی و هوش مصنوعی برای شبیه‌سازی کردن عمق میدان کم به صورت مصنوعی استفاده می‌کنند. اما در شرایط عادی برای ایجاد تاثیر بوکه بهتر می باشد از برنامه‌هایی تخصصی نظیر Big Lens یا Tadaa استفاده کنید که به‌طور ویژه برای همین منظور طراحی شده‌اند.\nامکان دسترسی به ابزار‌هایی برای ایجاد تاثیر بوکه در برنامه‌های ویرایش عکس کامل‌تری نظیر Snapseed، Enlight یا Filterstorm Neue هم وجود دارد.\nبا اضافه کردن اندکی تاری ممکن می باشد موفق شوید از طریق عکسی که در حالت عادی بسیار معمولی به نظر می‌رسد احساسات و عواطف خاصی را منتقل کنید.\nیک روش مناسب دیگر برای ایجاد حال و هوای رؤیایی در عکس استفاده از تکنیک نوردهی طولانی (Long Exposure) هنگام عکاسی از ابر‌ها یا آب می باشد. این تکنیک همانند چیزی که در عکس بالا مشاهده می‌کنید می‌تواند حس و حالی اثیری و روحانی به عکس بدهد.\nاین عکس با استفاده از آیفون ۶ s و سه‌پایه از طریق روی هم قرار گرفتن مجموعه‌ای از فریم‌ها با مجموع زمان نوردهی بیش از ۴۰ ثانیه ثبت شده می باشد. برای انجام دادن این کار دشوار از حالت Light Trails در یک برنامه دوربین مخصوص iOS به نام NightCap Pro استفاده شده؛ فوکوس دستی روی حالت بینهایت (infinity)، زمان نوردهی هر فریم روی ۱/۳ ثانیه، تراز سفیدی روی ۳۲۰۰ کلوین و حساسیت ISO روی ۸۰۰ تنظیم شده بوده می باشد.\nاضافه کردن تاری در لبه‌های خارجی (Outer Blur Vignette) روشی دیگر برای ایجاد حس و حال متفاوت در عکس می باشد. این نوع تاری نرم و ملایم Gaussian Blur نام دارد که نویز یا گرین را کاهش می‌دهد، جزئیات ظریف را محو می‌کند و به عکس کیفیتی خیالی و فراواقعی می‌بخشد.\nبرای مثال در تصویر بالا عکاس از یک ترکیب خاص لنز و فیلم در برنامه عکاسی محبوب «هیپستاماتیک» Hipstamatic استفاده کرده که به شکلی دقیق افکت تار کردن را به حاشیه‌های خارجی پرتره اضافه کرده می باشد. این افکت تمرکز بیننده را کاملا به سمت صورت سوژه هدایت می‌کند.\nدر شرایط خاصی ممکن می باشد لازم باشد حسی از سرعت را در عکس‌هایتان ایجاد کنید. یک نمونه‌ی واضح زمانی می باشد که قصد دارید از سوژه‌هایی سریع نظیر یک مسابقه‌ی دوچرخه‌سواری، اتومبیل‌های در حال حرکت یا کودکی در حال دویدن عکس بگیرید.\nبرای رسیدن به این تاثیر در شرایط مختلف ممکن می باشد تصمیم بگیرید از افکت‌هایی نظیر Radial Blur یا تکنیک‌هایی نظیر Light Trails استفاده کنید تا حس سرعت را به وجود آورید.\nهنگام عکاسی با دوربین DSLR می‌توان از یک لنز زوم بهره گرفت و با جلو یا عقب بردن زوم در لحظه‌ی عکاسی حس سرعت را در عکس ایجاد کرد. ولی طبیعتا ازآنجاکه امکان انجام چنین تکنیکی با دوربین گوشی موبایل وجود ندارد، در عکاسی موبایل باید از برنامه‌های ویرایش عکس برای افزودن افکت Radial Blur استفاده کنید. این تکنیک اجازه می‌دهد مرکز عکس را فوکوس نگه‌دارید و به حاشیه‌های خارجی نوعی تاری خطی رو به خارج اضافه کنید.\nیک روش معمول دیگر برای القای حس حرکت استفاده از تکنیک «پنینگ» (Panning) می باشد. برای اجرای این تکنیک روی سوژه‌ی مورد نظر خود فوکوس کنید و هم‌زمان با حرکت کردن آن شما هم دوربین را در همان جهت حرکت دهید.\nگزینه‌ی دیگر برای استفاده از تار کردن این می باشد که تمام انواع آن را تجربه کنید و اجازه دهید روحیه‌ی انتزاعی درونتان بروز پیدا کند. با این روش می‌توانید تصاویری خلق کنید که شاید به هیچ چیز واقعی مشخصی شباهت نداشته باشند، ولی با ترکیبی از نور، سایه، رنگ و شکل تجربه‌ی بصری مطلوبی مهیا می‌کنند.\nبرای مثال در عکس بالا عکاس با تفکری خلاقانه از یک لنز موبایل ماکرو برای گرفتن عکس پرتره استفاده کرده می باشد. به‌عنوان یک روش جایگزین شما می‌توانید از برنامه‌هایی نظیر Longexpo یا Slowshutter برای خلق تصاویر محو از طریق تکنیک نوردهی طولانی استفاده کنید. یا می‌توانید برای رسیدن به تصویری کاملا انتزاعی پیش از تنظیم کردن نور، کنتراست و غلظت رنگ، با برنامه Snapseed تصویر خود را کاملا تار کنید.\nبرنامه‌هایی برای ایجاد افکت Blur\nبرنامه‌های بسیار متنوعی وجود دارند که می‌توانید برای به دست آوردن هر نوع افکت Blur مورد نظر از آن‌ها بهره بگیرید. طبیعتا هر کدام از این برنامه‌ها ممکن می باشد نقاط قوت و ضعف خاص خود را داشته باشند.\nاز افکت Lens Blur برنامه Snapseed برای تار کردن پس‌زمینه عکس و تمرکز بیشتر روی سوژه گرفته تا گزینه‌های پیشرفته‌تر اپلیکیشنی نظیر Tadaa، کار‌های بسیار زیادی در این زمینه وجود دارد که می‌توانید تنها با استفاده از برنامه‌ها انجام دهید.\nهمان‌طور که در طول مقاله هم اشاره شد برنامه‌هایی نظیر Afterfocus، Big Lens و Slowshutter هم می‌توانند به شکل‌های مختلفی به شما کمک کنند.


d21'; ?>d21'; ?> ايتنا - رباتی که با متقاضیان کار مصاحبه می‌کند\nسه شنبه ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۰۳\nربات مسئول گزینش:\nرباتی که با متقاضیان کار مصاحبه می‌کند\nایتنا – یک شرکت روسی ربات انسان‌نمایی ساخته است که می‌تواند در آن واحد صدها مصاحبه شغلی برگزار کند.\nفناوری روباتیک، به تدریج در حال ورود به عرصه‌های مختلف و گاه عجیب در صحنه زندگی فردی و جمعی انسان‌هاست.\nگروهی از محققین روسی، به تازگی رباتی انسان‌نما ساخته‌اند که از آن برای مصاحبه‌های شغلی در شرکت‌های بزرگ استفاده می‌شود.\nبه گزارش سرویس اخبار جدید تکنولوژی از رایورز به نقل از بلومبرگ، این ربات که Vera نام دارد، به فناوری‌های تشخیص گفتار از گوگل، آمازون و مایکروسافت و نیز موتور جست‌وجوگر روسی یاندکس مجهز است.\n«ورا» با استفاده از فناوری هوش مصنوعی و در نظر گرفتن نیازمندی‌های شغلی، تعداد نامزدهای مناسب و حائز شرایط برای یک پست شغلی را بررسی و اعلام می‌کند.\nگفته شده این ربات از دسامبر سال 2016 (آذر 1395) کار خود را در روسیه آغاز کرده است و در حال حاضر، 300 شرکت از این ربات استفاده می‌کنند که از آن جمله می‌توان به پپسی، خرده فروشی IKEA که شرکتی چندملیتی است و نیز شرکت لوازم آرایشی و زیبایی لورئال اشاره کرد.\nبا این حال، روز به روز بر تعداد متقاضیان این ربات از کشورهای مختلف خاورمیانه، اروپا و آمریکا افزوده می‌شود!\nبا توجه به این که «ورا» قادر است برترین نامزدهای شغلی مناسب را انتخاب کند، در نتیجه، قادر است زمان و هزینه استخدام نیروهای مورد نیاز را به یک سوم کاهش می‌دهد و همین امر، این توانایی را به آن می‌دهد که به طور همزمان با صدها نفر متقاضی کار، مصاحبه شغلی انجام دهد.\nاستارت‌آپ روسی Stafory که توسط دو جوان 28 و 30 ساله به نام‍های Vladimir Sveshnikov و Alexander Uraksin مدیریت می‌شود، خالق این ربات، دختر انسان‌نمای زیباست و آنها اکنون در حال آموختن خشم، لذت و ناامیدی به آن هستند.\nشایان ذکر است که سال گذشته این شرکت یک میلیون دلار سود کرده است.\nکد مطلب: 52732\nبرچسب ها: هوش مصنوعی استخدام ربات\nدر ایالات متحده:\nالزامات سختگیرانه‌تر در زمینه آلایندگی خودروهای جدید\nتصمیم آمازون برای عرضه ربات خانگی\nهوش مصنوعی وارد خانه‌های ما می‌شود\nفیس‌بوک پارلای را راه‌اندازی می‌کند\nآموزش نحوه راه رفتن به ربات‌ها با استفاده از هوش مصنوعی\nسقوط ازاد بیت‌کوین به زیر ۳۶ هزار دلار


طلا سقوط کرد - تحلیل ایران\nچهارشنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۷ — ۱۱:۵۶\nبه گزارش تحلیل ایران،هر اونس طلا برای تحویل فوری در معاملات روز جاری بازار سنگاپور ۰.۲ درصد کاهش یافت و به ۱۳۱۱.۴۴ دلار رسید.در بازار آمریکا، هر اونس طلا برای تحویل در ژوئن حدود ۰.۲ درصد کاهش یافت و به ۱۳۱۱.۷۰ دلار رسید. بهای معاملات این بازار روز سه شنبه با ۴۰ سنت کاهش، در ۱۳۱۳.۷۰ دلار بسته شد.دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا روز سه شنبه با اعلام خروج از برجام، گفت تحریمهای اقتصادی آمریکا علیه ایران را دوباره وضع خواهد کرد.\nبه گفته دانیل هاینس، تحلیلگر گروه بانکی ANZ، طلا بین ریسکهای ژئوپلیتیکی فزاینده و دلار قویتر آمریکا گیر افتاده است. خرید طلا به عنوان دارایی مطمئن بدنبال اعلام تصمیم ترامپ آن طور که انتظار می‌رفت، قوی نبوده است.قیمت طلا در شرایط ابهامات سیاسی یا اقتصادی پشتیبانی می‌شود زیرا تقاضا برای خرید این فلز ارزشمند به عنوان سرمایه‌گذاری مطمئن افزایش پیدا می‌کند.\nبر اساس گزارش رویترز، در این بین، ترامپ و شی جین پینگ، روسای جمهور آمریکا و چین به مذاکره درباره مسائل تجاری ادامه دادند زیرا اختلافات هر دو طرف هنوز بر سر تعرفه‌ها به قوت خود باقی است.به گفته وانگ تائو، تحلیلگر فنی رویترز، هر اونس طلا برای تحویل فوری به دلیل اینکه سه تلاش ناموفق برای شکستن مقاومت در سطح ۱۳۱۷ دلار داشته است، ممکن است تا سطح ۱۳۰۱.۵۱ دلار عقب نشینی کند.\nدر بازار سایر فلزات ارزشمند، هر اونس نقره برای تحویل فوری ۰.۱ درصد کاهش یافت و به ۱۶.۴۲ دلار رسید. هر اونس پلاتین برای تحویل فوری ۰.۱ درصد رشد کرد و ۹۱۲.۵۰ دلار معامله شد و هر اونس پالادیم برای تحویل فوری، با ۰.۳ درصد افزایش، در ۹۷۲.۴۰ دلار ایستاد.\nطلا و ارز افزایش قیمت کاهش قیمت


فتوشاپ | آنفایو\nشنبه 15 مارس 14\nدر درس قبلي با تعدادي از ابزار آشنا شديد در اين قسمت با ديگر ابزار آشنا خواهيد شد .\nType tool : به كمك اين ابزار مي توان در محيط نرم افزار بر روي تصوير يا صحنه هايي ايجاد مي كنيد كلماتي را بنويسيد . براي شروع كار نوشتن ابتدا ابزار Type را فعال مي نماييد و در هر نقطه از تصوير انتخابي كليك كنيد مي بينيد كه خط چشمك نمايان مي شود كه معني آن اين است كه شما مي توانيد در آن نقطه شروع نوشتن نماييد . ادامه مطلب\nتا حالا شما با ايجاد کردن يک صحنه جديد باز کردن و چاپ کردن يک عکس لغو کردن عمليات ها Copy برداري و غيره……. به صورت کامل آشنا شديد در اين قسمت شما را با ابزار ويرايش يک صحنه آشنا خواهم کرد به طور کلي ابزارها در نوار ابزاري که معروف به Tool box مي باشد وجود دارد. اگر شما فتوشاپ را باز نماييد اين نوار ابزار را در سمت چپ مانيتور مشاهده خواهيد کرد . در کل از مهمترين قسمت هاي موجود در نرم افزار مي توان به اين قسمت اشاره نمود که ابزارهاي آن به شرح زيراست ادامه مطلب\nدرقسمت قبلی ما درباره گزینه Save for web گذرا مطالبی را گفتیم در این قسمت جامع تر و بیشتر به این مقوله خواهیم پرداخت ادامه مطلب\nنرم افزار فتوشاپ از دسته نرم افزارهای Imaqe Editor می باشد به این معنا كه به كمك این نرم افزار می توان بر روی تصاویر ویرایش نمود و حتی تصاویری در درون این نرم افزار خلق نمود این نرم افزار كه توسط شركت Adobe ساخته شده است به كمك چند نرم افزار دیگر كه تحت همین نرم افزار كار می كنند می توانند برروی فیلم ها نیز ویرایش های را داشته باشند ولی اصل حوزه فعالیت فتوشاپ برروی تصاویر می باشد ما دراین آموزش ها قصد كردیم كه این آموزش ها را در دو سطح مبتدی برای دوستانی كه تا به حال با نرم ادامه مطلب


شیخ محمدصالح پردل در مراسم نماز جمعه زاهدان:\n| منتشر شده در تاریخ : 26 01 1397\nشیخ محمدصالح پردل در مراسم نماز جمعه (24 فروردین 97) زاهدان، با بیان اینکه «مسئولیت‌پذیری»، «تقویت علم در جامعه»، «تقویت اخلاق در جامعه» و «تأسیس پایگاه‌های بزرگ اجتماعی» عواملی هستند که برای یک جامعه مدنی پیشرفتۀ اسلامی الزامی است، «فکر» و «دل» را دو سرمایه مهم و گرامی دانست.\nبه گزارش «سنی‌آنلاین»، شیخ محمدصالح پردل سخنور مشهور اهل‌سنت در این مراسم باشکوه، ضمن ابراز خرسندی از شرکت در بیست وهفتمین همایش دانش‌آموختگی طلاب دارالعلوم زاهدان اظهار داشت: در این همایش معنوی تریبون در اختیار همه اقشار بود، علمای شیعه صحبت کردند و از مذهب خود گفتند، این یعنی پذیرفتن همدیگر. اگر دیگران ما را نپذیرفتند قرار نیست که ما دیگران را قبول نداشته باشیم.\nایشان ادامه داد: مراسم عید و جمعه را خدا ایجاد کرده و به ما اجازه داده که مناسبت‌های زیبای دیگری خود ما ایجاد کنیم. ما اراده کردیم خدا نصرت کرد که این مناسبت را ایجاد کنیم و بندگان خدا را روی سفرۀ خدا مهمان کنیم. قرآن سفرۀ خداوند است که الله میزبان آن و ما مهمانان او هستیم.\nشیخ پردل خاطرنشان ساخت: الحمدالله علما، طلاب و دعوتگران ما به رشد فکری، سیاسی و فرهنگی والایی رسیده‌اند، آنها کسانی را که با ما اختلاف‌نظر و سلیقه دارند پذیرفته‌اند، به این می‌گویند قلب بزرگ و سعه‌صدر. مردم ما چقدر فهیم‌اند و به رشد فکری و بلوغ اجتماعی رسیده‌اند؛ آنان تا زمانی که توهین نشنوند بهترین شنونده‌ها هستند.\nایشان «فکر» و «دل» را دو سرمایه مهم و گرامی دانست و خاطرنشان ساخت: خداوند دل را به ما هدیه داده تا او را دوست بداریم، محبتش را در دل قرار دهیم و با الله، رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم، مؤمنان و پدر و مادر احساس دوستی کنیم. اگر خوبان و خوبی‌ها را دوست نداشته باشیم این یک فاجعه است.\nدعوتگر مشهور اهل‌سنت بیان داشت: «مسئولیت‌پذیری»، «تقویت علم در جامعه»، «تقویت اخلاق در جامعه» و «تأسیس پایگاه‌های بزرگ اجتماعی» عواملی هستند که برای یک جامعه مدنی پیشرفته اسلامی الزامی است.\nایشان در ادامه بر لزوم مسئولیت‌پذیری تأکید کرد و افزود: تازمانی که مسئولیت‌های خود را به گردن دیگران بیندازیم باعث عقب‌ماندگی می‌شود و از پیشرفت باز می‌مانیم و نمی‌توانیم در جامعه مؤثر باشیم، پس تلاش کنیم مسئولیت‌پذیر و مسئولیت‌شناس باشیم.\nسخنور مشهور اهل‌سنت تأکید کرد: تلاش کنیم برای خودمان دوستان خوب پیدا کنیم و بچه‌های کوچک‌مان را در مجالس بزرگان ببریم تا منش‌شان از همان کوچکی بزرگ شود و بزرگان دست نوازش را بر سرشان بکشند.\nشیخ محمدصالح بابیان اینکه «تقویت علم سبب استقلال و اکتشافات ذاتی می‌شود»، ادامه داد: فکر انسان در زندگی مثل چتر نجات است؛ اگر چترباز چتر را باز نکند سقوط خواهد کرد، همچنین انسان اگر فکر را باز نکند سقوط می‌کند. پس باید تلاش کنیم تا فکر بلند، وسیع، مثبت و سالم داشته باشیم.\nایشان در پایان «طهارت و پاکی»، «فداکاری»، «کرم و سخاوت»، «صداقت»، «اکرام» و «محبت» را از مهمترین مصادیق «اخلاق اسلامی» دانست و بر لزوم نمایش آن تأکید کرد و گفت: تقویت اخلاق اسلامی سبب توسعه روابط اجتماعی و اقتصادی خواهد شد.\nبیت‌الله «قبلۀ عبادت» و بیت‌المقدس «قبلۀ جهاد» مسلمانان است\nشیخ بلال سعید شعبان رئیس حرکت توحید لبنان، نیز که بنا به دلایلی موفق به شرکت در بیست‌وهفتمین همایش دانش‌آموختگی طلاب دارالعلوم زاهدان نشده بود، دیگر سخنران مراسم نماز جمعه اهل‌سنت زاهدان بود. وی با بیان اینکه اگر می‌خواهیم بهترین و میانه‌رو‌ترین امت باشیم، لازمه‌اش برگشت به کتاب‌الله و سنت رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم است، «جهاد» را مهم‌ترین وظیفه مشترک مسلمانان دانست.\nشیخ بلال سعید شعبان طی سخنانی در این مراسم که توسط مولانا عبدالحکیم عثمانی، استاد برجستۀ دارالعلوم زاهدان به فارسی ترجمه می شد، اظهار داشت: اگر می‌خواهیم بهترین و میانه‌رو‌ترین امت باشیم، باید به کتاب‌الله و سنت رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم برگردیم.\nشیخ بلال سعید خاطرنشان ساخت: ما دو قبله داریم؛ قبلۀ عبادت و قبلۀ جهاد، الله ذوالجلال بین این دو قبله ارتباط برقرار کرده است. قبله جهاد «بیت‌المقدس» است که امروز به دست یهودیان اشغال شده است. ما مسلمانان نسبت به این قبله در بارگاه الهی خدا مسئولیم.\nایشان علت تأخیر آزادی فلسطین را در «اختلاف» و «تفرقه» دانست و گفت: امروزه دشمنان باهم متحد شده‌اند و ما مسلمانان از هم فاصله گرفته‌ایم، درحالی‌که الله تعالی ما را به اتحاد دعوت می‌دهد، پس باید برای آزادی بیت‌المقدس ید واحد شویم.\nرئیس حرکت توحید لبنان با بیان اینکه امروز «جهاد» مهم‌ترین وظیفه مشترک مسلمانان است، ادامه داد: آیا وقت آن نرسیده که ما از آن بندگان مجاهد خدا باشیم که رسول‌الله صلی‌اللهعلیه‌وسلم مژدۀ آنها را داده که روزی می‌رسد که یهودی‌ها پشت سنگ و درخت پنهان می‌شوند و سنگ و درخت به سخن می‌آیند و می‌گویند: ای مسلمان و ای بندۀ خدا! این یهودی است، او را بکُش.\nایشان تأکید کرد: باید همۀ نژادها برای نجات فلسطین باهم متحد شوند و اسرائیلی‌ها (یهودی‌ها) را از فلسطین بیرون برانند، همان‌طوری که شما آمریکا را از کشور خود بیرون کردید.\nشیخ بلال سعید شعبان در پایان اظهار داشت: از الله می‌خواهم که شما را محفوظ بدارد، وحدت‌تان را حفظ کند. امیدوارم روزی فرا رسد که مسلمانان بتوانند نماز را پشت سر امام واحد در بیت‌المقدس برگزار کنند، همان‌طوری که انبیا علیهم‌السلام پشت سر پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم نماز برگزار کردند.


افرادی که مجوز اجرا در پلتفرم برای آن ها صادر نشد؛ اجازه نمیدهم جایی برید - ستاره‌ها\n۴:۲۵ دوشنبه ۲۷ دی ۱۴۰۰\nافرادی که مجوز اجرا در پلتفرم برای آن ها صادر نشد؛ اجازه نمیدهم جایی برید\n۱۳:۲۵ یکشنبه ۱۲ دی ۱۴۰۰\nیک قانون در تلویزیون وجود دارد و اینکه مجریان فقط اجازه اجرا در یک شــبکه دارند. گاه این قانون نقض می شود اما حکم کلی همین است که گفته شد.\nبه گزارش ستاره ها و به نقل از هفت صبح؛ یک قانون در تلویزیون وجود دارد و اینکه مجریان فقط اجازه اجرا در یک شــبکه دارند. گاه این قانون نقض می شود اما حکم کلی همین است که گفته شد.\nحالا این قاعده برای اجرا در پلتفرم هم اجرایی شده است. نمونه تازه آن احسان علیخانی است که قرار بوده خودش مجری برنامه جوکر باشد.\nاحتمالا بپرسید پس چرا علی ضیا مشمول این قانون نیست و در اینستاگرام برنامه دارد؟! او مدتی از آنتن تلویزیون دور است و «ظاهرا» ممنوع الکار شده.\nرضا رشیدپور هم در شرایطی مشابه برنامه «دید در شب» را در فضای وب اجرا کرد. منصور ضابطیان نیز زمانی خارج از تلویزیون برنامه داشت که از این رسانه بیرون آمده بود.\nجوکر تازه ترین فعالیت احسان علیخانی اســت. او کارگردانی این مسابقه را برعهده دارد و سیامک انصاری برنامه را اجرا میکند.\nعلیخانی به تازگی مصاحبه ای با تی وی پلاس انجام داده و در بخشی از این گفتگو اشاره کرده که اجازه اجرای جوکر توسط او صادر نشــده است.\nعلیخانی فعل مجهول به کار برده اما رســانه ها مرجع ندادن اجازه به او را صداوسیما تعبیر کرده اند. تعبیری که چندان دور از ذهن نیست. پیشتر مسئولان تلویزیون درباره برندهای خود مثل کلاه قرمزی رسما اعلام کرده بودند که مجوز ساخت آن در شبکه خانگی را نمی دهند. حالا این نگاه به مجریان هم تسری یافته است.\nدر شهریور۹۸ خبر ساخت برنامه شب نشینی با اجرای مهران مدیری برای یک پلتفرم رسانه ای شده بود.\nحتی تصاویر مهمان اول و دکور برنامه به رسانه ها راه یافت. با این حال در آستانه انتشار خبر آمد که برنامه با شکایت صداوسیما فعال به حالت تعلیق در آمده است.\nتهیه کننده اظهار بی اطلاعی کرد و گفت:«با توجه به ایام محرم، برنامه شب نشینی فعال ضبط نمیشود ولی تا به حال صحبتی برای توقف برنامه مطرح نشده است.» زمان گذشت اما خبری از شب نشینی نشد و مدیری هم سراغ فصل جدید دورهمی رفت. بخشی از مخالفت برای ساخت شب نشینی به شباهت ساختار آن به دورهمی برمی گردد اما این همه دلیل نیست. تلویزیون نمیخواست مجری محبوبی چون مدیری را از دست بدهد.\nسال پیش عادل فردوسیپور تصمیم داشت برنامه نود و نه را در فضای وب اجرا کند. خبرها حکایت از انتشار قریب الوقوع برنامه می داد اما در لحظه آخر چنین اتفاقی رخ نداد.\nبخشی از اتفاق به فرامتن فردوسی پور برمی گردد اما این گزاره هم درباره عادل صدق می کند: تلویزیون نمیخواهد شاهد یک رقیب بیرونی آن هم توسط همکار خودش باشد.\nشاید مدیریت جدید تلویزیون این بار با فردوسی پور همراه شود و مجوز برنامه جدید او را بدهد. شاید هم شاهد حضور او در تلویزیون در قامت مجری و گزارشگر باشیم.\nخندوانه در پیش تولید بود که کرونا معادلات را به هم زد. رامبد جوان در روزهای دوری از خندوانه یک برنامه به نام خونه بازی آماده و در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد.\nاین برنامه چهل دقیقه ای چندان با استقبال مواجه نشد و پس از مدتی عمر آن سر آمد. گفته میشود به دلیل شرایط کرونا،مسئولان تلویزیون مخالفتی با برنامه اینستاگرامی جوان نداشتند اما در ادامه از او خواستند به فکر خندوانه باشد. تلویزیون حالا سفت و سخت تر از پیش مراقب این برنامه و مجری آن است.\nسختگیری درباره مجریان دیگر هم وجود دارد. نمونه اش سید حسین حسینی که سال ۹۸ یکی از مجریان پرکار تلویزیون بود. او علاوه بر سلا صبح بخیر شبکه سه، اجرای دو برنامه دیگر این شبکه را برعهده داشت.\nمدتی بعد پیشنهاد یک برنامه اینترنتی را پذیرفت و از تلویزیون حذف شد. این نشان از حساسیت سیما درباره مجریان خود دارد.\nمورد استثنا: علیمردانی\nدر این میان شرایط برای محمدرضا علیمردانی متفاوت است. نام او در چند ســال اخیر با برنامه چهل تیکه شبکه نسیم گره خورده. علیمردانی همزمان پیشنهاد اجرای شبهای مافیا برای فیلیمو را پذیرفت.\nاو در فصل جدید شبهای مافیا جای خود را به کامبیز دیرباز داده است که خودش گفته ربطی به قانون تلویزیون ندارد. حالا هم با فصل جدید چهل تیکه با شبکه نسیم همکاری می کند.\nاحسان علیخانیتلویزیونرامبد جوانعادل فردوسی پورمجری تلویزیونمهران مدیرینمایش خانگی


دانلود فایل از یک سایت – ایده پردازان نظری:هاست |ثبت دامین|افزایش ممبر تلگرام\nvar yuipath = ‘http://ajax.googleapis.com/ajax/libs/yui/2.9.0/build’;\nvar SESSIONURL = “”;\nvar SIMPLEVERSION = “422”;\nvar BBURL = “http://barnamenevis.org”;\nvar RELPATH = “showthread.php?525404-دانلود-فایل-از-یک-سایت&p=2325818”;\nvar AJAXBASEURL = “http://barnamenevis.org/”;\nجمعه ۲۸ خرداد ۱۳۹۵, ۱۶:۰۱ بعد از ظهر\nبا سلام من نیاز مبرم به یه فایل دارم که از آدرس (www.filedropper.com/vpscreator21) دانلودش کردم اما متاسفانه فایل پسوورد داره و فایل پسووردش تو آدرس (filesmy.com/file/058L4H) آپلود شده که من هر کار کردم نتونستم این فایل رو دانلود کنم البته تو فایل اول و اصلی که من دانلود کردم یه توضیحاتی درباره نحوه دانلود فایل پسوورد گذاشته شده که من خیلی ازش سر در نیاوردم ولی فک کنم گفته شده که فقط افرادی که از آمریکا هستند میتونن فایل رو دانلود کنن که من اون فایل آموزش رو هم در ادامه براتون قرار میدم :\nاز دوستان هر کس میتونه این کار رو برای من انجام بده هزینش رو هم حاضرم بدم چون خیلی خیلی مهمه و لازمش دارم\nآخرین پست: چهارشنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۴, ۰۹:۵۰ قبل از ظهر\nآخرین پست: سه شنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۱, ۱۵:۰۹ بعد از ظهر\nآخرین پست: جمعه ۰۹ آذر ۱۳۸۶, ۲۳:۴۳ بعد از ظهر\nآخرین پست: شنبه ۰۶ خرداد ۱۳۸۵, ۰۰:۰۴ قبل از ظهر\nبوک مارک کردن این تاپیک\nThis entry was posted in آموزش برنامه نویسی and tagged [IMG], +1, BB code, del.icio.us, filesmy.com/file/058L4H, Help, Marco Mamdouh, Sphinx-based search, StumbleUpon, video, www.filedropper.com/vpscreator21, آلبوم های عکس, آموزشگاه برنامه نویس, ابزار های تاپیک, اینجا, بالا, بایگانی, پست های ارسال شده, پیام خصوصی, تازه چه خبر؟, تالار, تالار های مرتبط با شبکه و امنیت, تبلیغات در سایت برنامه نویس, تحت نظر گرفتن این تاپیک…, تغییر به حالت رشته ای, تقویم, ثبت نام, جستجوی پیشرفته, چگونگی ارسال فایل از یک سایت به سایت دیگر, چه کسی آنلاین است, خندانک ها, دانلود فایل از یک سایت, دانلود فایل از یک سایت داخل برنامه, دانلود فایل از یک سایت دیگر در سایت خود(لطفا کمکم کنید), دیگ…, راهنما, علامت گذاری همه تالارها به عنوان "فاقد مطلب جدید", عملیات تالار, فعالیت های اجتماعی, فیس بوک, قوانین سایت, کانال تلگرام برنامه نویس: https://telegram.me/barnamenevis_org, گروه ها, گوگل, لینک های سریع, مباحث متفرقه برنامه نویسی, مشاهده پروفایل, مشاهده لیست مدیران سایت, مشاهده مقالات, مقالات, نمایش, نمایش نسخه مناسب برای چاپ, نمایش نوشته ها به شکل زیر مجموعه های تاپیک, وب سرویس پیامک, یاهو. Bookmark the permalink.\n← قالب رسمی Six – راستچین و شمسی ساز ای سرور\nانتشار برنامه →


نوار نقاله خنک کن نوار نقاله سرد کن کانوایر\nتسمه های فنی ماشین آلات بسته بندی درنا صنعت برتر\n2021-3-24 تولید تسمه های فنی ماشین آلات صنعتی که در بسته بندی چاپ،الکترود،شستشو ، موادغذایی مورد استفاده قرار می گیردتسمه تایم. کانوایر تسمه ای. تسمه _ تسمه نقاله اجدار با راهنما _ جهت دستگاه های چسب زن و کارتن باند در ابعاد مختلف\nنوار نقاله تلسکوپی / تسمه نقاله تلسکوپی وبلاگ\nنوار نقاله تلسکوپی / تسمه نقاله تلسکوپی, نوار نقاله تلسکوپی به سیستم های انتقالی گفته می شود که طول آن قابل کاهش و افزایش می باشد. نوار نقاله های تلسکوپی یکی از بزرگترین و ویژه ترین پروژه های تولیدی این مجموعه می باشد که\n2021-3-13 مشخصات فنی تسمه نقاله استیل کورد یکی از انواع مرغوب بسیار محبوب تسمه نقاله، تسمه نقاله استیل کورد می باشد. در ادامه به بررسی مشخصات فنی آن خواهیم پرداخت. اما بیایید پیش از هر چیز\nشهر تسمه گروه صنعتی شهر تسمه با بیش از 20 سال سابقه در امر واردات و عرضه انواع تسمه های صنعتی مطابق با استاندارد های روز دنیا آماده عرضه انواع تسمه های تایمینگ، تسمه نقاله لاستیکی، تسمه نقاله برزنتی، انواع تسمه های\n2021-3-25 معرفی تسمه پروانه یا تسمه دینام به زبان ساده تسمه دینام یا تسمه پروانه که در بین صنعتگران با هر دو نام شناخته می شوند ، در صنعت خودرو کاربرد فراوانی دارند و به لحاظ فنی زیر شاخه های تسمه های انتقال قدرت که به شکل وی شکل\n3890 -سقوط از تسمه نقاله مجموعه تابلوها و علائم\n2021-3-16 3890 -سقوط از تسمه نقاله قبل از سفارش حتماً راهنمای انتخاب تابلوها و علائم ایمنی را مطالعه فرمائیددر فروشگاه اینترنتی فقط تابلوها ایمنی از جنس برچسب وینیل ضد آب (LB) عرضه می شود .لطفاً جهت سفارش جنس های دیگر با ما تماس بگیرید.\nمدل مفهومی نوار نقاله خطی با جک پنوماتیک سرعت\nبایگانی‌های نوارنقاله یا کانوایر نوار نقاله\n2021-3-25 از دیگر نام های آن می توان به تسمه نقاله و کانوایر اشاره نمود. نصب و استفاده از این ابزار بسیار راحت است. قیمت نوار نقاله صنعتی در تهران با توجه به کیفیت آن مقرون به صرفه و ارزان است.\nتوزیع منابع بیش از هندوستان


سبک زندگی | کافه تاریخ\nتهران دوره قاجار از نظر ساخت شهری، دارای ساختار چندان پیچیده‌ای نبود. با این حال نسبت به بسیاری از شهرهای دیگر، وضعیت متفاوت و پیشرفته‌تری داشت. از جمله این تفاوت‌ها می‌توان به خیابان‌های و نوع ساختمان‌سازی‌های آن اشاره کرد. از سویی تهران به دلیل آنکه مرکز اصلی سفارت‌خانه‌های خارجی بود، درگیر سبک مختلط ایرانی- فرنگی بود\n۱۴ بهمن ۱۳۹۸ ۱۴:۰۷\nمهارت تیراندازان ایرانی به روایت مسافران\nایرانی‌ها حق دارند که سواره به شکار می‌روند زیرا که به این شکل غالبأ موفق می‌شوند؛ اما برای تقلید از ایشان انسان باید مثل آن جماعت از طفولیت به تیراندازی بر روی اسب و به حالات مختلف آن آموخته شود...\n۷ بهمن ۱۳۹۸ ۰۸:۱۰\nنظامیان در دوره قاجار چه لباسی می پوشیدند؟\nلباس و پوشش مردمان قاجار از اشکال و رنگ‌های متنوعی برخوردار بود. این تنوع با توجه به نوع فرهنگ و محل سکونت افراد نیز متفاوت بود. تفاوت پوشش افراد در مشاغل و پست‌ها نیز قابل مشاهده است...\n۲۹ دی ۱۳۹۸ ۲۱:۱۴\nابتکارات پزشکی با طبیعت بیماران\nنحوه درمانی بیماران به دو صورت مشخص مداوای بیمار از طریق طبف آنان یعنی "گرمی" و یا از طریق "سردی" انجام می‌گیرد.\n۲۲ دی ۱۳۹۸ ۲۲:۰۵\n۱۷ دی ۱۳۹۸ ۲۳:۱۴\nتناول غذا با پیروی از تعالیم اسلام\nقاجاریان به پیروی از تعالیم اسلام، ماهی بی‌فلس و گوشت خوک نمی‌خورند و مشروب الکلی نمی‌نوشند.\n۱۴ دی ۱۳۹۸ ۱۳:۳۳\nآداب حضور در کنار پادشاهان قاجار\nتمام کسانی که نزد شاه می‌روند باید در مقابل او سرپا بایستند. براساس یک قرار داد رسمی عده‌ای از این امر مستثنی شده‌اند که همان نمایندگان سیاسی کشورهای اروپایی هستند که در حضور شاه می‌نشینند، البته مشروط به اینکه ...\n۹ دی ۱۳۹۸ ۰۲:۴۴\nعلاقه شدید مردم به رادیو باعث شد تا در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی نیز جایی برای قصه‌گویی گشوده شود چنان‌که برنامه‌هایی چون قصه‌های شب،قصه آدینه و قصه‌گویی برای کودکان در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی تا پایان ...\n۴ دی ۱۳۹۸ ۲۱:۲۳\nنوکرانی که عامل تشخص اربابان هستند\nاز جمله وسایل شکوه و جلال شرقی که ایرانیان به آن تشخص می‌گویند غیر از اسب، چادر، قالی، لباس و وسایل زینتی باید گروه نوکران و غلامان، اعم از زن و مرد، پادوها و خواجه‌ها را نیز محسوب داشت...\n۲۴ آذر ۱۳۹۸ ۱۷:۳۰\nاحتراماتی از جنس تعارف\nتعارف کردن یکی از رسوم و آداب خاص قاجاریان بود که معمولاً به منزله احترام به طرف مقابل نیز محسوب می‌شد. نوع تعارفات بر حسب مقام و منزلت افراد متفاوت بود و معمولاً افرادی که از جایگاه اجتماعی و اقتصادی بالاتری برخوردار ...\n۲۰ آذر ۱۳۹۸ ۱۰:۵۳\nادای احترام به مهمان، با قلیان میزبان\nقلیان کشی در میان ایرانیان همراه با انواع تعارفات و احترام است و وقتی میهمانی به دیدار کسی می‌رود میزبان بعنوان ادای احترام با اصرار از میزبان خودش خواهش می‌کند تا اولین پک را او به قلیان آماده بزند.\n۱۵ آذر ۱۳۹۸ ۱۹:۰۰\nسالی که با شیرینی آغاز می‌شود\nاصولاً ایرانی‌ها در هر سن و سالی که باشند به شیرینی سخت علاقه‌مندند؛ اما در نوروز حتی فقیرترین افراد نیز باید انباری از شیرینی داشته باشند و همچنین برای دوستان و خویشاوندانشان از آن بفرستند...\n۱۲ آذر ۱۳۹۸ ۱۵:۰۸\nتقدس نان و نمک در فرهنگ عامیانه ایران\nدر فرهنگ برخی از مناطق ایران نظیر استان ایلام نمونه های بسیاری از آیین احترام به نان و نمک رواج دارد. مردان و زنان سال دیدۀ کرد و لر نیز به طور قطع با آن آشنا هستند، قسم خوردن به نان و نمک می باشد...