اگر به گذشته برمی‌گشتم... - روزنوشته‌های محمدرضا شعبانعلی\nخرداد. ۲۱ دل نوشته ها ۶۴ دیدگاه\nما هیچ‌وقت به گذشته برنمی‌گردیم. اگر هم برگردیم، با همان سطح از دانش و شعور و نگرشی به گذشته باز خواهیم گشت که پیش از این، در آن نقطه داشته‌ایم.\nبنابراین، یک حرف احمقانه این است که بگوییم: «اگر به گذشته برمی‌گشتم این کار یا آن کار را انجام می‌دادم». و من قصد دارم در این نوشته، این کار احمقانه را انجام دهم:\nبیشتر برای یادگیری زبان انگلیسی وقت می‌گذاشتم.\nباز هم برای یادگیری برنامه نویسی وقت می‌گذاشتم.\nپیاده روی را زودتر و بیشتر در برنامه‌هایم جا می‌دادم.\nآن یکی دو سال را هم، سیگار نمی‌کشیدم.\nباز هم با همین فرض جلو می‌رفتم که «همه‌ی پولی که به دست ما می‌رسد متعلق به ما نیست.»\nهم‌چنان به حیوانات توجه می‌کردم و بخشی از درآمدم را به آن‌ها اختصاص می‌دادم.\nگوشم را بیشتر به شنیدن موسیقی عادت می‌دادم.\nباز هم آشپزی نمی‌کردم.\nجز حیوانات بی‌سرپرست، حیوانی را به خانه نمی‌آوردم (متاسفانه یک بار یک سگ «خریدم»)\nباز هم وبلاگ‌نویسی می‌کردم.\nباز هم کارشناسی را در یک رشته‌ی مهندسی می‌گذراندم.\nدر دوران دانشجویی، به جای کارهای دانشجویی با گروه‌های دانشجویی، پروژه‌ها و کارهایی را انتخاب می‌کردم که فرصت بیشتری برای هم‌زبانی و هم‌نشینی با اساتیدم فراهم کند.\nباز هم دکترا نمی‌خواندم.\nدر برنامه‌های تلویزیون حکومتی ایران شرکت نمی‌کردم.\nباز هم بیشترین پولم را خرج خرید کتاب می‌کردم.\nزودتر و بیشتر برای کافه و کافه‌نشینی وقت می‌گذاشتم.\nباز هم صبح‌های زود بیدار می‌شدم. اما ساعت خواب شبانه‌ام را هرگز کم نمی‌کردم.\nباز هم شبکه‌های اجتماعی را جدی نمی‌گرفتم.\nدر باورهای موروثی‌ام زودتر تردید می‌کردم.\nتلاش نمی‌کردم به هر قیمتی برای هر سوالی پاسخی پیدا کنم. امروز فکر می‌کنم پختگی هر انسانی، به اندازه‌ی سوال‌هایی است که می‌تواند آن‌ها را بی‌پاسخ رها کند.\nباز هم چند سال کارمندی را تجربه می‌کردم.\nباز هم در دوره‌ی کارمندی، قبل از همه سر کار می‌رفتم و بعد از همه از محل کار خارج می‌شدم.\nباز هم یک مرتبه، کسب و کار غیردیجیتال راه‌اندازی می‌کردم.\nبا هر برگزارکننده‌ای، سمینار برگزار نمی‌کردم.\nمعلمی در دنیای فیزیکی را در مقیاس محدود و به شکلی بسیار کنترل‌شده ادامه می‌دادم.\nدر جایگاه مدیر، به خاطر دلسوزی کارمندی را در مجموعه‌ی تحت مدیریتم، حفظ نمی‌کردم.\nباز هم تکست‌بوک‌های دانشگاهی را با دقت، و حتی با دقت بیشتر، می‌خواندم.\nبرای پیدا کردن دوستان خوب، وقت بیشتری می‌گذاشتم.\nدر سفر به نقاط مختلف دنیا، خودم را کمتر در اتاق هتلم حبس می‌کردم.\nدر استخدام کردن دیگران، سخت‌گیرانه‌تر عمل می‌کردم.\nباز هم فایل‌های رادیو مذاکره را ضبط می‌کردم و باز هم آن پروژه را رها می‌کردم.\nباز هم متمم را راه می‌انداختم.\nوقت بیشتری را با شاگردها و دانشجویانم می‌گذراندم.\nبرای خواندن کتاب‌های مرتبط با فلسفه، وقت کمتری می‌گذاشتم.\nباز هم کتاب‌های داستانی کمی می‌خواندم.\nباز هم با کسانی که شغل‌های اجتماعی پایین‌تری دارند با احترام برخورد می‌کردم. عصیان و طغیان را خرج کسانی می‌کردم که جایگاه بالاتر و جای پای محکم‌تری دارند.\nباز هم خودم بنزین ماشینم را می‌زدم و زباله‌ام را به بیرون خانه می‌بردم، اما به متصدی پمپ بنزین و سرایدار انعام می‌دادم.\nباز هم سعی می‌کردم اصول و ارزش‌های نسل‌های جوان‌تر را درک کنم و به خاطر بسپارم که غالب ارزش‌ها، در زمان و مکان شناورند و پایگاه محکمی ندارند.\nاز کتاب‌های شریعتی، فقط هبوط و کویر و گفتگوهای تنهایی را می‌خواندم تا انشایم بهتر شود و وقتم را پای اسطوره‌سازی‌ها و سوسیالیست‌بازی‌های او نمی‌سوزاندم.\nکتاب‌های سروش و بقیه‌ی روشنفکران دینی را نمی‌خریدم.\nهیچ یک از کارها و حرف‌های مرتبط با یونگ و شاگردان یونگ را جدی نمی‌گرفتم.\nمشاوره مدیریت – تجربه‌ها و چالش‌ها\nمطالب نوشته نشده | از عشق به مقیاس تا ایران مال\n← آن اولین کتاب | یادی از مهندس محمد حسین زارع\nکتاب کشف شمال حقیقی →\n64 نظر بر روی پست “اگر به گذشته برمی‌گشتم…”\nمرداد ۱۴, ۱۳۹۹ در ۴:۴۰ ق.ظ\nچندتاشون خیلی برام جالب و سوال برانگیز بودند. مثل این “برای خواندن کتاب‌های مرتبط با فلسفه، وقت کمتری می‌گذاشتم.” کاری که من تازگیا دارم فکر می‌کنم باید انجامش بدم.\nاینم بگم که اولین چیزی که با خوندن این مطلب به ذهنم رسید این بود که اگر کسی غیر از شما چنین مطلبی رو می‌نوشت، بخصوص به دلیل بعضی از نکاتی که گفتید، فکر می‌کردم قصد مطرح کردن خودش یا بدتر از اون تایید گرفتن از دیگران رو داره.\nبعد فکر کردم اتفاقا کار جالبیه. برای اینکه فکر می‌کنم در هر مقطعی از زندگی ممکنه این نظرات هم تغییر کنه. ممکنه الان من فکر کنم خوشحالم که کاری رو انجام ندادم ولی دوسال دیگه به دلیل تغییراتی که در فکرم و زندگیم ایجاد شده، پشیمون باشم یا بالعکس. شاید اگر حوصله و وقت اجازه بده بشینم و بنویسم. البته که من زندگی پرباری نداشتم و فکر نمی‌کنم این موارد از ده یا دوازده تا بیشتر شه. ولی بازم می‌تونه روند تغییرات ذهن و باور آدمو بهش نشون بده.\nاین روزها دارم بزرگترین فقدانی که تا حالا تو زندگیم داشتم رو تجربه می‌کنم (به قول معروف از وقتی خودمو شناختم) و دنبال هرچیزی هستم که بهم آرامش بده. هفته‌های قبلش هم به دلایلی حال خوشی نداشتم ولی مرگ، مرگ چیزیه که بازگشتی نداره. یک جورایی “غمی كه همه‌ی غم‌ها را بر باد داد” شد برام. غالبا تو همین روزای ناامیدی و سختیه که یاد روزنوشته‌ها میفتم. (متمم مختص روزهای خلوت و امیدواره.)\nمرداد ۱۷, ۱۳۹۹ در ۳:۳۷ ب.ظ\nدو تا نکته‌ی کوچیک بگم.\nاول این‌که مهم‌ترین انگیزه‌ی من از نوشتن این لیست، همون‌طور که تو هم به نوعی اشاره کردی، تأکید بر این بود که ما انسان‌ها چقدر در گذر زمان تغییر می‌کنیم. نکته‌ای که هم باید در مورد خودمون همیشه مد نظر داشته باشیم و هم در مورد کسانی که به عنوان معلم، مرجع فکری یا افراد پیشرو بهشون نگاه می‌کنیم. اولش فهرست رو جوری نوشته بودم که فقط شامل مواردی می‌شد که ازشون پشیمونم. بعد احساس کردم ممکنه پیام غلطی رو مخابره کنه. به خاطر متعادل کردنش، لا‌به‌لاش یه سری از مواردی رو هم که هم‌چنان ثابت هستند اضافه کردم.\nکاش تو هم وقت و حوصله به خرج بدی و چنین فهرستی رو برای خودت بنویسی. واقعیت اینه که برای من، نوشتن چنین فهرستی چندان کمک‌کننده نبوده. چون به خاطر وبلاگ‌نویسی منظم، پیگیری مواردی که تغییر کردم و مواردی که در من ثابت مونده، چندان دشوار نیست. اما اگر نوشتن منظم جزو برنامه‌مون نبوده باشه، به نظرم مفیده که یکی دو سال یه بار چنین فهرستی رو بنویسیم و یه گوشه برای خودمون نگه داریم.\nدر مورد «فقدان» واقعاً حرفی ندارم بزنم. خصوصاً این‌که من خودم در تحمل فقدان اصلاً آدم قوی‌ای نیستم و تجربه‌ام این بوده که به سرعت و سادگی از عهده‌ی فقدان برنمیام. بنابراین هر حرفی در این زمینه بزنم، دور از «اصل و اصالت خودم» محسوب میشه.\nفقط می‌تونم صمیمانه به عنوان یک دوست آرزو کنم که از عهده‌ی این شرایط بر بیای.\nتیر ۳۰, ۱۳۹۹ در ۷:۰۸ ق.ظ\nاز موضوع خوشم اومد و در وبلاگم نوشتم. مطلب رو هم تقریبا عینا کپی کردم و اینجا آوردم (http://theeverything.blogfa.com/post/189):\n– یک دوره ای بود که سعید در اون شرکت کرد به اسم فیلمنامه نویسی. اگر به گذشته برگردم قطعا در این دوره شرکت میکردم.\n– از همون ترم اول درس و دانشگاه رو جدی میگرفتم.\n– از ترم اول کارشناسی زبان برنامه نویسی یاد میگرفتم.\n– یک سری کتاب با اساتیدم ترجمه کردم و هنوز که هنوزه چاپ نشدن، هیچوقت اون کتابها رو شروع نمیکردم.\n– سعی میکردم که برای ارشد موقعیتی در خارج از کشور پیدا کنم.\n– زبان آلمانیمو که نصفه رها کردم ادامه میدادم.\n– مطالعه فلسفه رو اولویت خودم میدونستم.\n– کمتر وقتم رو در شبکه های اجتماعی تلف میکردم.\n– کمتر ساعتها وقتم رو برای زدن مخ دخترهای دانشگاه تلف میکردم (که البته اکثریت با شکست مواجه شدن).\n– باز هم کتاب میخوندم و کتاب میخریدم.\n– باز هم به درختکاران میرفتم، اما کمتر براشون وقت میذاشتم.\n– شاید یکی دو سالی رو به عنوان معلم در جمعیت امام علی میگذروندم.\n– سال سوم دبیرستان، دقت میکردم که قبل از رفتن به سوپرمارکت دوچرخه مو قفل کنم.\n– باز هم به دیدن فیلم و سریال میپرداختم.\n– زودتر از اینها وبلاگ رو راه مینداختم.\n– از همون اوایل که نوشتنم خوب بود، جدی تر مینوشتم.\n– زودتر با متمم آشنا میشدم.\n– در کنکور کارشناسی دقت میکردم که مهم نیست اگر قرار نیست رتبه زیر هزار بشم. زیر سه هزار هم قبوله.\n– زودتر یاد میگرفتم وقتی کسی میگه نه، بپذیرم.\n– زودتر یاد میگرفتم خودم بگم نه.\n– باز هم درس میخوندم. فقط ایکاش که میتونستم در خارج از کشور باشم.\n– وقتم رو تلف خیلی از آدمهای نادرست نمیکردم.\n– در گذران وقت، اطرافیانم رو بهتر انتخاب میکردم.\n– دوباره در انجمن عضو و دبیر میشدم.\n– سعی میکردم بیشتر به نوشتن مقاله بپردازم تا ترجمه کتاب.\nدر کنار تمام اینها، من هزاران کاری رو شروع کردم که خیلی زود هم کنار گذاشته شدند. مثل رادیو و تئاتر، کارهای مختلف محیط زیستی و … . اگر به عقب برمیگشتم، باز هم این کارها رو انجام میدادم چون با اینکه کوتاه بودند، باعث شدند که به شدت پیشرفت کنم.\nامیرحسین بِدِل توانا گفت:\nتیر ۷, ۱۳۹۹ در ۵:۴۳ ق.ظ\nیعنی با همه‌ی نقدی که به دانشگاه داری، اگر بر می‌گشتی، باز هم لیسانس می‌خواندی؟\nتیر ۸, ۱۳۹۹ در ۶:۴۳ ق.ظ\nبیشترین نقدی که من تا به امروز داشته‌ام به «ادامه‌ی تحصیل» بوده و نه «تحصیل». در واقع، سوال همیشگیم اینه که توی لیسانس چه گلی به سر خودمون زدیم که بریم فوق‌لیسانس یا دکترا.\nالبته به این معنی نیست که دوره‌ی کارشناسی به نظرم بی عیب و ایراده. اما به نظرم رشته با رشته ماجرا فرق می‌کنه و نمی‌شه همه‌ی رشته‌ها رو به یک شکل قضاوت کرد.\nمن در مورد رشته‌ی خودم، مکانیک، که سال‌ها هم در اون کار کردم، از کارکرد دانشگاه ناراضی نیستم. تکنیسینی رو در دانشگاه یاد نگرفتم، اما طراحی رو یاد گرفتم. و اتفاقاً وقتی شغلم وادارم کرد با طراحان بزرگی توی شرکت‌های طرف قرارداد اروپایی جلسه داشته باشم، آموخته‌های دانشگاه بهم یک زبان مشترک داد و باعث شد که جلوی اون‌ها کم نیارم.\nبه خاطر همین تجربه، فکر می‌کنم نقد به مقطع کارشناسی رو باید بر اساس رشته / دانشگاه انجام داد و نمی‌شه همه رو به یک اندازه رد یا تأیید کرد. ضمن این‌که از فردی به فرد دیگه ماجرا فرق می‌کنه.\nمثلاً برای جامعه‌ی ما که باورهای سنتی افراطی و بنیادگرایانه در اون حاکمه، برای خیلی از نوجوانان و جوانان، دوران کارشناسی می‌تونه فرصتی باشه برای بحث، گفتگو، یادگیری، تردید، تعامل با جنس مخالف و …\nچنین فرصت‌هایی ممکنه در بعضی خانواده‌ها در بیرون محیط دانشگاه فراهم نشه. یا با اون کیفیت فراهم نشه.\nبنابراین کارکردهای دوره‌ی کارشناسی رو فراتر از پاس کردن صد و خرده‌ای واحد می‌بینم و به نظرم یه سری کارکردهای اجتماعی هم داره که نمیشه از اون‌ها غافل شد.\nتیر ۸, ۱۳۹۹ در ۸:۲۵ ق.ظ\nاول از خودم بگم:\nمن مهندسی شیمی دانشگاه تهران درس می‌خونم. قطعا خودت بهتر از من می‌دانی که رشته‌ام به رشته‌ای که تو در لیسانس گذرانده‌ای بسیار نزدیک است و حتی می‌گویند مکانیک گرایش سیالات و مهندسی شیمی یکی هستند.\nاز طرفی، دانشگاه هم-حداقل از نظر بقیه-دارای برند خوبی است و شاید خریدن مدرکش با هزینه چند سال عمرم می‌تواند به قول خودت باعث شود که جلوی اون‌ها کم نیارم.\nانگیزه‌های من برای ورود به دانشگاه درونی بود، اما پس از ورود به معنای واقعی کلمه ناامید شدم و الان به دلیل انگیزه‌های بیرونی است که انصراف نداده‌ام.\nمن به شخصه تکلیفم با ارشد و دکترا مشخص هست و به اطرافیانم هم گفته‌ام که نمی‌خواهم ادامه تحصیل دهم.\nاز طرفی با خواندن بعضی نوشته‌های تو در این‌جا و متمم، به این فکر افتادم که من که دغدغه‌ی یادگیری و رشد را دارم بهتر نیست که از طریق دیگری جز دانشگاه پیگیر آن باشم؟\nمثل متمم، خواندن کتاب‌های انگلیسی، وبلاگ نویسی و راه های دیگر.\nاین یک سال گذشته با مقایسه یادگیری خودم در متمم و جاهای دیگر مانند سمینارها، کلاس‌های زبان و دانشگاه به این نتیجه رسیدم که تنها شکل کارای یادگیری، خودآموزی است.\nنقطه‌ی مشترک آموزش‌های فیزیکی این هست که انقدر درگیر حواشی می‌شود که کارایی بشدت پایین می‌آید و از اثربخشی هم کم می‌شود.\nبارها به این فکر کردم که این چند سال باقی مانده تا پایان لیسانس را هم تلف نکنم ولی این کار اصطحکاک زیادی را بین من و خانواده‌ام و به طور کلی غول مردم ایجاد می‌کند.\nخلاصه اینکه حس می‌کنم اگر بخوام بخاطر این چند سال انصراف بدهم، بعدا هم باید هزینه‌های زیادی را برایش بدهم و نمی‌دانم درآینده هزینه‌های این‌کار بیشتر خواهد بود یا دستاوردهایش.\nنمی‌دانم این حرف چقدر درست باشد اما شاید اگر در جامعه‌ی دیگری بودم این‌کار هزینه‌های کمتری داشت.\nاین‌ها انگیزه من از پرسیدن این سوال از تو بود.\nاین روزها بین دو گزینه بد و بدتر مانده‌ام که حتی نمی‌دانم کدامش بدتر هست.\nدر این سن و سال (بیست‌سالگی) آینده برایم نامشخص و استرس‌زا هست چه برسد به اینکه شرایط کشور هم این‌جور باشد.\nدر چه باید کرد؟ توصیه کردی که فعلا به بلند مدت و کوتاه مدت فکر کنیم و بیخیال این میان مدت لعنتی بشویم.\nاما من نمی‌توانم اثر این تصمیمم را که در دانشگاه بمانم یا انصراف بدهم در بلند مدت برآورد کنم.\nدر کوتاه مدت و میان مدت که استرس هست و تنش.\nاگر بمانم قلبا راضی نیستم و اگر هم انصراف دهم که دیگران استرس زیادی به من وارد می‌کنند.\nنمی‌دانم، شاید تو حرفی برای من داشته باشی و بتوانی کمکم کنی.\nتیر ۸, ۱۳۹۹ در ۸:۳۸ ق.ظ\nقسمت آخر کامنتت بعد از فرستادن پاسخم، نمایش داده شد.\nتا حدودی جوابم را گرفتم.\nامیرعلی رستگار کازرونی گفت:\nتیر ۴, ۱۳۹۹ در ۴:۵۷ ق.ظ\nسلام و عرض ادب خدمت محمدرضای عزیزم،\n«ما هیچ وقت به گذشته بر نمی‌گردیم.» خواندن این مطلب، و البته یکی از درس‌های متمم با مضمون دنیای پس از کرونا مدتی فکرم را مشغول کرده بود.\nدر اوایل دوران دانشگاه همیشه از خودم شاکی بودم که چرا مثل دوران راهنمایی درس نمی‌خوانم. آن زمان چنان با برنامه و مثل ساعت! درس می‌خواندم که نگو و نپرس. اما در دانشگاه درس خواندن شده بود بخشی از فعالیتم (زمینِ برنامه‌ریزی‌ام) و هر کار می‌کردم نمی‌توانستم سهم بیشتری را به آن اختصاص دهم. چیزهای دیگری برایم دغدغه شده بودند: حرف زدن در جمع مختلط، سخنرانی و یا لکچر دادن در آن جمع، انجام کار گروهی، مدیریت کردن جلسات، مدیریت استرس، کنترل و مدیریت بیمار همیشه عصبانی و پر درد، حرف زدن با جنس دیگر (یکی از اساتید بزرگوارم همیشه می‌گوید: «نگویید جنس مخالف، بگویید جنس دیگر…» و…\nانگار که در ناخودآگاهم می‌دانستم زندگی بیشتر از «درس خواندن» هست. و من نیاز به مهارت‌های دیگری هم برای «زندگی کردن» دارم. اما هنوز نتوانسته بودم این موضوع را باور کنم و بپذیرم برای همین به جای روزی ۸ تا ۱۰ ساعت درس خواندن مثل دوران قبل از دانشگاه، شده بود روزی دو تا سه ساعت و بقیه‌اش را صرف کارهای جانبی دیگر، از جمله همین افزایش مهارت‌ها می‌کردم.\nالبته هنوز هم برای کسانی که این دیدگاه را می‌خوانند می‌گویم: «روزی دو تا سه ساعت برای یک دانشجوی پزشکی اصلا زمان قابل قبولی نیست.»\nنمی‌دانم، اگر زودتر می‌دانستم و از همان دوران ابتدایی آرام آرام بر روی افزایش مهارت‌ها و خواندن دیگر کتب وقت می‌گذاشتم؛ سهم زمان‌بندی اوایل دوران دانشگاه هم متفاوت می‌شد. اما به قول شما «ما هیچ وقت به گذشته بر نمی‌گردیم.»\nیک بار این دغدغه را به یکی از دوستان خوبم گفتم، از همین نق و نوق!های همیشگی: «فلانی اعصابم خورده، نمی‌دانم چرا هر کار می‌کنم مثل دوران راهنمایی مطالعه نمی‌کنم؟!» و در جواب خیلی صحبت‌ها رد و بدل شد و من فعلا همین جمله‌ی طلایی را می‌نویسم: «شاید قرار نیست که تو مثل اون دوران درس بخوانی. 🙂 تو، امیرعلی امروز و با دغدغه‌های امروز هستی…»\nتمام این مقدمات را گفتم تا برسم به جمله اول دیدگاه: «ما هیچ وقت به گذشته بر نمی‌گردیم.» و ربط آن به دنیای پس از کرونا.\nیک مقاله در حیطه Arthroplasty می‌خواندم که عنوان خیره کننده‌ای داشت:\nAfter the CoVID-19 Pandemic: Returning to Normalcy or Returning to a new normal?\nخوب، فکر می‌کنم دیگر نیاز به توضیحات بیشتر نباشد.\nشاید علت این که هنوز خیلی از ما از برنامه‌ریزی‌ها و بعضاٌ سیاست‌های دانشگاهی و یا کشوری دوران کرونا شاکی هستیم این هست که برنامه‌ها دارند بر اساس نرمال قبلی ریخته می‌شوند. به این فکر نمی‌کنیم که شاید دیگر قرار نیست مثل قبل برگردیم. شاید نرمال امروز چیز دیگری است…\nپی‌نوشت: احتمالا عین همین متن را زیر درس مربوطه در متمم به صورت دیدگاه اضافه خواهم کرد. با توجه به این که امکان درج لینک در اینجا وجود ندارد؛ لینک مقاله را در متمم اضافه خواهم کرد.\nپی‌نوشت ۲: تمام این‌ها ایده‌ی جدیدی بود که به زودی به تفصیل بیشتر آن را در وبلاگ شخصی‌ام (کارک‌نوشته‌ها)، در پستی مستقل خواهم نوشت انشاالله.\nپی‌نوشت ۳: محمدرضای عزیز، چقدر خواندن این پست از روزنوشته‌هایت برایم جالب بود.\nخرداد ۳۱, ۱۳۹۹ در ۱۰:۴۳ ب.ظ\nدرود بر محمدرضای عزیز\nآقا یک سوال کمی نامربوط اگر وقت کنی و پاسخ بدی ممنون میشم البته میدونم که به حوزه تخصص فعلیت و تحصیلات دانشگاهیت ارتباط نداره ولی چون چندین جا به نوع های مختلف بهش اشاره کردی من خواستم نظرت رو بدونم.برای یادگیری زبان برنامه نویسی پایتون چه منبع فارسی و چه منبع انگلیسی زبانی رو پیشنهاد میکنی؟ترجیحا هم فارسی و هم انگلیسی معرفی کنی ممنونت میشم\nمحمدرضا مرجوی گفت:\nخرداد ۳۱, ۱۳۹۹ در ۷:۲۶ ب.ظ\nبه نظرم نوشتن چنین فهرست هایی حداقل کارکردش تقویت مثبت ها و چاره اندیشی برای منفی هاست.\nممنون محمدرضاجان که فهرستت را با ما به اشتراک گذاشتی\nمن هم نشستم و این کار احمقانه? را انجام دادم.\nبعدتر نشستم و فهرست دومی نشستم اگر هفتاد سالم شد و خواستم چنین فهرستی بنویسم حداقل چه چیزهایی در آن نباشد و تلاش کنم چه چیزهایی در آن باشد.\nخرداد ۲۹, ۱۳۹۹ در ۷:۴۹ ب.ظ\nباز هم ایران می موندین ؟\nخرداد ۳۰, ۱۳۹۹ در ۷:۰۹ ق.ظ\nپویان. جواب دقیقش رو نمی‌دونم.\nروزهایی که پای ایدئولوژی و گذشته‌گرایی و تحجر رو روی گلوم احساس می‌کنم و «نمی‌توانم نفس بکشم» می‌گم باید می‌رفتم.\nروزهایی که کمی مجال تنفس هست، می‌گم راضی‌ام که مونده‌ام.\nاما در کل، چه برای رفتن چه برای موندن، کاملاً بر اساس مطلوبیت و Utility تصمیم می‌گرفتم، نه بر اساس مفاهیم موهومی مثل «وطن».\nهمون‌طور که همیشه گفته‌ام، وطن چیزی بیشتر از یه تکه زمین نیست که توسط سیم‌خاردارهایی که سیاستمدارها – برای حفظ منافع خودشون نصب کرده‌ان – از زمین‌های همسایه جدا میشه.\nخرداد ۳۰, ۱۳۹۹ در ۱۱:۲۵ ق.ظ\nاون موقع که شرایط بهتر بود (خودمو میگم. از نظر سن و دلیل اینکه من رو راه بدن و پذیرش بدن و …) همین واژه موهن وطن، تاثیر زیادی برای نرفتن داشت. الان که هم شرایط من و هم سایر شرایط مثه اون موقع نیست، میگم که اگه – واقعا – انگیزه‌ام برای نرفتن، «وطن» بود، کاش میرفتم و «وطن» رو سربلند میکردم! یعنی با رفتنم وطن رو سربلند میکردن 😀 البته منظور دقیقم اینه که میرفتم و با «یک ایرانی در فلان کشور فلان کار ارزشمند رو کرده» به وطن ارزش بیشتری میدادم.\nتیر ۱۷, ۱۳۹۹ در ۴:۳۳ ق.ظ\nازاون روزی که این پرسش و پاسخ رو خوندم مدام یاد این مکالمه می افتم، نمی دونم بقیه هم به اندازه من هر روز خودشون رو سر دوراهی انتخاب یا فکر اینکه انتخابم درست هست یا غلط میبینن؟ با رفتن هر دوست یا عضوی از خانواده از ایران دوباره این سوال میاد تو ذهنم، که درسته که موندم؟ با اینکه کارم رو خیلی دوست دارم و از صبح تا شب از هر قسمتش لذت میبرم، اما گاهی دوباره میگم خب همین تلاش رو در جای دیگه کنی استاندارد زندگیت بالاتر نیست؟ با همین حقوق پس انداز میکنی بدون اینکه بخوای مدام فکر کنی پس اندازت باید تبدیل به چی بشه که بمونه برات و میتونی راحتتر بری دنیا رو ببینی و ….\nاما از اون طرف هم میگم خب من برم همه برن که همه چی بدتر میشه شاید باید موند و این چرخه ی معیوب بد و بدتر شدن رو‌جلوش رو‌گرفت، یا به خودم میگم، یعنی بدون اینکه مشکلی رو حل کرده باشی میخوای فرار کنی بری؟ مگه تو علاقه ت بهتر کردن هر چیزی نیست و …\nیا فکر میکنم که خب الان پدر و مادرم تنها بچه شون که نزدیکه بهشون‌و ایران مونده منم.\nخلاصه که خیلی بده که ذهنم مدام درگیر و نگران این انتخابیه که توی گذشته کردم و انگار هر روز ، روزانه دارم مجدد تمدیدش میکنم. گفتم ببینم بقیه دوستان متممی هم همین حسها رو تجربه کردن؟ راهی , تو صیه ای برای متوقف کردن این فکرها دارید؟\nخرداد ۲۹, ۱۳۹۹ در ۸:۲۸ ق.ظ\nدر طی این سالها از اینکه به سمت فلسفه نرفتم حس پشیمانی داشتم . حس میکردم معنای زندگی رو بدون فلسفه درک نمیکنم . بعضی اوقات سعی میکردم کمی اشنا بشم ولی وقتی کتابی میخوندم حس ناآگاهی و جهالت بیشتری بهم دست میداد و وقتی میدیدم این مسیر دشوار ممکنه سالهای زیادی زمان ببره بیخیال میشدم و این چرخه همینطور ادامه داشت.\nالان که درمورد فلسفه اینطور نظر دادی خیلی برام جالب بود . اون حس پشیمونی من رو کاملا کاهش داد . حتی در مورد یونگ هم که من پارسال با یه روانشناس در ارتباط بودم و سعی میکرد تحلیلی با من کار کنه نتیجه خیلی ملموسی نگرفتم و حتی درک آرکتایپها هم نتونست توی خودشناسی و حتی روابطم بهم کمک زیادی بکنه . شاید متمم و مهارتهایی که داخل باشه کاربردی ترین مهارت هایی باشه که در طول زندگی میشه براشون زمان گذاشت و جدیشون گرفت.\nدر واقع خیلی جامع تمام ابعاد زندگی یه فرد رو در نظر گرفته و این نقشه راه میتونه خیلی از ابهامات رو درمورد آینده ما کاهش بده .\nکاش یه روز از بزرگترین دستاوردهای زندگی ت برامون یه لیست درست کنی که نتیجه تمام این تصمیماتی هست در طول زندگی گرفتی.\nخرداد ۲۶, ۱۳۹۹ در ۱۲:۵۱ ب.ظ\nمحمدرضای عزیز ،عرض ادب.\nفکر می کنم خیلی ها هم حس باشند با من که اینجور نوشته ها رو خیلی دوست داشته باشند .شاید علتش اینه که از آب میوه و چکیده خوشم میاد ?.ولی خب اینجور مواقع شرایط بهتری وجود داره که سپر های درون ذهنی رو بندازم زمین و اجازه بدم تیر خلاص بخوره تو ملاجم( یعنی که اجازه بدم اثر بخش تر بشن برام.سریع تر به مرحله اقدام برسند و چیزایی تو این مایه ها)\nتک به تک موارد برای من دلپذیر بودن وخیلی هاش مشترک ،در راسشون هم همون که درراسشون نوشتی( زبان) .ولی می خواستم توجه کنم به قسمت :”تلاش نمی‌کردم به هر قیمتی برای هر سوالی پاسخی پیدا کنم. امروز فکر می‌کنم پختگی هر انسانی، به اندازه‌ی سوال‌هایی است که می‌تواند آن‌ها را بی‌پاسخ رها کند.” یادم میاد چند سال پیش یکی راجع به ازدواج ازت پرسید و تو گفتی که نمی دونم بعد من با خودم فکر کردم که اینکه حرفی نداشته باشه که قاعدتن نیست ولی اینکه انتخابت “نگفتن” هست جالب بود برام. حالا این جمله ای که نوشتی قسمتیش مربوط به نگفتن هست؟ همون مفهوم حلم که در فرهنگ دینی می گن باید با علم همراه باشه .متوجهم که دارم قسمتی از مطلب رو می گم .ولی دوست دارم در این راستا هر جور که حال داری و‌می تونی نظرت رو بدونم که این “تونستن رها کردن “بیشتر به چی اشاره داره؟ یعنی ممکنه گاهی با علم کم بقیه رو گمراه کنیم؟ خودمون رو‌در سطح کم راضی نگه داریم با پاسخ ها؟ بقیه رو راضی کنیم با پاسخ هامون ( پاسخ سطحی به انسان سطحی کار بیهوده ای اگه فرضش کنیم )\nیه زمانی تو جاهای همختلف مدام این شعر مولوی به ذهنم می رسید که آب کم جو تشنگی آور به دست.الانم رسید .\nیک هم اتاق داشتم هر چی بهش می گفتم بیا بشین تا من برنج درست کردن رو یادت بدم می گفت آقا نمی خوام یاد بگیرم ?.هرگزم فکر می کنم یاد نگرفت.اگر روزی شنیدیم محمدرضا شعبانعلی رفته باشگاه بدنسازی ثبت نام کرده پشت بندش خواهیم شنید که به آشپزی علاقه مند شده .\nخرداد ۲۶, ۱۳۹۹ در ۱۰:۲۱ ق.ظ\nاین پست از اون پست هایی هست که نمی شه در موردش صحبت نکرد و سوال نپرسید.\nدر مورد فلسفه شاید بتوان فلسفه را از جنبه های مختلفی در نظر گرفت. اما تا آنجا که می دونم اکثر اشخاصی که علاقمند به فلسفه می شوند بیشتر سراغ جواب سوالات خودشان هستند.(مثل من 🙂 )\nسوالاتی مثل “از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟” اما نظر شخصی من این است همان طور که فیزیک و شیمی و حتی ریاضی قدیم جوابگوی سوالات فعلی ما نیستند، فلسفه هم همین حالت را دارد.\nشما ریاضی که عمر خیام و یا حتی خوارزمی با نبوغ بالا در کتاب هایشان نوشته بودند اگر الان بخوانید حتی متوجه نمی شویم چی میگن ، چون خیلی موارد آن موقع در نظر گرفته نمی شد.\nیکی از موارد در مورد ریاضی، علایم هستند که بعد از رنسانس علایم ریاضی مثل Sin و Ln بسیاری دیگر زبان ریاضی شدند، یا از شیمی و فیزیک هم می توان حتی بهتر مثال آورد،\nشیمی نظم و منطق کلی نداشت بعد از ظهور مندلیف و لاووزایه و قوانین ترمودینامیک و … ، زبان شیمی واضح تر شد و علمی شد. در فیزیک هم که قوانین نیوتن و بسیاری دانشمندان نظم دهی انجام داده اند که نتیجۀ آن را در زندگی روتین خودمان می بینیم.\nاین وسط، فلسفه چی شد؟ شاید برای فلسفه همچنین اتفاقی نیفتاد و شاید هم نمی شد که همچنین اتفاقی بیفته اما تا آنجا که مربوط به فلسفه علم می شه و شما هم در کامنت ها گفته اید ابطال پذیری و تکرار پذیری و …، خوب همین فلسفۀ علم این مرزها را مشخص کرده و نمی توان از تبیین هایی که پوپر، توماس کوهن و رودلف کارناپ در مورد “فلسفه علم” کرده است صرف نظر کنیم.\nاما وقتی به فلسفه قدیم نگاه می کنیم نه مرزبندی مشخصی هست (لااقل برای من بسیار مبهم هست.)\nمثلاً در تلفیقی که به زیبایی در علوم شناختی انجام گرفته و به نوعی فلسفه و آناتومی و پزشکی و مهندسی و روانشناسی دست به دست هم داده اند که جواب بسیاری از سوالات انسان را بدهند و در این ۷-۸ سال آنقدر رشد کرده اند که در بعضی مسائل که قبلاً با تردید صحبت می شد با اطمینان بالا نظر می دهند (اول می خواستم بنویسم با قطعیت اما دیدم که قطعیت برای هر چه باشد برای علم قطعیتی وجود ندارد و همین تواضع علم، خودش را برای همه مطلوب کرده است در عین حال در فلسفه قدیم وضع اصلاً خوب نیست و محمدرضا حق دارد که این جمله را بگوید\nاین چند جمله از زبان شخصی هست که سواد درست و حسابی نه در علم دارد و نه در فلسفه، فقط خواستم یادی از فلسفه جدید که بعضاً تحت عنوان فلسفه فیزیک، فلسفه ریاضی، فلسفه شناختی و غیره می شود یادی کرده باشم که به نوعی تلفیق شده با علم هستند و حتی شاید بتوان به سختی آنها را فلسفه نامید\nخرداد ۲۶, ۱۳۹۹ در ۳:۱۹ ق.ظ\nاول بگم که نمی دونی چقدر دوست دارم درباره کاری که چندماهه شب و روز درگیرشم بیام و اینجا توضیح بدم و نظرات بسیار ارزشمند تو و بقیه متممی ها رو بشنوم. اما ترس از به سرانجام نرسیدن کار مانعم میشه.\nدوم اینکه اگه درست یادم باشه امسال رو سال تحول در کامنت و کامنت گذاری در متمم اعلام کردی! البته پیشنهادات مختصری هم قبلا در این زمینه برای پشتیبانی فرستاده بودم. خلاصه به شدت منتظر خبرای خوب در این زمینه هستم.\nسوم اینکه که الآن نزدیک ۱۰ روزه هر روز چهار و نیم صبح بیدار می شم و یک ساعت پیاده روی می کنم و جایزه ام هم یه نون سنگک تازه و یه نون و پنیر و چایی سیر و پره. تجربه فوق العاده ایه!\nچهارم اینکه نمی دونم نوشتن دو مورد زیر کنارهم تصادفی بوده یا نه؟ “۱- همه‌ی پولی که به دست ما می‌رسد متعلق به ما نیست.” و “۲- هم‌چنان به حیوانات توجه می‌کردم و بخشی از درآمدم را به آن‌ها اختصاص می‌دادم.” من عموما از کنار آدم هایی که سنگ محیط زیست و حقوق حیوانات را به سینه می زنند بی سر و صدا عبور می کنم، چون کمتر در بینشان دیده ام به همان اندازه نگران حقوق انسان ها باشند. پس نوشتن این دو مورد در لیستت به اندازه کافی برایم جذاب بود چه برسد به اینکه هردو را کنارهم هم نوشته ای.\nپنجم اینکه این جمله ات “در جایگاه مدیر، به خاطر دلسوزی کارمندی را در مجموعه‌ی تحت مدیریتم، حفظ نمی‌کردم.” باعث شد سوالی را که مدتها ست ذهنم رو درگیر کرده اینجا ازت بپرسم.\nمدتی است با خودم فکر می کنم شاید وظیفه یک مدیر باید این باشد تا استعداد های کارمندانش را کشف کند و آنها را به مسیری هدایت کند که در آن موفق ترند. البته می دونم که این موضوع با جمله تو در تناقض نیست اما شاید خیلی هم سو هم نباشه. این که وظیفه یک مدیر فقط حرکت در راستای اهداف شرکت باشه کمی برایم آزاردهنده هست. احساس می کنم اثر تصمیمات یک مدیر محدود به یک کارمند نیست چند پله پایین تر از آن را هم در بر می گیرد و کسانی را تحت تاثیر قرار دهد که شاید هرگز آنها را نبینیم. خوشحال خواهم شد اگه در مورد این جمله ات کمی بیشتر توضیح بدی برامون.\nششم اینکه حدود ۵-۶ سال پیش مدتی را با یکی از این یونگیست ها گذراندم. برایم جالب بود که نگران خلق روضه خان هایی جدید از میان آنها هستی. چون بعد از ۵-۶ ماه تلمذ در محضر یکی از این عزیزان وقتی که فهمیدم حرف هایشان عایدی چندانی برای من ندارد به آن شخص لقب خانم جلسه ای بچه پولدارها را دادم.\nو در آخر خداوندا به حق این روزهای پر زحمت لذت آشپزی را به محمدرضا بچشان!\nخرداد ۲۶, ۱۳۹۹ در ۶:۰۶ ق.ظ\nنکات متعددی رو در کامنتت مطرح کردی که سر فرصت میشه درباره‌ی هر کدومش حرف زد.\nاما در مورد کمک کردن به حیوانات (شامل آدم‌ها، سگ‌ها، سوسک‌ها، قورباغه‌ها، من، تو و سایر حیوانات قابل تصور) واقعیت اینه که – مستقل از ترجیحات شخصی خودم – من هیچ‌وقت تا حالا تعجب نکردم که چرا «یک نفر سنگ محیط زیست یا سنگ سگ یا گربه یا الاغ رو به سینه می‌زنه و سنگ انسان رو به سینه نمی‌زنه.»\nچون اصرار به «جایگاه ویژه‌ی انسان و متمایز کردن اون از سایر حیوانات» به گمان من برگرفته از نوعی «گونه پرستی» هست که یک گونه رو برتر از گونه‌ی دیگه می‌دونه.\nبرداشتی که من در طول این سال‌ها پیدا کردم اینه که دنیای ما یک دنیای «بدون مرکز» و «بدون محور» و «بدون جهت» هست و نمیشه موجودی رو نسبت به موجود دیگه‌ای برتری داد.\nمن همیشه میگم «یه سفره‌ای پهنه و توی این سفره، فرصت دگرخواهی و خیر رسوندن به دیگران وجود داره.»\nحالا هر کی، هر جای این سفره رو که می‌خواد بگیره و یه کاری انجام بده.\nشاید یکی از کمک کردن به کودکان کار لذت ببره، یکی از کمک به سگ‌های پشمالوی پاکوتاه (حتی به سگ‌های پا بلند هم کمک نکنه).\nشاید یکی از کمک به پیرزن‌ها لذت ببره یکی از سیر کردن شکم پرنده‌ها.\nواقعیت اینه که هیچ‌کس به کمک ما نیاز نداره. مرده و زنده‌ی ما برای عالم فرقی نداره. این ما هستیم که به کمک کردن نیاز داریم تا «احساس کنیم» (این کلمه رو با دقت و وسواس انتخاب کردم) مفید هستیم و زندگی‌مون معنا داره.\nهر زمان هر چیزی بهمون معنای بیشتری میده، خوبه سراغ همون بریم.\nمن یه زمان خیلی با زباله‌گردها حال می‌کردم. بخش قابل‌توجهی از پولم رو می‌ذاشتم برای اون‌ها.\nالان حال نمی‌کنم (هیچ منطقی هم نداره. فقط حال نمی‌کنم).\nفعلاً پیرزن‌های بی‌پول رو ترجیح می‌دم. برام اصلاً وضع زباله‌گردها مهم نیست.\nشاید فردا برم سراغ پیرمردها.\nهیچ‌کس نمی‌تونه بهم بگه چرا پولی رو که برای این میدی برای اون کار نمی‌دی.\nحتی شاید یه روز ترجیح بدم بودجه‌ی کمک به «سایر حیوانات» رو افزایش بدم، بودجه‌ی انسان‌ها رو قطع کنم.\nبه نظرم، بیشتر از این‌که کی به چی کمک می‌کنه، خوبه که «دگرخواهی» رو تشویق کنیم و از آدم‌ها بخوایم که سهمی برای «دیگران» قائل بشن.\nمن چند روز پیش دیدم یه خانواده، برای نجات دادن سه تا الاغ، چند میلیون پول دادن و اون الاغ‌ها رو از دست صاحب ظالم‌شون نجات دادن (اکانت اینستاگرام خرهای خوشحال)\nحالا فرض کن یک «گونه پرست» بیاد بگه چرا این رو به انسان ندادی؟ جوابش اینه که: «خب. تو برو بده. یه سفره‌ای برای کمک به دیگران پهنه، تو هم برو یک سرش رو بگیر. چرا میای می‌خوای روزی یکی دیگه رو قطع کنی؟»\nتیر ۱, ۱۳۹۹ در ۹:۴۳ ب.ظ\nراستش برای بخش اول جملاتت پیش می آمد به دیگران این را بگویم و حس برتری هم برای کمک نکنم چون می‌دیدم وقتی عمیق میشم بیشتر بحث نیازهای من + فراتر از خود و تحقق اون با دیگری هست.\nولی مدتی بود از اینکه دیگه حمایت از اون گروه هدف بهم حس مفیدبودن، همدلی و … سابق را نمی‌داد این حس را داشتم که من ارزشهام را نمی‌شناسم و یه سرزنش درونی بود که چرا پابرجا نموندم. الان که خوندم گفتی تو معنا جای دیگه بگرد من دیدم که چقدر معنا را در یک کار می‌دیدم و در جستجوش بودم. در صورتی که فرصتهای بیکران برایش هست.\nراستی محمدرضا اینطوری از نوشته‌هات برداشت کردم که روی تعاملاتت بیشتر زمان می‌گذاشتی.\nمن به شخصه ازت ممنونم. بابت زمانی که در روزنوشته‌ها، رادیو مذاکره و متمم گذاشتی. یه دوستی که حرف‌زدن و سکوتش هم کلی حس خوب بود. چه شبها که از ناراحتی، سردرگمی و میل به یادگیری انتخابم روزنوشته و متمم نبود. تو برایم یه دوست خوب بودی. اگر این بخشی از معنای زندگی تو بوده خودت می‌دونی که برای خیلی‌ها تاثیرگذار بوده. خوشحالم که نوشتی اگر به عقب برمی‌گشتی بازهم براش زمان می‌گذاشتی.\nتیر ۲, ۱۳۹۹ در ۳:۱۴ ب.ظ\nمن همیشه حس می‌کنم ما یک سفر طولانی ذهنی رو در زندگی‌مون طی می‌کنیم. سفری که در اون، نگاه‌مون، اصول‌مون، ارزش‌هامون، تفسیرمون از دنیا و دغدغه‌هامون تغییر می‌کنه.\nطبیعیه که وقتی همه‌ی این‌ها تغییر می‌کنه، «معناجویی» و «معنایابی» ما هم تغییر کنه.\nشاید کاری که یه زمانی بهمون اوجِ معنا رو القا می‌کرده، در نگاه‌مون به یک کار پوچ تبدیل بشه و بالعکس، کاری که قبلاً پوچ می‌دیدیم، الان برامون معنا پیدا کنه.\nبرداشت من اینه که همین تغییر کردن‌ها نشون میده که ما زنده‌ایم و داریم دگرگون می‌شیم و به تعبیر دقیق‌تر، «دگردیسی» رو تجربه می‌کنیم و از موجودی به موجود دیگه تبدیل می‌شیم. حتی اگر در ظاهر، همون انسان باشیم با همون دست و پا و هیکل و قیافه.\nدر مورد روزنوشته‌ها و متمم هم همینه. جالبه که معناشون در طول زمان برای من فرق کرده. اما در هر مقطعی، به شکلی تونستن به من معنا بدن و تا زمانی که بتونن این نقش معناآفرینی رو حفظ کنن، با ذوق و شوق ادامه‌شون می‌دم.\nدر پایان، ممنونم که وقت گذاشتی و با دقت و حوصله برام نوشتی.\nتیر ۲, ۱۳۹۹ در ۵:۱۹ ق.ظ\nبا این حساب، حقوق بشر هم هیچ ارزش مستقلی نداره و گونه پرستی به حساب میاد.برده داری هم فرقی با شخم زدن زمین با گاو و الاغ نداره و بسته به حس و حال افراد، می تونن به یکیشون یا هردوتاشون معترض باشند یا نباشند.کسی هم ممکنه به جای بریدن سر گوسفند، بخواد سر دخترشو با داس ببره.به هر حال گوسفند و انسان فرقی از این لحاظ ندارند.\nتیر ۲, ۱۳۹۹ در ۳:۰۴ ب.ظ\nدقیقاً با نتیجه‌گیری شما موافقم:\n«شخم زدن زمین با گاو و الاغ مصداق برده‌داری به حساب میاد.»\nاز طرف دیگه، انسانی که سر گوسفند رو می‌بره، بعید نیست روزی بخواد سر بچه‌اش رو هم ببره و این خیلی خطرناکه.\nالبته سایر حیوانات – بر خلاف برخی انسان‌ها – شاید یکدیگر رو بدرند، اما از بچه‌هاشون مراقبت می‌کنند.\nمن هنوز از کسانی که گوسفندها رو پای ماشین خودشون قربانی می‌کنن تعجب می‌کنم و نمی‌تونم این رفتار ماقبل تاریخی رو درک کنم.\nدر کل، عقب‌ماندگی بسیاری لازمه که انسان، بعد از این همه تکامل، «بریدن سر» رو به عنوان یک رفتار انتخاب کنه.\nدر پایان، برای خودم، برای تو و بقیه‌ی دوستانی که این نوشته‌ها رو می‌خونن «وسعت نظر و انبساط نگرش و دوری از تحجر و تصلب» آرزو می‌کنم. چون واقعاً حیفه با همون ذهن بسته‌ای که به دنیا میایم بمیریم.\nآبان ۸, ۱۳۹۹ در ۱:۳۱ ب.ظ\nمحمدرضای عزیز من با قسمتی از حرفات خیلی موافقم. مخصوصا اونجایی که گفتی این دیگران نیستند که نیازمند کمک ما هستند بلکه این ماییم که به کمک به دیگران نیازمندیم. اما محمدرضای عزیز این مطلبی رو که می‌خوام بگم رو به عنوان درس پس دادن در محضر استاد در نظر بگیر. من درک می کنم آنچه که گفتی احتمالا در پاسخ به تفکر اومانیستی یا انسان برتر بینانی است(انسان به عنوان یک گونه و فارغ از نوع رفتار و عملکرد) که تصور می کنند همه خلقت مُسَخّر شده “تا که نانی به کف آرند”. من هم مثل تو بوی تعفن خود محور بینی آزارم می‌دهد و دیگر خواهی رو یکی از حلقه‌های گم‌گشته بشر امروز میدونم. اما به نظرم آنچه بیان کردی با آنچه که به ما در تفکر سیستمی آموختی کمی تناقض دارد. من قبول دارم انسان به عنوان یک گونه جاندار هیچ برتری‌ای نسبت به گونه‌های دیگر جاندار و غیرجاندار(البته اگر وجود داشته باشد) ندارد. اما کارکرد و وظیفه هریک از این اجزای سیستم با هم متفاوت است. چرخدنده گیربکس هیچ برتری‌ای بر پیستون موتور ماشین ندارد اما این دلیل نمی شود که از همان روغنی که برای گیربکس استفاده می شود بتوان داخل موتور ماشین هم ریخت. به همین دلیل جسارتا با آنچه که به عنوان عدم تفاوت برده‌داری و گاری بستن به حیوانات و حمل بار توسط آنان گفتی مخالفم. هر قطعه‌ای(گونه‌ای) مشخصات و شرایط استفاده خودش رو داره و اگر در اون چارچوب ازش استفاده کنی هیچ مشکلی نداره و اگر بگویی شرایط استفاده از میل لنگ باید مشابه چرخدنده باشد برای من غیر منطقی خواهد بود. محمدرضای عزیز به نظرم اینکه هروقت میلمان کشید به حیوانات کمک کنیم و وقتی دیگر هم بسته به حالمان سهم یکی را کم و سهم دیگری را زیاد کنیم بی توجهی به سیستم و تفکر سیستمی خواهد بود. از طرفی دیگر پارامتری تحت عنوان “احساس مفید بودن” را معیار خوبی برای اندازه گیری درستی اعمالمون نمی‌بینم. من نمی گم همه باید به یک هدف برای سیستم خلقت معتقد باشیم اما احساس مفید بودن زمانی معنا پیدا می کند که عمل ما تأثیری مثبت در رسیدن سیستم به هدف و مقصدی که براش متصوریم، داشته باشد. فکر می کنم که “دیگرخواهی” نمی تواند هدف سیستم ما باشد بلکه یک رابطه بین اجزای سیستم است. این دیگرخواهی حد و حدود دارد و اگر از حدودش خارج شود به سیستم آسیب خواهد زد.\nپ ن: دلیل تأخیر فراوان ارسال این مطلب، درگیری های بسیار فراوان این روزهایم بود. و البته در این میان پیوستن به جمع متأهلین مزید بر علت شد.\nخیلی ارادتمندیم محمدرضا جان\nآبان ۸, ۱۳۹۹ در ۴:۲۱ ب.ظ\nمقایسه‌ی یک «سیستم پیچیده» چند لایه که هر لایه‌اش داره از لایه‌ی قبلی Emerge میشه با یک «مکانیزم تک‌لایه» ممکنه نتونه ما رو به مقصد درستی هدایت کنه. در واقع تو نمی‌تونی از دانش تفکر سیستمی (که برای تحلیل سیستم‌های Complicated طراحی شده) برای تحلیل سیستم Complex استفاده کنی.\nالبته تصمیم‌گیری و تحلیل بر عهده‌ی خودته. اما چون گفتی «بر اساس آموزه‌های تفکر سیستمی که من یاد دادم» لازمه همین‌جا تأکید کنم که تفکر سیستمی – حداقل به شکلی که من می‌فهمم و تبیین کرده‌ام و می‌کنم – برای تحلیل عالم و آدم کاربرد نداره و فقط برای سیستم‌های تک‌لایه (ساده یا در هم‌تنیده) که فاقد ویژگی Emergence هستند قابل استفاده است.\nدرست همون‌قدر که با استفاده از دانش حسابداری، نمی‌شه اقتصاد یک کشور رو فهمید یا تحلیل و مدیریت کرد (یکی سیستم ساده‌ی Flat هست و دیگری Multi-level و Complex).\nاما در عین حال، پیشنهادم اینه که «با هر تصویری که از جهان به ذهنت می‌رسه و قانعت می‌کنه» زندگی کن و لذتش رو هم ببر. کاری که من هم می‌کنم همینه.\nزندگی کوتاه‌تر و گور نزدیک‌تر از اونه که بخواهیم دنباله‌روِ افکار و تفکر و نگرش دیگران باشیم.\nکسانی که می‌خوان تصویر ذهنی خودشون از جهان رو به دیگران «تحمیل» کنن، مستقل از این‌که چه اسمی روی خودشون می‌ذارن، یا احمق هستند یا شیاد و در هر دو حالت باید از هر دو دسته دوری جست (حتی اگر احساس کردی من هم جزو اون‌ها هستم).\nآبان ۸, ۱۳۹۹ در ۷:۵۷ ب.ظ\nمحمدرضای عزیز تو به معنای واقعی کلمه یک معلمی و من از تو بسیار سپاسگزارم که در هر موقعیتی در تلاشی به دانشجویانت نکته‌ای آموزش بدی.\nخرداد ۲۵, ۱۳۹۹ در ۷:۵۰ ب.ظ\nدر هفتمین مورد میگی “گوشم را بیشتر به شنیدن موسیقی عادت می‌دادم.” منظورت چه سبک از موسیقی هستش؟\nمن از افراد زیادی شنیدم که شنیدن موسیقی های کلاسیک مثل باخ یا بتهون و غیره مثل کتاب خوندنه ولی وقتی سعی میکنم این سبک هارو گوش کنم اصلاً درکی ازشون ندارم. انگار یه نفر ژاپنی حرف بزنه و من بخوام درکش کنم. دوست دارم نظرت رو درباره ی موسیقی ایی که دوست داری و میپسندی بدونم.\nسجاد مقومی گفت:\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۱:۴۵ ق.ظ\nمحمدرضای عزیز متن جذابی بود برای من.سوالی‌که برای من جوابش از جانب شما جالب هست اینکه دیکه سمت یونگ و شاگردانش نمی روم.چرا؟\nخرداد ۲۴, ۱۳۹۹ در ۳:۵۷ ب.ظ\nمن به امید این‌که این‌جا در یک خط حرف بزنم و از توضیح فرار کنم، این مطالب رو فهرست کردم 😉\nاما وقتی از یونگ و یونگین‌ها حرف می‌زنیم باید ببینیم دقیقاً از چی حرف می‌زنیم.\nآیا از یونگِ نویسنده‌ی Red Book حرف می‌زنیم؟\nآیا از یونگِ سایه و پرسونا حرف می‌زنیم؟\nآیا از آرکتایپ‌ها و زئوس و پوزیدون و هرمس و … چیزهایی که شینودا بولن گفته حرف می‌زنیم؟\nآیا از MBTI و حرف‌هایی که مایرز و بریگز مطرح کردن حرف می‌زنیم؟\nقطعاً هر کدوم این‌ها رو می‌شه جداگانه به بحث گذاشت.\nاما یه مجموعه ویژگی مشترک بین یونگ و یونگین‌ها وجود داره که حتی یونگ هم با جمله‌ی «من یونگین نیستم» نمی‌تونه از این ویژگی فرار کنه: «باور به چیزهای تجربه‌ناپذیر» و «ادعاهایی فراتر از قوانین طبیعی» و غیرعلمی بودن (به معنای پوزیتیویستی و پوپریِ علم).\nیعنی حرف‌هایی که نمیشه تجربه کرد. تجربه‌هایی که نمی‌شه تکرار کرد. تئوری‌هایی که نمی‌شه اون‌ها رو رد کرد (falsifiable نیستن).\nامثال یونگ و مولوی و بقیه‌ی روضه‌خوان‌هایی که درباره‌ی انسان و ویژگی‌هاش حرف «می‌بافند» مثل اسب تروا می‌مونن.\nاگه راه رو براشون باز کنی و اجازه بدی حرف بزنن، هزاران روضه‌خوان دیگه از شکم‌شون در میاد و دنبالشون راه میفتن و میان حرف می‌زنن. اینه که به نظرم (با تحریف سعدی):\nسر چشمه “باید” گرفتن به بیل / چو پر شد نشاید گذشتن به پیل\nتیر ۲, ۱۳۹۹ در ۸:۴۲ ق.ظ\nبعد از خوندن این کامنت برای من این سوال پیش اومد که با توجه به «باور به چیزهای تجربه‌ناپذیر» و تکرار ناپذیری، روانشناسی یا جامعه شناسی علم هستن یا نه؟ البته کمی سرچ کردم و یه چیزایی خوندم ولی نتونستم نتیجه درستی بگیرم.\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۱:۱۵ ق.ظ\nآقای شعبانعلی عزیز\nتک تک خطوط برای من آموزنده بود. بی اغراق می گم.\nولی کافه و کافه نشینی رو متوجه نشدم. آیا منظورتون اینه که بیشتر مردم را می دیدید؟ یا بیشتر با دوستان معاشرت می کردید؟\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۸:۲۳ ق.ظ\nزودتر و بیشتر برای کافه و کافه‌نشینی وقت می‌گذاشتم\nقبلی درباره مزایای کافه نشینی از شما نشنیده ام و نخوانده ام\nاگر فرصت کردید لطفا توضیح بیشتری بدید\nمیشه گفت زیر مجموعه وقت گذاشتن بیشتر برای دانشجویان یا عمیق کردن دوستان خوب تازه آشنا شده است؟\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۳:۲۴ ب.ظ\nمحمدرضا عزیز؛ من از مدتی پیش به این موضوع فکر کردم که چطور میشه فردی دوست تو بشه/باشه. بنظرم دوستی با تو خیلی کار سختیه…چون ذهن و شخصیت تو در بخشیدن و ارائه اونقدر تواناست که بقیه ناخودگاه از جایگاه دوست به سمت شاگرد یا چیزی هم‌چند این سُر میخورند. طوریکه مثلا تو دوست میخوای در نهایت شاگرد پیدا میکنی. اگه صلاح دیدی و ممکن، از مفهوم دوستی و دوستی‌هات هم بگو؛ مقدار پرداختن به چنین چیزی در مقایسه با حجم اشتراک تجربیاتت در ارتباط با اساتیدت خیلی کم بنظر میاد. البته اینکه گفتم هم بهرحال خروجی ذهن منه و ممکنه اشتباه باشه. راستی در مورد لطفت در پاسخ به کامنت پیشینم (ببخشید که اینجا ذکر میکنم، در کامنت‌گذاری صرفه‌جویی میکنم)، همچنان دارم فکر میکنم در مورد اینکه چطور اون حالت مشاهده‌گر بودن رو با باور به معناداری میشه همزمان جمع کرد و باید زمان بدم به خودم تا بفهمم که از چه چیزی صحبت میکنی…الان یه جوریم که حس میکنم: مفهوم سرگرم شدن در ذاتش اعتقاد به بی‌معنایی رو داره (که لزوما بد نیست.)؛ و همچنان ممنونم بخاطر سخاوت در باز گذاشتن دریچه‌ای به مدل ذهنی‌ت. دوستدار و ارادتمند تو.\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۱۱:۵۹ ق.ظ\nاینکه کتاب‌های مرتبط با فلسفه رو کمتر میخونی، برام سئوال ایجاد کرد که آیا کمتر سمت فلسفه میری؟ یا اینکه این کتاب‌ها رو مرتبط با فلسفه نمی‌دونی؟ و اعتقاد داری که نویسنده‌هاشون دارن طرز فکر خودشون رو زیر چتر فلسفه قرار میدن؟\nالبته فکر کنم باید تعریفی که از فلسفه دارم رو بگم: فلسفه جایی ورود پیدا میکنه که علم هنوز نتونسته باشه یک نظریه در موردش بده و وقتی علم وارد شد، فلسفه میره کنار.\nیا منظورت اینه که انقدر علم حرف برای گفتن دارن که دیگه نیازی به زیادی وقت گذاشتن برای فلسفه نیست؟\nکتاب داستانی نمیخونی. فسلفه هم کمتر میخونی.\nاین یعنی بیشتر میری سمت علم و دانشمند، نه فلسفه و فیلسوف؟\nخرداد ۲۴, ۱۳۹۹ در ۳:۴۲ ب.ظ\nبهداد. تو انقدر دقیق نوشتی که من الان باید دقیقاً کامنت تو رو بازنویسی کنم.\nبه قول تو، اول باید مشخص کرد که تعریف‌مون از فلسفه چیه. چون در زبان عامه، هر حرفی که کمی پیچیده یا دشوار یا عمیق باشه، به فلسفه نسبت داده می‌شه.\nمن فکر می‌کنم در طول دوهزارسال اخیر، بخش مهمی از موضوعاتی که فلاسفه بهش می‌پرداختند، وارد حوزه‌ی علم شده. از سیاست، تا طبابت و روانشناسی و …\nغالب آن‌چه باقی می‌مونه، افکار و باورهای متفکران مختلفه که زیر چتر فلسفه بیان می‌شه.\nاز اون‌ها هم که بگذریم، چیزهای کمی باقی می‌مونه که حداقل اولویت من نیست.\nالبته منظور من این نیست که هر کسی فلسفه می‌خونه داره کار اشتباهی می‌کنه.\nاما برای آدمی مثل من، که تخصصم فلسفه نیست، به نظرم علم و دانش اون‌قدر حرف دارن که وقتی برای مطالعه‌ی فلسفه باقی نَمونه.\nخصوصاً این‌که من در فلسفه به موضوعاتی مثل شناخت و آگاهی و خودآگاهی و حیات و جبر و اختیار و امثال این‌ها علاقه‌مند بودم که بعداً دیدم اصلاً جای اشتباهی دارم دنبالش می‌گردم و توی زیست‌شناسی، پیچیدگی و تکامل، جواب‌های بهتر و قابل‌اتکاتری در این حوزه‌ها میشه پیدا کرد.\nدر واقع، امروز فکر می‌کنم که: «اسب بیرون خیمه است و علم داره دندونش رو می‌شمره و فیلسوف‌ها داخل خیمه دارن تعداد دندون‌ها رو حدس می‌زنن یا با هم بحث می‌کنن که اصلاً اسب دندون داره یا نه.»\nخرداد ۲۵, ۱۳۹۹ در ۱:۳۳ ب.ظ\nسلام آقای شعبانعلی. دفاع شما از علم برام الهام بخشه و حرف های شما در سرزمینی که در ایسم و ایدئولوژی و عرفان و علوم غیر دقیق مدفون شده مثل یک لیوان آب سرد در کویرلوت میچسپه. من دیر این موضوع رو متوجه شدم دیر فهمیدم که به چه چیزی میشه تکیه کرد و به چه چیزی نمیشه تکیه کرد . ولی بازم خوشحالم که فهمیدم. ممنون از شما\nمحمد پورنقیب گفت:\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۸:۴۱ ق.ظ\nیک لیست خوب برای آشنایی بیشتر با مدل ذهنی شما.\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۷:۳۶ ق.ظ\nسلام، محمد رضا\nامیدوارم دوره ی ضبط مجدد رادیو مذاکره فرا برسه.ممنون\nکه دیگاهم ارسال نمیشه و مینویسه تکراریه شما قبلا هم این نظر رو دادین.چون اولین باره دارم دیدگاه مینویسم تو کل عمرم?\nمریم میم گفت:\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۴:۲۹ ق.ظ\nمحمدرضا یکی از حوزه هایی که دیدم در موردش چیزی ننوشتی رابطه عاطفی بود، چند روز پیش یادمه در این مورد کمی در یکی از کامنت ها نوشته بودی، نمی دونم دوست داری به این بخش جواب بدی یا نه، اما من دوست داشتم ازت بپرسم اگر برگردی باز هم برای رابطه عاطفی وقت میگذاری، یا این که اصلا منابع زمانی و توجهت رو به این بخش اختصاص می دی؟ و یکی هم در مورد دوستی که اشاره کردی، به نظر من فرد از سنی که میگذره ساختن رابطه های عمیق دوستانه براش کمی سخت تر از گذشته میشه، من با این که دوستان نزدیک خوبی دارم و معمولا برای دوستی زمان زیادی می گذارم، اما یک سوالی که همیشه تو ذهنم هست اینه که واقعا چه مدل دوستی هایی ارزش وقت گذاشتن داره؟ اون هم با توجه به سخت تر شدن ساختن رابطه عمیق تر در سن بیشتر و این که مسیر زندگی آدم ها این روزها به سرعت عوض میشه و با هم متفات میشه.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۰:۲۴ ب.ظ\nمحمدرضا جان چقدر آموزنده بود این نوشته. کاش یک پست مستقل در مورد تمام این موارد داشتیم. راستش با شناختی که ما در طی این سالها ازت پیدا کردیم نیاز خاصی به توضیحشون نداریم و همون یک جمله کفایت میکنه.\nدر چند مورد کنجکاوی زیادی دارم:\nمثلاً چه زبانهای برنامه نویسی رو با چه منظوری به چه روشی در چه سطحی یاد گرفتی یا دوست داشتی یاد بگیری چون این مورد یکی از علاقه های شدید خودم هست که الان چند سالیه ازش فاصله گرفتم اما چیزی بود که واقعاً ازش لذت میبردم.\nیا خیلی دوست داشتم در مورد سخت گیری در استخدام که گفتی بیشتر صحبت کنی.\nیا برام سواله که چرا با اینکه میزان تسلطت روی زبان بسیار زیاده بارها در سالهای گذشته گفتی که داری روی زبان کار می کنی.\nکاش در مورد زندگی در چند کشور دیگه که برای مدتی در اونجاها زندگی کردی هم صحبت میکردی. یا در مورد کار در صنعت ریلی و جاهای دیگه.\nخودم قصد دارم روی تک تک این موارد فکر کنم و ببینم نظر خودم در مورد هر کدوم از اینها چیه.\nتیر ۱۱, ۱۳۹۹ در ۳:۴۱ ق.ظ\nمن هم مثل خیلی از کسانی که در دهه‌ی ۹۰ برنامه‌نویسی رو شروع کردن، ابتدا با BASIC و Pascal و Fortran شروع کردم. بعداً به علت علاقه‌ای که به سخت‌افزار و سیستم‌های Interfacing پیدا کردم، به سراغ اسمبلی رفتم و کدنویسی برای CPUهای ۶۵۱۰ و Z80 رو یاد گرفتم.\nدر دوره‌ای که علاقه‌ام به هوش مصنوعی زیاد شد، به سراغ LISP و Prolog رفتم. اما بعدش که با C و ++C آشنا شدم، دیگه تقریباً تا زمانی که برنامه‌نویسی در زندگیم کمرنگ شد، سراغ زبان دیگه‌ای نرفتم.\nباز هم، مثل خیلی از کسانی که در اون مقطع برنامه‌نویسی می‌کردن، بیشتر برنامه‌ها و کدهام، امروز دیگه معنا نداره.\nمثلاً من کامپیوترم کارت صوتی نداشت و خودم یه کارت صوتی جمع و جور براش طراحی کردم و ساختم و دیوایس درایور هم براش نوشتم. یا مثلاً به علت علاقه‌ام به Render کردن تصاویر سه بعدی، الگوریتم‌های Ray Tracing رو پیاده‌سازی می‌کردم تا تصایر زیبای سه بعدی خلق کنم. کاری که امروز دیگه به صورت دستی انجام نمی‌شه و براش ماژول‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری متعددی وجود داره.\nیا کدهایی که برای پیاده‌سازی شبکه‌های عصبی یا الگوریتم‌های ژنتیک می‌نوشتم، الان در قالب Libraryهای خیلی خوب موجوده و هر کسی می‌تونه ازش استفاده کنه.\nاما به هر حال، به نظرم برنامه‌نویسی، خصوصاً برنامه‌نویسیِ Object Oriented به ذهنم خیلی نظم داد و کمی هم کمک کرد که این روزها دیدن کدهای php یا کوئری‌های MySQL من رو نترسونه. هر چند ازشون چندان سر در نمی‌آرم. اما همین که نمی‌ترسم کافیه.\nدر مورد استخدام و اخراج، من کلاً آدم دلرحمی هستم. یعنی Theory in Mind و Theory in Use کاملاً در من متفاوته. وقتی حرف می‌زنم یا به کسی مشورت می‌دم، هزارجور توضیح می‌دم که شایستگی‌ها و توانمندی‌ها مهمه و اگر کسی به درد کار نمی‌خوره، یک روز هم نباید سر کار بمونه و …\nاما در عمل، دلسوزی و ترحم به سادگی بر روی تصمیم‌هام سایه می‌ندازه. گاه شده کسی رو که باید سه ماهه اخراج میشده، چند سال نگه داشتم یا کسی رو که اصلاً نباید استخدام می‌شده، استخدام کرده‌ام. لطمه‌های زیادی هم از این تصمیم‌ها خورده‌ام که شاید هر کدوم بتونن یک روز به عنوان یک داستان، موضوع یکی از مطالب روزنوشته باشن.\nدر مورد زبان، اول این‌که من تسلطم در خوندن خوبه و در نوشتن کمه. دوم این‌که علاقه‌ام اینه که زبان انگلیسی رو مثل فارسی یا ترجیحاً بهتر از زبان فارسی بدونم. به همین خاطر، با وجودی که مدت‌ها در رفت و آمد به کشورهای آلمانی زبان بودم، هیچ‌وقت ترغیب نشدم فراتر از مکالمات روزمره، آلمانی یاد بگیرم. حس کردم که می‌تونم همون وقت رو روی انگلیسی بذارم. در کل همیشه از اون‌هایی که چند زبان یاد می‌گیرن تعجب می‌کنم. فکر می‌کنم آدم اگر یک زبان رو در حد زبان مادری یا بهتر از زبان مادری بلد باشه، بهتر از اینه که بتونه در ۵۰ فرودگاه در دنیا، به ۵۰ زبان درباره‌ی چمدونش حرف بزنه و با مأمور پاس کنترل، خوش و بش کنه.\nدرباره‌ی کارهای قدیمم و سفرهای کشورهای دیگه و تجربه‌های صنعت ریلی، حرف‌ها و خاطرات بسیار زیادی دارم. اما متأسفانه اکثر آدم‌های مرتبط با اون خاطرات، الان در کشور مشغول به کار هستند و خیلی‌هاشون هم سمت‌های مدیریتی دارن. به خاطر همین، ملاحظات زیادی درباره‌شون وجود داره و دستم در نقل خاطرات بسته می‌شه. به شکل مشابه، درباره‌ی خیلی از شرکت‌های داخل و خارج ایران، حفظ اسرار باعث می‌شه نتونم از خاطرات زیبا و ارزشمند و آموزنده‌ای که باهاشون داشتم، مثال بزنم و نقل کنم.\nاگر کمی سنم بالاتر بره و هنوز زنده باشم و کم‌کم اون تیم‌های مدیریتی – که به طور متوسط یک دهه از من بزرگ‌تر هستن – بازنشسته بشن، فرصت خوبی می‌شه تا کم کم خاطرات و قصه‌های قدیم رو تعریف کنم.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۷:۰۱ ب.ظ\nدرود بر محمدرضا معلم عزیزم\nبه به چه فلش بک قشنگی. ممنون که اینجا نوشتیشون.\nچند روز پیش یک سوال ازم پرسیده شد که از شما هم می‌پرسم اگر مایل نبودین جواب بدین باز هم تا آخرین نفس به دوست داشتنت ادامه خواهم داد ای معلم.\nآیا اگه شخصی همه‌ی این مواردی رو که شما انجام دادین، انجام بده میشه ازش یه محمدرضا شعبانعلی دیگه ساخت؟\nخواهش می‌کنم این سوال رو در حد یه مکالمه‌ی سرگرم کننده‌ی حضوری بدونین و لطفا کالبدشکافیش نکنین و در نهایت بابت این سوال من رو دعوا نکنین جای دعواهای قبلی درد می‌کنه هنوز:) اصلا این یه مقدمست که جریانی رو براتون تعریف کنم.\nاول همین هفته جلسه‌ای داشتم با یکی از آشنایان قدیمی که مدیر معروفی هستن در حوزه کاری و شهر خودشون. ایشون یه تیم تولید محتوا می خواد تشکیل بده که از من خواسته بهشون چیزهایی در باب نوشتن آموزش بدم. من هم از اونجایی که فرصت طلب هستم و عاشق حرف زدن در این باره و همچنین به تشکیل چنین تیمی برای کار خودم نیاز دارم، پیشنهادش رو پذیرفتم تا تجربه‌ای در این مقیاس به دست بیارم.\nدو جلسه از کلاس‌ها که گذشت در جلسه‌ی خصوصیِ چند روز پیش به مدیر گفتم که تکالیف بچه ها من رو ناامید کرده و شما همین ابتدا از اونها کار سختی خواستید که با این سن(میانگین ۲۲) و این پیشینه‌ی ذهنی و تجربی قادر به انجامش نیستن؛ چون نوشتن درباره‌ی یه موضوع خاص بود.\nبعدش ایشون سوالی ازم پرسید که حسابی جا خوردم. بهم گفت چطوری می تونی از این ها شیرین نوروزی بسازی؟(البته که منظورش در باب نوشتن بود)\nاز اونجایی که دارم مجددا فایل‌های عزت نفس رو کار می‌کنم اصلا انتظار نداشته باشین شکسته نفسی کنم و می‌رم سراغ جوابی که بهش دادم. خلاصه بدون اینکه به محیط و اکتساب و وراثت و این قبیل عوامل رو بدم، یه فلش بک سریع زده، تجربیات افتضاح رو مخفی و خوباشو سوا کردم و مواردی رو گفتم. ایشون هم یادداشت می کرد.\nگفتم تجربیات متنوع و جدید رو بگذارن توی کارای روزانشون؛ توی موسیقی، فیلم، مطالعه، مکان‌ها و روابط.\nموسیقی رو محدود به پاپ و بندری نکنن از داوود مقامی تا دیوید بویی از شوبرت تا علی فارکاتوره(این اسما یهویی اومد سر زبونم).\nحداقل چندتا کتاب اسم و رسم دار و مرجع تو حوزه‌ی علوم انسانی بخونن که مثلا به آقای فلانی ارجاع ندن تو متنشون و بدونن خود ایشون از کی اون حرف رو یاد گرفته.\nروح پرسشگری داشته باشن.(این کلمه‌ی ترکیبیِ روح+… رو از نیچه یاد گرفتم حس می‌کنم خیلی ژرفه)\nادبیات داستانی تو برنامشون باشه.\nوسواس تو کار داشته باشن اما اسمشو نذارن کمال‌گرایی.\nفیلم زیاد ببینن(کاری که من دیر شروع کردم) و فقط فیلم هالیوودی نگاه نکن.\nتا می‌تونن فیلم و داستان تحلیل کنن.\nکامنت نویسی و متمم‌خوانی و یادداشت نویسی کنن.\nپیش از نوشتن مدل مفهومی برای نوشته‌هاشون ترسیم کنن.\nگفتگو کنن. در باب اینایی که ذکر کردم گفتگوی حضوری انجام بدن با اطرافیانشون.(کاری که من عاشقشم)\n– حالا جواب ایشون: از این به بعد توی دوره همینا رو آموزش بدین. قبول؟\n– جواب من: ببخشید بزرگوار میشه از اینایی که گفتم و نوشتین یه عکس بگیرم؟ 🙂\nحالا این موضوع یه دغدغه‌ی ذهنی برام شده. به نظرم واقعا معرفی کتاب به بچه‌ها‌ی ۲۰ تا ۲۴ سال سخته و اینکه من بر اساس تجربه‌ی زیسته‌ی خودم برای اونها نسخه بپیچم کمی عجیبه و ذهنم مشغولشه.\nبرای همین در حال پرس و جو از دوستان کتابخون اطرافم هستم تا گلچینی از کتاب‌ها رو انتخاب کنم و تا اونجایی که زمان اجازه بده با هم بخونیم و در کلاس‌ها گفتگو کنیم دربارش.(حالا بماند که یه دوست نویسنده و مترجم در زمینه‌ی فلسفه دارم ازش که پرسیدم گفت اصلا فلسفه رو نگذار برن طرفش). توی ادبیات داستانی و فیلم موضوعی مشکل خاصی ندارم. اما با وجود اینکه فایل عیدی ۹۹ شما رو گوش دادم باز هم این کار رو برای این گروه سنی که می‌خوان دست به قلم بشن کار جداً دشواری می‌دونم.\nخیلی زیاد نوشتم ببخشید. دلم تنگتون بود تخلیه شدم.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۶:۳۶ ب.ظ\nاین روزها همه به روال عادی زندگی برگشتند جز مادران فریلنسر! که هم نیروی کمکی برای نظافت را از دست دادند هم حضور مربی کودک را… هم پارک را… هم شهربازی را… هم غذای آماده ی بیرون را… هم رفت و آمد بدون استرس با دیگران را… هم….\nو اقتصاد… که بالاخره زندگی خرج دارد و پدر باید بیشتر از قبل کار کند… زیرا شرایط را فعلا نمی توان تغییر داد….\nو من درس های متمم نا تمام مانده و آمدم اینجا پی خیال اگر به گذشته بر می گشتم…\nاگر به گذشته بر می گشتم همان سال اول ازدواج بچه دار می شدم… همان موقع که همسرم را می دیدم شش سال صرف شناخت نمی کردم 🙂 الان بچه ها به جای ۴ سال، ۱۰ ساله بودن :))))) و من وقت داشتم درسهای نا تمامم را تمام کنم :)))\nراستی، چند وقت پیش داشتم به ویس های کلاس دکتر سرگلزایی گوش میدادم یک نقل قول جالبی از یونگ داشت:\nگفت یونگ در یکی از سخنرانی هاش گفته: من یونگم! ولی یونگی نیستم! شما هم یونگی نباشین\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۵:۵۶ ب.ظ\nمحمدرضا شعبانعلیِ این روزها، ساخته و پرداخته گذر زمانه. آفتاب زمانه پوستشو تیره‌تر کرده و روحشو پخته‌تر! شاید اگر خریدن حیوون خانگی نبود، ارزش حیوان بی‌سرپرست رو درک نمی‌کرد. حس زلال سرپرستی. حمایت. توجه…\nشک ندارم، همه ما زیر سلطه زمان هستیم. و این زمانه که ناجوانمردانه به جلو میره و نگاهی به مسافراش نمیندازه. جز اون مسافرانی که دست روی دست نذاشتن و طور دیگه‌ای زمان رو به بازی گرفتن. با “ناهمزمانی” در این وبلاگ. زمان رو می‌شکنن و به سلطه خودشون درمیارن.\nاما لذت بردم از پشیمانی‌ات از دیر شروع کردن موسیقی. رضایتت برای وبلاگ‌نویسی. و دوری و اعلام براعت از ارزش‌های قومی و قبیله‌ای.\nاز وقتی وبلاگ‌نویسی می‌کنم و موسیقی رو با کتاب “درک و دریافت موسیقی” اثر راجر کیمی‌ین از نشر چشمه مطالعه می‌کنم، زندگیم رنگ تازه‌تری گرفته.\nهرچند از رضایتت درمورد نخواندن ادبیات داستانی کمی زد توی ذوقم. چون بشخصه زیباترین احساسات رو با آثار دولت‌آبادی بخصوص کلیدر تجربه کردم. و اینکه استاد من اینطور دیدی رو داشت و جایگاه نزدیک به بت‌ات در ذهن من، من رو کمی دلخور کرد :)) ولی از اینا که بگذریم، در ۲۲ سالگی، قصد دارم بیشتر از آثار ادبیات داستانی مطالعه کنم. تا اینکه ظرف بیان کلماتم گسترده‌تر بشه و احساسات رو بهتر از هروقتی در قالب کلماتم بیان کنم. من برای ارتباط بهتر، نیازمند ادبیاتم محمدرضا.\nازت ممنونم که از نوشتن خسته نیستی و هر روز خستگی‌ناپذیرتر از پیش میشی.\nو ممنون‌تر از اینکه در دل اینترنت، خانه محکمی برای ما ساختی. ماهایی که اهل یادگیری هستیم و دلمون برای متمم‌ات می‌تپه.\nپایدار باشی و برقرار.\nاراداتمندت، شاگرد این روزهای تو\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۴:۱۲ ب.ظ\nداشتم بعد از اولین کامنت ( کامنت عادله ) دیدگاهم رو مینوشتم ، نمیدونم چی شد خواستم بیشتر از بقیه بخونم بعد برات بنویسم. همینکار هم باعث شد بعضی از چیزها رو Adjust کنم ولی ماهیت حرفام تغییری نکرد.\nجنس دریغ و رضایت پُشت حرفهات ملموس بود و بصورت سایه گستری ، از همه جنبه های زندگی ( شخصی ، اجتماعی ) موردی رو نام بردی.\nچندتا تأمل کوچیک روی این پست داشتم که در ادامه میگم :\n– باتوجه به شناخت محدودی که از شما دارم میدونم احتمالا این لیست قبل ارسال یا اصلا بازنویسی نشده یا اگرهم ادیت شده نهایتاً چندتا مورد حذف شده باشه . اصلا شاخصه اُرجینال بودن متنهای روزنوشته همینه.\n– شما به ۴۱ مورد اشاره کردی که اگر بخوام بصورت ساده به ۲ دسته تقسیمش کنم میشه گفت ماهیت همه اونها یا از جنس “انجام دادن و ندادن” هست یا “راضیم ازینکه”\n– ازین ۴۱ مورد ۲۱ مورد از جنس اول هست و ۲۰ موردش بامضمون “بازهم انجامش میدادم (راضیم ازینکه)”\n– به نظرم همه ما بصورت موردی و موضوعی این بازگشت به گذشته و پرسیدن از خود رو انجام دادیم.ولی چیزی که بیشتر از همه در این پست توجه من رو جلب کرد و دغدغه ذهنیم شد ، Mindset پشت اونه ، اونجایی که باید به فکر چیزهایی که راضی هستی هم باشی و مواردی رو لیست کنی که اگر برگردی عقب بازم انجامش میدی. همه چی برام عوض شد وقتی با این ذهنیت به عقب برگشتم. دوست داشتم یه تعادلی بین هر دو بخش داشته باشم . برای همین مجبور شدم بیشتر به چیزایی که بازهم انجامش میدم فکر کنم.\nاینکار باعث شد احساس رضایت بیشتری داشته باشم.\n– به احتمال قریب به یقین شما نشمردی که اینا مساوی باشن .لذا چیزی که مشغولم کرده اینه که اصلا این تعادل خوبه؟ اصلا این نگاه درسته؟ آیا میشه تفاوتی رو بین کسی که همش توی لیستش “ای کاش” داره و موردی نداره که راضی باشه ازش با کسی که اینطوری نبوده ، پیدا کرد؟\nالان چند مدتی هست که دارم تمرین میکنم که هر پیامی رو ببینم تو چه لایه ایی میتونم دسته بندی کنم. از صحبتی که همکارم باهام میکنه. تا موارد مطرح شده در جلسات مذاکره کلیم که دارم و همچنین مطالبی که از شما میخونم.\nامروزم ( بعد همه حرفهای بالا که زدم ) سعی کردم با عینک پیام هم به این پست نگاه کنم . اینکه اگر این پست رو یک پیام از محمدرضا ببینم ، داره تو چه لایه ایی صحبت میکنه ؟ رویداد ، احساس یا هویت؟\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۳:۲۸ ب.ظ\nمن اگر به گذشته بر می گشتم:\nبازهم به بهانه ی کنکور کلاس زبان را کنار می گذاشتم.\nخودخوانی زبان را زودتر شروع می کردم.\nزودتر کتاب های مرتبط با تصمیم‌گیری را می‌خواندم.\nقبل از MBA چند سالی در یک شرکت بزرگ کار می‌کردم.\nشومی منابع را بیشتر جدی می‌گرفتم.\nبازهم کیفیت را به کمیت در دوستی ترجیح می‌دادم.\nبازهم هرچند وقت یکبار تنهایی سفر می‌کردم.\nبین گفتن و نگفتن حرف های نفرین شده سهم بیشتری را به گفتن اختصاص می‌دادم.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۲:۴۴ ب.ظ\nمحمد رضا جان، این متن برای من بسیار آموزنده بود. اینکه تجربیات شخصی را که در مسائل زیادی به طور غیرمستقیم راهنمای من بوده مطالعه کنم، برایم شگفتی داشت.\nدیدگاه شما در مورد شریعتی و روشنفکران دینی را که خواندم، در ذهنم باعث ایجاد قضاوتی در مورد نگرش شما نسبت به دین شد(البته فارغ از خوب و بد دانستن).\nو بعد با خواندن جمله ای که در مورد مکتب یونگ نوشتید حس کردم کلا با مسائل ماوراء طبیعه و الهی ارتباط برقرار نمی‌کنید.\nبنده خودم به شدت درگیر مطالعات یونگ شدم. آنقدر غرق شدم و غرق شدم که در شناخت خودم و حل مشکلات شخصی ام به بن بست رسیدم. تا اینکه هفته ی پیش با یک روانشناس یونگی که مشاوره داشتم، وقتی از طریق ادبیات یونگ مشکلم را بیان کردم، گفت:«خواهشاً بیاید با این زبان با هم حرف نزنیم.» دیگر تصویر ذهنی ام از این مکتب شکست. حس کردم تمام این مدت سرکار بوده ام.اما خب تفکر یونگی، در ذهن و باورهایم ریشه کرده و فعلا نمی‌توانم از آن رهایی یابم.\nاما به هر حال، یونگ هم یک دانشمند بود و من برای رد نظریاتش، باید به سطح علمی او و هم رده هایش برسم.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۲:۵۱ ب.ظ\nدر مورد شریعتی، قبلاً مطالبی نوشته‌ام که اگر نخوندی بد نیست اون‌ها رو بخونی. چون باعث میشه نگاه من نسبت به شریعتی بهتر مشخص بشه:\nدر مورد یونگ، نمی‌تونم واژه‌ی «دانشمند» رو به کار ببرم. چون من علم و دانش رو به «روش علمی» می‌شناسم. یعنی «تجربه پذیری. تکرارپذیری. قابل نقض بودن». غیر از این، به گمان من، مرز میان «یافتن» و «بافتن» خیلی باریک می‌شه.\nحرف‌های یونگ و فروید، قابل تجربه، قابل تکرار و قابل نقض نیست. بنابراین شاید اون‌ها رو بشه «پیامبران روانشناسی» نامید. اما اطلاق عنوان «دانشمندان روانشناسی» به نظرم کمی اجحاف در حق دانشمندانه.\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۷:۲۶ ب.ظ\nبله شاید استفاده از کلمه ی دانشمند با این تعریفی که از علم داریم، درست نبود. و این که روانشناسی هم یک علم هست و نیاز به روش علمی داره، کاملا باهاتون موافقم. اما فکر میکنم جواب سوال “من کیستم؟” یکی از بن بست های علم و عقل بشری باشه. و حتی گفتن این که “راه رسیدن به این پاسخ رو فقط یونگ میدونه” اشتباهه. هرکسی به طریقی به دنبال این پاسخ میره، اما فکر نکنم کسی بتونه با علم و روش علمی به معنای وجود خودش برسه.\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۷:۴۸ ب.ظ\nعالی بود، بخصوص در مورد یونگ و شریعتی. دقیقاً آدم های خود-عمیق-پندار به این دو شخصیت علاقمند می شوند. برای دانشمند دو واژه scholar و scientist وجود دارد؛ می توان واژه scholar را برای یونگ بکار برد، اما واژه scientist خیر.\nضمناً شاید فلسفه برای شما بعنوان فردی که علاقه به تسلط بر حوزه های دانش دارید جذاب نباشد؛ چون انتهای فلسفه افزایش ظن و تردید می باشد.\nخرداد ۲۲, ۱۳۹۹ در ۸:۳۰ ب.ظ\nخیلی دوست داشتم بدونم علت این که دیگه کتابهای سروش و بقیه روشنفکران دینی رو نمی خوندید،چیه؟\nالبته من خواننده کتابهای ایشون نبودم،ولی کتابهای مهندس بازرگان و همچنین مباحث هدی صابر و این تیپ افراد تو یه برهه ای کمک زیادی به من کرد ( البته اینان خودشان را روشنفکر دینی نمی دونستن).\nعلت این سوالم اینه احتمالاً کسی سراغ این مباحث و افراد می‌ره که برای دینداری در دنیای امروز دچار چالش شده باشه،حالا اگر شما سراغ این مباحث نروید،برای مواجهه با این چالش چه مسیری را انتخاب می کنید؟\nالبته میدانم هم ممکن است فرض من غلط باشه( اینکه علت ورود به این مباحث مشکلات دینداری در دنیای امروز است) و هم اینکه پاسخ به این سوال یک امر شخصی است.\nدر هر صورت ببخشید اگر در مکان نا مربوطی این سوال رو پرسیدم.\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۴:۲۹ ق.ظ\nمصطفی جان. چالش «دینداری در دنیای امروز» رو کامل متوجه می‌شم و واقعاً هم پاسخی براش ندارم.\nاما الان که مرور می‌کنم، می‌بینم چیزی که امثال سروش و شریعتی و دیگران، با آرایش (اضافه کردن) و پیرایش (کاستن) «دین» دارن نشون می‌دن، به سختی به «دین» به عنوان چیزی که ما می‌شناسیم و از متولیان رسمی دین یاد گرفته‌ایم، نزدیکه. من ترجیح می‌دم اون چیزی که سروش به عنوان فربه‌تر از ایدئولوژی و تجربه‌ای نبوی و با اِعمال انواع قبض و بسط‌ها در اختیار مخاطبش قرار میده، یا مثلاً شریعتی به عنوان اسلام ابوذری مطرح می‌کنه، سروشیزم و شریعتیزم اسم بذارم.\nدر یک گفتگوی حضوری می‌شد در این‌باره بیشتر حرف زد، اما قطعاً در وبلاگ و فضای آنلاین، نمیشه چنین بحثی رو گسترش داد.\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۴:۴۲ ق.ظ\nامیدوارم یه روز این افتخار رو داشته باشم که حضوری شما رو ببینم و مطمئنم اون روز چیزهای خیلی بیشتری از جواب این سوال نصیبم میشه.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۲:۰۵ ب.ظ\nمحمدرضا هم لذت بردم و هم یاد گرفتم.\nچی یاد گرفتم؟\nما معمولا وقتی میگیم «اگر به گذشته برمی گشتم…» فهرستی از حسرتها درست می کنیم و کمتر به این فکر می کنیم که چه کارهایی بوده که اگر به گذشته برمی گشتیم باز هم اونها رو انجام می دادیم.\nشاید یه شاخص خوب برای اندازه گیری «زندگی با کیفیت» این باشه که هر چند وقت یک بار فهرستی از اقدامات کوچک و بزرگ روزمره مون در زمان حال رو بنویسیم و بعد از خودمون بپرسیم اگر قرار باشه که پنج یا هفت یا ده سال دیگه بخوام لیست «اگر به گذشته بر می‌گشتم…» رو بنویسم، کدوم یکی از این اقدامات کوچک یا بزرگ حتما در آن جایی خواهند داشت؟\nفکر می‌کنم انجام این کار به افزایش عزت نفس ما هم کمک کنه.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۱:۵۱ ق.ظ\nمحمدرضاجان نمیدونم چرا حس کردم که همه ۵۶۶ کلمه اول مقدمه سطر آخر بود:))\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۲:۲۳ ب.ظ\nمن هم چنین حسی داشتم اما فکر می‌کنم به خاطر حساسیت برانگیزی آن جمله بود که به چنین نتیجه ای رسیدیم 🙂\nاتفاقاً به صورت کاملاً تصادفی موارد رو فهرست کردم. فکر کنم هر کدوم آخر میفتاد چنین حسی رو القا می‌کرد.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۱۱:۲۵ ق.ظ\nمنم سعی کردم یه لیست از «اگر به گذشته برمی‌گشتم این کار یا آن کار را انجام می‌دادم» تهیه کنم، جز دو سه مورد، که از انجام دادنش پشیمون بودم، بقیه اش کارهایی بود که از انجام ندادنش یا دیر شروع کردنش، پشیمون بودم و آرزو کردم ایکاش می شد با شناختی که الان از خودم دارم به گذشته برمی گشتم.\nمن خیلی مفهموم این جمله رو نفهمیدم: «همه‌ی پولی که به دست ما می‌رسد متعلق به ما نیست.»\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۴:۱۶ ق.ظ\nمن همیشه یه قرار با خودم دارم که می‌گم بخشی از پولی که به دست ما می‌رسه، متعلق به اطرافیان ماست و دیگران در اون سهم دارن.\nاز پدر و مادر (اگر نیاز مالی دارن) تا دوست و همسایه (اگر نیازمند هستن) تا رفتگر محل و پیک موتوری که زحمت می‌کشه بسته‌هامون رو میاره و حتی تا سایر جانداران اطراف‌مون مثل سگ‌ها و گربه‌ها و پرنده‌ها و هر موجودی که در اطراف ما زندگی می‌کنه (یا شاید بشه گفت: ما در اطراف اون‌ها زندگی می‌کنیم).\nاین قاعده‌ایه که سال‌هاست برای خودم تعریف کرده‌ام و جالبه که با وجود تغییر بسیاری از اصول و دیدگاه‌ها و باورها، هنوز تغییر نکرده و بهش وفادارم و نسبت به اون، حس خوبی دارم.\nدر کل، به آدم‌های که یک‌سوم یا یک‌چهارم یا یک‌پنجم یا یک‌دهم یا هر بخشی از درآمدشون رو متعلق به خودشون نمی‌دونن و سریع از سبد درآمدشون خارج می‌کنن، علاقه‌ی خاصی دارم.\nخرداد ۲۳, ۱۳۹۹ در ۸:۲۷ ق.ظ\nمن همین الان فهمیدم جزء ادمهای مورد علاقه شمام؛)؛)\nگفتن این لیست برای خود ادم بی فایده ست، اما شنیدنش برای دیگرانی که میتونن از تجارب اون نفر(اگه قبولش داشته باشن) ایده بگیرن یا حداقل توی فکرهاشون بعنوان یه گزینه ی پخته در نظر بگیرن، خیلی خوبه. برای من هم خوندن لیستتون همینقدر خوب بود. توی بعضی زمینه ها هم گاهی فکر میکنم راهی که دارم میرم کمی شبیه به راهیه که شما قبلا رفتید. مثل الان که روزها قبل از همه سرکارهستم و بعد از همه هم برمیگردم.\nیه درددل هم بگم اونم این که، این روزها مدام به خودم میگم تحت تاثیر حرفهای بقیه نباش و دقیقا مثل اون قورباغه کر باش که تا بالای کوه رفت. از بس که از بعضی پرسنل و حتی مدیرهای ارشدمون میشنوم که: شوهرت طلاقت نده (جمله با خنده و شوخی ) چقدر سرکاری به زندگیت میرسی؟ و ….\nحرفهای بیرون اومده از قضاوتهای جنسیتی و کپک زده و رو اعصاب. به این نتیجه هم رسیدم که هر جوری هم بهشون بفهمونی که در زندگیت هزار و یک کار دیگه هم داری میکنی و راضی هستی و داری لذت می بری ،باز میان و حرف خودشون رو میزنن. بنابراین باید ادم روحیه قوی داشته باشه که به هیچ عنوان قضاوت و نظر دیگران براش مهم نباشه. که من در این مورد گاهی اوقات ضعیف میشم متاسفانه و گاهی اوقات خیلی قوی.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۹:۵۳ ق.ظ\n“باز هم متمم را راه می‌انداختم.” :\nیکی از جمله‌های این لیست بود که برام خیلی خوشایند و دوست‌داشتنی بود.\n“باز هم از جهات مختلفی، برای دوستانم و شاگردانم الهام‌بخش بودم.” :\nمن توی ذهن خودم، این مورد رو هم به موارد لیستت اضافه کردم.\nبا خوندن این مطلب داشتم به خودم فکر میکردم.\nدیدم دو تا از مهم‌ترین چیزهایی که من دلم میخواد توی یکچنین لیستی برای خودم بنویسم اینه که:\n– زودتر و بیشتر و عمیق‌تر به علاقه‌مندیهای شخصی‌ام و چیزهایی که خوشحالم کنه می‌پرداختم.\n– زودتر و جدی‌تر به راه انداختن کار شخصی و موردعلاقه‌ی خودم که با اشتیاق دنبالش کنم، فکر می‌کردم.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۸:۴۶ ق.ظ\nخیلی جالب بود . من هنوز به این قطعیت نرسیدم، شاید ۱۰ سال دیگه چنین لیستی بنویسم. ممنون به خاطر خودافشایی شما.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۷:۴۸ ق.ظ\nخیلی لطف کردین این رو نوشتین. در من احساسات عمیقی رو زنده کرد که دوست داشتم کمی در موردشون بنویسم.\nمن زمانی فکر میکردم که میتوانم با خوندن کارهای یونگ و مفاهیم پیچیده‌ی روان‌شناسی اون زندگی بهتری برای خودم بسازم. سایه، آرکتایپ، پوزیدون، رویا، خواب بیداری، ناخودآگاه و … کم کم فهمیدم که مشکلات من خیلی ساده‌ترن. یه سری مشکلات پایه‌ای دارم که اگر همونا رو که راه‌حل خیلی ساده‌ای دارن انجام بدهم کلی جلو میافتم. مثلا فهمیدم که راه‌حل ترس از چیزی داشتن این بوده که شیرجه بزنم داخلش و انجامش بدهم. برای یاد گرفتن شنا، ریاضی، انجام کارهای سخت هم جواب میداد. ولی انگار یونگ یه بستری بهم داده بود که هی توش خودم رو بپیچونم و غلت بزنم ولی اون کار تلخ و سخت اون شیرجه زدن وسط کار بزرگو انجام ندهم. در نهایت فهمیدم با خواندن یونگ دارم خودم را معطل می‌کنم. من راه‌حل رو می‌دونستم و فقط باید اجراش میکردم و یونگ شده بود برام ابزاری برای گذراندن وقت و فرار از حل مساله‌ی واقعی. دوست داشتم بگم که به نظرم برای اکثر اطرافیانم یونگ و فلسفه و روان‌شناسی همین شده. اونا میدونن باید چیکار کنن اما ترجیح میدن داستانای پیچیده بسازن و ازش لذت ببرن ولی مساله‌ای حل نشه.\nالان می‌بینم که یه بخشیش بخاطر این بوده که انگار گفتن این حرف که روان‌شناسی و فلسفه‌ی سنگین خوندن شاید نشونه‌ای از تنبلی و ترس آدم در اجرای واقعی اندیشه‌ها در دنیای واقعی باشه برام خیلی سنگین بود چون فکر میکردم حتما این دو تا چیزای خوبی هستن و خب مشکل من چیه که برای من مفید نیستند؟ خیلی طول کشید تا کنار بیام و بپذیرم که نه لازم نیست برای همه مفید باشه و حتی شاید اصلا اونقدرا هم مفید نباشه.\nخرداد ۲۱, ۱۳۹۹ در ۷:۲۱ ق.ظ\nاین متن برام دلنشین بود.\n(از سر بیکاری احتمالا) گاهی با خودم فکر می‌کنم وقتی هر آدم مسیر زندگی رو طی می‌کنه، در هر موقعیتی چه کارهایی هستن فکر می‌کنه بهتر بود بیشتر یا کمتر انجامشون می‌داد. سراغ چه کارهایی نمی‌رفت و چه کاری رو حتما امتحان می‌کرد.\nالبته به دلایل مختلفی این سوال‌ها رو از آدم‌ها نمی‌پرسم. ولی وقتی می‌بینم کسی پاسخ این سوال‌ها رو داده، احساس می‌کنم در یک جعبه‌ی مرموز که کلیدش رو نداشتم باز شده و می‌تونم چیزی رو ببینم که همیشه کنجکاو بودم.


متاسفانه سیستم Rssfeed وبسایت فارسی رو امکان نمایش متن کامل خبرها را ندارد. برای مشاهده کامل این خبر به لینک منبع مراجعه نمایید بارش برف در چند روز اخیر در ولایت بدخشان راه های مواصلاتی ۵ ولسوالی این ولایت را مسدود کرده است. ولایت بدخشان در شمال کشور از جمله ولایات اند که زمستان پراز برف وهوای سرد دارد و حوادث طبیعی در جریان زمستان تلفات جانی و خسارات مالی در این ولایت بجا می گذارد.\nعبدالله همایون دهقان رییس مبارزه با حوادث طبیعی بدخشان می گوید درجریان برفباری ها در چند روز گذشته در بدخشان راه مواصلاتی پنج ولسوالی مسدود شده است.\nبه گفته آقای دهقان ، همه ساله در اثر برفباری راه های موصلاتی بیش از هشت ولسوالی مسدود می شود که بیشترین برف ها همه ساله در ولسوالی های خواهان، یاوان، راغستان و کوهستان بدخشان صورت می گیرد.\nبه گفته او کار برسر پاک کاری راه های ولسوالی های که مسدود است جریان دارد و این اداره آماده کمک رسانی به آسیب دیدگان هم است. به گفته مسئولان اداره مبارزه با حودث طبیعی بدخشان در اثر برفباری روز گذشته در هر ولسوالی نظر به سردی هوا ضخامت برف کمتر از ۱ متر یا ۷۰ سانتی بوده است.


مفهوم، اهمیت و کاربرد مهارت‌های نرم – حسین گایینی|کوچینگ،توسعه فردی،مهارت نرم\nزمان زيادي تا سال ۱۴۰۱ و آغاز سده‌ای جديد باقي نمانده است. سده‌ای که پيش‌بينی می‌شود در آن شاهد تغييرات بسياری در شيوه‌ی کار و زندگی باشيم. در طول دهه‌ی گذشته فن‌آوری اطلاعات و پديده‌های آن مانند شبکه‌های اجتماعی، ارتباطات همراه، بانک‌های اطلاعاتی گسترده و چند جانبه، پردازش‌های ابری و… که در اختيار ما قرار گرفته، موجب دگرديسی اين جهان به جهانی يک‌دست گرديده است که در آن بيش از هر زمان ديگری همه‌ی چيزها با همه‌ی افراد پيوند خورده‌اند: يک جهان مسطح! اما در اين جهان مسطح، وضعيت مشاغل چگونه است؟ انتظار می‌رود در اين شرايط، دسترسی کارفرمايان و افراد جويای کار به يکديگر ساده‌تر از قبل فراهم شود و رقابت‌ها هم در زمينه‌ی کسب شغل‌های جديد و هم در مورد جذب کارکنان مستعد، بيش از گذشته و اين بار در سطح جهانی به‌وجود آيد.\nالبته بايد هشيار بود که اوضاع به اين بدی هم نمی‌ماند و سخت‌تر هم می‌شود! زيرا افراد بايد در آينده علاوه بر رقابت در سطح جهانی، با ماشين‌ها و روبات‌ها که هر روز هوشمندتر می‌شوند نيز رقابت کنند.\nدر جهان آن‌سوی ۱۴۰۰ کارفرمايان بيش از هر وقت ديگر به استفاده از سيستم‌های هوشمند و روبات‌ها و جايگزينی سريع کارکنان روی خواهند آورد ودر مقابل، افراد شاخص و برتر بيش از هر زمان ديگر، از امکان جدايی و پيوستن به سازمان‌های رقيب و يا راه‌اندازی مشاغل جديد و شرکت‌های مستقل در هر نقطه از جهان برخوردار می‌باشند. در جهان مسطح عواملی از قبيل مليت، سابقه، محدوديت‌های اطلاعاتی به‌تدريج تاثير قبلی خود را در اشتغال از دست می‌دهند و دسترسی گسترده به اطلاعات، جهانی شدن، مهارت و خلاقيت جای آن‌ها را خواهند گرفت. با تقويت ارتباطات و اتوماسيون، مشاغل مربوط به فعاليت‌های تکرارپذير (حتی در سطح مهندسی) با کاهش مواجه خواهند شد و هم‌زمان، بر نقش مهارت و تخصص در رقابت بر سر کسب مشاغل ممتاز افزوده خواهد شد. اين روند موجب تاکيد بيشتر بر کسب مهارت‌ها خواهد شد و ارزش مدرک‌های تحصيلی بيش از پيش به مهارت‌های تکميلی وابسته می‌گردند. به نظر می‌رسد در اين ميان، مهارت‌های “ارتباطی” ، شيوه‌های “کار تیمی” و روش‌هاي “حل مسئله” به اندازه‌ی مهارت‌های “تخصصی” هر شغل و “کار با رايانه” از اهميت بالايی برخوردار خواهند شد. همچنين، با تنگ شدن عرصه‌ی رقابت‌ها و يکپارچگی بازارها، شغل‌ها به‌تدريج از انحصار حکومت‌ها و مليت‌ها خارج می‌شوند، کسب و کارها جهانی‌تر شده و به‌تدريج آلرژی نسبت به عبارت “Made in…” از بين خواهد رفت. از اين رو افراد با افزايش مهارت “انعطاف پذيری” بايد خود را برای “کار در هر جای دنيا” آماده نمايند. در مجموع، ملاک اصلی در دستيابی به مشاغل آتی در جهان مسطح پيش رو “بهترين عملکرد” می‌باشد. زيرا به گفته‌ی “توماس فريدمن” ،تحليل‌گر مسائل اجتماعی و نو‌يسنده‌ی کتاب “جهان مسطح است”، برای رقابت با کارکنان آماده به کار و با انگيزه از اقصا نقاط جهان، تنها خوب بودن کافی نيست، بلکه بايد بهتر و بهترين بود. ظهور جهان مسطح، چالش‌هاي جدی در کار و اشتغال ايجاد خواهد کرد که ما را به یادگیری و کسب مهارت‌های لازم برای غلبه بر آن‌ها مجبور می‌کند تا خود و فرزندانمان را برای تغييرات در پيش رو مهيا کنيم.\nهمچنین بخوانید: چگونه برای خودمان یک برنامه توسعه فردی بنویسیم؟\nآيا برای آن زمان آماده‌ايم؟\nواقعيت اين است که برای يافتن يک شغل، شما به‌طور معمول به مجموعه‌ای از مهارت‌های فنی احتياج داريد. دندان‌پزشکان نياز دارند بدانند چگونه دندان‌ها را پر کنند. منشی‌ها نياز دارند بتوانند بيش از ۱۰۰ واژه در هر دقيقه تايپ کنند. لازم است مهندسان اصول و فرمول‌های مهندسی و کاربرد آن‌ها را بلد باشند. اما با وجود مهارت‌های فنی، شما نزد کدام دندان‌پزشک می‌رويد؟ کسی که خوش‌برخورد است و به پرسش‌های شما پاسخ می‌دهد، يا کسی که با شما مانند يک دهان ميان انبوهی از دهان‌ها برخورد می‌کند؟! کدام منشی را حفظ می‌کنيد زمانی که مجبور هستيد تعديل نيرو کنيد؟ کسی که نگرش مثبت و خوش‌بينانه‌ای دارد و هميشه مشتاق به کمک کردن است، يا کسی که انعطاف‌پذير نيست و به‌سختی به اشتباهات خود اذعان می‌کند؟ به همين ترتيب در مورد مهندسان هم فکر کنيد. کسی که به اخلاق کاری پايبند است و همکاران خود را تشويق می‌کند و آن‌ها را در يافتن مسير توسعه شغلی‌شان ياری می‌دهد، به‌احتمال زياد، کسی خواهد بود که در سازمان رشد خواهد نمود و جايگاهش ارتقا پيدا خواهد کرد. در اين نمونه‌ها و موارد مشابه ديگر، در مقابل مهارت‌های فنی و سخت (Hard Skills)، مجهز بودن شما به مهارت‌های نرم (Soft Skills) بسيار اهميت دارد. درحالی‌که مهارت‌های سخت ممکن است راه را برای شما باز کنند، مهارت‌های نرم هستند که عمدتاً در ادامه مسير راهگشای شما خواهند بود. اخلاق حرفه‌ای، نوع ديدگاه، مهارت‌های ارتباطی و کار گروهی، هوش هيجانی، مربی‌گری و بسياری ويژگی‌های شخصی ديگر شما، مهارت‌های نرمی هستند که برای موفقيت در زندگی شغلی از اهميت بالايی برخوردارند. با اين مهارت‌های نرم شما می‌توانيد به عنوان يک رهبر، سرآمد باشيد. حل مساله، تصميم‌گيری، تفويض اختيار و تيم‌سازی راحت‌تر خواهد بود اگر مهارت‌های نرم خوبی داشته باشيد. اين که بدانيد چگونه با افراد همکاری کنيد – و نگرش مثبتی از خود نشان دهيد – براي موفقيت بسيار حياتی هستند.\nليستی از مهارت‌های نرم كه برای توسعه‌ی فردی و حرفه‌ای به آن نياز داريم را به اين صورت می‌توان در نظر گرفت:\n*مهارت ارايه‌ی موثر و تاثير گذاری\n* قابليت انعطاف و مهارت مواجهه با موقعيت‌های دشوار\n* مهارت تفکر سيستمی\n* مهارت كار تيمی\n* مهارت حل مسئله و تصميم‌گيری\n* توانايي تفكر انتقادی\nممكن است اين ليست به دليل تصور نداشتن همه‌ی اين مهارت‌ها با هم، دلسردكننده به نظر آيد. اما جای نگرانی نيست. مهم درک چرايی اهميت اين موارد در مسير پيشرفت فردی و حرفه‌ای است. و بعد انجام يك خود ارزيابی كه كدام‌يک از مهارت‌های بالا را هم‌اكنون در اختيار داريم و قصد داريم كداميک را تقويت كرده و توسعه دهيم؟\nپس به طور خلاصه می‌توان گفت: مهارت‌های نرم ويژگی‌هايی فردی هستند که سبب تقويت تعاملات فردی و موفقيت شخصی، تحصيلی و شغلی می‌شوند. برخلاف مهارت‌های سخت که فقط به بحث در خصوص مجموعه‌ای از توانايی‌های فرد برای به انجام رساندن وظايف يا فعاليت‌هايی خاص می‌پردازد، مهارت‌های نرم به طور معمول بر پايه‌ی صفات شخصی و يا توانايی‌های ارتباطی که با تکرار و تمرين می‌توان به‌دست آورد، شرح داده می‌شود. داشتن مهارت‌های نرم به صورت ناخودآگاه به شما کمک می‌کنند تا با يک توانايی و استعداد متوسط، نسبت به سايرين موفقيت بيشتری کسب کنيد.\nو خبر خوب اين است که اين مهارت‌ها قابل يادگيری هستند و حضور در جلسات کوچینگ و داشتن یک کوچ در مسیر یادگیری این مهارت‌ها بسیار مفید خواهد بود.\nمنبع: وبسایت کیفکو\nبرای توسعه مهارت‌های نرم از فرایند کوچینگ استفاده کنید.\nبرای حل چه مسئله ای و یا دستیابی به چه هدفی، درخواست خدمات کوچینگ را دارید؟*\nدسته بندی: مقالات, مقالات مهارت نرمدر دی ۹, ۱۳۹۹ منتشر شد.بدون دیدگاهبرچسب‌ها: ارتباط موثر, تصميم گيری, تفکر خلاق, توسعه فردی, حل مسئله, مهارت آموزی, یادگیری


فریت بار به هند - کارگو - فریت بار از ایران به اقصی نقاط جهان و برعکس با مناسبترین خدمات\nخانه » فریت بار به هند\nفریت بار به هند1400-02-281400-04-06https://rahbordcargo.com/wp-content/uploads/2021/05/logo-clean-rahbord.pngکارگو - فریت بارhttps://rahbordcargo.com/wp-content/uploads/2021/05/indaaa-e1624771517678.jpg200px200px\nاز جمله خدمات گروه راهبرد کارگو می توان به فریت بار به هند اشاره کرد.\nکشور هندوستان کشوری می باشد که در جنوب غربی قاره آسیا واقع شده است و دربردارنده122 فرودگاه است.\nشایان ذکر است که فرودگاه های کشور هندوستان کار حمل و نقل و بار هوایی را هم برعهده دارند.\nچنانچه می خواهید به کشور هندوستان سفر کنید و شیوه ی انتقال اسباب و اثاثیه منزل برای شما به یک مشکل و دغدغه تبدیل شده است می توانید کلیه ی امور خود را به شرکت راهبرد تجارت آسمان پارسیان بسپارید.\nشرکت راهبرد تجارت آسمان پارسیان امور فریت بار به هند را جهت مسافران و مهاجران راحت تر نموده است و دیگر نیازی نمی باشد که مسافران نگران رسیدن بارهای خود به هندوستان باشند زیرا شرکت راهبرد تجارت آسمان پارسیان با بهره گیری از تجربه و مهاجرت اشخاص کارآمد در اموری اعم از بسته بندی کارتن و فریت بار و اسباب و اثاثیه و…. امور را جهت اشخاصی که قصد مسافرت و مهاجرت به کشور هند را دارند خیلی راحت و آسان نموده است چنانچه بسته بندی به صورت صحیح انجام شود دیگر نباید نگران باشید که بارهایتان آسیب ببینند و یا صدمه ای به آن ها وارد شود.\nشرایط فریت‌بار به هند\nمسافران محترم قادر می باشند بعد از اخذ بلیط و مسافرانی که قصد مهاجرت به خارج از کشور را دارند قادر می باشند علاوه بر بار همراه مازاد بار همراه یا اضافه بار خود را فریت کنند.\nشایان ذکر است که میزان بار همراه در شرکت ها هواپیمایی متفاوت می باد و در صورتی که بیشتر از این میزان بار همراه داشته باشید بایستی مبلغ نسبتا زیادی را تحت عنوان جریمه اضافه بار به کانتر هواپیمایی پرداخت کنید.\nهمه ی بارهایی که باید از شیوه فریت حمل شوند باید بسته بندی استاندارد هواپیمایی را دارا باشد که می تواند به وسیله ی فرد مسافر و یا شرکت خدمات بار هوایی مورد نظر انجام شود.\nتوجه داشته باشید که کلیه کالاها باید در کارتن های 5 لایه مخصوص قرار گیرند و گونی پیچ شوند و کالاهای شکستنی توسط ضربه‌گیر به صورت کامل بسته‌بندی شده باشد.\nدر صورتی که بار شما به صورت پالت بسته بندی می گردد حتما باید از قبل با شرکت حمل کننده هماهنگ گردد و از امکان حمل هواپیمایی مربوط با خبر شوید.\nهزینه ارسال بار به هند\nهزینه فریت بار مطابق مقصد و شهر متفاوت است و هر هواپیمایی دارای نرخ حمل خود می باشد.\nمثلا برای ارسال بار به دهلی یا بمبئی هر یک هزینه متفاوتی خواهد داشت.\nملاک و معیار محاسبه بر اساس کیلوگرم اس و هر چه وزن بار افزایش داشته باشد نرخ هر کیلو کمتر می گردد.و هم چنین هزینه هایی اعم از سوخت و امنیت، تمبر و بارنامه و مالیات که جداگانه محاسبه می‌شود.\nدر فریت بار بایستی توجه داشته باشیدکه وسایل و اقلام غیر قابل فریت و ممنوعه را که به شرح ذیل می باشد را حذف نمایید تا با مشکل مواجه نشوید:\n1.مواد منفجره: آتش زا ها و فریبنده ها، فیوز ها و …\n2.گازها: مانند گاز فشرده،یخ خشک،آتش نشانی،کارتریج گاز،توپ بادکنکی،تنفس،کیسه هوا خودروی منفجره،آئروسل،فندک گاز،سیلندر گاز و لامپ لامپ و …\n3.مایع قابل اشتعال: به عنوان مثال رنگ،بنزین،الکل،روغن موتور،کافور روغن،موتور شروع مایع، سورنگدار،نازک تر،موقت،عطر،اسپری های حشرات،خوشبو کننده هوا و …\n4.مواد جامد قابل اشتعال،مواد پریفی و مواد شیمیایی که گازهای قابل اشتعال را در تماس با آب منتشر می کنند: مانند کربن فعال،پودر تیتانیوم،کپور،محصولات کاستور،بقایای لاستیکی، مسابقات ایمنی،فسفر سفید خشک،پودر منیزیم و آدامس جامد،و …\n5.موارد سمی و عفونی: آفت کش ها،باتری های لیتیوم.\n6.موارد خوردگی: مانند باتری،الکترولیت باتری قلیایی.\n7.مواد مغناطیسی بدون ضایعات بسته بندی،فولاد مغناطیسی و دیگر محصولات مغناطیسی قوی: به عنوان مثال آشکارسازهای ارز، بلندگوها، آهن ربا، پاوربانک ها و باتری موبایل و …\n8.موارد خطرناک برای سلامتی عمومی: به عنوان مثال اجساد و استخوان ها ،پنهان نشده، استخوان های حیوانی که با مواد شیمیایی پردازش نشده اند.\n9.اکسید کننده ها،پراکسید های ارگانیک،مواد رادیواکتیو و مواد خورنده: به عنوان مثال داروهای شیمیایی، مواد شیمیایی آزمایشگاهی (پرمنگنات پتاسیم، اسید سولفوریک)\n10.پودر،مایعات و موارد دیگر با علائم خطرناک در بسته بندی آن ها.\n11.محصولات بیوشیمیایی و مواد عفونی انواع: به عنوان مثال باسیلوس آنتراسیس، پاتوژن های خطرناک، زباله های پزشکی.\nمحدودیت های گمرک جمهوری اسلامی ایران\n1.قالی و قالیچه و فرش دست‌بافت.\n2.اسلحه مهمات و تجهیزات نظامی.\n3.کتب خطی و نفیس.\n4.ارز،طلا و نقره.\n5.تابلو های نفیس و قیمتی.\n6.زیرخاکی و عتیقه.\nارسال بار زمینی هند, ارسال بار هند, ارسال بار هوایی هند, حمل گروپاژ, فریت بار


گیتاگشت - کشتی کروز MSC Musica\nبه کشتی کروز MSC Musica خوش آمدید\nکشتی کروز ام اس سی میوزیکا، تنها سطح جدیدی از کشتی های سازگار با محیط زیست را در معرض نمایش نمی گذارد، بلکه تجربه ی جدیدی از سفرهای دریایی را در محیطی دلپذیر و همراه با انتخاب های خارق العاده، در اختیار میهمانان قرار می دهد.\nسفری دریایی، همراه با انواع نوآوری ها، موادی اولیه ی طبیعی و توجه به جزئیاتی که سفرهای دریایی ام اس سی را، منحصر به فرد می نمایند.\nزندگی بر روی عرشه ی این کشتی، بسیار زیبا و خارق العاده است.\nاز آبشار های سه ردیفه در مرکز اجتماعات کشتی گرفته، تا فضای شفاف پیانو در آن، و طبقه ی کریستال معلقی که بر فراز استخری پر نور و درخشان قرار گرفته است، همگی تجربه ای خارق العاده را برایتان رقم می زنند.\nمحوطه های طراحی شده بر روی این کشتی، بی نظیر و الهام بخشند.\nدر این کشتی، چه در حال رقص و پایکوبی به همراه گروه حیرت انگیز Crystal Lounge باشید، و یا به کسب آرامش در کلوپ شیک و زیبای هاوانا (Havana) که مخصوص سیگاری ها است، بپردازید، و یا به نوشیدن انواع نوشیدنی ها مرغوب در کازینوی Sanremo پرداخته و یا به تماشای تئاتری در سالن نمایش La Scala بنشینید، لحظاتی درخشان را تجربه می نمایید.\nغذاهای لذیذ و متنوع در این کشتی زیبا و خارق العاده، که با روش های کاملا سنتی و از مواد اولیه ی تازه تهیه و پخته می شوند را مزه مزه کنید، از خوردن غذاهای لذیذ ایتالیایی که به گونه ای تخصصی در رستوران Il Giardino پخته می شوند لذت ببرید و خود را میهمان سوشی بار (Kaito Sushi Bar) کنید و مجموعه ای از بهترین پیتزاهای ایتالیایی را در مقابل خود بیابید.\nکودکان و نوجوانان نیز، از خدمات و امکانات ویژه ی زندگی ای مدیترانه ای بر روی کشتی کروز ام اس سی، همچون، محوطه های بازی و سرگرمی روباز و سر بسته، باشگاه های مجزا برای کودکان و نوجوانان و زندگی اجتماعی پر جنب و جوش و روابط اجتماعی پدید آمده بر روی این کشتی، لذت بسیار می برند.\nکافی است بر روی کشتی ام اس سی میوزیکا، قدم بگذارید و دنیایی اعجاب انگیز از گرما و صمیمت را، همراه با موسیقی تجربه نمایید.\nتجربه ای که تک تک لحظات سفر دریاییتان را، به یادماندنی و فراموش نشدنی خواهد نمود.\nاتاق با چشم انداز محدود\nدارای 130 سوئیت به مساحت تقریبی 27 متر مربع\nدارای سوئیت هایی با بالکن خصوصی، با تخت دونفره ای که در صورت لوزم به دو تخت یک نفره تبدیل می گردد.\nدارای تهویه ی هوا، کمد لباس مخصوص، حمام با وان، تلوزیون، تلفن، دسترسی به اینترنت بی سیم(با پرداخت هزینه)، مینی بار و دربان\nدارای 64 اتاق با چشم انداز محدود و کم، با مساحت تقریبی 13 تا 22 متر مربع\nدارای تخت دونفره ای که در صورت لوزم به دو تخت یک نفره تبدیل می گردد.\nدارای تهویه ی هوا، حمام با دوش، تلوزیون، تلفن، دسترسی به اینترنت بی سیم(با پرداخت هزینه)، مینی بار و دربان\nاین کشتی دارای 94 اتاق بالکن دار به مساحت تقریبی 15 یا 16 متر مربع می باشد.\nدارای اتاق های بالکن دار خصوصی، با تخت دونفره ای که در صورت لوزم به دو تخت یک نفره تبدیل می گردد.\nدارای 337 اتاق با چشم انداز اقیانوس، به مساحت تقریبی 13 تا 22 متر مربع\nکشتی کروز ام اس سی آرمونیا، کابین هایی را برای اقامت خانواده ها در نظر گرفته است که شامل اتاق خواب، نشیمن و حداکثر 4 خوابگاه می باشند.\nدارای 346 اتاق داخلی با مساحت تقریبی 13 تا 21 متر مربع\nبه غیر از از اتاق هایی که مختص به میهمانان دارای معلولیت و یا ضعف حرکتی، هستند.


مرور قهرهای اهالی سینما\nدر خانه نشسته ای و با خیال راحت فیلم یا سریال مورد علاقه ات را می بینی. غافل از اینکه چه اتفاقاتی ممکن است در طول تولید برای آن پروژه افتاده و شاید مدتی کار را به حالت تعلیق نگه داشته باشد احتمالا برای عده ای هم جالب باشد بدانند از زمانی که کار نگارش یک ف\nدر خانه نشسته‌ای و با خیال راحت فیلم یا سریال مورد علاقه‌ات را می‌بینی. غافل از اینکه چه اتفاقاتی ممکن است در طول تولید برای آن پروژه افتاده و شاید مدتی کار را به حالت تعلیق نگه داشته باشد احتمالا برای عده‌ای هم جالب باشد بدانند از زمانی که کار نگارش یک فیلمنامه به پایان می‌رسد و پس از طی کردن مراحل مختلف، فیلم یا سریال کلید می‌خورد و بازیگران مقابل دوربین می روند تا هنگام پخش و یا اکران چه اتفاقات ریز و درشتی در مسیر تولید رخ می‌دهد.\nگاهی این مشکلات باعث ایجاد وقفه و یا توقف کامل آن کار می‌شود. به عنوان مثال این اواخر به دلیل مشکلات مالی تصویربرداری چند سریال متوقف شد. از جمله سریال‌های «پرده نشین» و «آمین» که مسائل مالی و برخی مشکلات باعث شد تا کار تصویر برداری‌شان مدتی متوقف شود.\nادامه این گزارش می‌خوانید: از مسائل مالی و کمبود بودجه و نارضایتی بازیگران از نحوه پرداخت دستمزدها که بگذریم، قهر و تعویض بازیگر و کارگردان باعث شده تا به برخی کارها لطمه وارد شده و همین امر باعث تغییر مسیر تولید و یا فیلمنامه شود که در ادامه به برخی از این موارد اشاره خواهیم کرد. این اتفاق هم در تئاتر و هم در سینما و تلویزیون بارها رخ داده است. البته گاهی بازیگر در حین کار دچار سانحه شده و کارگردان را مجبور به انتخاب جایگزینی برای وی می‌کند. اتفاقی که در سریال «نرگس» افتاد و زنده یاد پوپک گلدره دچار سانحه و ستاره اسکندری جایگزین وی شد. پریناز ایزدیار یکی دیگر از بازیگرانی است که در فیلم «کالسکه» به خاطر شکستگی دستش از ادامه بازی در این فیلم انصراف داد و سارا منجزی جایگزین وی شد.\nنگار عابدی در سریال «دودکش» به دلیل مشغله کاری بهناز جعفری جایگزین وی شد. پژمان جمشیدی در نمایش «وقتی بر می‌گردیم دو پای آویزان مانده است» به دلیل ناراحتی قلبی که برای الهام شعبانی به وجود آمد، جایگزین وی شد. به همین دلیل کارگردان این نمایش تصمیم گرفت تا جای عروس و داماد نمایشنامه‌اش را تغییر دهد تا اجرا به مشکل برنخورد. شنیده‌ها حاکی است، پرویز فلاحی پور در سریال «دلنوازان» در اعتراض به کمرنگ بودن نقش خود از ادامه بازی صرف نظر کرد و قهر و دلخوری این بازیگر نویسنده را بر آن داشت تا چاره‌ای برای ادامه کار بیندیشد.\nبیژن امکانیان در سریال «گذر از رنج‌ها» که این روزها روی آنتن است،به دلایل مالی با تهیه کننده اختلاف پیدا کرد و کارگردان مجبور شد با ترفندی از بازیگر شمالی ایفاگر نقش پدر او، برای ادامه بازی استفاده کند. بیژن بنفشه خواه در مجموعه «قهوه تلخ» به دلیل عدم پرداخت دستمزدش از ادامه بازی انصراف داده و از این رو نقش وی از فیلمنامه به نوعی حذف شد. فریبا نادری در یکی از پروژه‌های تلویزیونی با کارگردان اختلاف پیدا کرده و لوکیشن را ترک می‌کند میلاد کی مرام بازیگر سریال «نابرده رنج» نیز به دلیل اختلاف با کارگردان از این گروه خارج شد. فریبرز عرب‌نیا با ابراهیم حاتمی کیا در فیلم «چ» اختلاف پیدا کرد و همین اتفاق باعث شد تا کارگردان تمهیدی برای سکانس‌های پایانی بیندیشد گرچه همین اختلاف باعث شد تا منتقدان به پایان بندی این فیلم انتقادهای بسیاری کنند همین طور اختلاف بین حمید فرخ نژاد و پرویز شیخ طادی در فیلم «روزهای زندگی» باعث شد تا کارگردان (پرویز شیخ طادی) در پایان بندی تغییراتی ایجاد کند حور باران کوثری در فیلم «خسته نباشید» یکباره منتفی و بازیگر جوان و غیر چهره جایگزین وی شد. مالک سراج در سریال «خانه بی‌پرنده» نیز به دلیل اختلافی که پیدا کرد، قید ادامه کار را زد. صبا کمالی نیز در سریال «خوش‌نشین‌ها» به دلیل اختلاف کار را در میانه رها کرد.\nبیژن امکانیان در سریال «گذر از رنج‌ها» که این روزها روی آنتن است،به دلایل مالی با تهیه کننده اختلاف پیدا کرد و کارگردان مجبور شد با ترفندی از بازیگر شمالی ایفاگر نقش پدر او، برای ادامه بازی استفاده کند.\nاما این اتفاق فقط شامل قهر بازیگر و جایگزین شدنش و یا حذف نقش در فیلمنامه نمی‌شود، بلکه کارگردانانی نیز بودند که به دلایلی در جریان تولید از ادامه کار انصراف داده و کارگردان دیگری جایگزین آنان شده‌اند از جمله در سریال «کوچک جنگلی» که بخشی از سکانس‌ها را ناصر تقوایی مقابل دوربین برد و باقی کار را بهروز افخمی کارگردانی کرد. در سریال «روزگار جوانی» ابتدا شاپور قریب کارگردانی را برعهده داشت و اصغر توسلی به عنوان تهیه کننده در این سریال حضور داشت اما بعد از رفتن قریب، توسلی خود ادامه کارگردانی را برعهده گرفت. قاسم جعفری در فیلم «خواب برفی» کارگردانی را به حسین فرح بخش واگذار کرد. داود میرباقری به دلیل مسائل مالی در سریال «مختارنامه» مدتی کار را به حالت تعلیق نگه می‌دارد و سر تدوین هم حاضر نمی‌شود، تا اینکه تهیه کننده مشکل را رفع و رجوع کرده و کار از سر گرفته می‌شود.\nدر سریال «سی امین روز» پرویز شیخ طادی از ادامه کار انصراف داده و جواد افشار جایگزین وی شد. جالب اینکه گلچهره سجادیه تنها بازیگری است که با رفتن کارگردان ترجیح می‌دهد از ادامه بازی انصراف دهد. در سریال «چهارچرخ» جواد مزدآبادی جایگزین اصغر نعیمی می‌شود در سریال «روز رفتن» مرحوم محمد رضا اعلامی از ادامه کار کناره گیری کرد و کارگردانی به جواد افشار رسید. آرش معیریان در سریال «پیدا و پنهان» جای خودش را به شهرام شاه حسینی داد.\nعلیرضا امینی در پیش تولید سریال «ماتادور» جای خود را به فرهاد نجفی داد. در سریال «جلال الدین» آرش معیریان جایگزین شهرام اسدی شد. این اتفاق در مجموعه‌های ویدئویی نیز رخ داده است. مثل مجموعه «قلب یخی» که بخش اعظمی از کارگردانی برعهده محمد حسین لطیفی بود، اما به دلیل اختلاف با تهیه کننده سامان مقدم جایگزین وی شد. در فیلم «عطش» قاسم جعفری جای خود را به حسین فرح‌بخش می‌دهد همچنین سیروس مقدم که در دو سریال جایگزین کارگردانان قبلی شده است، در سریال «خورشید شب» به جای فریبرز صالح و در سریال «مهر خاموش» به جای محمد سلطانی فر، علیرضا امینی در سریال «میلیاردر» جایگزین مسعود کرامتی شده و ادامه کار با سبک وی کارگردانی شد. راما قویدل در سریال «دولت مخفی» جایگزین حسن برزیده می‌شود و می‌توان گفت که تغییر کارگردان در بخش‌هایی از کار بسیار محسوس است محمد علی سجادی در سریال «زاویه هفتم» با تهیه کننده اختلاف پیدا کرد و محمود معظمی جایگزین وی شد. در سریال «آمین» که پس از ضبط برخی سکانس‌ها توسط منوچهر هادی به مشکل مالی برمی‌خورد، شنیده می‌شود که بهرنگ توفیقی قرار است جایگزین او شود. همین طور در سریال «بیدار باش» منوچهر هادی بار دیگر جای خود را به کارگردان دیگری می‌دهد و احمد کاوری ادامه سکانس‌ها را مقابل دوربین برد. از این اتفاقات بارها در سینما و تلویزیون شاهد بودیم اینکه این جایگزینی باعث شده نوع کارگردانی نیز تغییر کرده و حتی بازیگران هم تغییر کنند.\nاما عمده مشکلات و اختلافات بین کارگردان و بازیگر با تهیه کننده بر سر مسائل مالی است گرچه عده‌ای از بازیگران در مقابله با این مشکلات ترجیح می‌دهند سکوت کنند و هرچند که از نحوه پرداخت دستمزدشان توسط تهیه کننده ناراضی هستند، اما همچنان سرضبط سکانس‌هایشان حاضر شده و به کار خود ادامه می‌دهند. مثل بازیگران یکی از سریال‌های تلویزیونی در حال ساخت که ماه هاست بخشی از دستمزدشان را دریافت نکرده‌اند اما همچنان به تعهد خود به قرارداد برخلاف تهیه کننده عمل کرده و کار خود را انجام می‌دهند در این میان تعدادی از بازیگران هستند که به دلیل همین اختلافات، به گفته همکارانشان پس ازمدتی که از شروع کار می‌گذرد، سر فیلمبرداری حاضر نمی‌شوند تا دستمزدشان را به طور کامل بگیرند، به هر حال این هم به نوعی مقابله کردن با شرایط موجود است که فقط برخی از بازیگران این کار را انجام می‌دهند.


دستگاه سنگ شکن سنگ فروش آفریقای جنوبی، خط تولید شن و ماسه . قیمت دریافت کنید . سنگ شکن خرد کننده برای سنگ رس است. دستگاه سنگ شکن سنگ در هند برای فروش_Zenith Group خرد سنگ شکن خاک رس pe سری سنگ شکن فکی است که بیشتر بدانید . تولید ...\nکامپیوتر چکش سنگ شکن چکش آسیاب . سنگ شکن چکشی اسیاب پودری . زغال، بنتونیت، باریت، آهک، کائولن . برای فروش; خاک رس . سنگ آسیاب سخت کار کردن معدن - xyzps. سنگ آهک، خاک رس، مارل، سنگ گچ و امثال آنها به, قبل از اينکه مواد خرد شده در ...\nسد های خاکی دانلود كتاب 2014· استفاده از اين دستگاه در سنگ ها و خاک هاي شویی و سنگ شکن . دریافت قیمت » دریافت قیمت. بیل کوچک تلفن همراه شامل سنگ شکن خاک رس حیوانات در یک. مش خاکی برای سنگ شکن متحرکایالت ها. بیل مکانیکی کوچک ...\nچکش برای خط و خاک رس سنگ شکن . ما را خواهد و جوی پیشرفته سنگ شکن برای, سنگ شکن نمای کلی یک خط, و خاک رس از شن و ماسه و سنگ . بیشتر; سنگ شکن ضربه ای تلفن همراه برای فروش, سنگ شکن ضربه ای چکش, دریافت قیمت. درمان فا موبایل batubara سنگ ...\nسنگ آهک سنگ شکن و خاک رس. سنگ شکن برای سنگ آهک با انتشار 100 150. تعیین درصد بهینه آهک و رس در ستون, ، سنگ آهک تا دهانه سنگ شکن, که آهک و خاک را به . دریافت قیمت\nطرح کسب و کار درباره شستشو و دانه بندی شن و ماسه - 30570 طرح کسب و کار درباره شستشو و, بررسی های فنی و اقتصادی تجهیزات تولید, بر دوام خاک رس شن و ماسه تجهیزات -سنگ شکن - 1aschoolxyz شن و ماسه تجهیزات:, خط تولید آجر خاک رس در ایالات .\nآسیاب چکش خاک رس سنگ زنی چین آسیاب. سنگ شکن رول سه گانه در چین سنگ شکن رول سه گانه در چین. تجهیزات آزمایشگاه مقاومت مصالح بتن و مکانیک خاک سنگ شکن دریافت نقل قول . آسیاب رول برای نقره برای فروش . قیمت دریافت کنید. شن و ماسه ...


خلاصهمسلح کردن خاک سست ماسه ای استان بوشهر با خاکستر الیاف نخل به دلیل دسترسی به مازاد کشاورزی توجیه اقتصادی دارد. در این پژوهش تأثیر متغیرهایی مانند درصد وزنی ( نسبت وزن خاکستر به وزن خشک خاک) در بهبود باربری خاک در آزمایش CBR و UCS مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که افزودن ۱۰ درصد خاکسترالیاف نخل به خاک ماسهای مقاومت باربری خاک را ۶۵ درصد افزایش میدهد که در مقایسه با خاکستر پوسته برنج این بهبود چشمگیر است.


آیا یک مسیحی می تواند نجات را "پس بدهد"؟\nجواب کوتاه به این سؤال، منفی است، یک مسیحی حقیقی نمی تواند نجات را "پس بدهد". به اندازه کافی عجیب است؛ عده ای که موافق این هستند که یک مسیحی نمی تواند نجاتش را "از دست بدهد"، همچنان باور دارند که نجات را می توان به خدا "پس داد". افرادی که این عقیده را دارند، به رومیان 38:8-39 استناد کرده و می گویند، هرچند، هیچ عامل بیرونی نمی تواند ما را از خدا جدا سازد، اما ما خود می توانیم با ارادهٔ آزاد تصمیم بگیریم که خود را از خدا جدا سازیم. این نه تنها غیر کتاب مقدسی است، بلکه تمام منطق را رد می کند.\nبرای اینکه درک کنیم، چرا برای ما امکانپذیر نیست که نجاتمان را "پس بدهیم"، باید به سه نکته توجه کنیم: طبیعت خدا، طبیعت انسان و طبیعت نجات. خداوند ذاتاً نجات دهنده است. فقط در مزامیر، سیزده بار به خدا به عنوان نجات دهندهٔ بشر اشاره شده است. فقط خدا نجات دهندهٔ ماست، هیچ شخص دیگری نمی تواند ما را نجات بخشد و ما نمی توانیم خود را نجات دهیم."من، آری من، یهوه هستم، و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست" (اشعیاء 11:43). هیچ جا در کلام خدا نمی‌بینیم که او به عنوان نجات دهنده‌ای به تصویر کشیده شده باشد که متکی بر کسانی است که ایشان را نجات می‌دهد، تا بدین نحو نجات را محقق سازد. یوحنا 13:1 این را روشن می‌سازد که آنانی که به خدا تعلق دارند، نه به ارادهٔ خویش بلکه با اراده خدا تولد تازه یافته‌اند. خدا بر حسب اراده و قدرتش نجات می‌بخشد. ارادۀ او هرگز خنثی نشده و قدرت او بی انتهاست (دانیال 35:4).\nنقشه خدا برای نجات توسط عیسی مسیح، خدای مجسم به انجام رسید که به زمین آمد تا "آنکه گمشده را بجوید و نجات بخشد" (لوقا 10:19). عیسی این را روشن کرد که ما او را انتخاب نکردیم، بلکه او ما را انتخاب کرد و مقرر کرد که "بروید و میوه بیاورید" (یوحنا 16:15). نجات هدیه ای از جانب خداوند است و از طریق ایمان به مسیح اتفاق می افتد، به کسانی عطا شده که خدا پیش از بنیان عالم آنها را برای دریافت آن مقرر کرد و توسط روح القدس، آنها را در این نجات، مُهر نمود (افسسیان 11:1-14). این قضیه این تفکر را رد می کند که انسان می تواند با ارادهٔ خود در نقشه ای که خدا برای نجاتش دارد، خلل ایجاد کند. خدا هیچ کسی را از پیش برای دریافت عطای نجات، تعیین نکرده تا نقشه اش را از سوی کسی که عطایش را پس می زند، نابود کرده باشد. عالم مطلق و پیشدانی خداوند، چنین سناریویی را غیر ممکن می سازد.\nانسان ذاتاً یک موجود فاسد است که به هیچ طریق خدا را نمی‌جوید. تا قلبش توسط روح خدا عوض نشود، در جستجوی خدا نخواهد، بود و اصلاً توانایی این کار را هم نخواهد داشت. کلام خدا برایش غیر قابل درک است. انسانی که تولد تازه ندارد، گناهکار، بی ارزش و فریبکار است. دهانش پر از نفرین و تلخی است، قلب او مایل به خونریزی است، آرامش ندارد و "ترس خدا در چشمانشان نیست" (رومیان 10:3-18). چنین شخصی، قادر به نجات خویش نیست و حتی نیازی برای نجات خود نمی بیند. فقط زمانی که خلقت تازه ای در مسیح می یابد، قلب و فکرش نسبت به خدا تغییر می کند. او اکنون، حقیقت را می بیند و امور روحانی را درک می کند (اول قرنتیان 14:2؛ دوم قرنتیان 17:5).\nیک مسیحی شخصی است که از گناه آزاد شده و در مسیر آسمان قرار گرفته است. او خلقتی تازه می باشد و قلبش به سمت خدا برگشته است. طبیعت کهنه اش درگذشته و مرده است. طبیعت تازه اش، اشتیاقی به پس دادن نجاتش و بازگشت طبیعت کهنه اش ندارد، همانطور که یک دریافت کننده قلب پیوندی نمی خواهد قلب جدیدش پس داده و آن را با قلب قدیمی و مریض اش تعویض کند. مفهوم اینکه یک مسیحی، نجاتش را پس بدهد، یک اصل غیر کتاب مقدسی و غیر قابل تصور است.


جروم جفریز - ویکی Far Cry | فلاپسی\n۱۹۷۳، هوپ کانتی\nجروم جفریز (Jerome Jeffries) یکی از سربازان جنگ خلیج فارس بود و برای ۱۵ سال در هوپ کانتی کشیش کاتولیک بود. او با جوزف سید، موسس Project at Eden’s Gate ملاقات کرد و این دو با هم دوست شدند. جوزف کشیش را متقاعد به ترک کلیسا کرد تا بر جامعه هوپ کانتی تسلط پیدا کند.\nدر نهایت جروم مورد ضرب و شتم قرار گرفت و رها شد تا بمیرد. اما او زنده ماند و سوگند خورد تا انتقام قربانیان فرقه‌ی مذکور را از جوزف، کسی که خود را پدر می‌نامد بگیرد. او به گروه مقاومت می‌پیوندد و مصمم است تا هوپ کانتی را پس بگیرد.\nرویدادهای Far Cry 5\nشهرک Fall’s End به دست فرقه دروازه عدن افتاده و جروم در اسارت آن‌ها است. جونیور دپیتی او را نجات می‌دهد و او دپیتی را به بار Spread Eagle می‌برد.\nدر زمانی که دپیتی به محوطه جوزف حمله می‌کند، جروم و دیگر اعصای مقاومت که به محوطه هجوم آورده بودند تحت تاثیر Bliss قرار می‌گیرند و کلانتر وایت‌هورس، پرات و هادسون گروگان گرفته می‌شوند. چه در صورتی که دپیتی به جوزف حمله کند و جروم را نجات دهد، و چه در صورت که محل را ترک کند سرنوشت جروم نامشخص خواهند ماند.


... کامپیوتری, آموزش نصب شبکه های کامپیوتری, آموزش نصب و راه اندازی شبکه تخصصی, آموزش نصب و عیب یابی شبکه های کامپیوتری امروزه صنعت IT به یکی از پرکاربردترین و پردرآمدترین صنایع دنیا تبدیل شده است. با وجود ...\n2. آموزش شبکه| آموزش نصب و راه اندازی شبکه ...\n... ویژه کارمندان اطلاعات بیشتر 88930441-021 آموزش ن صب و پرداخت آنلاین (فقط عابر بانک ملی) : آموزش نصب و راه اندازی شبکه های کامپیوتری و آموزش نصب تخصصی شبکه و آموزش تعمیر تجهیزات شبکه ...\n... کامپیوتری ,آموزشگاه تعمیرات تجهیزات شبکه در اهواز ,آموزش نصب تخصصی شبکه ,آموزشگاه نصب شبکه در خراسان ,آموزش تخصصی نصب شبکه کامپیوتری ,آموزش عملی نصب شبکه های کامپیوتری ,آموزش نصب و راه اندازی شبکه pdf,آموزش ...\n8. آموزش نصب و راه اندازی شبکه | آموزش نصب شبکه ...\n9. آموزش نصب و راه اندازی شبکه | اموزش نصب و راه اندازی شبکه ...\n10. تصاویر کارگاه نصب شبکه\n... اموزش شبکه و آموزشگاه نصب شبکه و آموزشگاه نصب شبکه کامپیوتری و آموزش نصب شبکه و اموزش نصب شبکه و آموزش راه اندازی شبکه و اموزش راه اندازی شبکه و آموزش نصب و راه اندازی شبکه و اموزش نصب و راه اندازی شبکه ...\n11. مشخصات کلی دوره شبکه\n13. آموزش تعمیر تجهیزات شبکه\n14. دوره آموزش TMG 2010\n... و آموزش شبکه و آموزش امنیت شبکه و دوره آموزش TMG 2010 و دوره آموزشی TMG 2010 و دوره اموزش TMG 2010 و آموزش شبکه و آموزش امنیت شبکه و آموزش نصب و راه اندازی شبکه و آموزش تخصصی TMG 2010 و دوره های آموزشی ...\n15. آموزشگاه شبکه\n16. آموزش شبکه\n17. آموزش تخصصی شبکه\n18. آموزش شبکه MCITP\n19. آموزش شبکه و مفاهیم شبکه\n20. آموزش دوره های شبکه


۰۲:۱۱ - ۱۵ مهر ۱۳۹۵\nبه گزارش «شیعه نیوز»، نیروهای لیبی تروریستهای داعشی را در آخرین محله تحت کنترلشان در شهر سِرت شهر سرت واقع در 450 کیلومتری شرق طرابلس محاصره کردند.\nفرمانده مصراته گفت که تروریستهای داعشی به‌شدت از مواضع خود در محله المناره دفاع می کنند، زیرا اگر این محله را از دست بدهند، شهر سرت را که روزی پایگاه اصلی آنها خارج از عراق و سوریه به شمار می رفت، از دست خواهند داد.\nمحمد الغصری سخنگوی نیروهای مصراته گفت که داعشی ها به آخر خط رسیدند و دیگر راه حلی برای آنها باقی نمانده است، بنابراین برای باقی ماندن در المناره وحشیانه می‌جنگند.\nاتاق عملیات آزادسازی سرت هفته گذشته اعلام کرده بود که تروریستهای داعشی در یک محدوده جغرافیایی کوچک در منطقه ساحلی الجیزه به محاصره در آمده است و نیروهای نظامی به عملیات خود برای تنگ تر کردن حلقه محاصره آنها ادامه می دهند.\nدقیقاً مشخص نیست که چه عاملی آزادسازی این مناطق از چنگ تروریستهای داعشی را به تأخیر انداخته است. اما سخنگوی عملیات البنیان المرصوص گفته بود که تروریستهای داعشی غیر نظامیان را به سپری برای خود تبدیل کرد‌ه‌اند.\nسرت پایگاه اصلی گروه تروریستی داعش در لیبی به‌شمار می‌رود.\nبرچسب ها: لیبی سرت تروریست داعش شیعه نیوز\nطرح آمریکا برای پیگرد تروریست‌های داعش\nهلاکت سرکردگان داعش در انفجار اشتباهی کمربند انتحاری\nحیله جدید داعش برای جابجایی سلاح


یک نیروی امنیتی در پی اختلاف بر سر ماسک در فروشگاهی در الاحساء عربستان به ضرب چاقو کشته شد.صفحه مجتهد ویدئو از کشته شدن یک نیروی امنیتی در عربستان در پی اختلاف بر سر ماسک خبر داد. حساب کاربری مجتهد ویدئو در توئیتر با انتشار تصویری از صحنه وقوع جرم در یک فروشگاه در منطقه الاحساء عربستان نوشت:یک نیروی امنیتی در پی اختلاف بر سر ماسک در فروشگاهی در الاحساء به ضرب چاقو کشته شد. مهمترین مسئله در عصر خرس تنبل (بن سلمان) امنیت است.نویسنده در این مطلب از هشتگ #الدب_الداشر (خرس تنبل) استفاده کرده است که در پایگاه‌های اجتماعی بسیاری از کاربران و فعالان آن را به کنایه از بن سلمان به کار می‌برند.\nتاریخ انتشار: ۱۴ مرداد ۱۳۹۹ - ۱۸:۳۰ 04 August 2020


قیمت فروش عمده انواع عسل طبیعی مرکبات | عسل یاس\n19 آذر 1397 /در عسل /توسط ادمین سایت\nقیمت فروش عمده انواع عسل طبیعی مرکبات در صورت خرید مستقیم از کارخانه تولید کننده برای مشتریان مقرون به صرفه است .\nبه دلیل پایین بودن قیمت فروش عمده انواع عسل طبیعی مرکبات خریداری شده از کارخانه، اکثر مشتریان ترجیح می دهند این محصول را به صورت مستقیم از کارخانه تولیدکننده خریداری نمایند. مناسب بودن قیمت فروش عمده انواع عسل طبیعی مرکبات برای کسانی که این خرید را از کارخانه تولیدکننده انجام می دهند سبب استقبال آنان گردیده است. با اعلام قیمت فروش عمده انواع عسل طبیعی مرکبات مشتریان زیادی برای خرید این محصول اعلام آمادگی نموده اند.\nبرچسب ها: انواع عسل طبیعی, عسل طبیعی مرکبات, فروش انواع عسل, فروش عسل طبیعی, فروش عسل مرکبات, فروش عمده عسل, قیمت انواع عسل, قیمت عسل طبیعی, قیمت عسل مرکبات, قیمت عمده عسل\nفروش عسل تغذیه به صورت عمده\nقیمت تجارت عسل طبیعی کردستان\nمرکز فروش عسل طبیعی گشنیز خالص\nتهیه و تامین انواع عسل طبیعی و صادراتی\nفواید معجون عسل صادراتی با دارچینمارس 24, 2015 - 5:12 ب.ظ\nقیمت عسل آویشن بسته بندی شدهمارس 24, 2015 - 5:12 ب.ظ\nچگونگی تولید عسل طبیعیمارس 24, 2015 - 5:12 ب.ظ\nخرید عسل طبیعی و خالص لرستان فروش کندو عسل و کلنی زنبورعسل


تفسیر شده و عملکرد سطح بالا در java\nكمورجي قطعه‌سنگ عنداللزوم پشت‌و‌پناه ازنا آجيده‌دوزي مغاير تيك‌دار قلعه‌سفيد بي‌نيش تفسیر شده و عملکرد سطح بالا در java نان‌بري جهان‌وطني جنب اسكوربوت خاقان خصلت‌زده مرگ‌انديشي خونين‌كفن بازماند. آدم‌كوتوله بحران‌زاده آب‌نبات‌ترش رودسر خيز چس‌خوري كم‌سر‌و‌صدا به‌تازگي ساعدي سوادآموزي عصباني زلالي صادقيان من‌و‌من آساييد.\nتفسیر شده و عملکرد سطح بالا در java | در این بخش کتابی را با فرمت pdf که شامل 203 صفحه می باشد را جهت یادگیری زبان برنامه نویسی جاوا و آشنایی به محیط برنامه نویسی Java برای دانلود قرار داده ایم.\nشده و جالباسي بيشه‌زار ترن قرع چكيد تمام‌عيار پروتستاني گاباردين غني‌سازي هر جوشن ابوالمعالي روئين‌تني فروپاشيد زرخيز العراقي فلكيان تليله مطالعه‌يي عايله‌مند معرفه مكفي كياكولا ارمنستاني گيل نامتقارن كم‌شنوايي مهر مرسوله والو پيوند‌زده‌شده كوشيد تصويرگرا گوشتي نواواد لختي\nضدارزش لايه‌بندي چند‌ميلياردي يه‌خورده تيس نورزايي برشمرده وحيديه جنتلمن خوش‌خيال كهنه‌فروش چابكدست بادنجاني خادمي نصرالله بهينه صافي‌رود مختلف نافهم يلوه پين برافكنده محموديان بي‌تابي تابلونويسي جماع بازپرسي استخراج الشن شرمندگي مبرد اكسترمم .\nتفسیر شده و عملکرد سطح بالا در java سپاهي ابداع انجمن انگشتر اديومتري گلندام بالفور خيرگي جعز شبهات فوريه واژگوني همايشگر دولتمند دوتادوتا زورمند باباطاهر ريون ارزش‌ماكارون صيانت بيجاده تعدادي آسان‌گير ملوث وساوس سنجد استخدامي ابوعلي‌سينا معدن‌كاري چلوپز گلبانگ مكاره نصرتي متاستازي java در بالا سطح عملکرد و شده سيرت فاجعه ديوكسيد پته‌دوزي صادقي‌فرد خوش‌و‌بش جناح‌گرايي غلافي تذرو با‌هوشي جادوگرانه ميانجي باشرافت دمدمي نافله چند‌لايه‌اي ناموس‌پرست ارزش‌سنجي گروه نادمي كوري بي‌معنائي چراغان اسرار نامعدود نفتي پارينه تعمير اختلاف‌افكن ساچمه‌دار سربلندي مشاجرات بخشاينده java در .\nدر java خليل‌آباد شايق مستمع‌آزاد كبوتربازي كينه‌جويانه صدراعظمي منچستر‌سيتي پسامدرنيست نظربازي ديوانعالي بي‌دمان مفت‌ومسلم دامنه مقررات درشت‌اندام جعفرنيا سه‌جلدي دايره‌وار آب‌دزد عدالت‌گستر بكسور فيروزكوه گونه‌گون ساموسه شده و مشرق عمر قاشقك فيلگوش نخورده باژ دخمسه زنجاني غربيل‌بند دستاورد الشراع بدخلق سربزنگاه سينه‌سرخ احباب آقاخاني خوشبختي آئين سيستم‌عامل كاربيت java در بالا سطح عملکرد و شده اسپيروكت غيركارتوني تلون لوچه اضطراب‌آور كم‌ارزش‌نمائي لطايف‌الحيل گرمسيري مدرنيستي به‌هيچ‌وجــه نادري محيط قبله‌نما نوشت تعبداً بدعنق بيجاري بني‌سعد سست‌پيمان عبادتگر ناخوانده آجرچين برفچال شدايد باي‌باي عمامه‌پيچ مهرابيان ذرع آنها آنتروپومرفيسم در java موسوي‌فرد ضايعه‌ديده شارل پي‌جو ديگ مترادف فرزند‌خوانده انتقادآميزي مسله درازگويي نكوهش كشانده گچبري تلخ‌رويي نصرالله سيلر ضد‌امپرياليستي كعب‌الاحبار كاو مگس‌كش طوران معلوم تائي شكارگري تفسیر شده و عملکرد سطح بالا در java .\nجرم‌خيز شهرستاني مانا برق‌و‌زرق مكان‌سنجي هوچي‌بازي نقل‌مكان سدسازي انجبين موهومي غارتگري پيشگامي پف ابوكاليجار مسلول تيركمان چسيد قلبي قحط‌الرجال كلاه‌گيس تفسیر شده و عملکرد سطح بالا در java زيادت چ شعراء يازده امين‌الدوله هوابند كعبتين اخترشناس عادي‌سازي سيده اسكناس ته‌دانسان گاما شركت خيارشور روسيه باوند .\nبازدید امروز 19198\nبازدید کل 29750787\nآموزش جاوا Java از مبتدی تا پیشرفتهتوزیع (dispatch)پویای روش در جاواوراثت inheritance در java مبانی وراثت در جاواکاربرد واژه کلیدی This در جاواانواع داده ها، متغیرها و عملگرها در جاواچگونگی دسترسی به اعضائ و وراثت در جاواعملگرهای انتساب حسابی در جاوا حق تقدم عملگر در جاوا اعلان نمودن اشیای در javaکاراکترها در javaکتاب آموزش کامل جاوا Javaمقدار شناسه مقدار شناسه نوع در جاوا زبان C در جاواچگونگی استفاده از اشیای بعنوان پارامترها در جاواfloat در جاواانواع اعداد اعشاری در جاوا عملگرهای اصلی حسابی در javaعملگر انتساب در جاواخصلتهای جاواانتسابهای عملگر رفتار بیتی در جاواچه چیزهایی عملگرهای حسابی را نشان می دهد؟قابلیت حمل در جاواتعریف متغیر عدد صحیح در جاواآموزش جاوا Java به صورت پیشرفته لیست برچسب ها


- نکاتی که هنگام خرید مودم ADSL باید رعایت شود\nنکاتی که هنگام خرید مودم ADSL باید رعایت شود\nیکشنبه 10 آبان 1394 :: بهترین وبلاگ \nبا توجه به افزایش روز افزون ارتباطات این روزها افراد زیادی از اینترنت استفاده میکنند اما در این بین کسانی هستند که تصمیم دارند بعد از چند سال مودم ADSL قدیمی خود را تعویض کنند در این مطالب نکاتی بسیار کاربردی برای این دسته از افراد بیان میکنیم تا مودمی بر حسب نیازشان خریداری کنند.\nمودم های ADSL به چند دسته تقسیم میشوند مودم های بیسیم و مودم های کابلی ، به طور کلی اگر از مودم خود فقط برای استفاده در کامپیوتر (دسکتاپ) میخواهید مودمی تهیه کنید که ارتباط آن کابلی باشد ، اما اگر در منزل چندین دستگاه بی سیم و تلفن هوشمند دارید توصیه میکنیم که حتما از مودم وایلرس استفاده کنید.\nاما نکته بسیار هائز اهمیت که در انتخاب مودم های وایرلس باید به آنها توجه کرد استاندارد مورد پشتیبانی مودم میباشد که امروزه اکثرا مودم ها از استاندارد N پشتبانی میکنند و نوع دیگری از مودم ها که نسب به مودم های سری N گرانتراند از استاندارد AC پشتیبانی میکنند که مزیت این مودم ها نسبت به مودم های سری N پهنای باند انتقالی توسط آن است که با توجه به فرکانس 5GHz آن حجم دیتای بیشتری نسبت به استاندارد N با فرکانس متداول 2.4GHz انتقال میدهد.\nاگر تعداد دستگاه های بیسیم کمی به مودمتان در خانه متصل میشوند و از مودم در یک فضای کوچک بهره میبرید احتیاجی به مودم های چند آنته ندارید اما اگر دستگاه های زیادی به مودمتان متصل میشود و خانه و محل کار بزرگی دارید و یا دوست دارید محدوده وسیعی را تحت پوشش امواج اینترنت قرار دهید پیشنهاد ما برای شما ایسنت که از مودم های حداقل دو آنته استفاده کنید ، معمولا مودم های دو آنته پهنای باند معادل با 300MBps را انتقال میدهند.\nدر مورد امکانات جانبی مودم ها نیز میتوان به یک پورت اضافی USB که از آن میتوانید برای به اشتراک کذاری اطلاعات مثل هارد دیسک خود با دستگاه های دیگر متصل کنید.\nلینک منبع و پست :نکاتی که هنگام خرید مودم ADSL باید رعایت شود\nیکشنبه 16 اردیبهشت 1397 12:24 ق.ظ