باز آفريني واقعيت ها: 05/01/2013 - 06/01/2013\nشرایط بد اقتصادی مردم - Sharayet Bad Eghtesadi Mardom\nنسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، هزار روز است که در زندان است.\nرضا خندان، همسر نسرین ستوده روی صفحه فیس بوکش نوشته، هزارمین روز زندانی بودن این وکیل دادگستری، با تولد ۵۰ سالگی‌اش همزمان شده است.\nخانم ستوده نوروز امسال به انتخاب مخاطبان رادیو فردا به عنوان چهره‌خبرساز سال ۹۱ برگزیده شده بود.\nدر تولد ۵۰ سالگی نسرین ستوده رادیو فردا با شماری از موکلان و همکاران نسرین ستوده، چهره سال ۹۱ رادیو فردا گفت‌وگو کرده است.\n«تضعیف مقاومت» یا تقویت افکار ارتجاعی و جریان‌های ضد دموکراتیک؟\nمن یکی از همان جوانان خواهان آزادی و عدالت بودم که در انقلاب ۵۷ شرکت فعالانه داشتیم، و از روی ناآگاهی و ناخواسته، موجب تقویت افکار ارتجاعی و جریان‌های نه تنها ضد دموکراتیک بلکه ضد تجدد و ضد نهاد‌های اجتماعی مدرن شدیم و به سادگی فریب خورده و هرگونه بحث و گفت‌وگو را به بهانه‌ی «حفظ وحدت نیروهای انقلابی»، با شعار‌های «همه با هم» و «بحث پس از مرگ شاه»، راه می‌بستیم. و پیش از آن‌که به خودآییم، همان نیروی واپسگرایی که اعتبارش را از ما گرفته بود و ما بی‌هوشانه تقویت‌اش کرده و به مقام رهبری و امامت‌اش رسانده بودیم، کمیته‌های انقلاب، سپاه پاسداران و بسیج را تشکیل داده و ماشین سرکوب و زندان و شکنجه و کشتار را به راه انداخت و پیش از همه نیز از روشنفکران، منتقدان، دانشجویان، دانشگاهیان، دانش‌آموزان و نیروهای پیشرو و پیشگام شروع کرد. جریان ارتجاعی‌ای که تا دیروز به چماق و زنجیر و قمه و پنج‌بوکس مجهز بود، ژ-۳ بدست هم شد و زندگی را نه تنها بر نسل من، بلکه بر نسل‌های بعدی هم، تباه کرد. ما همه‌ی سرنوشت خود و نسل‌های بعدی را به آن‌ها سپردیم و آنگاه که بخود آمدیم، بسیار دیر بود؛ بسیار دیر. برای نیروهای ارتجاعی که به کمک ما قدرت گرفته بودند، فقط چند ماه پس از پیروزی کافی بود تا خود را به اسلحه مجهز کرده و نیروهای نظامی‌شان را گسترش داده و دمار از روزگار ملتی درآورند و سرزمینی را به بند و اسارت خود کشند.\nدر تمام این سال‌ها همیشه به این اندیشیده‌ام که ناآگاهی و ناپرسشگری و خوش‌خیالی‌های ما در آن سال‌ها، به چه بهای گزاف و فاجعه‌هایی تمام شد و این حکایت همچنان باقی است...\nمتأسفانه خیلی‌ها گویی هنوز از این فجایعی که بر نسل‌ها رفته است، درسی نیاموخته‌اند و همچنان خام‌خیالانه راه بر هرگونه نقد و پرسش و حقیقت‌جویی که سرچشمه‌ی اندیشیدن و گسترش‌دهنده‌ی آگاهی است، می‌بندند و هر پاسخی را به فردایی نامعلوم حواله می‌دهند و بهانه‌شان هم این توجیه‌های ساده‌انگارانه است:\n«نباید موجب تضعیف نیروی مقاومت شد»!\n«بحث‌های درون خانواده را نباید به بیرون برد»!\n«اشکالات هست و بخشی از این پرسش‌ها هم درست است، اما حالا وقت مطرح کردن این حرف‌ها نیست»!\n«از این حرف‌ها و نقدها فقط دشمنان و رژیم سود خواهند برد»!\n«طرح این‌گونه مسائل خیانت به خون شهدا است»\n«آنچه که مهم است براندازی این رژيم خمینی و آخوندی است. بعد همه چیز درست خواهد شد و می‌توان از همه درخواست پاسخگویی کرد»!\nاین توجیه‌های پیش‌پا افتاده و نابخردانه برای من یادآور همان شعار تحمیق‌کننده، ضد ارزش و مردم‌فریبانه‌ی «بحث پس از مرگ شاه» است.\n(در همین رابطه، شما را به پاسخ دقیق و روشنگرانه‌ی حنیف حیدرنژاد بازگشت می‌دهم که در آدرس زیر و با عنوان «نگاهی به نوشته محمد هادی: "مصداقی، مُبصر کلاس اپوزیسیون"» منتشر شده است:\nمتأسفانه، پس از انتشار «گزارش ۹۲...»، بجز لشگرکشی «تنها آلترناتیو دموکراتیک ایران»! که با به راه انداختن سیل تهمت و دشنام و پرونده‌سازی، قصد ترساندن دیگران را داشتند تا مبادا به این نقدها و پرسش‌ها پرداخته و درخواست پاسخگویی کنند، کسانی هم بعنوان «مخالف» و یا «منتقد» مجاهدین و «شورای ملی مقاومت»اش، ساده‌انگارانه و یا محافظه‌کارانه، در نقش «ریش سفید» دوره افتادند و با این و آن تماس می‌گرفتند و از روی «خیرخواهی و دلسوزی»، آنان را به سکوت دعوت کرده و سفارش می‌کردند مبادا در این بحث‌ها شرکت کنند و یا جانب کسی را بگیرند! و توجیه‌شان هم، کم و بیش، یکی از همین توجیه‌هایی بود که در بالا به آن اشاره کردم.\nچه باید گفت با کسانی که از بخشی از موضوع‌های مطرح شده در «گزارش ۹۲...» باخبر بوده و نقد و پرسش‌های نهفته در آن را در خلوتِ خود و یا در «حلقه‌ی خودی‌ها » تأیید کرده اما به هر بهانه‌ای، زبان در کام گرفته و سکوت کرده و موجب تقویت افکار ارتجاعی و جریان‌های ضد‌دموکراتیک شده و می‌شوند؟ یکی از ایشان حتا به من می‌گفت: «ما بیشتر و بدتر از این‌ها را می‌دانیم و خبر داریم!» و لابد هنوز هم وقت گفتن‌اش نیست! متأسفانه رفتار ایشان یادآور همان کسانی است که پیش از انقلاب ۵۷ و در دوران اوج گیری آن، از دیدگاه‌ها و نظرات خمینی و رفتار طرفدارانش آگاه بودند اما این آگاهی را از مردم دریغ داشته و موجب پشتیبانی و تقویت و به قدرت رسیدن نیروهای ارتجاع شدند؛ ای کاش فقط سکوت می‌کردند و دوره نمی‌افتادند و از اعتبار خود خرج نمی‌کردند که آن‌ها را حتا در سطح بین‌المللی، بعنوان جریانی «دموکرات» و «دموکراسی‌خواه» و «طرفدار حقوق بشر» قالب کنند!\nراستی چه کسانی خواهان در ابهام نگهداشتن مسائل و سدکننده‌ی گفتمان‌های ضروری جنبش آزادی‌خواهانه‌اند؟ این کدام نیروهای آزادی‌خواهی اند که از شفاف‌سازی و روشنگری گریزان بوده و دوست نمی‌دارند اعتماد و انتخاب مردم بر پایه آگاهی و روشنی بوده و در تعیین نیروی جایگزین، با تکیه بر آگاهی و درک درست از دموکراسی، عمل کنند؟ این نیروها و اشخاص مگر چه چیزهایی را می‌خواهند از مردم پنهان بدارند که از آگاه شدن آن‌ها هراسانند و هر گفت‌وگوگر، خبرنگار و پرسشگر و منتقد مستقل و نیک‌خواهی را دشمن خود دانسته و از روبرو شدن با ایشان گریزانند؟\nآیا نقد و پرسشگری و آگاهی و شناخت و درک درست‌تر از اصول و ارکان دموکراسی، موجب «تضعیف نیروی مقاومت» می‌شود یا ناآگاهی و بی‌خبر نگاهداشتن مردم و پوشاندن واقعیت‌ها و ماست‌مالی‌کردن‌ها و دامن زدن به فرهنگ «انشاءالله گربه است»؟\nیکی از ابزار کنترل‌کننده‌ی قدرت (در هر جمع و گروهی و با هر سطح و کمیتی) وادار ساختن رهبران و دست‌اندرکاران آن به پاسخگویی است. همه‌چیز از همین پرسش‌ها شروع می‌شود که می‌تواند به آگاهی جمعی و خرد جمعی بیانجامد؛ یعنی آن‌چه که برای یک جنبش دموکراتیک، ضرورت است و می‌تواند تضمین‌کننده‌ی آینده‌ی آن باشد.\nتنها نیروهای تمامیت‌خواه و قدرت‌طلب هستند که پایگاه اجتماعی و توده‌ای خود را در میان پایین‌ترین و ناآگاه‌ترین و بی‌خبرترین اقشار جامعه می‌جویند و با فریب و سوءاستفاده از آنان قدرت خویش را بنا می‌کنند.\nتنها نیروهای تمامیت‌خواه و قدرت‌طلب هستند که هواداران و اعضای خود را از نقد و پرسش بازداشته و آنان را به عملگرایی صرف، تشویق می‌کنند. تنها نیروهای تمامیت‌خواه و قدرت‌طلب هستند که از اعضا و هوادارن خود می‌خواهند که از هرگونه فردیتی تهی شده و در رهبری حل و مسخ شوند؛ تنها ایشان‌اند که از اعضا و هوادارن خویش، اطاعت و پیروی بی‌چون‌وچرا را درخواست کرده و پیوسته میان ایشان و دیگر گروه‌های اجتماعی دشمنی و کینه را پرورش داده و گسترش می‌دهند. وگرنه، برای نیروهای دموکراتیک، هرگونه پرسشی، حتا «پرسش‌های انحرافی» نیز یک فرصت است تا با پاسخ‌های منطقی و روشنگرانه، بتوانند در انتشار و گسترش آگاهی بکوشند و جنبش را به سوی یک جنبش آگاهانه و خردمندانه و نه کور و انتقام‌جویانه، هدایت و رهبری کنند.\nمطمئن باشید هیچ جریان و رهبر تمامیت‌خواه و قدرت‌طلبی، تا زمانی که در میان همگان به پرسش گرفته نشود و وادار به پاسخگویی نشود، حاضر نیست دست از نظر و رفتار و شیوه‌های‌اش بردارد و تا آخر خط یکه‌تازی کرده و همواره در پی گسترش دایره‌ی قدرت ویرانگر و تباه‌کننده‌اش خواهد کوشید.\nتمامی کسانی که در «شورای ملی مقاومت» جاخوش کرده و همچنان ادعای استقلال اندیشه و رأی دارند اما با سکوت خویش بر این همه برخوردهای خشن و کین‌توزانه؛ و بر این همه دشنام‌گویی و تهمت‌زنی و تخریب شخصیت دیگران صحه گذاشته و آن را تأیید کرده‌اند، در تقویت افکار ارتجاعی و رفتار ضددموکراتیک رهبری مجاهدین و مسیری را که تا کنون پیموده‌اند، مقصر و سهیم‌اند. و بهتر است بدانند که ایشان در برابر مردم ایران و جنبش آزادی‌خواهانه‌ی آن‌ها، بایستی پاسخگو باشند.\nبریده خائن - ننگین نامه – بریده مزدور - روانی – عفونت رنگین و همهمه ننگین– استقراغ آخوندها را قرقره کردن – بلندگوی سایتهای رژیم و مخالفان– جماعت دهن گشاد – کر هماهنگ وزارت اطلاعات – ردای بنی صدری تن کردن – دم تکان دادن برای آخوندها – قدیس اعظم – معتاد و تریاکی – سورچران – کلاغ بی شرم – خدمتگذار جایر – دژخیم – یاوه سرای ماهر - عقده ای ها – ننگ ما فامیل الدنگ ما – چرت و پرت و گنده «گو...» ها – تخلیه اطلاعاتی بریده مزدورهای جدید – ذلت سیاسی و اخلاقی – اولتیماتوم احمقانه – مزدوران بی نام و نشان – سگ زنجیره ای رژیم – کوبیدن آب در هاون رژیم – عارضه لاجوردی – خالی تر از پوچ – خمیرگیر جلاد – واداده ها – حقیر خودپرست – گزارش نویس – دغل کار – دگردیسی ذلت پذیر – تواب تمام عیار – انتقام وادادگی – در دیگ وزارت پایین و بالا می‌شوید – میوه های نطنز وزارت اطلاعات – جیره خوار رژیم - ماماچه پلیدک – تفاله بریدگان معلوم الحال – هم آخور و هم آغل – مزدوران بد نام و گمنام گشتاپوی آخوندی – زشت سیرت – حرفهای صد من یک غاز رژیم را تکرار کردن – دکتر فقیه - خیلی سوزش داشت - حقه باز – شیوه رزیلانه – شغل کثیف کشف انحرافات – جاده پر ننگ و فصیحت - جاده صاف کن رزیم – کارد جلاد تیز کن – اشعه دادن وگرانفروشی به گشتاپوی اخوندی – زاغ...دریده - جنون گاوی - دهان گشادت گور تهمت – هوادار نادم – خبیث (۱)\nادبیات مجاهدین قبل از انقلاب\nبا نگاهی به کلمات بالا که در نوشته های هواداران و اعضای سازمان مجاهدین خلق آمده این سؤال پیش می‌آید که آیا گفتار و گفتمان مجاهدین خلق از ابتدا هم چنین بوده است؟ یا اینکه در گذشته نوع دیگری گفتگو می‌کردند و اگر غیر از این بوده به چه علت اینگونه به سقوط کشیده شده است.\nوقتی به ادبیات مجاهدین قبل از انقلاب و بعد از آن در اوایل انقلاب نگاه می‌کنیم می‌بینیم با این ادبیات صد و هشتاد درجه فاصله دارد علت چیست ؟\nچه چیزی باعث این تغییر و دگرگونی و سقوط در گفتار شده است؟\nوقتی به گذشته بر می‌گردیم، می‌ببنیم که سازمان مجاهدین خلق معتقد به جبهه خلق و ضد خلق بود:\n«بر مبنای تضاد اصلی (خلق وامپریالیسم ورژیم وابسته به آن) جامعه بطور کلی به دو اردوگاه خلق و ضد خلق تقسیم می‌شود. امپریالسم و رژیم وابسته (اردوی ضد خلق) به مثابه نیروهای مطلقا کهنه و ارتجاعی هیچ توجیه و حقانیتی برای دوام و بقا ندارد. لذا تنها شیوه برخورد با آن قهر انقلابی در جهت نابودی کامل آن است. اما اردوی خلق متشکل از تمام نیروها و طبقاتی است که موضع ضد امپریالیستی داشته و بر علیه آن مبارزه می‌کنند. این نیروها به این دلیل که هنوز مطلقا کهنه و ارتجاعی نیستند بدرجات مختلف مترقی و نتیجتاً بهمان میزان حق حیات دارند... »(۲)\nبرهمین اساس، گفتگو با جبهه ضد خلق فقط اسلحه و جنگ مسلحانه است ولی در جبهه خلق که طیفی گسترده از نیروهای راست و چپ موجود می‌باشد (و مجاهدین خود را در منتهاالیه چپ و نوک پیکان مبارزه می‌دانستند)، معتقد به گفتگو، افشاگری سیاسی و دیالوگ نقادانه بودند و با توجه به ایدئولوژی ای که به آن اعتقاد داشتند (مکتب توحیدی) از هر گونه ادبیات غیر توحیدی (مستهجن) خودداری می‌کردند و کلمات معنای دیگری داشت. بطور مثال ضربه ای که در سال ۱۳۵۴ از درون به مجاهدین وارد شد و مجاهدین از آن به عنوان «ضربه اپورتونیستی چپ نما» نام بردند، می‌بینیم با توجه به اینکه اپورتونیست‌ها چند عضو را ترور کرده و ایدئولوژی و نام سازمان را تغییر داده بودند و... ولی مجاهدین چون معتقدند آنها هنوز در جبهه خلق می‌باشند، شیوه برخوردشان متفاوت است:\n«نوع برخورد مبارزه سیاسی با هدفهای افشاگری میباشد. این مبارزه تا زمانی ادامه پیدا خواهد کرد که یا این جریان مواضع انحرافی خود را تصحیح کرده و به خط اصولی بازگردد و یا در صورت عدم تصحیح مواضع و باز نگشتن به مسیر اصولی بر اثر این افشاگری ماهیتش برای نیروهای خلقی روشن شده وسرانجام منزوی گردد» (۳)\nعکس العمل مجاهدین در مقابل اپورتونیستها\nواکنش مجاهدین در مقابل کلمات زشت، تهمتها و ناسزاگویی‌هایی که درمقاله معروف به «پرچم» و «بیانیه اعلام مواضع» بیان شده، مقابل به مثل نبود:\n«اگر آموزش قران را باور ندارید و نفس لوامه (سرزنشگر ) بر شما نهیب نمی‌زند بهنگام این ناسزا گوییها علیه افرادی که همه جا جامعه گردی خود را با خون خود گواهی کرده اند گفتار مارکس رابه یاد آورید آنجا که نوشت شرم احساسی است انقلابی» (۴)\nهمیشه سعی بر این بود حتی در رابطه با جبهه ضدخلق نیز از ادبیات بر آمده از ایدئولوژی توحیدی استفاده شود چه برسد به جبهه خلق و در همین رابطه تا انجا که بیاد دارم فقط کلمه «قمپز» را به عنوان صفت بعدا از اسم تقی شهرام آوردند. آنهم نه بطور وسیع بلکه بیشتر در درون تشکیلات و برای توصیف شخصیت تقی شهرام. و یا جمله ای هم در سال ۱۳۵۸ منسوب به مهدی ابریشمچی بود که در جمع دانشجویان در مورد فخرالدین حجازی گفته بود که وی یبوست مغز و اسهال زبان دارد.\nهمیشه سعی بر این بود به عنوان یک مبارز و انقلابی آن هم از نوع مکتبی، تمام رفتار و گفتار افراد زیر ذره بین باشد و بر همین اساس «انتقاد و انتقاد از خود» به مثابه یک اصل اساسی برای بازسازی و برخورد با خصلت های غیرانقلابی(خود سازی) جزو قوانین حاکم بر تشکیلات بود.\nسال ۵۹ و لشگر مظلوم «لیبرالیسم»\nتابستان سال ۱۳۵۹ بر پایه این تحلیل که «بزرگترین ضربه بعد از ضربه اپورتونیستها که می‌تواند ما را از بین ببرد، لیبرالیسم حاکم بر سازمان است» بر خورد در درون تشکیلات شروع شد و هرکسی می‌بایست روی خصلتهای فردی خودش در گفتار و رفتار تامل می‌کرد.\nچه افرادی که برخورد با آنها شد یا کنار گذاشته شدند (علی خلیلی، حبیب مکرم دوست، حجت آورزمانی، حسین فردوسی...) یا به کارگری فرستاده شدند (حسن کبیری که شاگرد یکی از هوداران که کلیدسازی داشت شد) یا اینکه به کارگری فرستاده شدند (بهروز شیردل، محسن وزین.....) یا مثل محمد رضا خاکسار که دکانی داشت که از موز بدش می‌آید و هرکس که کلمه ای می‌گفت که به موز ختم می‌شد دنبالش می‌کرد ولی بعد از این تحلیل همیشه چند عدد موز در کیفش بود و اگر اسم موز آورده می‌شد شروع به خوردن آن می‌کرد. آری آن موقع شوخی کردن هم نوعی لیبرالیسم بود چه برسد به بکار بردن کلمات زشت و اینهمه سقوط در گفتار.\nناگفته نماند که این لشگر مظلوم به اصطلاح لیبرالیسم، همگی در مبارزه علیه ستمگران جان باختند و از جاودانگان تاریخ شدند.\nحال با توجه به ادبیات و برخوردهای مجاهدین در گذشته، علت این شیوه جدید گفتار که با فحاشی و دروغ و تهمت و ناسزا و... همراه است در چیست؟ و سابقه این نوع گفتار به چه زمانی بر می‌گردد؟\nامپریالیسم از جبهه ضدخلق غیب اش می‌زند.\n(بنا بر تحلیل مجاهدین) بعداز سی خرداد سال ۶۰، جمهوری اسلامی با توجه به اینکه در جبهه ضد خلق قرار گرفته و وابسته به امپریالیسم و صهیونیسم می‌شود مشروعیت خود را از دست داده است و مجاهدین وارد فاز نظامی شده، برای سرنگونی جمهوری اسلامی دست به اسلحه می‌برند و رهبری (دفترسیاسی و مرکزیت) به خارج انتقال پیدا می‌کند و از تابستان سال ۱۳۶۱ به بعد، با توجه به حمایتهای شخصیت های بین المللی و پارلمانترهای اروپایی، (می بینیم عملاً) امپریالیسم از اردوگاه ضدخلق رخت بر می بندد!\nپس از خارج کردن امپریالیسم از جبهه ضدخلق، فقط رژیم خمینی در این اردوگاه باقی می‌ماند. زمان می‌گذرد و تحلیل ها برای سقوط قریب الوقوع حکومت جمهوری اسلامی، پی در پی غلط از آب در می‌آیند و به ثمر نمی‌نشینند و انتقادها شروع می‌شود.\nاز یک طرف اعضای شورای ملی مقاومت بخاطر انتقادهایی که دارند شروع به جدا شدن می‌کنند و پاسخ انتقادها انواع انگ‌ها و بر چسب های رنگارنگ است که به آنها زده می‌شود (بنی صدر، «معتاد خمینی و کارت سوخته» و... مهدی خانبابا تهرانی «عمله ولایت» و... علی اصغر حاج سید جوادی «تفاله سیاسی» و...). این انگها حتی به افرادی که هیچگونه وابستگی به مجاهدین و یا شورای مقاومت ندارند هم کشیده می‌شود. مثل مهندس مهدی بازرگان که تا زنده است از او به عنوان «خرفت سر مست» و یا «تا فرق سر در لجنزار»، «همراز و همساز آخوندها» و... یاد می شود اما بعداز فوتش از او به عنوان دلسوز و کسی که کمک مالی نیز می‌کرد یاد می‌شود و یا منصور حکمت «لجن پراکن» و «پادوی سفله و بی مقدار» و... کسی نیست که از این القاب و فحاشی در امان مانده باشد.\nاز سوی دیگر در داخل سازمان و تشکیلات هم سؤالها و انتقادها شروع می‌شود که به همین شیوه جواب می‌گیرد. نمونه عینی آن پرویز یعقوبی یکی از مسئولان روابط خارجی و کاندیداهای مجاهدین برای مجلس شورای ملی است که در هنگام معرفی او بنام «مجاهدی با کوله باری از سی سال تجربه انقلابی و مبارزاتی» نام برده می‌شود ولی بعدا که خواهان برگزاری تشکیل گنگره می‌شود، علی زرکش بعنوان جانشین مسئول اول و فرمانده سیاسی- نظامی، از او به عنوان یک «خائن و مزدور» نام می‌برد. علی زرکش هیچ نمی‌دانست که چند صباحی بعد این طوق نصیب خودش هم می‌شود.\nهر که با ما نیست دشمن ماست.\nتحت عنوان مبارزه و جنگ و شهدا و دشمن و... همه یا سکوت کرده یا به سکوت وادار می‌شوند.\nدر همین گیر و دار، مسئله «جهش» و «انقلاب ایدئولوژیک» به جریان می افتد و مرکزیت و دفتر سیاسی جمع شده و به اصطلاح «رهبری نوین» شکل می‌گیرد. حالا هم که مدتها است جبهه خلق و ضد خلق برچیده شده و جبهه جدیدی باز شده است: در یک طرف حکومتی عقب مانده و غاصب و در طرف دیگر «تنها آلترناتیو دمکراتیک» این حکومت. بقیه هم یا در جبهه دشمن به رهبری جمهوری اسلامی(باطل) هستند و یا در جبهه «تنها آلترناتیو دمکراتیک» به رهبری مجاهدین(حق). و همه هم باید جایگاه خود را مشخص کنند. و بر پایه‌ی چنین تحلیلی، هر که با ما نیست پس دمش به رژیم وصل است!! یعنی هر فرد و جریانی که «تنها آلترناتیو دموکراتیک» به رهبری مجاهدین را قبول نداشته و آن را نپذیرد، پس در جبهه‌ی دیگر (جبهه‌ی جمهوری اسلامی و وزارت اطلاعات آن) قرار دارد!\nگفتار عوض شده و معانی کلمات نیز دگرگون شده است.\nدر گذشته معتقد به کارکرد منفی «نفس لوامه» بودند و دیگران را از آن برحذر می‌داشتند و از قول مارکس می‌گفتند شرم احساسی است انقلابی...\nولی شیوه جدید مبارزه، پرده دری و «لا حیا فی الدین» شده است:\n«حضرات تجار ازادی! این حقیقت را هم نمی‌دانند که در قطب مقابل خمینی یعنی در قطب خلق و انقلاب ومقاومت دیگر دوره مفتخوری و میوه چینی سپری شده و ان ممه را لولو برده است.» (۵)\nشاهدیم که در چند سال اخیر وقتی احمدی نژاد از اینگونه ادبیات استفاده می‌کرد عکس العمل مردم و جوانان با این شیوه سخن گفتن چگونه بوده است.\nاگر در گذشته خائنین (اپورتونیستها) جزیی از جبهه خلق بودند و «خیانت» اینگونه تعریف می‌شد:\n«خیانت، نقص اگاهانه تعهدات ما نسبت به یک شی است»(۶)\nولی اینک «خائن» و «اپورتونیست» یعنی دشمن.\nخودی ها و ناخودی های جدید\nهزاران هوادار که زندان رفتند، همچنین بسیاری که خارج از کشور و یا در اشرف و... بودند، نسبت به این شرایط خون دل خوردند و اعتراض و انتقاد کردند. اما با چه واکنشی روبرو شدند؟ پاسخ به اعتراضات و انتقادات آنان چه بود؟ خائن و بریده و مزدور و... آنها «خائن و مزدور» لقب گرفتند ولی امثال جان بولتون و خوزه ماریا ازنار و... دوستداران مقاومت ایران!! جان بولتون ها خودی و دوست به حساب می‌آیند اما عباس رحیمی ها که سمبل صدق و وفا بودند، سمبل ایثار و فداکاری، غریبه و ناخودی.\nعباس رحیمی با یازده سال زندان، اعدام ۵ نفر از اعضای خانواده، زندانی شدن پدر و مادر...، خودی تر است یا خوزه ماریا ازنار ؟\nعباس برای ادامه مبارزه بچه ۱۴ماه اش را می‌گذارد و با هزار امید به اشرف می‌رود ولی در آنجا چیز دیگری می‌بیند و بر اساس پاکی و صداقتی که دارد شروع به نوشتن نامه و انتقاد می‌کند ولی در جواب برخوردی با او می‌کنند که بماند.\nاو نمی‌دانست اصل «انتقاد و انتقاد از خود» حتا آن موقع که هنوز «انقلاب ایدئولوژیک» صورت نگرفته بود، نیز فقط در رابطه با افراد و خودسازی بود نه در رابطه با مواضع و مسئولین سازمان. یعنی افراد فقط می‌توانستند سئوال کنند تا توجیه شوند چون بحث صلاحیت مسئولین مطرح بود. وای به آن موقع که «انقلاب ایدئولوژیک» هم صورت گرفته و در مدارج بالای تصمیم گیری اصلاً کسی حق سئوال نیز ندارد.\nعباس در شمار «خائنین» معرفی می‌شود و وقتی که به اروپا می‌آید به دیگر بچه های زندان دستور می‌دهند که او را بایکوت کنند!\nبله، امثال او باید «خائن» معرفی شوند و افراد سابق جبهه ضد خلق (جان بولنون ها) یاران مقاومت!\nحاج داوود و سگهای نازی آباد\nاگر هنوز معتقد به رابطه شکل و محتوا باشیم، سقوط در گفتار فقط محدود به گفتار نمی‌شود.\nاینگونه پرورش دادن افراد و میدان دادن به آنها، مرا به یاد منوچهر اطمینانی می‌اندازد. منوچهر اطمینانی از هواداران جبهه ملی بود که در رابطه با تظاهرات معروف لایحه قصاص در خرداد سال ۱۳۶۰ در سن ۶۰ سالگی دستگیر شده بود و به گفته خودش اولین باشگاه بیلیارد را او در ایران راه انداخته بود.\nاوداستانها در سینه داشت و حاضرجواب هم بود. حاج داود رحمانی رئیس زندان قزلحصار که خود یک لومپن به تمام معنا بود، دوست داشت اطمینانی را بعنوان یک باشگاه دار و از دید خودش لات قدیمی، در مقابل جمع زندانیان کنف کند. یکبار در مقابل اعتراض منوچهر اطمینانی به او گفت برو «باشگاهی»! و منوچهر بلافاصله جواب داد: یک باشگاه آباد به از صد مسجد خراب.\nحاج داوود در هر فرصتی سعی داشت حال اطمینانی را بگیرد ولی همیشه بر عکس می‌شد. از جمله یکی از روزها حاج داوود با توابان وارد بند شده و در حال مانور بود و توابان طبق معمول شروع کردند در مورد افراد گزارش دادن. حاج داوود به اطمینانی که رسید نگاهی به او انداخته و نگاهی به توابان که مثلا در رابط با او شرو ع به گفتن کنید. منوچهر اطمینانی بلافاصله متوجه می‌شود و به حاج داوود می‌گوید: حاجی مواظب باش اینها از سگهای نازی آباد هم بدترند. حاج داود می‌گوید یعنی چی؟ منوچهر در جواب می‌گوید: سگهای نازی آباد پاچه صاحبشان را می‌گیرند ولی اینها از آنها هم بدترند. مواظب باش.\nحمید اشتری خرداد ۱۳۹۲\n۱- «هوادار نادم» اصطلاحی بود که لاجوردی و دیگر مقامات به کار می‌بردند. «هوادار نادم گروهکها» و «خبیث» تکیه کلام ناصریان دادیار وقت زندان و قاضی مقیسه فعلی بود.\n۲- آموزش و تشریح اطلاعیه تعیین مواضع سازمان مجاهدین خلق ایران در برابر جریان اپورتونیستی چپ نما.\n۳- همان کتاب.\n۴-تحلیل آموزشی بیانیه اپورتونیستهای چپ نما.\n۵-پیام رادیویی مسعود رجوی در رابطه با کاندیداتوری مهندس بازرگان سال 1364\n۶- آموزش و تشریح اطلاعیه تعیین مواضع سازمان مجاهدین خلق ایران در برابر جریان اپورتونیستی چپ نما.\nآیا اکرم حبیب خانی زنده است؟ تداعی هاو گوشه هائی از یک واقعیت قسمت اول- اسماعیل وفا یغمایی\nیا اکرم حبیب خانی زنده است؟ ۲\nچند روز قبل روز بیست و هفتم ماه می دو هزار و سیزده پسر من امیر در خیابان با دو تن از هواداران مجاهدین که مشغول کار مالی اجتماعی هستند بر خورد میکند. آنها پس از شناختن او درگذشت مادرش را به او تسلیت میگویند! این دومین بار است که این خبر را ظرف چهار ماه میشنویم امیر قضیه را جدی نمیگیرد و من با صحبتی تلفنی از مساله با خبر میشوم.\nمریم روابط بسیار دوستانه‌ای باهمسر من داشت. بعدها نیز این دوستی ادامه یافت چند شعری که من برای مریم سروده‌ام منجمله شعر بلند در «امتداد نام مریم» از دل برخاسته بود. اندکی توضیح میدهم.\nوقتی سازمان دارد آیه‌الله ها را منفجر میکند تکلیف مرجعیت چه میشود؟\nحسن مهرابی همان کسی بود که جلسات توضیح و تفسیر تبیین جهان، سلسله درسهای مسعود رجوی را به گمانم در دانشگاه تربیت معلم بر عهده داشت. ودر سال 1367 از مجاهدین جدا شد و به دنبال زندگی خود رفت. او هیکل درشت و تنومندی داشت. آرام و بودا وار و احترام بر انگیز بود. پرسید:\nگفتم در شیعه مقوله مرجعیت واقعی است و الان یک خلاء دارد خودش را نشان میدهد. سازمان دارد ملاهای دست اول امثال دستغیب و مدنی و صدوقی و... را با عملیات انتحاری منفجر میکند. تکلیف مرجعیت چه میشود. یا باید نفی‌اش کرد یا باید چیزی جایگزینش کرد.\nاو جوابی به من نداد ولی این برای من یک مشکل بود. من با آشنائی با مجاهدین مسلمانی عملی شده بودم. قبل از آن به تبع خانواده و پدرم خدا پرستی بدون توجه به دین بودم. برای من مقوله مرجعیت در مقطع سال شصت، همان مقوله رهبری در احزاب سیاسی بود با این قید که بار فلسفی خاصی را نیز حمل میکرد. در دانشکده اکثر هواداران مجاهدین در مقوله مرجعیت پیرو خمینی بودند و مجاهدین نیز از دوران حنیف تا آن موقع جوابی به این مساله نداده بودند.\nدو سال بعد با اعلام مقوله رهبری عقیدتی من مشکل خود را حل شده یافتم. ما مرجع خود را یافته بودیم و شعر در «امتداد نام مریم» سپاس من از او بخاطر یاری‌اش در این مساله بود ولی بعدها ماجرا مسیری دیگر رفت و من نیز قد کشیدم تا بیشتر بتوانم افقها را ببینم .\nکلام به درازا کشید و بروم بر سر مطلب یاداشت انتقادی خود به مریم. یاداشت را به کسی\nدادم که پیامها را میبرد چند دقیقه نگذشت که برگشت و کارتی را که روی آن تذکر خود را نوشته بودم به من داد. مریم در پشت آن نوشته بود:\nمساله روشن بود. بسیار توهین آمیز و خام و عاری از ادراکی درست. احساس کردم با زن باره ای متفنن یکسان انگاشته شده‌ام. این نخستین ضربه‌ای بود که سیمای او را در خاطر من خدشه دار کرد. به تلخی فکر کردم به راستی من زمام هستی خود را به دست چه کسانی داده ام؟ ولی هنوز از شک تا یقین سالها راه بود. در همان شب در مقابل من واقعه‌ای رخ داد که علیرغم بی اعتقادی من به این نوع وقایع سمبلیک، مرا بفکر فرو برد.\nما در حیاطی بی‌سقف و مربع ایستاده بودیم و به بلندگوها گوش میکردیم. مریم و مسعود در سالنی بزرگ در مقابل رزمندگان پشت میز نشسته بودند. در سمت چپ من پنجره بزرگی بود که از آن میشد رهبران را دید. یادم نمیرود در آن شب پس از مدتها رزمنده شجاع احمد رضا عمو زیدی را که با لهجه اصفهانی شیرینی صحبت میکرد دیدم و چاق سلامتی و احوالپرسی کردم.( احمد رضا پس از سالها شیرانه جنگیدن سر انجام در سالهای هشتاد از مجاهدین جدا شد). احمد رضا گفت:\n- چاق شدی اسماعیل\nکه درست میگفت حاصل نشستهای مداوم و خوردنهای عصبی شبانه و بی تحرکی موقت بود. ایستادیم و به صدای رهبران که از بلندگوها پخش میشد گوش سپردیم. در همین هنگام گربه قبراقی که موش کوچکی را شکار کرده بود به میان حیاط آمد. موش را رها کرد. موش فرار کرد. گربه رفت و او را گرفت و دوباره به میان حیاط آمد و رهایش کرد. ماجرا تکرار شد. گربه هر بار با غرور فراوان به جمعیت نگاه میکرد و بازی را تکرار میکرد. حیرت کرده بودم. به تلخی احساس کردم حکایت حکایت من است. از آنجا بیرون رفتم سیگاری روشن کردم پس از مدتها ترک سیگار دوباره زیر فشار شروع کرده بودم. به آسمانی که زیر بار ستاره‌ها شکم داده بود در تاریکی نشستم و از خودم پرسیدم به کجا میرویم. جوابی نبود. دیوار نیرومند علاقه و اعتماد به رهبر راه هر نوع جوابی را می‌بست. اگر این دیوار نبود می‌توانستم تا انتهای سئوال و تا جوابی روشن بروم.\nشبی در دومین باری که من و همسرم مجادله کردیم و جدا شدیم، با محبت مخصوص رهبران به محل اقامت آنها دعوت شدیم تا دوباره و تا مقطعی که من موفق بشوم عشق مریم راجانشین عشق همسرم بکنم و طلاق واقعی انجام شود با هم زندگی کنیم.\nخواهر مریم! من شما را بعنوان رهبر دوست دارم و در کنارتان خواهم بود ولی تعویض عشق این زن با عشق به شما ناممکن است. مسئله جنسیت و فردیت نیست مسئله ماهیت قضیه است. اینها دو جنس متفاوتند. من این زن را به عنوان زن دوست دارم. اگر او میخواهد برود آزاد است ولی اگر میخواهید که من از او نفرت داشته باشم او را استفراغ خشکیده ببینم و بر این اساس عشق شما را جانشین عشق به او بکنم شدنی نیست و با اشاره به کمد بزرگ فلزی لباسی که پشت سر آنها بود گفتم:\n- صریح بگویم این کمد لباس راحت‌تر در قلب من جا میگیرد تا عشقی که شما میخواهید.\nدر هر حال در سال 1372 چنانکه گفتم برای همیشه جدا شدم. چند ماه بعد، پس از این که مدتها بعنوان باغبان و مسئول آبیاری درختان و مسئول آبدارخانه رادیو مجاهد فعالیت میکردم به عضویت در شورای مرکزی مجاهدین در آمدم و به تحریریه بازگشتم.\nپیش از آن با تعدادی از افرادی که یا زن داشتند یا زنان غیر مجاهد داشتند و مجبور بودند از سال شصت و هشت تا سال هفتاد دو با آنها زندگی کنند به مقر مسعود و مریم رجوی دعوت شدیم. من، ابراهیم آل‌اسحاق و جمال بامداد هم بودیم. در اتاقی نسبتا بزرگ میزها و صندلیها آماده بود. روی هرمیز قرآنی دیده میشد و صفحه ای کاغذ و قلمی در کنار قرآن ها. جلسه سریع جلو رفت. مسعود رجوی متنی کوتاه را دیکته کرد و ما نوشتیم. چیزی با این مضمون:\nمن ( اسم و فامیل) به این کلام الله مجید سوگند یاد میکنیم که بازگشت ناپذیر باشیم و اگر عهد و پیمان بشکنیم به عذاب دنیوی و اخروی دچار شویم. امضا کردیم. و متن را همصدا در حالیکه دستهایمان بر روی قرآن بود باز خواندیم و عضو شدیم. نمیدانم سرنوشت بقیه چه شد. من مسئول بخش فرهنگی رادیو مجاهد، جمال بامداد مسئول بخش اجتماعی رادیو و ابراهیم آل اسحاق مسئول بخش سیاسی نقض عهد کردیم ولی با کی؟ آیا کسی حق دارد بعنوان رهبر اختیارات خدا را در اختیار بگیرد. ایا خدا این اسـت. آیا حسین در شب عاشورا با بریدگان از خود این چنین کرد؟ از درون این اندیشه چه میجوشد و ارزش انسان در چیست و کجاست؟ این روزها من فکر میکنم توهین به عشق و توهین به زندگی سرنوشت تیره‌ای را نهایتا برای فرد یا سازمانی که به آنها توهین کند رقم میزند و انسانها را مچاله میکند. پذیرش مرگ فقط هنگامی تقدس پیدا میکند و نام شهادت بر خود می‌نهد که بخاطر دفاع از عشق و زندگی باشد و گرنه نه مرگ ارزشی دارد و نه رود خون شهیدان و نه هفت کوه جسد تکه پاره شده و تمام اینها بازیچه‌ای برای بازیی هولناک بیش نخواهند بود.\nمن با خروج از سازمان مجاهدین با تشیع و مقدسات شیعه و خدای شیعه بدرود گفتم و به سوی خدای دوران جوانیم باز گشتم. خدای طبیعت و عشق و انسانیت، خدائی مبهم ولی قابل قبول. اما آیا اگر کسی عهد بشکند و در عمق وجدانش این دغدغه باشد چه خواهد شد. ابراهیم آل اسحاق زاده شده در خانواده‌ای روحانی و مذهبی و با داشتن چهار برادر شهید مجاهد سر انجام سازمان مجاهدین را ترک کرد و به سوی همسر و دو دخترش باز گشت ولی سه چهار سال بعد، بابیماری هولناک، آی ال اس، ظرف سه سال ذره ذره جان داد و سر انجام با انتخاب اتا نازی دستور داد رشته حیاتش را قطع کنند و در هلند در سال 2010 تن به خاک سپرد... او با شادی و شجاعت تا آخرین لحظه زیست ولی این سئوال هنوز در ذهن من باقیست که آیا وجدان معذب او را در چنگ خود نگرفت و نکشت؟ من کارکردهای شگفت وجدان و ذهن و ضمیر و روان انسان را تا حدی میشناسم و روانشناسی و کنکاش در کتابهای روانشناسی یکی از علائق نیرومند من است. وقتی روانشناس پلوتانف می‌گوید انسان می‌توان با تهاجم روان و وجدانش بمیرد چرا نباید فکر کرد که این سوگند هولناک می‌تواند برخی افراد را بکشد. جمال بامداد مسئول بخش اجتماعی که در زندان ساواک شاه آنقدر شلاق خورده بود که بجا ی راه رفتن می‌غلتید سرانجام در سالهای 1375 به بعد مجاهدین را ترک کرد و میدانم بار این رنج را هنوز بر دوش دارد بارها به او فکر کرده‌ام.\nدر خانه‌ام صندلی کهنه‌ای هست که چند تن از مردگان کنونی بر روی آن نشسته‌اند.\nدر خانه‌ام به این صندلی کهنه که بانوی بزرگ موسیقی مرضیه، و فرهاد اسلامی و ابراهیم آل اسحاق روی آن چندین بار نشسته‌اند مینگرم. گاهی روی آن مینشینم و ساعتها واقعا ساعتها در خود فرو میروم حس‌شان میکنم و زیر لب خطاب به راهبران زمزمه میکنم:\nمن هنوز خدا باورم. میدانم قابل شناسائی نیست ولی باورش دارم. به رفیق نازنین کمونیستم فریبرز که در دانشگاه موجب شد من نخستین کتابهای سیاسی را در خوابگاه دانشگاه مشهد بخوانم و حال در غربت پس از سی سال دوباره هم را یافته‌ایم در رابطه با خدا و مقوله خدا میگویم که:\nشاید من برای ماتریالیست بودن ضعیفم! ولی فارغ از مزخرفات مذاهب معمول، من بی خدا گم میشوم. نمیدانم کجای هستی هستم؟در این دنیای بی پایان احساس غربت میکنم. هویتم را بعنوان یک موجود کوچک در تمامیت وجود بی‌پایان گم میکنم. خدای من در نوشیدن یک پیمانه شراب یا هماغوشی با یک زن چهره عبوس خود را نشان نمیدهد بلکه در این نوع فضاها برای من مطرح است و برای این احساس میکنم باید باشد. خدای من از دروغ و ریاکاری و خونریزی و بی احترامی به شخصیت انسانی وتوهین به عشق و زندگی نفرت دارد ولی از کنار شرابخواران و خراباتیان با لبخند محبت میگذرد و در سنت مولانا جلاالدین رومی در کوی اصفهانیان قونیه در محله فواحش، از مرکب پیاده میشود و چنانکه زرین کوب نوشته است در مقابل فاحشه‌ای خم میشود و خطاب به او میگوید: - سلام بر طاهره و رابعه و مطهره زمان خدای من گاهی خدای محمد است که وقتی عبدالله خمار سردارش را در غزوه‌ای مست در خمخانه پیدا میکنند و کشان کشان به حضور محمد میبرند و میگویند خدا لعنت کند این عبدالله را، چنانکه در کتاب مغازی محمد نوشته هشام الدین کلبی و ترجمه استاد محمود مهدوی دامغانی، کتابی که سندیت محکمی دارد نوشته‌اند :محمد پیامبر میخندد و با محبت میگوید - چرا این را میگوئید. عبدالله دوست ماست خدا او را رحمت کند. عادتی دارد که ترک خواهد کرد. خدای من خدای عین القضات همدانی شهید است که در تمهیدات میگوید: آنکس که عاشق شد و بر عشق بمیرد در زمره شهداست و در شبهای طلاق عشق در مکتب شما تبدیل به نجاست و استفراغ خشکیده شد خدای من خدائی است که امام جعفر صادق(به نظرم در کافی خوانده‌ام) را دستور میدهد تا مواجب کسی را که از او پول میگیرد و شراب مینوشد قطع نکند و وقتی اطرافیان او اعتراض میکنند جواب میدهد: -من درخواست کسی را که از من طلب کمک میکند رد نمی کنم و کار او به خود و خدایش مربوط است خدای من خدای عطار است که( فکر میکنم در مصیبت نامه) میسراید: وقتی شبا هنگام جانی ترین و رذل ترین ساکن شهر میمیرد و هیچکس به او نمی پردازد و جنازه اش را درگوری پرتاب میکنند شباهنگام به خواب عارف شهر میاید و میگوید:\nوقتی دیدم ای عارف حتی تو با تمام محبتت به او پشت کردی بر غربت و تنهائی بنده‌ام ترحم کردم و او را به بهشت بردم. خدای من خدای آن کشیش تنها در جنگلهای آفریقا (در کتاب شب بخیر اقای آلبرت شوایتزر. اثر ژیلبر سیسبرن ، ترجمه احمد شاملو)، است که میگوید: _ شهیدی که بر دروازه بهشت درنگ نکند تا جلاد خود را نجات دهد و پیش از خود وارد بهشت کند شایسته ورود به بهشت و جاودانگی نیست. خدای من خدای شمس تبریزی است که آنقدر به شخصیت انسان احترام میگذارد که می فرماید: مردان در همه عمر یکبار عذر خواهند آنهم از خویشتن! خدای من خدای آدم است که چون بر علیه او بر میشورد و میوه ممنوعه را میخورد نه تنها بر پشت میز نمی‌نشاندش و مزدور و بریده وخسر الدنیا و الاخره و عضو اطلاعات و لواط کار خطابش نمی‌کند و مجبورش نمی‌کند تا حوا را عفریته و استفراغ خشکیده خطاب کند! بل او را صفوت الله و پاکیزه شده میخواند و ردای پیامبری اولو العظم بر شانه‌اش می‌افکند و کلمه را به او می‌آموزد و او را با حوای نازنین‌اش روانه میکند تا بر زمین خدا کام دل بگیرند و پدر و مادر تمام ما باشند و زندگی به مدد، عشق،کامجوئی، و عصیان و شورش بر علیه فرمان خدا و میوه ممنوعه آغاز شود. راستی ای راهبران!! شما چقدر از زرفای دین جز پوسته های پوسیده و گندیده مشتی آیه میدانید و خود را رهبر عقیدتی میخوانید. کدام عقیدت متعفن و گندناک ضد عشق و زندگی و قدرت طلب! در کجا سیر میکنید و ایکاش نیمه شبی به رهنمود شمس تبریزی زانو می‌زدید و از خود عذر میخواستید و از این استفراغ خشکیده و متعفنی که نام عقیدت بر آن نهاده‌اید به راه ثواب باز میگشتید.. و ای وای بر ما که به کدام خدای هول و گول و متعفن رسیدیم و این چنین من راز سقوط بسیاری از کسان را که سالها جنگیدند و گاه با داشتن چند شهید در برابر جلادانی چون خامنه‌ای و خمینی سر فرود آوردن می فهمم. این خدای من است و همین من باید برای عضویت پس از توهین به عشق و شرف پس از سالها زندان و مبارزه و دربدری امثال من و آل اسحاق دست بر قرآن به بازیچه گرفته شده توسط شما بگذاریم و دنیا و آخرت خودرا به گروی شما بنهیم تا لم یرتابو گردیم و راستی در آن لحظات کدام خدا که نه کدام ابلیس حاکم بر آن جلسه بود؟ بر صندلی کهنه مردگان می‌نشینم و این چنین در اشک مینالم. این خدای من است. از او نمی ترسم. حتی بعضی وقتها به او بد و بیراه میگویم. شبها وقتی میخوابم گاهی دعای من این است:\nای خدای اسماعیل که کوچکترین آفریده توست. که بی ارزش‌تر از کوچکترین پر کبوتری است که در پشت پنجره اتاقک من سر در پر کشیده، که خاطی است و بد و در عین حال چون هست باید باشد خوب است و مفید در کنار من باش پدر مادر رفیق ناشناس هرگز مگذار از تو بترسم بلکه یاری کن که در من بمانی.\nبا این خدا من از مرگ نمیترسم. مرگ را یک امکان خوب و یک پل و یک درمان میبینم. مرگی طبیعی و درست را. و این خدا در زندگی اجتماعی من به من کمک میکند که با مردمان و حیوانات و درختان و جمادات خوب برخورد کنم. ندزدم. تجاوز نکنم. دروغ نگویم. اگر لازم باشد بمیرم و...\nو این خدا این خدائی که نخستین انسان او در میتولوژی مذهبی و بگفته فرزانه اندیشمن داریوش آشوری در «هستی شناسی حافظ» نخستین عشق و نخستین پیامبرش بود(آری خداست که عاشق انسانست) بمن اجازه میدهد از چنبره هولناک خدای شمایان آن خدایی که به شما اجازه میدهد عشق را در زیر پا له کنید و در زنجیره توهین و تحقیری دراز مدت که یک چهارم قرن آن را تحمل کردیم ما را «نرینه وحشی» و «مادینه وحشی» بنامید ودنیا و آخرت ما را در گرو وفاداری به خود و نه وفاداری به سقف عظیم و عام اندیشه ایدئولوژیک و ملت و میهن کنید بیرون آیم او را زیر پای خود خرد کنم و همان آدم و حوای عاصی و زنجیر گسیخته زیبائی بشوم که با عصیان انسان شد.\nراستی که خدای سیاسی و سیاستباز شما چه اندازه حقیر و مضحک است. راستی که شما هرگز فکر نکردید که:\nراستی که شما هرگز نیندیشیدید و فراموش کردید که نیروی شورش و شوریدن در انسان چنانست که می تواند حتی علیه خدا نیز بشورد و جالب این است که این نیروی شوریدن علیه همه چیز از جمله علیه خود خدا را نیز همان خدای غنی و بی نیاز همان خدای زیبا(ان الله جمیل و یحب الجمال) بعنوان بهترین هدیه، بعنوان بهترین سپر، برای دفاع انسان از حرمت و شرافت انسانی و خدائی اش در اختیارش نهاده است و همین است که انسان را در نهایت شکست ناپذیر کرده است. متاسفانه شما به این توجه نکردید. و نیز توجه نکردید و توجه نکردید و توجه نکردید و توجه نکردید که هر انسانی که بخواهد بر جایگاه خدائی به خطا یا آگاهانه تکیه زند و درحیطه ای که مربوط به خداست وارد شود چون خمینی و خامنه ای و گاه بدون آنکه خود متوجه شود تبدیل به ابلیس خواهد شد.\nدوری ز عشق شرط بهشت است: شیخ گفت\nمتاسفم و جدا متاسفم بیش از همه به خود ظلم کردید و در قامت خود به ارزشهائی که نمایندگی و نگهبانی‌اش به شما سپرده شده بود و به طور تاریخی دیگر تکرار نخواهد شد. صندلی کهنه را رها کنم\nاین چنین سراسر سازمان «جنسیت زدائی» و «فردیت زدائی» شد و اعضا دوباره تنظیم و رگلاژ ایدئولوژیک شدند. من وارد دوران تازه ای شدم. ورزش را شروع کردم. دوباره در هوای پنجاه درجه دویدنها و عرقریزانها. لباسها مرتب. خواب آرام. آماده برای جنگیدن و فراموش کردن توفانی که در زیرپوست آرامش درجریانست.\nفکر میکردم دوران آرامی را شروع کرده ام ولی در اولین نشست بزرگ سه روزه و با شروع نشست ماجرائی دیگر شروع شد. بعد از «عملیات مروارید یک و دو» و جهنمی که در عراق بر پا شد و ماجراها و ماجراها و کشتارها و کشتارها[ ایکاش پنج دفتر یاداشتهائی را که بالغ بر دو هزار وسیصد صفحه میشد و عنوان «خاطرات اقامت بر خاک» را بر خود داشت از سر اعتماد به سازمان نسپرده بودم تا نابود شود و امروز میتوانستم گوشه‌هائی ازحکایت آن جهنم را در اختیار دیگران بگذارم و حتی از شما دفاع کنم و بگویم که منجمله:\nالقصه پس از اینها نخستین نشست سه روزه در پادگانی درندشت و متروکه و نیمه ویرانه که در میانه راه اردن به بغداد بتازگی در اختیار مجاهدین نهاده شده بود شروع شد. همه و همه آمده بودند. یک روز در غوغای چند هزار چریک در انتظار بودیم تا نشست شروع شد. به سالنی عظیم وارد شدیم. چندین هزار تن در زیر سقف گرد امده بودند. فضائی آهنین و سخت شده ما را در خود گرفته بود. مسعود و مریم رجوی وارد شدند غریوی عظیم برخاست و کف زدنها، و با نخستین سخنان مسعود رجوی و در سومین باری که سئوال کرد و پاسخ خواست که:\nدانستم که با یک دروغ بزرگ دارم زندگی میکنم. حمید اسدیان کنارم نشسته بود از او کاغذ و قلمی خواستم. گفت چی شده چرا رنگت پریده؟\nگفتم: بریده‌ام حمید! میخواهم بروم.\nگفت :دیوانه شده‌ای\nهمانجا کاغذی خواستم و نامه بریدن خود را نوشتم و به زهرا مریخی مسئول آن هنگام تبلیغات سپردم و تقاضا کردم مرا به قرارگاه بدیع زادگان برگردانند.\nسه روز در بدیع زادگان خلوت و تقریبا تهی، فرصت فکر کردن داشتم. تمام شده بود. در خیابانهای متروکه و در میان درختان اکالیپتوس تا ساعتها از شب گذشته قدم میزدم. مردی چهل ساله بودم که پس از هجده سال زندان و اوارگی و جنگیدن همه چیز برای او دود شده بود. سخت غمگین بودم ولی در عمق درد و اندوه نیروئی سرشار و وحشی را در خود احساس میکردم. همان نیروی شوریدن که از آن یاد کردم. تا توان شوریدن داریم زنده میمانیم. به یاد پدرم افتادم و ماجرائی که نقش نیرومندی در ذهن من بجا گذاشته بود.\nبرخی فکر میکنند کلمه بریدن کلمه‌ای لعنت شده است. برای من این چنین نیست من دوبار قبل از این از شاه و خمینی بریده بودم این نیز بریدنی دیگر برای رسیدن به افقی دیگر. در نامه دیگرم نوشتم:\n- من بریده‌ام نمی‌خواهم بمانم. اگر تیرباران میکنید زودتر! دستتان درد نکند و گرنه میخواهم بروم. دیگر مسعود و مریم را نمی‌خواهم ببینم چون تاثیری ندارد.\nخودشان این را می‌دانستند. و اندک زمانی بعد بدون هیچ بد رفتاری یا توهینی به پاریس آمدم. آخرین شعری که در بدیع زادگان سرودم این بود.\nهرچه كه بد خموش شد. در دل خسته‌ام ولي\nآه هنوز تشنه‌ام، تشنه‌ترين تشنگان\nاگرشرح دهد حديث خود، ناله‌ي زخمي ارس\nتلفن از منطقه با تو کار دارد. جابرزاده پشت تلفن بود. گفت:\nگوشی را داشته باش. آنطرف خط مسعود رجوی بود و با صدا و فرمان مسعود رجوی که گفت کاغذی بردار و بنویس به عضویت شورا در آمدم. تازه محمد حسین نقدی را ترور کرده بودند و من رفتم تا اندکی جای خالی او را پر کنم این چنین به عضویت شورا در آمدم. در شورا به سهم خود چون گذشته نوشتم و سرودم و دفاع کردم. با سخنرانی با شب شعر و با هر امکانی که در توان من بود. در این مدت یکی دوبار کوششهائی شد که من باز گردم ولی دیگر تمام شده بود. یکبار در سفری که برای جلسات شورا رفته بودیم در بازگشت به من گفتند بمانم زیرا هدیه ای از طرف رهبری میخواهند بمن بدهند، ماندم و هدیه را آوردند. جامی و دستی برنجی از آنها که در سقاخانه‌ها میگذارند و داخل آن کنده کاری، قل هو الله احد الخ، و روی دست برنجی اسامی پنج تن. تعجب کردم و نفهمیدم منظور چیست؟ در برگشت که با احترام و اسکورت کامل همراه بود و چندین ماشین و چریکهای مسلح ما را همراهی میکردند با ابراهیم ذاکری که سرپرستی ستون را بر عهده داشت همسفر بودم. او مدتها بود سرطان داشت ولی با نیروئی عجیب به کار و مسئولیتهایش ادامه میداد. وسط راه در جائی برای استراحت توقف کردیم و در کنار اتاقکی نشستیم و چای و صحبتی. ابراهیم ذاکری با محبت شروع به صحبت کرد و صحبت را به آنجا رساند که من اگر بامسئله فردیت و جنسیت خود جدی برخورد کنم حتما مسائلم حل میشود و باز میگردم. کمی سکوت کردم ولی بالاخره باید چیزی میگفتم. گفتم:\n- کاک صالح من آدم ساده ای هستم وسعی میکنم قضایا را ساده ببینم. من ازسال57 تا الان که سال 1997 است فقط یک زن در زندگیم بود والان هم هفت سال است که مجرد هستم ولی مسعود از سال 58 تا سال 64 سه بار ازدواج کرده است. من فقط یک شاعر و نویسنده هستم و فردیتم گره خورده در کارم است و در خدمت جنبش ولی مسعود هم رهبر عقیدتی است هم فرمانده ارتش ازادی هم مسئول شورای ملی مقاومت و هم همسر رئیس جمهور شورا وتمام پستهای کلیدی را یک جا باخود دارد چرا مارک فردیت را به من میزنید.\nتا سال هزار و سیصد هشتاد و چهار در شورا فعال بودم و پس از ان به دلایلی که ذکرش در اینجا موردی ندارد به اور رفتم و استعفا نامه‌ام را در دو خط نوشتم و به خانم مهناز سلیمیان دبیر ارشد شورا سپردم. از شورا استعفا دادم. با این همه باز هم از مجاهدین و شورا دفاع کردم و تا سال 2008 ادامه دادم حتی گاه برای اینکه دچار توهم نشوند و فکر نکنند من دچار مشکل بدهکاری وجدانی به مجاهدین و رهبران هستم با نامهای مستعار، مدتی با نام دکتر همایون تاران از مجاهدین و مسعود رجوی دفاع کردم تا جائی که دیدم براستی نمیشود قلم بر کاغذ نهاد.\nآری از سال هزار و سیصد هفتاد و دو خانم اکرم حبیب خانی دیگر همسر من نبوده و نیست اگر چه شش سال تمام من عارضه فشار خونی مرگبار را به دلیل تنشهای عصبی ناشی از این جدائی را، شما اسمش را بگذارید وابستگی، فردیت، جنسیت یا هر درد بیدرمان دیگر، تحمل کردم. در سال هزار و نهصد و نود و نه من پس ازهفت سال تنها زیستن چند ماهی زندگی مشترک و مقطع، با بانوئی فرانسوی را بعنوان پایان دادن کامل به این ماجرا آغاز کردم .این پیوند به دلائل شخصی چندان نپائید، دو سال بعد من سر انجام زنی را که می توانستم با او زندگی کنم یافتم و پس از نه سال زندگی در سال دو هزار وده پس ازطی پروسه لازم و جدائی و طلاق رسمی همسر سابقم با او ازدواج کردم. معنای این یادآوری جز این نیست که من نه از موضع شوهر سابق یا لاحق دست به نوشتن این یاداشت نزده‌ام بل برای گریز از سایه‌های سنگینی است که هر روز و هر شب به یمن الطاف راهبران حتی وقتی جدا شده و بریده‌ایم! برزندگی ما سایه میاندازد و مرا رنج میدهد دست به نوشتن زدم.\nمن همسر این زن نیستم. تیغ بران انقلاب اِیدئولوژیک به سادگی گسستن ریسمانی رشته قرابتهای سببی را از هم گسسته است ولی خوشبختانه یا بدبختانه قرابتهای نسبی را اگر چه می‌توانند در حکایت غم انگیز بیرون انداختن آیه الله عالمی از خانه‌اش، خانواده اقبال و توهینهای مهوع برادری شصت و پنجساله به خواهر پنجاه ساله اش و روسپی خواندن زنی که بیست سال علیه خمینی پلید رزمیده است، در مقابل جمع متهم کردن پیری شریف به خوردن خون از دیگ خون شهدا، تهاجم برادری به برادری در ماجرای کامیار و مازیار ایزد پناه و امثالهم لجنمال کنند ولی نمیتوانند بگسلند. سنگینی سئوال فرزند من امیر یغمائی که از این و آن شایعه مرگ مادرش را میشنود روی میز من است\nامیر یغمائی در سال هزار و سیصد و شصت و دو در پاریس متولد شد. بجز سالهای اول و دوم اکثریت اوقاتش را مثل فرزندان مجاهدین در مهد کودک و در پانسیون گذرانید. پس از حمله اول آمریکا به عراق در سن شش هفت سالگی با کاروان صدها کودک و در زیر بمباران روانه غربت شد و تحت حمایت خانواده شریف آزرش در سوئد قرار گرفت. پس از بریدن و جدائی من از مجاهدین و اقامت من در پاریس او به پاریس آمد و در کنار من یکسال زیست. تلاشهای مادرش و کوششهای مجاهدین در گسیل کردن نوجوانان به عراق و ساختن رزمنده از آنان و نیز وضعیت مشکل زندگی من موجب شد در چهاره ژوئیه 1998 روانه عراق شود.در سن چهارده سالگی او با سی کیلو وزن سلاح کلاشینکف به دوش انداخت و ادامه داد و حمله دوم امریکا به عراق را از سر گذراند و در سال 2004 اعلام جدائی و ترک مجاهدین و بریدن از آنان را نمود و در کمپ تیف درحصار ماند. دو سال شرایط دوزخی این کمپ را تحمل کرد تا سر انجام از معدود کسانی بود که موفق شد از آنجا نجات یابد و به اروپا باز گردد. این سرنوشت یک تن از کودکانی است که بیست و دوسال از عمر خود را در توفان و رنج گذراندند و من هنوز وجدان معذب خود را با خود دارم که چرا بخاطر احترام به مادرش مانع آن نشدم تا یک نوجوان چهارده ساله برود و سلاح بر دوش افکند. در قاموس مجاهدین احتمالا سن رزم از سن علی اصغر شهید در کربلا شروع میشود ولی در قاموس بشریت کنونی و قوانینش فرستادن یک کودک چهارده ساله به صفوف سربازان جرم است. بگذرم...\nاین دومین بار است که این زمزمه ها شنیده میشود! آیا خانم اکرم حبیب‌خانی زنده است، یا مرده است، یا خودکشی کرده، یا به مرگی مشکوک مثل خیلی از مرگهای مشکوک در گذشته است؟\nبعنوان همسر سابق این زن ارجمند، بدون هیچ حق قانونی و شرعی برای خود و با اتکا به سنتها و اخلاق انسانی اعلام میکنم، من و ما ای راهبران دشمنان شما نیستیم که شما خود اسیر موج و توفان حوادٍث و کین و نفرت ملایان پلید هستید و در شرایطی بس دردناک و بر خلاف قدرت نمائی‌هایتان در گرداب بحران‌های اتو دینامیک کارکردهایتان به سربسر میبرید ولی میخواهم بگویم اگر طعم قدرت عشق دیگران را در قوام بخشیدن به تشکیلات خود و موقعیت خود در زیر زبان دارید و باور دارید، فراموش نفرمائید که روی دیگر سکه عشق همانا نیروی هولناک نفرتی است که من و ما نمیخواهیم در رابطه با شما به آن برسیم و می خواهیم در عین انکار شما و نه دشمنی در خطوط سیاسی و ایدئولوژیکتان از نظر انسانی دوست شما باشیم ولی بدینسان که اعرابی بجای کعبه رو به ترکستان دارد متاسفانه شاید گریزی نباشد.\nبرای خواندن قسمت اول مقاله روی لینک زیر کلیک کنید\nآیا اکرم حبیب خانی زنده است؟ ۱ تداعی هاو گوشه هائی از یک واقعیت قسمت اول اسماعیل وفا یغمایی\nتداعی هاو گوشه هائی از یک واقعیت قسمت اول\nچند روز قبل روز بیست و هفتم ماه می دو هزار و سیزده پسر متن امیر در خیابان با دو تن از هواداران مجاهدین که مشغول کار مالی اجتماعی هستند بر خورد میکند. آنها پس از شناختن او درگذشت مادرش را به او تسلیت میگویند! این دومین بار است که این خبر را ظرف چهار ماه میشنویم امیر قضیه را جدی نمیگیرد و من با صحبتی تلفنی از مساله با خبر میشوم.\n...هرگز از مرگ نهراسيده ام\nیک: دوستان هوادار سازمان مجاهدین که برخی از شما هنوز گوشه چشم محبتی به من دارید و با ایمیلها و پیامهاتان کوششی رفیقانه میکنید تا مرا به صراط مستقیم باز آرید، متاسفم که بناچار و به جبر این مطلب را مینویسم. نمیخواهم کسی ر ا بیازارم ولی از بیان حقیقت و جستجوی واقعیت گریزی نیست و همیشه نمیشود خاموش ماند.\nدو: جوان گرامی. فرزند برومند امیر. در رابطه با مادر تو وسرنوشتش، من نویسنده و شاعرم و چیزی جز قلمم و انبوهی رنج ندارم در جستجوی سرنوشت مادر ارجمندت تنها کاری که میتوانم انجام دهم این است که بنویسم و اندکی از بسیار را نوشتم باشد که مفید افتد.\nسه: پیش از بلند شدن و افریادا و اینکه وزارت اطلاعات و... سود میبرد باید عرض کنم حتی اگر روح خمینی هم ظهور کند و دستور دهد بر سنگ مزارش نوشته مرا حک کنند و شخص خامنه ای پلید برای من تشویقنامه بفرستد برای مطلقا من اهمیتی ندارد. تنظیم رابطه من با ملت و میهن من (و نه با این گروه یا آن گروه سیاسی و این یا آن شخصیت سیاسی و غیره) مواضع واقعی مرا نشان میدهد و لاغیر. فریاد وااطلاعاتا و پوزه بند از کار افتاده «دشمن استفاده میکند» دیگر تهوع آور شده است.\nدوستان، هموطنان، آشنایان\nحدود چهارماه قبل، اینجا و آنجا، در زمزمه شایعاتی که در گوشه و کنار شنیده میشد با خبر شدم که: خانم اکرم حبیب خانی (همسر سابق من و مادر پسرم امیر یغمائی) در کمپ لیبرتی در عراق به نحوی مشکوک در گذشته است.\n- خبری ندارد و اتفاقی نیفتاده.\nاز اینجا و آنجا پرس و جو کردم و بجائی نرسیدم. صحبت منطقی برخی دوستان و توضیح این که:\nیک - مجاهدین دراطلاع رسانی در مورد کشتگان یا در گذشتگانشان به دلیل منافع سیاسی و اجتماعی و افشای حکومت ملایان کوتاهی نمیکنند.\nسه: افرادی که از لیبرتی خارج شده اند و تعدادی شان پس از بریدن به خدمت رژیم در آمده اند و از همه چیز و همه جا مینویسند در این مورد چیزی ننوشته اند پس موضوع واقعیت ندارد.\nمدت زمانی بعد در هفتم تیرماه سال هزار و سیصد و پنجاه و هفت با یکدیگر ازدواج کردیم. ازدواج ما بر مبنای علاقه مشترک به یکدیگر و شرط تفاهم سیاسی و اجتماعی و خارج از محدوده دستورات سازمان مجاهدین که در آن هنگام تقریبا وجود تشکیلاتی خارجی نداشت و بخاطر جریانات سال هزار سیصد و پنجاه چهار (بحران تغییر ایدئولوژی، تصفیه و کشتار درون سازمانی، ضربات ساواک و...) تقریبا در خارج زندانها از بین رفته بود، انجام گرفت. برای یاد آوری بجاست اشاره کنم که تمامی حاضران در مراسم ازدواج بجز من و همسر سابق! و خانواده اش و یک تن از حاضران و محضر داری بنام اقای نوری، بقیه در سالهای شصت و شصت ویک یا در در گیریهای خیابانی کشته شدند و یا به جوخه اعدام سپرده شدند یا بر تخت شکنجه جان باختند. شهناز وایقانی(گم شد)، بهجت صدوقی (بر دار کشیده شد)، ثریا شکرانه(زیر شکنجه کشته شد)، قاسم مهریزی زاده، بتول اسدی، اسلام قلعه سری(تیرباران شدند). جواد هاشمی(کشته شد)، اصغر فقیهی(بر دار کشیده شد)، طه میر صادقی( در درگیری کشته شد) و..از این زمره اند. یادشان غرق زندگی باد.\nچراباید پنهان کرد و از نیکیها و شادیهای بودن با زنی یا مردی که دوستش میداریم یا میداشته‌ایم سخنی نگفت و یاد نکرد. عشق و محبت والاترین گوهر زندگی است. و انسانها ازدواج نمی کنند تا بقول بزرگان! (چون یک «نرینه وحشی » خوکی کف بر لب آنهم پس از سالها مبارزه سیاسی! مسائل جنسی شان را حل کنند)، ازدواج میکنند تا تنهائی خود را بشکنند،جادوی محبت را تجربه کنند و در تن و جان یکدیگر شریک شوند، از امکانات انسانی و لذت بخش تفویض تن خود به یکدیگر در گرمای احساسی عاشقانه بهره ور شوند و بقول کافکا تمام زنان را در یک زن و تمام مردان را در یک مرد باز یابند و حاصل در آمیختگی خود را در پیکری مشترک یعنی کودکی که هر دو را در خود دارد باز یابند...\nمن حدود پانزده سال خوشبختی همراهی با این زن شجاع، صمیمی، مهربان و مبارز و پاکیزه خصال را داشتم. پنهان نمیکنم که او در طول این سالها الهام دهنده و روح زنده و عاطفی تمام غزلهای من و نیز بدون اینکه خودش بداند یاری کننده زایش بسا سرودهای من بود. شاید بیش از چهار صد غزل را مستقیم در رابطه با او سروده‌ام.\nدر سرود سیاسی بهار بزرگ آنجا که نوشته‌ام:\nزخنده ی گل، زخنده ی تو زگریه ی من\nاین خنده ی آن زن شجاع و ارزشمند بود.\nآقای مسعود رجوی در جشن خجسته! ازدواجش با خانم مریم عضدانلو و در جلسات درونی انقلاب ایدئولوژیک در همان آغاز کار تاکید نمود این اولین و آخرین طلاق در میان مجاهدین است. این حرف یک رهبر عقیدتی بود! ولی فقط چهار سال و اندی طول کشید تا توفان طلاق جمعی بنیاد تمام پیوندها را بگسلد. این چندان چیز شگفتی در کارکردهای یک رهبر تاریخی نیست و در همان آغاز انقلاب ایدئولوزیک تاکید شد که قانونمندیهای حاکم بر رهبری خاص است و بر این اساس میتوان فهمید که مرحوم ملک حسین پادشاه فقید اردن که در دادگاه شاه توسط چریک بیست سه ساله آقای رجوی، عامل کشتار فلسطینیان و سگ زنجیری امپریالیسم نامیده شد چرا دهسال بعد در زمره دوستان ایشان قرار گرفت و از این نمونه ها کم نیست.\nدر سال هزار سیصد وشصت هشت با شروع طلاقهای ایدئولوژیک اجباری جمعی، به دلیل موقعیت تشکیلاتی و سابقه، من وهمسرم در زمره اولین زوجهای مجاهدی بودیم که بناچار از هم جدا شدیم. در کشاکشی که از سال هزار و سیصد وشصت و هشت تا سال هزار و سیصد و هفتاد و دو به طول انجامید ما دو بار به تقاضای من به زندگی مشترک باز گشتیم که خود حکایتی مفصل است. سرانجام به نظرم در خرداد سال هزار وسیصد و هفتاد و دو از آنجا که احساس کردم که این زندگی جز رنجی مضاعف بر دوش زنی که دوست میداشتم نیست، ونیز دیری نخواهد پائید و در فضای شگفت و سورئالیستی و نظامی کمپ اشرف سرانجام متلاشی خواهد شد، پس از آخرین روز با هم بودن و آخرین صبحانه مشترک، در ستاد تبلیغات سازمان مجاهدین طلاقنامه سه طلاقه خود و او را به خانم سهیلا صادق ارائه نمودم وتاکید کردم که:\nدقیقا بخاطر عشق به این زن و نه نفرت از او و اینکه او حائل میان من و رهبری است! از او جدا میشوم تا برود و آنچنان که میخواهد زندگی کند. بعید میدانم که او فهمیده باشد که علاقه و عشق می‌تواند تا آنجا پیش برود که آدمی کسی ر ا بخاطر خودش دوست داشته باشد و جدائی از او را به همین خاطر بپذیرد. در مکتبی که بر تابلوی ورودی اش نوشته شده است: زن گرفته اید تا مسئله جنسی تان را حل کنید فهم این بسیار دشوار است.\nتاکید میکنم که در آن هنگام من با رده تشکیلاتی هوادار و او با رده عضو و در سطحی که من بی خبر بودم فعالیت میکردیم. من از اواسط سال هزار و سیصد وشصت و پنج به دلیل انتقاد به برخی عملکردهای سازمان بخصوص خلع رده شدن بسیاری ازاعضای مرکزیت کامل و مرکزیت اجرائی، و انتقاد ازمسئول ستاد تبلیغات و عضو دفتر سیاسی آقای محمد علی جابرزاده، و سرتافتن از نقد و نپذیرفتن واپس گرفتن انتقادات خود! در رده هوادار مجاهدین، [بجز چند ماهی که در پاریس بودم] همان فعالیت قبلی خود را داشتم. جرقه اعتراض به دلیل مساله ای ساده زده شد. در راهروی طبقه اول مجموعه بزرگی که محل فعالیت ما در مرکز بغداد بود متوجه شدم یکی از اعضای قدیمی سازمان، علی دزیانی، برادر شهید مجاهد محمد دزیانی(جانباخته در زیر شکنجه در دوران شاه) در حال حمل یخچال بزرگی به داخل آسانسور است. میدانستم او دیسک کمر دارد. برای کمک به او رفتم. او به من گفت: لازم نیست.\nحیرت کردم. او توضیح داد که عجالتا خلع رده شده است. رده او معاون مرکزیت بود. به حرفش گوش نکردم و با او یخچال را به داخل آسانسور بردم. غروب وقتی به خانه رفتم مسئله دیگری بیشتر مرا آزرد. با ورود به خانه متوجه شدم که همسرم به شدت غمگین است وقتی از او علت را پرسیدم گفت:\nبه دلیل برخورد تشکیلاتی مرا از دیدن امیر فرزند کوچکمان که آنموقع دو سال و چند ماه داشت تا اطلاع ثانوی محروم کرده‌اند. عجالتا خلع رده تشکیلاتی هستم. ( رده تشکیلاتی او معاون مرکزیت بود)\n- هر کس گفته بیجا کرده است برو و همین الان امیر را به خانه بیاور یک بچه دوسال و نیمه که نمی تواند بازیچه برخوردهای تشکیلاتی شود.\nشب را مدتها بیدار بودم. احساس میکردم رده بندی تشکیلاتی ناشی از صلاحیتهای واقعی ما نیست بلکه نشان و مدالی است که خداوندان تشکیلات بر سینه ما آویخته‌اند و هر وقت بخواهند بر میدارند. بیاد حرف نیما یوشیج در کتاب «حرفهای همسایه» افتاده بودم. حرف نیما در سال اول دانشگاه، سخت به دلم نشسته بود و درسی به من داده بود که فراموشی ناپذیر بود. نیما در جواب به کسانی که از او میزان صلاحیتش را در شعر نوین به سخره گرفته و پرسیده بودند:\n- صلاحیتت را از که آموخته ای؟\n- من صلاحیتم را از«میرکا» گاو همسایه آموخته‌ام. در تمام «یوش» هیچ گاوی نمیتواند ضربات شاخ «میرکا» را تحمل کند. او صلاحیتش را در عمل اثبات میکند . من هم اثبات خواهم کرد( نقل به مضمون).\nروزبعد مسئله را با مسئول ستاد آقای جابرزاده مطرح کردم و وقتی او گفت که حرف علی دزیانی درست بوده آن را نپذیرفتم. او از من خواست در این مورد گزارشی بنویسم و من رفتم و دفتری برداشتم و گزارشی مفصل ازتمام چیزهائی که آزارم میداد و منجمله برخوردهای خود او نوشتم. جابرزاده در تشکیلات درظاهر گاه رفتارهائی بسیار آمرانه و خشن داشت ولی در عمق انسان مهربانی بود ولی این را نشان نمیداد، با این همه من گزارش خود را با انتقاد به خود او و بسیار تند آغاز کردم. می خواستم چیزی را تست کنم و ببینم آیا در رابطه با خود من نیز این عضویت پوشالی است یا مبنائی واقعی دارد. در این گزارش حدود پنجاه صفحه‌ای بسا چیزها را به عریان‌ترین شکل نوشتم.\nدر آنروزها این تناقض آزارم میداد که اعلام رشد ششصد درصدی اعضای سازمان و ورود دهها تن به مدار مرکزیت در سر فصل ازدواج تاریخساز، و یکی دوسال بعد از آن، خلع رده شدن تعداد زیادی از اعضای مرکزیت، محملی جز برای به جلو راندن کاروان انقلاب ایدئولوژیک و افزایش سیاهی لشکر در مقطع ازدواج نبوده است! این تناقض دردناک، و مجادله انتقادی با آقای جابرزاده و نیز تناقضات من در رابطه با خط «تهاجم حد اکثر» و جانباختن دائمی چریکهای مجاهد روانه شده به ایران در سر مرز، مرا از کرسی مرکزیت مجاهدین به زیر کشید. در آن هنگام من مدتی در کنار محمود عطائی از اعضای دفتر سیاسی مسئول تنظیم گزارشات «خط تهاجم حداکثر» برای رادیو و نشریه مجاهد بودم.\nخط تهاجم حداکثر با دومین پرواز تاریخساز! آقای رجوی از پاریس به عراق شروع شد. در خط تهاجم حداکثر که برای بر افروختن آتش انقلاب در شهرهای ایران و بمیدان کشیدن مردم بود، اکثر اعضای روانه شده در همان گامهای اول در سر مرز یا شهرهای مرزی در تور پاسداران و زیر رگبار مسلسهای عواملرژیم دلاورانه میجنگیدند وجان می باختند. از این سو من بعنوان مسئول تنظیم گزارشات میبایست هر روز پس از نشست با مسئولان پیشبرد خط تهاجم حد اکثر، از تهاجمات قهرمانانه و پیروزی داد سخن بدهم و این بسیار آزار دهنده و دردناک بود.\nبسیاری از چریکها را من به تبع کارم و مصاحبه با آنان میشناختم. جوانانی مجاهد و به زیبائی سرو و سرشاری زندگی و به دلاوری شیر و شیفته آزادی مردم خود، چریکهائی کمیاب و بیمانند که ترس و بیم از آنان فراری بود، جان روشن شجاعت بودند و با جنگیدن چنان مانوس که با نفس کشیدن، کسانی که پرورده یک نسل خاص و شرایط تاریخی مشخص بودند و دیگر تکرار نخواهند شد. گروه گروه بمیدان رزم تهاجم حداکثر میرفتند و در تورهای پاسداران رژیم آماج گلوله میشدند واجسادشان در گورهای بی نشان و گمنام به خاک سپرده میشد و من باید در خلوت اتاقکم گزارشات پیروزی را برای ارائه تنظیم کنم و با سری آشفته از انبوه واقعیات آن را به مسئولین پخش بدهم و این نمیتوانست ادامه داشته باشد. براستی گاهی از بودن و زنده بودن خود بیزار میشدم. گاهی این تصویر هولناک در ذهن من خود را نشان میداد که سازمان و تشکیلات در هیئت غولی انسانی در مبارزه خود علیه خمینی در تنگنائی بناچار و به اجبار، دست و پای ما را گرفته و بر سر و مغز هیولائی سنگی که خمینی است میکوبد و چون ما متلاشی میشویم چند تن دیگر را بر میگیرد و به نبرد خود ادامه میدهد و زیر لب زمزمه میکردم آیا ان است معنای مبارزه مسلحانه؟\nدر نیمه های مرداد سال هزار و سیصد و شصت و پنج، در شبی گرم با آقای جابرزاده روانه مقر رهبران شدیم. بیست و هفت سال گذشته است ولی گوئی دیروز بود. از راهروئی که که نگهبانان مسلح کشیک میدادند گذشتیم و پس از عبور از آخرین نگهبان مسلسل به دست، خانمی با نام بدری که از دانشجویان فرانسه بود، به پناهگاه رهبران رسیدیم. در آن هنگام هر روز موشکی از سوی ایران بر بغداد و از بغداد به سوی ایران فرود می آمد و گاه در اطراف محل سکونت ما منفجر میشد. بسیاری از شبها ما در زیر زمین‌ها و رهبران در پناهگاه ضد موشک به سر میبردند.\nپس از احوالپرسیهای اولیه و اندکی شوخی دوستانه که شیوه مسعود رجوی در برخورد هایش بود، و پس از صحبتی کوتاه در مورد دفترچه انتقادات من، در برابر مسعود و مریم رجوی در نیمه شبی، اعلام کردم:\n- انتقادات خود را پس نمیگیرم و از این پس بدون رده و در سمت «قنبر غلام علی» بدون رده تشکیلاتی در خدمت مردم و میهن و مجاهدین خواهم بود.\nآقای مسعود رجوی در آن شب در حضور آقای جابرزاده به من گفت: میان عضو سازمان و مرکزیت سازمان تفاوت کیفی و ایدئولوژیک وجود ندارد. تو یا میروی و خط به خط انتقادات خود را نقد میکنی! و در همان رده قبلی فعالیت میکنی و یا در رده هوادار ادامه خواهی داد .\nفکر میکردم که میتوان بدون رده ادامه داد. ولی فردا صبح وقتی وارد بخش شدم احساس کردم گوئی شخصی طاعون زده وارد بخش شده است. یکی دو ماهی تحمل کردم ولی نهایتا دیدم قابل تحمل نیست و روانه پاریس شدم. این اولین بریدن من بود. وقتی پیشنهاد کردند همسرت با تو خواهد آمد قبول نکردم. گفتم بماند تا مشکلش حل شود. رده نداشتم ولی در عمق مجاهد بودم و نمیخواستم او به تبع همسر من بودن به دنبال من کشیده شود. روانه پاریس شدم. در طول سه چهار ماه هر ماه یکبار مرا میخواستند و به بغداد می رفتم تا برخی کارها مثل دکلمه شعرها و ... را انجام بدهم. فروردین سال 1366 همسرم با امیر به پاریس آمدند. همسرم گفت به دستور خواهر مریم آمدیم.\nرفت و آمدهای من به بغداد ادامه داشت. بعد از آمدن همسرم، من با رضا آزرش و مرضیه عهد نو و فرزندانشان سعید و محسن و آذر یوسفی و همسرش جواد دو دانشجوی هوادار مجاهدین در فرانسه، در «مری سور اواز» در خانه ای که بنام پایگاه صفی یاری نامیده می شد همخانه شدیم . خانواده آزرش ترک تبار و بسیار مهربان و دوست داشتنی بودند و برای همیشه این هموطنان آذربایجانی جای روشنی در ذهن من به خود اختصاص دادند و این همسایگی باعث شد که چند سال بعد پس از حمله آمریکا، امیر از هفت سالگی تا سیزده سالگی، به دور از من و مادرش که در پادگانهای ارتش آزادی بخش در عراق بودیم، در خانه آنها و بعنوان فرزند سوم تحت سرپرستی آنها باشد. آذر یوسفی با همسرش جواد فقط چند ماه زندگی کرد. هر دو به منطقه مرزی رفتند. جواد در عملیات فروغ جاویدان جانباخت و آذر تا سال 1372 در عراق ماند و بعد مجاهدین را ترک کرد.\nدر پاریس زندگی راحتی نداشتم و احساس میکردم که مبارزه را ترک کرده ام. با اعلام تشکیل ارتش آزادی بخش در سی خرداد سال شصت و شش، بخش عظیمی از تناقضات من حل شد. در پاریس پس از سرودن سرودی برای ارتش آزادی بخش و تنظیم سناریو برای یک نمایشنامه در همین رابطه بنام «چه باید کرد» که در حضور بیش از هزار تن اجرا شد به عراق برگشتم. لازم به یاد آوری است که نخستین سرود ارتش آزادی را کمال رفعت صفائی( درگذشت 1373 پاریس) سرود. کمال در این هنگام در عراق مشغول مبارزه بود. نمایش چه باید کرد از جمله با بازیگری رضا آزرش و تعدادی دیگر که شماری از بازیگران و دست اندر کارانش از جمله بانوی فرانسوی « آنی ازبر» در عملیات فروغ جاویدان جانباختند چنان قوی و تکان دهنده اجرا شد که در یکی از صحنه ها که ماجرای شکنجه و کشتار درزندانهای خمینی را نشان میداد حال چند تن از تماشاچیان بد شد. این نمایش با یک نمایش کوچکتر موزیکال با شعری از من و نیز با سرودی کوبنده در ستایش مسعود رجوی با شعری از من و آهنگ موسیقیدان محمد شمس، با مطلع « نام رجوی پرچم خلق ایران» و در میان استقبال مهیج تماشاچیان در تئاتر بزرگ پاریس در حوالی ایستگاه مرکزی قطار «سن لازار» پایان یافت و از چند روز بعد مهاجرت هوادارن مجاهدین برای پیوستن به ارتش آزادی بخش شروع شد. جای من نیز دیگر پاریس نبود. افق باز شده بود. ویتنام، کوبا، چین و... در برابرم بود ما نیز همان استراتژی را داریم و اینک ارتشی داریم.\nدر بازگشت به سراغ جابرزاده رفتم و گفتم:\n- نمی خواهم به پاریس برگردم. ولی نمی خواهم دیگر عضو باشم. یک نیمه بنگال و یک تختخواب و یک میز و صندلی به من بدهید. در نشستهای تحریریه و سیاسی وایدئولوزیک شرکت میکنم ولی در نشستهای تشکیلاتی نه. برای جنبش کار میکنم و اینطوری راحت ترم.\nمن زاده دشت کویر و سرزمین آفتاب و نخلها بودم. افقهای عراق، آن آفتاب وحشی، نخلها، مردم فقیر،برای من قابل قبولتر از اروپا بود. دو باره سلامت کامل روحی و جسمی خود را داشتم. غروبها در انتهای پایگاه در زمینی بسیار وسیع می دویدم . هوای بیرون می جوشید. نگاهبانان مسلسل به دست در هوای جوشان در برجکهایشان عرق میریختند. وقتی خسته میشدم زیر لب نام چند کهکشان را تکرار میکردم، «دورا دوس»، «آندرومدا»، و گاه نام خدای وحشی مغولان را «مونگکا تانگری» و نیرویم باز میگشت. سالها قبل در شبی زمستانی موقعی که تازه با هواداران مجاهدین اشنا شده بودم و مسلمانی به قواره شده و نماز خواندن و روزه گرفتن وعمل کردن به واجبات را شروع کرده بودم و بدون آنکه خودم بدانم در زمره اعضای شاخه ای از گروه «والعصر» در آمده بودم به سراغ و خانه شیخی شوریده حال و صوفی مسلک و بسیار گسترده ذهن، حبیب الله آشوری رفتم. شیخ نهج البلاغه تفسیر میکرد و پای منبر و درسش حتی بچه های مارکسیست هم گاه سر و کله شان پیدا میشد. شبی شیخ در تفسیر نماز گفت:\nاز خانه شیخ که بیرون آمدم در کوچه های نیمه تاریک و قدیمی مشهد برف میبارید. من مست کلام شیخ بودم. دلم میخواست از شادی درک این کلام بگریم! خدا بی نیاز از نماز و عذاب است. بل میخواهد با او شریک شویم. چه خدائی! خدائی که با خدای دوران نوجوانی من در تضاد نبود و پس از آن کلمه خدا برای من تمام انرژی خدا را در خود داشت.\nشیخ در دوران شاه هوادار مجاهدین و فدائیان بود و کلام معروفش این بود:\n- آخوند یعنی جوهر تقطیر شده خریت که اگر یک قطره اش را به کوه دماوند بزنی روی دو پا ایستاده و عرعر خواهد کرد.\n- این که شدنی نیست\n- نمونه دارم. این کوه سربلند مردم را که به نماز جمعه آخوندها در دانشگاه میروند ببینید. میروند و قبل از نماز شعار میدهند مرگ بر آمریکا، و پیشنماز یک قطره از عصاره خریت را به آنها تزریق میکند و بیرون می آیند و در خیابانها شعار میدهند مرگ بر مجاهد مرگ بر فدائی!\nشاید با خواندن اینها تصور شود که من کمی دیوانه ام! ولی من شاعرم، پنهان نمیکنم که کلمات برای من خاصیتی جادوئی دارند، برای من هر کلمه حاوی انرژی چیزی است که مربوط به آنست. با کلمات تن و جان من تحریک میشود. دوست مشترک من و همسرم دختری جوان بنام بتول اسدی دانشجوی رشته زمینشناسی دانشگاه مشهد بود که زیبائی درخشانش با موهای بلند قهوه ای تند و چشمانی به رنگ دو تکه زمرد با معصومیت کودکانه اش تکمیل میشد. او به من میگفت بابا و به همسرم میگفت مامان. من با خانواده اش و پدرش حاج آقا اسدی و مادرش افسانه و کسانش دوست بودم. سال پنجاه و هشت او با اسلام قلعه سری ازدواج کرد. نیمه های سال شصت او و همسرش دستگیر و در سن بیست و چهار و بیست و شش سالگی تیر باران شدند. بنا بر وصیت او و اسلام، اجساد آنها را به جنگلی بردند و در زیر درختی دفن کردند. کلمه بتول تا پیش از آشنائی با او برای من نامی کهنه و عربی و نازیبا بود و لی با او تبدیل به کلمه ای سرشار زیبائی شد. هر وقت کلمه بتول را میشنوم او را در این کلمه در ظهور میبینم می خواهم با این توضیح بگویم وقتی نام کهکشانها را تکرار میکردم احساس میکردم در نیروی آنها شریک میشوم و فریادی بر می آوردم و می دویدم. کف کرده و داغ، در پایگاه ارتش آزادی ، برای جنگیدن با جلادان، برای مردن، در کنار دلاورانی که دوستشان میداشتم، در صد متری من سکونتگاه مسعود و مریم رجوی قرار داشت، کسانی که دوستشان داشتم و می سرودمشان، با ایمان و اعتقاد و افتخار، آنان برای من نماد انسانی مردم و ایران بودند. راستی چه بهشتی در آن دوزخ پیرامون خود احساس میکردم.\nوقتی که گفتم می خواهم در عراق بمانم به من گفتند همسرت به دلیل مسئولیتش در پاریس خواهد ماند. قبول کردم و او ماند. مدتی بعد در جریان حمله پلیس فرانسه به تعدادی از پایگاههای مجاهدین و تبعید تعدادی از اعضای مجاهدین به گابن اعتصاب غذای سنگینی در پاریس شروع شد و او در زمره اعتصاب غذا کنندگان بود. اعتصاب به دراز کشید سی روز، چهل روز... به من گفتند برای دیدار او، شاید آخرین دیدار به پاریس برو. احتمال ادامه اعتصاب و مرگ وجود داشت. راه افتادم از بغداد به آلمان و از آنجا به پاریس. خوشبختانه اندکی بعد از ورود من به پاریس، دولت فرانسه قبول کرد تا اعضای مجاهدین را از گابن به پاریس برگرداند و اعتصاب تمام شد. شب او بازگشت. این زن ریز نقش و چالاک و سر زنده که در شرایط طبیعی بیش از پنجاه کیلو وزن نداشت پوستی بر استخوانی شده بود، ولی با همان شادابی همیشه و همان لبخند زوال ناپذیر. دستش را که گرفتم داغ داغ بود و تب داشت . امیر چهار ساله نمی دانست چه خبر است فکر میکرد یک نوع بازی است که مادرش و تعدادی دیگر شروع کرده اند. به عراق باز گشتم و آنها در پاریس ماندند. چند ماه بعد سرانجام آمدند و اندک زمانی بعد از ان عملیات فروغ جاویدان شروع شد. او خداحافظی کرد و بمیدان شتافت. من و تنی معدود ماندیم تا اخبار نبرد را بگوش مردم برسانیم. در آخرین روز پس از خداحافظی با علی زرکش و منصور بازرگان که هر دو مشتاقانه روانه میدان شدند، به سراغ محمد علی توحیدی مسئول بخش رفتم و گفتم:\n- من هم میخواهم بروم.\nای شیر دلان چو رودی از خشم به پیش...\nو صدای من و دیگران از رادیوهای رزمندگان در میدانهای خونین نبرد پخش میشد. روزدوم، عملیات به بن بست رسید. به پایگاه باز گشتیم. گفتند به گورستانی به حوالی کربلا برویم که ماشینهای حاوی اجساد می‌آیند و کسی برای تدفین نیست. رفتیم و کامیونها آمدند. آفتاب و ردیف اجساد خونین و تکه پاره و گورکنها که دسته جمعی زمین را حفر میکردند و فضائی غریب ایجاد کرده بودند. در زندگی خود بسا چیزها دیده بودم:\nجنازه و زندان و جسد، کشتار و زندان،\nکشتار هفده شهریور و بخاک افتادن تیر خوردگان در کنار من و مجاهد شهید قاسم مهریزی‌زاده\nدیدن تانکهائی که چرخیدند و دو سه تن از زنان تظاهر کننده را روبروی استانداری مشهد له کردند و چند لحظه بعد آتش زدن تانک وکشته شدن راننده توسط یکی از روستائیان با داس\nبر دار کشیدن دو تن از عناصر ساواک ز پا بر ستون مجسمه به زیر کشیده شاه در مشهد. عریان کردن و آتش زدن آنها\nزلزله طبس و سه روز بیرون کشیدن اجساد از زیر آوارها در سال 57 و بسیاری چیزهای دیگر ولی هیچکدام سنگینی انچه را که می دیدم نداشت.\nبرخی اجساد متلاشی شده بود. و آفتاب هول مرداد... در کنار جسدها راه میرفتم خجالت میکشیدم به دنبال همسرم بگردم و اندکی از این همه را در منظومه «بر اقیانوس سرد باد» نوشته‌ام. چند روز بعد مهدی تقوائی خبر داد که همسرم زنده است. بازگشت با بدنی پر ازترکش و همان لبخند.\nپس از سلسله نشستهائی که بعد از عملیات «فروغ جاویدان» بعنوان «عبور از تنگه» شهرت یافت و در آن نشستها علت شکست فروغ جاویدان نه شرایط سیاسی و نظامی بل ضعف اعضائی که چون شیر در نبردی نابرابر جنگیده بودند، بر آورد شد، یکبار برای مدت کوتاهی دوباره به عضویت مجاهدین در آمدم و با شروع طلاقهای جمعی و نوسانات من، دوباره تا مقطع خرداد 1372بعنوان هوادار مشغول فعالیت بودم.\nدرجریان جلسات طلاقهای جمعی که پس ازنشستهای «عبور از تنگه» و نشستهائی بنام نشستهای «امام زمان» و«صلیب» برگزار شد، در کشاکش دهها جلسه که گاه تا صبح ادامه می‌یافت تلاش این بود که با اهرمهای عشق و اعتماد نیرومند ما به مسعود رجوی، و نفرتمان از ملایان حاکم، بجای عشق به همسر این عشق متوجه رهبران وبا باز یافتن عشق به مریم رجوی [و کار سترگ او در ظاهر کردن رهبر عقیدتی برما] بشود. میبایست کوشش کنیم تا از همسر خود نفرت پیدا کنیم و بقول رهبران یکدیگر را مانند استفراغ خشکیده ببینیم تا کاروان انقلاب از تنگه بگذرد. چرا این چنین بود. سالها طول کشید تا پرده ها بر افتد و من بفهمم ولی بسیار دیر شده بود.\nمن این را واقعی نمیدانستم. دلایلش را هم داشتم. عشق به انقلاب در تضاد با عشق به زنی یا مردی که دوست میداریم نیست و اکثریت ما این را در طول سالها نشان داده بودیم ولی مشکل مشکل رهبران بود و رهبران بدون این کنش و واکنش نمی توانستند به ما اعتماد کنند و کوشش این بود که با هر وسیله و محملی و با اتکا به اعتماد ما نیروی عشق به همسر را تبدیل به نیروی عشق به ر هبرنموده و با این تضمین که: کسی که از عواطف خود به سود رهبر بگذرد به رهبر پشت نخواهد کرد خیال خود را در شرایطی بسیار خطیر از متلاشی شدن تشکیلات آسوده کنند. امروز احساس من این است که رهبر خود به خویشتن اعتماد نداشت و به همین دلیل نمی‌توانست بدون قید و بندی این چنین به ما اعتماد کند. او اگر به خود اعتماد داشت میتوانست به ما نیز اعتماد کند و بداند که ما علیرغم هر مشکلی اگر صادقانه برخورد شود تا پایان خواهیم ایستاد. الگوی همیشگی رهبر حسین ابن علی است ولی اعتماد حسین به خود و لاجرم همراهانش چنان بود که بریدگان را با عزت روانه کرد و چنانکه میگویند علی اکبر را به حجله فرستاد. من دیگر مذهبی نیستم ولی زیبائی اینها را می فهمم.\nچه میتوانستیم بکنیم. روبروی ما رژیم نفرت انگیز خمینی قرار داشت. پشت سر ما هفت رود خون و جسد کسانمان. دراین راستا در شب پنجشنبه بیست و یکم و ما ه دی سال هزار وسیصد وشصت و هشت پس از دو سه هفته نشست و کشاکش من و همسرم از جا برخاستیم یعنی به مدد سیاست و عشق و اعتماد برخیزانده شدیم و در جمعی سیصد نفره در حضور راهبران، همسرم با واژه نهاده شده بر زبانش مرا «ملعون» و من با واژه نهاده شده بر زبانم او را «عفریته» خطاب کردم و انقلاب من و همسرم با لجن پاشیدن بر یک عشق ساده مهر تائید خورد و ما مطلقه شدیم. فردا صبح که به خانه رفتم تا وسایلم را جمع کنم دیدم تمام عکسهای مشترک ما یا پاره شده و یا از وسط قیچی شده است تا تمام خاطرات گذشته به نفع انقلاب نابود شود اما این واقعی نبود.\nماهها بعد، چند روز پس از شهادت دکتر کاظم رجوی در سویس بدست تروریستهای خمینی من نامه ای به مسعود رجوی نوشتم\nو یاد آوری کردم که اگر پیش از این فقط این زن ده درصد ذهن مرا اشغال کرده بود اینک نود درصد ذهن مرا باخود دارد واین جدائی واقعی نیست و من فقط به مدد داروهای آرام بخش ایام را میگذرانم.\nیاد آوری میکنم نه در جدائی سال شصت و دوری و بی خبری یکساله من از زنده بودن یا مردن همسرم در خانه های تیمی تهران، و چه در عملیات فروغ که او هم به میدان رفت و من یقین داشتم کشته شده است چنین وضعیتی را نداشتم. شرایط یاد شده منطق نیرومند و قابل قبول مبارزاتی خود را با خود داشتند، جنگیدن در خانه های تیمی تهران، یا جنگیدن در عملیات فروغ برای یک مجاهد غیر طبیعی نبود، ولی هضم این طلاق عجیب و غریب از خوردن مشتی سنگ، در منطق و ذهن دشوار تر بود.\nیادم نمیرود شبی و در جلسه ای که خانم رجوی درمقابل صدها رزمنده در حال تهاجم به مقوله عشق زن و مرد و حایل شدن این عشق میان عشق به ر هبر عقیدتی بود. و بارها این فراز مهوع تکرار شد که:\n«زن گرفته‌اید تا مسئله جنیستان را حل کنید و آمده‌اید آن را سد راه وصل شدن به رهبری کرده اید».\n[ تاکید میکنم در آن هنگام من واقعا مریم را دوست داشتم. در مرداد سال 1361 از ترکیه تا وین دراتریش با او و خانواده مجاهد خلق مهدی تقوائی و همسرش ناهید تقوائی و دخترانش آمنه ، عاطفه و سوده همسفر بودم(قبل از این در سال شصت من مدتی با مهدی که استخوان رانش دو تکه شده بود و امکان مداوا نبود و بناچار درد میکشید در خانه ای تیمی در خانه شادروان مهندس اشراقی در شمال تهران همخانه و هر شب روز در انتظار آوار پاسداران بودیم) دختر دیگر مهدی تقوائی سمیه در این دوران در تهران در خانه های تیمی دستگیر شده و در چنگ سپاه بود. (توضیح: مهدی تقوائی از مجاهدین اولیه وازهمرزمان رضا رضائی بود و رضا در خانه او مورد تهاجم ساواک قرار گرفت و به شهادت رسید و مهدی دستگیر و تا انقلاب 57 در زندان بود. او و خانواده اش در سال 70 از مجاهدین جدا شدند. بعدها سمیه آزاد شد و سالها بعد در لندن به دلیل بیماری سرطان در گذشت. بانوی ارجمند ناهید تقوائی که مدتی نیز در جریان حمله دوم آمریکا در منطقه و دره نوژول در بخش ترابری مسئولیت مرا بر عهده داشت در سال 2012 در لندن پس از دهسال جدال بابیماری درگذشت و کوچکترین دختر مهدی تقوائی که سی سال از عمر سی و هفت ساله اش را در میان مجاهدین گذرانده بود سر انجام در سال 2012 مجاهدین را ترک کرد)\nدر چند ماهی که در اتریش با تقوائی و خانواده اش بودم مریم مسئولیت رسیدگی به مجروحان را داشت و در این کار کوشش فراوان میکرد. من او را نه فقط به خاطر رفتار دوستانه و تلاشش در رسیدگی به بیماران بلکه بخاطر اینکه همسر مهدی ابریشمچی بالاترین مسئول مجاهد در زندان مشهد و به طور عاطفی سالها مراد من بود دوست داشتم. در دوران زندان احترام به ابریشمچی موجب شد تا من پیشنهاد بدون قید و شرط خروج از زندان را که به کوشش عموی متنفذ من شادروان منصور یغمائی به من داده شد رد کنم و در زندان بمانم. یکی از عموهایم آذر یغمائی از سرپرستان بازرسان شاهنشاهی و عموی کوچکتر من منصور،از معاونان برجسته وزارت دارائی بودند و هر دو تن به دلیل درستکاری درخشان و فساد ناپذیریشان سخت مورد احترام بوده و بسیاری از صاحب منصبان دوران شاه دوستشان داشتند و به دلیل همین نفوذ عموی کوچکتر توانست دستور آزادی مرا از نخست وزیر وقت امیر عباس هویدا بگیرد. من قبول نکردم. نماینده شیخان رئیس ساواک مشهد و سرهنگ فرزین رئیس کل زندان با کمال تعجب میگفتند:\n- ما هیچ تعهدی از تو نمی‌خواهیم. در زندان باز است بیا و برو . اصلا ما اشتباهی ترا دستگیر کرده‌ایم!\nو من رد کردم و پنهان نمی‌کنم که یکی از اصلی‌ترین انگیزه‌های من دوست داشتن و سمپاتی نیرومندم به رفتار و شخصیت ابریشمچی بود و نه خواست شخصی، تا باعث شرمندگی مجاهدین و بخصوص ابریشمچی نشوم که این کار یعنی این نوع آزاد شدن بیسابقه بود و نیز توضیحی نداشت و باعث سرشکستگی مجاهدین نزد سایر گروههای سیاسی موجود در زندان می شد. پنهان نمیکنم و اشکارا میگویم اگر می‌دانستم که چند دهه بعد از آن و در این سالها چنین شرایطی را نظاره گر میشوم که در مقابل تمام آرمانهای جوانی من قد کشیده حتما و بلادرنگ از زندان شاه بیرون می‌آمدم و هرگز پشت سرم را نگاه نمیکردم. در فرصتی از زندان شاه خواهم نوشت.\nمریم گاه به خانه محل اقامت ما، خانه(مادام گراف در خیابان وولف شانزن گاسه) در حوالی رودخانه دانوب می آمد. این خانه را علی و مهران از دانشجویان هوادار مجاهدین در وین برای ما اجاره کرده بودند. هر دو جوانانی بسیار با فرهنگ و خوشچهره بودند. مهران بعدها در کادر حفاظت مسعود رجوی انجام وظیفه مکرد و در عملیات فروغ جاویدان جان باخت و علی بعدها مجاهدین را ترک کرد.\nدر خانه مادام گراف مریم گاهی از من میخواست تا شعرهای تازه‌ام را برایش بخوانم. شعر «نماد نسل توفان» را که در ترکیه و در شهر استامبول برای مسعود رجوی سروده بودم بسیار دوست داشت و وقتی یکبار این شعر بلند را برایش خواندم از من خواست تا آن را دو بار آن را برایش بخوانم. در آن هنگام تحت تاثیر شروع مبارزه مسلحانه این شعر حماسی را سروده بودم ولی اگر همانروزها به اطرافم توجه کرده بودم می‌فهمیدم سازمان مجاهدین از چهار سوی ایران و پس از ضربات نوزده بهمن و دوازده اردیبهشت، منجمله از راه استامبول در حال عقب نشینی و مهاجرت است و در پی آمد شروع مبارزه مسلحانه زودرس او تمام سازمانهای سیاسی ایران در حال مهاجرت و خروج از ایرانند و برگی بسیار پیچیده و منفی از تاریخ ایران به نفع خمینی مرتجع در حال ورق خوردن است که ما پس از سی و سه سال عوارض آن را میبینیم. به نظر من انگشت گذاشتن روی این مساله انگشت گذاشتن روی یکی از نقاط دردناک سیاسی حساس کارنامه آقای رجوی و دلیل بسیاری کنش و واکنشهای سیاسی و ایدئولوزیک و تشکیلاتی و منجمله پرواز تاریخساز و انقلاب ایدئولوژیک و ازدواج تاریخساز تا همین امروز و ماجرای ماندن در اشرف و حکایت لیبرتی است. بگذرم که این خود مقوله‌ای است که باید مستقلا به آن پرداخت تا دلیل بسیاری کنش واکنشها در سازمان مجاهدین روشن شود.


بارندگی هوای گیلان تا پایان سال ۹۵ - قدس آنلاین | پایگاه خبری - تحلیلی\nشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۵:۱۷\nگیلان- کارشناس هواشناسی گیلان گفت: هوای گیلان تا پایان سال جاری بارندگی است.\nبه گزارش قدس آنلاین به نقل از هواشناسی گیلان ،یوسف میره‌جینی با اشاره به وضعیت هوای گیلان اظهار کرد: هوای گیلان از امروز ابری و مه‌آلود و در برخی نقاط همراه با بارندگی است.\nوی با بیان اینکه هوای گیلان تا آخر روزهای سال ۹۵ بارانی است گفت: امروز شنبه در بعضی ساعت بارش باران پیش‌بینی می‌شود اما سرمای هوا محسوس نیست و تنها بارندگی است.\nکارشناس هواشناسی گیلان درباره وضعیت دریا بیان کرد: دریا برای امروز و فردا با احتیاط مناسب است.


معمولا خانم‌ها در دور انداختن لوازم آرایشی حسابی تنبل هستند و حتي گاهي خساست به خرج مي‌دهند، اما باید بدانید که لوازم آرایشی هم مثل مواد غذایی تاریخ انقضا دارند و مصرف آنها بعد از تاريخ معين شده عوارضی ایجاد می‌کند كه گاه خطرناک‌تر از مواد غذایی است. همانطور که سطل ماست تاریخ مصرف گذشته را فورا دور می‌اندازید، لازم است هرچند ماه یک بار سراغ لوازم آرایشی‌تان هم بروید و کهنه‌ها را دور بیندازید؛ یادتان باشد زیبایی تاریخ ندارد ولی محصولاتی که به سلامت و زیبایی شما کمک می‌کنند تاریخ مصرف دارند.\nتاريخ مصرف را فراموش نكنيد\nلوازم آرایشی، عطرها و کرم‌های پوستی که تاریخ مصرف‌شان سپری شده باشد و همچنان استفاده شوند، احتمال بروز التهاب و عفونت را در شما افزایش می‌دهند. محققان علت بروز این مشکل را وجود هوا و باکتری در این محصولات می‌دانند. لوازم آرایشی که استفاده چندمنظوره دارند مثل فرچه‌هایی که رژلب یا سایه را روی پوست پخش می‌کنند، می‌توانند اثرات این پدیده را تشدید کنند چون میکروب‌ها را بین پوست لب و چشم‌ها منتقل و ایجاد آلرژی و حساسیت را تشدید می‌کنند. جالب است بدانید ۶۰ درصد بانوانی که دچار آلرژی و حساسیت شده بودند لوازم آرایشی خود را به دوستان‌شان قرض داده بودند.\nکرم‌پودر تاریخ گذشته ، عامل جوش و آکنه\nاگر در کرم‌پودرتان را هنوز باز نکرده‌اید، می‌توانید تا 2 سال آن را نگه دارید اما بعد از باز کردن، باید نهایتا بین 6 تا 12 ماه از آن استفاده کنید، چراکه بعد از این تاریخ دیگر قابل استفاده نخواهد بود.\nهمچنین یادتان باشد کرم‌پودرهای خود را دور از فضاهای مرطوب(مثل حمام)، گرم و پر نور نگهداری کنید چون این محیط‌ها رشد باکتری‌ها را بیشتر می‌کنند و باعث می‌شوند کرم‌پودر و به طور کلی تمام لوازم آرایشی شما سریع‌تر فاسد شوند.\nاز کجا بفهمید فاسد شده است؟\nاز نشانه‌های انقضا تغییر بو یا رنگ کرم‌پودر است، در این حالت ممکن است مصرف کرم‌پودر باعث ایجاد حساسیت و آکنه و جوش شود. یادتان نرود وقتی رنگ کرم شما کمی تغییر کند نشان می‌دهد که فاسد شده و دیگر قابل استفاده نیست.\nاگر نمی‌خواهید چشم‌های‌تان قرمز شوند\nاگر چشمانی حساس دارید یا به سلامت چشم‌های‌تان اهمیت فراوانی می‌دهید و نمی‌خواهید قرمز شوند یا به خارش بیفتند هر 3 ماه یکبار سایه چشم‌تان را عوض کنید هرچند سایه‌ها تقریبا فرمولی شبیه باقی پودر‌ها مثل پنکیک و رژگونه دارند ولی از آنجا که با حساس‌ترین قسمت بدن سروکار دارند بنابراین انتقال باکتری‌ها به آنها و بعد سرایت‌شان به چشم می‌تواند بسیار خطرناک باشد.\nاز کجا بفهمید فاسد شده است؟\nدر مورد سایه‌هاي چشم غیر پودری و کرمی باید دقت بیشتری داشته باشید چون باکتری‌ها بسیار سریع‌تر در آنها رشد می‌کنند، اگر با انگشت سایه می‌زنید قبلش کاملا دست‌های‌تان را بشویید. علاوه بر این هر تغییر رنگ یا بو می‌تواند نشانه خراب‌شدن سایه باشد.\nخطرناک‌تر از همه ؛ ریمل\nریمل خطرناک‌ترین لوازم آرایشی است که باید زود به زود دور انداخته شود. این لوازم آرایشی محل اسکان انواع باکتری است که در محیط گرم و تاریک درون آن، جا خوش کرده‌اند و با هر بار استفاده می‌توانند به چشم‌ها انتقال یابند. از عوارض آن، عفونت‌های چشمی و در موارد شدیدتر، نابینایی است.\nریمل باید هر چند ماه یکبار(در حالت ایده‌آل 2 تا 3 ماه و نهایتا 6 ماه) عوض شود،با باز شدن درریمل اکسیژن روی مواد تشکیل‌دهنده ریمل تاثیر گذاشته و کاری می‌کند که باکتری‌ها درون آن جمع شوند. وقتی باکتری‌ها درون ریمل تجمع کنند، می‌توانند باعث قرمزی، خارش یا حتی گاهی ورم ملتهبه و گل‌مژه در ناحیه چشم‌ها شود.\nاز طرف دیگر هربار که برس ریمل را بیرون می‌آورید، از آن استفاده می‌کنید و دوباره آن را سر جایش برمی‌گردانید، در این مسیر برس تعدادي باکتری جذب می‌کند و آن را درون ریمل می‌برد.\nوقتی ریمل شما خراب می‌شود بویی نزدیک به بوی گازوئیل از آن به مشام می‌رسد. هرگاه در چشم‌های‌تان احساس ناراحتی کردید و نشانه‌هایی از بعضی بیماری‌ها در آنها دیدید، باید اولین کاری که می‌کنید دور انداختن تمام لوازم آرایشی‌های مربوط به چشم‌تان باشد چون ممکن است بیماری به آنها سرایت کرده باشد. اگر بعد از یک یا 2 روز همچنان در چشم‌های‌تان احساس التهاب و ناراحتی کردید حتما به یک متخصص چشم مراجعه کنید.\nبیشتر از همه عمر می‌کند\nهر پنکیک یا پودری را حداقل می‌توان 2 تا 3 سال استفاده کرد به شرط آنکه در محیطی خشک و خنک نگهداری شوند اما پنکیک‌هایی که منشا گیاهی دارند چون مقدار بسیار کمی آب در آنها وجود دارد درنتیجه رشد باکتری‌ها در آنها محتمل است. بنابراین اول از همه به برچسب پنکیک‌تان نگاه کنید اگر روی آن عبارت گیاهی << botanical>> وجود داشت یا نوشته بود که دارای موادی چون بابونه، آلوورا، بامبو، چای سبز یا.... است، باید در نگهداری آن دقت بیشتری کنید چون در آنها مقداری آب وجود دارد. پودرهای فشرده تا 2 سال و پودرهای نرم را تا 3 سال مي‌توانيد استفاده کنید.\nپنکیک تاریخ گذشته چندان قابل تشخیص نیست اما شاید بتوان تا حدی حدس‌هایي درباره فساد آن زد مثلا اگر دیدید در یک دوره زمانی دچار تغییر رنگ شد احتمالا تاریخ مصرف آن به انتها رسیده و قابل استفاده نیست یا اگر متوجه شدید بافت آن تغییر کرده یا مواردی از این قبیل، تاريخ مصرف آن گذشته است.\nبرس را بشویید تا سالم بماند\nدقیقا همان قانونی که درباره پنکیک‌ها وجود داشت در مورد رژگونه‌های پودری هم صدق می‌کند یعنی اگر در مواد تشکیل‌دهنده آن آب وجود نداشته باشد، می‌توانید تا مدت‌ها یعنی 2 تا 3 سال از آن استفاده کنید البته اگر رژگونه کرمی باشد، باید هرسال آن را عوض کنید. اگر می‌خواهید عمر رژگونه را زیاد کنید به طور مرتب برس آن را بشویید و رژگونه را در محیطی تاریک و خشک نگهداری کنید.اگر رژگونه‌تان مرطوب یا نم‌دار شود احتمال رشد باکتری‌ها در آن تسریع می‌شود.\nوقتی شما رژگونه خود را روی کرم صورت یا کرم‌پودر می‌مالید، چربی‌ها لابه‌لای موهای برس گیر می‌کنند و به رژگونه انتقال می‌یابند. این حالت باعث می‌شود یک لایه کمرنگ سفید خاکستری روی رژگونه پودری یا لایه‌ای گچی روی کرم‌ها به وجود بیاید. برای اینکه از به وجود آمدن این حالت جلوگیری کنید بعد از استفاده از مرطوب‌کننده یا کرم‌پودر چند دقیقه صبر کنید و بعد رژگونه بزنید.همچنین می‌توانید قبل از استفاده از رژگونه چربی‌های صورت را پاک کنید و بعد از استفاده نیز برس رژگونه را با یک حوله خشک تمیز کنید.در مورد کرم‌ها و پودرها ترکیب ظاهری آنها نیز می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد. اگر ترکیب رژگونه‌تان بسیار سفت و سخت شده بود و به راحتی از هم جدا نمی‌شد و تکان نمی‌خورد، باید یک رژگونه نو بخرید.\nحتما هر 3 ماه یکبار عوض کنید\nخط‌چشم مایع یا مداد باید هر 3 ماه یکبار عوض شوند. اگر از مداد استفاده می‌کنید توصیه می‌کنیم هربار قبل از استفاده آن را بتراشید تا اگر آلودگی روی آن وجود داشت از بین برود\nآلودگی خط چشم معمولا هیچ نشانه آشکاری ندارد. اگر خط چشم‌تان آلوده باشد احتمال قرمزی،خارش و در موارد بد، التهاب به وجود می‌آ‌ید، البته گاهی می‌توان قبل از التهاب تشخیص‌هایی داد مثلا اگر به طور واضح دیدید که ماده آرایشی شما لایه‌لایه شده است فورا از شر آن خلاص شوید. ناگفته نماند كه از مداد چشم می‌توان زمان بيشتري استفاده کرد.\nاز آنجا یی كه رژلب‌ها مدام با لب‌ها در تماس هستند، بهتر است هر سال عوض شوند البته در رژلب‌ها آبی وجود ندارد بنابراین احتمال فاسد شدن آنها بسیار کمتر است، البته اگر اخیرا بیمار بوده‌اید بهتر است رژ خود را دور بیندازید.هیچ‌گاه رژلب خود را به کسی قرض ندهید یا از رژ کسی استفاده نکنید چون احتمال سرایت بیماری از این راه بسیار است.\nرژلب‌ها دارای مواد روغنی شکل هستند بنابراین در طول زمان بوی روغن مانده می‌گیرند. باید بدانید كه ظاهر این محصول می‌تواند فاسد شدنش را نشان دهد. هرگاه احساس کردید در بافت و ترکیب رژتان تغییری ایجاد شده، آن را دور بیندازید، یکی دیگر از نشانه‌های فاسد شدن ، سفت شدن رژ است به طوری که رنگدانه‌های آن به راحتی روی لب نمی‌نشینند و اگر شما از آن استفاده کنید ناصافی‌اش را احساس می‌کنید.\nسایه پودری بهتر است یا سایه مایع؟\nمعرفی بهترین فروشگاه اینترنتی برای خرید عطر و ادکلن\nتفاوت های کرم پودر و کانسیلر چیست؟\nبهترین فروشگاه اینترنتی برای خرید عطر و ادکلن\nدرباره ما لوازم آرایشی\nدرباره لوازم آرایشی\nعطر سال ٢٠١٤\nطرز تهیه ی سرمه چشم\nطرز تهیه سرمه برای چشم\nتهیه سرمه چشم\nطرز تهیه سرمه\nخطرات لوازم آرایش\nسرب در لوازم آرایشی\nانتخاب رنگ لاک ناخن\nانتخاب رنگ لاک\nلوسیون سفید کننده\nتهیه ریمل خانگی


منحصر به فرد! Giorgia Andriani را ‘خانه’ تولد در میان این مستند\nمنحصر به فرد! Giorgia Andriani را ‘خانه’ تولد در میان مستند – سرگرمی\nبه روز شده: May 20, 2020, 13:31 IST | اواسط روز خبرنگار آنلاین | بمبئی\nتا آنجا که او می خواهد به صرف زمان با خانواده و بگیرید و یاد دهید, Giorgia Andriani زنگ خواهد شد در روز تولد او ‘خانه’. البته حیوان خانگی خود را Hugo خواهد بود تنها شرکت.\nGiorgia Andriani با حیوان خانگی هوگو (حسن نیت ارائه میدهد تصویر/Giorgia Andriani رسمی Instagram صفحه)\nایتالیایی-تبدیل-بازیگر Giorgia Andriani تبدیل خواهد شد یک سال مسن, on May 21, اما او نمی خواهد بود قادر به جشن تولد خود را در یک راه بزرگ با توجه به دوران سخت جهان با آن مواجه است به دلیل بیماری همه گیر کوروناویروس. Giorgia تولد این سال در جریان است متفاوت باشد چرا که آن را یکی ساکت. تا آنجا که او می خواهد به صرف زمان با خانواده و بگیرید و یاد دهید, Giorgia زنگ خواهد شد در روز تولد او ‘خانه’. البته حیوان خانگی خود را Hugo خواهد بود تنها شرکت.\nشاید او می تواند با گرفتن دوستان من بیش از تماس های ویدئویی. اما این در مورد آن. “این رفتن به یک “خانه تنهایی”, نوع, از تولد این سال به عنوان این مستند است که هنوز هم در. اما پس از آن که مستند می شود برداشته من قطعا ترتیب یک مهمانی با دوستان نزدیک من” گفت: Giorgia به mid-day.com.\nدر حالی که او در کشور ایتالیا بیش از حد سیم پیچ تحت تاثیر ویروس آرباز خان دوست خاص است ‘امن’ در Bandra صفحه اصلی تشویق مردم به اقدامات احتیاطی لازم است و عمل اجتماعی فاصله. او Instagram صفحه پر از خنده دار الهام بخش, الهام بخش ویدئوها میان مستند.\nAndriani که قرار است به او بالیوود اولین با Shreyas Talpade-starrer به انجمن خوش آمدید Bajrangpur شده است مسواک زدن در Hindi و صرف وقت با سگ حیوان خانگی هوگو.\nاتمام Giorgia را مستند خاطرات:\n1. در حالی که مسواک زدن در Hindi:\n2. با حیوان خانگی خود را به هوگو:\n3. پخت و پز مواد غذایی هند:\n4. کشتن خستگی با خان:\n5. تمرین با هوگو:\nهنگامی که این مستند به پایان می رسد, Giorgia سفر قصد دارد بیش از حد برنامه ریزی شده است. در پست-مستند to-do list او سفر خواهد شد برای دیدار با پدر و مادر خود را در ایتالیا. “پس از این مستند به پایان می رسد من به ایتالیا به آغوش خانواده من”, Giorgia گفت.


معمار بابل - موزه یهود برلین\nمي توان گفت موزه يهود ليبسكيند در وهله اول تلاشي است براي به ياد آوردن اذهان، موقعيت ها و نشانه هايي كه في نفسه ضد خاطره هستند . به همين دليل موزه يهود در خود حامل تناقضاتي حل ناشدني است. تناقض و تضادهايي به قدمت تاريخ دهشتناك بشري آنگونه كه آدورنو معتقد است همواره اين دهشت ملازم و همراه تمدن بوده، هست و خواهد بود، « نمی توان دهشت را برانداخت و تمدن را نگه داشت.» (آدورنو، تئودور و/ هورکهایمر ماکس،361:1384).\nموزه يهود ناچار است مكاني باشد براي يادآوري فراموشي، جايي كه بايد به خاطر آوريم تا فراموش كنيم. اما اين مفهوم و كالبدي كردن آن فرايندي ‹متفاوت› را مي طلبد چرا كه قرار است با ديدي ‹متفاوت› به هر آنچه كه قبلا وجود داشته نگاه كنيم. لذا محتوايي با چنين سنگيني و دهشتبار، فرمي نوين را مي خواهد كه معماري سترون شده مدرن از پس آن بر نمي آيد. به ناچار بايد اين حكم تلخ را بپذيريم كه هولوكاست نتيجه آرمان و ايده آل متعالي و متافيزيك منشي است كه در ميان مدرنها به همسان سازي مشهور است. همسان سازي و تبعات آن از همان بدو ظهور خود در قالب مدرنيسم در همه نمودهاي نظري و علمي متجلي گشته است. رياضيدانان به توابعي كه در قواعد موردنظرآنها نمی گنجد عناويني چون گنگ و مبهم و نامعين نسبت مي دهند. ساختارگراها به دنبال كليت هاي دگرگوني ناپذيري مي گشتند كه فارغ از تفاوتها بتوان آنها را در هر كجا و در هر زمينه فرهنگي بتوان باز توليد كرد. كليت هايي كه به قول آدورنو از يهودستيزي جدايي ناپذيرند، اين امر دامنگير معماري نيز شد و تحت عنوان معماري بين الملل گسترش ايده همسان سازي را مد نظر خود قرار داد. معماري بين الملل با پشتوانه هاي فكري مدرن را مي توان گونه اي از ستيز با تفاوت، اقليت و نوعي از هولوكاست فرهنگ معماري بشر ناميد. اما ليبسكيند از همان آغاز كار خود، رويه اي ديگرگونه در پيش مي گيرد و يكسره به سراغ نشانه هاي اقليت مي رود. ستاره داوود يا همان مهر سليمان.«اين ستاره جنبه هاي مكمل مختلفي را نشان مي دهد. مثلث سر بالا نماد آتش و در عين حال نماد انساني است كه در جهت كائنات فعال و در جهت زمين منفعل است. مثلث سرپايين را انساني مي دانند كه در جهت زمين فعال و در جهت آسمان منفعل است.»\n2 – از همان لحظه شكست ستاره، موقعيتي كه آن را جنون ديگر بودگي نشانه ها مي ناميم شروع مي شود.اين موقعيت را بدينگونه تعريف مي كنيم:\nموقعيتي كه در آن نشانه ها از مدلولهاي پيشينی خود گسيخته و سعي در ارائه مدلولهاي نوينی دارند. گسيختگي نشانه تنها در فضايی مي تواند رخ دهد كه از هر لحاظ در حوزه فضاها و موقعيت هاي مالوف و آشنای قديمی نگنجد. در واقع می توان گفت كه جنون ديگر بودگی نشانه ها گونه ای آشنايی زدايی كردن از ادراك مالوف و معمولی است . اين همان موقعيتی است كه فوكو آن را تحت عنوان شكل ويران شده خرد، به معنای مالوف آن، يعنی جنون معرفی كرده. شكلی كه هماره توسط خرد همسانساز مدرن سركوب شده حتي اگر تحت لواي پيرا پزشكي و برپايي آسايشگاه باشد . در اين راستاست كه موزه يهود بايد مكاني باشد تا از طريق آن نشانه ها از آسايش ابدي خود گسيخته و وارد حوزه متفاوتي از دلالتگري شوند. موزه يهود به اين اعتبار دارالمجانين نشانه هاييست كه خود را از تبار خود نمي دانند. آنان از تبار خويش به نحوي دهشتبار مي گريزند، چرا كه غير از اين توانايي حمل معاني، مفاهيم و مدلولهايي را ندارند كه از موقعيت يهوديت نشات گرفته اند. در واقع زبان صريح و يقين دكارتي مدرن جاي خود را به تركيبي از ناسازه ها مي دهد. اين يقين و صراحت امروزه در فضايي چون موزه يهود بيرنگ شده و گسست كامل از آن زبان آغاز مي شود.براي بيان مفاهيم ‹ديگري› ، مفاهيمي كه در دايره به ظاهر جهانشمول‹ خود› مدرنيستي نمي گنجد به زباني ديگر نيازمنديم كه موزه يهود الفباي آن را مي سازد. اما خود اين الفبا، اين دايره واژگان و نشانه نمي تواند به ثبات برسد، نبايد به كليشه اي شدن، جهان شمولي و بازنمود در آينده بيانديشد چرا كه در اينصورت دوباره در دام انديشه اي مي افتد كه انگيزه هاي ساخت اين موزه را فراهم كرده است.\nفرم پس از تولد و در مسير خود جهت الحاق به نشانه هاي تاريخي سايت، همچنانكه آرام نمي نشيند و مدام در جهت گيري خود قطعيت ها را از بين مي برد، به نحوي از خودويرانگري نيز دست مي زند. كسي نمي تواند ابتدا و انتهاي آن را از هم تشخيص دهد. فرم موزه نشانه ايست كه از هر مدلول قطعي برق آسا مي گريزد. پيچ و تاب هاي اين نشانه در هيچ مختصات دكارتي قابل پيش بيني نيستند.ضد هندسه و ضد جايگاه پذيري در هر عنوان هندسي هستند. چنين فرمي هم، نمي تواند خالص باشد. كسي هم كه در داخل اين فرم قرار است هولوكاست را در قالب عملكردي متشكل از سيركولاسيونها و مكثها تجربه كند نبايد از روزنهاي آشنا به بيرون بنگرد. گويي زاويه ديد كاربر همان شكافها و گسيختگيهايي است كه فرم به مثابه يك ابر نشانه يا شايد فرا نشانه در مسير عريان كردن خويش از دلالتهاي پيشين به تن خريده است. گسيختگي هايي كه به سبب نا آشنا و نامالوف بودنشان هراس انگيزند و همين هراس براي انسان امروزي كه بااطمينان به دور از هيچ ترسي به بالا رفتن آسانسورها و جت ها اعتماد مي كند كافيست.\nبدین اعتبار موزه یهود یک متن باز است. متنی که از هرگوشه آن می توان شروع به خوانش کرد. شاید بهتر آن باشد که بگوییم این همان، ضد متن وضد کتابی است که دریدا آرزوی نوشتنش را داشت. همان دریدایی که روزگاری احتمال شکست دکانستراکشن را با ذهن فرمول گریزش محاسبه کرده بود. متنی باز که به هر ذهنی اجازه دست درازی،تعارض و تجاوزی را می دهد که می خواهد ارگاسمهای خود را در ارضای شهوتناک خوانش تجربه کند. در پايان مي توان موزه يهود را جزو معدود آثار معماري دانست كه با ديدي واسازي گرا همچنان پس از ساخت و كالبد يافتن، دوباره و از نو قابل واسازي، خوانش و تاويل ديگرباره اند. ليبسكيند ثابت كرده است كالبد و تجسد يافتن نمي تواند پايان راه واسازي در معماري باشد، بلكه همچنان نيز كه قبلا نيز گفته شد، مي تواند نه تنها آغاز راه بلكه موجد متون و كالبدهاي نوين باشد. از اين روست كه بايد گفت اين موزه همزمان با فراموش كردن و به ياد آوردن مدام در معرض آگاهي بخشي و آگاهي يابي قرار دارد. لذا به حوزه پايان ناپذير معناها متصل شده، موردي كه امروزه بشر بيش از پيش به آن نيازمند و محتاج است. نكته مهم ديگر در راستاي موفقيت اين موزه در حوزه معماري را مي توان به رابطه بين اثر و تئوري نسبت داد. لازم به ذكر است كه همواره بين اثر هنري و تئوري رابطه اي دو سويه برقرار بوده و هست. همين بس كه بسياري از تفكرات عصر مدرن از آثار هنري بزرگ نشات گرفته اند. ميلان كوندرا نويسنده بزرگ چك در كتاب « هنر رمان، ميراث گمشده سروانتس» مي گويد: « ماركسيسم قبل از اينكه به عنوان تفكري عظيم ظاهر شود در رمان و ادبيات اتفاق افتاد.» يا در مصاحبه اي اينشتين گفته بود نظريه نسبيت را از رمان برادران كارامازوف آموختم. اين مسئله در معماري نيز وجود داشته و دارد. گمان نمي رود هیچ معماری حتی پیشرو، تئوريهايش را قبلا روي كاغذ آورده و سپس تك تك به مفاد آن عملكرده باشد. هنر همواره چه خوب، چه بد عرصه آزمونها و خطاهاي بشر بوده براي رسيدن به تعالي آگاهي. اين سويه را مي توان سويه « از هنر به سوي تئوري» ناميد. يعني در واقع به جايي برسيم كه آثار موجد تغييرات و دگرگونيهاي فكري شوند. اما سويه ديگري نيز وجود دارد كه آن را مي توان در حوزه «از تئوري به سوي هنر» دسته بندي كرد. تاريخ هنر و تلاش هنري بشر نشان داده كه اين سويه هيچگاه عمر چنداني نداشته، براي اثبات اين ادعا نگاهي به تاريخ ظهور و افول مكاتب مختلف هنري در سر آغار قرن بيستم كافيست.\nنوشته شده در جمعه بیستم شهریور ۱۳۸۸ساعت 23:54 توسط میثم Powered By


تعداد اخبار: ۲,۷۴۱\n۸۱۶ مدرسه روستایی در زنجان اینترنت دارند سرپرست اداره کل ارتباطات و فناوری اطلاعات استان زنجان گفت: 816 مدرسه روستایی در زنجان اینترنت دارند .\n۲۱:۵۹ - ۱۴۰۰-۱-۲۷\nفناوری اطلاعات استان زنجان ارتباطات آموزش و پرورش حامد سرائی سرپرست اداره ارتباطات زنجان روستا دسترسی اینترنت\nبررسی واکنش مردم در شبکه‌های اجتماعی بعد از حادثه نطنز / اگر نزنیم، می‌زنند! حادثه خرابکاری در بخش‌هایی از تاسیسات نطنز طی روزهای گذشته ضمن بازتاب‌های متعدد و گسترده در رسانه‌های جریان اصلی داخل و خارج، با موجی از واکنش‌های کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز همراه بوده است.\n۱۶:۴۴ - ۱۴۰۰-۱-۲۶\nفناوری اطلاعات ارتباطات فروردین دیتاریپورت دیتاپولیتیک\nمدیریت فضای مجازی در جهان| آلمان جلوی به اشتراک گذاری داده‌های کاربران واتس اپ با فیس بوک را می‌گیرد رگولاتوری های آلمان به دنبال اجرای قانونی هستند تا مانع از به اشتراک گذاری داده‌های کاربران واتس اپ با فیس بوک شوند.\n۱۴:۵۵ - ۱۴۰۰-۱-۲۵\nآلمان فیس بوک واتس اپ فناوری اطلاعات حریم شخصی حکمرانی مجازی\nتناقض عجیب وزارت ارتباطات در برخورد با نرم‌افزارهای داخلی و خارجی/ وقتی کاربران پیامرسان داخلی مجبور به استفاده از فیلترشکن هستند بعد از پیگیری مصرانه وزارت ارتباطات برای رفع اختلال در یک نرم‌افزار خارجی گفت‌وگوی صوتی، مدیرعامل پیام رسان داخلی گپ، از توجه ویژه این وزارتخانه به نرم افزارهای خارجی در عین کم توجهی به نرم افزار داخلی انتقاد کرد.\n۱۶:۴۲ - ۱۴۰۰-۱-۲۴\nوزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات محمد جواد آذری جهرمی فناوری اطلاعات ارتباطات پیام رسان مهدی انجیدنی مدیرعامل پیام رسان گپ کلاب هاوس\nپیگیری آذری‌جهرمی برای آنتن‌دهی اینترنت مناطق روستایی کرمانشاه وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در دیدار با نماینده کرمانشاه بر پیگیری هرچه سریع‌تر مشکلات اینترنت و عدم آنتن‌دهی تلفن همراه در برخی روستاهای شهرستان کرمانشاه تاکید کرد.\n۱۶:۲۷ - ۱۴۰۰-۱-۲۴\nاینترنت فناوری اطلاعات آذری جهرمی کرمانشاه نماینده مردم کرمانشاه در مجلس شورای اسلامی محمد رشیدی\nهوشمندسازی قوه قضایی با مشارکت بخش خصوصی رئیس مرکز آمار و فناوری اطلاعات قوه قضاییه گفت: استفاده حداکثری از فناوری برای هوشمند سازی دستگاه قضایی با مشارکت حداکثری بخش خصوصی و شرکت‌های دانش بنیان به عنوان یک راهبرد اساسی باید دنبال شود.\n۲۲:۴۶ - ۱۴۰۰-۱-۲۳\nقوه قضاییه فناوری اطلاعات عیسی زارع پور قوه قضاییه هوشمند\nدسترسی ۹۴ درصد از روستاهای بالای ۲۰ خانوار به شبکه اطلاعات سرپرست ارتباطات و فناوری اطلاعات استان زنجان با اشاره به توسعه ارتباطات روستایی در استان گفت: هم‌اکنون ۹۴ درصد از روستاهای بالای۲۰ خانوار استان به شبکه ملی اطلاعات و خدمات اینترنت پر سرعت دسترسی دارند.\n۱۱:۰۶ - ۱۴۰۰-۱-۲۳\nفناوری اطلاعات ارتباطات اینترنت حامد سرائی سرویس ایرانسل سرپرست ICT زنجان شبکه ملی اطلاعات\nوزارت ارتباطات برای تحقق شعار سال فراخوان داد: حمایت از تولید گوشی و تبلت ایرانی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات برای اجرای «طرح جامع حمایت از توسعه زیست بوم همراه، توسعه بازار و فناوری تولید گوشی های هوشمند داخلی» فراخوان داد.\n۱۷:۱۸ - ۱۴۰۰-۱-۲۱\nفناوری اطلاعات ارتباطات فروردین گوشی داخلی حمایت از تولید بومی\nدستور وزیر ارتباطات برای تامین داده‌های سازمان مالیاتی/ سامانه مودیان قبل از عید فطر افتتاح می‌شود وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از تمامی دستگاه‌های اجرای خواست تا شرایط تسهیل و تسریع در اجرای قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان را فراهم کنند.\nفناوری اطلاعات وزارت ارتباطات جواد آذری جهرمی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات سامانه مودیان مالیاتی\nبایدهای حکمرانی مجازی/ فضای مجازی و فرصت سوزی تاریخی سرپرست پژوهشگاه فضای مجازی گفت: نظام سرمایه‌داری و در رأس آن آمریکا با پیشبرد جریان فناوری در الگوهای پلتفرمی، موفق به ایجاد نظام حکمرانی نوینی شد که با کاهش ظرفیت حکمرانی دولت‌ها، موجبات شکل‌گیری «دولت تهی» را فراهم می‌سازد.\n۲۱:۱۱ - ۱۴۰۰-۱-۱۸\nفضای مجازی حکمرانی فناوری اطلاعات فناوری عبدالحسین کلانتری سرپرست پژوهشگاه فضای مجازی\nایجاد مسیر لوپ ارتباط بین شهری در شهرستان ماهنشان سرپرست اداره کل ارتباطات و فناوری اطلاعات استان زنجان از ایجاد مسیر لوپ ارتباط بین شهری در شهرستان ماهنشان در آینده نزدیک خبر داد.\n۱۷:۰۷ - ۱۴۰۰-۱-۱۸\nفناوری اطلاعات فضای مجازی ارتباطات استان زنجان حامد سرائی سرپرست اداره کل ارتباطات و فناوری اطلاعات استان زنجان\nفضای مجازی و فرصت سوزی تاریخی/ رویکرد کنترل فضای مجازی، باید سلبی باشد یا ایجابی؟ هرچند فضای مجازی فرصت‌های زیادی در اختیار بشر قرار می‌دهد، امّا ورود آن به تمام شئون زندگی انسانی تهدیدات ناشناخته‌ای با خود به همراه می‌آورد که تا پیش از این بشریت تجربه‌ی مواجهه با آن را نداشته است.\n۲۱:۵۵ - ۱۴۰۰-۱-۱۷\nفضای مجازی اینترنت فناوری اطلاعات مدیریت و کنترل فضای مجازی تولید محتوا در فضای مجازی رهبر معظم انقلاب\nفارس من| نداشتن کد آبادی و عدم استقبال اهالی دلیل محرومیت مردم رشته پلنگان از تلفن و اینترنت بررسی‌ها نشان می‌دهد دلیل محرومیت مردم رشته پلنگان شهرستان صومعه‌سرا از شبکه مخابرات و اینترنت نداشتن کد آبادی و عدم استقبال اهالی از شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات باشد.\n۱۳:۰۸ - ۱۴۰۰-۱-۱۷\nاینترنت فناوری اطلاعات محرومیت روستا بخشدار میرزا کوچک شهرستان صومعه‌سرا پرویز روا