ΟΔΟΣ: Ιανουαρίου 2009\nΕπισκέπτομαι τις λέξεις ξανά σε μια αγωνιώδη προσπάθεια αναζήτησης στόχου και νοήματος. Ξεκινώ συλλαβιστά από αυτό που ο Τσόμσκι ονόμασε γενετική γραμματική, τη μοναδική ικανότητα των βρεφών να ξεκινούν από τους κοινούς παγκόσμιους ήχους που μετατρέπονται τόσο γρήγορα σε ξεχωριστή, άπταιστη μητρική γλώσσα. Οι πολέμιοί του είτε στην εξελικτική βιολογία ή στον έξυπνο σχεδιασμό (δημιουργία), δεν μπορούν να δώσουν κομψότερη εξήγηση πώς δημιουργήθηκε η γλώσσα ή μάλλον οι γλώσσες και προ παντός γιατί. Ίσως η εξέλιξη προνόησε ένα ύψιστο φονικό όργανο στον αγώνα για επιβίωση. Πέρα από την επιστημονική διαμάχη αλλά χρησιμοποιώντας σαν αφετηρία την επίσκεψη στην αυτούσια χρήση των λέξεων για την έκφραση της ουσίας πίσω από όποια σκοπιμότητα στη πολιτική, θέλω να ξαναθέσω την ειλικρινή απορία μου στο πλανητικό παιχνίδι της πολιτικής: Γιατί οι πολιτικοί πρώτοι, προδίδουν την Πολιτική:\nΓιατί προδίδουν την πίστη, την σοφία, την αγάπη, την ελπίδα που οι κοινοί θνητοί περιμένουν σύμφωνα με το συμβόλαιό τους, απ’ αυτούς; Υπάρχει πολιτική με λογική κι ευαισθησία ή ο αγώνας για τη νομή της εξουσίας καλύπτει κάτω από τις «επικοινωνιακές» αρετές των κατάλληλων λέξεων την άκρατη ιδιοτέλεια, την ανενδοίαστη ασυδοσία, τον εγωκεντρισμό του νάρκισσου «ηγέτη» της «κακέκτυπης δημοκρατικής εκπροσώπησης» που ουσιαστικά υφαρπάζει όχι μόνο τη ψήφο αλλά και την αξιοπρέπεια και την ελευθερία επιλογής και τη ποιότητα ζωής του στιγμιαία κατά την εκλογή, εκπροσωπουμένου; Γιατί εμείς οι πολίτες προδίδουμε τη πολιτική σαν ελάχιστο κοινό παρονομαστή απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας ευκαιριών, ασφάλειας και ευημερίας, μετατρεπόμενοι σε άκριτους οπαδούς ψευδών πολιτικών υποσχέσεων; Και προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα θέλω να διατυπώσω το ερώτημα: Υπάρχει κάθαρση στην αφόρητη πολιτική ύβρη που ζούμε; Υπάρχει ελπίδα «σεισάχθειας» στην κοινωνική -οικονομική φρίκη της παγκοσμιοποιημένης πολιτικής πραγματικότητας;\nΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Σάββατο βράδυ, στο αρχοντικό Ζάχου\nΌπου το αρχοντικό φόρεσε όλα τα παλιά του και μας υποδέχτηκε. Μας υποδέχτηκε ακόμα και με τη χαρακτηριστική μυρωδιά που έχει το αυθεντικό παλιό. Εκεί, στον παλιό αυτό χώρο, γιατί δεν ταίριαζε αυτή, η συγκεκριμένη παράσταση σε χώρο καινούριο και απαστράπτοντα, απλώς γιατί διαπραγματευόταν μια αξία που ευδοκιμούσε στα παλιότερα χρόνια όπου ο ατομισμός δεν ήταν τόσο φουσκωμένος όσο στην εποχή μας. Εκεί κι ας υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα με τη θέαση, καθώς όλοι οι θεατές ήμασταν στο ίδιο επίπεδο. Εκεί για να φανεί υπογραμμισμένο το μεράκι που, ενώ στερείται τον ιδανικό χώρο για τέτοιες προσπάθειες (καημένη Καστοριά μας, που μπορείς και δικαιούσαι να καυχιέσαι για τον προηγούμενό σου πολιτισμό και για τον τωρινό σε πλακώνει η σιωπή και η απραξία, ιδίως στο πολύ συγκεκριμένο θέμα του πολιτιστικού κέντρου που μόνη εσύ απ’ όλες τις πόλεις δεν έχεις), τα καταφέρνει να εκφράζεται και μάλιστα περιφημότατα σε τέτοιους χώρους.\nΚι όμως. Παρά τις φαινομενικά αλλά και τις αντικειμενικά αντίξοες συνθήκες, ήταν μια ξεχωριστή βραδιά. Επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά μέσα μου η απόλυτα δικαιολογημένη αγάπη πολλών μεγάλων στα παιδικά βιβλία. Καλά, για τη δική μου δε χρειάστηκε ποτέ να δικαιολογηθώ σε κανέναν. «Διαβάζω για τη δουλειά μου» ήταν και είναι πάντα η πρόφασή μου, για να απολαύσω ωραία βιβλία. Βιβλία που έχουν τη δύναμη να κάνουν τον αναγνώστη τους καλύτερο άνθρωπο(μη βιαστείτε να χαμογελάσετε ειρωνικά, δεν αναφέρομαι στο διδακτισμό που τα χαρακτήριζε κάποτε τόσο, που πολλά ή όλα κατέληγαν υποχρεωτικά σε ένα δίδαγμα) χωρίς μάλιστα να καταλαβαίνει ο ίδιος ποιος είναι ο σκοπός τους. Γιατί η εκπλήρωση αυτού του σκοπού προκύπτει μέσ’ από μιαν όμορφα πλεγμένη πλοκή, που σε απορροφά τόσο ώστε δε συνειδητοποιείς τα άλλα τα μεγάλα που έρχονται αβίαστα , μα και δυνατά και εγκαθίστανται μέσα μας.Έτσι αβίαστα και χωρίς να το περιμένω μου είχε συστήσει την Παπλωματού μια μαθήτριά μου, η Πηνελόπη, όταν πήγαινε στην πρώτη τάξη. Φτιάχναμε μια ιστορία και κάποια στιγμή κολλήσαμε σε κάποιο σημείο. Η ευρηματική ιδέα της Πηνελόπης με έκανε να τη ρωτήσω πώς τη σκέφτηκε και τότε άκουσα για πρώτη φορά για την κυρία Παπλωματού.\nΑπόψε συναντήθηκα μαζί της για δεύτερη φορά. Την είδα μπροστά μου να κεντάει τα υπέροχα και ζηλευτά της παπλώματα, την άκουσα να τραγουδάει το χαρακτηριστικό της τραγούδι με την ταιριαστή συνοδεία της μουσικής που ξεχυνόταν από ένα καλοπαιγμένο ακορντεόν, την πίστεψα. Δεν ήταν δύσκολο να την πιστέψω. Είχε πολλούς συνεργούς που όλοι έβαλαν τα δυνατά τους να μας ξεγελάσουν και να ταξιδέψουμε όλοι μαζί σε μια άλλη χώρα, που δεν είναι τελικά καθόλου άλλη, αφού…\nΑφού μόλις προχτές ήταν που δυο άστεγοι στην Αθήνα σκότωσαν έναν τρίτο άστεγο για ένα παγκάκι. Όχι γέροντες που, ε, μπορεί και να μη λειτουργούσε και πολύ καλά το μυαλό τους κι ίσως και να την είχαν βαρεθεί τη ζωή τους τόσο δύσκολη που ήτανε. Γύρω στα σαράντα ήταν όλοι τους. Κι ανατριχιάσαμε όσοι διαβάσαμε την είδηση που επιβεβαίωσε με το φριχτό της περιεχόμενο αυτό που ήδη γνωρίζουμε ∙ πως η ανάγκη δε νικιέται καθόλου εύκολα και πως δεν πρέπει να την υποτιμούμε αν είμαστε συνετοί κι αν θελήσουμε να αποφύγουμε να καταντήσουμε Γαλλία , η οποία, όσο κι αν έχει ξεκινήσει να τους φροντίζει φτιάχνοντάς τους κατοικίες και εγκαταστάσεις όπου μπορούν να πλένονται και, τέλος πάντων, βοηθώντας τους να επιβιώσουν, βλέπει τους αστέγους της να αυξάνονται και να πληθύνονται με ρυθμούς που τρομάζουν (προσωπικά με τρόμαξαν και οι ηλικίες τους, αφού διάβασα για νεότατους ανθρώπους, μόλις είκοσι χρονών ανάμεσά τους).\nΠροσωπικά δεν έχω διαβάσει κάπου για κάποια παρόμοια προσπάθεια που έχουμε κάνει εμείς και δεν είναι ότι δεν έχουμε άστεγους. Αλλά, όπως γίνεται πάντα στη χώρα μας όπου ποτέ δεν προλαβαίνουμε το κακό-μάλλον δεν είμαστε των φρονίμων τα παιδιά-, ίσως να ξεκινήσουμε να προβληματιζόμαστε μετά τον προχτεσινό φόνο του 40χρονου για να του πάρουν το παγκάκι. Ίσως, όμως, και όχι. Άλλωστε, δεν ξεμπλέξαμε ακόμα απ’ τον άλλο φόνο, τον εντελώς απαράδεκτο, του 15χρονου παιδιού, πώς να στρέψουμε την προσοχή μας κι αλλού, όπου επίσης χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί;Όλα αυτά μου έφερε στο νου η θαυμαστή Παπλωματού, που έφτιαχνε τα υπέροχα παπλώματά της όχι για να τα πουλάει-ενώ θα μπορούσε κι ενώ θα γινόταν πλούσια, αν το ‘καμνε-, αλλά για να τα χαρίζει σ’ όποιον τα χρειαζόταν. Κι όχι μόνον αυτά…\nΓιατί σκέφτηκα τι όμορφο και τι σπουδαίο ήταν όλο αυτό που έκαναν τα παιδιά ∙ τα συγκεκριμένα παιδιά που έπαιξαν θαυμάσια, που το ‘καναν δείχνοντας πόσο ένιωθαν σε βάθος αυτά που έπαιζαν. Πολύ σπουδαίο, γιατί έδειχναν το δρόμο. Γιατί, αφιερώνοντας αρκετό από τον πολύ λίγο ελεύθερο χρόνο που ξέρουμε όλοι πως έχουν ή, ακόμα, μη σπαταλώντας τον όπου αλλού συνηθίζουν να τον σπαταλούν οι άλλοι γύρω τους, μικροί και μεγάλοι, αυτά προτίμησαν το θέατρο. Έδειξαν έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούν ίσως τα ίδια, το δρόμο στους συνομηλίκους τους που εκτονώνουν το δικαιολογημένο θυμό τους καίγοντας και καταστρέφοντας. Ίσως γιατί κανείς δεν τους μίλησε και δεν τους υπέδειξε ποτέ πώς να αντιδρούν με υγιείς όμως τρόπους. Ίσως γιατί δεν τα κατάφεραν να το ανακαλύψουν μόνα τους αυτό, αφού μεγαλώνοντας σε μια χώρα όπου ο καθένας σκέφτεται με γνώμονα αποκλειστικά το ατομικό του συμφέρον και ποτέ μακροπρόθεσμα, είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ανακαλύψουν μόνα τους κάτι τέτοιο. Ίσως πάλι γιατί από κανέναν ποτέ δεν έχουν ακούσει πως «όποιος αγαπάει την πατρίδα του αγαπάει και τον εαυτό του και, άρα, όποιος καταστρέφει την πατρίδα του καταστρέφει και τον εαυτό του». Και ίσως, τελικά, ποτέ τους να μην κατάλαβαν πως «αυτός που κολακεύει τους νέους τούς κάνει το μεγαλύτερο κακό» (το τελευταίο αφιερώνεται εξαιρετικά στους δημοσιογράφους που αυτές τις μέρες θυμήθηκαν το χειρότερο εαυτό τους).\nΠροσωπικά, καθόλου δεν κολακεύω αυτή τη στιγμή τα παιδιά που απόψε στο αρχοντικό του Ζάχου μας έδωσαν ένα σωρό μηνύματα, με κορυφαίο πως να ένας τρόπος δυναμικότατος αντίδρασης στο κατεστημένο να νομίζεις ότι χαρά είναι μόνο το να παίρνεις . Κι ο τρόπος είναι να συμμετέχεις στο ζωντάνεμα ενός βιβλίου που έχει τη δύναμη να μας κάνει να νιώσουμε βαθιά μέσα μας ποια είναι η πιο μεγάλη κι η πιο αληθινή χαρά.Κλείνοντας, θα ήθελα, ακόμη να επισημάνω πόσο σημαντικό θα ήταν για όλους ανεξαιρέτως να δουν αυτή την παράσταση μέρες που είναι, όπου όλοι, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο, βασανίζονται κυριολεκτικά όχι από την έννοια αυτών που δυσκολεύονται, καθόλου αυτών (βλέπετε, δεν είμαστε σαν το μαθητή μου το Βασίλη, που μας εξομολογήθηκε, χωρίς να διστάσει καθόλου μήπως τον κοροϊδέψουν αυτοί που διακατέχονται από το πνεύμα της εποχής, πως: «εγώ, κυρία, ξέρετε, κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ βασανίζω το μυαλό μου να βρω έναν τρόπο να σώσω τον κόσμο»), αλλά από την έννοια τι δώρα να κάνουμε στους δικούς μας (τα παιδιά τι δώρα θα τους κάνουν, γιατί έτσι τα μάθαμε εμείς οι μεγάλοι).Μόλις τη δουν θα καταλάβουν αμέσως το γιατί…\nΔιάβασα το άρθρο του κ. Νώντα Τσίγκα στο φύλλο της 18 Δεκεμβρίου 2008 και θα ήθελα να δώσω μια μικρή απάντηση. Ακόμη διάβασα και το άρθρο του για τον ΄Ιωνα Δραγούμη που πολύ μου άρεσε.\nΘα ήθελα λοιπόν να του πω, απαντώντας στην ερώτηση που θέτει στο τέλος, διατυπωμένη από τον Μισέλ Φάις στην "Ελευθεροτυπία" (αλήθεια, αυτή η εφημερίδα εδώ και 35 χρόνια υποσκάπτει συστηματικά με απαράμιλλο αρνητισμό οποιοδήποτε ηθικό και υπαρξιακό έρεισμα ελέω δηομκρατικότητας, προοδευτισμού κλπ. χωρίς ποτέ η ίδια να προτείνει τίποτα) ότι αν θέλει κανείς να βρει μιαν απάντηση στο ερώτημα θα πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από την λατρεία του εαυτού του και την ειδωλοποίηση των φιλοδοξιών και των επιθυμιών του, διαφορετικά θα θέτει παρόμοια ερωτήματα στον αιώνα τον άπαντα.\n(Ανα) καλύπτοντας και πάλι το πρόσωπο\nΔιευκρινίσεις και μια προσπάθεια απάντησης σ΄ένα σχόλιο του Αλεξ. Κοσματόπουλου\nΤου ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ\nΚατ΄ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ βάθους τον συγγραφέα κ. Αλεξ. Κοσματόπουλο που καταπιάστηκε με την ανάγνωση των κειμένων μου στην ΟΔΟ1 και για τον θετικό σχολιασμό που επιφύλαξε. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω και να διευκρινίσω ορισμένα σημεία του ενός από τα κείμενά μου2 για να του προσφέρω ίσως μιαν απάντηση (αν και νομίζω πως ο ίδιος δεν ερωτά αλλά μάλλον τοποθετείται και ερμηνεύει επιγραμματικά το κοινωνικό φαινόμενο που ζήσαμε και ζούμε κοιταγμένο από μια δική του –θεολογική και φιλοσοφική κυρίως –οπτική).\nΘα συμφωνήσω απερίφραστα από την αρχή μαζί του ως προς τη διαπίστωση πως ο εγωισμός σαν προεξάρχον σύμπτωμα και παθολογία της σύγχρονης εποχής είναι ένας από τους λόγους που γεννά τους παροξυσμούς της βίας. Ο εγωϊσμός και οι προεκτάσεις του οδηγούν σ΄ αυτήν σύμφωνα με τον αναπότρεπτο φυσικό νόμο της δράσης - αντίδρασης.\nΟ Α. Αντάμωφ προλογίζοντας το 1940 τα ποιήματα του Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, «Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου»3 έγραφε:«… στους φρικτούς καιρούς μας ο άνθρωπος έχει λύσει κάθε δεσμό που τον έδενε με τον κόσμο, που τον έπειθε για την προσωπική του ανυπαρξία αποδείχνοντας του πως ανήκει στο σύνολο του κόσμου. Τώρα που τα έχει χάσει όλα, μονάχος σαν τον τρελλό, θα ήθελε ο κόσμος να είναι δικός του. Τον θεωρώ ανίκανο να ξαναβρεί τη θέση του και να καταλάβει πως ό,τι και να σκέφτεται, να πιστεύει ή να κάνει δε δύναται παρά, στην καλύτερη περίπτωση, να δέχεται επιφοίτηση, υποταγμένος στους ακατάλυτους νόμους. Το μόνο που ξέρει πια είναι ν΄ αντιστρέφει τους ρόλους, να σκέφτεται ανάποδα. Αυτό το πλάσμα που έχει χάσει το νόημα της ζωής, αδειανό απ΄ όλα, ανίκανο πια να κατέχεται, θα ήθελε να κατέχει τον κόσμο».\nΑξίζει να προβώ σε δυο διευκρινήσεις: Πρώτον δεν συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας και δεν έχω επομένως να απολογηθώ ή να υπεραμυνθώ για το είδος της δημοσιογραφίας που ευαγγελίζεται το συγκεκριμένο έντυπο όπως επίσης δεν μπορώ συλλήβδην να υπερθεματίσω στην άποψη του κ. Κοσματόπουλου για την …«ομιχλώδη(;) διαδρομή» της εφημερίδας μέχρι σήμερα. Στο κείμενο του Μ. Φάις, που βρήκα στο διαδίκτυο, μου έκαμε εντύπωση η ισορροπημένη και χωρίς εμπάθεια προσπάθεια χαρτογράφησης του συγκεκριμένου κοινωνικού φαινομένου. Δεύτερον δεν δικαιολογώ καμιά βία στο όνομα κανενός ιδανικού ή ιδεοληψίας. Στο δικό μου κείμενο ίσως η φράση «να κατανοήσουμε τη βία» προκαλεί σύγχυση και δίνει λαβή σε παρεξήγηση αφού ο πραγματικό της νόημα είναι «να ερμηνεύσουμε».\nΟ Ρίλκε απαλλαγμένος και παραιτημένος από τα ιδεώδη της βίας, και των επαναστάσεων προσεύχεται. Μια παραίτηση γεμάτη εσωτερισμό και θέαση προς τον Μέγα Κόσμο:\nΚάνε μόνο οι φτωχοί να παραμείνουν φτωχοί\nΕίναι σημαδεμένοι από τη σφραγίδα μιας αγωνίας\nΓυμνωμένοι απ΄ όλα, ακόμη κι απ΄ το νόημα της φτώχειας4.\n«Οι μοντέρνοι καιροί στηρίχτηκαν σε δυο κραταιές και ανήθικες δυνάμεις: Τη Λογική και το Κεφάλαιο»5. Κάποιος καλός φίλος6 λέει πως «η πραγματική εξέγερση είναι ο πολιτισμός». Θα συμπλήρωνα ευχαρίστως πως χρέος του πολιτισμένου ανθρώπου είναι να μην επιτρέπει την πάσης φύσεως …κουκουλοφορία! Και εξηγούμαι παραφράζοντας και συμφωνώντας με τον κ. Κοσματόπουλο : Ο άνθρωπος πρώτα πρέπει να προσφερθεί στη ζωή και μέχρι το τέλος του φθαρτού δρόμου του σ΄ αυτήν με αναγνωρίσιμο πρόσωπο («το πρόσωπό μας σχηματίζεται και αναγνωρίζεται μέσω των άλλων»7) απεκδυόμενος τον αδιέξοδο, ανυπόφορο και απάνθρωπο ατομισμό.\nΤα κοινωνικά προβλήματα όμως από την άλλη δεν γίνεται να κακοφορμίζουν κάτω από πάλλευκους επιδέσμους , μήτε βολεύονται σε νάρθηκες και καλαπόδια, ούτε κουκουλώνονται χωρίς συνέπειες. Η Βαστίλη και τα Χειμερινά Ανάκτορα τελικά έπεσαν επειδή πολλοί ήσαν αυτοί που-στρουθοκαμηλίζοντας υπέροχα- δεν έβλεπαν ή δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν μήτε το Ροβεσπιέρο μήτε το θωρηκτό Αουρόρα που πλησίαζαν από χρόνια. Οι επίδεσμοι, το κουκούλωμα και τα γιατροσόφια τους πρόδωσαν.\nΟ κοινωνικός πολτός, μέσα στον οποίο σήμερα τσαλαβουτάμε, εξέθρεψε και επέβαλε την άνανδρη κουκουλοφορία. Μπορεί να υπερασπίζομαι έως θανάτου την πεποίθηση πως τα δικά μου παιδιά δεν θα τα δω ποτέ στο δρόμο με κουκούλες να σπάζουν βιτρίνες και να πυρπολούν αστυνομικούς. Αν όμως τα δω να το κάνουν θα πρέπει να προσπαθήσω να καταλάβω τι έχει συμβεί όταν θα ΄χει πια περάσει το ψυχικό άλγος και ο θυμός. Κι όχι βέβαια για να συγχωρήσω. Αυτό προσπάθησε το κείμενό μου με όλες τις αντιφάσεις και τις αγωνίες του όπως παραδόθηκε σχεδόν εν θερμώ.\nΑφού αντικρίσαμε «εν Αθήνησι» ακόμα και τον ανδριάντα του Ρήγα θύμα οικτρό των βανδαλισμών (!!!), περάσαμε στις ρητορείες της πένας, στην ευρεία αυτοψυχανάλυση η την Ομαδική ψυχοθεραπεία, ίσως γιατί αποκτήσαμε υποσυνείδητα και κάποια απολογητική-ενοχική ιδεοληψία. Η κοινωνία όμως κοχλάζει και η πρώτη ηφαιστειακή εκτόνωση έγινε για τα καλά αντιληπτή. Μετά τους καπνούς και τα δακρυγόνα ήρθαν τα καλάζνικοφ και ένα βήμα απέχουμε από τη …Δυτική όχθη. Εμείς από δω με το δίκαιο μας ολόκληρο εκείνοι από κει... Τυφλοί πυροβολισμοί, θάνατος, εξοστρακισμός, αυτοδικία, και γενικευμένο βίαιο κουκούλωμα μας περιμένουν στη γωνία. Προτού όμως η …γνωστή μαμή της ιστορίας αναλάβει («Η βία είναι η μαμή της ιστορίας» κατά τους μαρξιστές) και πριν ξαναζήσουμε τη Βαστίλη με τα σπασμένα και ριγμένα καταγής σύμβολα του συστήματος ας καταλάβουμε γιατί η βία έχει αποδέκτες αλλά και οπαδούς. Μπορούμε και να σιωπήσουμε (κι αυτό είναι ίσως έντιμο) αφήνοντας τη λάβα να πάρει το δρόμο της. Δεν είναι απαραίτητη η παρουσία όλων στο βουερό πλήθος. Η ζωώδης έξαψη των δρόμων και τα οδοφράγματα με τους πυρπολημένους σκουπιδοτενεκέδες, θα φαντάζει σαν γκροτέσκα επανάσταση όπως θα την παρακολουθούμε-πάντοτε- τηλεοπτικώς.\nΕξάλλου πατώντας ένα κουμπί δεν θα υπάρχει κιόλας…\n1. Α. Κοσματόπουλος , mail στη σύνταξη της ΟΔΟΥ (31.12.2008)\n2. Ν. Τσίγκας , Μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα…, ΟΔΟΣ 18.12.2008)\n3,4. Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου, Ινδικτος 2008\n5. Ερνέστο Σάμπατο, Μια πολύπλοκη ύπαρξη (δοκίμια), Εκδόσεις του εικοστού πρώτου,1996\n6. Θανάσης Τριαρίδης. Προσωπική επικοινωνία.\n7. Αλεξ Κοσματόπουλος Λόγος εις Ν.Γ. Πεντζίκη, Ροές,1988.\n«Ορμούζ & Αριμάν», η πάλη του καλού με το κακό, στολή από την καστοριανή παρέα «Μάσκες», η οποία σταμάτησε (και αυτή) να συμμετέχει στην παρέλαση του καρναβαλιού εδώ και δύο χρόνια.\nΌπως τα πάντα μεταλλάσσονται (προς το καλύτερο;) και τις περισσότερες φορές παραγκωνίζονται από την κρατούσα τάξη πραγμάτων, έτσι και οι «Μάσκες» στο περιθώριο κρατιούνται, και μόνοι τους χορεύουν στο δοξάτο της λήθης τους.\nΦωτογραφία: Πασχάλης Μούσιος\n(Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 15.1.2008)\nΣτο «και ένα»...\nΟ δήμαρχος Νεστορίου αποτελεί το πειστικό παράδειγμα της δυνατότητας του χώρου και του χρόνου να διακρίνει αυτούς που μπορούν. Αρκεί να θέλουν κι’ οι ίδιοι.\nΒέβαια είναι περίπου παγιωμένη η εκτίμηση στην κοινή γνώμη ότι ο κ. Χρήστος Γκοσλιόπουλος, όπως και αρκετοί άλλοι στην Καστοριά και στο ΠαΣοΚ, από το οποίο κατά κάποιο τρόπο προέρχεται και υποστηρίζεται, θα μπορούσαν να πετύχουν για τον εαυτό τους, τους άλλους, το κόμμα τους και τον τόπο, σημαντικά περισσότερα απ’ όσα τους επέτρεψαν οι συνθήκες. Αρκεί να μην υπήρχαν 1-2 εμπόδια-παγίδες.\nΌμως, η επιλογή του στα πρόσωπα του 2008, έγινε για όλα αυτά αλλά και για την πρωτοβουλία που φέρεται να ανέλαβε για την προσέγγιση του Μητροπολίτη Καστοριάς με τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίων Αναργύρων, όταν επιβλήθηκαν οι εξοντωτικές ποινές στον δεύτερο και σε μοναχούς της ιστορικής μονής, και όταν οι σχέσεις των δύο κληρικών είχαν υποχωρήσει ακόμη και πιο κάτω από το απροχώρητο.\nΣήμερα που έχουν αρθεί τα εξοντωτικά μέτρα σε βάρος της Μονής Αγίων Αναργύρων και οι σχέσεις των δύο, έστω κι’ αν δεν είναι στενές ή φιλικές, φαίνεται πάντως να είναι στα επίπεδα της ανοχής, η σημασία της παρέμβασης στην οποία πρωτοστάτησε ο κ. Χρήστος Γκοσλιόπουλος ίσως και να έχει ατονήσει.\nΌμως μέσα στο 2008 υπήρξε περίοδος και εποχή που η Καστοριά είχε περάσει σε κατάσταση σχίσματος. Από την μια πλευρά ήταν οι αφοσιωμένοι στον Μητροπολίτη Καστοριάς και φυσικά όσοι προτιμούν την αδιατάρακτη τάξη και την ιεραρχία. Και από την άλλη πλευρά, βρέθηκαν περίπου σε χαρακώματα, μερικές χιλιάδες πολιτών, -ίσως κάπως λιγότεροι απ’ όσους αρχικά εκτιμήθηκε- οι οποίοι δήλωναν αποφασισμένοι να υποστηρίξουν με κάθε θυσία και τρόπο την εκτίμηση τους στο πρόσωπο του Ηγουμένου της Ι.Μ. Αγίων Αναργύρων.\nΌπως ήταν φυσικό οι δεύτεροι βρέθηκαν στο στόχαστρο... Καταβλήθηκε μάλιστα προσπάθεια περιθωριοποίησής τους. Κι’ όμως αυτό το στόχαστρο αγνόησε ο κ. Χ. Γκοσλιόπουλος. Παρά το αμφίβολο του εγχειρήματος κινητοποίησε μηχανισμούς και δυνάμεις της τοπικής αυτοδιοίκησης στον νομό Καστοριάς αλλά και της κοινωνίας ευρύτερα, που νομιμοποίησε τους συμπαθούντες την Ι Μονή Αγίων Αναργύρων, με τα χαρακτηριστικά κοινωνικού ρεύματος, ακόμη και κινήματος που δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί.\nΚαι με την υποστήριξη και άλλων συνθηκών, μεταξύ των οποίων και η διαδοχή στην θέση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, η κατάσταση περισώθηκε, όχι στο «παρά πέντε», αλλά στο «και ένα». Έτσι ο κ. Χ. Γκοσλιόπουλος κέρδισε την πρωτιά στις προτιμήσεις των αναγνωστών της ΟΔΟΥ.\nΟ νέος γραμματέας της ΝΕ του ΠαΣοΚ στην Καστοριά αποτέλεσε την πρώτη, πύρρειο χαρακτηρίζεται από πολλούς τοπική νίκη του εκσυγχρονιστικού ρεύματος του κόμματος σε βάρος της υπερσυντηρητικής διαιωνιζόμενης παρουσίας του κ. Φιλίππου Πετσάλνικου, διότι ο τελευταίος υποστήριζε άλλον υποψήφιο, ενώ τον εκλεγέντα υποστήριξαν οι εσωκομματικοί αμφισβητίες του βουλευτή του ΠαΣοΚ. Γεγονός είναι ότι και στις εσωκομματικές εκλογές για την εκλογή νέου προέδρου του ΠαΣοΚ, η Καστοριά, έστω και με μικρή διαφορά, ψήφισε τον Ευάγγελο Βενιζέλο και όχι τον (νυν) πρόεδρο κ. Γεώργιο Παπανδρέου, του οποίου στενός υποστηρικτής και φίλος είναι ο κ. Φ. Πετσάλνικος.\nΗ κάπως πραξικοπηματική απομάκρυνση της κ. Αικατερίνης Κράγια (ένα από τα πρόσωπα της περυσινής χρονιάς), επειδή δεν συμμορφώθηκε «προς τας υποδείξεις», και εν συνεχεία η επικράτηση των αμφισβητιών του με την εκλογή του κ. Αναστασίου που αποτελεί πλέον την φωνή του ΠαΣοΚ στην Καστοριά και ενσαρκώνει ένα άλλο στίγμα, από το δογματικό στυλ που προφανώς ο κ. Φ. Πετσάλνικος θα επιθυμούσε να εκφράζεται για να μην διαταραχθεί η επιτυχημένη και μακρά βουλευτική του σταδιοδρομία, δείχνουν ότι επιτέλους φυσά ένας ήπιος μεν, αλλά ούριος άνεμος στο ΠαΣοΚ, ο οποίος σε μελλοντική προοπτική θα του επέτρεπε σε τοπικό επίπεδο το κόμμα να διευρύνει τις κοινωνικές του συμμαχίες και να διαδραματίσει ένα αναβαθμισμένο ρόλο στην τοπική κοινωνία, τουλάχιστον σε σχέση με τα όσα συνέβαιναν μέχρι τώρα, τα οποία μόνο την διαρκή επανεκλογή του κ. Φ. Πετσάλνικου, μοιάζουν να εξυπηρετούν.\nΥπάρχουν αιματηρές, υπάρχουν και βελούδινες επαναστάσεις στην ιστορία. Υπάρχουν βεβαίως και σφαγές με το γάντι, θα σκέφτηκαν όσοι υπέδειξαν στην ΟΔΟ τον νεαρό κ. Αναστασίου, με τον γόνιμο και μαχητικό λόγο, ως ένα από τα πρόσωπα του 2008.\nΒούτυρο σε ψωμί\nΓια πρώτη φορά φέτος, ένας/μία ανώνυμος/-η επιλέχτηκε από τους αναγνώστες της ΟΔΟΥ ως πρόσωπο του 2008. Πρόκειται για τον/την ανώνυμο/-η, που υποτίθεται κατήγγειλε ανώνυμα στην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Βίβιαν Μπουζάλη τους κκ Ανδρέα Λεούδη και Κωνσταντίνο Λιάντση, δηλαδή τον περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας και τον νομάρχη Καστοριάς, για ανάρμοστη ανάμειξη στην επιτροπή που αξιολογούσε προσφορές για την μελέτη της σήραγγας Κλεισούρας.\nΣτις περισσότερες περιπτώσεις, όταν ο καθένας μας, πόσο μάλλον οι πολιτικοί, γίνονται δέκτες ανώνυμων ή και επώνυμων καταγγελιών, που δεν αξιολογούνται ως αξιόπιστες, οι καταγγελίες αυτές πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Στην περίπτωση όμως αυτή, για την οποία ξεχώρισε ο/η ανώνυμος/-η, ποτέ δεν απαντήθηκε για ποιο λόγο κρίθηκε τόσο σοβαρή η καταγγελία από την κ. Βίβιαν Μπουζάλη, και μάλιστα καταγγελία που ενέπλεκε πολιτικούς φορείς που ανήκουν στο κόμμα που την εξέλεξε, ώστε αποφάσισε να της δώσει περαιτέρω διάσταση και να την διαβιβάσει στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Η οποία με την σειρά της ζήτησε από τις εισαγγελικές αρχές της Καστοριάς την διερεύνησή της.\nΤι την υποχρέωσε, στ’ αλήθεια, να προβεί σε ένα τέτοιο κτύπημα κάτω από την ζώνη; Η εξήγηση που έδωσε η ίδια ότι αποτελεί νομική της υποχρέωση, να διαβιβάζει δηλαδή ακόμη και ανώνυμες καταγγελίες, δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα. Διότι πέρα από την «ηθική» υποχρέωση, κανένα τέτοιο νομικό χρέος δεν είναι γνωστό. Αλλά για να αισθανθεί κάποιος ηθικό βάρος τέτοιας μορφής και έντασης που να λειτουργήσει ως νομική υποχρέωση θα πρέπει να έχει προβεί σε σταθμίσεις των καταγγελιών και να τις βρήκε άξιες έρευνας.\nΕκτός πια, κι’ αν είχε άλλα κίνητρα, και ο/η «ανώνυμος-η» επιστολογράφος ήταν το βούτυρο στο ψωμί της. Διότι πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται, αν πράγματι ο/η «ανώνυμος-η» ήταν τόσο «ανώνυμος-η», γιατί αντί να στείλει την επιστολή στην κ. Μπουζάλη, δεν την έστελνε στο γραφείο του αντιπάλου βουλευτή του ΠαΣοΚ κ. Φ. Πετσάλνικου, στον οποίο θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο να την εξαφανίσει;\nΑναπάντητα ερωτήματα ή κραυγαλέα γεγονότα; Με αυτές τις τρομερές απορίες και τους σαφείς υπαινιγμούς, ορισμένοι αναγνώστες υπέδειξαν την «ανώνυμη» ως πρόσωπο της χρονιάς. Βεβαίως ανώνυμος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και «άγνωστος». Σαν τον «άγνωστο πόλεμο» την τηλεοπτική σειρά με την οποία γαλουχήθηκαν οι συνομήλικοι της κ. Β. Μπουζάλη στην Καστοριά.\nVideo (γιατί το καστοριανό καρναβάλι δεν είναι μοναδικό)\nΦυσικά μεταξύ του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του, από την μια πλευρά, και του Δήμου Καστοριάς και πιο ειδικά της ΔηΠεΚα, από την άλλη, δεν υπάρχουν ιδιαίτερες ομοιότητες ή κοινές αναφορές. Δύσκολα να εντοπισθούν άλλες, εκτός ίσως από την χαρακτηριστική τηλεοπτική ανάμνηση του υποψήφιου τότε για το χρίσμα, νυν δημάρχου κ. Ιωάννη Τσαμίση, να διαφημίζει κάθιδρος σε πρώτο πλάνο την πασίγνωστη καστοριανή φιλοξενία, δωρίζοντας στην πρωθυπουργική σύζυγο μέσα στο κατακαλόκαιρο ένα γουναρικό. Το σκηνικό εκτυλίχθηκε στην πίστα του αερολιμένα «Αριστοτέλης» (του γνωστού διεθνούς αεροδρομίου). Για τις κακές γλώσσες που υποστηρίζουν ότι και οι δυο καταστάσεις, περιγράφονται καλλίτερα με τον τίτλο της παλιάς ραδιοφωνικής εκπομπής «έτσι χωρίς πρόγραμμα», ουδείς λόγος.\nΏσπου, μετά τον φετινό μαύρο Σεπτέμβρη της Νέας Δημοκρατίας – καθ’ ότι από τότε δεν σήκωσε κεφάλι από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τα πρωτοφανή προβλήματα- ανέλαβε την ευθύνη της «ανάκαμψης» ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Που μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστός για την προτίμηση του να παραμένει έγκλειστος στην Ραφήνα όπου βρίσκεται και η οικογενειακή στέγη. Με αποτέλεσμα τώρα πια, να εξορμά κάθε Σαββατοκύριακο στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για να υπερασπιστεί τα ψίχουλα της πολιτικής και κομματικής τιμής της κυβέρνησης. Της μόνης κυβέρνησης που γνώρισε ο τόπος γεμάτη διάκους και διακόνισσες σαν έτοιμους από καιρό – ώστε να αναχαιτίσει την επάνοδο της δυναστείας Παπανδρέου. Έτσι εννοούσαν φαίνεται το σεμνά και ταπεινά. Κράτος κληρικολαϊκό.\nΑνεξάρτητα από την έκβαση του εγχειρήματος, τουλάχιστον ο πρωθυπουργός θα έχει την ανάμνηση πολλών-πολλών χρόνων ακλόνητης πρωτιάς στις δημοσκοπήσεις για την καταλληλότητα της πρωθυπουργίας. (Ποιος ξέρει πώς θα είναι ο δεύτερος τελικά).\nΑλλά φτάνουν αυτές οι συγκρίσεις. Διότι ο Δήμος Καστοριάς και πιο συγκεκριμένα η ΔηΠεΚα, που αποτελεί ίσως την μόνη πλευρά της δημοτικής αρχής που ομολογουμένως έδειξε κάποια, ίσως όχι επαρκή, αλλά πάντως αξιοπρόσεκτη δραστηριότητα και ξεχωρίζει μέσα σ’ αυτή την αφόρητη διετή ερήμωση, διατηρώντας το copyright της ιδέας της πορείας προς τον λαό a la carte, αποφάσισε να οργανώσει -και ακριβέστερα να επαναλάβει και φέτος- την χριστουγεννιατικο-καρναβαλλίστικη πορεία προς τον λαό της Θεσσαλονίκης, σε διαφήμιση, διαφώτιση και επιφοίτηση. Ένα happening για παιδιά και μεγάλους. Με κρασί, σαρμάδες, σαλιάρους και άλλα εδέσματα κατ’ ευθείαν φερμένα από την αρχόντισσα πόλη στην συμπρωτεύουσα. Την καθέδρα του κ. Ψωμιάδη. Την τροφό των «προοδευτικών» αντιλήψεων του κ. Ανθίμου.\nΒέβαια, ύστερα από τον προηγούμενο δήμαρχο Καστοριάς που είναι γνωστό ότι δεν διατηρούσε άριστες σχέσεις με τα αεροπορικά ταξίδια γι’ αυτό και δεν απομακρυνόταν ιδιαίτερα με εξαίρεση την Αθήνα -τα τελευταία 2 χρόνια ο Δήμος Καστοριάς, ασκεί την επιθετική διπλωματία των ταξιδιών. Ταξιδιών, κοντινών και μακρινών, μετά ή άνευ (κυρίως άνευ) νοήματος, σαφούς αποστολής και οπωσδήποτε (άνευ) συγκεκριμένων αποτελεσμάτων. Υπηρετούν όμως το κοσμοπολίτικο ιδεώδες της Καστοριάς. Και την εξωστρέφεια, τα αποτελέσματα της οποίας είναι παντού (α)ορατά.\nΌμως, η εορταστική ξανα-εκστρατεία προς την Θεσσαλονίκη, που απειλούν να επαναλάβουν και φέτος οι ιθύνοντες του Δήμου και της ΔηΠεΚα, με επικεφαλής τον ίδιο τον δήμαρχο κ. Ι. Τσαμίση, δεν έχει να κάνει με τίποτε άλλο, παρά μόνο με την live, δηλαδή ζωντανή και ενσαρκωμένη, οπτικοακουστική προβολή του… παγκοσμίως εξακουστού καστοριανού καρναβαλιού. Που σύμφωνα με τους λαογράφους φωστήρες ονομαζόταν «ραγκουτσάρια», από την λέξη λατινικής προέλευσης που σχετίζεται με την επαιτεία και την ζητιανιά.\nΕρμηνεία που αποκτά μια διαφορετική διάσταση, αν την συνδέσει κανείς με αυτή την πορεία προς τον λαό, κι’ αν φέρει στην μνήμη του τις περσινές μελαγχολικές στιγμές 10-15 το πολύ ενστόλων μελών της αποστολής, να υποδύονται ότι διασκεδάζουν και διαφημίζουν αυθόρμητα το, δήθεν φρενήρες και γνήσιο, και ακόμη πιο δήθεν αναλλοίωτο έθιμο της Καστοριάς. Σε μια γωνιά της πλατείας Αριστοτέλους. Ρογκάτορες, ραγκουτσαραίοι και αρχόντισσες ζωσμένες.\nΈξοχο θέαμα: Να το βλέπουν οι περαστικοί και να αισθάνονται θλίψη και οίκτο. Να το βλέπουν οι Καστοριανοί, οι εντός και εκτός του 72%, και να αισθάνονται αιδώ. Την ίδια αιδώ που αισθάνονται μέσα τους οι Έλληνες στο θέαμα ενός πρωθυπουργού που τρέχει και δεν φτάνει. Μόνο και μόνο επειδή δεν γνώριζε ποτέ την αξία της αποτελεσματικής δουλειάς και του timing. Και διότι νόμιζε ότι στον ίδιο και στους απανταχού γαλαζοαίματους των κομμάτων, αρκούσε το ελέω Θεού για να επιλυθούν τα προβλήματα. Ήλθε τώρα η Καστοριά να αρκεστεί απλώς στο «ελέω», και το αποδεικνύει με θλιβερές εκδρομές. Που απομυθοποιούν, και σε καμμιά περίπτωση δεν προβάλλουν.\nΚαι όπως είναι γνωστό από το αρχαία κιόλας χρόνια, το δις εξαμαρτείν…\nΣώστε τον Άη Βασίλη\nΚυκλοφόρησε το νέο -δεύτερο κατά σειρά- βιβλίο της καστοριανής συγγραφέως Νάνσυ Χατζή «Σώστε τον Άη Βασίλη» από τις εκδόσεις «Ζήτη» της σειράς «Φύλακες Άγγελοι».\nΠαραμονή Χριστουγέννων… Η παρέα ξαναβρίσκεται, αυτήν την φορά έχοντας να αντιμετωπίσει δυσκολότερη αποστολή. Το χαρτί πέφτει από τα χέρια τους.\nΆραγε υπάρχει ο Άη Βασίλης;\nΚαι αν ναι, από ποιον κινδυνεύει;\nΤα παιδιά ταξιδεύουν σε ένα παγωμένο χωριό και αναζητούν τα ίχνη του. Κανείς από τους κατοίκους όμως δεν ξέρει τίποτα για αυτόν και όλοι ισχυρίζονται ότι είναι ένα ανύπαρκτο-φανταστικό πρόσωπο.\nΟι φήμες και οι ιστορίες που θα ακουστούν θα τους οδηγήσουν σε ένα στοιχειωμένο σπίτι. Εκεί θα βρουν έναν πολύτιμο βοηθό που θα τους πάει σε ένα εργοστάσιο παιχνιδιών. Ένα εργοστάσιο διαφορετικό από τα άλλα…\nΗ κ. Νάνσυ Χατζή, γεννήθηκε στην Καστοριά τον Δεκέμβριο του 1977. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο ΑΠΘ. Σήμερα ζει και διδάσκει στην Καστοριά. Η αγάπη της για τις παιδικές ιστορίες την έκανε να ξεκινήσει να γράφει από μικρή ηλικία. Στις αρχές του έτους εξέδωσε με μεγάλη επιτυχία το πρώτο της βιβλίο της σειράς «Φύλακες άγγελοι» με τίτλο «Αποστολή στο κολλέγιο Αφθονία». (ΟΔΟΣ 445/29.5.08, 4465.6.08). Η θερμή αποδοχή του από το παιδικό αναγνωστικό κοινό συνέβαλε στην έκδοση και της δεύτερης περιπέτειας της σειράς «Σώστε τον Άη Βασίλη».\nΜετάφραση-απόδοση: Αλεξάνδρα Συμεωνίδου\nΕκδόσεις: Ν & Σ Μπατσιούλας (Σόλωνος 136, 10677 Αθήνα, τηλ. 2103315186, www.batsioulas.gr)\nΟ Αλέξανδρος ο Μέγας είναι ένα από τα πρώτα έργα του κορυφαίου Γάλλου δραματουργού Ρακίνα (Jean Racine) και αποτέλεσε την αρχή των μεγάλων του επιτυχιών. Ο ελληνιστής Ρακίνας έζησε τον 17ο αιώνα και αντλούσε τα θέματά του από την ελληνική ιστορία και μυθολογία. Τα έργα του θεωρούνται μνημειώδη και αποτελούν μεγάλη προσφορά στο παγκόσμιο κλασσικό θέατρο, όπως η Ανδρομάχη, Ιφιγένεια, Φαίδρα, Αλέξανδρος ο Μέγας, Βερενίκη, Θηβαίδα κ.α.\nΟ Αλέξανδρος ο Μέγας είναι ένα από τα ελάχιστα θεατρικά έργα που είχαν ως έμπνευση τη μεγάλη αυτή ιστορική μορφή. Το έργο διαδραματίζεται κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Αλέξανδρου κατά των Ινδιών και του βασιλιά τους Πώρου και εκθειάζει τόσο την αγάπη του Αλέξανδρου προς την Κλεοφίλη, όσο και τις αδιαμφισβήτητες ικανότητες του μεγάλου στρατηλάτη. Όπως ο τονίζει ο μεγάλος ποιητής, δεν υπάρχει ούτε ένας στίχος της τραγωδίας αυτής που δεν αποτελεί εγκώμιο και ύμνο προς τον Αλέξανδρο.\nΗ παρουσίαση του βιβλίου έγινε από την Πανελλαδική-Παναθηναϊκή Οργάνωση Γυναικών και τις εκδόσεις Ν. & Σ. Μπατσιούλας, στις 26 Νοεμβρίου στο αμφιθέατρο «Γιάννος Κρανιδιώτης» του Υπουργείου Εξωτερικών. Για το έργο και την μετάφραση-απόδοση του έργου μίλησαν η βουλευτής Β’ Αθηνών κ. Κατερίνα Παπακώστα, ο φιλόλογος κριτικός θεάτρου κ. Γεωργοσόπουλος, η υπεύθυνη του βιβλίου του Γαλλικού Ινστιτούτου κ. Jacqueline Ayrault, ο δε ηθοποιός κ. Γρηγόρης Βαλτινός αφηγήθηκε αποσπάσματα από το έργο.\nΗ Αλεξάνδρα Συμεωνίδου γεννήθηκε στην Αθήνα. Ως γαλλοτραφής ακολούθησε ανώτατες σπουδές γαλλικής-αγγλικής φιλολογίας στο πανεπιστ.του Aix-En-Provenve καθώς και στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών. Εργάσθηκε στον ΕΟΤ στο Παρίσι και στον Τύπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι μέλος της Εταιρείας των Γάλλων Διανοουμένων με έδρα το Παρίσι. Επιπλέον ασχολείται με τη συγγραφή και μετάφραση βιβλίων. Λογοτεχνικά της έργα είναι τα "Εφιαλτικές νύχτες στην έρημο της Αραβίας" και "Αγώνας χωρίς έλεος". Έχει κάνει δύο μεταφράσεις ρακινικής τραγωδίας, την "Ιφιγένεια" και την "Ανδρομάχη".\nΗ ίδρυση, η ανέγερση και η λειτουργία της Τραπέζης της Ελλάδος στα χρόνια του Μεσοπολέμου μετέβαλε το πολιτικό, οικονομικό, αλλά και το αστικό τοπίο της Αθήνας.\nΔύο ιστορικοί, ο Αθ. Λυκογιάννης από την Καστοριά και ο Α. Βλάχος διαπραγματεύονται τις παράλληλες ιστορίες του οργανισμού και του εθνικού νομίσματος, ο οικονομολόγος Χάρης Παπαμάργαρης εξιστορεί καταθέτοντας την δική του πρωταγωνιστική μαρτυρία, την πορεία των ανθρώπων που δούλεψαν εκεί και ο Νίκος Βατόπουλος παρακολουθεί τη μεταμόρφωση στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας από την ανέγερση του κεντρικού καταστήματος της Τραπέζης. Σπάνιες φωτογραφίες και σημαντικό αρχειακό υλικό συμπληρώνουν το χρονικό ενός διαχρονικού θεσμού.\nΜε την μετάφραση στα ελληνικά του «Μικρού Χριστού» του Ρ.Μ. Ρίλκε, και την παράδοσή της στην ΟΔΟ, η κ. Χρυσούλα Πατρώνου,που ζει με την οικογένειά της στην Καστοριά, δεν συμβάλλει απλώς στον εμπλουτισμό του πνευματικού κόσμου της πόλης με μία ακόμη αξιόλογη προσπάθεια, αλλά επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα σε όσους προβάλλουν ως υπόδειγμα την μιζέρια και την ατονία.\n«Απεβίωσε» έγραφε με αδιάφορα, βάναυσα, υγρά ακόμη γράμματα στο χοντρό, πράσινο βιβλίο του νοσοκομείου. Στην ίδια αράδα διάβαζες επίσης: ΙΙ όροφος, θάλαμος 12, αριθμός 78. Ηόρβατ Ελισάβετ, κόρη δασοφύλακα, ετών 9\nΤο πρώιμο δειλινό του Φλεβάρη κοίταξε με κόκκινα από το κλάμα μάτια, κουρασμένο και κακομοιριασμένο, στο δωμάτιο 12.Οι γκριζωποί τοίχοι του θαλάμου έμοιαζαν να διαλύονται μέσα στο ομοιόμορφο σούρουπο, και ο μαύρος ξύλινος σταυρός αιωρούνταν στο κενό. Τα σιδερένια κρεβάτια μόλις που διακρίνονταν στα θολά τους περιγράμματα. Η ατμόσφαιρα του δειλινού κρέμονταν σαν κατάρα πάνω από τα παιδιά, που μοιράζονταν ανά δύο ένα κρεβάτι. Κάπου σε μια σκοτεινή γωνιά έκλαιγε κάποιο απαρηγόρητα και σιγανά, ένα άλλο παράδειχνε με απαλή, σιγανή φωνή, λες και καθόταν στο προσκεφάλι της άρρωστης μητέρας, και ένα μικρό κορίτσι, δίπλα στο παράθυρο, καθόταν ανακούρκουδα στα μαξιλάρια, με τα χέρια περασμένα γύρω από τα διπλωμένα γόνατα. Το προφίλ και οι στρογγυλεμένοι ώμοι του διαγράφονταν έντονα σαν σιλουέτα μέσα από το γκριζωπό παράθυρο. Και η κορεσμένη ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που έμοιαζε σαν να αναπαλλόταν σε αυτήν οι ντροπαλοί ήχοι του φλύαρου κοριτσιού, και μόνο το κρυφό κλάμα από την σκοτεινή γωνιά διατρυπούσε με οξείς ήχους το σούρουπο. Έτσι είναι η ατμόσφαιρα στο δάσος στα ομιχλώδη απογεύματα στις αρχές του φθινοπώρου: Οι φωνές στο ρυάκι και τα χαμόκλαδα διαλύονται μέσα στην απέραντη καταχνιά, και μόνο το θρόισμα των ανεμοδαρμένων δεντροκορφών τρέμει και διαπερνά το μοναχικό έλατο.\nΤώρα μπήκε στον θάλαμο η εφημερεύουσα νοσοκόμα με απαλά βήματα. Άναψε την γκαζόλαμπα, χωμένη μέσα στο πράσινο λαμπογυάλι, που ήταν κρεμασμένη στη μέση του δωματίου. Το φως, ίδιο σαν εκείνο της σελήνης, χύθηκε απαλά, σαν ένα κύμα πάνω στην επίπεδη άμμο, σ` όλο τον χώρο και φώτισε σχεδόν συμμετρικά τα πέντε σιδερένια κρεβάτια. Η αδελφή όμως παραμέρισε λιγάκι το παραπέτασμα: ανεμπόδιστα, με ανενδοίαστη βία, πρόβαλε το εκτυφλωτικό, κόκκινο φως. Ένα από τα μικρά, μαύρα πινάκια του τοίχου φωτίστηκε τώρα εντελώς: έφερε τον αριθμό 78. Το κρεβάτι από κάτω ήταν άστρωτο και άδειο. Η αδελφή πήγε προς τα κει, έβγαλε τα σεντόνια και ίσιαξε τα στρώματα Τα παιδιά είχαν βουβαθεί όλα. Παρακολουθούσαν όλες τις κινήσεις της αδελφής με τυφλωμένα από το φως μάτια. Ακόμη και η μικρή στη γωνιά δεν έκλαιγε πια. Καθόταν στητή, το κεφάλι στριμωγμένο μέσα στις μικρές γροθιές, και κάτω από τον άσπρο επίδεσμο στο μέτωπο έκαιγαν τα μάτια της, μεγάλα, σαν μια μοναδική σκοτεινή απορία.\nΗ εφημερεύουσα της έριξε στην αγκαλιά την κούκλα που βρήκε στο άδειο κρεβάτι.Το παιδί κούνησε μόνο ελαφρά τους ώμους και δεν άγγιξε το παιγνίδι. Λες και είχε κολλήσει το βλέμμα του σε μια εκτυφλωτική, καταστροφική φλόγα, απλώθηκε στα μάτια του που έκαιγαν από τον πυρετό ένα ασταθές, τρεμουλιαστό αντιφέγγισμα. Και το παιδί που μοιραζόταν μαζί της το κρεββάτι σύρθηκε κάτω από την κουβέρτα με έναν ακαθόριστο φόβο.\nΤότε γύρισε η μικρή δίπλα στο παράθυρο και η φωνή της ήχησε σαν κυριακάτικο άσμα:\n«Η Μπέττυ τώρα είναι αγγελούδι;»\nΗ αδελφή κατένευσε και χαμογέλασε και άπλωσε με τα μακρυά της χέρια το ουρανί σεντόνι πάνω στο άδειο κρεβάτι.\nΟ θάνατος είναι αλλαγή αριθμού.- Η μικρή Ελισάβετ βρισκόταν τώρα κάτω στον θάλαμο, που τους άσπρους τοίχους του έβλεπε συχνά από το παράθυρο.\nΕίχε μικραίνει κι άλλο και χρειαζόταν με τα παγωμένα ποδαράκια της πολύ λίγο χώρο στο ξύλινο κρεββάτι στο οποίο είχαν τοποθετήσει κιόλας καινούργιο αριθμό. Τον αριθμό του τάφου εκεί έξω. Ήταν κιόλας έτοιμος, δεν έχασκε όμως κατάμαυρος σαν την άβυσσο των τεράτων. Η νύχτα που πλησίαζε άρχισε να υφαίνει πάνω του ένα αστραφτερό σεντόνι χιονιού, κι έτσι ο χώρος έμοιαζε όμορφος και ελκυστικός σαν τα κρεβατάκια πλουσιόπαιδων. Και η μικρή Μπέττυ στον έρημο θάλαμο ήταν τόσο ήσυχη και ήρεμη λες και το ήξερε. Τα κέρινα άσπρα χεράκια κρατούσαν, σαν να έπαιζαν, έναν μικρό ξύλινο σταυρό, τα μαλλιά άστραφταν σαν φωτοστέφανο μέσα από το δαντελωτό σύννεφο του νεκρικού προσκέφαλου και γύρω από τα λεπτά, χλωμά χείλη άνθιζε ένα μελαγχολικό χαμόγελο: έτσι πλέκεται ένα στεφάνι αμάραντου γύρω από ένα επίχρυσο προσευχητάρι.\nΧαμογελούσε άραγε, γιατί είχε δει κιόλας την αγαπημένη μητερούλα, που την περίμενε εδώ και τέσσερα χρόνια κοντά στον καλό Θεούλη; Είχε πετάξει κιόλας η μικρή ψυχούλα πάνω σε καινούργια, κάτασπρα φτερά μέσα από την γκρίζα ομίχλη, προσπερνώντας χαμογελαστά αστέρια, στην αιώνια πατρίδα; Φτεροκοπούσε κιόλας πέρα από τον ατέλειωτο γαλαξία, όπου κάθονται τόσα εργατικά αγγελούδια που συνεχώς φυσούν και φτιάχνουν καινούργια αστέρια, όπως τα παιδιά στην γη σαπουνόφουσκες; Βρέθηκε μέσα σε μια στιγμή κοντά στον καλό Θεό, που σίγουρα είχε μια μακρυά, ασημένια γενειάδα και μια μεγάλη, αστραφτερή κορώνα; Εκεί πηγαίναν οι καθαρές ψυχές; Και οι ουλές σίγουρα δεν φτάνουν μέχρι την ψυχή, η όχι; Σέρνονται μόνο πάνω από το μικρό, άψυχο κορμάκι σαν κόκκινες, φαρμακερές κάμπιες. -Και όταν διατάξει ο καλός Θεός να παρουσιαστεί μπροστά του η Ελισάβετ μ` αυτό το σωματάκι, τότε σίγουρα τα τραύματά του θα έχουν γιατρευτεί και, ακόμα και στον ουρανό, όπου βασιλεύει άπλετο φως, δεν θα διακρίνεται ούτε μια κόκκινη χαρακιά.\nΚαι αυτό είναι πολύ καλό, γιατί ο καλός Θεός και η μητερούλα δεν θα έπρεπε να ξέρουν ότι η μητριά ξυλοκοπούσε άγρια την Μπέττυ. Και, δεν θα έπρεπε να το πληροφορηθούν ποτέ, αυτά προσευχόταν η μικρή με τα χλωμά διπλωμένα χέρια και τα ήρεμα νεκρά χείλια στον σκοτεινό νεκροθάλαμο.\nΆγια μέρα Χριστουγέννων, να οι μικροί που με τα ποδαράκια τους να τρέμουν από την ανυπομονησία και με αστραφτερά μάτια αφουγκράζονται πίσω από τις κλειστές πόρτες όπου ετοιμάζονται φωτεινά, ευωδιαστά θαύματα, νάτοι που παρακολουθούν με σοβαρό ύφος την μητέρα που ψήνει το γιορταστικό ψάρι για το δείπνο, και, με πανάρχαιες μελωδίες στα τρυφερά χείλη χοροπηδούν και πλησιάζουν την γιαγιά που ονειρεύεται βυθισμένη στην πολυθρόνα, δίπλα στην φλύαρη φωτιά, και της φιλούν τα απαλά, ρυτιδωμένα χέρια. Και μετά να που έρχεται και ο πατέρας και φέρνει μαργαριτάρια χιονιού στα γένια, μια γερή δόση χειμώνα και τους διηγείται για τον μικρό Χριστό, που τον συνάντησε σε ανεμοδαρμένα μονοπάτια, και που έχει μαλλιά ολόχρυσα και τα χέρια γεμάτα πολύχρωμα, λαμπρά πράγματα.-Και έξω σφυρίζει ο αέρας, και κάπου ακούγεται ένα έλκηθρο, και όλα είναι τόσο μυστηριώδη και τόσο σπουδαία και γιορταστικά, που δεν μπορούν να ξεχαστούν ποτέ-ούτε σε μια ολόκληρη ζωή.\nΚαι η μικρή Ελισάβετ δεν έχει ξεχάσει, ότι έτσι ήταν κάποτε, όταν ζούσε ακόμη η μητέρα και η ξένη γυναίκα με το κόκκινο πρόσωπο δεν έτρωγε μαζί τους στο τραπέζι. Και κούρνιασε τρέμοντας από το κρύο δίπλα στον φούρνο όπου έκαιγε μια άγρια, αφιλόξενη φωτιά.\nΗ νοσταλγία της για την μητέρα θέριεψε με μιας. Και όταν η χοντρή γυναίκα την έδιωξε με ξυλιές από την κουζίνα, σύρθηκε σαν κακοποιημένο σκυλί στην πιο απόμακρη γωνιά της σοφίτας και έκλαιγε σιωπηλά. Και ήταν, σαν να είχαν διαλυθεί όλα τα βάρη, όλα τα σκοτάδια μέσα σ` αυτό το βουβό κλάμα. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι σήμερα είναι πάλι Χριστούγεννα, και ότι όλα τα καλά παιδιά πρέπει να χαίρονται γιατί ο μικρός Χριστός έρχεται στη γη.\nΟ πατέρας την βρήκε εκεί, της χάιδεψε με τρεμάμενα χέρια τα μαλλιά και της χάρισε μερικά κέρματα -ολόκληρη περιουσία για το παιδί. Και η Μπέττυ τινάχτηκε και πέρασε μα γελαστά, κρυστάλλινα μάτια τα δυο της χέρια γύρω από τον λαιμό του πατέρα.\nΉταν σαν αποχαιρετισμός.\nΔύο ώρες αργότερα έτρεχε η μικρούλα με τα κέρματα του πατέρα στην δεξιά γροθιά στα σοκάκια της πόλης. Η χριστουγεννιάτικη μέρα ήταν άσπρη και ήρεμη και το απαλό χιόνι πλαισίωνε σαν άσπρη γούνα τα λεπτά παπούτσια του παιδιού. Προχωρούσε προς το δάσος. Στα τελευταία σπίτια αντάμωσε μια μικρή να παίζει. Της έφραξε τον δρόμο και είπε με υπεροπτικό ύφος. "Πιστεύεις ότι ο μικρός Χριστός θα έρθει και σε σένα;"\nΗ Μπέττυ άνοιξε διάπλατα τα μεγάλα γαλάζια μάτια της και απάντησε με απόλυτη σιγουριά, "o μικρός Χριστός έρχεται σ` όλα τα καλά παιδιά."\nΚαι οι καμπάνες του μεσημεριού αντήχησαν όλο μεγαλοπρέπεια και γαλήνη μέσα στην ροδαλή από την παγωνιά χριστουγεννιάτικη μέρα, λες και πρόσθεταν το «Αμήν» στην κουβέντα.\nΣτο τελευταίο ψιλικατζίδικο η Ελίζαμπεθ αγόρασε με τα κέρματα της μερικά κεράκια, μια πολύχρωμη, μακρυά αστραφτερή γιρλάντα, σπίρτα και μια τεράστια καρδιά από ζυμάρι. Φορτωμένη μ` αυτούς τους θησαυρούς συνέχισε τον δρόμο της μέσα στο δάσος, όπου πια δεν συνάντησε κανέναν άνθρωπο, εκτός από κείνους που έψαχναν στην άκρη του δρόμου στεγνά φρύγανα. Και ήταν όλοι τους σκυθρωποί και παγωμένοι και ούτε καν πρόσεξαν το παιδί.\nΥπάρχει ένα σημείο στο δάσος, όπου το δειλινό που κουβαλάει το χρυσάφι του, ίδιος φοβιτσιάρης εξηνταβελόνης, πίσω από το κοντινό βουνό, χασομερά διστακτικά, λες και δεν μπορεί να αποχωριστεί την όμορφη γη.\nΕκεί βρίσκονται άσπρα, μακρύμισχα ανθάκια, και ζυγίζουν το μεγαλείο τους στο ξέπνοο αεράκι, σαν παιδιά που κουνούν τα μαντήλια στον πατέρα που ξενιτεύεται. Αυτό- τα καλοκαίρια. Ακόμη και στο μεσοχείμωνο, που το κουρασμένο δειλινό σέρνει τις κόκκινες γαλότσες του μέσα από το αστραφτερό χιόνι ,σταματάει και ξεκουράζεται και φιλάει με την τελευταία του λάμψη την παλιά Μαντόνα του δρόμου, στηριγμένη πάνω στην ανεμοδαρμένη πέτρινη κολόνα, και που του το ανταποδίδει με ένα μοναχικό, μελαγχολικό χαμόγελο.\nΑυτή ήταν η αγαπημένη γωνιά της μικρής Ελισάβετ. Εκεί κατέφευγε συχνά, με τα χτυπήματα να καίνε στην πλάτη, και διηγόταν στη ξεχασμένη ουράνια βασίλισσα τον πόνο της σαν να ήταν η μητέρα της. Και συχνά της φαινόταν πως η πέτρινη μορφή είχε τα χαρακτηριστικά της νεκρής μητέρας. Και τώρα αυτή η γωνιά της ήταν πολύ πιο αγαπητή. Όσο υπήρχαν λουλούδια δεν περνούσε ούτε μέρα που να μη στολίσει το παιδί το σκουριασμένο καρφί στην βάση με φρέσκο διάκοσμο. Και, αλήθεια, αν ο κάθε βωμός στην χώρα είχε έναν τέτοιο προσκυνητή, ο Θεός θα έπρεπε να πλησιάσει πολύ περισσότερο στη γη!\nΚι αυτό το χριστουγεννιάτικο δειλινό ακολούθησε η μικρή τον συνηθισμένο δρόμο και κουβαλούσε μαζί της τα στολίδια που είχε αγοράσει. Ένα βουβό σχέδιο έκανε τα μάτια της να λάμπουν και τα ποδαράκια της να τρέχουν.\nΈριξε στην πέτρινη Μαντόνα ένα χαρωπό και γεμάτο σεβασμό βλέμμα σαν να έλεγε: Πες μου, δεν είμαι καλό παιδί; Σήμερα δεν με περίμενες.\nΚαι μετά στρώθηκε χωρίς κανέναν δισταγμό στη δουλειά.\nΑπό την άλλη μεριά του μονοπατιού, εκεί όπου στεκόταν το προσευχητάρι, ξεκινούσε ένα σύδεντρο από μικρά έλατα. Το μικρό κορίτσι διάλεξε ένα από τα πιο κοντινά, που μπορούσε να φτάσει την κορφούλα του αν ακροπατούσε και τέντωνε τα χέρια και έπλεξε την χάρτινη γιρλάντα γύρω από τα οριζόντια κλαδιά, όπου ακτινοβολούσε κιόλας σφιχτό το χιόνι, σαν διαμαντένιο κόσμημα. Μετά στήριξε πάνω στις άκρες τους τα κεράκια και ταυτόχρονα με το πρώτο αστέρι της άγιας νύχτας άναψαν και τα φώτα στο μοναχικό χριστουγεννιάτικο δέντρο.\nΉταν πραγματικό μεγαλείο. Γύρω από τα κεράκια που έκαιγαν έλιωνε το χιόνι και άστραφτε και έλαμπε, μοναδική ευτυχία. Η μικρούλα Ελισάβετ ψιθύρισε πρώτα μια προσευχή μπροστά στην μητέρα του Θεού και φώναξε, δείχνοντας το αστραφτερό δεντράκι: "Χαίρεσαι;" Έπειτα δάγκωσε την καρδιά από ζυμάρι και στάθηκε με γεμάτο στόμα τόσο κοντά στο φωτεινό έλατο, που έλαμψε μέσα στα μάτια της η αντιφεγγιά της φλόγας.\nΌλος ο απέραντος κόσμος έμοιαζε να συμ-μετέχει στην χριστουγεννιάτικη γιορτή. Τα ψηλά, μαύρα έλατα, στεκόταν στο βάθος γύρω-γύρω σαν ταπεινοί προσκυνητές και θαύμαζαν το μέχρι τότε ασήμαντο δεντράκι, ακριβώς όπως χαζεύουν οι άνθρωποι ένα παιδί θαύμα. Ακόμη και τα μακρινά αστέρια έμοιαζαν να συνωθούνται πάνω απ` αυτό το σημείο για να μην χάσουν τίποτα από την παράσταση και να μπορούν να παραδείχνουν στον καλό Θεό και στους αγγέλους και στη μητέρα της μικρής Ελισάβετ, τι καλό παιδί που ήταν.\nΑλλά στα σκοτεινά μονοπάτια του δάσους άρχισαν να πλησιάζουν μαύρα, πελώρια πουλιά, γεμάτα περιέργεια. Μπορεί και να πεινούσαν, σκέφτηκε το παιδί. Η Μπέττυ δεν ένοιωσε τον παραμικρό φόβο, και έτσι μοιράστηκε την ζυμωτή καρδούλα με τους τεράστιους μουσαφίρηδες. Ένοιωθε τόση χαρά και ευτυχία που θα είχε αρχίσει να τραγουδά, μόνο που δεν ήξερε κανένα όμορφο και κατάλληλο τραγούδι.\nΤα κεριά είχαν καεί κιόλας αρκετά. Τότε κάθισε η μικρή στα πόδια της άγιας εικόνας με τα μάτια γεμάτα αγαλλίαση και μελανά από το κρύο χεράκια. Δεν ένοιωθε όμως καθόλου το κρύο. Γύρω επικρατούσε τέτοια γαλήνη, και όταν έκλεισε τα μάτια βρέθηκε στην αγκαλιά της μονάκριβης μητέρας, στο ζεστό και άνετο καμαράκι. Το ρολόι χτυπούσε τους δικούς του τακτικούς, νωθρούς ρυθμούς, και ο αέρας κλωθογύριζε στο ζεστό τζάκι. Η μητέρα την χάιδεψε απαλά και τρυφερά πάνω στους κροτάφους και την φίλησε με κόκκινα απαλά χείλη στη μέση του μετώπου. και ήταν τόσο όμορφη, η μητέρα, όμορφη σαν τη νεράιδα στα παραμύθια του Άντερσεν και φορούσε μία παράξενη κορώνα στα πλούσια, χυτά μαλλιά της.\nΚαι ήταν τόσο όμορφα να την κοιτάζεις!\nΈτσι έγινε και η μικρή, φτωχή Ελισάβετ πέρασε πιο όμορφα Χριστούγεννα από τα πλούσια, χορτασμένα παιδιά στα λαμπερά σαλόνια.\nΉταν πολύ ευτυχισμένη. Κι` αυτή η ευτυχία έλαμπε στο μικρό προσωπάκι, όπως αποκοιμήθηκε στα πόδια της Μαντόνας. Τα χεράκια ήταν διπλωμένα σφιχτά και ευλαβικά και από την πέτρινη μορφή απλώνονταν μια μαύρη σκιά στο χαμογελαστό παιδί, λες και η ευγενική ουράνια γυναίκα είχε απλώσει πάνω της ένα προστατευτικό πέπλο.\nΤο δεντράκι άστραψε για άλλη μια φορά ολόφωτο, σ` όλο του το μεγαλείο, και τίναξε μια τούφα χιόνι, αργά και πανηγυρικά, σαν να κατέβαιναν όλα τ` αστέρια στη γη να προσκυνήσουν.\nΔύο ορφανά γύριζαν αυτό το χριστουγεννιάτικο βράδυ πολύ αργά από τη πόλη στο χωριό μέσα από το δάσος. Και αφηγήθηκαν στον ιερέα του χωριού, με κομμένη την ανάσα, και με λαμπερά μάτια:\n«Είδαμε τον μικρό Χριστό- στη μέση του δάσους. Ήταν ξαπλωμένος δίπλα σ` ένα ολόφωτο δεντράκι και αναπαυόταν. Και ήταν τόσο όμορφος, ο μικρός Χριστός,- μα τόσο όμορφος....»\nΥπάρχει ο Αη-Βασιλης!\nΜας έχει γίνει συνήθεια στην οικογένειά μου, αυτές τις μέρες να βλέπουμε χριστουγεννιάτικες ταινίες στη τηλεόραση. Ταινίες που υμνούν τον Αη-Βασίλη και το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Οι περισσότερες φυσικά αν και τις βλέπουμε ευχάριστα, είναι παιδαριώδεις -μερικές πολύ άνοστες κωμωδίες που σώζονται χάρη στα ειδικά εφέ του Χόλλυγουντ. Κάποιες όμως είναι αριστουργήματα, όπως η “Μια υπέροχη ζωή” του Fran Capra και η “A Christmas Carol” (Χριστουγεννιάτικη Ιστορία) του Ντίκενς σε όλες τις εκδόσεις.\nΌλες έχουν μία κεντρική ιδέα: τα παιδιά που φυσικά πιστεύουν πως θα έλθει ο Αη-Βασίλης και κάποιοι μεγάλοι που δυσπιστούν μα στο τέλος από θαύμα πιστεύουν και αυτοί.\nΜία όμως ταινία, που παρόλο την έχω στη βιντεοθήκη μου πολλά χρόνια και την βλέπαμε με την οικογένειά μου -όπως όλες- για να περάσει η ώρα και να είμαστε μέσα στο πνεύμα των ημερών, αυτή τη φορά μου προκάλεσε βαθειά συγκίνηση και αυτός είναι ο λόγος που σας γράφω, για να μοιραστώ αυτά τα συναισθήματα με όλους σας.\nΠρόκειται για την ταινία «Ναι Βιρτζίνια, υπάρχει Αη-Βασίλης» που όπως διαβάζουμε στο τέλος, βασίστηκε σε ένα άρθρο της εποχής. Η μικρή Βιρτζίνια, ένα οκτάχρονο κοριτσάκι μιας πάμφτωχης οικογένειας στην Αμερική του μεσοπολέμου, ρώτησε τον πατέρα της αυτό που ρωτάνε όλα τα παιδιά: αν υπάρχει ο Αη-Βασίλης. Ο πατέρας της, φανατικός αναγνώστης της τοπικής εφημερίδας, την διαβεβαιώνει πως αν το γράψει η εφημερίδα, θα είναι αλήθεια.(Τότε οι εφημερίδες έγραφαν μόνο αλήθειες).\nΗ μικρούλα Βιρτζίνια κάθησε και έγραψε προς την εφημερίδα, ζητώντας να την απαντήσουν σ’ αυτό το ερώτημα:\nΕίμαι οκτώ χρονών. Κάποιες από τις φίλες μου μού λένε πως δεν υπάρχει Αη-Βασίλης. Ο πατέρας μου λέγει πως αν το έχει η Sun (το όνομα της εφημερίδας) είναι αλήθεια. Σας παρακαλώ πείτε μου: Υπάρχει Αη-Βασίλης:\nΤην δύσκολη αυτή αποστολή ανέλαβε ο καλύτερος δημοσιογράφος της εφημερίδας, βραβευμένος με το βραβείο Pulitzer-τον υποδύεται ο Charles Bronson.Αφού έκανε την έρευνά του παρακολουθώντας την εορταστική κίνηση στη πόλη, της απάντησε στην χριστουγεννιάτικη έκδοση της εφημερίδας του.\nΣας μεταφέρω μεταφρασμένο το άρθρο-απάντηση όπως ακριβώς το έγραψε:\nΟι φίλες σου κάνουν λάθος. Έχουν επηρεασθεί από τον σκεπτικισμό της εποχής. Δεν πιστεύουν παρά μόνο σε ό,τι βλέπουν. Δεν πιστεύουν σε τίποτα που δεν γίνεται κατανοητό από τα μικρά τους μυαλά. Όλα τα μυαλά, Βιρτζίνια είτε είναι μεγάλων ή μικρών παιδιών, είναι μικρά. Στο τεράστιο σύμπαν μας ο άνθρωπος είναι ένα έντομο σε σύγκριση με τον απεριόριστο κόσμο γύρω μας. Δεν μπορεί να κατανοήσει όλη την αλήθεια και τη γνώση.\nΝαι Βιρτζίνια, υπάρχει Αη-Βασίλης.Υπάρχει, όπως υπάρχει η αγάπη, η γεναιοδωρία. Ξέρεις ότι υπάρχουν δίνοντας χαρά και ομορφιά στη ζωή.\nΑλίμονο! Τι άσχημος που θα ήταν ο κόσμος χωρίς Αη-Βασίλη! Το ίδιο άσχημος όπως αν δεν υπήρχαν μικρές Βιρτζίνιες. Δεν θα υπήρχε παιδική πίστη, ούτε ποίηση, ούτε ρομαντισμός για να γίνει ανεκτή αυτή η ύπαρξη. Δεν θα υπήρχε απόλαυση παρά μόνο σε λογική και όραση. Το φώς που γεμίζουν τον κόσμο τα παιδιά, θα έσβηνε. Μπορείτε να παραφυλάτε για να πιάσετε τον Αη-Βασίλη…έστω κι αν δεν τον δείτε να κατεβαίνει! Τι μ’ αυτό: Κανείς δεν τον βλέπει.\nΤα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο, είναι εκείνα που δεν μπορεί κανείς να δεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Ανοίγεις μια κουδουνίστρα να δεις τί κάνει θόρυβο: Υπάρχει όμως ένα πέπλο που καλύπτει το αόρατο που δεν μπορούν ούτε οι πιο δυνατοί άνδρες, ούτε η συνδυασμένη δύναμη όλων των ανδρών της Γης να σχίσουν.\nΜόνο η πίστη, η ποίηση, η αγάπη ο ρομαντισμός μπορούν ν’ ανοίξουν το πέπλο για να δούμε τί κρύβει. Είναι όλα αληθινά: Βιρτζίνια! Δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό στον κόσμο.\nΕυτυχώς ο Αη-Βασίλης ζει και θα ζει για πάντα. Σε χίλια χρόνια, σε δέκα φορές τις χιλιάδες χρόνια από τώρα, θα συνεχίζει να δίνει χαρά στις καρδιές των παιδιών».\nΔημοσιεύθηκε στην ΟΔΟΣ στις 18.12.2008\nΣΟΝΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ: Αναζητώντας τα αληθινά Χριστούγεννα\nΤα οποία ελληνικά Χριστούγεννα δε θα αναζητούσα, αν δε μεσολαβούσε πριν από αρκετά χρόνια μια εκπομπή. Δε θα τα αναζητούσα, γιατί σε κανένα από τα σχολεία όπου φοίτησα -απ’ όσο θυμάμαι τουλάχιστον- δε μας έγινε νύξη για το τι έκρυβαν μέσα τους αυτά τα Χριστούγεννα. Το πολύ πολύ κάποια εξωτερικά τους χαρακτηριστικά συναντήσαμε τις φορές που ασχοληθήκαμε μ’ αυτά. Τίποτε, όμως, από τη βαθύτερή τους ουσία, τους συμβολισμούς, τους οποίους ούτε που υποψιαζόμασταν.\n"Κουρδιστό πορτοκάλι" ή "αυγό του φιδιού";\nΕκείνο τον καιρό, παιδιά χωρίς κυβερνήτες και χωρίς οδηγούς, απ΄ όλες τις πόλεις και τα χωριά όλων των περιοχών, έτρεχαν προς υπερπόντιους τόπους με ακόρεστα βήματα. ΄Ηταν λευκές φωνές που τα καλούσαν μέσα στη νύχτα. Καλούσαν όλα τα μικρά παιδιά. ΄Ηταν σαν τις φωνές των πουλιών που είχαν πεθάνει στη διάρκεια του χειμώνα. Και όταν ο κόσμος ρωτούσε που έτρεχαν, απαντούσαν: «Προς την Ιερουσαλήμ, να αναζητήσουμε τους Αγίους Τόπους…»\nΜαρσέλ Σβομπ ‘‘Η σταυροφορία των παιδιών’’\nΔεν είμαι ‘γω σπορά της τύχης ο πλαστουργός της νιάς ζωής,\nεγώ ‘μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής.\nΘα σου δώσω μια να σπάσεις αχ βρε κόσμε γυάλινε.\nΚαι να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε!\nτου φοράνε όλα τ’ άμφια\nκαι τον παν’ στην άγορά.\n‘‘Τα παιδιά κάτω στον κάμπο’’, Μ. Χατζιδάκις\nΟ Αριστοτέλης έλεγε έστω δη οργή όρεξις μετά λύπης τιμωρίας (ας δεχτούμε ότι η οργή είναι: η επιθυμία εκδίκησης ανάμικτη με λύπη). Τούτο δηλώνει μια ορισμένη ψυχική στάση απέναντι στην απόφαση για τιμωρία. Λυπάται το ενεργούμενο του θυμού για την ενέργειά του. Την εκδίκησή του, την εκδήλωση της οργής του την πραγματοποιεί με λύπη. Και την ενδύει με την πνευματική της διάσταση. Διαφορετικά η οργή δεν αρμόζει σε άνθρωπο, κρατά την ιδιόσταση του ζώου. Του πλέον σαρκοβόρου και άγριου. Ζήσαμε αυτές τις μέρες ένα συγκλονιστικό φαινόμενο. Με απόλυτα κοινωνικοψυχιατρικές δια- στάσεις.\nΟι «τριακόσιοι γνωστοί -άγνωστοι κουκουλοφόροι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές» των τελευταίων εικοσιπέντε χρόνων της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας, οι πράξεις και οι συνέπειες τους, για τρεις συνεχόμενες μέρες σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, αναστάτωσαν τη χώρα και τον μακάριο (πλην όμως αδικαιολόγητο όπως αποδεικνύεται) εφησυχασμό μας. Διαπιστώσαμε ότι οι ταραξίες αυτοί και δολιοφθορείς της κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας, καταφέρνουν να διατηρήσουν την ίδια θαυμαστή ρώμη και σβελτάδα αν θεωρήσουμε πως είναι οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια. Επίσης διαπιστώσαμε με έκπληξη πως όλο αυτόν τον καιρό πλήθυναν αριθμητικώς.\nΤούτη τη φορά ήταν χιλιάδες. Υποστήκαμε το ψυχικό -κατά μείζονα λόγο- βάρος από τις ιδιότυπες καινούργιες «Νύχτες των Κρυστάλλων» με τις σπασμένες τζαμαρίες και τις φωτιές τραπεζών –κυρίως- αλλά και επωνύμων καταστημάτων των μεγαλουπόλεων, σαν ανήμποροι θεατές την έκρηξη, το ξέσπασμα, το τυφλό μίσος, τον Μέγα Θυμό, τη μαζική- τυφλή -οργισμένη αντίδραση και τη βία πλήθους νέων ανθρώπων που δεν φαίνεται τούτη τη φορά να ανήκουν σε κόμματα η γνωστές πολιτικές δυνάμεις και δεν καθοδηγούνται από αυτές. Μοιάζει να διατηρούν όμως ιδιότητες συντεταγμένου στρατού. έτσι μονάχα εξηγείται ο τρόπος αλλά και η ταχύτητα με την οποία συγκεντρώθηκαν και βρέθηκαν στα συγκεκριμένα και απολύτως στοχευμένα σημεία των δράσεών τους. Ήταν λέτε μονάχα τα sms που λάβαιναν ακόμα και υπουργοί τις κυβέρνησης στα κινητά τους; Η βία απεδείχθη μεταδοτική όπως το φυτίλι στην μπαρουταποθήκη.\nΑφορμή ο θάνατος ενός δεκαπεντάχρονου από τα πυρά κάποιου «έμπειρου αστυνομικού». Στη συνέχεια η ακόρεστη φλυαρία και υστερία, η σκοπιμότητα, η λαγνεία της εικόνας που πληροφορεί αυτά που θέλει να πληροφορήσει, έκαναν την κατάσταση να απαγκιστρωθεί από κάθε έλεγχο. Και φυσικά η ευτελέστατη σύγχρονη πολιτική σκηνή ένθεν και ένθεν εκτέθηκε μέσα στην απόλυτη ένδειά της. Φάνηκε πως έχει πολύ ελαφρύ σανίδι για ν’ αντέξει κάποιον με βαρύ πάτημα. Αρκείται να διανέμει όλα τούτα χρόνια τους πρώτους ρόλους σε κομπάρσους. Ονομάζω αμαξηλάτη αυτόν που ελέγχει την εξεγερμένη οργή σα να ήλεγχε μια άμαξα που πάει ν’ ανατραπεί. Οι άλλοι απλώς κρατούν τα γκέμια. (Η οδός της αλήθειας –Dhammapada)\nΟ Τζεφ Μάντισον υπερθεμάτιζε θέλοντας να ορίσει τις αδυναμίες της αληθινής Δημοκρατίας «Ακόμη κι αν ο κάθε πολίτης της Αθήνας ήταν ένας Σωκράτης, πάλι η κάθε Αθηναϊκή συνέλευση θα ήταν ένας όχλος».\nΣτη σύγχρονη, ακλυδώνιστη και μακάρια, μεταπολιτευτική Δημοκρατία -την σχεδόν άξια παρατήρησης από ειδικό αναισθησιολογικό team -η κατάσταση χρόνια τώρα φανερώνει παχυδερμισμό και αναξιοπρεπή εφησυχασμό. Ζούμε θλιβερά διαπιστώνοντας κάθε μέρα τις πικρές μας διαπιστώσεις για τη χώρα του ποτέ και του τίποτα. Του αύριο και θα δούμε. Του σπεύδε βραδέως. Του καπάτσου. Του ξύπνιου. Του εργολάβου, της αρπαχτής και της μίζας. Της αντιπαροχής και του γνωστού μου οι γνωριμίες. Των βλαχοδημάρχων. Της πρυτανείας των βλακών. Τελευταία της συναλλαγής κάτω από το τραπέζι με κάθε τρόπο, της διαπλοκής συμφερόντων, της καταπάτησης και καταστρατήγησης κάθε θεσμικού πλαισίου που ανατρέπει και στρεβλώνει την ομαλή κοινωνική συμβίωση, δημιουργεί αδικίες και στέλνει στους πολυτελείς ορόφους της κοινωνικής διαστρω- μάτωσης τους φελλούς κι άλλα παρεμφερή επιπλέοντα σωμάτια.\nΩστόσο -περιέργως πως- συνεχίζουμε να ζούμε αρμονικά, ως επι συμβάσει, σαν αυτοεξευτελιζόμενα ανθρωποειδή που αρέσκονται να αλληλοαποκαλούνται στα καθημέραν- άλλοτε υβριζόμενοι και άλλοτε χαριεντιζόμενοι, με το γνωστό επίθετο που χαρακτήριζε τον αυτοϊκανοποιούμενο άνδρα της Παλαιάς Διαθήκης και έχει σχεδόν καταστεί συνώνυμο με το ουσιαστικό «κύριος» για τον οικτρό νεοέλληνα. Η καθημερινή επιβίωση και ο συμβιβασμός μέσα σ΄ αυτήν την σιωπηλά βίαιη κοινωνία, που δεν διέπεται από κανένα πλέον κανόνα, πρέπει να μας απασχολήσουν σαν αντικείμενα τυπικού πειραματικού μοντέλου μελέτης της αποσιωπούμενης κοινωνικής βίας χάριν της ομαδικής συναλλαγής και συναίνεσης με ιδιοτελή απολύτως κριτήρια.\nΑνήκουμε φυσικά σ’ εκείνους στους ευκλεείς που οικοδόμησαν τις ακατοίκητες πόλεις. Πόλεις ικανές να γεννήσουν και ν΄ αναθρέψουν στο μέλλον μονάχα δολοφόνους και τρελούς ανθρώπους. Ειδεχθή δίποδα που κατοικήσαμε τη χώρα των Θεών και των νυμφών, γνήσια εξαίρεση κάθε ευρωπαϊκού δόγματος και πνευματικού κινήματος, αποπλύματα της Τουρκοκρατίας, μια απίθανη συναίρεση θράσους και αμάθειας. Έχουμε δια παντός –εννοείται- εξορίσει από τη ζωή μας την ποίηση, την λατρεία της ομορφιάς και της αρμονίας. Ωστόσο φροντίζουμε με στοργή το περιβόητο μέλλον των παιδιών μας. Διαρκώς προσφέρουμε «για να μην τους λείπει τίποτα».\nΔια της προσφοράς να αποσιωπηθεί η απουσία μας. Επιφυλάσσοντας γι’ αυτά μέλλον και «πεδίον δόξης λαμπρόν». Όμως πίσω από τα προσόντα που για τα παιδιά μας θελήσαμε, πίσω από τη γιγαντιαία αλλοτρίωση που υποθάλπτουμε, κρύβεται πάντοτε ο ανίκητος εγωϊσμός μας, το ακόρεστο συμφέρον. Προσφέρουμε τα πάντα για να τους λείψουν στο τέλος όλα.\nΈτσι ιδρύθηκε το άμετρα καταπιεστικό φροντιστηριακό όνειρο της παραπαιδείας και προέκυψε η νεολαία της κινητής τηλεφωνίας. Το σύνθημα: Ψωμί–παιδεία–ελευθερία που έγινε: πλούτος-παραπαιδεία-ανομία!\nΤα παιδιά μας φοιτούν στα κατ’ όνομα μονάχα σχολειά όπου και λαμβάνουν την ανάλογη εκπαίδευση. Σχολειά που θα συνεχίσουν αναπαράγουν μονάχα την αμηχανία απέναντι σ’ ένα όραμα που έχει προ πολλού χαθεί. Οι νεολαίοι μας βουβά αφήνονται στο ρεύμα. Άλαλοι και χωρίς γλώσσα. Άμοιροι, μα με γενναιότητα, ατενίζουν το ζοφερό μέλλον και τις σκοτεινές υπώρειες των ορεινών όγκων που καλούνται ν’ ανηφορίσουν. Ευφυέστεροι και ωραιότεροι των προγόνων τους μα ωστόσο καταδικασμένοι να ζήσουν τον πλέον άδικο καιρό. Των απίθανων προσόντων και της ανεργίας.\nΕνάντια στα σύμβολα του εμπορίου και της μόρφωσης\nΟ Νίκος Δήμου έγραψε παλιότερα και τώρα το επαναλαμβάνει σε επιφυλλίδα τους στην «Καθημερινή»: Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς στην αλλοτρίωση μας δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.\nΑφορμή και μοιραία θρυαλλίδα στάθηκαν δύο άνθρωποι. Ο Αλέξης: ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Μ’ όλη εκείνη την αυθάδεια και την αποκοτιά που μπορεί να σωρεύουν μέσα τους τα δεκαπεντάχρονα παιδιά. Ο άλλος: αστυνομικός, άντρας τριανταπέντε χρονών, από τους πολύ έμπειρους στο σώμα. Είχαν -λέγεται- νωρίτερα ανταλλάξει ανοίκειες φιλοφρονήσεις, τέτοιες που ο πεπαιδευμένος αναλόγως -και πάντοτε θαρρείς σε πρόθυμη στύση περήφανος ελληνικός λαός- ανταλλάσσει καθημερινά και ανά πάσα στιγμή στις διόδους και τις παρόδους της επικράτειας. Αυθορμήτως και ενστικτωδώς ο «αυστηρών αρχών» άντρας πυροβόλησε σε κάτι που τον ενόχλησε. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας -τ’ όνομά του- έδειξε λένε, στο παιδί τα γεννητικά του όργανα και πυροβόλησε πάνω, κάτω, η πλαγίως (δεν έχει μεγάλη σημασία).\nΗ σφαίρα βρήκε τον δεκαπεντάχρονο στην καρδιά.\nΎστερα από μια τροχιά θανάτου κατέληξε στο πρώτο κορμί που βρέθηκε μπροστά της. Ο αυστηρός φρουρός της τάξης και των ηθών, ο αδυσώπητος φύλακας -άγγελος της κοινωνίας, δεν θα δίσταζε επίσης, είμαι σίγουρος, να πυροβολήσει τη γυναίκα του ακόμα και κάποιον φίλο του με το ίδιο υπηρεσιακό περίστροφο -εντός η εκτός διατεταγμένης υπηρεσίας-αν έκρινε πως του έθιξαν τα ιερά δώματα της πνευματικής του ιδιωτείας. Ο μικρός Γρηγορόπουλος έγινε αύθις ο ήρωας που δεν θέλησε. Προϊούσης της μικρότητος του εθνικού μας βίου τα μεγέθη βλέπετε σμικρύνονται, οι ηρωισμοί μεγαλοποιούνται και παραμορφώνονται, έτσι κι ο μικρός Αλέξης ορίστηκε να συγκατοικήσει στο εικονοστάσι δίπλα στον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Σωτήρη Πέτρουλα, και δίπλα φυσικά στον Αλέκο Παναγούλη και τον Σπύρο Μουστακλή. Η τηλοψία που είναι παθολογική οφθαλμολογική κατάσταση δεν επιτρέπει να τα ξεχωρίζεις αυτά έτσι η γνωστή κατρακύλα οδήγησε τα πράγματα εκεί που τα οδήγησε.\nΜέσα σε λίγη ώρα έφηβοι που βιώνουν την αγωνία και το αναπότρεπτο του θανάτου, προτού αναστηθούν και μεστώσουν, προτού καν ολοκληρώσουν μια πορεία στη ζωή ένοιωσαν εκτεθειμένοι στα ίδια πυρά. Και αντέδρασαν στον πανικό τους με μανία αποτρέποντας. Είμαστε ζωντανοί-να φοβάστε για τις ζωές σας σαν να μηνούσαν. Πολλοί μίλησαν για αναρχική εξέγερση. Η «επανάσταση των sms και των starbacks» -όπως ίσως θα πρέπει να χαρακτηρισθεί η συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνική μας ζωή- οδήγησε στο πεδίο της μάχης μέσα σε λίγη ώρα όλες αυτές τις κεκαλυμένες ή όχι κεφαλές. Φορτηγίδες μολότωφ και ατέλειωτα φορτώματα με πέτρες έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους. Η γενική σύρραξη δεν άργησε να συμβεί. Η ελεγεία της τυφλής βίας ιστορήθηκε ενδελεχώς επί της οθόνης. Στόχοι τράπεζες, εμπορικά καταστήματα, τα πανεπιστημιακά (και πάλι) ιδρύματα. Βιτρίνες σπάζουν, καταστήματα γίνονται παρανάλωμα της φωτιάς, τζαμωτά καταρρέουν. Αλλά και αστυνομικά τμήματα πολιορκούνται και γίνονται σοβαρές απόπειρες να πυρποληθούν, εκατοντάδες αυτοκίνητα καταστρέφονται. Φυσικά (και πάλι) η Ελληνική σημαία καίγεται.\nΕίναι ολοφάνερο μια στάση λαμβάνει χώρα και κανένας δεν μπορεί να την ερμηνεύσει η να προβλέψει την εξέλιξή της. Το ίδιο βράδυ «το θέσφατο Ξηρός» μιλάει από τη φυλακή με το κινητό του στην τηλεόραση. Πριν ακόμα μιλήσει ο πρωθυπουργός της χώρας «η αδελφότητα του τρόμου» στέλνει τα χαιρετίσματά της από τη φυλακή. Εκ του παραλλήλου ημιπαράφρονες, οριακοί ψυχοπαθητικοί, και με απολύτως διαταραγμένη προσωπικότητα, δημοσιογράφοι προετοιμάζουν την κοινή γνώμη, ιχνηλατούν τις προθέσεις, παραπληροφορούν επί ώρες συστηματικά, διαμορφώνουν την λαϊκή οργή και αντίδραση ενάντια στην «εξέγερση»,αλλά και ενάντια στους «δολοφόνους –αστυνομικούς».\nΤαυτόχρονα και σε πλήρη σύγχυση κοάζουν «Μα που είναι το κράτος και η αστυνομία» για να μας προστατεύσουν, «που είναι ο στρατός»; Παρακολουθούν βήμα- βήμα τους εμπρησμούς κι εμείς μαζί τους. Τα ολοκαυτώματα και οι λεηλασίες των πόλεων που αντικρίζουμε μας καθηλώνουν οργίλους, άπραγους, ανήμπορους μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε ένας άρχων δεν είναι σε θέση να μας καθησυχάσει. Και την άλλη μέρα πύρινα συνθήματα σε τοίχους μας προειδοποιούν: Δεκαπεντάχρονος νεκρός. Οι καναπέδες σας έχουν αίματα!\nκι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια\nΟ φιλήσυχος πολίτης, ο πειθήνιος τηλεθεατής βιώνει με οδύνη το τοπίο της καταστροφής. Νοιώθει προδομένος από την άδικη επίθεση που δέχεται από την αδίστακτη, αχάριστη, απείθαρχη κι αχόρταγη νεολαία. Στο στόχο μοιάζει να βρίσκονται όλοι. Η γιορτή, η φαντασμαγορία, η υποκρισία της κοινωνίας του ενός τρίτου, η βιτρίνα τους. Πρόκειται άραγε για αυτοχειριασμό της κοινωνίας με φίδια που εκτρέφει στον κόρφο της; Βόρεια προάστεια, κοινωνία της κραυγαλέας επίδειξης και του λαϊφ στάιλ γρηγορείτε! Φόβος σε κάθε σας βήμα εφεξής. Επί τριάντα χρόνια το μεταπρατικό και «βαθειά δημοκρατικό» ελληνικό κράτος στριμώχνει σαν κοτόπουλα φυλακισμένους στα κελιά των φυλακών. Έξω η ατιμωρησία κυβερνά και διαπερνά το μεδούλι ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού. Στρεψοδίκες και κυκλωματίες δικαστές διαπλεκόμενοι με ρασοφόρους, εκμεταλλευτές του μόχθου των εργαζομένων με ύπουλα «δομημένες συνταγές επενδύσεων», οπλέμποροι, μιζαδόροι υπουργοί, νέοι αγιορείτες Ρασπούτιν που συμπήσουν real estate στο city του Λονδίνου.\nΓενικευμένη διαφθορά στα ανώγεια και τα ισόγεια, απώλεια στήριξης της κοινωνίας. Στενάζουν τα συσσίτια της ενορίας, σιωπούν οι άστεγοι, χωρίς ήχο οι εκρήξεις στα σκοτεινά και υδατοστεγή αμπάρια των πλοίων, σε δρόμους και σε πλατείες αργοπεθαίνουν οι όρθιοι νεκροί, οι «άθλιοι χρήστες» αβοήθητοι. Με το μαχαίρι στο λαιμό τους σιωπούν οι δανειολήπτες των τραπεζών. Οι τραπεζίτες κομπάζουν, επαίρονται και αδιαφορούν για την κοινωνική κατακραυγή την ώρα που «τα δικά τους χρυσά παιδιά» τους σκάβουν το λάκκο. Όλα αυτά φυσικά εκτός βιτρίνας.\nΚι ο «Δήμαρχος Χαζοχαρούμενος» ετοιμάζει τη γιορτή στα μεγάλα αστικά κέντρα και πάλι. Στολίζει θεόρατα χριστουγεννιάτικα δέντρα και βιτρίνες και περιμένει την τηλεόραση. Μια τέτοια βιτρίνα σπάζει ο τυφλός κουκουλοφόρος για να φανεί το από πίσω μακάβριο και το μαύρο. Για να δει και ν’ αποδείξει το πραγματικά καμένο.\nΑς μαζέψουμε τα γυαλιά. Μέθυσαν αυτή τη φορά και τα έσπασαν ας πούμε. Ας καθαρίσουμε τον μέσα μας τόπο ν΄ ανάψουμε τη σπίθα της πραγματικής δημοκρατίας. Οι φυλακές δεν μπορεί να χωρέσουν μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τη βία μπορούμε όμως να την κατανοήσουμε. Κι αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε και να κατανοήσουμε τα παιδιά μας τι πρόκειται να κάνουμε; Να τ’ αφήσουμε αφύλαχτα από δω και μπρος ανάμεσα στις αδέσποτες;\nΠροτού το αυγό του φιδιού εκκολαφθεί, πριν ο φρουρός του χρεωκοπημένου συστήματος αξιών βγει από μέσα μας να περιφρουρήσει- Θερμοπύλες τάχατες- ας αρχίσουμε τα μικρά καθημερινά βήματα της αποκαθήλωσης. Είμαι σίγουρος πως όλοι έχετε αναγνωρίσει ανάμεσα σ’ αυτούς που πλιατσικολογούσαν τα μαγαζιά κι εκείνον (τον Ινδό μάλλον) που μάζευε το καλοκαίρι τις φράουλες στην Ηλεία ανασφάλιστος και με 15 ευρώ τη μέρα. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο τέτοιοι στη χώρα μας. Την επόμενη φορά θα δαγκώνουν κι όλας.\nΤην Ελλάδα αυτή –τον παρακμιακό ετούτο κόσμο, δεν θα τ’ αλλάξει η κοινωνία της ανίερης συμμαχίας. Θα τα καταστρέψει το ίδιο άγχος που γεννά η άνομη συμβίωση η παράταιρη συναίνεση. Κάποτε οι περισσευάμενοι φτωχοί θα εξεγερθούν και θα τα σπάσουν όλα. Γι αυτό ας αρνηθούμε την κοινωνία της ανερυθρίαστης ενοχής και της ευρείας συνενοχής. Κι ας καλωσορίσουμε την κοινωνία της συμμετοχής και της ανοχής.\nΘέλω να κλείσω, και προς επίρρωσιν φυσικά των ανωτέρω, με τον επίλογο του Μισέλ Φάϊς από την «Ελευθεροτυπία» της 9.12.2008: «Το ζήτημα, βέβαια, είναι τι κάνουμε εμείς. Όλοι εμείς που αρνούμαστε να δεχθούμε ότι, εντέλει ζούμε σε μια εχθρική χώρα. Όλοι εμείς που δυσφορούμε από την απουσία της πολιτικής, του δημόσιου χώρου, των συνομολο γημένων ορίων. Όλοι εμείς που χρόνια τώρα βλέπουμε τον ίδιο ομαδικό αξύπνητο εφιάλτη».\nΤο κείμενο αφιερώνεται στο φίλο γιατρό Χαρ. Παπαδόπουλο.


Αίσχος… η Αισχύλου στη Λιβαδειά – viotianet.gr\nΑίσχος… η Αισχύλου στη Λιβαδειά\nin Βοιωτία, Λιβαδειά 5 Φεβρουαρίου 2013\nΛάβαμε το παρακάτω e – mail καταγγελία – έκκληση και αφού το επιβεβαιώσαμε το δημοσιεύουμε αυτούσιο:\nΛιβαδειά, περιοχή στην οδό Αισχύλου.\n2 Δημοτικά Σχολεία, 3 νηπιαγωγεία, 2 φροντιστήρια, 1 Σχολή χορού, 12 Πολυκατοικίες, 1 σούπερ μάρκετ, 3 πινακίδες απαγόρευσης στάσης και στάθμευσης, πολλά φορτηγά και αυτοκίνητα σταθμευμένα, 3 αιτήσεις στους αρμοδίους με υπογραφές κατοίκων της περιοχής για λύση του προβλήματος και δημιουργία πεζοδρομίων.\nΜέχρι στιγμής ΚΑΝΕΝΑ πεζοδρόμιο από τον δήμο Λεβαδέων αλλά και ΚΑΜΙΑ απάντηση.\nΗ κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα εγκυμονεί συνεχώς κινδύνους για την ασφάλεια διερχόμενων και περίοικων.\nΑς μη περιμένουμε το μοιραίο. Ας ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι πριν να είναι πολύ αργά. Ας προχωρήσουν στα αυτονόητα.\nΕίμαστε στο 2013 ή μήπως στη Λιβαδειά όχι…\nPrevious: Έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου στη Λιβαδειά…\nNext: Στην Εθνική αύριο το πρωί οι αγρότες της Βοιωτίας


Το Λας Βέγκας μετατρέπεται σε έξυπνη πόλη με την βοήθεια της Cisco\nΣυντάκτης Σταύρος Γεωργιάδης | 04/07/2017.\nΤο Λας Βέγκας θα συνεργαστεί με την Cisco προκειμένου να μετατραπεί σε έξυπνη πόλη. Η ανακοίνωση έγινε από την δήμαρχο της πόλης Carolyn Goodman και τον Rowan Trollope, οποίος έχει την θέση Cisco SVP of IoT and Applications.\nΤο Λας Βέγκας θα προμηθευτεί υλικό από την Cisco όπως κάμερες, αισθητήρες και πλατφόρμες για ανάλυση και συλλογή δεδομένων σε διάφορα θέματα που αφορούν το περιβάλλον, την κίνηση στους δρόμους, την διαχείρισης απορριμάτων, θέματα ασφάλειας και στάθμευσης.\nO Michael Sherwood, CIO της πόλης του Λας Βέγκας δήλωσε ότι «η ασφάλεια είναι η πρώτη προτεραιότητα για την πόλη». Επίσης ότι η δημιουργία μίας έξυπνης πόλης αφορά την εμπειρία και το lifestyle των περίπου 42 εκατομμυρίων επισκεπτών ετησίως της πόλης, των 650.000 κατοίκων της πόλης και των 2.2 κατοίκων της πεδιάδας του Las Vegas.\nΤο Λας Βέγκας σχεδιάζει και την χρήση της τεχνολογίας blockchain στο μέλλον ενώ θα λανσάρει μία έξυπνη εφαρμογή με την ονομασία “Go Vegas in Augus” το οποίο θα περιλαμβάνει πληροφορίες καιρού, χάρτες και νέα για την κίνηση και το παρκάρισμα στους κατοίκους.\nΗ Cisco από την μεριά της επικεντρώνεται στη δημιουργία έξυπνων πόλεων σε παγκόσμιο επίπεδο με την Smart+Connected ψηφιακή πλατφόρμα να βρίσκει εφαρμογή σε πόλεις όπως η Κοπεγχάχη, το Παρίσι, η Αδελαϊδα, το Βουκουρέστι. Ταυτόχρονα υπέγραψε συμμαχία με την KPMG Αυστραλίας σε τεχνολογικά θέματα.\nVideo από την πρώτη επανδρωμένη δοκιμή του Hyperloop της Virgin\nTesla: Μετακομίζει από την Καλιφόρνια στο Τέξας και στη Νεβάδα λόγω καραντίνας\nPrevious Post Italian Volt: Ηλεκτρική μοτοσυκλέτα “made in Italy”\nNext PostAudi SQ7 vs Tesla Model X 100D: Diesel εναντίον Ηλεκτρισμού [video]


Τους κύριους χαρακτήρες φέρει η νέα αφίσα του "Aladdin"\nΤι ωραίο που είναι το λυχνάρι...\nPosted 13/03/2019 11:50 πμ.\nH Disney δημοσίευσε μια νέα αφίσα για την επερχόμενη live-action κινηματογραφική μεταφορά του "Aladdin" και μας παρουσιάζει τους κύριους χαρακτήρες.\nΣτην αφίσα θα δείτε τον Mena Massoud ως Aladdin να κρατάει το μαγικό λυχνάρι με τον Abu (Frank Welker) στον ώμο του, τον Will Smith ως Genie και την Naomi Scott ως Jasmine. Επίσης, παρουσιάζονται η κατοικίδια τίγρης της Jasmine, Rajah, και ο πατέρας της, Sultan, τον οποίο ενσαρκώνει ο Navid Negahban. Στο κάτω μέρος της αφίσας βλέπουμε τον Jafar, τον οποίο ενσαρκώνει ο Marwan Kenzari και τον παπαγάλο του, του οποίου την φωνή θα δανείζει ο Alan Tudyk.\nΣκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Guy Ritchie. Άλλα μέλη του cast είναι οι Marwan Kenzari ως Jafar, Billy Magnussen ως Prince Anders, ο Numan Acar ως το δεξί χέρι του Jafar, Hakim, ο Robby Haynes ως Razoul, Αρχηγός της Φρουράς της Άγκραμπα και Nasim Pedrad ως Dalia, την βοηθό της Jasmine.\nΟ John August επιμελείται της παραγωγικής διαδικασίας μαζί με τον Dan Lin. Η Vanessa Taylor ανέλαβε να δώσει νέα κατεύθυνση στο σενάριο των Ritchie και John August, βασισμένο στο παραμύθι "Χίλιες και μία νύχτες" και στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney (1992).\nΟι εθνικότητες των χαρακτήρων παρέμειναν ως έχουν για να υπάρχει ποικιλομορφία στο cast και να γίνει "μια ταινία αυθεντική στον κόσμο". Νέα τραγούδια θα ακουστούν στην ταινία, μεταξύ άλλων ένα ντουέτο των Jasmine και Aladdin, το οποίο θα συνθέσουν οι Benj Pasek και Justin Paul (La La Land), οι οποίοι μάλιστα είχαν συνεργαστεί με τον αρχικό συνθέτη της ταινίας κινουμένων σχεδίων, Alan Menken.\nΗ ταινία έχει δύο αφίσες μέχρι στιγμής, μία όπου παρουσιάζεται το λυχνάρι σε όλου του το μεγαλείο και μία προς τιμή της Κινέζικης Πρωτοχρονιάς. Το Genie είχε κάνει την εμφάνισή του και στο παρελθόν με τη στολή του χαρακτήρα, αλλά δεν ήταν μπλε, κάτι που μπέρδεψε πολλούς fans. Ωστόσο, αργότερα ο Smith ξεκαθάρισε ότι αυτή ήταν "η ανθρώπινη στολή" του χαρακτήρα και ότι "την μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας θα είναι μπλε μέσω CGI".\nΗ live-action ταινία "Aladdin" έχει ορίσει ελληνική ημερομηνία πρεμιέρας τις 23 Μαΐου 2019. Μην ξεχάσετε να ρίξετε μια ματιά στον κινηματογραφικό μας οδηγό για τον Mάρτιο και να μας πείτε στα σχόλια σε ποιες κινηματογραφικές αίθουσες θα σας συναντήσουμε.


Αυτό είναι το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στη Φθιώτιδα | ` LOKRIS NEWS +\nΑυτό είναι το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στη Φθιώτιδα\nΑνατροπή και έντονο παρασκήνιο μέχρι το παρά 5΄ στη σύνθεση του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας στη Φθιώτιδα.\nΤελικά δεν θα είναι υποψήφιος ο δικηγόρος Θανάσης Κόκκινος από τη Λοκρίδα, γιος του επίτιμου προέδρου του Αρείου Πάγου Βασίλη Κόκκινου και έτσι παραμένει στο ψηφοδέλτιο ο Δημήτρης Κατσικονούρης.\nΤο νέο πρόσωπο στη λίστα της Νέας Δημοκρατίας στη Φθιώτιδα είναι αυτό του Κώστα Μητσόπουλου (φώτο), ο οποίος είναι αντιπρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και έχει καταγωγή από την Ομβριακή Δομοκού.\nΟ Κώστας Μητσόπουλος πήρε τη θέση του Δημήτρη Μπριάνη, που δεν συμμετέχει τελικά.\nΑνώνυμος Τρίτη, Σεπτεμβρίου 08, 2015\nΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ "ΕΦΑΓΕ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΡΙΑΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΝΟΥΔΟΥ; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΝΕΩΣΗ; Ο ΜΠΡΙΑΝΗΣ ΗΤΑΝ Ο...ΠΑΛΙΟΣ;


ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ FB98053.04 ΣΕ RUSTY ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΞΥΛΟ - panoikos.gr\nΑρχική σελίδα / Έπιπλα / Εξωτερικού χώρου / Καρέκλες Κήπου & Επαγγελματικού Εξοπλ. / ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ FB98053.04 ΣΕ RUSTY ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΞΥΛΟ\nΠαράδοση: 4-10 Ημέρες SKU FB98053.04 Categories Εξωτερικού χώρου, Έπιπλα, Καθίσματα, Καρέκλες, Καρέκλες Κήπου & Επαγγελματικού Εξοπλ.\nΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ FB98053.04 ΣΕ RUSTY ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΞΥΛΟ\nΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ FB98053.04 ΣΕ RUSTY ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΞΥΛΟ ποσότητα\nΠολυθρόνα FB98053.04 μεταλλική σε απόχρωση RUSTY\nμε κάθισμα και πλάτη από ξύλο.\nΈνα μοντέρνο σχέδιο που είναι η τελευταία τάση της αγοράς.\nΔιαστάσεις: 50x50x82 εκ.\nΔιαστάσεις καθίσματος: 36×37 εκ.\nNatural wood, Rusty


Memoirs of a Vampire: March 2008\nΤα παιδιά είναι το μέλλον και η ελπίδα αυτού του τόπου. Θέλουμε να τους παρέχουμε την καλύτερη δυνατή παιδεία έτσι ώστε αργότερα, όταν μεγαλώσουν, να έχουν την υποδομή και τις γνώσεις να συμβάλουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην καλυτέρευση αυτής εδώ της χώρας… Στο παρακάτω βίντεο που ακολουθεί θα δείτε μερικά από τα "καμάρια" μας. Πρόκειται για ένα τηλεπαιχνίδι trivia ερωτήσεων, σε ένα τοπικό κανάλι στα Χανιά της Κρήτης, όπου παίρνουν μέρος παιδιά από διάφορα Λύκεια του νησιού.\nΣίγουρα, και σε καμία περίπτωση, δεν βάζω όλα τα παιδιά στο ίδιο καζάνι, αλλά αυτό που παρακολούθησα ήταν όντως ανησυχητικό. Τα σχόλια δικά σας.\nΔυό υπέροχα κομμάτια από το soundtrack μου για το Σαββατοκύριακο. Enjoy.\n136 και σήμερα...\nBlood Trails TV, Μουσική\n(σ.σ. Διαβάζοντας το παρακάτω ποστ, βάλτε και ακούστε το κομμάτι “One Summer’s Day”, που έχω δίπλα στο music player, του Joe Hisaishi από το αριστούργημα του Hayao Miyazaki “Spirited Away”.)\nΉταν ένα πανέμορφο Κυριακάτικο καλοκαιρινό πρωινό, εκεί στις αρχές του Ιουνίου που δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι πολλές ζέστες. Είχα κλείσει μόλις το τηλέφωνο και, γεμάτος χαρά, ετοιμαζόμουν να έρθω να σε βρω. Οι γονείς μου δεν πρόλαβαν καν να με ρωτήσουν που πήγαινα και είχα ήδη κλείσει την πόρτα πίσω τους. Δεν με ενδιέφερε τι θα νόμιζαν απλά ήθελα να βρεθώ κοντά σου για να ξεχαστώ, να ξεφύγω από μια δύσκολη βδομάδα που μόλις είχε τελειώσει, να τα πούμε, να παίξουμε. Κατέβηκα σαν τρελός τις σκάλες και σε είδα να με περιμένεις στο γνωστό σημείο. Μου χαμογέλασες και το ανταπέδωσα με ένα χαμόγελο το ίδιο ζεστό όσο και το δικό σου. Ένιωθα ίσως από τους πιο τυχερούς ανθρώπους στην γη που σε είχα για φίλο μου…\nΕίναι τόσο όμορφο να θυμάσαι τους φίλους σου και τις στιγμές που περάσατε μαζί.\nΗ φιλία είναι ένα εξαιρετικό και οικουμενικό συναίσθημα που μας ακολουθεί από τα πρώτα βήματά μας. Οι φίλοι μας είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε στην ζωή μας και είναι αυτοί που μας στηρίζουν στις διάφορες αποφάσεις που παίρνουμε, σε αυτούς θα απευθυνθούμε στα δύσκολα, μας αγαπούν και μας δέχονται για αυτό που είμαστε χωρίς περιορισμούς και λυπούνται με τις λύπες μας αλλά, προπάντων, χαίρονται με τις χαρές μας.\n… Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη. Ξαπλώσαμε στο γρασίδι στο πάρκο μας. Το πάρκο που ερχόμασταν κάθε φορά που νιώθαμε μόνοι και χρειαζόμασταν ο ένας τον άλλον. Χρειαζόμασταν έναν φίλο. Χαζεύαμε τον καταγάλανο ουρανό, καθώς το δροσερό αεράκι μας χτυπούσε στο πρόσωπο. Μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων και γελάγαμε με ό,τι βλακεία ξεστόμιζε ο ένας ή ο άλλος. Μιλάγαμε για τα όνειρά μας, για το πώς θα είμαστε όταν πια θα έχουμε μεγαλώσει. Λέγαμε για τις καλοκαιρινές διακοπές μας και για το πόσο καιρό θα λείπαμε. Το μισούσα που θα αναγκαζόμουν να φύγω από την Αθήνα έστω και για λίγες μέρες και να ακολουθούσα τους γονείς μου σε κάποιο μέρος που δεν ήθελα, χάνοντας έτσι, έστω και λίγες, στιγμές μακριά σου…\nΟι φιλίες που έχουμε μικροί είναι πιο δυνατές από αυτές που δημιουργούμε όταν μεγαλώσουμε; Μικροί πάντα βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς. Δεν γνωρίζαμε καν την σημασία της λέξης ζήλιας και φθόνου κι έτσι η φιλία έρχεται πιο αβίαστα. Δρούμε περισσότερο αυθόρμητα και, κυρίως, από ένστικτο. Το μόνο που μας ενδιαφέρει στον άλλον είναι να έχει κάποια κοινά ενδιαφέροντα με μας έτσι ώστε να μπορούμε, τουλάχιστον στην αρχή, να μιλάμε και να κάνουμε παρέα. Είμαστε και πιο αγνοί και ανοιχτοί απ’ όταν μεγαλώσουμε και η φιλία μας στηρίζεται πάνω στον αλληλοσεβασμό και την αγάπη που τρέφουμε ο ένας για τον άλλον, κι δεν μας περνάει καν από το μυαλό να χρησιμοποιήσουμε τον άλλον για να πετύχουμε κάποιον δικό μας στόχο κι άλλες τέτοιες μικρότητες. Μεγαλώνοντας οι ρυθμοί της ζωής μας, μας κάνουν πιο αποξενωμένους, αρχίζουμε να βλέπουμε κάποια πράγματα με άλλο μάτι, είμαστε πιο καχύποπτοι και έτσι μερικές φιλίες χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Μόνο μια γλυκιά ανάμνηση μένει κάθε φορά που αναπολούμε πρόσωπα και καταστάσεις από την παιδική μας ηλικία.\n… Οι ώρες περνούσαν γρήγορα, και τον καταγάλανο πρωινό ουρανό τον διαδέχτηκε ο χρυσαφένιος ουρανός του καλοκαιρινού κυριακάτικου απογεύματος. Χωρίς να το καταλάβουμε ήρθε η ώρα όπου έπρεπε να φύγουμε και να πάμε σπίτια μας. Μια ώρα που πραγματικά δεν ήθελα ποτέ να φτάσει. Μπορεί για σήμερα να έπρεπε να χωριστούμε, αλλά η ώρα που θα σε ξανάβλεπα δεν θα αργούσε να φτάσει. Και σίγουρα θα είχαμε ακόμα περισσότερα να πούμε και να ονειρευτούμε παρέα. Όνειρα που κανείς δεν θα τολμούσε να καταστρέψει…\nΤι κάνει όμως μια φιλιά δυνατή και να αντέξει στο πέρασμα και τις δυσκολίες του χρόνου; Αμοιβαίος σεβασμός. Αμοιβαία ειλικρίνεια. Αμοιβαία κατανόηση. Έτσι δημιουργούνται οι βάσεις για μια μακροχρόνια και δυνατή σχέση. Μιας σχέσης που ίσως κατορθώσει να διαρκέσει για πάντα. Με την δύναμη της φιλίας μπορούμε σαν άνθρωποι να ξεπεράσουμε πολλές δυσκολίες στην ζωή. Οι σωστοί και καλοί φίλοι θα είναι αυτοί που θα μας συμπαρασταθούν στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας γιατί ο χρόνος μπορεί να φέρνει ρυτίδες στο δέρμα, αλλά η έλλειψη φιλίας φέρνει ρυτίδες στην ψυχή μας.\n… Εις το επανιδείν φίλε μου.\nΑφιερωμένο στον καλύτερο μου φίλο.\n137 και σήμερα...\nΗ moody με ΠΟΛΛΑ νεύρα!!!\nDon't mess up with her... :P\n138 και σήμερα...\nBlood Trails Horror Stories, Φωτογραφίες\n139 και σήμερα...\nBlood Trails Tests\nΤετάρτη απόγευμα. Περπατούσα αμέριμνος στην Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας, όταν ξαφνικά άκουσα μια να φωνάζει απεγνωσμένα "ΜΑ, ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ;" Ο κόσμος γύρω της, για μια στιγμή, σάστισε και την κοίταξε με βλέμμα γεμάτο απορία, ίσως γιατί ούτε οι ίδιοι να είχαν την απάντηση σε αυτή την κραυγή απόγνωσης μια νεαρής γυναίκας. Αφού πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα ξαφνικής σιγής στο κέντρο της Αθήνας, όλοι συνεχίσαμε τις δουλειές μας. Αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως με μένα, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί οι γυναίκες την σήμερον ημέρα έχουν απηυδήσει τόσο πολύ ώστε να αρχίζουν τις φωνές μέρα μεσημέρι.\nΕίναι πλέον επιστημονικά αποδεδειγμένο πως οι άντρες αρχίζουν να εξαφανίζονται, με αριθμητική πρόοδο, από προσώπου Γης. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί καλοί, οι οποίοι όμως καπαρώνονται αμέσως και όσοι από αυτούς χωρίζουν πάντα υπάρχει μια στην επόμενη γωνία, και πριν από σένα, για να τον αρπάξει. Και όσοι μένουν είτε είναι gay, είτε είναι φίλοι των gay – που κατά ένα μεγάλο ποσοστό, είναι και οι ίδιοι gay. Η λειψυδρία έχει φτάσει σε τόσο μεγάλα επίπεδα που οι γυναίκες, φίλοι μου, έχουν βγει και κυνηγάνε τον άντρα με το δίκαννο.\nΒέβαια, πολλοί θα μου πείτε, πως και οι γυναίκες είναι λίγο υπαίτιες γι’ αυτό που συμβαίνει. Το ένα τους βρωμάει, το άλλο τους ξινίζει και γενικότερα έχουν ανεβάσει το πήχη πολύ ψηλά. Θέλουν τον άντρα να είναι ωραίος, ρομαντικός, να μην βλέπει ποδόσφαιρο, να θυμάται τα γενέθλια και την γιορτή τους, να έχει λεφτά, να είναι πετυχημένος επαγγελματικά και φυσικά να έχει δικό του σπίτι και αυτοκίνητο και να μένει μακριά από την μαμά του. Υπάρχει βέβαια κι αυτός ο μύθος που ακούγεται σε γενιές και γενιές πως τέτοια δείγματα ανδρών εμφανίζονται κατά καιρούς, όταν μέσα στο μήνα έχεις δύο ολόγιομα φεγγάρια και οι τρεις μεγάλοι πλανήτες έρχονται σε απόλυτη ευθυγράμμιση, αλλά αυτό είναι τόσο σπάνιο όσο και να πέσει κομήτης και να εξαφανίσει όλη την ανθρωπότητα. Και βέβαια υπάρχει και αυτή η περίφημη πλέον κρεβατομουρμούρα που έχει κάνει τους άνδρες να παραμιλούν "καλύτερα μόνος παρά μαζί σου και δολοφόνος".\nΜήπως, όμως, ο κυριότερος λόγος είναι ότι οι γυναίκες αρχίζουν να γίνονται ολοένα και πιο "αντράκια"; Ακόμα και στις σχέσεις οι γυναίκες έχουν σε πολλά πράγματα το πάνω χέρι. Στις περισσότερες σχέσεις οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Το βλέπουμε καθημερινά εξάλλου. Οι γυναίκες είναι αυτές σήμερα που πηγαίνουν και την πέφτουν στους άντρες, αυτές είναι που παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις σε μια σχέση και διαχειρίζονται τα λεφτά. Ο άντρα νιώθει ευνουχισμένος. Ο ρόλος του στην σχέση έχει μειωθεί και απλά κάθεται και παρακολουθεί αμέτοχος στην γωνίτσα του. Είναι, τελικά, αυτές όμως οι αιτίες που πολλοί άντρες έχουν απογοητευτεί από τις γυναίκες σήμερα και είτε το έχουν γυρίσει σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις ή απλά σκέφτονται καλύτερα μόνοι;\nΥπάρχει όμως και η επιστημονική πλευρά. Σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει κατά καιρούς, τα διάφορα συντηρητικά στα φαγητά που τρώμε, κάνουν τους άντρες να γίνονται πιο… θηλυπρεπείς και να αλλάζουν γούστα. Και όχι, δεν το άκουσα στον Ευαγγελάτο. Άρα, σύμφωνα με το ρητό "είμαστε ό,τι τρώμε", σε λίγο καιρό οι άντρες θα υπάρχουν πια μόνο σαν εκθέματα σε μουσεία μέσα σε φορμόλες για να τους βλέπουν οι επόμενες γενεές. Τα συμπεράσματα δικά σας.\nΌμως, οι γυναίκες έχουν περάσει στην αντεπίθεση. Δεν το αφήνουν να περάσει έτσι. Πόλεμο θέλουν; Θα τον έχουν. Μπορεί ο δρόμος για την καρδιά ενός άντρα να περνά από το στομάχι του κάποιες δεκαετίες πριν, αλλά τώρα περνάει πρώτα από την στρογγυλή θεά – την μπάλα. Αρχίζουν να μαθαίνουν κι αυτές για ποδόσφαιρο. Όπως μου είπε και μια φίλη μου "αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πήγαινε μαζί τους". Έτσι ολοένα και περισσότερες γυναίκες αρχίζουν να συμμετέχουν σε συζητήσεις περί ποδοσφαίρου προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τους άντρες με τις γνώσεις τους. Όλες προσεύχονται ότι μια μέρα θα μοιάσουν στην κοπέλα μιας διαφήμισης καφέ, όπου απαντάει με απόλυτη ηρεμία σε ερωτήσεις για το EURO και καταφέρνει να εντυπωσιάσει και να ρίξει και τους δυο φίλους μαζί.\nΆντε και με την νίκη!!\n140 και σήμερα...\n…να ξυπνάς στην αγκαλιά μου, να με κοιτάς και να μου χαμογελάς. Έστω και για μια στιγμή ένιωσα τον χρόνο να σταματάει και το δωμάτιο να φωτίζεται. Ήθελα να σου πω ότι σ’ αγαπώ αλλά δεν τόλμησα να χαλάσω την στιγμή αυτή. Μου λείπεις πάρα πολύ.\nBlood Trails Σε Είδα\nΣυμβόλαιο Συμβίωσης Μόνο Για Κάποιους; Όχι Ευχαριστώ/A Domestic Partnership That Discriminates? No Thanks!\nΤο όλο εγχείρημα είναι μια πρωτοβουλία του Gay Super Hero.\nΕίναι ίσως από τις λίγες διαφημίσεις που πραγματικά βρήκα ευρηματική. Κυκλοφόρησε εδώ και αρκετό καιρό στο internet αλλά πρόσφατα άρχισε να παίζει και στην τηλεόραση. Αναφέρομαι στην καινούργια διαφήμιση της Aegean Airlines, όπου μια κυρία περνάει τον δρόμο συνάμενη κουνάμενη. Εκεί την κορνάρει ένα αυτοκίνητο και… η συνέχεια επί της οθόνης.\nΤελικά πιο γρήγορα πας από Αθήνα - Λονδίνο παρά από Γαλάτσι - Κέντρο με το αυτοκίνητο, εδώ που τα λέμε.\nΆντε και τελειώνουμε σιγά σιγά. Κι άλλα δυο κομμάτια από το soundtrack μου.\n144 και σήμερα...\nΛάκης Λαζόπουλος. Ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με την σάτιρα στην ελληνική τηλεόραση. Κάθε εκπομπή του, πλέον, γίνεται λόγος να μαζευτεί όλη η οικογένεια μπροστά από την τηλεόραση και να περάσει ένα quality time όλοι μαζί, αλλά και ενίοτε τροφή για συζήτηση σε διάφορες εκπομπές. Καταφέρνει, με τα λεγόμενά του, να πιάσει το πως νιώθουν οι περισσότεροι έλληνες για πολλά πράγματα που τους αφορούν άμεσα, κι έτσι έχει καταφέρει να μπει ακόμα και στο τελευταίο νοικοκυριό της κ. Κατίνας σε κάποιο κατσικοχώρι. Σαν νέος "Ζορρό" και προστάτης των πάντων και αδυνάτων σε αυτή εδώ την χώρα, ο κ. Λαζόπουλος επιτίθεται, συγγνώμη "σατιρίζει" ήθελα να πω, σε αυτούς που είναι ενάντια στα συμφέροντα αυτής της χώρας και των πολιτών της (a.k.a. αντιπολίτευση, επίσης a.k.a. ΠΑΣΟΚ και ποτέ την κυβέρνηση, a.k.a. ΝΔ, ή το ΚΚΕ ή Σύριζα – μη πέσει φωτιά να μας κάψει) αλλά και σε όσους του ασκούν σκληρή κριτική, κι όλα αυτά στο όνομα πάντα της σάτιρας. Γιατί, πως να το κάνουμε δηλαδή, στην σάτιρα τα πάντα είναι επιτρεπτά. Σωστά;… Χμ.\nΠροσωπικά να πω ότι λάτρευα τους 10 Μικρούς Μήτσους. Ήταν μια εκπομπή πραγματικά σατιρική και ευχάριστη. Το Αλ Τσαντίρι άρχισα να το βλέπω από πέρσι, λίγο πριν τελειώσει η σεζόν του. Απλά έτυχε και είχα αφήσει το κανάλι εκεί. Εκεί, ο κ. Λαζόπουλος, σαν ένας σύγχρονος τηλεοπτικός ιεροκήρυκας έτοιμος να βγάλει το λόγο του στους πιστούς του τηλεθεατές, αρχίζει να σατιρίζει για διάφορα γεγονότα της επικαιρότητας. Αν και την εκπομπή του την είδα πραγματικά ευχάριστα, μου άφησε στο τέλος μια περίεργη αίσθηση. Σε πολλές εκπομπές του χρησιμοποιούσε το βήμα που είχε να κάνει προσωπική επίθεση σε διάφορα πρόσωπα, άλλες φορές έχοντας κάποιο λόγο κι άλλες φορές έτσι, για χάρη της τηλεθέασης. Φυσικά πάντα μιλάμε για σάτιρα. Και ο κόσμος, κι εγώ (γιατί δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω) τον πιστεύαμε. Αλλά αυτό συνέχιζε και συνέχιζε για αρκετές εκπομπές και σιγά σιγά την σάτιρα άρχισαν να την διαδέχονται η κατινιά και η μικροπρέπεια.\nΓια μένα, η αρχή έγινε με τον Καρβέλα. Είδα, έκπληκτος, να βάζει μια φωτογραφία του στο πρόσωπο ενός είδους πιθήκου, τον γνωστό σε όλους πλέον μακάκα, που τον έδειχνε να αυνανίζεται. Και φυσικά το γέλιο έπεφτε σύννεφο. Μάλλον ο κ. Λαζόπουλος έχει χάσει λίγο το μέτρο του τι είναι σάτιρα και τι όχι. Αυτόματα ένιωσα θεατής πολύ χαμηλού επιπέδου και φυσικά το γέλιο μου κόπηκε μαχαίρι. Κι εγώ που δεν συμπαθώ καθόλου τον συγκεκριμένο αηδό και μουσικοστιχουργό, δεν το βρήκα στο ελάχιστο αστείο το να ξεφτιλίζετε στην τηλεόραση κάποιος για χάρη και μόνο τηλεθέασης. Και φυσικά η απάντηση ήρθε σαν καταπέλτης από την αντίπερα πλευρά και τότε τα μηχανάκια της AGB χτύπησαν κόκκινο. Πώς να μην γίνει άλλωστε αφού τέτοιο είναι το επίπεδο του έλληνα τηλεθεατή σήμερα; Όπου γάμος και γιορτή… Και φυσικά δεν σταμάτησε εκεί. Κι άλλοι πολλοί πέρασαν από το στόμα του και δη την εκπομπή του.\nΑπό την σάτιρά του, φυσικά, δεν ξέφυγαν και οι ομοφυλόφιλοι. Στην τελευταία του εκπομπή, που παίχτηκε την προηγούμενη Τρίτη, έδειξε κάποια βιντεάκια τα οποία πραγματικά "στόλισε" με ομοφοβικά αστεία τα οποία έκαναν τον κόσμο να γελά ενώ άκουσα, από το σπίτι μου, να λένε "κοίτα ρε τον πούστη πως κουνιέται!! Χαχαχαχα!!" Στην σημερινή Ελλάδα, όσο και να λέμε ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για τους ομοφυλόφιλους σε σχέση με κάμποσα χρόνια πριν, υπάρχουν και αρκετά προβλήματα, κυρίως ρατσιστικά, τα οποία δεν έχουν εκλείψει ακόμα, που δεν ξέρω κατά πόσο τα γνωρίζει ο κ. Λαζόπουλος. Αλλά για μια τέτοια εκπομπή που την παρακολουθεί πάνω από το 60% των ελλήνων τηλεθεατών, θα έπρεπε μερικά πράγματα τουλάχιστον να τα αντιμετωπίσει με κάποιο τακτ. Έτσι, κοροϊδεύοντας τους gay, κάνει την κάθε κ. Κατίνα που ο γιος της πει ότι είναι gay να νομίζει πως σύντομα θα του κρεμάσουν κουδούνια και θα βγει στη Συγγρού ή, ακόμα χειρότερα, θα τον πιάσει στο στόμα του ο Λάκης και μετά ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε.\nΘα μου πείτε μήπως ρε συ γίνεσαι λιγάκι υπερβολικός; Μήπως δεν είναι δουλειά της κάθε σατιρικής εκπομπής να διαμορφώνει συνειδήσεις και τις αντιλήψεις του καθενός μας; Μπορεί, αλλά σίγουρα για μια εκπομπή με τέτοια τηλεθέαση, όπου ο κόσμος επηρεάζεται εν μέρη από αυτή (γιατί σίγουρα θα έχετε ακούσει ότι ο Λαζόπουλος είπε αυτό και έδειξε εκείνο από κάποιον φίλο ή συγγενή σας) καλό θα ήταν να βάλει ένα λιθαράκι όσο αφορά στο θέμα αξιοπρέπεια στην ελληνική τηλεόραση αλλά και του πολίτη. Μακάρι ο Λαζόπουλος να καταλάβει τα λάθη του και ότι ξεφεύγει μερικές φορές με τις εμμονές του, για διαφόρους λόγους, και να προσπαθήσει να τα διορθώσει γιατί πραγματικά είναι ένας καλός ηθοποιός. Αλλά… φωνή βοώντος εν τη ερήμω…\nΊσως τελικά να είμαι ο μοναδικός "ανώμαλος" εδώ μέσα που τα πιστεύει αυτά; Ποιός ξέρει...\nΔιαβάστε επίσης, όσοι θέλετε, και το ποστ του πιτσιρίκου με τίτλο "Ο Σωματοφύλακας".\n146 και σήμερα...\nBlood Trails TV, Λαζόπουλος, Συζητήσεις\nΕίσαστε τρομοκράτης; Βαρεθήκατε να πηγαίνετε σε ανατινάξεις κτηρίων και σε συνάξεις μαζικής αυτοκτονίας συνέχεια με τα ίδια ρούχα; Αν και είστε άντρας, νιώθετε πως έχετε και μια θηλυκή πλευρά έτοιμη να ξεπροβάλει με την πρώτη ευκαιρία; Μη φοβάστε. Η Gay-o-Market σας σκέφτηκε. Τώρα, και λίγες μέρες μόνο, μπορείτε να προμηθευτείτε το νέο σικάτο συνολάκι με υπογραφή διάσημου μόδιστρου. Έρχεται σε πάρα πολλά μεγέθη (ακόμα και XXL για σας τους ευτραφής κυρίους) και σε πολλά χρώματα. Μην είσαστε μπανάλ. Γίνετε femme fatal!! Κι αν τηλεφωνήσετε ΤΩΡΑ και για τα επόμενα 15 λεπτά, δώρο το τουρμπάνι κι ένα ζευγάρι ασορτί γόβες. Προλάβετε αυτή την μοναδική προσφορά. Τηλεφωνήστε τώρα…!!\nΚαι για το τριήμερο, άλλα δυο βιντεοκλίπ από το soundtrack μου. :)\n150 και σήμερα...\nΑφορμή για το συγκεκριμένο ποστ είναι πολλά. Λίγο του ότι άκουσα χτες πως υπάρχει περίπτωση ο γάμος να αντικατασταθεί, εν μέρει, και πως δύο άτομα θα είναι παντρεμένα με το που βάζουν την "τζούφρα" τους σε ένα χαρτί – το ίδιο θα ισχύει και με άτομα του ίδιου φύλου – ενώ το ίδιο εύκολα θα μπορούν και να χωρίζουν μιας και αλλάζουμε τους εραστές μας/συντρόφους μας πιο συχνά και από πουκάμισα. Λίγο, επίσης, και η πρωινή κουβεντούλα που είχα με έναν γνωστό μου για το αν τελικά υπάρχει πραγματικά αγάπη στον κόσμο αυτό. Για το αν, αν θέλετε, μερικοί είμαστε απλά τυχεροί να βρούμε κάποιον που να μας αγαπάει για αυτό που είμαστε ενώ άλλοι απλά είμαστε καταδικασμένοι να βρισκόμαστε πάντα σε μια δίνη κακών σχέσεων και περιστασιακού σεξ. Λίγο του ότι χτες έμαθα από ένα παιδί, που πραγματικά συμπαθώ πάρα πολύ και το έχω σε εκτίμηση, ότι χώρισε και μάλιστα μέσω sms.\nΑπό την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του σε αυτό τον πλανήτη ήθελε να έχει κάποιον δίπλα του. Από τον Αδάμ, που βαριόταν μόνος του και ο Θεός έκανε την Εύα για να δει κι αυτός λίγο χαρά, μέχρι και σήμερα, όλοι μας θέλουμε αυτόν τον κάποιον να μας κρατάει ζεστά τις κρύες νύχτες του χειμώνα και στα μάτια του/της να βλέπουμε τον κόσμο όλο. Από μικρούς μας μάθαιναν ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ανθρώπου είναι να κάνει οικογένεια, με ό, τι συνεπάγεται αυτό. Τα κορίτσια, δε ειδικά, από μικρά έπαιζαν την νύφη και ονειρεύονταν τον τέλειο γάμο και τον πρίγκιπα που θα έρθει να τις πάρει με το κατάλευκό του άλογο. Όνειρα θερινής νυχτώς…\nΥπάρχουν πολλοί από μας, που τυχαίνει με το που γνωρίζουμε κάποιον, αμέσως να κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Σκεφτόμαστε ότι με αυτόν/ην θα καταλήξουμε να ζούμε για την υπόλοιπη ζωή μας. Και φυσικά και ένα σχέδιο είναι και ο γάμος. Χωρίς να γνωριζόμαστε καλά καλά, φοράμε τα καλά μας, πάμε στην εκκλησία και, πριν το καταλάβουμε, βρισκόμαστε παντρεμένοι με σύζυγο και σπιτικό να συντηρήσουμε. Και πριν λίγους μήνες, να φανταστείτε, το μόνο που μας ένοιαζε είναι για το αν η Britney Spears μπήκε για 4η ή 5η φορά για αποτοξίνωση. Γιατί τρέχουμε με την πρώτη ευκαιρία σε μια εκκλησία; Αύτη είναι και ίσως η πιο εύκολη απάντηση που μπορώ να δώσω. Φοβόμαστε. Ναι, φοβόμαστε μη μείνουμε μόνοι μας και τώρα που βρήκαμε έναν ας τον καπαρώσουμε για να είμαστε και σίγουροι βρε αδερφέ. Η μοναξιά είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Κανείς μας δεν θέλει να μείνει μόνος του και πόσο μάλλον αργότερα στα γεράματα που είναι και πολύ πιο δύσκολα.\nΑλλά δεν παύουμε όμως να είμαστε άνθρωποι. Και από την φύση του, ο άνθρωπος, βαριέται εύκολα. Και φυσικά, με τις τόσες επιλογές εκεί έξω, σύντομα από εκεί που πριν λίγο καιρό ακούγαμε "ντιν - ντον", τις καμπάνες της εκκλησιάς, τώρα ακούμε κάποιες φωνούλες στο μυαλό μας να αποδράσουμε από το "αδιέξοδο" της σχέσης, που μας πνίγει κάθε μέρα και πιο πολύ, και να τρέξουμε πιο γρήγορα σαν σπρίντερ των 100 μ. στο κοντινότερο μπαρ να γνωρίσουμε τον επόμενο ή την επόμενη. Είναι φαινόμενο της εποχής μας πλέον. Σχέσεις διαλύονται η μια πίσω από την άλλη, άλλοτε αφήνοντας μόνο κάποιες ελάχιστες ζημιές που επουλώνονται εύκολα με τον χρόνο και άλλοτε οι επιπτώσεις ενός χωρισμού είναι πραγματικά καταστροφικές, τόσο γι’ αυτούς που χωρίζουν, όσο και για τους γύρω τους.\nΌταν χωρίσουμε έρχεται το τέλος; Και φυσικά όχι. Προς Θεού! Σίγουρα στην αρχή μας φαίνεται βουνό, αλλά σύντομα ξαναβρίσκουμε το παλιό καλό εαυτό μας και είμαστε έτοιμοι για άλλοι μια φορά να ξαναφάμε τα μούτρα μας. "Έρως ανήκατε μάχαν" έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Τελικά ήταν όντως πολύ ρομαντικοί οι αρχαίοι ημών... Τώρα ο έρωτας όχι απλά νικιέται αλλά και τον ποδοπατούμε, του βγάζουμε τα φτερά και τον κάνουμε και στιφάδο άμα λάχει. Οι περισσότεροι φοβούνται να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους και ο υπόλοιπος που τα εκδηλώνει, το μετανιώνει γιατί έφαγε απόρριψη επειδή το έκανε, αλλά όλοι δεν παύουμε να ψάχνουμε την ιδανική και τέλεια αγάπη που θα διαρκέσει μια ζωή. Ελπίδες μάταιες; Μπορεί έτσι να φαίνεται. Αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και πιστέψτε με, κανείς μας δεν έχει τελικά το κοκκαλάκι της νυχτερίδας γιατί αν σε έναν πλανήτη που όλοι αποζητούμε την αγάπη, οι πιθανότητες να βρούμε κάποιον να μας δεχτεί και να μας αγαπήσει γι’ αυτό που είμαστε, είναι με το μέρος μας.\n152 και σήμερα...\nΜπήκε η άνοιξη και ήδη love is in da air man... Αχχ...!! Ο ethan, λοιπόν που λέτε, ξεκίνησε ένα καινούργιο παιχνιδάκι για να βάλουμε δυο τραγούδια που θα λέγαμε σ' αγαπώ σε κάποιον. Το ένα με ανδρικά και το άλλο με γυναικεία φωνητικά. Μετά από πρόσκληση του Hfaistiwna και του Coming Through, είπα να βάλω κι εγώ τα δικά μου κομμάτια. Το πρώτο είναι του Josh Croban με τίτλο For Always και είναι από την ταινία A.I. - Artificial Intelligence, σε μουσική του, "θεού" για μένα, John Williams. Στο βίντεο είναι σε ντουέτο με την Lara Fabian.\nΤο κομμάτι με γυναικεία φωνητικά είναι το Without You της Mariah Carey...\n154 και σήμερα...\nΚαλό μήνα σε όλους. Ελπίζω η άνοιξη να σας μπήκε καλά. Κι αν όχι, έχετε καιρό... Μιας και διανύουμε περίοδο αποκριάς, είπα να ανεβάσω 2 φωτογραφίες μου από όταν ήμουν μικρούλης, τόσο δα, και οι γονείς μου με είχαν ντύσει για να πάμε στο καρναβάλι. Όντως, όπως θα δείτε, ήμουν για τα καρναβάλια... Στην πρώτη φωτογραφία, είμαι ντυμένος διαστημάνθρωπος με ένα αστέρι ΝΑΑΑ, μετά συγχωρήσεως, στο κεφάλι μου. Εναλλακτικά θα μπορούσα να λεγόμουν και η Αστέρω. Ο φίλος μου ο Anubis, είπε ότι μοιάζω στον Verka Serduchka, στην Eurovision πέρσι. Και έχει δίκιο. Θα καταγγείλω τον κύριο Serduchka που μου έκλεψε το πάτερν... Αλλά για την ώρα απολαύστε και σχολιάστε την φώτο. (Take it easy on me........)\nΤελικά οι γονείς μου κάτι ήξεραν από τότε και με έβαλαν να ντυθώ με στο ασήμι και τα στρας. Το κιτς σε όλο του το μεγαλείο. Moving on, είδαν και απόειδαν οι γονείς μου, που με το ζόρι αποχωρίστηκα την στολή, και με έντυσαν και σε κάτι πιο "μπρουτάλ". Αλλά cute non the less. Ένας μικρός Ζορρό ξεπρόβαλε από δειλά δειλά εκείνη την Αποκριά. Βέβαια τα άλλα παιδάκια με κορόιδευαν για το ψεύτικο μουστάκι που είχα αλλά δεν πειράζει. Τους κυνηγούσα όλους με το σπαθί μου για να τους κάνω το σήμα του Ζορρό στον πισινό τους. Τώρα το σήμα ήθελα να κάνω εκεί, κάτι άλλο δεν θυμάμαι και θα σας γελάσω και δεν θέλω. Ορίστε και το τελευταίο πειστήριο του εγκλήματος "Το Κιτς της Αποκριάς".\nΦέτος δεν ξέρω τι να ντυθώ. Ακούω προτάσεις.... Καλά να περάσετε ό,τι και να κάνετε αυτές τις μέρες!!!\n156 και σήμερα...