17 podstaw poszukiwań – w tym Europejski Nakaz Aresztowania - Policja.pl - Portal polskiej Policji\n17 podstaw poszukiwań – w tym Europejski Nakaz Aresztowania - Aktualności - Policja.pl\nZajmując się tą sprawą funkcjonariusze ustalili, że w 2006 roku słupszczanin uciekł z kraju za granicę. Kilka dni temu śledczy uzyskali informację, że najprawdopodobniej przebywa on w powiecie słupskim. Został zatrzymany na jednej z posesji. Był całkowicie zaskoczony widokiem kryminalnych. Trafił prosto do policyjnego aresztu.


P. Poroszenko: chylimy głowy nad pamięcią ofiar akcji "Wisła" | dzieje.pl - Historia Polski\n"70 lat temu komunistyczne władze deportowały na północ i zachód Polski ponad 140 tysięcy Ukraińców z Łemkowszczyzny, Nadsania, Podlasia i Chełmszczyzny. Ta podstępna operacja odbywała się przy wsparciu zbrodniczego reżimu stalinowskiego i wojsk NKWD, które stały z bagnetami na wschodniej granicy komunistycznej Polski, by nikt nie mógł uniknąć wysiedlenia" – napisał prezydent w posłaniu adresowanym ukraińskiej społeczności Polski.\n"Komunistyczna machina represyjna po raz kolejny pokazała swoją nieludzką, cyniczną twarz. Zabijaniem, głodem, strzałami w tył głowy, wywózkami do obozów i czystkami etnicznymi – takimi metodami budowana była +świetlana przyszłość+ radzieckiego systemu totalitarnego, którą stara się odrodzić współczesna Rosja, stwarzając zagrożenie dla Ukrainy, Polski i całego demokratycznego świata" – zaznaczył prezydent.\nPoroszenko podkreślił, że w ciągu ostatnich dziesięcioleci Ukraińcy i Polacy dokonali postępów w procesie pojednania i poszukiwania prawdy historycznej. "Nauczyliśmy się godnego upamiętniania niewinnych ofiar bratobójczych konfliktów, których scenariusze bardzo często narzucane nam były przez totalitarne, nazistowskie i komunistyczne reżimy" – oświadczył. Uznał także, że obowiązkiem współczesnych jest dbanie o to, by podobne zło nie zostało powtórzone.\n"Niechaj pamięć o tragicznych wydarzeniach z przeszłości i pamięć o niewinnie pokrzywdzonych jeszcze bardziej zjednoczy ukraiński i polski naród, niech stanie się motorem dla dalszych działań ku wzmocnieniu partnerstwa strategicznego między Ukrainą i Rzeczpospolitą Polską w Zjednoczonej Europie" – napisał Poroszenko.


ym leczeniem. Dotyczy to również problemów związanych z uzębieniem, których diagnozą oraz leczeniem zajmuje się dentysta. Istnieje wiele gabinetó\nDodane: 21-05-2020 02:14\nW przypadku jakiegokolwiek problemu zdrowotnego często potrzebna jest pomoc specjalisty, który zdiagnozuje problem i zajmie się odpowiednio ewentualnym leczeniem. Dotyczy to również problemów związanych z uzębieniem, których diagnozą oraz leczeniem zajmuje się dentysta. Istnieje wiele gabinetó\nElectrical repairs using new technologyTo nie jest lanie wody!Kolejka - ponadczasowa zabawkaSkąd wziąć części do swojego samochodu?Water problems - call a plumberCiepłe mieszkanie to nie luksusAnother boring article - plumbingJak iść do radcy prawnego po poradę - zmiany w 2020Nikt nie lubi sprzątać?Drukować części 3d? Dobrze albo wcale!O zasłonachPoland - nature, hospitality and delicious cuisineKursy bhp onlineDobre strony internetowe i nie tylkoDlaczego warto stosować tylko naturalne kosmetyki8 Największych Kłamstw O Tym Jak zdobyć poradę prawnąWiedza pożyteczna - o psachSprawne auto to bezpieczna podróżCo to są nagrzewnice i kilka ciekawych faktów o ogrzewaniuNiezapomniane wakacje - zapraszamy do Hiszpanii!Nauka o geodezji. Krótki wpisJak działają tłumaczeniaNarzędzia do spawaniaGdzie zamówić tłumaczenia?Wymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićPrace budowlane i wykończeniowePopularne prace geodezyjneTanie pozycjonowanieJak znaleźć fachowca od klimatyzacji - ważne zmianyWybieramy się do stomatologa


DPD Polska i zrównoważony rozwój - Log24.pl\ncsr dpdpolska logistyka miejska zrównoważony rozwój\nDPD Polska podsumowała realizację idei zrównoważonego rozwoju w 2020 roku. Firma dąży do usprawnień w logistyce miejskiej i wraz z całą DPDgroup wzmacnia zobowiązanie dotyczące zmniejszenia śladu węglowego. Promuje również przedsiębiorczość i zachowuje wrażliwość na potrzeby najbliższych społeczności, oferując swoje wsparcie tym, którzy w tym trudnym czasie szczególnie go potrzebują.\nW celu ograniczenia wpływu działalności kurierskiej na życie społeczności, DPD Polska doskonali rozwiązania logistyki miejskiej. W 2020 roku firma rozszerzyła sieć nadań i odbiorów DPD Pickup, która obecnie liczy już 3 tys. placówek. Obejmuje ona punkty nadań i odbiorów, automaty paczkowe i punkty odbiorów w niektórych sieciach handlowych. Ważnym elementem sieci są DPD Pickup Oddziały Miejskie pozwalające ograniczyć ruch kołowy w dzielnicach mieszkalnych, biznesowych oraz w centrach miast. Pracujący w nich kurierzy dostarczają przesyłki za pomocą pojazdów nisko lub zero emisyjnych oraz pieszo. DPD rozwija też usługi optymalizujące proces dostawy, takie jak aplikacja mojapaczka.dpd.com.pl, która daje konsumentom możliwość sprawnego zarządzania przesyłką. Dopasowanie doręczenia do preferencji odbiorcy zwiększa odsetek doręczeń w pierwszej próbie i tym samym zmniejsza liczbę kursów.\nW ramach strategii społecznej odpowiedzialności biznesu DrivingChangeTM DPDgroup podejmuje również wiele działań mających na celu zredukowanie emisji CO2. DPD Polska rozwija model logistyczny, polegający na decentralizacji procesów, co znacząco skraca trasy przejazdów pojazdów LNH i zmniejsza emisje. W tym roku do użytku został oddany jego kolejny, ważny element – sortownia w Rudzie Śląskiej usprawniająca obsługę paczek w południowej części kraju. Obiekt powstał zgodnie z nowoczesnymi standardami energetycznymi – zainstalowano w nim system fotowoltaiczny oraz oświetlanie LED, podobnie jak w wielu innych placówkach firmy, np. w Słupsku i Kaliszu.\n– Dążymy do tego, by wszystkie nasze nowo powstające obiekty były jak najmniej uciążliwe dla środowiska. Stosujemy rozwiązania oszczędzające energię i wodę, prowadzimy selektywną zbiórkę odpadów. Regularnie dokonujemy także certyfikowanych zakupów tzw. zielonej energii, co przyczynia się do obniżenia śladu węglowego – komentuje Rafał Nawłoka, prezes zarządu DPD Polska.\nFirma w tym roku zakupiła także 50 elektrycznych furgonów MAN eTGE, które będą dostarczać przesyłki w centrach dużych i średniej wielkości miast. Pierwsze stacje ładowania DPD Polska stanęły w Krakowie i Kaliszu. Kolejne pojawią się m.in. w Gdańsku, Warszawie, Toruniu, Poznaniu, Lublinie, Wrocławiu.\n2020 rok minął pod znakiem zrównoważonych działań na rzecz społeczności także w całej DPDgroup. We wrześniu Grupa zobowiązała się do 2025 r. znacząco obniżyć ślad węglowy doręczeń w wybranych europejskich miastach i zmniejszyć emisje o co najmniej 80% w porównaniu z rokiem 2020. W tym celu rozszerzy flotę o 7000 pojazdów z napędem alternatywnym, zainstaluje 3600 stacji do ładowania, będzie monitorować jakość powietrza w wybranych miastach i uruchomi 80 nowych oddziałów miejskich. Do 2025 roku Grupa zainwestuje łącznie 200 milionów euro, by poprawić jakości życia mieszkańców europejskich miast.\nWszystkie fabryki Volkswagena w Polsce z zieloną energią\nDPDgroup – rekordowe wzrosty i strategia na przyszłość\nTransport w stylu eko – ADECON kupił niskoemisyjne cieżarówki\n1 dzień temu\tJoanna Dolny\nCo trzecia producent planuje migrację do chmury\nAllegro zbuduje swoją sieć automatów paczkowych


Części używane Orneta. Zadzwoń 703 500 202\nRok założenia szrotu 2002 mniej więcej od tego czasu zajmujemy się częściami używanymi do w mieście Orneta Sprzedawane części odzyskaliśmy ze samochodu oddanego do kasacji, lub sprowadzonego na części. Posiadamy bogatą ofertę na części używane, dysponujemy dużym zapleczem wyposażonym z najnowszy sprzęt do demontażu pojazdów. Klient otrzymuje przesyłkę z częściami do domu lub warsztatu najpóźniej 48 po złożonym zamówieniu. Ciągły rozwój to dewiza naszej firmy dlatego codziennie przyjmujemy nowe auta do kasacji i uzupełniamy tym samym stany magazynowe. W sklepie szrotu z częściami używanymi w Orneta do możesz kupić między innymi osprzęt silnika i wiązkę elektryczną oraz zakupić dużo potrzebnych części np. tłumik, koła, deskę rozdzielczą – kokpit z poduszkami i pasy oraz poduszkę airbag kierowcy. Chętnie pomożemy Państwu w doborze odpowiedniej części do auta, jeśli nie są Państwo pewni czy dana części będzie pasować to prosimy o kontakt z naszymi pracownikami. Jeśli prowadzisz zakład blacharski jesteś blacharzem samochodowym to zapytaj o rabaty na elementy karoserii i części blacharskie na cały przód do auta w dobrej cenie. Kupując od nas części samochodowe używane otrzymasz rachunek, lub fakturę Vat Marża. Kupuj części używane do bez obaw, udzielamy na części gwarancję rozruchową nawet do 30 dni w trakcie których musi nastąpić montaż części w warsztacie samochodowym.\nMożesz liczyć na naszych moto doradców w Orneta\nWysyłamy części do klientów lub odbiór na szrocie w Orneta\nNasza firma – części Orneta\nPrzygodę z częściami używanymi do samochodów zaczęliśmy w 2002 roku. Nasz szrot sprzedaje części używane do aut niemieckich. Prowadzimy legalnie działającą stację demontażu pojazdów w Orneta zajmującą się złomowaniem pojazdów i sprzedażą części z rozbiórki aut wycofanych z eksploatacji. Konkurencyjne ceny na części używane do pełna dostępność i fachowa obsługa, oraz bogate zaplecze techniczne i technologiczne. Każdy warsztat samochodowy związany z motoryzacją w Orneta taki jak mechanik, blacharz, lakiernik, elektryk, tapicer, auto myjnia i inne mogą liczyć na rabaty przy zamówieniu większej ilości części używanych, lub darmową wysyłkę prosto do zakładu samochodowego. Jesteśmy firmą legalnie sprzedającą części z legalnego pochodzenia dlatego wystawiamy rachunki. Działając na rynku lokalnym staramy się nawiązywać dobre kontakty z klientami, który poszukują części używanych do i chcą je zakupić w dobrym stanie np. elementy blacharskie bez malowania i koła dwumasowe nie regenerowane lub turbosprężarki po regeneracji. Długo szukałeś części do swojego samochodu i nie wiedziałeś gdzie kupić części do w Orneta dlatego trafiłeś pod właściwy adres i jesteś na naszej stronie zatem nie zastanawiaj się ani minuty i zamów u nas używane części do ze szrotu samochodowego w Orneta który ma plac z samochodami marki na części. GWARANCJA – MOZLIWOŚĆ ZWROTU\nUżywane części Orneta\nUżywane części Orneta Regularnie serwisuj swój samochód i dokonuj profilaktycznych badań auta, na bieżąco wymieniaj niesprawne elementy – wpłynie to na bezpieczeństwo i komfort podróży, nie zapomnij o wymianie oleju i filtrów. Szukasz części do naprawienie swojego Orneta zapytaj na naszym szrocie o używane wahacz, piasta, zwrotnica, półoś, skrzynia biegów oraz inne części do poprawy stanu technicznego samochodu. Posiadamy duży asortyment części mechanicznych i blacharskich do takie jak alternator, rozrusznik, głowica, cewka, silnik kompletny i inne podzespoły.\nCodziennie pozyskujemy części używane do z demontażu – rozbiórki aut na części. Części pochodzące z rozbiórki na części zostają dokładnie sprawdzone, aby żaden uszkodzony element nie trafił do klienta. W naszym magazynie znajdą Państwo bogaty wybór silników, skrzynia biegów automatyczna, koło dwumasowe i turbosprężarka, oraz duży wybór części blacharskich w kolorze bez konieczności malowania, wystarczy podać kod lakieru części. Pomagamy Państwu od 2002 roku. Części karoseryjne z konstrukcji rama, kabina, dubel, dach z szyberdachem, dach panoramiczny. Winda koła zapasowego. Sprzedajemy lampy przednia nie pochodzące z anglików oraz lampy tylne do wersji europejskiej nie amerykańskiej z USA, kierunkowskaz prawy lub lewy pomarańczowy i biały, oświetlenie tablicy rejestracyjnej lub blenda, klosz lampy lub wkład i ucho mocowanie lampy nie klejone. Numer telefonu do szrotu z częściami do w miejscowości Orneta znajdziesz powyżej na stronie. Prosimy o kontakt telefoniczny!\nZmiana kierownicy w aucie Orneta po zakupie części wystarczy zdjąć poduszkę powietrzną, ale jak w Orneta zdemontować poduszkę powietrzną kierowcy to znajdziesz na forum internetowym do tego odkręć kierownicę i wyciągnij ostrożnie nie uszkadzając taśmy zwijaka airbag, poczym poskładaj wszystkie elementy zwracając uwagę na to bay zamontować kierownicę na wprost nie przestawiając na frezie.\nAlfa Romeo Orneta\nAston Martin Orneta\nLand Rover Orneta\nna Części Orneta\nNa części auto z ubezpieczalni po kradzieżowe, stacyjka uszkodzona, silnik nie odpala, prawdopodobnie uszkodzony komputer silnika lub immobiliser, części karoseryjne całe ładne pod kolor. Przy zamawianiu części używanej ważny jest numer części. Dzwoniąc do nas z zapytanie o część do Orneta otrzymasz odpowiedź od sprzedawców w smsie. Jeśli nie będziemy posiadać takiej części to otrzymasz odpowiedź od różnych firm z całej Polski.\nNaszym zadaniem mamy najlepsze ceny na części używane w Orneta z wszystkich okolicznych szrotów. Każdorazowo przed wizyta u nas dowiedź się czy część używana do Orneta jest nadal na stanie magazynowym, nie odpowiadamy za nieaktualność ogłoszenia. Ze sklepu z częściami samochodowymi w Orneta prowadzimy sprzedaż wysyłkową na terenie całej Polski. Wysyłamy części używane do Niemiec, Holandii i Belgii lub do dowolnego państwa w Europie. Sprzedaż części używanych z Orneta znany jest w całej wschodniej Europie, prowadzimy interes międzynarodowy.\nCopyright © 1998-2019. Części używane Orneta, cześci z Orneta. Części Orneta. Wszelkie prawa zastrzeżone


Godzina dla Ziemi WWF. Artyści będą gasili, grali i robili sobie tatuaże. Jeśli się przyłączysz\nWiadomości24 » Cywilizacja » Społeczeństwo » Godzina dla Ziemi WWF. Artyści będą gasili, grali i robili sobie tatuaże. Jeśli się przyłączysz\nData dodania: 2012-03-28 15:34\nNa całym świecie 31 marca 2012 roku o godzinie 20.30 zaplanowana jest Godzina dla Ziemi WWF. Polską edycję imprezy wesprą także artyści. Odbędzie się m. in. koncert unplugged - jeśli tylko 20 tysięcy osób wyrazi chęć przyłączenia się do akcji.\nGaba Kulka, Reni Jusis, Tomek Makowiecki, Paulina i Natalia Przybysz, Projekt Warszawiak oraz wielu innych, zagrają 31 marca w Warszawie, wyjątkowy koncert unplugged przy świecach na jednej scenie.\nOrganizatorzy postawili jednak warunek. Do akcji musi przyłączyć się 20 tysięcy osób, można to zrobić poprzez zarejestrowanie się na stronie www.wwf.pl. Każdy kto chce uczestniczyć w tym wydarzeniu, musi do 29 marca zgłosić swój udział w imprezie i zadeklarować, że 31 marca zgasi światło.\nOprócz artystów, którzy wystąpią na wspólnej scenie dla "Godziny dla Ziemi" przyłączyli się: Kinga Rusin, która zgasi światło na Stadionie Narodowym, jeśli do akcji przyłączy się 30 tysięcy osób.\nMichał Piróg obiecał, że wytatuuje sobie drzewo na plecach, jeśli 7 i pół tysiąca osób wyrazi chęć uczestnictwa w wydarzeniu, a firma Siemens przekaże energooszczędny sprzęt AGD, rodzinnemu domowi dziecka, który wybierze Fundacja Świętego Mikołaja.\nGodzina dla Ziemi jest jedną z największych inicjatyw społecznych na całym świecie. W akcje zaangażowane są rządy, firmy, prywatne osoby oraz różne organizacje- informuje onet.pl.\nAkcja "Godzina dla Ziemi" rozpoczęła się w 2007 roku w Sydney. Po raz pierwszy Polska wzięła w niej udział w 2008 roku.\nZobacz jak wyglądała Warszawa w 2011 roku podczas Godziny dla Ziemi WWF:\nTagi: ekologia oszczędzanie energii organizacje ekologiczne WWF organizacja ekolodzy energia przyroda natura Godzina dla Ziemi WWF\nhttp://www.youtube.com/watch?v=0mVm3Azt2eE tyle w temacie tego idiotyzmu


Zanim pojedziesz do Arizony - Palm tree view\nDo Arizony wjeżdżaliśmy dwa razy. Pierwszy raz zapomniałam skręcić w lewo i zamiast Arizona, przy drodze mignęła mi Kalifornia. Coś nie tak, to chyba nie ten stan. Zawróciłam, w prawo i ponad rzeką Kolorado.\nArizona przywitała nas ciszą – pustymi, prostymi drogami, przy których raz po raz przewijało się małe skupisko domów. Otaczała je próżna przestrzeń, spękana ziemia, wyschnięte trawy. Gdzieniegdzie teren szybował ostro w górę, tworząc pomarańczowe skały i górzysty krajobraz stanu. Było już po południu, słońce paliło, rozlewając plamy na horyzoncie, a na jezdni pojawiały się szare osły.\nZa drugim razem nie było osłów. Wjeżdżając do Arizony, mijaliśmy cienie i groźne sylwetki, które przycupnęły tuż przy drodze. Wysokie, dumne kaktusy rozkładały szeroko ręce, szykując się do snu. W świetle księżyca, w akompaniamencie kojotów wjechaliśmy do Phoenix.\nTak zapamiętałam Arizonę.\nAle (!) Arizona to nie tylko bezdroża, dzika roślinność i zwierzęta, które tarasują ci drogę.\nCo musisz wiedzieć o Arizonie?\nRoute 66, droga-matka\nPrzez Arizonę przebiega historyczny odcinek kultowej drogi nr 66. Wije się przez małe miasteczka rodem z Dzikiego Zachodu, Oatman, gdzie swobodnie pasą się osły, Kingman, Seligman i Williams. Każde z nich na swój sposób upamiętnia słynną trasę. Są więc kolorowe murale, błyszczące breloczki 66, stylizowane knajpy i muzea drogi-matki.\nTrasa 66 z Oatman do Kingman jest jedną z najbardziej malowniczych dróg Arizony. Wciśnięta między góry, pnie się i spada, ostro skręcając tuż nad przepaścią. To długi i dość mozolny odcinek drogi, wzdłuż której porozrzucano garstkę samotnych domów. Kim są ludzie, którzy marzą o życiu w oddali, o życiu w miejscu, w którym nic nie ma?\nKalifornia i Arizona, sąsiednie stany, które dzieli wszystko?\nPo pierwsze, jest taniej. Po przekroczeniu granicy, cena paliwa spada średnio o $1 za galon. Tańsza jest żywność i koszty wynajmu mieszkania. Nic dziwnego, podatek stanowy (4,5%) jest tu prawie trzykrotnie niższy niż w Kalifornii (13,3%).\nPo drugie, swobodniej. W Kalifornii jeździ się z ręką na pulsie. Ludzie sumiennie przestrzegają zakazów i limitów na autostradach. Ponoć ulice patrolują drony, a tabliczki co chwilę ostrzegają o powietrznych siłach. W Arizonie przymyka się oko. Jak stwierdził pan Antek, „dopóki nie zasuwasz, jest ok”.\n(A z drugiej strony, to właśnie w Phoenix widzieliśmy auto, które zatrzymało się w połowie wiaduktowej bandy…)\nArizona to świat kowbojów, którzy piją w barach i noszą spluwy za skórzanym paskiem. Czy chciałbyś tu wszczynać burdy i łamać prawo?\nI w końcu, polityczna przepaść. W San Francisco przy porcie siedział starszy człowiek z tabliczką Fuck Trump! Przechodnie uśmiechali się i hojnie wrzucali dolary do jego miski. Kalifornia nigdy nie pogodziła się z wyborem nowego prezydenta. W Arizonie – przewrotnie – na każdym kroku znajdziesz czapki Trumpa, a dumne hasło Make America great again bije w oczy ze wszystkich sklepowych witryn.\nKrok wstecz, porozmawiajmy o stolicy Arizony.\nPhoenix jest jednym z największych miast Stanów Zjednoczonych. Leży w samym sercu pustyni, w Dolinie Słońca, otoczone przez góry. Nietypowe położenie chroni miasto przed kataklizmami, ale równocześnie jest przyczyną wysokich temperatur powietrza. Latem większość ludzi ucieka z miasta, szukając ochłodzenia w górach i nad jeziorami. Phoenix to również 4 mln ludzi i największe skupisko Polonii w Arizonie.\nPhoenix jest młodą i nowoczesną metropolią nastawioną na przemysł i szybki rozwój. Ciężko szukać tu zabytków i miejsc, do których wzdychaliby podróżnicy. Jest idealnym odzwierciedleniem stanu – miastem, w którym nic nie ma. Co ciekawe, większość ludzi mieszka w niskich domach na obrzeżach Phoenix, codziennie pokonując prawie 30-40 km w drodze do pracy.\nJak żyje się w miejscu, w którym ludzie boją się wypuścić małego psa na ogród w obawie, że upoluje go kojot, wąż lub jakiś drapieżny jastrząb? (;\nDo Phoenix przyjechaliśmy z wizytą, odpocząć i nabrać siły przed dalszą trasą. Był domek z basenem, wygodne łóżka i pogaduchy przy lampce wina. Z polecenia odwiedziliśmy park pełen kaktusów i szczerze mówiąc, White Tank Mountain Park to jeden z nielicznych powodów, dla których warto odwiedzić okolice Phoenix.\nMożna kochać i nienawidzić życie w stanie Arizona, a jednak nikt nie zaprzeczy, że to jeden z najbardziej wyjątkowych skrawków ziemi na całym świecie. Dlaczego?\nTo właśnie tutaj powstały zjawiskowe formacje skalne, które każdego roku przyciągają miliony turystów z całego globu. Każdy wie i słyszał o Wielkim Kanionie, którego przed laty skrzętnie wyżłobiła rzeka Kolorado. Kto nie marzy o zachodzie słońca w okolicach słynnej podkowy Horseshoe Bend? A trzy lata temu sprzedano najdroższe zdjęcie świata, które Peter Lik wykonał w pomarańczowym Kanionie Antylopy.\nTo wszystko znajdziecie tutaj, w magicznej Arizonie.\nTagged arizona, road trip, route 66, usa, work & travel


Telepracownik zmniejsza koszty firmy nawet o 40 proc. - Biznes, Finanse i Prawo\nGazetaPrawna.pl 29-12-2010, 12:48\n"Panuje opinia, że najlepszy pracownik to ten w firmie, nad którym pracodawca ma bezpośredni nadzór i może na bieżąco obserwować, jak radzi sobie z powierzonymi obowiązkami. Zatrudnienie telepracownika wymaga przełamania tych stereotypów. Jeśli pracownikowi powierzony jest określony zakres obowiązków, z których on się wywiązuje, to bezpośredni nadzór nad nim jest zbędny" - uważa Zbigniew Stanik, kierownik Wydziału Mazowieckiego Obserwatorium Rynku Pracy w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Warszawie.\nJakie korzyści przynosi telepraca?\nGłównie pozwala firmie na oszczędności. Zatrudnienie telepracownika może zmniejszyć koszty zatrudnienia o blisko 30–40 proc., bo pracownik wykonuje pracę poza siedzibą firmy, np. w domu. Jak wynika z badań pracodawców, około 11 proc. z nich chciałoby zastosować taką formę zatrudnienia. Jednak decyduje się na to zaledwie kilka procent. Jestem jednak optymistą. Mimo że obecnie niewiele firm zatrudnia telepracowników, to w ciągu najbliższych lat telepraca będzie częściej wykorzystywana.\nCo zniechęca pracodawców?\nPrzede wszystkim przepisy kodeksu pracy, które wymagają zmian. Powinny być złagodzone m.in. w kwestii ograniczeń dotyczących możliwości wypowiadania umów o pracę na czas nieokreślony, możliwości zawierania ograniczonej liczby umów na czas określony czy konieczności zachowania odpowiedniego trybu i terminów rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony. Pracodawca nie może umowy na czas określony zawrzeć na okres krótszy niż pół roku. Dlatego w przypadku telepracy usztywnienie tych przepisów w kwestii umów jest niekorzystne. Ponadto ważnym elementem byłoby lepsze zdefiniowanie zadaniowego czasu pracy.\nWięcej szczegółów w Gazecie Prawnej w wywiadzie Urszuli Mirowskiej-Łoskot ze Zbigniewem Stanikiem, kierownikiem Wydziału Mazowieckiego Obserwatorium Rynku Pracy w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Warszawie - "Telepracownik zmniejsza koszty firmy o 30 proc."\nSatelita będzie dokumentować zbrodnie wojenne\ntelepracownicy telepraca pracodawcy


Dobra zmiana nie w internecie, czyli o kryzysie wizerunkowym PiS - GazetaPrawna.pl\nMagdalena Birecka, Barbara Sowa\nNocny widok na ulicę po brzegi wypełnioną ludźmi. Na oko kilkanaście tysięcy stłoczonych osób. I do tego dopisek: Robocze spotkanie wicepremiera Morawieckiego z wiceministrami i dyrektorami departamentów, które mu podlegają. To jeden z wielu obrazkowych komentarzy, które opublikowano w internecie wkrótce po zapowiadanej rekonstrukcji rządu Beaty Szydło. A jako że zmiany dotyczyły dwóch ministrów – odchodzącego szefa finansów Pawła Szałamachy i obejmującego jego resort wicepremiera Mateusza Morawieckiego – to właśnie na nich skupiła się uwaga internautów. Oraz komentarze. Na Twitterze hashtag #rekonstrukcja, który łączył pojawiające się przez cały dzień wpisy na ten temat, wspiął się na szczyt listy najpopularniejszych (wieczorem musiał ustąpić miejsca #azjaexpress, od tytułu rozrywkowego show TVN).\nAle nie o ilość, tylko jakość chodzi. Zabarwienie emocjonalne tej dyskusji znacznie częściej przechylało się w stronę drwin, kpiny i ironii niż pochwał dla trafności decyzji premier Beaty Szydło i jej obozu. I nie piszemy tego na podstawie subiektywnej oceny, ale twardych danych. Sieć da się coraz lepiej zmierzyć, zważyć i zamknąć w liczbach.\nreklama internet dobra zmiana media elektroniczne pis\nNiedźwiedzie wyskakują oknem, czyli co oznaczają barwne powiedzenia ekonomistów\nBłaszczak: Rząd PO-PSL dbał o interesy Paryża, a nie polskie\nSzałamacha: Moje ambicje polityczne są poniżej przeciętnej. Czułem, że uważają mnie za trudnego i wymagającego partnera


Warsztaty dla dzieci podczas ARENA DESIGN - Aktualności - Arena Design\nWarsztaty dla dzieci podczas ARENA DESIGN\nARENA DESIGN ma także ofertę dla dzieci! Podczas warsztatów DIY DIGITAL CLOCK ® najmłodsi będą mogli zbadać i rozszyfrować pojęcie czasu, a także wykonać samodzielnie oryginalny zegar. Wstęp na warsztaty jest bezpłatny.\nCzym jest czas, jak możemy go mierzyć, co to znaczy “nie mieć czasu” – to pytania, na które odpowiedzi poszukają najmłodsi podczas warsztatów. – W trakcie zajęć poznamy DIY DIGITAL CLOCK ® , a z tekturowego opakowania wykonamy najprawdziwszy, działający zegar. Każdy uczestnik warsztatów otrzyma też certyfikat uczestnictwa i zabierze wykonany przez siebie projekt do domu – mówi organizator warsztatów Monika Barańska z Tiku Tiku Design.\nPrototyp DIY DIGITAL CLOCK ® pojawił się na Gdynia Design Days w 2015 r. W 2016 r. został wyróżniony przez Instytut Designu w Kielcach i zaproszony do prezentacji, podczas wystawy 40 najlepszych projektów dla dzieci pod tytułem “Lekcja Dizajnu”.W maju 2018 r. DDC ® występował na Łódź Design Festiwal, na zaproszenie organizatorów w Open Program.\n16:00 – 18:00 Warsztaty “Zrób sobie zegar na wiosnę” – DIY DIGITAL CLOCK (wiek uczestników: 6-12) – stoisko 44 A, ARENA DESIGN, paw. 5\nProwadzenie: Monika Barańska – Tiku Tiku Design”\n15:00 – 17:00 Warsztaty “Zrób sobie zegar na wiosnę” – DIY DIGITAL CLOCK (wiek uczestników: 6-12) – stoisko 44 A, ARENA DESIGN, paw. 5\nProwadzenie: Monika Barańska – Tiku Tiku Design


1 Jak zrobić dobre selfie\n1.1 Jak zrobić selfie za pomocą przedniego aparatu\n1.2 Jak robić selfie — chłopaki lub dziewczyny\n1.3 Jak robić selfie za pomocą Windows Phone\n1.4 Jak zrobić selfie za pomocą lustrzanki cyfrowej\n1.5 Jak robić selfie bez przedniego aparatu\nJeśli korzystasz z serwisów społecznościowych, możesz być świadomy terminu „selfie”. „Selfie” to zrobione przez siebie zdjęcie za pomocą smartfona lub kamery internetowej w celu przesłania go do serwisów społecznościowych. Termin Selfie powstał w 2005 roku i został ogłoszony słowem roku 2013 przez Oxford, chociaż nigdy nie był tak wszechobecny jak dziś.\nJestem pewien, że każdy z was często robił selfie, a teraz ze smartfonami z małym przyciskiem z klapką; naprawdę trudno oprzeć się pokusie kliknięcia.\nNie chodzi tylko o nakierowanie aparatu na twarz i wykonanie zdjęcia bez planowania. Wykonywanie dobrego selfie to sztuka, która wymaga odpowiedniego wędkowania i oświetlenia, aby kliknąć przyciągające uwagę selfie.\nPrzechylenie telefonu pod kątem 45 stopni tuż nad linią oczu, znalezienie odpowiedniego źródła światła i uderzenie w pochlebną pozę to tylko małe przykłady tego, co można zrobić, by poprawić sobie selfie.\nJak zrobić selfie za pomocą przedniego aparatu\nWybierz odpowiedni kąt — zrób selfie z góry, a także trochę przyklej szyję, aby wyglądać szczuplej i ukryć trąbkę pod brodą. Skoncentruj się na twarzy i przechyl lekko szyję, aby uzyskać atrakcyjne selfie.\nZnajdź swoją dobrą stronę — Każdy ma dobrą i złą stronę, sprawdź, która strona twarzy daje dobre selfie.\nDobre światło odgrywa ważną rolę — Unikaj używania lampy błyskowej do robienia selfie, raczej używaj naturalnego światła. Zawsze najlepiej jest robić selfie na zewnątrz.\nBądź swobodny — nie próbuj zbyt mocno i unikaj nad wyrazu twarzy, aby uzyskać dobre, naturalne i atrakcyjne selfie.\nWybierz ładne tło — nie klikaj swoich zdjęć w kuchni, na parkingu, w sypialni lub łazience. Wybierz naprawdę ładne tło, aby zrobić fajne selfie.\nPRZECZYTAJ TAKŻE Jak zainstalować system Linux / Ubuntu na tabletach Surface Pro\nJak robić selfie — chłopaki lub dziewczyny\nDziewczyny powinny wziąć selfie, wyjmując jedno biodro, dzięki czemu ciało wygląda na szczuplejsze.\nJeśli chcesz pokazać dekolt, oprzeć się łokciami w łóżku lub na podłodze.\nJeśli jesteś facetem i chcesz pokazać swoje mięśnie, wyciągnij rękę, którą chcesz pochwalić, i kliknij selfie.\nDziewczyny mogą pokazać kaczki wargach, a faceci mogą skupić się na pozie ironmana.\nUżyj filtrów i edytorów zdjęć w swoich autoportretach, zanim prześlesz je do serwisów społecznościowych.\nJak robić selfie za pomocą Windows Phone\nJeśli jesteś użytkownikiem Windows Phone, możesz pobrać aplikacje ze Sklepu Windows, które pomogą Ci uzyskać ładne i przyciągające wzrok selfie.\nTa aplikacja do selfie zawiera dwa bardzo przydatne narzędzia. Pierwszy to odliczanie dźwięku, a drugi to możliwość robienia zdjęć bez użycia rąk. Za pomocą polecenia audio możesz kliknąć selfie, mówiąc „jeden”. Ta aplikacja pomaga robić lepsze zdjęcia grupowe i selfie w systemie Windows Phone.\nTa aplikacja umożliwia robienie autoportretów zarówno aparatem głównym, jak i przednim. Funkcje, takie jak szczupła twarz, jasność lub kontrast oczu, poprawa uśmiechu i inteligentne oświetlenie sprawiają, że jest to idealna aplikacja do robienia selfie. Funkcja Smart Light automatycznie poprawia jakość światła na zdjęciu, gdy korzystasz z przedniego aparatu telefon Windows. The Telefony Lumia na pewno możesz zrobić świetne selfie!\nJak zrobić selfie za pomocą lustrzanki cyfrowej\nW sieci jest mnóstwo selfie zrobionych ze smartfona, ale nie można ich porównać do zdjęć zrobionych lustrzanką cyfrową.\nAby zrobić dobre selfie z aparatu DSLR, najpierw potrzebujesz statywu i lekkiej podstawy.\nUstaw aparat DSLR na statywie i dostosuj statyw oświetleniowy do wysokości tak wysokiej, jak Twoje oczy.\nUstaw go wstępnie i użyj spustu, aby kliknąć selfie. Jeśli nie masz wyzwalacza, możesz ustawić timer aparatu na 15-20 sekund i uzyskać ostateczne selfie.\nPRZECZYTAJ TAKŻE Jak zwiększyć pamięć RAM za pomocą dysku flash ReadyBoost USB w systemie Windows 10?\nJak robić selfie bez przedniego aparatu\nNie martw się, jeśli Twój smartfon nie ma przedniego aparatu lub nie jest dobry. Następujące aplikacje mogą pomóc Ci robić dobre selfie bez przedniego aparatu\nSelf-Camera — Jest to aplikacja na Androida, która rozpoznaje twoją twarz, a polecenie głosowe może automatycznie kliknąć zdjęcie. Aplikacja obsługuje takie funkcje, jak tryb lampy błyskowej, balans bieli i tryb ustawiania ostrości.\nKamera gwizdkowa — Jak sama nazwa wskazuje, ta aplikacja pozwala klikać selfie jednym gwizdkiem. Aby zrobić selfie za pomocą tej aplikacji, musisz nauczyć się dmuchać w gwizdek. Inne funkcje tej aplikacji to: automatyczne ustawianie ostrości i tryb głośnomówiący.\nOgólne wskazówki, jak robić dobre selfie\nUżyj przyzwoitej kamery.\nWłaściwe światło jest bardzo ważne.\nUbieraj się dobrze, zanim klikniesz.\nWybierz ostrożnie tło.\nNie rób selfie w lustrze, raczej ustaw czas, pozuj i kliknij.\nNie próbuj mocno, uśmiechaj się i bądź naturalny.\nAby Twoje obiekty wyglądały ostrzej, pomocne może być utrzymywanie źródła światła pod kątem 50-60 stopni powyżej poziomu twarzy.\nJeśli jesteś po grubszej stronie, robienie selfie z ramieniem w podniesionej pozycji może sprawić, że będziesz wyglądać nieco szczuplej i ukryjesz podwójny podbródek, jeśli taki istnieje.\nRzuć okiem na niektóre z najlepszych Selfie Sticks na Windows Phone, Android i iPhone.\nJak zrobić selfie Link do głównej publikacji


by Izabell C.: 2014\nW "Marzycielce z Ostendy" Eric-Emmanuel Schmitt bada kruchą naturę marzeń - wspomnień, impresji, wyobraźni. Rzeczy, których waga często nam umyka, a które przecież decydują o naszym życiu.\n"Marzycielka z Ostendy" autorstwa francuskiego powieściopisarza i dramaturga Erica-Emmanuela Schmitta jest zbiorem pięciu opowiadań, tj., Marzycielka z Ostendy, Zbrodnia doskonała, Ozdrowienie, Kiepskie lektury, Kobieta z bukietem, w których tematem przewodnim jest miłość i śmierć, ludzkie marzenia i wyobraźnia. Właśnie te cztery słowa jako pierwsze nasuwają mi się na myśl, jeżeli ktoś zapytałby mnie, o czym jest ta książka?\nEtykiety: Eric-Emmanuel Schmitt, Książki, Opowiadania\nPOCZTÓWKI Z SEA LIFE\nParę dni temu bardzo miło i sympatycznie spędziłam popołudnie z córką w Sea Life. W akwarium morskim mogłyśmy zobaczyć około 2000 zwierząt w 120 gatunkach, umieszczonych łącznie w 36 basenach i akwariach, jak można przeczytać na ulotce informacyjnej. Liczba zwierząt robi wrażenie, jak i same zwierzęta, w większości ryby. Bardzo podobało mi się w akwarium, a moja córka była wręcz zachwycona. Najbardziej przypadł jej do gustu szklany tunel, w którym można było oglądać m. in. rekina i większe ryby. Bardzo fajny był basen, w którym mogłyśmy dotykać małych, morskich i oceanicznych zwierzątek takich jak: rozgwiazdy, ukwiały kraby, raki i wiele innych, których nazw już nie pamiętam :( Akwarium morskie jest atrakcją nie tylko dla dzieci, ale i cieszy oko dorosłego:) A oto parę zdjęć.\nEtykiety: Fiodor Dostojewski, Klasyka, Książki, Literatura piękna, Powieść, Rosja\nROZMOWA W "KATEDRZE" MARIO VARGAS LLOSA\nTytuł: Rozmowa w "Katedrze"\nTytuł oryginału: Conversacion en la Catedral\nPowieść ”Rozmowa w „Katedrze” Maria Vargasa Llosy po raz pierwszy została wydana w 1969 roku. Uważana jest za jedną z najważniejszych powieści w dorobku peruwiańskiego pisarza i przychylam się w zupełności do tej opinii. ”Rozmowa w „Katedrze” posiada cechy powieści "wielkiej", jest ważną książką nie tylko dla samego pisarza.\nEtykiety: Mario Vargas Llosa, Peru, Powieść\nTytuł oryginału: The Sign of the Four\n"Znak czterech" Arthura Conana Doyle jest drugą częścią z serii przygód o genialnym detektywie Sherlocku Holmesie i jego wiernym przyjacielu doktorze Watsonie. Tym razem detektyw Holmes i dr Watson będą szukali tajemniczego skarbu, złota i klejnotów z Agry wartego miliony, będą mieli do czynienia z inteligentnym sprawcą i zagadkowym znakiem czterech.\nOd rozwiązania ostatniej sprawy minęło trochę czasu i Sherlock Holmes czuł się znudzony, gdyż jego umysł jak twierdził nie może żyć bez pracy, nie jest przyzwyczajony do nieróbstwa i nudnej rutyny codziennej egzystencji. Potrzebował zastrzyku emocji i wrażeń. Pewnego dnia Watson zastał rankiem przyjaciela jak ten raczył się zastrzykiem z kokainy. Watson jako przyjaciel i lekarz martwił się o swojego towarzysza. Jednak na szczęście obu panom złożyła wizytę nieznajoma, młoda dama, panna Mary Morstan z prośbą do Sherlocka i Watsona o pomoc w niezwykłe tajemniczej sprawie. Panna Morstan opowiedziała swoją historię i powód dlaczego zjawiła się na Baker Street. A mianowicie, sprawa wiązała się ze zniknięciem jej ojca w tajemniczych okolicznościach sprzed dziesięciu laty. Ojciec Mary był oficerem w hinduskim regimencie w Indiach. Gdy pewnego razu uzyskał dwumiesięczną przepustkę na przyjazd do domu, po przybyciu do Londynu po prostu znikł. Nikt nie wiedział co się z nim stało. A pośród rzeczy jakie po sobie zostawił znajdował się tajemniczy dokument podpisany przez znak czterech. Ale to jeszcze nie koniec niezwykłej zagadki, ponieważ od sześciu laty Mary co raku w tym samym czasie otrzymywała pocztą kartonowe pudełeczko, w którym znajdowała się piękna perła, o znacznej wartości. Tymczasem sprawa stała się jeszcze bardziej interesująca, gdy młoda dama otrzymała list od nieznajomego łaskawcy z prośbą o spotkanie.\nPoczątkowo cała historia wydała się Sherlockowi prosta i mało skomplikowana. Jednakże, po bliższym zapoznaniu się z faktami i szczegółami oraz wnikliwym zbadaniu sprawy przez detektywa okazało się, że rozwiązanie tajemniczej zagadki będzie niemniej jednak dużym wyzwaniem, będzie wymagało wiedzy, zmyslu obserwacyjnego i umiejętności dedukowania z jego strony.\nAkcja tej powieści kryminalnej rozgrywa się w Londynie i jest dość dynamiczna, co sprawia, że czyta się lekko i dobrze. Początkowo śledztwo toczy się powoli, później nabiera tempa i w pewnym momencie staje w martwym punkcie, aby w następnej kolejności nastąpiło szybkie rozwiązanie całej zagadki. W końcowej części książki autor opisał bardzo ciekawe opowiadanie głównego sprawcy wyjaśniające całą historię zaginionego skarbu i znaku czterech.\nW tej części oprócz wątku kryminalno - detektywistycznego ma miejsce wątek miłosny dotyczący doktora Watsona i panny Morstan. "Znak czterech" zawiera wszystko to, co lubię w doskonałym kryminale, czyli świetną intrygę, szybką akcję, przeuroczy styl, a także fascynującą, intrygującą i niepowtarzalną postać literacką legendarnego detektywa. Czas spędzony przy lekturze okazał się mile spędzonym czasem.\nEtykiety: Anglia, Arthur Conan Doyle, Książki, Londyn, Sensacja i kryminał\nPowieść mimo tego, że opisuje w gruncie rzeczy dramatyczne wydarzenia, ból, samotność i cierpienie "Szalonego" władcy Francji jest niezmiernie interesująca i myślę, że Ci którzy czytali tę powieść zgodzą się ze mną, że autor Aleksander Dumas przedstawił wydarzenia w sposób niezwykle fascynujący. Wszystkie przedstawione postanie, a jest ich wiele w powieści są bardzo barwnie i żywo opisane. Czytając książkę miałam przed oczami żywych bohaterów. Uważam, że jest to wielką zaletą książki, o której nie można powiedzieć, żeby była nudna.\nEtykiety: Aleksander Dumas, Francja, Książki, Powieść historyczna\n"SPACER W CIENIU" DORIS LESSING\nTytuł: Spacer w cieniu\nTytuł oryginału: Walking in the Shade 1949-1962\n"Spacer w cieniu" jest drugim tomem autobiografii Doris Lessing od 1949 do 1962 roku. We wstępie pozwolę sobie wyrazić niezbyt przychylną opinię o przeczytanej książce. "Spacer w cieniu" nie jest już tak frapująca jak pierwsza część, troszeczkę nudziłam się w trakcie czytania kolejnych stron lektury. Myślę sobie, że nie można wyrazić rzetelnej opinii na temat tej książki nie przeczytawszy pierwszej części i nie porównując je skromnie ze sobą.\nW tej części autobiografii autorka opisała swoje życie po wyjeździe z Rodezji Północnej i przybyciu do Londynu, gdzie zamieszkała na stałe. Życie w powojennym Londynie jak na pewno w wielu innych miastach Europy było ciężkie. Na początku było jej wyjątkowo trudno, gdyż przeprowadziła się do Londynu jako samotna, trzydziestoletnia matka (jej syn Peter, miał wówczas dwa i pół lata), mało znana jeszcze i mająca problemy finansowe młoda pisarka.\nLessing w tej książce bardziej skupiła się na opisywaniu rzeczy przyziemnych, takich jak szukanie mieszkania i ciągłe przeprowadzki. Dużą część tej autobiografii autorka poświęciła komunizmowi, rzetelnie opisała swoje doświadczenia i rozczarowania komunizmem. Był to niezwykle ważny moment w jej życiu, na który ze spokojem spojrzała z perspektywy lat.\nW lekturze frapowało mnie lekko ciągłe podkreślanie pisarki, że wstąpiła do partii komunistycznej wbrew sobie. Tak samo, odnośnie wielu innych rzeczy i wydarzeń, wciąż powtarzała, że to i tamto uczyniła wbrew sobie, a przecież Lessing była silną osobowością, mocno stąpającą po ziemi. Może wynikało to z tego, że nieco błądziła w życiu, albo chciała się przez to usprawiedliwić. Z autobiografiami jest zawsze tak, że autor pisze (myślę, że Doris Lessing zrobiła to szczerze) o rzeczach tylko takich, o których chce coś napisać, które wydają się dla niego istotne, pomijając wiele innych spraw, które z punktu widzenia osoby trzeciej byłyby ciekawe i warte wspomnienia. Zaznaczę tutaj, że to co napisała pisarka było szczere, nie bała się przyznać do popełnionych błędów, luźno opisała swoje rozwiązłe życie seksualne, nie ukrywała swoich trudnych relacji jakie miała z matką. Lessing aktywnie angażowała i uczestniczyła w życiu politycznym i kulturalnym Londynu. Interesowała się sprawami teatru.\n"Spacer w cieniu" jest cenną książką dla miłośników noblistki i jej pisarstwa. Autobiografia ta uważnie oddaje ducha tamtych czasów i ludzi. Mamy przyjemność poznać ówczesne przekonania i opinie, także punkt widzenia pisarki na temat otaczającego ją świata oraz jak i w jakich okolicznościach powstawały kolejne utwory pisarki. Często je przytaczała i wspominała w treści książki, nie szczędząc im krytycznego spojrzenia. Najbardziej te, które utkwiły mi w pamięci i chciałabym je w przyszłości przeczytać to: "Złoty notes", " Martha Quest", "Pokój Nr 19" i "Trawa śpiewa". Mimo mojego, nieco negatywnego wyrazu opinii na temat tej książki, tkwiącego w tym, że autorka zbyt dużą uwagę poświęciła polityce, komunizmowi i dawnym ideologiom jest to niezła książka i warto ją w sumie przeczytać.\nEtykiety: Biografia, Doris Lessing, Książki, Londyn\nZapowiedzi książkowe - Luty 2014\n"Tajemnica pani Ming"\n"Pani Ming, mądra, serdeczna kobieta, uwielbia opowiadać o dziesięciorgu swoich dzieci. Liczna rodzina zdaje się być jej całym światem. Główny bohater, przyjezdny z Europy, odwiedzający współczesne Chiny, jest zafascynowany jej osobą. Wiedziony ciekawością postanawia odkryć największy sekret pani Ming, dowiedzieć się, co kobieta skrywa za fasadą swoich poruszających, choć niewiarygodnych opowieści.\nW swojej nowej książce Schmitt z właściwą sobie wrażliwością jeszcze raz dotyka najskrytszych tajemnic ludzkiej duszy, mistrzowsko odmalowuje emocje, o których najtrudniej jest mówić".\n"Ewangelia według Piłata" to jedna z najczęściej dyskutowanych i najpiękniejszych książek Schmitta. We Francji zdobyła Grand Prix czytelniczek magazynu „Elle” przyznawaną najlepszym powieściom".\n"Druga pod względem daty wydania powieść Kurta Vonneguta, opublikowana w 1959 roku. Mimo typowo fantastycznego tła, powieść skrywa w sobie uniwersalne przesłanie, na pozór satyryczne, mające jednak głębokie odbicie moralne".\n"Powieść opisuje historię jednego z najbogatszych ludzi w Ameryce - Malachiego Constanta, który jako pierwszy miał stać się świadkiem materializacji Winstona Nilesa Rumfoorda, prosperującego przedsiębiorcy z Newport, który wcześniej wraz ze swoim psem Kazakiem wyruszył w międzygwiezdną podróż, a następnie został infudybułowany chronosynklastycznie, od tamtej pory występując w obszarze między Słońcem a Betelgezą w postaci falowej. Matertializował się przy tym regularnie na różnych ciałach niebieskich, prócz Tytana, na którym był stale obecny".\n"Z osobą bohatera Kolekcjonera światów, brytyjskiego podróżnika Richarda Francisa Burtona (1821–1890), Ilja Trojanow zetknął się już w dzieciństwie, spędzonym w Nairobi. Zafascynowany tą postacią, po dwudziestu latach wyjechał do Bombaju, by zaczynając od tego miasta, podążyć śladami Burtona i napisać o nim książkę. Tak właśnie powstała niesłychanie barwna, beletryzowana biografia tego ekscentryka, poszukiwacza przygód, szpiega, dyplomaty, podróżnika, odkrywcy, antropologa, geografa, lingwisty, tłumacza, mistrza fechtunku i erotomana, niestrudzenie próbującego pojąć i oswoić kolejne obce kultury, w które wnikał – w myśl owidiańskiej zasady: omne solum forti patria est (mężnemu każdy kraj jest ojczyzną). Był człowiekiem niezliczonej ilości talentów i niezwykłej wprost odwagi, a we wszystkim, co robił, zawsze pragnął dotknąć granic niemożliwego lub przynajmniej niedozwolonego. Wyrafinowana kompozycyjnie, kipiąca orientalnym bogactwem języka powieść wprowadza nas w widziane oczami Burtona tajniki hinduizmu, islamu i afrykańskich wierzeń, pozwala udać się wraz z nim w głąb Afryki na poszukiwania źródeł Nilu, a także w głąb sufickich mądrości, odsłaniających najgłębszą prawdę o istnieniu. Dzięki narracyjnemu mistrzostwu Trojanowa w trakcie lektury wręcz namacalnie odczuwamy rozpaczliwy, niedający się niczym zaspokoić głód poznania, jakim naznaczona była pełna dramatycznych zakrętów podróż Francisa Burtona przez życie, Życie pojmowane jako nieustające definiowanie na nowo swojej tożsamości kulturowej i tożsamości jako człowieka".\n"Ujmująco piękne i mądre arcydzieło Marka Helprina przenosi nas do Nowego Jorku z początku dwudziestego wieku, targanego arktycznymi wiatrami i rozświetlonego bielą niespotykanie obfitego śniegu. Dzięki płomiennej wyobraźni autora to miasto żyje i ma duszę.\nPotężne, niepojęte uczucie zaskakuje Petera, daje mu siłę i każe podjąć próbę zatrzymania czasu i przywrócenia przeszłości. Historia jego zmagań to jedna z najwspanialszych opowieści w literaturze amerykańskiej".\n"Polska premiera tomu Alice Munro z 1982 roku!\nAutorka przedstawia rzeczywistość w najdrobniejszych szczegółach, tak wyraźną, że pozwala nam żyć przez chwilę cudzym życiem. - “Publishers Weekly”


remont ogrzewania (Strona 1) - Węgiel - Forum portalu Ogrzewnictwo.pl\nForum portalu Ogrzewnictwo.pl » Węgiel » remont ogrzewania\n1 Temat przez yaroT 2021-04-26 13:09:57\nTemat: remont ogrzewania\nJak ta nasza energetyka będzie się rozwijać, jak myślicie? Warto jeszcze kupować nowy kociołek z tymi normami na ekogroszek? Ten nasz węgiel to jeszcze trochę pociągnie mam nadzieję. Mam mieszane odczucia i trochę mnie ta nagonka na groszek irytuje. Czy rzucić ten węgiel w kąt i kupić grzejniki elektryczne? Muszę podjąć jakas sensowna decyzję bo czasu nie za duzo\n2 Odpowiedź przez rafikso 2021-04-27 13:54:22\nOdp: remont ogrzewania\nI co to zmienia, skoro prąd tez w 80 % z węgla. Ja postawiony w takiej sytuacji 4 lata temu nie zrezygnowałem z kotła. Kupiłem nowy, wyremontowałem instalacje trochę na to wyłożyłem i jestem zadowolony. Zobacz jak ceny prądu idą w górę i będzie tak co najmniej do 2030 roku. Spalam ekogroszek Sztygar i bardzo sobie to cenię. Zero problemów i nie dymię. Mam instalacje bezdymną która ogranicza emisje pyłów i innych substancji do 97%. A węgiel to stabilność i co tu mówić najtańsze rozwiązanie.


Nauka - Strona 14 z 19 - Fakty konopne\nNaturalny haj bez marihuany? Naukowcy twierdzą, że to możliwe\nJeśli palisz zielsko, aby złagodzić stres i niepokój, to badania ogłoszone w tym tygodniu przez Vanderbilt University twierdzą, że jest naturalna alternatywa dla Ciebie. Sachin Patel...\nDekady nieuzasadnionego zakazu i prześladowań nadal tracą swój sens, a konopie odzyskują popularność jaką cieszyły się do tysięcy lat jako zrównoważone źródło aminokwasów i niezbędnych kwasów tłuszczowych Omega...\nPalenie marihuany redukuje spożywanie alkoholu\nOstatnie Australijskie badania znalazły powiązanie między nadmiernym piciem alkoholu, a używaniem marihuany. Chociaż nie jest to zaskoczeniem dla nikogo, kto wie coś o imprezowaniu, ale badanie...\nPonieważ coraz więcej państw, stanów i miast, takich jak Nowy Jork legalizuje marihuanę, pracodawcy mają problem jak rozpoznać czy ktoś palił marihuanę przed przyjściem do pracy. Ten...\nDerek Kesek planuje mieć wysoki lot w pierwszym na świecie samolocie z konopi już w przyszłym roku. Na początku ludzie śmiali się, gdy Burlington Ont, były...


» Sro Kwi 07, 2010 13:07\nte filmiki co dałam do nich link są z jazd z instruktorem tak to jeżdżę bez instruktora i nie ma mnie kto poprawiać . Dopiero po zobaczeniu filmików widzę co robię źle i staram się na następną jazdę to poprawić. Na oklep dużo jeżdżę może coś to pomoże ;]\n» Wysłany: Sro Kwi 07, 2010 13:07\n» Sro Kwi 07, 2010 13:59\nJasminowa, to jak Ty szukasz? http://www.qnwortal.com/szukaj?cx=015359004487129203396%3Axaiyysc0giq&cof=FORID%3A1 1&ie=ISO-9959-2&q=nauka+galopu&sa.x=0&sa.y=0&siteurl=www.qnwortal.com%2Fforum%2Ctemat%2C11673%26postdays%3D0%26postorder%3Dasc%26 start%3D30#1400\n(na hasło "nauka galopu" )\n» Wysłany: Sro Kwi 07, 2010 13:59\n» Sro Kwi 07, 2010 14:42\nDzięki za pomoc Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało głupie sprawy wielką miłością\n» Wysłany: Sro Kwi 07, 2010 14:42\n» Sro Kwi 07, 2010 15:20\nProszę o korzystanie z wyszukiwarki. Umrzeć przyjdzie, gdy się kochało głupie sprawy wielką miłością\n» Wysłany: Sro Kwi 07, 2010 15:20\n» Wto Mar 01, 2011 23:47\nodnowię temat, mam do Was pytanie odnośnie galopu\nmacie jakieś sposoby ,jak rozluźnić się w galopie? jak galopuje, jestem strasznie spięta i nie mogę się rozluźnić.. czy wg Was trzeba to "rozjeździć"\n» Wysłany: Wto Mar 01, 2011 23:47\n» Sro Mar 02, 2011 9:56\nWszystko przychodzi z czasem. Jeżeli jeździsz od niedawna to normalne, że masz tego typu problem. Najczęstszym problemem jest usztywnianie odcinka lędźwiowego i na tym proponowałabym się skupić.\nNajpierw jednak należałoby opanować jazdę w kłusie ćwiczebnym w pełnym rozluźnieniu, co ma też wiele wspólnego z odcinkiem lędźwiowym.\n» Wysłany: Sro Mar 02, 2011 9:56\n» Sro Mar 02, 2011 16:49\ngeneralnie jeżdżę już od długiego czasu, tylko że miałam dłuższą przerwę i kilka jazd już po niej miałam ,ale właśnie mam problem z rozluźnieniem się tylko w galopie.. ale może po kilku jazdach się to ustabilizuje\n» Wysłany: Sro Mar 02, 2011 16:49\n» Wto Sie 09, 2011 13:06\nMiałam kilka razy podobnie. Przerwa, usztywnienie. Jednak z mojego doświadczenia mogę Ci powiedzieć, że to mija, po prostu potrzeba paru jazd.\n» Wysłany: Wto Sie 09, 2011 13:06\n» Wto Sie 09, 2011 14:06\nĆwiczebny to wyczuwanie taktów (tak mi mówiono) ja nie lubię jeździć na ćwiczebnym ale zawsze chociaż na chwilę muszę a potem przechodzę do anglezowanego. Zgrać się z koniem musisz sama i nikt nie powie Ci jak ,po prostu wyczuj jak koń stawia nogi i wyrzucaj biodra. Jak Ci się uda to potem będzie się robiło samo...tyle mam na teraz do powiedzenia...\n» Wysłany: Wto Sie 09, 2011 14:06\ngalop. ujeżdżalnia czy teren? » Sro Sty 02, 2013 16:21\nhej jeżdżę konno od ok. 3 miesięcy, bez instruktora, gdyż mam własnego konia w hotelu i niestety instruktor bardzo dużo bierze za dojazd. W ośrodku w którym jeżdżę jest ujeżdżalnia i dosyć spore ogrodzone pole. Jak myślicie, gdzie lepiej galopować na początku? na większym terenie, czy ujeżdżalni? Z jednej strony zawsze wolałam na ujeżdżalni, bo wtedy koń aż tak strasznie się nie rozpędzał, a z drugiej na środku ujeżdżalni poustawiane są przeszkody, więc często gdy chcę zrobić woltę to mam problem.\n» Wysłany: Sro Sty 02, 2013 16:21\n» Sro Sty 02, 2013 16:50\nPrzeszkody mozna przed jazdą sprzątnąć a po jezdzie rozłożyć znowu, chyba nie są przykręcone do podłoża?\nJeśli nie potrafi sie galopować na ujeżdżalni, nie powinno się mieć w ogóle prawa wyjechać w teren, bo jak sama mówisz "koń się rozpędza" - parę razy się porozpędza, nie opanujesz go ( bo już Ci pewnie wiadomo że ciągnięcie za wodze, tylko konia nakręca bardziej, zamiast go zwalniać) i masz piękną receptę na ponoszącego rumaka.\nA abstrahując trochę od tematu: Ja dobrze zrozumiałam? Masz konia, i dopiero od trzech miesięcy uczysz się na nim jezdzic? Bez instruktora? To kto Cię uczy?\nPs. jest milion watkow o galopie, nie było potrzeby zakładać kolejnego o podobnej treści. Scalam. Na przyszłość proszę korzystać z już istniejących wątków o tematyce zbliżonej do zadawanego pytania.\n» Wysłany: Sro Sty 02, 2013 16:50\n» Sro Sty 02, 2013 22:45\n]...]( bo już Ci pewnie wiadomo że ciągnięcie za wodze, tylko konia nakręca bardziej, zamiast go zwalniać) i masz piękną receptę na ponoszącego rumaka. [...]\ndlatego ja polecam jedną wodzę\n» Wysłany: Sro Sty 02, 2013 22:45\n» Czw Sty 03, 2013 7:11\nA ja po prostu uczyc sie jezdzic;)\n» Wysłany: Czw Sty 03, 2013 7:11


17 stycznia 2017, 18:52\n@Skurczesyn: Ciekawy wpis, dzięki.\n@ 1. Media niczego nie podsycają. Sam fakt, że umowa nie jest podpisana od roku jest wystarczająco znaczący.\n@ 4. Skąd ta pewność o tym, ile ON chce zarabiać? Na pewno jest to typ człowieka, który przed chwilą miał najwyższy kontrakt w europejskiej piłce. Nigdy nie zaproponował klubowi: spuśćcie mnie na płacowy poziom Iniesty z Pique, albo: chcę zarabiac tyle, co Eden Hazard, bo ta moja pensja niemoralnie za duza.. Jak ktoś jest najlepszy w czymś, co robi - to chce byc odpowiednio doceniany. To dotyczy każdej branży i w tym sensie nonsens mieć imo do niego za to pretensje.\n@ 5. Tak, oczywiście - i dlatego nie powinien sie upierac przy kwocie rzucanej na stół przez City albo przedstawicieli innych klubów. Ale na podwyzce wobec tego, co ma dzis (a ma niewiele mniej od nowej umowy CR7). Przeciez gdyby nie temat podwyzki i wynikajace stad finansowe wygibasy klubu, kontrakt bylby podpisany co najmniej kilka miesiecy temu (po powrocie z Copy).\nW futbolu wdzięczność klubu wobec swojego najlepszego pilkarza wyraża się kasą. Nawet jesli to Messi, wychowanek i dziecko klubu. Taka branża.\n@ 6. To oczywiście prawda. Ale fakt, że od Lay's, Adidasa, EA Sports, Tata Motors, Gatorade i Gillette dostaje pod 40 milionów euro rocznie jakoś nie skłania go do zejścia w klubowych zarobkach choćby do poziomu Iniesty.\nZostaję przy zdaniu, ze kluczowa wysokosc podwyzki. Reszta detale. Np. w wieku 35-36 lat Messi Barcelonie bedzie raczej malo przydatny. Po co ma mu ktos blokowac finisz w Rosario jak bedzie chcial? Od poczatku sezonu uplynelo wystarczajaco duzo czasu, aby zamknac temat. Jesli Bartomeu dalej mowi dzis, ze "kilka miesiecy", znaczy, ze klub w jakis sposob zostal zaskoczony i/lub szyje budzet.\nOczywiscie, ze pieniadze dla Leo sie znajda. Pytanie, jakim kosztem - i to pytanie puentą artykulu.\n@challenger: ad 1. Nie mogę się zgodzić. To jeden z tych tematów-lokomotyw skrojonych pod zysk, wyświetlenia czy kupno gazety.\nad 4. Pewności oczywiście nie mam, ale wydaje mi się, że dobrze czytam ludzi, a skoro na tę chwilę pozostaje nam spekulacja...\nad 5. & 6. Zgadzam się z Tobą, że pieniędzmi w futbolu docenia się najefektywniej. Nie widzę też powodu, żeby miał rezygnować z zarobków, bo klub ma się dobrze, a Messi sobie sumiennie na to zapracował. Jestem też daleki od pretensji do niego, być może po prostu niejasno się wyraziłem.\nMówiąc krótko - za pewnik przyjęte zostało, że sprawa się ciągnie, bo Leo chce kontraktem przeskoczyć Portugalczyka i klub szuka na to środków; moje zdanie jest takie, że nie spędza mu to snu z powiek, czy jego kontrakt będzie najwyższy bo wie, że nie tutaj ta rywalizacja się rozstrzyga, więc nie ma powodów upierać się na przebicie dla samego faktu przebicia.\nTwój artykuł, jak zwykle bardzo dobry, przedstawił najbardziej prawdopodobną możliwość. Ja, brawurową metodą dyskursu wyprowadziłem rozwiązanie, dlaczego tak być nie musi :D Finał możliwy jest tylko jeden (podwyżkę też na pewno dostanie), więc równie dobrze mogą się nie śpieszyć.


Na marginesie demokracji | spiskologia.pl\nPrzedstawiam pomiędzy odcinkami „Państwa upadłych aniołów” krótkie rozważania na temat dwóch dylematów demokraty. Nie ma tu typowej tematyki spiskowej ale pozazdrościłem Stańczykowi kilku ostatnich wpisów o demokracji więc oto coś:\nPierwszy dylemat demokraty:\nAlbo wszyscy ludzie są równi i nie potrzebują dalszego wyrównywania albo ludzie są nierówni i dlatego potrzebują równości.\nDemokrata jednak zawsze wybiera głupio z powyższego dylematu, mówiąc, że ludzie są równi i że potrzebują by ich wyrównać. Demokrata myli się w ten sposób kilka razy.\nPo pierwsze demokrata nie rozumie, że do wyboru są dwie możliwości: 1) ludzie są równi, lub 2) ludzie nie są równi i dlatego należy wprowadzić równość. Możliwości te wykluczają się wzajemnie i dlatego absurdem jest uważać, że ludzie są równi a jednocześnie, że nie są równi.\nPo drugie mówiąc, że „ludzie są równi” wcale nie myśli on, że rzeczywiście ludzie są równi. Prawdopodobnie w jego demokratycznym umyśle pojawia się jakiegoś rodzaju rozumowanie: „ludzie powinni być równi więc powinni mieć równe prawa”. Oczywiście demokrata nie zdaje sobie sprawy, że istnieje różnica pomiędzy bytem („ludzie są równi”) a powinnością („ludzie powinni być równi”) i że powinności opierają się nie na dowodach ale na wierzeniach. Nie zdaje sobie on również sprawy, że można nie widzieć równości ludzi ale równocześnie być zwolennikiem równego traktowania (np. równość nierównych ludzi wobec prawa zob. Cyceron De Republica).\nPo trzecie, jeśli demokrata mówi, że ludzie są równi i chce ich wyrównać to wcale nie chce on wyrównać ludzi. Nie pada od niego propozycja zmiany woli, zmiany sposobu myślenia, zmiany celów życiowych, zmian umiejętności ludzi. Pada jednak propozycja by płacić tym, którzy mają mało pieniędzy jakieś regularne sumy tak by w jakiś sposób „wyrównały” one ludzi. Demokrata nie rozumie jednak, że ludzie to nie pieniądze a pieniądze to nie ludzie. Jeśli dziwce, świętemu i demokracie damy równą ilość pieniędzy (albo zabierzemy równą ilość pieniędzy) to nie staną się oni przez to równi ale jedynie ich majątki staną się równe. Zresztą przy pierwszych wydatkach ich majątki znów staną się nierówne bo nierówni ludzie mają nierówne cele, które chcą osiągać. Mniej absurdalne jest wyrównywanie ludzi przy pomocy zasady wyborczej „jeden człowiek – jeden głos” jednak wtedy to nie ludzie per se stają się równi ale ich możliwości i ich stosunek do siebie w polityce (czyli stosunek dwóch osób miażdżonych przez demokratyczne instytucje, które kpią z nich mówiąc, że kawałek papieru w skrzynce zmienia los państwa, ludzie są wtedy częściowo wyrównani bo kpi się z nich w równy sposób).\nPo czwarte, jeśli demokrata ma na myśli równość ontologiczną to twierdzi, że ludzie należą do tego samego rodzaju bytu (jak na przykład w stwierdzeniu „wszyscy ludzie są równi przed Bogiem”) to dlaczego demokrata chce ich nadal wyrównywać? Jeśli demokrata zdaje sobie sprawę, że ludzie są ontologicznie równi (czyli każdy człowiek w równym stopniu posiada cechy człowieka) to jakie cechy ludzi mają być wyrównane? W takim przypadku demokrata to albo nieuk albo oszust. Bo wiemy, że ontologia dotyczy tylko cech stanowiących cechy istoty bytu natomiast nie dotyczy cech przypadłościowych (więc wiemy, że by być człowiekiem konieczne jest posiadanie przynajmniej potencjalnej inteligencji, natomiast posiadanie bogactwa, wykształcenia lub wysokiej funkcji nie jest konieczne by być człowiekiem).\nSamochód. Pojazd mechaniczny o czterech kołach z samodzielnym napędem przeznaczony do przewozu osób. Wszystkie samochody są ontologicznie równe jeśli przynależą do kategorii określonej powyższą definicją samochodu. Są równe pod względem konstytuujących je cech oraz funkcji. Pytanie tylko czy posiadają te cechy w tym samym stopniu. I czy może mają jakieś dodatkowe cechy umożliwiające lepszą jazdę? Człowiek jest nieskończenie bardziej skomplikowany od auta. A może Rousseau, Jefferson i Hobbes twierdzili, że wszyscy ludzie są równi, bo pierwsi demokraci mieli krótkie kutasy?!\nDrugi dylemat demokraty:\nKościół powinien mieszać się do polityki czy Kościół nie powinien mieszać się do polityki?\nGdy mowa o zakazie przerywania ciąży czyli mordowania ludzi to demokrata uważa, że Kościół nie powinien mieszać się do polityki. Natomiast gdy mowa o pomocy uchodźcom albo zawetowaniu jakiejś ustawy to wtedy można usłyszeć ciszę albo słowa w rodzaju „dlaczego hierarchia kościelna nie krytykuje stanowczo Kaczyńskiego?”. Demokrata zajmuje dwa przeciwstawne stanowiska nie zdając sobie sprawy, że się wykluczają. Czy wykluczają się one całkowicie?\nDemokrata nie zdaje sobie jednak sprawy, że pierwszym jego błędem było mieszanie demokracji do polityki. Jest to jego podstawowy błąd ponieważ jeśli rozumiemy politykę na sposób klasyczny jako dążenie do dobra mieszkańców państwa to demokracja jest ruchem skrajnie antypolitycznym ponieważ nie polega ona na dążeniu.\nTo, że polityka polega na dążeniu możemy zauważyć albo obserwując polityków albo przeglądając literaturę przeznaczoną dla użytku polityków. Najstarszym zachowanym przykładem tego rodzaju literatury są Nauki dla króla Merikare, gdzie możemy poczytać o tym jak polityk ma znajdować i traktować zwolenników, niszczyć przeciwników, karać przestępców oraz jak to postępowanie ma być w zgodzie z zasadami sprawiedliwości egzekwowanymi przez czynniki ponadpolityczne (w tym konkretnym przypadku przez boginię Ma’at). Każda epoka posiada tego rodzaju podręczniki polityczne, których generalna struktura opiera się na tym, że jedni ludzie mówią innym ludziom co ci inni ludzie mają robić i jakie konsekwencje należy wyciągać wobec tych innych ludzi. Innymi słowy istnieje podział na rządzących i rządzonych, a rządzący mają do dyspozycji specjalne zdolności i uprawnienia, których istnienie starają się uzasadnić przed rządzonymi i przed samymi sobą. Wszystkie te działania mają ułatwiać dążenie i osiągnięcie celu, który jest czymś prawym i sprawiedliwym oraz określanym zwykle przez pisma religijne lub filozoficzne a więc próbującym osiągnąć prawdę.\nDemokracja nie tylko nie posiada takiej grupy rządzących dążących do kierowania innymi ludźmi (nie posiada tej grupy przede wszystkim w swojej wyobraźni). Demokracja nie posiada również celu więc nie może ona do niego dążyć. Jednak niektórzy mówią, że demokracja posiada cel. Arystoteles w Polityce stwierdza, że: „Otóż demokracją nazywa się w pierwszym rzędzie ten ustrój, w którym najzupełniej przeprowadzona została zasada równości. Równość zaś, według podstawowego prawa takiej demokracji wyraża się w tym, że czy to biedni, czy bogaci, to niczym nie górują jedni nad drugimi, ani też nie skupiają jednostronnie”. Jak już zauważyliśmy w pierwszym dylemacie demokraty, demokraci zajmują wewnętrznie sprzeczne stanowisko, które nie określa pod jakim względem ludzie powinni być równi i prowadzi ich to do żonglowania słowami. Przejawami antypolityczności w podstawowym „celu” demokracji są takie zjawiska jak:\n-prawo wyborcze dla wszystkich obywateli (bo wszyscy ludzie są równi)\n-specjalne preferencje dla kobiet i murzynów (bo ludzie nie są równi i należy ich wyrównać przez dofinansowanie i rezerwację miejsc)\n-równość wobec prawa (bo wszyscy ludzie są równi)\n-tworzenie konwencji Rady Europy ze Stambułu (bo ludzie nie są równi i jak twierdzi artykuł 1 jednym z celów konwencji jest: „przyczynienie się do eliminacji wszelkich form dyskryminacji kobiet oraz wspieranie rzeczywistego równouprawnienia kobiet i mężczyzn, w tym poprzez wzmocnienie pozycji kobiet”). Wynika więc z artykułu 1, że wprowadzanie nierówności między płciami… służy równości. Kolejnym dylematem demokracji jest więc równość wobec prawa: czy równość wobec prawa jest zawsze równością czy też może równość wobec nierównego prawa zaprzecza równości?\nRówność w demokracji jest osiągana i zaprzeczana na różne sposoby – nie jest więc to w pełnym znaczenia cel, ponieważ zakładam, że dobro obywateli na celu coś co może zaistnieć natomiast fikcyjne cele takie jak równość nie mogą być pełnowartościowymi celami skoro istnieć nie mogą.\nSkoro błędem demokraty jest mieszanie się przez niego do polityki a jego celem równość, która raz istnieje a raz nie to czy demokrata może naprawić swój błąd? Niestety nie można wyznaczyć celu demokracji demokratycznie, ponieważ kto ma być ludem, który ogłosi swoją wolę i zmusi resztę (resztę czego? – powstaje pytanie; czy lud sam się do czegoś zmusza?) do posłuchu. Po raz kolejny widzimy więc, że demokracja nie może do niczego dążyć. Cele demokracji mogą być wyznaczane jedynie odgórnie poprzez akcję zorganizowanej mniejszości w stosunku do zdezorganizowanej mniejszości jak uczą nas elitaryści. Widzimy to codziennie, gdy dziennikarze przekazują „informacje” swoim ofiarom. Dla wprawnych demokratów cel demokracji powinien być zdefiniowany szeroko i w niejasny sposób tak aby osiągali z jednej strony satysfakcję, gdy na prywatny użytek definiują go („rządy prawa”, „prawa człowieka”, „ochrona mniejszości” „równość”, ochrona przed autorytaryzmem Kaczyńskiego/Tuska) a z drugiej strony by demokratyczni reprezentanci mogli wzniecać histerię wyborców i skłaniać ich do obrony demokracji, która ujawnia się po kolei w Trybunale Konstytucyjnym, wolnych sądach, członkostwie w Unii Europejskiej, dzikach przeznaczonych do ostrzału czy uchodźcach. Zauważmy, że postmodernistyczna interpretacja demokracji nigdy nie wspomina o prawach większości ani o tyranii większości poprzestając jedynie na krytyce polityków wykorzystujących populizm. Jest to trafna intuicja uznająca, choć nie wprost, istnienie i obowiązywanie żelaznego prawa oligarchii.\nJak do tej pory ustaliliśmy, że mieszanie się do polityki przez demokrację jest czymś negatywnym ponieważ demokracja nie polega na dążeniu. Ponieważ tak ważne pojęcie jak mieszanie się do polityki nie zostało do tej pory wyraźnie określone w polskiej politologii to pozwolę je sobie tu krótko stypizować. Wydaje się, że istnieją dwa rodzaje mieszania się do polityki. Pierwsze z nich to, nazwijmy je tak, mieszanie jednorodne (dobrze zmieszana zasada sprawiedliwości z zasadą władzy, nie można ich rozdzielić bez specjalnej reakcji politycznej niszczącej całą mieszaninę polityczną) oraz mieszanie niejednorodne (nieprzystające do siebie elementy mieszaniny politycznej są widoczne gołym okiem, następuje często samorzutne rozdzielanie się elementów tej mieszaniny co możemy nazwać sedymentacją polityczną, podczas sedymentacji politycznej następuje rozdział rzeczywistości politycznej od antypolitycznej fikcji, która jeśli można tak powiedzieć w przenośni, opada na dno).\nŻeby rozwiązać drugi dylemat demokraty powinniśmy określić więc jaki rodzaj mieszania do polityki występuje gdy to Kościół miesza się do polityki. Aby odpowiedzieć na to pytanie zwróćmy uwagę na świętą księgę chrześcijaństwa, która jako cel wyznacza zbawienie człowieka. Nie jest to cel polityczny (ponieważ wiara nie może być przymusowa jako akt woli i umysłu, zresztą nawet polityka nie może narzucać wiary ale jedynie jej objawy) ale może takim być jeśli rozważymy go w związku celami państwa. Jak te relacje powinny wyglądać? Przytoczmy stosowny cytat z Ewangelii św. Jana (rozdział 19)\n„Piłat odezwał się więc do Niego: „Nie chcesz ze mną rozmawiać? Czy nie wiesz, że mam władzę Cię uwolnić i mam władzę Cię ukrzyżować?”. Jezus mu odparł: „Nie miał byś żadnej władzy nade Mną, gdybyś nie otrzymał jej z góry. Stąd większy grzech popełnił ten, kto wydał Mnie tobie”. Od tej chwili Piłat usiłował Go uwolnić (…)”\nSzczególnie interesujące jest tu użycie jest tu greckiego słowa na oznaczenie władzy – ewangelista nie pisze o kratos lub arche ale używa słowa exousia oznaczającego „władzę, pozwolenie, w sensie prawnym bądź politycznym w odniesieniu do Boga lub króla. Autorzy Nowego Testamentu przejmują ten termin na oznaczenie władzy pochodzącej od Ojca, która ma charakter autorytatywny, dynamiczny, stwórczy i zbawczy” (zob. Mirosław Wróbel, Władza w Ewangelii św. Jana). Jest więc to określenie pozytywne zwłaszcza w kontraście do władzy szatana nad światem (archon tou kosmou). Jezus proponuje więc skrajnie autorytarną koncepcję władzy, która nie pochodzi z dołu od ludu ale z góry i programowo wyklucza uczestnictwo dzieci w odwiecznej decyzji patriarchy, przedwiecznego Ojca. Autorytaryzm Jezusa opiera się oczywiście na najwyższym z możliwych autorytetów czyli twórcy świata rozumiejącego jak obsługiwać życie. Władza przy takim rozumieniu zawsze musi mieć charakter moralny w przeciwnym wypadku traci ona charakter władzy i staje się przemocą. Jezusowy autorytaryzm, wykluczanie, patriarchat, hierarchia i moralizm to przeciwieństwo sodomiczno-demokratycznej koncepcji władzy, gdzie nie może istnieć żadna racja a wykluczanie jest największym występkiem.\nPodobnie myśl Jezusa kontynuuje św. Paweł pisząc w liście do Rzymian (rozdział 13):\n„Każdy człowiek niech się podporządkuje władzom, którym podlega. Nie ma bowiem władzy, która nie była by od Boga; lecz każda, która istnieje, została ustanowiona przez Boga. Dla tego ten, kto sprzeciwia się władzy, występuje przeciw porządkowi Boga, a ci, którzy występują przeciw porządkowi, sami na siebie ściąga ją karę. Sprawujący władzę nie wywołują lęku u tych, co dobrze czynią, ale u tych, którzy czy nią źle. Chcesz więc nie bać się władzy? Czyń dobrze, a otrzymasz od niej pochwałę. Jest przecież na służbie u Boga, aby cię zachęcić do dobrego. Jeśli natomiast źle postępujesz, lękaj się, bo nie na darmo nosi miecz. Jest przecież na służbie u Boga, sprowadzając gniew na tego, kto do puszcza się zła. Dlatego trze ba się jej podporządkować nie tylko ze względu na karę, ale i ze względu na sumienie. Także dla te go płacicie podatki. Ci, którzy się tym zajmują, pełnią służbę Bożą. Każdemu oddajcie, co się mu należy: komu podatek – temu podatek, komu cło – cło; przed kim na leży od czuwać lęk – lęk, wobec kogo szacunek – temu szacunek.”\nRozumiemy już więc dlaczego demokrata posiada swój drugi dylemat. Władza to dla niego czysty kratos polegający na realizacji woli. Natomiast władza rozumiana jako exousia implikuje możliwy bunt przeciwko tyranom, którzy nie sprawują władzy rzeź na giełdzie i w parlamencie. Władza posiada dla chrześcijan wyraźny cel, który jest ściśle związany z realistycznie rozumianą polityką gdzie istnieje podział na rządzących i rządzonych. Mieszanie ich ma więc charakter przynajmniej potencjalnie jednorodny. Jest to również mieszanie autorytarne i patriarchalne co stanowi o jej ciężarze dla demokraty. Demokrata natomiast woli władzę mieszającą się do polityki w sposób niejednorodny. Gołym okiem widać fikcję mitologii demokratycznej gdy parlament ustanawia kolejny podatek lub kolejny nakaz wbrew woli tzw. narodu. Demokracie nie robi to jednak różnicy ponieważ demokratyczne mieszanie się poprzez niszczenie sensu i ustanowienie równości ustanawia stan wygody i realizację partykularnej woli. Ostatecznym celem równości w demokracji nie jest więc sama równość ale wolność od celowości definiowanej przez rozum oraz wygoda. Dobrym przykładem są tu transseksualiści opanowujący kobiece sporty oczywiście dzięki zasadzie równości – to nie sama równość jest jednak celem ale zadowolenie transpłciowców oraz zadowolenie ich reprezentantów w parlamencie zyskujących poparcie wyborcze seksualnych odmieńców.\nOczywiście można wysunąć zarzut, że samo chrześcijaństwo jest rodzajem mitu dlatego powinno ono pozostać prywatną sprawą i nie powinno się ono wtrącać do polityki. Trudno się zgodzić z takim postawieniem sprawy zwłaszcza że ma ono stosunkowo prostą strukturę. Po pierwsze należy wierzyć w pozaczasowego, pozaprzestrzennego, pozamaterialnego Boga, który celowo stworzył świat z niczego (wyklucza to bogów wielu innych religii). Wymaga to oczywiście przyjęcia założenia, że Wielki Wybuch miał przyczynę pozamaterialną (założenie to jest przeciwne do założenia ateistów jak np. Daniel Dennett przypuszczającego, że Wielki Wybuch rozpoczął się z „niczego lub prawie niczego” – E. Michael Jones chyba słusznie określił to stwierdzenie „najgłupszym w historii filozofii”). Drugim z kluczowych elementów jest wiara w boskość Jezusa – zwróćmy przy tym uwagę, że cuda, przepowiednie, całuny, uleczenia i tym podobne zjawiska mogące potencjalnie potwierdzać tą boskość nigdy nie dotyczą Ojca bezpośrednio ale dotyczą Syna i mają one tak jak sam Chrystus charakter czasowy, przestrzenny i cielesny. Mogą więc być potencjalne badane przez naukę (która zresztą też ma charakter systemu wierzeń oparty o wiarę w świat realny – w przeciwieństwie do idealizmu oraz wiarę w intersubiektywną komunikowalność i intersubiektywną sprawdzalność – czyli wiarę w pewne konkretne działanie umysłu innych badaczy i własności języka jako reprezentacji rzeczywistości, co przekłada się na cały wachlarz innych wierzeń-założeń). Cała reszta wierzeń chrześcijaństwa to tzw. tajemnice wiary przyjmowane na zasadzie zaufania Bogu (którego istnienie przyjęto na podstawie uprzednich przesłanek) i przyjmowaniu, że jako istota boska nie oszukuje On nas.\nSą to dosyć skromne wymogi założeniowe zwłaszcza w porównaniu do demokracji, która konstruuje zestaw niepowiązanych ze sobą mitów, którym w dodatku przeczy obserwowalna rzeczywistość. Wśród nich znajdują się między innymi wiara w równość wszystkich ludzi, że władza sprawowana jest za zgodą rządzonych, że państwo powstało na drodze jakiejś umowy, że każdy głos się liczy, że najbliższe wybory są najważniejsze we współczesnej historii, że istnieje naród posiadający wolę i suwerenność (?!), że wrzucenie kartki do skrzynki powoduje kontrolę nad ludźmi z odległego miasta, że ludzie w odległym mieście reprezentują wolę tych co wrzucili kartkę do skrzynki a których nigdy nie widzieli ani nie słyszeli.\nWierzenia te mają oczywiście szereg dziwacznych konsekwencji, ponieważ rzekomo suwerenny lud jest teraz reprezentowany tylko że nie wiadomo przed kim. Przed samym sobą? Może przed innymi reprezentantami? Jeśli tak to dlaczego suwerenność się dzieli na tylu reprezentantów. Bo jeśli się dzieli to nie jest już suwerennością (bo suwerenność to władza najwyższa i niepodzielna jak uczy nas Bodin). Jednocześnie ci wszyscy reprezentanci, którzy są tylko słuchaczami woli ludu muszą mieć władzę trójdzieloną pod względem kompetencji, tak żeby te władze z woli ludu jakoś się wzajemnie kontrolowały (gdzie w takim razie jest lud i jego kontrola? i dlaczego jest ten trójpodział skoro pierwsi demokraci promowali doktrynę jednolitości władzy państwowej). Jednocześnie to trójdzielenie władzy nie przeszkadza by politycy z legislatywy, egzekutywy i judyktywy łączyli się pod postacią organizacji zwanej partią polityczną. Ci podzieleni i połączeni na różne sposoby ludzie zwalczają się zawzięcie przedstawiając wykluczające się wzajemnie programy polityczne. W ten sposób dbają oni o realizację woli ludzi, którzy wybrali ich w tajnym głosowaniu – więc nie mogą się dowiedzieć czyją wolę realizują i jaka ona jest. Ale to jest nieważne bo przecież „Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli”(jak mówi artykuł numer 1 naszej nieszczęsnej Konstytucji) a skoro tak to należy dbać o dobro wspólne. Czym jednak miałoby być dobro wspólne? No cóż, jak mówi najbardziej cięte pióro Afryki czyli święty Augustyn: niczym (a na pewno nie czymś za naszego życia). Posłuchajmy go przez chwilę, gdy krytykuje twórcę koncepcji dobra wspólnego (rozdział XXI, Państwo Boże):\n„Teraz jest kolej, bym się, o ile możności, krótko i jasno załatwił z tym, czegom dowieść obiecał w drugiej księdze dzieła niniejszego, że stosownie do określeń, użytych przez Scypiona w księgach Cycerona „O Rzeczpospolitej” , nie istniała nigdy rzeczpospolita rzymska. Określa on bowiem krótko rzeczpospolitą jako „rzecz narodu”. Jeśli prawdziwe jest to określenie, to nie było nigdy rzeczpospolitej rzymskiej, bo nie było nigdy rzeczy narodu, jak chciał określić rzeczpospolitą. Naród określił jako zgromadzenie tłumu, złączonego jednozgodnością prawa i wspólnością pożytku. Co zaś nazywa zgodnością prawa, rozwija to w rozprawie, wykazując w niej, że nie można rządzić rzecząpospolitą bez sprawiedliwości. Gdzie zatem nie ma prawdziwej sprawiedliwości, nie może być i prawa. Co się bowiem dzieje prawnie, to się, oczywiście, dzieje sprawiedliwie. A co się dzieje niesprawiedliwie, nie może się dziać prawnie. Nie można bowiem nazywać prawnym, albo za prawo uważać, wszelkie niecne postanowienia ludzi, gdyż i ci nawet prawem nazywają to, co wypłynęło ze źródła sprawiedliwości, a fałszem to, co niektórzy przewrotni utrzymują, jakoby prawem było to, co dogadza możniejszemu. Gdzie tedy nie ma prawdziwej sprawiedliwości, nie może tam być zgromadzenia ludzi, połączonych ze sobą jednozgodnością prawa, a więc i narodu tam być nie może stosownie do określenia Scypiona, czy też Cycerona. A skoro narodu nie ma, to i nie ma rzeczy narodu, lecz tylko jakiejś gromady, niegodnej nazwy narodu. Tak więc, skoro rzeczpospolita jest to rzecz narodu, a narodu nie ma, dopóki nie ma połączenia jednozgodnością prawa; prawa zaś nie ma, dopóki nie ma żadnej sprawiedliwości, wypada tedy jasno, że gdzie sprawiedliwości nie ma, tam też nie ma rzeczpospolitej. Sprawiedliwość jest to ta cnota, co każdemu swoje oddaje.”\nJak rozwiązać dwa dylematy demokraty? Nie są to moje dylematy ale mam rozwiązanie: albo Singapur albo rozdział demokracji od państwa. Dyskusja z demokratą nie ma najmniejszego sensu ale całe szczęście jest ich pewnie w Polsce promil i gnieżdżą się głównie na uniwersytetach. Nie są też zbyt mądrzy bo na przykład proponują by do wykorzenienia hierarchii zastosować edukację (czyli najbardziej hierarchiczne narzędzie, gdzie kształtuje się nie tylko zachowania ale sam obraz świata łatwowiernego dziecka). Jeśli coś tak głupiego jak demokracja opanowało świat to znaczy, że może być tylko lepiej. Jak dobrze rozwinęła się przecież technika i to pomimo demokracji (problem nie jest nowy – na przykład pierwsze koleje budowano wcześniej w monarchicznej Wielkiej Brytanii i królestwie Obojga Sycylii niż we Francji). Co przyniesie przyszłość? Czy może będzie jeszcze głupiej? Może nadchodzącą wojnę wygrają Chiny? I może wprowadzą pełną równość; nie tylko polityczną ale majątkową również? Nie, to na pewno nie może się wydarzyć…\n2 thoughts on “Na marginesie demokracji”\nOn styczeń 12, 2022 at 12:10 am\nSkoro wywołany zostałem do ”tablicy” ostawiam zapowiedziany komentarz pod innym niż zwykle nickiem, bardziej adekwatnym do mego obecnego stanu ducha jak sądzę:). Na wstępie odniosę się do przytoczonego w konkluzji wywodu cytatu ze św. Augustyna – należy pamiętać, że nie jest to opinia filozofa politycznego lecz teologa, surowym okiem oceniającego każdy ziemski porządek rzeczy, zawsze niedoskonały w porównaniu z jedynym prawdziwym, gdyż boskim ładem. Nie bez znaczenia są również dramatyczne okoliczności dziejowe w jakich powstawało jego monumentalne dzieło ”Państwo Boże”, jakże różne od euforii towarzyszącej chrześcijanom zaledwie wiek wcześniej, które kazało Euzebiuszowi z Cezarei kłaść podwaliny dla ”cezaropapizmu” właściwego do dziś wielu kościołom wschodnim, w myśl formuły ”jeden Bóg – jeden cesarz – jedna wiara”. W obliczu upadku Rzymu i władzy cesarskiej w szeroko pojętym świecie łacińskim, obejmującym wówczas także rodzinną północną Afrykę św. Augustyna, tamtejsze chrześcijaństwo by przetrwać musiało stworzyć alternatywną strukturę władzy. W tym tkwią korzenie instytucji papiestwa i odmienne niźli w Bizancjum i prawosławiu ułożenie stosunków między Kościołem a państwem, sakralizacji tego ostatniego nie sprzyjał też chaos panujący wśród barbarzyńskich królestw plemiennych powstałych na gruzach Cesarstwa Zachodniorzymskiego, których władcy w dodatku byli zazwyczaj wyznawcami wrogiej ”nicejskiemu” chrześcijaństwu ariańskiej herezji. Nie dziwota stąd, że Augustyn nie widział powodu by piać peany na cześć takowych ”civitas terrena” jako tworów niemalże diabelskich, przeciwstawianych przezeń niebiańskiemu ”civitas Dei”. Przenikliwie rozpoznaje on ”mrok społecznego życia” – tenebrae vitae socialis: tym kapitalnym pojęciem opisuje zasadniczą nieprzejrzystość relacji międzyludzkich. Człowiek nie zna do końca nawet siebie i swych najbliższych, a cóż dopiero obcych sobie ludzi, jakże więc ma np. wymierzyć sprawiedliwość komukolwiek, skoro nie posiada niezbędnej ku temu wiedzy, jaką tylko Bóg może dysponować? Pełna, niezachwiana sprawiedliwość jest więc niemożliwa w naszym doczesnym świecie, a to z racji skażenia ludzkiej natury grzechem i wynikających stąd ograniczeń śmiertelności, toż samo tyczy również wszelkiego ładu ustrojowego państwa, jaki by on nie był: demokratyczny, republikański czy monarchiczny. Wszakże św. Augustyn nie potępia ich w czambuł jak wielu mylnie interpretuje jego myśl, gdyż wówczas okazałby się gnostykiem, a choć wyznawany wcześniej manicheizm, tudzież dramatyczne okoliczności dziejowe w jakich przyszło mu żyć, niewątpliwie naznaczyły jego myśl pewnym mrocznym piętnem, nie należy zapominać iż jako chrześcijanin nie mógł całkiem pozbawić wartości świata i jego historii, stworzonych przez dobrego Boga w co wierzył. Dlatego w jego wizji nawet ludzki występek staje się elementem przedwiecznego ładu, gdyż ”człowiek błądzi nie bez przyczyny” jak pisał w dialogu ”O porządku”. W paradoksalnej afirmacji pogrążonego w grzesznym mroku życia ludzkiej wspólnoty, posuwa się nawet do przytoczenia szokujących pozornie u świętego przykładów, tj. uznania roli społecznych pełnionych przez kata i dziwkę. W przywołanym już dialogu pierwszego nazywa konieczną dla utrzymania ładu w państwie ”karą dla szkodników”, natomiast gdyby brakło ”nierządnic” wywołałoby to wedle niego w społeczeństwie ”zamęt żądz cielesnych” trudny do opanowania. Tak więc dla św. Augustyna nawet kurwa i złodziej czy morderca mają do spełnienia swoją rolę przewidzianą w porządku ustanowionym przez Stwórcę, co rzecz jasna nie oznacza uczynienia z kurewstwa czy kradzieży lub zbrodni cnoty, lecz raczej niezbędny dla niej tu na tym padole kontrast. W każdym razie jego celem jak wszystko na to wskazuje nie było totalne potępienie doczesności, a jedynie relatywizacja wszelkiego pogańskiego kultu władzy w jakiejkolwiek jej formie, jako rodzaju ”świeckiej eudajmonii” i ”samozbawienia się” przez człowieka pogrążonego bez reszty w tym co tu i teraz. W tym sensie augustynizm jest niezwykle aktualny, jako odtrutka na gnozę polityczną obojętnie w jakiej by postaci ona nie występowała: marksistowskiej, libertariańskiej, nazistowskiej etc. republikańskiej owszem także. Idea ”dobra wspólnego” jakiej ta ostatnia hołduje, rozpatrywana realnie może być stąd jedynie czymś względnym i niepewnym, owym ”incertum bonum” o jakim pisze w księdze XIX ”Państwa Bożego”. Owszem, nigdy nie istniał ni zaistnieć może republikański ideał ustrojowy nakreślony przez Cycerona oraz innych rzymskich autorów starożytnych, nowożytnych jak Machiavelli zresztą również. Rzeczywista republika zamiast postulowaną na kartach ich pism zgodną harmonię głosów, będzie przypominać raczej pełne dysonansów dzieło muzyki współczesnej, a rzeczą nielicznych w niej cnotliwych obywateli jest, aby nie przerodziła się w całkiem anarchiczną kakofonię tyranii, co nieustannie jej grozi z podanych wyżej powodów. Innego wyjścia wszakże nie mamy, tragizm ludzkiej egzystencji i pędzonego przez człowieka żywotu społecznego polega na tym, iż zapewnienie ładu jest w nich czymś zarazem koniecznym i niemożliwym w pełni do urzeczywistnienia. Z racji ”mroczności egzystencjalnej” o jakiej pisze św. Augustyn miotamy się więc ciągle między ”niewątpliwym złem” [ certum malum ], a jedyną nam daną namiastką prawdziwego, wiecznego ładu w postaci owej ”incertum bonum”. Wszakże świadomość ta nie może dla chrześcijanina oznaczać kwietyzmu jako się rzekło, potępienia uczestnictwa we wszelkich doczesnych formach rządów i wspólnotach narodowych, państwowych etc. tylko otwarcie na transcendencję, zrozumienie iż nasza rzeczywistość nie wyczerpuje się w nich, lecz je przekracza na końcu dzięki zbawczej ofierze Chrystusa na krzyżu. Nawet jeśli nie podzielamy wiary w nią i tak jest to atrakcyjna perspektywa o ile pozwala nabrać dystansu i obala fałszywe idole współczesności, czyli pomienione już odmiany gnozy politycznej, dziś przybierające szczególnie zjadliwą postać islamizmu, neosyjonizmu i może zwłaszcza coraz agresywniejszego LGBTarianizmu, generalnie wszystkich szkodliwych -izmów. Dlatego omawiając fenomen polityczny republikanizmu nie wziąłem na warsztat wzorcowych i przeto skażonych nadmiernym idealizmem prac Cycerona, lecz przywołałem świadectwo Andrzeja Maksymiliana Fredro, który zmuszony został do konfrontacji wyniesionych z klasycznej edukacji konceptów starożytnych autorów, z dramatycznymi okolicznościami dziejowymi w jakich przyszło mu żyć. Niczym św. Augustyn był świadkiem rozpadu niemal, a w każdym razie śmiertelnego zagrożenia znanego mu ładu szlacheckiej Rzeczpospolitej, już choćby marszałkując Sejmowi na którym doszło wskutek intryg stronnictwa królewskiego do uznania pierwszego przypadku ”liberum veto”, odebrał srogą lekcję realizmu politycznego. Dlatego ten piewca ”złotej wolności” dopuszczał możliwość ustanowienia rządów absolutystycznych i osadzenie takiegoż monarchy na tronie RzPlitej, o ile tylko zapewniłoby to zachowanie niepodległości krajowi, wychodząc ze słusznego założenia, iż skoro jej obywatele nie potrafią zachować wolności jako jednostki, niech chociaż cieszą się zbiorową swobodą jako wspólnota narodowa i państwo. Co do krytyki demokracji i wykazania rozlicznych towarzyszących jej aporii, nie mam najmniejszych zastrzeżeń, wszakże nie sposób utożsamiać mitycznych ”rządów ludu” z republikanizmem, jakiego jest tylko jedną z części składowych i śmiem twierdzić wcale nie najważniejszą. Pisałem już o tym u Foxa kiedyś, przypomnę tylko pokrótce, że realną władzę w rzymskiej republice dzierżyło kilkunastu zaledwie najwyższych urzędników państwowych, obieralnych to fakt, ale to oni decydowali o kształcie debaty publicznej, czyli jakie kwestie będą poddawane pod głosowanie na zgromadzeniach obywatelskich, które zaś nie. Nawet nie wszyscy członkowie Senatu byli posiadali realną ”decyzyjność”, lecz tylko ”wewnętrzny krąg” tworzony przez byłych konsulów i pretorów o ile pomnę, reszta zaś senatorów robiła dla nich za nieme tło, dosłownie pozbawiona głosu, ten bowiem mogli wyrażać jedynie stając po stronie jednych lub drugich w momencie głosowania, w ostateczności decydowała liczba przekonanych do sprawy jej biernych stronników. Starożytny rzymski republikanizm był bowiem efektem swoistego paktu, zawartego przez rządzącą oligarchię z ludem po najeździe Celtów, gdy zagrożona zagładą miała podzielić się władzą i własnością z plebsem, oczywiście nie na w pełni równych zasadach. Dzięki temu wszakże udało jej się zmobilizować niemal całą społeczność Rzymian, wciągając ją w dzieło podboju i tworząc przez to morderczą na owe czasy machinę militarną, która sprawiała na nieszczęsnym Pyrrusie wrażenie wojowania z jakowąś ”hydrą lernejską”. Tłumaczy to również dlaczego postulat przywrócenia potężnej egzekutywy, która w osobie konsula została poprzez przynależne jej ”imperium” wyposażona w iście królewskie prerogatywy w sprawach wojennych, stał tak wysoko wśród rewindykacji rzymskiego plebsu. Oczywiście ta starożytna ”umowa społeczna” od początku nie była wolna od napięć, o czym świadczą liczne secesje i bunty następujące po jej zawarciu, aż końcu nastąpił po paru stuleciach jej rozkład na tle podziału łupów zdobytych wskutek podbojów republiki. Jak opisałem to już onegdaj przerodziło się to blisko stulecie krwawych walk wewnętrznych i w końcu oligarchiczną de facto tyranię Sulli, po czym populistyczną Cezara i jego następców. Powtarzam jednak, jedyne dane nam realne dobro wspólne musi być owym kruchym z konieczności ”incertum bonum”, i tak lepsze to od wszelkiego totalitaryzmu czy obecnej globalnej tyranii. Liberałowie zaś upatrując we władzy państwa zło, mniejsza czy konieczne jeszcze czy już nawet nie jak ”anarchokapitaliści”, torują drogę zniewoleniu obrzydzając rzeczywistą wolność, którą stanowi możliwość rządzenia się samemu jako jednostki oraz naród.\nOn styczeń 13, 2022 at 6:12 pm\nZgoda, zgoda ale tu idzie o co innego. Już może nawet nie o samą ideę dobra wspólnego ale jak będzie ona wykorzystana propagandowo. A przypuszczam, że będzie wykorzystana tak jak dobra w teorii idea zrównoważonego rozwoju\n(http://www.unic.un.org.pl/strony-2011-2015/zrownowazony-rozwoj-i-cele-zrownowazonego-rozwoju/2860), pod którą kryje się 17 celów (https://www.un.org.pl/) a wśród nich na przykład takie „neutralne światopoglądowo” kwiatki jak:\n4.5 Do 2030 roku wyeliminować nierówność płci w edukacji i zapewnić równy dostęp do edukacji na wszystkich poziomach oraz do szkoleń zawodowych dla najsłabszych grup, w tym dla osób niepełnosprawnych, ludności rdzennej oraz dla dzieci w trudnej sytuacji. (w tym zapewne dla „prześladowanych” grup LGBT co się na grantach pasą)\n5.C Przyjąć oraz wzmocnić polityki i skuteczne ustawodawstwo promujące równość płci oraz wzmacniające pozycję kobiet i dziewcząt na wszystkich szczeblach. (cały punkt 5 to masakra wzmacniająca wojnę płci)\nPodobnie będzie z dobrem wspólnym. Będzie się nam stręczyć ją przez takich nomen omen republikanów jak Macron, który swego czasu coś bąknął o dobru wspólnym (a na pewno mówił parę razy o solidarności jako fundamencie francuskiej republiki). Z drugiej strony jakiś nieogarnięty Steven Kramer pisze dla amerykańskich siłowików (https://inss.ndu.edu/Media/News/Article/1780542/the-gilet-jaune-crisis/), że „żółte kamizelki reprezentują kulturę indywidualizmu, nie tylko nieaktywni politycznie ale pozbawieni przywództwa i dumni z tego”.\nAno tak, bo jak se żyjesz nie wadząc nikomu i podniosą ci podatki na paliwo (albo się nie chcesz szczepić) to jesteś przebrzydłym indywidualistą co „podziela dezinformację i teorie spiskowe” z innymi złymi ludźmi co się indywidualistycznie skrzyknęli. Ale jak już jesteś przywódcą i dupa ci się pali razem z siedzeniem bo trza eliminować paliwa kopalne na polecenie mocodawców (albo bo się budżet nie spina) no to bardzo proszę już jesteś wyrazicielem solidarności, która się chyba w tym przejawia, że karzesz ich pałować a sam se latasz helikopterem ponad ich głowami bo cię na to stać.\nA jeśli chodzi o samą teorię dobra wspólnego to pewnie można by i nawet dojść rozumowo do tego, że „Rzeczpospolita to wspólna sprawa, o którą dbamy pospołu, nie jako bezładna gromada, tylko liczne zgromadzenie, jednoczone uznawaniem prawa i pożytków z życia we wspólnocie. Najważniejszą przyczyną owego współistnienia jest nie tyle poczucie bezradności, co wrodzona potrzeba bytowania wśród innych” jak Cyceron w „De Republica”. Oczywiście do tego nie dojdzie bo w szkole się wbija dzieciakom do głowy, że państwo powstało na drodze umowy jest więc tworem sztucznym a nie naturalnym z wrodzonej potrzeby. Ale przypuśćmy, że dojdziemy do tego, że wierzymy w dobro wspólne to sama rzeczywistość zaraz zaczyna krzyczeć. No bo niby kiedy w Polsce rzeczpospolita była rzeczpospolitą? W czasie reakcji pogańskiej? Gdy biskup Stanisław opowiedział się za buntem przeciwko królowi? Gdy otruto Mieszka Bolesławowica? Tak można przez całą historię polski: Grzymalici i Nałęczowie, wolne elekcje i konfederacje, biali i czerwoni w powstaniu styczniowym, socjaliści i endecy, AK, NSZ, BCh i komuniści, Solidarność i PZPR. Teraz mamy integratorów unijnych i nienazwane drugie stronnictwo, które jest za Unią Europejską ale nie za państwem europejskim (czyli PiS zwany przez to agentami Putina – bo się cholernik PiS sprzeciwia unijnemu dobru wspólnemu).\nGdzie tu miejsce na dobro wspólne? Albo i nawet na wspólnotę? No chyba, że mówimy o wspólnocie konfliktu. Jak dla mnie to wychodzi na to, że można dobro wspólne poznać, kierować się nim i można do niego zmuszać. No i to nie jest atrakcyjna koncepcja, żeby ludzi zmuszać do jakiegoś dobra. A już zwłaszcza wspólnego bo w medialnej demokracji argument ze wspólnoty jest zbijany przez – „ale my tego nie chcemy i wyklucza się nas ze wspólnoty”.\nWięc chyba dobro wspólne potrzebuje jeszcze jednego elementu – dobrej propagandy medialnej i dobrej cenzury – której zwolennikiem był Cyceron jak to dobry Rzymianin.\nNo i jeszcze muszę dodać, że Cyceron jest źródłem fatalnego podziału na to co prywatne i publiczne – stąd mamy tych wszystkich liberałów, którzy mówią, że państwo wtrąca się do spraw prywatnych (a która to sfera wciąż się rozszerza – ostatnio na płeć i gender; co jednak dziwne prywatny wybór płci musi być egzekwowany przez publiczne państwo). Oczywiście jest to wypaczenie sensu nauk Cycerona ale przecież jest to dosyć umowny i dosyć fikcyjny podział na to co prywatne (służy tylko danym osobom) i publiczne (służy wszystkim). Stąd też frontalny atak Szwajcara Karla Ludwiga von Hallera na ideę republiki i próba całkowitej prywatyzacji państwa (w osobie monarchy). Metternich lubił to (bo czytywał):