Rozdział I – ONA – cd. odcinek 3 | Eko Farma Blog - blog o zdrowym odżywianiu\nOpublikowane: Marzec 2, 2015\n….Parowóz wydał przeciągły gwizd, po czym nastąpiło lekkie szarpnięcie i pociąg, na znak dany przez zawiadowcę w chmurze buchającej pary powoli ruszył, zabierając na „Ziemie Odzyskane” kolejne dziesiątki rodzin wypędzonych z ojcowizny. Janka w milczeniu patrzyła przed siebie ogarniając tęsknym wzrokiem oddalające się zabudowania miasta i nagle uzmysłowiła sobie, że przecież była raz w Kleparowie dorożką z matką i panią Kazią. Miała wówczas sześć albo siedem lat. Zawiozły tam prezenty na Mikołaja dla dzieci z biednych rodzin. Jak mówiła matka, ich gest dla mieszkańców tej niebogatej dzielnicy miał być wyrazem szacunku i pamięci za rok 1918. Na wspomnienie dzieciństwa nieoczekiwanie silny skurcz chwycił ją za serce, a słone łzy żalu niepohamowanie zaczęły płynąć po policzkach. Szukając wsparcia przytuliła się do ramienia Andrzeja i patrzyła na oddalającą się panoramę rodzinnego miasta zdominowaną przez ruiny Kleparowa będącego teraz wymarłym pogorzeliskiem z gdzie nie gdzie sterczącymi kikutami nadpalonych ścian. Chciała jeszcze powiedzieć jak silne tkwią w niej wspomnienia lecz w obawie, że do reszty się rozklei zrezygnowała i wzdychając otarła z łez policzki.\nPierwsze sto kilometrów przejechali bez postojów. Zajęci swoimi myślami bez zbytniego zainteresowania patrzyli na zmieniający się krajobraz. W wielu miejscach robił przygnębiające wrażenie z powodu ponurego widoku spalonych wiosek i ludzi grzebiących w zgliszczach.\n– Chyba front tędy przechodził, jak Janeczko myślisz?\n– Na to wygląda. Powiedz, kiedy twoim zdaniem możemy dojechać na miejsce? – Andrzej wzruszył ramionami – w takim razie powiedz o czym myślisz?\n– O nas, kochana. Chyba będzie postój, bo wyraźnie zwolniliśmy.\nRzeczywiście po chwili się zatrzymali, a kolejarz pełniący funkcję kierownika transportu obchodząc wagony oznajmiał, że dalej nie ruszą wcześniej niż następnego dnia. Zatem nie pozostało im nic innego, jak nazbierać chrustu i rozpalić ogień żeby przyrządzić sobie coś do zjedzenia. Do swojego ogniska Andrzeja i Jankę zaprosiła rodzina z którą dzielili platformę. Kiedy zjedli, w ciszy jaka zapadła, słychać jedynie było trzask palącego się chrustu i perkotanie resztek kaszy w garze stojącym na żarze.\n˗ Dobrowolnie wyjeżdżacie? – nieoczekiwanie zapytał Andrzeja starszy od niego na oko o dobrych kilkanaście lat współtowarzysz podróży z niegolonym od kilku dni zarostem,\n– Dobrowolnie…? – Andrzej zdziwiony odpowiedział oczekując, że dopowie o co mu chodzi.\n– E..e, tak tylko pytam – wycofał się tamten, a po chwili jakby z bojaźni i na usprawiedliwienie patrząc podejrzliwym wzrokiem na Andrzeja dodał; – Jak kazali jechać, to trzeba jechać.\n– Niedobrowolnie – Andrzej zdecydował się podtrzymać temat – Z siostrą uważamy się za przesiedleńców, których sowieci wyrzucili z ojcowizny tak jak was – wskazał wymownie oczami na kobiety siedzące naprzeciw i wóz pełen maneli.\n– Co by o tym nie myśleć, lepiej słyszy się repatriant, bo to jakoś tak dostojniej. W papierach też napisali, żem repatriant.\n– Na papierze można pisać, co się chce, a prawda jest taka, jak mówię. O tym kto przeprowadza się dobrowolnie można powiedzieć, że jest repatriantem. Znaczy, że jest osobą wracającą do kraju, a o nas nie. I taka to różnica miedzy przesiedleńcami a repatriantami.\n– E… może i tak jest jak pan mówisz. Ja się na polityce nie rozumie. Trzeba jechać, to jadę, jak każą wracać, to wrócę. Bo co ja mogę zrobić innego? Życie, pane, ma sie jedno, więc go szkoda oddać za byle co.\n– Te dwie sosenki są waszymi córkami? – dając spokój z rozmową o polityce, Andrzej zapytał zaciekawiony.\n– Moje, miałem też syna, ale tylko one mi zostały. Jak rizuny do nas wpadli, zdążyłem z dziewuchami się ukryć, a mój syn Antoś im uciekł. Nawet nie wiem, co się teraz z nim dzieje. Przepadł biedaczysko na zawsze. Tamci pane wszystko zabrali, a czego nie mogli, dokumentnie poniszczyli. I to, że mogę teraz z wami gadać babie zawdzięczam. Gdyby nie ona bym wisiał, a chałupę z dymem by puścili. – smętnie kiwał głową – I powiedz pan, za co? Żem Polak? Przecie nic nie byłem im winien. A babę stłukli mi do kości, że aż strach patrzeć na jej ciało. No i jeszcze te inne rzeczy też jej robili, i to hurmem – przerwał na chwilę i schylony grzebał patykiem w dogasającym ognisku. Kiedy ogień łakomie liznął patyk wypuścił go z dłoni wielkiej jak bochen chleba, po czym głęboko westchnął i przytłumionym, wściekłym głosem dodał; – powiedzieli, że jak znowu przyjdą i babe zastaną łeb siekierą jej utną. – A job twoju mat! – splunął przed siebie – Na dowód, że było tak jak mówię, pokażi matka zad i spinu. Niech państwo zobaczą, czy kłamię.\n– Coś ty ojciec, bez majtek jestem.\n– A czego tu się wstydzić. Przecie to takie same ludzie jak my – prychnął. Gdy na jego polecenie niechętnie się podniosła kazał jej odwrócić się i zadarł spódnicę.\n– Jezus Maria! O mój Boże! No wie pan! Jak tak można! – krzyknęła Janka zatrwożona okropnym widokiem gołego ciała tej kobiety. W niektórych miejscach jej skóra przypominała kolorami tęczę, a na pośladkach i nogach była w kilku miejscach ziemisto szara, kolorem podobna do ołowiu. Andrzej, nie mniej przerażony patrzył jak zahipnotyzowany, nie mogąc wymówić słowa.\n– I co, kłamałem? – zapytał tamten niemal z triumfem – to dzielna kobita. Ja bym chyba nie wytrzymał tego wszystkiego co ona przeszła – podkreślił z dumą – Moja ty biednieńka, oj biednieńka – dodał smutnym, ubolewającym głosem drugą ręką ostrożnie gładząc żonę po pośladkach, po czym opuścił jej spódnicę i w zakamarkach serdaka zaczął szukać papieru. Gdy znalazł w absolutnej ciszy delikatnie oderwał stosowny kawałek, a resztę zapobiegliwie schował i zastanawiał się gdzie wsadził drewniane puzderko z tytoniem. – Jest – sapnął z ulgą. Na szary, pakowy papier ostrożnie nasypał drobniutko pokrojony tytoń i skręcił końcówkę. Tak zrobionego skręta zapalił od tlącego się patyka wyjętego z przygasającego żaru i z lubością głęboko się zaciągnął. Przez dłuższą chwilę dym trzymał w płucach, a kiedy wydmuchał zapytał Andrzeja, czy też chce trochę karaszki, żeby zrobić sobie skręta.\n– Po tym, co zobaczyłem, wolałbym napić się wódki – odpowiedział zaskoczony jego spokojem.\n– Wódki nie mam – chłop ciężko westchnął, jakby z żalem, zaciągnął się skrętem i wolnym ruchem przeczesał palcami zmierzwione włosy. – Wiem kto to zrobił – wypuszczając kłąb śmierdzącego dymu mruknął odwrócony twarzą do przygasającego ogniska. – Ale co mi to da, że wiem? No, co mi to da?! – z bezsilności podniósł głos – Jeden z nich to był Danyło, nasz kumoter. Tak pane, to on wskazał rizunom naszu hnizdo. Prawdę mówię, matka?\n– Ja mam dość już na dzisiaj. Idę się położyć – nieoczekiwanie odezwała się Janka. W atmosferze pełnej napięcia i rozgoryczenia głos jej zabrzmiał nienaturalnie rzeczowo. Ale ktoś kto bacznie obserwował jej zachowanie mógł wyczuć, że za złudnym opanowaniem kryła się zgryzota o jurto. Miała już serdecznie dość wszystkiego czego dzisiaj doświadczyła w punkcie repatriacyjnym, na stacji w Kleparowie i teraz za sprawą tego antypatycznego człowieka opowiadającego o drastycznych przeżyciach żony. Była dla niej pełna współczucia, lecz chciała wreszcie zamknąć oczy i przy boku Andrzeja, zdając się na potęgę nieświadomości, pogrążyć się w czeluści głębokiego, uzdrawiającego snu – Przyjdziesz za chwilę? – Andrzej kiwnął głową.\n– W takim razie na nas też już czas. Prawda matka? Jeszcze chwile popalę, zgaszę ognisko i do was przyjdę. Ksenie daj z mojej strony.\n– Ojciec, ja nie chcę!\n– Ja też nie chcę, ale muszę i koniec gadania! Rozumiesz? – zdziwiony jej reakcją, pełny pożądania, podniósł oczy nasycone nikczemną chucią i patrzył na nią tępą, bezrozumną miną. Do tej chwili smutna lecz pogodna twarz Kseni wykrzywiła się, a jej duże, piwne oczy pełne tajemniczego blasku nagle spochmurniały. Wiedziała, że z ojcem nie ma żartów, że zawsze musi tak być jak on chce. Lecz na myśl co ją czeka czuła narastającą niechęć do samej siebie, a usta wypełniły się śliną o nieznośnym smaku goryczy i zebrało ją na mdłości, tak, że musiała się odwrócić żeby wypluć wszystko co nazbierało się w środku. Andrzej zaskoczony chciał jakoś zareagować, zapytać w czym tkwi problem, lecz pomyślał, że w gruncie rzeczy ich sprawy jego nie dotyczą, więc nie ma sensu się wtrącać – Jest zdolny do wszystkiego – pomyślał oceniając ociężałą sylwetkę chłopa, po czym na pożegnanie uśmiechnął się słabo i wstał. Gdy wszedł na platformę chwilę patrzył na rysującą się w poświacie księżyca prowizoryczną budę niewielkich rozmiarów zbitą z desek i podzieloną na dwie nierówne części. Przez najbliższe kilka dni z konieczności musiała być ich sypialnią, a platforma mieszkaniem bez ścian. Gdy podszedł i uchylił koc imitujący drzwi, w rozjaśnionym migotliwym refleksie księżyca przebijającym się przez szpary w suficie zobaczył Jankę. Przykryta furmańskim kożuchem leżała na kołdrze podarowanej przez zawiadowcę. Bez słowa usiadł na jej skraju, zdjął oficerki oraz wierzchnie ubranie i delikatnie wsunął się pod kożuch.\n– Mówili jeszcze coś co godne jest uwagi? – zapytała znużonym głosem nie otwierając oczu.\n– Nie. Przypuszczam, że ta młodsza co ma oczy jak spodki, Ksenia, wiesz którą z nich mam na myśli…?\n– Nie bardzo lubi ojca.\n– Wynikła miedzy nimi jakaś sprawa do rozstrzygnięcia i ona miała zdecydowanie inne zdanie niż on.\n– To się zdarza we wszystkich rodzinach – przekręciła się na drugi bok, zbliżyła twarz do jego ust i poczuł lekkie zmysłowe podniecenie, w jakie wprawił go pocałunek. Po chwili wyciągnęła spod kożucha rękę i pogładziła go po włosach. – Nie, nie, nie teraz kochanie. Wybacz, że jestem nie do życia, ale za dużo byłoby dla mnie wrażeń na dzisiaj. – Nie grymasząc z wyrozumiałością przytulił ją do siebie i mimowolnie wrócił myślami do sytuacji w jakiej żona chłopa znalazła się za sprawą upowców. Gdy puścił wodze wyobraźni na tyle żeby później nie mieć konfliktu z rzeczywistością i biorąc za przykład podobne wydarzenia w których brał udział w ramach akcji „Burza” dumał jak mógł przebiegać napad na ich dom. Nie bardzo wszystko składało się w logiczną całość. Bo jeżeli syn chłopa zdołał uciec, a on sam zdążył schować się razem z córkami, to dlaczego zostawił żonę na pastwę bojówkarzy? Rozmyślnie? A może zawdzięczają życie obecności wspomnianego kumotra? – Mało prawdopodobne – dociekał, przywołując w pamięci słowa chłopa – tak się nigdy nie działo, upowcy świadków nie zostawiali, a oni uszli z życiem. Przy tym syn mu się gdzieś zawieruszył? Czyżby zawieruszył?! Nie, to zaczyna być bez sensu. Ale przecież musi być jakiś logiczny powód, że przeżyli. Może i jest, lecz najwyraźniej nie chcą powiedzieć – i wyobraził sobie, jak on by postąpił, gdyby na jego oczach ktoś próbował zgwałcić Jankę. – Zabiłbym skurwysyna – przełknął ślinę – z zimną krwią zabiłbym skurwysyna – bezgłośnie powtórzył – on pada… a ja dobijam go drugim strzałem prosto w jaja. Tak, strzeliłbym mu w jaja! Fuu.., ohyda! Potem zabijam następnego, następnego… – przesunął ręką po czole i poczuł suchość w gardle. – Cholera, po co ja tak się tym podniecam, muszę się opanować, bo nie usnę. – westchnął, wyjął rękę spod szyi Janki i delikatnie, nie chcąc jej zbudzić ułożył się na wznak. Słyszał jak tamci szykują się do snu. Później, po dłuższej chwili ciszy doszły do niego odgłosy stękania, sapania i pojękiwania charakterystyczne dla spółkowania. Był tym tak zaskoczony, że aż go zatkało. – Jak to, kobieta powinna być w szpitalu, a on robi z nią takie rzeczy? A może to nie ona, tylko… Na wsi wszystko jest jeszcze możliwe – w duchu powiedział do siebie, zatkał uszy i zniesmaczony czując ciepło Janki ciała próbował zasnąć.\nAndrzej obudził się wraz z przebijającymi się przez szpary w deskach pierwszymi promieniami słońca. Wyrwany z błogostanu snu wsłuchiwał się w dobiegający z zewnątrz podekscytowany gwar głosów. Zaciekawiony usiadł na posłaniu i uchylił koc zasłaniający wejście. U stóp nasypu kolejowego zobaczył grupę przesiedleńców. Stali dziwnie podnieceni i gestykulując niezbornie wymachiwali rękami prawdopodobnie coś pokazując czego nie mógł dostrzec. Już zupełnie rozbudzony wstał, naciągnął spodnie i włożył na nogi oficerki, po czym nie chcąc obudzić Janki ostrożnie wysunął się na zewnątrz. Nie-mo- żli-we, nieprawdopodobne! – wyszeptał podążając wzrokiem za groźnymi ruchami ich rąk. Zdumiony zobaczył po drugiej stronie nasypu, w prześwicie pomiędzy torami a wagonami zbliżającą się do nich dość liczną grupę osób. Dzieliło ich około trzystu metrów. Ubrani byle jak, nie śpiesząc się, uzbrojeni w widły, siekiery, drągi i inne różne niebezpieczne przedmioty szli w milczeniu od widocznych w oddali zabudowań wsi. Nie trudno było domyślić się, że chodzi o rabunek. Więc nie zastanawiając się ani chwili wskoczył na platformę po zawczasu przygotowaną na podobną okoliczność drewnianą pałkę.\n– Janka, obudź się. Dzieje się coś niedobrego. Zaraz nas napadną. Słyszysz?! Do mojego powrotu zabraniam ci nawet na krok ruszyć się z wagonu i masz nie spuszczać z oczu kożucha. Pamiętaj, to rozkaz! – Nie czekając aż się zupełnie rozbudzi uzbrojony w solidnie wyglądającą pałkę zeskoczył na nasyp i dołączył do spanikowanych wysiedleńców.\n– No co się gapicie! Spietraliście się, czy co?! – Krzyknął zły, że zamiast pomyśleć o obronie stoją jak barany i biadolą. Z doświadczenia wiedział, że w sytuacjach takich jak ta uprzedzenie uderzenia ma kluczowe znaczenie dla wygrania walki. Więc postanowił zaryzykować i wrzasnął; – Na ni…ch! – po czym, nie oglądając się do tyłu przedostał się na drugą stronę nasypu i z podniesioną pałką biegiem ruszył w stronę nadciągających napastników. A przesiedleńcy biorąc z niego przykład puścili się za nim. Za przeciwnika Andrzej wybrał chłopa z widłami, idącego w pierwszym szeregu. Jego kompani zdawali się być jakby zaskoczeni takim obrotem sprawy, bo zwolnili kroku, przez co wybrany chłop znalazł się sam na sam z Andrzejem. Chłop widząc, że atak Andrzeja skierowany jest na niego odchylił się do tyłu, aby wziąć większy rozmach i z całej siły cisnął widłami. Andrzej sprytnie się uchylił i widły wbiły się w ziemię tusz za nim. – A ty skurwysynie jeden! – krzyknął – chciałeś mnie zabić?! Ja ci teraz pokażę! – Chłop spanikowany, że nie trafił obrócił się i zaczął uciekać, a Andrzej mu nie odpuścił. Kiedy go dogonił z całej siły zdzielił go od tyłu pałką po nogach. Tamten zawył z bólu i jak rażony piorunem upadł. – I co teraz powiesz, chamie jeden?! – z zaciśniętymi zębami zapytał, opierając nogę na jego piersiach – Biednych ludzi, w dodatku wypędzonych z ojcowizny zachciało ci się napadać?! Nie czekając na odpowiedź splunął i zwrócił się do reszty; – No..o, cudzego wam się zachciało? Chce jeszcze który dostać tego złota? – potrząsnął pałką. Było to na tyle wymowne ostrzeżenie, że pohamowało wszelkie złe emocje. Jeszcze wodził wzrokiem przez chwilę po napastnikach i podrywając pałką brodę będącego w zasięgu ręki dodał; – A teraz spływajcie, żebym dłużej nie musiał oglądać waszych chamskich pysków!\n– Tak, pane, tak – bąknął on pod nosem i po chwili pełni lęku jeden po drugim zaczęli się wycofywać. Wycofywali się tym szybciej, im szybciej zbliżali się przesiedleńcy gotowi do bójki. Łatwo było przewidzieć jak zakończyłaby się pogoń, gdyby goniących nie powstrzymał zasapany, ostry głos kolejarza. – Stop…! Stoop, panowie, wystarczy, opamiętajcie się! – i nie przebierając w słowach bluznął godną podziwu wiązanką niewybrednych przekleństw. Dostali już za swoje. – Dokończył łapiąc oddech, a gdy podszedł do Andrzeja z szacunkiem poklepał go po plecach – nie lada mołojec z ciebie – kręcił głową pełen uznania dla jego odwagi. Pozostali, jeszcze rozgorączkowani otoczyli ich ciasnym kołem.\n– Trzeba sobie radzić – Andrzej wzruszył ramionami i z politowaniem popatrzył na współtowarzyszy podróży wyobrażając sobie, jakby się skończył napad gdyby nie uprzedzili zamiarów napastników. Po czym dodał; – Z takimi tak trzeba. Mocni są jedynie w kupie, a kiedy wyłuskasz jednego i na ich oczach dasz mu wycisk reszta ma pełne gacie. Nie ukrywam, że na to liczyłem – zaśmiał się udając, że bagatelizuje całe zajście. Chcąc mieć większą swobodę oparł się na pałce i dokończył; – zamierzam iść do wsi po siennik, co wy na to? – ciekawy reakcji przez chwilę taksował wzrokiem ich twarze.\n– Ceną za to może być życie – mruknął kolejarz\n– Oni mieliby mnie zabić? – Andrzej zdziwiony wskazał głową na widoczne niedaleko zabudowania. – jak mnie zobaczą, będą schodzić z drogi i w pas się kłaniać – zaśmiał się – Kto ze mną idzie zrobić zaopatrzenie? – zwrócił się głośno do otaczających go ludzi i po jego słowach zapadła grobowa cisza – Sam mam iść?\n– Ja pójdę – po chwili wahania zaofiarował się jeden – ja też – druga osoba podniosła rękę.\n– Wam chyba życie jest niemiłe. Przecież nie wiemy ilu ich tam jest – pukając palcem w czoło wtrącił się kolejarz – lepiej siedźcie na dupie i zastanówcie się, co zrobić żebyśmy na drugi raz byli przygotowani na podobną okoliczność.\n– Ja też idę – nie przejmując się słowami kolejarza odezwał się następny – Od dzisiaj on rządzi – palcem pokazał na Andrzeja.\n– Powariowali! – za głowę złapał się kolejarz – albo wiecie co, jak tak, to ja też idę, bo może kiedy mnie zobaczą poszanują mundur i was nie pobiją – czując, że traci na ważności obciągnął bluzę. – Cholera by to wzięła – wkurzony przełknął ślinę – „Pilnuj go jak oka w głowie i tak żeby się tego nie domyślił” – z sarkazmem zacytował w duchu polecenie zawiadowcy. – Ja mam go strzec, mam go pilnować! Niby jak? Przecież to jakiś szałaput, gorący nieodpowiedzialny umysł. Nic dziwnego, że ma pseudonim „Żbik” – westchnął patrząc z pod oka na zachowanie Andrzeja.\n– Nie, nie, tylu nie potrzeba – sprzeciwił się Andrzej widząc w górze ręce następnych kilkunastu osób chętnych do pójścia. W tej sytuacji kolejarz jedynie nakazał tym co zostali zawiadomić maszynistę, że do czasu ich powrotu nie ma prawa odjechać.\nPodbudowani wiarą we własne siły szli w dobrych humorach z nastawieniem, że każdemu coś się dostanie od niedoszłych oprawców. Po drodze minęli leżący w kartoflisku pełnym chwastów spalony wrak sowieckiego samochodu z którego na ich widok czmychnął zając. Trochę dalej leżał porzucony motocykl bez kół. Pogniecione zboże i wyraźne ślady wielu gąsienic świadczyły, że musiało tędy przechodzić wojsko. Lecz jakież było ich rozczarowanie, gdy zbliżyli się do wcześniej widocznych z daleka zabudowań. Okazało się bowiem, że to nie była wieś, lecz przysiółek zabudowany paroma zagrodami. Dopiero dalej widać było coś co przed spaleniem mogło być niedużą wsią rozłożoną po dwóch stronach szerokiej, polnej drogi. Zaskoczeni widokiem pogorzeliska stanęli jak wryci, a cisza i pustka panująca wokoło zdawała się być ostrzeżeniem przed tym co może ich czekać. – Kryć się! – Andrzej wydał rozkaz chrapliwym, ściszonym głosem pokazując ręką aby się położyli. Z podobną sytuacją spotkał się pół roku wcześniej. Wtedy ich oddział postawił na nogi niespodziewany alarm i informacja o pacyfikacji polskiej wsi, oddalonej od ich miejsca zakwaterowania o około dwudziestu kilometrów. Po zęby uzbrojeni, w sile dwóch plutonów, szli na pomoc forsownym marszem. Gdy doszli do pierwszych zabudowań też przywitała ich niesamowita, nienaturalna cisza podobna do tej. Tak jak tutaj pierwsze kilka napotkanych domostw było nie tknięte ogniem, a dalej dopalało się pogorzelisko kilkudziesięciu chałup. Nie było tam nikogo poza człowiekiem który stał w nadpalonym kaftanem przy najbliższej dopalającej się chałupie z wyciągniętym w ich kierunku karabinem. Otrząsnął się z zamyślenia i kiwnął ręką na dwóch najbliższych kompanów. Jednym z nich był kolejarz – idziemy – wskazał głową na najbardziej okazałą chałupę – a wy macie na nas czekać, zachowywać się cicho i w razie czego zabezpieczyć nam powrót – zwrócił się do reszty towarzystwa. Ostrożnie, spokojnym krokiem podeszli do ogrodzenia. – Dalej pójdę sam – zdecydował i idąc przez podwórko niepewnie rozglądał się szukając wzrokiem czegoś co mogło stanowić zagrożenie. Gdy stanął na progu chałupy, zdeterminowany kilka razy uderzył pięścią w drzwi – Jest tam kto? Otwierać, bo wywalę drzwi! – powiedział ostrym głosem, dając do zrozumienia, że nie żartuje. Po krótkiej chwili drzwi wolno się otworzyły i zobaczył stojącego przed nim mężczyznę z pooraną bruzdami starczą twarzą. Nic nie mówił tylko patrzył na Andrzeja złym, wyczekującym wzrokiem. Nie tego Andrzej się spodziewał i opuściła go pewność siebie. – Po siennik przyszedłem – prawie że na usprawiedliwienie wyksztusił.\n– uwijti – chłop w odpowiedzi mruknął, po czym odsunął się od drzwi, z kolei Andrzej przywołał ręką kompanów obserwujących przy płocie jego poczynania i razem weszli do niedużej sieni, a stamtąd do izby. Zdziwieni zobaczyli w środku kilkanaście osób. Część z nich siedziała na podłodze, a część na czym się dało. Napięci w milczeniu patrzyli taksując wzrokiem każdego z siedzących. Kiedy Andrzej zatrzymał wzrok na chłopie siedzącym na podłodze ze spuszczoną głową, trącił kolejarza i wskazał na niego oczami; – To ten co rzucił we mnie widłami.\n– Damy mu wycisk? Zapytał kolejarz, niepewny co chce zrobić.\n– Pane, okaż dobroć, nie bij nas, my pogorzelcy, dużo swoich straciliśmy – patrząc proszącym wzrokiem na Andrzeja, wtrącił półgłosem starzec, który otworzył mu drzwi.\n– Bedzie dwie niedziele\n– Hm…., – W myśli na nowo pojawił się Andrzejowi obraz pacyfikowanej wsi. Los jaki dotknął jednych i drugich zdawał się być podobny. Kiedy odruchowo jeszcze raz spojrzał na te smutne, pełne niepokoju twarze miał wrażenie, że spoglądają na niego jakoś dziwnie, tak jakby bali się odezwać i zrobiło mu się nieswojo.\n– A siennik damy. Taras, idź i przynieś panu. – dało się wyczuć, że starzec tą deklaracją chce zamknąć temat. Gdy tamten kiwnął głową i się podniósł, żeby wykonać polecenie, reszta siedzących zwróciła osowiałe twarze na Andrzeja z podobną nadzieją. – Może rzeczywiście będzie w porządku jeżeli na tym poprzestaniemy? – myślał starając się unikać ich wzroku. Poza tym żołnierka polegająca na zabijaniu od jakiegoś czasu przestała dawać mu satysfakcję. Tylko, że swoim zachowaniem doprowadzili go niemalże do ostateczności, a na to nie mógł sobie pozwolić, żeby byle chłop, nawet będąc nie wiadomo w jak trudnej sytuacji, w jego obecności wymuszał rozbojem grabież tego co przesiedleńcom, posiadającym bilet w jedną stronę, udało się zabrać ze sobą. Po chwili w drzwiach pojawił się Taras. Ciągnął za sobą okazały siennik wypchany sianem i słomą.\n– Zabierajmy się stąd – Andrzej zakomunikował zdecydowanym głosem.\n– Co mówisz? Mamy zabierać się stąd…? – Kolejarz zaskoczony patrzył na niego z niedowierzaniem. Cały czas chodziło mu o to aby uniknąć burdy, więc skwapliwie przytaknął; – Tak, tak chodźmy, bo nic tu po nas, a ty kolego – obciągnął bluzę - daj ten siennik. Ja go poniosę i na drugi raz najpierw dobrze zastanówcie się co chcecie zrobić – dodał groźnie patrząc na siedzących. Niezatrzymywani wyszli bez słowa i we dwóch dźwigając siennik jakiś czas szli w milczeniu. Andrzej pod wpływem opuszczających go emocji mimowolnie myślami wrócił do spacyfikowanej wsi przez UPA. W chwilach kiedy opadały z niego emocje często stawał mu przed oczami widok ułożonej pokotem wokół studni martwej, sześcioosobowej rodziny. To co wtedy zobaczył, to była masakra. Leżeli obok siebie zupełnie obnażeni. Mężczyzna z kompletnie zakrwawionym kroczem wisiał nad nimi na studziennym żurawiu, a jego obcięte genitalia wystawały z ust kobiety leżącej z rozpostartymi ramionami i nogami. Po obu jej stronach leżały martwe dziewczynki w wieku kilkunastu lat. Ich wydłubane oczy zakrywały brodawki na piersiach. A metr dalej kolejny trup z odciętą głową i językiem. Gdy te makabryczne obrazy stawały mu przed oczami zastanawiał się jak długo ich zabijali i za każdym razem wyobrażał sobie jak ich torturowali. Wtedy czuł, że wszystko wywraca się mu w żołądku i potnieją ręce. Przez niemal ciągłe rozpamiętywanie okrucieństw czynów budzących grozę u normalnego człowieka żył w napięciu i pogotowiu, że jak wpadnie w łapy banderowców lub NKWD zrobią z nim to samo. Wyjściem było postanowienie zerwania z przeszłością i stąd zrodził się mu w umyśle, niemal ad hoc, wyjazd z kraju.\n- Patrzcie co oni wyrabiają, grule łapami wygrzebują!? Dobrze widzę? – Andrzej wyrwany z zamyślenia nie bardzo wiedząc o co Kolejarzowi chodzi patrzył na jego wyciągniętą rękę w kierunku wysiedleńców. – Przynajmniej czasu nie marnują – burknął i odruchowo zerknął na swoje paznokcie. Nie miał ochoty na rozmowę. Czuł zmęczenie i chciał jak najszybciej znaleźć się na platformie, przy Jance.\nWysiedleńcy na ich widok przerwali grzebanie w ziemi. Najbliższy podniósł się z kolan i wytarł o spodnie ręce ubabrane ziemią – nie macie nic więcej oprócz siennika? – z niedowierzaniem i wyczekująco patrzył na Andrzeja. – Na co pan liczyłeś? Że się na cudzym obłowisz?\n– Przecie oni chcieli nas ograbić, a nie my ich.\n– Masz pan rację. Zabierajcie ziemniaki i chodźmy do eszelonu, bo nic tu po nas. A tamci to pogorzelcy – dodał żeby zrozumieli zmianę planów. Zdziwieni popatrzyli po sobie. Ale w oczach widać było ulgę. Nie mitrężąc wygrzebane wcześniej ziemniaki jedni kładli na ściągnięte z grzbietu i rozpostarte na ziemi koszule, robiąc z nich tobołek gotowy do zarzucenia na plecy, a trzech będących w podkoszulkach zdecydowało się ściągnąć spodnie zostając jedynie w gaciach. Na supeł zawiązali nogawki i do środka nawkładali ziemniaków.\nGdy się zebrali i ruszyli w stronę pociągu z daleka wyglądali jak banda obwiesi wracająca z udanego rabunku. Andrzej z kolejarzem nieśli siennik i zamykali pochód. – Osz kur…. – Kolejarz potykając się o redlinę szpetnie zaklął pod nosem. Niewiele brakowało i razem z nim Andrzej by się wywrócił, więc chwycił siennik oburącz, i zarzucił go sobie przez głowę na plecy. – Dam radę – odezwał się widząc, że Kolejarz usiłuje mu pomóc – a ty lepiej uważaj jak leziesz, bo jak się wywalisz mundur sobie pobrudzisz – zaśmiał się próbując niezdarne zachowanie kolejarza obrócić w żart.\n– Lasem pachniesz bracie – ze złością mu odpowiedział – czuje się to na kilometr. Dużo ludzi zabiłeś? – jeszcze dodał nie skrywając sarkazmu w tonie głosu.\n– Ja? Do mnie mówisz? – przez moment zastanawiał się skąd Kolejarzowi przyszło do głowy pytać o takie sprawy i ze zdenerwowania językiem zwilżył wargi. Do tego stopnia go to zaskoczyło, że gdy prostował kark siennik osunął się na ziemię, więc stanął. – Myśmy się już może gdzieś spotkali?\n– Nie było okazji. Powiesz? – nie oczekując odpowiedzi, rzucił na wpół ironicznie.\nAndrzej chwilę milczał zły i zmieszany, nie wiedząc co odpowiedzieć. – Mleko się rozlało – westchnął w głębi duszy zdecydowany w jak najprostszy sposób wybrnąć z głupiej sytuacji. Mruknął; – Hm…, pytasz czy zabiłem. Żołnierze strzelają, a Pan Bóg kule nosi. Nie wiesz o tym?\n– Znaczy, że jesteś w zmowie z Panem Bogiem? – zaśmiał się.\n– Nie bluźnij i się odczep, bo oberwiesz – zamierzył się ręką na Kolejarza. Ten ją schwycił. – Zbyt nerwowy jesteś, bracie. Nie uważasz? – Od chwili kiedy ich zobaczył cały czas miał w uszach rozkaz; „odpowiadasz za nich głową. Oni muszą cali i zdrowi dojechać w miejsce przeznaczenia.” – za cholerę nie widać, że są tacy ważni. No może jego siostra, to i owszem fajna babka, ale ten narwaniec…? Patrzył na Andrzeja podejrzliwie. Trochę go intrygował, jednak nie potrafił go rozgryźć, i to go irytowało.\n– No dobrze, nie ma co się kłócić. Po prostu tak na mnie działasz – Andrzej wzruszył ramionami – To co, pomożesz? – dodał pojednawczo i schylił się żeby zarzucić siennik na plecy. – Przepraszam – mruknął na koniec, po czym ruszył na przód nie zwracając już na niego uwagi.\nMinęły dwie długie godziny zanim Janka zobaczyła, że się zbliżają. Na ich widok odetchnęła z ulgą. Z daleka było widać, że są w dobrych humorach. Każdy z nich coś dźwigał na plecach, a kolorytu pochodowi nadawał Andrzej idący z tyłu z wypchanym sporych rozmiarów siennikiem trzymanym na głowie. Ta jedna decyzja, podjęta przez Andrzeja w przypływie emocji i zagrożenia spowodowała, że późniejsza atmosfera między wysiedleńcami stała się bardziej zażyła.\n– Widzisz Janeczko!? Opłacało się! – krzyknął z daleka i chcąc pomachać jej ręką o mało się nie przewrócił. Kiedy podszedł do nasypu z całej siły rzucił siennik na platformę i wdrapał się na górę. – Jestem – zmęczony sapnął.\n– Jesteś!? Jesteś, jesteś… nieodpowiedzialny! Co ty najlepszego robisz! Przecież mogli cię zabić! Nie masz prawa tak się zachowywać! – cała roztrzęsiona objęła go, a on gładził ją po włosach i nie czekając co jej odpowie mówiła dalej; – zapamiętaj Andrzejku, że teraz ważniejsze dla nas od obrony chłopów, jest co innego. Więc musisz być bardziej opanowany jeżeli ma być między nami zgoda.\n– Jak zawsze masz siostrzyczko rację – akcentując słowo „siostrzyczka” ponownie uśmiechnął się i jeszcze raz pogłaskał ją po włosach – Siła odruchu zadziałała, moja droga – dodał ni dumnie, ni na usprawiedliwienie – bo kiedy zobaczyłem idących w stronę pociągu cholernych mużyków z zaciętymi gębami i z zamiarem obrabowania tych biednych ludzi coś takiego we mnie wstąpiło, że nie mogłem się pohamować. Ale mniejsza już o to. – przez chwilę zatrzymał na jej twarzy spojrzenie oczekując zrozumienia. – A później, jakoś tak mimochodem, przyszedł mi do głowy pomysł z siennikiem. Może dlatego, że kiedy obudziłem się wszystkie gnaty mnie bolały. Wygodnie było ci spać? Janka odsunęła się zdumiona i z dezaprobatą pokręciła głową.\n– Siennik był powodem twojego zachowania? Czyś ty do reszty zwariował? Naprawdę niewyobrażalne jest to, co ci może przyjść do głowy. Pomysł z wyjazdem do Francji był już dla mnie niebywałym zaskoczeniem, lecz po długim namyśle doszłam do wniosku, że jest w tym sens, ale dla zdobycia głupiego siennika gotów byłeś na najgorsze, co mogłoby nas spot-kać?! – mówiła coraz bardziej rozgoryczona jego brakiem ostrożności. Zupełnie nie rozumie twojego zachowania. Jesteś nieobliczalny.\n– Tak tylko ci się wydaje, ale dajmy już temu spokój, bo to już się stało. Ważne, że nasz majątek się powiększył – zaśmiał się – Ocho, chyba ruszamy do naszej ziemi obiecanej – dodał czując szarpnięcie.\nGdy pociąg ruszył, Andrzej zmęczony usiadł na brzegu platformy i zamyślony patrzył na przesuwające się przed oczami kolejne wioski, pola, lasy i wzgórza Niespodziewanie zniknęły gdzieś pogorzeliska, a obraz mijanych okolic stawał się coraz bardziej sielski. Gdzieniegdzie pojawiały się na moment sylwetki ludzi zajętych żniwami, którzy słysząc nadjeżdżający pociąg odrywali się od pracy aby przez chwilę popatrzeć i w geście pozdrowienia machali do nich rękami. Lubił jazdę pociągiem. Siedzi się, nic nie robi, a ciągle jest się w ruchu i ten wyczuwany na twarzy pęd powietrza wywołany monotonnym, rytmicznym usypiającym stukotem obracających się kół szeptał słowami wiersza Tuwima „…i spieszy się spieszy, by zdążyć na czas…”, aż bezgłośnie się uśmiechnął wyobrażając sobie wersję wiersza przystosowaną do teraźniejszej sytuacji.\n˗ Myślisz jeszcze o napadzie? – zagadnęła Janka siadając koło niego\n˗ Trochę tak, trochę nie. Akurat przypomniał mi się wiersz Juliana Tuwima „Lokomotywa” – pamiętasz jak to było? „…Wagony do niej popodczepiali. Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali. I pełno ludzi w każdym wagonie, a w jednym konie, a w drugim krowy, a w trzecim siedzą Janka z Andrzejem. Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy…” pamiętasz? – przyciągnął ją do siebie – nie Janka z Andrzejem lecz „grubasy” – uśmiechnęła się. Bardzo lubiła jego sytuacyjny dowcip. Gdy w coś się zaplatał niemal zawsze potrafił w ten sposób odwrócić uwagę i rozładować sytuację.\n– Nie wiem jak ty, lecz ja cały czas jestem pod wrażeniem tego, co wczoraj widziałem na ciele tej kobiety. – wskazał ją oczami, zajętą oporządzaniem krowy. – Powiedz, czy można mieć przyjemność w tym, żeby tak strasznie kogoś zmaltretować? Bo ja nie jestem w stanie tego pojąć i to nie daje mi cały czas spokoju.\n˗ Do czego zdolni są mężczyźni wobec kobiet wystarczy przeczytać „Krzyżaków”. A co do tej sytuacji, to nie wiem, nigdy nie spotkałam się z czymś takim. Na ten temat ty powinieneś wiedzieć więcej. Przecież chodziłeś na akcje przeciw UPA. Trzeba było się ich zapytać, co nimi kieruje, że znęcają się i mordują także niemowlęta. Myślę, a nawet jestem przekonana, że każdy człowiek ma skłonność do określonych zachowań i o tym decyduje kultura osobista – mówiła na wpół zamyślona. – Jej poziom zależy od percepcji postrzegania otaczającej nas rzeczywistości. Im ona jest większa, tym wyższa kultura osobista, ponieważ podnosząc osobistą kulturę życia, rozumiemy więcej, a i intuicja pokazuje nam wówczas coraz większą paletę możliwości wyborów i zachowań.\n-To, co mówisz, to z książki? – Andrzej, zaskoczony jej wywodem, słuchał niemal z otwartymi ustami.\n– Z książki, ale rozejrzyj się uważnie to się przekonasz ile w tym racji.\n˗ Hm…, percepcja – powtórzył pełen podziwu dla jej wiedzy – Można i tak do tego podejść. No to w takim razie powiedz jeszcze, czy to znaczy, że Ukraińcy nie mają kultury?\n˕ Mają Andrzejku, ale na niskim poziomie. Zauważ, że ich zachowanie w wielu sytuacjach niewiele różni się od zachowania pierwotnego człowieka, a nawet jest gorsze i bardziej brutalne, bo podsycone nienawiścią. Człowiek pierwotny, walcząc o ogień, musiał zabijać, a robił to nie z zemsty ani z nienawiści, tylko po to, żeby przetrwać, bo gdyby postąpił inaczej, on zastałby zabity albo umarłby z zimna. Czy dzisiaj wyobrażasz sobie, żeby za ogień ktoś kogoś zabił? Bo ja nie, ponieważ ogień nie stanowi już determinanty do przeżycia. I to jest ta różnica, a mordowanie ludzi z nienawiści nie ma nic wspólnego z kulturą, bo jest zbrodnią za którą należy jak najsurowiej karać.\n– Noo, w takim razie czy mordowanie bez powodu sąsiadów i krewnych też tłumaczysz jakąś determinantą?\n– Chyba nie zrozumiałeś co powiedziałam albo chcesz być ironiczny. Ukraińcy postanowili zdobyć własną przestrzeń do życia. Uważają, że drogą do tego jest eksterminacja Polaków. A że jest wojna, korzystają z powszechnego przyzwolenia na zabijanie i zabijają.\n– Tak. Razem z Sowietami.\n– To znaczy, że sowieci też walczą o własną przestrzeń do życia?\n– Nie?! Nic nie rozumie. Więc dlaczego twoim zdaniem mordują?\n– Z powodów ideologicznych. Tata mówił, że to jest również zemsta za 1920 rok. No i ich kultura osobista odgrywa istotne znaczenie, ponieważ też jest na niskim poziomie. Więc zachowują się jak barbarzyńcy, ludzie nieokrzesani i jak już mówiłam; pełni nienawiści. Oczywiście poza wyjątkami, wspaniałymi postaciami światowej kultury i nauki, jak chociażby Dmitryj Mendelejew, Michaił Łomonosow, czy Fiodor Dostojewski lub Piotr Czajkowski i jeszcze wielu innych….\n– A Niemcy? Ich zbrodnie także wytłumaczysz niskim poziomem kultury osobistej i walką o przestrzeń życiową? Nie chcę być złośliwy, ale słyszałem, że oni często z lubością mordowali ludzi przy dźwiękach muzyki Szopena.\n– Mój drogi, stajesz się ironiczny, a sprawy o których mówimy są dla człowieka najwyższej wagi, więc dalsza nasza rozmowa w tym tonie do niczego dobrego nas nie doprowadzi i lepiej będzie jeżeli teraz ją skończymy. A ponieważ bardzo interesują mnie sprawy ludzkich zachowań, z chęcią do niej wrócę, lecz w innych okolicznościach, bo sama jestem bardzo ciekawa jakich instrumentów użyli naziści żeby popchnąć tysiące normalnych ludzi do bezpośredniego udziału w zaplanowanym ludobójstwie.\n– Powinnaś studiować filozofię albo psychologię.\n– Chciałabym, jednak jest już chyba za późno, bo mój zegar biologiczny każe myśleć o czymś innym – odpowiedziała, przytulając się do niego.\n– Zegar biologiczny, percepcja, determinanta…, Boże, dzięki ci za skarb który trzymam w rękach! Jakaś ty mądra… – z uśmiechem, pochylił się i cmoknął Jankę w policzek – Chyba mogłabyś sama uczyć, a nie się uczyć. Co zaś do zegara. Mimo, że tyka, jak mówisz, nie powinnaś jeszcze zwracać na niego uwagi – znacząco mrugnął, po czym uśmiechnął się i mocniej przytulił ją do siebie.\n– Przestań i odsuń się, bo ludzie zobaczą. Przecież jestem twoją siostrą, zapomniałeś? – No tak, rzeczywiście – westchnął i wywodem Janki wprowadzony w nostalgiczny nastrój oddał się myślom zastanawiając się, co jest gorsze dla świata; nacjonalizm, nazizm, oligarchia? I czy możliwe jest żeby człowiek mógł wymyśleć jeszcze inny, gorszy system władztwa od tej triady. Chyba komunizm, który dzięki przewrotności jego przywódców potrafi skutecznie ukryć swoje prawdziwe oblicze. Bo czy jest ktoś, kto może wiedzieć jaka jest liczba jego ofiar? Trzydzieści milionów? A może sto trzydzieści milionów? Chociażby czystki z lat 1934-1938, a wcześniej Hołodomor będący Holokaustem narodu ukraińskiego, w czym ewidentnie udział brali Żydzi, czynnie funkcjonujący w sowieckim, bezwzględnym aparacie władzy. To też daje odpowiedź na pytanie o istotę rozumienia ludzkiej natury przez wyznawców tej zbrodniczej idei. Komuniści chyba sami do końca nie zdają sobie sprawy do jakich zbrodni doprowadzili, bo po co się nad tym zastanawiać jeżeli za nic ma się człowieka jako osobę i jego życie. Dla nich ważne jest, że są i mogą decydować o życiu i śmierci, ale też jest tak, że raz puszczona w ruch maszyna zagłady z czasem i ich wsysa, co jednak nie rekompensuje krzywd jakie wyrządzili. W zachowaniu komunistów widoczny jest syndrom ludzi zniewolonych i zaślepionych w działaniu i mam wątpliwości, czy sami w pełni rozumieją ideę której służą i żeby uniknąć mdłego zapachu krowich gazów przeniósł się na drugą stronę platformy.\nMonotonna, niesamowicie nużąca podróż, w dodatku przeplatana nieoczekiwanymi postojami wlokła się im niemiłosiernie. A ich współtowarzysze podróży zmęczeni i rozdrażnieni jazdą, z byle powodu coraz łatwiej dawali się wyprowadzić z równowagi, czego dowodem były przelatujące w powietrzu przekleństwa, które na dodatek mieszały się z głosami zwierząt i dźwiękami rzewnych melodii granych na mandolinie, organkach lub harmonii. Jakby tego było mało, na to nakładał się jeszcze zapach rozwiewanych przez wiatr gotowanych na kozach potraw, a wszystko zdominowane było przez rytmiczny, głośny, jednostajny stukot kół. Ten melanż krzyżujących się w powietrzu zapachów, głosów, muzyki, porykiwania bydła, gdakania kur, gęgania gęsi, szczekania psów i co jakiś czas, przeraźliwego gwizdu lokomotywy udekorowanej zielonymi gałązkami, stwarzał momentami widok trupy cyrkowej stanowiącej zbiorowisko różnej maści dziwaków, gdzie do całości obrazu brakowało jedynie tańczących piesków, ubranych w różowe spódniczki. Było w tym coś tak nadzwyczaj szczególnego, a zarazem niebywałego w całej tysiącletniej historii państwa, że dla Andrzeja miało wymiar okrutnej tragifarsy, odartej teraz z fałszu i blichtru propagandy komunistycznej, momentami wręcz groteskowej, gdzie istotną rolę grał lęk przed życiem w ZSRR, a której stał się z Janką mimowolnym świadkiem i biernym uczestnikiem.\nKiedy minęli Katowice, coraz częściej można było zobaczyć leżące przy torach zniszczone wagony, wraki samochodów, transporterów wojskowych, czołgów, a nawet dział, spod których sterczały kawałki poskręcanych szyn i inne żelastwo. Obraz dopełniały straszące ponurym wyglądem mijane domy, opuszczone i osmalone ogniem z oknami bez szyb.\nPrzed Opolem pociąg na rozjeździe ostro skręcił w prawo i zatrzymał się pod semaforem. Przechodząc od wagonu do wagonu Kolejarz informował o zmianie trasy.\n– Jedziemy do Jinau , a stamtąd przez Oleśnicę do Wrocławia – a u was wszystko w porządku? – zatrzymując się przy platformie zapytał Jankę i Andrzeja.\n– To dobrze. W Oleśnicy, a później w Hundsfeld Czerwony Krzyż będzie rozdawał prowiant na dalszą drogę i tam się z wami pożegnam. Dalej przejmie nad wami opiekę mój zmiennik.\n– Jak to „przejmie opiekę”? Znaczy, kim ma się opiekować?\n– Wami – wzruszył ramionami i dodał; – taki rozkaz dostałem we Lwowie.\n– Nic nie rozumie. Miałeś rozkaz mnie i Jankę pilnować?\n– Coś podobnego! – czego jak czego ale tego, że Organizacja ma tak rozległe i długie macki, i że będą mieli w drodze osobistego opiekuna, tego się nie spodziewał. Dopiero teraz zaczął kojarzyć rolę Kolejarza przy incydencie z chłopami. Rzeczywiście nie odstępował go na krok, cały czas studząc jego wojownicze zapędy, jednak mimo wszystko nie na tyle stanowczo żeby z nich zrezygnował.\nTak oto, po prawie czterech tygodniach podróży, dojechali do Psiego Pola. Tam wzięli prowiant na dalszą drogę, pożegnali się z Kolejarzem i ruszyli dalej. Po ujechaniu około trzech kilometrów znowuż się zatrzymali. Stanęli przed niedużym mostem. Andrzej, zniecierpliwiony nieoczekiwanym postojem narzucił na ramiona kożuch i poszedł rozpytać maszynistę, kiedy pojadą dalej. Jedyne czego się dowiedział to, to że stąd, gdzie stoją do miasta jest około pięciu kilometrów, a oni mogą stać nawet do rana lub jeszcze dłużej ponieważ muszą przepuścić sowieckie transporty wracające z frontu.\nA że po tylu tygodniach podróży mieli serdecznie dosyć kolejowej platformy zdecydowali się wysiąść, zrobić we Wrocławiu zakupy i ostatnie sto kilometrów, dzielące ich od celu, przejechać normalnym pociągiem. Przy pożegnaniu podziękowaniom, jak i życzeniom oraz dobrym radom nie było końca. Na odchodne jeszcze pogłaskali kundelka, dziękując mu za głośne szczekanie, a krasulę poklepali po zadku dziękując z kolei za świeże mleko ściągnięte za jej uprzejmym zezwoleniem. Potem Andrzej zarzucił plecak na ramię, wziął do ręki walizkę, Janka drugą, mniejszą i wyruszyli do miasta. Po kilkudziesięciu krokach zatrzymał się, a gdy obrócili się, żeby ostatni raz popatrzeć na pociąg zobaczyli machające ręce na pożegnanie i usłyszeli dolatujące słowa błogosławieństwa na dalszą drogę.\n– Szkoda mi ich – odezwała się Janka z oczami pełnymi łez.\n– Nie martw się. Ratują własne życie, a tak po prawdzie, to idą na lepsze – odpowiedział, odmachując na pożegnanie.\n– Teraz mogę ci już powiedzieć Andrzejku, że na lorze mdlił mnie zapach krowy do tego stopnia, że ledwo udawało mi się powstrzymać przed zwymiotowaniem.\n– Źle się czujesz? Chora jesteś?\n– Nie, ale zauważyłam, że od niedawna stałam się dziwnie wrażliwa na różne zapachy…\n– Hm..y, ciekawe, ja jakoś tego nie odczuwam. – Nic więcej nie mówiąc poszli przed siebie ścieżką wzdłuż torów z nadzieją, że znajdą nocleg i wreszcie przenocują w normalnych warunkach, a na drugi dzień obkupią się i dalej pojadą już normalnym pociągiem. Po mniej więcej piętnastu minutach marszu zobaczyli przed sobą stację kolejową, a w jej tle budowlę z olbrzymim, wysokim kominem przypominającą z daleka więzienie.\n– Breslau Schottwitz. – Janusz przeczytał nazwę stacji – Janeczko, rozejrzyj się, czy kogoś tutaj nie ma, bo warto zapytać, jak dostać się do miasta – wskazał oczami na wiatę i zmęczony dźwiganiem walizki usiadł na skraju peronu.\n- Janka zaciekawiona, uważnie rozglądając się wokoło stwierdziła, że nie tylko na stacji, ale także w jej sąsiedztwie nie ma żywego ducha – Nie ma nikogo Andrzejku, chodźmy, bo robi się późno, a w obcym mieście nie uśmiecha mi się chodzić po zmierzchu.\n– Jak mus to mus – narzucił na plecy plecak – ale zanim pójdę powiedz, moja droga, czyś słyszała żeby ktoś z walizką wybierał się na tułaczkę? Przyznasz, że to pomysł nie z tej ziemi? Tylko ty mogłaś coś takiego wymyślić – dodał z wyrzutem.\n– Marudzisz Andrzejku. Jak ciuchy wyglądają wyciągnięte po kilku tygodniach z plecaka, wystarczy popatrzeć na ciebie.\n– Masz się czym przejmować – wzruszył ramionami – jeżeli o mnie chodzi, nie musisz mieć na sobie żadnych ciuchów – i spojrzał na nią zaciekawiony jak zareaguje.\n– Jeżeli chcesz, to zdejmę – myślał że żartuje i zanim się spostrzegł Janka odchyliła sweter z wyraźnym zamiarem zdjęcia.\n– Zwariowałaś! – krzyknął, widząc, że nic pod spodem nie ma. – Przecież ktoś może zobaczyć!\n– No właśnie, ale też nie chcę, aby mnie ten ktoś oglądał w wymiętych rzeczach. Teraz rozumiesz?\n– Staram się i dlatego dźwigam ten kamień – westchnął. – W takim razie za trud włożony w dźwiganie walizki należy mi się gratyfikacja.\n– Pomyślę o tym, ale teraz chodź już wreszcie.\nChyba nie do końca mnie zrozumiała – mruknął do siebie – po drodze będzie jeszcze czas wytłumaczyć o co mi chodzi – i czując wstępujące nowe siły wstępujące w niego nowe siły z animuszem raźno ruszył do przodu.\nZaraz za stacją, na skrzyżowaniu, zobaczyli dwóch jegomościów zajętych naprawianiem motoru, więc podeszli, aby zapytać o drogę do miasta. Cdn…\n Kazimiera Neumann, żona Józefa Neumanna – prezydenta Lwowa (1911), który brał później czynny udział w walkach o Lwów, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Obrony Lwowa oraz odznaką „Orląt”. Był także prezesem Miejskiej Kasy Oszczędności, Towarzystwa „Sokół” we Lwowie, Towarzystwa Właścicieli Realności, Gremium Drukarzy Lwowskich. W 1930 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi\n W grobie nieznanego żołnierza na cmentarzu Obrońców Lwowa spoczywa 5 żołnierzy właśnie z placówki Kleparów, którą potocznie nazywano „Straceńcami”. Nazwa prawdopodobnie wywodzi się od znajdującej się na tym terenie Góry Straceńców. Ich znakiem rozpoznawczym była naszywka z trupią czaszką i literami „G” i „S”.\n Zbiorowy akt seksualny dokonany z przemocą na Ukraince zamężnej z Polakiem był rozumiany przez Bojówkarzy UPA jako fizyczne eliminowanie polskości i oczyszczenie zbrukanej polskością rasy ukraińskiej.\n Drobniutko pokrojone łodyżki tytoniu\n Gniazdo, miejsce zamieszkania\n Wiersz Juliana Tuwima „Lokomotywa” wydany w 1938 roku\n „Krzyżacy” – powieść historyczna Henryka Sienkiewicza\n Dmitryj I. Mendelejew (1843-1907) – rosyjski uczony, fizyk, odkrywca prawa okresowości pierwiastków chemicznych\n Michaił W. Łomonosow (1711-1765) – rosyjski uczony i poeta\n Fiodor M. Dostojewski (1821-1881) – rosyjski pisarz i myśliciel\n Piotr I. Czajkowski (1840-1893) – wybitny, rosyjski kompozytor\n Wielki terror – przedmiotem terroru w ZSRR (Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich) było całe społeczeństwo, a wrogiem nr 1 była polska Polonia.\n Hołodomor – (1932-1933) Wielki Głód na ówczesnej Ukraińskiej SRR (dzisiejsza Ukraina wschodnia i centralna). Związany z wprowadzeniem przez Sowieckich Komunistów przymusowej kolektywizacji i obowiązkowych , nieodpłatnych dostaw płodów rolnych przekraczający możliwości mieszkańców wsi. Według różnych szacunków z głodu wówczas zmarło co najmniej 3,3 mln. ludzi, a nawet ich liczba mogła dojść do 6-7 milionów (Wikipedia)\n Jełowa – 12 września 1939 w Jełowej (wówczas III Rzesza) odbyło się spotkanie najwyższych dostojników III Rzeszy. Na spotkaniu zapadły pierwsze decyzje dotyczące podbitych ziem polskich oraz w kwestii ukraińskiej (Legion Ukraiński). Narada miała także związek z ociąganiem się strony radzieckiej z wykonaniem zobowiązań sojuszniczych względem III Rzeszy. W obradach toczonych w pociągu Adolfa Hitlera („Sonderzug des Führers”) uczestniczyli: Joachim von Ribbentrop, gen. Wilhelm Keitel, adm. Wilhelm Canaris i płk Erwin Lahousen. W trakcie konferencji gen. Keitel przedstawił trzy plany rozwiązania problemu polskiego: 1. Podział ziem polskich między Związek Radziecki a Niemcy wzdłuż linii Narew-Wisła-San. 2. Utworzenie małego państewka polskiego, którego władze zmuszone byłyby podpisać pokój z Niemcami. 3a. Oddanie Litwie Wileńszczyzny. 3b. Utworzenie, za zgodą Rosjan, odrębnego ukraińskiego państwa z terenów Galicji i tzw. „polskiej Ukrainy”. Jednocześnie zakładano, iż w razie realizacji tego rozwiązania Ukraińcy zrezygnują z aspiracji do Ukrainy Radzieckiej oraz, że rękami OUN uda się zniszczyć Żydów i Polaków. W Jełowej Hitler miał także zapowiedzieć zniszczenie polskiej szlachty i duchowieństwa jako warstw przywódczych oraz bombardowanie Warszawy .\n niemiecka nazwa Psiego Pola – dzielnicy Wrocławia


Kwietnik metalowy - Stojak na kwiaty - Rurka 4 - Kwietniki Sklep\nElegancki kwietnik metalowy, rurkowy mieszczący cztery doniczki. Precyzyjne i starannie wykonany, z dbałością o każdy detal, co widoczne jest gołym okiem. W całości wykonany ze stali. Cechuje go wysoka odporność na korozję oraz ścieranie. Kwietnik ten ozdobi zarówno salon, jadalnię czy biuro. Szeroki wybór kolorów, pozwoli dopasować go do każdego wnętrza. Niektóre z elementów kwietnika są złote, niezależnie od wybranego koloru metalu.\n3 mniejsze miejsca na doniczki:\n1 większe miejsce na doniczkę:\nśrednica podstawki 16 cm


Konwersacje z języka francuskiego Poznań - Korepetycje język francuski\nStrona głównawielkopolskiePoznańjęzyk francuskikonwersacje\nZapraszamy na przyjemne zajęcia z francuskiego :) Proponujemy również ofertę bonu na Nowy Rok 4 zajęć ze zniżką z 70zł na 65zł za 60min. :) Czytaj więcej\nL’Apostrophe Agnieszka Maciejek język francuski: nauka i tłumaczenia Od 2010 prowadzę firmę L’Apostrophe, której działalność polega na uczeniu języka... Czytaj więcej\nBonjour à tous, Serdecznie zapraszam na konwersacje po francusku. 17 lat mieszkałam w kanadyjskiej prowincji Québec i tam opanowałam biegle język francuski.... Czytaj więcej\nProwadzę zajęcia dla osób chcących nauczyć się mówić, pisać po francusku. Jeśli przygotowujesz się do egzaminów, wyjeżdżasz za granicę, używasz języka w pracy.. Czytaj więcej\nFrancuski to sama przyjemność - zapraszam na korepetycje z konwersacji, gramatyki lub słownictwa. Oferuję indywidualne podejście. Czytaj więcej\nFRANCUSKI POZNAŃ , SKYPE – CAŁY ŚWIAT Absolwentka filologii romańskiej, hiszpańskiej oraz WSTK (Wydziałowe Studia Tłumaczy Konferencyjnych) na kierunku:... Czytaj więcej\nKorepetycje z języka francuskiego i włoskiego Czytaj więcej


Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nmatildelan 26.11.21, 20:18\nMam kolegę, zwykły kolega, nic więcej. Wiem, że się rozwodzi ( bądź rozwiódł się) z małżonką. No i właśnie dostałam w tej sprawie priv przez msg na fb. Z anonimowego konta, abym uważała na niego ( tu imię i nazwisko kolegi), bo krzywdzi inne kobiety itd itd.\nPowiedzieć mu o tym czy olać sprawę? Jak byście zrobiły?\nakseinga1975 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 20:22\nPowiedzialabym, bo moze byla robi mu kolo piora, a on o tym nie wie.\nbombalska Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 21:26\nAle po co? Wiadomo, ze zona sobie nie radzi emocjonalnie i probuje sie zemscic. Ze zwyklej babskiej solidarnosci jajnikow niech nie robi nic. Chyba nie myslisz, ze ta kobieta rozwodzi sie z niewinnym misiem?\nmemphis90 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:48\nA myslisz, że on tak bez powodu rozwodzi się z niewinną misiową?\nludzikmichelin4245 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 20:53\nJedyne imo powody, dla których jakikolwiek chłop przestrzegałby kobiety przed innym chłopem:\n1) sam na Ciebie leci i robi sobie PR porządnisia (ale wówczas nie pisałby z anonimowego konta)\n2) ktoś z odpałem religijnym lub inny pospolity wariat\nObstawiam raczej byłą żonę.\nJa bym nie mówiła, bo jeszcze wyniknie jakaś afera i będzie na ciebie.\nwoman_in_love [...] 26.11.21, 20:58\nmemphis90 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:49\nWspółczuję Ci Twojej rodziny i znajomych, naprawdę...\ncegehana Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 20:59\nRaczej bym nie mówiła, bo sprawi mu to moze przykrość (w trakcie rozwodu ma i tak dość zmartwień) a nie doprowadzi do żadnych rozwiązań bo co może zrobić z tą wiedzą?\nkryzys_wieku_sredniego Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 21:01\nNie mówiłabym jeśli to tylko zwykły kolega, bo po co jeśli go znam i lubię to taki sms do kosza.\nbombalska Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 21:20\nPewnie byla zona nie radzi sobie z zazdroscia i rozsyla wiadomosci do jego kolezanek. Nie mow mu i olej sprawe. Nie warto dawac takim zachowaniom dalszego ciagu.\nA tak swoja droga, jakby byl w porzadku, to by sie nie rozwodzil. Pewnie babiarz.\nmemphis90 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:51\nSwoją drogą, jakby baba była w porządku, to by się nie rozwodziła... Skoro się rozwodzi, to musi być z nią coś nie tak, w końcu facet od niewinnej misiowej by nie odszedł, prawda...?\nchomiczanora Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 21:27\nOlać sprawę. Na wuj drążyć.\nponis1990 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 22:24\nNie powiedziałabym, skoro to ,,zwykły kolega".\ndociekliwa00 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 22:27\nA jestes pewna ze to nieprawda? Moze to nie "byla", a jakas kobieta rzeczywiscie przez niego pokrzywdzona. Jesli to tylko kolega, moze malo o nim wiesz...\njednoraz0w0 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 22:39\należ całkiem prawdopodobne, że prawda. Z młodości kojarzę takie akcje, gdzie zdradzana i oszukiwana pani czuła potrzebę „ostrzeżenia przed nim innych kobiet” i aktywnie szukała sposobu na to, żeby panu zrobić koło pióra. Tylko, ze nie przypominam sobie, żeby któremuś panu to faktycznie zaszkodziło.\ndociekliwa00 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:31\nJa tez znam takiego jednego, tylko on tak pieknie tymi kobietami manipuluje, ze one jeszcze po jego stronie czasem staja, w najlepszym razie milcza. A jak wlasnie jednej sie ulalo, to uznano ja za...histeryczke. I generalnie tu podobnie moze byc, ktoras nie wytrzymala.\njednoraz0w0 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 14:04\nno właśnie! one zazwyczaj zakładają, że są tymi wybranymi, które naprawdę go rozumieją i ich to on nie oszuka.\nirma223 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 26.11.21, 22:31\nJeśli w rozmowie sam się poskarży na zagrywki swojej żony, to wtedy możesz mu napomknąć o tym fakcie, zwracając jego uwagę, że może i inne osoby w jego otoczeniu takie dziwne wiadomości dostały.\nJeśli natomiast nie będzie sam podejmował tematu i "nie zgada się" (choćby o stalkingu etc.), to raczej bym przemilczała. Po co mu robić przykrość?\nlauren6 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:52\nUważałabym na tego kolegę, bo podobno krzywdzi kobiety.\nritual2019 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:55\nBardzo dziwne ze dostalas taka wiadomosc. Ktos cie najwyrazniej zna wie ze masz z nim kontakt. Zablokowalabym to konto a jemu powiedzialabym o tym.\ncrossword Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 22:17\n> Bardzo dziwne ze dostalas taka wiadomosc. Ktos cie najwyrazniej zna wie ze masz\n> z nim kontakt. Zablokowalabym to konto a jemu powiedzialabym o tym.\nTak, też uważam to za dziwne.\nByłam w podobnej sytuacji i jest to strasznie nie fajne odczucie.\nNa Twoim miejscu zablokowalabym konto i o tym nie mowila. Po co ten ktoś ma Cię męczyć wiadomościami - jeżeli nie chcesz mieć z tym nic wspólnego, wprawia Cię to w zakłopotanie czy obciąża, to dla mnie to proste - blokuj autora tych wiadomości, skoro nie chcesz się wtrącać w sprawy kolegi.\n"Nie wtrącać" się to jest najlepsze rozwiązanie Ja jestem niestety dość ciekawska, ale w nieszkodliwy sposób - chyba bym nie blokowala, no chyba że autor tych wiadomości byłby natrętny. Ale ciekawość nie pociagnelaby za sobą bardziej negatywnych rzeczy, więc na pewno nie wtracalabym się między "wódkę a zakaske". Można komuś zrobić świństwo.\nMyślę, że sporo osób wybraloby jednak opcję "blocka". Po co czytać jakieś nieprzyjemne treści. No tak mi się przynajmniej wydaje...\nWolę pozytywnie wierzyć w to, że ludzie jednak się nie będą wtrącać - nie cierpię takich "życzliwych", którzy "pomagają" innym z doskoku.\nmemphis90 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 09:58\nJa bym olała, można powiedzieć, gdyby się zgadało.\njanuszekxxl Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 10:00\n> Mam kolegę, zwykły kolega, nic więcej. Wiem, że się rozwodzi ( bądź rozwiódł si\n> ę) z małżonką. No i właśnie dostałam w tej sprawie priv przez msg na fb. Z anon\n> imowego konta, abym uważała na niego ( tu imię i nazwisko kolegi), bo krzywdzi\n> inne kobiety itd itd.\nKrzywdzi wszystkie kobiety, które zna?\nmatildelan Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 19:59\nPowiedziałam. Zrobiłam screen i wysłałam jemu przez fb. Natychmiast oddzwonił, okazało się, że tak jak przypuszczałam jego ex- która po rozstaniu zaczęła szaleć. Żalił się, że to koszmar i żebym nie brała sobie do serca jej pisaniny. Powiedziałam, że absolutnie nie przejmuję się tym, wspieram go i nic to nie zmieni w naszej znajomości. Chyba dobrze się zachowałam?\nirma223 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 21:04\nBrzmi jak wyrażenie chęci zostania nexią. Uwżaj na sformułowania na przyszłość.\nmatildelan Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 21:09\n> Brzmi jak wyrażenie chęci zostania nexią. Uwżaj na sformułowania na przyszłość.\nSłowa wsparcia brzmią jak chęć zostania nexią? Co miałam powiedzieć, jak mi się tak żalił?\nmelikles Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 21:11\n"priv przez msg na fb"...brzmi groźnie\nmirelka1 Re: Powiedziałybyście o tej sprawie znajomemu? 27.11.21, 21:43\nNie dopatruj się szczegółów, akurat dziewczyna tu zachowała się z klasą i bardzo OK.\n27.01.22, 16:16 Najdroższy dom, chciałybyście (32) reinadelafiesta\n27.01.22, 16:16 Minister ujawnia dlaczego zamknięto szkoły. (30) black.imak\n27.01.22, 16:15 Co za cholerne życie (8) chebellacosa92\n27.01.22, 16:15 O odszkodowanie pozwać ePISkopat - sprawa Agnieszk (114) malamimalami8\n27.01.22, 16:15 Wypadek na stoku- Poszukiwany 12 letni przestępca. (207) black.imak\n27.01.22, 16:14 Zakupy lawinowe (6) borsuczyca.klusek\n27.01.22, 16:14 Jak rozliczać się z Partnerem w związku (109) tarima_72\nza 2 lata duża podaż nowych mieszkań ?


" /> Dyskusje ogólne :: Niemcy liczą na rząd Tuska\nWysłany: Pią Lis 02, 2007 11:41 am Temat postu: Niemcy liczą na rząd Tuska\nPAP | Dzisiaj 08:01, aktualizacja: 2007-11-02 08:01:15\nKoncern Wintershall zamierza ponownie zaproponować przyszłemu polskiemu rządowi skierowanie odnogi niemiecko-rosyjskiego gazociągu do Polski. Berlin liczy na to, że po zwycięstwie Platformy Obywatelskiej wszystkie sporne kwestie zostaną rozwiązane po myśli Niemiec - pisze "Nasz Dziennik".\nW rozmowie z gazetą, rzecznik prasowy koncernu Nord Stream, Jens Mueller, potwierdził te informacje, przypominając jednak, że nie jest to pierwsza tego typu propozycja współpracy. Mueller nie chciał komentować wyborów w Polsce i prognoz, czy wpłyną one pozytywnie na stosunki w sprawie gazociągu.\nTymczasem największy dziennik gospodarczy nad Renem "Financial Times Deutschland" napisał wprost, że niemiecki rząd ma nadzieję, iż zmiana rządów w Warszawie zlikwiduje różnice i zapobiegnie polsko-niemieckim kłótniom na temat budowanego przez Rosjan i Niemców gazociągu po dnie Bałtyku.\nNiemiecka gazeta stwierdza, że w Niemczech rośnie nadzieja związana ze zmianą rządów w Warszawie. Zarówno niemiecki rząd, jak i przedstawiciele firmy-córki BASF, koncernu Wintershall, który współuczestniczy w budowie gazociągu po dnie Bałtyku, liczą na to, że rządy Platformy Obywatelskiej znacznie złagodzą stanowisko Polski w tej kwestii (należąca do BASF firma Wintershall oraz E.ON. Ruhrgas mają po 24,5 proc. udziałów w koncernie Nord Stream).\n"FTD" cytuje z kolei słowa rzecznika niemieckiego rządu, który przyznał, że właśnie teraz istnieje duża szansa na lepsze stosunki polsko-niemieckie, także w sprawie gazociągu popieranego przez niemiecki rząd. Jak dotąd - pisze niemiecka gazeta - dotychczasowy narodowo-konserwatywny polski rząd odmawiał takiej współpracy, ale wraz ze zmianą rządów w Warszawie rosną nadzieje na zmianę polskiego negatywnego nastawienia i szanse na kompromis. "Przecież zwycięzca wyborów, przyszły premier Donald Tusk z Platformy Obywatelskiej zapewnił, że zamierza poprawić stosunki z Niemcami i Rosją" - przypomina "FTD".\nWysłany: Pią Lis 02, 2007 8:27 pm Temat postu: Kto ważny\nMyślę, że niestety te deklaracje przedwyborcze (o padnięciu na kolana przed Berlinem i Moskwą) nie były czczymi. Źe Angela z Władimirem są daleko przed pielęgniarkami na liście priorytetów Donalda T.


środa, 23 marzec 2016 13:42\nPo przerwie zimowej designerskie meble powracają na dziedziniec wiedeńskiej Dzielnicy Muzeów. Kto choć raz był w wiedeńskiej Dzielnicy Muzeów, nie powinien być zaskoczony widokiem dużych mebli w zielono-niebieskim kolorze czekających na zmęczonych przechodniów.\nOd 22 marca, rozpoczęły się koncerty cyklu muzycznego „MQ Hofmusik“ z Trio Lepschi. Jego kolejne odsłony można będzie zobaczyć, a dokładniej mówiąc posłuchać, cyklicznie aż do końca września. Liczne zespoły muzyczne będą prezentować swą muzykę w koncertach na żywo, przy różnych okazjach, ale z definicji przy nieodpłatnym wstępie, po to aby umilić pobyt w Dzielnicy Muzeów i uzupełnić wrażenia wizualne o akustyczne. Oficjalny początek sezonu „Lato w Dzielnicy Muzeów" zaplanowano natomiast na 12. maja 2016 r. W tym dniu w godzinach 17.00 – 22.00 odbędą się liczne koncerty, a dla odwiedzających różne instytucje kultury, przewidziano wolny wstęp i szereg atrakcyjnych wydarzeń zarówno w muzeach jak i pod gołym niebem, na wewnętrznym dziedzińcu wiedeńskiej Dzielnicy Muzeów. www.mqw.at


Bio Family zamyka pierwszy sklep. Sieć zakończyła 2018 r. z niewielką stratą [AKTL.]\nBio Family zamyka pierwszy sklep. Sieć zakończyła 2018 r. z niewielką stratą i prawie 5 mln zł przychodów [AKTUALIZACJA]\n7 października 2019, 08:20\nNa zdj. zamknięty sklep Bio Family w Konstancinie-Jeziornie (fot. wiadomoscihandlowe.pl/ŁR)\nZaledwie osiem miesięcy działał rozwijany przez rodzinę Świtalskich sklep Bio Family Supermarket w Konstancinie-Jeziornie, przy ul. Warszawskiej 79. Placówka została zamknięta w ostatnich dniach.\nBio Family w wyniku pierwszego w swojej krótkiej historii zamknięcia sklepu skurczyło się z pięciu do czterech placówek. Sklepy te funkcjonują w Poznaniu (dwie lokalizacje), Swarzędzu i Wrocławiu. Jednak już wkrótce sieć urośnie do sześciu placówek.\nZ byłego już sklepu Bio Family w Konstancinie-Jeziornie przed kilkoma dniami zdjęto szyld oraz zabrano towar i meble. Informacje o podwarszawskiej placówce zniknęły też ze strony internetowej sieci.\n- W wyniku zmian administracyjnych została podjęta decyzja o przeniesieniu, a nie zamknięciu, supermarketu Bio Family w Konstancinie-Jeziorna - tłumaczy Natasza Świtalska w komentarzu dla portalu wiadomoscihandlowe.pl. - W ostatnim czasie trwały przygotowania transportu wyposażenia całego sklepu do nowej lokalizacji. Obecne trwają prace adaptacyjne, aby przygotować nowy lokal pod standardy supermarketu Bio Family, który znajduje się bliżej naszych klientów w Warszawie - dodaje.\nPrzypomnijmy, że Bio Family Supermarket to sieć sklepów całodobowych i bezobsługowych z ofertą żywności i kosmetyków bio, rozwijana przez najsłynniejszą rodzinę "handlową" w Polsce, czyli przez rodzinę Świtalskich. Na otwarciu sklepu w Konstancinie, 16 lutego tego roku, obecny był Mariusz Świtalski, twórca takich sieci sklepów i hurtowni, jak Biedronka, Żabka, Elektromis, Eurocash, Małpka Express i Dyskont Czerwona Torebka.\nJak wyjaśnia Natasza Świtalska, firma jest także w trakcia uruchamiania jeszcze jednego nowego supermarketu Bio Family. Będzie to trzecia placówka w Poznaniu (przy ul. Obornickiej). Po otwarciu tego sklepu, jak również po uruchomieniu nowego punktu w aglomeracji warszawskiej, sieć Bio Family będzie liczyła sześć sklepów.\nTagi: Bio Family Konstancin, Bio Family Supermarket, Świtalscy, Mariusz Świtalski, Bio Family, zamknięty sklep Bio Family, sklepy bezobsługowe, sklepy całodobowe, zdrowa żywność, żywność bio, żywność ekologiczna,\nBio Family Konstancin, Bio Family Supermarket, Świtalscy, Mariusz Świtalski, Bio Family, zamknięty sklep Bio Family, sklepy bezobsługowe, sklepy całodobowe, zdrowa żywność, żywność bio, żywność ekologiczna, ">\n~Dark 4 4 miesiące temu\n5 mln rocznie na 5 sklepach? To 80 tys miesięcznie na jeden sklep? Pewnie jeszcze brutto? Każda Żabka robi więcej. Więc z czego na na czynsz? Na koszty?\n~Porsche 911 3 8 miesięcy temuocena: 100%\nNo, jak w Konstancinie nie wytrzymał sklep BIO, to coś tu jest chyba nie tak ze strategią. Myślę, że analiza biznesowa lokalizacji nie uwzględniła wszystkich jej aspektow. Przecież tam jest taka bida, że mało kogo stać na dach do samochodu i wszystko bez dachu jeździ...\n~Jarek67 2 9 miesięcy temuocena: 100%\nA jak myślisz czemu nie ma tłoku ? Bo takich naiwnych jest zbyt mało , żeby tam tworzyć tłok .\n~klient 1 9 miesięcy temuocena: 0%\nFajne sklepy, nie ma tłoku, produkty ciekawe. Przynajmniej w Poznaniu - na Murawie świetna obsługa w razie pytań, spokojne miejsce na zakupy. Nareszcie ktoś pomyślał o ludziach, którzy szukają różnych produktów bio.


Wariant koronawirusa Omicron dominuje w Holandii\nUtworzono: wtorek, 28, grudzień 2021 23:24\nOdmiana Omicron koronawirusa stała się dominującym wariantem wirusa w Holandii. Wysoce zaraźliwy wariant został po raz pierwszy znaleziony wśród pasażerów, którzy przylecieli samolotami z RPA 26 listopada. Okazało się wtedy, że również jedna próbka pobrana tydzień wcześniej była pozytywna dla tego wariantu. Od tego czasu nowy wariant wyparł dotychczas dominujący w kraju wariant Delta.\nRIVM potwierdził usterkę techniczną, która miała wpływ na informację o liczbie pozytywnych testów na koronawirusa zgłoszonych między poniedziałkiem a wtorkiem rano.\nRIVM podał jednak, że w ciągu 7 dni kończących się we wtorek o 10 rano, łącznie 84 398 osób uzyskało pozytywny wynik testu na koronawirusa. To o 11% mniej w porównaniu do tygodnia wcześniej, co sprowadziło liczbę infekcji per capita do 482 na 100 000 mieszkańców. W zeszłym tygodniu RIVM podał w swojej cotygodniowej aktualizacji informację o 19% spadku liczby infekcji i 21% spadku tydzień wcześniej.\nNastąpił również dalszy 9% spadek liczby testów przeprowadzonych przez GGD w poprzednim tygodniu kalendarzowym. Wykonano w tym czasie 346 667 testów, z których około 23,4% dało wynik pozytywny. Około 47 000 osób udało się do GGD, aby uzyskać potwierdzenie pozytywnego wyniku uzyskanego z autotestu. GGD podało, że 84,5% tej grupy uzyskało potwierdzenie wynikiem pozytywnym.\nLiczba hospitalizacji z powodu Covid-19 spadła o 25%. Tymczasem dane NICE wykazały, że 1063 osoby były hospitalizowane z powodu Covid-19 w ciągu ostatnich 7 dni, była to najniższa liczba odnotowana od początku listopada. To o około 26% mniej w porównaniu z liczbą 1430 odnotowaną w zeszłym tygodniu. Chociaż liczba hospitalizacji spada od początku miesiąca, wydaje się, że spadek liczby przyjęć pacjentów stabilizuje się, ponieważ spadek zgłoszony w zeszłym tygodniu wyniósł około 33%.\nŁącznie 191 pacjentów przyjętych w zeszłym tygodniu zostało wysłanych bezpośrednio na oddziały intensywnej terapii, w porównaniu z 256 w poprzednim tygodniu. Tydzień wcześniej było to 338 osób.\nDane LCPS pokazały odmienną sytuację. Organizacja poinformowała, że 1283 osoby były hospitalizowane z powodu ciężkiego przechodzenia Covid-19, co oznacza spadek tygodniowy o 16%. Suma ta była najniższa od pierwszego tygodnia listopada. Obejmuje 182 osoby wysłane na OIOM, w porównaniu do 211 tydzień wcześniej.


Umyłam okna i czekam | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Umyłam okna i czekam\nUmyłam okna i czekam\nKatarzyna Grochola /fot. R. Kowalewski - Agencja Gazeta\nJAN STRZAŁKA: - Czy to przy tym pięknym, starym stole zasiada Pani z rodziną do świątecznego śniadania? Mebel wydaje się solidny, ale czy się nie ugnie pod ciężarem wielkanocnych bab i mazurków?\nKATARZYNA GROCHOLA: - Pewno pana mocno rozczaruję, ale stół jest miejscem przy którym, a nie na którym. Zawsze było dla mnie ważniejsze to, kto jest ze mną przy stole, niż co będzie do zjedzenia. Te święta, choć kojarzą mi się oczywiście z tradycyjnie wielkanocnymi potrawami, będą ważne ze względu na bliskich mi ludzi, z którymi je spędzę. Nie przykładam wagi do rozkoszy stołu i nie stawiam sobie za punkt honoru, by stół się uginał pod ciężarem świątecznych frykasów, choć robię genialny sernik. Nie wpadam w przedświąteczne szaleństwo zakupów ani też w podniecenie związane z wizją ,,wielkiego żarcia"; a w Wielki Piątek "nie piję pod jajeczko", co stało się tradycją w ...


Oferta pracy: Kasjer - Sprzedawca FHU Aleksandra Świąder - Gliwice\nPoszukuję osoby do pracy na stanowisku kasjer - sprzedawca w sklepie Żabka w Gliwicach ul. Jowisza 1A oraz ul. Literatów 69\nOsoba na tym stanowisku odpowiedzialna będzie za obsługę klienta zgodnie ze standardami firmy, obsługę kasy fiskalnej, przyjmowanie i rozkładanie dostaw, dbanie o estetykę sklepu.\npozytywne nastawienie do kontaktu z ludźmi.\nGliwice 44-100 ul. Słomianka 10A Poland


Schab duszony z warzywami | Pogotujmy.pl\nW ostatnim czasie na blogu pojawia się zdecydowanie zbyt mało klasycznych, rodzinnych przepisów, które doskonale sprawdzą się np. na niedzielnym stole. Obiecuję, że w najbliższym czasie pojawi się ich zdecydowanie więcej! Tymczasem dzisiaj zapraszam Was do wypróbowania tego pysznego przepisu na schab duszony z warzywami. Mięso z tego przepisu wychodzi niezwykle miękkie i kruche, a sos bardzo pyszny i aromatyczny. Swój schab podałem w towarzystwie gotowanej kaszy pęczak i prostej sałatki z ogórków i pomidorów. Doskonale smakował będzie jednak również z kaszą jęczmienną czy gryczaną, ale także ziemniakami czy kuskusem. Zamiast sałatki, możecie podać go z klasyczną surówką z marchewki lub selera. W każdym połączniu ten schab duszony z warzywami smakuje doskonale i z pewnością zachwyci wszystkich domowników!\nBy Piotr 5 lipca 2017\nZapraszam Was dzisiaj do wypróbowania przepisu na schab duszony z warzywami. Mięso wychodzi niezwykle miękkie i kruche, a sos pyszny i aromatyczny. Swój schab podałem w towarzystwie gotowanej kaszy pęczak i prostej sałatki z ogórków i pomidorów. Wspaniały obiad! :)\npor - 1 niewielki\nseler naciowy - 2-3 gałązki\nbulion - nieco ponad litr\nsos sojowy - 2 łyżki, dla koloru (opcjonalnie)\nDo podania: dowolna kasza (u mnie pęczak), ziemniaki, kluski śląskie... oraz prosta sałatka z winegretem lub surówka\nSchab myjemy, osuszamy i kroimy w ok. 1,5cm plastry. Obsmażamy z obydwu stron na mocno rozgrzanym tłuszczu.\nW większym naczyniu, na łyżce masła i oliwy, podsmażamy posiekany drobno por, cebulę i czosnek. Po 5-10 minutach dorzucamy posiekaną w półplasterki marchewkę i seler (w całości). Smażymy jeszcze ok. 7 minut.\nWarzywa zalewamy gorącym bulionem. Przyprawiamy papryką słodką, ostrą, oregano, majerankiem, sosem sojowym, solą i pieprzem.\nDorzucamy mięso i pod przykryciem dusimy (mieszając i obracając mięso co jakiś czas) do miękkości, przez ponad godzinę.\nGotowe mięso przekładamy na talerz. Z sosu usuwamy seler i zagęszczamy go rozrobioną z wodą mąką (energicznie mieszając). Zagęszczony sos doprowadzamy do zagotowania i ponownie wrzucamy do niego mięso.\n#kuchnia polska #obiad #schab\nBardzo smakowita propozycja, a z kaszą uwielbiam takie mięso!


Samoocena mi się posypała\nZdrada w Minecrafcie\nNie musze kupować prezentu na walentynki, do oboje z dziewczyną uważamy to za zbyt stuczne\nA i tak 21 lutego mamy rocznice\n@NecroSky: Właśnie życzę Wam jak najlepiej prosto z serduszka.\n12 lutego 2018, 19:23\n@Kapitan_Jack_Sparrow: Jeżeli sam Kapitan Jack Sparrow życzy nam najlepiej to coś już w tym jest\n@NecroSky: A życzy, życzy. Ładnie razem wyglądacie!\n@NecroSky: Dziewczynę masz na myśli własną rękę?\n@ruzwelt1: Słuchaj, to że masz postać z naruto na profilowym, i nie widziałeś nigdy dziewczyny, nie oznacza że magicznie nikt nie ma dziewczyny\nWięc jeżeli próbujesz być zabawny, to tak troszkę słabo ci wychodzi : )\n13 lutego 2018, 17:11\n@NecroSky: racja nie ma nic gorszego niż napalony stulejarz .\n@NecroSky: No wiesz, raczej jak ktoś ma dziewczynę nie zagląda do takich stron bo bynajmniej nie ma czasu. Tutaj przesiadują przegrywy i dzieci. Zapytasz pewnie dlaczego ja tutaj jestem? dla beki\n@NecroSky: P.s. ale Kakashiego to ty szanuj !\n@ruzwelt1: Akurat mam czas na wszystko, wystarczy mieć normalny związek :)\n13 lutego 2018, 20:02\n@ruzwelt1: Serio uważasz że jeśli ktoś ma dziewczynę to siedzi z nią 24/7 i nie ma odrobinki czasu wejść na jeja? I dlaczego w ogóle mówisz że to strona dla przegrywów i nikt inny tu nie wchodzi? Wyobraź sobie że większa część użytkowników wchodzi tutaj tak jak Ty, "dla beki".\n@NecroSky: Do czasu\n@Kapitan_Jack_Sparrow: Słuchaj, memposty + komentarze pod obrazkami = spora część jeja to przegrywy, bo potrafią jedynie się nad sobą użalać, a nie daj Boże jak to będzie mem o depresji czy jakiegoś złego wydarzenia co się kojarzy z nieprzyjemnymi sytuacjami jejowiczów to już w ogóle nie ma o czym mówić\n13 lutego 2018, 20:44\n@ruzwelt1: A no coś tej racji masz....\n16 lutego 2018, 10:45\n@ruzwelt1: Nie do czasu, czemu wypowiadasz się o związkach gdy masz jakieś 14-15 (?) lat?\n@NecroSky: Dorosły się odezwał\n@ruzwelt1: Na pewno starszy od ciebie :) Po twoich debilnych wypowiedziach można wnioskować że masz gdzieś koło 14/15\n@NecroSky: A ty za to mądry jesteś, wiesz co? przypomniało mi się, że ja też mam dziewczynę i wiesz co? i mam dużo kasy, samochód, i własny dom. A ty prócz swojej ręki możesz jedynie pisać na jeja bo tylko to co pozostało wstrętny bachorze\n@ruzwelt1: Gdybyś miał to co mówisz byś nie siedział na jeja bo byś nie miał czasu, jak to wcześniej sam napisałeś ;)\n@NecroSky: Bo chce ci pokazać, a raczej uświadomić, że każdy może napisać, że ma dziewczynę, a tak naprawdę jest zupełnie inaczej\n@ruzwelt1: żeby zobaczyć że mam dziewczynę wystarczy wejść na mój profil i zobaczyć mój avatar :)\nNigdy nie sądziłem że będe musiał komuś udowadniać że mam dziewczynę XDDDDD\n@ruzwelt1: Ahhh, ten brak jakichkolwiek argumentów więc przyczepianie się do tego jak kto pisze\nJeszcze bardziej sie upokorz, śmiało, czekam\n12 lutego 2018, 21:49\nNo chyba , że masz przyjaciółkę ; )\n13 lutego 2018, 12:03\n@ruzwelt1: Skoro uważasz , że twoja ręką jest twoim przyjacielem to ok...\nEdytowano - 12 lutego 2018, 20:29\nniby zabawne, ale pomyśl teraz sobie, że przez tego mema dziesiątki jejków zaczęły płakać z braku dziewczyny w swoich piwnicach\n12 lutego 2018, 20:32\n@Kacprrr: uważam że jednak lepiej mieć dziewczynę i móc jej coś kupić\n12 lutego 2018, 23:04\n@Kapibara_Pana_Jacka: ja też, dlatego o tym mówię :/\n12 lutego 2018, 21:44\nE tam ,czasem warto dać komuś coś od serca :v\n@Lisa_Song: własne serce?\n@ruzwelt1: Well ,w przenośni tak ,ale naprawdę już nie ;-;\n10 lutego 2018, 13:58\n@Towarzysz_Boniacz89: Śmiech przez łzy\nNie no to kupie chociaż branzoletke dla ręki chociaż\n...I zamiast walentynek obchodzisz środę popielcową.\n12 lutego 2018, 20:33\nGdy kolega z klasy daje ci prezent na Walentynki.\nPowiedziałem mu, że dziękuję, i tym sposobem co rok dostaję pluszowe misie.\nZawsze można kupić coś dobrej koleżance...\nCo ja pie**olę, zaraz będzie, że zboczeniec i że ma chłopaka, albo coś w tym stylu.\n12 lutego 2018, 19:18\nNie musisz kupować walentynki jeśli dzieli was 164 km C:\nTagi: #prezent, #rada, #walentynki\nNie musisz kupować dziewczynie prezentu na walentynki.\nJeśli nie masz dziewczyny


Andrzej Śliwa (autor książki "Notatki geologa : szmaragdy, złoto i... smak przygody") - nakanapie.pl\nAutor 10 czytelników\nGeolog, przez kilkadziesiąt lat zajmował się poszukiwaniem i eksploatacją złóż. Większość poszukiwań prowadził w Azji i Afryce. W firmach poszukiwawczych pełnił różne funkcje – od geologa terenowego do szefa przedsiębiorstwa. Brał udział w budowie kopalń, był dyrektorem kopalni złota i członkiem rad nadzorczych przedsiębiorstw górniczych. Badał zarówno typowe, jak i niezwykłe złoża (m.in. szmaragdów); wiele lat poświęcił na poszukiwanie i eksploatację złota.\nNaukowe i popularnonaukowe , Poradniki , Fotografia , Nauki ścisłe. Matematyka , Ekonomia, finanse, biznes i zarządzanie , Sensacja Thriller\nZbiór dwudziestu dziewięciu reportaży opartych na wspomnieniach z blisko 40 lat pracy w poszukiwaniach geologicznych i górnictwie na trzech kontynentach oraz ciekawostki, anegdoty i nieznane zwyczaje ...\nMiliardy dolarów wydaje się corocznie na poszukiwanie złota i innych skarbów Ziemi. Wszystkich poszukiwaczy od bosonogich biedaków do przedsiębiorców multimilionerów napędza marzenie, że właśnie oni z...\nTo książka dla wszystkich, złożona w niespotykanej formie, w której ? jak w komiksie ? obraz (fotografia) i tekst mają równą wagę. Przypomina muzykę reggae, gdzie krótkie, lapidarne teksty stanowią st...\nW Afryce w końcu ubiegłego wieku pozostały jeszcze zakątki, w których poszukiwacze znajdowali skarby, awanturnicy – przygody, a myśliwy mógł nagle stać się łowną zwierzyną. Stan, ryzykując wszystkim, ...\nCytaty Andrzej Śliwa\n“Nie lubię demokracji, najczęściej bowiem polega ona na tym, że większa grupa glupszych rządzi mniejszą grupą mądrzejszych. Do tej pory nie wymyślono nic lepszego, to prawda, ale demokracja irytuje.”\nAndrzej Śliwa z książki Ryzykant i subtelny urok szmaragdów


Zamiast kształcić na medycynie obcokrajowców na eksport, zaoferujmy ich miejsca Polakom – to najnowszy pomysł rządu. Żeby mogli studiować na płatnych kierunkach, dostaną kredyt z szansą na jego umorzenie, jeśli zostaną w kraju - informuje dziennik "Gazeta Prawna". Czy to dobre rozwiązanie?\nGośćmi Iwony Wysockiej w audycji Ludzie i pieniądze byli: Maciek Borówka z firmy Tapptic i Marek Krzykowski, menadżer AK Construction, były prezes International Paper.\n- Wydaje mi się, że wykształcenie lekarza to dłuższy proces niż ukończenie innych studiów, nawet zrobienie doktoratu. Oni się muszą uczyć przez całe życie, żeby nadążać za tym, co się dzieje w medycynie. To proces długi i drogi i nie można go porównywać z innymi. Większe pieniądze na kształcenie lekarzy to bardzo dobry pomysł i trzeba to rozwijać - mówił Marek Krzykowski.\n- To nie jest tak, że mamy za mało studentów - mamy za mało lekarzy, dlatego że ci, których wykształciliśmy, wyjeżdżają. I tu jest główna szansa na poprawienie rynku usług medycznych. Należałoby rozpocząć debatę, na temat tego, co zrobić, żeby lekarze zostali w Polsce - dodał Maciek Borówka.


Nelly konkurs Joy regulamin - wszystko na temat Nelly konkurs Joy regulamin w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Nelly konkurs Joy regulamin (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Nelly konkurs Joy regulamin. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Nelly konkurs Joy regulamin) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Nelly konkurs Joy regulamin posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Nelly konkurs Joy regulamin jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Nelly konkurs Joy regulamin materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 21.09.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 21.09.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Nelly konkurs Joy regulamin ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Nelly konkurs Joy regulamin.


ŻEBRAŁA o udział w "Tańcu z gwiazdami"! - Pudelek\nŻEBRAŁA o udział w "Tańcu z gwiazdami"!\nDesperatka. Czuje, że to już jej ostatnia szansa?\nIlona Felicjańska jest chyba naprawdę zdesperowana. To łatwo zrozumieć. Zaskoczyło nas jednak, że nawet tego nie ukrywa. W wywiadzie dla Gali przyznaje, że żebrała (dosłownie - żebrała) o udział w 8. edycji Tańca z gwiazdami. Przez wiele miesięcy.\nZwróćcie uwagę, że jest to przecież moment, kiedy gwiazdy naprawdę nie walą już drzwiami i oknami do tego programu. Na rynku jest już z 5 konkurencyjnych formatów, prawie wszyscy już w każdym byli, a Ilona mimo to nie mogła się doprosić ludzi z TVN-u, by ją zatrudnili.\nZaczęła od żalenia się na to, że zrezygnowano z niej przed 2. edycją programu (do której też chciała się wepchać):\nDo końca dawali mi nadzieję. Mówili: "Bardzo chcemy, jest pani na liście, cały czas szukamy partnera." - zapewnia. Byłam tak blisko celu. Już myślałam, jak to będzie, robiłam plany, a tu nic. Strasznie to przeżyłam. Szłam ulicą i płakałam [PŁAKAŁA! Bo nie chcieli jej w "Tańcu z gwiazdami"...].\n- To prawda, że dzwoniłaś do producentów programu i przekonywałaś ich do siebie?\n- Kiedyś zadzwoniłam do producentki "Tańca" i powiedziałam: "Pamiętaj o mnie, cały czas bardzo chcę wystąpić." Spotykając się z ludźmi pracującymi w TVN, pytałam: "Czy wiesz, z kim powinnam rozmawiać, jak powinnam? Bardzo mi zależy na tym programie." Nie liczyłam, że ta osoba mnie zaproteguje, ale może komuś podpowie.\n_**- Dotarłaś do prezesa Waltera?**_\n- Nie, ale przed tą edycją wysłałam e-maila do dyrektora programowego TVN Edwarda Miszczaka. Napisałam, że mam świadomość, że nie jestem wielką gwiazdą, ale mam swoje cele, priorytety i bardzo mi zależy, żeby w "Tańcu z gwiazdami" wystąpić. Nie dostałam żadnej odpowiedzi, ale wcale się nie zraziłam.\nDla takich "priorytetów" faktycznie warto wiele zrobić, co pokazała już Katarzyna Figura. Obie panie, wcześniej o dobrej renomie, straciły publicznie twarz - coś bezcennego, bo życie nie kończy się wraz z 35. czy 40. urodzinami. Ze świadomością tej kompromitacji przyjdzie żyć jeszcze 30-40 lat. Osiągnęłyście tyle, że teraz bezwstydne karierowiczki Wałęsówna i młoda Kwaśniewska, może nawet Teodorska, mogą wam śmiało spojrzeć w twarz.\nale się ponizyła...\njak chodzi o kase to nie ma honoru\nWYCIĄGA OD FIRM KASĘ NA CHORE DZIECI- CIEKAWE ILE ONE DOSTAJĄ ???\nfaktycznie jest o co żebrać... programy tego typu sa już tak nudne ogląda sie je tylko dlatego że nie ma nic innego....\nniektórzy nie umieją zejśc ze sceny\nuważam, że należy podziwiać upór i mocny charakter, a także szczerość Ilony. Ma siłę przebicia, mimo pewnych kompleksów nie poddaje się. Tak trzymaj Ilono, jestem z Tobą :). Czasem aby wiele wygrać, trzeba też sporo przegrywać. Bilans wychodzi jednak dodatni ...:)\nBardzo się cieszę że występujesz w TzG. Zawze na ciebę głosuję.\nFelicjańska została twarzą firmy "Smyk". Czyżby firma prapagowała taki rodzaj kariery? Nie trzeba się kształcić, wystarczy być piękną i upolować sobie męża milionera. Aż mnie skręca, kiedy zona milionera bredzi coś o biednych, chorych dzieciach, którym rzekomo pomaga w swoej fundacji 'Niezapominajka". Fundacja to kit, forma autopromocji. A może pralnia brudnych pieniędzy męża.Ciesz się babo swoim bogactwem i n ie pchaj się na afisz!\nIlona to fajna babka mam nadzieję że zagości w programie na dłużej. Trzymam kciuki :D\ntaniec z gwiazdami , ta obecna edycja jo już całkowite DNO ! No ale zawsze się znajdzie parę tysiecy wiejskich przygłupów , którzy są tym gniotem zachwyceni !\nPo raz drugi- żal... Cóż z niej za p***c. Też mi modelka, ha ha. Niektóre dzieci żebrają o kawałek chleba a Ty beczysz z powodu że Cię do programu niechcieli?!\nG****a i zarozumiala baba bez krzty talentu.I zeby rzeczywiście była jakąś pięknoscią,a tu nic...pospolita uroda,móżdżek i bogaty mąż.\nMoże chciała pieniedzy na logopedę\nznowu taniec z gwiazdami ooo bosz.... nie lubie tego\nto ma byc taniec z gwiazdami a nie z byle kim.. z kazda nastepna edycja jest co raz gorzej i teraz tanczy byle kto.. a ona to juz wogole masakra jakas;/;/;/\nnie rozumiem was, ja tez bym wziela udzial w tym programie gdybym mogla!!! nawet za darmo, a tu jeszcze daja taka kase!!! po pierwsze to jest super przygada, niesamowita, na starosc mozna ze powspominac i pokazac wnukom kaseta jka to "babcia" wiwijala na parkiecie, a po drugie fajna zabawa, nigdzie nikt ci takiej nie zagwarantuje, no i w koncu nauka na wysokim poziomie w krutkim czasie, super!!! dlaczego wy tych ludzi bojkotujecie?!!! ja bym brala w kazdym programie udzial, bo to niezpomniane wpsomnienia, rozrywka jak ich malo, w w zwyklym zyciu gdzie to mozna przezyc?? - NIGDZIE... i jeszcze taka kasaaa, a jaka zabawa, dziwie sie wam, nie wiemm co w tym zlego i smiesznego, to jest niesmaowite, a zycie ma byc fajne ciekawe i nie banalne, co maja robic? siedziec w domu, do poracy i spowrotem?


Vetiver wystąpi przed Devendrą Banhartem | Fource Entertainment\nHome Aktualności Vetiver wystąpi przed Devendrą Banhartem\nVetiver wystąpi przed Devendrą Banhartem\nW roli supportu przed styczniowymi koncertami Devendry Banharta wystąpi Vetiver!\nFolkowy zespół z San Francisco powstał w 2002 roku z inicjatywy Andy’ego Cabica. We wczesnym okresie istnienia Vetiver na gitarze grał… Devendra Banhart, z którym Cabic zaprzyjaźnił się na studiach. Mimo że od tego czasu Devendra poświęcił się karierze solowej, udzielał się on wielokrotnie na albumach Vetiver, a Andy Cabic pomógł skomponować hit „At the Hop” Banharta.\nIch debiutancka płyta, zatytułowana po prostu „Vetiver” ukazała się w 2004 nakładem lokalnej wytwórni DiCristina. Zespół wydał następnie serię świetnie przyjętych albumów studyjnych: „To Find Me Gone” (2006), „Thing of the Past” (2008) – kolekcję coverów artystów, którzy zainspirowali Cabica, „Tight Knit” (2011) i „The Errant Charm” (2011). Dyskografię zespołu zamyka wydawnictwo „Complete Strangers” z 2015 roku.\nTeraz Vetiver i Devendra Banhart ponownie łączą siły i wyruszają we wspólną trasę koncertową. Złapać ich będzie można dwukrotnie w warszawskim Palladium. Koncert 22 stycznia jest wyprzedany, natomiast bilety na koncert 21 stycznia są nadal dostępne przez fource.pl, GoOut.pl, Eventim.pl, Ticketmaster.pl, Biletomat.pl, Going.pl i w Empikach.\nOświadczenie w związku z koronawirusem + AKTUALIZACJE\nNasi Drodzy! W odniesieniu do aktualnej sytuacji w kraju, a także oświadczenia premiera o …\nBrytyjczycy z post-hardcore’owego zespołu Holding Absence ogłosili nowy termin europejskiej …\nKoncert Conana Graya odwołany\nMimo naszych największych starań, żeby przenieść koncert Conana Graya na inny termin, zostaje …


Piotr Uściński, sekretarz stanu, Ministerstwo Rozwoju i Technologii podczas EEC 2022.\n25 kwietnia ruszyły konsultacje dotyczące ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. - Chcemy ją ostatecznie wdrożyć i, poprzez „zielony efekt“, lepiej planować przestrzennie - mówił Piotr Uściński, sekretarz stanu, Ministerstwo Rozwoju i Technologii podczas EEC 2022.\nAutor: PropertyNews.pl 26 kwietnia 2022 08:44\nJestem przekonany, że ta ustawa wejdzie w życie jeszcze w tej kadencji - mówił Piotr Uściński, sekretarz stanu, Ministerstwo Rozwoju i Technologii podczas EEC 2022.\nJeśli chodzi o budownictwo, zielona transformacja jest koniecznością. - Chcemy, by budynki były bardziej energooszczędne, wyposażone w nowoczesne instalacje fotowoltaiczne czy pompy ciepła, ale z drugiej strony zależy nam na tym, by budynki były budowane z ekologicznych materiałów - mówił Piotr Uściński wskazując kilka kierunków preferowanych zmian.\n- Chcemy do ekologii podchodzić w sposób pragmatyczny. Bez pomiaru śladu węglowego, danych i obliczeń nie jesteśmy w stanie zdecydować, co jest bardziej ekologiczne: użycie materiału energooszczędnego w eksploatacji, ale bardziej energochłonnego na etapie produkcji, czy na odwrót - mówił Piotr Uściński. - Konieczne jest racjonalne podejście, bo choć w ekologii bardzo istotne są emocje i nastawienie społeczne, ale zdecydowanie ważniejszy jest wybór najbardziej ekologicznych rozwiązań na podstawie pomiarów, a nie kierowanie się wyłącznie emocjami - przekonywał sekretarz stanu, Ministerstwo Rozwoju i Technologii podczas EEC 2022.\nPIOTR UŚCIŃSKI RSS\nMINISTERSTWO ROZWOJU I TECHNOLOGII RSS


Blog | Strona 3 z 11 | Kanapis\nCzyszczenie tapicerki Zator\nW słoneczne lipcowe popołudnie wyruszyłyśmy do Zatora na ostatnie zlecenie tego dnia. Tematem zlecenia było czyszczenie tapicerki a dokładniej pranie 8 krzeseł oraz czyszczenie wykładziny w gabinecie dentystycznym.\nCzyszczenie krzeseł stało się nie lada wyzwania dla naszej firmy, gdzie stanęliśmy „twarzą w materiał” z ośmioma, wyraźnie wyeksploatowanymi meblami do siedzenia oraz dość mocno zabrudzoną wykładziną, która stała się równie prawdziwym wyzwaniem dla naszego sprzętu.\nUsuwanie brudu z wykładziny rozpoczęliśmy od bardzo dokładnego odkurzania. Następnie nałożyliśmy na materiał specjalistyczny środek na rozpuszczania brudu i z wyczuciem wtarliśmy go we włókna materiału. Następnie przeszliśmy do płukania ekstrakcyjnego. Z krzesłami poszło mam równie sprawnie. Klientka z niedowierzaniem patrzyła na czyszczoną w trakcie tapicerkę krzeseł, która zaczęła wyglądać jak nowa. Całość pracy zajęła nam ponad 2 godziny.\nSukcesem zakończyło się czyszczenie tapicerki. Zator odwiedzimy na pewno jeszcze nie raz.\nMożna spróbować dywan wyprać samodzielnie, ale potrzeba do tego sporo czasu oraz miejsca, a najlepiej domu z ogrodem i ładnej pogody. Nie każdy ma jednak takie warunki, wtedy warto zaufać firmie, która wykona czyszczenie dywanów w Libiążu.\nCzyszczenie odbywa się w domu u klienta, ale można także zdecydować się na firmę, która oferuje czyszczenie w swojej siedzibie. W przypadku wyboru takiego rozwiązania, dywan zostanie przez nich odebrany w dogodnym terminie, a po kilku dniach będzie odwieziony na miejsce. Chyba nikogo nie trzeba przekonywać, że pranie dywanów Libiąż wykonane przez firmę niesie za sobą naprawdę wiele korzyści!\nCzyszczenie tapicerki meblowej Bielsko-Biała\nLipiec pełen zawodowych obowiązków zaprowadził naszą ekipę do Bielska-Białej na wykonanie czyszczenie tapicerki meblowej a dokładnie czyszczenie narożnika i fotela w salonie oraz czyszczenie kanapy dwuosobowej, fotela i pufy w pokoju dziecięcym.\nPranie narożnika oraz pranie kanapy w pokoju dziecięcym, nie okazało nam grama litości. Głębokie, mocne zabrudzenia, wymagały od nas sporej „gimnastyki”, aby doprowadzić czyszczone powierzchnie do ładnego i satysfakcjonującego do klientów stanu.\nPo pierwszym spojrzeniu wiedziałyśmy, że sporo energii i czasu zajmie nam całe zlecenie. Jednak z wielkim optymizmem zaczęłyśmy wykonywać kolejne pranie tapicerki w tym dniu. Szybko rozdzieliłyśmy pomiędzy siebie zadania, tak by wszystko przebiegło sprawnie.\nJuż po chwili czyszczenia narożnika oraz fotela w salonie widać było zmianę kolorystyki tapicerki, bowiem z ciemnego czerwonego wydobywał się jasny, wyrazisty odcień czerwieni, głębokiej czerwieni.\nCzyszczenie kanapy, fotela oraz pufy w pokoju dziecięcym było bardziej pracochłonne, zestaw wykonany z tkaniny Alcantara, również koloru czerwonego posiadał liczne zabrudzenia: plamy z jedzenia, picia, plasteliny, pisaków oraz kurzu. Przyczyniło się to do wylania paru wiaderek bardzo brudnej wody z maszyn piorących. Czyszczenie tapicerki przyniosło sukces naszej załogi.\nPo raz kolejny bezwzględne dla brudu na tapicerce meblowej stały się nasze maszyny piorące, które bezkonkurencyjnie wyciągnęły wszelki brud i zanieczyszczenia, oczywiście jak zawsze po uprzednim zastosowaniu specjalistycznego środka na rozpuszczenie brudu.\nCzyszczenie tapicerki w Bielsko-Białej wykonaliśmy jak zawsze z pełną starannością, co przyniosło rewelacyjne efekty!\nW pochmurny, chłodny lipcowy poranek wyruszyłyśmy na realizację zamówionego zlecenia do Sosnowca. Tematem było czyszczenie tapicerki a dokładnie czyszczenie kanapy 2 osobowej. Drogę do klientki pokonałyśmy szybciutko i bardzo sprawnie.\nKanapa, z którą przyszło nam się zmierzyć była mocno przybrudzona, a klientka postanowiła ją wyczyścić, po pierwsze dlatego, że niedawno zakończyła remont mieszkania, po drugie, że po oddaniu do pralni pokrowca z pufy, kolor tapicerek wypoczynku znacznie się różnił… Kanapa nie posiadała możliwości ściągnięcia pokrowca, zatem klientka zadzwoniła do naszej firmy o pomoc w jej wyczyszczeniu.\nSzybko zabrałyśmy się do pracy, jeden specjalista przystąpił do spryskania kanapy preparatem na rozpuszczenie brudu a po odczekaniu zalecanego czasu zaczął wcierać go odpowiednimi szczotkami głębiej we włókna materiału. Czyszczenie utrudniała spora ilość sierści kotka klientki. Na szczęście, nasz profesjonalny odkurzacz piorący również doskonale poradzi sobie z sierścią, jak również z wypłukaniem nagromadzonego przez 5 lat brudu. Siedzenia kanapy musiałyśmy 3 krotnie czyścić, ale efekt końcowy bardzo ucieszył klientkę.\nZatem czyszczenie kanapy Sosnowiec zakończyło się sukcesem naszej kobiecej ekipy. Po raz kolejny udowodniłyśmy, że doświadczenie, profesjonalizm oraz determinacja to filar naszej firmy!\nMożna spróbować dywan wyprać samodzielnie, ale potrzeba do tego sporo czasu oraz miejsca, a najlepiej domu z ogrodem i ładnej pogody. Nie każdy ma jednak takie warunki, wtedy warto zaufać firmie, która wykona czyszczenie dywanów w Mysłowicach.\nCzyszczenie odbywa się w domu u klienta, ale można także zdecydować się na firmę, która oferuje czyszczenie w swojej siedzibie. W przypadku wyboru takiego rozwiązania, dywan zostanie przez nich odebrany w dogodnym terminie, a po kilku dniach będzie odwieziony na miejsce. Chyba nikogo nie trzeba przekonywać, że pranie dywanów Mysłowice wykonane przez firmę niesie za sobą naprawdę wiele korzyści!


Aktualności: Interpelacja MF – VAT od dotacji unijnych – Kancelaria Doradcy Podatkowego Joanny Rudzkiej\nAktualności: Interpelacja MF – VAT od dotacji unijnych\n29 maja, 2018 29 maja, 2018 joannarudzka\nNie gasną spory w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dotacji pozyskiwanych m.in. przez samorządy na projekty ekologiczne. Problematyka ta dotyka zwłaszcza umów, które zakładają wkład własny mieszkańców lub ich częściową partycypację. Tematykę tę poruszył w interpelacji nr 21595 poseł Wojciech Wilk. Wskazał on, że uczestnicy gminnych projektów, które zostały zakwalifikowane do realizacji, jeśli nadal będą chcieli z nich skorzystać, będą musieli wydać na ten cel sporo więcej. Wszystko przez zmianę interpretacji przepisów dotyczących podatku VAT od dotacji unijnych. Wcześniej mieszkańcy uczestniczący w programach zobowiązani byli do zapłacenia VAT-u jedynie od wkładu własnego. Teraz dotyczy to także przyznanej dotacji.\nW odpowiedzi z 11 maja 2018r. Podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Paweł Gruza zaznaczył, że system podatku VAT w Unii Europejskiej podlega harmonizacji, co oznacza, że państwa członkowskie zobowiązane są do przestrzegania zgodności krajowych przepisów w zakresie podatku VAT z regulacjami wynikającymi z prawa unijnego. Z tych też względów regulacje przyjęte w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej: „ustawą o VAT”, muszą być zgodne w szczególności z przepisami dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) – dalej jako „dyrektywa”. Dyrektywa ta nakreśla zasady funkcjonowania systemu VAT wskazując m.in. podmioty uznawane za podatników oraz zakres przedmiotowy opodatkowania tym podatkiem. Uniemożliwia ona również państwom członkowskim UE dowolne kształtowanie wysokości stawek podatkowych i zwolnień od tego podatku.\nI tak, zgodnie z postanowieniami dyrektywy podstawa opodatkowania VAT obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia (art. 73 dyrektywy, który został implementowany w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT). Z cytowanego wyżej przepisu wynika, że dotacja podlega opodatkowaniu, jeżeli ma bezpośredni związek z ceną dostarczonego towaru/usługi świadczonej przez otrzymującego dotację. W takiej sytuacji stanowi bowiem wynagrodzenie (bądź jego część) płatne od osoby trzeciej w zamian za dostarczony towar/usługę świadczoną przez otrzymującego dofinansowanie.\nMinister powołał się również na orzecznictwo w kwestii opodatkowania dotacji na instalacje wykorzystujących odnawialne źródła energii (dalej „OZE”). Jako przykład podano wyrok o sygn. akt I SA/Lu 610/17 WSA w Lublinie, który rozpatrując kwestię dofinansowania usług montażu przez gminę pomp ciepła i instalacji fotowoltaicznych orzekł:\n„Gmina niespornie zamierza montaż kolektorów słonecznych i pomp ciepła zlecić innemu podmiotowi, jednak sama aktywnie uczestniczy w świadczeniu tejże usługi. Nie budzi wątpliwości, że to Gmina jest stroną umów z mieszkańcami, koordynuje wszystkie prace związane z organizacją projektu i dokonuje w tym celu stosownych zleceń oraz zakupów towarowych. Jest też beneficjentem wpłat dokonywanych przez mieszkańców na powyższy cel oraz uzyskanej dotacji z Regionalnego Programu Operacyjnego. Zawierając umowę z wykonawcami projektu oraz umowy z mieszkańcami wchodzi w rolę świadczącego usługę. Dlatego też, w świetle art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, należało uznać ją za podatnika świadczącego usługę.\nSpór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług Gmina winna zaliczyć środki otrzymane z dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, bowiem zdaniem skarżącej nie ma ono charakteru cenotwórczego i w żadnej mierze nie może być uznane za bezpośrednio związane z czynnością opodatkowaną. Organ uznał natomiast, że otrzymane dofinansowanie pozostaje w ścisłym związku z usługą świadczoną przez Gminę, a jego wartość zależy od całościowej ceny tej usługi, a nadto w zasadniczy sposób wpływa na wysokość wpłat pobieranych od mieszkańców, będących usługobiorcami.”.\nNa koniec jednak Ministerstwo zauważa, że kwestia kwalifikacji prawnopodatkowej na gruncie podatku VAT otrzymania dotacji powinna być przedmiotem indywidualnej oceny każdego przypadku, która to ocena powinna uwzględniać całokształt okoliczności towarzyszących każdej konkretnej sprawie.\nJeżeli problem ten Państwa dotyczy prosimy o kontakt.\nOtagowane budżet, ekologia, fotowoltaika, gmina, jednostka, jst, MF, Ministerstwo Finansów, odnawialne źródła energii, oze, panele solarne, podatek, podatki, samorzad terytorialny, samorząd, solary, vat, wymiana piecy\nPoprzedni wpisAktualności: NSA – wsteczna centralizacja jest obowiązkowa jeżeli Gmina chce skorzystać z odliczenia VAT na bazie wyroku TSUE\nNastępny wpisAktualności: Ustawa o wspieraniu nowych inwestycji czeka na podpis Prezydenta – zastąpi SSE