› zobacz co się działo 28 maja 2018 w Elblągu\nartykuły z dnia 28.05.2018\nSamochód uderzył w drzewo na starówce. Pasażerka przewieziona do szpitala (+ zdjęcia)\nDziś (28 maja) około godz. 18.30 na ul. Wodnej na Starym Mieście w Elblągu doszło do kolizji, w wyniku której poszkodowana została jedna osoba. 33-letnia kobieta kierująca volkswagenem golfem kombi jechała ulicą Wałową od strony Bramy Targowej (drogą wiodącą pomiędzy Galerią EL a halą przemysłową) w kierunku rzeki Elbląg. Na łuku drogi, w miejscu w którym ul. Wałowa łączy się z ul. Wodną, pojechała prosto. W efekcie samochód uderzył w drzewo, stojące w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy. W wyniku kolizji ucierpiała... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › zagrożenia i utrudnienia 1 komentarzy ~Marcin Mongiałło\nElbląg. Pogrzeb Zenona Perwenisa\nUroczystości pogrzebowe Zenona Perwenisa odbędą się w środę (30 maja). Rozpoczną się o godz. 14.30 w Katedrze św. Mikołaja. Wtedy zostanie wystawiona urna wraz ze zdjęciem Zenona Perwenisa. O godz. 15 zostanie odprawiona msza święta. Po jej zakończeniu uroczystości pogrzebowe na nowej Dębicy. O uroczystości powiadomił nas Zenobiusz Perwenis, syn Zenona Perwenisa. O Zenonie Perwenisie przeczytasz tutaj. więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › 2 komentarzy ~Redakcja elblag.net\nPrzeciętny człowiek śpi osiem godzin na dobę. Biorąc pod uwagę długość trwania doby, w łóżku spędza jedną trzecią swojego życia. Pokazuje to, jak ważny dla prawidłowego funkcjonowania jest sen. Jednak, żeby pora nocna była czasem intensywnej regeneracji, muszą zaistnieć ku temu odpowiednie warunki. Jednym z nich jest posiadanie odpowiedniego materaca. Czym grozi źle dobrany materac? Warto wspomnieć, że wybór materaca jest bardzo ważną sprawą z tego względu, że wpływa nie tylko na komfort wypoczynku, ale również... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › poradnik ~Redakcja elblag.net\nElbląg: 24-latek z marihuaną w...\nPolicjanci patrolujący miasto postanowili wylegitymować dwójkę mężczyzn siedzących na ławce, którzy to na widok radiowozu zaczęli się nerwowo zachowywać. Legitymowanie zakończyło się zatrzymaniem jednego z nich. Sytuacja miała miejsce w sobotę około godziny 21.00 W trakcie legitymowania policjant zapytał jednego z mężczyzn o przedmiot, który wystawał mu z kieszeni. Mężczyzna odparł, iż jest to portfel, po czym wyjął go i wyrzucił za siebie. To niecodzienne zachowanie sprawiło, że policjanci zainteresowali się tym co... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › policja 1 komentarzy ~Redakcja elblag.net\nElbląg. Koncert Macieja Maleńczuka odwołany! Przeczytaj dlaczego\nOrganizatorzy koncertu Macieja Maleńczuka w Teatrze im. Aleksandra Sewruka w Elblągu odwołali imprezę, która była planowana na 2 czerwca. Jak nas poinformowała Agencja Artystyczna Monolit koncert Macieja Maleńczuka w Elblągu został odwołany. Oto szczegóły: z przykrością informujemy, iż solowy koncert Macieja Maleńczuka zaplanowany na 2 czerwca 2018 r. na godz. 20:00 w Teatrze im. Aleksandra Sewruka w Elblągu, z przyczyn niezależnych od artysty i organizatora zostaje odwołany. Bilety można zwracać w miejscach zakupu. W... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › bieżące 6 komentarzy ~Redakcja elblag.net\nPasłęk. Warte 200 tys. zł: marihuana, amfetamina i nielegalne papierosy\nPolicjanci CBŚP ustalili, że podejrzany wynajmował kilka garaży, a w jednym z nich ukryta była marihuana, amfetamina i nielegalne papierosy. Chcąc zmylić policjantów CBŚP wskazywał na zupełnie inny garaż. Nic mu to nie pomogło, został zatrzymany, a następnie aresztowany. Śledztwo nadzoruje Prokuratura Rejonowa w Elblągu. Policjanci z Wydziału w Elblągu Zarządu w Olsztynie Centralnego Biura Śledczego Policji, dotarli do jednego z mieszkańców Pasłęka. Z ich informacji wynikało, że mężczyzna jest zamieszany w przestępczość... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › policja ~Redakcja elblag.net\nSenator Jerzy Wcisła o kulisach interwencji Straży Marszałkowskiej i sytuacji niepełnosprawnych\nSenator RP Jerzy Wcisła opowiedział dzisiaj (28 maja) o kulisach interwencji Straży Marszałkowskiej, proteście oraz dramatycznym położeniu osób niepełnosprawnych. Blisko 5 milionów osób w Polsce to osoby niepełnosprawne, czyli takie, które same sobie nie poradzą. W moim odczuciu sytuacja z niepełnosprawnymi pokazuje, że Prawo i Sprawiedliwość wcale nie stoi po stronie słabszych. Daje pieniądze tam, gdzie jest korzyść polityczna. Jeżeli ma przekazać pieniądze osobom niepełnosprawnym, które zazwyczaj nie są... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › polityka 9 komentarzy ~Marcin Mongiałło\nElbląg. Kto będzie dbał o bezpieczeństwo w 13 budynkach Urzędu Miejskiego?\nMiasto szuka firmy, która przez dwa lata zadba o ochronę obiektów, osób i mienia, dozór sygnałów przesyłowych, gromadzonych i przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych oraz konserwację urządzeń alarmowych w obiektach Urzędu Miejskiego w Elblągu. Urząd Miejski to nie tylko budynek przy Łączności 1, ale także: przy ul. Jaśminowej 11, w którym znajdują się pomieszczenia Departamentu Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miejskiego, budynek Ratusza Staromiejskiego przy ul. Stary Rynek... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › biznes ~Grażyna Wosińska\nElbląg: Nastolatek z czterema butelkami whisky. Grozi 10 lat odsiadki\n18-letni mężczyzna został przyłapany przez ochronę sklepu na tym jak próbował wynieść bez płacenia 4 butelki whisky. 18-latek postanowił bronić skradzionego towaru i wszczął bijatykę z ochroną. Agresora uspokoili i zatrzymali policjanci z patrolu, którzy przyjechali na miejsce. Zdarzenie miało miejsce w minioną sobotę w jednym ze sklepów samoobsługowych na terenie Elbląga. 18 letni mężczyzna przyszedł na zakupy a właściwie przyszedł tylko w jednym celu… aby wynieść alkohol i nie zapłacić za niego. W tym celu... więcej ›\nElbląg: Złamana ręka rowerzysty. Policyjne podsumowanie weekendu\nElbląscy policjanci interweniowali w miniony weekend 193 razy. Zatrzymali 1 osobę poszukiwaną. 14 osób przewieziono do wytrzeźwienia do pogotowia socjalnego. Policjanci z ruchu drogowego przeprowadzili 580 badań kierujących. Zatrzymali także 3 nietrzeźwych kierujących. W czasie weekendu doszło do 2 wypadków drogowych. Pierwszy miał miejsce przy ul. Traugutta w Elblągu. Tam 20 letni rowerzysta wjechał na przejście dla pieszych przy zapalonym czerwonym świetle. W wyniku tego uderzył w prawidłowo jadącego vw kierowanego przez 39 latka.... więcej ›\nJeśli jesteś osobą do 25 roku życia i nie wiesz, jak odnaleźć się na lokalnym rynku pracy przyjdź do Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży OHP w Elblągu przy ulicy Junaków 5. Skorzystaj z naszej pomocy i doświadczenia! Młodzieżowe Biuro Pracy działające w strukturze Centrum oferuje dostęp do ofert stałych i krótkoterminowych, pozyskanych od lokalnych pracodawców, a także pomaga w przygotowywaniu dokumentów aplikacyjnych. Obecnie poszukuje osób na następujące stanowiska: pracownik magazynowy, kelner, konsultant... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › rozwój i edukacja ~Redakcja elblag.net\nKazimierzowo. Mężczyzna przygnieciony przez kabinę ciężarówki\nW Kazimierzowie, pod Elblągiem doszło dziś (28.05) rano do tragicznego wypadku. 42-letni mężczyzna po zdarzeniu był nieprzytomny. Na terenie bazy firmy budującej ekspresową "siódemkę" mężczyzna został przygnieciony przez kabinę samochodu ciężarowego. Jak wynika z informacji elbląskiej straży pożarnej poszkodowany jest nieprzytomny, z funkcjami życiowymi. Został odwieziony do szpitala. Więcej informacji wkrótce. Poszkodowany mężczyzna rozładowywał ciężarówkę. W trakcie tej czynności pojazd przechylił... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › policja 1 komentarzy ~Grażyna Wosińska\nZmarł Zenon Perwenis\n26 maja 2018 r. po długiej i ciężkiej chorobie zmarł Zenon Perwenis – wybitny działacz "Solidarności" oraz Związku Sybiraków, społecznik. Zenon Perwenis urodził się 5 marca 1949 roku w Pawlukańcach koło Wilna. Jako małe dziecko został deportowany wraz z rodziną na Syberię (okręg Czeremchowo, obwód irkucki). Do Polski powrócił w 1955 w ramach akcji repatriacyjnej. W 1975 r. ukończył Politechnikę Gdańską (filia w Elblągu). W latach 1966-1993 był pracownikiem Zakładów Mechanicznych im. generała... więcej ›\nKobiety żołnierze łączą służbę z macierzyństwem\nRodzina czy służba? Przykład Mam-żołnierzy pokazuje, że będąc Terytorialsem można świetnie połączyć jedno z drugim. Wojska Obrony Terytorialnej umożliwiają najbardziej optymalne połączenie dotychczasowej aktywności w życiu cywilnym ze służbą wojskową. Jest to możliwe dzięki temu, że szkolenia odbywają się głównie w dni wolne od pracy. Jest to oferta bardzo atrakcyjna dla kobiet, których w WOT jest aż 10 procent. Coraz więcej pań wyraża chęć włożenia munduru wojskowego. Jako powód wstąpienia do WOT podają... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › dzieci i rodzina ~Redakcja elblag.net\nElbląg i okolice. Trzy osoby nie żyją. Tragiczny bilans weekendu\nWczoraj (27.05) doszło do czterech wypadków: trzy osoby nie żyją, a trzy zostały ranne. Do najtragiczniejszego zdarzenia doszło w Klusajnach, gmina Orneta. Nastąpiło zderzenie samochodu osobowego z motocyklem. Kierowca i motocyklista ponieśli śmierć na miejscu. W innym wypadku we wsi Kopina zginął motocyklista. Wspaniała pogoda nie zapowiadała tragicznych zdarzeń na drodze. Jednak doszło wczoraj (27.05) do czterech groźnych w skutkach wypadków. Do najtragiczniejszego doszło w Klusajnach gmina Orneta. Na skrzyżowaniu dróg... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › policja ~Grażyna Wosińska\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › zagrożenia i utrudnienia ~Redakcja elblag.net\nPod biało-czerwoną flagą z Krzysztofem Herdzinem\nPodobno nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale na szczęście ta zasada nie obowiązuje Elbląskiej Orkiestry Kameralnej i Krzysztofa Herdzina. EOK i jeden z najwszechstronniejszych polskich muzyków po raz kolejny połączą siły. Tym razem po to, aby ukazać ponadczasowe piękno rodzimych melodii. Sekundować im będzie Krakowskie Trio Stroikowe, a koncert odbędzie się 8. czerwca w ramach 15. Letnich Ogrodów Polityki. Melomani zebrani w sali głównej Biblioteki Elbląskiej będą tym razem mogli podziwiać Krzysztofa Herdzina w... więcej ›\n7 miesięcy temu 28.05.2018 › zapowiedzi ~Redakcja elblag.net\nNiestety brak wydarzeń zaczynających się 28 maja 2018


RYSUNEK GEOMETRYCZNY – TO PROSTE! (tutorial) – się rysuje\nStrona główna » RYSUNEK GEOMETRYCZNY – TO PROSTE! (tutorial)\nRYSUNEK GEOMETRYCZNY – TO PROSTE! (tutorial)\nKopiowanie geometrycznych obrazków znalezionych w Sieci to żmudna praca, o wiele łatwiej narysować je samemu. Zobacz, jakie to proste!\nGeometrycznymi rysunkami możesz ozdobić Bullet Journal albo wykonać je w większym formacie i – po oprawieniu w ramki – powiesić na ścianie.\nDo zrobienia geometrycznego obrazka potrzebne będą:\nkartka papieru (lub Twój BuJo)\nwydruk/zdjęcie/rysunek wybranego motywu\ndość miękki ołówek, np. 2B, 4B\ntwardszy pisak do obrysowania konturu (ja wybrałam ołówek HB)\ncienkopis (najlepiej wodoodporny, aby nic się nie rozmazało)\njeśli chcesz pokolorować rysunek, to także kredki/kolorowe cienkopisy lub akwarele\nJak narysować obrazek geometryczny\nobrysuj kontur motywu\nwszystkie zaokrąglone linie zamień na proste\nw środku motywu narysuj kilka kropek i poprowadź proste linie między nimi i między konturem\ngotowe! (teraz możesz pokolorować rysunek)\nNarysuj jamniczka – tutorial\nTeraz pokażę Ci krok po kroku jak narysować nieco bardziej skomplikowany rysunek geometryczny – będzie to piesek jamnik. Pamiętaj, że pracujesz z konturem motywu, dlatego potrzebne Ci będzie zdjęcie/rysunek z profilu lub z przodu, nie pod kątem.\nKrok 1. – wybierz i wydrukuj zdjęcie\nMotyw możesz narysować/przerysować, wyciąć (np. z gazety), skserować lub wydrukować. Ważne, aby był w takim rozmiarze, w jakim będzie docelowy rysunek. Mojego jamniczka wydrukowałam (na zwykłym papierze do drukarki). Kartkę przycięłam, aby łatwiej mi było z nią pracować.\nKrok 2. – skopiuj motyw\nWybrany motyw trzeba przenieść na kartkę. Można to zrobić na kilka sposobów np. przykładając papier do szyby (lub nawet do monitora komputerowego – wtedy nie musisz motywu drukować). Jeśli jednak chcesz skopiować motyw do notesu lub na grubszy papier, zrób to tak jak ja – przekalkuj. Miękkim ołówkiem zamaluj motyw od spodniej strony, potem przyłóż do kartki i obrysuj kontur twardszym pisakiem. Niektóre drobne elementy możesz pominąć – ja zrezygnowałam z wystającego kawałka ucha.\nKrok 3. – zmień kontur na geometryczny\nKolejny etap to zmiana kształtów zaokrąglonych na proste linie. Zrobiłam to w dwóch etapach: najpierw od ręki, a potem od linijki.\nKrok 4. – obrysuj kontur cienkopisem\nNastępnie wszystkie linie poprawiłam – przy linijce – wodoodpornym cienkopisem. Ślady ołówka wytarłam gumką.\nKrok 5. – zrób linie wewnątrz rysunku\nNa rysunku postawiłam kilka kropek (wystarczy 4-5) i każdą połączyłam, przy linijce, z innymi kropkami i z konturem. Liczba linii zależy od Ciebie – ja wolę, kiedy nie jest ich za dużo. Linie warto najpierw rozplanować ołówkiem, a dopiero później poprawić cienkopisem.\nKrok 6. – pokoloruj obrazek\nGotowy rysunek geometryczny można dodatkowo ozdobić, zakreskowując niektóre pola cienkopisem (jak na obrazku z realistycznym sercem powyżej) lub kolorując (jak na obrazku z ananasem).\nJeśli lubisz geometryczne obrazki, skorzystaj z mojego tutorialu! Daj znać w komentarzu, czy Ci się przydał i podziel się koniecznie tym artykułem z innymi. 🙂\nBULLET JOURNAL W PODRÓŻY I NA WAKACJACH\n24 listopada 2019 o 20:45\nMyślałam że takie rysunki są trudne do wykonania, a tu proszę, proste i szybkie. Zaraz rysuję znowu ananasa bo bardzo mi się spodobał.\n25 listopada 2019 o 16:57\nHej Alicja, tak, te rysunki są prostsze niż się wydaje, a na pewno łatwiejsze niż przerysowanie już gotowego geometrycznego obrazka. Powodzenia z ananasem!\n16 marca 2019 o 21:29\nNiedowiary ze pani potrafi tak ślicznie rysowac!!!! Tez bym tak chciała :-(:'(\nOjej!! a ja już chciałam rysować trójkąty, jeden obok drugiego… Narobiłabym się a efekt byłby marny 😛 Super rozwiązanie ! 😉\nTo się cieszę, że pomogłam – w podobny sposób jak jamniczka można narysować wszystko! Pozdrawiam\n16 sierpnia 2017 o 10:55\nSerce skradło moje serce!\n16 sierpnia 2017 o 16:12\nCieszę się i mam nadzieję, że je sobie narysujesz 🙂\n11 sierpnia 2017 o 20:51\n12 sierpnia 2017 o 17:46\nRozumiem, Paula, że się podoba tutorial 😉 ? Pozdrawiam!\n8 sierpnia 2017 o 08:41\nGenialna technika, na pewno spróbuję 🙂\nDziękuję za dzielenie się wiedzą!\nSpróbuj koniecznie! 🙂 Pozdrawiam!\n7 sierpnia 2017 o 19:46\nBardzo mi się spodobało.Super pomysł i wspaniała instrukcja.\nDziękuję i cieszę się, że takie wpisy podobają się Czytelnikom 🙂 Pozdrawiam!\nSuper sprawa. Fajnie miec takiego nauczyciela.\n7 sierpnia 2017 o 16:37\nDziękuję! Mam nadzieję, że spróbujesz zrobić taki geometryczny rysunek 🙂\n7 sierpnia 2017 o 11:53\nZawsze wyglądało to na tak skomplikowane! 🙂\nA jest całkiem łatwe 🙂\n7 sierpnia 2017 o 11:03\nWidziałam te rysunki tu i tam, ale nie wiedziałam, że to takie proste. Świetny tutorial, jak zawsze u Pani <3\n7 sierpnia 2017 o 11:43\nTak, to całkiem proste 🙂 Dziękuję za miły komentarz!\n7 sierpnia 2017 o 10:54\nDziękuję. Od dawna mi taki rysunek chodził po głowie. Zaraz siadam i popróbuję\nTrzymam kciuki, żeby wyszedł jak najpiękniej!\n7 sierpnia 2017 o 10:13\nale to fajne, myślałam, że takie rysunki są bardzo trudne! dziękuję\n7 sierpnia 2017 o 10:47\nWcale nie są trudne i nawet nie bardzo pracochłonne! 🙂\npismo ręczneKochamy Pismo Ręczneakwarelebrush calligraphytutorialmodern calligraphyBullet Journalkaligrafia klasycznabrush penBuJorysowaniekaligrafiaplanowaniebrush letteringhand letteringnoteswyzwaniepisaniesketchingdla początkujących


Bo Yin Ra - Światy Duchowe - szereg obrazów kosmicznych | eioba.pl\nW księdze niniejszej stanie obok słowa poglądowy obraz i oba zespolone te czynniki mają dopomóc odsłonić przed tobą królestwa wyżyn duszy.\nWyświetlenia: 4.633 Zamieszczono 15/04/2009\nSZEREG OBRAZÓW KOSMICZNYCH\nPoczątkowo, przy pobieżnym oglądaniu, zanim jeszcze słowo zdołało odpowiednio nastroić w tobie duszę, jak się nastraja struny harfy, gotów jesteś może przypuszczać, że i w tych obrazach znalazło kształt widomy "nowe dążenie do szukania wyrazu", jakie się w czasie, kiedy księgę niniejszą napisałem, przejawiło we wszystkich dziedzinach sztuki?\nChętnie potwierdziłbym to twoje przypuszczenie, gdyby tak było w rzeczywistości.\nFaktem jest jednak, że próby nadania widomego kształtu przedstawionym tu obrazom sięgają czasów, kiedy nic jeszcze nie wiedziano o takim nowym dążeniu, zmuszony też jestem wyznać ci, że nigdy nie odczuwałem tej potrzeby, która w obecnych czasach każe wielu artystom uważać się za powołanych do stworzenia sobie nowych sposobów wypowiadania się, gdyż stare nie wydają im się już dostatecznie czyste i prawdziwe.\nRozumiem wprawdzie motywy, które pobudzają ludzi do takiego dążenia i zmuszają ich do torowania nowych dróg - co się zaś tyczy mnie samego, powstawało w duszy mojej to, co chciałem przedstawić, równocześnie ze swoją formą, tak że nie przeżywałem w sobie nigdy innego dążenia poza odtworzeniem tej powstałej we mnie formy.\nPokazane tu obrazy powstawały we mnie nie inaczej, niż wszystkie inne, co kiedykolwiek we mnie ukształtować się miało.\nTo jednak, co należało tutaj przedstawić, było już samo przez się inaczej uformowane, tak, że formy, jakie znajdują się w tych obrazach, musiały z natury rzeczy powstawać pod wpływem podniety do ich przedstawienia.\nPonieważ pozostaję w wewnętrznym świecie rzeczywistego Ducha w pełni świadomości, tak samo jak w świecie zmysłów cielesnych, kształty są mi bliskie i znane, jak wszystko co mnie otacza realnie na tej ziemi.\nPodczas gdy przedmioty, na które pada światło słońca ziemskiego, pozostają zazwyczaj w ściśle ustalonych granicach, przedstawia się forma tam, w owym świecie Ducha, w żywym wciąż przeistaczaniu się.\nPodczas gdy na ziemi wszelka forma otrzymuje kształt widomy z jednego, ściśle ustalonego punktu widzenia, oglądamy w owym świecie Ducha formy tak, jak gdybyśmy byli próżnią, której granice tworzą tysiące oczu.\nJednak i tu nie istniało dla mnie szukanie formy przedstawienia.\nTo, co przeżywałem, formowało się samo przez się w obraz na płaszczyźnie, usiłowałem też jedynie, opanowanymi przez mnie technicznymi środkami, obraz ten, wolny od wszelkich domieszek, utrzymać coraz wyraźniej i trwalej.\nNazwy tych obrazów znajdują się w tym, co pragnę w tej księdze uprzystępnić dla przeżycia za pomocą słowa.\nZadaniem ich jest jedynie służyć za wskazówki do wywołania nastawienia, niezbędnego, by zbudzić w duszy przy oglądaniu dźwięk i rytm.\nWyjątkowe jednostki, które potrafią, same żyć w pełni świadomości w tym świecie Ducha, o którym świadczą podane obrazy, bez trudu odnajdą w nich to, co przeżyli sami.\nWszyscy inni niech wiedzą, że przedstawiony tu świat Ducha można poznać dopiero wtedy, gdy od dawna rozstaliśmy się z niższą dziedziną tajemnych obrazów owych brzemiennych w ułudy sfer wiecznego mroku i ponurej grozy, w których media, somnambulicy i ekstatycy zwykli szukać rzekomego potwierdzenia tworów bujnej ich fantazji.\nWobec tego, że wszystkie składniki przedstawionych w tej księdze obrazów tak trwale zakorzenione są a najgłębszych pokładach istności każdego człowieka, , iż znajdują się tam gotowe dla nich odpowiedniki, budzą się więc dzięki tym obrazom siły, za sprawą których zmysły duszy ześrodkowują się w jeden prazmysł, stanowiący podstawowy warunek każdego rzeczywistego i prawdziwego przeżycia wydarzeń duchowych.\nSłowo i obraz mają tu na celu zbudzenie tego prazmysłu duszy.\nJak dalece może to osiągnąć każdy czytelnik tej książki, zależeć będzie jedynie i wyłącznie od osiągniętego już przez niego szczebla duchowego rozwoju.\nW znacznym jednak stopniu może się do tego przyczynić właściwe nastawienie.\nKto chce osiągnąć to, co może dać niniejsza księga, musi z góry zrzec się wszelkiego rozumowego wyjaśniania przedstawianych obrazów.\nJedynie najgłębsze pogrążenie się i wczucie może przyczynić się do przełożenia hieroglifów tych obrazów na odczuwalne poruszenia duszy.\nWciąż jednak musi istnieć wola samoistnego wczucia się, jeśli oglądanie obrazów ma wywołać przeżycia duszy.\nDotyczy to wszelakiej sztuki - tutaj jednak będzie niezbędny większy wysiłek woli, jeżeli chcemy od strony zewnętrznej, widocznej dla oka fizycznego, dotrzeć do treści wewnętrznej.\nZ chwilą gdy w rzeczy samej zbudzone zostaną siły przeżywania, niewątpliwie będzie mógł przeżywający mieć za każdym razem inne jeszcze obrazy, ukształtowane na własną jego modłę, to bowiem, co zostało tu przedstawione, jest jedynie szeregiem wewnętrznie powiązanych ze sobą obrazów, mających na celu łącznie ze słowami tej księgi, ułatwić duszy dostęp do wewnętrznego królestwa, od którego oddalił ją ponad wszelką potrzebę świat zewnętrzny.\nPośród obeznanych już bliżej z naukami odwiecznej mądrości, którym wolno mi było dać wyraz w moich pismach, niewielu się znajdzie takich, którzy by nie zdołali od razu ogarnąć znaczenia tej księgi.\nDoświadczenie wykazało mi jednak, że nawet u osób mniej obeznanych z tymi naukami, zwłaszcza o ile w jakimkolwiek kierunku są one artystycznie usposobione, już krótkie wczucie się budziło w duszy oddźwięk, znajdujący wyraz w sięgających zamierzchłych czasów przeczuciach.\nNie mogę i nie wolno mi, o ile nie chcę zagrodzić duszy jej drogi, dawać tutaj żadnych wyjaśnień świata barw i kształtów, który domagał się w tych obrazach plastycznego ujęcia.\nMuszę zaufać siłom duszy każdej z osób oglądających obrazy.\nKażda próba wyjaśnienia byłaby tutaj niefortunna - mogłaby jedynie przysłonić mgławicą myśli rzeczy najistotniejsze.\nW magicznym działaniu wszech czasów i wszystkich narodów znane były wtajemniczonym święte znaki, niewielu jednak przychodzi na myśl, że znaki te miały źródło w duchowym postrzeganiu, że odnalezione zostały niegdyś w królestwie czynnego Ducha.\nTutaj takie właśnie znaki przedstawione co zostaną w wiekuistym królestwie ich kształtowania się.\nSiła tych znaków objawi ci się o tyle, o ile zdołasz się zagłębić w swą pranaturę.\nSzczęśliwy, jeśli potrafisz wówczas przeniknąć ich znaczenie z ich oddziaływania na duszę twoją.\nZbędne wówczas zaprawdę stanie się dla ciebie wszelkie wyjaśnienie ich wartości.\nBłogosławić wówczas będziesz niewątpliwie dzień, który podsunął ci do ręki tę księgę.\nA ja cieszyć się będę twoim szczęściem.\nSzukająca duszo - kimkolwiek jesteś w oczach własnych - ujmij dłoń moją i uleć wraz ze mną z zamknięcia w więzieniu, z którym zżyłeś się już od dawna, a które wiąże cię w ciasne pęta twoich zmysłów cielesnych!\nNazbyt długo już nosiłeś te pęta, aż wreszcie stać ci się one mogły miłymi niby klejnot królewski.\nZrozum, że ty sam jedynie posiadasz moc zakuwania się w pęta i że tylko tobie samemu pozostawiono możliwość zwolnienia się ze skuwających cię kajdan.\nZdobądź odwagę opuszczenia bezpiecznej ostoi murów więziennych i zdobycia sobie wolności dzięki sobie samemu.\nNie dozwól abym daremnie rozwierał ciężkie podwoje celi twojej duszy.\nPrzygotuj się do dalekiej drogi w nieznaną ci jeszcze lub też zaledwie przeczuwaną przez ciebie krainę, wiedz jednak, że poprowadzić cię chcę do twojej ojczyzny, którą opuściłeś niegdyś, przed niepamiętnymi czasy, a której świetlane przestworza budzą teraz w tobie uczucie lęku, albowiem znasz tylko mury więzienne, jako granice pola swego widzenia.\nNie będziesz zmuszony do utracenia niczego, co stało się miłe twojemu sercu podczas twego więzienia.\nWszystko odnajdziesz później wedle woli twojej, nikt poza tobą samym nie zdoła cię z tego wyzuć.\nA gdy później, po naszym wzlocie ku gwiazdom, powrócisz na to miejsce, przeistoczy się dla ciebie ciasna twoja cela w świetlistą, promienną komnatę królewskiego zamku, a ty będziesz panem kluczy do niej.\nWszystko, cokolwiek było tutaj twoją własnością, będzie w dalszym ciągu należało do ciebie, będziesz jednak umiał zaprawdę lepszy czynić z tego użytek i to, co dnia dzisiejszego tkwi jeszcze tutaj w brudzie, opromienione będzie wówczas owym blaskiem świetlanym, który dane ci będzie zabrać z sobą z twojej ojczyzny na mroczne niwy ziemskiego bytowania.\nProszę cię: nie zwlekaj dłużej z pozostawaniem na miejscu twojej niewoli, nie rozmyślaj trwożliwie, czy zdolny jesteś pójść za moim przewodem!\nWszelkie ociąganie się przetrzymuje cię niepotrzebnie w twoim więzieniu.\nZaufaj twoim własnym siłom! Tylko dzięki twojej własnej sile będziesz mógł wznieść się wraz ze mną!\nJa zaś chcę ci być przewodnikiem jedynie, ojczyzna twoja wysłała mnie jedynie na odszukanie cię, jako że wzywałeś jej.\nWierz, dopóki nie jesteś zdolny zrozumieć!\nWierz, abyś mógł dojść kiedyś do świadomej wiedzy!\nWierz i idź za mną!\nNareszcie, nareszcie czuję twoją ociągającą się dłoń.\nUjmij mocniej z całym spokojem moją, abym mógł bezpiecznie cię prowadzić.\nCzujesz już, ze wznosimy się, a niebawem unieść się masz tam, skąd wszystko, co do dnia dzisiejszego wydawało ci się wysokie, będzie leżało głęboko pod nami.\nWznieśliśmy się już z mroków ponurych cieśnin i stopy twoje czują się wyzwolone z ciężaru twego ciała.\nGłęboko pod nami leży kula ziemska z całą szarą jej nędzą.\nNie cofaj się myślą ku temu, co przed chwilą opuściłeś, albowiem każda myśl o rzeczach ciężkich i przytłaczających hamuje wolny twój lot.\nTwoje spoglądanie w dół winno być dla ciebie niby odskocznią, abyś mógł z tego oglądania się czerpać siłę do wznoszenia się.\nWszystko co zostawiłeś poza sobą, niech ci będzie snem złudnym, z którego szczęśliwie wyzwoliłeś się i który nigdy już powrócić nie może.\nSiłą twoja unosi cię ku nowemu przeżyciu i wówczas tylko zdołasz pojąć je w sobie, jeśli będziesz mógł zapomnieć o tym, co dotychczas wydawało ci się najwyższym przeżyciem twoim.\nJuż teraz, gdy jeszcze przemawiam do ciebie, doznaję wrażenia, że rada zawarta w mych słowach wystarcza do wykrzesania woli twojej.\nUwolniony od ciężaru unosisz się już wzwyż.\nOko twoje, mętnie jeszcze niedawno spoglądające, nabiera blasku i jasności.\nBędzie ono jeszcze o wiele jaśniej promieniało, im bardziej zbliżać się będziesz do Światła, będącego pierwotną twoją ojczyzną, od której odpadłeś przed wiekami.\nUnosimy się jeszcze w pustej przestrzeni, nie ma tu bowiem nic takiego, co mógłbyś już spostrzegać.\nA przecież rozpościera się i tu dookoła ciebie pełnia życia i to, co wydaje ci się pustką, niedostępne jest tylko jeszcze dla nie wyćwiczonej twojej zdolności postrzegania.\nDowiedz się tu prawdy, że we wszystkich bezkresnych przestrzeniach nie istnieje próżnia, że wszelką pozorną próżnię tłumnie wypełnia forma i życie i że twoja zdolność postrzegania tego życia będzie wciąż wzmagała się, im intensywniej zdolne będzie własne twe życie uszlachetniać się i wysubtelniać.\nMusimy wznieść się daleko wyżej jeszcze poprzez wszystkie obszary gwiazd.\nMusimy ulecieć ponad najdalsze słońca, aby dostać się do owych sfer, w których twe oko wewnętrzne ma się zbudzić z tysiącletniego snu!\nGłęboko pod nami znajdują się już kręgi światów, które tam, na ziemi, widzimy w jasne noce jedynie w postaci świetlanych mgieł na aksamitnym stropie nieba, a nasz lot wyżynny wciąż nie ma jeszcze końca.\nZnajdujemy się oto w niezmierzonej przestrzeni, ze zdumieniem też dostrzegasz, że te same świetlane mgławice gwiezdne, które pozostały głęboko pod nami, są równie wysoko ponad tobą i okrążają nas teraz ze wszystkich stron.\nZnajdujemy się jak gdyby wewnątrz nieobjętej, potężnej kuli, której zewnętrzne granice tworzą miriady systemów światów.\nWśród tej bezkresnej przestrzeni dostrzegasz oto nowe światło, jaśniejsze od najbardziej olśniewającej błyskawicy, bardziej promieniste niż najjaśniejszy blask słoneczny na morzach zwrotnikowych.\nCzyżbym słyszał twój pierwszy radosny okrzyk?\nTak, to nie złudzenie - rozwarło się wreszcie twoje oko wewnętrzne!\nUjmujesz silniej moja dłoń?\nWidocznie czujesz, że wszystko dotychczas ci znane opuściło cię teraz i że tu w tym świetle musisz dopiero uczyć się widzieć!\nJak owa zorza, rozjaśniająca długą noc na biegunach kuli ziemskiej, zyje i to nieskończone morze światła, w którym unosimy się obecnie, buchając ogniem tysięcznych promieni, czarując świetlnym przepychem barw.\nWciąż jeszcze niezdolne jest twoje oko rozpoznać w tym żywym świetle żadnych form.\nPotrzeba na to jeszcze czasu i coraz wyższego wzlotu.\nCzy dostrzegasz już pierwsze jaskrawo białe iskry promienne, przebłyskujące na naszej drodze?\nSkieruj swój wzrok ku górze, do ich punktu wyjścia!\nPrzerażony cofasz się z drżeniem?\nCzujesz, że od dawna już nie unosimy się własną siłą lecz że owo niewymownie promienne PRASŁOŃCE, które ujrzałeś teraz w przepastnych głębiach kulistej przestrzeni, pociągnęło nas siłą magnetyczną, aby wchłonąć nas w swoje ziejące ogniem wnętrze!\nNiezdolny już jesteś stawiać oporu i podczas gdy zdjęty jeszcze dreszczem wewnętrznym mniemasz, że udało ci się zatrzymać, docierasz oto wraz ze mną coraz bliżej do jego zewnętrznych świetlano płomiennych osłon.\nRozumiem twój lęk, mimo że od dawna nie podzielam go.\nI ja niegdyś przeżyłem ten wstrząs, kiedy ktoś inny u mego boku po raz pierwszy uprowadził mnie w tę sferę.\nAle powiedziałem ci ostateczną prawdę, przyobiecując ci, że powiodę cię do twojej ojczyzny, jakkolwiek cała twoja istota rozdygotana jest teraz lękiem przed zagładą.\nMimo, że słyszysz huki gromów rozlegające się wokół nas, nie daj się nawet i zastraszyć.\nI poprzez ten "krąg grozy" wciągnie nas siła tego Prasłońca szybciej, aniżeli zdołasz przypuszczać.\nPozostań tylko pewnym samego siebie i twej woli dostania się do twojej ojczyzny.\nNie zrażaj się i pozbądź się wszelkiego lęku, a nawet troski o własny byt!\nByt czy niebyt winien wydawać ci się jednakiej wartości, jeśli nie ma być daremne moje towarzyszenie ci w tym locie wzwyż.\nMusisz być gotów złożyć w ofierze wszystko czym byłeś we własnych oczach, co z samego siebie uczyniłeś.\nCzy chcesz czy nie chcesz, przeistoczysz się niezawodnie w tym praogniu, ale tutaj dopiero okaże się kim jesteś!\nSpłoniesz tutaj i jako jaśniejąca gwiazda będziesz odesłany z powrotem do mroków, na które paść ma wiekuiste światło twoich promieni, albo też, twoja chwiejna, ociągająca się wola stanie się zgubą dla ciebie i ściągnie na ciebie wieki wznawiającej się udręki.\nNie byłbym cię nigdy wydostał z twego więzienia i nie namówił do tego lotu, gdybyś ty, sam tysiąckrotnie nie wzywał mnie uprzednio w samotne noce twojej niewoli na ziemi.\nTeraz niemożliwy już jest dla ciebie odwrót!\nOkazać się teraz musi, czy byłeś uprawniony do wzywania.\nTylko ten, kto przedwcześnie domagał się wyzwolenia, może znaleźć tutaj swoją zagładę i na wieki zatracić w tym pragnieniu wiedzę o samym sobie.\nI on zostanie znowu wysłany jako iskra do wiekuistego przestworza, nie był jednak jeszcze dostatecznie dojrzały, aby stać się już dzisiaj gwiazdą i pragnienie tego Słońca, które jest jego ojczyzną nie mogły jeszcze zrodzić go na nowo do najwyższego jego bytowania.\nAle teraz rzuć z barków swoich lęk wszelki!\nLęk nie osiągnął nigdy jeszcze wielkiego celu!\nDopóki przytłaczać cię będzie bojaźń, nie odnajdziesz w tej praojczyźnie własnej siedziby, albowiem nie ożywia cię jeszcze wola złożenia ofiary z siebie samego, aby siebie samego odnaleźć.\nCzyż nie są ci znane słowa Mistrza, który mówi, że dusza twoja będzie zatracona, o ile zechcesz ją zachować i że możesz zyskać samego siebie, jeśli zerwiesz pęta, wiążące cię z tobą samym?\nNie mogę ci wprawdzie dać jeszcze pewności, że wytrzymasz ostatnią próbę, jaka cię jeszcze czeka, nie byłbyś jednak tutaj, gdyby miała ci zagrażać zagłada.\nWątpić należy, czy poszedłbyś za mną, kiedy przyszedłem do ciebie na twoje wezwanie, oczekiwałbyś bowiem czegoś odmiennego od tego co mogłem ci radzić.\nCi, co nie byli jeszcze uprawieni do wzywania, a mimo to wzywali, zawsze się kryli do najmroczniejszych zakamarków swego więzienia, ilekroć ktoś z nas zapukał do ich furty i tylko najzuchwalsza czelność czasami podawała lekkomyślnie rękę przewodnikowi mimo, iż poczuwała się do swego braku przygotowania.\nAle ty poszedłeś za mną, ociągając się jedynie i dlatego mniemam, że masz prawo bardziej ufać sobie niż mógłbyś przypuszczać.\nNie gotuj sobie samemu udręki i zaufaj swojej gwieździe.\nTej gwieździe, która przedstawia najwyższe twoje ukształtowanie i w która przeistoczony masz powrócić, o ile wyzwolisz w tym ogniu słonecznym samego siebie z pęt własnych.\nNie chciej być niczym innym, jak tylko tym ogniem słonecznym, który zawiera w sobie wszystek byt, a zrodzi cię ona na nowo z własnej siły tak, że będziesz żył w nim wiecznie.\nPozostawiam cię więc samego twoim spostrzeżeniom, albowiem przeistoczyć się muszę w ogień i jasność, których widoku teraz nie mógłbyś jeszcze znieść!\nUdam się teraz do swojej siedziby w najgłębszym wnętrzu tego Prasłońca, a kiedy mnie znów odnajdziesz, będziesz i ty, jako gwiazda, towarzyszył mi do mrocznego królestwa ziemskiego, aby przyświecać tym, którzy łakną światła.\nNie będziesz zmuszony, jak ja, tysiąckrotnie powtarzać tej wędrówki, żadne też ślubowanie nie wiąże cię z moim obowiązkiem, mimo, że własne twoje światło gwiazdy dane ci będzie z tego samego ognia słonecznego, który i mnie na długo jeszcze przedtem zanim mogłem spotkać cię, jako syn ziemi, obdarzył niegdyś swoją jasnością.\nIdź teraz do swojej ojczyzny!\nSpłoń w ognistym świetle i jako syn światła powróć znowu do mnie.\nW najprzepastniejszych głębiach ognia tego Prasłońca oczekiwać będę twoich narodzin i tu, w królestwie jego promieni, ujrzeć masz bez osłon już, w wiekuistej postaci, tego, który do ciebie przemawiał.\nZmierzaj ku swej doskonałości, aby ziemi w jej szarej nędzy nowa narodziła się gwiazda.\nOdnajduję cię więc tu ponownie, ty zwycięzco, jako jaśniejącą gwiazdę, nowo zrodzoną z wiekuistej Światłości!\nI znów jesteśmy na tym samym miejscu, gdzie cię opuściłem, aby przeistoczyć się w tę promienistą postać, w której oglądasz mnie teraz, sam w promienne światło przeistoczony.\nTeraz już możesz sam osądzić dlaczego uprzednio nie byłbyś w stanie znieść mojego widoku w tej postaci świetlanej.\nW tym samym Praogniu zjednoczeni jesteśmy po wszystkie wieki.\nWiadomo ci teraz również, ze każdy, kto tu jest "Mistrzem", musi być "uczniem" doskonalszego od siebie i że kolejne szczeble tej hierarchii nie mogą mieć końca, ponieważ Absolut sam przez się jest bezkresny i każdemu "najwyższemu" szczeblowi ukazuje się jeszcze wyższy, a który on sam się znów przeistoczy po osiągnięciu najwyższego stopnia własnej doskonałości.\nJesteśmy obydwaj najniższymi zaledwie szczeblami tej sięgającej nieba drabiny!\nNałożone zostało mi niegdyś, jak ci wiadomo, obowiązujące mnie ślubowanie nie opuszczania wcześniej obwodu prądu wiekuistego Ducha, z którego syn ziemi czerpie życie, aż ostatni z moich ziemskich braci nie zostanie, jak ty, wchłonięty przez światło - dopóki nie zespoli się ze szczeblami drabiny wiekuiście jaśniejących gwiazd.\nDlatego też, tak samo jak ty, muszę powrócić teraz do mroków ziemskich, a nawet gdy przyjdzie kiedyś kres noszenia przeze mnie mojej szaty ziemskiej, nie wolno mi będzie nigdy opuszczać obwodu duchowego prądu syna ziemi, dopóki kula ziemska nosić będzie istoty ludzkie.\nTy zaś, gdy przestaną cię kiedyś krępować więzy ziemskie, przeistoczysz się niezwłocznie w następny z kolei szczebel, jak ten na jakim oglądasz mnie tutaj okiem swego ducha, nie będziesz jednak w żadnym razie zmuszony do trwania w nim.\nJest on dla ciebie jedynie sposobem odczuwania, nie tak jak dla mnie - odwiecznym własnym polem pracy, do którego sam dążyłem!\nZ chwilą gdy osiągniesz w nim najwyższy stopień swej doskonałości, ujrzysz ponad sobą następny z kolei wyższy szczebel, i wnet ty sam przeistoczysz się w ten wyższy szczebel, podobnie jak przeistoczysz się kiedyś w mój kształt z chwilą, gdy wyzwolony ze zwierzęcości ziemskiej, odnajdziesz się w najwyższej doskonałości.\nI na wieki już nie będzie miało kresu to stałe "wznoszenie się" coraz wyżej, istotnie też, najwyższe wydoskonalenie każdego poszczególnego szczebla, ukazującego się ponad nami, wymaga coraz dużych okresów czasu tak, iż wreszcie to, co my ludzie zwiemy wiecznością, znikomym jest zaledwie ułamkiem owego czasu, w ciągu którego wyższe szczeble osiągają dopiero swoją najwyższą doskonałość.\nTu każde słowo ludzkie, które by mogło uczynić dla ciebie zrozumiałym to wieczne stawanie się, bełkotem jest zaledwie i dopiero gdy ty sam zdobędziesz zdolność wglądu w to wszystko, będziesz mógł dzięki własnemu samoistnemu oglądaniu osiągnąć ostateczne poznanie.\nMiłość Prasłońca, które zrodziło cię teraz z siebie na wiekuistą gwiazdę, żyje obecnie w tobie w twojej postaci, i tylko dzięki tej Miłości uzyskasz możność wglądu!\nA teraz zanim opuścimy się ponownie w sfery zewnętrznych systemów światów, a potem daleko głębiej jeszcze na zewnątrz, aż na ziemię, pozostańmy przez krótki czas jeszcze w głębi tego królestwa przyczyn, wiekuiście trwającego i działającego stawania się, aby móc oglądać jego cuda!\nZe zdumieniem spostrzegasz teraz, że tu, gdzie przedtem oczom twoim nie ukazywało się nic prócz olśniewającego morza promieni wszelkich barw, otacza cię nowy świat pierwotnych form.\nWidzisz tu teraz wszystko pełne kształtujących sił, które same muszą zostać uformowane, aby tworząc dalej kształtować mogły nowe formy.\nWszystko to jest wciąż jeszcze dla ciebie chaosem i nie wiesz też, jak masz go sobie tłumaczyć.\nWkrótce jednak będziesz umiał rozwikłać go, jak tylko nauczysz się używania swego wewnętrznego oka.\nNiejedna wówczas rozwiąże się dla ciebie zagadka, otaczająca cię tu na kształt hieroglifów, znajdziesz też wreszcie klucz do otwarcia owych kajdan, jakie dźwigać musiałeś na ziemi, jako człowiek o ziemskiej postaci.\nObjawi ci się w ten sposób najgłębsza istota twoja.\nTysiąckrotnie wzajem zadzierzgnięte z sobą i splatane wynurzają się tu przed tobą niezliczone obrazy najgłębszego stawania się.\nDla ciebie są to na razie obrazy, umysł twój bowiem nie jest jeszcze wdrożony do ujmowania przyczyn stawania się, a i ty sam zwykłeś kształtować sobie wszystko w wyraźny obraz zanim zdołasz zrozumieć.\nW rzeczywistości wszystko, co tutaj oglądasz jest jedynie działaniem owych pierwotnych sił, tkwiących głęboko w podłożu wszelkiego stawania się, sił, którym zawdzięcza swój byt wszystko, co kiedykolwiek powstało.\nDlatego też możesz odnaleźć tu i rozpoznać wszystko, dopóki zaś nie jesteś zdolny do rozpoznania tego, co jest tutaj do poznania, stwarzasz sobie mimo całej ziemskiej wiedzy jedynie mętne, ułudne zasłony, na których fantazja twoja wyrysowuje formułki, mające ukryć przed tobą twoją niewiedzę.\nSpośród wszystkich tych niezliczonych stawań się rychło nauczy cię twój zdobyty teraz zmysł wewnętrzny w którym zespolone są wszystkie inne zmysły, wyodrębnia poszczególne elementy z powikłanej mnogości całokształtu.\nOdsłoni się przed tobą pierwotne twórcze powstawanie w poszczególnych stopniach swego rozwoju.\nOdwiecznie dalekie rzeczy staną się dla ciebie teraźniejszością.\nWszystko co kiedykolwiek wymyślić mogli ludzie, jest cieniem tylko i odbiciem tego, co tu istnieje.\nZ chwilą, gdy sobie to uświadomisz, odsłoni ci się ten świat nieskończenie wielobarwnych cudów najgłębsze swoje tajniki.\nNie cofaj się wzrokiem ku rzeczom ziemskim i nie staraj się czynienia porównań rozwikłać zagadki tego, co raz jeden tylko się staje i co poznać się daje jedynie z własnej swej postaci.\nUjrzysz znaki, kształty i barwy, do których podobne jest niejedno na ziemi, a mimo to nie wolno ci czynić porównań, jeżeli nie chcesz pogmatwać tego, co samo przez się jest proste i nie powtarza się dwukrotnie.\nJest to nowy język, który musisz tu nauczyć się rozumieć i wtedy dopiero, gdy zbudzi w tobie jednakie oddźwięki, zaczniesz wyczuwać stopniowo co ma ci on do powiedzenia.\nPrastare księgi mądrości na ziemi mogą obwieścić ci ten język, nazbyt jednak daleki byłeś od wiedzy tych, którzy je niegdyś napisali i w ten sposób podsuwałeś zawsze własny swój tekst pod teksty mędrców.\nJeśli jednak nauczysz się tutaj poznawać, nastąpi czas, że ze zdumieniem śmiać się będziesz z własnej zadawalającej się byle czym głupoty i nie będziesz w stanie zrozumieć, że brzmienie tych ksiąg taiło przed tobą niegdyś nierozwikłane zagadki, albo też, że zuchwale uważałeś się za uprawnionego do wyjaśnienia tego, w czym mędrsi od ciebie chcieli ci udzielić zupełnej jasności.\n"I rozsiewało się słowo Pańskie po wszystkiej krainie", trzeba jednak najpierw nauczyć się słyszeć dźwięk tego słowa, zanim się zechce wyjaśnić znaczenie tej mowy.\nGdyby tak wielu dotkniętych głuchotą nie tłumaczyło błędnie tej mowy, panowałoby zaprawdę mniej zamieszania na świecie!\nNie istnieje w nieskończonych kosmicznych obszarach siła, która by nie potrafiła objawić ci właściwości swojej istoty zarazem jako dźwięk i znak.\nTu zaś, gdzie wszystkie zmysły stopione są w jednym, przejmujesz równocześnie dźwięk i znak.\nPoznaj tu kształt i barwę, a dotyk, smak, powonienie i słuch zbudzi się wnet w tobie do życia!\nŻe zaś i ty sam również ukształtowany jesteś przez te same siły, które tu spostrzegasz, musi znaleźć się w tobie wewnętrzna odpowiedź na wszystko co ci się ukazuje.\nNic nie wolno ci do tego co widzisz od siebie dodawać, lecz musisz w zupełnym spokoju i skupieniu czekać dopóki odpowiedź nie zrodzi się w tobie samym.\nGdy zaś otrzymasz odpowiedź, nie zwlekaj z przyjęciem jej i wiedz, że tu każdy otrzymuje własną odpowiedź i że utraciłbyś swe najwyższe dobro, gdybyś chciał teraz czekać na innych, aby móc porównać swoją odpowiedź z ich odpowiedziami.\nPodobnie jak ty sam jeden tylko i jedyny zrodzony zostałeś ze Światła praognia słonecznego na jaśniejącą gwiazdę, możesz sam jeden i dla siebie jedynie zdobyć tu najwyższe poznanie, a mimo to poznanie twoje odzwierciedli w twoich formach poznanie wszystkich innych ludzi, którzy w ten sam sposób nauczyli się tu poznawać.\nWiesz już zatem dlaczego nie wolno mi tu wyjaśniać ci ani barw ani kształtów.\nWyjaśnienie, jakiego mógłbym ci udzielić, byłoby dane z zewnątrz i tym samym pozbawiłoby cię własnej twojej odpowiedzi.\nA przecież tylko własna twoja odpowiedź budzi w tobie siły, których potrzeba ci do osiągnięcia najwyższej doskonałości w obecnej twojej postaci.\nPozostańmy teraz pospołu, ale nie spodziewaj się po mnie, abym chciał ci wyjaśnić to, co ty sam tylko i dla siebie samego jedynie musisz nauczyć się wyjaśniać, co sam jedynie dla samego siebie musisz nauczyć się wyczuwać.\nBezkresne jest wnętrze tej kuli, w której unosimy się, mimo, że zakreśla ona swoje granice w owych wypromieniowanych przez nią miriadach światów i słońc.\nZawarte jest tu nieskończone stawanie się i cała wieczność wydawałaby ci się jednym krótkim dniem, gdybyś kiedykolwiek chciał zbadać do głębi wszystkie cuda owego wiekuistego stawania się!\nWiadomo ci może, iż kiedyś w dawnych czasach istnieli na ziemi astrologowie, zbyt pewni swej ograniczonej fantazji i ważyli się na próby obliczenia czasów, w których powstaje wszechświat i znów się rozpada?\nZaprawdę nie zdawali sobie sprawy z niedorzeczności swego roszczenia i nie przeczuwali też, że przed nimi istnieli mędrsi od nich, których słów nie mogli już zrozumieć, tak że przypominać musieli dziecko, o którym się opowiada, że chciało wyczerpać do małego dołka wodę z oceanu!\nWieczny w ostatecznym znaczeniu: bez początku i bez końca jest "dzień światów", który chcieli obliczyć - wieczną zarazem owa "noc światów".\nWieczna EMANACJA praognia słonecznego, który zrodził ciebie na jaśniejącą gwiazdę, wiecznie zakreśla najdalszą granicę swojego działania we wszystkich układach światów, otaczających nas tu w postaci najdalszej, świecącej mętnie mgławicy kulistej.\nWiecznie powstają tam nowe systemy światów w zamkniętym ze wszystkich stron pierścieniu już powstałych i wiecznie wchłaniane zostają ponownie w nieskończonym "przestworzu" systemy światów wraz z niezliczonymi słońcami i ciżbą ich planet.\nŻadne wyliczenia mózgów ludzkich nie są w stanie przedstawić tych czasów, w których chociażby jeden z owych systemów światów może powstać lub znów zniknąć!\nNigdy jeszcze nie poniżyło się duchowe objawienie do tego stopnia, aby odsłaniać duchom ludzkim na ziemi to, co jest wiecznie dla nich niepojęte.\nWszystko, czego udzielił kiedykolwiek człowiekowi duch wieczności, mądrze odpowiadało zdolności pojmowania człowieka, było brzemienne w skutki również w mrocznych sferach syna ziemi.\nCzy wydaje ci się dziwne, że odsłonięte zostają przed tobą najgłębsze tajniki prabytu, podczas gdy nieuchwytną ma pozostać dla ciebie strona zewnętrzna?\nAle zastanów się nad samym sobą i nie zapominaj, że jesteś tu w swojej praojczyźnie, z której wydarłeś się sam przed wiekami do obcego świata, jakkolwiek świadomy byłeś, że tam na zewnątrz, mogłeś się wypowiadać jedynie drogą czynów, a nie przez swą odwieczną istotę!\nTwoja własna wielkość doprowadziła cię niegdyś do upadku!\nI dziś jeszcze możesz ponownie ulec upadkowi i w ten sposób ponownie odroczyć na wieki twój stały powrót do Światła, nawet dusze, które złożyły to samo ślubowanie obarczające jako dobrowolnie wzięty ciężar na swoje barki, uległy już takiemu ponownemu upadkowi w ciemności, jeśli nie dorosły do spełnienia swego zadania.\nDlatego właśnie udzielono ci mego przewodnictwa, abyś się nie dał uwieść pokusie.\nTu w najgłębszym wnętrzu jedynie powstanie twoje królestwo, abyś znów mógł oddziaływać na zewnątrz.\nTu działać będziesz kiedyś ożywiony tą samą siłą, z której powstaje wszystka zewnętrzność, ale w świecie zewnętrznym znalazłbyś tylko pochodne siły, które są tam zbyt potężne dla ciebie, nie możesz bowiem objawić się tam w swojej mocy świetlanej.\nWszystko w niezmierzonym przestworzu jest na swoim, sobie tylko wyznaczonym miejscu pewne własnej swej potęgi i wykazywania swojej siły, nie moze też na żadnym innym miejscu rozwinąć się w całej pełni.\nNawet samo Praświatło posiada pełnię mocy jedynie samo w sobie, mimo, że wypływa zeń cała nieskończoność wszechświata!\nIm bardziej oddalają się od tego wszystko rodzącego ognistego Prasłońca wyłonione z niego siły, tym bardziej zatracają podobieństwo do swego praźródła, aż wreszcie na najdalszym zewnętrznym krańcu przeobrażają się w przeciwstawieństwo.\nTu jedynie we wnętrzu tej niezmierzonej kuli zachowujemy jeszcze prawdziwie boskie bytowanie.\nZ chwilą, gdy ponownie pogrążymy się w owe systemy światów, aby dotrzeć tam do kuli ziemskiej, będziemy wewnętrznie daleko odsunięci od tego boskiego życia, które zdolni jesteśmy utrzymać jedynie w najgłębszej utajonej własnej istności.\nWprawdzie boska siła Ducha przenika również najbardziej zewnętrzną stronę, siła ta nie może wykazać swojej potęgi i ci tylko, w których zbudziła się najgłębsza utajona istność, mogą jeszcze odnaleźć ją w sobie.\nJeśli mimo to wydała ci się zewnętrzna natura na ziemi już pełną boskich cudów, pomyśl, że i to co jest na zewnątrz, ma swe źródło wewnętrzne i że pomimo swego przeciwieństwa zdradza ostatnie ślady pochodzenia swojego z Praświatła!\nNa zewnątrz jednak będziesz miał związane ręce ponieważ tam jest właściwe miejsce sił przeciwstawnych i dlatego siły te wykazują tam cała swą potęgę.\nMusisz zawsze z najgłębszej utajonej istności swojej docierać do tej wysokiej sfery świetlanej, o ile chcesz tam, na zewnątrz, opanować w drobnych bodaj rzeczach owe siły przeciwstawne, nigdy jednak nie będziesz zdolny całkowicie ich pokonać.\nFakirzy i żadni władzy adepci magii próbowali czynić to w inny sposób, usiłując drogą mozolnych ćwiczeń opanować pewne formy owych sił przeciwstawnych, nie znalazł się jednak jeszcze nikt na ziemi, który by, pomimo całej swojej sztuki, nie został w końcu nędznie zgruchotany na miazgę.\nBoscy magowie wszech czasów zawsze działali jedynie stąd, z otaczających nas sił boskiego bytowania, a jeśli podanie uczyniło z nich cudotwórców, nie poznało się ono na tych właśnie rzeczywistych zdziałanych przez nich "cudach", ponieważ tych prawdziwych cudów nie widzi ludzkie oko, wyniki zaś, które istotnie jest się w stanie oglądać, nie odsłaniają nigdy prawdziwej ich przyczyny.\nNależy tu odnaleźć znaki, których używania musi się nauczyć każdy, kto ma przyswoić sobie boską magię, nigdy wszakże nie odnaleźli tych znaków ci, którzy w swojej żądzy władzy łaknęli sławy cudotwórców.\nTu, na tym uświęconym miejscu, musisz się nauczyć wyczuwania tego, co znaki te mają ci do powiedzenia.\nMusisz zaprawdę zadomowić się tutaj, jeśli ojczyzna twoja ma ci powierzyć swoje skarby.\n"IN PRINCIPIO ERAT VERBUM" - na początku było słowo - wieści nam święta księga a niejeden z badaczy zadręczył biedną swoją mózgownicę zbędnym pytaniem dlaczego "Słowu" nadano tutaj takie znaczenie - dlaczego tak się dzieje, że mędrzec określa praźródło wszelkiego stawanie się jako "słowo"?\nOtóż tę naukę obwieszczono niegdyś w takiej formie najgłębszego "wniknięcia" w istotę rzeczy.\nOdwieczna emanacja ognistego Prasłońca wiekuistej Miłości sama się wypowiada w wiecznym dążeniu do powstania, staje się dla samej siebie rytmicznie sprężonym ruchem, staje się Prasłowem, które wypowiada samo z siebie wszelkie stawanie się, uporządkowane wedle zawartej w nim liczby!\nSłowa mowy ludzkiej są najdalszym oddźwiękiem tego "Słowa", które jest przy Bogu i które jest Bogiem na wieki wieczności!\nMędrzec mówi o początku, który był zawsze i który wiekuiście będzie istniał!\nTu wyłania się przed twoim wzrokiem duchowym ten początek i "słowo" objawia ci się w rytmie i barwie, w kształcie i dźwięku, jako pierwszy wyraz wiekuistej kształtotwórczej woli.\nWczuwając się zatrzymaj się chwilę i staraj się w sobie samym, w najgłębszej utajonej istności twojej przeżyć najgłębszą istotę tego Prasłowa, z którego powstało wszystko, co kiedykolwiek zaistniało, z którego powstanie wszystko co kiedykolwiek zaistnieć będzie mogło.\nJako "LUX IN TENEBRIS" - jako Światło w ciemności, samo wypowiada się to Prasłowo w niezmierzone głębie "przestworu" - kształtując z samego siebie pierwszy prakształt i w dreszczu zgłębienia samego siebie buduje sobie już tu swój ołtarz modlitewny.\nDookoła tego ołtarza, niby chór kapłanów, stoi czcią przejęte, brzemienne odwieczną płodnością kształtowanie, zaledwie skrystalizowane w pierwsze tworzywo bytu, nieruchomo jeszcze stężałe, a mimo to już jako niema modlitwa.\nNiemożliwe jest tu jednak pozostawanie w stworzonych kształtach, rychło też ujrzysz, jak z pierwotnej formy wypływa wiekuiste płodzenie, jak się kształtują nowe wciąż formy, jak falują one i zlewają się z sobą wzajem, aż wreszcie z tej mnogości coraz bardziej świetlisty wyłania się klejnot, w którym "Słowo" rozpoznaje samo siebie w tym przez nie wypowiedzianym świecie i ujmuje się w postaci kształtu.\nI oto kiedy tak pośród swego formowania się jaśnieje zwycięsko, rozbrzmiewa równocześnie chór tryumfalny pierwszego stworzenia poprzez wszystkie sfery ducha.\n"TE DEUM LAUDAMUS" - Ciebie Boga chwalimy - rozbrzmiewa hymn formy poprzez pierwotnie stworzony świat Ducha i wszystkie niebiosa pełne są zbożnego uwielbienia.\n"Słowo" stało się tu w swoim tworze "ja" i wszelka forma Ducha poznaje w nim w radosnym zachwycie źródło swojego istnienia.\nPowstało królestwo czystego Ducha aby w formach swoich krążyć ustawicznie w samym sobie.\nPrasłowo ujawnia swoje działanie w najgłębszym swoim spełnieniu!\nJego twórcze dążenie do powstania nie stanęło jednak tu, w tym kręgu świetlanym, u kresu swego działania.\nI oto królestwo najgłębszego spełnienia pozostało nadal brzemienne twórczością, płodzi też w dalszym ciągu w wiekuistym, nieobjętym przestworze - płodzi samo własne swoje granice i stwarza przeciwdziałanie wiekuistej przestrzeni, wiekuistego czasu.\nCo w najwewnętrznejszym królestwie Ducha jest jednością - staje się tu dwoiste i okiem twego ducha dostrzegasz powstającą jakby pracownię kosmiczną, w której niezrodzona siła Ducha buduje formy, co stanowi podstawowy warunek owych systemów światów, zamykających nas tutaj w tej kuli świetlanej jako dalekie mgły; tu w twórczym kształtowaniu powstaje CZAS I PRZESTRZEŃ zewnętrznej struktury świata!\nNiepodobna już do wiekuistej przestrzeni, a mimo to tająca w sobie jej prawa.\nJuż nie jako przestwór Ducha, zawierający swój czas w sobie samym, ta świeżo stworzona przestrzeń ukształtuje czas dopiero z samej siebie.\nPodczas gdy ty sam przenikasz tu wiekuistą przestrzeń, jak również ona ciebie przenika, ta rodząca czas przestrzeń zakreśli ci na każdym miejscu granice.\nPodczas gdy duchowe twoje oko tu, w wiekuistej tej przestrzeni, zdolne jest postrzegać w taki sposób, jak gdyby samo było bezkresną kulą, która wszystko w sobie zawiera i widzi równocześnie ze wszystkich stron, tam będziesz mógł wzrokiem ogarniać jedynie od wewnątrz na zewnątrz i spostrzegać zawsze z jednego tylko punktu.\nTeraz dopiero rozpoczyna się drugie tworzenie - niby poddźwięk "Słowa", które zrodziło z siebie tworzenie pierwsze!\nJak morze bezkresne ciągną się w nieskończoność fale niezgłębionego mroku, przecież "Duch boży unosi się nad wodami" i lśniące światło jego promieni, pełne siły i mocy twórczej, przy wiecznym prapłodzeniu, zanurza w morze ciemności dążenie do powstania.\nMagiczne znaki pierwotne nadają kształt zewnętrznym światom, rychło też przed okiem twego ducha rozwiane zostaną ciemności.\nWidzisz już pod stropem tłumu działających sił powstanie ZARODKÓW ŚWIATÓW.\nWciąż od nowa dążą one do życia, podczas gdy morze ciemności przeistacza się w obłok świecący.\nWidzisz już zrodzone z tych zarodków POWSTAJĄCE PRAŚWIATY! Prapotężne kształtujące siły tworzą swoje dzieło i światło kosmiczne przesuwa się niby opary mgliste poprzez stworzoną przestrzeń.\nWkrótce powstanie ich będzie dokonane.\nTo, co ujrzysz teraz to NARODZINY KOSMOSU, wyłonienie się spłodzonych zewnętrznych światów z królestwa kształtujących sił kosmicznych.\nW wiecznej nocy światów, nieskończenie daleko od ognistego Prasłońca wiekuistej Miłości, które zrodziło cię na gwiazdę, powstały w nieskończonej mnogości światy kuliste - najdalsza granica, jaką samo Prasłowo zakreśliło swej działalności, tworząc owe jaśniejące mgławice światów, otaczające nas tutaj ze wszystkich stron od góry i od dołu, bezkreśnie rozpiętym stropem.\nRozewrze się teraz twoje wewnętrzne oko na owo powstawanie, które dokonuje się na jednym z tych światów, żyjących już teraz własnym swoim życiem!\nPrzypomnij sobie moje słowa, że nic w całym kształtowaniu nie powstało nigdy, ani też powstać nie może, co nie jest dostrzegalne w przyczynowych obrazach w tym świetlanym królestwie najbardziej wewnętrznego stawania się!\nPójdziesz teraz drogami, które na tych zewnętrznych światach przemierzyć musi upadły człowiek Ducha, upadły ponieważ oderwał się od swojej ojczyzny, chcąc przyzywać cię na najdalszych krańcach jej tworów, aby znów móc kiedyś zerwać z niedorzecznością dobrowolnie obranego kierunku woli i zapragnąć powrotu do Światła wiecznej swej ojczyzny.\nZrazu znajduje on na tych światach tylko mieniący się przepychem barw, sztywny ciasny labirynt, zapowiadający mu stale wyjście do nowego światła, aby wciąż go na nowo zwodzić.\nZanurzony zatrzymuje się wreszcie, musi bowiem przekonać się, że duchowej jego postaci nie sądzona tu wolność.\nPod wpływem przenikającego jego istotę pędu do kształtowania się on, niegdyś wolny ponad wszelkie pojęcia, przyłącza się teraz do pochodu milionów tworów, tęskniących do ukształtowania na tych światach zewnętrznych swojej postaci.\nZrodzonemu wreszcie w postaci zwierzęcia na świecie zewnętrznym wydaje się, że dostrzega nową oznakę słuszności swego wyboru, jednak dostaje się tylko do potwornej, pełnej grozy sfery astralnego świata, otaczającego każdy z tych światów zewnętrznych.\nZłudne jest to światło, ale moce jego nie wypuszczają ze swoich szponów tego, kto raz przekroczył jego sferę, dostając się też po omacku z jednej ułudy w drugą, popada wreszcie w grzechy, aby potem w obłędnym ogłupieniu urągać wszelkiemu światłu.\nZwierz obejmuje w pełne władanie jego duchowość, aby w nieokiełzanych orgiach, podsuniętych przez zezwierzęconą duchowość, przygotować mu jego Sodomę.\nTeraz już wydaje mu się, że znikła dla niego ostatnia nadzieja i w pełnym grozy omroczeniu błąka się on po piekle - po owym INFERNA, które sam sobie stworzył - dręczony widmami, które na kształt furii gnają za nim po drodze obłędnego jego szału.\nNie istnieje już tu, jakby się zdawało, żadna możliwość ucieczki.\nMusi on zaznać wszelkiej grozy przerażenia, aż wreszcie rozpacz ostateczna nasuwa mu wspomnienia dawnej jego wielkości, każąc mu przypomnieć sobie, że jest boskiego pochodzenia.\nTeraz dopiero odczuwa po raz pierwszy to tęskne pragnienie powrotu, mające go unieść kiedyś ponownie w górne sfery ku jego ojczyźnie, która wydaje mu się obecnie jeszcze zanikłą w nieskończonej dali.\nPierwszy krok ku nawrotowi dokonany jest ociągając się w trwodze i niepewności.\nDreszcz przeczuwanej możliwości ratunku przenika jego nową tęsknotę.\nPo trwającym prawie bez końca, dręczącym poszukiwaniu dostrzega wreszcie pośród całego tego mroku migotanie jasności, w której rozpoznaje światło swojej ojczyzny.\nZ podwójną siłą kieruje swoje po omacku stawiane kroki ku temu jaśnieniu.\nPrzybliża się wreszcie ku niemu.\nPośród swego inferno spostrzega ukrytą świątynię.\nJuż przypuszczać gotów by, że jest uratowany, ale straszliwe oczy patrzą na niego widmowo - przeraźliwi strażnicy stoją tu groźnie na straży.\nMusi zdobyć się na wytężenie ostatnich swoich sił, aby nie ulec tu zabójczemu lękowi.\nNiezliczone razy ponawia próby zbliżenia się do wysokich stopni, aby przekroczyć próg.\nI wciąż na nowo odciąga go lęk przed strażnikami.\nAż wreszcie wytrwałość jego zostanie nagrodzona.\nZe szczytu mroku dochodzi do niego głos, który tchnie w niego nową siłę.\nCzuje się nagle jak gdyby podtrzymywany za ręce, śmiało patrzy w oczy groźnym potworom i zwycięsko, jak bohater, przekracza oto próg.\nJest już wreszcie we wnętrzu świątyni misteriów i w tej samej chwili wydaje mu się, jak gdyby opadł z niego "zwierzę".\nPonownie czuje się duchową istotą i z najgłębszej pełni zbożnego jego uczucia wykwitają mu na ustach słowa "DE PROFUNDIS" - z głębin otchłani wybaw o Panie duszę moją.\nZ czcią korną pochyla głowę przed wizerunkiem Boga, który dostrzega w głębi świetlanego przestworu.\nPierwszym wybawieniem z męki nie do zniesienia wydaje mu się tu jego modlitwa.\nGdy wreszcie podnosi wzrok, dostrzega poza wizerunkiem Boga nową promienną jasność i czuje, ze znów niewidzialna ręka wiedzie go ku wkroczeniu w ten przestwór promienny.\nNiepewny odważa się na krok za krokiem.\nI tu jeszcze przebyć musi groźne momenty, ale strach go już opuścił.\nWreszcie przy huku gromu, rozsuwają się przed nim ostatnie zasłony i widzi teraz przed sobą w świetlanym jaśnieniu KLEJNOT OBJAWIENIA.\nPowracają mu dawne zanikłe wspomnienia, czuje się też przeniesiony ponownie na to duchowe miejsce, gdzie i on niegdyś słyszał radosny swój głos w chóralnym "Te Deum" duchów.\nUpojony wewnętrznym rozradowaniem kroczy tedy ku klejnotowi, który w jego oczach przeistacza się w słońce, przed którym rozstępują się ostatnie, pokonane przez światło zasłony.\nTeraz dopiero olśniewa go pełne OŚWIECENIE i cała jego istota promienieje czystym Światłem Ducha.\nTak więc sam udoskonalony do najczystszego jaśnienia, ogarnia teraz wzrokiem swoją drogę i z głębin otchłani widzi zarys kształtujących sił przy dziele wznoszenia strzelistego tumu świątyni, w którym zwolna rozsuwają się przed jego okiem zasłony najświętszej świętości, aby w niezrównanie promienniejszej postaci ukazać mu jeszcze bogatszy klejnot, aniżeli ów nawet, któremu zawdzięczał objawienie boskiego wizerunku.\nZnajduje tu wreszcie SPEŁNIENIE najwyższych swoich tęsknot.\nAle teraz ogarnia go tęsknota do powrotu na leżącą zewnątrz ziemię, wiadomo mu już bowiem, że może jedynie wyzwolić się sam w ziemskiej swojej postaci, dając duchowi swojemu zewnętrzny wyraz cielesny.\nCzuje teraz, że ucieleśnienie Ducha jest kluczem, który na zawsze wyzwoli go z więzów cielesnych, tak że kroczyć będzie mógł po kuli ziemskiej, jako wolny, jako syn Światłości, sam wybawiony i wybawiciel ziemskich braci swoich, pomocnik tych, którzy mimo, że nawet nie przeczuwał tego towarzyszyli mu na jego drodze do zbawienia.\nPrzejęty taką wzniosłą, czystą wolą widzi się w tym samym prawie momencie na wysokich zrębach górskich, a z rozpadlin skalnych, z dolin, zdają się wytryskiwać snopy światła.\nNa cokolwiek pada jego wzrok, promienieje w złotej poświacie, a każdy promień wieści mu ZWYCIĘSTWO!\nAle dla zwycięzcy nie ma pozostawania na jednym miejscu, o ile pragnie zachować owoc swego zwycięstwa.\nWysoko ponad miejscem swego postoju dostrzega strzelający nieskończenie wyżej w niebo szczyt górski, pokryty wiecznym, srebrzyście promiennym śniegiem.\nPrzybytek Wiekuistego na tej ziemi ukazał się oczom jego ducha.\nCzuje, że ten daleki szczyt, jaśniejący tam przeczystą bielą na złociście rozjarzonym niebie - to HIMAVAT - góra Jedynych na tej ziemi, których samo Praświatło wyświęciło sobie na królów i kapłanów!\nTam jest prawzór owej świątyni i zastępów jej straży, tam jest wieczna Rzeczywistość, o której podanie głosiło wieść zbożną, podającą ludziom w formie, jaką w byli w stanie zrozumieć wieść o Świętym Gralu.\nWidzi wprawdzie, że na tej drodze będzie mu jeszcze zagrażać niejedna przeszkoda, wie jednak, że jest tam oczekiwany, że czeka tam na niego przewodnik, który ma mu towarzyszyć w życiu ziemskim, w swoim czasie otworzyć wrota, aby podobnie jak ty odnalazł swoją ojczyznę.\nLepko zielone, wysunięta naprzód masy tępej gnuśności, które zrazu napotyka, gotowe są stawiać stopom jego przeszkody przy kroczeniu, wystarczy mu jednak rzucenie okiem na daleki cel, aby je przezwyciężyć.\nSkamieniały opłot skalnych zrębów zwątpień wznosi się przed nim zwycięsko, pewny sparaliżowania jego odwagi, żadna jednak siła ziemska nie będzie już zdolna powstrzymać go. Gdyby też krwawić miał tysięcznymi ranami, przezwycięży i tę ostatnią już zaporę.\nStanąwszy wreszcie u celu po długich, mozolnych wysiłkach, nie będzie na pewno już myślał o niebezpieczeństwach przemierzonej drogi.\nPrzyjęty zostanie jako ten, który odnalazł samego siebie i uwieńczony będzie włożonym mu na czoło złotym wieńcem poznania.\nOdziany będzie w uświęcone białe szaty, aby nie pozostała na nim żadna zmaza, jaka skaziła go kiedykolwiek na jego drodze.\nTak oto poświęcony zostanie Wiekuistemu i nauczą go wysokiej królewskiej sztuki ucieleśniania przez miłość w sposób dostępny dla człowieka ziemskiego siły czystego istotnego ducha.\nCo poprzednio było mrocznym zezwierzęceniem, przeistoczone w nim wówczas zostanie i cała jego ziemskość będzie jeno wyrazem Ducha.\nPouczą go, że w wiekuistym Duchu mężny jedynie będzie mógł na zawsze utrzymać koronę duchowego swojego królestwa i że tylko tchórzostwo lub też zdjęta trwogą bezmyślność chciałaby uciec z zewnętrznego świata zmysłów ziemskich, w którym uwięziła się niegdyś własna jego wola.\nA jednak, zabiegam naprzód z pouczeniem jakiego udzielić mam tobie, zrodzonemu w Duchu na gwiazdę wiekuistą!\nWszystko, cokolwiek oglądałeś dotychczas otwartym wewnętrznym okiem, nie było wszak czym innym jak własną twoją drogą od chwili wyjścia z wiekuistego twego bytowania aż do powrotu, w którego momencie stajesz teraz przede mną przeistoczony w gwiazdę.\nOdtąd, zespolony ze mną, jako ze związanym z tobą przewodnikiem, będziesz oglądał w tym najtajniejszym duchowym królestwie rzeczywistego przeżycia przesuwające się przed tobą cuda tego królestwa i praźródło wszelkiego stawania się będzie ci odsłaniało co raz to nowe obrazy.\nWiedz jednak, że te obrazy są prawzorami wszelkiego stawania się, których ty na ziemi, w tej najdalszej sferze granic bytu, stale widzisz jedynie odzwierciedlenie.\nWracajmy więc na ziemię, której potrzebne jest zwycięskie twoje jaśnienie.\nNie pozwól, aby smutek przysłonił wewnętrzne twoje Światło, nie pozwól zagościć w tobie bólowi, kiedy opuścisz teraz wraz ze mną królestwo Światła i potem, po powrocie na ziemię, ujrzysz tam ponownie posępną noc Ducha, jaka cię tam ogarnie.\nKto, jak ty, powraca do swego bytowania ziemskiego, nie ma już potrzeby obawiania się nocy, albowiem nosi w sobie samym Światło, Światło wieczności.\nNiech więc całą twoją troską będzie odtąd rozjaśniać właściwym ci Światłem wszystko, z czym się zetkniesz, a jako gwiazda słoneczna praognia wiekuistej miłości, przyświecać wszystkim, którzy pozostają jeszcze w mroku.\nNie pragnij niczego więcej dla siebie samego, a posiądziesz wszystko, czego ci potrzeba siłą własnego twojego Światła.\nNie możesz przelać na inne serca ani promienia twojego Światła, który by nie zjednał ci tysięcy serc.\nNie będziesz musiał wysilać się, aby świecić, będziesz musiał tylko usiłować nie zaciemniać nigdy dla innych ziemskim twoim postępowaniem Światła wieczności, które będzie z ciebie promieniowało!\nJeżeli tylko sam pełen ufności oddasz się swojemu Światłu, stanie się i ziemskie ciało twoje tak prześwietlone, że nie będzie już więcej rzucało cienia na innych, którym potrzebne jest twoje Światło w mroku ziemskim.\nMnie jednak znajdziesz zawsze, ilekroć będziesz mnie potrzebował, chociażby nawet rozległe morza dzielić miały nasze ciała ziemskie.\nNie szukaj mnie w zewnętrznej ziemskiej mojej szacie, nigdy bowiem nie mógłbym zewnętrznie tak się z tobą zjednoczyć, jak zjednoczeni jesteśmy teraz w najgłębszej naszej istności.\nMusisz sam zstąpić do najgłębszej tajni swego odczuwania, o ile mam znów objawić ci się dostrzegalnie i tylko w twych pragłębiach stale oglądać będziesz to królestwo istotnego Światła.\nTy Miłujący, który w tej księdze chcesz znaleźć światło i oświecenie wiedz, że światło i oświecenie nie spłynęło na nikogo jeszcze z oczytania i myślenia.\nNauka, jakiej mam ci udzielić jest życiem, drogą i prawdą, przyswoisz ją jednak o tyle tylko, o ile w samym sobie pozwolisz jej stać się życiem, drogą i prawda.\nAby ci pokazać co cię czeka, jeśli zechcesz to uczynić, rozmyślnie wyprzedziłem twój stan dzisiejszy i próbowałem już dzisiaj zawczasu zbudzić w tobie wrażenia, które wówczas dopiero mogą stać się dla ciebie prawdziwe i istotne, gdy wykrzeszesz z siebie wolę wkroczenia i śmiałego przemierzania drogi, na którą usiłuję w pismach swoich rzucić światło ze wszystkich stron, tak aby niepodobieństwem było nie odnaleźć drogi, o której mogę tu jedynie napomknąć, a która musisz na swój sposób przeżyć, aby osiągnąć dojrzałoś ć duszy, uznaną w tej księdze, na początku "Przewodu" za warunek nieodzowny.\nPoczuwam się jednak nie bez głębszych przyczyn do obowiązku zaznaczenia, że na drodze wiodącej do Ducha złem jest wszelkie ciasne skrępowanie, chociażby nawet było tylko związaniem się wodzami przewodnika.\nKażdy duch ludzki na ziemi nosi w sobie własne możliwości działania, każdy też zdoła najpewniej kroczyć własną drogą i we własny sposób, o ile nawet prowadzi go przewodnik.\nŻadną tez miarą nie może mieć tu miejsca błędne założenie, jakobyś obeznany być musiał uprzednio ze wszystkimi moimi naukami, zanim księga niniejsza mogłaby stać się pobudką do szukania we własnych głębiach drogi ku wiecznej wolności.\nIstnieją natury o tyle tylko zdolne do wkroczenia na daną drogę, o ile uprzednio najściślej unaocznią sobie na mapie najdrobniejszy drogi tej zakręt, każde jej wyniesienie i każdy spadek. Istnieją znów inne, którym wystarcza uprzytomnić sobie cel, aby nie troszcząc się o rodzaj drogi samorzutnie zdobyć się na wkroczenie na nią.\nDlatego też pierwszym z nich niech służą wzmiankowane przed chwilą pisma za mapę, podczas gdy drugim staną się one w następstwie dopiero towarzyszami na ich drodze.\nRodzaj powierzonego mi w dzisiejszych czasach działania wymaga, aby wszystko, co mam do obwieszczenia właściwymi sobie sposobami wypowiadania, tworzyło jednolitą całość, a tym samym księgi niniejszej nie można oddzielić od tego, co dałem już uprzednio i co na przyszłość będę miał jeszcze do powiedzenia.\nRumowisko myślenia tak dalece zasypało drogę wiodącą do Ducha, że wydaje się ona często nie do odnalezienia najsumienniejszym nawet i najodważniejszym poszukiwaczom, co więcej, bardzo wielu mniema obecnie jakoby wszystko o czym wspominają dzieje ludzkości, było jedynie pożałowania godnym urojeniem.\nJak u podnóża wysokich gór alpejskich zwartym kołem otacza wędrowca czereda przewodników, z których każdy obiecuje doprowadzić go na szczyt, tak samo w naszych czasach nawoływani są ze wszystkich stron pragnący wkroczyć na drogę do Ducha i każdy z nawołujących zaklina się na wszystkie świętości, że doprowadzi ich nieomylnie do celu.\nNazbyt wielu ufnie powierza się przewodnikom, którzy sami nie są obeznani z drogą, ale nie znalazłem jeszcze nikogo, kto by osiągnął w ten sposób cel.\nCóż dziwnego, że potem droga do Ducha uważana jest za niemożliwą do odnalezienia, a owych nielicznych, którzy odnaleźli ją pod bezpiecznym przewodnictwem, często wyśmiewają, że ulegli zbożnemu omamieniu.\nZachodzi gwałtowna potrzeba wykazania dzisiejszemu światu, że jednak istnieje naprawdę droga wiodąca do Ducha i że kroczący nią wędrowiec na pewno może swój cel osiągnąć.\nMusi jednak wędrowiec taki posiadać nieco zdolności sądu, wolno mu też puścić się w tę pewną, choć najeżoną niebezpieczeństwami drogę o tyle tylko, o ile zdolny jest zapewnić wyciągającemu do niego pomocną dłoń przewodników ów pełny oddźwięk własnego serca, budzący się w każdym duchu ludzkim ilekroć natrafi na powołanego przewodnika, chyba że odwykł od dawna od wsłuchiwania się w ten wewnętrzny głos przyzwalający.\nNiejeden też cofa się lękliwie przed wkroczeniem na tę drogę, ponieważ od tysięcy lat ciąży na ludzkości zmora ponurych doktryn, ukazujących jej drogę do Ducha j ako drogę dobrowolnych umartwień i wyrzeczenia się świata.\nNauki te były dla ludzkości posiewem straszliwego zła, obłędnych pojęć i zbrodni popełnionej na tym, co najświętsze i wciąż jeszcze nie widać końca ich srożeniu się.\nSzlachetność duszy i dobro, w imię których rzucano w glebę ziemską nieszczęsną tę siejbę, naprawdę zbyt drogo zostały okupione przez ludzkość.\nNiewątpliwie w najlepszej wierze uważano i uważa się dziś jeszcze drogę wiodącą do Ducha za możliwą do przebycia za cenę wyrzeczenia się świata.\nJakkolwiek jednak z całym naciskiem zaznaczono rzekomą konieczność ucieczki od świata celem dotarcia do Ducha, przekonywano się nazbyt rychło pośród tych wszystkich doktryn, że wbrew woli i chęci otworzyć trzeba na oścież dostęp życiu, które jest wypływem Ducha i które zaprawdę okazuje się bardziej zwycięskie, niż wszystkie dogmaty i doktryny.\nBłędne byłoby mniemanie, jakoby istotnie nauki te przekazywały jedynie czystą, nie sfałszowaną mądrość wielkich nauczycieli ludzkości.\nJedynym, którego można by było wymienić na tym miejscu, był ów indyjski syn rodu książęcego, który mniemał, że nie może w inny sposób uleczyć zwyrodniałego swojego środowiska, jak tylko wieszcząc o niedolach świata, który zbawić można jedynie drogą wyrzeczenia się.\nWszelako i doktryna tego jedynego również nie rozstrzyga jeszcze - i to z ważkich powodów - pytania, czy forma, w jakiej została przekazana, nie była raczej dziełem mnichów, którzy dzięki niej zyskali sławę świętości.\nGdziekolwiek jednak w innych doktrynach hodowany był rozkładowy trujący bakcyl gnuśnej bierności i marzycielskiej ucieczki od świata, można być pewnym natrafienia jedynie na błędne ujmowanie mądrych nauk.\nJuż w drugim wieku naszej ery rozbrzmiewa skarga, jakoby nie należało uważać za autentyczne opisów życia i nauk wysokiego Mistrza z Nazaretu.\nA co dodały do tego i co jeszcze z tego ujęły z całą bezmyślnością wieki następne.\nBez względu na to jednak pozostało do dnia dzisiejszego jeszcze niejedno, wskazujące raczej na wszystko inne, aniżeli na nauczyciela zalecającego ucieczkę od świata.\nDaremnym jest trudem opieranie się tutaj na "słowie pisma" - tego samego "pisma", każe Mistrzowi użalać się , że nazwano go "żarłokiem i opojem", dlatego ,że posilał się i pił wino z tymi, którzy go zapraszali - tego samego "pisma", które jako pierwszy jego "cud" podaje, ze podczas uczty weselnej, kiedy goście, zdaniem podczaszego, dobrze sobie podpili zamienił wodę w wino.\nKto ma oczy do czytania, a nie dostrzega walki poradzonej przez ogarniętych szałem ucieczki od świata z prawdziwą nauką Mistrza, walki toczącej się na każdej stronicy opisów, jakie do nas doszły zanim powstał znany nam obecnie tekst - dla tego nie ma już chyba ratunku.\nSzatańskim obałamuceniem ludzkiego odczuwania jest szerząca się od tysiącleci z jakiegoś złego źródła poprzez dalekie światy i szeregi pokoleń, omotując człowieka opętańczym szałem pojęcia, jakoby domagano się od niego złożenia ofiary z doczesnego jego żywota, ponieważ drogę do Ducha należy okupić i nie może na nią wkroczyć nikt, kto nie jest gotów wyrzec się życia ziemskiego.\nDopóki wszakże ludzkie duchy, które z wyboru własnej woli opuściły niegdyś swój raj, muszą zespalać się na tej ziemi ze zwierzęciem ludzkim, aby wreszcie odnaleźć tu powrotną drogę do Ducha, otrzymywać one będą zawsze wysoki nakaz: "Opanujcie ziemię i czyńcie ją sobie poddaną", ponieważ jedynie jako panowie i władcy swego życia ziemskiego mogą oni świadomym czynem hartować te siły, które im są potrzebne, do wkroczenia pod kierownictwem przewodnika na drogę wiodącą do Ducha.\nKto ucieka od życia ziemskiego miast uczyć się je opanowywać, ten zaprawdę nie pokonał świata.\nByłoby śmiesznym przecenianiem wartości uciech, jakie daje nam bytowanie w cielesnej postaci ziemskiego zwierzęcia, gdybyś cenił je tak wysoko i chciał uważać za okup w zamian za duchowe oświecenie.\nCzynisz w ten sposób ze swego Boga dzikusa, który pozwala wyłudzić od siebie swoje szczere złoto - za dęte szklane paciorki!\nNiewątpliwie opanowanie ziemi jest zarazem opanowaniem jej uciech, nigdy jednak opanowanie nie jest - wyrzeczeniem się!\nJak człowiek, którego wszystkie myśli przejęte są wielkim dziełem do tego stopnia, że znajdując się pośród hałaśliwego tłumu, słyszy jednak wyłącznie tylko swój głos wewnętrzny, podobnie i ty nie powinieneś dążyć do zagłuszenia w sobie niejako zgiełku popędów zwierzęcia ziemskiego, ale jedynie do słyszenia pośród tego zgiełku wyłącznie samego siebie!\nGłębokie siły ukryte są w ziemskich twoich popędach, dostatecznie często też dostrzegasz je, gdy ulegasz im bardziej, niż sam byś tego pragnął.\nAle popędy te domagają się od ciebie panowania nad nimi, jeśli zaś jesteś być ich panem i miast tego zabijasz je, wymordujesz jedynie najlepsze swoje sługi.\nOpanowujesz swoje popędy wówczas tylko, gdy w każdej chwili, kierowany świadomą wolą, możesz im zaufać bez obawy, że nie doprowadzą cię dalej, niż sam tego chcesz!\nO ile osiągnąłeś to, zyskałeś najwyższą siłę napięcia, jaką dać ci może ziemskie twoje życie do rozwijania się twego Ducha.\nO tyle tylko możesz odzyskać ponownie twój rzeczywisty wiekuisty byt duchowy, o ile potrafisz tu na ziemi wykorzystywać stale wszystkie siły, jakimi zespolony z ciałem zwierzęcym, rozporządzasz w doczesnym bytowaniu.\nWszystko nie jest tylko czczym rojeniem, któremu nie odpowiada nic rzeczywistego.\nWielu uroiło sobie w ten sposób "wewnętrzny świat", nacechowany częstokroć całym pięknem prawdziwego dzieła poetyckiego, zarazem wszakże nie tający w sobie innej prawdy poza tą jedynie, jak właściwa jest poezji.\nJeszcze inni próbowali w stanie ekstazy zbliżyć się od tego, co w nich wieczne, pełni wiary, że w ten sposób zbliżenie to osiągnęli.\nNie przeczuwali jednak, że ulegli jedynie ułudnej grze tajnych sił cielesnych, które sami podniecili i rozpętali obłędnym dążeniem, nie stając się ich panami.\nJeśli wolno mi udzielić ci rady w charakterze człowieka, mówiącego o rzeczach poznanych przez niego do najtajniejszej głębi - unikaj wszelkich nauk, które powołują się na mistyczne widzenia senne i rzekomą "wiedzę" jasnowidztwa; stokroć bardziej jednak unikaj wszelkich nauk, które chcą cię unieść na drogę ekstazy, na drogę wyrzeczenia się całkowitej świadomości.\nDuch wieczności, z którego pochodzi twoja najgłębiej utajona jaźń i w których pragnie odnaleźć ponownie swoją ojczyznę jest najbardziej rzeczywisty ze wszystkiego, czemu można nadać miano Rzeczywistości!\nNie objawia się on nigdy marzycielom i fantastom!\nMusisz szukać go w sobie z tą samą czujnością, z tym samym zapałem, jakim przejęty jest każdy badacz dążący do odkrycia przeczuwanych w zewnętrznej przyrodzie sił!\nIdzie wszak o odnalezienie własnej twojej najgłębiej utajonej jaźni.\nWiększość tych, którzy twierdzą, że szukali daremnie, bujała w dalekich strefach, przeświadczona, że winna szukać czegoś zupełnie obcego i w ten sposób sama ukrywała przed własnym wzrokiem to, co było i jest jej najbliższą i najściślejszą własnością.\nJedynie w sobie samym, w najskrytszej głębi jaźni zapoczątkowana jest droga, która prowadzi do wiekuistej twojej ojczyzny!\nNiewątpliwie będziesz musiał, jeśli chcesz ją odnaleźć, poświęcić codziennie choćby krótką chwilę pogrążaniu się w tą głębię, ale nie wolno ci zapominać, ze to pogrążanie się o tyle tylko przyniesie ci pożytek, o ile uskrzydla zwykłą twoją pracę codzienną zamiast ją paraliżować.\nKto w poszukiwaniu najgłębszej utajonej Rzeczywistości nie czuje w sobie z każdym dniem wzrostu sił do zewnętrznego działania, jest na złej drodze.\nDroga wiodąca do prawdziwego Ducha, jest w gruncie rzeczy tak prosta, że dobrze uczynisz upraszczając siebie samego w całym twoim myśleniu i odczuwaniu!\nTaki właśnie jest sens słów wysokiego Mistrza gdy nauczał - "Jeśli się nie staniecie jako dzieci nie otworzy się przed wami królestwo niebieskie".\nMózgi ludzkie stały się przeważnie nazbyt skomplikowane, aby móc, bez świadomego nastawienia się na najprostsze reakcje, zrozumieć misterium człowieka.\nWielorakie są wprawdzie środki, jakie możesz zastosować, aby zbudzić się ponownie do duchowego życia, ale u celu twoich usiłowań, będziesz się musiał dziwić, dlaczego wcześniej nie otworzyły oczy twoje na to, co ujawni ci się teraz jako rzecz najprostsza i sama przez się łatwo zrozumiała.\nI teraz również nie jesteś odcięty od duchowego życia, ale drzemie jeszcze w tobie owa prosta siłą poznania, która by mogła to życie przed tobą odsłonić na skutek błędnego twego mniemania, jakoby duchowa Rzeczywistość była do osiągnięcia na drodze myślowej, zaniedbujesz rozbudzenie w sobie tej jedynej siły, która by dała ci odpowiedź na wszystkie twoje pytania, gdyby zbudziła się w tobie.\nTo, co daję ci w tej księdze, są to środki do budzenia w tobie owej siły.\nRzeczą konieczną jest nastrojenie niby harfy wewnętrznego twojego odczuwania, aby mógł rozbrzmiewać w tobie w całej czystości zasadniczy akord, jedyny, który może wyrwać tę siłę z jej uśpienia.\nChociażby zrazu tylko cichutko o opornie odważyła się ujawnić w tobie, nigdy już jednak nie będziesz mógł jej utracić, z chwilą gdy raz jedyny ją sobie uświadomisz.\nAle nie sądź, abyś mógł przemocą zniewolić ją do zbudzenia się!\nMożesz tylko codziennie na nowo stwarzać niezbędne do tego warunki i czekać cierpliwie aż wcześniej czy później zbudzi się ona w tobie samorzutnie.\nPierwszym i najważniejszym warunkiem jest nastawienie wszelkich myśli i dążeń na największą prostotę odczuwania.\n"Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest królestwo niebieskie".\nWleczesz jeszcze wciąż za sobą olbrzymi balast bogactwa myśli pozbawiający cię niewymuszonej, swobodnej postawy, jaką musisz zachować, jeśli chcesz odnaleźć "królestwo niebieskie" w samym sobie.\nW tym znaczeniu winieneś "uciec od samego siebie", "zatracić samego siebie", aby móc się odnaleźć w czujnej Rzeczywistości, albowiem myśli twoje zastępowały ci od dawna samego siebie. nie wiesz też jeszcze, że ty sam jesteś zaprawdę czymś zgoła odmiennym od twojego myślenia, dławiącego cię bezmiernym swoim bogactwem.\nMusisz jednak być panem również swego myślenia, gdy tymczasem dziś jeszcze jesteś bezsilnym jego niewolnikiem!\nTo, co powiedziałem uprzednio o popędach, muszę powtórzyć jeszcze na tym miejscu w odniesieniu do twoich myśli.\nByć panem nie znaczy wyrzekać się usług swojego sługi!\nAle sługa twój nie powinien nigdy stać się twoim panem.\nPrzejmij się sam spokojną i niezachwianą ufnością, kto chce bowiem osiągnąć pewien cel, musi nade wszystko wierzyć w samego siebie i w swoją siłę zdobycia tego celu.\nNie rozpoczynaj od zadawania sobie tysiąca pytań, na które możesz otrzymać odpowiedź dopiero wtedy, gdy przeżywać będziesz naukę, którą ci udzielam.\nTutaj wymagane będzie od ciebie praktyczne działanie, wynikiem zaś tego działania jest nowe bytowanie, a nie nowy pogląd czy też odmienne wierzenie.\nO ile przetworzysz w czyn i w życie to, co ci daję, przyjdzie dzień, w którym ty sam będziesz mógł powiedzieć sobie, co było dotychczas prawdą, a co ułudą w twojej wierze.\nPytania, na które ty sam nie możesz dać sobie odpowiedzi, nie znajdą i wówczas ostatecznego rozwiązania, gdy usłyszysz odpowiedź na nie z innej strony.\nW tobie samym musi całą twoja istność i cała myśl twoja znaleźć najgłębsze swoje uzasadnienia.\nZachowuj w każdej sytuacji życiowej pogodny spokój, a jeśli nie jesteś jeszcze zdolny do tego , wychowuj samego siebie w tym kierunku.\nPowiesz mi, ze twoje zajęcia codzienne, wysuwają wciąż nowe okoliczn ości, z którymi mądrzejszy nawet nie może się uporać z pogodą i spokojem.\nNajzupełniej wierzę ci, że dziś jeszcze tak ci się to wydaje.\nNauczysz się jednak sądzić o tym inaczej, gdy zdołasz przemienić samego siebie.\nSprawy i wydarzenia tego życia ziemskiego są dla nas zawsze tym tylko, co czynimy z nich dla naszej wyobraźni.\nNie oczekuję naturalnie od ciebie, abyś mógł utrzymać się w pogodnym nastroju wobec bolesnych, ciężkich dopustów losu.\nWielkie życiowe sprawy nie pozbawią cię jednak prawie nigdy twoje go spokoju - rzec można nawet, ze ciężkie przejścia niejednemu już dopomogły do zdobycia spokoju, jaki ci zalecam.\nPozbawiają cię go zawsze na pozór doniosłe drobiazgi życia codziennego, sprawy i fakty, które po upływie krótkiego już czasu wydadzą ci się zupełni błahe.\nNie wolno ci uciekać od świata, będziesz tez musiał usiłować utrzymać w sobie taki stan duszy, który by umożliwił ci ze spokojem przyjmować sprawy codzienne.\nWielu rzeczy w ramach tego zewnętrznego bytowania nie możesz odmienić, chociażby nawet ta zmiana miała być błogosławieństwem dla wszystkich.\nW samym sobie jedynie posiadasz nieograniczoną nieledwie moc, która coraz bardziej będzie ci się ujawniała, w im większej mierze nauczysz się z niej korzystać.\nŻaden książę nie był nigdy tak niedorzeczny, aby miał szukać w obcym kraju posłuchu, jakiego wolno mu było spodziewać się tylko w kraju własnym.\nTak samo i ty nie możesz spodziewać się z zewnątrz tego, co tylko w tobie samym, we własnym twoim królestwie wewnętrznym porządkować możesz wedle woli i chęci.\nNiewątpliwie będą mogły zewnętrzne okoliczności wstrząsnąć tobą w pierwszym momencie zderzania się z nimi, ale już w następnej chwili powinieneś odzyskać całą swoją moc, zmuszając do spokoju wszystkie swe siły, jeśli nie są ci one jeszcze posłuszne na pierwsze twoje wezwanie.\nBędziesz mógł zaoszczędzić sobie w ten sposób wielu cierpień i stać się źródłem radości dla samego siebie!\npouczam cię w jaki sposób możesz stać się źródłem radości dla samego siebie!\nChcę zbudzić w tobie artystę, który by potrafił ukształtować siebie na wiekuisty obraz boski.\nTy sam jesteś tu artystą i zarazem dziełem.\nZbyt długo już ociągał się artysta w tobie z kształtowaniem ciebie - co więcej, od dawna zapomniałeś, że ty sam jedynie władny jesteś nadać sobie wiekuisty kształt.\nZa nieuniknioną konieczność uważałeś zawsze przypadkowe ukształtowanie, dawane ci z zewnątrz.\nChcę widzieć cię wolnym od poprzedniego wierzenia!\nTo, co przypadło ci z zewnątrz, jako łaska czy niełaska gwiazd, nie jest żadnym fatum, którego nie jesteś w stanie uniknąć, ale raczej powinno zachęcić cię od najwyższego napięcia sił, aby łaskę czy niełaskę nagiąć do wysokiego swojego celu!\nArtysta w tobie wykorzystuje materiał do kształtowania taki właśnie, jaki znajduje i w tym ujawnia się jego sztuka, że jak najlepiej potrafi wyzyskać na rzecz swego dzieła zarówno zalety jak i wady użytego przez siebie materiału.\nSam musisz nauczyć się wyczucia w sobie artysty, twórcy tego dzieła, chociaż dotychczas sądziłeś, ze chcąc sprostać wymaganiom życia, winieneś traktować je raczej jako człowiek trzeźwy i liczący się z życiem.\nMasz przed sobą zdobycie nieskończenie wielkich rzeczy, jeśli zechcesz pójść za moimi wskazówkami, możesz przy tym powiedzieć sobie z całą pewnością, że w żadnym razie nic nie tracisz.\nUżyj tej księgi w sposób, w jaki jej użyć należy, a będzie mogła ci być pomocna w wielu rzeczach.\nKorzyść z niej możesz sobie obiecywać nie pobieżnym jej przeczytaniem, ale wtedy dopiero, gdy czytanie jej stanie się dla ciebie przeżywaniem.\nSądzę, ze wówczas książka ta stanie ci się przyjacielem, przyjacielem bez którego nie zechcesz się nigdy obywać i który twój własny dom zmieni ci na świątynię.\nIm bardziej nauczysz się wewnętrznego wczuwania pod moim przewodnictwem w ukazywane ci tutaj przeze mnie obrazy, tym lepiej ujmiesz najgłębsze znaczenie moich słów i na odwrót, słowa moje mają na celu pokierowanie tobą, abyś przeżywaniem w sobie tych obrazów przyswoił je swojej duszy.\nOby jedno i drugie stało się błogosławieństwem dla ciebie.\nObyś sam stał się zdolny sprostania owemu wezwaniu, które kapłani dawnej świątyni kazali niegdyś wyryć nad jej wejściem.\nkomentarze: 337 | wyświetlenia: 414381\nkomentarze: 102 | wyświetlenia: 21542\nkomentarze: 12 | wyświetlenia: 7261\nkomentarze: 75 | wyświetlenia: 27433\nkomentarze: 127 | wyświetlenia: 28283\nkomentarze: 63 | wyświetlenia: 26743\nkomentarze: 57 | wyświetlenia: 38436\nkomentarze: 11 | wyświetlenia: 17634\nkomentarze: 38 | wyświetlenia: 14627\nkomentarze: 19 | wyświetlenia: 7042\nkomentarze: 24 | wyświetlenia: 7288\nkomentarze: 15 | wyświetlenia: 12166\nkomentarze: 15 | wyświetlenia: 4412\nbo yin ra, swiaty, mistyka, religia, filozofia, ezoteryka, obrazy, sztuka, bóg, teozofia, rozwój duchowy, różne\nPowyzsze obrazy i ich nazwy od pierwszego do ostatniego:\n2. In Principio Erat Verbum - Na poczatku bylo Slowo\n3. Lux in Tenebris - Swiatlo w Ciemnosci\n4. Te Deum Laudamus - Ciebie Boga Wielbimy\n5. Czas i Przestrzen\n7. Zalazki Swiatow\n8. Powstajace Swiaty\n9. Narodziny Kosmosu\n11. Parcie ... wyświetl więcej\n11. Parcie do Uksztaltowania\n12. Swiat Astralny (Astralne Swiatlo)\n15. De Profundis - Wybaw o Panie Dusze Moja\n16. Klejnot Objawienia\nZaprawdę nie zd\nPiękny tekst i piękne obrazki! Gratuluję super świetnego artykułu! Taki artykuł, z oryginalnym tekstem bardzo podnosi jakoś serwisu eioba.pl


Ciuchy, jakie prawdziwy mężczyzna powinien mieć w swej szafie | spamtown.net\nPowinny się one znaleźć w garderobie każdego mężczyzny. Gajer jest to uniform dzisiejszego mężczyzny. Musimy mieć w szafie chociażby jeden – jeżeli możemy sobie pozwolić wyłącznie na jeden gajer – wybierzmy ciemnogranatowy. Może służyć nam jako garnitur biznesowy i codzienny, a dodatkowo w wieczorowym świetle granat wygląda na jeszcze ciemniejszy, pasuje zatem na najbardziej stylowe wyjścia. Gajer za każdym razem dobieramy do figury. Jeżeli mamy posiadać w garderobie tylko jeden, neutralny jest garnitur jednorzędowy. Ten gajer wysmukli figurę zaś długością nogawek można również optycznie troszkę "urosnąć".\nBez śnieżnobiałej koszuli po prostu nie da się dzisiaj funkcjonować. Jest ona zarówno szykowna jak i twarzowa. Ważne, ażeby białe koszule męskie wykonane były z odpowiedniej jakości tkaniny, nieprzejrzystej oraz najlepiej ze stuprocentowej bawełny. Jeżeli mamy wyłącznie jedną elegancką koszulę, wygodniej, aby miała rękawy zapinane na guziki. Warto jednak posiadać w garderobie również jedną koszulę zapinaną na spinki. One nigdy nie wyjdą z mody, przydają całości dobrego smaku a także akcentują osobowość.\nTags: gra, oczy, tkanin, życie


Aktualności - strona 4163 - Prawo.pl\nW Krakowie pod koniec października 2015 rozpocznie działalność kolejne Centrum Medyczne Medi Partner. Placówka zostanie otwarta przy ulicy Świętokrzyskiej 14. We wrześniu 2015 w Krakowie rozpoczęła...\nW Ostrowcu Świętokrzyskim otwarto pierwszy dom Senior-WIGOR w województwie świętokrzyskim. Jego oferta skierowana jest do osób nieaktywnych zawodowo w wieku 60+. Placówka powstała dzięki wsparciu z...\nPrawie 2,5 mln Polaków zmaga się z chorobami nerek, ale większość nie zdaje sobie z tego sprawy. Tymczasem niezdiagnozowana i nieleczona dolegliwość może prowadzić do przedwczesnej śmierci....\nCzyste powietrze będzie nas kosztowało miliardy złotych, UE pomoże\nPolskę czekają kolejne limity emisji trujących substancji i idące w miliardy złotych inwestycje w wielu sektorach. PE będzie w środę głosował nad przepisami, które są szansą na czystsze powietrze,...\nProjekt nowej ustawy o koncesji na roboty budowlane przedmiotem prac rządu\nLepsza współpraca sektora publicznego i prywatnego przy inwestycjach infrastrukturalnych, doprecyzowanie przepisów, uelastycznienie procedur i realizacja celów społecznych to założenia projektu...\nAż 560 mln zł z UE na modernizację dróg w regionie łódzkim\n1 Wczytaj poprzednie artykuły 4161 4162 4163 4164 4165 Wczytaj więcej artykułów 11171


Junkers Kocioł gazowy cerapur gc2200 15/25 - Pasaz Handlowy\nJunkers Kocioł gazowy cerapur gc2200 15/25\nJunkers Kocioł gazowy cerapur gc2200 15/25 Ocena produktu:\nod 3196,00 PLN\nKocioł gazowy Junkers Cerapur został wytwarzany z wytrzymałej blachy i znamionuje się surowym wzornictwem. Montaż modelu ułatwią Ci przystępne w pakiecie akcesoria. Kocioł podkreśla się cichym działaniem, dlatego nie będzie przeszkadzał Ci w ciągu dnia.\nUrządzenie ma zamkniętą komorę spalania. To gwarancja bezpiecznego użytkowania.\nKocioł gazowy Junkers Cerapur został wykonany z wytrzymałej blachy i charakteryzuje się bezkompromisowym wzornictwem. Montaż modelu ułatwią Ci przystępne w pakiecie akcesoria. Kocioł wyróżnia się...\nod 3 196,00 PLN Porównaj oferty\nKocioł gazowy 2-funkcyjny Junkers Cerapur Compact ZWB 24-1 DE (5902973868746)\nKocioł Cerapur Compact to wiszący kompaktowy kocioł kondensacyjny o szerokim zakresie modulacji mocy. Jest przystępny w obsłudze. Sprzęt wyposażony jest w elektroniczny panel sterowania z czytelnym...\nkocioł kondensacyjny dwufunkcyjny vcw 226/7-2 eco 00 marki Vaillant\nKocioł kondensacyjny dwufunkcyjny VCW 226/7-2 ECO (0010019987) informacje technologiczne:Maksymalna temperatura wody cieplnej na zasilaniu (nastawa fabryczna – d.71):75°CObszar regulacji...\nKocioł gazowy 2-funkcyjny Termet Termgas Condens to towar potrzebny tworzeniu instalacji grzejnej w środku domu. Produkt doprowadza ciepło bezpośrednio do kaloryferów. W dodatku jest stanowczo...\nKocioł gazowy Junkers Cerapur został wytwarzany z wytrzymałej blachy i charakteryzuje się bezkompromisowym wzornictwem. Montaż modelu ułatwią Ci dostępne w zestawie akcesoria. Kocioł akcentuje się...\nKocioł gazowy to element, który posłuży Ci do stworzenia ergonomicznej instalacji do podgrzewania wody. Używanie elementu nie zmniejszy Twojego komfortu korzystania z wnętrza – urządzenie wyróżnia...\nKocioł gazowy 2-funkcyjny Termet Eco 22 kW, WKD4341/PL-C\nKocioł gazowy 2-funkcyjny Termet Eco jest wyposażony w czytelny wyświetlacz, dzięki któremu będziesz mógł odczytać wszystkie cechy i funkcje kotła. Ponadto ma funkcje: przeciwzamrożeniową,...\nKocioł Cerapur Compact to wiszący kompaktowy kocioł kondensacyjny o szerokim zakresie modulacji mocy. Jest prosty w obsłudze. Sprzęt wyposażony jest w elektroniczny panel sterowania z czytelnym...\nVIESSMANN KOCIOŁ VITODENS 111 W 26 KW,B1LD093\nVIESSMANN KOCIOŁ VITODENS 111 W 19 KW,B1LD092 Vitodens 111 – z wysokim komfortem ciepłej wody Dzięki kompaktowym rozmiarom, niepokaźnemu ciężarowi i szczególnie cichej pracy kocioł Vitodens 111-W...\n8 409,00 PLN Zobacz w sklepie\nKocioł gazowy kondensacyjny Ferroli Divacondens Plus F24 (8028693866040)\nKocioł gazowy kondensacyjny Ferroli Divacondens Plus F24 to artykuł dedykowany zarówno do ogrzewania pomieszczeń, jak w dodatku zapewnienia ciepłej wody użytkowej. Został tworzony z aluminium. Może...\nViessmann kocioł vitodens 200-w 25kw z regulatorem e3 +vitocell 100w,100l cuga,z020943\nVitodens 200-W z regulatorem E3 do pracy stałotemperaturowej lub pogodowej, w pakiecie kompletowym z podgrzewaczem c.w.u +Vitocell 100-W,rodzaj CUGA o obszerności 100 litrów echy eksponujące...\n12 100,00 PLN Zobacz w sklepie


Agenci Niemiec wychodzą z cienia? | proKapitalizm - Portal zwolenników wolności\nAgenci Niemiec wychodzą z cienia?\n27 maja 2009 Polityka, Polska, Kraj 2 komentarze\nJak podaje Onet.pl, poseł Janusz Palikot ostro skrytykował reakcję Jarosława Kaczyńskiego, po ostatnich działaniach niemieckich chadeków w sprawie „wypędzeń Niemców po II wojnie światowej”. Nazwał Kaczyńskiego człowiekiem z podpaloną głową i z płonącym mózgiem. Prezes PiS wezwał Platformę Obywatelską, by wystąpiła z europejskiej Partii Ludowej. „To oznacza, że ten człowiek nie tylko nie jest patriota, ale jest antypatriotą. To kompletna głupota i debilizm; Niemcy nie twierdzą, że to nie oni wywołali II wojnę światową. Oni tylko chcą podkreślić, że były także cierpienia po ich stronie” – stwierdził Palikot, dodając: „Niemcy też byli wypędzeni, to był fakt…”.\nOnet.pl przytacza dalszą część wypowiedzi Palikota: „Gdyby na bazie głupot Kaczyńskiego jakikolwiek kraj podejmował decyzje, to już dawno Polskę wyrzucono by z Unii” – stwierdził poseł PO. Wyraził on nadzieję, że premier Tusk na pewno wkrótce zareaguje na inicjatywę niemieckich chadeków, ale nie będzie to reakcja w stylu Kaczyńskiego.\nJanusz Palikot, problem wypędzonych\n2 Responses to Agenci Niemiec wychodzą z cienia?\n27 maja 2009 o 20:59\nNo, ciekawi jesteśmy reakcji pana premiera Tuska. Pewnie ruchy palcem w bucie będą tak ostre i piorunujące, że Berlin się zatrzęsie. Pani Angela Merkel już pewnie udaje się do swego schronu przeciwatomowego w obawie przed ta reakcją…\n28 maja 2009 o 06:56\noby Polskę jak najszybcie wyrzucili z tej całej UE, narzędzia diabelskiego planu niszczenia chrześcijańskiej wiary.


Model SuperSport 950 S - Ducati Polska\nSuperSport 950 S / 950\nTwoja droga do sportu\nSuperSport 950 S z nowym designem inspirowanym Panigale V4, łączy ekstremalnie sportowy charakter z zaawansowaną elektroniką i użytecznością na co dzień, dzięki czemu każda przejażdżka będzie przygodą Twojego życia.\nCena od: 79 900 PLN\nSilnik współpracuje z sześciobiegową skrzynią biegów z systemem Ducati Quick Shift w górę i w dół.\nSuperSport 950 jest wyposażony w stalową ramę kratownicową, która wykorzystuje silnik jako element konstrukcyjny. Jak przystało na prawdziwy motocykl sportowy Ducati, SuperSport 950 jest wyposażony w regulowane zawieszenie i jednostronny wahacz ze stopów aluminium, który charakteryzuje się wysoką sztywnością i niską wagą. Z przodu zastosowano widelec Öhlins o średnicy 48 mm, a z tyłu monoshock Öhlins.\nBroszura dla modelu SuperSport 950 S\nco musisz wiedzieć o SuperSport 950 S.\nPoznaj rodzinę motocykli SuperSport\n93 Nm przy 6500 obr./min\nStalowa, rurowa, kratownicowa przymocnowana do głowicy cylindra\nW pełni regulowany widelec Öhlins o średnicy 48 mm\nW pełni regulowany widelec Marzocchi o średnicy 43 mm\nProgresywny łącznik z regulowanym monoshockiem Öhlins, aluminiowy, jednostronny wahacz\nProgresywny łącznik z regulowanym monoshockiem Sachs, aluminiowy, jednostronny wahacz\n2x półpływająca tarcza o średnicy 320 mm, 4-tłoczkowe zaciski Brembo M4.32, główny cylinder samoczynnie odpowietrzający, Cornering ABS\n245 mm tarcza, 2-tłoczkowy zacisk, Cornering ABS\nEuro 5, 5,6 l/100 km\nPrzejdź do konfiguratora i odkryj wszystkie możliwości personalizacji dla SuperSport.\nWybierz preferowany model SuperSport i skontaktuj się ze sprzedawcą, aby uzyskać więcej informacji.\nWybierz model SuperSport 950 SSuperSport 950