wo są one zazwyczaj całkowicie bezpieczne dla środowiska. Jednym z takich rozwiązań jest fotowoltaika. W dużym skrócie fotowoltaika to inaczej panele fotowoltaiczne, które dzięki swojej niezwykłej konstrukcji zmieniają e\nJednym z takich rozwiązań jest fotowoltaika. W dużym skrócie fotowoltaika to inaczej panele fotowoltaiczne, które dzięki swojej niezwykłej konstrukcji zmieniają energię z promieniowania słonecznego na energię elek\nOgólnie o mechanice samochodowejBusem do pracy za granicęWygodny wjazd do garażuO nieruchomościach - kupić, czy wynająć? Jak nie popełnić błędu?Oto Jak przeżyć dachowanie lub wypadek (i Jak Możesz To Skopiować)Korzyści z marketingu internetowegoNa pewno nie wiesz jak naprawić ekspres do kawy. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisTechnologia w stomatologiiRodzaje suplementacji w sporcieOgniwa, panele, kolektory słoneczne - kilka informacjiText about engineEnergia ze słońca!Drainage problem - What now?Dywanowe szaleństwoCo musisz wiedzieć o stomatologach?Klima w działaniu- co i jakJak znaleźć odpowiedniego prawnika - odkrycie 2020!Aby naprawić ekspres wystarczy tylkoKrzesłaKilka słów o oszczędzaniu ciepła w domachPolacy pracują za granicąPrestiż i oszczędność12 Pomysłów Aby dbać o bezpieczeństwoNie musisz kochać nowoczesnej architekturyPlumber - when You have problem with water systemSzkolenia bhpTylko u Nas jak lepiej drukować w 5 dni!Małe dziecko - przedszkole i żłobekUlubiony temat pań - kosmetykiIdziemy do dentysty - poradnik


Akademia WSB w ścisłej czołówce polskich Uczelni!\nAkademia WSB po raz kolejny została najlepszą uczelnią w województwie małopolskim. W krajowym zestawieniu Akademia WSB zajęła szóstą pozycję jako pierwsza uczelnia spoza Warszawy w czołówce rankingu. Ranking tradycyjnie przygotowało wydawnictwo Perspektywy.\nRanking ponownie potwierdził bardzo wysoki potencjał naukowy Uczelni, dynamikę rozwoju umiędzynarodowienia oraz programów kształcenia w językach obcych, warunki kształcenia, a także wysoką pozycję absolwentów na rynku pracy. Ich wykształcenie odpowiada potrzebom rynku regionu: absolwenci znajdują pracę w niespełna miesiąc po zakończeniu studiów. [średnia 0,92 mies., na podst.: Ogólnopolski system monitorowania Ekonomicznych Losów Absolwentów szkół wyższych, http://ela.nauka.gov.pl]\nNad prawidłowością i rzetelnością przygotowania Rankingu czuwała Kapituła, w skład której wchodzą:\nprof. Michał Kleiber, b. prezes PAN, przewodniczący Kapituły Rankingu\nprof. Marek Safjan, sędzia Trybunału Europejskiego w Luksemburgu, honorowy przewodniczący Kapituły\nprof. Krzysztof Diks, przewodniczący PKA\nprof. Bogusław Smólski, b. dyrektor NCBiR, b. rektor-komendant WAT\nprof. Franciszek Ziejka, b. rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego\nprof. Marek Krawczyk, b. rektor Warszawskiego Uniwesytetu Medycznego\nWłodzimierz Kiciński, kurator Banku BPS S.A., b. prezes Nordea Bank Polska S.A.\nWaldemar Siwiński, prezes Fundacji Edukacyjnej "Perspektywy", b. prezes PAP\nSprawdź pełny ranking Perspektyw 2018\nAkademia WSB - studia MBA na najwyższym poziomie\nPo raz kolejny kierunki studiów podyplomowych w Akademii WSB – Master of Business Administration (partner kierunku: EY Academy of Business) oraz Executive MBA zostały wyróżnione w rankingu Perspektyw. Prestiżowe kierunki studiów dla mistrzów biznesu oceniane były na podstawie siedmiu kryteriów i łącznie 26 wskaźników. Akademia WSB znalazła najwyższe uznanie m.in. w kategorii „Kadra dydaktyczna” oraz „Studenci programu”.\nSprawdź atuty studiów MBA w Akademii WSB\nAkademia WSB - lider w kształceniu na studiach technicznych\nAkademia WSB systematycznie podnosi jakość studiów technicznych, czego dowodem jest wysoka ocena kształcenia prowadzonego na kierunkach: Transport, Informatyka oraz Logistyka, a także Zarządzanie i inżynieria produkcji (Wydział zamiejscowy w Cieszynie) i Inżynieria zarządzania (Wydział zamiejscowy w Krakowie). Praktyczny charakter studiów, ścisła współpraca z wiodącymi przedsiębiorstwami - studia dualne a także projekty wdrożeniowe gwarantują absolwentom zdobycie aktualnej wiedzy i umiejętności, które doceniają pracodawcy.\nWysoką ocenę uzyskał też kierunek Fizjoterapia w Akademii WSB, który znalazł się wśród najlepszych tego typu kierunków studiów w Polsce.\nSprawdź atuty studiów inżynierskich, licencjackich i magisterskich w Akademii WSB


Impreza urodzinowa Roberta Mazurka. Sądne dni Budki i Siemoniaka | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nImpreza urodzinowa Roberta Mazurka. Sądne dni Budki i Siemoniaka\nŁukasz Rogojsz 30.09.2021 06:07\nSłynna już impreza urodzinowa u Roberta Mazurka może drogo kosztować Borysa Budkę i Tomasza Siemoniaka. Obaj wiceprzewodniczący Platformy Obywatelskiej oddali się do dyspozycji swojego szefa Donalda Tuska, ale według naszych informatorów z partii na tym się nie skończy. Najboleśniejsze konsekwencje czekają ich po zaplanowanych na październik wewnętrznych wyborach w Platformie.\nWszyscy poważniejsi politycy u nas wiedzą, że nawaliliśmy z tą imprezą u Mazurka. To było bardzo poważne nadszarpnięcie naszej wiarygodności. Zero czujności, zero czujności\n- załamuje ręce wieloletni polityk Platformy.\nNie w godzinach pracy, a oni zrobili to jeszcze w godzinach pracy. Wiem, że sala sejmowa była pusta, ale to nie zwalnia ich obowiązku obecności w Sejmie. Gdyby to byli jacyś zwykli, szeregowi posłowie, to może rozeszłoby się po kościach i nikogo specjalnie nie zainteresowało, ale to była absolutna wierchuszka partii\nnie kryje irytacji nasz rozmówca.\nMówi inny polityk PO:\nGeneralnie dla naszego elektoratu to jest naprawdę ważna sprawa. Przecież to zaprzecza wszystkiemu, co mówimy od sześciu lat. A tu impreza z Dworczykiem, Glińskim, Suskim i Szumowskim. Najbardziej bolesny jest ten Szumowski, za którym ciągną się afery z respiratorami i maseczkami. Jeszcze tylko Sasina tam brakowało\nZobacz wideo Czy konwencja w Płońsku będzie dla Platformy Obywatelskiej przełomowa?\nOstre cięcie Kierownika\nChociaż od słynnej imprezy minęło już półtora tygodnia, to jej echa wciąż do końca nie ucichły. Tuż po tym, gdy obecność czołowych polityków PO na przyjęciu u redaktora Mazurka wyszła na jaw i widząc skalę krytyki ze strony swoich wyborców, do akcji wkroczył przewodniczący PO. Tusk odbył wychowawczą rozmowę z obydwoma swoimi zastępcami, a ci oddali się do jego dyspozycji. Budka do czasu wyjaśnienia sprawy nie będzie również pełnić innej ze swoich partyjny ról - szefa klubu parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej.\nSiemoniakowi i Budce u Mazurka towarzyszył również poseł Sławomir Neumann, szef pomorskich struktur Platformy. Po przejęciu władzy w PO przez Tuska Neumann mógł liczyć na umocnienie swojej pozycji na Pomorzu, a także w całej partii. Jego wpływy mocno ucierpiały w wyniku upublicznionych jesienią 2019 roku nagrań rozmów z działaczami PO z Tczewa, które odsłaniały kulisy politycznej walki wewnątrz pomorskiej Platformy. Odzyskanie dawnej pozycji przez Neumanna to już jednak historia. Jak podała "Gazeta Wyborcza", posła najprawdopodobniej zabraknie na listach do Sejmu w 2023 roku.\nW związku z niezachowaniem należytych standardów, jakich oczekuje się od wiceprzewodniczących PO, Donald Tusk wezwał na rozmowę posłów Borysa Budkę i Tomasza Siemoniaka\n- zakomunikował mediom poseł Jan Grabiec. Rzecznik prasowy PO dodał, że sprawę dwóch wiceprzewodniczących partii Tusk "przedstawi podczas jednego z najbliższych posiedzeń zarządu Platformy". Do czasu wyjaśnienia sprawy Budka nie będzie też sprawować funkcji szefa klubu parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej.\nKlub parlamentarny na najbliższym posiedzeniu Sejmu prowadzić będzie jeden z zastępców szefa klubu\nNa serio, nie na niby\nMówi polityk PO znający obu wiceprzewodniczących:\nBudce, Siemoniakowi i Neumannowi zabrakło instynktu samozachowawczego. Musiało być ostro, musiało być jednoznacznie. Musieliśmy pokazać, że jesteśmy na serio, a nie na niby\nNasz rozmówca zwraca uwagę, że ostra reakcja Tuska była konieczna nie tylko ze względu na wyborców, ale także na partyjne struktury, którym od kilku lat wierchuszka PO opowiada o świętej wojnie politycznej ze Prawem i Sprawiedliwością, konieczności obrony demokracji i rozliczenia obecnej ekipy rządzącej. W "terenie" po ujawnieniu listy gości urodzinowej imprezy redaktora Mazurka się zagotowało.\nTrudno się dziwić. Ci ludzie nagle widzą dwóch gości - jeden jeszcze przed chwilą był przewodniczącym partii, a drugi od lat jest wiceszefem PO - którzy zamiast siedzieć w Sejmie i słuchać wystąpienia Banasia walą sobie winko z Suskim, Szumowskim i Cieszyńskim. Przecież tego nie da się obronić\n- zżyma się nasze źródło w Platformie.\nInny z naszych rozmówców podsumowuje cała sytuację w dość brutalny sposób:\nJak się mówi, że wsadzi się kogoś do więzienia, to się z nim wódki nie pije. Jest też stara złodziejska zasada: możesz pić, ale nie możesz dać się na tym przyłapać\nObaj politycy zdawkowo odnieśli się do całej sprawy. Budka w rozmowie z "Gazetą Wyborczą" przyznał, że oddał się do dyspozycji przewodniczącego PO, a jednego ze swoich zastępców w klubie parlamentarnym KO poprosił o przejęcie obowiązków podczas najbliższego posiedzenia Sejmu. Z kolei Siemoniak skomentował sprawę w oświadczeniu zamieszczonym na Facebooku. Zapewnił o braku wiedzy, że na spotkaniu będą również politycy obozu władzy, a także o tym, że "żadnego alkoholu na spotkaniu nie piłem, z posłami PiS żadnego kontaktu tam nie miałem".\n"Żałuję, że w piątek po 21 nie zostałem w Sejmie, ale czułem się zobowiązany potwierdzeniem zaproszenia i zamiarem osobistego złożenia życzeń" - tłumaczył we wpisie Siemoniak. I dodał: "Nikt z mediów przed wtorkową publikacją mnie nie pytał, gdzie byłem w piątek wieczorem. Ale oczywiście konsekwencje polityczne są twarde i jasne, ponoszę je oddawszy się do dyspozycji przewodniczącego Donalda Tuska, do którego ocen i wyczucia politycznego mam absolutne zaufanie przez 30 lat współpracy". Zapewnił też, że... dalej będzie walczyć "z tymi, którzy niszczą Rzeczpospolitą od sześciu lat".\nSądne dni wiceszefów\nDla Siemoniaka i Budki nadchodzą właśnie sądne dni. Jeden z naszych informatorów z Platformy, pytany o to, kiedy zapadnie decyzja co do politycznej przyszłości dwójki wiceprzewodniczących, odpowiada, że "po wewnętrznych wyborach w partii". Powód jest prosty: Tusk nie chce awantury w partii w tak newralgicznym momencie. Wewnętrzne wybory są zaplanowane na październik, Platforma będzie wówczas wybierać władze partyjne na wszystkich szczeblach. Jesienią poznamy również nowy skład zarządu krajowego PO. Wiele wskazuje na to, że już bez Budki i Siemoniaka.\nPoniosą straty. Zakładam, że nie będą w nowym zarządzie krajowym, a to duże osłabienie ich pozycji. Potem Donald zobaczy, co i jak dalej z nimi zrobić\n- przewiduje dobrze zorientowany w partyjnych nastrojach polityk PO.\nCzy dla dwójki wiceprzewodniczących jest jeszcze cień nadziei? Zdaniem jednego z naszych rozmówców - tak. Przekonuje nas, że gdy wrzawa wokół imprezy opadnie, a u Tuska uspokoją się emocje, być może przemyśli swoją decyzję i nie zetnie głów Budki i Siemoniaka.\nJest cień szansy, że nie będzie tak krwawo, jak się wydaje. Donald wie, ile Budka dla niego zrobił i że jest mu jednak potrzebny. Z kolei Siemoniak to jego człowiek jeszcze z czasów rządów PO-PSL\n- argumentuje nasze źródło.\nCo ciekawe, Budka i Siemoniak zostali wzięci w obronę przez dość pokaźną grupę dziennikarzy zaliczanych raczej do obozu liberalnego. Ich zdaniem działanie Tusk to polityczny teatr i przerost formy nad treścią. Co więcej, to utrwalanie niezdrowego przekonania, że na polskiej scenie politycznej trzeba się nienawidzić, a ludzkie i normalne zachowania są wykluczone, bo najważniejsza jest wojna PO z PiS-em.\nZapytaliśmy więc w Platformie, czy w klubie parlamentarnym Koalicji Obywatelskiej również panuje takie przekonanie, a jeśli tak, to czy Budka i Siemoniak mogą liczyć na wsparcie kolegów i koleżanek z Wiejskiej. Słowem: czy klub parlamentarny KO uzna kroki podjęte przez Tuska za zbyt radykalne i wyrazi wobec nich sprzeciw.\nDonaldowi bunty nie grożą. Kto miałby taki bunt przeprowadzić? Donald w pełni panuje nad partią, nad całym aparatem. Ktoś może spróbować się postawić, ale skończy się to błyskawicznie\n- ocenia wieloletni polityk PO. Inny dodaje w nieco ironicznym tonie:\nJest sporo radnych chętnych i gotowych do zajęcia miejsca obecnych parlamentarzystów. Zresztą to byłoby dla nas jako formacji korzystne\nPrzyjemności przed obowiązkami\nKula dyskotekowa. Taki nietypowy prezent otrzymał podczas wizyty w "Kropce nad i" od prowadzącej program Moniki Olejnik Tomasz Siemoniak, wiceprzewodniczący PO. Kilka dni wcześniej on i inny z wiceszefów partii, Borys Budka, oddali się do dyspozycji swojego przełożonego Donalda Tuska. To konsekwencja ich obecności na 50. urodzinach dziennikarza Roberta Mazurka, na których bawiło się wielu polityków ze wszystkich partii, chociaż powinni wówczas być w Sejmie i słuchać wystąpienia prezesa Najwyższej Izbie Kontroli Mariana Banasia.\nDziennik "Fakt" zapytał Budkę, co robił w piątkowy wieczór 17 września, gdy w Sejmie przemawiał prezes Banaś. Były szef PO odpowiedział, że miał "prace związane z przygotowaniem konwencji. Zajmowaliśmy się tym wspólnie z posłami Siemoniakiem i Neumannem". Tymi pracami okazało się urodzinowe przyjęcie u redaktora Mazurka, a Budka na swoich kłamstwie został przyłapany niemal od razu.\nElektorat Koalicji Obywatelskiej fatalnie przyjął obecność polityków z tego obozu na imprezie znanego dziennikarza. Wyborcy i sympatycy wytknęli parlamentarzystom nie tylko nieobecność w Sejmie, ale również kompletną sprzeczność ich zachowania z wygłaszanymi od lat oskarżeniami pod adresem polityków Zjednoczonej Prawicy, w towarzystwie których spędzili wieczór 17 września.


Zrób sobie raj [Mariusz Szczygieł] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00349 006612 20491377 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Mariusz Szczygieł Liczba stron: 181\nISBN: 978-832-680-351-2 Data wydania: 2014-10-05\nMariusz Szczygieł Zrób sobie raj WOŁOWIEC 2011\nSpis treści Dedykacja Zamiast wstępu Coming out Zapaliło się łóżko Wyrozumiałość Pod nieobecność pana Hrabala Po obu stronach okna Fotograf czeski Naród z kodem do domofonu Post Mortem Czy mógłbym nie wierzyć? Jak się państwu żyje bez Boga? Krótka historia niechęci Dobrej zabawy z Papieżem! Zabawa w wietnamkę Łapię powietrze Chcesz rozśmieszyć Boga? Wytwórnia śmiechu Odezwa Wkurzacz czeski Kraj raj Tu nikt nie lubi cierpieć Nie chcę więcej niż ciszę Zamiast zakończenia Podziękowania Książki cytowane, wspominane, opisywane Przypisy Metryczka książki\nZAMIAST WSTĘPU Marzyła mi się książka o moim ulubionym kraju bez napinania się. Żeby nie musiała odzwierciedlać, obiektywizować, syntetyzować. Jestem niechlujnym czechofilem, ta książka nie jest kompetentnym przewodnikiem ani po kulturze czeskiej, ani po Czechach. Nie jest obiektywna. Nie rości sobie pretensji do niczego. Jest wyłącznie o tym, co mnie zafascynowało przez ostatnich dziesięć lat, od kiedy pierwszy raz przyjechałem do tego kraju. Jest notatką z lektur i ze spotkań z ludźmi, których chciałem tam spotkać. Niektóre teksty ukazały się pierwotnie w „Gazecie Wyborczej”, ale do książki zostały przeze mnie przepracowane i rozszerzone o nowy materiał. Mówiąc w skrócie – jest to książka o sympatii przedstawiciela jednego kraju do innego kraju. Może jest jeszcze o czymś, ale to już zostawiam Państwu. COMING OUT Przez całe lata, kiedy przychodziłem na jakieś przyjęcie, wiedziałem, że jeśli się ujawnią, to nie od razu. Mogłem rozglądać się godzinami i mój radar nie był w stanie ich wyczuć. Mogłem czekać i nic. Przy mnie nigdy nie przekazywali sobie żadnych znaków. Jednak od kiedy publicznie się wyoutowałem, wielu już przy uściśnięciu mi ręki deklaruje, że też są. Teraz już na wejściu obstępuje mnie grupka i: „Ja też!”, „Ja też!”, „I ja też!”. Nie zliczę, ile maili dostałem przez ostatnie lata z wyznaniami w stylu: „Cieszę się, że mogę do Ciebie przynajmniej pisać. Karol”. Kiedy już się ujawnimy, z przyjemnością obserwuję, jak poprawia nam się od razu humor i rozluźniają mięśnie twarzy. Nawet wśród obcego i nieznanego otoczenia – pożądamy się. Kiedy przez kilka minut przeżywamy odrobinę wspólnej przyjemności, od razu widać, czym dla nas, czechofilów, są Czechy. Są jak deser, jak bita śmietana, jak polewa czekoladowa, której nie sposób się oprzeć. Są jak kobieta dla drag queen. Są tą częścią naszej osobowości, której nie mamy. Tęsknimy do niej. Szukamy, ale w Polsce z wielu powodów nie możemy znaleźć. Każdy z nas ma zaraz w głowie jakiś czeski dowcip, scenę z filmu lub zachowanie, które przytacza na dowód tego, jak Czesi się od nas różnią. Mój kolega (Piotr Lipiński, reporter) pieści wspomnienie z gospody (Na Skalce, róg ulic Na Veselí i 5. května w Pradze), gdzie zobaczył mężczyznę, który siedział przy piwie ze swoim psem. On na krześle, pies na podłodze. Brodaty pan nabierał wskazującym palcem piany z kufla i delikatnie karmił nią szczęśliwego psa. Mój znajomy (Józef Lorski, informatyk) pieści wspomnienie takiej scenki z Moraw: „Piekarnia, w której sprzedaje się pieczywo, słodkości, kanapki, a nawet placki kartoflane. Jedyna w tym sklepie sprzedawczyni, młoda dziewczyna, rozmawia głośno przez komórkę. Śmieje się, opowiada jakąś historię z poprzedniego dnia, tymczasem tworzy się coraz większa kolejka. Trwa to pięć minut, dziesięć, patrzę i czekam, aż się ktoś wkurzy. Ludzie cierpliwie stoją, a nawet się uśmiechają. Wreszcie sprzedawczyni kończy rozmowę i tłumaczy, że to była ważna sprawa. Na to klient z uśmiechem: «Musiała pani wygadać chyba ze dwieście koron». I nikt nie miał pretensji”. Moja znajoma z forum „Czechy” na Gazeta.pl Mirka Hanczakowska pieści wspomnienie z Ołomuńca. Była w dość zaawansowanej ciąży i szła sobie wieczorem na spacer. Zobaczyła, że na końcu pasażu bije się grupa młodzieży. W Polsce – jak mówi – zawróciłaby, ale w Czechach nie przyszło jej to do głowy i bezrefleksyjnie szła wprost na walczących. A oni, widząc ją, przestali się bić, zrobili jej przejście, po czym zaczęli się tłuc dalej. Ja pieszczę wspomnienie znad pisuaru (na stacji metra Plac Republiki w Pradze). Gdy podniosłem wzrok na ścianę, na wyblakłej, niebieskiej naklejce, przyklejonej tu jeszcze w ubiegłym wieku, widniał napis: PIELĘGNUJCIE PRZYPADKOWĄ ŻYCZLIWOŚĆ I PIĘKNE CZYNY POZBAWIONE SENSU. Czy gdzieś w świecie istnieje jakaś grupa cudzoziemców, która przechowuje podobne imponderabilia z Polski? Żeby jednak nie ulec (łatwej u mnie) skłonności do mitologizowania i idealizacji, użyję teraz poglądu Oscara Wilde’a, że najbardziej nie lubimy ludzi, którzy mają takie same wady, jak my. A więc dlatego uwielbiamy Czechów. Bo to naród, który ma zupełnie inne wady. ZAPALIŁO SIĘ ŁÓŻKO „Szanowny Panie Egonie Bondy, wielu Czechów jest przekonanych, że wymyślił Pana Hrabal. Ci, którzy wiedzą, że nie został Pan wymyślony, uważają jednak, że Pan nie żyje. W związku z tym proszę o spotkanie. M. Szczygieł”. „Szanowny Panie Kolego, uprzejmie zapewniam, że żyję. Niemniej z powodów zdrowotnych, co Panu wyjaśnię osobiście, żyję dopiero od godziny czternastej. Proszę nie przyjeżdżać wcześniej, raczej dokładnie o czternastej lub troszkę później, wtedy będziemy mieć nieograniczony czas. Pański Bondy”. Hrabal wymyślił go tak: „Egon zawsze, kiedy stał w słońcu, wyglądał jak faun, który wynurzył się z cysterny z piwem, jasne włosy zawsze opadały mu wzdłuż uszu, a broda w blasku słońca wyglądała jak zalana jasnym leżakiem. [...] Vladimir, Bondy i ja tak bardzo lubiliśmy piwo, że gdy przynoszono nam do stołu po pierwszym kuflu, wprawialiśmy w popłoch całą gospodę, nabieraliśmy pianę w dłonie i nacieraliśmy sobie nią twarze, wcierając pianę we włosy, jak Żydzi, którzy smarują pejsy wodą z cukrem, a że przy drugim piwie powtarzaliśmy ten zabieg z pianą, świeciliśmy się i pachnieliśmy piwem na kilometr”. Egonem Bondym został tak: Urodził się w 1930 roku i najpierw nazywał się Zbyněk Fišer. To nazwisko rodu czeskich młynarzy. Najwyżej zaszedł ojciec Zbyńka, ponieważ został oficerem. Zamieszkali w Pradze. Matka – niestety – nie pozwalała Zbyńkowi na żaden kontakt z innymi dziećmi. Prowadziła go do kawiarni, a raz w tygodniu do opery, gdzie do wojny mieli własną lożę. Nie znosił matki, nerwowej i niezrównoważonej. Raz odpychającej go, raz „rzucającej się na niego z małpią miłością”. Mówił, że kiedy umarła, gdy miał trzynaście lat, poczuł ulgę. Gdy poszedł do pierwszej klasy, doznał szoku, że na świecie żyje tyle dzieci. Jako siedmiolatek bez pamięci zakochał się w koledze z ławki (tak mówił o tym, kiedy miał lat siedemdziesiąt jeden). W chłopcu z wilgotnej sutereny, synu bezrobotnych rodziców. Zapraszał go do domu. „Bo mój ojciec nie miał żadnych klasowych uprzedzeń”. Dla ojca chłopca generał znalazł nawet pracę. Jak narodził się w Bondym marksista? Sam tego dokładnie nie wyjaśniał, ale może klucza trzeba szukać właśnie w postawie jego ojca. Marksizm Egon Bondy pokochał na zawsze. „Marksizm – napisał – daje ludziom nadzieję, aby całkowicie nie wpadli w rozpacz, że czeka nas katastrofa, po której nie zostanie już nic”. Pod koniec 1948 roku w Związku Radzieckim zaczęła się antyżydowska obsesja. Informacje o czystkach w szeregach komunistów doszły do Pragi. – Dla nas, osiemnastolatków – mówił – to było szokujące. Trzy lata po Holokauście! Przecież komunizm budowali Żydzi, bo właśnie dla nich miał być najsprawiedliwszym ustrojem. Wszystkie narody miały być równe. No, tego po ZSRR się nie spodziewaliśmy! W powieściach Karela Čapka każdy bogaty Żyd nazywa się Bondy. Więc w ramach protestu ja, Aryjczyk, przyjąłem to nazwisko. I do dzisiaj się go trzymam. Sławę zdobył jako Egon Bondy i za niego uchodził niemal we wszystkich sytuacjach. Żebrakiem został tak: Przestał chodzić do liceum, w lutym 1948 roku komuniści przejęli władzę i szkoda mu było czasu na szkołę. Zapisał się na szkolenie dla funkcjonariuszy Komunistycznej Partii Czechosłowacji i zaczął pracę w bibliotece Komitetu Centralnego. Partia potraktowała to, jakby skończył uniwersytet. W grudniu 1948 roku wrócił ze szkolenia do domu i zobaczył na stole kartkę od jakiejś dziewczyny, która chciała go poznać, zostawiła adres. Rano ją odwiedził. Drzwi otworzyła zaspana panienka, ale uchyliła je tylko na małą szparkę. Myślał, że chce się ubrać, a on ma czekać. Ona jednak zapraszała go do mieszkania, tyle że nie otwierała drzwi szerzej. Wcisnął się więc w szczelinę i zrozumiał: cały przedpokój zawalony był brudnymi naczyniami i niezliczoną ilością ubrań, dlatego drzwi nie dało się szerzej otworzyć. Tak samo w pokoju, toalecie, a nawet w spiżarni. Naczynia były z drogiej porcelany, dom pachniał likierem. Dziewczyna w nocnej koszuli nazywała się Jana Krejcarová, studiowała sztuki plastyczne. Mówili na nią Honza. Miała sporo ciała i była w szóstym miesiącu ciąży. Wszedł do środka, a wyszedł dopiero po trzech tygodniach. „Bo bardzo potrzebowałem już nowej bielizny”. Ich późniejszy wspólny kolega, poeta i malarz Ivo Vodseďálek opowiadał, że oprócz braku najmniejszej potrzeby utrzymywania porządku wokół siebie, Honza miała jeszcze gorszą przypadłość, która dla otoczenia kończyła się komplikacjami: nie znosiła być sama. Bondy wspominał, że liczba jej kochanek i kochanków szła w setki. Jeden z nich opowiadał, jak odwiedził Janę w domu. Oboje się rozebrali, a Honza go związała. Nagle do pokoju wszedł jakiś inny nagi mężczyzna, z którym ona poszła do łóżka. Na oczach tego związanego. Żyła z Bondym osiem lat. Równocześnie żyła z jego kolegą, i to w sposób dla obu mężczyzn okrutny. „Jak tylko przespała się ze mną, zaraz dzwoniła po Černego, żeby natychmiast zajął w łóżku moje miejsce”. Bondy uciekał od niej wiele razy. „Ale zaraz przyjeżdżała taksówką i mnie zabierała. Nie byłem w stanie się jej oprzeć. Mówiłem, że jej nie kocham, ale szedłem jak cielę na rzeź. Černý czuł się wobec niej tak samo bezbronny jak ja”. Była córką Mileny Jesenskiej, dziennikarki i komunistki, znanej na świecie jako miłość Franza Kafki. Wychowana przez dziadka (Milena zginęła w obozie koncentracyjnym w Ravensbruck), Jana odziedziczyła milionowy spadek, który wydała w rok. Miała potem pięcioro dzieci, ale tak je zaniedbywała, że trafiła nawet za to do więzienia. Uciekała Černemu z Bondym, a Bondy’emu z Černym na całe tygodnie. Nie mieli co jeść. Ojciec Bondy’ego jako przedwojenny generał został pozbawiony przez komunistów wojskowej emerytury i nie mógł mu już dawać pieniędzy, poza drobnymi na tramwaj. Wyjechali za miasto, gdzie spali w jakimś hotelu robotniczym, a w dzień w Pradze żebrali na nocleg. Jako nigdzie niepracujący nie mieli kartek żywnościowych. Dojadali resztki w barach, kradli ludziom pranie ze sznurów, rowery, wózki i natychmiast sprzedawali. Potem cała kilkuosobowa grupa okradała rodziców i znajomych (Krejcarová i Bondy byli nawet za to zatrzymani). Kupowali czeskie kryształy, które Egon przemycał, przedzierając się przez lasy do Austrii (granicę uszczelniono na dobre w 1951 roku), a stamtąd przywoził nylonowe pończochy. Tylko raz Honza miała w domu porządek – kiedy mieszkanie było zupełnie puste, bo wyprzedała wszystkie rzeczy i nie miała już co rozrzucać. Cały ten czas – co Bondy podkreśla – Honza uczyła go czeskich pieśni narodowych. Poetą został mniej więcej tak: Szybko zauważył niepokojące sygnały. Najpierw, że sławny pochód komunistów, który w lutym 1948 maszerował przez plac Wacława, za rogiem od razu rozbiegał się do domów, żeby zdążyć na wołowinę z knedlikami. Potem – kiedy zaraz po Zwycięskim Lutym Egon został referentem do spraw młodzieży w komitecie dzielnicowym KPCZ – że nabór do partii odbywał się także nowymi metodami. Na przykład na biurku w jednym banku położono ankiety do wypełnienia, a obok nich pistolet i wszyscy się zapisali. Potem, że z planu wydawnictwa Girgala usunięto wszystkie pozycje surrealistyczne. Potem, że przestano grać jazz. Potem, że ludzie zaczęli się bać własnych spontanicznych reakcji. A w końcu, że jego partyjni koledzy przyjmują to wszystko bez mrugnięcia okiem. – Nie należy ideologii bolszewickiej mylić z marksizmem. Nie mają ze sobą nic wspólnego – powiedział im wyraźnie i postanowił, że już nie będzie dla tego reżimu pracować. – Mogę być tylko poza tym, absolutnie poza tym – oznajmił. Poznał grupę młodych poetów surrealistów, którzy głównie rozmawiali o tym, kiedy Czechosłowację wyzwolą Amerykanie. Lgnął razem z nimi do guru czeskiego surrealizmu Karela Teigego, wybitnego teoretyka sztuki, któremu komuniści szykowali proces, ale nie zdążyli, bo w 1951 roku umarł na zawał. Guru swoimi kolażami ze zdjęć – drogowskaz „Praga” potrafił na nich wyrosnąć z gołej kobiecej nogi, a blaty kawiarnianych stolików były pokryte damskimi sutkami – irytował władzę. W czasach Stalina ten typ wyobraźni nie miał prawa istnieć. Czescy surrealiści sami zresztą zrozumieli (jak określiła to jedna wielbicielka Bondy’ego), że surrealizm to teraz pokojowy kwiatek, który w klimacie kultu jednostki musi zwiędnąć. Pierwsze wiersze Bondy’ego są więc o tym – jak sam mówił – że ZSRR to faszystowski reżim. Gdy wszyscy pisali: „Z ust do ust leci/Imię, co jak słońce nam świeci/Imię, co słońcem się zaczyna/Imię Towarzysza Stalina” lub: „W krainie socjalizmu nikt się nie martwi/oto jest linia naszej partii”, Egon Bondy pisał tak: „Z delikatną ostrożnością pierdzę, żebym się nie zesrał”. Potem krytycy określili to jako sposób manifestacyjnego oderwania się od kultury oficjalnej, naznaczonej konformizmem. Nurt fekalizmu, do którego należy także Bondy, przybliżyć mogę tak: „W tekstach dojrzeć można naturalną reakcję zdrowego rozumu na obowiązkowe nauczanie w szkole oficjalnej, państwowej doktryny marksizmu-leninizmu. Podstawowe tezy fekalizmu (primo: Wszystko jest gówno warte, ergo secundo: Na wszystko się mogę wysrać, ergo tertio: Wszyscy mi mogą wylizać dupę), mogą brzmieć w swojej jawnie koprofagicznej formie jako wtórne i niezbyt innowacyjne. Ale w konkretnym okresie historycznym, kiedy były rozumiane jako antyteza rewolucyjnego optymistycznego światopoglądu partii rządzącej, mogły być zakwalifikowane w swojej antyspołecznej, antypaństwowej wymowie i kontrrewolucyjnej konsekwencji jako czyn zagrażający państwu i sprzyjający jego demontażowi. Fekalizm eliminuje przemiany rewolucyjne i rozwój oraz własność środków produkcji, skupia się zaś na rozwoju stosunków międzyludzkich, które można zilustrować fekalistycznym obrotem srania. I tak epokę monarchii charakteryzowano jako stan, gdzie jeden srał na wszystkich, jednak rewolucja przyniosła zmianę: teraz wszyscy srali na jednego. Aż doszło do stanu współczesnego, kiedy wszyscy srają na wszystko. Z tego wywodzi się pesymistyczna prognoza, w której nie brakuje marksistowskiego wyczucia ekonomii, ale która stoi w przeciwieństwie do oficjalnie deklarowanej optymistycznej wizji komunizmu. Po zwycięstwie socjalizmu na czarnym horyzoncie spotykają się dwie ostatnie żyjące ludzkie istoty. Jedna z nich zwraca się do drugiej z prośbą: «Nie pożyczyłbyś mi gówna, żebym mógł się wysrać?»” . Prekursorem undergroundu dziewiętnastoletni Bondy został tak: Postanowił, że nigdy nic oficjalnie nie wydrukuje. Z nowego systemu postanowił brać tylko to, co najniezbędniejsze, a jeśli to możliwe, w żaden sposób mu się nie przysłużyć. Honza Krejcarová, jej kochanek Egon Bondy i ich kolega Ivo Vodseďálek zaczęli w 1949 roku przepisywać swoje wiersze w kopiach na maszynie, kartki spinać i dzielić się nimi z zaufanymi. Pismo, które nazwali „Edice Půlnoc” (Edycja Północ), jest dziś uznawane za jedno z pierwszych podziemnych wydawnictw. W wierszach ośmieszali Związek Radziecki i jego Boga – Stalina. W utworze Do dupy Bondy pisał: „Wszystko do dupy przyjaciele/i w dzień powszedni i w niedzielę/Tylko filmowcy z Kraju Rad/zgodnie z nauką widzą świat”. Albo: „Dzisiaj wypiłem dużo piw/Więc mnie nie chwyci żaden syf/I wyczytałem z »Rudego Prava«/że rośnie naszej partii sława”. Bondy postanowił ujmować świat w sposób surowy. Uświadomił sobie, że stalinizm przekreśla każdą metaforę. Powołał do literatury realizm totalny, z którego jest dumny do dziś. Realizm totalny wymagał odwagi. Za takie pisanie groziło co najmniej dwadzieścia pięć lat więzienia, a nawet kara śmierci. Jeszcze w latach siedemdziesiątych za opowiedzenie w gospodzie dowcipu o ZSRR pewien muzyk został wsadzony do więzienia na rok. „Czytałem właśnie doniesienie o procesie zdrajców narodu/kiedy przyszłaś/Po chwili się rozebrałaś/a kiedy się z tobą położyłem/byłaś jak zawsze fajna/Kiedy poszłaś/skończyłem czytać komunikat o ich egzekucji”. „Nie musi się długo czekać/Radziła towarzyszka w kolejce do Rady Narodowej/Jak znajdziecie mieszkanie po aresztowanym/Przydzielą je wam bez zwłoki”. – Napisałem to, co myślałem, w czasach, kiedy nikt tego nawet nie pomyślał, a już na pewno nie odważyłby się napisać. Honza pisała o czymś innym: „Nie w pupę dzisiaj nie/boli mnie to...”. W grudniu 1948 roku, po raz pierwszy w czeskiej literaturze, kobieca ręka napisała wiersze typu hard seks: „Pizdy szyje się na miarę/a krawcowi się mówi/Proszę dać mi tam jedwabną podszewkę/ale guzików proszę nie dawać/będę ją i tak nosiła rozpiętą”. Z Hrabalem poznał się tak (w 1950 albo 1951 roku): „Ktoś mi powiedział, że ten pan mi postawi piwo, więc poszedłem do niego na Libeń i Hrabal rzeczywiście mi piwo postawił”. Z Hrabalem rozstał się tak (w 1954 roku): „Któregoś dnia wstałem rano, to znaczy w południe, i miałem przed sobą swój normalny program – pięć spotkań z celem: napić się piwa, z Honzą, Hrabalem i innymi. I nagle poczułem, że nie chcę nigdzie iść. Usiadłem i napisałem do każdego krótki list, że przyjdę jutro. Ale jutro też nie przyszedłem. I od tego dnia nikogo z moich przyjaciół nie widziałem przez lata. Zostałem sam. Chodziłem do bibliotek, studiowałem buddyzm i taoizm. Chodziłem do knajp z zeszytem i ołówkiem w ręku i pisałem. Dzięki temu mogłem przemyśleć to wszystko, co potem złożyło się na moją pracę filozoficzną Radość z ontologii. Hrabala spotkałem po dziesięciu latach przypadkiem na ulicy. Na pogrzeb Honzy w 1981 roku pojechała moja żona Julia”. Doktorem filozofii został tak: Poznał swoją lekarkę rejonową. „Była jak królowa pszczół. Tego, kto jej zrobił dziecko, natychmiast porzucała. Tego, kto jej od razu dziecka nie zrobił, porzucała jeszcze szybciej. Dzięki Bogu, że nie miałem z nią stosunku”. Była miłośniczką filozofii Wschodu. Zaczęła go przekonywać, żeby zaczął studia. Załatwiła wszystko, co trzeba. Aby mógł chodzić do liceum dla pracujących, musiał się zatrudnić. Poszedł pierwszy raz w życiu do pracy. Został dozorcą wieloryba w Muzeum Narodowym. Pilnował trzydziestometrowego szkieletu i czytał. W wieku dwudziestu siedmiu lat Egon Bondy zdał maturę, a potem dostał się na studia filozoficzne. W czechosłowackiej filozofii (pod prawdziwym nazwiskiem Zbyněk Fišer) zasłynął tak: Napisał: Kwestie bytu i egzystencji (1967), Radość z ontologii (1967), Budda (1968). Był pierwszym, któremu udało się w Czechosłowacji w przystępny sposób wytłumaczyć filozofię Wschodu i porównać ją z zachodnią tradycją. Na początku lat dziewięćdziesiątych wyszło sześć tomów jego Uwag do historii filozofii. Na pytanie, jak się zostaje filozofem, zawsze odpowiadał, że się nim rodzi. Uważał, że jest to zdolność wrodzona, jak talent malarski, muzyczny czy literacki. Pierwsza wersja doktoratu (w którym zajmował się wymyśloną przez siebie ontologią niesubstancjalną) zawierała tyle wulgaryzmów, że jego profesor musiał poświęcić szukaniu odpowiednich ekwiwalentów słownych cały tydzień. Od napisania pierwszej wersji tego szkicu usiłowałem znaleźć kilka zdań, które by oddały charakter myśli ontologicznej filozofa Zbyńka Fišera. Przeglądałem bryki, podręczniki, summary, zamówiłem nawet streszczenie jego myśli u znawców, ale żadne ze zdań do tej książki się nie nadawało. Sądziłem, że ratunkiem będą wspomnienia przyjaciółki i dentystki Bondy’ego – Marii Klečackiej-Beyly. Przyjaźniła się z nim i jego żoną Julią prawie trzydzieści lat, niemal codziennie przychodziła do nich na Nerudovą 51 na Malej Stranie i rozmawiała z Bondym o filozofii. Pani stomatolog streszcza te filozoficzne rozmowy, niestety, w jej wywodzie nie znalazłem żadnego zdania na swoim poziomie. Zrozumiałem tylko jedno: „Zawsze zadawał nieprzeliczoną ilość pytań, odpowiedzi nie dał nigdy żadnej”, ale – jak wiadomo – w ten sposób rozczarowuje każdy filozof. Dentystka świetnie za to opisała wygląd filozofa. Bondy wyglądał tak: „Na początku lat siedemdziesiątych doktor filozofii Fišer był nieproporcjonalnie otyły, średniego wzrostu, miał jednak harmonijnie zbudowane kończyny. Cieniutkie, gładkie, jasnokasztanowe włosy z zakolami nosił artystowsko dłuższe, jego uczesanie potocznie określa się fryzurą «na pazia». Pod gęstymi brwiami, których najdłuższe włoski spontanicznie spływały na górne powieki, świeciły jasnozielone, ciekawe, niezwykle przenikliwe małe oczy. Miał długi, wyrazisty, lekko spiczasty nos i wąskie usta. Były one obramowane starannie zachowanym, filozoficznym zarostem, z czasem siwiejącym, o zmiennej długości. O szczękę nordyckiego typu, mimo moich ustawicznych ostrzeżeń, niespecjalnie dbał, czego później wielokrotnie żałował. Ręce, przeciwnie, jak na mężczyznę aż zaskakująco drobne, raczej przypominające kobiece, pielęgnował z widoczną troską; na lewym palcu serdecznym nosił wąziutką złotą obrączkę ślubną. Charakterystyczna sylwetka z zapadniętą klatką piersiową i wystającym brzuchem z biegiem lat nieodwracalnie utrwalała się, a nawet można powiedzieć, że osuwała – nazywał ją sylwetką gotycką. Poruszał się powoli i cicho, bez gwałtownych ruchów i gestów. Tak samo też mówił, chociaż czasem z lekkim ożywieniem, które podkreślało powagę dyskutowanego tematu. Nosił sprane koszule, znoszone swetry najdziwniejszych kolorów i powyciągane spodnie, najczęściej dżinsy. Słynną częścią domowego stroju był tak zwany chałat, koc w czerwono-żółtą kratę, rozcięty na połowę i zszyty w ramionach z otworem na głowę. Na stopach, tak samo drobnych jak ręce, dokładnie rozmiar trzydzieści osiem, nosił przydeptane półbuty, po domu najróżniejsze pantofle, a zimą kapcie ze sprzączką”. Papieżem undergroundu czterdziestoletni Bondy został tak: Kiedy nie miał się gdzie podziać i co jeść, pakował się do szpitala psychiatrycznego. Miał na to swoje metody. Na przykład brał czerwoną lampę, jaką mieli robotnicy drogowi, wychodził na autostradę i krzyczał: „Morderstwo! Pomocy!”. Potem już trafił na psychiatrię z powodu autentycznych wskazań medycznych. Przez wiele lat robił wszystko, żeby dostać rentę inwalidzką na głowę i za państwowe pieniądze oddać się tylko pisaniu. W szpitalu na początku lat siedemdziesiątych poznał Ivana Jirousa, zwanego Świrusem, młodego krytyka sztuki, który był duszą zespołu rockowego The Plastic People of The Universe. Świrus ukrył się w psychiatryku przed wojskiem. (Czechosłowaccy psychiatrzy zrobili dla podziemia sporo dobrego). Plastikowi zwariowali na punkcie starych wierszy Bondy’ego. Powstali w Pradze w 1968 roku, dwa miesiące po inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Bondy zaczął pojawiać się na ich nielegalnych koncertach, został idolem undergroundu. Pisał książki i powieści, które wydawane w nielegalnym obiegu, zachwycały. „Płodzimy dzieci dla piekła” – charakteryzował Czechosłowację po sowieckiej inwazji. Jego teksty z lat pięćdziesiątych – „gówno upoetyzowane”, jak wyrażał się o nich sam autor – naruszały językowe tabu. Jego wierszyki idealnie nadawały się na szlagworty („Pokojowy, pokojowy, pokojowy jak papier toaletowy”). W erze neostalinizmu lat siedemdziesiątych teksty Bondy’ego nabierały nowego znaczenia. Młodzi muzycy skomponowali do jego tekstów muzykę monumentalną, co dawało porażający efekt. O mieszance rozpaczliwie brzmiących skrzypiec, nieumiejętności grania i free jazzu ktoś napisał, że nie ulega terrorowi podobania się. Władza zarzucała im w telewizji i prasie obrzydliwą pogardę dla wartości. A także brak szacunku dla ludu pracującego. Dla nich – jak mówili – teksty te były wołaniem, żeby żyć inaczej. „Może jest to śpiew myszy w labiryncie. Może dlatego muzyka Plastikowych tak różni się od rocka na Zachodzie” – pisał wtedy Jirous. Underground jako izolacja: nic wspólnego ani z władzą, ani z opozycją; opozycja jest przecież jakimś dialogiem z władzą. Od ich głośnego procesu sądowego rozpoczął się opozycyjny ruch antykomunistyczny, zwany Kartą 77. Ich najważniejsza płyta (wydana w Kanadzie i przemycana do kraju) nosi tytuł Egon Bondy’s Happy Hearts Club Banned, czyli Zakazany klub szczęśliwych serc Egona Bondy’ego. Pisałem o tym w poprzedniej książce, ale muszę powtórzyć, że najsłynniejszy hit Bondy’ego w wykonaniu Plastikowych brzmi (w udanym polskim tłumaczeniu) tak: „Wczoraj rano przy niedzieli strasznie jajca mnie swędzieli” . Poezję Egon Bondy ujmował tak: „a przecież istnieje różnica między streszczeniem Iliady a Iliadą/i dla tej przedziwnej różnicy/poeci codziennie walą sobie konia”. Jak się okazało, przyjaciółka dentystka przez trzydzieści lat ich przyjaźni unikała jego wierszy i powieści. Powód był jeden: obsceniczny język. Kiedy wyprowadziła się z Czech do Francji, napisała mu w 2003 roku list o jego (jak się konsekwentnie wyrażała) „indecent words”. Bondy nie tolerował żadnej krytyki swojej twórczości, więc wpadł w szał. Odpisał, że przysyłając mu list z tymi anormalnymi poglądami, „srała, nie trafiając w muszlę”. Wykonał mrówczą pracę – na kilku stronach zaprezentował jej statystykę, ilu wulgaryzmów użyli w swoich książkach Hrabal, Topol i inni. („Było mi to obojętne, bo ich nie czytywałam”). Objaśniał jej, że słowa rynsztokowe są już dawno nieodzowną częścią światowej literatury. (Choć mógł przyjaciółce zacytować swój wiersz: „Moje wiersze są zapewne wszystkim/tylko nie ogrodem poezji”). Wykazywał jej ignorancję i zacofanie. („Oba te moje braki w kontemplowaniu sztuki są dla mnie komplementem, ponieważ nigdy nie odczuwałam przyjemności z rozdeptywania łajna”). Tym listem Bondy zerwał z nią znajomość na zawsze. Ważniejszy od lekarstw, pieniędzy i jedzenia, w które zaopatrywała Fišerów przez dziesięciolecia, okazał się brak zrozumienia. Jedna z jego fiksacji prezentowała się tak: Ponieważ wskutek choroby miał usuniętą część odbytu, uważał za stosowne informować o tym niemal w każdym swoim dziele. A liryczno-dramatycznymi sprawozdaniami z wydarzenia, jakim było robienie przez poetę kupy, obdarowywał swoich gości bez pytania o zgodę. („Często miałam poczucie – napisała dentystka – że te reportaże z ubikacji są niegodne wielkiego ontologa”). Swoją analną fiksację tłumaczył ateistycznym i alternatywnym przejawem swojej religijności (powoływał się na Freuda), kiedy klozet staje się rodzajem świątyni czy ołtarza. Słabości nie znosił tak: „Nie jestem słaby – wybuchnąłem. – Nie jestem słaby, nawet gdybym łaził na czworakach. Mam dość tego nieustającego poniżania, którym Bóg podobno raczy nas uszczęśliwiać. Gdyby tak Bóg mógł być wyklęty – nie tylko przeklęty, co niczemu nie służy, ale konsekwentnie usunięty, anihilowany, zabity – gdzie bym wtedy był! Bowiem nie tylko mnie niszczy już trzynaście lat każdą prostą biologiczną przyjemność z życia, lecz także dla wszystkich byłaby to ulga, ściągnięcie jarzma, które waży tyle, że nie mamy siły wstać z kolan. Truizmem już jest powtarzanie, jak to dla takiej, stworzonej przez ludzką głupotę kreatury przelało się więcej krwi i było zamęczonych więcej ludzi, niż umarło śmiercią naturalną”. (Z powieści-eseju Piwniczna praca z 1973 roku). W 2004 roku wyszedł w Czechach komiks inspirowany tym dziełem. Młodzi twórcy wymyślili dla bohatera mnóstwo nowych sytuacji. Na przykład Bondy, który umarł przez pomyłkę, w prosektorium spotyka ciało Jezusa w koronie cierniowej. Przystaje i wygłasza nad nim takie zdanie ze swojej książki: „Gdyby dożył osiemdziesiątki, tobyśmy chociaż przez chrześcijaństwo nie ucierpieli”. W Bratysławie sześćdziesięcioczteroletni Bondy zamieszkał tak: Pogłoska mówi, że wyprowadził się tam i przyjął słowackie obywatelstwo w ramach protestu przeciwko rozdzieleniu Czechosłowacji w 1992 roku. W rzeczywistości Uniwersytet imienia Jana Amosa Komeńskiego w Bratysławie zaproponował mu wykłady z historii filozofii. Przeprowadzili się więc z żoną Julią na zawsze. Poznał ją w czytelni Uniwersytetu Karola, gdzie pracowała. Miał 33 lata, ona dziesięć więcej. Powtarzał, że Julia jest jedynym powodem jego życia. Zmarła rok po przeprowadzce. Z Hrabalem rozstawał się tak (w 1995 roku): Było to w domku letniskowym Hrabala w Kersku, widział to Tomáš Mazal (biograf i przyjaciel H.). Bondy pocałował Hrabala w głowę i powiedział, że przyszedł się pożegnać na zawsze. Że Hrabal umrze, a on już z Bratysławy nigdy do Czech nie przyjedzie. „Co pan opowiada za bzdury” – powiedział Hrabal (zawsze mówili sobie na pan). „Jak tak na pana patrzę, to pan za rok w tej Bratysławie umrze. Ale ponieważ jest pan poetą z Pragi, do niej pan należy. Niech pan sobie zaraz znajdzie adwokata i go opłaci, żeby pana zwłoki po śmierci przewieźli do Czech, dlatego że z Pragi jest bliżej do nieba. Może się tam spotkamy” . Na nowe czasy Egon Bondy najpierw narzekał tak: „Najgorzej jest rano i wieczorem/i w dzień/Kiedy śpię można wytrzymać” (lato 1992). Potem mocniej: „Lustracyjna miłość i k: apitalistyczna prawda zwyciężyły/a prości ludzie gdziekolwiek przyjdą/gadają w tramwaju i bufecie/że znów słyszą tylko nienawiść/i czytają kłamstwa [...] »Idziemy właściwą drogą!«/»Wybieramy prosperity!«/Swoich czy obcych kapitalistów?” (wiosna 1992). „Wyprowadzili nas z fanfarami/na Drogę do Europy/a wykluła się z tego wycieczka do przeszłości/Wszystko do dupy a jednak promyczek:/co znaliśmy tylko z książek/widzimy na własne oczy”. Co widzimy? „Pięćdziesiąt procent z nas żyje poniżej minimum/ (cytuję z zachodnich źródeł)/Spożycie spadło o jedną trzecią/ (Główny Urząd Statystyczny)”. Wiersz kończy: „Nie myśl o niczym innym/myśl o pieniądzach a znajdziesz sens życia/Tym kilku filozofom którzy są przeciw/daj w mordę – przecież to są tylko komuniści”. Cały tomik o nowej rzeczywistości ma tytuł: Bal upiorów. W dawnym reżimowym „Rudym právie” drukuje w 1994 roku esej, w którym przekonuje, że „tradycja duchowa Zachodu zbankrutowała: kapitaliści przestali być klasą panującą, władzę nad całym światem przejęły finansowe oligarchie”. Plotka o Egonie Bondym w Bratysławie brzmi tak: Jako alterglobalista, między wykładami na uczelni, żeby na własną rękę odzyskiwać to, co ludzkość marnuje, przeszukuje śmietniki. Z Egonem Bondym spotkałem się tak: W mieszkaniu w centrum przyjmuje gości: młodych autorów i studentów. W drugim – większym, w blokowisku Petržalka na peryferiach Bratysławy – odpoczywa i pisze. Jedziemy z moją współpracownicą do tego drugiego. Bondy dokładnie namalował plan i dopisał: „Domofon jest zepsuty, proszę krzyczeć”. Pokój z socjalistyczną meblościanką, zakurzony, pełen książek, przypadkowych przedmiotów. Niewysoki, brodaty pan w brązowym golfie, zachwycony wizytą. – Podejrzewałem, że pan żyje – mówię. – W związku z tym przywiozłem prezent. Wyciągam fartuch kuchenny z ceraty. Zakładany na szyję i wiązany z tyłu. Kupiony w Tate Modern Gallery, specjalnie z myślą o Bondym. Jest szaro-biały, a z przodu ma naturalnej wielkości nagie męskie pośladki. – Kurwa fix – wykrzykuje Egon Bondy – będę miał dupę i z przodu, i z tyłu! (Justyna wiąże Bondy’emu troczek na plecach). Gospodarz staje wyprostowany na baczność i oznajmia: – Teraz w nim będę wykładał filozofię. Obraca się w fartuchu. – Jutro tak pójdę na uczelnię i wiecie, będę się zachowywał, jakby się nic nie stało, kurwa fix! Egon Bondy przynosi wielkie szklane kufle, wypełnione aż po brzegi. – Piwo i Hrabal... – nadmieniamy. – Wiecie, że my w ogóle z Hrabalem i Vladimírkiem do knajp nie chodziliśmy? – Właśnie, że chodziliście – wyjaśniam. – W Czułym barbarzyńcy. – Hrabal wszystko zmyślił. Ale nie kłamał. Bo jemu się wydawało, że to wszystko naprawdę się wydarzyło. My głównie siedzieliśmy u niego w domu i rozmawialiśmy o filozofii. Zrobił ze mnie pajaca, prawda? Nigdy nie protestowałem. – Dlaczego? – Bo byłem postacią literacką. Postać literacka nie ma przecież nic do gadania. Podnosimy wielkie kufle: – O! To nie jest piwo! – Do tych kufli wlewam od lat herbatę ziołową, chi, chi, chi, żeby wyglądała jak piwo, cha, cha, cha. – A co z piwem? – Trzydzieści pięć lat chodzę z nowotworem jelita. Noszę teraz taką torebkę na stałe i pod żadnym pozorem nie mogę pić alkoholu. Zresztą te wszystkie ablucje załatwiam do czternastej. Jak ktoś jest pozbawiony przyjemności biologicznych tyle lat, to co mu pozostało? Tylko robienie sobie jaj. – Napisał pan taki wiersz o swojej ojczyźnie, że gdyby jako Polak ułożył pan coś podobnego o Polsce, tobyśmy pana powiesili. – Za jaja. A przetłumaczył pan na polski? – Tak. „Czechy raczej mi nocnik przypominają/Zaś Czesi w swej patriotycznej dumie uważają/Że jest on z lepszej porcelany/Bo moczem Masaryka był często zlewany/Praga leży w samym jego środku na dnie/Łatwo na nią wysram się dokładnie”. – Chi, chi, chi. Cha, cha, cha. To jeden z najlepszych moich wierszy. To fragment eposu z 1954 roku i proszę sobie wyobrazić, że po każdej recytacji, czy to w 1960, 1970, 1980 roku, czy dziś, przychodzą młodzi ludzie i pytają, czy napisałem to niedawno, bo tak aktualnością uderza. I że tamte moje wiersze dobrze ilustrują XXI wiek. Odpowiadam im, że to teksty sprzed pięćdziesięciu lat, a oni nie mogą uwierzyć. Im się wydaje, że one mówią o obecnym reżimie. Ale nic dziwnego, przecież istota reżimu się nie zmieniła. Polski poeta by się do takiego wiersza z nocnikiem nie posunął, prawda? – Nawet gdyby chciał, toby się raczej wstrzymał. – Polacy ani Słowacy nie mają takiego odpowiednika w literaturze, bo wy macie swoją dumę narodową. Jeszcze Serbowie ją mają. A Czesi nie, Czesi bardzo źle mówią o swoim państwie. Ja długie wiersze pisałem, żeśmy kurwami godnymi pogardy – i nic. U nas nie ma tabu i żadna prowokacja nie wychodzi. Byłem na konferencji naukowej w Brnie, gdzie zeszła się śmietanka intelektualna, i wiedziałem jedno: możesz ich obrażać, a oni łykną wszystko. Ja ich obrzucam gównem, a oni cmok, cmok. Wziąłem tysiąc koron i publicznie spaliłem. – Banknot? – Tak, podpaliłem go, a salę ogarnęła cisza, wszystkim zabrakło tchu. Dorośli ludzie, crème de la crème i wszyscy: „Panie doktorze, to było fałszywe tysiąc koron, prawda? Nie było prawdziwe, tak?”. Tylko to ich interesowało. A fakt, że korona czeska – królewska waluta – jest profanowana, to nie?! Spalić, proszę pana, sto złotych w Polsce na konferencji, ooooo, to by była afera. Proszę pana, jak się jest członkiem takiego małego narodu, to jest to strasznie śmieszne. Ale jak się jest poetą takiego małego narodu, to jest już sto razy śmieszniejsze. Pan sobie potem oczywiście coś wybierze z tego, co ja mówię, bo czasem pieprzę. – Nie uciekł pan jednak na Zachód. – Dlatego że mimo wszystkich potworności mogłem żyć tylko w Czechosłowacji. Miałem dylemat, czy nie wygodniej byłoby stać się pisarzem niemieckim. Gdybym pisał w Monachium czy jakimś Berlinie, dobrze opłacany za to, że piszę antysowieckie wiersze, nie byłoby to wtedy autentyczne. – A co to znaczy być marksistą dzisiaj, bo pan jest nadal? – To znaczy czekać. – Na rewolucję październikową? – Jako rewolucja marksizm zawiódł. Ale on się objawi. Za sto lat, tylko zupełnie innym sposobem niż dziś, technologie będą inne. Bogaci muszą stawać się ciągle bogatsi, biedni muszą być coraz biedniejsi – to jest ta cała globalizacja. Jakakolwiek humanitarna pomoc Afryce jest ekonomicznym przestępstwem. A mnie interesuje system, w którym by nie była... (Egon Bondy opowiada o marksizmie nieradzieckiego i niemaoistowskiego typu prawie dwie godziny. Okno jest cały czas zamknięte). – ...dla mnie globalizacja oznaczałaby równą szansę dla wszystkich narodów świata. Każdego dnia umiera 305 tysięcy dzieci z diagnozą lekarską: głód. Dorośli, którzy umierają na to samo, nie są liczeni. A 11 września zginęło w Nowym Jorku... O, przepraszam bardzo, dzwonek! Egon Bondy wychodzi i wraca: – To listonosz z rentą. – A na czyje nazwisko przychodzi? – Na Zbyńka Fišera. Ale podpisuję zawsze: „Przyjął Egon Bondy”. Wywalczyłem, że teraz nawet na poczcie głównej muszą to respektować. Współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa został tak: (Jest 15 marca 2004 roku i gazety czeskie oraz słowackie ujawniły niedawno, że siedemdziesięcioczteroletni Bondy był agentem. Potwierdził to w najpoważniejszym czeskim tygodniku „Respekt”). Werbowali go trzy razy. Pierwszy – w 1961 roku, kiedy studiował filozofię. „Mój pogląd na ZSRR był negatywny – wyjaśnia tygodnikowi – ale za jeszcze większe zło uważałem międzynarodowy imperializm. Jeden kolega na studiach powiedział, że zapisał się do koła myśliwskiego, żeby dostać pozwolenie na strzelbę, i czeka tylko na to, że będzie walczył z bolszewikami. Drugi z wielkim zapałem mówił mi o szopie, gdzie ma maszyny do rozwinięcia kapitalistycznego biznesu. Jak tylko komunistów się powystrzela”. Uwagę Bondy’ego zwrócił oczytany student, z którym się zbliżył, a który zdradził mu, że dorabia sobie w SB. Bondy, jak twierdzi ów student, sam zaproponował im współpracę. Z akt wynika, że donosił, jaką literaturę zachodnią czytają koledzy i kto ma inklinacje religijne. Na pytanie dziennikarza, czy tym samym ich nie krzywdził, mówi: „Zaraz, jeśli ci ludzie naprawdę mieli zamiar odbudowywać u nas kapitalizm, było mi obojętne, czy spotka ich jakaś krzywda”. Kiedy skończył studia, SB go zostawiła. Zjawili się wiele lat później. Chcieli, żeby donosił na swojego przyjaciela, opozycjonistę. „Musiałem podpisać zobowiązanie, bo grozili, że skrzywdzą moją chorą wtedy żonę”. Jednak wielu jego znajomych przyznaje: Bondy, żeby nie donosić, przestał kontaktować się z ludźmi. Zniknął. Zgłaszał się do szpitali psychiatrycznych i tam szukał azylu. On sam mówi: „Wiedzieli już, że od jałowej krowy mleka nie dostaną”. Tyle z prasy. Jego przyjaciel, a nasz znajomy, poprosił przed tym spotkaniem, żeby nie poruszać tego tematu. Że Bondy nie chce już o współpracy rozmawiać. Wyjaśnił raz i wystarczy. Po tym, co przed chwilą wyszło na świat, nie udziela już wywiadów. Na ten („dla zagranicy”) zgodził się pod warunkiem, że nie będziemy go dręczyć. Nie dręczymy. W 1997 roku ukazały się Zapiski Świrusa. Zawierały zaskakujące wyznania. Ivan Jirous po procesie The Plastic People przeczytał protokoły zeznań Bondy’ego. Bondy jako jedyny zdradził przesłuchującym wszystko, „a nawet więcej”. Jirous nie miał słów na jego zdradę. Miesiącami obmyślał w więzieniu list, który mu napisze o „intelektualistach, mocnych na papierze, a robiących w portki nie tylko przy pierwszym policzku, lecz także już przy pierwszym tupnięciu esbeckim butem”. Spotkali się dwa tygodnie po wyjściu Jirousa z więzienia: „Tylko się objęliśmy, o liście zupełnie zapomniałem. Przecież Bondy żył w tym świństwie piętnaście lat dłużej, zaliczył lata pięćdziesiąte, kiedy ja byłem dzieckiem. A to tak, jakby był starszy o pięćset lat”. I dalej: „Był to przejaw mojej pychy, że nie wybaczyłem mu zaraz przy czytaniu tych protokołów. Przecież w Ewangelii jest napisane, gdy pytają się: ile razy mam odpuścić swemu bratu? Siedem? Odpowiedź brzmi: nie siedem, ale siedemdziesiąt siedem razy”. – Więc jak pan widzi, żyję – kłania się w pas Egon Bondy na klatce schodowej. – I bardzo przyjemnie mi było pana o tym zapewnić. Egon Bondy nie żyje. Zmarł 9 kwietnia 2007 roku. Jego piżama zapaliła się od papierosa, kiedy usnął. Największy czeski dziennik „Mladá fronta DNES” na swoim portalu internetowym napisał o zasługach filozofa i o tym, że nie miał telefonu, radia ani telewizora, bowiem całe życie walczył ze społeczeństwem konsumpcyjnym. Artykuł o jego śmierci zatytułowano Śmiertelny papieros w łóżku Bondy’ego. Pod informacją dodano „linki związane z tą wiadomością”: „Łóżka – szeroki wybór on-line”. „Szukacie łóżka czy materaca? Tysiące ofert tutaj!”. „Raj łóżek”. WYROZUMIAŁOŚĆ Chciałem spytać o coś pisarza Pavla Kohouta. Swoją powieścią Kacica – akcja dzieje się w szkole dla katów, gdzie uczniowie uczą się katowania nowego typu – Kohout tak zdenerwował władzę, że pozwoliła mu w 1979 roku wyjechać służbowo do Wiednia, po czym go już do socjalistycznego raju nie wpuściła. A zaraz potem pozbawiła obywatelstwa. Pavel Kohout jest aktualnie właścicielem wspaniałego poglądu: „Kapitalizm znowu popełnia stare błędy. Jest tak egoistyczny i okrutny, że na swoją zgubę hoduje socjalistów i komunistów”. Dziś pisarz mieszka i w Austrii, i w Czechach, więc kiedy udało mi się go zastać w Pradze (17.08.2005), powiedziałem przez telefon, że chcę mu zadać tylko jedno pytanie. Zaproponował kawiarnię pałacu Mánes, który wyrasta prosto z Wełtawy, dokładnie naprzeciwko okien jego domu. Pavel Kohout ma tyle lat, co Mánes, wybudowany na rzece pod koniec lat dwudziestych jako centrum lewicowych artystów. Pałac wygląda jak bezczelna prowokacja wobec starych, wysokich, flirtujących z renesansem i gotykiem kamienic na Nabrzeżu Masaryka. Niewysoki, prosty, funkcjonalistyczny, bez ozdób, miał zgodnie z intencjami artystów informować, że świat, który nadchodzi, może być prosty, przyjazny i na miarę przechodnia. – Do jednego pytania będzie pasowała jedna woda mineralna – stwierdził, kiedy usiedliśmy przy stole. – Jakie to pytanie? – Jak się w panu rodzi wyrozumiałość? – A co pan ma na myśli? – Wiadomo, że w aktach Służby Bezpieczeństwa znalazł pan nazwiska dwustu sześćdziesięciu trzech osób, w tym przyjaciół, którzy na pana donosili. Postanowili państwo z żoną nie ujawniać tych nazwisk i w żaden sposób nie odpłacać tym ludziom. Skąd ta wyrozumiałość? – To dlatego – odparł bez zastanowienia Pavel Kohout – że jestem pisarzem. – To ma znaczenie? – Pisarz musi widzieć nie tylko czyn człowieka, o którym pisze. Pisarz musi widzieć życie tego człowieka dwadzieścia lat przedtem i dwadzieścia lat potem. Musi widzieć jego pradziadków, dziadków, rodziców, dzieci, wnuki i prawnuki. Musi go widzieć przed jego narodzeniem i po jego śmierci. Wtedy wszystko rozumie.\nPrzypisy  Wiele lat później jako Jana Černá napisała o swojej matce fascynującą książkę, którą komunistyczne władze natychmiast po wydrukowaniu przeznaczyły na przemiał. Książka wyszła po polsku pod tytułem Moja matka Milena i Franz Kafka, Wydawnictwo Akapit i Od nowa, Katowice 1993.  Wszystko to Egon Bondy opisał w swojej książce Pierwsze dziesięć lat, która wyszła dopiero w XXI wieku i wielu uważało, że Bondy swoje ówczesne przygody zmyślił. Jednak edytor i badacz jego twórczości Martin Machovec zajrzał do teczek Bondy’ego, tworzonych przez Służbę Bezpieczeństwa i milicję. Teczki potwierdziły tak bogate życie filozofa na początku lat pięćdziesiątych.  „Fragmenty fekalizmu” opisał Vladimír Borecký (1941–2009) w książce Druga strona humoru. Był psychologiem klinicznym, filozofem i strażakiem. Także mistyfikatorem i powyższy fragment, jako fikcyjny wykład o fekalizmie, należy do tego nurtu jego twórczości. Do ciekawszych wykładów należy tekst o szkole czystego humoru bez dowcipu.  Marie Klečacká-Beyly, Vzpomínky malostranské, Praha 2008.  Więcej o zespole piszę w książce Gottland, w rozdziale Życie jest mężczyzną. Tłumaczenie wersu o jajcach – Andrzej Jagodziński; wers o Iliadzie pochodzi z wiersza w przekładzie Anny Car (antologia Czeski underground. Wybór tekstów z lat 1969–1989, oprac. Martin Machovec, Wrocław 2008).  Bohumil Hrabal umarł dwa lata później, wypadł lub skoczył z ok: na na piątym piętrze szpitala. Wyżej opisaną scenę znalazłem w: Tomáš Mazal, Smrt na úvěr, „Mladý svěť’ 11/1995.  Znalazłem opowieść o tym, jak Egon Bondy spalił banknot stukoronowy (artykuł Chwała nieprzyzwoitości Petra Pospíšila w „Novym prostorze” 353/2010). W marcu 1971 roku w teatrze Orfeus na Malej Stranie w Pradze mężczyzna o piskliwym głosie recytuje swoje wiersze. Reaguje na wyrok, który zapadł w sprawie przeciwnika reżimu Petra Uhla i jego przyjaciół z Ruchu Rewolucyjnej Młodzieży. Publiczność słucha obelg pod adresem ludzi, którzy dostosowują się do wymagań reżimu. Autor wyśmiewa ich wartości: pieniądze, pracę, pragnienie potomstwa, samochody, wille. Przy słowach: „Macie tu swoją świętą stukoronówkę, którą zaoszczędziłem ze swoich sześciuset koron renty” wyciąga sto koron z rysunkiem wieśniaczki i robotnika i podpala. Jiřina Šiklová (socjolożka, która po wystąpieniu z Komunistycznej Partii Czechosłowacji w 1969 roku ma prawo pracować tylko jako sprzątaczka w szpitalu) siedzi wśród publiczności i krzyczy: „Zbyńku, to jest niszczenie pieniędzy, za to cię mogą zamknąć!”. Poeta jest w transie i nie słucha. „Tu macie moją dupę – recytuje dalej – możecie sobie tam wszyscy wejść” – i wystawia publiczności goły tyłek. Spalenie banknotu w Brnie, o którym mówi Bondy, może być prawdą, ale i wymysłem na potrzeby rozmowy z dziennikarzem z Polski. Znawca życia i twórczości Bondy’ego oraz edytor jego dzieł Martin Machovec mówi, że o tej konferencji w Brnie nigdy nie słyszał.  Mánes – to nie tylko nazwa budynku (wzięta od nazwiska Josefa Mánesa, dziewiętnastowiecznego malarza, który projektował sztandary towarzystw patriotycznych), lecz także przedwojenne stowarzyszenie lewicowych artystów. W Pradze – głosi anegdota – całe lata debatowano, który dom jest najobrzydliwszy. Od kiedy wybudowano Mánes, dyskusje ustały.\nCopyright © by Mariusz Szczygieł, 2010 © Copyright by Agora SA Projekt okładki: Agnieszka Pasierska/pracownia papierówka Fotografia na okładce © by David Černý Fotografie w środku tomu: – w rozdziale „Po obu stronach okna” – © by Mariusz Szczygieł, z archiwum rodzinnego Heleny Teigovej, – w rozdziale „Fotograf czeski” – © by Jan Saudek/Saudek.com Ltd., – w rozdziale „Naród z kodem do domofonu” – © by AFP/East News, – w rozdziale „Wkurzacz czeski” – © by Michał Mutor/Agencja Gazeta, fotografia Autora – © by Mariusz Szczygieł Redakcja: Justyna Wodzisławska Adiustacja: Zuzanna Szatanik/D2D. PL Projekt typograficzny i redakcja techniczna: Robert oleś/D2D. pl Korekty: Magdalena Kędzierska i Zuzanna Szatanik/D2D. PL Wydanie I elektroniczne ISBN 978-832-680-351-2 Wydawnictwo Czarne s.c. www.czarne.com.pl Redakcja: Wołowiec 11, 38-307 Sękowa tel./fax +48 18 351 02 78, tel. +48 18 351 00 70 e-mail: redakcja@czarne.com.pl Konwersja i edycja publikacji\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zrob_sobie_raj-ebookRO/p02016132i020" target="_blank" title="Zrób sobie raj [Mariusz Szczygieł] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zrób sobie raj [Mariusz Szczygieł] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


stal nysa Archives - Opole News\nO śmierci legendarnego trenera w mediach społecznościowych poinformował w sobotę nyski klub. Andrzej Kaczmarek przez całe swoje życie był związany z siatkarską drużyną Stali.\nZbliżają się decydujące mecze w dyscyplinach halowych\nRundę finałową zainaugurują „zdobywcy” Kazania, siatkarze ZAKSY. Pewne udziału w fazie play-off są siatkarki UNI oraz siatkarze Mickiewicza Kluczbork.\nSportowy rozkład jazdy. Kto zagra w weekend?\nKoniec tygodnia minie pod znakiem ostatniej kolejki PlusLigi. Ciężki wyjazd na parkiet wicelidera PGNiG Superligi czeka opolskich Gwardzistów. Szansę rehabilitacji za mecz w Łodzi będzie miała Odra Opole która już dziś zmierzy się ze Stomilem Olsztyn.


Rząd zmienił kolejność szczepień: prokuratorzy, skarbówka i CBA przed chorymi - Wykop.pl\n@Khozana fakt.pl #polska #koronawirus #covid19 #szczepienia #bekazpisu #medycyna\nWszyscy zostaliby zaszczepieni dopiero za... 10 lat! dodał: adrianszenda z facebook.com\nGdybym był "nimi" (czyli czas na darmową reklamę szczepień) dodał: 4pietrowydrapaczchmur z wykop.pl\n@Loginsrogim: Co by o nich nie mówić to do szczepień "namawiają" perfekcyjnie. Sceptykom musi być dzisiaj strasznie głupio. Przecież łapią ich na tak strasznie prostackie chwyty, że gdyby ktoś próbował namówić mnie do czegokolwiek w takim stylu, to autentycznie byłoby mi siebie żal. Nie dziwię się nic, a nic. Jeżeli kierujemy przekaz do idioty który łyka byle bzdurę którą przeczyta w internecie to nie ma się co silić na bardziej wyrafinowane sposoby. Jeszcze się będziecie bić o te szczepionki, szury j$@!ne XD\nJeszcze się będziecie bić o te szczepionki, szury j$@!ne XD\n@tom3k86: nie ma zadnych szczepionek kolego. Dzis moja dziewczyna z grupy 0 dostala informacje ze nie ma dla niej szczepionki na jutrzejsze szczepienie xD\n@karer: A to inna kwestia, że brakuje. Pomyleńców trzeba jednak przygotować na czas kiedy będą. Wtedy zobaczymy sceny jak w lidlu przy promocji karpia. Trochę szkoda, że będzie się trzeba użerać z tą hołotą w kolejce, jednak lepiej dla nas wszystkich jak ich też zaszczepią\n@Loginsrogim:na liście uprzywilejowanej brakuje jeszcze pracowników TVP i biszkoptów....\n@Jyetha1: ja zagranico już raz zaszczepiony, więc coś w tym jest. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Jyetha1: a nie wiem, nie interesuje mnie paszport czy inne bzdury, chce w spokoju pracować, covidu u nas na oddziale przewija się mnogo.\na druga kiedy QR ma paszporta ma?\n@Jyetha1: q@$% nie wiem ¯\__(ツ)_/¯\n@Jyetha1 ta, kod QR już mam na czole wytatuowany, a co?\npokaż spoiler Ale wy szury jesteście zabawni xD\nWg stanu z 2017r. mieliśmy w Polsce 5877 prokuratorów. Tych kilkunastu celebrytów zaczyna się zdawać przy tym małym pypciem.\nI co? Tutaj nie będzie Inby?\n@Rapidos: A jedzą ośmiorniczki?\n@Rapidos: a po ch$? ma być inba, z jakiego powodu? Przecież skarbówka, cba etc. też działa w terenie jakąśtam część czasu, nie rozumiem jaka to niby jest różnica że są oni dopisani do tej grupy co policja, dokładnie to samo rozumowanie, ta sama wykładnia. Prokuratorzy też pewnie teraz mają kontakt z masakrycznie wysoką liczbą osób, i pewnie są to sprawy za łamanie obostrzeń, więc osoby te (z powodu nieprzestrzegania obostrzeń) mają większą szanse zarażenia (i zarażania) covidem\nProkuratorzy też pewnie teraz mają kontakt z masakrycznie wysoką liczbą osób\n@KhaDori: z większą niz kasjerki/kasjerzy?\n@Rapidos: według TVPis wszystko jest doskonale.\n@Rapidos Nie, a o co chodzi ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@Rapidos: Imby by nie było gdyby zaszczepił się Zenek. Zauważ że przez prawie dwie doby był pozytywny odbiór, nawet w prawicowych mediach, dopiero na górze ustalili że tego newsa lepiej będzie wykorzystać w negatywnym świetle. Wszyscy łyknęli, łącznie z TVN. Obecnie wszystko w Polsce się wykorzystuje do celów politycznych. Socjotechniczny efekt privileged access wycinający szurów można by osiągnąć w normalny sposób, jak Natanjahu jako pierwsza osoba przyjmująca szczepionkę w kraju. U nas byłby to Kaczyński ze względu że jest seniorem. Ale nie.. lepiej imbę kręcić z Jandą.\n@Rapidos: wiem że ucinanie mojego zdania w połowie jest wygodne na potrzeby dyskusji, ale jak w tejże drugiej połowie można przeczytać napisałem tam explicite o osobach o których wiadomo że mają wyższe prawdopodobieństwo zakażenia covidem, więc tak, myślę że taki typowy prokurator spotyka się z większą ilością osób które mają z definicji większe prawdopodobieństwo zakażenia i zakażania niż 90-95%+ kasjerek\n@Rapidos: Ostatnio było kilka spraw związanych ze szczepionkami:\n100 celebrytów zaszczepiło się poza kolejnością (zaokrągliłem w górę)\n1 428 dawek szczepionki zostało zutylizowanych\n5 000 i więcej prokuratorów ma zostać zaszczepionych poza kolejnością\n6 600 000 z zakupy tylu szczepionek firmy Moderna zrezygnował rząd\nO której sprawie było ostatnio najgłośniej i dlaczego właśnie o niej?\n@KhaDori naczelny piwior wykopu twardo broni.\nKolego, skarbówka, która głównie siedzi w biurze a kontrolę zwykle nie są pilne. A MOPs? A ZUS? Też?\nWirus jest groźny głównie dla seniorów i chorych.\nNa zgniłym zachodzie, konkretnie UK wiesz kogo szczepią zaraz po służbie zdrowia i mundurówce i seniorach?\nKasjerów, magazynierów i kurierów. Bo to są kluczowe zawody, które muszą pracować i które najbardziej rozsiewają. Bo mają styczność z wieloma ludźmi.\nUrzedy I szkoły praktycznie nie pracują, biura pracują z domu online.\nNajlepsze jest to, że zaszepili już x9 ludzi w porównaniu do PL i niedługo kraj wraca do normy. W Polsce w tym tempie, to oni grupę 1 skończą pod koniec roku. Kompletny brak logiki i interesu stanu. Partia myśli o sobie a nie o ludziach.\nJakie są korzyści z bycia partyjnym błaznem na wykopie?\nmyślę że taki typowy prokurator spotyka się z większą ilością osób które mają z definicji większe prawdopodobieństwo zakażenia i zakażania niż 90-95%+ kasjerek\n@KhaDori: przytocz tę definicję, bo mi wygląda na to, że sobie ją z własnej dupy wyciągnąłeś.\n@pyzdek: no po prostu, jeżeli prokurator prowadzi sprawy o złamanie tych lub innych obostrzeń (otwarcie lokalu, impreza masowa, coś w ten deseń) to osoby z którymi ma on kontakt w oczywisty sposób, ze względu na naturę zarzucanych im czynów mają większe prawdopodobieństwo roznoszenia covida, to miałem na myśli mówiąc "z definicji"\n@wcinaster ciekawe dlaczego ludzie tworząc te "porównania" ZAWSZE biorą kraje spoza unii europejskiej, które nie są związane różnego rodzaju procedurami mocno wpływającymi na szybkość szczepień i które z tego sobie po prostu wynegocjowały lepsze warunki dostaw niż UE xD na pewno nie dlatego, że gdy weźmie się EU, czyli faktycznie poprawne porównanie, to wychodzi że Polska pod względem zaszczepionych jest na czwartym miejscu - no a wiadomo, takiej narracji w której nie jesteśmy w czymś ostatni minus jeden nie wolno propagować\n@wcinaster: Teraz kontrole skarbówki będą pilne, bo pieniędzy brak i trzeba będzie siła wymuszać z osłabionej gospodarki. Mam nadzieję, że pomogłem.\nno po prostu, jeżeli prokurator prowadzi sprawy o złamanie tych lub innych obostrzeń (otwarcie lokalu, impreza masowa, coś w ten deseń) to osoby z którymi ma on kontakt w oczywisty sposób, ze względu na naturę zarzucanych im czynów mają większe prawdopodobieństwo roznoszenia covida, to miałem na myśli mówiąc "z definicji"\n@KhaDori: a dlaczego tylko prokuratorzy? Dlaczego nie adwokaci-obrońcy, dlaczego nie sędziowie?\n@Rapidos: a czy to wina Prokuratorów, że im rząd dał możliwość zaszczepienia? Nie zabijajmy posłańca ze złą wiadomością, to nie jego wina...\n@KhaDori: Siedzę w UK wiec piszę gdzie mam lepsze porównanie.\nCzasami zapominam, że wyszli z UE.\n4 miejsce było 13 stycznia. Coś tendencja spadkowa.\n@pyzdek: bo sędziowie nie mają w ogóle regularnego fizycznego kontaktu z oskarżonymi i siedzą za wielką szybą, to ich ryzyko zakażenia jest o wiele mniejsze niż prokuratora, który musi z dużą ilością takich osób osobiście porozmawiać. Adwokaci to w przytłaczającej większości osoby prywatne, więc oczywiście one nie zaliczą się do grupy "służb mundurowych i okolic", i nie mają takiego "exposure" jak prokuratorzy\nkrycek2 1 mies. temu\n@wcinaster: ja tylko chciałbym wtrącić, że ten szmatławiec faktowy nie podał prawdziwej informacji, urzędnicy skarbówki nie będą szczepieni we wcześniejszej grupie.\nW samym artykule już jest mowa o funkcjonariuszach służby celno-skarbowej, którzy zostali pominięci we wcześniejszej wersji rozporządzenia, a samo określenie ich skarbówką jest pewnie wk%$@iające dla obu stron, tak samo jak stworzenie takiego tragicznego tworu jakim jest krajowa administracja skarbowa.\n@krycek2: No i widzisz to jest merytoryczny komentarz za który dziękuje.\nAle wiesz,,, hur - dur - informacja wygodna bo znielubimy PISu Z płonieniem na głównej.\nPrzecież skarbówka, cba etc. też działa w terenie jakąśtam część czasu\n@KhaDori: To zaszczepmy kurierów, listonoszy, sprzątaczki, ludzi z hal produkcyjnych, biur, sklepów itd. oni "też działa w terenie jakąśtam część czasu".\n, myślę że taki typowy prokurator spotyka się z większą ilością osób które mają z definicji większe prawdopodobieństwo zakażenia i zakażania niż 90-95%+ kasjerek\n@KhaDori: No tak, do prokuratury przecież każdy może teraz wejść z ulicy, nie to co do sklepu, gdzie w szczególnych przypadkach możesz się umówić na spotkanie, a tak to sprawy załatwiasz telefonicznie/listownie.\n@Rapidos: Kasjerów nie ruszą bo kasjer => hipermarket => obcy kapitał oni maja działać bez zmian/ryzyka.\nNajlepsze jest to, że zaszepili już x9 ludzi w porównaniu do PL i niedługo kraj wraca do normy.\n@wcinaster: Taaaaa... Ale wiesz, że minister zdrowia tydzień temu uważał że Wielka Brytania znajduje się w najgorszym punkcie pandemii, a nieco ponad tydzień temu rekordy padały tam z dnia na dzień? Ale kto wie, może się nie zna. Dziwne, że naczelny lekarz też mówił że to najgorszy okres a sytuacja jest "przerażająca" - gdy w szczytowym momencie pierwszej fali w szpitalach było 18k chorych, teraz jest ich 30k. Choć UK zaszczepiło najwięcej obywateli w europie - to tak źle nie było tam od początku pandemii...\nHmm ty, @wcinaster: weź przedzwoń do nich i poinformuj że Ty otwierasz gospodarkę i kraj wraca do normy, bo oni nic nie wiedzą i pie@dolą jakieś farmazony...\nDobrze też, że tam tak perfekcyjnie to wszystko działa, że pod względem liczby zainfekowanych i zmarłych pacjentów UK zajmuje "tylko" piąte miejsce na świecie.\nTy za to wyglądasz na anty-partyjnego błazna, który wszystko powie, naciągnie wszystkie dane i statystyki byle by tylko być anty-kaczorem.\nNie ważne że cała EU zaostrza w ostatnim tygodniu restrykcje - zły kaczystan blokuje możliwość prowadzenia działalności, zabieram Polakom wolności i ch@j wie co jeszcze - a, ch@jowo teraz szczepi.\nPrzyznaj że jesteś taki "schetyna", nie potrafiący udzielić żadnego wywiadu, w którym w ciągu 3 minut nie padło by "a bo Kaczyński", lub "a bo PiS" ;-P\n@Czerwone_Stringi: Jak taki super, to niech se go w dupe wsadzi.\n@Czerwone_Stringi: a za peło to wcale nie szczepili ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nBanda j#banych hipokrytów, którzy potrafią robić aferę bo jakaś Janda się zaszczepiła a teraz po cichu wszystkich swoich zaszczepią. Rzygać się chce jak to się czyta a głąby dalej głosują na nich...\n@strus77: jakich swoich? Przecież skarbówka, cba etc. też działa w terenie jakąśtam część czasu, nie rozumiem jaka to niby jest różnica że są oni dopisani do tej grupy co policja, dokładnie to samo rozumowanie. Prokuratorzy też pewnie teraz mają kontakt z masakrycznie wysoką liczbą osób, i pewnie są to sprawy za łamanie obostrzeń, więc osoby te (z powodu nieprzestrzegania obostrzeń) mają większą szanse zarażenia (i zarażania) covidem\n@strus77: myślisz że kto będzie latał na kontrole jak wprowadzą purpurową, czarną czy tam fioletową strefę. Wszyscy udupieni a odpowiednie służby zaszczepione, tego się najbardziej boję.\nCzemu więc tylko prokuratorzy, a nie radcy prawni, komornicy i sędziowie?\n@seicel: sędziowie nie bo nie mają w ogóle regularnego fizycznego kontaktu z oskarżonymi i siedzą za wielką szybą, to ich ryzyko zakażenia jest o wiele mniejsze niż prokuratora,\nradcy prawni to w przytłaczającej większości osoby prywatne, więc oczywiście one nie zaliczą się do grupy "służb mundurowych i okolic, i oni na pewno nie mają takiego kontaktu jak prokuratorzy\nkomornicy nie bo specyfika ich pracy nie naraża ich z definicji na tak duży kontakt z covidowcami jak prokuratorów\nradcy prawni to w przytłaczającej większości osoby prywatne, więc oczywiście one nie zaliczą się do grupy "służb mundurowych i okolic\nCzyli służby mundurowe mają być przed innymi tylko dlatego, że to służby mundurowe?\ni oni na pewno nie mają takiego kontaktu jak prokuratorzy\nJakim cudem radca prawny, którego jedynym zadaniem jest pomoc prawna każdemu kto się zgłosi i zapłaci, ma mniejszy kontakt z ludźmi niż prokurator?\nCzy ja o czymś nie wiem, czy nagle się okazało, że dłużników covid omija szerokim łukiem? Może po prostu niech wszyscy wezmą kredyty i nie płacą rat, po co szczepionki.\n@KhaDori: pojdz do prokuratory czy sadu i zobacz jaki jest kontakt. pisiaku ebany\njudy_jetson 1 mies. temu\n@KhaDori: Albo jesteś w którejś z opisywanych w artykule grup i bronisz tej decyzji, albo pier@#$%sz głupoty, że aż zęby zgrzytają (－‸ლ)\n@zedzszedl: ważne, że lewaki majo ból dupy... a nie czekaj... ała moje dupsko\n3617\twykopali 24\tzakopali 18.5 tys. wyświetleń


Nowi święci Kościoła – Hiacynta i Franciszek Marto - Nasz Dziennik\nNowi święci Kościoła – Hiacynta i Franciszek Marto\nSobota, 13 maja 2017 (21:12)\nOjciec Święty Franciszek kanonizował w Fatimie Hiacyntę i Franciszka Marto. Najmłodsi święci w Kościele, którzy nie zginęli śmiercią męczeńską, zostali wyniesieni na ołtarze w 100. rocznicę pierwszych objawień Maryi w Cova da Ira.\nPortugalczycy liczą, że jeszcze w tym roku Papież ogłosi błogosławioną Siostrę Łucję Santos, najstarszą z dzieci, którym w 1917 roku Matka Boża przekazała receptę na pokój w na świecie i zakończenie I wojny światowej, a także ochronę przed kolejną mającą nastąpić. Maryja prosiła o codzienny Różaniec, a także pokutę i wynagradzanie za grzechy osób, które są daleko od Boga i idą do piekła, ponieważ nikt się za nie modli. Portugalię, której Episkopat 13 maja 1931 roku pierwszy raz poświecił kraj Niepokalanemu Sercu Maryi, w ogóle ominęła II wojna światowa.\nSobotnia uroczystość rozpoczęła się hymnem do Ducha Świętego i prośbą o kanonizację pastuszków przedstawioną przez biskupa Fatimy, który zaprezentował krótką biografię świętego rodzeństwa Martos. Franciszek szukał miejsc kontemplacji. Kochał ciszę, bo wiedział, że wtedy Bóg mówi do niego. Z kolei jego siostra Hiacynta każdy dzień oddawała Panu Bogu. Wychowali ich rodzice, którzy byli wzorem życia chrześcijańskiego.\nPapież Franciszek podczas homilii podkreślił, że Maryja przyszła do pastuszków, by przypomnieć nam o Bożym świetle: „Troje uprzywilejowanych znajdowało się wewnątrz Światła Boga, promieniującego z Matki Bożej. Ogarnęła ich płaszczem Światła, którym obdarzył ją Bóg. Zgodnie z przekonaniem i uczuciem wielu, jeśli nie wszystkich pielgrzymów, Fatima jest przede wszystkim tym płaszczem Światła, który nas okrywa tutaj tak samo jak w każdym innym miejscu na ziemi, kiedy uciekamy się pod opiekę Najświętszej Matki”.\nPapież ofiarował biskupowi Fatimy złoty kielich. To prezent, jaki Paweł VI otrzymał od portugalskich chorych.\nOjciec Święty Franciszek skierował też w Fatimie słowa do chorych i cierpiących. Prosił, by swoje życie traktowali jako dar.\n– Wasza obecność milcząca, ale bardziej wymowna od wielu słów, wasza modlitwa i codzienne ofiarowanie waszych cierpień w jedności z cierpieniami Jezusa ukrzyżowanego dla zbawienia świata, cierpliwa, a nawet radosna akceptacja waszego stanu, są bogactwem duchowym, majątkiem dla każdej wspólnoty chrześcijańskiej. Nie wstydźcie się tego, że jesteście cennym skarbem Kościoła – mówił Papież.\nKarolina Goździewska, Fatima\nAktualizacja 13 maja 2017 (23:18)


Podyskutuj o "Herb miejski" na Forum\nHerbem miejskim nazywamy charakterystyczny znak skonstruowany na wzór znaku terytorialnego według określonych reguł heraldycznych. W średniowieczu najczęściej czerpał on z herbu pana zwierzchniego, wzbogaconego o elementy architektury miejskiej lub wyobrażenie świętego patrona.\nHerb miejski pojawił się w Polsce pod koniec XIII wieku. O jego wyborze decydował zazwyczaj wójt lub rada miasta, sporadycznie robił to król. Często zdarzało się w przypadku miast prywatnych, że w momencie zmiany pana, zmieniało się również godło herbowe takiego miasta. Po upadku Rzeczpospolitej zaborcy usuwali herby, zastępując je godłem państwowym. W okresie międzywojennym herbami miejskimi zajęło się Ministerstwo Spraw Wewnętrznych wraz z Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Do 1939 r. zatwierdzono 104 herby miast. Po II wojnie herbami nikt się prawnie nie zajmował. Dopiero w 1978 r. uchwalono ustawę o odznakach i mundurach, która zezwalała na ustanawianie herbów miejskich i wojewódzkich. Ustawa o samorządzie terytorialnym z 1990 r. zezwoliła także gminom na ustalenie herbu. Zabrakło w niej jednak jakichkolwiek przepisów wykonawczych, dlatego w heraldyce terytorialnej panuje całkowita dowolność.\nZobacz także: heraldyka, herb, herbarz


KE przedstawiła zasady stopniowego znoszenia ograniczeń w związku z COViD-19 | ISB Zdrowie\nStrona główna Aktualności KE przedstawiła zasady stopniowego znoszenia ograniczeń w związku z COViD-19\nKomisja Europejska przedstawiła plan działania, dotyczący stopniowego wycofywania środków powstrzymujących rozprzestrzenianie się pandemii koronawirusa, poinformowała KE.\nW ocenie Komisji, „nadzwyczajne działania podjęte przez państwa członkowskie i UE przynoszą efekty”.\n„Spowolniły one rozprzestrzenianie się wirusa i ocaliły tysiące istnień ludzkich. Środki te i związana z nimi niepewność wiążą się jednak z ogromnymi kosztami dla ludzi, społeczeństwa i gospodarki i nie mogą trwać w nieskończoność” – czytamy w komunikacie.\n„Mimo, że warunki panujące w państwach członkowskich nadal bardzo się różnią, wszyscy Europejczycy słusznie zadają sobie pytanie, kiedy i w jakiej kolejności można znieść środki zapewniające izolację. Odpowiedzialne planowanie działań, mądrze równoważące ochronę zdrowia publicznego z zapewnieniem funkcjonowania naszych społeczeństw, wymaga solidnych podstaw. Dlatego też Komisja opracowała zestaw wytycznych, kryteriów i środków, który stanowi podstawę do przemyślanych działań” – powiedziała przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen, cytowana w komunikacie.\nZ kolei komisarz ds. zdrowia i bezpieczeństwa żywności Stella Kyriakides zwróciła uwagę, że by „systemy opieki zdrowotnej były przygotowane na większą liczbę nowych przypadków, aby dostępne były niezbędne leki i sprzęt oraz abyśmy mogli stosować testy oraz śledzenie (zachorowań) na szeroką skalę”.\n– kryteriach epidemiologicznych, wskazujących, że rozprzestrzenianie się choroby w dłuższym okresie znacznie zmalało i ustabilizowało się.\n– możliwościach systemu opieki zdrowotnej, np. z uwzględnieniem wskaźnika wykorzystania oddziałów intensywnej opieki medycznej, dostępności pracowników służby zdrowia i materiałów medycznych.\n– zdolności do monitorowania, w tym dostępności testów do szybkiego wykrywania i izolowania osób zakażonych, a także możliwość ich identyfikacji i śledzenia (zachorowań).\n– zdrowiu publicznym (zniesienie środków ograniczających wymaga wyważenia korzyści dla zdrowia publicznego i skutków społeczno-gospodarczych);\n– koordynacji działań (także między państwami, by uniknąć negatywnych skutków znoszenia ograniczeń).\n– szacunku i solidarności (państwa unijne powinny co najmniej powiadamiać zarówno siebie nawzajem jak i Komisję z odpowiednim wyprzedzeniem o planowanym zniesieniu środków ochronnych).\n– gromadzenia zharmonizowanych danych i opracowania rzetelnego systemu zgłaszania i śledzenia kontaktów, m.in. przy wykorzystaniu narzędzi cyfrowych umożliwiających pełne poszanowanie prywatności danych;\n– zwiększenia zdolności przeprowadzania testów i ujednolicenia metod testowania. Komisja – w porozumieniu z Europejskim Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób – przyjęła wytyczne dotyczące różnych testów na koronawirusa i ich działania;\n– zwiększenia potencjału i odporności krajowych systemów opieki zdrowotnej, jako odpowiedzi na przewidywany wzrost liczby zakażeń po zniesieniu środków ograniczających;\n– dalszego zwiększenia zdolności w zakresie wyposażenia medycznego i środków ochrony osobistej.\n– opracowania bezpiecznych i skutecznych terapii i leków, a także opracowania i szybkiego wprowadzenia szczepionki przeciw koronawirusowi.\n– działania te powinny być stopniowe: środki powinny być znoszone etapowo, z zachowaniem odpowiedniego czasu pomiędzy poszczególnymi etapami w celu pomiaru skutków;\n– środki ogólne należy stopniowo zastępować środkami ukierunkowanymi (np. należy dłużej chronić grupy najbardziej zagrożone; ułatwiać stopniowe wznawianie niezbędnej działalności gospodarczej; zapewnić regularne czyszczenie i dezynfekcję węzłów transportowych, sklepów i miejsc pracy);\n– kontrole na granicach wewnętrznych należy znosić w sposób skoordynowany (graniczenia dotyczące podróży i kontrole graniczne należy znieść dopiero wówczas, gdy sytuacja epidemiologiczna w regionach przygranicznych unormuje się, w dalszym etapie należy rozważyć ponowne otwarcie granic zewnętrznych, uwzględniając rozprzestrzenianie się wirusa poza UE);\n– ponowne uruchamianie działalności gospodarczej powinno przebiegać stopniowo (istnieje kilka modeli, które można wdrożyć, uwzględniające m.in. miejsca pracy odpowiednie do telepracy, znaczenie gospodarcze, pracę w systemie zmianowym itp.; należy unikać jednoczesnego powrotu wszystkich pracowników do miejsc pracy).\n– szkoły i uczelnie;\n– działalność handlowa (handel detaliczny) z możliwością gradacji;\n– środki związane z aktywnością społeczną (restauracje, kawiarnie) z możliwością stopniowania;\nPoprzedni artykułPKN Orlen przekazał 150 tys. zł na rzecz Centrum Zdrowia Dziecka


nych z organizacją lub animacją imprez? Musisz wiedzieć, że możliwości jest wiele. Najlepiej skorzystać z lokalnej firmy, aby wesprzeć w ten sposób sąsiadów.\nTransfery lotniskowe, taksówkarze i biznesmeni. O taksówkach.Obsługa bhpChoose PolandNowe dane jak robić tanie pozycjonowanieTekst o lecie i plażyZabawki na prezentDentysta ZabrzeJakie zbiorniki wybrać na wodę?Czy w 2020 będziesz mógł chłodzić co2?Krótko i na temat: terapie u psychologaKlasyka zawsze się sprawdzi, zwłaszcza we wnętrzuOto Jak Wreszcie Remontować Przewody Kominowe W 8 DniSprzęt potrzebny do powrotu do zdrowiaTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie prowadzić sprawy spadkoweChcesz mieć psa? Ta wiedza ci się przydaPsychologia dla rodzin. Czy to się sprawdza?Dlaczego warto znaleźć dentystę w Cieszynie?Szkolenia BHPJak bez problemu znaleźć dobrego stomatologaNowiniki w świecie e-sklpówKrótko o olejkach na włosyPrzewóz osób, jak się za to zabrać?Implanty zębów zabrzePodatkiKupujemy wyprawkęTekst o zabawkach - jak wybrać odpowiednią zabawkę dla dzieckaIdziemy do stomatologa - co warto wiedziećDobre kosmetyki na trądzikObsługa bhpJak kupić taniej części do komatsu


Polskie karty sp. z o.o. - Kraków - Karty płatnicze i rabatowe • pkt.pl\nKarty płatnicze i rabatowe Kraków\nProducent kart magnetycznych i zbliżeniowych\n31-406 Kraków, al. 29 Listopada 94, woj. małopolskie\n12 415 11 66\nDojazd do Polskie Karty sp. z o.o.\nSiedziba naszej firmy Polskie Karty mieści się w Krakowie. Na polskim rynku działamy nieprzerwanie od 1995, zdobywając w tym czasie zaufanie szerokiego grona klientów z całego kraju. Dokładamy wszelkich starań, by nasze produkty były najwyższej jakości. Należymy do krajowej i europejskiej czołówki producentów kart plastikowych. Miesięcznie jesteśmy w stanie wyprodukować ich nawet 3 miliony.\ndyplom Firma Przyjazna Internautom 2013\ncertyfikat Lidera Rynku\nkarta z tłoczeniem\nDzięki nowoczesnym, w pełni zautomatyzowanym liniom produkcyjnym oraz zgranej załodze kompetentnych pracowników jesteśmy w stanie dostarczać Państwu perfekcyjnie wykonane laminowane karty plastikowe. Nasze produkty powstają w oparciu o normy systemu zarządzania jakością ISO, co sprawia, że spełniają rygorystyczne wymagania. Innowacyjne rozwiązania dostarczamy na potrzeby firm europejskich, amerykańskich i azjatyckich.\nJakie rodzaje kart produkujemy w firmie Polskie Karty w Krakowie?\nW firmie Polskie Karty w Krakowie produkujemy takie karty, jak m.in.:\nkarty magnetyczne HiCo i LoCo\nkarty z pamięcią chip\nkarty elektroniczne: pamięciowe i procesorowe\nCo proponujemy w zakresie wizytówek plastikowych?\nW zakresie wizytówek plastikowych oferujemy m.in. wizytówki matowe gładkie i chropowate, przezroczyste, holograficzne, a także wizytówki z lakierem wybiórczym. Istnieje także możliwość zamówienia wizytówki firmy w kolorze złotym, srebrnym lub perłowym. W ofercie posiadamy również wizytówki z tłoczonymi danami oraz wizytówki z efektem aluminium.\nPodejmujemy się także druku identyfikatorów, w tym np. identyfikatorów pracowniczych czy legitymacji szkolnych. Oferta obejmuje szeroki wybór dodatków do kart. Są to nie tylko silikonowe pętelki i holdery przezroczyste, ale także opakowania na karty podarunkowe, zestawy lojalnościowe czy smycze z metalowym karabińczykiem. U nas zamówicie Państwo również karty bez zadruku do samodzielnego zadruku.\nWyposażając klienta w kartę lojalnościową budujemy unikatową więź prowadzącą do zwiększenia jego zaufania oraz wiary w to, że nasza firma to lider rynkowy.\nWizytówki to podstawa działalności każdej firmy. Muszą się wyróżniać. Dobrze, aby były także wytrzymałe. Wszystkie te cechy spełniają wizytówki z plastiku.\nKarty plastikowe to doskonały produkt dla przedsiębiorstw. Może być wykorzystywany jako elektroniczny klucz do drzwi w biurze, ale też np. jako nośnik reklamy.\nKontakt Polskie Karty sp. z o.o.\nproducent kart plastikowych,\nlaminowane karty plastikowe,\nkarty plastikowe producent,\nkarty z kodem kreskowym,\nkarty z pamięcią chip,\ndodatki do kart plastikowych,\nopakowania na karty podarunkowe,\nczyste laminowane karty plastikowe,\nkarty laminowane bez zadruku,\ndrukarnia kart plastikowych,\nOpinie o firmie Polskie Karty sp. z o.o.\nPolecam osobom, które potrzebują identyfikatorów dla swoich pracowników. Wszystko zostało wykonane zgodnie z zamówieniem. Firma godna polecenia!\nJestem zachwycony wykonaniem wizytówki firmowej. Od strony graficznej prezentuje się naprawdę doskonale: rzuca się w oczy. Tak oryginalnej i estetycznej wizytówki jeszcze nigdy nie miałem.\nSkładanie zamówień jest u nich bardzo proste. Skontaktowałem się z nimi i przedstawiłem moje potrzeby. Fachowo pomogli mi w doborze najlepszych rozwiązań. Przesłali również bezpłatne próbki, co znacznie ułatwiło dokonanie właściwego wyboru. Sama realizacja zlecenia przebiegła bardzo sprawnie.\nKlientom bardzo spodobały się wykonane przez nich karty podarunkowe. Są estetyczne i dopracowane w każdym detalu. Profesjonalna realizacja zamówienia.\nProducent kart plastikowych godny zaufania. Jakiś czas temu zleciłem im wykonanie identyfikatorów dla pracowników. Z zadania wywiązali się doskonale. Zamówienie zrealizowali w terminie, zgodnie z indywidualnymi potrzebami.\nProwadzę hotel. Postanowiłem zmienić klucze do drzwi na karty z chipem. Była to świetna decyzja! Współpraca z Polskimi Kartami jest na najwyższym poziomie. Bardzo polecam.\nBilety miesięczne w formie karty z logiem miasta to także reklama dla nas. Po za tym trwała i bardzo oryginalna. Polecamy.\nTaka karta z indywidualną personalizacją to doskonała wizytówka firmy. My jesteśmy bardzo zadowoleni. Polecamy z czystym sumieniem.\nJestem członkiem klubu bilardowego. Żeby się wyróżniać na zawodach postanowiliśmy zamówić karty klubowe. Zaprojektowali i wykonali. Kompleksowo i profesjonalnie. Wszyscy polecamy :)\nWraz z moimi kolegami i koleżankami z klasy postawiliśmy się wyróżnić i zamówić sobie karty z naszym logiem. Przesłaliśmy im swój projekt a oni w ekspresowym tempie odesłali nam gotowe karty. Jesteśmy bardzo zadowoleni a ludzie z innych klas zazdroszczą :)\nPotrzebowałem identyfikatory dla moich przeciwników. Zamówiłem je w Polskich Kartach. Super sprawa, na każdej karcie jest logo firmy, po za tym estetycznie to wygląda. Polecam wszystkim.\nOgrom możliwości. Karty z możliwością odłamania elementu, na którym znajduje się jakaś dodatkowa informacja. Prowadzę z tą firmą wieloletnią współpracę i jeszcze nigdy się nie zawiodłem. Polecam serdecznie.\nChciałam mieć oryginalną kartę bankomatową! Zamówiłam ją w Polskich Kartach. Byłam mega zaskoczona efektem. Śliczna i w ogóle się nie ściera. Polecam.\nPiękne karty podarunkowe. Bardzo wysoka jakość i świetna obsługa. Polecam.\nOtworzyłem niedawno własną siłownię. Dla moich klientów postanowiłem zamówić specjalne plastikowe karty członkowskie. Nie dość, że mi je zaprojektowali dokładnie tak jak chciałem to przesłali wcześniej maila do akceptacji oraz terminowo wysyłali. Bardzo polecam.\nProfesjonalna firma. Zamówiłam u nich wydruk ulotek i folderów oraz kilka plastikowych wizytówek. Super sprawa. Bardzo wysoka jakość. Te wizytówki są po prostu śliczne!:) Polecam.\nŚwietna firma, taka karta to idealny pomysł! Wysłałem swoją propozycję. Bez problemu zrealizowali oraz przesłali zakupione karty. Gorąco polecam, bo w tej firmie pracują sami profesjonaliści!


Assistance na samochód - uwaga na pułapki zastawione przez ubezpieczycieli!\n6 min czytania Transport\t12 komentarzy\n9 października 2020 o 20:59 - Odpowiedz\nJa miałem ostatnio holowany samochód i kierowca lawety przysłanej z firmy ubezpieczeniowej powiedział mi, że limit kilometrów holowania zawiera także dystans jaki przebyła laweta z bazy do pojazdu i powrót lawety do bazy. Na szczęście holowanie nie było zbyt dalekie, ale zastanawiam się czy to prawda? Słyszał ktoś o tym? W dokumentach ubezpieczenia nie znalazłem żadnej informacji na ten temat.\n21 listopada 2021 o 19:37 - Odpowiedz


Dermatologiczne środki ochrony indywidualnej - Blog znakowo.pl\nDermatologiczne środki ochrony indywidualnej to wszystkie preparaty, które stosowane są w celu zabezpieczenia skóry przed działaniem szkodliwych czynników, np. substancji żrących lub drażniących. Podczas jakich prac należy stosować tego rodzaju ŚOI?\nDermatologiczne środki ochrony indywidualnej konieczne są podczas prac, podczas wykonywania których występuje ryzyko podrażnienia skóry, a charakter pracy nie pozwala na stosowanie innych ŚOI, np. rękawic ochronnych.\nŚrodki ochrony skóry tworzą na niej cienką warstwę ochronną. Ich działanie polega m.in. na ograniczaniu przenikania przez skórę szkodliwych związków chemicznych, poza tym zmniejszają ścieranie naskórka i zapewniają mu odpowiedni poziom nawilżenia, a w końcu ułatwiają oczyszczanie skóry po skończonej pracy.\nDermatologiczne środki ochrony skóry, które w zależności od rodzaju pracy mogą być aplikowane na dłonie, nadgarstki, przedramiona czy twarz, można podzielić na:\nHydrofobowe (chroniące przed wodą i wodnymi roztworami szkodliwych substancji).\nHydrofilowe (chroniące przed substancjami organicznymi).\nChroniące przed promieniowaniem UV.\nKiedy należy stosować dermatologiczne środki ochrony indywidualnej – szczegółowa lista\nPodczas prac wykonywanych w narażeniu na działanie pyłu paku albo innych pyłów lub oparów, które wywierają na skórę podobne działanie drażniące.\nPrzy przetwarzaniu materiałów powlekanych.\nPrzy garbowaniu skór.\nPodczas prac w narażeniu na wdychanie chromianów, dwuchromianów alkalicznych, kwasu chromowego lub innych substancji żrących lub drażniących, które wpływają na owrzodzenia lub perforację przegrody nosowej.\nOstrzeżenie przed materiałami toksycznymi - znak bhp ostrzegający - GDW016\nW Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 roku zostały wymienione następujące dermatologiczne środki ochrony indywidualnej:\nŚrodki osłaniające skórę, takie jak pasty, kremy, maści.\nŚrodki oczyszczające skórę.\nŚrodki regenerujące skórę.\nJulita Krzemińska 24 lipca 2018 13 maja 2020 Odzież ochronna i BHP


Słowa związane z określaniem czasu - Domologo.pl\n10 marca 2020 – by Monika Drozd 0\nĆwiczenie mające na celu naukę słownictwa związanego z upływem czasu.\nWyszukiwanka – ćwiczenie polegające na wyszukaniu słów wśród rozsypanki liter.\nTe same słowa posłużyły do stworzenia kolejnych ćwiczeń:\nWisielec – gra słowna w której trzeba odgadnąć słowo proponując kolejne litery pasujące do niego. Za każdą źle wybraną literę, znika kawałek czekoladki\nAnagramy – należy wybierać kolejne litery tak, by utworzyć hasło.\nKategoria: Rozwijanie zasobu słownictwa\tTagi: on-line, zasób słownictwa\nPoprzedni wpis: Uniwersalna plansza do gry\nNastępny wpis: Logopedyczne darmowe gry on-line


Panama - niezbędnik turysty | Qtravel.pl Blog -->\nMiędzy Polską a Panamą obowiązuje umowa o ruchu bezwizowym. Zgodnie z nią turyści mający ważne polskie paszporty mogą wjeżdżać oraz przebywać na terytorium Panamy do 6 m-cy bez wiz. Należy jednak pamiętać, że każdy przyjeżdżający do tego kraju ma obowiązek posiadania biletu powrotnego oraz odpowiedniego stanu konta na pokrycie kosztów pobytu. Turystom zabrania się podejmowania jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Nie ma możliwości wjazdu na sam dowód osobisty.\nNie ma obowiązku szczepień. W ostatnim okresie, zwłaszcza w prowincjach północno-zachodnich, przy granicy z Kostaryką, na południowym wschodzie, w pasie przygranicznym z Kolumbią oraz w biednych dzielnicach stolicy pojawiają się przypadki malarii i dengi – chorób przenoszonych przez komary. Sugerujemy na wszelki wypadek zabezpieczyć się przed tymi chorobami. Niektóre kraje Ameryki Łacińskiej, np. Brazylia, żądają ostatnio, aby osoby podróżujące z Panamy miały aktualne szczepienie przeciw żółtej febrze.\nJęzyk hiszpański jest na wyspie jedynym oficjalnym językiem i stosowanym przez większość populacji tego kraju. Około 93% mieszkańców mówi po hiszpańsku,. co dziesiąty mieszkaniec Panamy potrafi porozumiewać się w języku angielskim, a co 25 potrafi mówić w języku francuskim. Pozostałe języki stanowią marginalny odsetek.\nPanama ma swoją oficjalną walutę nazwaną Balboa. Jest ona od 1903 roku równa kursowi dolara amerykańskiego w stosunku 1:1. Oznacza to, że 1PAB = 1USD, bez względu na jakiekolwiek czynniki. Tym samym bardzo powszechne jest płacenie w dolarach amerykańskich. Co ciekawe Balboa nie ma własnych banknotów, a jedynie monety, toteż w obiegu występuje powszechnie amerykański dolar.\nPanama jest nieco droższa niż Polska w ogólnym rozrachunku.\nZa posiłek w niedrogiej restauracji zapłacimy około 5 – 10 $, czyli ponad 18 złotych.\nButelka piwa w barze kosztować nas będzie około 1,5$, czyli ponad 5 złotych.\nPodstawowe produkty żywnościowe są natomiast droższe niż w Polsce.\nW przeliczeniu na polskie złote – chleb – 7 PLN, 12 jajek – 8 PLN, pierś kurczaka (za kg) – 21 PLN, jabłka – 11 PLN/kg, banany – 4 PLN/kg, duża butelka wody - 5 PLN, butelka piwa – 3 PLN, paczka papierosów – 18 PLN\nPolska strona MSZ sugeruje niekorzystanie z transportu publicznego, a raczej z taksówek. Kierowcy taksówek nie korzystają z taksometrów, a cenę końcową zawsze należy negocjować przed rozpoczęciem kursu.\nTransport publiczny mimo wszystko można uznać za względnie bezpieczny, a drogi są w dosyć dobrym stanie. W kraju jest rozwinięta sieć szybkich, nowoczesnych, międzymiastowych autokarów. Władze Panamy odradzają podróżowanie w nocy.\nNiski sezon – trwa on od połowy kwietnia do grudnia. W zależności od tego, w której części kraju się znajdujemy, opady mogą przekraczać nawet 500 mm miesięcznie. Nie oznacza to jednak, że nie można wtedy podróżować do tego kraju. Wręcz przeciwnie – deszcz jest sporadyczny, za to dość silny. Warto sprawdzić dokładne prognozy pogody dla poszczególnych regionów, aby trafić w okienko słonecznej i ciepłej pogody.\nWysoki sezon – trwa on od połowy grudnia do kwietnia. W Panamie trwa wtedy pora sucha. Bardzo rzadko można spotkać opady w kontynentalnej części kraju. Okres od Świąt Bożego Narodzenia do Nowego Roku i Świąt Wielkanocnych to najwyższy sezon, wtedy znaczna część społeczeństwa jest na urlopach i ceny są znacznie wyższe niż zwykle.\nJeśli chciałbyś dowiedzieć się więcej o Panamie, lub o wyjazdach w egzotyczną podróż, przeczytaj nasze artykuły :\nCo zobaczyć w Panamie?\nPanama to kraj, o którym większość z nas niewiele wie. A warto to zmienić, bo jest to ciekawa propozycja na ...


W prokuraturze zawiadomienie w sprawie działań kontrwywiadu...\nW prokuraturze zawiadomienie w sprawie działań kontrwywiadu przed lotem Tu-154M\nWedług niego najważniejsze są kwestie dotyczące zachowania służb przed wizytą, jej zabezpieczania, wszczętych procedur, a także zachowania służb po 10 kwietnia 2010 r. do jesieni 2015 r. "To, czy służby dołożyły wszelkiej staranności, co do wyjaśnienia przyczyn katastrofy, czy zbierały informacje, czy informacje, które docierały do służb były weryfikowane i przedstawiane innym organom: prokuraturze, premierowi, marszałkowi pełniącemu urząd prezydenta, a następnie prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu" - podkreślił szef SKW.\nBączek nie chciał odpowiadać na pytanie, jakie nieprawidłowości wykryto w SKW. "Mogę powiedzieć tylko tyle, że wiele analiz, które były tworzone, robione w latach poprzednich przez zespół parlamentarny dotyczących prac służb specjalnych, były analizami trafnymi" - zaznaczył. Pytany, potwierdził, że podczas organizacji lotu do Smoleńska były nieprawidłowości w BOR, MSZ i SKW.\n"Można przyjąć za pewnik, że czas po 10 kwietnia był punktem zwrotnym w działaniach Służby Kontrwywiadu Wojskowego. O ile wcześniej były kontakty służbowe, dyplomatyczne z FSB, to po 10 kwietnia te kontakty przerodziły się we współdziałanie (...) Tak jakby była to służba sojusznicza" - powiedział szef SKW.\n"Jeden z bohaterów tamtych wydarzeń, Bogdan Klich, ówczesny minister obrony narodowej wspomniał, że nic nie wiedział o takiej współpracy" - powiedział Bączek. Zaznaczył, że zgodnie z przepisami współpraca, może być zawarta po zaopiniowaniu przez szefa MON.


Jesień wreszcie przybrała piękną, złotą barwę. Na niebie zawitało słońce i od razu humor mi się poprawił ( a wczoraj było już naprawdę nieciekawie). Na szczęście otaczam się ludźmi, którzy z miejsca potrafią zlikwidować moje negatywne nastawienie do świata, zły nastrój i ofiarować mi wielki zastrzyk energii. Ponadto fakt wypełnionych po brzegi dni sprawia, że nie mam czasu na rozważania, głębsze analizy i zadręczanie się. Niestety nie mam też czasu na mnóstwo innych rzeczy, takich jak rower, jogging, spotkania ze znajomymi, treningi. Choć w zasadzie może to nie tak, może brak czasu to tylko głupi wykręt przed sobą samym. Czasem najzwyczajniej w świecie albo nam się nie chce, albo też wybieramy inną spośród tysiąca innych możliwości. Sama to sobie nie dawno uświadomiłam, dlatego postanowiłam, że czas wziąć się w garść i za siebie jednocześnie. Wczoraj był grany tenis, dziś pora na wypróbowanie nowego programu ćwiczeń E. Chodakowskiej. Choć szczerze mówiąc zważywszy na to, w jakim rytmie spędziłam dzisiejszy dzień nie wiem czy dam radę. Trzymajcie kciuki!\nA poniżej kilka fotek z poniedziałkowego spaceru z dwoma "aniołkami":