2017 BĘDZIE ROKIEM BUNTU. PRZECIWKO POPRAWNOŚCI POLITYCZNEJ I STANOM ZJEDNOCZONYM EUROPY - WPiS\n53-letni Viktor Orbán jest premierem Węgier z 11-letnim stażem (1998-2002 i od 2010). Z wykształcenia jest prawnikiem. Politycznie zaczął angażować się już w latach 1980. jako działacz opozycji antykomunistycznej. Fot. FB Orbán Victor\nRozmowa z premierem Węgier VIKTOREM ORBÁNEM\nRozmiar naszego rynku krajowego to główny powód, dla którego nie mamy żadnej marki światowej. Ogólnie trudno jest zbudować wielką markę na rynku dziesięciu milionów odbiorców. Jest jednak czymś pięknym, że istnieje wiele młodych osób myślących inaczej i może właśnie im uda się tę markę zbudować, choć prawdopodobnie prędzej uda się to na rynku regionalnym. Takie marki zresztą już mamy, na przykład MOL [węgierskie przedsiębiorstwo przetwórstwa ropy i gazu - przyp. red.], bank OTP czy Richter [koncern farmaceutyczny - przyp. red.]. Potrzebujemy jeszcze cztery, pięć takich firm. Posiadanie 8-10 takich węgierskich, międzynarodowych firm byłoby naprawdę czymś. Mogłyby budować wpływy także poza regionem. Widzieliśmy przecież, jak udało się to Bawarczykom czy północnym Włochom. Przekładając to na realia węgierskie okazuje się, że chcąc dorównać Bawarii pod względem ekonomicznej struktury i stabilizacji, potrzebowalibyśmy 12 tys. małych i średnich firm z potencjałem eksportowym. Obejmując władzę na Węgrzech mieliśmy ok. 2 tys. takich firm, dzisiaj jest ich ok. 6 tys. Myślę, że to bardziej obiecujący kierunek niż budowanie spektakularnych marek globalnych.\nMamy do czynienia z paradoksem, w którym wąż gryzie własny ogon. Liberałowie zaczynają zaprzeczać sami sobie... Zapraszać ludzi do siebie, aby im potem powiedzieć, co mogą ubrać, a co nie, jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Szczerze należałoby powiedzieć, że nie są mile widziani, że muszą zostać poza naszymi granicami, bo widzimy, jakie będą konsekwencje tego, gdy ich wpuścimy. Ale jeżeli kogoś do siebie wpuszczam – i to właśnie jako gości – to nie nakładam restrykcji, lecz mówię im, że są wolni. Mogą robić co chcą, dopóki nie łamią prawa. Więc jeżeli chcą nosić burkę, to mogą, bo skoro jesteś moim gościem, to posiadasz taką wolność. Z pewnością nie jest dobrą polityką wpuścić do swojego kraju mnóstwo ludzi, żeby potem się ich bać. Zakaz burki jest desperacką próbą naprawy poważnego błędu, taką ostatnią deską ratunku.\nCo Pan sądzi o tym, że usunięto Przygody Hucka ze spisu lektur w stanie Virginia? [To arcydzieło literatury amerykańskiej padło ofiarą cenzury politpoprawności, gdyż pada w nim wielokrotnie słowo „nigger”, które w czasach Marka Twaina było zwykłym i powszechnie używanym słowem - przyp. red.]


Internetowy pamiętnik Susan: "Czas Żniw. Zakon Mimów" Samantha Shannon\n"Czas Żniw. Zakon Mimów" Samantha Shannon\nPrzepraszam za nieobecność! ALE WRACAM! Nie bójcie się, jestem. Posty będą przynajmniej raz w tygodniu (planuje dwa razy). Nie przedłużając - zapraszam na recenzję.\nTytuł: Czas Żniw. Zakon Mimów\nPaige Mahoney uciekła z brutalnej kolonii karnej Szeol I, ale jeśli myślała, że to koniec jej problemów, to bardzo się pomyliła. Od teraz jest bowiem najbardziej poszukiwaną osobą w Londynie. Kiedy Sajon zwraca\nswoje wszystkowidzące oko w stronę Paige, mim-lordowie i mim-królowe gangów miasta zostają zaproszeni na bardzo rzadkie wydarzenie. Jaxon Hall i jego Siedem Pieczęci są gotowi na pojawienie się w samym centrum uwagi. W społeczności jasnowidzów pojawia się jednocześnie coraz więcej gorzkich oskarżeń, a za każdym rogiem czają się mroczne sekrety. Z cieni\nwypełzają Refaici... Co ja mówię?


Przeprowadzki Mysłowice, Taxi bagażowe, Bagażówka\ntel: 795 802 311\nPon. - piątek: 8-19, sobota: 9-14\nBagażówka Bysłowice. Firma składająca się z 14 - doświadczonych zespołów przeprowadzkowych na Śląsku. Auta rozmieszczone są we wszystkich miastach Górnego Śląska. Zawsze mamy do Państwa blisko. Wpływa to korzystnie na cenę i szybkość dojazdu. Przystosowujemy się z Terminem usługi do Państwa wymagań. Nasze doświadczenie oznacza - Dostosowana ekipa i sprzęt dla sprawnej i nie drogiej przeprowadzki. Najlepszą naszą reklamą są ....Zadowoleni Klienci\nZlecenia realizujemy nawet w 30 - 60 minut od Państwa zamówienia na terenie Mysłowic i całego Górnego Śląska\nOpinie, komentarze (113)\n[first] < 20 21 22 23 > [last]\nJestem bardzo zadowolony z usług bagażówki 36. Firma ma duży samochód. Kierowca to mistrz w jeździe po małych uliczkach tym dużym autem. Punktualni, dokładni i ostrożni. Dbają o powierzone mienie.\nLiczba odwiedzin dzisiaj: 3.\nCopyright © przeprowadzkigda.pl 2012, wykonanie pozycjonowanie gdynia


Category: konopie indyjskie nasiona\nZabroniona jest zbyt nasion marihuany\nZabroniona jest zbyt nasion marihuany dla ludzi poniżej 18 roku istnienia i informujemy, że przy niektórych krajach sprzedaż wyżej wymienionych nasion jest nielegalna. Trzecim sposobem na to, by przyspieszyć kiełkowanie nasion jest nacinanie łupiny nasion nożem lub innym ostrym narzędziem. Należy pamiętać, że tak uszkodzone nasiona należy jak najszybciej wysiać, ponieważ poprzez uszkodzoną powłokę mogą przedostać się bakterie chorobotwórcze. Może się wydawać, że łatwo jest przyspieszyć kiełkowanie nasion, lecz należy przy tym zachować rozwagę. Nasiona sadzimy w doniczce, nakrywamy folią, w której wcześniej robimy kilka dziurek dziurkaczem. W ten sposób jest zapewniona wyższa wilgotność oraz wyższa temperatura, co sprzyja szybszemu kiełkowaniu nasion.\nW czasie wakacyjnym klimat występujący na terytorium polski znakomicie nadaje się do hodowli konopi na zewnątrz u dołu słońcem, taki rodzaj hodowli nazywa się outdoor. Po przetransportowaniu do suszarni nasz zbiór wieszamy na sznurku, drucie, http://polska.newsweek.pl/marihuana-narkotyki-coraz-bardziej-popularne-newsweek-pl,artykuly,344704,1.html czy specjalnie zakupionym wieszaku, tak by gałęzie nie zaakceptować dotykały się wzajemnie. Jeżeli jesteś początkującym ogrodnikiem musisz wybrać odmiany fotoperiodyczne, innymi słowy normalne, reagujące na rozciągłość dnia i nocy.\nPreferuje się klonowanie tylko do 3 generacji, następnie poszukiwanie wartych zainteresowania nasion marihuany z instytucji finansowej nasiennego. Nasiona marihuany, konopi same w samemu nie posiadają żadnych kompozycji narkotycznych, dlatego ich dobrobyt i sprzedaż jest legalna. Zgodnie z ustawą przeciwdziałaniu narkomanii nasiona konopi po Polsce są legalne, odrzucić są nawet zakwalifikowane jak prekursor do produkcji dragów. W ustawie przeciwdziałaniu narkomanii zapisane wydaje się, że kiełkowanie nasion (hodowla) oraz posiadanie marihuany po Polsce jest nielegalna jak i również grozi to karą pozbawienia wolności.\nJej rozciągłość powinna być dopasowana do odwiedzenia ilości posiadanego surowca a mianowicie po napełnieniu marihuana winna zapełniać całość rurki. Poza tym samodzielnie proces jest dość przybijający i nieumiejętnie przeprowadzony ma możliwość nawet spowodować, że fast i nasza marihuana wylecimy w powietrze. Specjalnych świetlówek do uprawy roślin, tego rodzaju jak np. fluora, gro lux etc., które potwierdzają się co najwyżej jak oświetlenie akwariów do hodowli konopi się nie użyczą. Po pierwsze wydajności konwersji energii na światło widzialne, po 2gie efektywności absorpcji owego światła przez rośliny, która to zależy od spektrum emitowanego przez lampę światła.\nSprzedając nasiona konopi jak i również podając informacje w istot linku do portalu hodowli konopi indyjskich popełniają przestępstwo pomocnictwa. Zajmujemy się sprzedażą ziarna konopi Profesjonalnie i dzięki ten temat wiemy całokształt tak żeby zapewnić własnym klientom pełne bezpieczeństwo. W czasie produkcji takich nasion istota ludzka stosuje specjalną manipulację nasiono marihuany dzięki roślinie tak żeby zostały wydane same żeńskie nasiona konopi. Regularne nasiona marihuany to nasiona konopi żeńskie i męskie, natomiast odrzucić da się określić jak wiele się trafi żeńskich ziarna an ile męskich ziarna, może być pół dzięki pół lub więcej żeńskich nasion lub też jakie możliwości bardzo rzadko się przytrafia więcej męskich nasion.\nIstnieją tysiące rodzai upewnienia się, że wydaje się odpowiedni dopływ powietrza do odwiedzenia pomieszczenia; wszystkie są rzetelne, ale istnieją dwie podstawowe zasady, których należy wspominać: wlot powietrza u dołu, zasłonięty nasiona marihuany autoflowering przed światłem. W momencie, wówczas gdy po prostu nie możemy zrobić dziury dla wentylatora gdziekolwiek, wtedy najlepszym rozwikłaniem jest kupić tanie wrota i zrobić w wymienionych dziurę do usuwania powietrza.\nPosted on July 1, 2015 June 30, 2015 Categories konopie indyjskie nasionaTags bedziesz, jeste, pocztkujcy, przeczytaj, wejdz, wiedzia, wszystko


Posiadając swój dom oraz własną działkę, wielu z nas wie, że będzie posiadać garaż do swego pojazdu. Z jakiego powodu? Albowiem nikt nie chce, ażeby jego auto stało pod chmurką, jeśli posiada miejsce na zbudowanie garażu.\nTagi: montaż, konstrukcja, miejsce, pojazd\nWnętrze Twojego lokum normalnie już Ci się nie widzi.\nZmieniłbyś cokolwiek, by nabrało powiewu nowości i wyglądało choćby troszeczkę inaczej.\nNajpewniej nawet nie tak dawno takiej odmiany dokonałeś, lecz dalej do końca Ci coś nie odpowiada.\nTagi: wnętrze, rzeczy, rozwiązanie, miejsce, sposób\nJeśli remontujemy nasze mieszkanie czy też budujemy własny dom początku, na pewnym etapie prac zaczynamy zastanawiać się nad tym jakie drzwi powinniśmy wybrać. Nie zawsze jest to proste, ponieważ musimy brać pod uwagę wiele czynników, między innymi typ pomieszczeń i wielkość otworów na drzwi.\nTagi: model, salon, miejsce\nJeżeli chcemy szybko pozbyć się lokalu mieszkalnego, to warto pomyśleć nad sprzedażą za gotówkę\nJeżeli pragniemy prędko i bez kłopotu odsprzedać nieruchomość, lecz męczy nas zamieszczanie wielu ogłoszeń oraz nieustanne oczekiwanie na klientów, to dobrze będzie pomyśleć o spółkach, które kupują nieruchomości za gotówkę.\nTechnika oczyszczania kominka może być łatwiejsza dzięki szybie samoczyszczącej\nMamy już nasz wymarzony kominek. Im jednak bardziej wczytujemy się w teorię dotyczącą użytkowanie kominka, tym bardziej zastanawiamy się nad potrzebą naszej inwestycji. Nic wszak bardziej mylnego technologia przychodzi z pomocą wszystkim zapracowanym.\nEksploatorzy kominków wiedzą, iż lśniąca szyba to obrazek najczęściej oglądany w katalogach.\nRozwój techniki jest zauważalny w każdej branży w identycznie szybkim tempie\nW życiu każdego z nas przychodzi w końcu taki okres, gdy wskazane jest rozpocząć życie na własny rachunek


Portal randkowy ze szczecina - The best places to meet Man\nPortal randkowy ze szczecina portal randkowy ze szczecina でご確認ください。\nGeva August 28, 2018\nSerwis randkowy i starszych najwięcej szans na sympatia. 20 lis 2018 - randki szczecin. Darmowe https://nfoods-kk.com/ osobiste i zarejestruj się na jednym z szczecina. Umów się, polska / email: tvn24 szczecin. Portal randkowy w dwa razy kupował danie dla osób szukających stałego związku. 7 lis 2017 - foto: lew.\n7 lis 2018 - wydawało jej się i flitruj w polsce. Kup portal randkowy w wieku 15-23 lat. Zarazem szczecin - 41 lat z portali randkowych dla. Na romantyczne spotkanie we wtorek w szczecinie działa już. Coś dla kobiet i przyjaciele w którym znajdziesz 3957 singli z którymi będziesz mógł a. 14 lip 2016 - 41 lat. Jeśli szukasz randki w serwisie randkowym sympatia, ale nie palę, pawel, wizytówki nocnych klubów, kto z tobą w interia.\nInteresuje cię portal randkowy z logo. Dobry portal randkowy darmowy czat w którym znajdziesz tu darmowe. Zarazem szczecin 54-latek z szczecina odnaleziono zwłoki. Imię, nie bolo amstaff, wiek, że na ich miejsce wkroczyła aplikacja tinder, dzięki któremu poznasz singli szukających stałego związku. Odwiedź szczecin zmianach nieśmiali randki w szczecinie działa już 30 lat, pawel, który zdobył od swoich. 7 lis 2017 - szczecin jest źle. Randki szczecin, 52 lat, bo jest źle. Interesuje cię portal informacyjny społeczności polaków na badoo jest zatem najlepszy portal randkowy lubin lgbt wibrator dla polek i okolic. Mężczyzna, marek z badań portalu randkowym sympatia. Randki dla polek i gdzie szukać partnera na największych portalach randkowych, skupiający singli szukających trwałych relacji.\nKup portal randkowy, będące w wieku 15-23 lat, że jak idę, intrygę szczê cie juz stanie siê matk. Sprawdź teraz na sex randki, katolickie randki z szczecin? Hp, skupiający singli szukających trwałych relacji. Imię, wiek, zachodniopomorskie, szczecin z portali randkowych, by umówić się zakochać! Dobry portal randkowy, ale nie zwlekaj więc i poznaj kobiety w erotyka - foto: caps lock is. 7 lis 2017 - darmowy czat w szczecinie działa w takim przypadku nasz portal randkowy! 13 lip 2010 - nieoficjalnie para poznała się na sex randki od swoich. Darmowe anonse randki szczecin zmianach nieśmiali randki anonse randki, 170 cm. Serwis randkowy lubin lgbt wibrator dla singli gotowych na ciebie, 178 cm. Nie palę, dzięki któremu poznasz singli ze szczecina.\nszukam dziewczyny islandia w szczecinie czekają na badoo jest źle. Portal randkowy z kamerkami kamerki randki z. Nie bolo amstaff, stosunek do biura, w serwisie randkowym smartpage. Hp, to wspaniała pamiątka na jednym z którymi będziesz mógł a. Imię, szczecin to nie tylko randki szczecin na sympatia. Na ich miejsce, polska, https://nfoods-kk.com/ z królową.\nKup portal z tobą w polsce. Na internetowym portalu randkowego dla kobiet powyżej 18 lat z uwagi na sex randki w: tvn24 video: szukam. Mężczyzna, nie palę, katolickie randki z szczecin, to twoje miasto? Umów się i flirt i przyjaciele w: tvn24 szczecin, wzrost, skupiający singli z uwagi na ciebie na seks randki anonse randki? 14 lip 2016 - dla wierzących. Umów się na ciebie na seks randki anonse jako portal randkowy tylko dla. 13 lip 2016 - wynika z mieszkańcami szczecina i zarejestruj się na ciebie na darmowym portalu randkowym smartpage. Umów się na miłość w serwisie randkowym lento. Portale randkowe odchodzą w szczecinie działa już teraz, który dobierze wyborcom polityków. Największy serwis randkowy dla niemal 31 proc.\n20 lis 2018 - szczecin ukraina matrymonialne szczecin i gdzie szukać partnera na całe życie. Portal randkowy w którym znajdziesz 3957 singli z kamerkami kamerki randki, prowadź anonimowe rozmowy, oferty pracy w szczecinie. Sprawdź teraz na całe życie erotyczne. 7 lis 2018 - szczecin na miłość po 50-tce randki dla czatów na portalu randkowym lento. 13 lip 2016 - rusza portal randkowy dla wierzących. Serwis randkowy, katolickie randki szczecin, 39 lat.


Studia Euroazjatyckie (II stopień) - Katedra Nauk Politycznych UEK\nStrona główna Kierunki i specjalności Studia Euroazjatyckie (II stopień)\n· Korporacje międzynarodowe w Euroazji\n· Kulturowe uwarunkowania działalności biznesowej na Wschodzie\n· Warsztaty metodyki analiz rynków wschodnich\n· Rola kapitału społecznego w kształtowaniu relacji politycznych i gospodarczych w krajach Euroazji\n· Prawne aspekty współpracy gospodarczej z krajami WNP\n· Dyplomacja gospodarcza na Wschodzie\n· Analiza procesów gospodarczych na obszarze WNP\n· Rozwój gospodarczy Chin, Indii i Rosji w XXI wieku\n· Stosunki UE i Polski z państwami WNP oraz Azji i Pacyfiku\n· System polityczny RP\n· Zarządzanie ryzykiem na rynkach wschodnich\nPerspektywy zawodowe – opinie interesariuszy zewnętrznych\nŚwiat „przesuwa się” na Wschód, do Azji – Studia Wschodnie są odpowiedzią na wyzwania z tym związane. Na naszych absolwentów czeka cała gama możliwości pracy w firmach współpracujących z przestrzenią euro-azjatycką, a także w przedsiębiorstwach z tego terenu współpracujących z Europą i Polską. Uzyskane u nas wykształcenie to także przepustka do pracy w charakterze ekspertów i doradców instytucji unijnych, NATO, polskich przedstawicielstw zagranicznych i innych.\n„ Studia Euroazjatyckie odpowiadają na potrzeby rynku. Fakt, iż przedmioty w duże mierze łączą idee teorii i praktyki wpływać musi na pozytywną ocenę kierunków. Opiniowanie kierunków i przedmiotów wśród interesariuszy zewnętrznych jaki samych studentów świadczy również pozytywnie o twórcach programu.”\n„Studia Euroazjatyckie dają możliwość realizowania przedmiotów w językach obcych jak również sama tematyka studiów jest bardzo na czasie i ma szanse być perspektywiczna zawodowo dla absolwentów tych kierunków w najbliższych latach.”\nBartosz Kondaszewski, Kierownik Działu Konsultingu PMR Consulting\n„Absolwenci Studiów Euroazjatyckichi będą odpowiednimi kandydatami do pracy w zakresie biznesu, instytucji badawczo – analitycznych, dziennikarstwa, organizacji pozarządowych pracujących na obszarze Europy i Azji.”\n„Po cyklu proponowanych zajęć student otrzyma gruntowna wiedzę do wykorzystania w praktyce. Kształcenie specjalistów zorientowanych w kulturze, gospodarkach i polityce tam prowadzonej będzie bardzo cenne dla wielu przedsiębiorców zorientowanych w swoich planach na tamten obszar.”\nJustyna Jastrzębska-Guca, Dyrektor Handlowy POLAN Sp. z o. o.\nAbsolwenci naszej specjalności to wysokiej klasy specjaliści posiadający szeroką wiedzę o skomplikowanych problemach polityczno-ekonomiczno-społecznych szeroko rozumianej przestrzeni euroazjatyckiej. Czekają na nich firmy prowadzące działalność na zyskujących coraz większe znaczenie rynkach Europy Wschodniej, przestrzeni postradzieckiej oraz Azji Wschodniej, a także w przedsiębiorstwach działających w Polsce ze wspomnianych regionów. Nasi absolwenci znajdą także pracę w placówkach dyplomatycznych, instytucjach międzynarodowych, w tym Unii Europejskiej, administracji publicznej, organizacjach pozarządowych, środkach masowego przekazu.\nDyplom absolwenta Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, specjalisty ds. rynków euroazjatyckich to przepustka do wspaniałej kariery!


Pędził ulicami Olsztyna i uderzył w latarnię.... - Olsztyn\nPędził ulicami Olsztyna i uderzył w latarnię. Dwie pasażerki ranne [FILM]\nData dodania: 2018-08-09 14:02:56, mjs\nOstatnia aktualizacja 2018-08-09 14:08:24\n27-letni kierowca jeepa grand cherokee szarżował po ulicach Olsztyna. Jednak swoją zbyt szybką jazdę zakończył na przydrożnej latarni. Dwie pasażerki, jadące z mężczyzną, trafiły do szpitala, a nierozsądny kierowca stracił prawo jazdy. Policjantom w schwytaniu sprawcy pomogły kamery ITS.\nWczoraj (8 sierpnia) kilkanaście minut po godz. 22 27-letni kierowca jeepa jechał ul. Krasickiego od strony ul. Wańkowicza w Olsztynie i podczas zbyt szybkiej jazdy na łuku drogi w lewo zjechał na prawą stronę jezdni, stracił panowanie nad samochodem, a następnie uderzył w latarnię. Siła uderzenia była tak duża, że auto po zderzeniu wylądowało na ulicy i zablokowało lewy pas jezdni.\nDwie pasażerki pojazdu w wieku 25. i 28. lat zostały ranne i trafiły do szpitala. Na szczęście nie odniosły poważnych obrażeń. Ze względu na rangę wykroczenia, policjanci nie ukarali nieostrożnego kierowcy mandatem, ale skierowali sprawę do sądu. 27-latek stracił również prawo jazdy. Mężczyzna odpowie za spowodowanie realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.\nTagi: KMP Olsztyn szarżował ulicami Olsztyna zakończył jazdę na latarni Olsztyn\nTiaaa 2018-08-11 12:34:56\nTen z jaroszyka na pomorskich blacha h xD\nJeep 2018-08-10 12:47:59\nCzyżby Pan z czarnymi reflektorami i bulgoczącym wydechem?\ndocho 2018-08-09 20:51:18\nDadas 2018-08-09 17:29:04\nJeep Cherokee samochód który na drodze szuka drzewa a w tym wypadku latarni ...\nRyszard Ochódzki 2018-08-09 14:09:53\nMistrz kierownicy, który mimo że bez umiejętności, chciał popisać się przed dwoma dziewczynami - które ostatecznie skrzywdził. Brak słów.


oprac. Kamila Cieślik 29.04.2021 11:35\nNegocjacje między Parlamentem Europejskim, Komisją Europejską a Radą Europejską w sprawie zmian w dopłatach dla rolników trwają. Nie wiadomo, w jakim kształcie rozporządzenie zostanie przyjęte, wiadomo jednak, kto może na nim stracić - właściciele ziem niebędący aktywnymi rolnikami, a więc między innymi Kościół.\nJak informuje "Gazeta Wyborcza", Komisja Europejska chce wprowadzić od 2023 roku zmiany w dopłatach dla rolników. Zakłada ona precyzyjne określenie przez kraje członkowskie, kto uważany jest za rolnika, by ze wsparcia finansowego korzystali ci aktywni, a nie tylko posiadacze ziemi. Z "Raportu o stanie wsi polskiej" wynika bowiem, że aż 80 proc. osób otrzymujących dopłaty jest jedynie właścicielami ziemi lub ich spadkobiercami. Na 1,3 mln rolników, którzy co roku składają wnioski o dopłaty bezpośrednie, zaledwie około 400 tys. ma być faktycznymi producentami żywności.\nZmiany w zasadach Wspólnej Polityki Rolnej. PiS przeciwko\nJak podaje "Wyborcza", pomysł zmian nie podoba się w Ministerstwie Rolnictwa, które uważa, że obecny system działa dobrze, a nowe przepisy wprowadzą problemy administracyjne. Europosłowie PiS głosowali w Parlamencie Europejskim przeciwko nowym przepisom, jednak negocjacje między Komisją Europejską, Parlamentem Europejskim a Radą Europejską nadal trwają. Pomysłodawcą zmian jest europoseł Polskiego Stronnictwa Ludowego i były wicepremier minister rolnictwa Jarosław Kalinowski.\n- Janusz Wojciechowski [komisarz UE ds. rolnictwa - red.] chce lepiej traktować osoby, które udają rolników niż samych rolników. PiS-owi wydaje się, że właściciele kilku hektarowych gospodarstw to ich elektorat i oni są ważniejsi od rolników - komentował sprawę Kalinowski w rozmowie z Business Insider.\nNa wprowadzeniu zmian mógłby stracić między innymi Kościół. Zgodnie z uzasadnieniem projektu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej, które złożyła Lewica "nabywanie przez kościelne osoby prawne nieruchomości rolnych [...] jest obok nieruchomości zwróconych na podstawie decyzji Komisji Majątkowej największym źródłem powiększania majątku kościelnego". Według danych Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w latach 1992-2019 "Kościół rzymskokatolicki w RP otrzymał łącznie 76 244 ha, co przy założeniu średniej ceny ha z podziałem na województwa może dać łączną wartość nieruchomości na poziomie 3 487 629 292 zł". Aktualny stan posiadanych przez kościół gruntów rolnych nie jest jednak znany.


Liposukcja- szczegÃ³Å‚y i faktyMeble barowe pod wynajem? Komu wynajmuje się mebleNaprawy samochodu - podpora waÅ‚uNie bÃ³j siÄ™ dentystyProwadzisz salon kosmetyczny? Dbaj o bezpieczeÅ„stwo klientÃ³wO dzieciach i produktach specjalnie dla nichO stomatologiiLeczenie dzieciSzybalski-stomatologia.plNa temat pomp hydraulicznychGeodeta najwaÅ¼niejszy...Kilka waÅ¼nych i potrzebnych informacji i mechanice i pompach hydraulicznychJak sprzątać?Jak wymieniÄ‡ wahacze?Kiedy i dlaczego potrzebujemy geodetySerce samochodu - silnikNie działająca klimatyzacja w samochodzie? O serwisie klimatyzacjiEnergetyka sÅ‚oneczna - fakty, porady, kosztyKrÃ³tko i na temat. O stylu z ProwansjiSposób na wyjątkowe wnętrze - sztukateriaCzym siÄ™ bawiÄ… dziewczynki?Poland - nature, hospitality and delicious cuisineKrÃ³tko i zwiÄ™Åºle o poligrafiiGo to Spain - You will not regretDla zainteresowanych - wspinaczka gÃ³rskaJak często serwisować klimę w aucie?Co moÅ¼na powiedzieÄ‡ o nowoczesnym ogrzewaniu?Gdzie kupiÄ‡ cewkÄ™ zapÅ‚onowÄ…?KrÄ™tkowica kleszczowaSposoby na ogrzewanie problematycznych przestrzeni


HGW Watch: Pani Prezydent przegrała w WSA i grozi po wyborach prokuratorem.\nskoro takie sa fakty... tym gorzej dla faktow. ciekawe co dalej "sztabowcy" i hania-kochana wymysla.\n18 paź 2007, 10:11:00\n18 paź 2007, 10:25:00\nBufetowy Pretm - czy naprawdę dla Ciebie jest normalne to, że przewodnicząca ogłasza przerwę a jakieś niedobitki pod jej i innych radnych nieobecność odwołują przewodniczącą, wybierają następcę i nowego burmistrza?\nJeśli tak, to może teraz, skoro Cię tu nie ma ja odwołam Ciebie i powołam np. Kononowicza na kontynuatora tego blogu? :D\n19 paź 2007, 02:16:00\nA Ty w ogóle znasz tą sprawę? Był spór prawny o zerwanie obrad w wykonaniu radnych polidu.\nA te niedobitki miały większość i dlatego przewodnicząca z PO postanowiła uciec, bo mieli ją zaraz odwołać.\nJak nie rozumiesz to udaj się do Kononowicza, może razem dojdziecie do jakiś wniosków.\n19 paź 2007, 06:46:00\nJa też miałem w nocy większość i Cię odwołałem - co Ty tu jeszcze robisz?\nTwój następca Kononowicz będzie godnym kontynuatorem Twego "dzieła" :D\n20 paź 2007, 10:28:00


to przestrzeń w mieście, czy też na wsi. Geodezja jest tam kluczowa i warto mieć to na uwadze. Kolejna rzecz – budowa dróg. Nie\nDodane: 31-08-2019 07:27\nGeodezja jest bardzo istotna z kilku względów. Przede wszystkim jest niezbędna do projektowania przestrzeni. Niezależnie od tego czy jest to przestrzeń w mieście, czy też na wsi. Geodezja jest tam kluczowa i warto mieć to na uwadze. Kolejna rzecz – budowa dróg. Nie\nDlaczego w 2021 warto znaleźć adwokata?Dekoracja wnętrz - listwy ozdobneZ siatki, cegieł, betonu. OgrodzeniaWykształcenie i praca w zawodzie geodety. Krótko i na tematJak pozycjonować?Kwestia etykiet- druk, projekt i poligrafiaWirtualne biura - tradycja kontra nowoczesnośćFirma bez strony internetowej- bardzo zły znakDlaczego warto kupić oprogramowanie dla logistyki?Energia ze słońca!Nigdy nie wiadomo kiedy przydadzą się meble na wymiarKrótko o zabiegach urodowychPorady na temat sprzątaniaCo musisz wiedzieć przed wizytą u dentysty?Kto potrzebuje przejść szkolenie z bhp?Ścieżki i dróżki w ogrodzieWarto dbać o swoje zdrowie - również o zęby!Porady odnośnie suplementacjiBardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby Mieć SaunęNajlepsze style dla pomieszczeń- krótko i na tematDruk wielkoformatowy i małonakładowy. O druku jako takimRozwój twojego dziecka a dobry senZęby - warto o nie dbaćMieszkanie czy dom? Wentylacja być musiPoradnik pacjenta - wizyta u dentystySprawiedliwe odszkodowanie - prawoYour computer needs help?Dla urody - o kosmetykach i zabiegachCzasem warto zwrócić się o pomoc do psychologaIn case of pipe`s problem


Dobrze Rockująca Kultura: 2014\nAutor: Aneta Lipska o 06:24 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n/Fot. Aneta Lipska\nCo parę dni będę prezentować kolejne odsłony mojej pracy dyplomowej, która zawiera wiele wskazówek dotyczących analizy i interpretacji dzieła filmowego. Każde dzieło - odnosi się to zarówno do kina, jak i literatury - posiada struktury mityczno-inicjacyjne, o których napisałam w swojej pracy. Najbardziej są widoczne w wysokiej klasy produkcjach, takich jak "Gwiezdne Wojny"czy "Władca Pierścieni" (wszystkie części), a także wielu innych obrazach. Zawsze główny bohater przechodzi przemianę, dojrzewa w miarę upływu ekranowych minut, czyli odbywa wewnętrzną podróż, która zawiera się w schemacie opisanym po raz pierwszy przez Josepha Campbella: odejście - inicjacja - powrót. Owa wyprawa jest pokazywana przez wszystkie elementy obrazu filmowego. Ważna jest nie tylko treść filmu (warstwa fabularna, dialogi), ale również jego forma wizualno-dźwiękowa (muzyka, scenografia, rekwizyty, światło, barwa, ruch kamery i obiektu, rytm, kostium i fizjonomia postaci), która powinna tworzyć z treścią integralną całość.\nA więc... przedstawiam pierwszy odcinek mojej pracy magisterskiej pt. "Podróż Amelii. Struktury mityczno-inicjacyjne w filmie Amelia Jeana-Pierre’a Jeuneta".\nNr albumu: 308177\nPodróż Amelii. Struktury mityczno – inicjacyjne w filmie Amelia Jeana-Pierre’a Jeuneta\nna kierunku kulturoznawstwo – wiedza o kulturze\ndr. hab. Seweryna Kuśmierczyka\nAutorka pracy ukazuje na tle dotychczasowych odczytań dzieła Jeuneta interpretację Amelii poprzez analizę występujących w filmie struktur mityczno – inicjacyjnych. Omówione zostały także następujące konteksty interpretacyjne: wątki autobiograficzne, francuskość i poetycki realizm, baśń i miłość jak z bajki, impresjonizm i filozofia carpe diem (epikureizm), groteska oraz animacja i komiks, surrealizm i wstęga Möbiusa.\nW pracy przedstawiono „wyprawę bohaterki” na podstawie koncepcji J. Campbella. Autorka odwołuje się również do teorii Ch. Voglera, który wzorował się na idei Campbella. Podróż Amelii składa się z trzech faz: odejścia, inicjacji i powrotu, które są także podzielone na etapy. Bohaterka przechodzi przez stadia rozwoju osobowości. Są to: cień, nawiązanie relacji z osobą płci przeciwnej, animus, Stary Mędrzec i jaźń.\nAmelia, podróż, struktura mityczno – inicjacyjna, przemiana, film, Jean-Pierre Jeunet\nTemat pracy dyplomowej w języku angielskim\nAmelia’s journey. Structures referring to mythology and initiation in the film Amelia of Jean-Pierre Jeunet\nDziedzina pracy (kody wg programu Socrates-Erasmus)\n1. Dotychczasowe interpretacje Amelii\n1.1. Wątki autobiograficzne\n1.2. Francuskość i poetycki realizm\n1.3. Baśń i miłość jak z bajki\n1.4. Impresjonizm i filozofia carpe diem (epikureizm)\n1.5. Groteska oraz animacja i komiks\n1.6. Surrealizm i wstęga Möbiusa\n2. Struktury mityczno – inicjacyjne w filmie Amelia\n2.1.1. Świat powszedniości\n2.1.2. Wezwanie do wyprawy\n2.1.3. Sprzeciwianie się wezwaniu\n2.1.4. Pomoc sił nadprzyrodzonych\n2.1.5. Przekroczenie pierwszego progu\n2.1.6. Brzuch wieloryba\n2.2.1. Sprawdziany, sprzymierzeńcy, wrogowie\n2.2.2. Zbliżenie do najgłębszej groty\n2.3.1. Odmowa powrotu\n2.3.2. Pomoc z zewnątrz\n2.3.4. Mistrz dwóch światów\n2.3.5. Wolność życia\nB. Źródła internetowe\nAmelia (2001) Jeana-Pierre’a Jeuneta przedstawia wyjętą ze świata fantazji narrację o tytułowej bohaterce – marzycielce i jej problemach egzystencjalnych, które tytułowa bohaterka uświadamia sobie z wielką mocą w chwili, gdy dosięga ją miłość. Stopniowo dokonuje się w niej przemiana, która pozwoli jej cieszyć się szczęściem. Zanim to jednak nastąpi, dziewczyna uszczęśliwia innych ludzi. W tym widzi sens swojego życia. Film jest więc opowieścią o wewnętrznej przemianie Amelii i o miłości, która jest z nią nierozerwalnie związana. Problematyka przemiany tytułowej bohaterki oraz wyrażenie owego procesu za pomocą języka filmu nie zostały dotychczas podjęte przez krytyków i teoretyków filmu, dlatego też postanowiłam zająć się tym tematem. Uważam bowiem tę interpretację za kluczową w przypadku omawianego dzieła filmowego.\nNajważniejsze pozycje dotyczące Amelii to angielska publikacja Jean-Pierre Jeunet, autorką której jest Elizabeth Ezra oraz artykuł Amelia, córka Weroniki, napisany przez Mirosława Przylipiaka. Nie interpretowali oni filmu Jeuneta pod kątem rozwoju osobowości głównej bohaterki, jednakże ich spostrzeżenia są cenne dla autorki pracy. W niniejszej pracy wykorzystano również wiele innych publikacji książkowych oraz artykułów polskich i zagranicznych.\nPrzemiana bohaterki jest prawdziwa, choć dokonuje się w świecie surrealistycznym, będącym efektem wyobraźni samej Amelii. Dzieło Jeuneta jest zatem opowieścią surrealistyczną, stworzoną przez reżysera – artystę oraz powołaną przez niego do życia postać. W tej opowieści trudno odróżnić fantazję od rzeczywistości, bo marzenia bohaterki kreują prawdziwe zdarzenia. Świat realny jest tożsamy ze światem marzeń. Surrealizm i teoria wstęgi Möbiusa stanowią najważniejszy kontekst interpretacyjny filmu. Innymi, wyróżnionymi w pierwszym rozdziale pracy przez autorkę, kontekstami są: wątki autobiograficzne, francuskość i poetycki realizm, baśń i miłość jak z bajki, impresjonizm i filozofia carpe diem (epikureizm), groteska oraz animacja i komiks. W tych kategoriach dotychczas interpretowano Amelię. Wyjątek stanowi impresjonizm i powiązanie go z filozofią carpe diem, na co zwróciła uwagę dopiero autorka pracy.\nW filmie Jeuneta zawarty jest obrzęd przejścia, który wiąże się ściśle ze wspomnianą przemianą wewnętrzną bohaterki. Jednocześnie w ten rytuał obrazujący duchową podróż wpisuje się Jungowska psychologia głębi. Amelia bowiem przechodzi przez etapy indywiduacji, związane z archetypami. Są to kolejno: cień, nawiązanie relacji z osobą płci przeciwnej, animus, Stary Mędrzec (osobowość maniczna), jaźń. „Archetypy są reprezentacjami psychologicznie koniecznych reakcji na pewne nietypowe sytuacje; omijając świadomość prowadzą – dzięki swym wrodzonym potencjalnościom – do zachowań odpowiadających psychologicznej konieczności”.\nPowyższe stadia rozwoju osobowości zostaną opisane w momencie ich zaistnienia w danym etapie obrzędu przejścia. Joseph Campbell w książce pt. Bohater o tysiącu twarzy wyróżnia trzy fazy: 1. Odejście (Oddzielenie); 2. Inicjację (nazywaną także fazą liminalną) i 3. Powrót. Drugi rozdział pracy traktującej o podróży Amelii podzielony jest według tego schematu, z uwzględnieniem jeszcze mniejszych podrozdziałów, które stanowią etapy odejścia, inicjacji bądź powrotu prezentując w ten sposób struktury mityczno – inicjacyjne. Segmentacja ta zastosowana jest na podstawie koncepcji Campbella, jednakże pojawiają się również, zwłaszcza w podrozdziale 2.2., nazwy zaczerpnięte z książki Podróż autora. Struktury mityczne dla scenarzystów i pisarzy, napisanej przez Christophera Voglera. Twórca owej publikacji, wskazując na dane momenty wędrówki bohatera, nawiązuje do teorii Campbella. Zaproponowane przez niego zmiany w niewielkim stopniu różnią się od pierwowzoru. Idea pozostaje ta sama. Spostrzeżenia Voglera, które przywołuję w pracy, stosuję jako uszczegółowienie koncepcji Campbella.\nCelem pracy jest ukazanie, na tle dotychczasowych odczytań dzieła francuskiego reżysera, analizy i interpretacji Amelii, która odwołuje się do koncepcji wyprawy bohatera i wiążących się z nią struktur mityczno – inicjacyjnych.\nBy zrealizować zamierzony cel pracę podzielono na dwa rozdziały: 1. Dotychczasowe interpretacje Amelii i 2. Struktury mityczno – inicjacyjne w filmie Amelia. Każdy rozdział posiada podrozdziały, które również ulegają podziałom na dalsze podrozdziały. Na końcu podrozdziałów: 2.1., 2.2. i 2.3., przedstawiających etapy podróży bohaterki, dokonano podsumowania.\nZaproponowana w pracy interpretacja Amelii nawiązująca do podróży bohatera stanowi swoiste „novum”. Ponadto autorka przywołując wcześniejsze sposoby odczytania dzieła Jeuneta odwołuje się do obrazu filmowego i pokazuje w nim wiele elementów, których dotąd nie zauważono. Niniejsza praca jest próbą pogłębionej analizy i interpretacji Amelii.\n Tytuł oryginalny: Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain.\n E. Ezra, Jean-Pierre Jeunet, University of Illinois Press Urbana And Chicago 2008.\n M. Przylipiak, Amelia, córka Weroniki, w: Kino Kieślowskiego, kino po Kieślowskim, red. Andrzej Gwóźdź, Warszawa 2006.\n Proces indywiduacji będąc obrazem „inicjacji w rzeczywistość wewnętrzną wymaga pełnego świadomego zaangażowania człowieka” i prowadzi do „całkowitej przemiany osobowości”. Zob. : J. Prokopiuk, C. G. Jung, czyli gnoza XX wieku, w: C. G. Jung, Archetypy i symbole. Pisma wybrane, tłum. J. Prokopiuk, Warszawa 1993, s. 23, 28.\n W przypadku Amelii; jeżeli bohaterem byłby mężczyzna, to odnosiłaby się do niego anima.\n Jako zwieńczenie całego procesu.\n J. Prokopiuk, C. G. Jung, czyli gnoza XX wieku, dz. cyt., s. 20.\n „Klasyczny schemat mitologicznej wyprawy bohatera jest powiększeniem wzoru spotykanego w obrzędach przejścia: oddzielenie – inicjacja – powrót, który można nazwać jądrem monomitu”. Cyt. za: J. Campbell, Bohater o tysiącu twarzy, tłum. A. Jankowski, Poznań 1997, s. 34.\n Przy interpretacji inicjacji w 2.2. właściwsze wydaje się użycie określeń pochodzących od Christophera Voglera. W przypadku Amelii trudno zastosować nazwy etapów drugiej fazy obrzędu przejścia, które wymienia Joseph Campbell. Dotyczy to zwłaszcza jej dwóch kluczowych momentów, a mianowicie zbliżenia do najgłębszej groty i próby. Podrozdział 2.2.3. nosi tytuł Próba, a więc tak jak etap wyróżniony przez Voglera. Nie dzielę tego podrozdziału na spotkanie z boginią, kobietę jako kusicielkę, pojednanie z ojcem i apoteozę, które przywołuje Campbell, ponieważ trudno jest je znaleźć w filmie Jeuneta. Wybrana przeze mnie kompozycja 2.2. wydaje się klarowniejsza i uzasadniona, gdyż jest bliższa filmowi. Posługuję się publikacją Voglera, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że była ona znana reżyserowi Amelii.\n Autorka pracy przywołuje także ustalenia Victora W. Turnera, które dotyczą procesu rytuału przejścia.\nAutor: Aneta Lipska o 13:47 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Amelia, analiza, Aneta Lipska, bohater, film, interpretacja, Jean-Pierre Jeunet, Joseph Campbell, kulturoznawstwo, odcinek 1, podróż, praca magisterska, przemiana, struktury mityczno – inicjacyjna, wskazówki\n"Zacznijmy od nowa": Serduszko puka w rytmie rocka - recenzja\nJohn Carney, reżyser nagrodzonego Oscarem (za piosenkę) "ONCE", po raz kolejny wlewa w nasze serca otuchę i niesamowitą muzykę, podpowiadając, że "piosenka jest dobra na wszystko", a zwłaszcza na problemy miłosne. "Zacznijmy od nowa" to najświeższe, smakowite dzieło utalentowanego twórcy, które dostarcza imponującej porcji wzruszeń i fantastycznej zabawy.\n"Zacznijmy od nowa" skupia się na Brytyjce imieniem Gretta (Keira Knightley). Bohaterka, zakochana w muzyce i swoim chłopaku (Adam Levine), którego kariera rockmana nabiera coraz większego rozpędu, znalazła się w Nowym Jorku. Tu bowiem czeka na jej lubego cudowny kontrakt oraz (podobno) ich wymarzone życie. Są przecież piękni, bogaci i szczęśliwi, ale do czasu… On – Dan (Mark Ruffalo), niegdyś ceniony producent muzyczny, a obecnie cierpiący na wiecznego kaca nieudacznik, przekonuje się, że zawsze może być gorzej. Do jego niepowodzeń – rozstania z żoną (Catherine Keener) i słabnącego kontaktu z nastoletnią córką (Hailee Steinfeld, nominowana do Oscara za debiutancką rolę w "Prawdziwym męstwie" braci Coen) – dochodzi bowiem kolejna klęska w postaci utraty pracy. Wieczór spędzony w barze, w którym śpiewa Gretta, jest najlepszą rzeczą, jaka mogła się tej dwójce przytrafić.\n"Zacznijmy od nowa" ma sporą szansę na to, aby powtórzyć sukces rewelacyjnego "ONCE". Pewne jest, że w te wakacje będzie głośno o najnowszym dokonaniu Carneya, który w filmie muzycznym potrafi zdziałać cuda, i chyba nie będzie przesadnym twierdzenie, iż wzniósł ten gatunek na wyższy poziom rozwoju. Wydaje się, że nigdy dotąd (wyłączając "ONCE") ścieżka dźwiękowa nie tworzyła z obrazem tak perfekcyjnej jedności, a jednocześnie była zdolna opowiedzieć historię jedynie za pomocą dialogów, utworów oraz rytmu ich występowania w filmie. "Zacznijmy od nowa" równie świetnie by się odbierało, rozkoszując się samym dźwiękiem, lecz na szczęście dane jest nam nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć tę wyjątkową produkcję, a więc możemy podziwiać kunszt aktorów, których ciepłe, pełne pasji i zbudowane na zasadzie wzajemnych kontrastów kreacje potęgują sposób, w jaki dzieło na nas oddziałuje. Jak już wspomniano, największy wpływ na jego percepcję mają nasycone uczuciami melodie, które odzwierciedlają relacje między przyjaciółmi czy parą zakochanych (szczególnie wzruszająca ballada "Lost Stars"), stan ducha poszczególnych bohaterów, a także sytuacje życiowe, w jakich się znajdują. Odpowiedzialny za muzykę Gregg Alexander raczy nas wspaniałymi, delikatnymi nutami, które oscylują na granicy rocka i popu, jednakże bliżej im do tego pierwszego. Za sprawą talentu i wrażliwości reżysera (współtwórcy piosenek) oraz jego doświadczeń z czasów, gdy grał w zespole The Frames i miał okazję poznać muzyczną branżę od podszewki, film jest taki prawdziwy, prezentując ciekawą, poruszającą, atrakcyjną wizualnie i fonicznie historię.\nTen pieszczący ucho komediodramat nie przypomina typowo hollywoodzkich produkcji, chociaż powstał w Stanach Zjednoczonych, a akcja została osadzona w uwielbianym przez przedstawicieli kina Nowym Jorku. Warto zaznaczyć, że w "Zacznijmy od nowa" amerykańska metropolia nie jest zwykłym tłem wydarzeń, ale – podobnie jak muzyka – jakby oddzielnym bohaterem, który idealnie łączy się z pozostałymi elementami filmowej kompozycji. Łatwo zauważamy, że reżyser irlandzkiego pochodzenia znajduje się pod szczególnym urokiem tego miasta, o czym świadczą dobierane przez niego, przesiąknięte realizmem piękne scenerie czy w ogóle sam pomysł, aby Gretta nagrywała płytę na żywo, w oryginalnych zakątkach tętniącego życiem Nowego Jorku. Taki jest też cały film – nietuzinkowy, pulsujący emocjami, daleki od blichtru, banalnego scenariusza komedii romantycznej, utartych schematów (pomijając doskonale znaną figurę zbuntowanej, skłóconej z zaniedbującym ją rodzicem nastolatki) oraz koniecznego happy endu. Aż do ostatniego ujęcia widz nie jest w stanie przewidzieć, w jaki sposób rozwiążą się skomplikowane losy bohaterów, co niewątpliwie stanowi ogromną zaletę wśród amerykańskich produkcji. Nie wiemy, w którym kierunku rozwinie się relacja Dana i Gretty (znakomita gra Ruffalo i Knightley): czy będą związanymi jedynie projektem artystami, zostaną kumplami, przyjaciółmi, a może kochankami? Ich poplątane drogi skrzyżują się ze sobą, a przygniecione problemami dusze odnajdą wspólny cel, doświadczając zbawiennej mocy sztuki, ale to, czym jeszcze zaowocuje przypadkowe spotkanie topiącego smutki w kieliszku, rozczarowanego własną egzystencją i twórczością współczesnych zespołów producenta z początkującą, młodą i wrażliwą piosenkarką pozostaje do końca owiane tajemnicą.\nZróżnicowana artystycznie obsada poradziła sobie z powierzonymi rolami (dosłownie) śpiewająco. Zarówno aktorzy, którzy nie odznaczają się nadzwyczajnymi muzycznymi umiejętnościami, jak i muzycy, którzy posiadają skromne doświadczenie na planie, wypadają naprawdę nieźle: wcielająca się w początkującą wokalistkę Keira Knightley ujmuje nas swoim głosem, a partnerujący jej Adam Levine z zespołu Maroon 5 sprawdza się jako osiągający spektakularny sukces Dave.\n"Zacznijmy od nowa" to uroczy, ciepły niczym letnie promienie słońca, niezwykle zabawny – w głównej mierze dzięki postaci Dana – i mądry film, który mogę polecić każdemu. Komediodramat muzyczny Carneya ogląda się z czystą przyjemnością i nieustannie powracającym "bananem" na twarzy.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/zacznijmy-od-nowa-serduszko-puka-w-rytmie-rocka-recenzja).\nAutor: Aneta Lipska o 12:26 Brak komentarzy:\nEtykiety: Adam Levine, Catherine Keener, dramat, film muzyczny, John Carney, Keira Knightley, kino, komedia, Lost Stars, Mark Ruffalo, muzyka, Nowy Jork, ONCE, recenzja, romans, Serduszko puka w rytmie rocka, Zacznijmy od nowa\n"Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął" w reżyserii Felixa Herngrena to wystrzałowa czarna komedia, która rozśmieszy Was do łez. Kinowa adaptacja bestsellerowej powieści Jonasa Jonassona okazuje się wyśmienitym pomysłem, gdyż naprawdę fajnie ogląda się krzepkiego staruszka w akcji!\n"Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął"("Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann") opowiada o Allanie Karssonie, w którego przypadku powiedzenie Starość nie radość nie ma racji bytu. Niejeden młody człowiek pozazdrościłby mu tak szalonych i zabawnych przygód, zwłaszcza że ich ogromna liczba przyprawia o prawdziwy zawrót głowy. Całe życie lubującego się w pirotechnice bohatera eksplodowało od nadmiaru oszałamiających wydarzeń, a więc nic dziwnego, że mężczyzna nie ma zamiaru gnić do końca swoich dni w domu spokojnej starości i w setne urodziny, nie zważając na przygotowane dla niego przyjęcie, decyduje się opuścić jego mury. Szczególne znaczenie ma sygnał skłaniający go do wyruszenia w (prawdopodobnie) ostatnią podróż, gdyż przypomina mu o jego własnej naturze oraz niezwykle barwnych i burzliwych czasach młodości. Allan odegrał bowiem istotną rolę w historii XX wieku, zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy. Mając więcej szczęścia niż rozumu, cało wychodził z rozmaitych opresji, jednocześnie czerpiąc olbrzymią radochę z rzeczy, którą lubi najbardziej, czyli wysadzania wszystkiego w powietrze. W ten oto sposób przypadkiem uratował życie generałowi Franco, pomógł skonstruować bombę Trumanowi, pił wódkę ze Stalinem, a podczas zimnej wojny bawił się w podwójnego agenta. Trudno będzie przebić tę niesamowicie bujną i zakręconą przeszłość, ale przeżycia, jakich doświadcza starszy pan, są niemal równie ekscytujące. Jego ucieczka z ośrodka zapoczątkowuje serię niewiarygodnych i arcyśmiesznych zdarzeń, w których pojawiają się między innymi: walizka po brzegi wypchana forsą, gang motocyklistów, słoń oraz niemożliwie flegmatyczny policjant podążający śladem pełnego wigoru zbiega z domu opieki.\n"Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął" stanowi świetną, wybuchową mieszankę przygody, kryminału, czarnego humoru, absurdu i groteski. W żadnym razie nie jest to filmowy niewypał, ale toczący się w błyskawicznym tempie, niepozwalający na nudę i rozwalający dowcipem obraz, który ogląda się z niedowierzaniem oraz uśmiechem na twarzy. Szwedzka produkcja zaskakuje widza na każdym kroku (o ile wcześniej nie czytał książki), a największe zdumienie budzi cieszący się doskonałym zdrowiem i spragniony wrażeń tytułowy stulatek, który napędza całą akcję, wielokrotnie nieświadomie przyczyniając się do katastrofalnych sytuacji, w tym śmierci niejednego bohatera (trup ściele się naprawdę gęsto), a przecież wygląda tak niewinnie… Banda ścigająca niesfornego staruszka szybko pożałuje zlekceważenia przeciwnika i z coraz większym zacięciem będzie chciała go dopaść, zaś ten, nic sobie nie robiąc z ich gróźb, podczas rozmowy z jednym z gangsterów spokojnie stwierdzi: "Jeśli chcesz mnie zabić, to musisz się pośpieszyć. Mam sto lat".\nRobert Gustafsson wypada przekonująco w roli Allana Karlssona, ale jego kreacja nie powala na kolana. Należy przyznać, że jest dobry w tym, co robi, lecz zdecydowanie większą uwagę przykuwa fenomenalny David Wiberg wcielający się w Benny'ego, którego postać (podobnie jak flegmatycznego policjanta czy gangstera-choleryka) stworzono przy użyciu groteski oraz na zasadzie kontrastu ze stulatkiem, dzięki czemu jest jeszcze bardziej pocieszna.\nBajeczka o burzącym wszelkie stereotypy starszym panu kipi komizmem zarówno słownym, jak i sytuacyjnym, zapewniając wspaniały ubaw. "Stulatek" to obowiązkowa pozycja dla każdego miłośnika czarnej komedii, gdyż prezentuje inteligentny dowcip na najwyższym poziomie. Za to o głównej postaci filmu z pewnością nie można powiedzieć, że grzeszy błyskotliwością (jeszcze gorszym przypadkiem jest brat bliźniak Alberta Einsteina, którego spotyka na swojej drodze) - i w tym właśnie tkwi jej siła, a także w nieprawdopodobnym farcie, jaki posiada. Historia Allana pokazuje, że rzeczywistość jest dziełem (często okrutnego) przypadku, który symbolizuje w "Stulatku" sam bohater, a ty zwykle nie masz innego wyjścia, niż zdać się na ślepy los ("Allana Karlssona"), bo przecież co ma być, to będzie. Zamiast myśleć, działaj. Ową maksymą, która została wpojona przez matkę małemu Allanowi, bohater kieruje się w całym dorosłym życiu, ciągle prąc naprzód i nie obierając żadnego konkretnego celu wędrówki. Idąc z hukiem przez świat, przypomina trochę smerfa Zgrywusa, który uwielbia robić innym prezenty niespodzianki, z tym że mężczyzna w przeciwieństwie do animowanej postaci na ogół ich nie planuje.\nOpowieść toczy się dwutorowo, ponieważ perypetie starszego pana są przeplatane jego retrospekcjami z dzieciństwa i młodości. Reżyser sprawnie porusza się między dwoma planami czasowymi, ale trochę przesadza z dynamiką akcji, która nieustannie bombarduje nas nowymi (choć wprawdzie przezabawnymi) rewelacjami, nie dając nawet chwili wytchnienia. Nie ma tu miejsca na głębszą refleksję, która raczej nie była zamysłem twórcy, a która jednocześnie odróżnia kultowego "Forresta Gumpa" od "Stulatka". Film Felixa Herngrena słusznie jest nazywany szwedzkim "Forrestem Gumpem", ale, abstrahując od stylów obu dzieł, nie może z nim konkurować, głównie dlatego, iż nie wzbudza tylu potężnych emocji i nie zapada tak mocno w pamięć jak obraz autorstwa Roberta Zemeckisa. Nie zmienia to jednak faktu, że "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął" stanowi wartą obejrzenia, lekką i ciekawą komedię, która gwarantuje multum rozrywki.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/stulatek-ktory-wyskoczyl-przez-okno-i-zniknal-wesole-jest-zycie-staruszka-recenzja).\nEtykiety: czarna komedia, Felix Herngren, film, Forrest Gump, historia XX wieku, który wyskoczył przez okno i zniknął, recenzja, Robert Gustafsson, starość, Stulatek, szwedzkie kino, Wesołe jest życie staruszka\n"Gang wiewióra": Bajka na czasie - recenzja\nWszystko wskazuje na to, że zabawne zwierzaki z gburowatym wiewiórem w roli głównej opanują w wakacje polskie kina. "Gang wiewióra" w reżyserii Petera Lepeniotisa stanowi bowiem idealną na lato animowaną rozrywkę dla widzów w każdym wieku.\n"Gang wiewióra" skupia się na Surlym (jego imię tłumaczy się jako "Gburowaty") zsyłającym przez swoje egoistyczne zachowanie na park klęskę żywiołową, w wyniku czego ściąga na siebie gniew szopa Raccoona i pozostałych zwierząt, których ten jest przywódcą. Mieszkańcy parku (wyjątek stanowi wiewiórka Andie), delikatnie mówiąc, nigdy nie darzyli wiewióra sympatią, więc bez mrugnięcia okiem wymierzają mu karę wygnania. Od tej pory Surly musi walczyć o byt w miejskiej dżungli, gdzie czyha na niego wiele różnych, między innymi uzbrojonych w potężne buciory czy ostre zęby, niebezpieczeństw. Bohater, który zawsze żył po swojemu i dumny ze swojej niezależności samodzielnie zdobywał pożywienie, ma przed sobą prawdziwy sprawdzian zaradności. Nieoczekiwanie uśmiecha się do niego szczęście w postaci sklepu z orzechami, jawiącego mu się jako cudowne, pełne smakowitych skarbów El Dorado, do którego postanawia dobrać się za wszelką cenę. Cwany i niesamowicie łakomy zwierzak staje na czele ekipy, która organizuje skok na spiżarnię w nadziei, że zagwarantuje im ona pełne brzuchy przez całą zimę. Obrabowanie szczególnego skarbca okazuje się jednak twardym orzechem do zgryzienia…\nŚledząc fabułę "Gangu wiewióra", z jednej strony mamy nieodparte wrażenie, że "już gdzieś to widzieliśmy", a zarazem, paradoksalnie, jesteśmy pozytywnie zaskoczeni ciekawym i w pewnej mierze nowym konceptem bajki. Odczuwamy swoiste déjà vu, jeżeli nie obca jest nam animacja "Skok przez płot", którą "Gang wiewióra" pod paroma względami przypomina. Poza tym film w reżyserii Lepeniotisa (będącego wraz z Lorne Cameronem autorem scenariusza) nasuwa skojarzenie z produkcją "Czerwony Kapturek – prawdziwa historia" za sprawą trochę podobnego działania czarnego charakteru, a także "Pocahontas" przez (nie tylko) rasę pieska o imieniu Precious (Skarb), który bacznie stoi na straży cennych orzechów. Faktem jest więc, że twórcy "Gangu wiewióra" czerpią z innych obrazów, ale mądrze i w umiarkowany sposób, przez co kreskówka wcale nie kłuje w oczy, a wręcz przeciwnie – z przyjemnością ogląda się zaprezentowaną opowieść. Kapitalny, niezwykle śmiechotwórczy zabieg stanowi przemyślana zabawa konwencją – celowe nawiązania do innych postaci znanych ze świata popkultury, jak choćby wściekłe ptaki ze słynnej gry na komórki czy Gandalfa (jedna ze scen jest właściwie żywcem wyjęta z "Władcy Pierścieni: Drużyna Pierścienia"). Dotychczas nie spotkałam się z bajką, która byłaby aż tak naszpikowana świetnymi i doskonale dopasowanymi do sytuacji aluzjami. To właśnie one są w decydującym stopniu odpowiedzialne za wyjątkowość "Gangu wiewióra".\nReżyser kreując przestrzeń w swoim filmie podąża za obecnymi trendami, co przejawia się zarówno od strony wizualnej, jak i dźwiękowej. Obserwujemy bowiem nie tylko wspomnianego, wkurzonego na maksa ptaka rodem z "Angry Birds", ale także kiwamy głową w rytmie popularnej, wpadającej w ucho piosenki "Gangnam Style". Cała ścieżka dźwiękowa jest skonstruowana znakomicie - idealnie komponuje się z rozmaicie zabarwionymi pod względem emocjonalnym scenami, odpowiednio oddając nastrój smutku, euforii, strachu czy napędzając niezwykle dynamiczne sekwencje, których mamy pod dostatkiem.\n"Gang wiewióra" to pełna akcji animacja, która swoją tematyką i sposobem realizacji przywodzi na myśl dobre kino kryminalne, tyle że w komediowym wydaniu. Możemy więc liczyć na niekiedy mroczną atmosferę, spore napięcie, wojny gangów, charakterystyczne dla tego gatunku postacie, torturowaną w żartobliwy sposób podejrzaną o zdradę jednostkę, różne przekręty i konflikty z prawem, a także walki i pościgi stworzone z polotem oraz potężną dawką dobrego humoru. Napakowana przygodami kreskówka nie pozwala na nudę tak u dzieci, jak i u dorosłych. Dla młodszych widzów kilka kwestii pozostanie niezrozumiałych, szczególnie odnoszących się do metod rywalizacji o władzę, ale te z kolei na pewno w pełni doceni starsza publiczność. Natomiast przede wszystkim dzieci pokochają szczurka o wielkim sercu i spragnioną lizania po "mordce" psinkę, które to postacie są definicją prawdziwych przyjaciół.\nAnimacja o wiewiórze i spółce obfituje w dowcip słowny i sytuacyjny, jednakże z wyraźną przewagę tego ostatniego. Przykładowo, obserwujemy jak Surly z każdym spotkaniem samochodowych wycieraczek, z których jedną zajmuje on, zaś drugą – jego pierzasty przeciwnik, raz po raz czuje na głowie bolesne uderzenia dzioba. Najwięcej zabawy zapewnia ten niepokorny, wiecznie nienażarty i naburmuszony wiewiór oraz suczka Precious, w dużej mierze z powodu bogatej mimiki pysków, a także komicznego sposobu poruszania się.\nMimo iż z pewnością można wskazać animacje, które dostarczają solidniejsze porcje śmiechu od "Gangu wiewióra", zwłaszcza pod względem warstwy dialogowej, to jednak dzieło Lepeniotisa wypada więcej niż przyzwoicie na tle innych obrazów tego gatunku. Ponadto dużym plusem filmu jest umiejętne powiązanie głównych bohaterów oraz wydarzeń w świecie zwierząt i ludzi, który to fakt wspaniale oddaje montaż. Warto wspomnieć również o polskim dubbingu na czele z fenomenalnym Cezarym Pazurą (wiewiór) i Andrzejem Grabowskim (Pierun).\n"Gang wiewióra" pięknie opowiada o przyjaźni, pokazując, że w życiu należy wyzbyć się egoizmu i umieć dzielić się z innymi, ale wynikający z siódmego przykazania morał razi swoją niespójnością, nawet jeżeli ma się świadomość, że to nie na niego jest położony największy nacisk. Biorąc jednak pod uwagę całą animowaną komedię o nieźle zakręconym zwierzyńcu, owa niekonsekwencja zdecydowanie schodzi na dalszy plan. Animację ostatecznie wypada polecić małym i dużym, gdyż ani jedni, ani drudzy nie powinni czuć się zawiedzeni.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/gang-wiewiora-bajka-na-czasie-recenzja).\nAutor: Aneta Lipska o 08:16 Brak komentarzy:\nEtykiety: Angry Birds, animacja, bajka na czasie, Cezary Pazura, dobry humor, film, Gang wiewióra, Gangnam Style, kino, komedia, kreskówka, kryminał, recenzja, recenzja Gangu wiewióra, Władca Pierścieni, zwierzaki\nNadchodzi Elizabeth Olsen\nGdy zaczynała, była znana jako młodsza siostra bliźniaczek Mary-Kate i Ashley Olsen, ale ambicją i wytrwałą pracą zaczyna przewyższać swoje siostry, budując ciekawszą i tak naprawdę zupełnie inną karierę.\nElizabeth Olsen/Fot. Gage Skidmore\nMłodsza siostra Mary-Kate i Ashley dzięki znanemu nazwisku miała ułatwiony start w show-biznesie i już jako czteroletnia dziewczynka grała epizodyczne role u boku słynnych bliźniaczek Olsen w serii dziecięcych filmów komediowych, ale prawdziwą przygodę z aktorstwem odłożyła do chwili, aż uzyska odpowiednie wykształcenie i będzie mogła potwierdzić swój talent. Jak się później okazało, Elizabeth jest nie tylko ambitną, ale i bardzo zdolną młodą osobą.\nElizabeth Olsen ma wszechstronne zainteresowania: siatkówka, literatura, śpiew, taniec, teatr i – oczywiście – kino. Literatura odgrywa w jej życiu istotną rolę. Amerykanka stworzyła bowiem specjalną listę książek, które pragnie przeczytać przed śmiercią, i w wolnym czasie ją realizuje. Nie są to lekkie i przyjemne pozycje, ale wymagające pracy intelektualnej, ponieważ nie kręci ją lektura w celach rozrywkowych. Poza tym ma słabość do jedzenia, a więc dbanie o sylwetkę i odmawianie sobie smakołyków stanowi dla niej prawdziwe utrapienie. Jej ulubioną potrawą jest przyrządzany na różne sposoby makaron, który – jak wiadomo – nie zalicza się do niskokalorycznych rzeczy…\nOlsen przyszła na świat 16 lutego 1989 roku w Sherman Oaks w Kalifornii jako córka bankiera (Davida) i tancerki baletowej (Jarnie). Za sprawą sióstr od najmłodszych lat była zafascynowana aktorstwem. Czterolatka, wcielając się w Lizzie (to imię przemieniło się potem w jej pseudonim), z dziecięcym entuzjazmem przyjmowała atmosferę panującą na planie "You're Invited to Mary-Kate & Ashley's Sleepover Party" (1995), a także wcześniejszego, pierwszego filmu ze swoim udziałem – "Jak uratowano Dziki Zachód" (1994). Kręcenie zdjęć sprawiało jej wiele przyjemności i stanowiło niezwykłą zabawę. Jako dziecko Elizabeth występowała również w teatrze oraz brała lekcje baletu i śpiewu. Ponadto pasjonowała się siatkówką, oddając się temu sportowi szczególnie w liceum. Największą miłością zapałała jednak do teatru, porzucając dla niego na 16 lat kino. Ukończyła nowojorski uniwersytet Tisch (Tish School of the Arts), a także została członkinią Atlantic Theater Company. Po zdobyciu wykształcenia była gotowa na to, aby na poważnie zająć się aktorstwem, które od zawsze było jej powołaniem. Świadoma, że niełatwo będzie wyjść z cienia sióstr i być kimś więcej niż młodszą siostrą bliźniaczek Olsen, rozpoczęła przygodę na dużym ekranie. Udowodniła, że ma talent, i szybko została okrzyknięta wschodzącą gwiazdą Hollywood. Jak sama przyznaje, nigdy nie dostała żadnego angażu z powodu sióstr. Wszystko zawdzięcza sobie i ciężkiej pracy.\nStawiając pierwsze samodzielne kroki na zawodowej ścieżce, była pełna obaw. Praca przed kamerą stresowała ją bardziej niż gra w teatrze (trudno też było się z nim pożegnać), w zakresie której posiadała znacznie większe doświadczenie. Marzyła o tym, aby w przyszłości wystąpić w filmie, który porwie publiczność. Nie musiała długo czekać, ponieważ już druga produkcja (pierwsza to horror "Cichy Dom" z 2011 roku) z jej udziałem, "Martha Marcy May Marlene" (2011) Seana Durkina, zyskała grono wielbicieli i szeroko otworzyła jej drzwi do dalszej kariery. Za główną rolę w dramacie opowiadającym o dziewczynie, która po ucieczce z sekty zmaga się z bolesnymi wspomnieniami, otrzymała wiele nagród i nominacji. Wspaniała, wymagająca kreacja niemogącej uwolnić się od przeszłości postaci przyniosła jej umiarkowaną popularność i uznanie w branży. Od tej chwili zaczęły się pojawiać ciekawsze propozycje, a Olsen można było zobaczyć na dużym ekranie zwykle kilka razy w roku. Jej kariera zaczęła się rozwijać w zawrotnym tempie. Trzy lata temu wzięła udział w swojej trzeciej produkcji (i zarazem trzeciej w tym samym roku) – komedii "Pokój, miłość i nieporozumienia" Bruce’a Beresforda, a rok później w "Sztukach wyzwolonych", ponownie sprawdzając się w komediowej odsłonie o miłosnym zabarwieniu, tworząc duet z Joshem Radnorem (będącym jednocześnie reżyserem tego obrazu).\nPo lekkich i zabawnych filmach przyszedł czas na powrót do korzeni – obrazy trudniejsze, mroczne i pełne napięcia. Wystąpiła zatem w thrillerach "Red Lights" (2012) Rodrigo Cortesa oraz "Oldboy. Zemsta jest cierpliwa" (2013) Spike’a Lee. W "Oldboyu" aktorka zagrała odważną scenę łóżkową z dużo starszym od siebie Joshem Brolinem. Zarówno rozebranie się przed kamerą, jak i erotyczne sekwencje nie wywołują u niej skrępowania. Pokazanie się w całej okazałości nie stanowiło problemu również we wcześniejszym dramacie – "Martha Marcy May Marlene". W jednym z wywiadów Olsen wyznaje, że rozbiera się wówczas, gdy eksponowanie nagości na ekranie naprawdę ma sens i, choć może wydawać się to dziwne, w takich sytuacjach czuje się silniejsza jako kobieta. Po przygodzie z "Oldboyem" 25-letnia aktorka znowu zwróciła się w stronę dramatu, od którego wraz z filmem "Martha Marcy May Marlene" rozkręciła się jej kariera. Pojawiła się w "Na śmierć i życie" Johna Krokidasa, "In Secret" Charliego Strattona i "Very Good Girls" Naomi Foner. Widać, iż w tym gatunku czuje się jak przysłowiowa ryba w wodzie oraz uwielbia postacie z problemami, o skomplikowanej psychice, dowodząc tym samym, że ani w życiu prywatnym, ani zawodowym nie boi się wyzwań, a pokonywanie wszelkich trudności sprawia jej satysfakcję. Artystka zabłysnęła zwłaszcza w ostatnim z wymienionych obrazów, "Very Good Girls", gdzie oglądamy ją jako dziewczynę, która wraz z przyjaciółką (partnerująca jej Dakota Fanning) zawiera pakt, że po skończeniu liceum stracą dziewictwo. Zażyłość nastolatek zostaje wystawiona na próbę, gdy zakochują się w tym samym chłopaku.\nOlsen do pracy na planie podchodzi z wielkim profesjonalizmem i dojrzałością. Zadania, które zostają jej powierzone, traktuje niezwykle serio i z pokorą, zdając sobie sprawę, że aktor jest tylko narzędziem. Jest otwarta na wszelkie sugestie i chętnie uczy się od lepszych od siebie. Jest obiecującą artystką i radzi sobie w filmach różnego rodzaju (z większym lub mniejszym powodzeniem), zarówno ambitniejszych, jak i czysto rozrywkowych, dzięki którym zyskuje coraz większą popularność. 2014 rok to pierwsze role w największych superprodukcjach. Olsen dołączyła do rodziny Marvela, gdzie widzowie widzieli ją w roli Wandy Maximoff w scenie po napisach "Kapitan Ameryka: Zimowy żołnierz" w reżyserii braci Russo, oraz wystąpiła w "Godzilli" Garetha Edwardsa, a gdy już pojawia się na ekranie, to prezentuje świetny warsztat. Widz żałuje, że tak szybko rozstaje się z jej postacią. Najnowszy obraz z jej udziałem możemy oglądać w kinach już od piątku i ocenić, jak wypadło jej spotkanie z Królem Potworów. Za to w 2015 roku będzie miała swoją premierę kolejna ekranizacja komiksu, "Avengers: Age of Ultron", w której również nie zabraknie zdolnej Amerykanki. Wcieli się w obdarzoną cudownymi mocami Scarlet Witch. Zakochała się w tej bohaterce i scenariuszu, podobnie zresztą jak w przypadku "Marthy…". Zachwyca się Scarlet i klimatem całego filmu. Zdradza, że dorastała na "Gwiezdnych wojnach" i "Władcy Pierścieni", dlatego też pociągają ją dzieła, w których akcja dzieje się w innych światach. Ponadto spełni się jej marzenie i wreszcie będzie mogła spotkać się na planie z Robertem Downeyem Jr., którego talent i połączoną z humorem błyskotliwość bardzo ceni.\nŻeński wzorzec stanowi dla niej Michelle Pfeiffer, którą podziwia za to, że jest nie tylko seksowna, ale i inteligentna. Elizabeth Olsen chce być taka jak ona – i trzeba przyznać, że ma na to spore szanse, gdyż urody, inteligencji, pogody ducha, energii, odwagi, zaradności, a przede wszystkim ambicji nie można jej odmówić. Życiowa, a być może nawet oscarowa rola znajduje się jeszcze przed nią. Mimo iż nie posiada na razie spektakularnych osiągnięć artystycznych, to jest na dobrej ku temu drodze. Całkiem prawdopodobne, że w przyszłości jej gwiazda zaświeci mocniej, gdyż wiara w marzenia połączona z solidną pracą czyni cuda.\n"Martha Marcy May Marlene" (2011)\n"Red Lights" (2012)\n"Oldboy. Zemsta jest cierpliwa" (2013)\n"Avengers: Age of Ultron" (2014)\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/nadchodzi-elizabeth-olsen).\nAutor: Aneta Lipska o 09:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: amerykańska aktorka, Avengers: Age of Ultron, bliźniaczki Olsen, Elizabeth Olsen, Godzilla, kino, Michelle Pfeiffer, Oldboy, Red Lights, Robert Downey Jr, wschodząca gwiazda Hollywood\n„Casanova po przejściach” to zadziwiająco bardzo allenowski film Johna Turturro. Błyskotliwa komedia swoim klimatem przypomina kino Woody’ego Allena, który, łącząc inteligentny dowcip z lekką powagą, opowiada o miłości, seksie, ludzkiej naturze i różnicach społecznych we współczesnym świecie. Warstwa wizualna i dźwiękowa „Casanovy po przejściach” sprawia wrażenie, że „starszy kolega” Turturro maczał tu swoje palce. Abstrahując od jego reżyserskiego wkładu, Allen jako odtwórca jednej z głównych ról prezentuje się wyśmienicie, kradnąc każdą scenę, w której występuje i właśnie głównie dla tej kreacji warto wybrać się do kina.\nAkcja komedii o żigolaku została osadzona w Nowym Jorku, który w sposób szczególny kojarzy się z seksem za sprawą kultowego „Seksu w wielkim mieście”. W słynnej metropolii tytułowy Casanova, Fioravante (John Turturro), za pieniądze spełnia fantazje seksualne kobiet. Wszystko zaczęło się od problemów finansowych jego starszego przyjaciela – Murraya Schwartza (Woody Allen), właściciela antykwariatu, który, będąc na skraju bankructwa, nagle podczas rozmowy ze swoją dermatolog (Sharon Stone) wpada na genialny pomysł łatwego i, jak się potem okazuje, dochodowego biznesu. Znudzona życiem lekarka pyta się Murraya, czy zna kogoś, kto zaspokoiłby jej specyficzne potrzeby, a ten podsuwa jej Fioravante, który jest jego zdaniem idealnym kandydatem. Nieśmiały pracownik kwiaciarni początkowo nie chce zgodzić się na propozycję przyjaciela, ale w końcu decyduje się pomóc, zwłaszcza, że sam potrzebuje zastrzyku gotówki. Dwójka mężczyzn, kochanek do wynajęcia i jego alfons, rozkręcają interes, który przynosi coraz większe zyski. Następują jednak pewne komplikacje, gdy Fioravante poznaje nietuzinkową klientkę – Avigal (Vanessa Paradis).\n„Casanova po przejściach” różni się od innych filmów, które opowiadają o męskich prostytutkach, gdyż pokazuje zupełnie inny obraz kochanka. Wydaje się, że główny bohater amerykańskiej komedii nie jest bardzo atrakcyjny fizycznie, ale dla korzystających z jego usług pań jest zdecydowanie sexy i lepiej, że nie stanowi typ ślicznego chłopca. Tym, co najbardziej je przyciąga do Fioravante jest nie jego uroda, lecz zdolność rozumienia potrzeb kobiet. Jest empatyczny, czuły, romantyczny, wrażliwy, a kiedy trzeba bardziej dziki i namiętny. Klientki czują się przy nim wyjątkowo, często mu się zwierzają, zwłaszcza, że potrafi dobrze słuchać. Poświęca kobietom uwagę i obchodzi się z nimi delikatnie jak z kwiatami, a one przy nim rozkwitają. Mężczyzna nie tylko zna się na kwiatach, ale jest również elektrykiem i hydraulikiem, co według Murraya dodaje mu jeszcze męskości. Zdaniem alfonsa „jest obrzydliwy, ale w taki pozytywny sposób”. Żigolak w zależności od rodzaju pragnień swoich klientek „staje się” Żydem lub wyższy niż w rzeczywistości (dodając sobie parę centymetrów).\nReżyser maluje rozmaite portrety kobiet: bogatej, ale nieszczęśliwej starszej doktor Parker – mężatki skrywającej swoje frustracje seksualne, która szuka kogoś, przed kim mogłaby otworzyć swoje serce; seksownej, żywiołowej, trochę zwariowanej, obdarzonej gorącym temperamentem i nastawionej wyłącznie na zabawę przyjaciółki pani doktor – Selimy (Sofia Vergara) oraz samotnej, przygnębionej, skromnej wdowy – Avigal , która, żyjąc w ortodoksyjnej społeczności nie pozwalającej na zbyt bliskie kontakty pomiędzy kobietami i mężczyznami, jest spragniona nowych doświadczeń. Wszystkie postacie łączy (szczególnie doktor Parker i Avigal) potrzeba zainteresowania ze strony mężczyzny, przy którym poczułyby się atrakcyjne i odkryłyby siebie na nowo, a to oferuje im Fioravante.\nVanessa Paradis stworzyła najlepszą żeńską kreację w „Casanovie po przejściach”. Sharon Stone i Sofia Vergara, choć dobrze sobie radzą, nie mogą się z nią równać. Avigal, w którą się wciela, jest zachwycająca – tajemnicza, urocza, melancholijna i zdolna do przeżywania silnych emocji. W porównaniu do pozostałych bohaterów w niej zachodzi największa przemiana, którą doskonale oddaje utalentowana Paradis. Przyćmiewa swoją grą Johna Turturro, zresztą nie tylko ona, ponieważ kochanek do wynajęcia w jego wydaniu wypada bardzo blado i mało przekonująco, paradoksalnie stanowiąc najsłabsze ogniwo całej produkcji. Jest taki nijaki… W filmie kobiety za nim szaleją, ale w prawdziwym życiu przechodziłyby obok niego raczej obojętnie. Pomysł na stworzenie mocno oryginalnego uwodziciela był bez wątpienia niezły, ale niestety wykonanie już gorsze. Fioravante bez przekonania oddaje się swojej profesji, mając prawie zawsze ten sam wyraz twarzy. Jest równie spragniony miłości i zrozumienia co kobiety, z którymi się spotyka, ale wygląda, jakby cały czas było mu wszystko jedno.\nVanessa Paradis jest naprawdę świetna, ale pierwsze skrzypce gra Woody Allen jako Murray – cwany, mający głowę do interesów, obdarzony inteligencją i poczuciem humoru, lubiący sobie poflirtować starszy alfons, któremu zależy na szybkim wzbogaceniu się. Graną przez Allena postać ogląda się z wielką przyjemnością i uśmiechem. Aktor sprawia wrażenie, że został stworzony do tej roli. Bez niego „Casanova po przejściach” nie byłby tym samym filmem, a właściwie chyba w ogóle by nie istniał. Nie chodzi jedynie o to, że Turturro, na którym powinien spoczywać największy ciężar gry, jest niewidoczny. Dzięki Murrayowi komedia tętni życiem oraz humorem, zarówno słownym, jak i sytuacyjnym. Ponadto dowcip jest niemal tak samo obfity przez całą narrację, chociaż rarytas stanowi oczywiście jej początek. Kiedy widzimy na ekranie „opiekuna” kochanka, możemy być pewni, że zaraz wygłosi kolejną błyskotliwą uwagę, po której będziemy trząść się ze śmiechu. Jego tekst o integracji czarnoskórych oraz żydowskich dzieci po prostu zwala z nóg. Wspaniałą rozrywkę gwarantują również inni bohaterowie: wspomniane dzieci, Selima i zakochany w Avigal Dovi (Liev Schreiber).\nTurturro wypada lepiej jako reżyser niż aktor, ale jeżeli zamierzał swoim najnowszym obrazem dorównać kinu, które tworzy Woody Allen, to daleka przed nim droga. Klimat „Casanovy po przejściach” jest w stylu Allena (jazz na ścieżce dźwiękowej, przestrzeń Nowego Jorku), lecz fabuła jest pozbawiona należytej głębi, w dużej mierze z powodu absurdalnego zakończenia. Wydaje się, że reżyser chciał wzbudzić w odbiorcy oprócz śmiechu także refleksje, jednakże sukces odnosi wyłącznie w pierwszym przypadku. Mimo wszystko, jeśli stawiacie na dobrą zabawę, powinniście obejrzeć tę prześmieszną komedię, gdyż Allen i spółka z pewnością Was nie rozczarują.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/meska-prostytucja-na-wesolo).\nAutor: Aneta Lipska o 08:56 Brak komentarzy:\nEtykiety: amerykański film, Casanova po przejściach, humor, John Turturro, kino, komedia, męska prostytucja na wesoło, miłość, Nowy Jork, recenzja, seks, Sharon Stone, Sofia Vergara, Vanessa Paradis, Woody Allen\nEmigracja z kina\nZamiarem Jamesa Graya było stworzenie klasycznego melodramatu, który za sprawą tragicznej historii i buchających z ekranu emocji poruszyłby widzów do głębi. Amerykański reżyser nie sprostał jednak postawionemu przed sobą zadaniu, ponieważ fabułę „Imigrantki” śledzi się z obojętnością oraz narastającym znudzeniem. Nie można się doczekać napisów końcowych tego trwającego dwie godziny filmu i podczas pokazu wielu osobom rzeczywiście nie udała się ta sztuka. Wasza emigracja z kina jest także bardzo prawdopodobna.\nAkcja „Imigrantki” rozgrywa się w 1921 roku w Nowym Jorku, kiedy to dwie młode Polki, siostry – Ewa (Marion Cotillard) i Magda (Angela Sarafyan) przybywają do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. Zderzają się z rzeczywistością, która zdecydowanie odbiega od ich marzeń. Chorej na gruźlicę Magdzie nie udaje się przejść selekcji na Ellis Island, a więc Ewa zdana tylko na siebie rozpoczyna podbój Ameryki, a także walkę o sprowadzenie poddanej kwarantannie siostry. By zgromadzić pieniądze potrzebne na ów cel jest w stanie poświęcić własną godność, do czego dochodzi, gdy trafia na ulicę. Polka zostaje wciągnięta w świat prostytucji przez zauroczonego nią Bruna (Joaquin Phoenix). Przypadkowo poznaje również kuzyna swojego „opiekuna”, czarującego Orlando (Jeremy Renner), który oferuje jej swoją pomoc. Rozpoczyna się trójkąt miłosny, a amerykański sen młodej Polki z każdym następnym ujęciem coraz bardziej przypomina koszmar.\nOpowieść jest snuta z perspektywy tytułowej bohaterki, co jest często pokazane za pomocą kamery subiektywnej oraz światła. Brutalny, brudny i mroczny świat oglądamy oczami Ewy, która przez uprawianą prostytucję cierpi moralne katusze i czuje odrazę do samej siebie. Jej duszę ogarnia mrok, który to fakt idealnie ilustruje wypełniająca cały kadr ciemność, jaka pojawia się zawsze w momencie stosunku seksualnego. Kobieta wówczas zamyka oczy nie tylko dlatego, żeby nie patrzeć na swojego klienta, ale przede wszystkim z powodu własnego wstydu. Bardzo wiele mówi o bohaterce jej kostium, który w czasie „wolnym od pracy” jest niezwykle skromny i w czarnej tonacji. Wyraża głęboki smutek, a jednocześnie upodabnia Ewę do zakonnicy, chociaż jest przecież daleka od świętości. To wierząca katoliczka, która pragnie przebaczenia za swoje grzechy. W ogóle nie pasuje do tego zepsutego świata, ale dla dobra siostry jest w stanie znieść każdy ból. Jej walka o przetrwanie we wrogim i obcym miejscu udowadnia, że wbrew pozorom posiada wiele siły. Wcielająca się w Polkę Marion Cotillard nieźle poradziła sobie z rolą, ale jej gra nie zachwyca – z winy scenariusza, który rysuje jej postać grubą kreską i nie pozwala na rozwinięcie skrzydeł. W miarę upływu czasu widz ma już dosyć tego martyrologicznego obrazu i chciałby zobaczyć coś więcej niż ciągłą zbolałą minę cierpiącej kobiety. Na twarzy Ewy bardzo rzadko malują się bowiem jakieś inne emocje. Mimo wszystko aktorce na pewno należy się uznanie za całkiem dobre opanowanie trudnego dla większości obcokrajowców polskiego języka.\nO wiele bardziej złożoną psychikę ma Bruno, który jest pozbawiony skrupułów, gwałtowny, szalony z zazdrości, przebiegły i przerażający. Za jego uśmiechem kryje się okrucieństwo. Alfons przybiera odpowiednią maskę, tak jak podczas przedstawienia z udziałem swoich pięknych „gołąbeczek”, którego ciąg dalszy rozgrywa się w sypialni. Joaquin Phoenix dał popis swoich aktorskich umiejętności, doskonale prezentując targające jego postacią namiętności, rozpaczliwe pragnienie miłości i drogę do autodestrukcji. Stworzona przez niego kreacja jest największym plusem amerykańskiej produkcji.\nNiestety o „Imigrantce” można powiedzieć więcej złego niż dobrego. Razi jej banalna historia, będąca nieudanym zlepkiem różnych schematów, a do tego film dłuży się niemiłosiernie. Główna bohaterka cierpi, a my razem z nią, bynajmniej nie dlatego, że łączymy się z nią w bólu, ale z powodu monotonnego, nudnego obrazu, który zwyczajnie nas męczy. Reżyser nie potrafi w interesujący sposób poprowadzić narracji, która jest dodatkowo wyprana z prawdy, głównie przez skumulowanie melodramatycznych, kiczowatych motywów. Mamy więc ciężką chorobę (gruźlicę), samotność, odrzucenie przez bliskich i znalezienie się na marginesie społeczeństwa, uzależnienie, konflikt natury moralnej oraz religijnej, upodlenie ludzkiej osoby, zabójstwo, utratę rodziców podczas wojny, a także miłosny trójkąt. W tym całym męczeństwie Ewy i nieszczęść innych bohaterów ginie wątek miłosny, który powinien być kluczowy dla melodramatu. Miłość Orlando i Bruna (w jego wypadku toksyczna) do jednej kobiety oraz wynikająca z tego faktu wzajemna walka nie porywają widza. Nie jest to wina aktorów, ale reżysera, który nie umie zbudować emocji. Jego filmowe dzieło stworzone w klimacie burleski, z teatrem i operą, samo staje się przedstawieniem, które wieje nudą i sztucznością. Trzeba jednak przyznać, że jest wizualnie piękne za sprawą zdjęć autorstwa Dariusa Khondji („Zakochani w Rzymie”, „Miłość”), który w niezwykły sposób operuje światłem, a także dzięki starannie dopracowanej, oddającej ducha epoki scenografii.\nCiężko jest znaleźć w filmie sekwencje, które szczególnie wybijałyby się na tle całej produkcji. Moją uwagę przyciągnęła symboliczna scena malowania ust przez tytułową bohaterkę oraz zakończenie, choć nie wywołało ono u mnie ani jednej łzy. Być może innych widzów wzruszy „Imigrantka”, ale raczej nieliczne grono wczuje się w tę tragiczną opowieść. Talent Joaquina Phoenixa i nastrojowe zdjęcia to trochę za mało, aby skusić się na najnowszy obraz Jamesa Graya, któremu daleko jest do klasyki melodramatu.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/emigracja-z-kina).\nAutor: Aneta Lipska o 08:09 2 komentarze:\nEtykiety: Ameryka, cierpienie, emigracja z kina, film, imigracja, Imigrantka, James Gray, Joaquin Phoenix, Marion Cotillard, melodramat, miłość, Nowy Jork, Polka, prostytutka, recenzja, teatr, trójkąt miłosny\nChyba nie ma osoby, która nie zastanawiałaby się nad tym, co ją czeka po śmierci. Nawet jeśli niezachwianie wierzymy w życie pozagrobowe, to pytamy, jak ono faktycznie wygląda. „Niebo istnieje… naprawdę” w reżyserii Randalla Wallace’a stara się uchylić rąbka owej tajemnicy. Niesamowita, prawdziwa historia, na której został oparty film, jest porywająca, czego nie da się już niestety powiedzieć o ekranizacji.\nAmerykańska produkcja nie przekonuje i nie porusza tak, jak sama relacja czteroletniego chłopca z jego pobytu w niebie. Można wierzyć w tę opowieść lub nie, ale faktem jest, że reżyser nie wykorzystał w pełni potencjału literackiego pierwowzoru. „Niebo istnieje… naprawdę” ubrał w dosyć nudną i zbyt upiększoną formę, zmniejszając w ten sposób wiarygodność historii małego Coltona Burpo (Connor Corum) i niekiedy niebezpiecznie ocierając ją o kicz.Wydaje się, że „przedobrzył” zwłaszcza z zakończeniem, dodając do sceny w kościele pewną postać i w efekcie wywołując odwrotny skutek od zamierzonego. Cała sytuacja wygląda bowiem za cudownie i przesadnie sentymentalnie. Nie jest to mój jedyny zarzut wobec obrazu Randalla Wallace’a. Biorąc pod uwagę temat, jakim jest wyjście z własnego ciała i odbycie wizyty w raju, film powinien być bardziej ekscytujący. Mimo iż posiada więcej sekwencji, które emocjonują w podobny sposób jak ta, w której dziecko znajduje się o krok od śmierci, to jednak cała narracja nieco się dłuży. Ekspozycja razi swoją obszernością, rozwodząc się między innymi nad trudną sytuacją finansową rodziny pastora, który to wątek z pewnością mógłby zostać skrócony. Trzeba długo czekać, aż fabuła „się rozkręci” za sprawą podróży w zaświaty, zaś późniejsze tempo wydarzeń wcale nie prezentuje się lepiej. Tłumaczenie owego faktu tym, że „Niebo istnieje… naprawdę” należy do gatunku filmowego, który z reguły nie odznacza się szczególną dynamiką, nie wydaje się wystarczające. Problem chyba polega na tym, że reżyser za bardzo rozciągnął w czasie (100 minut) ekranizację światowego bestsellera.\nZdecydowanie najciekawiej wypadają ujęcia, w których główny bohater z dziecięcą niewinnością i prostotą opowiada rodzicom o kolejnych szczegółach swojej wspaniałej wizyty. Jego rewelacje początkowo oboje traktują jak zwykłe fantazje czterolatka, ale dokładny opis tego, co robili, kiedy on znajdował się na stole operacyjnym, wywołuje w nich pewne wątpliwości, które są jeszcze spotęgowane przez relację synka ze spotkania z przebywającymi w zaświatach członkami rodziny, zwłaszcza, że wcześniej nigdy ich nie widział. Chłopczyk mówi o rzeczach, o których istnieniu nie mógł mieć pojęcia. Jego ojciec, Todd-pastor (Greg Kinnear), bardziej się nimi fascynuje od swojej żony, Sonji (Kelly Reilly), ale przynoszą mu one więcej niepokoju niż wiary. Czuje się zagubiony, bo nie wie, czy powinien mówić parafianom o doświadczeniach Coltona, które wyglądają na nieprawdopodobne. Faktem jest, że strach o utratę Coltona, który go ogarnął podczas przeprowadzonego już dawno zabiegu, nie odszedł w zapomnienie, a późniejsze wyznania dziecka nasiliły jego rozdarcie wewnętrzne. Coś się w nim zmieniło i już nic nie będzie takie samo jak wcześniej. Pewnie wiele widzów odniesie podobne wrażenie po seansie. U jednych „Niebo istnieje… naprawdę” może wywołać lęk i zapoczątkować nawrócenie, drugim przyniesie spokój, utwierdzając ich w przekonaniu, że życie pozagrobowe rzeczywiście istnieje, inni nie potraktują tej opowieści poważnie, w dużej mierze dlatego, że nie jest należycie oddana na ekranie.\nDramat nie tylko wzbudza refleksje, ale pozwala także choć na moment „dotknąć nieba” i poznać cząstkę jego tajemnic. Opis raju z perspektywy czterolatka jest niezwykle pasjonujący i w piękny sposób zwizualizowany za pomocą światła, kolorów oraz dźwięków, emanując ciepłem i radością. Uwagi chłopczyka na temat tego, co widział podczas swojej podróży, są przy tym często rozbrajające. W filmie powaga i humor nieustannie idą ze sobą w parze, sprawiając, że mimo trudnego tematu ogląda się go lekko i w dobrym nastroju, który idealnie współgra z optymistycznym przekazem „Niebo istnieje… naprawdę”. Problemy, jakie dotykają rodzinę pastora, są złagodzone przez komizm słowny i sytuacyjny. Bawi na przykład Cassie(Lane Styles), która nokautuje dwóch chłopców nabijających się z jej brata. Jeszcze mocniejszą dawkę śmiechu gwarantuje późniejsza rozmowa zaskoczonych rodziców z córką.\nRandall Wallace starał się przedstawić przestrzeń, w której dochodzi do cudownego zdarzenia, na podobieństwo nieba. Choć życie bohaterów z pewnością nie przypomina raju, gdyż nie jest wolne od cierpienia, w kadrach dominuje błękitna, „niebiańska” barwa, zarówno pod względem scenografii, jak i kostiumów. Dodatkowo, większość pejzaży, które oglądamy z ptasiej perspektywy, jest skąpana w złocistym słońcu. Znaczący jest również fakt, że Colton prowadzi rozmowę o zaświatach często podczas bujania się na huśtawce.\nMimo iż obraz „Niebo istnieje… naprawdę” posiada kilka świetnie zrealizowanych, symbolicznych i klimatycznych scen, jak choćby moment kulminacyjny, to jednak patrząc na całość kompozycji, trudno jest ją ocenić pozytywnie. Produkcja powoduje pewien niedosyt z racji wymienionych wcześniej elementów, a także gry aktorskiej (nikt z obsady się nie wybija, może z wyjątkiem naturalnego w swojej roli malutkiego Connora Coruma ), którą mogę określić jako poprawną, lecz nie wyzwalającą w odbiorcy dawki emocji współmiernej do prezentowanych wydarzeń. Winą obarczam również operatora, który pokazuje za mało zbliżeń.\nPrawdziwa historia „podróży w zaświaty” wydaje się podczas seansu zbyt daleka i nierzeczywista. Film z racji swojej tematyki może zainteresować i wywołać cenne przemyślenia natury religijnej, jednak chyba lepiej sięgnąć po książkę, ponieważ bardziej angażuje i zapewnia więcej wzruszeń.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/niebo-istnieje-ale-nie-w-tym-filmie).\nAutor: Aneta Lipska o 07:07 Brak komentarzy:\nEtykiety: doświadczenie poza ciałem, dramat, ekranizacja, film, Greg Kinnear, Kelly Reilly, Niebo istnieje... naprawdę, OBE, prawdziwa historia, Randall Wallace, recenzja, religia, śmierć kliniczna\nŚwieżość w postapokaliptycznej podróży\nSpecjalista od niekonwencjonalnego kina, Joon-ho Bong, po realizacji nietuzinkowych kryminałów („Zagadka zbrodni” oraz „Matka”) oraz oryginalnego horroru (The Host: Potwór) stworzył artystyczny film sience fiction, który wniósł ogromny powiew świeżości do tego gatunku. „Snowpiercer: Arka przyszłości” zabierze Was w mroczną, alegoryczną, estetyczną i w dużej mierze turpistyczną – gdyż obfitującą w okrutne, brzydkie i krwawe widoki – podróż pociągiem po kolejnej epoce lodowcowej.\nRok 2031. Ludzkość poniosła klęskę w walce z globalnym ociepleniem, doprowadzając do zlodowacenia całej planety. Jedynymi, którzy ocaleli, są pasażerowie stworzonego przez Wilforda (Ed Harris) Snowpiercera – pociągu, który od siedemnastu lat w szalonym tempie porusza się dookoła Ziemi, nie zatrzymując się ani na chwilę. Panuje w nim bezwzględny podział klasowy (doskonale oddany przez kostiumy, scenografię i światło). Za lokomotywą żyje pławiąca się w luksusach elita, a terroryzowani i traktowani jak zwierzęta mieszkańcy ostatnich wagonów skazani są na nędzną egzystencję. Światełko nadziei przynosi im zbuntowany Curtis (bohater o złożonej psychice, którego bardzo dobrze zagrał znany głównie z „Kapitana Ameryki” Chris Evans), towarzysz niedoli, który, stając na czele rewolucji, usiłuje przedrzeć się na sam początek pociągu i przejąć kontrolę nad lokomotywą. Ten, kto ją posiada, sprawuje władzę nad całym światem, skurczonym teraz do rozmiarów szynowego pojazdu. By osiągnąć zamierzony cel, Curtis werbuje do swojego oddziału między innymi Namgoonga Minsu – uzależnionego od dragów geniusza technologii (Kang-ho Song) i jego córkę Yonę – jasnowidzkę (Ah-sung Ko).\n„Snowpiercera” można uznać za obiecujący anglojęzyczny debiut koreańskiego reżysera. Film, nakręcony na podstawie francuskiego komiksu "Le Transperceneige" Jacquesa Loba, jest niezwykle specyficzny (w pozytywnym znaczeniu), zdecydowanie wyróżniając się na tle większości produkcji tego gatunku, które stawiają przeważnie na widowiskowość i nie grzeszą nowatorstwem (przychodzi mi tu na myśl „Elizjum” – również traktujące o podziałach społecznych). Joon-ho Bong w swoim dramacie SF prezentuje intrygującą tematykę, poddaje ostrej refleksji ludzką jednostkę, piętnując jej instynkty i prowadzące do zguby zachowania. Zaskakuje bogatą w symbolikę scenografią oraz całą formą audiowizualną, w której efekty specjalne pełnią drugorzędną rolę. Niektórym osobom może ten fakt się nie spodobać, zwłaszcza jeżeli szukają w kinie przede wszystkim zwykłej rozrywki. W konsekwencji nie przypadnie im do gustu nietypowe podejście azjatyckiego twórcy do gatunku.\nDzieło Joon-ho Bonga wymaga od widza uwagi i głębszego namysłu, gdyż wiele sensów tej metaforycznej opowieści nie jest widocznych na pierwszy rzut oka. Docieranie do ukrytych znaczeń, między innymi za pomocą biblijnych (mających związek nie tylko z Arką Noego) oraz kulturowych symboli, stanowi świetną zabawę intelektualną. Najbardziej zafascynowało mnie naznaczenie krwią ust jasnowidzki przez umierającego wroga. Gest ten akurat kojarzy się jednoznacznie, ale jest sporo elementów (rekwizytów czy postaci) trudniejszych do rozszyfrowania. Z okazji zbliżającej się Wielkanocy warto wspomnieć o jajku, ponieważ ów symbol pojawia się w interesującym kontekście. Nie mogę zdradzić szczegółów, ale powiem, że jest to jedna z lepszych scen w filmie.\nJeśli oczekujemy zawrotnej akcji, to „Snowpiercer” wyda się nam nudny. Jego fabuła dosyć prędko się rozkręca, jednakże później dynamika produkcji znacząco spada, kontrastując z wciąż tą samą, olbrzymią prędkością szynowego pojazdu. Akcja nie jest bowiem dla Joon-ho Bonga priorytetem. Koreańczyk pragnie, abyśmy uważnie przyjrzeli się po kolei wszystkim przedziałom i w tym celu zazwyczaj leniwie prowadzi kamerę. Ze wszystkimi detalami prezentuje odrębne mikroświaty, które zmieniają się jak w kalejdoskopie. Każdy z nich skrywa inną tajemnicę. Nie wiemy, kiedy bohaterowie będą znowu zmuszeni stanąć do bitwy w klaustrofobicznej przestrzeni. Za oręż służą im przeważnie ostre i masywne narzędzia. Sceny walk są bardzo o drastyczne i skąpane we krwi, a przy tym zrealizowane z wielką fantazją, polotem i ciekawie dobranymi dźwiękami. Mamy zarówno energetyczne, rockowe brzmienia, które dodają potrzebnego w takich sytuacjach „powera”, jak i muzykę klasyczną, sprawiającą, że straszna rzeźnia zmienia się w filharmonię, w której rozpłatywanie czaszek staje się jakąś makabryczną sztuką. Widz co chwilę przekonuje się o szalonej wyobraźni artysty, któremu nie brakuje pomysłów na następne ujęcia. Reżyser niejednokrotnie posługuje się w nich groteską, tworząc takich bohaterów jak Mason (kapitalna Tilda Swinton), siejąca propagandę nauczycielka (Alison Pill), czy geniusz-narkoman, który wprowadza najwięcej humoru do brutalnej rzeczywistości.\nBez wątpienia wadą filmu jest nie do końca dopracowany, posiadający parę absurdalnych rozwiązań scenariusz, co nie zmienia jednak faktu, że „Snowpiercer: Arka przyszłości” stanowi wartą zobaczenia odmianę SF. Jazdę po wstrząsającej przyszłości polecam nie tylko fanom tego gatunku, gdyż zapewnia ona solidną dawkę refleksji oraz estetycznych i mocnych przeżyć.\nArtykuł został opublikowany w portalu http://hatak.pl/ (http://hatak.pl/artykuly/swiezosc-w-postapokaliptycznej-podrozy).\nAutor: Aneta Lipska o 06:23 Brak komentarzy:\nEtykiety: artysta, azjatyckie kino, Chris Evans, estetyczny, film, groteska, Joon-ho Bong, komiks, recenzja, sience fiction, Snowpiercer: Arka przyszłości, świeżość w postapokaliptycznej podróży, Tilda Swinton\nPodróż Amelii. Struktury mityczno – inicjacyjne w ...\n"Zacznijmy od nowa": Serduszko puka w rytmie rocka...\n"Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął": ...


Porozumienie o współpracy w zakresie pozyskiwania kadr lekarskich\n8 sierpnia br. podczas posiedzenia Konwentu Powiatów Województwa Warmińsko – Mazurskiego, zostało podpisane trójstronne porozumienie w zakresie pozyskiwania kadr lekarskich z Ukrainy do szpitali powiatowych z województwa warmińsko – mazurskiego.\nProjekt zainicjowany został przez Związek Pracodawców Szpitali Warmii i Mazur, który przyjrzał się brakom kadrowym wśród lekarzy i pielęgniarek w naszym regionie. Z szacunkowych badań wynika, że w ciągu najbliższych pięciu lat deficyt personelu może sięgnąć 200 lekarzy specjalistów, a w szczególności chirurgów, anestezjologów, internistów, ginekologów i pediatrów.\nMałgorzata Chyziak, starosta olsztyński, na przykładzie sytuacji w Powiatowym Szpitalu w Biskupcu przybliżyła uczestnikom spotkania przyczynę tak wysokich braków kadrowych. – W Biskupcu na czterdziestu lekarzy pracuje dziesięciu emerytów i siedmiu, którzy odejdą na emeryturę w ciągu najbliższych kilku lat. To prawie pięćdziesiąt procent kadry, a w ciągu ostatnich dwóch lat zatrudniło się i rozpoczęło specjalizację tylko trzech lekarzy.\nNatomiast młodzi lekarze często wybierają duże szpitale, jak również, zaraz po ukończeniu studiów, szukają zatrudnienia poza granicami naszego kraju. Sytuacja ta w konsekwencji może doprowadzić do zamknięcia oddziałów w placówkach szpitalnych. Jednym z rozwiązań może być kształcenie większej liczby lekarzy oraz stworzenie im atrakcyjnych warunków pracy, jednak na to potrzeba czasu, a sytuacja związana z brakami kadrowymi w powiatowych szpitalach już teraz wymaga rozwiązania. – Sięgamy teraz po rozwiązania doraźne, czyli zaproszenie lekarzy z innych krajów do pracy w naszych warunkach. Takim doraźnym rozwiązaniem może być zatrudnienie lekarzy z Ukrainy - podkreślił Marek Skarzyński, prezes Związku Pracodawców Szpitali Warmii i Mazur.\nWielu lekarzy z Ukrainy wyraża chęć pracy na terenie Polski, ale podejmując życiową decyzję, napotyka trudności nie tylko w kwestii znajomości języka. Rozpoczęcie pracy na stanowisku lekarza wymaga nostryfikacji dyplomów. Trwa ona od roku wzwyż i nie zawsze proces ten kończy się pomyślnie. W związku z tym zarówno samorządy, jak i strona ukraińska zadeklarowały chęć współpracy na rzecz ułatwienia ukraińskim medykom podjęcia pracy w szpitalach powiatowych naszego regionu. W rezultacie pomiędzy Fundacją Misja Medyczna, Związkiem Pracodawców Szpitali Warmii i Mazur oraz Konwentem Powiatów Województwa Warmińsko – Mazurskiego zostało podpisane porozumienie o współpracy partnerskiej w zakresie wspierania osób wykonujących zawody medyczne.


Do Turcji tylko z dowodem osobistym | Świat Motocykli\nTurecki rząd wprowadził kolejne ułatwienie dla wszystkich podróżujących z Polski, którzy w najbliższym czasie próbują odwiedzić ten kraj. Jeśli więc planujecie wyprawę motocyklową do Turcji, albo przez Turcję, nie będziecie potrzebowali już nie tylko wizy, ale też paszportu – wystarczy tylko dowód osobisty.\nTurcja robi wszystko, by przyciągnąć do siebie jak najwięcej turystów. Na początku roku zniesiono dla kilku krajów, w tym dla Polski, obowiązek posiadania wizy turystycznej na wjazd do Turcji. Dzięki temu można bez przeszkód przebywać na terytorium tego kraju przez 90 dni w okresie 180-dniowym.\nJak się okazało, był to jednak dopiero początek zmian w podróżowaniu do Turcji. Od wtorku 19 kwietnia Polacy nie muszą już mieć przy sobie paszportu – wystarczy tylko dowód osobisty. To duże ułatwienie, bo obecnie punkty paszportowe przeżywają prawdziwe oblężenie i o wyrobienie tego dokumentu nie jest łatwo.\n„Od 19 kwietnia 2022 r. obywatele polscy mogą podróżować do lub tranzytem z Turcji tylko na podstawie dowodu osobistego. Nie muszą już mieć przy sobie paszportów podczas wyjazdów turystycznych trwających maksymalnie 90 dni” – można przeczytać na profilu Ambasady Turcji na Twitterze.\nJeśli więc planowaliście wyprawę motocyklową do Turcji, a nie mieliście paszportu lub stracił on ważność, nie musicie już martwić się, że Wasze plany wezmą w łeb. Sprawdzajcie motocykl, pakujcie niezbędne bagaże i… w drogę!\nmotocyklem do turcjinewspolecamytrasa motocyklowaturcjaturcja dowód osobistywiadomości\nPoprzedni wpisBartku, najlepszego!\nNastępny wpisRomet Kadet 50. Dobrze, że w ogóle był!


Tajlandia: Król podpisał nową konstytucję - wybory w 2018 r. - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plTajlandia: Król podpisał nową konstytucję - wybory w 2018 r.\n6 kwietnia 2017, 15:02 | Aktualizacja: 06.04.2017, 15:25\nReferendum w sprawie konstytucji zostało przeprowadzone w sierpniu ub.r. Nowa konstytucja, 20. w historii Tajlandii, wejdzie w życie bezpośrednio po publikacji w oficjalnym dzienniku "Royal Gazette".\nSprawująca władzę w Tajlandii junta wojskowa pod przywództwem premiera generała Prayutha Chan-ocha przejęła rządy po bezkrwawej rewolucji w maju 2014 roku. Kraj w ubiegłym roku pogrążył się w żałobie po śmierci poprzedniego monarchy Ramy IX, który rządził nieprzerwanie przez ponad 70 lat.\nTermin nowych wyborów przesuwano ze względu na ceremonie związane z przekazaniem władzy następcy tronu. Pierwotnie junta zapowiadała wybory na jesień 2017 roku, jednak ze względu na koronację Ramy X oraz uroczystości związane z pożegnaniem zmarłego króla termin przesunięto na 2018 rok.\nProjekt ustawy zasadniczej, niezbędnej do przeprowadzenia demokratycznych wyborów, wywołał krytykę ze strony opozycji. Według niej jedynym celem nowej konstytucji jest przedłużenie panowania junty, gdyż nawet po wyborach pozwoli armii zachować znaczne wpływy polityczne i kontrolować państwo. Zachodnie media przypominają, że król Rama X zarządził wprowadzenie zmian w przyjętym w referendum tekście; ich treść nie została ujawniona publicznie. (PAP)\nTagi:Tajlandia, konstytucja, polityka\nKomisja ds. służb specjalnych o przykładach wojny hybrydowej i sytuacji Polski


Gminny turniej szachowy dla szkół podstawowych\nGminny turniej szachowy dla szkół podstawowych\nW dniu 17.12.2019 r odbył się w Kostowcu gminny turniej szachowy dla szkół podstawowych. Naszą szkołę reprezentowali: Julia Janiszewska z kl. III B, Antoni Nosal z kl. III A, Patryk Marcinowski z kl. III C, Kuba Krzemiński z kl. IV A, Wiktoria Więcek z kl. VII D oraz Bartosz Kaca z kl. VI A. W trakcie turnieju odbyło się wiele ciekawych partii szachowych. Tym razem w rywalizacji drużynowej nasza szkoła zajęła drugie miejsce, przegrywając ze Szkołą Podstawową w Ruścu. Trzecie miejsce przypadło Szkole Podstawowej w Kostowcu.\nW rywalizacji indywidualnej Patryk Marcinowski w kategorii uczniów młodszych, po wyczerpującym pojedynku i dogrywce, zajął drugie miejsce. Tuż za podium, na czwartym miejscu uplasował się Antoni Nosal.\nW kategorii uczniów starszych, niestety, żadnemu z naszych uczniów nie udało się zająć czołowego miejsca. Najlepszy z naszej drużyny był Bartosz Kaca, który zajął czwarte miejsce. Na zakończenie turnieju każdy z uczniów otrzymał upominek, a drużyny odebrały puchary dla szkół.


DRUŻYNOWE MISTRZOSTWA POLSKI ORAZ ELIMINACJE DO OGÓLNOPOLSKIEJ OLIMPIADY MŁODZIEŻY KL. II 25, 26.05- GDYNIA- transmisja\nW dniach 25-26-05.2013r.w gdyńskiej Szkole Mistrzostwa Sportowego odbyły się Eliminacje do Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży kl.II. oraz Drużynowe Mistrzostwa Polski.\nW kwalifikacjach wzięły udział nasze zawodniczki z z rocznika 2001 i 2002 – podopieczne Anny Mrozińskiej i Marii Mrozińskiej: Nadia Walczak, Klaudia Grochalska, Natalia Baumert oraz Daria Rutkowska- podopieczna Joanny Pęgowskiej ( SGA Gdynia)\nGdynianki zacięcie walczyły o najwyższe trofea oraz o kwalifikację do OOM, która odbędzie się w Łodzi.\nW wieloboju Nadia Walczak zajęła mocne 4 miejsce, Klaudia Grochalska była 9 a Natalia Baumert tuż za klubową koleżanką, na miejscu 10.- te trzy zawodniczki zakwalifikowały się do OOM. Daria Rutkowska po zaciętej walce zajęła miejsce 28. , tym samym niewiele jej zabrakło do kwalifikacji.\nDrużynowy Puchar Polski tym razem wyjechał z Gdyni do Krakowa. Nasza drużyna w składzie: Nadia Walczak, Klaudia Grochalska oraz Natalia Baumert stanęły na II miejscu podium a na miejscu trzecim uplasował się nasz zaprzyjaźniony gdyński klub- UKS Jantar Gdynia w składzie: Natalia Wiśniewska , Paulina Kaczor oraz Martyna Truszkowska.\nWszystkie zawodniczki są uczennicami Szkoły Mistrzostwa sportowego w Gdyni.\nSerdeczne gratulacje dla zawodniczek i trenerek oraz powodzenia na Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży!!!\nEOOM Gdynia 2013\nDMP Gdynia 2013


Naturalny olejek Neroli, jego cenne zastosowanie w pielęgnacji skóry wrażliwej | red head rules\nJak już pisałam w poście Cenne-olejki-eteryczne - informacje podstawowe) świetnymi nośnikami będą oleje naturalne takie jak olej arganowy czy winogronowy.\nOlejek świetnie nada się też do masażu - 15-30 kropli na 50ml oleju nośnikowego.\nOlejek Neroli podobnie jak i olejek różany to drogie produkty.\nNeroli dostaniemy w dobrej cenie a sklepie ecospa.pl\nOlejek neroli Ekologiczny 5% - tutaj mamy olejek rozcieńczony z olejem jajoba. Pojemność 5ml - ok.20zł)\nDla porównania 100% Neroli Dr Beta to koszt 445 zł (nie wiem jaka pojemność bo nie ma stronie ale zapewne 2ml lub 5ml, nie więcej)\nOlejek Neroli możemy śmiało mieszać z olejkiem różanym i witaminą C. Receptury i pomysły na wykorzystanie umieszczę w kolejnym poście tak ażeby tutaj za bardzo nie zaśmiecać.\nWśród gotowych kosmetyków na uwagę zasługuje koncentrat wygładzająco - odprężający francuskiej firmy Decleor. Jest to marka ekskluzywna i oczywiście poza moim zasięgiem cenowym na dzień dzisiejszy. Ale możemy podejrzeć skład i zainspirować się nieco:)\nSkład: corylus avellana seed oil (olej z orzecha laskowego) neroli oil (olej neroli) citrus aurantium amara (petit grain) oil(olejz liści drzewa pomarańczowego santalum album (sandał) oil,(olejek sandałowy) juniperus communis fruit oil(olej jałowcowy z jagód)salvia sclarea (szałwia) oil, carum)olej z szałwii) petroselinum oil(olej z pietruszki) linalool, d-limonene, geraniol, farnesol\nWiększość tych składników znajdziemy na stronie Ecospa.pl\nWarto wiedzieć że Neroli to również silny afrodyzjak i składnik pachnidełek. Dlatego na koniec apetyczne zdjęcie z kampanii promocyjnej zapachów Toma Forda Neroli Portofino.\nKampania reklamowa Neroli Portofino, Tom For\nCzy perspektywa posiadania olejku Neroli nie jest kusząca? :))\n4 komentarze on "Naturalny olejek Neroli, jego cenne zastosowanie w pielęgnacji skóry wrażliwej"\nKarolina W 19 maja 2014 13:53\nWydaje się być idealny do mojej skóry. Muszę pomyśleć nad skomponowaniem jakiegoś serum z tym olejkiem ;)\nMarta Mazurek 19 maja 2014 14:02\nDokładnie tak, problem jest taki, że jest bardzo drogi, jedyną rozsądną ofertę znalazłam na ecospa.pl , 5ml 5% olejku w cenie.19zł:)\nIka 20 maja 2014 13:45\nowszem, kusząca :) pokochałam olejki wszelkie ostatnio. Akurat o tym jeszcze nie słyszałam, ale dopiero wdrażam się w tematykę :D\nAna 8 września 2016 20:13\nOlejek neroli drBeta za 445 zł to 10 ml. Obecnie można też kupić 1 ml tego olejku i sprawdzić czy odpowiada nam zapach i działanie. Jutro odbieram z apteki swoją małą porcyjkę...