(03-12-2020, 10:28)mniklas napisał(a): Szukam prezentu dla syna.\nJeśli nie potrzebujesz GPSa... Ja używam tego od wielu lat:\nWysokościomierz barometryczny działa bardzo dobrze. Baterii jeszcze nie zmieniałem (6 lat?)\n(19-01-2021, 12:05)beskidbike napisał(a):\nZ Twojego doświadczenia, jak jest z dokładnością wysokościomierza?\n(08-02-2021, 15:31)beskidbike napisał(a): Jeśli jest poprawnie skalibrowany na starcie i nie ma gwałtownych zmian w pogodzie (skoków ciśnienia) to różnice we wskazaniach są max 5m w stosunku do tabliczek na szczytach/przełęczach\nSzanowny @beskidbike , wynik naprawdę znakomity . Osobiście od lat używałem Suunto - chyba wszystkie ostatnie modele od Ambit-a począwszy na 9 Baro skończywszy . Od dwóch lat "przerzuciłem" się na Garmina Fenix-a , aktualnie mam Fenix-a 6 ... i ... pomiar wysokości - barometryczny jak i przez GPS pokazuje różnice nawet 150 metrów ... oczywiście - pełna zgoda - przy stałym / mało wahającym się ciśnieniu odchyłki są niewielkie , jednak takie sytuacje zdarzają się dość rzadko ... szczególnie w górach .\nPozdrowienia Uprzejme - Marcin .\n@Maarcin, dziwne, używam FR 945, czyli pewnie coś mającego podobne algorytmy i typ czujnika baro co F6, a aż takich różnic między wskazaniem wysokościomierza baro a danymi mapy nie zanotowałem. Prawdę mówiąc, przy 150 m różnicy, szczególnie gdyby się taka powtarzała - śmiało bym reklamował. W Garminie czasami pojawiają się jakieś rozbieżności, np. gdy ustawiona jest kalibracja za pomocą GPS, ale przy używaniu wysokościomierza w trybie baro i z manualną kalibracją przed wyjściem, nie wyobrażam sobie co by musiało się dziać z pogodą, aby taka różnica narosła w ciągu dnia. Po roku użytkowania, gdy zauważyłem, że robiąc interwały "pod górkę", FR945 podaje wysokość z błędem przekraczającym 10% zgłosiłem do Garmina, wymienili mi zegarek, teraz znowu wszystko gra, jak trzeba.\nSzanowny @gavagai , bardzo dziękuję za informację dotyczącą możliwości reklamacji . Pamiętam , gdy po premierze 3-ki , reklamacje były wręcz lawinowe i Garmin wymieniał "masowo" zegarki na nowe . Oczywiście po kalibracji ręcznej ( zmienia się także wartość ciśnienia - co jest oczywiste ) , pomiar jest dokładny ( sprawdzałem wchodząc na Babią ) pokazywał z dokładnością do 1 - 2 metrów . Jednak błędnie wówczas zlicza piętra - prawdopodobnie zmiana wartości ciśnienia powoduje tą przypadłość .\nJednakże po wyłączeniu zegarka i ponownym włączeniu , kiedy odczyt ciśnienia nie jest zmieniany przez kalibrację ręczną wysokości - z jej pomiarem bywa różnie .\nW moim przypadku , najlepiej sprawdza się kalibracja przez GPS lub CMW , przy dobrej "przejrzystości" nieba , wówczas działa pomiar wysokości poprawnie przez dłuższy czas ... choć po wyłączeniu i ponownym włączeniu znowu bywa różnie ... może faktycznie skontaktuję się z Garminem ... tylko wtedy przez dłuższy czas zostanę bez zegarka .\nBTW ile czasu trwała wymiana zegarka w Twoim przypadku ?\nPS. Wcześniej z 5-tką miałem podobnie ... może to ja emituję jakieś fale złowrogie .\nJaki jest właściwie sens ciśnieniowego pomiaru wysokości w zegarku z GPS?\nKupiłem zegarek do biegania najtańszy z możliwych, takiego decathlonowego Geonaute za 300PLN w promce.... I pokazuje mi wysokości z dokladnością 1-2m do mapy. Niby potrafię sobie wyobrazić, że może być problemik z zasięgiem GPS, ale... jeśli to się dzieje w górach, to warunki najczęściej będą takie, że pomiar ciśnienia dopiero jest bez sensu.\nDzień Dobry Panowie @ludz @beskidbike ,\nWielkie Dzięki za trafne spostrzeżenia i wyjątkowo błyskotliwe przemyślenia !\nOdcinacie - bardzo skutecznie - jakiekolwiek inne komentarze . Super !\n@ludz, nie wiem, po jakich dokładnie górach się poruszasz, ale np w Alpach, w które jeżdżę regularnie, pomiar wysokości za pomocą GPS jest tak błędny, że szkoda gadać. Tj. być może na grani jest ok, ale poniżej, będąc w sąsiedztwie ścian, nie tylko wysokość ale i pozycja określana jest mniej precyzyjnie niż w jakimś typowym polskim terenie. Co więcej, robiąc interwały (np po 33 m pod górę na krótkim odcinku w parku) i bazując na pomiarze GPS (nawet uzupełnionym o dane z CMW) błąd jest znaczny, czyniący taki pomiar całkowicie bezwartościowym (wartości są totalnie przypadkowe). I to w piękne, słoneczne dni\n@Maarcin: wymiana zajęła około tygodnia (z czego zegarek musiał 3 dni spędzić na kwarantannie (wymieniano w kwietniu/maju 2020)). Co do zliczania pięter - z moich obserwacji i podejrzeń: wpływ na to miało to, czy np. szło się z kijkami i od prędkości pokonywania terenu (im szybciej podbiegałem pod górkę, tym większe prawdopodobieństwo błędnego policzenia pięter (tj. ich zaniżenia)). Z drugiej strony, po któreś tam aktualizacji softu, nastąpiła wyraźna poprawa w liczeniu tej wartości. Wcześniej (przy interwałowym pokonaniu 620-640 m) potrafił pokazać np. 29 pięter (przy szybkim tempie), teraz około 200-209 (bez względu na tempo i to, czy poruszam sie z kijami). To, co wciąż wymaga poprawy, to prędkość pionowa - przy długim, jednostajnym podejściu wartości są OK, ale przy dużej zmienności (góra-dół) wartości potrafią być >> od czapy<<.\nChyba powszechnie też wiadomo, że w lesie/między skałami pozycja, prędkość, wysokość, ślad, wszystko co mierzone wg GPS jest losowe i kompletnie nieprecyzyjne. To samo zauważam przy pomiarze prędkości wg GPS na rowerze, bez użycia czujnika na kole. Producent nie ma żadnego znaczenia, po prostu "ten typ tak ma" (ja akurat używam Wahoo)\nCo do lasu - to nie wiem... U mnie raczej ślad jest całkiem niezły. Tu np. z dziś -> pochmurno + śnieg. Co prawda - szlakiem, więc może nie całkiem "w lesie" https://www.strava.com/activities/4759331954\nDla porównania - tu w górach, w ścianie -> podejście lasem - nieźle, wspianie - hehehe, zejscie - znowu całkiem nieźle. https://www.strava.com/activities/2506621906 wskazana wysokościomierza - niemal idealne (wyjście z 1015 m npm, wejście na 2510 m npm + po drodze pewne chwilowe obniżenia się). Odczyt wysokości z GPS byłby kosmiczny W sumie jednak, całkiem nieźle, jeśli chodzi o ślad i charakter terenu...\nZa to tu - kosmos Mierzyłem to akurat Fenixem 3 HR którego odbior sygnału był gorszy\nze względu na pancerną obudowę (dlatego też zmieniłem w końcu na FR 945 a nie na Fenixa 6) https://www.strava.com/activities/1119485096 Wysokość (według baro) OK - widac, że robiliśmy dwie drogi na tej samej ścianie, ale ślad GPS.... obłęd, latanie po całej okolicy\nGavagai, akurat nie trafiłeś, bo w 'sprawdzanie' bawiłem się na wycieczce na Kieżmarskie, z wejściem od Huncowskiej przełęczy i zejściem w stronę Rakuskiej czuby. Zdaje się, że na samym kieżmarze pokazał 2558m, co jest OK wobec 2556 na mapie Mały Kieżmarski i Huncowska też miały 'dobre' wysokości. No ale tak, to graniówka w dużej mierze.\nPrzy bieganiu w parku po stałej trasie, hm... wyniki mam stałe, ale mowa o pętelce z bodajże +/-70m przewyższenia na 7km. Pewnie gdybym wybrał jakiś stumetrowy, stromy podbieg i targał góra-dół, to nie byłoby tak fajnie.\nA, ważna sprawa: mówię o pomiarze wyświetlanym na zegarku w chwili, gdy byłem w danym miejscu. Strava dopasowuje sobie ślad do swojej mapy, tam szczyt Kieżmarskiego wyszedł na 2476.\nNóż się w kieszeni otwiera, że ta ścierwiasta aplikacja jest jedyną alternatywą po zaoraniu endomondo.\n(10-02-2021, 01:19)ludz napisał(a): Strava dopasowuje sobie ślad do swojej mapy, tam szczyt Kieżmarskiego wyszedł na 2476.\nAlternatywą jest MapMyRun, niestety płatna. Ale jeśli ktoś używa płatnej Stravy, to w sumie na jedno wychodzi, a może bardziej podpasuje, jeśli Endo było ok\n@ludz tu nie chodzi o to, że raz czy dwa wynik będzie przyzwoity. Popsuty zegar też wskazuje dwa razy dziennie dobrą godzinę Pomiar wysokości GPS jest zwyczajnie nieprecyzyjny w tym właśnie znaczeniu - choć pewnie w większości wypadków jest zadowalający na równie, na grani, to wystarczy gorsza widoczność nieba i satelitów i pomiar jest funta kłaków warty. Pomiarów GPS, z rożnych zresztą gór, mam pewnie setki - zwykle, i warto podkreślić, że jednak stanowczo nie zawsze, są to - jeśli chodzi o ślad w poziomie - pomiary zadowalające: dlatego też ciągle GPS używam. Ale niewiele trzeba, żeby się pomiar zbiesił. Ot, zbliżenie sie do zbyt pionowej i wysokiej ścianki... Rzutuje to na dane dotyczące dystansu - to mi jednak akurat nie bardzo przeszkadza. Jednak nawet w takim wypadku, przy pomiarze wysokości za pomocą czujnika baro, nie wpływa to na dane dotyczące wysokości - a na tych bardziej mi zależy niż na tych związanych z dystansem. Oto dość typowy przykład. Podejście pod ścianę. Chwila czekania na poprawę warunków. Próba wspinaczki. Wycof ze względu na cieknące kominy. Wejście ferratą na szczyt i zejście. Teren nieco bardziej >>zamkniety<< i stromy niż na M. Kieżmarski od Huncowskiego. Chmury, poza krótkim przejaśnieniem, 10/10. https://www.strava.com/activities/3872845610 Jak doskonale widać GPS pracował PRAWIE bez zarzutu. Ale wystarczyło >>wbić się<< w drogę i widać po śladzie, jak GPS oszalał. Gdybym miał pomiar wysokości za pomocą GPS to w sekundę znalazłbym się z wysokości 2170 m npm na 2430 m np, bo taka była wysokość zbocza na który mnie >>przerzucił<<. Przez ten tylko jeden przeskok miałbym o blisko 300 m zaburzoną wartość sumy podejść - czyli błąd 15%. Przy użyciu czujnika baro był zaś zaniedbywalny, nawet pomimo dość dynamicznej pogody (nie pokazywał dobrej wysokości npm, bo nie skalibrowałem go rano, co zrobiłem dopiero na szczycie).\nPodobną >>walkę<< GPS widać tu podczas wspinaczki Filarem Diabła - jak na stromiznę terenu i tak ślad wygląda nieźle, choć gdyby w ten sposób miał mi podawać wysokość....https://www.strava.com/activities/3848119124 A dane tego typu, tj. wysokosci, mi kapitalnie przydają się podczas wspinaczki - pozwalają kontrolować tempo a także dystans >>w pionie<<.\nTu podczas wspinania na Północnej Ścianie Trigalava - olbrzymim zacieciem - GPS oszalał https://www.strava.com/activities/1744704054\nNa Zamarłej Turni radził sobie raczej przecietnie https://www.strava.com/activities/1897727569\nNa Filarze Staszla tak se https://www.strava.com/activities/3669551278\nNa pięknej, płytowej, w otwartej ścianie dordze radził sobie nieźle i tu pewnie GPS dałby radę pomierzyć wysokość https://www.strava.com/activities/3832168507\nNa pięknym, odsłoniętym filarze też w sumie dawał radę - https://www.strava.com/activities/2517369310\nTak więc - czasami może i zadziała, ale raczej jednak nie.\nJeśli zaś chodzi o Strave, można wyłączyć korekcję Stravy i używać danych z urządzenia (jak mam domyślnie właśnie taką funkcję włączoną). Najlepszą zaś platformą, jak jest mi znana, jest darmowa runalyze.com. Jedną z jej ogromnych zalet jest możliwość ustawienia progów >>wygładzania<< w obliczaniu pokonanych różnic wysokości\nAktualny czas: 07-05-2021, 23:24 Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB MyBB, © 2002-2021 MyBB Group.


www.gosc.pl → Ład i umiar\nŚwięty tygodnia: św. Benedykt Myśl: Człowiek, który panuje nad swoim czasem, jest przewidywalny w czynieniu dobra.\nMonte Cassino – wzgórze górujące nad drogą łączącą Rzym z Neapolem – kojarzy się Polakom głównie ze słynną bitwą w 1944 r. Historia tego miejsca jest o wiele bogatsza. Na tym wzgórzu św. Benedykt założył klasztor, który stał się duchowym centrum życia zakonnego na Zachodzie. Patron Europy napisał tam regułę określającą zasady życia wspólnoty mnichów – „szkoły służenia Bogu”. Ten tekst wyznaczył na długie wieki styl życia europejskich klasztorów.\nPoczątki klasztoru na Monte Cassino datuje się na rok 529. W tym samym roku cesarz Justynian zamknął słynną szkołę filozoficzną w Atenach. To wymowny symbol. Duchowe przewodnictwo przeszło od filozofii klasycznej do nauki chrześcijańskiej, przy czym klasztory działające według Reguły św. Benedykta uratowały dla świata tradycję kultury antycznej. Dzięki mnichom przepisującym księgi przetrwało wiele starożytnych dzieł.\nŚwięty Benedykt z Nursji (ur. 480) żył na przełomie starożytności i średniowiecza. Rozpoczął studia w Rzymie. Przerwał je, by podjąć życie pustelnicze w jaskini w Subiaco. Mnisi żyjący w pobliżu byli pod takim wrażeniem jego osobowości, że poprosili go, by został ich opatem. Wkrótce jednak zniechęcili się wymaganiami, które im postawił, i próbowali go otruć. Benedykt przeniósł się na Monte Cassino, gdzie założył słynny klasztor.\nJego reguła określała rytm życia mnicha w myśl słynnej dewizy „módl się i pracuj”. Uczyła równowagi. Praca fizyczna była uzupełniana pracą umysłową. Benedykt przy całym swoim idealizmie liczył się z ludzkimi słabościami i dlatego starał się zachować we wszystkim właściwą miarę. Święty umarł w kaplicy na Monte Cassino. Umierał na stojąco, podtrzymywany przez braci, śpiewając psalm.\nCzy reguła zakonna może być inspirująca dla ludzi pochłoniętych dziś pracą zawodową, troską o rodzinę i codzienny byt? Wszyscy potrzebujemy pewnego ładu. Korzystamy z terminarzy, z notatników w komórkach, żeby nie pogubić się w natłoku spraw. Jak powiadają, zachowaj porządek, a porządek zachowa ciebie.\nCzłowiek potrzebuje poszanowania zdrowego rytmu pracy, modlitwy, odpoczynku. Bez pewnej samodyscypliny do życia łatwo wkrada się chaos, nerwowość i gonitwa, których pierwszą ofiarą pada zwykle modlitwa, a potem jego bliscy. Człowiek, który panuje nad swoim czasem, jest przewidywalny w czynieniu dobra.\ndodane 01.07.2009 14:29


Prabuty - Leasing samochodów Online | Beast-lease\nStrona główna » Miasto » Prabuty\nLeasing samochodów Prabuty\nLeasing samochodu w naszym kraju staje się coraz popularniejszy każdego roku. Przyczyną tego jest wysoka opłacalność takiego sposobu finansowania auta dla przedsiębiorców. Decydując się na leasing firma ma możliwość zaliczania do kosztów każdej raty w całości, co nie zawsze jest dostępne w przypadku standardowej pożyczki na samochód. Kolejną zaletą finansową jest opcja wykupienia samochodu po zakończonej umowie z leasingodawcą w cenie znacznie poniżej jego rynkowej wartości. Jeśli z jakiegoś powodu nie chcesz wykupywać samochodu, nie masz takiego obowiązku – możesz wtedy zawrzeć kolejną umowę leasingową i cieszyć się nowym autem.\nDodatkowo, warto zwrócić uwagę na koszty ubezpieczenia samochodu. Wybierając finansowanie kredytowe wszystkie koszty ubezpieczenia przedsiębiorca pokrywa z własnych pieniędzy. Koszty ubezpieczeń nowych samochodów lub mało używanych potrafią zaskoczyć swoją ceną, a w przypadku finansowania leasingowego całość kosztów związanych z ubezpieczeniem pokrywa bank. Jedynym kosztem, który poniesiemy podczas leasingowania samochodu, to materiały eksploatacyjne.\nWybór najlepszego leasingodawcy przy tak dużej ilości ofert może być zadaniem bardzo czasochłonnym. Specjalnie dla Ciebie stworzyliśmy szczegółowy formularz zapytania leasingowego, który pozwoli nam poznać Twoje potrzeby i dobrać najlepszą ofertę specjalnie dla Ciebie.\nJeśli interesuje Cię leasing samochodu w mieście Prabuty, skorzystaj z poniższego formularza.\nKalkulator leasingu Prabuty\nLeasing Opoczno Leasing Siemianowice Śląskie Leasing Czarna Białostocka Leasing Ostrołęka Leasing Pionki Leasing Bolków Leasing Zgierz Leasing Tarnorzeg Leasing Trzebnica Leasing Legnica Leasing Łosice Leasing Jordanów Leasing Tuchów Leasing Gorzów Wielkopolski Leasing Biała Podlaska Leasing Stary Sącz


Światełko w tunelu kwantowym - Recenzja filmu Ant-Man i Osa (2018) - Filmweb\nStrona główna Recenzje Ant-Man i Osa Światełko w tunelu kwantowym\n„Ant-Man i Osa” jest encyklopedycznym przykładem filmu, który na żadnej płaszczyźnie ani w żadnym momencie nie próbuje nawet aspirować do rangi kina ambitnego i nie stara się kodować przekazów ...\n"Ant-Man i Osa" jest encyklopedycznym przykładem filmu, który na żadnej płaszczyźnie ani w żadnym momencie nie próbuje nawet aspirować do rangi kina ambitnego i nie stara się kodować przekazów głębszych. Skupiając się w sposób bezpretensjonalny na wypełnieniu swojego przeznaczenia, dostarcza widowni o sporej rozpiętości wiekowej efektowne, zabawne i niezobowiązujące show. Ciężko o lepszy blockbuster na lato i gdyby tak chcieć chować się w sali kinowej przed męczącym skwarem (choć mam nadzieję, że czytelniczki i czytelnicy Filmwebu nie po to chodzą do kina), duet owadzich superbohaterów umili ten czas, pozwoli się rozerwać i przyjemnie odetchnąć.\n"Ant-Man" udowodnił, że z ogranej i w sporej mierze wyeksploatowanej konwencji superhero movie wciąż jeszcze można wycisnąć całkiem sporo. Rozmiar jednak ma znaczenie, a zabawa nim może wiele zmienić. Filmy, których twórcy pokusili się o ten zabieg, do dziś rozbudzają wyobraźnię widzów na całym świecie i jakkolwiek wielkości "Człowieka, który się nieprawdopodobnie zmniejsza" prawdopodobnie nie umniejszy żadna tego typu pozycja, "Fantastyczna podróż", "Interkosmos", "Kingsajz", "Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki" czy "Pomniejszenie" ekscytowały skutecznie. "Ant-Man" nie stanowił tu wyjątku, a jego kontynuacja nie przynosi wstydu. Autor memu, który po premierze "Avengers: Wojna bez granic" obiegł cyberprzestrzeń, z przymrużeniem oka, ale trafnie zwrócił uwagę na pewną alternatywę rozprawienia się z Thanosem i bohaterem, który przyprawia w nim tytana o rozrywający ból głowy jest właśnie Ant-Man. W głowie się nie mieści – aż chciałoby się rzec – jak wiele możliwych punktów zwrotnych dla kierunku rozwoju wydarzeń stwarza ów zabieg.\nFabuła "Ant-Mana i Osy" organizuje się wokół wynalazku Dr. Hanka Pyma – granego przez Michaela Douglasa fizyka, który zbudował go w celu sprowadzenia z poziomu kwantowego do makroświata swojej żony, Janet (Michelle Pfeiffer). Pomaga mu córka obojga, czyli ucieleśniona przez Evangeline Lilly, urocza Hope, a tytułowego tandemu jak wiadomo dopełnia odbywający wyrok aresztu domowego Scott Lang (ponownie współtwórca scenariusza, Paul Rudd), którego pomoc będzie niezbędna. Jak można wyczytać więc z opisu realizacja takiej misji to nie bułka z masłem i nie ułatwi jej ani wyczuwalna między parą, i znacznie wykraczająca poza pozytywną więź kooperacyjną, chemia, ani grupa przestępców pod wodzą Waltona Gogginsa w skórze Sonny'ego Burcha, którzy w kluczowym urządzeniu upatrują sobie cud technologii o wysoce intratnym potencjale, ani też córka byłego członka zespołu Pyma, Ava (Hannah John-Kamen). W wyniku niefortunnego eksperymentu naukowego straciła ona nie tylko ojca, ale i coś, co można umownie określić jako stabilność korpuskularną. Marząc o prozaicznej inkarnacji dziewczyny z krwi i kości wiedzie więc życie ni to zjawy, ni człowieka, cierpiąc powtarzające się co kilka sekund cykle fizycznego rozkładu i syntezy. Posiłkując się specjalnym kombinezonem, który do pewnego stopnia pomaga jej łagodzić objawy zjawiska i nad nim panować, widzi w tunelu kwantowym szansę na odzyskanie pełnej cielesności.\n"Latam na mrówce, czy mogło być poważnie?" pyta retorycznie Paul Rudd w opublikowanym na powyższych łamach wywiadzie. Gdyby jednak reżyserowi, Peytonowi Reedowi udało się uderzyć bez zgrzytu w ciut bardziej minorowy ton i pozwolić tragicznemu poniekąd konfliktowi interesów ekipy ratunkowej Janet i świty Avy wybrzmieć w sposób niezmącony banalnymi zakusami szemranych biznesmenów, fabuła prezentowałaby się odrobinę zgrabniej. Z drugiej strony patrząc – dramatyczne starcie protagonistów prawych widzieliśmy już jednak choćby w "Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów", a "Ant-Man i Osa" miał być w założeniu filmem lekkim i skoro udało się to osiągnąć z efektem niekiepskim i skoro pokazanie rodzinnych problemów Scotta, Hope i Avy zmyślnie równoważy cały komediowy lukier, zarzutów czynić nie sposób. Najświeższy wytwór Marvel Studios prezentuje w pewnej skali nie tylko swoich bohaterów. Jak trafnie odnotowano już przede mną – jeśli "Deadpool 2" nie wystarczył i w dalszym ciągu ciąży komuś na sercu przytłaczająca epickość poruszającego "Avengers: Wojna bez granic", "Ant-man i Osa" pozwolą ją zrzucić, dodadzą skrzydeł i ułagodzą obyczaje najbardziej patetycznej odsłony filmowego uniwersum komiksowego giganta.\nWartkość akcji w "Ant-Man i Osa" nie pozwala w pełni rozsmakować się w fenomenalnych, scenograficznych niuansach. Gdy już dochodzi do zmniejszania się czy powiększania głównych bohaterów wiedzcie, że coś się dzieje i że mało będzie czasu by nacieszyć oko wszystkimi relatywizmami. Postrzegane z perspektywy zminiaturyzowanego, pozostającego w naturalnym rozmiarze bądź powiększonego Człowieka-mrówki wycieraczka samochodowa wielkości ulicy, solniczka rozmiarów dużej lodówki czy nie większy od wanienki dziecięcej prom nie zachwycają zbyt długo. Można nad tym troszeczkę boleć, choćby zważywszy na piorunujące wrażenie, jakie robi na widzu niespieszna sekwencja schodzenia przez poszczególne poziomy organizacji materii do kwantowego i spektakularny, leniwy slalom między "gigantycznymi" niesporczakami w jednej z przejściowych faz. W razie niedosytu – oglądnij raz jeszcze, a tutaj skłoni do tego również humor. Michael Peña może serwować powtórkę z rozrywki grając swojego Luisa, a i tak jest przezabawny, w czym wtóruje mu posługujący się angielszczyzną z topornie-europejskim akcentem David Dastmalchian. Przy okazji akurat tego filmu naprawdę warto wybrać się na seans 3-D. Przestrzeń w tej technologii albo nigdy wcześniej, albo rzadko kiedy, była aż tak przestrzenna. Widać to nawet w tych spokojniejszych i mało brawurowych scenach, co podobnie jak gros innych aspektów produkcji może świadczyć wyłącznie o kolejnej, solidnej robocie ze strony studia.\nKinowe uniwersum Marvela rozrosło się już do tego stopnia, że możemy w nim zaobserwować filmy wszelakich gatunków - od thrillera szpiegowskiego, jakim jest "Kapitan ... więcej


Dziady – Święto Przodków | Wiara Przyrodzona | indianchinook\nDziady – Święto Przodków | Wiara Przyrodzona\nCiemno wszędzie, głucho wszędzie, Co to będzie, co to będzie? Dziady to praktyka znana współczesnym przede wszystkim z kanonicznego dramatu Adama Mickiewicza. Należy jednak pamiętać, że w czasach przedchrześcijańskich podobne rytuały były czymś powszechnym i często praktykowanym wśród Słowian i Bałtów. Istotę Dziadów stanowiła możliwość łączności ze światem zmarłych, z duchami przodków, które w pewnych szczególnych porach roku tymczasowo wracały do swych dawnych siedzib. Dziady w ujęciu Adama Mickiewicza to zgrabna synteza wierzeń i obyczajów litewskich, białoruskich i „ukraińskich” (WP: Ukraina powstała w czasach okupacji judeo-komunistycznej, więc powinno być na terenach obecnej Ukrainy – kto tam był wcześniej warto prześledzić mapy), wierna w wielu szczegółach autentycznym przedchrześcijańskim obrzędom, rozbieżna jednak z prawdą w wypadku chociażby autentycznego modelu wywoływania dusz. W jaki sposób dawni Słowianie obchodzili Święto Przodków? Jakie przedchrześcijańskie wierzenia na temat obcowania zmarłych utrzymały się do dziś w naszej kulturze?\nDziady, najogólniej rzecz ujmując, to zbiór rytuałów, obrzędów i zwyczajów związanych z obcowaniem żywych ze zmarłymi. Nazwa dziady używana była w gwarach ludowych na terenie Białorusi, Polesia, Rosji, Ukrainy i różnych terenach przygranicznych. Inne regiony mogły mieć inne nazwy na poszczególne obrzędy, np. pominki, przewody, radecznica,zaduszki. Etymologicznie rzecz biorąc, dziad to po prostu bezimienny przodek. Dziady swą nazwę zawdzięczają zatem temu, że była to pora, w której wspomniane dziady wracały na ten świat, do swych dawnych domostw, po to by nawiedzić swoją rodzinę.\nŚwięto Przodków, mimo różnic w nazewnictwie, było powszechnie praktykowane wśród wszystkich Słowian i Bałtów. Zresztą, podobne obrzędy można również odnaleźć w kulturze wielu innych ludów, nie tylko indoeuropejskich. W tradycji słowiańskiej szacunek przodkom oddawano nawet do sześciu razy w ciągu roku. Największe obchody przypadały jednak na wiosnę oraz jesień, przez co zwykło mówić się o Dziadach wiosennych i jesiennych. W różnych regionach Słowiańszczyzny różne obrzędy mogły się odbywać w różnym czasie. Przypuszcza się, że najważniejsze wiosenne obchody przypadały w okolicach początku maja, zaś jesienne na przełom października i listopada. Poza tym cześć zmarłym oddawano również przy okazji przesileń i równonocy. Duchy przodków były szczególnie często wzywane przy okazji obchodów tzw. Jarych i Szczodrych Godów – pozostałościami tych obrzędów są m.in. pisanki (symbol nowego życia, odrodzenia duchów przodków pod postaciami piskląt) bądź puste miejsce przy stole (przeznaczone właśnie dla niewidocznych dziadów).\nW ramach Święta Przodków należało w odpowiedni sposób ugościć przybywające dusze. Ich przychylność było można zapewnić sobie odpowiednim jadłem i piciem, tzw. strawą, np.miodem, kaszą, chlebem, solą, jajkami bądź kutią. Tego typu ucztowanie odbywać się mogło w domach lub na cmentarzach – bezpośrednio na grobach zmarłych. Powszechne było świadome upuszczanie jadła i wylewanie trunków na mogiły, tak by wędrujące dusze mogły się tym posilić. Przypuszcza się, że ucztowanie przy grobach stanowi starszą warstwę wierzeń, podczas gdy przeniesienie obrzędów do domostw nastąpiło później. W folklorze białoruskim zachowała się nawet formuła, którą gospodarz przywoływał dusze przodków: Święci dziadowie, chodźcie do nas wieczerzać, proszę was na wieczerzę. Dowodzi to tego, że podstawę przywoływania zmarłych stanowiła tzw. obiata – ofiara z jadła. Elementy tradycji związanych z odprawianiem rytuałów nad grobami dobrze zachowały się w bałkańskiej kulturze ludowej.\nPodczas obchodów Dziadów zabraniało się wykonywania praktyk, które mogłyby skrzywdzić duszę: nie wstawało się głośno od stołu, nie sprzątało się resztek jedzenia, nie wylewało się wody po myciu przez okno, nie palono w piecu i nie szyto. Wszystko po to, by dusza mogła spokojnie wędrować – by mogła przechodzić przez piecowy komin, tak by nie zaplątała się w nici lub nie została znieważona w żaden inny sposób. Z powrotem w rodzinne strony dziadów wiązały się wierzenia na temat opiekuńczych duchów domowych, np. wschodniosłowiańskich domowików oraz południowosłowiańskich stopanów. Należy pamiętać o tym, że wedle naszych praojców tymi dobrymi demonami stawali się właśnie przodkowie rodowi, którzy przy okazji swego powrotu na doczesny świat czasem zatrzymywali się w rodzinnych stronach na dłużej, decydując się wspomagać swój ród w codziennych obowiązkach. Żeby zapewnić sobie takiego pomocnika, domownicy zbierali się w kręgu i składali ofiary w formie strawy.\nPodczas wykonywania rytuałów rozstawiano dookoła tzw. karaboszki / kraboszki, maski wykonane z drewna, które miały symbolizować dusze zmarłych. Warto o nich pamiętać, gdyż są słowiańskim ekwiwalentem halloweenowych dyni, które swój początek mają w tradycji celtyckiej. Autorka: EvelineaErato ©\nPodczas praktykowania Dziadów dbano również o to, by wędrujące dusze miały możliwość wykąpania się i ogrzania. W tym celu przygotowywano specjalne sauny, a także rozpalano przy grobach i na rozstajach dróg ogniska. Rozpalanie ognia pełniło też dodatkową funkcję – pomagało wędrującej duszy dotrzeć do bliskich, gdyż bez tego mogłaby zabłądzić w ciemności. Te same ognie wskazywały jej również drogę powrotną do Nawii. Ogień pełnił także funkcję ochronną – uniemożliwiał wyjście na świat demonom, które w wierzeniach słowiańskich powstawały ze zbłąkanych dusz należących do ludzi zmarłych nagłą śmiercią (np. w połogu, poprzez utonięcie lub też samobójstwo). Okres Dziadów, jak już zostało powiedziane, to czas wzmożonej łączności ze światem umarłych, przez co świat w tej porze jest nawiedzany nie tylko przez życzliwe dusze przodków, ale też przez demony szkodliwe, np. wąpierze (upiory), które mogą chcieć rozliczyć się z ludźmi, którzy przyczynili się do ich potępienia.\nWspółcześnie stawiane na grobach znicze mają uosabiać pamięć o zmarłych, wiążą się z symboliką życia jako palącej się świecy. Póki płoną znicze, pamięć o zmarłym wciąż istnieje. Trudno jednak nie dostrzec wyraźnej analogii do dawnych zwyczajów związanych z rozpalaniem ognia dla wędrujących dusz. Jedno ze staropolskich kazań z XV w. jasno pokazuje, że ówczesna ludność powszechnie wierzyła w to, że płonące na grobach gromadkisłużyły po to, by dusze mogły się ogrzać. Inną wciąż żywą tradycją związaną z obchodamiDziadów jest zwyczaj polegający na symbolicznym wynoszeniu jadła na groby bliskich. Przetrwał on w niektórych częściach Białorusi, Ukrainy i Rosji, a nawet we wschodniej Polsce. Chrześcijaństwo próbowało zwalczyć pogański obyczaje – zakazywano ich praktykowania bądź próbowano zaadaptować ich elementy, tak by uznać je za chrześcijańskie. Katolickie Wszystkich Świętych nie bez powodu wypada w podobnym czasie co pogańskie Dziady jesienne.\nNiemały wpływ na uroczystości związane z obchodem Święta Przodków mieli wędrowni żebracy, nieprzypadkowo nazywani dziadami. W owych nędzarzach dopatrywano się czasem medium, z pomocą którego można nawiązać kontakt z tamtym światem. Czasem wierzono nawet, że to sami przodkowie pod postacią żebraków nawiedzali swoje domostwa. Z tego powodu dawniej w okolicach świąt nędzarzom powszechnie okazywano hojność, obsypywano ich datkami z jadła bądź innych dóbr materialnych. Zwyczaj ten bardzo długo utrzymywał się na obszarze całej Słowiańszczyzny. Karmienie żebraka było powszechnie odbierane jako składanie czci swoim przodkom. Z tego też powodu gdzieniegdzie nędzarze otrzymywali w darze właśnie ulubione potrawy zmarłych z danej rodziny.\nNależy pamiętać także o tym, że Słowianie nie gorsi i swoje dynie mają. Przełom października i listopada był czasem, kiedy szacunek zmarłym okazywali również dawni Celtowie mający swoje święto Samhain. To właśnie z ich tradycji zostały zaczerpnięte słynne dziś halloweenowe maski, mające dawniej formę wydrążonych buraków, rzepy, brukwi lub ziemniaków. Bez względu na surowiec będący podstawą do stworzenia maski, miała ona symbolizować wędrującą duszę. Kulturowym ekwiwalentem halloweenowej dyni u dawnych Słowian były kraboszki (nazywane również karaboszkami) – maski wykonane z drewna, które rozstawiano dookoła miejsca sprawowania dziadowych obrzędów. Ich wykonanie jest zapewne nieco trudniejsze od wydrążenia dyni, jednak uzdolnionych technicznie zachęcamy do wykonywania swoich kraboszek, tak ku chwale słowiańskiej tradycji.\nKultywowane współcześnie obchody święta zmarłych to swoisty chrześcijańsko-komercyjny miszmasz, podczas którego bardzo często zapomina się o samych przodkach. Wczesnolistopadowe wyprawy na cmentarz są dla wielu przykrym obowiązkiem, kojarzonym często z zakorkowanymi ulicami bądź cmentarnym pokazem mody. SamoHalloween bardzo mocno odseparowało się od swojego pogańskiego rodowodu, przez co osoby je świętujące sprowadzają ten dzień zazwyczaj do paradowania w strojach rozmaitych straszydeł i wymuszania słodyczy. O Dziadach powszechnie się dziś raczej nie pamięta. Może to i lepiej, że pamięć o tej tradycji pozostaje niszowa? Nie można mieć wątpliwości co do tego, że współczesne pokolenia byłyby w stanie sprofanować również i tę tradycję. Rytuały związane z praktykowaniem Dziadów mają swój niewątpliwy i niepowtarzalny urok, mający początek w przekonaniu, że duszom zmarłych, bez względu na wszystko, należy się szacunek i gościna. Kto może, niech pomoże zatem w tym szczególnym czasie błąkającym się na rozdrożach duszom.\nOpublikowano Październik 29, 2015, autor: Kamil Gołdowski\nŹródło: Dziady – Święto Przodków | Wiara Przyrodzona\nTen wpis został opublikowany w Kultura Słowiańska dnia 6 listopada 2015 , przez huntdar.\n← Słowiano-Aryjskie Wedy. O budowie Wszechświata i historii Człowieczeństwa Dziady – przedchrześcijański obrzęd zaduszny →


Tags: TortUcieraneCiasta z krememSłodkiBiały serŚmietanaDzieciDziecięce przyjęciaPieczoneNa zimnoŚrednio trudnePszennaSerowaTort klasycznyTort 2-wymiarowyMascarponeŚredni koszt\nArletta · 1 lat temu\nCzy pieczone biszkopty i przekładany krem i deko robicie w tym samym dniu czy dzień wcześniej?\nCały tort można przygotować dzień wcześniej.\nTort wyszedł pyszny. Nie udało mi się osiągnąć tak pięknych kolorów, jak Pani ale i tak jestem zadowolona\nChciałabym ten tort zrobić w wersji bezglutenowej ?Jakie wtedy proporcje mąk ? Pozdrawiam\nNie wiem, nie robiłam. Sama się chętnie dowiem, jak ktoś zrobi wersję bezglutenową również z innego ciasta\nWspaniały przepis, piękne ciasto. Dziękuję\nPrzede mną tort tecza. Mam, barwniki w płynie, do czego mogę ich użyć przy swoich wypiekach i czy do tego ciasta muszą być barwniki w żelu? Masło jakie jest w przepisie to 82% czy mogę użyć margaryny Palma?\nJestem tak dumna, że aż zamieszczę :-) dzięki za przepis. Tort pyszny. Jak na nasze smaki na przyszłość do jednej z warstw dołożę owoców. Przepis super - całkiem prosto się robi , jedynie czasochłonne jest pieczenie - piekłam blat po blacie . reszta bomba!\nchcialabym zrobic tort na urodziny corki. Mam pytanie jakie maslo mam uzyc?\nDziekuje za podpowiedz Magda\nMasło powinno być prawdziwe co najmniej 80% zawartości tłuszczu.\nIle porcji wychodzi z tego tortu?\nNa ile osób jest to tort?\nJaką wysokość ma ten tort?\nWioletta · 9 miesięcy temu\nMogę dodać barwniki w proszku zamiast w żelu?\nTak, najlepiej rozpuścić je uprzednio w mininalnej ilości wody. Proszę czytać wcześniejsze komentarze, aby nie pytać któryś raz z kolei o to samo i czekać na odpowiedź\nCzy masło w biszkopcie można zastąpić innym produktem bezmlecznym np: olejem kokosowym\nMonika Sia · 1 lat temu\nWygląda pięknie, ale strasznie czuć proszkiem do pieczenia - w końcu jest go 6 łyżeczek. Masa jest tłusta i mdląca, wolałabym coś lżejszego. Z formą 22cm zrobiłam tylko 5 kolorów. Wyszło nienajgorzej (jak na pierwszy tort w życiu), ale z 6 jajek lepiej byłoby zrobić lekkie biszkopty i tak spróbuję następnym razem. Pozdrawiam.\nPrawda efekt super ale zapach proszku przeszkadza.Nastepnym razem zrobie tradycyjny biszkopt.\nMagda Maslanek · 1 lat temu\nCzy można piec po 1 blacie w piekarniku\nMożna. Proszę przeglądnąć komantarze. Już o tym pisałam.\nTorcik wyszedł przepyszny i leciutki\nPrzecięcie go było ekscytujące, ale jak już piękna tęcza się ukazała to byłam zachwycona\nCepulasz · 1 lat temu\nMoze pani pomoze?znalazlam tortownice o srednicy 22 wiec pomyslalam ze zrobie ciasto na 1.5 porcji,zeby te placki wogole bylo widac jednak nie mam zielonego pojecia o ile wydluzyc czas pieczenia . Pomoze pani ?\nNależy piec do suchego patyczka. Szacuję, że ok. 25 minut\nOto dzisiejszy wlasnie skonczony\nwszystkie spody sa czerwone, dekoracja jest z dodatkowego czerwonego spodu , ktory pokruszylam\nimprezka o czerwonej tematyce


Purple and green bransoletka - Bransoletki - Biżuteria artystyczna\nWielkanocBoże Narodzenie\tGaleria Kuferart > Biżuteria artystyczna > Bransoletki > Purple and green bransoletka Purple and green bransoletka\nPiękna i elegancka bransoletka z 2 skórzanych płaskich rzemieni doskonałej jakości. Dodatkowym atutem jest kula agatu trawionego 10mm, kule jadeitu 10mm i 8mm. Szerokość jednego rzemienia 5 mm, kolor - fiolet i zieleń. Zapięcie typu karabińczyk. Długość 38 cm. Bransoletka przepięknie prezentuje się na ręku. Przy zamówieniu podaj swój wymiar nadgarstka - bez zapasu, dopasuję dla Ciebie bransoletkę :) Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki. Każdą transakcję monitorujemy na bieżąco tak aby dotarła do miejsca przeznaczenia.\nZa zakupy można zapłacić przelewem tradycyjnym dokonując wpłaty na poczcie lub w banku, przelewem online, kartą płatniczą lub kredytową lub za pośrednictwem serwisu PayPal. Tagibiżuteria, rzemień naturalny, kobieta, turkusKoloryfioletowyMateriałyskóra StylkobiecyMotywmotylePrzeznaczeniena prezent Informacje o projektancie