Wysłany: 1 grudnia 2014, 07:55\nWitam wszystkie starające się kobiety,które również mają tyłozgięcie. Czy mogłybyście podzielić się swoimi doznaniami co do szyjki w poszczególnych dniach cyklu? Ja ogólnie o tyłozgięcu dowiedziałam sie w 6 tygodniu ciąży. O pierwszego dzidziusia staralismy się 6 cykli a wszystkie badania robiliśmy i było ok. Z miesiączkami i porodem nie było problemu. Poród ksiązkowy o 2.20 pierwszy skurcz a o 4.45 córeczka była już z nami. Teraz ma 2latka i 4 miesiące. O drugiego dzidziusia staramy się 3 cykl. Badania tez są ok u mnie i u męża. Gin u mnie stwierdził no mocne tyłozgięcie. Niestety nie mam porównania jak szyjka wyglądała przy pierwszej ciąży,ponieważ wtedy jej nie sprawdzałam. Dziś jeszcze powinien być dzień płodny z obliczeń a szyjka od wczoraj jest juz zamknięta,twarda i nisko. Sex był praktycznie co drugi dzień po skończeniu miesiączki. Po prostu tak mieliśmy na to ochotę\nniestety nie orientuję się,czy były już podobne tematy,bo na chwilę obecną pisze z neta w telefonie i tu mam ograniczony. Zakres możliwości.\nBęde bardzo wdzięczna za pomoc:-*\nWitam wszystkie starające się kobiety,które również mają tyłozgięcie. Czy mogłybyście podzielić się swoimi doznaniami co do szyjki w poszczególnych dniach cyklu? Ja ogólnie o tyłozgięcu dowiedziałam sie w 6 tygodniu ciąży. O pierwszego dzidziusia staralismy się 6 cykli a wszystkie badania robiliśmy i było ok. Z miesiączkami i porodem nie było problemu. Poród ksiązkowy o 2.20 pierwszy skurcz a o 4.45 córeczka była już z nami. Teraz ma 2latka i 4 miesiące. O drugiego dzidziusia staramy się 3 cykl. Badania tez są ok u mnie i u męża. Gin u mnie stwierdził no mocne tyłozgięcie. Niestety nie mam porównania jak szyjka wyglądała przy pierwszej ciąży,ponieważ wtedy jej nie sprawdzałam. Dziś jeszcze powinien być dzień płodny z obliczeń a szyjka od wczoraj jest juz zamknięta,twarda i nisko. Sex był praktycznie co drugi dzień po skończeniu miesiączki. Po prostu tak mieliśmy na to ochotę:-) niestety nie orientuję się,czy były już podobne tematy,bo na chwilę obecną pisze z neta w telefonie i tu mam ograniczony. Zakres możliwości. Będe bardzo wdzięczna za pomoc:-*\nWysłany: 1 grudnia 2014, 08:03\nNie wiem jak to dokładnie wygląda z szyjką przy tyłozgięciu ale myślę, że jeśli jest twarda i zamknięta to może owulacja była wcześniej niż myślałaś, mogła się przesunąć bo raczej tyłozgięcie nie wpływa na to czy jest otwarta/zamknięta, twarda/miękka\nNie wiem jak to dokładnie wygląda z szyjką przy tyłozgięciu ale myślę, że jeśli jest twarda i zamknięta to może owulacja była wcześniej niż myślałaś, mogła się przesunąć bo raczej tyłozgięcie nie wpływa na to czy jest otwarta/zamknięta, twarda/miękka ;)\nWysłany: 1 grudnia 2014, 09:02\nPrzy poprzednim cyklu szyjka ogólnie po owulacji była cały czas wysoko zeszła nisko dopiero 2 dni przed okresem,a teraz już od razu zeszła po owulce. A twoja jaka jest po owulacji? Dziś nawet nie weszło pół palca wskazującego i już ją czułam. Ogólnie nawet w ten szczytowy dzień kiedy jest najwyżej to bez problemu ją wyczuwam. .\nPrzy poprzednim cyklu szyjka ogólnie po owulacji była cały czas wysoko zeszła nisko dopiero 2 dni przed okresem,a teraz już od razu zeszła po owulce. A twoja jaka jest po owulacji? Dziś nawet nie weszło pół palca wskazującego i już ją czułam. Ogólnie nawet w ten szczytowy dzień kiedy jest najwyżej to bez problemu ją wyczuwam. . :-/\nWysłany: 1 grudnia 2014, 09:10\nMoja po owulacji też jest niżej, tarda, zamknięta.\nW czasie owulacji też bez problemu ją wyczuwam.\nA sprawdzasz szyjke zawsze o tej samej porze? W ciągu dnia może mieć różne położenie\nMoja po owulacji też jest niżej, tarda, zamknięta. W czasie owulacji też bez problemu ją wyczuwam. A sprawdzasz szyjke zawsze o tej samej porze? W ciągu dnia może mieć różne położenie\nWysłany: 1 grudnia 2014, 09:27\nSprawdzam ją zawsze o 8 rano bo wtedy mąż wychodzi do pracy. A teraz ja sprawdziłam i jest lekko otwarta. Ogolnie w poprzednim cyklu byłam na 100% pewna ,że zaszłam miałam objawy ciążowe takie jak na poczatku 1 ciąży ale dzień przed spodziewaną miesiączka strasznie bolało mnie podbrzusze i okres jednak przyszedl. Nie był tak obfity jak zawsze i skończył sie po dwóch dniach. Bardzo mocne żyły na piersiach,częste oddawanie moczu, moja cera była taka świeża i do tego zero zmęczenia nawet w nocy, ciągłe wzdęcia.mdłośći. . To czekanie jest najgorsze. Poprzednio zaszłam wtedy jak naprawdę sobie odpuśćiliśmy.\nWysłany: 1 grudnia 2014, 09:37\nTak, czekanie jest najgorsze.\nJa takie objawy jak piszesz miałam w lipcu, też byłam pewna, że to ciąża, piersi urosły, bolały, żyły, mdłości, wzdęcia ale to była zasługa odstawienia tabl anty;/\nMoże w kolejnym cyklu (jeśli teraz się nie uda czego Ci nie życzę) idź na monitoring owulacji, gin wyjaśni Ci jak to jest z Twoją szyjką\nTak, czekanie jest najgorsze. Ja takie objawy jak piszesz miałam w lipcu, też byłam pewna, że to ciąża, piersi urosły, bolały, żyły, mdłości, wzdęcia ale to była zasługa odstawienia tabl anty;/ Może w kolejnym cyklu (jeśli teraz się nie uda czego Ci nie życzę) idź na monitoring owulacji, gin wyjaśni Ci jak to jest z Twoją szyjką;)\nWysłany: 1 grudnia 2014, 09:43\nja tez mam tyłozgiecie w pierwsza ciąże zaszłam w pierwszym cyklu staran mały ma 2 lata i 4 miesiące teraz jestem w drugiej ciązy staralismy się 6 miesięcy i sie udało wlasnie po owulacji była wysoko i niedomknięta teraz odkąd wiem ze jestem w ciąży jest zamknieta i twarda\nWysłany: 1 grudnia 2014, 10:15\nO to super:-) Gratulacje:-) a jest wysoko na początku ciąży? Myśle że taki odstęp pomiędzy dziećmi jest super:-)\nO to super:-):-):-) Gratulacje:-) a jest wysoko na początku ciąży? Myśle że taki odstęp pomiędzy dziećmi jest super:-)


Chłopi - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "chłopi" (367)\n#porno #humor #literatura #mem #śmieszneobrazki #besty #chłopi #śmieszneteksty #memy #śmieszne\nxdPedia: Kiedy posklejały ci się kartki w "Chłopach" Reymonta\nKiedy posklejały ci się kartki w "Chłopach" Reymonta i nie możesz dojść do końca ważnego opisu przyrody...\n/270 dni temu (8 września)\n#autor #dzieci #dom #auto #ebook #auto świat #bez #historia #chłopi #bianca bellova ebook\nE-publikacje - Obyczajowe: Jezioro – ebook\n#dzieci #ebooki #ebook #człowiek #gry #chłopi #alma katsu ebook\nkryminały , sensacja , thriller: Głód – ebook\nKatsu zna dogłębnie naturę ludzką. Tym, co wychodzi jej najlepiej, jest pokazywanie czytelnikom, jak desperacko zachowują się zwyczajni ludzie w zupełnie niezwyczajnych sytuacjach. I robi to tak, że czytelnik nie może się potem otrząsnąć. - „USA Today”\n#do #auto #auto świat #autor #bestseller #chłopi\nE-publikacje - Obyczajowe: Do wszystkich chłopców, których kochałam – ebook\n#klasyka ebook #dzieci #ebooki #klasyka #ebook #dla dzieci i młodzieży ebook #chłopi #eleonora bojarska ebook #bezpieczeństwo #klasyka literatury\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Tomek i dziewczynka ze szkła, – ebook\nAutor: Eleonora Bojarska\nBohaterowie książki to Amanta, zaklęta w szklaną figurkę wróżka, i Tomek, chłopiec z dużego miasta. Żeby odczarować Amantę, bohaterowie muszą wyruszyć na niebezpieczną wyprawę. W jej trakcie odkrywają, że nie ten jest odważny, kto się niczego nie boi, ale ten, kto potrafi pokonać lęk. Uczą się odpowiedzialności, panowania nad wyobraźnią i poznają siłę przyjaźni. Dzieciom towarzyszą koty, czuwając z daleka nad ich bezpieczeństwem. To wspaniała opowieść pełna magii, przygód i wyzwań.\n/1 rok temu (5 sierpnia)\n#dzieci #ebooki #dom #ebook #dla dzieci i młodzieży ebook #człowiek #dzień #bellona #chłopi\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Lassie wróć! – ebook\nLassie to piękny owczarek szkocki. Najbardziej kocha Joego, dwunastoletniego chłopca. Pewnego dnia Joe dowiaduje się, że jego ojciec stracił pracę i rodzina musi sprzedać ukochanego owczarka. Trudne realia ogarniętego kryzysem miasteczka zmusiły wielu ludzi do dramatycznych decyzji. Psu jednak trudno zrozumieć, czemu musi opuścić ukochany dom, dlatego postanawia wrócić do swojego przyjaciela, Joego. Długa i wyczerpująca wędrówka Lassie jest dowodem na to, że dla ukochanej osoby można zdobyć się na najwyższe poświęcenie.\nLassie, wróć! to nie tylko opowieść o wiernej miłości psa do człowieka.. To też opowieść o przywiązaniu człowieka do zwierzęcia, o uczuciu, które nie przemija.\n#inny świat #ebooki #mistrz #inny swiat #ebook #morze #dla dzieci i młodzieży ebook #czytana #fantasy #język #chłopi #zieci #dziewczyny #bestseller #lektury\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Morze atramentu i złota Tom 2: Mówczyni – ebook\nJeszcze więcej magii i intryg w kontynuacji przygód Sefii i Łucznika – dziewczyny, która poznała moc czytania, i łagodnego chłopca, który pod wpływem przemocy zmienia się w posępnego wojownika.\nSefia i Łucznik uciekli ze szponów Straży, kryjąc się w lesie, by opatrzyć rany i zaplanować następny ruch. Nawiedzany bolesnymi wspomnieniami, Łucznik stara się przezwyciężyć traumę przeszłości, lecz okrutne wspomnienia nękają go za każdym razem, gdy zamyka oczy. Kiedy jednak na pustyni spotykają się z grupą porywaczy, Łucznik znajduje sposób na pokonanie swoich koszmarów: polując na impressorów i uwalniając chłopców trzymanych przez nich w niewoli. Z pomocą Sefii podróżuje po królestwie Deliene, ratuje kolejnych jeńców, podczas gdy ona nadal bada tajemniczą Księgę i zawarte w niej sekrety. Ale im więcej bitew toczą, tym większy staje się głód krwi Łucznika, aż jego pragnienie przemocy staje się naprawdę groźne.\n„Mówczyni" to mistrzowska kontynuacja powieści „Czytelniczka" - entuzjastycznie przyjętego przez krytyków i czytelników bestsellera „New York Timesa”, który otworzył trylogię „Morze atramentu i złota".\nW tej powieści książka naprawdę ma wielką moc!\n„Powinien ją przeczytać każdy, kto ceni dobrą lekturę, trójwymiarowe postaci, tajemnicę, starannie nakreślone realia, przygodę, więzy lojalności - i piratów. Świeża, odmienna od innych książek fantasy." SLJ\n„Sugestywny język, fascynująco nakreślony świat, wielowymiarowe postaci, wciągająca fabuła - miłośnicy fantasy zatopią w tej serii zęby." Booklist\n„Traci Chee napisała wspaniałą książkę o potędze opowieści, zaludnioną barwnymi postaciami w zręcznie nakreślonym fantastycznym krajobrazie. Na długo pozostanie w waszej pamięci". Renee Ahdieh\n#dzieci #inny świat #ebooki #czasopismo #ebook #inny swiat #gry #historia #chłopi #danielle steel ebook #kobiety #film #czas\nE-publikacje - Obyczajowe: Obsada – ebook\nAż poznaje producenta telewizyjnego z Los Angeles – i wszystko się zmienia. Kait, zainspirowana prawdziwą historią swojej niezwykłej babki, pisze scenariusz serialu...\nZ dnia na dzień zanurza się w barwnym świecie gwiazd - aktorów i filmowców, którzy przenoszą jej wizję na ekran: od tajemniczej grande dame złotej ery Hollywood po najseksowniejszego „niegrzecznego chłopca” Los Angeles.\n#kobiece #ebooki #ebook #dzień #historia #chłopi #kate sterritt ebook #dziewczyny #czas\ne-publikacje - harlequin , romans: Kocham tylko tak – ebook\nEmerson Hart poznała Merikiego, kiedy miała zaledwie dziesięć lat. Połączyła ich wielka przyjaźń, która z biegiem czasu przerodziła się w miłość. Kiedy dziewczyna dorosła, pewnego dnia utraciła wszystko, co było jej drogie, a Meriki nie był już chłopcem, którego pokochała.\nEmerson nie może zrozumieć, dlaczego wszystko się zmieniło. Wtedy w jej życiu pojawia się Josh, który przypomina jej Merikiego. Serce Emerson zaczyna się otwierać, chociaż wydawało się, że tylko jeden chłopak ma do niego klucz. Ten, którego naprawdę kochała.\nTa historia trafi prosto do Waszego serca. To opowieść o dojrzewaniu, wybaczaniu i odnajdywaniu siebie, kiedy wydaje się, że wszystko jest już stracone.\n#dziewczyny #dzieci #ebooki #media #ebook #dla dzieci i młodzieży ebook #gora #chłopi #rodzina #kandyd #góry #pan\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Royal.Kraina z jedwabiu – ebook\n#dzieci #auto #auto świat #bez #chłopi #chłopiec z aleppo\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Chłopiec z Aleppo, który namalował wojnę – ebook\n#dzieci #charaktery #ebooki #dom #patricia gibney #ebook #chł #obyczajowe ebook #młody #chłopi #niezwykłe #obyczajowe\nE-publikacje - Obyczajowe: Zaginieni – ebook\nKiedy w katedrze zostaje odnalezione ciało kobiety, a drugie, tym razem młodego mężczyzny, zawisa na drzewie przed jego domem, detektyw inspektor Lottie Parker rozpoczyna śledztwo. Oba ciała mają na nogach charakterystyczny, nieudolnie wykonany tatuaż. Niewątpliwie ofiary coś łączyło. Ale co? Trop prowadzi Lottie do Domu św. Angeli, dawnego przytułku dla dzieci, z którym wiąże się mroczna przeszłość rodziny inspektor Parker. Teraz to sprawa osobista. Podczas gdy Lottie zaczyna dostrzegać związek pomiędzy nowymi zbrodniami a morderstwami sprzed dziesięcioleci, znika bez śladu dwóch nastolatków. Lottie musi wytropić zabójcę, nim ten uderzy ponownie, ale czy tym samym nie narazi swoich dzieci na śmiertelne niebezpieczeństwo? Wkrótce Lottie stanie twarzą w twarz z szaleńcem, który ma zdecydowanie inne niż ona pojęcie sprawiedliwości.\nTen wciągający thriller zachwyci fanów Rachel Abbot, Karin Slaughter i Roberta Dugoniego, gwarantując porywającą lekturę do późnej nocy.\n#dzieci #ebook #ebooki #dom #pora #magdalena majcher #por #chł #wiosna #romans #wszystek #pascal #chłopi #uczuc #uczucie #uczucia\ne-publikacje - harlequin , romans: Wszystkie pory uczuć. Wiosna - ebook\nEwelina pragnie tylko jednego – zostać matką. Niestety, los nie daje jej takiej możliwości. Razem z mężem decydują się na adopcję. Jednak kiedy na ich drodze pojawia się dziewięcioletni Piotruś – szczęście przysłania obawa. Chłopiec cierpi na FAS – alkoholowy zespół płodowy. Kiedy się urodził, miał ponad promil alkoholu we krwi. Chłopiec całe dzieciństwo spędził w domu dziecka.\n#dzieci #anna dereszowska #audiobook #audiobooki #chłopi #audiobook r.j. palacio #audio #anna\nAudiobooki - dla dzieci i młodzieży: Cudowny chłopak – audiobook\n#elsebeth egholm ebook #inny świat #policja #dom #auto #thriller ebook #ebook #inny swiat #kryminał #człowiek #auto świat #autor #historia #sensacja #chłopi #małżeństwo\nkryminały , sensacja , thriller: Udział własny – ebook\nPłonie stajnia sąsiadów z końmi uwięzionymi w środku. Dicte Svendsen i jej chłopak, fotograf Bo, budzą się tej mroźnej lutowej nocy w położonym niedaleko Århus, domu Dicte. Prócz nich na miejscu nie ma nikogo, sami próbują ratować zwierzęta. Mieszkające w gospodarstwie małżeństwo, Karen i Søren wyjechali, a siostra Karen, która z nimi mieszka zniknęła. Tego samego dnia policja z komisarzem Johnem Wagnerem na czele otrzymuje wezwanie do jeszcze jednego pożaru – ktoś zdemolował i podpalił szkołę przy Møllevangs Allé. Szybko powiązano oba podpalenia, a w kręgu podejrzanych znalazła się grupa nastoletnich chłopców. Lecz kiedy siedemnastoletnia córka Dicte znajduje ciało na mokradłach w pobliżu ich wioski, wydarzenia przybierają makabryczny obrót.\n„Elsebeth Eghol m jest pisarką dojrzałą i pełną pasji, a przy tym dysponuje doskonałym warsztatem. Odkrywanie prawdy – zarówno tej o człowieku i jego psychice, jak i tej o popełnionej zbrodni – staje się w jej książkach procesem tak fascynującym, że łatwo stracić oddech, czekając z niecierpliwością, aż autorka rzuci choć trochę światła na niektóre wydarzenia”.Jyllands-Posten\n„Historia stworzona przez Egholma trzyma w napięciu, porywa i niestety ujawnia brutalną prawdę o naszym świecie. Trzeba być z kamienia, aby się jej oprzeć”.Berlingske Tidende\n#c #dave rudden ebook #harry potter #ebooki #kodeks #ebook #inny swiat #dzieci #dla dzieci i młodzieży ebook #fantasy #chłopi #powieść #gry #czas #pan #kraków\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Rycerze Pożyczonego Mroku 2. Wieczny Dwór – ebook\nDrugi tom opowieści o świecie żyjącego mroku, w którym czyha niewidzialny wróg.\nFantasy pełne humoru! Dla miłośników Zwiadowców, Percy’ego Jacksona i Harry’ego Pottera!\nDenizen to po prostu zwykły chłopiec, na którego spada tajemnica. A on ciężar tej tajemnicy i konsekwencji, jakie za sobą niesie, będzie w stanie utrzymać. Bardzo ciekawa i wciągająca powieść dla młodzieży. Jest świeża, pełna magii, napięcia i tajemnic.\nChcecie na moment powrócić do beztroskich czasów dzieciństwa i zanurzyć się w magii? Ta książka jest dla was idealna.\n#romanse #dzieci #ebooki #cie #dom #romans ebook #ebook #pascal #domu #roman #chłopi #dziecka #mag #magdalena majcher ebook #miłość #raz #alkohol #pan\ne-publikacje romanse: Wszystkie pory uczuć. Wiosna – ebook\n#dzieci #książę #ebooki #dom #ebook #dla dzieci i młodzieży ebook #dzień #bellona #chłopi #czas\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Książę i żebrak – ebook\nOsią powieści jest nieoczekiwana zamiana miejsc obu bohaterów – książę trafia do domu złodzieja, a żebrak – na królewski tron. Kłopoty i perypetie, jakie wynikły z tej sytuacji, poruszają serca i umysły kolejnych pokoleń czytelników.\n#młody #audiobook jussi adler-olsen #humor #thriller audiobook #mistrz #audiobooki #audiobook #dzień #kobieta #kryminał #autor #powieść #sensacja #chłopi #bez #auto #sens #audio #duński #kobiety\nkryminał , sensacja , thriller: Wybawienie – audiobook\n#audiobook michael d'antonio #audiobooki #audiobook #autor #ameryka #audi #chłopi #auto #biblioteka #audio #grzechy\nE-publikacje - audiobooki obyczajowe: Grzechy śmiertelne – audiobook\nGrzechy śmiertelne Michaela D`Antonia to reportaż przedstawiający historię trwającego od prawie 30 lat skandalu pedofilskiego w Kościele katolickim. Punktem wyjścia w narracji D`Antonia są Stany Zjednoczone, gdzie w latach 80. sprawa przeciwko księdzu oskarżonemu o molestowanie chłopców dała początek lawinie pozwów, które w ciągu dwóch dekad poważnie podkopały pozycję i autorytet amerykańskiego Kościoła, który sprawę próbował tuszować.\n#dzieci #książka #inny świat #ebooki #dzieciom #ebook #inny swiat #dla dzieci i młodzieży ebook #chłopi #adam\nebooki - dla dzieci i młodzieży: O Kamilu, który patrzy rękami – ebook\n/2 lata temu (6 marca)\n#dzieci #dave rudden ebook #harry potter #ebooki #auto #ebook #inny swiat #dla dzieci i młodzieży ebook #gry #autor #fantasy #chłopi #child #inny świat #auto świat\nebooki - dla dzieci i młodzieży: Rycerze Pożyczonego Mroku. Tom 1 – ebook\nDla miłośników Zwiadowców, Percy’ego Jacksona i Harry’ego Pottera!\nFantasy pełne humoru!\nPierwszy tom nowej serii o osieroconym chłopcu, który nagle dowiaduje się, że należy do tajnej armii, chroniącej świat przed rasą cienistych Potworów.\nGrey umieścił palec pośrodku cienia.\n- Co to? – spytał.\n- To cień - odparł Denizen, marszcząc brwi.\n- Wcale nie – zaprzeczył Grey. – To są drzwi.\nDenizen Hardwick nie wierzy w magię, aż pewnego dnia wpada w sidła potwora stworzonego z cieni, a potem na własne oczy widzi, jak ów potwór zostaje zniszczony przy użyciu słowa stworzonego ze słonecznego blasku.\nTakie przeżycie zmienia perspektywę.\nTeraz Denizen będzie miał okazję się przekonać, że poza światem, który zna, istnieje jeszcze jeden. Świat żyjącego mroku, gdzie czyha niewidzialny wróg.\nNa szczęście między ludzkością a cieniami stoją Rycerze Pożyczonego Mroku.\nNa nieszczęście Denizen jest jednym z nich.\nZwycięzca Senior Children’s Book of the Year at BGE Irish Book Awards 2016\nNominacje do: North Somerset Teacher’s Book Award 2016\nLonglisted for Redbridge Children's Book Award 2017\nGuardian’s Best New Children’s Books Summer 2016\n#chł #ebook #inny świat #chłopiec #fantastyka ebook #francuski #przymierze #inny swiat #mistrz #fantastyka #chłopi #maxime chattam ebook\ne-publikacje - fantastyka: Przymierze trojga – ebook\nPierwsza część doskonałego cyklu Inny Świat bestsellerowego francuskiego „mistrza suspensu.” Nadchodzi wielka burza i zamieć śnieżna, pogrążając cały kraj w ciemnościach i strachu. Dziwaczne niebieske błyskawice wspinają się po murach w poszukiwaniu ofiar. Kiedy Matt i Tobias się budzą, Ziemia nie jest już taka sama. Od tej pory chłopcy będą musieli radzić sobie sami, żeby przetrwać w Innym Świecie, w któym ludzkość została zdziesiątkowana, a dorośli zamienili się w okrutne potwory.


Lekarstwa - wykop.org swoją stronę 2\nAby doszło do zakażenia pochwy, wcale nie trzeba wiele. Wystarczy nieumiejętnie korzystać z toalety publicznej, nosić zbyt obcisłą lub wykonaną z nienaturalnych materiałów bieliznę czy też zarazić się podczas stosunku. Na dowód powszechności tych infekcji wystarczy wspomnieć, że większość kobiet miała lub będzie miała z nimi do czynienia. Jak można z nimi walczyć? Oczywiście mądrze. Doskonałym wyborem na pierwsze objawy oraz w profilaktyce okażą się z pewn\t...\nData dodania: 27.09.2016 o godz: 0:10\nSebidin.pl - zapalenie jamy ustnej u dorosłych\nOferujemy naszym klientom preparaty lecznicze, które pozwalają na skuteczne leczenie objawów związanych z chorobami, które pojawiają się w przypadku zapaleń zarówno gardła jak i dziąseł, krtani. Nasze preparaty przeszły wszystkie niezbędne badania kliniczne, które gwarantują, że jest to lek bezpieczny oraz skuteczny. Nasze preparaty zapewniają również większe dawki witaminy C. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółami! ...\nData dodania: 18.04.2015 o godz: 13:18\nUkład sercowo naczyniowy - zakrzepica24.pl\nOferujemy skuteczne leki, które podawane mogą być w formie podskórnych wstrzyknięć oraz mają na celu zapewnienie skutecznego leczenia zakrzepicy. Nasze leki mają potwierdzoną zarówno skuteczność działania jak też bezpieczeństwo w ramach badań klinicznych. Zapraszamy do odwiedzenia naszej strony firmowej oraz do zapoznania się z ofertą! ...\nData dodania: 18.04.2015 o godz: 20:25\nPosiadamy wieloletnie doświadczenie w zakresie realizowania preparatów medycznych. Oferujemy preparat oparty na działaniu w formie aerozolu, który pozwala na wygodne stosowanie. Nasz preparat pozwala na skuteczne udrożnienie nosa bez wielu negatywnych efektów, które powodują środki doustne. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą! ...\nData dodania: 18.04.2015 o godz: 10:18\nJesteś właścicielem przychodni, a może prowadzisz gabinet lekarski? Zatem zapewne codziennie masz różnego rodzaju odpady medyczne, które trzeba jakoś neutralizować. Jeśli tak, to dzisiaj chcielibyśmy przedstawić Ci firmę Serwimed, która zajmuje się usuwanie niebezpiecznych odpadów medycznych. Firma ta jest sprawdzona przez wiele przychodni, gabinetu etc., funkcjonuje na polskim rynku od ponad 1999 roku. Zajrzyj na stronę i przejrzyj pełną ofertę.\t...\nData dodania: 06.01.2011 o godz: 14:37\nProwadzimy sklep, w którym bez recepty zakupisz sprawdzone leki, poprawiające potencję. Seksualność mężczyzn przestaje być tematem tabu. W wyszukiwarkach coraz częściej pojawia się hasło: kupię Cialis, czy inne sprawdzone leki dla mężczyzn. Tabletki na erekcję, jakie oferujemy bez recepty, to środki, dzięki której coraz więcej osób odkrywa, że ich seksualność na nowo sprawia im radość. Dotyczy to także kobiet, które są zadowolone ze zwiększonej mocy swoich\t...\nBardzo często nieprawidłowa flora bakteryjna pochwy wywołuje dyskomfort w okolicach intymnych oraz jest przyczyną wielu chorób. Aby o nią odpowiednio zadbać, warto stosować Lactovaginal. Jest to środek polecany przez lekarzy ginekologów w trakcie leczenia oraz jako substancja do przyjmowania profilaktycznego. Już po pierwszej dawce środka Lactovaginal kobiety odczuwają ulg, a nieprzyjemne objawy ustępują. Dodatkowo Lactovaginal przywraca w pochwie właściwe\t...\nData dodania: 27.09.2016 o godz: 16:32\nnaturalne witaminy (1), dermokosmetyki (3), dieta (26), uroda (51), dicoflor dla niemowląt (1), viagra cena (1), Apteka internetowa (5), AptekaVera (1), emolienty (1), skuteczne tabletki na odchudzanie (1), witamina d (1), cialis cena (1), udar niedokrwienny (1), kamagra (1), Apteka internetowa Vera (1), unieszkodliwianie odpadów (1), producent suplementów diety (1), wit k dla noworodka (1), zdrowie (62), witaminy dla psów (1), zasypki (1), probiotyki (1), probiotyki dla dzieci (1), tabletki odchudzające (3)


Apple iPhone Xr 64GB Coral - Smartfony i telefony - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nod: Apple|kod producenta: MRY82PM/A|kod x-kom: 449084\nOdkryj iPhone Xr 64 GB koralowy w 360 stopniach\nIntrygujący design. Niespotykany kolor. Oto iPhone Xr 64 GB koralowy. Smartfon olśniewający pod każdym względem. Od imponująco wydajnego procesora A12 Bionic, przez genialny aparat 12 Mpix z przełomowym systemem foto, aż po najbardziej zaawansowany ekran LCD. Elegancka obudowa iPhone Xr dzielnie opiera się działaniu pyłu i wody, jest również pełna gracji.\nSprawdź, jak iPhone Xr 64 GB koralowy wygląda w rzeczywistości. Chwyć zdjęcie poniżej i przeciągnij je w lewo lub prawo aby obrócić produkt lub skorzystaj z przycisków nawigacyjnych.\nOd brzegu do brzegu matrycy 6.1” podziwiasz ciepłe, realistyczne barwy oraz mnogość szczegółów. Obecność aż 1.4 miliona pikseli gwarantuje projekcję pełną emocji, niezależnie czy grasz, oglądasz wideo, czy tez przywołujesz wspomnienia zapisane na fotografiach. Pełnia intensywnych kolorów o szerokiej rozpiętości tonalnej rozpościera się na całej powierzchni ekranu Liquid Retina – najbardziej zaawansowanego ekran LCD w historii. I jest tylko dla Twoich oczu.\nWydajny i szybki jak nigdy dotąd\nMocarna, 6-rdzeniowa jednostka A12 Bionic powstała w litografii 7nm. Dzięki temu bezbłędnie obsługuje złożone procesy, w tym wielozadaniową pracę. Jest przy tym zaskakująco energooszczędna, co przekłada się na dłuższe działanie iPhone Xr koralowego. Potęgę procesora A12 Bionic wspiera Naural Engine nowej generacji, usprawniając każdy aspekt pracy smartfona.\niPhone Xr imponuje fotografią\nZa każdym razem i przy każdym świetle zrobisz oszałamiające zdjęcia. Właściwie więcej niż zdjęcia. W kadrze zatrzyma się czas wraz z niepowtarzalnym charakterem danej chwili, z wiernym utrwaleniem kolorów, światła i cieni. Bez choćby najmniejszych rozmyć. iPhone XR 64 GB koralowy łączy w tym celu możliwości optycznej stabilizacji obrazu, technologii Smart HDR i Focus Pixel oraz piksele wielkości 1.4µm. To najbardziej zaawansowany pojedynczy aparat w historii Apple.\nSmartfon działa bardzo wydajnie, pozwala korzystać z wielu aplikacji jednocześnie, bez zacinania się. Bardzo zadowolona jestem też z aparatu robiącego świetne zdjęcia. ... Rozwiń dalej\nTelefon idealny, od tygodnia nie mogę się nim nacieszyć, zupełnie inny niż wszystkie. Innowacyjny, piękny, a o funkcjonalności możnaby mówić godzinami. Bomba.... Rozwiń dalej\nŚwietny telefon. Po miesiącu użytkowania jestem bardzo zadowolona. Nie da się do niczego przyczepić. Robię dużo zdjęć, jestem z nich zadowolona, bo iPhone od zawsze robi najlepsze zdjęcia telefonem. Wcześniej miałam iPhone 4 i różnica dla mnie jest ogromna. ... Rozwiń dalej


Jak ubiegać się o kredyt hipoteczny w Norwegii? | kredyt-gotowkowy.no\nJak ubiegać się o kredyt hipoteczny w Norwegii?\nRośnie liczba Polaków lawinowo wyjeżdżających za granicę w poszukiwaniu pracy. Głównym założeniem większości z nich jest tymczasowa, kilkumiesięczna praca, dzięki której można podreperować domowy budżet. Co w momencie, gdy miesiące zmieniają się w lata, a pracownik świetnie odnajduje się w nowej rzeczywistości? Rozwiązaniem jest kredyt hipoteczny, zakup własnego M i sprowadzenie rodziny. Jak ubiegać się o kredyt hipoteczny w Norwegii?\nPotwierdzenie pobytu stałego\nJednym z kluczowych warunków ubiegania się o wsparcie finansowe na zakup mieszkania w Norwegii jest udokumentowany pobyt stały na terenie tego kraju. Norwegia jest członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, co oznacza pewne swobody dla przybywających cudzoziemców. Pobyt na terenie Norwegii nie musi być rejestrowany, jeśli trwa nie dłużej niż 3 miesiące. Jeśli pobyt przekracza wskazany termin, ale jest krótszy niż 6 miesięcy, należy zarejestrować pobyt tymczasowy. Dopiero przebywanie na terenie Norwegii przez czas dłuższy niż 6 miesięcy uprawnia do zarejestrowania pobytu o charakterze stałym. Rejestracja tego faktu odbywa się online, a z gotowym wnioskiem należy udać się do najbliższego komisariatu policji.\nKiedy najważniejsze formalności zostały dopełnione, czas na kolejny krok, jakim jest sprawdzenie swojej zdolności kredytowej. Wyliczeniem zdolności zajmuje się pracownik banku lub pośrednik kredytowy, który pomaga w uzyskaniu kredytu hipotecznego. Procedury są zbliżone do tych, które obowiązują w Polsce – pod uwagę brana jest przede wszystkich wysokość dochodów, rodzaj stosunku pracy, liczba i wiek osób w gospodarstwie oraz miesięczne wydatki.\nRozpoczęcie procesu udzielania kredytu\nChcąc otrzymać wsparcie finansowe z banku na zakup mieszkania należy złożyć wniosek w wybranej placówce. Umowa o pracę to drugi dokument, którego wymagają wszystkie banki – legalny pobyt w Norwegii jest podstawą do otrzymania kredytu. Potwierdzeniem tego są trzy ostatnie przelewy z tytułu wynagrodzenia, które również należy przekazać do banku.\nPonadto niezbędne jest zgromadzenie własnych oszczędności na poziomie minimum 50 tysięcy NOK. Uzbieranie powyższej kwoty otwiera kolejną furtkę, jaką jest możliwość uzyskania wsparcia z gminy. Startlån, czyli pożyczka startowa od gminy, przysługuje przede wszystkim osobom o niskim budżecie, które napotykają trudności w samodzielnym uzbieraniu kwoty wkładu własnego.\nZgoda na udzielenie kredytu oznacza zielone światło dla przyszłych kredytobiorców. Można teraz rozpocząć poszukiwanie wymarzonego mieszkania, a ofert w Norwegii nie brakuje. Przy procedurze ubiegania się o kredyt hipoteczny w Norwegii warto nawiązać współpracę z doradcą, którego wiedza i doświadczenie mogą znacznie ułatwić otrzymanie wsparcia ze strony banku. Doradca pomoże wybrać najkorzystniejszą ofertę banku, a dzięki jego działaniom cały proces może przebiegać znacznie sprawniej. W kwestii zakupu nieruchomości lepiej zaufać ekspertom, którzy posiadają wiedzę prawną i finansową na obcym rynku. Dzięki współpracy z doradcą zakup własnego mieszkania w Norwegii z pewnością będzie należeć do pozytywnych doświadczeń.\nRefinansowanie kredytów – na czym to polega?


' jeśli choć pięć razy dziennie się nie zabiję, to nie przeżyję ' |\n' jeśli choć pięć razy dziennie się nie zabiję, to nie przeżyję '\nRozdział IX: Jestem Sayanką.\nOpublikowano 20 grudnia 2009 Autor: Nikky\n„Marzenia są siłą napędzającą nasze życie.”\n-Ale, przecież nie jesteście do siebie prawie wcale podobne- powiedział Trunks kiedy wszyscy opanowali swój śmiech.\n-Teraz nie, ale gdy Nikky zmieni się w SSJ4 to właśnie taka zostanie już na zawsze- uśmiechnęła się dziewczyna i spojrzała na mnie- Słuchaj, nie przyleciałam tutaj z Gohanem, aby mu towarzyszyć lecz aby przekazać Ci bardzo ważną informację, której możesz się nie dowiedzieć, bo zmieniliśmy właśnie bieg wydarzeń- blondynka patrzała na mnie teraz już całkiem poważnie, a cała reszta była widocznie po raz kolejny zaskoczona. Zanim Nikky zaczęła kończyć zdanie Gohan szybko się odezwał.\n-Osiągnie SSJ4!! Nawet Goku takiego nie ma!- krzyknął chłopak, a dziewczyna podniosła wzrok prosto na niego.\n-Tak, wiem. Dziwię się, że akurat ty zadajesz te pytanie, bo doskonale wiesz, że jest we mnie coś więcej- powiedziała szybko i znowu odwróciła się do mnie.\n-Teraz ty słuchaj uważnie. W twoich wspomnieniach jesteś mieszkanką księżyca prawda?\n-Tak, Kikutką. Kiedy miałam 8 lat Freezer…\n-Nie moja droga. Nie 8 lat i nie Freezer. Zapewne wiesz już, że Sayańskie dzieci rodzą się z pomieszanych 2 DNA ich rodziców dzięki specjalnej maszynie. W takim razie te mieszanki muszą być gdzieś przechowywane. W latach, kiedy stworzono twoją mieszankę, umieszczali je w szklanych pojemniczkach i wkładali do specjalnego pokoju z przystosowaną temperaturą do przechowywania ich. Freezer nie zaatakował księżyca lecz Vegetę, która uległa zniszczeniu. Jednak przed wybuchem kilka wojowników, odpowiedzialnych za próbki wybrało buteleczki z najwyższym KI i wysłało w kosmos z nadzieją, że ktoś kiedyś odnajdzie kapsułę i pozwoli Wam się narodzić. Szklane pojemniczki jednak, miały to do tego, że gdy KI było za słabe i nie potrafiło wytrzymać nieodpowiedniej temperatury one pękały i w taki sposób z ponad 10.000 wysłanych próbek uległo zniszczeniu tylko ty przeżyłaś. Po kilku latach w kosmosie odnalazł Cię pewien naukowiec i dzięki niemu się narodziłaś, wylądował on wtedy na Księżycu i podarował Cię tamtejszym mieszkańcom, wiedząc że sam nie będzie potrafił wychować Sayańskiego dziecka. Poprosił aby wybili Ci z głowy niszczenie i zagładę, bo to właśnie mieli wgrywani Sayanie po urodzeniu- dziewczyna wyraźnie skończyła, a w ogrodzie zapadła cisza. Gohan, Trunks i Bulma patrzeli na wszystko z wielką powagą, a ją otwarłam buzię i rozszerzyłam oczy nie potrafiąc uwierzyć w to co słyszę. Minęła chwila zanim doszedł do mnie fakt, że jestem Sayanką. Powoli opuściłam głowę nie zmieniając miny. Po chwili zamknęłam usta i zacisnęłam oczy i pięści. Szybkim ruchem podniosłam głowę i krzyknęłam:\n-Czy to znaczy, że jestem Sayanka?\n-W takim razie dlaczego gdy się zmieniam mam właśnie taki strój?- pokazałam palcem na ubranie dziewczyny, a ta uśmiechnęła się.\n-Też długo nad tym myśleliśmy, jednak wszystko wyjaśniło się gdy do życia wrócił ojciec Trunksa, który nigdy nie widział Cie po przemianie- dodał w chwili ciszy Gohan z przyszłości. Mój wzrok wylądował na jego twarzy oczekując odpowiedzi, ale odezwała się znowu moja bliźniaczka.\n-Sayańskie kobiety miały właśnie takie stroje. Przyznaj, że nigdy nie widziałaś przemienionej Galaktycznej Wojowniczki prawda?- zapytała jednocześnie.\n-To prawda … nigdy nie widziałam takiej.\n-No właśnie,bo tak naprawdę nie ma żadnych Galaktycznych Wojowniczek! Kikuci musieli Cię okłamywać byś nie tworzyła zbytnich problemów, ale nie martw się. Gdy opanujesz zmianę całkowicie, będziesz mogła przemieniać się również, bez zmiany stroju, obojętnie co miałabyś na sobie- wypowiadając ostatnie słowa, sayanka uśmiechnęła się do mnie i położyła rękę na mojej głowie.\n-Trenuj- dodała i wzbiła się w powietrze wsiadając do pojazdu. Chłopak zwrócił głowę do góry, po czym znowu spojrzał na Gohana, Trunksa i Bulmę.\n-Czy dokładnie zrozumieliście co macie robić?- zadał to pytanie całkowicie omijając przy tym sprawę mojego pochodzenia. Gohan przytaknął głową i dodał.\n-Mamy lecieć do wszechmogącego, trenować pół roku, a po skończeniu poprosić o magiczną fasolkę i spotkać się z Androidami- Gohan z przyszłości uśmiechnął się i kiwną głową.\n-Dobrze, więc Nasza misja skończona. Mamy nadzieję, że odmienicie naszą przyszłość- po skończeniu tego zdania wziął przykład z Nikky z przyszłości i wskoczył do kapsuły. Kiedy się tam znalazł kopuła zaczęła się zamykać, a gdy usłyszeliśmy to samo trzaśnięcie co poprzednio z środka urządzenia wystrzeliły płomienie unosząc pojazd do góry. Leciał bardzo wysoko w górę, ale nagle zniknął, jakby teleportował się w całkiem inne miejsce. Przyjaciele jeszcze długo patrzeli w niebo po czym ich wzrok spadł na mnie. Ja nadal patrzałam w ziemię, ale czując ich spojrzenia postanowiłam pokazać im co naprawdę czuję. Uniosłam wysoko głowę z radosnym uśmiechem i błyskiem w oczach, podniosłam rękę pokazując im serdeczny palec i dodałam szybko pewnym głosem.\n-Jest super! Teraz musimy lecieć tylko do wyroczni, wkopać Androidom i ożywić wszystkich tych, którzy przez nie ucierpieli i żyć dalej w pokoju!- ta wypowiedź najwyraźniej zaskoczyła moich przyjaciół, a ja powiem szczerze, że wcale nie udawałam. Nie smuciłam się ani trochę faktem, że nie jestem Kikutką- wprost na odwrót, cieszył mnie on bardzo.\nNo i znowu ogromna przerwa … tragedia ze mną. Powiem Wam tylko tyle, że moje życie prywatne zaczyna nawalać ;] i zaczynam się wszystkiego bać. Kilka razy chciałam już opublikować ten rozdział, ale jakoś nie wychodziło za każdym razem. Więc… jakoś tak wyszło że dzisiaj się udało. Muszę jeszcze dziś napisać kolejny rozdział i zapisać go gdzieś na pliku i postarać się jakoś rozruszać tego bloga ;D hah. mogłam się spodziewać, że zapał do pisania opadnie razem z rokiem szkolnym ;] ale na szczęście za niedługo przerwa świąteczna. WESOŁYCH ŚWIĄT!\nRozdział VIII: Kapsuła.\nOpublikowano 21 września 2009 Autor: Nikky\n„Nie wszystko jest takie na jakie wygląda”\nMój ranek zaczął się dość niecodziennie. Obudził mnie głośny huk, który zmusił mnie do wyskoczenia z łóżka i wybiegnięcia na balkon w samym szlafroku. Moje oczy ujrzały widok niecodzienny. Wśród kwitnących rabatek wylądowało bardzo dziwne i spore urządzenie. Stało na 5 metalowych nogach w żółtym kolorze kończąc się przeźroczystą kopułą. W środku były widoczne 2 postacie, ale słońce odbijało się od szkła i nie potrafiłam zobaczyć kto to. Wbiegłam z powrotem do pokoju, otwarłam szafę i włożyłam na siebie jensy, adidasy i żółty t-shirt. Wybiegłam z pokoju i zleciałam na sam dół białego domu. Wylądowałam na 4 od dołu schodku i szybko wyciągnęłam nogi, aby zeskoczyć z ostatnich stopni. Jednak zanim zeskoczyłam zahaczyłam czubkiem buta o końcówkę schodów i po raz kolejny wylądowałam na podłodze, plackiem pod schodami.\n-Ach niech to! Głupie schody!- krzyknęłam ze złości, pozbierałam się szybko i podbiegłam do drzwi ogrodowych przy, których spotkałam Gohana, wbiegliśmy razem do ogrodu. Pobiegliśmy w prawo i minęliśmy róg domu gdzie zauważyliśmy ogromną rakietę. Stała już przy niej całkiem spokojnie Bulma, a obok niej Trunks w pozycji obronnej, wiecznie gotowy do walki. Już spokojniej podeszliśmy do nich, a chłopak widząc nasz spokój wyprostował się i zaczął mówić:\n-Wylądował tu jakieś 2 minuty temu, mama mówi, że mamy się nie martwić, bo na kapsule jest logo Capsula Corp, ale ostrożności nigdy za wiele- wyjaśnił szybko podnosząc wzrok do góry.\n-Więc jednak szybko się ubrałam- powiedziałam cicho do siebie, słysząc, że pojazd wylądował tu 2 minuty temu.\n-Co mówiłaś?- odwrócił się Gohan, widocznie usłyszał, że coś szeptałam\n-A nic, nic… ciekawa jestem kto tam jest, bo z góry widziałam, że w środku są jakieś dwie osoby- powiedziałam szybko zaciskając rękę. Przyjaciele spojrzeli na mnie dość niepewnym wzrokiem, ale szybko odwrócili głowy, bo kopuła urządzenia zaczęła się odsuwać. Nie trwało to dłużej niż 10 sekund, a gdy trzasła oznajmiając nam, że otwarła się do końca dwie postacie wystrzeliły z niej w górę i pojawiły się przed nami. Gdy wylądowały, moje źrenice z przerażeniem mocno się rozszerzyły, spodziewam się, że moich towarzyszy również. Przed nami stała dość młoda para, dziewczyna wyglądała na ok. 20-23 lat, chłopak troszkę starszy. Co najdziwniejsze mężczyzna był po prostu identyczny do Gohana! Miał na sobie nawet to samo ubranie, które widziałam wczoraj na treningu chłopaków. Obok fałszywego brata bliźniaka stała również, dobrze zbudowana ładna dziewczyna. Miała długie blond włosy spięte w dwa kucyki, ale nie była zwyczajną dziewczyną, jej strój ewidentnie przypominał mój- Galaktycznej Wojowniczki, ale był o wiele bardziej kolorowy. Na jej czole widniał także diadem, który był koloru niebieskiego, co być może oznaczało, że zdobyła wyższy poziom SS niż ja. Dopiero po chwili zrozumiałam, że przecież, nie może być Galaktyczną Wojowniczką, bo wszyscy mieszkańcy Księżyca zginęli po ataku Freezera.\n-Ki…Kim jesteście?- zająknął się Trunks nie poruszając się z miejsca. Przybysze stali naprzeciwko Nas z złowrogimi minami, ale kiedy usłyszeli pytanie Gohana, obaj zaczęli głośno się śmiać. Zwątpiliśmy.\n-Hahaha, Gohan nie poznajesz mnie?- zapytał chłopak z wielkim uśmiechem na ustach. Mój brat zwątpił i zrobił niepewną minę, zbierając informację, aby odpowiedzieć.\n-Nie wiem kim jesteś, ale wiem, że jesteś podobny do mnie.\n-Naturalnie, bo jestem tobą, ale 8 lat starszym. Przybywamy z przyszłości, aby wam pomóc- para uspokoiła się i teraz stali prosto z miłym uśmiechem na twarzach. To co powiedział chłopak bardzo Nas przestraszyło. Czułam, że moja mina diamentalnie się zmienia w zwątpienie pomieszane z przerażeniem, ale szybko temu zapobiegłam uśmiechając się do złej gry.\n-Z przyszłości tak? A to zapewne jest Wehikuł Czasu nad, którym teraz pracuję?- zapytała Bulma pewnie podchodząc do maszyny i dotykając jednej z jej nóżek. Dziewczyna spojrzała na Bulmę i kiwnęła przytakująco głową. Kobieta uśmiechnęła się i dodała wesoło:\n-Więc widzicie, uda mi się ją stworzyć. Lata pracy nie pójdą na marne.\n-Ale nie przybyliśmy, aby o tym rozmawiać- dodała szybko dziewczyna patrząc porozumiewawczo na chłopaka.\n-Tak, a więc jak już wiecie nazywam się Gohan i aktualnie mam 31 lat. Przybywam tu, aby poinformować Was, że macie szansę jeszcze teraz pokonać Androidy i wiem nawet jak!- na te słowa ja, Gohan i Trunks zamarliśmy. Spojrzałam Gohanowi prosto w oczy szukając w jego wzroku odpowiedzi, ale nic mi to nie dało, gdyż mój brat był równie zaskoczony co ja sama.\n-Jak…?- zapytał niepewnie Trunks, który jako pierwszy z nas się otrząsnął, po tak drastycznej wiadomości.\n-Bardzo prosto. Mianowicie został już dawno wybrany nowy Wszechmogący, który czuwa nad smoczymi kulami więc nie straciły one swojej mocy. Musicie do niego lecieć i poprosić go, aby wpuścił Was na pół roku do swojej Sali treningowej. Kiedy się zgodzi wejdźcie do niej wszyscy, bo nie ma czasu, aby każdy z Was trenował osobno. Po skończonym treningu poproście Ikarusa, który jest gościem od fasolek, aby dał Wam woreczek, bo może się przydać- szybko wyjaśnił Gohan z przyszłości. Na naszych twarzach zagościł szeroki uśmiech. Gdy usłyszałam, że magiczne kule nie straciły swojej mocy do mojej głowy napłynęło mnóstwo myśli, ale przede wszystkim chciałam ożywić swojego tatę, mamę i brata. Dziewczyna, która stała obok mojego brata z przyszłości zauważyła widocznie moją zaciekawioną a zarazem myślącą minę.\n-Czy pomyślałaś właśnie, aby ożywić Goku?- zaskoczyła mnie tym pytaniem. Wszyscy zebrani spojrzeli na mnie z zaciekawieniem, czekając na moją odpowiedź.\n-Tak..- powiedziałam po chwili z troszkę rozmazaną miną.\n-Wiem, bo też o tym pomyślałam 8 lat temu- dodała blondynka i wesoło się uśmiechnęła. Na początku nie zrozumieliśmy, ale po chwili ciszy każdy z Nas otworzył usta.\n-To znaczy, że ty…- zaczął powoli Gohan\n-To znaczy, że ty to ja!- krzyknęłam przerażona podbiegając do dziewczyny i patrząc prosto w jej oczy.\n-Tak, nazywam się Nikky- spokojnie dodała dziewczyna. Mój wzrok zaczął ją przeszywać od góry do dołu, przybyszka nawet się nie ruszyła, najwyraźniej nie przeszkadzało jej to.\n-Urosnę…- powiedziałam cicho po chwili oglądania dziewczyny. Towarzysze zaczęli głośno się śmiać, a Nikky z przyszłości spojrzała na mnie porozumiewawczo.\nWiem, powinnam się wytłumaczyć z kolejnej tak długiej nieobecności, która zaczyna być codziennością na blogach z opowiadaniami. Powiem Wam, że w wakacje pisanie kolejnego rozdziału i zapisywanie go na pliku było takim oderwaniem się od codzienności, a teraz jest już tyle do robienia. Nie chodzi mi już o szkołę, bo tym się nie przejmuję, ale o harcerstwo. Są małe problemy i nie mam nawet czasu, żeby coś napisać. Oprócz tego wena uciekła gdzieś daleko- co najgorsze zapomniałam fabułę opowiadania! Miałam wymyśloną wspaniałą i cudowną … taką, że nikt by się nie spodziewał, ale nie, oczywiście musiałam zapomnieć. Oczywiście postaram się jak najszybciej przypomnieć ją, żeby nie było. Publikuję rozdział, żeby mieć spokój i żegnam mam nadzieję, że do ‘za niedługo’ .\nRozdział VII: Niebieskie opaski.\nOpublikowano 24 sierpnia 2009 Autor: Nikky\n„Rzeczy materialne, często bywają bardziej uczuciowe niż ludzie”\nZa mknęłam drzwi tylko na klamkę i powoli nie odwracając się poszukałam światła. Kiedy znalazłam załącznik, delikatnie go nacisnęłam i aby nie zniszczyć sobie niespodzianki odwróciłam się z zamkniętymi oczami.\n-Na trzy, otworzę oczy- powiedziałam cichutko i zaczęłam odliczać.\n-Raz, dwa i TRZY!- otwarłam oczy i aż mnie zamurowało. Pokój był piękny, wyglądał tak jakby żywcem wyciągnięty z mojego snu. Na wprost siebie podstawowo miałam wielkie ogrodowe okna, które pokrywały całą przeciwległą do drzwi ścianę. Co najlepsze, za nimi znajdował się piękny balkon z zdobionymi poręczami. Na prawo od drzwi stało bardzo podobne do Bulmy wielkie, dwuosobowe łóżko z różowym baldachimem i podobnej kolorystyki narzuta. Reszta pościeli była śnieżnie biała, pasując do pokrycia ścian. Mimo, że cały dom był biały, ten pokój był inny dzięki odmiennemu kolorowi drewnianych mebli. Odcień ten przypominał olchę, ale był bardzo matowi. Obok łóżka podstawowo z obydwu stron stały olchowe etażerki, na których leżał z jednej strony budzik i nocna lampka, a na drugiej pudełeczko na biżuterię i to samo oświetlenie. Nad łóżkiem, ale jeszcze pod baldachimem wisiał piękny obraz, którego przesłania od razu nie zrozumiałam, ale będę miała jeszcze na to sporo czasu. Naprzeciw miejsca odpoczynku stała szafa, znacznie mniejsza od Bulmowej, ale i tak przewarzała wielkością w pokoju. Na jej środku umieszczone było wielkie lustro, które od razu mi się spodobało, bo widziałam w nim wyraźnie swoją bardzo ładną sylwetkę. Obok stał mały stoliczek z potrójnym lustrem na, którym znalazłam mnóstwo kosmetyków i innych przyborów do ciała. Idąc dalej pokój kończył się jeszcze jednymi także olchowymi drzwiami, które nie były zamknięte na klucz. Przycisnęłam kontakt, który zapalił światło w małym pomieszczeniu. Ku mojemu zdziwieniu i zadowoleniu była tam orzechowa łazienka, która całkowicie nie pasowała do reszty domu, ale prawdę mówiąc do mojego pokoju- jak najbardziej.\n-Fantastycznie!- powiedziałam już troszkę odważniej będąc pewna, że na najbliższym piętrze nikogo nie ma. Zbliżyłam się z powrotem do szafy i przesunęłam jej drzwi tak, że stanęła do mnie otworem. Znajdowało się w niej mnóstwo kolorowych dziewczęcych ubrań, eleganckich, sportowych, minimalistycznych oraz wprost odwrotnie. Najbardziej jednak moją uwagę przykuł pomarańczowy strój w kącie mebla. Zgrabnie odsunęłam resztę ubrań od niego i delikatnie wyciągnęłam ubranie z szafy. Gdy zobaczyłam je w całej okazałości moje oczy zaświeciły się, a na ustach pojawił się szeroki uśmiech. Właśnie trzymałam w rękach kostium podobny do tego, który nosił mój tata. Niebieski t-shirt, a na nim pomarańczowy bezrękawnik i spodnie z nadrukiem symbolu Wielkiego Żółwia. Nie odkładając kompletu spojrzałam na dół szafy gdzie umieszczone były różnorodne buty, na każdą okazję.\n-Oby tu były- powiedziałam do siebie i wtedy ujrzałam dość wysokie ‘wojaki’ jak nazywał je Gohan. Mianowicie były to dość ciężkie chyba metalowe buty, które zawsze nosił mój tata. Zgrabnie wyciągnęłam je z szafy i pobiegłam do łazienki się przebrać. Wyszłam z niej po kilku minutach i spojrzałam w 3 lustra na stoliku z kosmetykami. Przeglądałam się w nim dłuższą chwilę, ale nagle oprzytomniałam, że przecież mam większe lustro. Podbiegłam do szafy i zasunęłam drzwi odkrywając wielkie czyste lustro, które ukazało mnie bardzo podobną do ojca. Moja twarz posmutniała, bo znowu przypomniał mi się ostatni dzień z ojcem. Odwróciłam się od lustra i z spuszczoną głową znowu zaczęłam płakać . W takim stanie doszłam do etażerki z pudełeczkiem na biżuterię, a kiedy je otworzyłam ujrzałam dwie niebieskie opaski na ręce. Dopiero wtedy zrozumiałam, że nie ma czym się smucić. Otarłam szybko łzy w rękę i wyciągnęłam jedną opaskę z pudełka. Dokładnie się jej przyjrzałam po czym z powrotem odłożyłam ją do pudełka, zamknęłam je i położyłam na miejsce. Siadając na łóżku automatycznie odchyliłam głowę do tyłu, aby spojrzeć na budzik i dowiedzieć się, która jest już godzina.\n-22:00 wczoraj o tej porze szykowałam się na dyskotekę, a później…- przerwałam, bo uświadomiłam się, że to była ostatnia chwila z moją mamą. Łzy powoli zaczęły napływać mi do oczu, ale tym razem nie dałam się uczuciom. Wstałam gwałtownie i zacisnęłam jedną pięść podnosząc ją do góry jak mój ojciec z uśmiechem na twarzy po czym powiedziałam dość donośnym głosem:\n-Pomszczę Was niszcząc te paskudne bestie!- stałam tak jeszcze chwilkę jak wbita w ziemię, a gdy opuściłam rękę moje usta ze zmęczenia zaczęły ziewać. Zakryłam je ręką, po czym spojrzałam na poduszki znajdujące się na łóżku, na środku jednej z nich leżała ciemno niebieska koszula nocna. Uśmiechnęłam się do niej, szybko ją chwyciłam i wbiegłam do łazienki się umyć. Po gorącej 30 minutowej kąpieli wyszłam z łazienki w szlafroku i w już wcześniej mi znanych pluszowych papciach. Podeszłam do łóżka i zrzuciłam okrycie wierzchnie razem z papuciami na podłogę szybko wchodząc do ciepłego łóżka. Ułożyłam się wygodnie i dokładnie przykryłam po czym podniosłam do góry rękę i skierowałam palec wskazujący w stronę kontaktu, który zapalał światło w pokoju. Dokładnie się skupiłam i z niemałą trudnością posłałam w jego stronę falę, dzięki której szybko się wyłączył przy okazji gasząc światło w pokoju. Schowałam rękę pod kołdrę i zamknęłam oczy:\n-Dobranoc Nikky, słodkich snów tato- powiedziałam cichutko obracając się na prawy bok.\nWróciłam! Och, było ciekawie- nie powiem. Na początku miałam nie jechać, ale okazało się, że kadrowanie nie jest aż takie proste jak się wydawało. Ciągle ktoś patrzał mi na ręce- och, jak ja tego nie lubię. Co do kary za to mini kopiarstwo- to dostałam ją zablokowaniem mojego bloga przez Onet.pl :/ tak, jakaś autorka posądziła mnie o kopiarstwo, a ja swój szablon opracowałam na jednym z szablonów na blogu „szabloniarni”, którego adresu nie będę podawała bo nie na tym to polega. Dostałam nauczkę, aby wzorować się tylko i wyłącznie na sobie- na szczęście udało mi się wybrnąć w niecały 1 dzień z tarapatów … uch. Co do rozdziału to znowu go nie czytałam, bo nie miałam siły na to, ale jak dobrze wiem, jest nudny, bo to sam opis pokoju Nikky- za to fabuła powinna zacząć się od kolejnego, więc czekajcie wytrwale. No i zainteresowanych zapraszam do przejrzenia galerii z obozu [zdjęcia z mojego aparatu]: GALERIA.\nRozdział VI: Pogoń za posiłkiem.\nOpublikowano 15 sierpnia 2009 Autor: Nikky\n„Kobieta lepiej rozumie dziecko niż mężczyzna,\nale psychicznie mężczyzna jest bardziej podobny do dziecka.”\n-W sumie to nic. Przypomniał mi się tata, bo on też zawsze dbał o moje treningi, abym się nie przemęczała, a zarazem zdobywała coraz to nowsze zdolności- odpowiedziałam ocierając łzy z policzków. Wyprostowałam się i wyłączyłam SSJ.\n-Wejdę do tej kapsuły za 2 dni, tak jak powiedziałeś.\n-Fantastycznie. Póki co, może weszlibyśmy do domu coś zjeść? Jestem taki głodny- w tym momencie jak na zawołanie brzuch Gohana dał o sobie znać, a jego właściciel wesoło zaśmiał się do złudzenia przypominając Goku. Wszyscy wybuchliśmy śmiechem, ja z wielkimi grochami w oczach także zaczęłam się śmiać. Poszłam za przyjaciółmi z powrotem do środka wielkiego domu. Teraz mogłam dokładniej przyjrzeć się wystrojowi wnętrza, jak przypuszczałam przedpokoju. Wszystko dookoła było w białych kolorach, podłoga, schody, ściany nawet cokoły, na których wyeksponowane były gotyckie wazy z różnymi wzorami zachowane były w jasnych kolorach. Doszliśmy do kuchni, która znacznie różniła się od reszty domu Briefs. Była w kolorach ciepłych- czekoladowych. Po środku stał duży stół jadalny, ładnie nakryty z mnóstwem jedzenia. Posiłek był bardzo różnorodny, zaczynając od malutkich przekąsek kończąc na wielkiej przypieczonej świni na samym środku stołu. Ten widok mnie zafascynował, bo już dawno nie jadłam tak zróżnicowanego posiłku pomimo tego, że moja mama tak doskonale gotowała. Nad stołem wisiał wielki dostojny żyrandol, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. W końcu wszyscy usiedliśmy przy udekorowanym stole, a Bulma powiedziała radośnie:\n-Nie zgrywajcie się chłopcy, po prostu jedzcie jak zawsze- na te słowa Gohan wzbił się w powietrze i doleciał do wielkiej świni położonej na pięknym ceramicznym talerzu. Kiedy już prawie miał jej udko w ręku wyrwał mu je Trunks i szybko się oddalił. Gohan wyraźnie się tym zdenerwował, skurczył oczy i rzucił się w pogoń za przyjacielem. Trunks odbijał się od wysokich kolumn i ścian, a Gohan śledził go krok po kroku, w końcu mój brat poddał się, zatrzymał w miejscu i teleportował prosto przed Trunksa wyrywając mu posiłek z ręki. Nabrany wojownik został chwilę w miejscu, po czym tym razem on rzucił się w pogoń za Gohanem. Trwało to jakieś dobre 40 minut, aż w końcu za każdym razem, gdy któryś odebrał udko drugiemu, ugryzł je raz po czym, zostało mu one odebrane. W ten sposób, cała świnia zniknęła w ciągu 3 godzin, co było dla mnie i tak lekką przesadą, bo zwierze było naprawdę ogromne. Bulma na początku przyglądała się temu z uśmiechem po czym, sama kulturalnie nałożyła sobie posiłek na talerz i przy pomocy noża i widelca opróżniła go. Ja nie potrafiłam oderwać oczu od pogoni chłopaków, ale kobieta po kilkunastu minutach oznajmiła.\n-Nikky radziłabym Ci coś zjeść- powiedziała to w przerwie, podczas gdy kroiła kotlet.\n-Tak- pokiwałam głową i przyjrzałam się pełnemu stołowi. Z pośród całej zastawy wybrałam sałatkę i ziemniaki, bo niechętnie spożywałam mięso. Zanim jednak zaczęłam jeść niepewnie spojrzałam na kobietę i cicho zadałam pytania, ponieważ nie byłam pewna czy przy jedzeniu wypada się odzywać.\n-Proszę pani, pani za pewne wie, bo jest pani bardzo mądra. Jak oni mieszczą w sobie takie ilości jedzenia? Przecież ta świnia była ogromna, a oni właśnie ją kończą- Bulma dokładnie przeżuła i połknęła to co akurat miała w ustach, uśmiechnęła się i powiedziała.\n-Zacznijmy od tego, że nie paniuj mi tutaj, bo mnie to postarza. Pytasz jak to wszystko mieszczą…- kończąc to zdanie podniosła głowę do góry przyglądając się szalejącym po kuchni młodzieńcą.\n-Prawdę mówiąc to nie mam pojęcia!- spojrzała na mnie ze śmiechem, powiedziała to takim tonem, jakim mój tata ogłaszał zawsze swój brak wiedzy. Po dłuższym namyśle jednak dodała.\n-Wydaje mi się jednak, że to wszystko przez to, że przy okazji się ruszają. Skacząc tak i lewitując, marnują mnóstwo energii co nadrabiają jedzeniem. To tak jak z lodówką. Jeśli chcesz aby była pełna, a przypuśćmy, że nie możesz zrobić więcej zakupów niż się w niej mieści, to idziesz do sklepu i kupujesz tyle, aby ją zapełnić, ale jeśli po drodze zjesz połowę zakupionego towaru nie ma szans, aby przychodząc do domu, zapełnić ją do końca. To samo z nimi, zanim zdążą zjeść następny kęs spalą ten, który przed chwilą zjedli. Dlatego jedzenie sprawia im mnóstwo radości, a dzięki temu, że trenują codziennie nie mają problemów z odkładającymi się kaloriami i są wiecznie głodni- mówiła to już poważniej niż poprzednim razem, ale nadal z szczyptą humoru, bawiąc się przy tym widelcem.\n-Rozumiem- odrzekłam pewnie, a w tym momencie chłopcy usiedli na swoich miejscach- widocznie zjedli już całe zwierzę i zaczęli zabierać się za całą resztę. Po 20 minutach ogromy stół, był już całkiem pusty, zostały jedynie ości ryb i kości innych mięs, a w kuchni oprócz mnie została Bulma, która powoli wynosiła naczynia do zmywarki.\n-Pomóc Ci?- zapytałam pamiętając, że kobieta nie chciała abym zwracała się do niej ‘pani’.\n-Nie dziękuję, radzę sobie z tym od 2 lat sama, więc teraz tez nie sprawi mi to problemu. Widzę, że jesteś bardzo zmęczona. Powiedz Trunksowi, aby zaprowadził Cię do Twojego pokoju, w którym wcześniej przebywała jego kuzynka. Powinien wiedzieć, o który chodzi- mówiąc to ułożyła na sobie kolejne kilkanaście talerzy i wrzuciła do zmywarki.\n-Dobrze, dziękuję bardzo!- schyliłam się nisko i pobiegłam do przedpokoju. Trunks stał tym razem sam w otwartych drzwiach ogrodowych. Było już ciemno więc wyraźnie można było zobaczyć, że przygląda się gwiazdą, które szczerze powiedziawszy z tego miejsca były o wiele bardziej widoczne, niż z mojego miasta. Podeszłam do niego dość blisko, ale widocznie był bardzo zamyślony, bo nie wyczuł mnie.\n-Hej, Trunks…- zaczęłam, delikatnie dotykając go ręką o ramię. Chłopak aż podskoczył, ale gdy zauważył, że to ja delikatnie się uśmiechną i speszył zarazem.\n-Słuchaj Nikky, chciałem Cię przeprosić, za te naskoczenie na Ciebie po południu- spuścił głowę na dół i chwycił ręką tył głowy.\n-Och, nie to ja Ciebie powinnam przeprosić, to ja zaczęłam. Powinnam domyśleć się, że ty również, chcesz pozbyć się tych potworów- na chwilkę zamilkliśmy. Czułam się nie pewnie, w brzuchu mi buzowało tak jak jeszcze nigdy, pierwsze co przyszło mi na myśl to to, że może sałatka mi zaszkodziła, ale uczucie było tak dziwne, że za każdym razem gdy spojrzałam Trunksowi w oczy buzowało co raz bardziej.\n-Hej, głupio się przyznać, ale w sumie nie po to tu przyszłam, Twoja mama kazała mi, abym Ci przekazała, że masz pokazać mi mój nowy pokój. Mówiła też, że spała w nim kiedyś twoja kuzynka- podniosłam głowę i wesoło oznajmiłam mu co dokładnie chcę.\n-Rozumiem- zdziwił się Trunks. Wyraźnie zaskoczyła go moja szczerość w takiej sytuacji, może sam na moim miejscu nie przyznał by się, że nie przyszedł mnie przeprosić. Teraz już mnie to nie obchodziło. Szłam za nim po pięknych białych schodach. Oświetlenie było zgaszone, ponieważ całe korytarze były okryte oknami ogrodowymi, obitymi pomalowanym na biało drewnem dzięki czemu, było widać kontury przedmiotów i dodawało to tajemniczości domu. Chłopak zaprowadził mnie na najwyższe 2 piętro i wskazał jedne z wielu białych drzwi w korytarzu. Kiwnęłam mu potakująco głową dziękując. Najwyraźniej zrozumiał mój gest, bo po chwili odwdzięczył mi się tym samym i zaczął wracać na dół. Kiedy schodził po schodach, chwyciłam klamkę i zanim zdążyłam na nią nacisnąć odruchowo jeszcze spojrzałam na niego.\n-W sumie nie jest taki zły, na jakiego na początku wyglądał. Widocznie ma też cząstkę charakteru Bulmy- pomyślałam uśmiechając się do siebie i zamknęłam się w pokoju.\nTeraz jak jedni wiedzą, a drudzy nie- nie ma mnie. Tęsknicie? Mniejsza z tymi czułościami. Tego rozdziału nie sprawdzałam w ogóle! Nie miałam czasu, bo publikowałam 2 na raz, a musiałam się jeszcze spakować i tak dalej, więc miło widzie wszelkie poprawki- po powrocie pozmieniam.\nOsoby, które nie czytały poprzedniego rozdziału mogą się zastanawiać, jakim cudem nie dotykając komputera opublikowałam ten rozdział- mianowicie, Onet oferuje Nam opcję zmiany daty i czasu publikacji postów i właśnie to wykorzystałam.\nO tym rozdziale nikogo nie informuję w komentarzach na blogach- jest to nie możliwe.\nHa, ha, ha, a wiecie co jest najfajniejsze? Wy teraz siedzicie przed komputerem i czytacie ten głupi rozdział [ewentualnie skończyliście czytać], a ja sobie leżę w Kuźnicy Brzeźnickiej z drużyną, chlapię się w rzece, myślę o niebieskich migdałach i mam wszystkich gdzieś, bo jechałam jako kadra ;D TRELE MORELE- jak to kiedyś napisała moja sławna od nie dawna Izunia. Kurczę, ale ja ją kopiuję … jestem okropną osobą! Znienawidzę się! Ale najpierw się pomoczę w rzece, zjem zimnego loda na patyku, wygrzeję się na słońcu i powygłupiam z przyjaciółmi- później pomyślę, nad karą za kpiarstwo.\nRozdział V: Puściłam łzy.\nOpublikowano 7 sierpnia 2009 Autor: Nikky\n„Nie zrozumiesz jak bardzo na kimś Ci zależy, dopóki go nie stracisz”\nW tym momencie do akcji wkroczyła Bulma.\n-Trunks, nie przesadzaj dobrze? W sumie i ty maczałeś palce w tym, że dziewczyna od 2 lat nie trenowała. Dowiedziałam się właśnie, że ona i Chi Chi nic nie wiedziały o zniknięciu Gohana, a co najlepsze, nie zagadałeś do niej w szkole, przez co nawet nie wiedziała o naszym istnieniu. Może gdyby Cię znała przyleciała by tu i potajemnie moglibyście trenowali, a wtedy nie było by ani problemu z wczorajszą dyskoteką, ani problemu z Gohanem. Zresztą nie ważne, to już minęło. Trzeba żyć dalej- mówiła szybko, nieskładnie, bezsensu ściągając okulary z oczu i trzymając je zgrabnie w ręce oddalone o kilkanaście centymetrów od głowy. Chłopak posmutniał, ale nie okazał tego zbytnio. Jeśli rzeczywiście jest synem Vegety to odziedziczył po nim trochę jego temperamentu.\n-I w ogóle, co Ci się stało Trunks? Jeszcze nigdy nie widziałem Cię takiego wściekłego bez powodu! Przecież nic się nie stało, zawsze byłeś bardziej opanowany- dodał Gohan podnosząc głowę i patrząc na chłopaka takim wzrokiem, jakby oczekiwał odpowiedzi.\n-Denerwuje mnie to, że gdyby Nikky ćwiczyła, byłaby teraz na pewno lepsza od Nas i dalibyśmy radę w 3 tym androidom. Koniec mógłby w taki sposób nastąpić już dzisiaj, a tak będzie trzeba słuchać i przyglądać się temu piekłu przez kolejne 2-3 lata- mówił to smutnym, ale pełnym nadziei głosem, teraz nie miałam wątpliwości co do tego, że jest księciem nieistniejącej Vegety. Wyprostowałam się i ściągnęłam kapelusz. Lekko opuściłam głowę, zacisnęłam pięści, a podnosząc wzrok sprawnie przemieniłam się w Super Wojownika. Moja przemiana była wiele bardziej widoczna niż u chłopaków. Moje włosy i oczy zmieniały kolor na jaśniejszy, a na dodatek całe ubranie zmieniało fason. Za każdym razem gdy się przemieniałam pojawiał się na mnie całkiem nowy strój Galaktycznej Wojowniczki. Musze przyznać, że lubiłam go. Była to biało pomarańczowa, krótka spódniczka dobrze dopasowana do tali. Na biodrach miałam biały gruby pasek, na piersi niebieską kokardę, moje ręce okrywały rękawiczki, a na szyi pojawiała się niebieska wstążka. Na nogach zjawiały się małe pomarańczowe buty na szpilkach a na głowie kokarda o tej samej barwie. Najważniejszy jednak był diadem, który umieszczał się na moim czole i był źródłem mocy, którą się posługiwałam. Mówiono, że za każdym razem gdy poziom SS się podnosił, diadem zmieniał kolor, a Wojowniczka strój i niekiedy wygląd. Było to prawdą, zauważając diamentalną zmianę mojego wyglądu podczas pierwszej zmiany. Gohan uśmiechnął się, a Trunks trochę zwątpił.\n-Emanujesz tą samą mocą co kiedyś. Nie trenowałaś ani razu- powiedział, bez zbędnego owijania w bawełnę szybko mój brat\n- Musisz ją wytrenować!- zwrócił się Trunks do Gohana\n-Trenowałem ją, ale przy moich zdolnościach nie będę potrafił wykorzystać jej pełnego potencjału. Musi trenować sama\n-A ja mam lepszy pomysł. Niech pójdzie do Sali ćwiczeń z próżnią na tydzień, później na 2, na 3. Dzięki temu zgromadzi sama wiele szybciej energię, która jest Wam potrzebna- uśmiechnęła się Bulma. Czułam się jak zabawka w sklepie, którą ktoś chce kupić, ale nie zapłaci danej ceny jeśli sprzedawca nie dorzuci do niej baterii. Nie było to miłe uczucie muszę przyznać, ale mimo to byłam dumna z swoich zdolności.\n-To doskonały pomysł mamo!\n-Najlepiej gdybyś poszła tam już w tej chwili, ale potrzeby Ci jest odpoczynek. Proponowałbym, abyś spróbowała za 2 dni. Wtedy nabierzesz sił i będziesz mogła spokojnie trenować- powiedział bardzo pogodnym głosem Gohan. Gdy spojrzałam na jego oczy natychmiast przypomniał mi się tata oraz scena kiedy odlatywał na ostateczne starcie z Androidami:\n„ –Goku tu masz antybiotyk. Pamiętaj jutro przesłuchanie rodziców do nowej szkoły Gotena. Musimy wypaść nie źle, aby nasz syn został przyjęty. A więc jakie jest twoje hobby?- pytała go mama. Siedzieli wtedy w ogródku, Goku na rozkładanym leżaku, a Chi Chi tuż obok na Ziemi.\n-Hobby to chyba zajęcie, które najchętniej wykonuję tak?- zapytał niepewnie Goku, było widać wyraźnie, że nie chciał oberwać od Chi Chi za tak prostą rzecz.\n-Tak, doskonale. Tyle przynajmniej wiesz, a więc?- ucieszyła się mama, aż złączyła ręce z radości.\n-No to chyba walka z potworami przylatującymi na Ziemię, aby ją zniszczyć!- wyparował wesoło tata, pewny, że wypadł super.\n-Nie, nie, nie! Absolutnie nie możesz tak powiedzieć! Musisz powiedzieć, że kochasz sport i czytanie!\n-Sport i czytanie tak?\n-Tak. Dobrze przejdźmy dalej, jakie są pana ulubione słowa?\n-W sumie to chyba nie mam ulubionych słów. Ale jeśli chodzi o jedzenie, to lubię dużo różnych potraw!- Goku, aż wstał z podniecenia i można było słyszeć jego ogromne burczenie w brzuchu.\n-Och, Goku dlaczego powiedz …- mama aż chwyciła się za głowę. W tym momencie w mieście wybuchł jakiś budynek, a ja nagle poczułam ogromną KI. Wiele większą od mojego ojca. Tata stał wyprostowany i bacznie obserwował miejsce gdzie zbierała się coraz to większa kupa dymu.\n-Tato, nie jesteś chory!- podbiegłam do Goku i chwyciłam go za rękę.\n-Zostańcie tu. Nie mogę spokojnie żyć, dopóki nie jestem pewien, że cała nasza planeta jest bezpieczna- pogłaskał mnie po głowie, spojrzał na mamę i puścił jej oczko po czym szybko wzbił się i poleciał w stronę miasta. Po kilku sekundach z tą samą prędkością przelecieli obok Nas Trunks i Gohan. Wtedy widziałam go i brata po raz ostatni.” . Z moich oczu popłynęły łzy, a Gohan i Trunks się speszyli. Bulma objęła mnie obiema rękami i szybko zapytała:\nPostanowiłam, że pod rozdziałami coś tam własnego nabazgrze, a więc piszę. Może tak, zacznijmy od tego, że ten [pewnie nie idealny, ale to kolejny z tych, które napisałam już dużo wcześniej i zapisałam na pliku] rozdział dedykuję: tu du du duuum! IZUNI! Dlaczego? Bo wczoraj przez cały Boży dzień czytałam jej jakże wspaniałe opowiadanie, które ma aż 30 rozdziałów ;D. Buźkę proszę! Jej blog oczywiście dostępny jest w moich wspaniałych linkach- Izunia.\nNiestety jutro jadę na obóz harcerski, jako kadra [taki szpanerek przy okazji] i nie będzie mnie całe 2 tygodnie. Pewnie teraz każdy myśli „nareszcie, jedno opowiadanie mniej do czytania” ależ nie, no dobra, rozdział będzie przez te 2 tygodnie tylko jeden. Na wasze nieszczęście/szczęście [zakreśl odpowiednie] Onet proponuje Nam opcję zmiany daty publikacji. Rozdział VI zaplanowałam na 15 sierpnia, więc zainteresowani piszą sobie przypomnienia na komórce, bo nie będę mogła informować o tym, w komentarzach. Mam nadzieję, że i pod tym ‘łyso’ opublikowanym rozdziałem pojawią się chociaż 3 sensowne komentarze. Pozdrawiam i buźki proszę jeszcze raz! ;DD\npss: Znaczek, który oddziela rozdział od słów autorki bezczelnie zgapiłam od Izuni, mam nadzieję, że się nie obrazi ;DD :**\npss2: a z piosenki się nie śmiejcie, bo jest już dość stara, ale osobiście lubię takie klimaty [wiadomo woli się szybsze rytmy na dyskotekę, ale chodzi mi o czytanie opowiadania], a jeśli już ją ktoś dawano, dawno, dawno, dawno [może być, że nie było mnie jeszcze na świecie ;D] temu już wykorzystał, to baardzo przepraszam.\nRozdział IV: Gdybyś trenowała.\nOpublikowano 5 sierpnia 2009 Autor: Nikky\n„Beztroskich, drwiących, gwałtowników – takimi chce nas mieć mądrość. Jest niewiastą, kocha zawsze tylko wojownika.”\nza pomocą Fasolki początek rozdziału uległ małej zmianie.\nKiedy miałam zamiar stanąć na ostatnim schodku spojrzałam niepewnie na Bulmę i nagle poczułam, że nie mam gruntu pod nogami, już po chwili leżałam plackiem pod wielkimi schodami, obserwowana przez Bulmę, która była po prostu przerażona. Szybko się opamiętałam i wstałam chwytając się ręką za tył głowy.\n-Przepraszam- powiedziałam z uśmiechem, wystawiając język. Bulma uśmiechnęła się wesoło, przekrzywiając przy tym lekko głowę w prawą stronę.\n-No idź!- dodała po chwili i odwróciła wzrok w stronę ogrodu.\nKiwnęłam potakująco głową i zaczęłam zmierzać w stronę pięknych szklanych, obitych białym drewnem ogrodowych drzwi zza których słychać było krzyki. Kiedy już do nich podeszłam, na mojej buzi zagościł uśmiech. Ogarnęła mnie radość jakiej jeszcze nigdy nie czułam. Lekko nacisnęłam na klamkę i mocno pchnęłam drzwi, aby otworzyły się na oścież. Zrobiłam kilka kroków do przodu i stanęłam niedaleko miejsca gdzie rozgrywała się walka. Po mojej prawej stronie stał mój brat Gohan, który nic nie zmienił się od tych kilku lat, a pod drugiej chłopak z dyskoteki. Obaj byli jak najbardziej przygotowani do ataku. Pierwszy ruszył Gohan, nie zauważając mojej obecności. Podleciał do Trunksa z wielką prędkością i wymierzył łokciem prosto w jego głowę, chłopak jednak zatrzymał jego atak i zamachnął się nogą tak mocno, że Gohan nie źle oberwał w brzuch. Podleciał trochę wyżej, a Trunks momentalnie odbił się od podłoża i zgrabnie wyciągną miecz z pochwy. Przełożył go do przodu i znowu był gotowy do ataku. Tym razem to on zaczął atakować. Zadał milion ciosów na sekundę, ale Gohan wszystkie je ominął, a następnie chwycił miecz w dwa palce prawej ręki.\n-Tak się bawimy? Ja nie jestem uzbrojony- uśmiechnął się przyjacielsko. Trunks jakby tego nie usłyszał, na zawołanie zamienił się w Super Wojownika 2 poziomu. Gohan zrobił identycznie to samo co najlepsze z tą samą łatwością- patrzyłam na to z wielkim zainteresowaniem i niedowierzeniem, pierwszy raz w życiu widziałam i czułam tak wysokie KI! Moja twarz zaczęła dosłownie promieniować radością. Nic dziwnego, w końcu właśnie widziałam przed sobą dwóch wojowników, którzy na pewno dadzą radę Androidą. Wtedy zauważyłam, że Bulma stoi już obok mnie w wielkich okularach przeciwsłonecznych, które pewnie też dostała za darmo. Patrzała w górę, na toczący się pojedynek i uśmiechała się pogardliwie.\n-Wygłupiają się, nie walczą dzisiaj naprawdę- powiedziała po chwili nie odwracając wzroku od bitwy.\n-Jak to nie walczą naprawdę? Przecież emanują takim KI, zadają takie silne ciosy, że …- nie dokończyłam, bo kobieta spojrzała na mnie pogardliwie spod lekko odsuniętych na koniuszek nosa okularów.\n-Uwierz mi, oglądam to codziennie od 2 lat, wygłupiają się. Widocznie dzisiaj trening ich znudził.\n-Ehe …- odpowiedziałam z niedowierzeniem, moje usta automatycznie się otwarły, a głowa uniosła się ku górze.\n-Chłopaki, może troszkę szacunku dla dam?- krzyknęła z zaskoczenia Bulma wskazując jedną ręką na mnie, a drugą opierając na biodrze. Obaj mężczyźni w jednym momencie zatrzymali walkę i spojrzeli w dół bez ruchu. Źrenice Gohana się rozszerzyły, a jego mina stopniowo zmieniała się w przerażenie. Natomiast Trunks wyłączył SS i uśmiechnął się wesoło powoli podlatując ku Ziemi.\n-Cześć! Jak się czujesz? Nie źle oberwałaś od C18, masz szczęście, że tam byłem- chłopak chwycił się za głowę, jak zazwyczaj robił to mój tata.\n-Cześć … czuję się jak nowo narodzona.\n-To pewnie dzięki magicznej fasolce. Właściwie to dlaczego nie uciekałaś przed tymi potworami?\n-To niemądre pytanie. Od 9 lat trenuję, aby się z nimi zmierzyć, a gdy znajduje się do tego okazja miałabym uciekać? Było by to wysoko niestosowne- starałam się mówić bardzo klasycznym językiem, wydawało mi się, że ta klasa ludzi się nim posługuje. Gdy to mówiłam Gohan wylądował obok Trunksa, a ten cichutko szepnął mu coś do ucha, czego niestety nie usłyszałam:\n( -Gohan czy ta twoja siostra jest jakaś inna? Po jakiemu ona mówi? Po księżycowemu?)\n-Siostra co z tobą, zrobiłaś się jakaś taka drętwa. I nie mów, że trenujesz od 9 lat, bo jak dobrze wiem Chi Chi zabroniła Ci trenować 2 lata temu, a wątpię, że się jej sprzeciwiłaś. Ty zawsze byłaś córeczką mamusi- wyśmiał mnie Gohan, czym bardzo mnie zdenerwował. Co on sobie myśli, znika na 2 lata, a gdy w końcu się odnajduje będzie się popisywał przed kolegą, że potrafi mnie urazić?\n-Co ty nie powiesz? Zniknąłeś na 2 lata! Myślałam z mamą, że nie żyjesz! A właśnie, a propo mamy. Trzeba by jej dać jakoś znać, że żyjemy. A ty bój się jej reakcji na Twój powrót do domu!- powiedziałam szybko i pewnie, tonem dominatora. Kiedy to mówiłam twarze moich towarzyszy nagle posmutniały, oczy zwróciły się ku Ziemi.\n-Słuchaj Nikky, obawiam się, że bardzo długo nie zobaczymy już naszych rodziców. Niewykluczone, że nie spotkamy ich już nigdy- odezwał się w końcu Gohan nie podnosząc głowy.\n-Jak to nie spotkamy ich już nigdy? Przecież możemy znaleźć magiczne kule i sprawić aby tata i reszta odzyskali życie, a mama nadal jest w domu.\n-No i właśnie w tym jest problem. Magiczne kule tracą swoje zdolności razem z śmiercią wszechmogącego, który jak dobrze wiesz scalił się z Piccolo kilka lat temu. Niestety Piccolo zginął w walce z Androidami, przez co magiczne kule straciły swoją moc. A co do mamy…- tutaj urwał, a jego głos się załamał. Zacisnął zęby i oczy odwracając twarz lekko w bok, abym nie mogła ujrzeć łzy, która kręciła się w jego oku.\n-Twoja mama zginęła razem z całym miastem po wczorajszym ataku Androidów- dokończył szybko Trunks widząc jak jego przyjaciel cierpi.\n-Jak to całe miasto zginęło? Moja mama nie żyje? Przecież byłeś tam! Osiągnąłeś 2 poziom Super Wojownika, spokojnie dałbyś radę Androidom! Mogłeś je powstrzymać, przez Ciebie całe miasto zniknęło z powierzchni Ziemi. I moja mama…- chwyciłam Trunksa za t-schirt i lekko uniosłam materiał do góry, z moich oczu kapały wielkie grochy łez, a głos drżał pod względem emocji. Trunks szybkim ruchem odepchnął mnie z pogardą.\n-Słuchaj. Może i mam 2 poziom SS, co wcale nie znaczy, że jestem na tyle silny, aby walczyć z Androidami. Aby je pokonać, trzeba być szybszym i sprytniejszym od tych przeklętych bestii. Myślisz, że nie próbowałem ich powstrzymać? Myślisz, że co… odwróciłem ich uwagę po czym wziąłem Ciebie za ubrania i przytaszczyłem tu? Myślisz, że bym tak zrobił? NIE! Słuchaj, nie moja wina, że byłem sam. Może gdybyś się troszkę bardziej przyłożyła teraz i ty miałabyś ten 2 poziom SS i nie musiałbym ratować twojego cielska przed atakami tych cyborgów, bo nie straciłabyś przytomności. Niestety, ale ty wolałaś siedzieć te 2 lata w domu z mamą i słuchać jak te potwory niszczą Ziemię. Dla Twojej wiadomości one ponownie mnie pokonały- ponownie, bo stoczyłem z nimi już dokładnie 53 starcia, każde po kolei przegrywając. Kilka razy walczyliśmy nawet razem z twoim bratem i nic Nam to nie dało, a ty pierwszy raz je zobaczyłaś, zadałaś jeden cios i myślisz, że możesz…- krzyczał Trunks, gwałtownie gestykulując, ale Gohan mu przerwał.\n-Dość! Nie potrafię tego słuchać!- byłam zmieszana, moja twarz wołała pomocy, a oczy powstrzymywały się od płaczu, ciało zamieniło się w stojący kłębek.\n-Po co ja to mówiłam? Czemu mnie tak poniosło? On uratował mi życie…- myślałam.\nRozdział III: Nowe buty.\nOpublikowano 3 sierpnia 2009 Autor: Nikky\n-Jestem matką Trunksa- zobojętniała i zaczęła słać moje łóżko, które zostawiłam na pastwę losu.\n-Ale… kim właściwie jest Trunks?- zapytałam już trochę bardziej spokojna\n-Jak to nie wiesz kto to jest Trunks?- szybko podniosła się od ścielenia łóżka i patrzyła na mnie z oburzeniem.\n-No nie wiem … gdybym wiedziała, to na pewno znałabym jego matkę.\n-A to anignota, nie zagadał … och, teraz już wszystko rozumiem. Nie możesz mnie znać, bo Vegeta nigdy nie chciał, abyś wiedziała o istnieniu Nas, jego rodziny. Był zbyt dumny i bał się, że ty i Trunks możecie … no wiesz, no mniejsza z tym i wtedy jego odwieczny wróg zostałby jego teściem- mówiąc to już głosem kochającej matki położyła mi rękę na ramieniu i zmusiła do tego abym usiadła razem z nią na łóżku.\n-Czy to znaczy, że Vegeta ma żonę i syna!\n-Tak, jak widzisz. Ach, omal bym nie zapomniała. Jestem Bulma Briefs, a mojego syna poznasz niebawem, na razie trenuje przez domem z Gohanem.\n-Tak, z Twoim bratem, co w tym dziwnego?\n-Zniknął 2 lata temu i razem z mamą myślałyśmy, że nie żyje! Nie dawał żadnych znaków życia.\n-Żartujesz!? Nam powiedział, że dokładnie omówił to z Wami i, że zatwierdziłyście to, a ty nawet podskakiwałaś z radości kiedy odlatywał, bo byłaś pewna, że pokona Androidy. Przyleciał do Nas, bo był pewien, że nie uda mu się Ciebie trenować, bo nie ma takich zdolności jak ty, a Trunks też ma dużą moc po ojcu. Jak powiedział- tobie trening pójdzie najlepiej w własnym towarzystwie, ale wszystko wyjdzie w praniu.\n-W praniu? Nie rozumiem?\n-Ah, hmmm… to znaczy, w akcji tak jakby.\n-Ah rozumiem. Mimo to nie usprawiedliwia go to.\n-Wiem co czujesz kochana.\n-Ale musze go zobaczyć, tak za nim tęskniłam, już teraz nalegam aby do niego iść!- z podniecenia, aż wstałam i zacisnęłam pięść jak mój ojciec. Bulma widocznie zrozumiała ten gest, bo też wstała i wesoło się uśmiechnęła.\n-Nie zabraniam. Jeśli noga Ci już nie dokucza to idź, ale może najpierw ubrałabyś coś normalnego?- dopiero Wedy zauważyłam, że nad różowymi papuciami zwisiała kremowa koszula nocna, która ewidentnie była mi za duża. Spojrzałam na Bulmę z zawstydzeniem i czekałam, aż coś zaproponuje, bo nigdzie nie widziałam moich ubrań.\n-Chodź, masz chyba mój rozmiar. Pożyczę Ci coś mojego, a jutro pojedziemy na darmowe zakupy- znowu się uśmiechnęła i nacisnęła na klamkę. Kiedy szłyśmy przez dobrze urządzony korytarz zadałam jej pytanie- dla zabicia ciszy i z ciekawości.\n-Kiedy mówiłaś, że jedziemy jutro na zakupy, dodałaś, że darmowe- dlaczego?\n-Cóż, jestem teraz właścicielką Capsule Corp, bo odziedziczyłam ją po moim ojcu, który zmarł kiedy Freezer zaatakował naszą planetę, dlatego gdy pojawię się w mieście w ubraniu danej marki robię temu sklepu żywą reklamę. Przynajmniej oni tak uważają, bo ja jeszcze nie podpisałam ani jednego autografu i nie zauważyłam, żebym była specjalnie rozróżniana na ulicy- mówiła to spokojnie, tak jakby nie miała żadnych zmartwień związanych z sytuacją Ziemi. Patrzałam na nią uważnie, ale przerwałam kiedy Bulma stanęła i nacisnęła na klamkę pokoju z tabliczką „Bulma”. Pokój nie był specjalnie bogaty. Miała duże łóżko z baldachimem, obok niego stała półeczka na ubrania, a dalej mała biblioteczka. Na przeciwległej ścianie stała ogromna szafa, którą później otworzyła, a mnie zaparł dech w piersiach. Po zawartości było widać, że dostaje ubrania za darmo. Bulma dokładnie mi się przyglądała gdy przeglądałam jej ubrania. Z wszystkiego wybrałam różową sukieneczkę przed kolanko spinaną wstążką w biodrach, bolerko i różowy kapelusik dla ozdoby. Poszłam się przebrać, a ubrania leżały jakby były szyte specjalnie dla mnie. Kiedy wyszłam z łazienki Bulmę zamurowało.\n-Wiedziałam, że wybierzesz ten komplet. Był kiedyś twojej mamy, ale oddała mnie go do przechowania. Może spodziewała się, że kiedyś u mnie wylądujesz?- zaśmiała się pogodnie, po czym odwróciła się i zaczęła wychodzić z pokoju. Szybko pewnym krokiem ruszyłam za nią. Znowu szłyśmy korytarzem, aż w końcu dotarłyśmy do dość długich białych schodów, Bluma chwyciła się poręczy i schodziła powoli nie patrząc pod nogi. Jak prawdziwa królowa. Ja zeszłam powoli, uważając aby nie potknąć się w nowych butach. W połowie schodzenia słychać było już głosy ataków Gohana, wyraźne uderzenia, okrzyki, warkot kul KI oraz śmiech. Odczułam także dwie znajome energie, tak mocne i silne, że nie ciężko było Bi mi je zapomnieć.\nRozdział II: Ocalony naukowiec.\nOpublikowano 31 lipca 2009 Autor: Nikky\n„Nigdy nie wiesz kiedy twój los postanowi się\nDiamentalnie zmienić- tak, że możesz tego na początku nie wytrzymać”\nPowoli otworzyłam oczy, czułam się jak co dzień gdy wstaję z łóżka- rozpierała mnie energia do działania i byłam bardzo szczęśliwa. Gdy jednak otworzyłam oczy całkowicie, przypomniałam sobie co się stało więc powoli zaczęłam wstawać. Leżałam na miękkim, posłanym na biało łóżku szpitalnym. Obok niego stała mała etażerka na, której stał wazon z świeżymi białymi kwiatami, które osobiście uwielbiam- ale nigdy nie pamiętałam jak się nazywały, po prostu nie mam do tego głowy. Dalej stało jakieś dziwne laboratoryjne urządzenie. Domyślałam się, że to szpital, bo ściany były białe, a na oknach nie było firanek, jednak zauważyłam tabliczkę na drzwiach. Była mi bardzo dobrze znana- czarno białe okręgi wymieniające się nawzajem a na nich napis „Capsule Corp”.\n-Ten chłopak musiał przeżyć i w dodatku przynieść mnie tu- powiedziałam cichutko tak, aby nikt nie usłyszał, bo nie byłam pewna, że w pomieszczeniu nikogo nie było. Mimo to myśl, że chłopak żyje troszkę mnie odbudowała i pomimo bólu w nodze zrzuciłam nogi na dół, aby poczuć stały grunt. Zamiast tego poczułam ciepłe futerko. Spojrzała w dół i zobaczyłam wesołe włochate papcie w jasnym różowym kolorze. Szybko je założyłam i podeszłam do okna aby rozejrzeć się gdzie jestem. Otworzyłam szybę na oścież i wyłożyłam głowę daleko po za parapet.\n-Rohumba… tylko jakim cudem znalazłam się tak daleko od domu. Przecież nie mógł mnie nieść tu na plecach takiego kawału, a przecież od 3 lat po ulicach nie poruszają się już żadne pojazdy- powiedziałam już troszkę głośniej patrząc teraz w dół z bardzo niewyraźną miną. Widocznie ktoś to usłyszał, ponieważ już po chwili gdy zdążyłam zamknąć okno drzwi pokoju się otwarły. Stanęła w nich kobieta średniego wzrostu- jakieś 10 centymetrów wyższa ode mnie. Miała zielone, niebieskie, fioletowe włosy? Tego koloru nie dało się prosto sformułować w każdym razie zlewały się z jej oczami. Była szczupła i miała bardzo pogodny oraz inteligentny wyraz twarzy. Stała w progu z tacą na, której leżała mała bułka z serem oraz szklanka mleka. Kobieta ubrana była w biały fartuch Capsule Corp oraz brązowy t-shirt i jensy, więc od razu domyśliłam się, że jednak jacyś wynalazcy ocaleli. Moje przyglądanie jej trwało zaledwie kilka sekund, gdy jednak dokładnie ją już obadałam kobieta spojrzała na mnie i bardzo wesoło się uśmiechnęła przymrużając przy tym oczy.\n-Dzień Dobry!- powiedział pogodny głos nieznajomej. Podeszła do etażerki i położyła na niej tacę po czym dodała wskazując na talerz- To ulubiony ser mojego syna Trunksa, mam nadzieję, że będzie Ci smakował, bo głównie z tym będziesz jadła posiłki przez najbliższe kilkanaście lat- mówiła to tak jakby nie zdawała sobie sprawy z tego co chce przekazać. Miała w tej wypowiedzi do czynienia z zagładą ludzkości, a ona mówiła to z taką łatwością i lekkością jakiej nie słyszałam odkąd zginął mój ojciec.\n-Jak to będę jadła z tym przez najbliższe kilkanaście lat? Przecież w domu mam też inne produkty spożywcze, bo w MontCity działają jeszcze 2 sklepy, które dają żywność za darmo tym, którzy przeżyli- powiedziałam to troszkę przybita, ale pewna siebie, bo doskonale znałam ten temat, przecież chciałam uratować to miasto.\n-Jesteś nie mądra jeśli uważasz, że puszczę Cię tam teraz jeśli wiem, że przebywają tam Androidy. Mojego syna też miałam tam nie puszczać, ale się uparł- prawie, że krzyczała. Była oburzona. Jej wyraz twarzy znacznie się zmienił- przypominał troszkę twarz mojej mamy kiedy zabraniała mi po ucieczce Gohana trenować. Do słów dołączyła kilka szybkich gestów i przechyliła się lekko w moją stronę. Patrzałam na nią jak na jakąś wariatkę, widziałam, że nie jest to miłe, ale nie potrafiłam inaczej. Była kobietą niewątpliwie pewną siebie, ale moim zdaniem przesadzała- nie wiedziała przecież nawet jak się nazywam.\n-Co ty sobie w ogóle myślisz? Nie wiesz kim jestem i nie wiesz ile potrafię! Nie wiesz o mnie nic! Nawet jak mam na imię!- zdenerwowałam się i powiedziałam to troszkę głośniej niż dotychczas, a na dodatek zrobiłam pewną minę, która ułatwiła mi wypowiedzenie tych słów. Niestety mina, którą pokazała mi kobieta mnie dobiła więc szybko zrzedłam. Skrzyżowała ręce na piersi, oparła się na jednej nodze i przymrużyła oczy z leciutkim uśmieszkiem.\n-Jesteś taka pewna? Przekonamy się. Nazywasz się Nikky Son i jesteś Galaktyczną Wojowniczką. Zaadoptował Cię Goku Son kiedy miałaś 8 lat i przyleciałaś na Ziemię. W wieku 10 lat poszłaś pierwszy raz do szkoły, a gdy miałaś 13 lat twój ojciec i młodszy brat zginął. Natomiast 2 lata temu Chi Chi zabroniła Ci trenować techniki walki, przez co zapomniałaś większość swoich zdolności- skończyła bardzo dumnie otwierając szerzej oczy, jakby oczekiwała na moją odpowiedź. Zatkało mnie, minęło trochę czasu zanim zdołałam jej odpowiedzieć.\n-Kim jesteś … ?!- mówiłam z nienawiścią, moja mała głowa dopuszczała tylko jedno wyjście- TA KOBIETA MUSIAŁA MNIE ŚLEDZIĆ!\nRozdział 1: Dyskoteka.\nOpublikowano 28 lipca 2009 Autor: Nikky\n„Nikt nie wiek kiedy i gdzie spotkamy naszą miłość”\nPolecam muzykę: PIOSENKA\n-Mamo lecę!- krzyknęłam zarzucając na siebie skurzaną czarną kurtkę.\n-Gdzie?- odpowiedział mi głos Chi Chi wychylającej się zza ściany z kuchni.\n-Jak to gdzie? Na dyskotekę! Pamiętasz, rozmawiałyśmy już o tym- oburzyłam się trochę, bo przecież rozmawiałam z mamą o tym już z 15 razy.\n-Ach tak … ale pamiętaj ty masz dopiero 16 lat!- mama troszkę posmutniała, ale wyraz jej twarzy nadal pokazywał, że jest surową i nieodstępną kobietką. Zamknęłam drzwi na klucz i schowałam go do kieszeni w kurtce. Odwróciłam się na pięcie i spojrzałam na oddaloną o kilka przecznic wierzę kościoła na, której widniał zegar- 22:30. Uwielbiam MontCity w nocy, pali się tyle świateł- jest jasno a zarazem ciemno. Skręciłam w pierwsza uliczkę w prawo. Przeszłam obok kilku przepełnionych koszy na śmieci, pustych pudeł po różnych nieokreślonych rzeczach. Wyszłam znowu na główna ulicę i szłam nią prosto jakieś 20 minut, na moście chwilkę się zatrzymałam i spojrzałam w odbicie miasta w wodzie.\n-Piękne!- pomyślałam uśmiechając się lekko do siebie po czym odczepiłam się od barierki i poszłam dalej. Za mostem skręciłam jeszcze w kilka uliczek aż w końcu doszłam do Klubu „26 day” w, którym planowałam spędzić najbliższą część nocy. Nacisnęłam na klamkę i weszłam do lekko oświetlonego na niebiesko pomieszczenia. Muzyka grała bardzo głośno i był straszny tło. W końcu dopchałam się do wieszaków i oddałam recepcjonistce moją kurtkę po czym powoli weszłam na parkiet. Zabawa była tak rozkręcona, że nie podejrzewać można były iż trwa dopiero 30 minut. Jakieś dziewczyny doskonale bawiły się już na ladzie baru, inne na stoliku, a cała reszta w podskokach tańczyła do rytmów muzyki „Shadow”- zespołu, który tam grał. Powoli zeszłam z kilku schodków na parkiet, wbiłam się w tłum i zaczęłam szaleć. […] Po ok. 3 godzinach poznałam się z dziewczynami tańczącymi na stole, a te zaprosiły mnie do siebie więc już po 4 godzinach tańczyłam swobodnie na jednym z większych stołów w klubie. Muzyka nie przestawała grać, a ludzi ciągle przybywało. Szalałam na całego! W końcu dziewczyny zaproponowały dostać się na scenę, bo właśnie weszła na nią Cascada. Zgodziłam się i już po kilku minutach wszystkie stałyśmy pod samą sceną. Emi, niebiesko włosa dziewczyna, która to zaproponowała złożyła ręce i pokazała, że mam się wdrapać na scenę, po czym sama zaczęła się wciągać. Kiedy obie weszłyśmy wciągnęłyśmy pozostałe 3 dziewczyny i osaczyłyśmy Cascadę. Bawiłyśmy się doskonale, piosenkarka również nie przejmowała się naszym towarzystwem na scenie. Ręce i nogi ruszały mi się w takt muzyki i coś kazało mi się odwrócić, kiedy to zrobiłam podeszłam troszkę bliżej ściany i … BUM! Muzyka ucichła, słychać było tylko głuchy dźwięk spadających kamieni ściany. Uderzenie odbiło mnie i leżałam już na ziemi przed sceną, a wszystkie osoby, które wcześniej tu tańczyły oddaliły się do samego baru. Dziura w ścianie okryta była kurzem więc nic nie widziałam, kiedy jednak ten opadł zauważyłam dwie postacie: Androidy! Ludzie zaczęli uciekać i panicznie krzyczeć. Szybko wstałam i chwyciłam się za bolącą nogę, ale nie posunęłam się ani centymetra w tył.\n-Jak można tak doskonale bawić się bez nas? -zapytała dziewczyna android do której chłopak android zwracał się C18. Potwory podleciały na scenę i wylądowały na niej po czym wzrok chłopaka wylądował na moim ciele. Uśmiechnął się lekko i podleciał na krok przede mnie. Podniósł powoli nogę celując w moją głowę a gdy chciał zadać atak schyliłam się i ścięłam mu nogi, a ten upadł. Mina mu zrzedła, a kiedy wstałam widziałam też zdziwienie w jego oczach, które po kilku sekundach zamieniło się w kpinę. Nagle poczułam, że ktoś stanął obok mnie. Powoli odwróciłam głowę będąc przekonana, że zobaczę tam C18, patrzącą tym samym kpiącym wzrokiem na swojego brata bliźniaka. Zawiodłam się jednak. Stał obok mnie fioletowo włosy chłopak o niebieskich oczach i dobrze wykształconych mięśniach. Miał na sobie luźne czarne spodnie z wysokim stanem, czarny podkoszulek i kurtę bolero jensową z znaczkiem Capsule Corp, co dało mi pewność, że jest po mojej stronie. Chłopak był bardzo przystojny. Nagle ruszył na cyborka i zaczęli wzajemnie się okładać. Postarałam się stanąć w miarę prosto, ale ból w nodze powodował, że nie mogłam całkowicie się wyprostować. Przyglądałam się ich walce i byłam zachwycona! Nie trwało to długo, bo po kilku sekundach stanęła przy mnie C18, a zanim zdążyłam ją spostrzec zadała mi bardzo bolesny cios w brzuch przez którego upadłam i straciłam przytomność zostawiając tego przystojnego młodzieńca na pastwę Androidom.\n„The History of Trunks and Nikky”\nPewnie osoby, które bardzo uważnie śledziły przebieg Tomu 3 domyślają się dlaczego postanowiłam zakończyć go bez ‚zakończenia’. Nagle przywróciła mi się wena i zaczęłam ponownie bardzo interesować się Dragon Ball więc postanowiłam zajrzeć na bloga. Moja wena się nie skończyła więc szybko zrobiłam nowy szablon, porządek w linkach i napisałam PROLOG nowego opowiadania, które zamierzam pisać na tym blogu. Mam nadzieję, że rozdział 1 pokaże się już nie długo- mianowicie jutro. Są wakacje więc mam nadzieję, że będę miała więcej czasu dla tego bloga [ponieważ zamknęłam 2 pozostałe]. W opowiadaniu wcielę się w postać, którą byłam również w 3 pozostałych historiach i będę w 1 osobie opowiadać o jej przeżyciach.\nNazywam się Nikky Son i jestem galaktyczną wojowniczką. Urodziłam się na księżycu i zostałam wychowana wśród Kikutów. Gdy miałam 8 lat Freezer zaatakował moją planetę i zniszczył ją oraz wszystkich jej mieszkańców- tylko ja uszłam z życiem. Wylądowałam na dziwnej planecie zwanej Ziemią i tam poznałam 4 Super Wojowników z planety Vegeta. Rodzina Son czyli rodzina 3 Super Wojowników: Goku, Gohana i Gotena oraz ich mamy Chi Chi przyjęła mnie do siebie i dała mi swoje nazwisko. Okazało się, że Super Wojownicy mają podobne zdolności do moich, dlatego postanowili mnie trenować. W taki właśnie sposób stałam się pierwszą Super Wojowniczką, ponieważ już po roku osiągnęłam 1 stopień i posiadłam podobne zdolności co Gohan i Goten, jednak Goku uważał, że ma co do mnie większe plany. Gdy miałam 10 lat rodzice wysłali mnie do szkoły publicznej, w której uczyli się moi dwaj bracia. Po 3 latach na wyspie oddalonej od naszej o 9 km zaczęło się istne piekło. Wylądowały tam Androidy, które są tak bezczelne i silne, że nie oszczędziły nawet swojego stwórcy- Dr. Jero. Moi bracia, tata oraz Piccolo, Krilan, Vegeta, Tenshinchan i Yamacha wyruszyli im naprzeciw. Jednak tego samego dnia, wszyscy już nie żyli. Nie potrafiłam sobie wybaczyć tego, że nie mogłam wtedy lecieć z nimi- wolałam zginąć w walce niż teraz siedzieć i ukrywać się bezczynnie patrząc na to co Androidy robią z naszą planetą. Później roboty przyleciały na naszą wyspę, jednak nie zaczęły siać spustoszenia. Ich zabójstwa zaczęły ograniczać się do podpalania niektórych sklepów czy dewastowania Wesołych Miasteczek. Miałam już wtedy 16 lat…\nSerdecznie polecam blogasek!\nGoku Info *\nGoku, Vegeta or Broly\nStory Of Sumiko *\nSylwek i Aga\nFabuła i wyjaśnienia\nSondy i Testy\nSpis rozdziałów poprzedniego opowiadania\nPolecam blog o MANDZE!\nSuper klub do, którego należe!\nDOKŁADNY OPIS POSTACI WYSTĘPUJĄCYCH W OPOWIADANIU ORAZ ICH WROGÓW I PRZECIWNIKÓW


WiktoriaCzytaRazemZWami: 71. "Chcę być ognioodporna. Nic nie powinno mieć dość siły, by złamać mi serce."\n✔ Książka jest bardzo ładnie wydana. Mimo że bardziej podoba mi się okładka zagraniczna, to ta nasza nie jest najgorsza. Opis umieszczony z tyłu bardzo przyciąga wzrok, a rozdziały są zrobione minimalistycznie, ale do tej historii to jak najbardziej pasuje.\n✔ Pomysł na tę książkę jest bardzo ciekawy. Autorka zdecydowała się na pokazanie nam życia codziennego osób żyjących w środowisku patologicznym, a rzadko jest to spotykane, tym bardziej że ani trochę nie hamowała się przed brutalną rzeczywistością. Na pewno nie jest to książka dla młodzieży, a Pani Fisher w całej tej historii pokazuje nam smutek, ale i wiele mądrości, którą możemy z niej wyciągnąć.\n✔ Margo to moim zdaniem bardzo skomplikowana osoba. Matka względem niej zachowuje się jakby rozmawiała ze służącą, ale nie zawsze tak było. Dziewczyna nadal w pamięci ma te dobre czasu, kiedy matka się nią opiekowała i troszczyła się o nią. Jednak pewnego dnia wszystko się zmieniło, rodzicielka głównej bohaterki żeby zarobić na życie stała się prostytutką, a swoją córkę odseparowała od siebie jak tylko mogła. Nie za dobrze wpłynęło to na Margo, która w dzieciństwie mogła polegać tylko na sobie. Dzięki początkowym rozdziałom z przeszłości możemy zobaczyć jak bohaterka z biegiem czasy zmieniała się. Teraźniejsza Margo jest jednak osobą otyłą, niepewną siebie, ale i zaradną osobą. Cała historia prowadzona jest z jej perspektywy, dzięki czemu bardzo dokładnie możemy zgłębić jej myśli.\n✔ Główna bohaterka przechodzi przez całą historię pewną przemianę, tylko nawet po przeczytaniu trudno mi powiedzieć, czy jest ona pozytywna, czy negatywna. Te wszystkie zdarzenia, w których brała udział bardzo dają nam do myślenia. W kółko się zastanawiam nad wątkiem, który tutaj był najbardziej podparty czyli: Czy zabijesz jedną osobę, by uratować 10 innych?\n✔ Czas na męskiego bohatera Judaha, który jest tak cudowną postacią. Jego poczucie humoru, wyczucie chwili. Nawet to że poruszał się na wózku nie zabrało mu pewności siebie, którą wręcz emanuje i zaraża innych. Gdyby nie on te wszystkie wydarzenia mogłyby zupełnie inaczej się potoczyć i na pewno życie Margo potoczyłoby się inaczej.\n✘ I tutaj pojawia się mały minusik, spodziewałam się, że chłopaka będzie więcej. Na pewno historia byłaby troszkę lepsza gdyby wprowadziło się więcej momentów z Judahem.\n✘ Nie wiem czy tylko ja odczuwałam jakby Margo w ogóle nie zdawała sobie sprawy z tego co robiła. Nawet był taki moment w książce, kiedy bohaterka mówi że przez chwilę czułą się jakby stała obok i patrzyła na kogoś zupełnie innego. Od połowy zaczęłam się zastanawiać co ona zrobiła ze swoim życiem i jak daleko się to posunie.\n✔ Może was zdziwię, a może nie. Ale ja nie spodziewałam się, że autorka umieści w tej książce aż tyle postaci. Tutaj cały czas pojawia się ktoś nowy co łączy się z różnymi przeżyciami tych osób oraz mają one różny wpływ na naszą bohaterkę. Ale to akurat mi przypadło do gustu, dzięki temu Pani Fisher ukazała nie tylko życie Margo w środowisku patologicznym, ale i inne osoby, które mają równie interesujące historie.\n✔ Wątek pewnej zagadki, odkrywania osoby winnej morderstwa młodej dziewczynki, z którą Margo utrzymywała pewną więź. Bohaterka troszczyła się o nią jak o swoją siostrę, przez co jej zaginięcie mocno na nią wpływa.\n✔ Główna bohaterka popada w pewnego stopnia szaleństwo, obłęd. Trudno powiedzieć od czego to się zaczęło, kilka zdarzeń kumuluje się na małym odcinku czasu przez co Margo sama nie wie co o tym wszystkim myśleć, próbuje to zrozumieć, ale zaczyna się w pewnym sensie gubić. Po przeczytaniu długo zastanawiałam się czy bohaterka taka się urodziła, czy może te zdarzenia tak na nią wpłynęły i szczerze nic mądrego nie wymyśliłam.\n✔ Język i styl autorki jest bardzo ciekawy, na pewno na długo zapadnie mi w pamięci. Tak samo jak słowa, które umieściła na końcu książki, troszkę się nimi przeraziłam. Jeśli Pani Fisher umieściła w tej książce, to na co sama czasami ma ochotę to ... naprawdę nie wiem co mogłabym napisać, to jest niepojęte.\n✔ Zakończenie jest otwarte, sami możemy sobie dopowiedzieć to co nie zostało powiedziane. Autorka pozwala nam samemu ocenić czy czynny Margo można usprawiedliwić, czy raczej ją ukarać.\nPodsumowując mimo że historia nie sprostała stu procentowo moim ogromnym oczekiwaniom to historia, którą przeczytała poruszyła mnie, wiele mnie nauczyła i zwróciła moją uwagę na osoby wychowujące się w środowisku patologicznym. Książka jest napisana w specyficzny sposób, autorka ukazuje nam historię dziewczynki, która popada w szaleństwo, ale jej czyny pozwala nam przemyśleć i poddać ocenie samodzielnie. Osobą które lubią czytać takie książki polecam, jednak moim zdaniem nie nastawiajcie się za bardzo na thriller, bo go znajdziecie głównie w drugiej części książki, przez dwieście pierwszych stron mamy opisaną historię dziewczyny, jak żyje oraz to jak sobie radzi w swoim otoczeniu.\nCzytaliście tę książkę, a może macie ją w planach? Nie zapomnijcie zagłosować w ankiecie po prawej stronie. :)\nBiblioteczka Suomi 24 stycznia 2017 14:30\nCzytałam i zgadzam się co do oceny ;)\nAlannada 24 stycznia 2017 15:15\nJak gdzieś mi wpadnie w ręce, to może się skuszę\nMiasto Książek 24 stycznia 2017 16:34\nwczoraj skończyłam książkę czytać i szczerze też nie wiem jak tę książkę ocenić. Mocno wpłynęła mi na psychikę, jednak całokształt wyszedł jakoś dziwnie :/\nSłodka Obsesja 24 stycznia 2017 16:54\nJakoś nie specjalnie ciągnie mnie do książek tej autorki. Muszę jednak przyznać, że sam opis jednak mnie zaciekawił. Nie sięgnę jednak raczej po nią. Przynajmniej nie w najbliższym czasie.\nPisane Myślami 24 stycznia 2017 17:40\nChoć książka niezbyt do mnie przemawia, to te cytaty podobają mi się - są po prostu mocne...\nWioleta Sadowska (awiola) 24 stycznia 2017 21:50\nOstatnio stale napotykam na blogach tę książkę.\nPatrycja 'Pyciaaa' 24 stycznia 2017 22:14\nWszyscy teraz piszą o tej książce. Mam nadzieję, że w najbliższym czasie uda mi się ją dorwać, bo bardzo mnie intryguje :)\nWioleta S 24 stycznia 2017 22:29\nJestem bardzo ciekawa tej książki. Pewnie niedługo ja przeczytam :)\nWioleta S 26 stycznia 2017 10:57\nPs. Nominowałam Cię do LBA. Szczegóły na blogu. :)\nAmanda 25 stycznia 2017 13:51\nByłam pod wielkim wrażeniem tej książki i bardzo mi się spodobała. Ale wiadomo, każdy ma inne odczucia po przeczytaniu. ;) Ja właśnie ten minus odnośnie Margo całkowicie nie odebrałam jako minus, a jako dowód na to, czego się potem dowiedzieliśmy o niej, taką małą podpowiedź, która już sugerowała, że coś się będzie działo. ;)\nAoi Akuma 27 stycznia 2017 20:41\nKupiłam tę książkę w tym tygodniu i jestem jej ogromnie ciekawa. Opis jest naprawdę zachęcający, a tematyka intryguje, naprawdę. Nie mogę się doczekać aż wreszcie ją przeczytam!\nEwa Smaś 28 stycznia 2017 13:33\nCiekawi, ciekawi. Już mam na czytniku, więc niedługo przeczytam\nMagia słowa 29 stycznia 2017 08:40\nKocham tę książkę 😍


Notka Produkty niezbędne każdej pani\nTroszczenie się o swoje ciało to obecnie coś całkowicie normalnego, zdziwienie może budzić, kto się tym nie zajmuje. By w tej pielęgnacji odnieść sukces konieczna jest regularność, a nie najdroższe kosmetyki.\nWarto o tym pamiętać i codziennie wygospodarować czas na procesy pielęgnacyjne.\nZ pewnością każda pani, niezależnie od swojego wieku ma jakieś własne rytuały pielęgnacyjne – ulubione kosmetyki, zabiegi, którym najchętniej się poddaje, czynności pielęgnacyjne Kompletna oferta na www.beautikon.comKompletna oferta na , które wykonuje przed snem i tym podobne. Takie przyzwyczajenia się ogromnie istotne, bo w trakcie dbania o dobry wygląd niezwykle istotnym aspektem jest regularność. Można to bardzo łatwo zobrazować na pewnym przykładzie. Jeśli zatem na przykład kupimy najdroższy w drogerii peeling do stóp o doskonałym składzie, polecany przez czasopisma i o udowodnionej skuteczności, ale użyjemy go tylko raz, nie możemy się spodziewać, iż nasze stopy długo czas będą wyglądały nienagannie – należy używać takich produktów z konkretną częstotliwością, aby dawały one obiecane efekty. Opłaca się wyrobić sobie zwyczaje, jakie będą związane właśnie z tymi zabiegami pielęgnacyjnymi, na przykład jeden wieczór w tygodniu przeznaczyć na peeling stóp.\nNasze ciało jest ciągle narażane na niezwykle niekorzystny wpływ wszelakich czynników zewnętrznych, jakie odpowiedzialne są za pojawiania się wszelakich zmian chorobowych oraz zwyczajne niszczenie skóry. Mycie naczyń i związany kontakt z detergentem, niska temperatura, suche powietrze – to wszystko powoduje, że nasza skóra Więcej potrzebnych informacji znajdziesz na www.beautikon.comWięcej potrzebnych informacji znajdziesz na potrzebuje fachowej pomocy.\nAby zagwarantować jej odpowiedni poziom nawilżenia trzeba regularnie stosować produkty jak przykładowo krem do rąk. Szczególnie sprawdza się ten z gliceryną oraz naturalnymi olejkami.\nPosted in Zdrowie i uroda and tagged ciało, olej, sklep.\nTroszczenie się o swoje ciało to współcześnie coś całkowicie naturalnego, zdziwienie budzi, kto się tym nie zajmuje. By w tej pielęgnacji odnosić sukces konieczna jest regularność, a nie najlepsze kosmetyki.