[Proza] STREFA 501 - Literatura - Nerwica.com\n[Proza] STREFA 501\nPrzez Korba, 30 Listopad 2010 w Literatura\n- Ani kroku dalej, Leo! Przysięgam, że nacisnę spust! Bez zmrużenia oka! – wykrzyczał Benicio, stojąc w rozkroku z ramionami wyciągniętymi przed siebie. Chłód ściskanej broni koił spocone dłonie.\n- Jasne. Przecież nigdy nie miałeś rewolweru w rękach. Nie wygłupiaj się, Benicio – Leo stał, opierając się o bok kanapy. Splótł ręce na piersi i, przechyliwszy głowę na bok, uśmiechał się z pogardą.\nTen jego wredny uśmieszek, myślał Benicio. Zwykle wydawał się łobuzerski, ale budził w nim braterskie uczucia. Teraz jednak tylko potęgował jego wściekłość. Złośliwy, zuchwały wyraz twarzy, myślał gorączkowo, nie opuszcza go nawet przy spotkaniu z wylotem lufy.\n- Co ty możesz o mnie wiedzieć? Zawsze patrzyłeś tylko na siebie. Zresztą, nie mam już nic do stracenia. Mogę zabić ciebie, siebie i każdego, kto stanie mi na drodze – przestępował nerwowo z nogi na nogę.\n- Ali też? – Leo odrzucił głowę do tyłu, wlepiając w niego stalowoniebieskie oczy, ciemniejsze niż zwykle. Jasne włosy odsłoniły zmarszczone czoło. Zewnętrzna linia brwi uniosła się. Wyraz jego twarzy nie był groźny, raczej skupiony.\n- Nie mieszaj jej do tego. Ona nie ma z tym nic wspólnego – wycedził cicho Benicio przez zaciśnięte zęby. Palce ogarnęło drżenie. Nie potrafił go powstrzymać.\n- Oczywiście, że ma. Znacznie więcej niż przypuszczasz – Leo wyprostował się, opuścił ręce i zahaczył kciuki o kieszenie spodni. Zrobił krok naprzód. Lewy kącik ust powędrował lekko w górę. Teraz Leo nie tylko śmiał się z niego. Wręcz go lekceważył.\n- Nie podchodź! – zawołał Benicio z rozpaczą. Miał ochotę się rozpłakać. – Jezu…, dlaczego to wszystko się dzieje?!\nWtem poczuł czyjąś obecność za plecami. Gałki oczne zaczęły mu drgać, jakby kłujący wiatr dostał się pod skórę i wprawił je w ruch. Powieki opadały, a on walczył, unosząc je na siłę, choć to, co widział, rozmazywało się. Poruszał nimi coraz słabiej i słabiej. Poddał się w końcu i wydawało mu się, że traci świadomość.\nStał na brzegu jeziora. Nieskazitelnie gładka woda odbijała na swojej ciemnogranatowej powierzchni złocisty księżyc w pełni. Niebo rozjaśniały gwiazdy. Zdawało mu się, że są ich tysiące. Miliony. Zasiane starannie boską ręką w kosmicznej przestrzeni, niektóre świeciły słabiej, jak pąki jeszcze nie w doskonałości swego rozkwitu, inne, większe, jaśniejące na tle tamtych, sprawiały wrażenie jakby były bliżej ziemi. Przez moment nieświadomie delektował się tą chwilą. Przez moment wyszedł poza własne granice i wszystko, co się do tej pory wydarzyło, zostało poza nim. Przez moment po prostu był. W sensie duchowym. Jednocześnie fizycznie jakby przestał istnieć. Przez ten jeden krótki moment. Szybko jednak wrócił znajomy skurcz w gardle i Benicia znowu ogarnął lęk. Wstrzymywana łza spłynęła po policzku, pozostawiając wilgotny ślad na rozpalonej skórze. Zaczął odczuwać przerażenie. Wodne lustro wydawało się znać każdą bolesną prawdę, bezkres nieba przytłaczał swoją niepojętością, a gwiazdy, jak błyszczące końcówki palców, wskazywały wprost na niego, zagubionego w przestrzeni rzeczywistości i w przestrzeni umysłu.\n- Co ja tu, kurwa, robię? – chcąc odgarnąć włosy z czoła, zdał sobie sprawę z tego, że w prawej dłoni wciąż trzyma rewolwer. Kolba była gorąca od zetknięcia z jego rozgrzanym ciałem. Przyjrzał mu się, jakby widział go po raz pierwszy. Nigdy nie miałeś rewolweru w rękach…, usłyszał w myślach. Czemu by nie zrobić z niego użytku? Przyłożył zimną stal lufy do skroni. Uśmiechnął się sam do siebie, bo to odczucie go uspokoiło.\n- No właśnie. Co ty, kurwa, robisz? – ktoś wyszarpnął mu gwałtownie broń. Benicio odskoczył przestraszony i odwrócił się. Zrobił parę szybkich kroków w tył, mrużąc oczy, gdyż oślepiło go światło padające z pobliskiego budynku. Mimo że niezbyt silne, uraziło oczy przywykłe do ciemnych barw jeziora i nieba.\n- Leo? – wydawało mu się, że osoba, która nagle oddaliła się od niego o kilkanaście metrów, miała smukłą posturę przyjaciela. Także niebieska koszulka i jasna grzywka jakby mignęła mu przed oczami.\n- Nie jestem żaden Leo – rzekł tamten, a za jego plecami pojawiła się lekka mgła. Teraz widać było, że miał na sobie szare ubranie przypominające roboczy kombinezon.\n- Więc kim jesteś? – Benicio zaczął iść w jego kierunku, wytężając wzrok. Kontury postaci zdawały się wyrazistsze, twarz natomiast coraz bardziej zamazana. W miejscu, gdzie powinna była znajdować się twarz, dojrzał jedynie białą plamę przypominającą kłębiastą chmurkę. Oddalał się, nie robiąc przy tym żadnego ruchu nogami. Człowiekiem bez twarzy?, pomyślał i zaśmiał się w duchu oszołomiony ilością absurdu, którego był częścią przez ostatnich kilka minut.\n- Człowiekiem bez twarzy, owszem – odezwał się tamten. - Rekwiruję go na jakiś czas.\nRozległ się głuchy strzał i mgła zaczęła gwałtownie gęstnieć. Benicio podbiegł jeszcze parę metrów. Powietrze nagle zrobiło się przejrzyste, a dziwny osobnik zniknął gdzieś po prawej stronie. Rozejrzał się wokół. Za plecami miał spokojną taflę wody. Kilkadziesiąt metrów przed sobą widział jednopiętrowy podłużny budynek z szeregiem drzwi i okien przypominający przydrożne motele. Miał kształt delikatnego łuku i każdy jego koniec niemalże stykał się z brzegiem jeziora. Na pustej połaci plaży, gdzieniegdzie porośniętej kępkami trawy, stały dwa samotne drzewa. Jedno po prawej, drugie po lewej stronie. Miały cienkie, jakby wyschnięte, liczne gałęzie. Porastały je rzadko rozrzucone ciemnoczerwone liście. Pośród zalegającego mroku wyglądały jak choinkowe lampki.\nNiemożliwe, żeby zniknął tak szybko, pomyślał. Wplótł palce obu dłoni w lekko kręcone, czarne włosy. Mocno naciskał czaszkę, próbując obudzić się z tego świadomego snu. Co to jest? Czy to sen? A jeżeli śnię, czy to możliwe, abym tak silnie, tak realnie odczuwał? Każda komórka jego ciała tętniła życiem, jakby posiadała odrębne, mocno bijące serce. Krew płynęła w żyłach tak burzliwie, że niemal słyszał jej szum.\nWszystko, co wydarzyło się od awantury z Leo, choć nie mogło to trwać więcej niż kilkanaście minut, zdumiewało go, odbierając zdolność logicznego myślenia i coraz bardziej przerażało. Jednocześnie nie dziwiło go wcale, bo sądził, że ma skomplikowany charakter i dlatego przytrafiają mu się rzeczy nietypowe dla zwykłych ludzi. Wydawało mu się, że między nim a innymi tkwi niewidzialna ściana uniemożliwiająca całkowite, niczym niezakłócone porozumiewanie się. Albo że sam jest niewidzialny. Niewidzialny wśród ludzi. Wyjątkowy, a nie mogący uczynić znaczącego ruchu. Wypowiedzieć słowa. Krzyknąć. Tak bardzo chciał krzyknąć. Nigdy jednak nie robił tego, bo przypuszczał, że i tak nikt go nie usłyszy. Tak bardzo chciał być z ludźmi. Kochać ich. Z drugiej strony im mocniej się starał, tym większą czuł do nich pogardę.\nNie pogardzał Leo. Aż do momentu, gdy wycelował w niego broń. Teraz zdał sobie sprawę z tego, że tak naprawdę nie miał zamiaru go zabić, choć wtedy był o tym przeświadczony. Po prostu chciał, aby coś się stało. Ogrom jego uczuć, pytań, rzeczy, które chciał powiedzieć, a nie wiedział jak, utworzyły w nim mieszankę wybuchową. Był tykającą bombą. Chciał zrobić coś, co byłoby działaniem na granicy, niebezpiecznym, nieodwracalnym, po czym zmieniłoby się dosłownie wszystko. Tak postępują ludzie doprowadzeni do ostateczności, którzy sądzą, że nie mają nic do stracenia.\nNigdy nie gardził też Ali. Nie mógłby. Choćby dała ku temu największe powody. Przed oczyma zobaczył, jak wchodziła po schodach na niewielki ganek domu w Alamogordo, gdzie do tej pory mieszkał sam z ojcem. Wtedy zobaczył ją po raz pierwszy. I od tego dnia widywał ją niemal codziennie. Ojciec nieraz śmiał się, że Bóg zesłał mu z opóźnieniem córkę, której zawsze pragnął. Gdy pojawił się Leo, zaczęła znikać na całe dnie. I wracała odmieniona, jakby nieobecna. Powinien był domyślić się, że między nimi istnieje jakaś więź, jakaś tajemnica. Lecz Leo zafascynował go równie mocno. Równie mocno go do siebie przywiązał. Dlatego nie był zazdrosny. Dlatego wybaczał im, ignorował bolesne kłucie w sercu. Powinien był...\nPrzerwał rozmyślania, gdy do jego uszu dotarł niski, nieprzerwany dźwięk, przypominający wyjątkowo głośne mruczenie kota. Spojrzał w lewo i znieruchomiał. Pod czerwonolistnym drzewem stał wyprężony, z wyciągniętym wprzód, lekko pochylonym łbem, potężny tygrys. Przednie łapy, ustawione nieruchomo, stykały się ze sobą grubymi opuszkami. Skóra na grzbiecie opinała wystające łopatki. Sierść lśniła w blasku księżyca. Błyszczącymi oczyma uporczywie wpatrywał się w Benicia. Na chwilę rozwarł pysk jakby w triumfalnym uśmiechu, ukazując różowy język i wielkie, białe kły, po czym zamknął paszczę. Cały czas obserwował wystraszonego mężczyznę, nie mrugnąwszy nawet powiekami. Ten nie ruszał się. Nie dlatego, że wielokrotnie na filmach widział, jak ludzie obeznani ze zwyczajami dzikich zwierząt przy niebezpiecznym spotkaniu trwali nieruchomo, skamieniali. On był skamieniały. Czuł, że nawet gdyby chciał uciekać, nogi odmówiłyby mu posłuszeństwa. Nie mógł nawet odwrócić wzroku od elektryzujących oczu, które jakby niewidoczną mocą przyciągały go do siebie.\n- A więc przybyłeś, Benicio La Selva. Witaj – usłyszał głęboki, spokojny, kobiecy głos. Rozejrzał się dookoła, lecz nie zobaczył nikogo. Tymczasem zwierzę poruszyło się, zwracając łeb w ciemność za sobą. Jego sierść zalśniła, jak gdyby nie tylko odbijała księżycową poświatę, ale sama emitowała jasne promienie. Oprócz strachu Benicio odczuwał także zachwyt. Białe, czarne i rude wzory wyglądały jak namalowane wprawną ręką malarza. Tygrys ponownie spojrzał na niego. Emanował godnością i potęgą. Wywoływał w patrzącym mimowolny szacunek i uległość.\n- Jak to się mówi w twoich stronach? Każdy jest kimś w Nowym Meksyku? Nie jesteś tak wyjątkowy, jak sądzisz – głos, lekko rozbawiony, odezwał się ponownie. Zrozumiał, że rozlega się jedynie w jego głowie. Nie miał odwagi poruszyć ustami. Był zahipnotyzowany. – Jednak nie znalazłeś się tutaj przez przypadek. Ciekawa jestem, jaki zrobisz z tego użytek.\nZwierzę w mgnieniu oka odwróciło się i szybkim susem zniknęło w mroku. Benicio poczuł, jak ustępuje napięcie z jego zesztywniałego ciała. Nogi zrobiły się miękkie, niemalże usiadł. Podparł się ręką o ziemię. Przymknął oczy i przez chwilę głęboko oddychał.\nZdecydowanym krokiem szedł w kierunku budynku. Trzy drewniane stopnie prowadziły na ogrodzony lichą barierką wąski podest ciągnący się przez całą długość budynku. Na pierwszy rzut oka stwierdził, że mogło tu być około dwudziestu pokoi. O ile to był motel i o ile za rzędem drzwi mieściły się pomieszczenia gościnne. Wahadłowe drzwi z jasnego drewna przypominały wejście do westernowych barów. Zajmowały jedynie środkową część framugi, tak, że gdyby stanąć za nimi, jedynie głowa i nogi byłyby widoczne dla innych. Padało spoza nich ciepłe światło, rzucając na ziemię zapraszający półokrąg. Pchnął lekko prawe skrzydło i wszedł do środka. Owiał go przyjemny zapach tytoniu, jakby ktoś palił wyszukane cygaro lub fajkę. Było tu jasno, swojsko i ciepło. Podłoga, krzesła, stoły, bar zrobione były z tego samego jasnego drewna, co drzwi. Nawet ściany były nim pokryte. Wszędzie wisiały w niewielkich ramkach czarno-białe fotografie. W rogu po prawej stronie stała stara szafa grająca. Rozpoznał głos Astrud Gilberto, tylko dlatego, że Ali uwielbiała ją i jej wykonanie „Girl from Ipanema”. Uśmiechnął się do swoich myśli.\n- Taaaak, ja też to lubię – dopiero teraz zauważył mężczyznę siedzącego z boku, po lewej stronie. Rozparty na krześle, z nogami na stoliku, wypuszczał przez usta kółeczka dymu. W dłoni trzymał końcówkę cygara. Miał na sobie znoszone dżinsy, miejscami podarte, nie wiadomo czy brudne czy po prostu wytarte, kowbojskie buty z ostrym szpicem i niebieską koszulę w białą kratę. – Jestem Lazar.\nMężczyzna wstał energicznym ruchem i podszedł do niego. Był wysoki i smukły. Miał swobodne ruchy. Wyciągnął w jego kierunku rękę. Gdy Benicio odpowiedział tym samym, uścisnął jego dłoń mocno i przyjaźnie.\n- A ja Benicio. Benicio La Selva.\n- Wiem – odpowiedział przeciągle, wchodząc za bar. – Vendaval wspominała, że wpadniesz. Uśmiechnął się, ukazując rząd równych, białych zębów.\n- Vendaval? – zapytał Benicio, siadając na wysokim stołku barowym.\n- Taaa. Wyglądasz, jakbyś potrzebował czegoś mocniejszego – nie czekając, sięgnął na lustrzaną półkę, na której stały kolorowe butelki. Niektóre bez etykietek, niektóre otwarte, niektóre zupełnie puste. Ich byle jakie ustawienie stwarzało wrażenie bałaganu, jakby nikt od dawna ich nie porządkował. Jednak Lazar dokładnie wiedział, że na trzeciej, najwyższej półce, jako druga od prawej, stała ta zawierająca trunek dla Benicia. Postawił przed nim szklankę z grubym dnem, którą uprzednio nabrał kilka kostek lodu ze złotego wiaderka. Przezroczyście zielony płyn wprawił lodowe bryłki w ruch, a one zabrzęczały żwawo w szklanym naczyniu.\nTen dźwięk zawsze go uspokajał. Niejednokrotnie przesiadywał „U Joe”, gdy był roztrzęsiony i myśli kłębiły się w jego głowie, a on sądził, że niedługo będzie im w niej za ciasno. Tańczące bryłki lodu obiecywały mu wtedy chwilowe ukojenie. Uciszenie myśli.\nMężczyzna odstawił butelkę na miejsce i, opierając się na łokciach, spojrzał uważnie na Benicia. Ten początkowo czuł się nieswojo. Oczy Lazara miały jednak uspokajający odcień jasnej zieleni. Jego usta ułożyły się w ledwie widoczny, ale ciepły uśmiech. Górną wargę przecinała delikatna ukośna blizna. Mimo to ta twarz wydawała się sympatyczna, wręcz przystojna. Lekko przyciemniona opalenizną, jakby tylko muśnięta słońcem, z delikatnym zarostem, wzbudzała zaufanie. Pomyślał, że to rodzaj faceta, który kobiety uwielbiają, a mężczyźni chcą mieć za kumpla. Nie był piękny urodą filmową, z okładek magazynów. Był pociągający jakimś wewnętrznym spokojem, niewypowiedzianą mądrością. Pomyślał też, że gdyby był taki jak on, Ali kochałaby go bardziej niż... Kochałaby go bardziej.\nLazar pokręcił głową, jakby usłyszał jego myśli, ale nic nie powiedział. Cicho westchnął. Wymownie spojrzał na szklankę, a wyrwany z zadumy Benicio poczuł woń mięty. Pociągnął zachłannie spory łyk. Płyn jakby tysiącem szpilek zranił go w język, po czym przyjemnie rozlał się po całym ciele, rozluźniając każdą, najmniejszą nawet, jego część. Wciskając plecy w oparcie krzesła, z ulgą stwierdził, że napięcie, jakie odczuwał w karku, ustąpiło. Również ramiona i nogi, do tej pory jakby zesztywniałe, teraz były uwolnione z niewidocznego uścisku i lekkie.\n- Lepiej? – zapytał mężczyzna, prostując sylwetkę.\n- O niebo – odpowiedział Benicio zgodnie z prawdą. Miał ochotę również powiedzieć temu nieznajomemu, a jednak w jakiś sposób bliskiemu mężczyźnie, że tu, z nim, w tym barze, przy tej muzyce, pijąc ten dziwnie kłujący, lecz dobry napój, czuje się bezpiecznie. I że nie ma się ochoty stąd ruszać. Gdyby tylko można było zatrzymać czas i nie wracać wstecz ani iść do przodu. Bo nie wiedział, która z tych ewentualności bardziej go przeraża. A miał przeczucie, że wkrótce będzie musiał podjąć decyzję.\n- Nie martw się. Wszystko może być dobrze – rzekł tamten, odczytując jego myśli.\n- Słuchaj, kto to jest... ten, ta... – zaczął nie umiejąc zebrać myśli.\n- Vendaval? Tygrys, którego spotkałeś? Piękna, prawda? - bez oświetlenia małych lampek wiszących nad kontuarem baru jego oczy przybrały odcień szaroniebieski.\n- Tak, mówiła do ciebie – Lazar powoli kiwał głową, uśmiechając się.\n- Jak to możliwe? Kim ona jest? – przechylił szklankę, połykając jej zawartość do dna. Nie zważał na szpilki raniące mu język i podniebienie, nawet przełyk.\n- Kiedyś była człowiekiem. Nie raz i nie dwa. Wcześniej była tygrysem, ale nie takim, jak teraz, tylko zwyczajnym zwierzęciem – odpowiedział. Mówił inaczej niż do tej pory, ciszej, jakby tylko do siebie. Nie przeciągał sylab, nie ucinał końcówek wyrazów. Skierował twarz gdzieś w bok, jednak kątem oka obserwował Benicia.\n- Mówisz o reinkarnacji jakby to było coś, czego można doświadczyć – teraz był zupełnie spokojny, choć zdawało mu się, że Lazar spogląda na niego nieufnie. Nie dziwił mu się. W końcu był tu obcy.\n- Można to nazwać reinkarnacją albo w ogóle tego nie nazywać. Ludzie mają skłonność do definiowania, układania świata w sprytne formułki, bo dają złudzenie uporządkowania. A faktycznie są tylko przykrywką dla braku świadomości. Życie człowieka, czy po prostu życie, jest wielowymiarowe, wielopoziomowe, wieloetapowe. Sam fakt, że się tu znalazłeś, jest jakimś tego dowodem. Nie sądzisz?\n- A może to sen? – Benicio, ożywiony, pochylił się nad barem, jednocześnie ściszając głos jakby się bał, że ktoś może go usłyszeć. – Może za chwilę się obudzę i...\n- I co? W którym miejscu tego, co było przedtem się znajdziesz? I jaką masz pewność, że tamto to też nie sen?\nSpojrzał w twarz mężczyzny, którego oczy znów zaiskrzyły zielenią, gdy ten, przysunąwszy sobie stołek barowy, usiadł naprzeciw Benicia i zbliżył się do niego. Chciałby wiedzieć, jakie myśli skrywa to gładkie czoło, przykryte opadającymi niedbale, nierównymi strąkami jasnobrązowych włosów. Milczeli obaj przez chwilę.\n- Posłuchaj, Vendaval przeszła więcej niż jesteś w stanie pojąć. I niż potrzebujesz wiedzieć.\n- Zaraz, jak to jest możliwe, że będąc wcześniej człowiekiem przeszła reinkarnację i przybrała postać zwierzęcą? Myślałem, że to nie działa w tę stronę.\n- Nie wiesz, co mówisz, ale trudno cię winić – zniecierpliwiony Lazar wstał, dając tym samym do zrozumienia, że nie ma ochoty kontynuować rozmowy. – Gdybyś wiedział, jak to jest zajść na najwyższy poziom istnienia, jak to jest pokonać wszelkie ograniczenia i doznać oświecającej, ale jednocześnie bolesnej prawdy, nie byłbyś teraz tutaj. Nie wiesz, więc nie masz możliwości wyboru. Już dawno zostało napisane, że poznanie wyklucza raj.\nBenicio nie odezwał się więcej. Nie miał pojęcia, o czym on mówił. Chciał to przemyśleć, ale nagle poczuł niesamowitą słabość w całym ciele i bardziej niż zwykle obezwładniający natłok niejasnych myśli.\nLazar sięgnął po paczkę papierosów, obrócił ją otwartą stroną w dół i lekko uderzył nadgarstkiem w drewniany blat baru. Trzy papierosy wysunęły się równocześnie. Zębami wyciągnął ten najbardziej wystający i nonszalanckim gestem rzucił opakowanie w bok. Kciukiem sprawnie podniósł pokrywkę dużej srebrnej zapalniczki. Zapaliwszy płomień, przytknął go do trzymanego w ustach papierosa i zaciągnął się mocno. Przez całą tę chwilę patrzył na Benicia kątem oka. Skupiony całkowicie na tej wykonywanej miliony razy czynności, nie przestawał kontrolować zachowania gościa.\nZsunął się z wysokiego krzesła i powolnym krokiem zbliżył się do ściany na lewo od baru. Podłoga nieznacznie skrzypiała wraz z każdym stawianym krokiem. Minął puste stoliki i, okrążając pomieszczenie, przyglądał się wiszącym fotografiom. Mężczyzna z wielkim brzuchem w pasiastej koszulce bez rękawów. Mężczyzna z długimi, podwiniętymi komicznie w górę wąsami i dziwacznie wytrzeszczonymi oczami. Kobieta na plaży wykonująca podskok z wyciągniętymi w górę ramionami i nienaturalnie zgiętą w bok nogą. Jej usta zwinięte w dzióbek. Patrzył na nią przez chwilę, gdy nagle posłała mu całusa, uśmiechnęła się w figlarny sposób i znieruchomiała w pierwotnej pozie. Spojrzał szybko na mężczyznę z wąsem, a ten mrugnął do niego okiem. Gruby brzuch jego sąsiada podniósł się, jakby jego właściciel wziął głęboki oddech. Zamknął oczy, odczekał chwilę, marszcząc z całej siły powieki, i spojrzał ponownie na zdjęcia. Postacie były nieruchome. Przyspieszył kroku i ruszył w kierunku drzwi.\n- Możesz spać, w którym chcesz – usłyszał, przekraczając próg. Lazar siedział przy jednym ze stolików w takiej pozie, w jakiej zastał go przychodząc tutaj. Huśtał się nieznacznie na krześle unosząc jego dwie przednie nogi w powietrze. Wydawało się, że za chwilę runie na plecy. Papieros bezwładnie zwisał mu z ust. Na nogach nie miał już szpiczastych butów.\n- Mam na myśli pokój – dodał. Papieros lekko chybotał, przyklejony do dolnej wargi. Jego twarz znów przybrała spokojny, łagodny wyraz człowieka żyjącego w zgodzie z życiem i własnym ja.\nBenicio wyszedł bez słowa.\nZnalazłszy się na zewnątrz, zastanawiał się, w którą stronę pójść. Wszędzie takie same drzwi. Żadnych numerów. Żadnych zamków. Wtem usłyszał cichy, zduszony śmiech, jakby ktoś bezgłośnie zanosił się nim od dłuższego czasu. Pod drzewem, tym samym, w okolicy którego zniknął wcześniej, a które teraz miał po swojej lewej stronie, siedział Człowiek bez twarzy. Kształty jego postaci były niewyraźne. Benicio pomyślałby, że to skutek wypitych trunków, gdyby nie to, że reszta obrazu zachowała swą naturalną ostrość. Jednak po szarym ubraniu i ledwie widocznej, białej plamie w okolicy głowy poznał tajemniczego osobnika, którego spotkał na samym początku. Poczuł się nieswojo, nie miał ochoty z nim rozmawiać, jednak tamten na pewno wiedział, że został zauważony. Teraz zaczął się śmiać na głos. Śmiech przybrał skrzeczącą, niezdrową barwę.\n- Czy ... Czy ci po... powiedział? – wykrztusił wśród obleśnych rechotów.\nBenicio spoglądał na niego w milczeniu, postanowiwszy nie wdawać się w rozmowę.\n- Nie powiedział ci, co? Poczęstował cię tylko gadką o bólu poznania i wydawał ci się strasznie mądry, co? – ponownie zaniósł się śmiechem, który przemienił się w cienki pisk. – Ty naiwny jakiś jesteś, wiesz? Ale powiem ci coś. Wszyscy będą chcieli cię w konia zrobić. Lepiej zapytaj go, zapytaj go...\n- O co mam go zapytać? – odparł Benicio zniecierpliwiony, położywszy dłoń na najbliższej klamce.\n- Zapytaj go, dlaczego jest tchórzem. Zapytaj go o tygrysicę – po tych słowach szybko zniknął w rzadkiej mgle. Jego wredny chichot cichł znacznie wolniej.\nSztywny kołnierz nieprzyjemnie przylegał do szyi. Rozpiął ostatni guzik. Zauważył, że na dłoniach ma skrawki lepkiej, pomarszczonej gumy, czegoś, co przypominało starą, ludzką skórę lub to, co pozostawia po sobie wąż.\n- Cholerstwo...., żeby tak pozbyć się tego raz na zawsze... – nie rozumiejąc znaczenia tych słów, dotknął twarzy rękoma. Nie zastanowiła go jednak obcość własnych kształtów. Kości policzkowych, czoła, nosa...\nCzuł nieuzasadniony, niezrozumiały pośpiech. Wybiegł z jaskini i rozejrzał się po otaczających go skałach pożółkłych od słońca, bez śladów żywej roślinności. Przeskakując po nich wyjątkowo zwinnie, dotarł na płaską, wysuszoną ziemię przypominającą pustynię z pozostałościami piasku. Nogi niosły go w podświadomie znanym kierunku.\n- Mam cię – powiedział do siebie.\nDopiero po chwili zorientował się, że zbliża się do biegnącej w oddali wysokiej dziewczyny. Jej proste, długie, jasne włosy kołysały się z boku na bok, odbijając promienie słoneczne, migające równomiernie na ich grubych pasmach. Maszerował szybko, kryjąc się za nielicznymi głazami i wymarłymi drzewami, które pojawiały się coraz gęściej. Poruszał się bezszelestnie. Nie słyszał nawet własnego oddechu. Nie odrywał wzroku od ruchliwych, smukłych nóg w obcisłych dżinsach. Naprzemiennie wyprzedzające się błękitne trampki wprawiały w podskoki zbyt długie, białe sznurówki.\nPo intensywnym truchcie w pełnym słońcu nie odczuwał zmęczenia ani przyspieszonego rytmu serca. Nie był nawet spocony. Po upływie nieokreślonego czasu wbiegli na szeroką, asfaltową drogę. Tabliczka umieszczona na poboczu głosiła: AUTOSTRADA 54. W odległości około pięćdziesięciu metrów przed sobą widział idącą szybkim krokiem dziewczynę. Cały czas poruszała się pewnie, jakby doskonale znała drogę. Musiała mieć precyzyjnie dopracowany plan. Nie wychwycił żadnego krótkiego momentu wahania, spojrzenia rzuconego w bok czy za siebie. Sam natomiast obserwował otoczenie bezustannie. Nie spuszczając wzroku z jej zwinnej sylwetki, zachowywał czujność wobec wszystkiego, co było wokół. Mimo że czuł narastającą irytację, uporczywie śledził ją dalej.\nNagle pewnie skręciła w odgałęzienie drogi prowadzące do widocznego w oddali miasteczka. Czujnie posuwał się za nią, obserwując mijane budynki, do których zbliżyli się po chwili szybkiego marszu. MUZEUM HISTORII KOSMICZNEJ. KOSMICZNE KINO. Wyobraził sobie niedzielne popołudnia, w które całe rodziny przyjeżdżają oglądać zielonego ludzika z gumy umieszczonego za szkłem jak cenny eksponat albo młodzież pochłaniającą kartony popcornu na kolejnych częściach „Gwiezdnych wojen” czy innego ziemskiego gówna. Zaśmiał się w duchu z ludzkiej głupoty i bezczelnej wręcz wiary w jedyny i słuszny im monopol na wiedzę. Ich pojęcie na temat wszechświata było niemal infantylne. Pomyślał też, że jest takie wygodne i jednocześnie prymitywne. Nie zdając sobie sprawy z automatyczności tych refleksji, przyjął je za własne. Przyszło mu to tym łatwiej, że przez całe życie odcinał się od rodzaju ludzkiego, nie znajdując jednak nic w zamian.\nPrzedzierając się przez gąszcz ogrodów wąskimi ścieżkami między płotami domostw, dotarli wreszcie do niewielkiego, schludnego ganku jednopiętrowego domu. Ona wbiegła lekko po schodach, on, kryjąc się za najbliższym zakrętem, obserwował ją poprzez kwadraty drucianej siatki odgradzającej sad pełen drzew obsypanych zielonymi jabłkami. Wtedy obejrzała się po raz pierwszy. Skierowała wzrok wprost na niego, mimo że, logicznie rzecz biorąc, nie mogła go widzieć. Gdy zobaczył ją zamarł w bezruchu. Poczuł łopotanie serca ustępujące powoli uczuciu uwielbienia, które ogarniało go zawsze, gdy patrzył na jej pociągłą twarz, drobny, prosty nos i delikatne usta. Najbardziej jednak paraliżowały go jej oczy. Jeżeli można w ogóle stwierdzić, że czyjeś oczy wyrażają bystrość, to z całą pewnością o niej można było tak powiedzieć. Błękitne, nie blado, ale intensywnie błękitne, wwiercające się w człowieka na wylot, sprawiały wrażenie, jakby ich właścicielka mogła poznać naszą najdrobniejszą myśl. Dwa niebieskie punkty na jej twarzy, dwa maleńkie punkty wpatrujące się w niego poprzez druciane kwadraty i dziurawą zasłonę z liści, zdawały się nieracjonalnie powiększać, tworząc dwa ogromne jeziora, które mogły go wchłonąć w ciągu sekundy... Ali! Ali!, słaby głos wołał w oddali.\nZapukała mocno w drzwi, wystukując tylko sobie znany, nierówny rytm. Czekała kilka minut w spokoju, zupełnie jakby była pewna, że prędzej czy później ktoś otworzy. Za drzwiami w końcu pojawiła się siwa głowa ozdobiona równie siwymi, gęstymi wąsami i takimiż krzaczastymi brwiami, spod których przez szybę spoglądały na nią poczciwe oczy starca. Po chwili otworzył drzwi i przez parę sekund czyścił końcówką koszuli okulary o grubych szkłach. Założył je na nos i spojrzał wyczekująco na niespodziewanego gościa.\n- Dzień dobry, czy mógłby mi pan pomóc?\nChoć nie mógł widzieć jej twarzy, wyraźnie zobaczył rząd równych, białych zębów w jednym z najsłodszych uśmiechów. Ten zapadł mu w pamięć najbardziej. Widział jedną dłoń wykręcającą długie palce drugiej w sympatycznym zakłopotaniu. Widział dwa błękity skierowane na niego, gdy spoglądał na nią zza poziomych pasków żaluzji o wyblakłym kolorze mającym uchodzić za łososiowy.\n- Ali! Ali! – usłyszał ponownie i zaraz potem zdał sobie sprawę, że to jego głos tłumiony poduszką, w którą wciskał czoło.\n- Co u diabła....? – wyszeptał, podnosząc głowę. Wypuścił ze ściśniętych palców pomarszczone prześcieradło, które powysuwało się zza rogów materaca. Rozejrzał się niepewnie na boki, nie mając jeszcze całkowitej pewności co do miejsca, gdzie się znajdował. Leżał na szerokim łóżku z surowego, ciemnego drewna, w pomiętej, białej pościeli. Materac był twardy i wygodny, jakby nie był nigdy wcześniej używany. Obrócił się ciężko na plecy. Spojrzał na biały sufit i żarówkę przykrytą zwykłym, kremowym kloszem. Cały przestronny pokój charakteryzowała taka sama prostota. Czysta podłoga z jasnego drewna, szafka z jedną szufladą, z niewielką lampką, stojąca przy łóżku. Pod ścianą na wprost wiklinowy komplet: stolik i dwa fotele. Po prawej stronie okno, teraz zasłonięte kawową zasłoną tłumiącą wyraźne już promienie słoneczne, nadające surowemu wnętrzu atmosferę ciepła i bezpieczeństwa.\nŻeby tak nie musieć się stąd ruszać, pomyślał, zakrywając się rozgrzaną kołdrą. Gest ten, nielogiczny, biorąc pod uwagę panujący w pomieszczeniu zaduch, miał jeszcze przez chwilę podtrzymać ułudę odcięcia się od wszystkiego, co istnieje poza sztywnym prostokątem łóżka i przepoconą pościelą. Żeby tak niezauważalnie leżeć bez końca, zatrzymawszy tę chwilę dnia, kiedy jeszcze nie trzeba tak bardzo być, kiedy jeszcze czuć błogość nocnego rozespania... Wracające wspomnienia poprzedniego dnia zbytnio zakłócały leniwą obserwację dojrzewającego poranka i dojrzewającego „bycia”. Sam nie był gotowy do włączenia się w nurt własnego życia, nie miał jednak na tyle spokoju ducha, by pozwolić sobie na bezczynność. Poza tym, czuł ogromną potrzebę rozmowy z Lazarem.\nKiedy znalazł się na zewnątrz, jego oczom ukazał się widok pełen nienaturalnie intensywnych barw. Ubita ziemia miała kolor ciemnobrunatny, wpadający w czerwień. Pokrywające ją plackami kępy traw, nieliczne, w nocy sprawiające wrażenie rzadkich i zwiędłych, teraz zieleniły się soczyście, gęsto oplatając wyrastające pośród nich krystalicznie białe kielichy kwiatów. Drewniany podest lekko zaskrzypiał pod jego krokami, gdy skierował swe kroki do schodów i zszedł po nich powoli. Malowniczość otoczenia spotęgowała się, kiedy wziął głęboki oddech i poczuł, jak płuca wypełnia mu najświeższe powietrze, jakim przyszło mu kiedykolwiek oddychać. Coś jakby pomieszanie morskiej bryzy o świcie i zapachu łąki tuż po deszczu z dodatkiem świeżego soku z brzoskwini. Jedynie dwa drzewa, w swojej pozornej martwocie, pozostały niezmienne w porównaniu ze swoim nocnym wyglądem. O tak ciemnych, że prawie czarnych pniach i cienkich, długich gałęziach. Ciemnoczerwone liście, jakimś cudem trzymające się życia, unosiły się delikatnie, niepodnoszone najmniejszym podmuchem wiatru. Woda w jeziorze błyszczała w złocistych promieniach słońca. Sama miała jasnoturkusowy kolor egzotycznej zatoki. Stawiając stopy w tej cudnej krainie, poczuł się nieczysty, nie dość godny i zbyt prozaiczny, by swoim nic nieznaczącym istnieniem zakłócać piękno tego miejsca.\n- Niezły widok, nieprawdaż? – usłyszał znajomy, kobiecy głos. Zaledwie trzy słowa, a brzmiały tak głęboko i śpiewnie. Utworzyły w jego głowie płynną linię melodyczną, która pociągała, jednocześnie każąc zachować powściągliwość.\nNie zauważył ich od razu, choć powinien był, gdyż siedzieli pod prawym drzewem. Ona raczej leżała, wyciągnąwszy leniwie łapy przed siebie, teraz wyglądające niemal niewinnie, pieszczotliwie, jednak niepozwalające zapomnieć o swojej sile i zwinności. Sprężyste cielsko lśniło, tworząc niewiarygodnie zgraną paletę egzotycznych kolorów. Nieznacznie, jak gdyby od niechcenia, uniosła łeb (pomyślał, że to wyjątkowo niefortunne określenie na coś, co przypomina raczej królewską głowę, cóż z tego, że zwierzęcą). Z całą dokładnością zobaczył teraz, że jej ślepia (kolejna nieadekwatna nazwa dla czegoś, co miało paraliżujący magnetyzm) mają ciemnozłotą barwę. Takiej aury szlachetności i godności nie wyczuwał nigdy u żadnej istoty, żywej czy martwej. Lazar siedział nieopodal, opierając się o pień drzewa. Benicio odniósł wrażenie, że zauważył ich, ponieważ sami sobie tego życzyli. Pomyślał też o więzi łączącej tych dwoje, niewidocznej gołym okiem. Sam nie rozumiał, dlaczego przez myśl przeszła mu właśnie taka refleksja, przelotna, ale oczywista. Wiedział jednak, że nie będzie zbyt długo obserwował tej niezwykłej pary, gdyż Lazar wstał i zaczął iść w jego kierunku. Miał na sobie czarne, lniane, luźne ubranie. Spodnie i koszula bez rękawów. Luz z elegancją. Po raz kolejny pozazdrościł mu i poczuł jeszcze większą sympatię do tego obcego człowieka. Spojrzał na jego bose stopy i wydało mu się to takie naturalne, swobodne i ... zachwycające.\n- Nie znoszę butów – rzekł, jakby odczytując jego myśli. – Nie lubię niczego, co mnie krępuje. W jakikolwiek sposób. Wczoraj ubrałem buty jedynie na twoje przywitanie. Nie myśl, że to jakiś szczególny zaszczyt. Po prostu nie chciałem, żebyś pomyślał, że jesteśmy tacy niecywilizowani.\n- Cokolwiek to znaczy... – dodał po chwili, uśmiechając się do siebie.\nGdy wchodzili do budynku, Benicio przystanął i obrócił się, by jeszcze raz objąć wzrokiem otoczenie. Chciał sprawdzić, czy to, co widział wcześniej, nie było złudzeniem czy wytworem zmęczonego umysłu lub wybujałej wyobraźni. Ojciec zawsze mu powtarzał, że wyobraźnia zwiedzie go kiedyś na manowce. Dla niego jednak była darem ofiarowanym przez życie tym, którzy mają wysoki stopień wrażliwości. Dzięki niej mogą kierować się w życiu intuicją. Ojciec kręcił głową i powtarzał, że tej ostatniej należy ufać najmniej, gdyż jest jedynie podszeptem tłumionych pragnień i wyrazem nadziei, a ta zwodzi człowieka, pozbawiając go realizmu.\n- Niewiarygodne... – wyszeptał, wzdychając głęboko, i z niechęcią odrywając wzrok od promienistej wody, odbijającej okrąg słońca i wyblakłe, drobne punkciki gwiazd, wszedł do środka.\nNa jednym ze stolików stał duży talerz z parującą jajecznicą i grzankami. W powietrzu roznosił się zapach kawy, którą Lazar nalewał mu z przezroczystego dzbanka.\n- Jak...? Kiedy to przygotowałeś? – zapytał się, próżno szukając wzrokiem kuchni lub kucharza.\n- Zamówiłem – odparł tamten, śmiejąc się. – No wiesz, jedzenie na telefon, dowóz bezpłatny. Wszystko, by ułatwić człowiekowi życie. Seks przez internet, wirtualna tożsamość, zakupy z katalogu, szybkie samochody, identyczne garnitury i bezosobowe biura. Właściwie nie ma potrzeby wychodzić z domu, rozmawiać z ludźmi, no chyba że w interesach. Wszystko to jednak po to, by stanowić część upozorowanego społeczeństwa. By być upozorowanym człowiekiem sukcesu. Dobrze, że nie dożyłem tych czasów, ych – otrząsnął się z obrzydzeniem.\n- Dlaczego? – zapytał Benicio, przyglądając mu się z ciekawością. Nie chciał stracić okazji, żeby dowiedzieć się czegoś o tym człowieku. Tak bardzo go fascynował. Poza tym, wciąż miał w pamięci rozchichotane słowa Człowieka Bez Twarzy.\n- Dlaczego? – powtórzył Lazar marszcząc czoło, a głos jego podniósł się o ton wyżej. – Chcesz wiedzieć dlaczego? Powiem Ci dlaczego – dodał, siadając naprzeciw niego. Jego oczy przybrały szaroniebieską barwę. – Bo byłem nieprzystosowany. W czasach, kiedy ja żyłem, ten cud cywilizacji nie był jeszcze na takim etapie rozwoju jak w twoim świecie. Ale ja i tak nie chciałem dla siebie takiego życia. Niektórzy uważali mnie za niewdzięcznika. Mój ojciec przez całe życie wypominał mi, że nie wykorzystuję swoich możliwości, szans. Czyli tego wszystkiego, co on mi ofiarował. Szlachetne urodzenie, majątek, kontakty, perspektywy. No i świetne, bogate małżeństwo. Dla niego byłem zawsze nieudacznikiem. Niczym więcej. Nawet jak byłem już w dorosłym wieku, nie przestał widzieć we mnie rozkapryszonego bachora. Kiedy nie przyjęli mnie do wojska, przestał się do mnie odzywać. Opinia lekarska utwierdziła go w przekonaniu, że jestem – tu zakręcił palcem kółko przy czole – świrem, za jakiego moja matka mnie całe życie uważała. Szła na łatwiznę zbyt wiele od siebie nie wymagając, tłumacząc się tym, że jest dla mnie pobłażliwa i wyrozumiała. Mnie to i tak było już potem obojętne... Z braku akceptacji czerpałem siłę...\nZasępił się na chwilę. Nerwowo przygryzł kącik dolnej wargi. Jego oczy, przybrawszy szarawy odcień, spoglądały gdzieś poza postać siedzącego naprzeciw Benicia, którego żołądek wypełniło przyjemne uczucie nasycenia. Niezupełnie rozumiejąc to wszystko, zdecydował się zapytać:\n- Dlaczego stchórzyłeś?\n- Co? – odparł od niechcenia, wyrwany z zadumy, Lazar. Po czym dodał z przekąsem – co zrobiłem? Stchórzyłem mówisz? Uuuu, widzę, że miałeś bliskie spotkanie z naszym przyjacielem Majesticiem...\n- Z człowiekiem bez twarzy.\n- A to tak go nazwałeś? No, nie powiem... W przypadku Majestica określenie „stracić twarz” jest wyjątkowo trafne, chociaż, jeżeli o mnie chodzi, nie tylko twarzy bym go pozbawił.\n- Kim on jest? – zadając kolejne pytanie, Benicio poczuł znajomy już mętlik myśli i strach, że nie jest w stanie pojąć, w jakim celu znalazł się w tym magicznym miejscu i z tymi tajemniczymi ludźmi. Nie wiedział nawet, czy powinien tak ich nazywać...\n- Chwileczkę. Spokojnie. Nie wszystko naraz. Jesteś tu, żeby dowiedzieć się czegoś o swoim życiu, tymczasem wtajemniczam cię w nasze, z pewnością niezwykłe – tu Lazar zaśmiał się, lekko ironizując – historie. Majestic jest zdrajcą. Zdradzał swój gatunek, bratając się z ludźmi, a ci, wykorzystywali go i poniżali, czego nie chciał widzieć. Uważając się za sprytnego, zyskał sobie pogardę i jednych i drugich. Teraz, ani żywy, ani martwy, błąka się tutaj, zjawiwszy się nie wiadomo skąd. Wielokrotnie proponowałem mu pomoc w zakończeniu tego nędznego, nazwijmy to, żywota. Ale Vendaval uważa, że nie mam prawa tego robić.\n- A ty? Powiesz mi, o czym on mówił? – Benicio nieświadomie potrząsał kolanem w niespokojnym odruchu.\n- Ja? Ja zrobiłem jedyną rzecz, którą mogłem i powinienem był zrobić. Zabiłem się – powiedział w sposób, jakby mówił o tym, że się ożenił lub kupił mieszkanie. Nawet uśmiechnął się z pozoru złowieszczo, widząc zakłopotaną minę Benicia. Parodiując teatralną niedbałość, machnął ręką. Wyglądało na to, że bawi się przy tym doskonale. – Ale dosyć już o mnie. Jak ci się spało?\n- Dobrze, dzięki – odparł Benicio, jakby miniona noc była najzwyklejszą ze wszystkich w jego życiu.\n- Śniło ci się coś? Wiesz, że w snach przychodzą do nas odpowiedzi, których potrzebujemy? To jakby listy od nas samych..., gdzieś to przeczytałem... - szepnął cicho sam do siebie, dotykając palcem wskazującym blizny na wardze. - Cholera wie, gdzie.\n-- 06 lut 2011, 15:14 --\nBenicio zamarł, unosząc do ust kubek z parującą kawą.\n- Aaaa....więc jednak. Działo się, co? – kontynuował Lazar, obserwując go.\n- Tak.... Miałem... przedziwny sen. Jakbym uczestniczył w prawdziwych scenach. Scenach z mojego życia. Ale.... coś jednak było inaczej niż w rzeczywistości – mówił powoli, cicho, jakby z trudem przychodziło mu zrozumienie czegoś, w czym przecież brał czynny udział. Czuł, że jeszcze nie zostały odkryte przed nim wszystkie tajemnice. Jednocześnie intuicyjnie przeczuwał nadchodzące rozwiązanie. Jasność, prostotę i spokój, których stanie się częścią. Na pewno.\n- Co takiego? – mężczyzna zbliżył się do niego, opierając łokcie na stoliku i splatając ze sobą palce obu dłoni.\n- Co? – odparł trochę zakłopotany, wyrwany z głębokiego zamyślenia. Poczuł, jakby Lazar swym pytaniem wyrwał go mętnemu nurtowi myśli, które porwały go i w które się zapadał. Przyszło mu do głowy, że pewnie wiele razy w swym życiu nieświadomie wpadał w takie umysłowe dziury, zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy. Nic dziwnego, myślał, że nie mogła mnie pokochać, ona, tak energiczna, zdecydowana, pewna siebie...\n- Ziemia do Benicia!\n- Tak? Przepraszam. Czasem tak mam... A tutaj wyjątkowo odnoszę wrażenie, że czas zwalnia albo zatrzymuje się w miejscu.\n- Tutaj nie ma czasu, przyjacielu. Są wschody i zachody słońca, są księżyce i gwiazdy, ale one nie liczą się z czymś takim jak czas – Lazar odsunął się trochę z krzesłem, położył prawą stopę na lewym kolanie i chwycił ją w lewą dłoń. - A więc? Co było inaczej w tym śnie?\n- To... było tak... jakbym nie był sobą – nieświadomie przybrał tę samą swobodną pozę co jego towarzysz.\n- Nie wiem. Kimś, kogo nie znam. Zaczęło się od tego, że....\nOpowiedział mu ze wszystkimi detalami sen, który miał tej nocy. Jaskinia, bieg przez pustynię, kołyszące się w ruchu włosy, niezmierzony błękit jej oczu... Ten, trzymając w ustach papierosa, słuchał go uważnie. Z przymrużonych powiek wpatrywały się w niego jasnozielone tęczówki. Kiedy Benicio skończył opowieść, zaciągnął się mocno i pstryknięciem palca wskazującego wyrzucił końcówkę papierosa za siebie. Zatoczyła półokrąg i rozsypała się w popiół.\n- To Majestic – powiedział, huśtając się na tylnich nogach krzesła.\n- Jak to? – Benicio poczuł nagle chęć głębokiego zaciągnięcia się tytoniem. Spojrzał na leżącą na stoliku paczkę.\n- Nie palisz, Ben. I nie zmieniajmy tego. Twój Człowiek Bez Twarzy podsunął ci te sny. Wiem dobrze, dlaczego. Oczywiście, wydaje mu się, że jest sprytny. Co do jego niecnych planów nie mam wątpliwości. Natomiast... Jednej rzeczy jednak wcale nie jestem pewien. Tego, że sprawy potoczą się zgodnie z jego oczekiwaniami – Lazar mówił już trochę bardziej do siebie.\n- O czym ty mówisz? Mógłbyś wziąć pod uwagę to, że mam prawo nie nadążać za twoim tokiem myślenia – rzekł z sarkazmem.\n- Ależ postęp – tamten klasnął w dłonie z przesadną radością, po czym wskazał na niego wyprostowaną ręką, grożąc mu żartobliwie palcem wskazującym – zażartowałeś! Pierwszy raz zażartowałeś! Gratuluję.\n- Dzięki – odparł z przekąsem, masując dłonią udo, które zdrętwiało mu pod ciężarem drugiej nogi.\n- Już jestem poważny – dodał szybko tamten, a z jego ust zwisał już kolejny papieros. – Myślę, że zupełnie niechcący Majestic może ci oddać wielką przysługę. Człowiekiem, którego postać kazał ci przybrać w śnie, był on sam.\n- Dlaczego biegł za Ali? Nie rozumiem tego.\n- Powiedziałem ci już, jakim śmieciem był za życia. Sprzedawał swoich. Był szpiegiem na usługach rządu twojego kraju, marzącego o tym, by władać przestrzenią kosmiczną. Pomyśleć, że jednym za cały wszechświat wystarcza kilka metrów kwadratowych własnego podwórka, a dla innych jedna planeta to za mało.\n- Ale dlaczego biegł za Ali? – Benicio poczuł, że ręce pocą się, a koszulka zaczyna kleić się do pleców.\n- Beni, chłopie... – powiedział Lazar łagodnie, wstając i odchodząc od stolika – nie mogę robić wszystkiego za ciebie. Rusz mózgownicą. Pomyśl, skąd pochodzisz. Pomyśl o wydarzeniach sprzed lat. Zastanów się nad tym, co ci powiedziałem o tym podłym beztwarzowcu. Zrozumiesz, dlaczego biegł za Ali.\nPodszedł do szafy grającej. Nie zdążył jej nawet dotknąć, a już rozległy się delikatne, spokojne dźwięki.\n- Mały relaks przy dobrej muzyce dobrze ci zrobi na początek. Panie i panowie..., Caetano Veloso! – rzekł, po czym wyciągnął w bok wyprostowane ramię i pochylił się do przodu w głębokim ukłonie. Zaśmiał się przy tym szczerze, a Benicio spontanicznie zawtórował mu. Trudno by było w takiej chwili pamiętać o powadze i problemach, którym musi stawić czoło. Emanująca z jego nowego przyjaciela, bo tak nazywał go w myślach, elektryzująca mądrość, a przy tym całkowita swoboda i poczucie spokoju, i jemu momentami się udzielały.\n- Kocham tego faceta... – powiedział cicho do siebie, gdy Lazar zniknął za wahadłowymi drzwiami. Chwiały się jeszcze na przemian, rozhuśtane silnym pchnięciem ramion wychodzącego mężczyzny.\n- Ja też cię kocham, Beni – głowa Lazara pojawiła się na moment nad prawym skrzydłem. Jego twarz odmłodniała pod wpływem łobuzerskiego wyrazu – Na swój sposób. I bez podtekstów – dodał żartobliwie, gdy drewniane schody zaskrzypiały pod naporem jego bosych stóp.\nBenicio usłyszał tylko jak podśpiewuje „Cucurrucu Paaalooooma...”, a potem wszelkie dźwięki zanikły, stłumione atakującymi umysł słowami, wspomnieniami i niezliczoną ilością pytań jeszcze bez odpowiedzi. Jeszcze. Bo znów miał niejasne przeczucie, że za chwilę, za moment, dozna całkowitej jasności, której podda się cały mętlik w jego głowie. Podda się i zniknie, a jego samego ogarnie niemal nieziemski spokój. A tymczasem...\nSkup się, Benicio..., powiedział do siebie w myślach. Przymknął powieki. Pod nimi ciemność przez chwilę walczyła z broniącymi się blaskami światła. Jakby gałki oczne, brutalnie oddzielone od jasności dnia, na zapas przechwyciły kilka jej promieni. Potem całość zastąpiło inne lśnienie. Jasne włosy spadające jej z ramion, gdy pochylała głowę. Albo gdy unosiła twarz zalotnie, odrzucając błyszczące pasma do tyłu. Pokazywała dwa rzędy równych, nieskazitelnie białych zębów, gdy usta, zawsze różowe, jakby pociągnięte pomadką, choć przecież nigdy się nie malowała, rozchylały się w uśmiechu. Mały, lekko szpiczasty nos. No i oczywiście dwa bezdenne błękity oczu. Mówiące, że nigdy nie da się nikomu oszukać.\nPonownie wrócił wspomnieniami do tamtych czasów. Gdy pojawiła się nagle, zupełnie jak w śnie, który miał tej nocy. Nie pamiętał nawet, jak to się stało, ale stała się częścią ich świata. Powiedziała tylko, że pochodzi z Ohio i uciekła stamtąd, gdy wyszło na jaw, że jej ojciec jest poszukiwanym handlarzem kokainy, a policja urządziła obławę na ich dom. Gdy po jakimś czasie w Alamogordo pojawił się Leo, przedstawiony przez nią jako daleki kuzyn z Nevady, wszyscy zaakceptowali go bez szczególnego zastanowienia. Całkiem naturalnie. Zamieszkał niedaleko ich domu, w niewielkim, prostym, ale schludnym baraku. I tak już zostało. Od tego czasu stanowili nierozłączną trójkę. Prawie nierozłączną. Nie licząc dni, kiedy tamci znikali na długie godziny, a on udawał, że wcale go to nie dotyka.\nWstał, gdyż poczuł potrzebę rozprostowania nóg. Muzyka z szafy grającej zamilkła, a wkoło zaległa nieskazitelna cisza. Nieskazitelna, tak, to właściwe słowo, pomyślał. Bez jednego dźwięku, który zmarszczyłby jej uśpioną powierzchnię, jak kamień wrzucony w idealnie gładką wodę. Bez żadnego brzęczenia czy szumu w tle, który zwykle słychać w oddali, nawet gdy przebywa się w pomieszczeniu i wszelkie urządzenia są wyłączone. Gdy wsłuchasz się uważnie w taką ciszę, choćby wszystko wokół ciebie zamarło, wyczujesz w oddali tętniące życie, nawet gdy nie będziesz umiał rozróżnić konkretnych odgłosów, myślał dalej. A tu... całkowity spokój... Coś magicznego jest w tym miejscu... Coś, jakiś czar, otula ten dziwny, piękny kawałek ziemi swą mocą.\nNogi mechanicznie skierowały jego kroki ku zdjęciom wiszącym na ścianach w lewej połowie pomieszczenia, chociaż obiecał sobie, że nie będzie się im więcej przyglądał, bo ostatnim razem poczuł się, jakby popadał w jakiś rodzaj szaleństwa. Podszedł jednak do tych umieszczonych najbliżej drzwi. Jedno z nich szczególnie przyciągnęło jego uwagę. Było kolorowe. Gdy zatrzymał się kilkanaście centymetrów od ściany, zauważył dwójkę ludzi, trzymających przed sobą mające około metra wysokości części jakiejś konstrukcji. Ich boki były nierówne, jakby wycięte, czy raczej wyrwane, z jakiejś większej całości. Najciekawsze było to, co widniało na ich powierzchni. Dziwne fioletowo-beżowe symbole, przypominające hieroglify, ułożone pionowo, wyglądały jak tłoczone. Nie to jednak spowodowało, że Benicio poczuł przeszywające ukłucie w okolicy serca. Mężczyzna w średnim wieku, którego lewa ręka spoczywała na tym nieokreślonym przedmiocie, miał lekko podstarzałą twarz Leo. Jego prawa ręka opierała się na ramieniu dziewczyny. Ona natomiast, wyglądała jak kilkunastoletnia Ali.\n- A niech mnie... – Benicio odsunął się gwałtownie, potrącając przy tym krzesło, które z hukiem przewróciło się na drewnianą podłogę. Przysiadając na stoliku, lekko oparł się na wyprostowanych ramionach.\n- Już gdzieś widziałem to zdjęcie... – dodał cicho, wpatrując się w podniszczone trampki. Był pewien, że postacie były inne. Mimo wszystko zdjęcie wydawało mu się dziwnie znajome... Widziałem je.... w jakiejś gazecie, myślał gorączkowo. Tak, tak, na pewno w gazecie. I nagle, obrazy zaczęły mu się przesuwać przed oczami, jak nagłówki prasowe w dokumentalnym filmie... SZOKUJĄCE ODKRYCIE W ROSWELL, NIEZIDENTYFIKOWANY OBIEKT LATAJĄCY ROZBIJA SIĘ PODCZAS BURZY, WOJSKO DEMENTUJE PODEJRZENIA O PRZYBYCIU UFO, OBIEKT OKAZUJE SIĘ BYĆ ZWYKŁYM BALONEM METEOROLOGICZNYM.\nCo to wszystko ma wspólnego z Ali i Leo?, myślał podchodząc do drzwi. Pchnął prawe skrzydło, a słońce padające wprost na schody wejściowe oślepiło go. To wszystko i tak pogłoski bez jednoznacznych dowodów, dzięki którym robi się pieniądze na spragnionych sensacji turystach. Wszystko to, by brać forsę od ludzi, których życie jest tak nudne, że usiłują wierzyć w największą bzdurę, byle tylko przez chwilę krew szybciej płynęła im w żyłach. Pomyślał o kosmicznym muzeum w Alamogordo, w którym nigdy nie był, choć spędził w tym mieście całe swoje życie. Pomyślał, że musi znaleźć Lazara. On na pewno wyjaśni mu, o co chodzi z tym zdjęciem.\n-- 06 lut 2011, 15:20 --\n- Jest bardzo mądrym człowiekiem – usłyszał znajomy, paraliżujący kobiecy głos. – Ale zdołasz sam rozwiązać swoje zagadki.\nBenicio podszedł do barierki, usłyszał znajome mruczenie i zobaczył błyszczące barwy na skórze poruszającego się zwierzęcia. Tygrys powoli przechadzał się, tam i z powrotem, bokiem do Benicia, jednocześnie przyciągając jego wzrok spojrzeniem złotych oczu.\n- Czujesz jego moc? Czujesz się z nim bezpiecznie? Wierz mi. Znam te odczucia jak nikt inny. Przypuszczam też, że cię zafascynował. I że chciałbyś wiedzieć więcej o jego historii. Nie powie ci jednak nic, o ile sam tego nie będzie chciał. Naturę ma skrytą, pewnie trudno ci będzie skłonić go do wyznań.\nChciał się odezwać, ale głos uwiązł mu w gardle, zupełnie jakby sam poczuł się nieproszony w tym momencie.\n- Dlaczego ci to mówię? Chcę ci powiedzieć, kim był kiedyś Lazar. Był poetą. Dobrym poetą. Czasy dla poetów, dla prawdziwych poetów, nie bywały dobre. Wśród ogromnej ilości grafomanów i pseudotalentów trudno było znaleźć prawdziwą perłę. Ale nie o tym chciałam mówić. Poeta, czy powiedzmy szerzej, artysta, to nie tylko ten, co pisze wiersze czy maluje obrazy. Wiele znanych postaci mianujących siebie tymi szumnymi nazwami nie miało w swoich duszach ani krzty artyzmu. Artysta tworzy w każdej sekundzie swojego życia. Twórcą trzeba być w sposobie myślenia. Trzeba być otwartym na wszelkie emocje, umieć zagnieździć głęboką refleksję na najbardziej z pozoru płytkim gruncie. Widzieć niewidzialne...\nPonownie poczuł, jak pytanie, które chciał zadać, napotkało opór zaciśniętej szczęki i utkwiło gdzieś pomiędzy językiem a podniebieniem.\n- Chcę też ci powiedzieć, dlaczego popełnił samobójstwo. Pewnie to pytanie nie daje ci spokoju. Musisz zrozumieć, że nie tylko ludzie samotni, nieszczęśliwi, czy pogrążeni w depresji, są w stanie targnąć się na swoje życie. W postępowaniu Moonworth’a, bo tak się wtedy nazywał, nie było grama rozpaczy. Pewna wielka pisarka powiedziała przed śmiercią, zadaną sobie z własnych rąk, że wybiera się na spotkanie jedynego doświadczenia, którego nigdy nie opisze. Myślę, że podobnie czuł James, gdy odchodził.\nBenicio momentalnie pożałował, że nigdy nie interesował się literaturą. Żałował wielu rzeczy, którym nie poświęcił czasu.\n- Nie martw się tym. Pamiętaj, tylko od ciebie zależy, co uczynisz z czasem, który będzie ci dany – dodała odchodząc w kierunku drzewa stojącego po prawej stronie.\n- I jeszcze jedno – dodała, odwracając powoli głowę. – Twój ojciec także jest bardzo mądrym człowiekiem.\nPrzysiągłby, że uśmiechnęła się, powiedziawszy to. Rozłożyła swoje potężne cielsko pod drzewem, które, mimo że bezlistne, dawało cień.\nNie bardzo wiedząc, gdzie powinien się teraz podziać, skierował się w stronę pokoju. Przebywanie w jednej przestrzeni z tą, która wydawała się władać tym miejscem, w momencie, kiedy nie miała mu nic do powiedzenia, wydało mu się niemalże świętokradztwem. Poza tym, nie umniejszając podziwu, jaki dla niej żywił, czuł w jej obecności skrępowanie, nawet lekki strach.\nPokój, zadziwiający w swej prostocie, wręcz skromny, otulony był teraz światłem. Takim, które czasem daje popołudnie pod koniec lata. Często w takie popołudnia zapadał drzemkę w swoim pokoju na poddaszu, gdy już nie tak silne słońce i utrzymujący się upał, ogarniały go błogim spokojem. W romantycznym nastroju, często rozmyślał o Ali. Przepełniony optymizmem, nieuzasadnioną wręcz radością, zapadał w sen, którego i tak potem nie pamiętał.\nZdał sobie sprawę, że przez cały czas swojego pobytu tutaj nie zaglądał na drugą stronę. Nie wiedział, co jest za oknem, wciąż zasłoniętym przez zasłonę z cienkiego, śliskiego materiału. Zajrzał niepewnie, lękając się trochę, przyzwyczajony już do niezwykłości tego miejsca. Zdziwił się, gdy zobaczył, że za zasłoną są szklane drzwi, duże, otwierające się na dwie części. Za szybą zobaczył gąszcz zarośli o wielkich, dwukrotnie większych niż ludzka głowa, ciemnozielonych liściach w kształcie serc. Wznosiły się wysoko, zasłaniając niebo. Poprzez skłębione rośliny prześwitywały silne promienie słoneczne. Nie było widać żadnej ścieżki, nie było nawet wąskiego przejścia. Postanowił tam nie wychodzić. Wyraźnie czuł, wiedział, że nie powinien tego robić. Zostawił jedynie lekko uchylone drzwi, by wpuścić do środka trochę świeżego powietrza. Położył się w poprzek łóżka, pod głowę położył poduszkę. Nie przykrywał się, bo było mu duszno. Delikatne powiewy poruszały zasłoną, przynosząc mu ochłodzenie i rześki, wilgotny zapach ogrodu. Patrząc się w sufit, rozmyślał dalej.\nTwój ojciec też był bardzo mądrym człowiekiem, usłyszał w myślach słowa Vendaval. Jej głos jak echo powtarzał wciąż to samo zdanie. Coś miała na myśli, to pewne, mówił do siebie. Ani ona, ani Lazar nie należą do ...., nie mówią rzeczy niepotrzebnych. Jaka to niewiarygodna oszczędność czasu... Nie wiem, co szczątki znalezione na jakiejś farmie w Roswell mają wspólnego z Ali i Leo...\n- Już jesteście martwi... – powiedział i zaniósł się piskliwym śmiechem. – Strasznie się namęczyłem, żeby was znaleźć, nie powiem. Ale koniec końców, nie było to takie trudne. Szczerze mówiąc, miałem was za sprytniejszych. Mając do wyboru pięćdziesiąt jeden stanów, wróciliście do rodzinnego, bo możemy go nazwać takim w waszym ludzkim wymiarze, prawda? Ludzkie przysłowia są głupie. Głuuuupie. Najciemniej jest pod latarnią. Że też chce im się wymyślać takie pierdoły.\nStał w drzwiach niewielkiego domu Leo, z których wchodziło się wprost do głównego pomieszczenia. Leo wraz z Ali siedzieli na kanapie z kamiennymi twarzami. Czuł jak jego ciałem wstrząsa bezgłośny śmiech.\n- Albo od razu pójdziecie ze mną albo przyjdą tu po was, a wtedy to już nie będzie przyjemne – powiedział nie bez satysfakcji, sięgając jednocześnie ręką w tył, gdzie pod kurtką, za pasem, miał schowaną broń.\n- A jak pójdziemy? – wycedził Leo ze złością, wstając. – Od razu wsadzicie nas do białego pokoju i pokroicie na żywca, czy pozwolicie zamówić ostatni posiłek?\n- Ale no co ty... Leo... czy jak tam masz na imię teraz, oni chcą tylko z wami pogadać... – dodał, cofnąwszy się o krok.\n- A jak nie będziemy chcieli gadać, to co? Co, ty gnoju, parszywy zdrajco? Będziesz się gapił jak na nas eksperymentują, tak? Albo zrobią z nas nędznych sługusów, takich jak ty? No gadaj! – Leo zbliżał się, czoło miał zmarszczone, a ze zwężonych w złości powierzchni oczu spoglądały ciemnogranatowe tęczówki.\n- Posuwasz się za daleko, mój drogi – szybkim ruchem wziął rewolwer i wyciągnął ramię przed siebie. Zaczynał tracić pewność siebie.\n- Chcesz mnie zabić? Tym? – wrzasnął Leo i zaczął się głośno śmiać. Wskazał na niego palcem. – Widzisz, Ali? Ten głupiec chce nas pozabijać.\nAli siedziała przez cały czas w bezruchu z ramionami rozciągniętymi na oparciu sofy, jedną nogę założyła na drugiej. Jej twarz nie zdradzała śladu poruszenia odbywającą się sceną. Uśmiechnęła się tylko nieznacznie. Niewielki grymas wyrażał tak wielką pogardę, że poczuł, jak gorycz wzbiera mu w ustach. Ramię mu zadrżało. Zacisnął palec na spuście i usłyszał huk. Leo padł na ziemię. Siedział, trzymając się za udo. Spod dłoni wychodziła krew, robiąc na jasnych dżinsach ciemniejszy okrąg. Podniósł głowę i spojrzał na niego z wściekłością. Zacisnął usta, które przybrały krwisty kolor, po czym wstał i zaczął podchodzić do niego, nieznacznie kulejąc. Był już na wyciągnięcie ręki.\n- Postrzeliłeś mnie – stwierdził, jakby to była najzwyklejsza na świecie rzecz. Znów zaczął się śmiać w głos. – Ali...\nLeo wyciągnął jedno ramię w bok i, cały czas patrząc wprost na niego, dłoń drugiego zacisnął mu na gardle. Pchnął go tak szybko, że stracił równowagę i bezwładnie oparł się na wciąż otwartych drzwiach. Ali zrobiła szybki ruch ręką i coś srebrnego mignęło w powietrzu.\n- I jeszcze jedno – dodał z nienawiścią. – Pozwoliłeś im wykończyć Ray’a. Patrzyłeś na to? Widziałeś jak umiera? Podobało ci się to, stuknięty gnoju? Teraz ja sobie popatrzę.\nNie zwalniając uścisku z jego szyi, uderzył go szybkim, mocnym ruchem w brzuch. Poczuł ostre narzędzie przecinające jego ludzkie trzewia.\n- Co ty robisz? Co robisz? – wyszeptał, patrząc w tęczówki, które w ułamku sekundy przybrały swą naturalną, błękitną barwę. Leo nie przestawał uderzać, a on nie czuł już bólu, który rozlał się na wszystkie członki. Pomiędzy jednym pchnięciem a drugim, z szeroko otwartymi oczami, tracąc głos, szeptał ostatkiem sił – Zabijasz mnie. Zabijasz.\n- Już wcześniej byłeś martwy – powiedział Leo i zrobił krok w tył, pozwalając, by jego ciało osunęło się na ziemię.\n- Benicio. Owtórz oczy. No już. Beni – mówił z oddali znajomy głos.\n- Otwórz oczy – powtarzał wolno, szeptem, drugi, wibrujący głos, który rozlegał się w jego głowie.\n- Beni – poczuł czyjąś dłoń na policzku. Potrząsnęła nim nieznacznie, opierając kciuk na podbródku. – Wróciłeś?\nDo jego płuc zaczęło dochodzić wilgotne, lekko zatęchłe powietrze. Wciągnął je mocnym wdechem, jednocześnie otwierając szeroko oczy. W górze zobaczył gęsto splątane liście na cienkich gałęziach. Widział je już wcześniej. Wyglądały jak ogromne, zielone serca. Uścisk na twarzy zelżał, a czyjaś dłoń pochwyciła jego palce i ścisnęła mocno, z czułością. Nad nim, przyklęknąwszy na jedno kolano, pochylał się Lazar. Wpatrywał się w niego spokojnie. Tęczówki jego oczu, których zieleń przygasła nieco, zasnute były czymś w rodzaju szarej mgiełki. Przysiągłby, że zobaczył w nich przejęcie i pewien rodzaj braterskiego zmartwienia.\n- No, stary, nareszcie. Wstawaj śpiochu – powiedział Lazar, nie tracąc wrodzonej żartobliwości i swobody.\n- Co się dzieje? – zapytał, rozglądając się wokół.\n- No wieeesz, lunatykowałeś trochę – odpowiedział tamten, wyciągając do niego rękę.\nBenicio chwycił ją i silne ramię podciągnęło go tak, że najpierw usiadł, a podciągnąwszy kolana, zdołał stanąć o własnych siłach. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że w drugiej dłoni trzyma rewolwer. Dopiero wtedy też zauważył nieruchome ciało mężczyzny w szarym ubraniu leżące nieopodal, dosłownie kilka metrów dalej.\n- Co u diabła... – wyszeptał, a kropla potu spłynęła mu ze skroni. Nie wiedział, czy duchota, czy raczej coś od wewnątrz powoduje uczucie gorąca.\n- Ty diabła w to nie mieszaj. Nic mu do tego – Lazar splótł ręce na piersi i westchnął, jak ktoś, kto nie ma ochoty na dłuższe wyjaśnienia. – To twój znajomy. Zobacz. Pośmiertnie odzyskał facjatę.\n- Nie bawi mnie teraz twoja ironia – rzekł wstrząśnięty. – Proszę, powiedz, co...\n- Tak, twój sen. My nie otwieramy okien z tej strony. Ten błazen się tu pałętał.\n- Trzeba było mi o tym powiedzieć! – wykrzyknął nazbyt emocjonalnie, znów rozpoznając w umyśle natłok niezrozumiałych informacji. Zaczynał się już do niego przyzwyczajać.\n- Beni, proszę cię, nie panikuj – odparł Lazar stanowczo. Podszedł do ciała i pochylił się nad nim. Potem, spojrzawszy na Benicia, uśmiechnął się po swojemu – Zrobiłeś dobry uczynek.\n- Przecież zabiłem faceta!!!\n- Cicho bądź! – pierwszy raz, spokojny zazwyczaj, mężczyzna podniósł głos. – Nie ty go zabiłeś, a Leo. Ten łajdak wlazł do twojego snu, bo, idiota, myślał, że uda mu się zmienić bieg wydarzeń.\n- A jakby mu się udało? – zapytał cicho, opierając ręce na biodrach.\n- Nie doceniasz własnych przyjaciół – Lazar dokładnie wypowiadał każdą głoskę. Równocześnie uniósł ramię z wyciągniętą dłonią. Wtem, zatrzymał je. – Na pewno nie chcesz się przyjrzeć tej gębie? Może już ją kiedyś widziałeś...\nBenicio podszedł niepewnie. Spojrzał szybko na wysokie czoło, płaski nos i wąskie usta, teraz ułożone w prostą kreskę. Od razu mu się przypomniał dzień, w którym zobaczył go pod swoim domem. Gdy wyszedł na werandę, tamten udał, że czegoś szuka w plecaku, po czym, zarzuciwszy go na ramiona, odszedł w pośpiechu. To był ten sam dzień, w którym Leo zranił się w nogę. Gdy przyszedł do nich tego wieczora, powiedział, że miał mały wypadek. Cały dzień spędził ze znajomymi łażąc po wzgórzach Tularosy. Chciał popatrzeć na Białe Piaski. Wygłupiali się. Przewrócił się i poranił na ostrej skale.\nOdwrócił się z odrazą, a Lazar uczynił szybki ruch wyciągniętą dłonią. To, co zostało z Człowieka Bez Twarzy, rozsypało się w ciemny popiół, który cieniutką strużką pomknął w górę, w nieokreślonym kierunku. Benicio zmierzał już do budynku, wsłuchując się w dźwięk suchych gałęzi i splątanych korzeni chrzęszczących pod krokami. Lazar dogonił go i położył mu rękę na karku w opiekuńczym geście starszego brata. Sięgnął po broń, która ulegle wysunęła się z jego dłoni.\nKosmitów można spotkać wśród ludzi, a nie w muzeum, pomyślał. Tak właśnie mówił tato.\n-- 06 lut 2011, 15:21 --\n- Chyba tak. Tylko jestem trochę skołowany – powiedział. Oparł łokcie na kolanach, a twarz schował w dłoniach.\n- Nic ci nie będzie – pocieszał go Lazar, klepiąc go plecach. – Spróbuj przez chwilę o niczym nie myśleć. Spójrz.\nSiedzieli na schodach. Benicio uniósł głowę. Przed nimi rozpościerał się bajeczny widok.\n- Masz szansę doświadczyć jednej z najcudowniejszych chwil podczas tutejszego dnia – kontynuował. – Tej tuż przed zachodem słońca. Upał już tak nie doskwiera, a ciepły wiatr przynosi orzeźwienie. Nie jest całkiem jasno. Ale ciemności jeszcze nie zapadły. Nie jest to nawet półmrok. Tak, jakby słońce, które jeszcze nie zaszło, powoli zabierało swoje promienie. Gasło. Wszystko wokół jest przykryte zasypiającym, słonecznym całunem. Wiesz, co za każdym razem słyszę, gdy patrzę na ten widok? Delibesa. Fragment z opery Lakmé. Pierwszy akt. Walc kwiatów. Nie ma drugiej melodii, która by potrafiła tak doskonale odzwierciedlić nieuchwytne, egzotyczne piękno. Beni, co się tak gapisz? Też mam swoje momenty. Potrafię być elokwentny.\nNie mógł oderwać oczu od twarzy mówiącego mężczyzny. Była łagodna, pomimo delikatnych zmarszczek i coraz mocniejszego zarostu. Kryła w swoich rysach lata przeżyć i emocji. Lecz nie było w niej ani śladu żalu. Ani śladu strachu przed przyszłością. Tak musi wyglądać człowiek zafascynowany samym faktem, że żyje.\n- O czym jest ta opera? – Benicio wtrącił nieśmiało, zakłopotany.\n- O angielskim oficerze, przebywającym w dziewiętnastowiecznych Indiach, zakochanym w niewłaściwej dziewczynie – odpowiedział tamten, wbijając wzrok w ziemię.\nNagle, gdzieś z oddali, najpierw niewyraźnie, potem, gdy wytężył uwagę, nieco bliżej, usłyszał cudne głosy. Coś przywodzącego na myśl anielski chór. Zdawał się dochodzić z każdego zakątka tej ziemi. Z trawy, która jeszcze bujniej zakwitła. Kwiaty, wychylające znad jej źdźbeł swe białe kielichy, poruszały się prawie niewidocznie. Odblask gasnącego słońca i wschodzących gwiazd jakby śpiewał na turkusowej tafli wody. Benicio poczuł się pijany od tego widoku. Wtem zobaczył coś, co przykuło jego uwagę. Zauważył, że drzewo stojące lewej stronie uschło zupełnie. Znikło też tych kilka liści, które jeszcze niedawno wyglądały na pełne życia. Ziemia w jego pobliżu była wyblakła i popękana. Drugie drzewo natomiast, tak było obsypane rażącymi czerwienią liśćmi, że nie było spod nich widać nawet skrawka gałęzi. Wkoło niego wyrosła bujna zieleń i naręcza różnokolorowych kwiatów.\n- Wiem – powiedział do niego, choć bardziej do jego myśli, Lazar. – Fascynujące.\n- Jak to się stało? – Benicio uniósł się powoli, jakby chciał dokładniej zobaczyć tę niezwykłość.\n- Mam na to tylko jedno wytłumaczenie – Lazar natomiast oparł łokcie na stopniu za sobą, a długie nogi wyciągnął przed siebie. – Jak się zastanowisz nad tym, kto się kręcił wokół każdego z drzew, zrozumiesz wszystko. Mówi się, że prawa strona symbolizuje dobro, a lewa zło. No a przecież patrzeć należy tylko od tej strony. Wszystko jasne.\n- A jak nie wiesz, kto jest z lewej, a kto z prawej strony? – zapytał trochę niecierpliwie, przysiadając znów na stopniach, bokiem, na wprost Lazara, który poruszał w powietrzu palcami jak pianista. Może wciąż słyszał anielską muzykę. Dłonie miał duże, ale kształtne. Palce szczupłe, długie, z odznaczającymi się kostkami.\n- Gdyby chcieli ci zrobić krzywdę, już dawno byś nie żył, Beni. Albo odleciał w przestworza uwięziony na statku kosmicznym. – Benicio słysząc to, zrobił zasępioną minę. - Nie denerwuj się, no. Nie umiem przestać żartować.\n- No, ale przecież oni są...\n- Ufoludkami? Zielonymi ludzikami? Może. Ale mają ludzkie ciała. Myślą jak ludzie. I na pewno czują. Śmieją się, płaczą. Tak czy nie?\n- Taak... – przypomniał sobie, jak Ali płakała na filmach. Mówiła wtedy, że najbardziej rozczulają ją nie swoje historie.\n- No widzisz – Lazar kiwnął głową z zadowoleniem. – Nie ludzie, ale też już nie kosmici. Może humanoidzi, jak to ich nazywają. Może półludzie. Zupełnie jak my. Nie żywi, ale nie umarli. Uwięzieni gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią. Nie jesteśmy niezniszczalni. I oni też nie są. Pamiętaj o tym. Kto powiedział, że nie umiera się dwa razy? Ech, zaczynam pleść od rzeczy. Ale mam wrażenie, że coś ci jeszcze chodzi po głowie? To pytaj, póki się rozgadałem.\n- Czy ty znałeś wcześniej Vendaval? To znaczy... no... za życia?\nLazar wyprostował się, uśmiechnął się pod nosem i pokręcił głową. Potem zrobił minę, jaką się robi podczas wygłupów, udając wściekłość. Pokazał ściśnięte niby w złości zęby i zetknął dłonie kciukami, jakby chciał zacisnąć je na szyi ciekawskiego gościa. Benicio widział, że się śmieje i zawtórował mu.\n- Tak! Tak. Znałem ją. Za dużo chcesz wiedzieć, Beni, za dużo – wciąż śmiejąc się wstał i ruszył w kierunku brzegu. Pogroził w jego kierunku palcem - Spróbuj tylko nas wydać!\nBenicio podążył za nim.\nSłońce jeszcze całkowicie nie zaszło, znad widnokręgu wyglądała jego górna półkula. Dawała jasną, delikatną, złotą poświatę wokół swojej linii. Niebo przybrało groźny wyraz ciemnego granatu, łagodzony jednak przez jego gwieździstych i księżycowych mieszkańców. Woda, której turkus, ustąpiwszy pod naporem silniejszych barw, skrył się pod kołdrą nocy, mieniła się odblaskiem drobnych, złotych punktów. Jej powierzchnia była idealnie gładka. Można było odnieść wrażenie, że nie ustąpi nawet pod naciskiem stopy.\n- To by było chyba na tyle – przerwał milczenie Lazar. Włożył ręce w kieszenie spodni i kołysał się lekko na bosych stopach.\n- Czyli to wszystko? – zapytał bezsensownie. Wiedział przecież doskonale, instynktownie, że jego wizyta w tej niezwykłej krainie dobiegła końca. Zastanawiał się, czy jeszcze kiedyś wyda mu się choć w połowie tak realna, jak w tej chwili. – Teraz to tylko wy dwoje... tutaj...\n- Skąd. Pozbyliśmy się czarnej owcy, więc faktycznie, mamy więcej powietrza do oddychania, ale nie, Benicio, są tu jeszcze inne stworzenia. Nie było okazji... cię zapoznać, wybacz, stary... – powiedział jak zwykle półżartem mężczyzna, kładąc dłoń na piersi w geście przeprosin. – Zresztą, za dużo byś główkował od dodatkowych dziwactw...\n- Zapewne – właściwie, z pełną świadomością tęsknoty, zagnieżdżonej już w sercu, chciał wracać. Ogarniało go zniecierpliwienie, typowe dla człowieka, który nie pozałatwiał pewnych rozpoczętych, ważnych spraw. Odnosi się wtedy wrażenie, że jakiś niewidoczny cień, wiszący nad głową, snuje się za człowiekiem krok w krok. Mimo że bez postaci, obciąża ciało rosnącym ciężarem.\n- To chyba należy do ciebie – Lazar wyciągnął odwróconą wnętrzem do góry dłoń. Leżał na niej rewolwer. – Postaraj się go nie używać, co?\n- Żegnaj, Benicio La Selva – usłyszał. – Znajdziesz własną drogę.\nOdwrócił się. Na lewo, pod drzewem, dającym złudzenie czerwonego światła bijącego od korony z płomiennych liści, zobaczył parę złotych oczu. Ciche mruczenie dodało mu otuchy, gdy spojrzał ponownie przed siebie.\nPoczuł tylko dłoń przyjaciela na ramieniu i jego prawie niedosłyszalny głos mówiący: Odejdź.\n- Dlaczego co się dzieje? I w ogóle.... Co tu się dzieje? Co wy robicie? Boże! – krzyczał dziewczęcy głos. Głos Ali.\n- Nic takiego. Benicio upił się i nie lubi mnie dzisiaj.\nPrzez chwilę trzymał powieki zamknięte, póki nie ustąpiło ich drżenie. Gdy je otworzył, zobaczył własne dłonie zaciśnięte na kolbie rewolweru, wycelowanego w stojącego w odległości metra Leo. Obok stała Ali, oddychając szybko. Musiała przed momentem wejść do pomieszczenia. Do domu, w którym mieszkał Leo.\n- Benicio? – pytająco spojrzała na niego.\n- Ja... ja... – jąkał się, spoglądając na ich twarze. Nie widział w nich nic, poza troską. – Przepraszam. Nie wiem, co mnie opętało.\nPośpiesznie wybiegł przez otwarte jeszcze drzwi i, nie oglądając się, podążył prosto do siebie. Gdy dotarł, zauważył tylko, że ojciec zasnął przed telewizorem na bujanym fotelu i, nie chcąc go rozbudzić, powoli wszedł na górę, do pokoju na poddaszu. Jak w transie otworzył szafę i spojrzał na stosy wrzuconych niedbale, pomiętych ubrań. Ze złością pomyślał, że gdyby czegoś pilnie potrzebował, nie umiałby tego, jak na ironię, znaleźć. Ze złością pomyślał, że nie ma nawet walizki. Zupełnie jakby zamierzał wieść nudne życie w małym miasteczku na pustyni, w marzeniach jedynie pozwalając sobie na dalekie podróże. Zrozpaczony usiadł ciężko na miękkim łóżku, które zaskrzypiało swojsko. W drzwiach stała Ali, patrząc na niego ze zdziwieniem. Miała na sobie tę zwiewną, niebieską sukienkę w stokrotki, którą tak uwielbiał. Podeszła i usiadła obok niego.\n- Wybierasz się gdzieś? – zapytała, jakby wciąż wyjeżdżał i wracał.\nChciał jej powiedzieć o wszystkim. Jak wsłuchiwał się w dźwięk kostek lodu obijających się w wnętrze szerokiej szklanki, do której Joe nalewał mu Wild Turkey. O tym, jak z każdym łykiem czuł coraz większe rozgoryczenie. I zazdrość. Że to Leo, a nie on, zdawał się znać ją tak dobrze. Że to o Leo, a nie o niego, troszczyła się z matczyną wręcz miłością. Zaczął nawet myśleć, że łączą ich też inne rzeczy, a to było już nie do zniesienia. Nagle doszedł do wniosku, że Leo uwiódł ją w jakiś tajemny sposób i w końcu mu ją odbierze. I zaczął się bać, że odejdą, a on zostanie tu całkiem sam. Że z nienawiścią wspominał dzień, kiedy Leo pojawił się w miasteczku. Chciał jej powiedzieć, że mu wstyd. Bo przecież oboje byli jego najlepszymi przyjaciółmi. Jedynymi, jakich miał.\n- Wiem, Beni – powiedziała. - Wiem.\nNa terenie Stanów Zjednoczonych, w stanie Nevada, istniał lub istnieje nadal, pustynny obszar pod nazwą Strefa 51 (Area 51). Mieściły się na tym terenie powstałe w 1957 roku tajne obiekty wojskowe. Prowadzono w nich testy najnowszych technologii i pojazdów powietrznych. Przez 37 lat żadna informacja na temat tego kompleksu, ani prowadzonych w nim działań, nie została podana do publicznej wiadomości.\nPierwszą osobą, która odważyła się publicznie wystąpić w tej sprawie, był naukowiec Bob Lazar. Spędziwszy dużo czasu w Strefie, odkrył, że poza nowoczesnym sprzętem lotniczym i wojskowym, Strefa prowadzi rozległe badania dotyczące niezidentyfikowanych obiektów latających. Ukryto w niej nie tylko konstrukcje do złudzenia przypominające UFO, ale także liczne fotografie pozaziemskich statków kosmicznych. Bob Lazar, po opublikowaniu wyników swojego dochodzenia, spędził rok w więzieniu. Wielokrotnie był zastraszany. Jego rodzina również.\nStrefy 51 nie ma na żadnej ogólnodostępnej mapie stanu Nevada.\nW 1947 roku na pewnej farmie w Roswell rozbił się niezidentyfikowany obiekt latający. Znaleziono w nim cztery istoty humanoidalne. Pomimo istnienia świadków wydarzenia i przecieków do prasy, amerykańskie wojsko zdołało zatuszować całą sprawę. Podało oficjalny komunikat, że znalezisko z Roswell to jedynie szczątki balonu meteorologicznego. Zostało ono jednak przewiezione do pilnie strzeżonej bazy lotniczej w stanie Ohio, a tam poddane specjalistycznym badaniom.\nRaport z tajnej operacji pod kryptonimem „Majestic 12” stwierdzał, że zebrane pozostałości pochodzą z pozaziemskiego pojazdu krótkodystansowego, a znalezione ciała określał jako pozaziemskie istoty biologiczne.\nPowyższe informacje zostały zebrane na podstawie ogólnodostępnych materiałów dotyczących wydarzeń w Roswell z 1957 roku i innych obserwacji UFO na terenie Stanów Zjednoczonych. Stały się one inspiracją do napisania tej historii.\nstres depresja nerwica nerwica lękowa samotność lęki nerwica natręctw lęk psychoterapia strach


Ciasto z pomidorów - przepisy na ciasto z pomidorów z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na ciasto z pomidorów\nCiasto z pomidorami 128\nDo przygotowania tego przepisu zainspirowało mnie czekoladowe ciasto z pomidorami według Classy Flavors. Smak jest po prostu obłędny. Nie sądziłam, że mój syn aż tak je polubi. Ciasto jest bardzo wilg Zobacz więcej\nCiasto z pomidorami 285\nJeśli szukacie niecodziennego pomysłu na świąteczne wypieki i jeśli lubicie ciasta pokroju marchewkowca, to polecam Wam to ciacho. Jest po prostu wspaniałe i podbiło moje serce na tyle, że stało się m Zobacz więcej\nCiasto francuskie z pomidorami 332\nPomidory na cieście francuskim 71\nŁatwy, smaczny i szybki sposób na przekąskę, lub jako dodatek do sałatki. Pomidory na cieście francuskim przygotujemy z: opakowanie ciasta francuskiego pomidora Ziół (bazylia, oregano, sól, pieprz) Ci Zobacz więcej\nCiasto kokosowe z pomidorami 441\nPo kruchych babeczkach z galaretką i czekoladą przedstawiam wam drugie ciasto imieninowe mojej córeczki. Miałam ochotę na ciasto ucierane, pod ręką znalazły się wiórki kokosowe więc było już ciasto ko Zobacz więcej\nNa straganach królują pomidory. Różne odmiany. Można jeść takie, jakie najbardziej nam smakują, malinowe, kaliskie, lima.... I właśnie te ostatnie zwróciły moją uwagę a to dlatego, że są mięsiste i ja Zobacz więcej\nCiasto francuskie + ser i pomidory. 223\nSuszone pomidory z mozzarellą na cieście... 720\nCiasto francuskie, szpinak, feta i suszone... 2670\nSzpinak, suszone pomidory i feta w cieście... 1327\nŁOSOŚ W CIEŚCIE FRANCUSKIM Z SUSZONYMI POMIDORAMI 401\nŁosoś przygotowany w ten sposób jest bardzo soczysty i doskonale komponuje się z suszonymi pomidorami. Jeśli wykorzystamy gotowe ciasto francuskie przygotowanie zajmie nam naprawdę mało czasu. Danie j Zobacz więcej\nTarta z ciasta francuskiego ze szpinakiem,... 2031\nSuszone pomidory w cieście francuskim 132\nKarnawałowy czas nastał. Czas bali, domówek. spotkań z przyjaciółmi. Pomysły na nowe przekąski są na wagę złota :). Poniżej przepis na suszone pomidory w cieście francuskim. Fot. Cherry Shake Skł Zobacz więcej\nPomidory z mozzarellą zapiekane w cieście... 623\nBardzo szybkie i smaczne danie. Idealne na ciepłą kolację albo gdy wpadną do nas goście na nocne Polaków rozmowy :-) Polecam. Przepis własny Składniki: 1 ciasto francuskie 1 opakowanie pomidorów krojo Zobacz więcej\nCiasto francuskie z mozzarellą i pomidorami 750\nPrzekąska na szybko. Jedna z tych, która nie wymaga dużego zachodu a może zachwycić niespodziewanych gości. Dodatki można komponować dowolnie. Tym razem w wersji bezmięsnej. Składniki: 1 opakowanie ci Zobacz więcej\nPomidory w cieście 93\nIdealna propozycja na szybki obiad bez mięsa. Takie pomidorki w cieście naleśnikowym są bardzo smaczne i aromatyczne. Mogą być również ciekawym dodatkiem do dań z grilla. Składniki: Ciasto: Zobacz więcej\nCiasto francuskie z szynką, serem i pomidorami 3186


Zdrowy sposób na sen – materace i poduszki Zdrowy sposób na sen – materace i poduszki\n19/06/2007 - Moda, Zdrowie , uroda\nWe współczesnym, zagonionym świecie nie jest łatwo dobrze i zdrowo wypocząć. Możemy jednak zrobić coś, co jest łatwe i nieuniknione – możemy spać. Możemy mieć zdrowy i dobry sen.\nAby mieć zdrowy i dobry sen powinniśmy spełnić kilka warunków: nasze miejsce do spania niech będzie spokojne i bezpieczne, wystarczająco ciemne, ciche, niezbyt ciepłe. Materace, poduszki, łóżka i pościel, na które się zdecydujemy powinny być wygodne, dobrej jakości i naturalne.\nSen jest nieodłączną częścią naszego życia. To, czy wyjedziemy na urlop czy nie – zależy od nas samych. Spać musimy codziennie. Brak snu to zmęczenie, złe samopoczucie. Bezsenność jest problemem, gdy się pojawi.\nJeśli wybierzemy odpowiedni materac i poduszkę do spania – ułatwi nam to odpoczynek podczas snu. Sen stanie się właściwy. W nocy będziemy wypoczywać a rano obudzimy się wyspani i w dobrej kondycji.\nPonieważ w łóżku spędzamy 1/3 część naszego życia, powinniśmy dokonać odpowiedniego wyboru. Materace i poduszki, które zdecydujemy się kupić powinny sprawić, że będziemy dobrze i zdrowo spać. Jeżeli nasz sen będzie ustabilizowany, ciągły i będą w nim wszystkie te fazy, które powinien zawierać w sobie zdrowy sen – następny dzień powinien być udany.\nKsero Warszawa – xero Warszawa\nTagi: materace, poduszki


Sony Vaio VPCSA43FX/SI Intel Chipset Driver 10.6.0.1002 for Wind PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nSony Vaio VPCSA43FX/SI Intel Chipset Driver...\nSony Vaio VPCSA43FX/SI Intel Chipset Driver 10.6.0.1002 for Wind\n03.11.2013, godz. 09:15\nSony Vaio VPCSA43FX/SI Intel Chipset Driver 10.6.0.1002 for Wind to prosta w obsłudze aplikacja, która zaktualizuje posiadane sterowniki do odpowiedniej wersji. Za ich stworzenie odpowiadają pracownicy z firmy Intel.\nZachęcamy także do pobrania innych sterowników zlokalizowanych w naszej bazie. Z ciekawszych warto wymienić Microtek Digital 3700W Scanner Driver 1.2.3.1 for Windows 7 64 b i Philips 196E3LSB/00 Monitor Driver 1.0 for Vista. Sony Vaio VPCSA43FX/SI Intel Chipset Driver 10.6.0.1002 for Wind to sterowniki, które zostały zaprojektowane do poprawnego działania z takimi systemami jak Windows.


Płyn do mycia twarzy, a korzyści z jego używania | Blog | Dermakrem.pl\nPłyn do mycia twarzy, a korzyści z jego używania\nCodzienna pielęgnacja skóry twarzy obejmuje także jej oczyszczanie, w którego trakcie warto zastosować dobrze dopasowane do danego typu skóry kosmetyki. Dobrej jakości produkty kosmetyczne lub dermatologiczne zawierające skuteczne składniki, ale i właściwie wykonane etapy oczyszczania, pozwolą uniknąć przykrych konsekwencji w postaci np. wyprysków, które mogą pojawiać się w wyniku złej lub niesystematycznej pielęgnacji. Najczęstsze problemy skórne twarzy to zaskórniki, nadmiar sebum czy zmiany trądzikowe. Skóra z ww. problemami traci także estetyczny, jędrny i młody wygląd. Dbając o skórę twarzy, warto więc pamiętać o kilku elementach, takich jak obowiązkowe nawilżanie twarzy, które ma duży wpływ na kondycję naszej cery.\nPłyn do mycia skóry - wybierz odpowiedni dla siebie\nPoszukując idealnego kosmetyku do pielęgnacji skóry twarzy, dobrze jest postawić na wysoką jakość i właściwie dopasowane składniki preparatu do typu naszej skóry. Dlatego przed zakupem warto wziąć pod uwagę potrzeby skóry wynikające z wieku, jej stanu oraz typu. Tylko w ten sposób można znaleźć m.in. idealny płyn do mycia twarzy. Co więcej, taki kosmetyk powinien charakteryzować się kilkoma cechami, mianowicie być: łatwy w aplikacji, przyjemny dla skóry, delikatny, a zarazem skutecznie oczyszczający.\nPodczas wyboru idealnego preparatu do oczyszczania, dobrze jest również zwrócić uwagę na skład produktu. Najlepsze kosmetyki na rynku zawierają wysokiej jakości składniki, wśród których można również znaleźć naturalne składniki. Jednymi z lepszych produktów na rynku do oczyszczania skóry twarzy są z pewnością żele, gdyż doskonale usuwają one resztki makijażu oraz zanieczyszczeń z powierzchni skóry. Jednocześnie składniki z takiego płynu skutecznie wpływają na skórę, ponieważ nawilżają ją i odżywiają w czasie stosowania.\nNawilżanie twarzy? Nie tylko krem\nPłyn micelarny do mycia twarzy, taki jak aktywna woda micelarna z serii SENSICURE marki Synchroline to kosmetyk wręcz idealny pod wieloma względami. Przede wszystkim to produkt, który można stosować codziennie. Jest bardzo delikatny, nawet dla skóry wrażliwej i nadreaktywnej. Jest to produkt uniwersalny, dlatego też z tego płynu można korzystać każda osoba, bez względu na typ skóry. Jednocześnie kosmetyk ten skutecznie, ale i łagodnie usuwa makijaż oraz zanieczyszczenia z powierzchni skóry. Atutem wspomnianej wody micelarnej jest również fakt, że zapewnia ona skórze maksymalną ochronę przed wieloma czynnikami zewnętrznymi oraz długotrwale ją nawilża. Niweluje zaczerwienienia oraz rumień, gdyż działa kojąco. Dodatkowo wykazuje działanie antyoksydacyjne oraz przeciwstarzeniowe, co jest istotne dla wielu kobiet. Warto podkreślić, że płyn micelarny doskonale usuwa większość zanieczyszczeń oraz makijaż. Dlatego powinno się go stosować w pierwszej kolejności, jeśli chodzi o codzienne oczyszczanie skóry twarzy. Pozostałe etapy powinny obejmować kolejno: żel do mycia twarzy oraz tonik.\nProblemy skórne twarzy - jak z nimi walczyć?\nUważa się, że większość niedoskonałości powstaje w wyniku nieprawidłowego oczyszczania skóry twarzy. Szczególnie widoczne jest to w przypadku skóry mieszanej, tłustej i trądzikowej, która posiada skłonności do problemów skórnych. Dobrym rozwiązaniem w tym przypadku może się okazać płyn do mycia twarzy trądzikowej, taki jak żel oczyszczający do skóry tłustej i trądzikowej z serii AKNICARE marki Synchroline. Produkt ten wyróżnia się unikalnym składem, gdyż znajdziemy w nim 1%-ową zawartość kwasu pirogronowego. Kwas ten zapewnia natychmiastowy efekt gładkiej skóry, gdyż wykazuje właściwości złuszczające. Znajdziemy w nim dobrze dopasowany skład do tego typu skóry, gdyż wykazuje właściwości: redukujące sebum, matuje, redukuje ilość i wielkość zaskórników, redukuje stany zapalne, odświeża, ogranicza ilość zmian trądzikowych oraz działa przeciwbakteryjne. To skuteczny kosmetyk, który spełni oczekiwania niejednej osoby borykającej się z problemami skórnymi skóry twarzy trądzikowej, mieszanej i tłustej.


Koncert „ Blues dla Niepełnosprawnych”\nNasi Mieszkańcy pojechali na koncert „ Blues dla Niepełnosprawnych”, który odbył się na terenie Ośrodka Wypoczynkowego „Olza” w Olzie. Gwiazdą była grupa POWER BLUES BAND.\nW trakcie imprezy mogliśmy nie tylko słuchać muzyki ale i podziwiać interesującą wystawę podtytułem „WSPÓLNIE”. Były to przepiękne obrazy połączone z poezją. Z powodu deszczu do domu wróciliśmy mokrzy ale szczęśliwi, pełni wrażeń i wspomnień miłych chwil.\nKorzystając z ostatnich dni lata w naszym ogrodzie zorganizowaliśmy grilla. Mieszkańcy w promieniach słonecznych przy dźwiękach muzyki biesiadnej mile i aktywnie spędzili czas. Wszyscy byli bardzo zaangażowani w przygotowania do grillowej biesiady, panowie pilnowali ognia , a panie kroiły kiełbaski. Nie zabrakło też kawy i wspólnych śpiewów.\nFestyn „Rodzina Razem w Zabrzu”\nW sobotę 8 września uczestniczyliśmy w Pikniku Rodzinnym „Rodzina Razem w Zabrzu”, który miał miejsce na terenie Parku 12 C przy ul. Sienkiewicza. Nasza placówka miała przyjemność współuczestniczyć w organizacji warsztatów dla zabrzańskich rodzin. Wiele atrakcji czekało na przybyłych mieszkańców Zabrza. Były konkursy, wspólne tańce i wiele ….wiele... innych atrakcji.\nDziękujemy wszystkim uczestnikom za wspólną zabawę i mile spędzony czas.\n"Hawajskie wspomnienie lata" w "Słonecznym Domu"\nNasi Mieszkańcy zostali zaproszeni na imprezę integracyjną do "Słonecznego Domu" w Zabrzu. Impreza zorganizowana została w klimacie hawajskim, także nie zabrakło tematycznych dekoracji, które zachwyciły wszystkich gości. Odbyły się również konkursy, w których brali udział Podopieczni z zaproszonych Domów Pomocy Społecznej. W menu pojawiły się egzotyczne owoce oraz kurczak po hawajsku. Do wspólnej zabawy i tańców zapraszał wodzirej DJ Artur.\nSierpniowe "Urodziny Miesiąca"\nZ okazji sierpniowych "Urodzin Miesiąca" dla naszych Mieszkańców wystąpił 10-cio letni Kuba Partuś, który deklamował wiersze i prozę. Młody artysta swoim żywiołowym i wysokiej klasy występem dostarczył wszystkim wiele radości i rozbudził wyobraźnię. Solenizanci otrzymali kartki urodzinowe i słodkie upominki. Nie zabrakło również tortu urodzinowego upieczonego przez nasze panie kucharki. Zebrani goście wspólnie odśpiewali STO LAT!\nDziękujemy Kubie za poświęcony czas i wspaniały występ.\nCzym zastąpić niezdrowe przekąski? Na to pytanie odpowiedzieli nam dziś studenci I i II roku Śląskiej Wyższej Szkoły Medycznej w Katowicach. Mieszkańcy dowiedzieli się czym można zastąpić batoniki, chipsy i cukierki. Usłyszeliśmy też o tym jakie produkty można swobodnie łączyć, by nie wypłukiwać z organizmu witamin i mikroelementów.\nNaszych Mieszkańców odwiedziła pani Krystyna Partuś z Klubu Inteligencji Katolickiej. Z powodu upałów spotkanie odbyło się w kameralnym gronie, w jednym z pokoi Mieszkańców. Rozmawialiśmy na temat najlepiej spędzonych wakacji. Pani Krystyna przeczytała maile od swojej siostry, która obecnie przebywa w Sudanie. Dzięki temu Mieszkańcy mogli wyobrazić sobie sudańskie obyczaje. Na zakończenie wizyty pani Partuś przeczytała nam fragment książki Papieża Franciszka pt.: "Rodzina uratuje świat".\nRelaksacja w PAL - u\nWybraliśmy się do siedziby Programu Aktywności Lokalnej w Biskupicach. Mieszkańcy kolorowali dziś ilustracje antystresowe dla dorosłych. Praca ta bardzo spodobała się naszym Podopiecznym i okazała się twórczą oraz odprężającą zabawą.


4 pomysły na domowe prezenty na Dzień Chłopaka 2018 - KobietaMag.pl\n4 pomysły na ręcznie robione prezenty na Dzień Chłopaka 2018\nJak co roku zbliża się święto piętrzących się wątpliwości – Dzień Chłopaka? Nie masz pomysłu ani środków na prezent dla swojego partnera, a genialne rozwiązania w postaci tortu z puszek piwa czy kuponów na prasowanie wyczerpałaś już dwa lata temu? Przedstawiamy cztery łatwe pomysły, dzięki którym wykonasz wyjątkowy, spersonalizowany upominek!\nObdarowywanie mężczyzn prezentami zrobionymi samodzielnie jest prawdziwym wyzwaniem. Oczywiście, jeśli nasza druga połówka uwielbia wylegiwać się w wannie, zadanie jest jak najbardziej wykonalne, gdyż możemy, w prosty sposób, stworzyć dla niej na przykład kule do kąpieli czy domowe mydełka. Większość tego typu receptur tak naprawdę powstała jednak z myślą o kobietach i pewnie nie wywołałaby uśmiechu na twarzach wielu z obdarowanych partnerów. Postanowiliśmy więc wspiąć się na wyżyny kreatywności, by ułatwić Wam uciążliwe poszukiwania wizji, która nie byłaby przesadnie ambitna. Oto efekty naszej prezentowej gimnastyki – 4 sprytne pomysły na ręcznie robione prezenty na Dzień Chłopaka 2018!\nLampka do sypialni z dowolnym wzorem\nWiększość chłopaków doceni ręcznie robiony gadżet do mieszkania, o ile tylko będzie utrzymany w męskim stylu. W tę konwencję świetnie wpisuje się efektowna i naprawdę łatwa do wykonania lampka do sypialni. Wystarczy najzwyklejsza tania lampka z papierowym kloszem, czarny spray, dowolny wzór wydrukowany na drukarce i szpilka oraz… trochę cierpliwości! Motyw dopasuj do zainteresowań ukochanego – podróżnikom na pewno przypadną do gustu mapy i metropolie, informatykom cyfrowe wzory rodem z „Matrixa”, a marzycielom konstelacje gwiazd!\nZakładka do książki ze zdjęciem z dzieciństwa\nJeśli Twój partner jest większym molem książkowym niż Ty, możesz podarować mu zakładkę w kształcie krawata ozdobioną jego lub Twoim zdjęciem z dzieciństwa. Wystarczą nożyczki, kawałek rypsowej wstążki w kolorze niebieskim lub brązowym (w stylu retro) i miniaturka zdjęcia, którą delikatnie do niej przyszyjesz. Zakładka może być także dodatkiem do ciekawej książki, którą planujesz Mu sprezentować.\nZestaw pysznych drinków ze świeżymi owocami\nA może Twoja druga połówka uwielbia eksperymenty, wychodzące spod ręki baristów i chętnie raczy się koktajlami ze świeżymi owocami? Jeśli tak, zamiast butelki drogiego alkoholu, przygotuj zestaw domowych drinków w słoiczkach z sezonowymi, soczystymi owocami o zniewalającym smaku, do którego daleko gotowym mieszankom ze sklepów. Przygotuj czyste, wysokie słoiczki lub butelki o szerokiej średnicy, wybrany alkohol i świeże owoce. Słoiki umyj i wyparz, a następnie osusz. Owoce umyj, obierz ze skórki i usuń pestki (mogą nadawać gorycz koktajlowi). Wsyp owoce do słoiczków i zalej alkoholem. Sprawdzone, pyszne połączenia stworzą na przykład:\nrum z ananasem\nrum z cytrynami i imbirem\nwódka z trukawkami\nwódka z wiśniami\nwódka z limonką, brązowym cukrem i imbirem\nbourbon z figami\nZakręć słoiczki i schowaj je do lodówki na okres od jednego do trzech tygodni. Co kilka dni potrząsaj nimi lekko.\nNa koniec ozdób słoiczki na przykład za pomocą wstążek i ręcznie robionych etykiet.\nNaturalny, rozmarynowo-miętowy krem do golenia\nKolejny pomysł na pewno przypadnie do gustu mężczyźnie, który stara się prowadzić zdrowy i ekologiczny tryb życia. Rozmarynowo-miętowy krem do golenia to kosmetyk dostosowany do potrzeb wrażliwej skóry. Nie zawiera mydła, dzięki czemu nie wywołuje efektu wysuszania naskórka. Co więcej, po ogoleniu zarostu przy użyciu tego kremu, nie trzeba nawet zmywać jego resztek z twarzy – naturalne olejki i cenne masła nawilżą skórę, poprawiając jej ogólny stan.\n1/4 szklanki olejku jojoba albo olejku ze słodkich migdałów\n10 kropli eterycznego olejku rozmarynowego\n3-5 kropli eterycznego olejku miętowego\nPostaw mały rondel na wolnym ogniu i rozpuść w nim masło shea i olej kokosowy, mieszając przez cały czas aż do ich stopienia. Zdejmij rondel z ognia, a zawartość przelej do miseczki. Dodaj olej jojoba i olejki eteryczne, dokładnie mieszając składniki aż do połączenia. Włóż miskę z mieszanką do lodówki i schładzaj aż masa nieco stężeje. Wyciągnij miksturę i ubij ją za pomocą ręcznego miksera – powinnaś uzyskać puszystą, lekką konsystencję. Gotowy krem przełóż do słoiczka i zakręć pokrywkę. Przechowuj w suchym i chłodnym miejscu.\nZniewalający zapach tego kremu sprawi, że będziesz miała ochotę podbierać go swojemu chłopakowi podczas depilacji nóg!\nJak podobają się Wam te pomysły na prezenty na Dzień Chłopaka 2018? A może macie własne propozycje, którymi zechcecie się z nami podzielić?\nmartucha180 14 września 2018 12:18\nEmotikonka 19 września 2018 18:47\nSzkoda że tak mało propozycji.\nKamila 27 września 2018 07:45\nCiekawe propozycje, ja w tym roku niestety nie miałam czasu na takie przygotowania. Szybko kupiłam voucher na lot w tunelu aerodynamicznym SpeedFly, zawsze chciał, więc czemu nie 😉\nStrona główna → Zrób to sama → 4 pomysły na ręcznie robione prezenty na Dzień Chłopaka 2018


5 najlepszych hoteli w pobliżu Stornoway Airport (SYY)\nMotele w pobliżu lokalizacji Tiumpan Head Lighthouse\nNajlepsze hotele w pobliżu Stornoway lotniska, Szkocja\nHotele w pobliżu Stornoway Airport (SYY)\n50 km od lokalizacji Stornoway Airport\n5 z 350 obiektów jest dostępnych i spełnia Twoje kryteria. Wyczyść wszystkie filtry\n5 z 350 obiektów jest dostępnych w Stornoway\nNajlepiej oceniany hotel 4-gwiazdkowy położony nie dalej niż 3 km od lokalizacji Stornoway Airport\n3,5 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n3,2 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n45,0 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\nNie ma już więcej obiektów, które spełniałyby wszystkie wybrane przez Ciebie kryteria. Wyczyść wszystkie filtry lub zobacz obiekty sugerowane przez stronę Tripadvisor. Mogą znajdować się w Stornoway Airport lub w jej pobliżu.\n46,2 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n41,0 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\nBrakujące:50 km od lokalizacji Stornoway AirportObiekty all-inclusiveMotele\n78,2 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\nNr 1 spośród 6 hoteli w Ullapool\n77,0 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n70,9 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n70,3 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n64,7 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n66,1 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n69,9 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n62,0 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n24,4 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n3,3 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\nNr 5 spośród 21 pensjonatów w Stornoway\n70,5 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n61,5 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n77,8 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\nNr 2 spośród 6 hoteli w Ullapool\n0,9 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n17,1 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n22,1 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n80,3 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\nBrakujące:50 km od lokalizacji Stornoway AirportObiekty all-inclusiveHotele\n4,9 km od następującego obiektu: Stornoway Airport\n40,2 km od następującego obiektu: Stornoway Airport


lekarze specjaliści > Barotrauma\nBarotrauma to uszkodzenie ucha środkowego przez szybką zmianę ciśnienia. Barotrauma to różnice występujące między ciśnieniem w jamie ustnej a ciśnieniem w jamie ucha środkowego, które wyrównywane jest przez trąbkę słuchową. Zdolność do wyrównywania ciśnień to barofunkcja. Barotrauma występuje podczas lotu samolotem (start i lądowanie). Barotrauma może objawić się wysiękiem do jamy ucha środkowego. Dłuższe występowanie może doprowadzić do zakażenia oraz zapalenia ucha środkowego z bólami ucha, głowy i przebiciem błony bębenkowej. (...)\nSpecjaliści radzą Barotrauma\nBarotrauma - jak można uniknąć\nBarotrauma w literaturze.\nBarotrauma Bielsko Biała


Stroje kapielowe - Wyprzedaże - Biustyna\nwszystkoAquarilla (1)Bluebella (4)DALIA (26)Elomi (12)Fantasie (38)Feba (16)FREYA (136)Gabbiano (11)Krisline (39)Lorin (1)Naturana (7)Nessa (8)Panache (39)Self (25)V.I.P.A. (6)\neuropejskie + (Panache,Cleo)60F (2)60G (2)60H (2)60J (1)65C (3)65D (3)65DD (1)65E (6)65F (10)65FF (6)65G (6)65GG (5)65H (3)65HH (3)65i (5)65J (4)65K (2)70B (1)70C (2)70D (4)70E (4)70F (10)70FF (3)70G (16)70GG (7)70H (10)70HH (7)70i (14)70J (9)70JJ (6)70K (6)70KK (1)70L (3)70M (3)75B (1)75C (2)75D (4)75DD (2)75E (7)75F (5)75FF (5)75G (13)75GG (9)75H (13)75HH (7)75i (9)75J (15)75JJ (2)75K (8)75KK (1)75L (1)80D (3)80DD (2)80E (3)80F (13)80FF (8)80G (10)80GG (10)80H (15)80HH (8)80i (15)80J (13)80JJ (3)80K (5)85D (3)85E (4)85F (5)85FF (2)85G (17)85GG (7)85H (17)85HH (11)85i (11)85J (10)85JJ (3)85K (1)90E (1)90F (2)90FF (2)90G (5)90GG (1)90H (3)90HH (1)90i (2)90J (1)95F (1)95FF (1)95G (2)95GG (2)95H (1)95JJ (1)\nbrytyjskie (bez Panache i Cleo)28F / 60G (6)28FF / 60H (2)28G / 60i (3)28GG / 60J (2)30D / 65D (3)30DD / 65E (5)30E / 65F (25)30F / 65G (22)30FF / 65H (21)30G / 65i (16)30GG / 65J (8)30H / 65K (1)30HH / 65L (5)30J / 65M (3)32D / 70D (3)32DD / 70E (12)32E / 70F (22)32F / 70G (25)32FF / 70H (22)32G / 70I (15)32GG / 70J (11)32H / 70K (3)32HH / 70L (13)32J / 70M (3)34D / 75D (4)34DD / 75E (8)34E / 75F (22)34F / 75G (20)34FF / 75H (24)34G / 75I (24)34GG / 75J (18)34H / 75K (13)34HH / 75L (7)34J / 75M (4)36DD / 80E (1)36E / 80F (12)36F / 80G (23)36FF / 80H (23)36G / 80I (24)36GG / 80J (20)36H / 80K (14)36HH / 80L (7)36J / 80M (2)38E / 85F (1)38F / 85G (9)38FF / 85H (8)38G / 85I (12)38GG / 85J (3)38H / 85K (1)38HH / 85L (2)38J / 85M (1)40G / 90I (1)40H / 90K (1)40HH / 90L (3)42GG / 95J (1)42H / 95K (1)42HH / 95L (1)\nSelf, Feba, Gabbiano, Lorin36 (1)36A (3)36B (9)36C (10)36D (2)36E (2)36F (4)36G (2)36H (1)36J (1)38B (18)38B/C (2)38C (10)38D (11)38E (7)38F (4)38G (2)38H (5)38J (1)40B (6)40C (17)40C/D (2)40D (19)40E (9)40F (5)40G (3)40H (1)40I (1)40J (1)40K (1)42 (5)42B (10)42C (13)42D (8)42E (5)42F (5)42G (5)42J (1)44 (4)44B (8)44C (5)44D (1)44F (1)46 (2)46C (1)46D (2)46F (1)46F/G (1)46G (1)46G/H (1)48 (2)50 (1)50C (1)50D (1)50E (1)52C (1)52D (2)52E (1)XS (47)S (63)S/M (2)M (70)L (66)L/XL (1)XL (63)XXL (27)XXL/XXXL (2)XXXL (3)\nwszystko-XS- (36)-S- (26)-M- (10)-L- (8)-XL- (10)-XXL- (4)-4XL- (1)-5XL- (1)-6XL- (1)XL/XXL (1)48 (1)52 (1)36 (1)\nwszystkoczerń (114)odcienie żółtego i złota (1)odcienie zieleni (23)odcienie szarości i srebra (4)odcienie różu (34)odcienie pomarańczowego (6)odcienie niebieskiego (41)odcienie granatowego (36)odcienie fioletu (10)odcienie brązu i beżu (6)biel (20)bezbarwny (1)odcienie czerwieni (24)wielokolorowy (34)\nStrona główna > Wyprzedaże>Stroje kapielowe\nLubisz okazje? To jest miejsce dla Ciebie! Tu znajdziesz stroje kąpielowe w atrakcyjnych cenach. Końcówki kolekcji z poprzednich sezonów zawsze znajdziesz u nas w cenach niższych niż w sezonie. Modele jedno- i dwu- częściowe, majtki do kostiumu kąpielowego- to wszystko w niższej cenie. Tu skompletujesz niepowtarzalne bikini czy dokupisz inny fas...\nLubisz okazje? To jest miejsce dla Ciebie! Tu znajdziesz stroje kąpielowe w atrakcyjnych cenach. Końcówki kolekcji z poprzednich sezonów zawsze znajdziesz u nas w cenach niższych niż w sezonie. Modele jedno- i dwu- częściowe, majtki do kostiumu kąpielowego- to wszystko w niższej cenie. Tu skompletujesz niepowtarzalne bikini czy dokupisz inny fason lub rozmiar majtek.\nKris-Line Papaya figi midi do stroju...\nStrój kąpielowy Papaya Kris Line: figi kąpielowe midi Wykonane z wysokiej jakości tkaniny odpornej na promienie UV i chlor. Posiadają troczki, którymi możemy lekko regulować szerokość boczków. Ładnie dopasowują się do ciała. Majtki w całości podszyte siateczką szybkoschnącą.\nKris-Line Papaya figi klasyczne do stroju...\nStrój kąpielowy Papaya Kris Line: figi kąpielowe klasyczne Wykonane z wysokiej jakości tkaniny odpornej na promienie UV i chlor. Proste w formie, klasyczny krój. Ładnie dopasowują się do kształtu kobiecej sylwetki podkreślając jej atuty.\nStrój kąpielowy Papaya Kris Line: biustonosz miękki Biustonosz kąpielowy o miskach nieusztywnianych, na fiszbinach, podszytych stabilnym tiulem. Ramiączka regulowane w całości o szerokości dopasowanej do rozmiaru miski. Zapięcie z tyłu na metalowy klips. UWAGA! Majtki do tego kostiumu są sprzedawane oddzielnie.\nKrisLine Zanzibar czarny kostium kąpielowy...\nKris- line strój kąpielowy jednoczęściowy Zanzibar body soft Wykonany z wysokiej jakości tkaniny odpornej na promienie słoneczne i chlor. Świetnie dopasowują się do ciała. Wbudowany miękki biustonosz oparty na fiszbinach. Miski o jednym cięciu pionowym i poziomym. Odpowiednio dobrany rozmiar zapewni optymalne podtrzymanie biustu unosząc go ku górze. Tył...\nFreya High Tide sunset figi rio do stroju...\nStrój kąpielowy High Tide sunset: figi rio o fantazyjnych boczkach Wykonane z elastycznej, jednobarwnej Lycry. Wewnątrz całkowicie podszyte delikatną stabilizującą tkaniną. Krój mocniej wycięty, z przodu i na pośladkach wykończenie bezszwowe, ozdobione na bokach efektownymi paseczkami. Wygodne, komfortowe, eksponują nogi i część pośladków. Prać ręcznie w...\nFreya High Tide sunset figi bikini do...\n74,74 zł 114,99 zł -35%\nStrój kąpielowy Freya High Tide sunset: figi kąpielowe bikini, klasyczne Majtki do stroju kąpielowego o klasycznym kroju. Prosty, wygodny krój. Idealnie dopasowują się do ciała, są wygodne i komfortowe w użytkowaniu. Prać ręcznie w letniej wodzie, w delikatnym mydle. Nie wykręcać, nie stosować wybielaczy, nie czyścić na sucho, w praniu nie łączyć z innymi...\n136,49 zł 209,99 zł -35%\nKris-Line Oaza czerń-zieleń figi midi do...\n38,99 zł 59,99 zł -35%\nStrój kąpielowy Oaza Kris Line: figi kąpielowe midi Wykonane z wysokiej jakości tkaniny odpornej na promienie UV i chlor. Posiadają troczki, którymi możemy lekko regulować szerokość boczków. Ładnie dopasowują się do ciała. Majtki w całości podszyte siateczką szybkoschnącą.\nStrój kąpielowy Oaza Kris Line: figi kąpielowe klasyczne Wykonane z wysokiej jakości tkaniny odpornej na promienie UV i chlor. Proste w formie, klasyczny krój. Ładnie dopasowują się do kształtu kobiecej sylwetki podkreślając jej atuty.\nKris-Line Oaza czerń-zieleń soft...\nStrój kąpielowy Oaza Kris Line: biustonosz miękki na fiszbinach Biustonosz kąpielowy o miskach nieusztywnianych, na fiszbinach, podszytych stabilnym tiulem. Ramiączka regulowane w całości o szerokości dopasowanej do rozmiaru miski. Zapięcie z tyłu na metalowy klips. UWAGA! Majtki do tego kostiumu są sprzedawane oddzielnie.\nKris-Line strój kąpielowy jednoczęściowy Oaza body soft Wykonany z wysokiej jakości tkaniny odpornej na promienie słoneczne i chlor. Świetnie dopasowuje się do ciała. Wbudowany miękki biustonosz oparty na fiszbinach. Miski o jednym cięciu pionowym i poziomym. Odpowiednio dobrany rozmiar zapewni optymalne podtrzymanie biustu unosząc go ku górze. Tył...\nPokazywane 1 - 32 z 369 produktów