Miejsca kultu maryjnego. Świadectwa doznanych łask.\nW XVII-XVIII w. na Litwie zakładanych było wiele różnych klasztorów. Przy budynkach klasztornych budowano także nowe Kościoły. Dzięki temu przybyło dzieł sztuki sakralnej i umocnił się kult Najświętszej Maryi Panny. W Kościele każdego zakonu znajdują się obrazy i ołtarze ku czci Maryi, rozprzestrzeniły się rozmaite formy i tradycje pobożności względem Bożej Rodzicielki. W tym czasiezasłynęły niektóre szczególne sanktuaria maryjne, do których przybywało bardzo dużo pielgrzymów. Od XVIII w. na Litwie zaczęto koronować koronami papieskimi obrazy słynące z cudów.\nObraz Matki Boskiej Trockiej to pierwszy koronowany przez papieża obraz w Wielkim Księstwie Litewskim w 1718 r. Wizerunek Maryi Panny z Dzieciątkiem Jezus otrzymał tytuł patrona Litwy. W 1750 r. koronowano drugi obraz Matki Boskiej Świętomichalskiej lub Madonny Sapieżyńskiej, który przez wieki czczony był w Kościele Świętego Michała Archanioła, a obecnie – w Bazylice Katedralnej. Obraz Najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej, Miłosierdzia Bożego został koronowany dopiero w 1927 r., chociaż czczony był już od XVII w. przez mieszkańców Wilna i gości z innych krajów.\nKościół zalicza się do Szlaku św. Jana Pawła II, Szlaku Bożego Miłosierdzia\nOstrobramska Matka Bożego Miłosierdzia. Obraz powstał na początku XVII w., wzorowany był na rycinach holenderskiego malarza Martina de Vosa. Namalowany został temperą na dębowej desce. To jeden z niewielu obrazów Madonny bez Dzieciątka. Można w nim dostrzec Dziewicę, słuchającą zwiastowania anielskiego, także Matkę Miłosierdzia, tulącą do serca grzeszników. Madonna Ostrobramska w kaplicy nad ulicą, błogosławiąca w jednakowy sposób wszystkich przechodniów, nawet w najcięższych momentach historii nie stała się własnością jednego narodu czy ludzi wyznających tę samą wiarę. Św. Jan Paweł II mówił, że „ta Brama stała się miejscem spotkania z Matką Chrystusa i Kościoła, miejscem jedności wszystkich wierzących tego kraju. Chrześcijanie z Litwy, Polski, Białorusi, Ukrainy i innych krajów gromadzą się tu, by w obliczu Dziewicy Maryi, jak bracia i siostry dzielić się tą samą wiarą, jedną nadzieją i prawdziwą miłością”.\nW 1927 r. wizerunek Madonny został ukoronowany koronami papieskimi i otrzymał, dekretem papieża Piusa XI, tytuł Matki Bożej Miłosierdzia. Korony zniknęły podczas II wojny światowej. Zachowały się korony z XVIII w. (na wzór których powstały papieskie korony) i okucia metalowe, którymi od 1670 r. ludzie zaczęli pokrywać wizerunek. Taka tradycja zdobienia czczonych wizerunków świętych jest bardzo stara na Litwie i w Polsce. Przypuszcza się, że narodziła się ona na wzór tradycji prawosławnej. Bogactwo motywów roślinnych w ornamentyce okuć ustosunkowuje się do zamkniętego ogrodu wspomnianego w Pieśni nad Pieśniami – Maryi Panny bez grzechu poczętej. Słońce, gwiazdy i półksiężyc są atrybutami Niepokalanie Poczętej, oznaczającymi bezmiar łask bożych.\nObraz Matki Boskiej Świętomichalskiej (Madonna Sapieżyńska)\nKościół zalicza się do Szlaku Jana Pawła II, Szlaku Bożego Miłosierdzia, Wileńskiego Szlaku Świętych.\nHistoryczną podróż na Litwie św. Jan Paweł II rozpoczął modlitwą w Bazylice Archikatedralnej w Wilnie przypominając, że w tej oto świątyni bije serce narodu litewskiego. Katedra Wileńska jest jednym z najstarszych Kościołów na Litwie. Po raz pierwszy wzmianka o niej pojawia się w źródłach historycznych w 1387 r., roku chrztu Litwy. Katedrze nadano tytuł św. Władysława (króla i patrona Węgier), zgodnie z przyjętym na chrzcie imieniem Jagiełły, ówczesnego władcy Litwy i Polski. Znajdujący się w pobliżu ołtarza głównego obraz, namalowany przez znanego malarza litewskiego Franciszka Smuglewicza, przedstawia śmierć św. Stanisława biskupa krakowskiego, innego patrona Katedry Wileńskiej. Podobno krytykował on niestosowne okrucieństwo i niemoralne zachowanie króla Polski Bolesława II i w rezultacie go ekskomunikował. Król zabił biskupa podczas Mszy świętej.\nPrzez ponad 600 lat niejednokrotnie przebudowywana Katedra nabyła obecnego wizerunku w neoklasycystycznym stylu na początku XIX w. (architekt Laurynas Gucevičius). W okresie komunizmu (1949-1988) Katedra została zamknięta, przez długi czas działała w niej Wileńska Galeria Obrazów. Dopiero w 1988 r. przywrócono ją wiernym i ponownie konsekrowano, zwrócono jej także relikwie św. Kazimierza – patrona Litwy i młodzieży, czczone w ozdobnej kaplicy św. Kazimierza, która jest jednym z najcenniejszych zabytków barokowych na Litwie. Katedra została zbudowana w pierwszej połowie XVII w., bogato zdobiona marmurem, profilami sztukatorskimi, freskami. W prawej nawie znajdującej się w kaplicy Gasztołtów czczony jest obraz św. Michała, Matki Bożej lub Madonny Sapieżyńskiej, ukoronowany koronami papieskimi w 1750 r., z uwagi na liczne łaski zsyłane wiernym. W Katedrze urządzono 11 kaplic, z których sześć na chwilę obecną przystosowanych jest do modlitwy. Pielgrzymi mogą modlić się nie tylko we wspomnianych kaplicach św. Kazimierza i Gasztołtów znajdujących się w prawej nawie, ale również w kaplicach Adoracji Najświętszego Sakramentu i Zesłańców, a w lewej nawie – w kaplicach św. Władysława i Wołłowiczów.\nObraz Matki Boskiej Świętomichalskiej (Madonna Sapieżyńska). W oparciu o historyczne dokumenty, obraz zaczął słynąć z cudów i łask w XVI w. Wówczas należał do Franciszkanów i wisiał w Kościele Bernardynów. Na początku XVII w., na prośbę i z inicjatywy możnowładcy Wielkiego Księstwa Litewskiego Lwa Sapiehy, obraz przeniesiono do nowo powstałego Kościoła Świętego Michała Archanioła – Mauzoleum Sapiehów. Tu wizerunek jeszcze bardziej zasłynął łaskami, a cuda zostały opisane i wydane w oddzielnej książce pod koniec XVII w. Dnia 8 września 1750 r. obraz został ukoronowany koronami przysłanymi przez papieża Benedykta IX.\nObraz Matki Boskiej Sapieżyńskiej, chociaż bardzo uszkodzony, ocalał z pożaru, który miał miejsce w Wilnie w XVII w. oraz podczas wojen z Moskwą. Pod koniec XX w. w czasie rekonstrukcji obrazu okazało się, że z mocno uszkodzonego obrazu zabrano tylko główną deskę z twarzą Matki Boskiej. Deskę wstawiono do nowej drewnianej podstawy i domalowano zgodnie z nową kompozycją, odzwierciedlając prawdopodobnie starą. Ponieważ obraz należał do klasztoru Bernardynów, po obu stronach Matki Boskiej widnieją patroni tego zakonu – św. Franciszek z Asyżu po prawej i św. Bernardyn ze Sieny z lewej.\nW 1948 r. po zamknięciu Kościoła Świętego Michała Archanioła, obraz został przekazany do Kościoła Ducha Świętego, a później przechowywany był w magazynie Wileńskiego Muzeum Sztuki. W tym okresie zniknęły wyroby jubilerskie zdobiące obraz, korony. W okresie komunizmu nazywano go obrazem Madonny Sapieżyńskiej bez użycia słów „święty” i „Bóg”.\nMatka Boska, Wybawicielka Dusz Czyśćcowych\nKościół zalicza się do Szlaku Franciszkańskiego w Wilnie.\nKościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Klasztor Braci Mniejszych Konwentualnych (Franciszkanów)\nBiała Madonna (Figura Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny)\nPrzy wejściu na teren Kościoła i klasztoru przy płocie znajduje się barokowa kaplica rodziny Suzinów, zbudowana w celu upamiętnienia mieszkańców Wilna wymordowanych przez Kozaków.\nKościół Świętych Apostołów Filipa i Jakuba i Klasztor Dominikanów\nMatka Boska Łukiska\nKościół zalicza się do Szlaku Dominikańskiego i Drogi św. Jakuba.\nDrewniany Kościół Świętych Apostołów Filipa i Jakuba oraz Klasztor Dominikanów zbudowano na przedmieściu Łukiszek w 1642 r. Obowiązkiem zakonników było za darmo chować ubogich i nieść im kościelną pomoc. Znajdowały się tu wówczas cmentarze miejskie, na których chowano nędzników. Drewniany Kościół spłonął podczas walk z wojskami moskiewskimi , a w XVIII w. odbudowano murowaną świątynię, która nie zmieniła się aż po dziś dzień. W okresie komunizmu w Kościele urządzono skład owoców i warzyw, później – pomieszczenie gospodarcze Teatru Opery i Baletu.\nWizerunek Matki Boskiej Łukiskiej słynął z cudów w Kościele Dominikanów od końca XVII w. Ikonę tą z „walk moskiewskich” przywiózł generał artylerii Wielkiego Księstwa Litewskiego, starosta Łoździei Maciej Korwin Gosiewski. Jego syn oddał wizerunek Dominikanom z Sejn, a ci ofiarowali Klasztorowi Dominikanów Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Wilnie. Niedługo po tym dokonywały się tu cuda za pośrednictwem wizerunku Matki Boskiej Łukiskiej, opisane w książce pt. „Mistyczna fontanna” w 1737 r.\nul. Vasario 16, 10, Wilno\nObraz Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych lub Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej\nMaryja Loretańska i Najświętsza Maryja Panna Pocieszycielka Strapionych\nPrzez łuk ołtarza widać tradycyjną figurkę Maryi Panny Loretańskiej, sprowadzonej z Włoch w 1647 r. Wkrótce zaczęła słynąć cudami i stała się znana w Europie. Studenci modlili się do niej podczas egzaminów. Po II wojnie światowej figurka została przekazana do Muzeum Sztuki w Wilnie, później odrestaurowana i przekazana do Muzeum Dziedzictwa Kościelnego. W Kościele św. Janów czczona jest kopia figurki stworzona przez restauratorów. Między sześcioma kaplicami Kościoła znajduje się kaplica NMP Pocieszycielki Strapionych (w lewej nawie pierwsza od głównego wejścia). W jego centrum – ołtarz z obrazem Maryi Panny z Dzieciątkiem Jezus, pokryty metalowymi sukienkami. Druga kaplica poświęcona jest św. Annie, nazywana jeszcze kaplicą Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, gdyż jej portal (ozdobne wejście do kaplicy) przedstawia Matkę Bożą w Niebiosach, otoczoną dwoma aniołami stróżami. W czwartej kaplicy, zwanej kaplicą Bożego Ciała (Ogińskich), przechowywany jest Najświętszy Sakrament i czczony jeszcze jeden wizerunek Maryi Panny z Dzieciątkiem na ręku.\nNajświętsza Maryja Panna z Dzieciątkiem i św. Anna\nKościół św. Anny często nazywany jest arcydziełem gotyku, perłą płomienistego gotyku. Został zbudowany w latach 1495-1500 jako kaplica Bractwa św. Anny przy drewnianym wówczas Kościele Bernardynów. Najważniejszym dokumentem, który o tym świadczy jest – przywilej odpustów udzielony Kościołowi św. Anny w Wilnie przez papieża Aleksandra VI, który zachęcał wiernych do częstego uczęszczania i doglądania świątyni. Przy Kościele działało również Bractwo św. Marcina jednoczące katolików niemieckich i z innych krajów.\nW ołtarzu głównym widnieje obraz Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem oraz św. Anny, od którego bierze się nazwa świątyni (powszechnie mówi się o św. Annie, że „ sama jest trzecia” – zaczerpnięto z języka niemieckiego). Przedstawia on trzy pokolenia: św. Annę patronkę Kościoła, jej córkę Najświętszą Maryję Pannę i Dzieciątko Jezus – Syna Maryi Panny i Wnuka św. Anny. O szczególnej czci tego obrazu świadczą ozdobne oprawy, natomiast o rozpowszechnieniu kultu św. Anny dowodzi fakt, że wiele kobiet starszego pokolenia nosiło imię Anna.\nKościół (Bernardynów) św. Franciszka z Asyżu\nW wielkim ołtarzu – obraz Franciszka Smuglewicza „Pożegnanie św. Piotra i Pawła”.\nW prawym bocznym ołtarzu czczony jest obraz Pięciu Ran Jezusa, sprowadzony przez Wileńskie Bractwo Rybaków. W Kościele czczona jest również drewniana rzeźba Jezusa Nazarejczyka, wyprodukowana w Rzymie na wzór cudownego wizerunku Pana Jezusa Miłosiernego Ecce Homo, przechowywanego w Madrycie. Z aktu wizytacji z 1804 r. dowiadujemy się, że zapieczętowane relikwie złożone z dwóch części zostały osadzone w głowie Jezusa.\nKościół Znalezienia Krzyża Świętego i Droga Krzyżowa w Kalwarii Wileńskiej\nKościół zalicza się do Szlaku Maryjnego, Dominikańskiego w Wilnie, św. Jana Pawła IIi Drogi Krzyżowej w Kalwarii.\nDroga Krzyżowa w Kalwarii Wileńskiej została przygotowana w podzięce Bogu za zwycięstwo nad wojskiem carskiej Rosji i poświęcona w 1669 r. Dominikanie z klasztoru Ducha Świętego w Wilnie pielęgnujący to miejsce, wspierani przez możnowładców i wzniosłych duchownych, w 1772 r. zbudowali tu Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i 20 nowych kaplic. Do XX w. kompleks rzadko ulegał zmianom. Więcej szkód dokonała tylko armia napoleońska. Kalwaria Wileńska najbardziej ucierpiała w okresie komunizmu, kiedy w 1962 r. w ciągu jednej nocy wysadzono niemal wszystkie stacje. Odbudowę rozpoczęto po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1990 r.\nŚw. Jana Pawła II cechowała szczególna pobożność maryjna. Jako swoje motto apostolskie wybrał słowa „Totus Tuus” (Cały Twój), będące wyznaniem miłości i wiary względem Najświętszej Maryi Panny. Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Trokach, którego ołtarz zdobi słynący z łask obraz Matki Boskiej Trockiej – patronki Litwy, świadczy o głębokiej pobożności maryjnej Litwinów. Jest to pierwszy na Litwie wizerunek Maryi, ukoronowany koronami papieskimi dnia 4 września 1718 r., któremu nadano tytuł Orędowniczki Chorych.\nKościół zbudowano z inicjatywy Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda w 1409 r. i otrzymał tytuł Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny u Elżbiety. W tradycji chrześcijańskiej wydarzenie to rozumiane jest jako zetknięcie się Starego i Nowego Przymierza. Ściany wnętrza Kościoła z XV w. były udekorowane dziełami malarskimi w stylu bizantyjskim, pierwsze ich fragmenty odsłonięto w 2006 r. Freski przedstawiają sceny ze Starego i Nowego Testamentu. W Kościele tym od dawna ze szczególną żarliwością praktykuje się modlitwę różańcową, dlatego w boczny ołtarz Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, usytuowany przy północno-wschodnim filarze, wkomponowano obraz „Matki Boskiej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Katarzyną Sieneńską”, namalowany w XVII w. Kościoła nigdy nie zamknięto, nie przekazano wyznawcom innej konfesji i nie wykorzystywano niezgodnie z jego przeznaczeniem, dlatego uznawany jest za unikalny zabytek wiary i historii kultury litewskiej, który zachowuje dziedzictwo Kościoła i sztuki, obejmujące sześć stuleci.


Czy terapeuta manualny musi pracować tylko rękoma? - FizjoSystem Szkolenia - Kursy dla fizjoterapeutów\nartykuły » Czy terapeuta manualny musi pracować tylko rękoma?\nCzy terapeuta manualny musi pracować tylko rękoma?\nDodano: 2019-02-05 przez mgr Aneta Ficygowska\nczyli praca na tkankach miękkich przy użyciu narzędzi metodą IASTM\nIstnieje przekonanie, że nic nie może się równać manualnym umiejętnościom palpacyjnym fizjoterapeutów pracującymi dłońmi, co jak najbardziej jest słuszne, jednak istnieją niektóre właściwości, których nawet ręce doświadczonego i sprawnego terapeuty nie są w stanie zastąpić\nInstrument Assisted Soft Tissue Mobilization jest to forma mobilizacji tkanki miękkiej z użyciem specjalistycznych narzędzi. Umożliwia ona skutecznie zwalczanie adhezji powięziowych oraz daje szerokie pole możliwości do pracy na bliznach.\nMetoda ta wykorzystuje specjalnie zaprojektowane narzędzia, wykonane ze stali chirurgicznej. Dzięki nim terapeuta ma możliwość dokładnego diagnozowania i skutecznego leczenia obszarów, wykazujących cechy zwłóknienia tkanki miękkiej lub chronicznego zapalenia.\nIstnieją badania, które wykazują, że wprowadzenie mobilizacji tkanek miękkich przy pomocy narzędzi - Instrument Assisted Soft Tissue Mobilization, efektywnie wpływają na leczenie zaburzeń tkanek miękkich. Aby terapia przynosiła pożądane efekty, niezbędna jest odpowiednia zręczność i doświadczenie fizjoterapeuty w posługiwaniu się tą metodą.\nIASTM, wpływa na usunięcie danego zaburzenia w obrębie tkanek miękkich, ale równie na stan patologicznej tkanki. Nowy wymiar dla leczenia tego typu dysfunkcji dostarczyły najnowsze badania, dotyczące wpływu obciążenia mechanicznego na zdegradowaną tkankę , poprzez wpływ na aktywność fibroblastów oraz stan macierzysty zewnątrzkomórkowych.\nTechnika pracy na tkankach miękkich przy użyciu narzędzi łączy w sobie co najmniej siedem różnych posunięć , dzięki różnorodności w budowie narzędzi.\nKażde z narzędzi posiada inny kąt wykonania co umożliwia pracę na różnych częściach ciała w zależności od rodzaju występujących zmian. Większe przyrządy takie jak Handlebar czy Batman, można stosować na szerszych powierzchniach ciała, natomiast mniejsze typu Shark czy Capitan Hook, lepiej sprawdzą się przy bardziej miejscowej terapii.\nIASTM możemy zastosować we wszystkich rejonach ciała, w których znajdują się powięzie powierzchowne i głębokie oraz troczki.\nIASTM wykorzystamy m.in. w:\nTerapia IASTM oprócz leczniczego wpływu na zmiany struktur mięśniowo-powięziowych, ma także zastosowanie diagnostyczne. Dzięki zastosowaniu narzędzi SMART Tools możemy zbadać ślizg oraz przesuwalność powięzi, a także ocenić napięcie w strukturach mięśniowych.\nZabieg rozpoczyna się od rozgrzania tkanek (ćwiczenia, masaż funkcyjny lub zastosowanie ultradźwięków) w okolicy zastosowania zabiegu. Przy użyciu narzędzi, najczęściej scannera przeprowadzamy diagnostykę, która pomoże nam zlokalizować dystrykcję w tkankach. Następnie przystępujemy do terapii, koncentrując się na docelowej tkance lub obszarze zlokalizowanym podczas wstępnej diagnostyki, ale także kontrolujemy w jaki sposób zachowuje się struktura podczas samego zabiegu. Etapem końcowym zastosować rozciąganie przy pomocy narzędzi lub można wprowadzić ćwiczenia na ukierunkowane wzmocnienie. Wskazane też będzie zastosowanie lodu, aby zminimalizować ból oraz siniaki, które mogą być niepożądanym efektem terapii\nPrzeciwskazania do terapii IASTM:\nprzy czym wszystkie patologie traktujemy jako przeciwwskazania miejscowe.


Sposób i liniowy akcelerator elektronów wytwarzający dwuenergetyczne cykliczne impulsy promieniowania X o regulowanej wielkości energii i przełączanej sekwencji czasowej - Eureka DGP - Edukacja - matura, student, uczelnie wyższe, oświata - Dziennik.pl - Dziennik.pl\nSposób i liniowy akcelerator elektronów wytwarzający dwuenergetyczne cykliczne impulsy promieniowania X o regulowanej wielkości energii i przełączanej sekwencji czasowej\n15 stycznia 2018, 13:21 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nNarodowe Centrum Badań Jądrowych; Zespół: Sławomir Wronka, Michał Matusiak\nWynalazek dotyczy obszaru zastosowania akceleratora elektronów do kontroli zawartości ładunków (samochodów ciężarowych, kontenerów). Idea prześwietlenia przedstawiona jest rysunkach 1 i 2 w załączniku 3. Akcelerator emituje wąską, wachlarzową wiązkę wysokoenergetycznego, impulsowego promieniowania RTG, które „przenika” przez obiekt prześwietlany i zostaje zarejestrowane w pionowej listwie detektorów. W każdym impulsie promieniowania otrzymujemy jedną linię obrazu, zaś przesuw obiektu pomiędzy źródłem promieniowania a detektorem umożliwia uzyskanie obrazu całego obiektu. W celu uzyskania obrazów kolorowych, na których kolor dopasowany jest do rodzaju prześwietlanej substancji, akcelerator musi emitować dwie energie, przełączane co każdy impuls, zgodnie ze schematem pokazanym na rysunku 3 w załączniku 3. Dzięki takiej pracy możliwe jest przykładowo przedstawienie na obrazie obiektów metalowych kolorem niebieskim, a plastikowych pomarańczowym, co pomaga operatorowi systemu w interpretacji obrazu.\nWspółcześnie produkowane akceleratory umożliwiają emisję max. 300 impulsów na sekundę, przez co użytkownik ma do dyspozycji 150 impulsów o niskiej energii i 150 impulsów o wysokiej energii. Prześwietlany obiekt (samochód, pociąg towarowy, kontener) nie może przemieszczać się zbyt szybko, gdyż pewne obszary pozostaną „nienaświetlone”.\nWynalazek opracowany w NCBJ pozwala zwiększyć dwukrotnie prędkość prześwietlanych pojazdów. W nowoopracowanych systemach w akceleratorze przełączanie energii odbywa się nie „pomiędzy” impulsami promieniowania, a w trakcie impulsów, zgodnie z rysunkiem 4 w załączniku 3. W efekcie takiego przełączania mamy do dyspozycji 300 impulsów o niskiej energii i 300 impulsów o wysokiej energii. Ruch na granicy może odbywać się 2x szybciej, co skutkować może skróceniem kolejek, zwiększeniem liczby kontrolowanych wybiórczo ciężarówek, skróconym czasem dostawy towarów przez granice UE, zmniejszeniem kosztów firm dostawczych itp.\nAkceleratory do prześwietlania ładunków pracują typowo w trybie impulsowym. Czas impulsu wynosi około 0,000004s, a odstęp między impulsami typowo około 0,0033s. W klasycznym rozwiązaniu co drugi impuls akceleratora może mieć różną energię. W prezentowanym wynalazku przełączanie energii odbywa się w trakcie impulsu, dzięki czemu pół impulsu na wyższą energię, a drugie pół niższą.\nPrzełączanie energii wiązki wysokoenergetycznego promieniowania RTG odbywa się dzięki odpowiednio zaprojektowanemu i wykonanemu układowi sterowania i kontroli wyrzutnią elektronów. Skokowa zmiana liczby przyspieszanych elektronów, przy zachowaniu stałego zasilania, skutkuje skokową zmianą energii, którą każdy z nich otrzymuje w trakcie procesu przyspieszania. Następnie elektrony konwertowane są na wysokoenergetyczne promieniowanie RTG, którego z kolei energia jest ściśle związana z energią przyspieszanych elektronów, dlatego promieniowanie RTG ma również energię zmienianą w trakcie impulsu.\nW tej chwili na świecie jest kilka firm produkujących systemy do kontroli ładunku. Tylko jedna firma produkuje akceleratory na własne potrzeby (Nuctech), zaś pozostałe - kupują źródło promieniowania od innych producentów akceleratorów. Wprowadzenie na rynek nowego produktu, który umożliwia dwukrotne przyspieszenie prędkości prześwietlania samochodów na granicach, może być bardzo atrakcyjne dla wszystkich „integratorów” – firm, które kupują akceleratory i montują je w swoich systemach. Co prawda rynek zastosowań jest dość niszowy (nie jest to produkt codziennego użytku), ale tylko w Polsce jest ponad 30 systemów do prześwietlania. W skali Europy i całego świata jest to zatem rynek bardzo interesujący, zwłaszcza w obszarze zwiększonego zagrożenia terroryzmem, zwiększania poziomu kontroli oraz wprowadzania takich systemów do użytku nie tylko na granicach (bazy wojskowe, obiekty strategiczne takie jak elektrownie, duże zakłady przemysłowe itp.). Warto również dodać, iż akceleratory są urządzeniami skomplikowanymi, ich produkcja wymaga wysokiego poziomu technologicznego, przez co ich cena jest wysoka, a prowadzenie produkcji, sprzedaży i serwisowania urządzeń skutkuje utrzymywaniem dobrych miejsc pracy, przyciągających fachowców i zapobiegającej emigracji specjalistów.


pobierz gry Wojna światowa 7 dla Androida\nandroid › Gra,Strategie› Wojna światowa 7\nWojna światowa 7\nWojna światowa 7 - gra na platformę Android, której działania mają miejsce w postapokaliptycznym świecie, w którym oczekuje się od sprawnego dowodzenia niewielkim oddziałem żołnierzy podczas prowadzenia działań wojennych. Nasza planeta jest wyczerpana i wyblakła w wyniku katastrof i niekończących się wojen. Zasoby są wyczerpane i bardzo ograniczone, ponieważ ich posiadanie będzie wymagało walki. Musisz stworzyć silną armię, zatrudniając centurionów, którzy poprowadzą twoje legiony i poprowadzą ją do bitwy, by zajęła terytoria jeszcze nadające się do życia. Możesz poprawić zarówno wojowników, jak i sprzęt wojskowy.\nGłówne właściwości gry World war 7:\nrozgrywka w ponurych miejscach\nszeroki system ulepszeń\nrozmiar: 51.35 MB


O pewnym mądrym wykładowcy\nPewien wykładowca postawił przed studentami wielki słój. Wsypał do niego dużych kamieni, zamyka i pyta:\n– Czy słój jest pełny?\n– Pełny – odpowiadają studenci.\nWykładowca ponownie odkręcił słój i wsypał do niego drobniejsze kamyki. Zmieści się ich pewnie jeszcze z kilogram. Zakręcił i ponownie pyta\n– Tak, teraz już na pewno – odpowiadają studenci.\nWykładowca raz jeszcze odkręca słój i ponownie dosypuje do niego kilogram – tym razem drobniutkiego piasku.\n– Widzicie a jednak coś jeszcze się zmieściło 🙂\nTen słój jest jak odbicie codzienności.\nDuże kamienie to bardzo ważne sprawy. Najważniejsze w moim życiu. RELACJE z mężem, dzieckiem, wiara.\nDrobne kamyki to np. dom, praca, samochód, zainteresowania.\nPiasek to codzienne drobniutkie rzeczy jak: sprzątanie, oglądanie telewizji, malowanie paznokci…\nSłój jest bardzo obszerny, pomieści wiele spraw pod warunkiem, że wkładamy je w odpowiedniej kolejności (!!!)\nŹle, jeśli słój na samym początku zapełni się piaskiem.\nMuł drobnych spaw, może wtedy zablokować wewnętrznie. Do zrobienia będzie tyle rzeczy (tak naprawdę nieistotnych), że nie starczy czasu na zrobienie tego co ma znaczenie.\nNajgorsze, że może zabraknąć czasu nawet na to aby się w ciszy zastanowić co ma dla mnie największą wartość.\nJeśli w słoiku, tego piachu jest zbyt dużo, człowiek staje się zabiegany jak chomik na kołowrotku. Stresuje się nadmiarem obowiązków mimo, że robi jak wół od rana do nocy. Nie czuje satysfakcji i zadowolenia z kolejnego dnia.\nI tutaj zaczyna się prawdziwe wyzwanie…\nCo zrobić aby moje dziecko nie wyszło z domu z przekonaniem, że w życiu trzeba biec tylko za większym mieszkaniem, szybszym samochodem, a kolor paznokci naprawdę ma wpływ na to co się dziś zadzieje. Co zrobić aby moje dziecię nie miało w głowie, że to jest właśnie sens życia.\nTo, jak traktuję męża.\nCzy mówię do niego i do dziecka miłym głosem.\nCzy moja rodzina czuje, że o nich dbam. (Nie czy ja czuję, tylko czy moje rodzina czuje)\nTo jest właśnie wkładanie dużych kamieni do słoika.\nNaprawdę największą tragedią świata, byłoby dla mnie gdyby N. wolała wrócić do domu ze szkoły patrzeć w telewizję lub godzinami gadać z kimś przez telefon, zamiast pobyć ze swoimi rodzicami.\nJeśli nie chcę aby media, rówieśnicy czy nie wiem kto jeszcze wychowywali moje dziecko –> MUSZĘ O NIE ZAWALCZYĆ!!!\nMuszę codziennie walczyć, aby ktoś bezpowrotnie nie zagarnął mi dziecka. Co więcej ta walka może być naprawdę bardzo przyjemna. Na początek wystarczy, że będę z Natką układała puzzle zamiast patrzenia w TV 🙂\nChcę wychować człowieka odpowiedzialnego. Za siebie, za rodzeństwo, za rodziców. ODPOWIEDZIALNEGO. Nie robota, który codziennie rano będzie wstawał, szedł do pracy, wracał, oglądał telewizję i kładł się spać. Bez refleksji. I tak, każdego dnia.\nJeśli w życiu są rzeczy zasadnicze (duże kamienie w słoiku) to serce tym żyje.\nInne zabiegane sprawy, nie są tak istotne. Nie ma potrzeby tak się stresować, że masz mieszkanie dwupokojowe a znajoma ma cztery pokoje 😛\nNaucz dziecko, że są rzeczy istotne aby się nie zamuliło.\nWalka się toczy…\nJEŚLI TEN TEKST BYŁ DLA CIEBIE WARTOŚCIOWY ZRÓB MI PROSZĘ PRZYSŁUGĘ I UDOSTĘPNIJ GO NA FB\nBardzo lubię czytać Twojego bloga, jest taki …. prawdziwy… życiowy 😉 Myślę potem w różnych przydarzających mi się sytuacjach o tym co napisałaś. Fajnie jest poczytać coś o czym tak naprawdę gdzieś tam w głebi serca wiemy, ale Ty piszesz to w taki sposób że chcemy to stosować w swoim życiu 😉 Jestem mamą półrocznego szkraba, ale od dawna obserwuję Twój blog i czasem skradnę do naszego rodzinnego życia jakąś radę, bo są naprawdę fajne. Myślę że tworzycie wspaniałą rodzinkę, dzięki takiemu właśnie podejściu do życia. 😉 pozdrawiam serdecznie 😉\nDzielcie się za znajomymi tekstami, które uważacie za wartościowe.\nPomoże mi to dotrzeć do większej grupy odbiorców.


Lewandowska zawodniczką FEN?! "Postanowiliśmy włączyć się do gry" - Polsat Sport\nLewandowska zawodniczką FEN?! "Postanowiliśmy włączyć się do gry"\nAnna Lewandowska lada moment powinna spodziewać się oferty z FEN. Prezes Paweł Jóźwiak postanowił bowiem włączyć się do gry. To odpowiedź na tweeta jednego ze współwłaścicieli KSW Martina Lewandowskiego.\nGdyby żona Roberta Lewandowskiego zdecydowała się na dalszą karierę w sportach walki, to nie miałaby problemów ze znalezieniem federacji. Kilkanaście dni temu pojawiły się spekulacje, że może trafić do KSW.\n"Co powiecie na zawodniczkę karate w MMA? W szczególności, że ma tak dobrze pasujące nazwisko do dyscypliny" - pytał na Twitterze jeden ze współwłaścicieli tej federacji.\n— martin lewandowski (@martinksw) 6 listopada 2017\nPowyższy tweet wzbudził ogromne zainteresowanie. Teraz do akcji wkroczył prezes FEN, który widziałby Lewandowską u siebie w formule K1.\n"Skoro tym razem pieniądze nie są sprawą kluczową, postanowiliśmy włączyć się do gry. Myślę, że jako byłej zawodniczce karate Ani będzie zdecydowanie bliżej do sportów uderzanych na FEN niż do walk w mma..." - napisał na Twitterze Jóźwiak, zamieszczając przy okazji wspólne zdjęcie.\nŁączy nas piłka ⚽🇵🇱👏\nSkoro tym razem pieniądze nie są sprawa kluczową ,postanowiliśmy włączyć się do gry . Myśle ze jako byłej zawodniczce karate , Ani będzie zdecydowanie bliżej do sportów uderzanych na FEN niż do walk w mma ... 😀#annalewandowska #k1 pic.twitter.com/NXl7PEe2PA\n— Paweł Jóźwiak (@JozwiakPawe) 17 listopada 2017\nLewandowska to była zawodniczką w karate tradycyjnym. Na swoim koncie ma wiele medali mistrzostw świata, Europy i Polski.\nANNA LEWANDOWSKA FEN INNE KSW MARTIN LEWANDOWSKI MMA PAWEŁ JÓŹWIAK SPORTY WALKI


Czy samsung galaxy xcover 2 test zaliczył pozytywnie? - tofasrally.org\nJeżeli pragniemy zmienić telefon, to rzetelnie musimy się namyślić, który z nich będzie odpowiedni, tak żeby móc się przekonać, który będzie idealnie pasował do nas. Co więcej, należy pamiętać, że do telefonów istnieje sporo różnych dodatków, a co się z tym wiąże, musimy koniecznie się namyślić, które z nich powinniśmy kupić, tak aby mieć gwarancję, że usprawnią nam one funkcjonowanie.\nCzy oglądaliśmy głośniki bluetooth do telefonu?\nJeżeli trzymamy na telefonie sporo muzyki oraz kochamy jej słuchać jak jesteśmy poza domem, to należy sprawdzić jak sprawują się głośniki bluetooth do telefonu. Wówczas będziemy mieli szansę słuchać muzyki z telefonu w pojeździe, lub w pokoju hotelowym, bez potrzeby zaplątania się w kable (zobacz producent kabli polska) oraz posiadając gwarancję, że dźwięk będzie czysty i wspaniały. Co więcej należy pamiętać, że takie głośniki okazują się być stosunkowo małe, zatem wciąż znajdziemy dla nich miejsce w naszej torbie.\nSamsung galaxy xcover 2 test posiada zaliczony wspaniale\nZanim zakupimy dany telefon, trzeba przeczytać o nim oceny i\nTwórca: Głośniki Sweex Purephonic\nPodpatrzone na: Głośniki Sweex Purephonic\nsprawdzić, czy był sprawdzany przez profesjonalistów. Wówczas ma szansę się okazać, że to samsung galaxy xcover 2 test zaliczył najlepiej, a co się z tym łączy, że to właśnie na niego powinniśmy się zadecydować. Tego typu testy będą bardzo wiarygodne, zatem możemy im zaufać, kiedy idzie o oceny jakie się po nich pojawiają w internecie.\nOfert do wyboru jest dużo\nJeżeli nawiedzimy sklep z tego rodzaju elektroniką, to prędko się przekonamy, że do wybrania będziemy mieli dużo różnorakich typów i dodatków. Z tego powodu im więcej informacji na ich temat przejrzymy wcześniej, tym bardziej będziemy wiedzieli co powinniśmy nabyć, tym szybciej to nabędziemy oraz nie będziemy się obawiać, że powzięliśmy złą decyzję.\nTelefon komórkowy to w obecnych czasach przedmiot tak naprawdę niezbędny do komunikowania się między ludźmi - i to nie tylko tymi, co to zamieszkują na drugim końcu państwa, czy tez nawet i naszego całego globu - także między tymi, którzy to pomieszkują kilka ulic, czy też nawet i mieszkań dalej.


Oświęcim. Wkrótce otwarcie osiedlowego domu kultury na Zasolu INNE - Miejski serwis informacyjny: Oświęcim, Brzeszcze, Chełmek, Kęty, Osiek\nNowoczesny pod względem architektonicznym i funkcjonalny osiedlowy dom kultury przy ul. Obozowej na Zasolu jest już prawie gotowy. Ostatnie prace prowadzone są przy wejściu do obiektu i przy elewacji ściany zewnętrznej. Placówka, w której będą gromadzić się mieszkańcy na różnorodnych wydarzeniach i zajęciach stanie się filią Oświęcimskiego Centrum Kultury. Działalność rozpocznie na początku przyszłego roku. Do tego czasu pomieszczania będą urządzane pod potrzeby instytucji kultury oraz wyposażane w niezbędny sprzęt. – Dom osiedlowy zupełnie zmieni tę część osiedla, która będzie bardziej nowoczesna, otwarta i atrakcyjna dla mieszkańców. Chcemy stworzyć w nim ciekawą ofertę dla dzieci i dorosłych, a jego prowadzenie przez OCK daje gwarancję, że będzie się tu wiele działo. Miejska instytucja kultury, która miałaby szeroką propozycję była od wielu lat oczekiwana przez mieszkańców Zasola– mówi Janusz Chwierut, prezydent Oświęcimia. – Zmieniamy kolejne marzenia w rzeczywistość – stwierdza prezydent. To nie koniec pomysłów włodarza miasta na osiedle Zasole. – Myślimy już o o kolejnym etapie rozbudowy parku Zasole, który został dobrze przyjęty i jest dzisiaj miejscem wypoczynku oraz aktywności mieszkańców. Chcemy ten potencjał wykorzystać i na wolnej przestrzeni obok przygotować park z różnymi gatunkami drzew liściastych i iglastych. Przetnie go ścieżka prowadząca do przystanku u zbiegu ul. Obozowej i Więźniów Oświęcimiu, tzw. Aleja Drzew Pamięci, wzdłuż której będą drzewa z miast i miejsc szczególnie naznaczonych przez historię. Na końcu alei znajdzie się pomnik rtm. Witolda Pileckiego. W parku planowana jest również przestrzeń, która może być wykorzystana na różne wydarzenia plenerowe np. Dzień Dziecka, Dzień Sąsiada czy na zwykłe leżakowanie – opisuje prezydent. – Park będzie służył nie tylko mieszkańcom. Może też zainteresować turystów odwiedzających Miejsce Pamięci – dodaje. Budowa osiedlowego domu kultury, która rozpoczęła się w ubiegłym roku obejmowała wyremontowanie istniejącego budynku Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej, a następnie dobudowanie do niego nowego skrzydła. Obok są miejsca postojowe. Teren przed budynkiem jest wybrukowany i oświetlony. Zamontowano też estetyczne ławki. Dom kultury będzie objęty monitoringiem. Inwestycja kosztowała około 4,6 mln zł. Blisko 3 mln zł miasto pozyskało z pieniędzy unijnych.\nPełna treść wiadomości na: oswiecim.pl/?p=22022\nLecznica dla Zwierząt. Skrudlik Adam\n"Marbet" Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe SC\n"Mechanik" Zakład Produkcyjno-Usługowy Sp. z o.o.\n"Les& Les" Firma Handlowa\nMechanika Pojazdowa. Wieczorek Janusz


Mamo, szyć!: stycznia 2014\nAutor: Momania M.B-P. o 19:35 6 komentarzy:\nAutor: Momania M.B-P. o 16:25 1 komentarz:\nPamiętacie, z czasów szkolnych, woreczki gimnastyczne/korekcyjne?! Uważam, że każde dziecko powinno mieć je w domu. Są bardzo proste w wykonaniu, a do tego można się nimi bawić na przeróżne sposoby i zacieśniać więź dziecko-rodzic.\nNasze woreczki gimnastyczne nie są takie zwyczajne! Wyglądają jak kury! Ot, taki akcent humorystyczny. No i dzięki temu zabiegowi, bardziej przyciągają wzrok i ciekawe rączki dziecka.\nKoko i Kuku mają bogate wnętrze. ;-) Są wypełnione fasolą różnej wielkości.\nKilka zastosowań woreczków gimnastycznych:\nmożna nimi rzucać do celu (celem mogą być miski, okręgi zrobione np. z szalików) albo podrzucać, miętolić itp.;\nnosić na głowie, podnosić stopami, oceniać ich ciężar;\nmogą służyć jako poduszki dla lalek;\nmożna wymyślać im coraz to nowsze zastosowania...\nWoreczki pobudzają wrażenia dotykowe, poprawiają koordynację, wpływają na ogólny rozwój naszych maluchów i lepsze samopoczucie zadowolonych z siebie rodziców.\nKoko i Kuku to dla mnie kolejny dowód na to, że to co proste, wcale nie musi być nudne! (zobacz też genialny w swojej prostocie SnapaZoo).\nZachęcam Was do uszycia własnych woreczków gimnastycznych. Takich standardowych kwadratowych, albo w jakimś innym oryginalnym kształcie. Naprawdę warto!\nMiłego gimnastykowania się.\nPozdrawia Was - Koko, Kuku i Monika ;-)\nAutor: Momania M.B-P. o 13:40 4 komentarze:\nCukierki, karmelki, landrynki, ciasta, ciasteczka, żelki, wafelki i inne słodkości mogą dla mnie nie istnieć! Pijana śliwka w czekoladzie to jest TO! Uwielbiam ją od zawsze.\nWpadło mi do głowy, żeby upić swoje śliwki i wytaplać je w czekoladzie. I tak powstała bombonierka. :-)\nPrzepis na słodką rozpustę:\n2 tabliczki czekolady (gorzka/mleczna - w zależności od upodobań),\nsuszone śliwki - 1 opakowanie,\ntrochę alkoholu (użyłam wódki).\nŚliwki zalałam alkoholem i zostawiłam na całą noc. Działo się! ;-)\nNastępnego dnia rozpuściłam czekoladę w kąpieli wodnej (dodałam mleko, żeby uzyskać płynną konsystencję). Pijane śliwki nabijałam na wykałaczkę i topiłam, każdą z osobna, w płynnej czekoladzie. Zostawiłam czekoladki, na papierze do pieczenia, aby mogły sobie w spokoju zastygnąć. *Ewentualnie można wstawić je do lodówki.\nPotem każdą włożyłam do małej papilotki. I gotowe! :-)\nNo i kto oprze się urokowi takiej domowej bombonierki? ;-))))\nAutor: Momania M.B-P. o 20:09 4 komentarze:


11 zasad podróży z dziećmi - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Moto porady » Eksploatacja auta » Dziecko w samochodzie » 11 zasad podróży z dziećmi\n27 listopada 2015, 08:32\n11 zasad podróży z dziećmi.\n11 zasad podróży z dziećmi według Sergiusza Pinkwarta – dziennikarza, byłego szefa działów zagranicznych Vivy, Galii miesięcznika PANI. Wraz z żoną prowadzi bloga parentingowego dzieckowdrodze.com, opisując w nim między innymi podróże z synem – Wilhelmem, z którym w ciągu jego pierwszego roku życia przejechali 40 tys. km. W Polskim Radio prowadzą także cotygodniową dwugodzinną audycję dla rodziców o rodzinnym podróżowaniu. Są też autorami książek. Za przewodnik po Gambii, wydany przez National Geographic, otrzymali w tym roku Nagrodę Magellana dla najlepszej książki turystycznej roku.\nZobacz też: Fotelik samochodowy dla dziecka, jak wybrać?\n1 zasada podróży samochodem z dziećmi\n„Każda podróż zaczyna się kiedy siadamy nad mapą, czytamy nazwy miejscowości i regionów, które na razie nic nam nie mówią, a wkrótce wypełnią się treścią naszych przeżyć i wspomnień”. Melchior Wańkowicz\nRodzinna wyprawa, to nie powinien być dla dzieci wyjazd z „rodzicielskim biurem podróży”, na którym znudzeni pasażerowie są wożeni z punktu A do punktu B, z utęsknieniem czekając jedynie na kąpiel w basenie. Wszyscy jesteśmy członkami ekipy, i choć rodzice podejmują ostateczne decyzje, to wspólnie możemy ustalić marszrutę, żeby znalazły się na naszej trasie miejsca, które nas ciekawią, i o których marzymy. Warto jest zasiąść przy kuchennym stole z dzieciakami i odbyć taką podróż palcem po mapie. Zobaczyć co mamy na trasie, jakie miejscowości, zamki, parki rozrywki, góry, morza, itd… Oczywiście – to rodzice powinni się do takiej rozmowy dobrze przygotować, żeby wiedzieć czym można zaciekawić dzieciaki.\nZobacz też: Jak przygotować samochód do podróży z dzieckiem?\n2 zasada podróży samochodem z dziećmi\n– Mniej znaczy czasem „lepiej”\nNie powiem „weź to, a tamtego nie”. Ale użyj wyobraźni i przypomnij sobie ile ubrań, na ostatniej wycieczce przejechało się w tę i z powrotem w walizce. Wiem… Duży bagażnik kusi, żeby zabrać „wszystko”. Bo przecież „może się przydać”. Ale w podróży – tak jak w życiu – czasem mniej znaczy lepiej. Dlatego zacznij pakowanie od wyznaczenie sobie bagażu, do którego się spakujesz. I bądź bezwzględny. W razie czego możesz coś dokupić na miejscu –\nT-shirt kupiony na nadmorskim deptaku będzie miłą pamiątką, a jednocześnie możesz wziąć jedną koszulę mniej. Ceny jedzenia i ubrań są w całej Europie podobne.\nZobacz też: Jak podróżować z niemowlakiem?\n3 zasada podróży samochodem z dziećmi\nTo nie mniej ważne, niż pakowanie. A może i ważniejsze. Postaraj się przewidzieć czego będziesz potrzebować w podróży (musi być pod ręką), a czego użyjesz dopiero po dojechaniu na miejsce (i to powędruje do środka walizki). Nie ma nic bardziej frustrującego, niż nieprzewidziany postój, gdy dziecko szczęśliwie nam zasnęło, a my orientujemy się, że kocyk jest na dnie walizki w bagażniku. Albo zastanawiamy się gdzie się podziała samochodowa ładowarka do telefonu? A mokre chusteczki, bo nasze dziecko właśnie umazało się kanapką z nutellą i za chwilę wytrze rączki w tapicerkę.\n4 zasada podróży samochodem z dziećmi\nRestrykcyjnie przestrzegam przepisu dotyczącego wożenia dziecka w odpowiednim foteliku. Po doświadczeniach z lat ’90 wybieram zawsze foteliki z iso-fixem, czyli dopinane do metalowych klamer wbudowanych w tylną kanapę. Gdy dziecko jest małe – do 18 kg, używałem dodatkowo fotelików wpinanych w bazę, z metalowym wspornikiem stabilizującym. Takie rozwiązanie ma najwyższą klasę bezpieczeństwa. Zwróćmy też uwagę na to, by fotelik miał boczne wsporniki i kontrolowane strefy zgniotu od strony drzwi. No i musi być wygodny, bo nasze dziecko będzie w nim spędzało cały czas podróży w samochodzie. Musi się dać pochylić do tyłu na czas drzemki i wyprostować, gdy maluch będzie ciekawie spoglądał przez okno.\nZobacz też: Jak walczyć z chorobą lokomocyjną dziecka?\n5 zasada podróży samochodem z dziećmi\nTo oczywistość, ale nie można o tym zapomnieć. Wyśpijmy się przed drogą (pakowanie last minute, to gwarancja nerwów i kiepskiej nocy). Samochód musi być sprawny i czysty. Przekraczanie prędkości z dziećmi na pokładzie, to łagodnie mówiąc – nieodpowiedzialność. Pasy bezpieczeństwa zapinajmy zawsze – pamiętajmy, że dzieci nas bardzo, ale to bardzo uważnie obserwują i będą kopiować nasze zachowania. Kilka dni temu byłem świadkiem wypadku. Samochód jadący tuż przede mną „złapał pobocze” na drodze biegnącej przez pustynię Negev w Izraelu. Zjechał z asfaltu i trzykrotnie przekoziołkował. Kierowca nie miał zapiętych pasów i wystrzelił jak z katapulty przebijając własnym ciałem przednią szybę. Pasażerka miała pasy zapięte i po chwili wyszła z samochodu o własnych siłach.\n6 zasada podróży samochodem z dziećmi\n– Zaplanuj postoje co 2 – 2,5h\nŚpiesz się powoli i zapomnij o tym, jak połykaliście setki kilometrów dziennie, gdy podróżowaliście jako zakochana, bezdzietna para. Zastanów się jak długo dziecko wytrzyma w foteliku. Inaczej to wygląda z niemowlakiem, który zasypia twardo i potrafi przespać w samochodzie 4-5 godzin bez przerwy, a potem potrzebuje co najmniej 45 minut na karmienie, przewijanie i raczkowanie. Inaczej z młodzieżą, której wystarczą – tak jak dorosłym – 15-minutowe przerwy co 2,5h. A inaczej z maluchami, które dopiero co odzwyczaiły się od pieluszki i trzeba czujnie reagować na ich potrzeby fizjologiczne, a najlepiej profilaktycznie zatrzymywać się co półtorej godziny. Ja zakładam, że przejadę z dzieckiem maksymalnie 6h dziennie. Jeśli muszę przejechać 8h, to staram się to dzielić na dwie części po 4h,, z czterogodzinnym intensywnym zwiedzaniem w środku (czyli rano jadę 4h, potem zwiedzamy, jemy, „męczymy” dziecko, by popołudniowe 4h spędziło drzemiąc w foteliku. Zawsze też dodajmy sobie godzinę (a raczej ujmijmy z bilansu kilometrów) na nieprzewidziane postoje „techniczne” – na siusiu, albo w ciekawych miejscach – patrz punkt 8.\n7 zasada podróży samochodem z dziećmi\nRodzinny wyjazd nie powinien być okazją do „wyjaśnienia sobie drobnych rodzinnych nieporozumień” – czyli mówiąc wprost – do awantur. Rozumiem, że jeśli na co dzień nie mamy zbyt wielu okazji do tego, by pobyć ze sobą razem i porozmawiać, to kusi nas, by skorzystać z okazji i upomnieć syna, żeby się nie obijał bo z matematyki ma już trzecie nieprzygotowanie,\na ulubione buty mamy znalazły się „cudem” w szafie córki. I to ze złamanym obcasem. Absolutnie unikajmy też kłótni i „wypominków” małżeńskich. Chyba, że koniecznie chcemy mieć zepsuty urlop. Na okrętach brytyjskiej marynarki wojennej obowiązuje całkowity zakaz rozmów o polityce i religii, dobrze byłoby wprowadzić w samochodzie zakaz rozmów o przykrych i antagonizujących rodzinę rzeczach. Nastawmy się pozytywnie. Dotyczy to też kierowcy, który nie powinien udowadniać innym użytkownikom dróg, że to on jest królem szosy.\nZobacz też: Co grozi za przewożenie samochodem większej liczby osób w 2016 r.?\n8 zasada podróży samochodem z dziećmi\nTak jak rolą kierowcy jest bezpieczne przewiezienie całego towarzystwa z punktu A do punktu B, to równie ważną funkcję spełnia nawigator i kaowiec. (Nie precyzując kim jest mama, a kim tata – zresztą zdrowo by było, by zamieniali się przy kółku i na fotelu nawigatora). Papierowe mapy\ni atlasy, to oprócz przydatnej nawigacji GPS – podstawa. I dają szansę na szersze spojrzenie na przestrzeń, którą połykamy. Doskonale sprawdzają się też przewodniki. My mamy zwyczaj, że nawigator jest równocześnie pilotem turystycznym i kaowcem. Czyta z przewodników (albo\nz internetu) ciekawostki o mijanych miejscowościach, o kulturze kraju, zwyczajach, historii. Dzięki temu wpadamy czasem na genialne pomysły, by stanąć przy jakiś niezwykłych miejscach. Czasem rozdzielamy role i rolę nawigatora przejmuje starsze dziecko – jest dumne i potrzebne – to ono odpowiada na nieśmiertelne pytanie: „daleko jeszcze?”. Wypatruje też znaków przy drodze i liczy kilometry. Kaowiec może w tym czasie zaśpiewać przebój dnia (przeboje – patrz punkt 11.\n9 zasada podróży samochodem z dziećmi\n10 zasada podróży samochodem z dziećmi\nTo jedna z najistotniejszych spraw w podróży. Większość z nas w podróży ma wilczy apetyt i trzeba na to wziąć poprawkę. Ale… I tych „ale” jest bardzo wiele. Przejedzenie może skutkować złym samopoczuciem, albo wręcz nudnościami. Większość dzieci cierpi na chorobę lokomocyjną, więc dopychanie się w przerwie podróży kiełbaskami, czy ostrym kebabem jest pomysłem z gatunku „bardzo kiepskich”. U nas sprawdzają się poczciwe, dobre kanapki. Czasem w wersji obiadowej – z kotletem (Magda jest okazjonalną wegetarianką, to znaczy, że robi dla siebie kanapkę z serem, a potem proponuje mi, żebyśmy się zamienili). Lepiej jest – generalnie – jeść mniej, a częściej. Choćby i coś przekąsić na każdym postoju (żeby uniknąć jedzenia w samochodzie). Do picia – zdecydowanie – woda. Absolutnie nie słodkie, gazowane napoje, które mogą wzmóc ochotę na wymioty. Czekolada – nie!\nZobacz też: Kiedy przysługuje zadośćuczynienie w wypadku komunikacyjnym?\n11 zasada podróży samochodem z dziećmi


Wyższa Szkoła Taktu, Wdzięku i Elegancji "Szarżujący Bawół": 03/12\nautor triarius at 16:48:00 29 komentarzy: linki do tego postu\nDlaczego nie zostanę pisarzem katolickim\nDwa razy, z tego co pamiętam, odczułem autentyczne metafizyczne przerażenie. Raz, chyba niemal ze czterdzieści lat temu, kiedy czytałem powieść współczesnej (w każdym razie stosunkowo) brytyjskiej pisarki... Nazwisko pęta mi się po głowie, ale akurat z pamięci mi wyleciało. (Dzięki, doktorze Alzheimer!) W każdym razie było tam o takim zdemoralizowanym, rozpitym i rozpustnym pastorze, który wadził się z Bogiem... I jakoś bardzo sugestywnie autorka powieści, poprzez myśli i uczucia tego pastora, przedstawiła tego Boga obojętność na ludzkie sprawy. (Przypomniałem sobie - to była, niemal na pewno, Iris Murdoch.)\nMówię zupełnie poważnie - odczułem autentyczne przerażenie! I było ono z całą pewnością metafizyczne, ponieważ nie chodziło o nic ziemskiego, konkretnego, a tylko właśnie o tę Bożą obojętność. Nie trwało to specjalnie długo i nie doszukałem się u siebie jakichś trwałych zmian w wyniku tego przeżycia, ale to nie była ani halucynacja, ani żadna kpina.\nNie była to nawet byle ulotna łezka, taka, jaka potrafi mi się zakręcić w oku, kiedy czasem ujrzę na jakimś ekranie - co nie jest częste, bo na ekranach oglądam raczej inne rzeczy, niż wyciskacze łez jakiegokolwiek typu! - krzywdę jakiegoś źwierzątka, dziecka... (I nie wspomnę co jeszcze to potrafi, bo przecież np. w miłość właściwie nie wierzę.) A najciekawsze być może w tym wszystkim jest to, że przecież wtedy też, jak teraz, absolutnie nie byłem religijny. Cóż mi więc szkodziła ta Boża obojętność? A jednak jakoś mnie to ruszyło.\nDrugi raz przeżyłem metafizyczne przerażenie przy lekturze mojego ulubionego (i świeckiego do szpiku kości) Roberta Ardreya. I też było to bardzo dawno, z pewnością dobrze ponad dwadzieścia lat temu. Ardrey porównuje gdzieś mianowicie czas do podnoszącego się powoli poziomu morza, które stopniowo zaciera absolutnie wszystko na brzegu - wyżej i wyżej, dalej i dalej... Zawsze o tym przecież wiedziałem, ale ten Ardreya opis, jak to ABSOLUTNIE WSZYSTKO prędzej czy później zniknie, nie pozostawiając najmniejszego śladu, najmniejszego wspomnienia... Bo przecież ci, którzy by mieli mieć te wspomnienia, tak samo w końcu bez śladu znikną... Ten opis naprawdę mną wstrząsnął.\n(W końcu, dużo później, znalazłem gdzie to Ardrey pisał - to było w "African Genesis".)\nNo i tak się czasem zastanawiam, szczególnie kiedy rozmyślam nad tym, co się naprawdę dzieje w tej chwili w historii, i nad ewentualną w niej rolą Kościoła Katolickiego. Czy on jeszcze jakąś rolę w ogóle ma, czy może jego rola, przynajmniej ta czysto ziemska i historyczna, jest już skończona. A przyznam, że się zastanawiam dość często, także nad tą sprawą Kościoła, choć przecież katolik ze mnie co najmniej marny. Tu mógłbym sporo przykrych rzeczy dopisać, i to wcale nie na swój temat, tylko właśnie...\nAle zmilczę, bo nie chodzi mi o obrażanie niczyich tzw. "uczuć religijnych" - choćby "uczuć religijnych" ministrantów, których jakoś przecież szanuję - po prostu nie chciałbym, by to akurat oni rządzili Polską i nadawali ton prawicy. Nie chodzi mi też o szukanie wrogów, czy bezinteresowne szokowanie.\nZamiast tego zadam - sobie samemu i ewentualnym czytelnikom - pytanie. Pytanie o to, ile to, i jakich konkretnie, metafizycznych przerażeń odczuł w swoim życiu normalny, zdrowy posoborowy polski katolik? Albo - co mi tam, nie będę se żałował! - normalny, zdrowy hierarcha Kościoła Katolickiego w Polsce? Setki? Św. Teresa de Ávila z pewnością przeżywała ich kilka w miesiącu. Mówię to z pewną znajomością faktów, bo nieco jej czytałem, nieco też o niej, a poza tym widziałem całkiem fajną hiszpańską jej biografię w postaci kilkuodcinkowego serialu.\nWiększość innych świętych - przynajmniej tych dawniejszych i tych, którzy dożyli dorosłości, nie będąc przy tym wiecznymi dziećmi, radującymi się na okrągło wizją zbawienia, czy czymś podobnym - też pewnie miała ich sporo. A zresztą nie muszą być metafizyczne przerażenia. Mogą być jakieś inne METAFIZYCZNE stany, mające związek z wyznawaną religią. Nie żebym kogoś śmiał osądzać, ale śmiem jednak podejrzewać, iż takich stanów na jednego polskiego katolika przypada jakaś pomijalna statystycznie ilość. I raczej na cały polski Kościół byłoby tego coś zbliżonego do moich dwóch na 40 lat dorosłego życia. Albo i nie to.\nNo dobra, może jest tego nieco więcej, ale tacy ludzie, którzy je przeżywają umierają i od razu zostają (słusznie!) beatyfikowani. Albo w każdym razie powinni. Odliczmy jednak tych religijnych championów od reszty trzódki, o co mamy? Mówię otwarcie - ja naprawdę nie wiem! Niby skąd mam wiedzieć? Ale gdybym był standardowym, normalnym polskim katolikiem, to bym się nad tym poważnie zastanowił!\nOd jakiegoś czasu myślę o tym, że blog to nie jest dość poważne medium dla kogoś, kto się, w sensie intelektualnym, traktuje tak poważnie, jak ja. I forma, którą blog... Może nie "wymusza", ale na którą POZWALA, a ja skwapliwie z tego korzystam - też nie jest na miarę takiego gościa. Myślę więc sobie, że można by, albo i trzeba, napisać coś nadającego się na książkę. I to właśnie raczej, o dziwo, jakąś literaturę - w sensie fikcję. Bo inaczej będzie to samo, tylko nieco bardziej dopracowane, a za to O WIELE dla mnie trudniejsze do pisania i w ogóle tortura.\nI dzisiaj przyszedł mi, wśród mnogich innych, które jednak wciąż nie spełniają wymaganego standardu - a bez tego przecież nawet się do pisania noweli czy powieści nie wezmę! - taki jeden. Pomysł na nowelę katolicką i jednocześnie metafizyczną. Próbującą w ewentualnym czytelniku wzbudzić metafizyczne stany. Czemu nie takie właśnie, z grubsza, metafizyczne przerażenie, jak te, o których wspomniałem na początku? Tyle że oczywiście katolicko ortodoksyjne - przynajmniej w swym zakończeniu, happy endzie. I w ogóle, oczywiście, służące ad maiorem Dei gloriam i ku wzmocnieniu katolickiej duszy.\nWięc byłoby jakoś tak, że do spowiedzi przychodzi człowiek i wyznaje, że zabił. Żałuje, bo to grzech, ale nie słychać w jego głosie obrzydzenia dla swego czynu. "Jak to się stało, mój synu?!" (Mówią tak jeszcze w posoborowym Kościele? Może to był stary, jeszcze trochę przedsoborowy ksiądz. Albo się zmieni.) A człowiek na to, że w kilku, sami pobożni katolicy, zawiązali spisek w celu obrony religii i wartości, w sposób wreszcie skuteczny i dość, jak na te czasy, radykalny. No i istniała groźba, że sprawa się wyda, wszyscy wpadną, nie można było ryzykować. Więc zabił. Żałuje grzechu, ale liczy na rozgrzeszenie. Samego czynu nie żałuje, zrobiłby to ponownie.\nKsiądz zaniepokojony już na serio. "Mój synu, wyznaj mi wszystko! Otwórz swe serce Bogu, a On..." I te rzeczy. Na to ów człowiek, że mają coś wysadzić w powietrze. "A ofiary, mój synu, a ofiary!?" Na to pada odpowiedź, że "Tak, jak najbardziej, i to sporo. W końcu kiedyś oni też muszą zacząć płacić za swoje czyny. My też musimy zacząć realnie walczyć, inaczej Kościół zginie albo się do końca sprostytuuje. Skończy się Wiara, skończy się Polska, skończą się Wartości. Udowodnili, że to jedyny na nich sposób. Niestety!" (Tak odpowiada ten człowiek, to oczywiście nie ja tak mówię.)\nNo i tak sobie rozmawiają, dalszy ciąg samej spowiedzi nie jest już, dla naszej noweli znaczy, aż tak istotny. Możemy sobie go ewentualnie nawet darować. (A może zresztą dla noweli by i był istotny, ale dla naszego szkicu und streszczenia nie jest.)\nPowiedzmy, że człowiek nie dostał rozgrzeszenia, bo nie dość żałował... W każdej innej sprawie, podejrzewam, to by dzisiaj nie stanowiło istotnej przeszkody. (Katolickie pogrzeby z udziałem arcybiskupów dla zamordowanych w burdelu gangsterów i komuszych wrogów Kościoła mi to co najmniej sugerują. Nawet przecież żadnego oburzenia przy tym nie było słychać.)\nAle mniejsza o tego gościa, jego dalsze losy i dalsze losy jego spisku. zostawmy sobie tego księdza... Sam na sam z tajemnicą spowiedzi... Sam na sam z wartościami - tymi powszechnie dziś głoszonymi przez media i tzw. autorytety, powszechnie, jak by się mogło zdawać, podzielanymi przez ogół, z katolikami jak najbardziej na czele. I z drugiej strony z liczącą dwa tysiące lat historią wiary katolickiej, Kościoła, z tej wiary wartościami...\nCo zrobi ten ksiądz? I dlaczego? W sensie: co będzie nim powodowało? Czy będzie miał rację? Konkrety? Dobra, trochę konkretów! Na przykład - czy natychmiast zadzwoni na anonimowy telefon i zamelduje, że zamach jest planowany? I poda maksymalną ilość szczegółów, tak, by jacyś antyterroryści mogli się zaczaić, zapobiec i zlikwidować? Jak będzie się to miało, waszym zdaniem, do tajemnicy spowiedzi? Jak będzie się miało do katolickich wartości?\nNie, stanowczo, jeśli osadzimy ją w obecnych czasach, cała ta historia nie rokuje cienia nadziei - nie tylko na jakieś metafizyczne dreszcze, ale choćby tylko na interesującą moralną zagwozdkę. Nie w przypadku spowiednika w każdym razie, a o jego moralne zagwozdki i, lepiej jeszcze, metafizyczne przeżycia, nam w tej historii akurat chodziło. Nawet takie drugorzędne, z moralnego punktu widzenia, kwestie, jak ta dlaczego ów spowiednik sam zadzwonił, anonimowo, a nie zwalił odpowiedzialności (jaka znowu odpowiedzialność?!) na przełożonego, mają dziecinnie trywialną odpowiedź.\n(Ktoś nie wie? OK - dlatego, że przełożony momentalnie zdegradowałby go do. góra, kościelnego, jednocześnie denuncjując do KG... ABW... ery...? Jakoś tak, to się zbyt często zmienia jak na moją sklerozę, sorry! Za co by go tak potraktował? - spyta ktoś. Nie, wy tak poważnie? Za to, że nie wyskoczył z konfesjonału, nie obezwładnił przestępcy, i nie odholował go na najbliższy posterunek. Domagając się oczywiście przy tym magna voce przywrócenia kary śmierci "w takich wyjątkowych przypadkach".)\nJeśli naprawdę uważacie (jak zdaje się dzisiaj sądzić przeważająca część hierarchii), że wartości są cacy, a Kościół ma zasługę, że je odkrył i wylansował, ale teraz już inne siły wprowadzają je w życie. Czasem coś, tu i ówdzie, zmieniwszy, ale cóż to w końcu wobec wieczności. Bo "królestwo moje nie jest z tego świata". A te siły i tak są cholernie silne i agresywne, więc po kiego grzyba bez sensu włazić im w drogę, kiedy przecież rola Kościoła jest całkiem inna. A jaka to KONKRETNIE rola, że spytam? No więc, jeśli naprawdę tak uważacie, to przyznajcie to otwarcie - przed sobą, a najlepiej nie tylko przed sobą. Bo na razie wygląda, że tego typu poglądy jak najbardziej działają, ale tylko wtedy, kiedy są "potrzebne" i wygodne.\nObawiam się jednak, że tego typu powiastki, jaką tutaj naszkicowałem, napisać się dziś nie da. Po prostu. A raczej że się oczywiście da, tylko że to nie ma sensu, bo o żadnym metafizycznym przerażeniu - ani o metafizycznym CZYMKOLWIEK zresztą - nie ma co tutaj nawet marzyć. Nie ten Kościół, nie ta metafizyka. Ale temacik do rozważań, jak sądzę, tutaj jest. Szczególnie interesująca wydaje mi się, bo w miarę konkretna, sprawa tej TAJEMNICY SPOWIEDZI.\nJuż fakt, że co któryś ksiądz to był TW, a w takim przypadku trudno naprawdę liczyć na zachowanie tej tajemnicy we WSZYSTKICH okolicznościach... Kościołowi to się zdaje nie przeszkadzać, ale to chyba jednak nadmiar optymizmu. To teraz, bo teraz, wraz z liberalizmem (realnym) mamy także różne inne czynniki, czyniące z tej - dawniej jednoznacznie CZARNO-BIAŁEJ sprawy - coś szaro-różowego. Jak wszystko już niemal dzisiaj, a jeśli coś jeszcze nie dzisiaj, to jutro już na pewno.\nTak więc tej nowelki nie napiszę i raczej nikomu tego tematu nie polecam - chyba że ktoś chce napisać sensacyjną historię o dzielnych antyterrorystach i współpracy ponad granicami - ale zastanowić się chyba warto. Szczególnie, jeśli ktoś się wciąż uważa za katolika i nie przyjmuje jako absolutnej (religijnej!) prawdy, tego, że wartości liberalne i "prawa człowieka" stoją wyżej od tego, co Kościół głosił przez jakieś z grubsza 1950 lat.\nA na nieco inną nutę, może warto się też zastanowić, czy pisanie "poważnej" literatury, która na serio nawet nie stara się generować metafizycznego przerażenia, ani żadnego innego metafizycznego przeżycia, w ogóle ma sens. I czy w ogóle wypada takie coś robić. Plus problemik taki, jaka mianowicie część współczesnej literatury, i ogólnie "sztuki", dałaby się w ogóle w takich kategoriach rozważać. Nie mówiąc już o tym, że jeśli ta literatura czy sztuka głosi się "religijną", to jednak miałaby w tym względzie jeszcze nieco większe obowiązki. Chyba że, co nie jest całkiem wykluczone, ja po prostu z tego nic nie rozumiem.\nautor triarius at 17:44:00 15 komentarzy: linki do tego postu\nsłowa kluczowe: katolicyzm, Kościół, liberalizm, literatura, metafizyczne przerażenie, moralne zagwozdki, pisarstwo, religia, Robert Ardrey, spowiedź, Św. Teresa Dávila, terroryzm\nPolecanki (z trochą komentarza)\nMoja mała, robaczywa szpęgleryczna duszyczka cieszy się tym oto tekstem: http://ubootenland.blogspot.com/2012/01/trzy-powszechne-prawa-spenglera.html. Ew. komentarze Naczelnego Spenglerysty RP w ew. komętach, ale tutaj, całkiem na marginesie, nie daruję sobie uwagi, że autor omawianej książki ma prawdziwie leberalne podejście do społeczeństw, i do tych cywilizacji, które, przeczuwając swą nieuchronną śmierć, popełniają rozszerzone samobójstwo i ostatkiem sił dają w kość swoim prześladowcom.\nTaka jedna drobna, i sumie subiektywna, rzecz w b. sensownie wyglądającej książce, ale mnie to jednak razi. W dodatku moja mała robaczywa duszyczka dziwuje się, że jednak niektórym wolno, bo kiedy kilkuset... Nie bójmy się tego słowa, tutaj chyba można... Żydów... nie pogodziło się z własną likwidacją i zrobiło tzw. Powstanie w Getcie, to wszyscy się zachwycają, a jeśli to jakaś (inna oczywiście od... wiadomo) grupa, to jest fuj, aj waj! I w ogóle się chórem słusznie oburzamy.\nTo było jedno, teraz jeszcze chciałbym polecić najnowszy (w tej chwili) tekst Coryllusa, któren oto: http://nicek.info/2012/03/20/czym-sufrazystka-rozni-sie-od-pisowca/. Po pierwsze, jest to dobry tekst, jak wiele tekstów tego autora, którego cenię i popieram (choć z jego kumplem Toyahem śmy się kiedyś poprztykali, tylko co to ma do rzeczy?), i np. także sądzę, że takie wysiłki, jak te jego, by stać się "prawdziwym", czyli sprzedawanym i czytanym, pisarzem są dokładnie tym, czego nam "na prawicy" potrzeba.\nJednak nie dlatego go tu polecam, że jest dobry, bo dobrych tekstów trochę jednak daje się znaleźć, tylko dlatego, że w cudowny sposób ukazuje on (jeśli oczywiście podane tam informacje są prawdziwe, w co przecież nie wątpię), jak paskudne rzeczy mogą wyniknąć z najszlachetniejszych zamiarów. Cóż bowiem, dla tygrysisty, może być paskudniejszego od ruchu SUFRAŻYSTEK? I cóż może być szlachetniejszego od chęci ratowania niewinnych i bezbronnych sierot - wykorzystywanych, a potem mordowanych, przez cynicznych, żądnych grosza cwaniaków?\nA jednak... To pierwsze, jeśli wierzyć Coryllusowi, wzięło się bezpośrednio z tego drugiego! I w dodatku, wcale nie przez jakieś (jak by się to dzisiaj z pewnością stało) ubeckie przejęcie całego ruchu na wczesnym etapie - tylko, jak by się należało chyba domyślić, bo Coryllus tego dokładnie nie wyjaśnia, w wyniku tego, że opór tych wszystkich żerujących na sierotach skurwieli, wspartych przez możnych protektorów, wpływowych pociotków i całą zgraję "konserwatystów", początkowo szlachetny i sensowny ruch zradykalizował i wprowadził w wiodące do obecnego koszmaru, do obecnych Śród i Szczuk (o Biedroniach, P*kotach i Sutowskich nie zapominając), koleiny.\nTak że to wcale nie to jest najbardziej przerażające - dla tygrysisty przynajmniej - iż "rewolucja pożera swoich ojców, matki..." Czy jak to tam było... Tylko że ze szlachetnych i, wydawałoby się sensownych, zamiarów mogą, jeśli się nie dość uważa, wyjść takie rzeczy, jak "równouprawnienie", feminizm, Środa, i to "Górskie" co się produkuje teraz w tym tam cyrku, zwanym Sejmem RP.\nTak że, ludkowie rostomili, trza uważać, bo z KONTRrewolucją może być podobnie! Nikt tego nie sprawdził, ale gdzie ktoś widział na tyle zaawansowaną kontrrewolucję, żeby tego typu zjawiska mogły się tam pojawić? Albo żeby się pojawić MUSIAŁY, gdyby się pojawić miały. Mam nadzieję, że się rozumiemy.\nNo to jeszcze to wam polecę: http://lowcawyksztalciuchow.blog.onet.pl/.\nFacet tym się trudni, że śledzi wszystkie wypowiedzi Wielkiego Guru (tego Z Muszką - od Chłopiąt Spod Trzepaka i Bezmózgich a Zadufanych w Sobie "Biznesmenów"). I jego karierę toże. Wyłapując w nich brednie, sprzeczności, gwałty na logice i sprawy ewidentnie agenturalne. A jest tego, jak się okazuje, co niemiara. Cenna i potrzebna robota!\n(Daruję mu nawet użycie słowa "wykształciuch" w samym tytule bloga. Skoro Nicek nadal żyje, choć użył w swoim ostatnim tekście określenia "koktail Mołotowa", to cóż... Wypada poczekać na młyny Boże, które, jak mówią, mielą wolno, ale gruntownie, i żaden grzesznik kary nie ujdzie. Tak mnie kiedyś uczono.)\nautor triarius at 17:42:00 50 komentarzy: linki do tego postu\nsłowa kluczowe: coryllus, feminizm, Janusz Korwin-Mikke, koktail Mołotowa, kontrrewolucja, leberalizm, Oswald Spengler, Powstanie w Gettcie, rewolucja, spengleryzm, sufrażystki, Środa ze Szczuką, wykształciuchy\nTo my! To my! To właśnie my!\nWpadła mi w rękę darmowa gazetka Metro. Przejrzałem sobie, żeby zobaczyć czym się żywią lemingi, no i widzę, że "Czesi wybierają komunizm". Tytuł taki, notki. Chodzi zaś w niej o to, że, cytuję w całości:\n23 proc. Czechów ocenia jako dobry system polityczny w kraju przed upadkiem komunizmu, a tylko 15 proc. obecny - wynika z sondażu Centrum Badania Opinii Publicznej (CVVM) w Pradze.\nPonad połowa ankietowanych wyraziła też niezadowolenie z funkcjonowania demokracji w Czechach i coraz mniej osób uznaje tę formę ustroju politycznego za najlepszą.\nBadanie CVVM wykazało, że oceny funkcjonującego w Czechach systemu politycznego stopniowo się pogarszają. W 2009 roku jeszcze 22 proc. osób miało o nim dobrą opinię. Wzrósł równocześnie odsetek ocen negatywnych - do 60 proc. z 41 proc. Nadzieje na poprawę obecnego systemu politycznego w najbliższym 10-leciu wyraziło 18 proc. ankietowanych.\nSpadł też odsetek osób, które uważają demokrację za najlepszą formę ustroju państwa, podczas gdy w ub. r. było ich 42 proc.\n24 proc. osób - głównie zwolenników Komunistycznej Partii Czech i Moraw KSCzM - "w pewnych okolicznościach" zgodziłoby się na rządy autorytarna, natomiast 27 proc. było obojętne, w jakim ustroju żyją.\nNo i co na takie coś rzekłby rasowy tygrysista? (Zakładając, że takie źwierzę w ogóle istnieje.) Oczywiście trywialne sprawy w rodzaju tej, że jak się ludowi ten obecny syf stręczy jako "demokrację", to trudno się dziwić, że lud "demokracji" coraz bardziej nienawidzi. Nieco bardziej wyrafinowaną byłaby uwaga, że im mniej Czech w Czechach - więcej zaś szemranej brukselsko-berlińskiej, lewacko-totalitarnej "Europy" - tym, logicznie, mniej się ten "czeski system polityczny" ludziom podoba.\nMożna by także wspomnieć o tym, że ludzie się jakoś tam z czasem dostosują do niemal każdego politycznego systemu, on zaś w jakimś stopniu dostosuje się do ludzi. Co dotyczy nawet realnego komunizmu, w jego późnej (nie uwzględniając obecnej postkomuny) czeskiej wersji. Jednak dręczy mnie uporczywa myśl, że być może najsłabiej ta zasada stosuje się właśnie do realnego liberalizmu! Ciekawy problem.\nPrzyczyn można by tu szukać w tym, że jednak atomizacja społeczna realnemu liberalizmowi wychodzi jak chyba żadnemu innemu systemowi dotąd. Także być może tego, że realny liberalizm działa w dużym stopniu poprzez środki ekonomiczne, zmieniając warunki gry czasem niemal z dnia na dzień, a na to ludzka psychika zdaje się wyjątkowo mało uodporniona.\nMoże zresztą chodzić przede wszystkim o to, że nawet w realnym komuniźmie aż tak pozbawieni przekonań, oślizgli i wulgarnie cyniczni ludzie, jak w realnym liberaliźmie, tak wysoko nie awansowali i tak wielkiego wpływu na los swych bliźnich nie mieli. (Pomijając oczywiście kwestię jakości tych komunistycznych przekonań - zarówno w ich wczesnej "rewolucyjnej" wersji, jak i w tej późnej, z czasów Breżniewa i następców.)\nMoże zaś największą rolę ma tu fakt, że to już w sumie praktycznie nie jest państwo narodowe - choć wciąż pod szyldem "Czechy" - a pokraczne "europejskie" imperium pod niemiecką władzą, w którym Czesi są przeznaczeni do roli tyrających i wykonujących polecenia proli, choć może nie aż takich, jak np. Polacy.\nWznosząc się na wyższy poziom tygrysizmu, możemy się, pod wpływem cytowanej tu notatki, zastanowić nad mediami i propagandą. Otóż ludzie sądzą, że dla trzymania proli w szachu i ogłupieniu, jakie mają dzisiaj miejsce i stale się zdają pogłębiać, potrzebny jest całkowity monopol mediów, fundujący prolom swego rodzaju "total immersion", i że jakakolwiek luka w tym monopolu zrobi ogromną różnicę.\nJa mam co do tego spore wątpliwości. Otóż wydaje mi się, że w sumie my i tak niemal wszyscy "gadamy Michnikiem", i bez jakiejś radykalnej "rewolucji kopernikańskiej" niewiele się istotnie w stanie naszej proleciej świadomości zmieni. Łagodniejsze określenie na "gadanie Michnikiem" to byłoby coś w rodzaju "życie całkowicie w oparach milion razy przeżutego i wyplutego, przeżutego i wyplutego, przeżutego i wyplutego Oświecenia".\nTak czy tak, co byśmy z tych mediów nie usłyszeli, czy tam nie zobaczyli, będziemy to, bez takiej czy innej (niekoniecznie spenglerowskiej, choćby w teorii!) "kopernikańskiej rewolucji", interpretować tak jak Michnik, czy inny wspierający cały ten syf "moralny autorytet". Co najwyżej tu i ówdzie odwrócimy sobie znaczki - to co tamci lubią, dla nas będzie be, i odwrotnie. Nie ma tu żadnej istotnej INTELEKTUALNEJ różnicy, są co najwyżej różnice czysto emocjonalne!\nOczywiście - emocje SĄ ważne! Być może nawet ważniejsze od czystego mózgowego intelektualizowania. Jednak emocje mają to do siebie, że trwają, jeśli pozostawione sobie samym, krótko, a do tego łatwo nimi manipulować. Emocje to silnik, ale intelekt - a konkretnie tzw. "światopogląd" - to konstrukcja naszego pojazdu. Jeśli przyczepimy wielki potężny silnik do galaretowatej ramy i karoserii, to byle Michnik będzie mógł nas pokierować w dowolną stronę - skutecznie, pewnie i całkiem niewielkim wysiłkiem!\nNo i ja tu chciałem, na koniec, rzucić taką przewrotną myśl w związku z powyższymi rozważaniami. (I oczywiście w związku z cytowaną na samym początku rewelacją o upodobaniach Czechów.) Taką myśl, że być może owo "total immersion" nie jest wcale aż tak decydujące\nBo tu może bardziej chodzić o to, że jak np. te 22 procent "obywateli" którzy kochają obecny system, to musi istnieć jakaś gałąź, jakiś avatar sytemu władzy, który im - poprzez media, tańce z gwiazdami, "informację", i co tam jeszcze - będzie wrzeszczeć do ucha: "To my! To my! To właśnie my! To my jesteśmy obrońcy tej cudowności, którą tak kochasz!"\nTym zaś 60 procentom, które tego systemu nie znoszą, jakiś inny odłam establiszmętu, za pomocą tych samych (albo i nie, w sumie to nie aż tak istotne, jak oni to rozpisują na głosy) mediów, tańców i całej reszty, do ucha będą wrzeszczeć... Co? No przecież, że: "To my! To my! To właśnie my! To właśnie my przecież, i nikt inny, staramy się rozwalić ten syf i prawie nam już się udało!" Tak samo z władzą autorytarną i nieautorytarną: "To my! To my! To właśnie my! To właśnie my-y-y-y!!!"\n(Nawiasem mówiąc, fakt, że na ew. autorytarną władzę zgodziliby się w Czechach akurat "głównie zwolennicy Komunistycznej Partii Czech i Moraw KSCzM", mógłby mieć spory związek z faktem, że, w wyniku konsekwentnych działań obozu władzy, jest to zapewne jedyna licząca się w jakikolwiek sposób partia, która głosi akurat tego typu "nie-całkiem-demokratyczne" hasła. Co, z punktu widzenia obozu władzy jest niegłupie, jak zresztą widać choćby z tego powiązania nielubienia "demokracji" z komuchami w owej notce.)\nNo i tak to, wędrując sobie umysłem po tych właśnie ścieżkach, nietrudno będzie, jak sądzę, postawić całkiem sensowne hipotezy co do tego, jak będą się teraz przedstawiać działania establiszmętu w dziedzinie "informacji", propagandy i odświeżania politycznego języka przemowy do proli. Jak również rola różnych tam Krytyk Politycznych, kolejnych (i równoległych) partii Korwina, "lepszych wersji PiS", ruchów Oburzonych i czego tam jeszcze - na Tweeterze, na Facebooku, i gdziekolwiek - staje się jaśniejsza.\nOczywiście temu @#$% establiszmętowi TRZEBA robić wbrew i trzeba się, jakoś, organizować, może nie całkiem wszystko jest neo-ubecką prowokacją (choć oczywiście o Krytyce Politycznej czy Korwinie tutaj nie mówimy!), ale też naprawdę trzeba uważać, bo tutaj wszystko jest z góry rozpisane na głosy, i zawsze podstawią nam kogoś, kto będzie słowiczym głosem wrzeszczał nam w samo ucho: "To my! To my! To właśnie my!"\nautor triarius at 15:09:00 38 komentarzy: linki do tego postu\nsłowa kluczowe: Czechy, demokracja, dyktatura, establiszmęt, gadane Michnikiem, komunizm, media, Oświecenie, prole, propaganda, rewolucja kopenikańska, tygrysizm, Unia Europejska\nNie bać się aborcji postprenatalnej!\nDzisiaj dowiedziałem się, że w ciągu ostatnich 10 lat średnia oczekiwana długość życia w Niemczech zmniejszyła się o dwa lata. Pomyślcie! Po pierwsze - w Niemczech, jednym kraju, który korzysta jeszcze z tego całego unijnego syfu!\nPo drugie ten "kryzys" - a raczej, jak ja to widzę, klęska i upadek realno-liberalnego modelu gospodarki (a innego liberalnego modelu nie było, nie ma i nie będzie!), który akurat świetnie współbrzmi z totalitarnym lewactwem, od Obamy po Merkelę, i od Tuska po Barroso (Kitajce i Putin to nieco inna kategoria, ale także raczej wspierają moją tezę, niż obalają) - trwa przecież formalnie DOPIERO OD roku 2008, czyli nawet nie cztery lata!\nJeśli zatem przez cztery kryzysu, niecałe, lata mamy dwa lata skrócenia życia w najbogatszym i niemal ponoć niedotkniętym kryzysem kraju Unii, no to przez ekstrapolację można sobie oszacować, że nawet bez postprenatalnej aborcji którą nam ostatnio moralne autorytety stręczą, najdalej za jakieś 140 lat, przy tym tempie, europejskie prole będą umierać zaraz po urodzeniu. Całkiem same z siebie. I nawet żadna aborcja nie będzie im potrzebna. Ani eutanazja. (Co za oszczędność!)\nA przecież może to jeszcze przyspieszyć, skoro tak ładnie wystartowało, może ten "kryzys" dotknąć w końcu i Niemcy - no i przecież nie samymi Niemcami świat stoi! (A tak przy okazji, to tę aborcję postprenatalną, z tego co pamiętam, wymyślił parę miesięcy temu Nicek. Oczywiście jako zjadliwą ironię. Jednak z tym kurestwem, z przeproszeniem kurw, nie można w ten sposób, bo oni naprawdę to zrobią, jak im się coś takiego podsunie, nawet jeśli jakimś cudem sami na to wcześniej nie wpadli.)\nPowie ktoś, że to niemożliwe, że bzdura z jakiegoś oszołomskiego portalu. Otóż nie, ludkowie rostomili! Ja to usłyszałem dzisiaj na państwowym francuskim kanale telewizyjnym - cholernie proojro i naprawdę proniemieckim! Konkretnie w dyskusji panelowej o tych tam zamiarach tego tam socjalisty Hollande, co on kandyduje na prezydenta u żabojadów, żeby zabierać bogatym i dawać biednym.\nCo mnie osobiście nie wydaje się, w dzisiejszym świecie, specjalnie chore, uwzględniając kto dzisiaj jest bogaty i co to za skurwiele. (Swoją drogą madame Le Pen oni już KOMPLETNIE nie raczą na tych francuskich telewizjach pokazywać. Ciekawe jak na tę ewidentną manipulację zareaguje żabojadzki ludek.)\nDziwicie się z kolei, że taki kanał coś takiego powiedział. Że się skróciło znaczy. Recz w tym, że to powiedział akurat gość popierający tego Hollande, przy czym trzech pozostałych było zdecydowanie przeciw i nawoływali, żebyśmy... To znaczy nie tyle "my" akurat, tylko Francuzi... Żeby w każdym razie zakasali rękawy i wzięli się do roboty, kochali przywódców jeszcze mocniej niż dotąd i ociekali optymizmem.\nTo o długości życia u szkopa powiedział akurat ten jeden, co był za chłopca do bicia, ale nikt tych jego informacji negować nie próbował, więc to musi być prawda. (O ile, oczywiście, prawda nie wygląda jeszcze gorzej, jak to często bywa.)\nMożna by ten temat rozwijać jeszcze długo i fajnie sobie wokół niego filozofować, ale tym razem poprzestańmy na tym, bowiem sama ta informacja zasługuje na wyeksponowanie, a wnioski niech sobie każdy sam wyciągnie, przynajmniej na początek.\n(A tak na marginesie, to ciekawe, jak zmienia się, i jak się w ogóle przedstawia, oczekiwana długość życia unijnych urzędników i wszystkich tych, z przeproszeniem kurw, obecnych elit. Oraz ich pociotków.)\nautor triarius at 23:45:00 25 komentarzy: linki do tego postu\nsłowa kluczowe: aborcja, długość życia, François Hollande, kryzys gospodarczy, Marine Le Pen, Niemcy, Unia Europejska\nZobaczcie ten cytacik:\nWięcej na ten temat, gdzie można znaleźć parę innych, niemal równie słodkich cytacików, tutaj:\nA tu sam corpus delicti, całą już masą przepięknych cytatów na każdą okazję:\nNikt chyba tutaj nie wierzy, że to by mogło być całkiem spontaniczne i bez świadomości gwarantowanego parasola ochronnego? Nie mówiąc już o tym, że gość jest szacownym ojropolitykiem.\nJeśli to nie jest ubecko-wsiowa prowokacja, to ja jestem primabalerina teatru "Balszoj" (wsławiona swą interpretacją roli Umierającego Liebiedzia)! Nawet samo hasło polewania czyichś kobiet kwasem jest o parę numerów większe od tego, co lewizna zwykła głosić.\nWeźmy chociaż samą metodę walki. Polewania kwasem zdarzały się, sporadycznie i raczej w zamierzchłych czasach, wśród prostytutek - w walce o serce ślicznego jak marzenie sutenera, czy o kieszeń bogatego klienta. W polityce się jednak raczej chyba dotąd nie zdarzało, a tym bardziej polewanie czyichś kobiet.\nNawet w Rosji, z tego co wiem - zapewne z prostego powodu, że tam i to było zbyt skomplikowane i właściwie po co, skoro są dobre standardowe środki? (A jak było potrzebne coś spektakularnego, to zawsze jest przecież Polon albo sfingowane katastrofy samolotów.)\nSkąd więc w ogóle ten pomysł, skąd ta zadziwiająca inwencja? I skąd ta pewność, że nie zostanie to podciągnięte pod paragraf i nie spotka się z przykrą reakcją władzy? Nie, oczywiście gość ma ochronny parasol i wie co robi. Sam tego nie wymyślił.\nA więc? Czyżby chodziło o obronę Korwina i korwinizmu? (Czy raczej już nawet kontratak, albo w każdym razie jego początek?) A o cóż innego mogłoby tu chodzić? Nie po to chłopcy włożyli w Korwina i jego dzieło tyle serca i innych dóbr, by teraz mogły im to dzieło zniszczyć i ośmieszyć - z jednej strony byle globalny ekonomiczny kryzys (czy raczej spektakularna klęska liberalnej gospodarki), z drugiej zaś byle paru internetowych prześmiewców!\nKorwin publikuje na przykład na "Nowym Ekranie" i, z tego co widziałem w komentarzach, furory tam zdecydowanie nie robi - raczej przeciwnie. A w końcu ten "Nowy Ekran" dla niego, częściowo co najmniej, powstał.\nAnalizować by tę całą sprawę można długo i z niekłamaną przyjemnością, ale na razie wyrafinowane analizy sobie darujemy, bo każdy chyba sam sobie jakieś wnioski wyciągnie. W razie czego pogadamy pod tym wpisem.\nJednak pragnę zwrócić waszą uwagę, że korwinizm zwalcza nam tutaj nie kto inny, niż "lewica narodowa". To określenie zaś ma różne ciekawe konotacje, co stwarza, dla niektórych całkiem niezłe możliwości. No bo to, z jednej strony - dla każdego rasowego liberała, a już z pewnością kogoś zarażonego wirusem korwinizmu - Lewica Narodowa" to przecież nic innego niż PiS, z samej niejako definicji. Z drugiej zaś: Lewica Narodowa = Narodowy Socjalizm = NAZIZM!\nZgoda? Nazizm, który jest zakazany i ścigany. "Z mocy prawa" itd. Formalnie tak samo jest ścigany, jak i komunizm (trockizm, Che Guevara, dzieła wszystkie Lenina, brat Michnik, itd. itd.), ale tylko formalnie tak samo, bo o parę lat świetlnych bardziej. Tak więc możliwości są tutaj niezmierzone. W każdym razie miło, że chłopcy zauważyli, że ewangelia korwinizmu coś ostatnio słabo na ludzi działa.\nNo a czystym bonusem jest możliwość spojrzenia na mordę tego Kardaszewskiego - uczcie się ludzie rozpoznawać ubeckie mordy!\nautor triarius at 21:31:00 5 komentarzy: linki do tego postu\nsłowa kluczowe: Janusz Korwin-Mikke, komunizm, korwinizm, nazizm, Nowy Ekran, ojropolityka, prowokacja, UB, ubecja, WSI


Cathy jedzie do Szkocji, gdzie ma podjąć pracę w górskim hotelu. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że weźmie udział w ryzykownej maskaradzie. Chce pomóc bratu, któremu bardzo zależy na pracy w tym hotelu. Cathy musi udawać jego żonę, bo właściciele zatrudniają tylko małżeństwa. W drodze poznaje fascynującego mężczyznę, Rossa Dalgowana. Spędzają razem noc. Następnego dnia Cathy niespodziewanie spotyka Rossa ponownie. I odkrywa z przerażeniem, że to właściciel hotelu, jej nowy szef... [Harlequin...\nNie kocha, nie lubi, nie szanuje... Gdybym zachowała zdrowy rozsądek, moje życie potoczyłoby się inaczej, powtarzała często Raine, która zapłaciła wysoką cenę za chwilę zapomnienia. Nick szybko zawrócił jej w głowie, lecz nie raczył poinformować, że ma narzeczoną. A ona zakochała się w nim do szaleństwa... Pomna tego, że najlepszym antidotum na nieszczęśliwą miłość jest nowy związek, pozwala się adorować troskliwemu Kevinowi, bez wahania przyjmuje jego oświadczyny. Gdy trwają już przygotowania do wesela, w życie...\nAbigail, na wyraźne żądanie narzeczonego, ma się zatrudnić jako asystentka bogatego biznesmena, Zane'a Lorensona. Musi wykraść tajne plany inwestycyjne jego firmy. Abigail wbrew sobie w końcu ulega namowom narzeczonego. Z duszą na ramieniu idzie na spotkanie w sprawie pracy. Ma nadzieję, że Zane jej nie rozpozna, bo już spotkali się przed kilku laty. Nie wie, że on szybko przejrzał jej grę i postanawia zabawić się jej kosztem. Na początek zabiera ją do swojej posiadłości koło Florencji... [Harlequin, 2010]\nNowa sekretarka; Romans z szefem (antologia; wraz z Williams Cathy)\nLee Wilkinson - "Nowa sekretarka" Joanne martwi się o młodszą siostrę, Milly, która - choć jest świeżo po ślubie - zakochała się w przystojnym szefie, mającym opinię bezwzględnego uwodziciela. Chcąc ratować małżeństwo siostry, Joanne udaje głos Milly przez telefon i zamiast niej umawia się z Bradem na spotkanie... Cathy Williams - "Romans z szefem" Lucy szczerze współczuje swemu szefowi, który nagle owdowiał. Wspólnie spędzona noc sprawia, że już następnego dnia ich służbowe stosunki się komplikują. Jedn...\nPałac w Wenecji; W ramionach wroga (antologia; wraz z Delacorte Shawna)\nLee Wilkinson - "Pałac w Wenecji" Nicola nie kryła oszołomienia, gdy okazało się, że niespodziewanie została dziedziczką pałacu w Wenecji. Postanawia tam pojechać, by obejrzeć zaskakujący spadek. Ponieważ dawno nie miała wakacji, po drodze planuje zrobić kilka wycieczek. Podczas spaceru w Innsbrucku omal nie wpada pod rozpędzony konny wóz. Ratuje ją przypadkowy, niezwykle przystojny przechodzień. Jednak wkrótce Nicola nabiera podejrzeń, czy ten mężczyzna rzeczywiście pojawił się w jej życiu przypadkowo... S...\nDebora jest cenioną projektantką mody w Nowym Jorku. Wkrótce zamierza też ułożyć sobie życie osobiste i wyjść za mąż za swego szefa, właściciela domu mody. Jednak kilka dni przed ślubem składa jej niespodziewaną wizytę dawny narzeczony, bogaty biznesmen David Westlake. Okazuje się, że brat Debory miał poważny wypadek w Londynie i pilnie potrzebuje jej pomocy. Debora obawia się, że wizyta po latach w rodzinnych stronach, w towarzystwie Davida, może skomplikować jej życie... [Wydawnictwo Harlequin, Warszawa 2009]\nBethany spotkała Joela McAlistera w nietypowych okolicznościach. Od pierwszej chwili ją zauroczył. Niestety zniknął z jej życia tak niespodziewanie, jak się pojawił. Wkrótce okazuje się, że jest bogatym bratem przyrodnim chłopaka, z którym Bethany czasem się spotyka. Joel prowadzi dziwną grę, której zasad Bethany nie jest w stanie zgłębić. Przeczuwa, że jest to związane z jej pracą - sprzedażą antyków. Wszystko rozstrzygnie się podczas szalonej podróży do Nowego Jorku... [Wydawnictwo Harlequin, Warszawa ...\nW poszukiwaniu utraconych chwil; Zemsta i namiętność (antologia; wraz z Hudson Jan)\nJan Hudson: "W poszukiwaniu utraconych chwil" Gdy Jessika ocknęła się z omdlenia, zobaczyła przed sobą parę znajomych oczu. Mężczyzna, który się nią zaopiekował, musiał być duchem... albo sobowtórem jej zmarłego męża! Teksański milioner Smith Rutledge był również zaintrygowany przedziwną sytuacją i faktem, że jeszcze na nikim nie zrobił tak piorunującego wrażenia. Oboje postanawiają wyjaśnić zagadkę, budząc przy tym upiory przeszłości... Lee Wilkinson: "Zemsta i namiętność" Anna Sands na skutek fatalnego...\nMichael Denver mimo młodego wieku osiągnął spory sukces literacki. Do pracy nad kolejną powieścią postanawia zaangażować asystentkę. Za namową przyjaciela zatrudnia uroczą Jenny Mansell. Zabiera ją na małą wyspę u wybrzeży Anglii, do zamku, który od pokoleń należy do jego rodziny. Okazuje się, że Jenny zna to miejsce, wychowywała się bowiem w okolicy, w domu babci. Michael uświadamia sobie, że dróg jego i Jenny wcale nie połączył przypadek. Nieoczekiwanie wychodzą na jaw rodzinne sekrety... [Harlequin, 2011]\nSophia Jordan pracuje w jednej z londyńskich galerii sztuki. Pewnego dnia poznaje na ulicy przystojnego mężczyznę. Jest on bardzo podobny do nieznanego młodzieńca z portretu, który przed wielu laty namalował jej ojciec. Następnego dnia mężczyzna pojawia się na wernisażu w galerii. Okazuje się, że jest właścicielem kolekcji obrazów. Zaprasza Sophię do Wenecji, by przygotowała je do aukcji. Sophia decyduje się na wyjazd, nie przeczuwając, że nowy znajomy wie o niej więcej niż ona sama... [Wydawnictwo Harlequin, Wa...\nZamek pod Londynem\nGdy milioner Richard Anders poznał Valentinę, nie przypuszczał, że ich znajomość tak szybko zamieni się w romans. Jej fascynująca uroda i bogata osobowość obudziły w nim dawno uśpione emocje. Proponuje jej małżeństwo. Jednak pewnego dnia Valentina zaczyna podejrzewać, że Richard nie jest do końca szczery w swoich uczuciach i zamiarach. Bardziej niż na jej miłości zależy mu na pewnym zamku pod Londynem... [Wydawnictwo Harlequin, Warszawa 2009]\nZobacz moją miłość\nŻona dla milionera (wraz z Kyle Susan (pseud. Palmer Diana lub Blayne Diana), Morris Julianna)\nŻona Sycylijczyka; Tajemniczy milioner (antologia; wraz z Walker Kate)\nKate Walker: "Żona Sycylijczyka" Cesare kochał się w Megan od czasów, kiedy była nastolatką. Nie miał pojęcia, że dziewczyna odwzajemnia jego uczucie. Niestety, ojciec Megan, wymusił na nim obietnicę, że oświadczy się jego córce dopiero wtedy, gdy ona skończy dwadzieścia dwa lata. Tymczasem Megan uwikłała się na studiach w fatalny romans... Lee Wilkinson: "Tajemniczy milioner" Dla Eleanor Smith i jej narzeczonego lukratywne zlecenie staje się szansą na uratowanie firmy przed bankructwem. Jednak bogaty kl...


ziemia - derkon - systemy instalacyjne wroclaw\nEnergia z ziemi w Twoim domu.\nGruntowe pompy ciepła charakteryzują się pobieraniem energii z gruntu za pomocą wymiennika gruntowego, czyli tak zwanego dolnego źródła, przez który przepływa niezamarzająca ciecz. Źródła ciepła najczęściej wykorzystywane w instalacjach z pompami ciepła to grunt, skała, woda gruntowa oraz woda powierzchniowa. Osoby posiadające system gruntowego źródła ciepła mają zapewnioną energię cieplną na wiele lat, dzięki bardzo dobrym parametrom eksploatacyjnym i niezależności od zmian temperatury zewnętrznej. To pozwala na korzystanie z systemu w trakcie sezonu letniego.\nWłaściwy dobór i zwymiarowanie kolektora dolnego źródła jest jednym z najważniejszych warunków prawidłowej pracy pompy ciepła. Chcąc zaspokoić oczekiwania wszystkich klientów, nasze instalacje oparte na pompach ciepła wykonujemy z materiałów najwyższej jakości. Instalacje są estetyczne i zoptymalizowane w taki sposób, aby uzyskać wydajną pracę pompy ciepła i zminimalizować ryzyko awarii.\nNIBE F1245 to gruntowa pompa ciepła, która pracuje w systemie solanka/woda, i posiada wbudowany moduł chłodzenia pasywnego. Jest specjalnie zaprojektowana do oszczędnego i ekologicznego ogrzewania domów zarówno jednorodzinnych, jak i tych większych, wielorodzinnych. Urządzenie posiada wężownicowy zbiornik ciepłej wody ze stali nierdzewnej, który mieści 180 litrów, energooszczędne elektroniczne pompy obiegowe z płynną regulacją prędkości oraz grzałkę elektorczną o mocy 9 kW.\nPompa ciepła F1245 PC może współpracować z każdym rodzajem niskotemperaturowej instalacji grzewczej, np. grzejnikami, klimakonwektorami lub ogrzewaniem podłogowym. Ten model jest specjalnie dostosowany do współpracy z różnymi modułami i akcesoriami, co zapewnia realizację dodatkowych funkcji, takich jak wentylacja, ogrzewanie wody basenowej, chłodzenie aktywne, zasilanie kilku obiegów grzewczych oraz sterownie przez Internet, sieć GSM i system BSM.\nDzięki kolorowemu wyświetlaczowi sterownika, wbudowanego w pompie ciepła, możliwe jest łatwe odczytywanie temperatur, czasu pracy i innych informacji na temat statusu urządzenia.\nalterra WZS to gruntowa centrala cieplna. Całość systemu grzewczego mieści się na jednym metrze kwadratowym powierzchni.\nGruntowe centrale cieplne to szczególnie polecane rozwiązania dla nowych budynków, ze względu na to, że nie zajmują o wiele więcej miejsca niż standardowa lodówka. Kompaktowe urządzenie zawiera wszystko to, co potrzebne jest do ogrzewania, chłodzenia oraz przygotowywania ciepłej wody użytkowej. Zasobnik ciepłej wody ma pojemność 178 l i jest już zintegrowany, zapewniając wystarczającą ilość ciepłej wody o każdej porze dnia.\nPodłączenie urządzenia jest nie tylko proste, ale również szybkie, ze względu na umieszczenie wszystkich przyłącz w górnej części obudowy oraz panelu regulatora z przodu urządzenia. Ta najlepiej sprzedająca się w Polsce pompa ciepła, centrala cieplna WZS może zostać zastosowana wszędzie, gdzie wymagane jest urządzenie „all-in-one”. To oznacza, że wykorzystuje się ją zarówno w nowym, jak i modernizowanym budownictwie. Dostępne są także wersje z regulowaną mocą urządzenia.


lublin.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji lubelskiej → Przeobrażenia\nPrzeobrażenia\tprzejdź do galerii\nWystawa skoncentrowana jest na tematyce związanej z wojną, strachem i niepewnością\tks. Rafał Pastwa /Foto Gość\nUkraiński pisarz Ołeksandr Bojczenko twierdzi z typowym dla siebie humorem, że aby zrozumieć sztukę współczesną, trzeba się przyjaźnić z jakimś artystą współczesnym. Z kolei Damien Hirst, niezwykle popularny artysta na Wyspach Brytyjskich, powiedział kiedyś o sobie ze sporą dozą ironii, że zadziwiające jest, ile może osiągnąć człowiek z trójką minus z plastyki, skaleczoną wyobraźnią i piłą spalinową. Jednak wystawa, którą właśnie otwarto w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie, nie stanowi rzeczywistości oderwanej od codziennego życia, przynajmniej życia na Wschodzie.\nUkrajins’kyj Zriz, czyli Ukraiński Przekrój to swego rodzaju obraz ukraińskiej sztuki współczesnej, odsłaniający sylwetkę Ukrainy. Wystawę można już oglądać w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie. Będzie ona otwarta do 30 października 2016 r. Wystawę otworzyli: Piotr Franaszek, dyrektor CSK, oraz Volodymir Kaufman i Zbigniew Sobczuk.\nWystawa Ukrajins’kyj Zriz – „Przeobrażenia” jest zbudowana wokół problematyki niepewności, niemocy, migracji, traumy, nienawiści, potworności, śmierci i aberracji. Całość prezentacji jest uzupełniona poprzez sztukę performance. Ma ona stanowić swego rodzaju uzupełnienie całości programu.\nArtyści posługują się różnymi formami przekazu\tks. Rafał Pastwa /Foto Gość\tPierwszy Ukrajins’kyj Zriz zorganizowano w Lublinie w 2010 r. Była to próba szukania tożsamości ukraińskiej sztuki współczesnej. W 2013 r. kolejna edycja miała być wyrazem autoanalizy i samooceny. Obecna wystawa jest przesiąknięta treściami zakorzenionymi w wojnie. – Artysta nie może przejść obok problemu wojny obojętnie, jest to niemożliwe – mówił podczas otwarcia wystawy jej kurator Zbigniew Sobczuk.\nPiotr Franaszek wyraził zadowolenie, że wystawa znalazła się w Lublinie, w miejscu, które ma na celu promować kulturę z całym jej bogactwem i złożonością, tym bardziej że CSK znajduje się w bliskim sąsiedztwie Ukrainy.\nWystawa zawiera prace artystów głównie z 2015 i 2016 roku. Warto zwrócić uwagę na instalację graficzną wokół tematyki strachu Volodymir Kaufmana, prace Mykoly Matsenki czy „Barszcz” Olega Tistola.\nWystawa Ukrajins’kyj Zriz\nWystawa potrwa do 30 października.\ndodane 30.09.2016 20:40


Nadzór nad systemem bankowym wróci do NBP? – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Nadzór nad systemem bankowym wróci do NBP?\n28 lipca 2016 05:33 /w Informacje, Polska\nPodzielone są zdania na temat zmiany lokalizacji nadzoru bankowego. Zwolennicy i przeciwnicy przeniesienia nadzoru nad systemem bankowym z Komisji Nadzoru Finansowego do Narodowego Banku Polskiego są zgodni w jednym: szybko takiej zmiany nie da się przeprowadzić.\nDyskusję na temat wywołał postulat prezesa NBP Adama Glapińskiego, który powiedział w Sejmie, że nadzór nad bankami powinien wrócić do Narodowego Banku Polskiego. Według niego przyczyniłoby się to do utrzymania stabilności systemu finansowego, a tym samym do zrównoważonego rozwoju gospodarki.\nPrzesunięcie kompetencji KNF do NBP mogłoby przynieść zwiększoną efektywność – ocenia dr Marian Szołucha. Ekonomista z Forum dla Wolności i Rozwoju zwraca uwagę na jeszcze jedną ważną kwestię.\n– Najistotniejsze jest to, aby przed jesienią w Komisji Nadzoru Finansowego znaleźli się odpowiedni ludzie i w instytucji tej został przeprowadzony solidny audyt. Dowiedzielibyśmy się więcej, niż wiemy dziś, o tym, jak w ostatnich latach funkcjonował KNF i dlaczego doszło do afer Amber Goldu, polisolokat czy SK Banku. To powinno być dziś naczelne zadanie dla rządzących. Kluczem będzie obsada personalna i operacyjne usprawnienie od jesieni działania Komisji Nadzoru Finansowego – stwierdza dr Marian Szołucha.\nPrezes Narodowego Banku Polskiego Adam Glapiński przedstawił w ubiegłym tygodniu w Sejmie sprawozdanie z działalności banku centralnego w 2015 r. Wskazał co zrobić, by utrzymać stabilność systemu finansowego.\nWedług Adama Glapińskiego skuteczniejsze jest, gdy bank centralny nie tylko ma główną rolę w polityce makroostrożnościowej, ale także ma do dyspozycji instrumenty nadzoru mikroostrożnościowego.\nTagi: KNF, NBP\nM. Dworczyk: Marek Chrzanowski odebrał odwołanie z funkcji szefa KNF\nPrognoza pogody MSZ: decyzja KE o zaleceniach dla Polski przedwczesna


Warning: include(../php/top1.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/slasknet/public_html/aleja/zmuda.php on line 1\nWarning: include() [function.include]: Failed opening '../php/top1.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/slasknet/public_html/aleja/zmuda.php on line 1\nData: 2-01-2003, autor: Jacko\nW zasadzie jego sylwetka jest prezentowana w każdej książce na temat polskiej piłki nożnej. Bez wątpienia najbardziej utytułowany piłkarz Śląska. Jednocześnie jeden z najlepszych stoperów w historii polskiej piłki nożnej i w latach 70-tych czołowy środkowy obrońca świata. Dysponował świetnymi warunkami fizycznymi, był zawodnikiem bardzo trudnym do przejścia. Mocno stał na nogach, do perfekcji opanował grę wślizgiem, świetnie grał głową. Praktycznie nie popełniał błędów - spokojny, opanowany, twardy. Znany był również z czystej gry. Początkowo grał na pozycji wysuniętego stopera, często pełniąc rolę "plastra" pilnującego napastników przeciwnika, z czasem kierował defensywą, robiąc to znakomicie. Imponujące, że utrzymywał znakomitą formę przez prawie 20 lat.\nNie od razu zaczął od piłki nożnej. Obdarzony świetnymi warunkami fizycznymi jako bardzo młody chłopak grał w koszykówkę w Starcie Lublin ale już w wieku 12 lat został piłkarzem III ligowego wówczas Motoru. Jego pierwszym trenerem był znany na Dolnym Śląsku Stanisław Świerk. W 1971 roku zdobył Mistrzostwo Polski Juniorów, a 26.05 zadebiutował w reprezentacji juniorów w meczu z Anglią w Prezov podczas turnieju UEFA (Mistrzostwa Europy Juniorów do lat 18). Rok później Żmuda brał udział w podobnym turnieju w Hiszpanii, gdzie Polacy zajęli III miejsce. Wkrótce przeszedł do Gwardii Warszawa i 28.10.1972 r zadebiutował w ekstraklasie w meczu z Pogonią Szczecin w Warszawie a miesiąc później, 29.11 po raz pierwszy wystąpił w reprezentacji młodzieżowej w spotkaniu z Węgrami w Budapeszcie. W swoim pierwszym sezonie zdobył z Gwardią trzecie miejsce w lidze. Grał na tyle dobrze, że zainteresował się nim trener Kazimierz Górski. W kwietniu 1973 roku zagrał w sparringu kadry z MSV Duisburg w Poznaniu. Na oficjalny debiut musiał jednak trochę poczekać. Słynny mecz z Anglią na Wembley oglądał z trybun, gdyż dzień wcześniej grał w młodzieżówce, ale w drodze powrotnej, 21.10.1973 zadebiutował w kadrze Górskiego w meczu z Irlandią w Dublinie. Jadąc na Mistrzostwa Świata w RFN miał na koncie zaledwie 2 występy w reprezentacji. Był przygotowany na pełnienie roli rezerwowego, gdyż większe szanse na partnerowanie Jerzemu Gorgoniowi dawano grającemu na Wembley bardziej doświadczonemu Mirosławowi Bulzackiemu. Tymczasem w pierwszym meczu z Argentyną obok stopera Górnika zagrał właśnie Żmuda. Niespodzianka a jednak świetny instynkt Kazimierza Górskiego. Żmuda pilnował słynnego Mario Kempesa i całkowicie wyłączył go z gry. Mówi się, że był to jeden z najlepszych meczów młodego stopera w całej jego długiej karierze. Na pewno najważniejszy. W następnych spotkaniach był plastrem takich piłkarzy jak Ganson (Haiti), Chinaglia (Włochy), Edstrom (Szwecja), Surjak (Jugosławia), Gerd Mueller (Niemcy) i Jairzinho (Brazylia). Z tych zawodników tylko zawodnikowi niemieckiemu zawodnikowi udało się strzelić bramkę polskiej drużynie. Polacy byli rewelacją turnieju i zajęli III miejsce na świecie. Żmuda miał wtedy zaledwie 20 lat a należał do najlepszych zawodników turnieju. Został wybrany do najlepszej jedenastki zawodników, którzy nie przekroczyli 23 roku życia. Przed Mistrzostwami zdobył z reprezentacją młodzieżową III miejsce na Młodzieżowych Mistrzostwach Europy.\nPrzeszedł do Śląska a Piłka Nożna uznała go Odkryciem Roku. W 1975 roku zajął III miejsce w lidze premiowane pierwszym startem w historii Śląska w europejskich pucharach. Wystąpił też we wszystkich 11 meczach reprezentacji, m.in. świetnie grał w spotkaniu z Holandią w Chorzowie (EME - 4:1 dla Polski). W 1976 roku zdobył ze Śląskiem Puchar Polski oraz brał udział w Olimpiadzie w Montrealu. Tam reprezentacja Polski wywalczyła wicemistrzostwo, uznane w tamtych czasach (Żmuda wystąpił we wszystkich 5 meczach). W plebiscycie Sportu na piłkarza roku zajął III miejsce. Bardzo udany był dla Żmudy sezon 1976/77. Ze Śląskiem zdobył jedyne w historii klubu Mistrzostwo Polski oraz awansował do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów. Został uznany piłkarzem wiosny 1977. W samym roku 1977 wystąpił we wszystkich 11 spotkaniach reprezentacji, wywalczając z nią awans do Mistrzostw Świata w Argentynie. Przez czytelników Sportu został uznany II piłkarzem roku. W kolejnym sezonie wywalczył wicemistrzostwo Polski a w meczu z Grecją zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji. Pojechał na Mundial w Argentynie. Polacy mieli być jednym z głównych kandydatów do medalu, jednak zajęli V - VI miejsce. Jednym z nielicznych zawodników, którzy nie zawiedli był właśnie Żmuda. Znowu został II piłkarzem roku. Rok później uległ ciężkiej kontuzji. Po jej wyleczeniu w 1980 roku przeszedł do Widzewa.\nPod koniec roku brał udział w słynnej aferze na Okęciu i wraz z Młynarczykiem, Bońkiem i Terleckim został zawieszony. Na krótko, Żmuda, który był już wtedy kapitanem pierwszy skorzystał z amnestii. W 1981 powrócił do kadry i wywalczył z nią awans do Mistrzostw Świata. Z Widzewem z kolei wywalczył Mistrzostwo Polski (strzelił w tym sezonie swoją jedyną bramkę w ekstraklasie), a indywidualnie wywalczył Złote Buty i po raz kolejny tytuł II piłkarza roku. Bardzo udany był dla Żmudy rok 1982. Z Widzewem obronił tytuł mistrzowski i pojechał na swoje trzecie już Mistrzostwa Świata. Na boiskach hiszpańskich Polska po raz drugi wywalczyła III miejsce. Żmuda imponował spokojem i doświadczeniem w grze, był liderem linii defensywnych. Tworzył bardzo dobrą parę stoperów z obecnym selekcjonerem Pawłem Janasem. Wielki przegrany turnieju, trener Brazylii Tele Santana powiedział "Gdybym miał w drużynie parę Janas - Żmuda pozostali futbolowi potentaci musieliby się skoncentrować wyłącznie na walce o drugie miejsce."\nJesienią Żmuda podpisał kontrakt z beniaminkiem Serie A Veroną. Niestety szybko przytrafiła mu się poważna kontuzja, która wyeliminował a go z gry na ponad rok. Do kadry wrócił w maju 1984 r. Wkrótce przeszedł do Cosmosu Nowy Jork. Jednak piłka w USA po krótkim okresie traciła na popularności, a dalekie odległości od Europy powodowały, że dojazdy na kadrę były bardzo kosztowne. Żmuda postanowił wrócić do Europy i przeszedł do włoskiego Cremonese. Po słabszym występie przeciw Belgii (EMŚ) Żmuda stracił miejsce w podstawowej jedenastce reprezentacji. Jego klub spadł do Serie B a w decydujących meczach o awansie do meksykańskiego mundialu Żmuda nie grał. Do Meksyku jednak pojechał. Był wtedy w dobrej formie, jednak trener Piechniczek postawił na parę stoperów Wójcicki - Majewski. W opinii większości Żmudę traktowano jak 4 lata wcześniej Andrzeja Szarmacha - na mistrzostwa pojechał niejako za zasługi. Żmuda zagrał tylko ostatnie 6 minut meczu 1/8 finału z Brazylią, zmieniając Jana Urbana. Występ ten miał charakter symboliczny i prestiżowy - Żmuda wyrównał rekord Uve Seelera po raz 22 grając w finałach Mistrzostw Świata. Pozostaje zagadką, dlaczego trener Piechniczek nie pozwolił mu na pobicie tego rekordu, pomijając fakt, że para stoperów w meczach z Anglią i Brazylią nie radziła sobie. Był to jednocześnie ostatni mecz Żmudy w reprezentacji Polski. Po nieudanej próbie awansu do Serie A w sezonie 1986/87 zakończył karierę.\nZ początku był daleko od wielkiej piłki. Prowadził młodzieżową szkółkę w Veronie, w Polsce zajął się biznesem. Szybko trafił do sztabu szkoleniowego PZPN. Współpracował z reprezentacjami juniorów i młodzieżowymi. Został także jednym z asystentów trenera Engela, z którą wywalczył awans na swój już piąty Mundial. Po Mistrzostwach Świata objął samodzielnie reprezentację młodzieżową, teraz jest jednym głównych kandydatów na asystenta trenera Janasa.\nWładysław Żmuda 9 razy grał w reprezentacji juniorów, 9 w młodzieżowej, 2 w B i 91 w A (2 gole). Strzelił po 1 golu w I lidze polskiej i włoskiej.\nWisła Kraków - Łódzki KS 4:0\nJagiellonia Białystok - Górnik Zabrze 3:1