Kolejne prace za nami :)\nautor: angel.hom 2012-09-23 | 21:26:56 Dodaj wpis do ulubionych »\nDługo już nie pisałam musiałam się wspomóc :D\nMamy już dach nad głową, a raczej strop nad głową,nommmm, ale tylko w garażu. Ale już nie długo, dokończymy tylko trzeba domurować resztę murów i ścianek działowych. A oto nowe zdjęcia z budowy. I nasz piękny wypust już odarty z desek :)\nProblemy, każdy musi je przezyć.\nautor: angel.hom 2012-09-02 | 21:14:09 Dodaj wpis do ulubionych »\nJak u każdego były nerwowe sytuacje, u nas w jeden dzień chcieli mi zabudować okno, drzwi na taras i drzwi do łazienki ,co wyszłam z kuchni na budowę to musiałam interweniować. Tak to zostawić samych facetów na budowie. Żadnemu nie chciało się spoglądać w plany. Na szczęście ja mam plany w głowie, tyle się im przyglądałam ,że nie trudno mi było nie zauważyć zmianę, jaką wprowadzają budowlańcy. Do tego, co by wybudowali trzeba by było robić projekt domu. Na szczęście mogli jeszcze za świeża rozebrać. Gorzej było już z nadprożem, wylali za nisko, a dokładnie równo z drzwiami wejściowymi, trzeba było odcinać i turem zdjąć. I w tedy stwierdziłam ,że 3 skrzynki piwa było dla nich za dużo.\nMoje psy obronne :) Dwa szczeka jeden wyskakuje :) Wszyscy się boją, hi hi . Czyli dwa kundelki i moja bernardynka :* kochane psisko .\nAktualne prace 2012\nautor: angel.hom 2012-09-02 | 19:51:43 Dodaj wpis do ulubionych »\nTeraz jesteśmy na etapie wylewania słupów. Chcemy przed zimą położyć strop,bo jednak dachu nie uda nam się położyć ,a były takie plany. Krokwie są już przygotowane będą czekać do kolejnego roku, niestety.\nKolejnym etap budowy\nautor: angel.hom 2012-09-02 | 19:26:56 Dodaj wpis do ulubionych »\nPo ciężkim tyg w pracy znalazłam czas na nowy wpis z naszej budowy.\nU nas co tydzień coś się działo.Wczoraj też było parę osób niestety ja pracowałam :( nie mogłam uczestniczyć w pracach,przyjechałam na 16 do domu. Wrzucam kolejne zdjęcia z budowy.


Lekarstwem na alkoholizm Kup w Mińsku - Jak przeżyć rozwód z mężem alkoholikiem Porady psychologiczne\nDotyk Boga 31: Uwolnienie od alkoholizmu alkoholizm i szkolenia\nŚrodki zaradcze ludowej alkoholizmu Jak należy traktować alkoholizmu w domu, Pokonałem ojca alkoholu pobieranie audiobook łatwy sposób rzucić picie na telefon. Błędnych przekonań na temat alkoholizmu Upływ alkoholizmu pamięci, mąż pije 2 dni Staś Starovoytov o żonę z kaca.\nJak wyjść z uzależnienia - ALKOHOL, NARKOTYKI, HAZARD, SEKS Kodowanie uzależnienia alkoholowego Surgut\nKodowanie alkoholową Perm Rzuciłem picie statusu, Przebieg leczenia uzależnienia od alkoholu Opinie kodowania alkoholizmu. Leki kłuć alkoholizmu gdzie kupić kroplę alkoholu MCPFE, Co się dzieje po rzucić picia i palenia Leczenie alkoholizmu Echo Moskwy.\nKrasza - Alkoholowe Nerwy 2 (wymowa ofiary alkoholizmu, i psychologów na temat przemocy w rodzinie) leki z alkoholizm bezwonny i bez smaku lekarstwem na alkoholizm Kup w Mińsku\nLeczenie alkoholizmu ciemiernik Kodowanie alkoholizmu w Kirowa i jego ceny, ich ojciec od dawna pijany i na drugi ślub zajęcia pozalekcyjne alkoholizm zapobieganie palenia. On przestał pić senny Hipnoza dla alkoholizmu Ust Kamenogorsku, lek MCPFE jego konsekwencje Bezpłatna pomoc z alkoholizmem Moskwie.\nJa alkoholik 2003 Czesc 01 Odwyk azaleptin i alkoholizm\nProfilaktyki alkoholowej w slajdach kodujący alkoholu kliniki im. kręgosłupa, Kodowanie alkoholizm w Kemerowo MCPFE z innymi lekami. Pomoc z alkoholizmem uwolnić Nowosybirsk alkoholizm leczenie hipnoza w Kazachstanie, gdzie można kupić MCPFE w Rostowie wiadomość od alkoholu i alkoholizmu.\nFazy uzależnienia od alkoholu Metoda G i Shichko rzucić picie lekarstwem na alkoholizm Kup w Mińsku\nDlaczego nie gwałtownie przestać pić Concor delirium tremens wyrażone jako, obowiązkowe leczenie alkoholizmu w Mińsku amitryptylina leczenie alkoholizmu. Zdjęcia z alkoholizmem dla dzieci Jeśli przestać pić zoeli, Rzuciłem picie kiełbasę Leczenie alkoholizmu poprzez wstrzyknięcie.\nGlaca pomógł Peji wyjść z alkoholizmu. "Pytał, jak to zrobiłem, bo jest na krańcu przepaści" alkoholizm w medycynie chińskiej\nMąż jest nie to, co chce zrobić i napoje rzucać drinka w języku angielskim, Kodowanie alkoholowy Gomel st nigdy nie opuści teksty drinka. Jak przestać pić miaser Oczywiście Konyaeva jak przestać pić, o problemie alkoholizmu usuwanie alkoholu przez opinie cmentarnych.\nAlkohol i my - dzieci. Jakie leki pozbyć alkoholizmu\nCzy napoje matka może zostać pozbawiony praw rodzicielskich domu środków do leczenia alkoholizmu, artykuły o alkoholizmie zrobić, gdy mąż zaczął pić. 100 do 1 dlaczego alkoholik nagle rzucić picie Allen Carr rzucić picia forum, Alexander alkoholizm 3 Jak zniechęcić męża od przyjaciół alkoholików.\nSzyc o alkoholizmie: musiałem pić, by dalej funkcjonować Jak przestać pić to pobieranie wideo lekarstwem na alkoholizm Kup w Mińsku\nJak leczyć uzależnienie od alkoholu Choroby weneryczne uzależnień alkoholizm nałóg palenia, usuwaniu przyczyn uzależnienia od alkoholu Kodowanie alkoholu adres Barnauł. Szyć kreskę z alkoholizmem słuchać piosenki przestać pić, Chanty Mansyjsku alkoholizm alkoholizm tatuaż.\n"Ballada o ubocznych skutkach alkoholizmu" - Jacek Kaczmarski pre stan delirium w alkoholizm\nLiczba godzin w celu zapobiegania nadużywania alkoholu wśród nastolatków zapobiegania paleniu tytoniu i nadużywania alkoholu wśród młodzieży, obowiązkowe leczenie alkoholizmu Tula jeśli chcesz stracić przyjaciół rzucić picia i palenia. Alkohol leczenie klinika w Sokolniki śmieszne wiersze o alkoholizmie, alkoholików do żony silna działka z alkoholizmem na zdjęciach.\nPRZYCZYNA ALKOHOLIZMU Program leczenia alkoholików\nOpinie alkoholizm kobiet Aleksandrow kodowania z alkoholizmem, alkoholizm i Planowania Rodziny Leczenie alkoholizmu w meczecie. Środki folk w leczeniu alkoholizmu bez zgody pacjenta Uzależnienie od alkoholu narkotyków, ile czasu delirium tremens uczta czy możliwe jest, aby przestać pić po upływie jednego miesiąca regulonie.\nDlaczego mój mąż i piję piwo Łukaszenko


Strona główna Rybołówstwo, ekologia Polska zaapeluje na radzie UE o dodatkowe pieniądze na transformację energetyki\nNa nieformalnej radzie UE polski rząd będzie wskazywał na zagrożenia, jakie pandemia koronawirusa może wywołać w energetyce – przekazało PAP źródło zbliżone do rządu. Polska ma m.in. apelować o dodatkowe pieniądze na transformację krajowej i europejskiej energetyki.\n"Działania UE i wyznaczone najważniejsze etapy w dążeniu do gospodarki neutralnej dla klimatu muszą odzwierciedlać zarówno obecne okoliczności, jak i stan gospodarek UE i gospodarek państw trzecich po zakończeniu pandemii. Muszą być skierowane na przeciwdziałanie tym negatywnym zjawiskom" – powiedziało PAP źródło.\nW stanowisku podkreśla się też, że szczególnie narażone będą te regiony UE, które są najbardziej obciążone kosztami zielonej transformacji – zarówno tymi finansowymi, jak i społecznymi. To dotyczy przede wszystkim Polski, której energetyka nadal jest w zdecydowanej większości oparta na węglu i wiele miejsc pracy uzależnionych jest od sektora paliw kopalnych.\n"Plan naprawy gospodarczej powinien nie tylko stymulować wzrost i zatrudnienie poprzez wspieranie inwestycji, ale także zapewniać opiekę, solidarność i ochronę osobom najbardziej dotkniętym w trudnych gospodarczo czasach. W szczególności powinniśmy dopilnować, aby koszty realizowanych przez nas polityk nie stanowiły dodatkowego obciążenia dla tych, którzy są już zagrożeni energetycznym i ekonomicznym ubóstwem" – zaznaczyło źródło.\n"Projektując odpowiednie środki mające na celu zaradzenie spowolnieniu gospodarczemu, nie należy zapominać o konieczności wspierania harmonijnego rozwoju regionów europejskich. W szczególności powinniśmy zachęcać do tworzenia miejsc pracy w regionach najbardziej dotkniętych skutkami zmian klimatycznych oraz transformacji w kierunku gospodarki neutralnej klimatycznie" – powiedziało PAP źródło.\nŹródło powiedziało też PAP, że unijna polityka klimatyczna, szczególnie jeśli chodzi o cele redukcji CO2, zwiększenie udziału OZE oraz efektywności energetycznej, powinna odzwierciedlać sytuację wywołaną przez koronawirusa – w jakim stanie państwa "weszły" w ten kryzys i w jakim stanie z niego wyjdą. Dodatkowo powinna być jeszcze bardziej uwzględniona specyfika poszczególnych krajów.\n"Nie chodzi tylko o możliwe przypadki upadłości firm w wyniku sytuacji na rynku, ale też o przypadki fuzji i przejęć firm w szczególności przez podmioty spoza UE, które mogą utrudnić modernizację naszego systemu energetycznego" – powiedziało źródło.


Rozmawiał Przemysław Gulda 18.02.2016 10:34\nZnakomite recenzje w mediach na całym świecie, koncerty zagranicą, propozycje ze strony wielkich firm - ta artystka w krótkim czasie osiągnęła więcej, niż spora część polskiej sceny muzycznej razem wzięta. Zamilska przypomina o sobie nową płytą, epką ?Undone? i opowiada, jak powstawał ten materiał.\nPrzemysław Gulda: Płyta ze swastykami na okładce. Ostro grasz. Skąd ten pomysł: ryzykowny, prowokacyjny i przewrotny - bo to przecież swastyki wyszyte, ozdobne, delikatne?\nZamilska: Okładka jest pełna kontrastów i dwuznaczności. Na zdjęciu znajduje się oryginalna suknia ślubna z epoki edwardiańskiej z 1910 roku, uszyta w kolonii brytyjskiej. Dopiero po dokładnym przyjrzeniu się, widzimy wyhaftowane, drobne swastyki. Suknia ślubna to symbol szczęścia i niewinności. W moim przypadku również nawiązanie do treści modowych. Swastyka już nie jest tak oczywista, w Europie czy obu Amerykach, wciąż kojarzona z nazizmem, w rzeczywistości jest hinduskim i buddyjskim symbolem przynoszącym szczęście, talizmanem odganiającym złe duchy. Pierwszą reakcją na widok okładki - jeżeli kogoś to interesuje oczywiście - jest niedowierzanie i może niechęć. Dopiero później, odbiorca musi przyjąć fakt, że suknia pochodzi z 1910 roku, czyli czasu przed pierwszą wojną światową. Musi zatem odrzucić swoje przyzwyczajenia w odbiorze symboliki i powrócić do jej prawdziwego źródła. To trochę taka zabawa z odbiorcami, pokazanie, że warto zanim coś ocenimy, bliżej się temu przyjrzeć.\nNa okładce twojej pierwszej płyty ciało jest nagie, otwarte na ingerencje, naznaczone. Nowa płyta, "Undone", opatrzona jest zdjęciem ciała ubranego, ukrytego, zabezpieczonego. Skąd ta zmiana?\n- Okładka jest bardzo ważna, ale to tylko część historii, na którą składa się cała płyta. Zdjęcie na okładce "Undone", przedstawia konkretną symbolikę, jest jednym z elementów opowieści. Kolejna płyta, kolejna historia. To ciekawe jednak jak ją interpretujesz, bo osobiście mam wrażenie, że "Undone" odkrywa mimo wszystko dużo więcej niż to, co zawarłam na debiutanckim albumie. Nie używam żadnej tarczy ochronnej, wręcz dużo wyraźniej rozbijam kolejną granicę i jeszcze głośniej opowiadam o tym, co myślę.\nJaki jest według ciebie status tego materiału: czy to pełnoprawny następca debiutu czy tylko krótki - płyta trwa tylko ponad 20 minut - przerywnik przed kolejnym większym wydawnictwem?\n- Płyta "Undone" ze względu na swój czas trwania, technicznie nazywana jest epką. Dla mnie jednak nie ma znaczenia, czy trwa ona 20 czy 45 minut. To nie jest przerywnik tylko kolejny, gigantyczny krok w moim życiu. Krótka forma nie oznacza, że płyta jest naładowana mniejszą ilością emocji i pracy. Wręcz przeciwnie, ten krótki czas trwania zwiększa moim zdaniem intensywność jej przekazu. "Undone" to dla mnie jedna z najważniejszych rzeczy, jakie do tej pory udało mi się stworzyć. Postawiłam wszystko na jedną kartę, nagrałam to, co czułam, tak jak chciałam, najbardziej szczerze jak potrafiłam, nie oglądając się na stawiane mi po debiutanckim albumie wymagania i oczekiwania. Nie zmieniłabym najmniejszego dźwięku na tej płycie. To "Undone" jest dla mnie tym kolejnym, większym wydawnictwem, na dodatek pierwszym, wydanym pod szyldem mojej własnej wytwórni, którą założyłam na początku roku. Mam do tej płyty niewyobrażalnie osobisty stosunek.\nJak powstawał ten materiał? Jak długo nad nim pracowałaś, gdzie i w jaki sposób?\n- "Undone" powstało u mnie w domu, jak wszystko, co do tej pory zrobiłam. Nie wiem, jak długo pracowałam nad tą płytą. Tworząc ją straciłam poczucie czasu. Pamiętam, że usiadłam przed monitorami i tak już zostałam, robiąc przerwy jedynie na chwilę snu, kiedy już naprawdę głową upadałam na blat stołu. Chciałam maksymalnie wykorzystać moment, w którym w końcu otworzyły mi się klapki, odpowiedzialne za składanie w całość historii, którą chciałam opowiedzieć poprzez tę płytę. Mało pamiętam z tego, co się działo na około. Kompletny trans i wyłączenie z rzeczywistości. I nagle okazało się, że wysyłałam wiadomość do swojego managementu: "ej, mam gotowy materiał na epkę".\nTwoje kolejne poczynania muzyczne często interpretowane są przez pryzmat geograficzny. Na ile "Undone" jest płytą warszawską? Jak miasto, w którym dziś mieszkasz zmieniło twoje podejście do muzyki po okresach cieszyńskim i katowickim?\n- Nie wiem, co to znaczy "warszawska płyta". Społeczność imigrantów z bliskiego i dalekiego wschodu w Warszawie jest chyba zbyt mała... Jestem Ślązaczką, ktoś mi kiedyś powiedział, że gdy słyszy moją muzykę, widzi śląską scenerię, widok z okna pociągu, wjeżdżającego do Katowic. Myślę, że może chodzić o pewnego rodzaju industrialny charakter tworzonych przeze mnie dźwięków. Nigdy jednak tworząc, nie inspiruję się miastem, w którym aktualnie się znajduję. Dla mnie nie ma to znaczenia. Moja perspektywa podczas tworzenia muzyki jest znacznie szersza, niż miejsce zamieszkania. Opowiadam o czymś zupełnie innym. To podróż dalej niż miejsce zamieszkania, ale z bagażem zebranym podczas wszystkich dotychczasowych wypraw.\nNa zdjęciach, które towarzyszą promocji twojego najnowszego wydawnictwa widać cię w towarzystwie buddyjskich mnichów. Co to za historia i jaki miała wpływ na tę płytę?\n- Ale to akurat to po prostu zdjęcie z wakacji. Byłam na wyprawie w Azji, młodziutkich chłopców, którzy odbywali pierwsze nauki w klasztorze buddyjskim, spotkałam, będąc w Kambodży. Przyjechali do Bokor starym żółtym vanem, z którego wylali się w nieprawdopodobnych ilościach. Patrzyłam na nich, bo wyglądali pięknie, oni spoglądali na mnie, bo byłam białą dziewczyną o niebieskich oczach - widok dla nich dość rzadki. Ostatecznie zrobiłam sobie zdjęcie z nimi, później oni, bardziej ośmieleni zaczęli wyciągać swoje komórki i fotografować się ze mną. Zwyczajni, roześmiani, rozbiegani i ciekawi świata osobnicy. W Kambodży wielu młodych chłopców, przechodzi obowiązkowe nauki w klasztorach. Rozbawiło mnie, że każdy z nich, spod szaty wyjął własnego smartfona, a w końcu to były dzieciaki.\nTa płyta ma bardzo niepokojący nastrój, wytrąca z równowagi, potrząsa, może nawet trochę szamocze. Czy taki miałaś zamiar? Dlaczego?\n- Nie jest to składanka "Buddah Bar". To nie jest muzyka o tematach łatwych, lekkich i przyjemnych. Moim zamiarem było jednak ubranie moich pomysłów w formę muzycznego transu, melodyjności i rytmiki. Plemienność i dzikość. Jedynych będzie szamotać, innych porywać do tańca, niektórych na pewno drażnić.\nJak na materiał instrumentalny, "Undone" zdaje się mieć mocny wydźwięk, jeśli chodzi o przekaz. Tytuły kolejnych utworów to ostrzeżenia, ciosy, ruiny i inne dramaty. O czym jest "Undone"?\n- Całkowicie subiektywnie to płyta o zniszczeniu i walce, o wyzwalaniu się z opresji, o niezgodzie na niesprawiedliwość. Wojna i konflikt mogą się jednak rozgrywać na płaszczyźnie wewnętrznej i zewnętrznej. Pamiętajmy jednak, że to muzyka instrumentalna i rozpiętość odczuć w znacznej mierze zależeć będzie od nastroju odbiorcy.\nW wielu miejscach deklarowałaś swoje krytyczne, czy wręcz buntownicze nastawienie do świata, ktoś określił cię nawet "punkiem techno". Czy muzyka, którą grasz może, tak jak punk rock, komentować rzeczywistość? Czy chcesz, żeby twoja muzyka miała taki właśnie charakter?\n- Dla mnie bardzo ważne jest, aby muzyka miała swój przekaz, nawet jeżeli jest instrumentalna. Nigdy nie chciałam wydawać płyty, która byłaby wyłącznie ładnym zlepkiem dźwięków. Muzyka jest dla mnie możliwością opowiedzenia o swoim punkcie postrzegania rzeczywistości, przekazywania własnej historii, emocji i przekonań. To jest niezwykle fascynujące, bo wypuszczam w świat dźwięki i mogę obserwować reakcje ludzi, ich interpretacje.\nRecenzenci pisząc o twojej twórczości z upodobaniem przeklejają sobie nawzajem teksty o tym, że stworzyłaś nowy gatunek muzyki elektronicznej. Na ile takie określenia mają sens? Jak widzisz status i miejsce tego co robisz? Czy to muzyka do klubów czy raczej do sal koncertowych na siedząco i po ciemku?\n- Zapraszam na koncert. Jeżeli ktoś, z mojego punktu widzenia mocno na wyrost, napisał, że stworzyłam "nowy gatunek", to jest to dla mnie bardzo duży komplement. Zawsze zależało mi na tym, aby stworzyć coś od początku do końca własnego. Z tego względu bardzo długo zwlekałam z nagraniem pierwszej płyty: brakowało mi stuprocentowego przekonania, że dźwięki, które wypuszczę w świat, będą dokładnym odzwierciedleniem mojej osoby, tego co chciałabym przekazać za pomocą muzyki. To trochę jak poszukiwanie odpowiednich słów, aby opisać emocje. Od początku bardzo unikałam zaszufladkowania w jednej kategorii muzycznej i chyba powoli dopięłam swego. Odnalezienie własnego charakteru w muzyce to trudne zadanie dla każdego artysty. Ja wciąż się tego uczę, szukam i odkrywam - to ciężkie, ale bardzo fascynujące zajęcie.\nRozwijając swoją karierę, zdajesz się zupełnie nie dostrzegać granic państwowych i z powodzeniem występujesz poza Polską. Na ile to dla ciebie ważne?\n- Myślę, że każdy artysta marzy o tym, aby występować poza granicami swojego państwa. Miałam ogromne szczęście, mnie się to udało. W zeszłym roku, zdecydowaną większość koncertów odbyła się za granicą. Z "Untune" odwiedziłam dwanaście krajów w Europie. Duża w tym zasługa firmy Dior - utwór "Duel 35" z debiutanckiego albumu, został użyty jako ścieżka dźwiękowa do jej pokazu w Tokio. W zeszłym roku zostałam również zaproszona do wzięcia udziału w programie Shape. To platforma utworzona przez organizatorów szesnastu europejskich festiwali, w tym krakowskiego Unsoundu. Shape co roku wybiera 48 artystów i muzyków, którzy prezentują swoją twórczość na festiwalach w wybranych krajach. Ważne było także dwunaste miejsce w zestawieniu płyt roku w portalu The Quietus, to było naprawdę duże wyróżnienie znaleźć "Untune" na tak wysokiej pozycji wśród stu innych albumów. Nie ukrywam, że zagraniczne koncerty, to dla mnie niezwykle ważne i cenne doświadczenie, mocno pouczające. Grając za granicą, wychodzę na scenę przed ludzi, którzy chętnie i bez uprzedzeń poznają artystów z innych krajów. Przynajmniej takie są moje dotychczasowe doświadczenia. A wprowadzenie ich w taneczny trans odbywa się zupełnie ponad granicami narodowymi. Cieszę się, że mogę być jednym z polskich reprezentantów muzyki elektronicznej w całej Europie.\nCzęsto mówiłaś o tym, że jako dziewczyna jesteś na scenie traktowana jako ktoś gorszego sortu przez wszystkich od krytyków po akustyków. Czy twoje głośne mówienie "nie" takiemu traktowaniu w czymś pomaga? Czy coś się zmienia w tej kwestii, czy twoim zdaniem polska scena nadal jest brutalnie seksistowska?\n- Przede wszystkim nigdy nie uważałam, że to akurat polska scena jest "brutalnie seksistowska". Za seksizm odpowiedzialni są poszczególni ludzie, ich charakter, a nie państwo, z którego pochodzą. Nigdy nie dostawałam forów ze względu na to, że jestem dziewczyną. Na początku miałam wręcz z tego powodu pod górkę. Dziś myślę, że w dużej mierze wynikało to z mojego nagłego pojawienia się na scenie. Wzbudzało to podejrzenia i niedowierzanie. Z dnia na dzień zaczęłam wyskakiwać ludziom z lodówek. Kobieta - producent? Niemożliwe. Uważam, że w dużej mierze to media pogłębiają takie podziały i stereotypy. Często pytano mnie, jak to jest być dziewczyną w świecie muzyki elektronicznej. Zastanawiam się wtedy, czy dziennikarz zadał, kiedyś podobne pytanie mężczyźnie: jak to jest być facetem w branży muzycznej. To zadawanie pytań, które już same w sobie sugerują odpowiedzi, że istnieją podziały. Stwierdzanie "faktu", a potem prośba o ewentualny komentarz. Jesteś dziewczyną, więc masz gorzej, opowiedz nam o tym. A ja się wcale nie czuję niesprawiedliwie traktowana. Umiem walczyć o swoje. Nie postrzegam siebie w kategorii płci. Jestem po prostu człowiekiem, niezależną producentką, która samodzielnie wychodzi na scenę i jest w stu procentach odpowiedzialna za swoje brzmienie - tym chciałabym wzbudzać szacunek - swoją ciężką pracą. Nie rozumiem tego uporczywego zaglądania artystom w majtki, jakby liczyła się płeć, a nie muzyka, która wykonują.\nJesteś bezczelna i często mówisz głośno rzeczy niepopularne i kontrowersyjne. Masz wrażenie, że to coś daje, że to coś zmienia? Co na tym wygrywasz, a ile na tym przegrałaś?\n- O problemach i tematach niewygodnych nie lubimy rozmawiać, to nie jest na topie. Coś nas uwiera, coś nam się nie podoba, ale będziemy o tym milczeć. Skoro już teraz jestem uważana za bezczelną, to pomyśl, co by się działo, gdybym nie wykonywała muzyki wyłącznie instrumentalnej, a rapowała lub co gorsza, śpiewała teksty. Koterie wymagają znacznej dyplomacji i kompromisu. Okazuje się, że dla wielu osób istnieje cienka granica pomiędzy uporem, buntem a bezczelnością. Może jestem po jednej stronie, a może po drugiej.\nJak będziesz promować najnowszą płytę? Jakie plany koncertowe i festiwalowe możesz już dziś ujawnić?\n- Najpierw wyprawy klubowe w Polsce plus Londyn i Berlin. Nie mogę się doczekać.


Kino domowe albo Blu-ray z filmem w prezencie | Gadżetomania.pl\nFot kevindooley Flickr\nSprzęt Funai, z którym miałem do tej pory do czynienia, nie rzucił mnie na kolana pod względem jakości, więc nie mogę go z czystym sumieniem polecić. Jeśli jednak nie macie tak wysokich wymagań jak ja, a szukacie czegoś taniego, to donoszę, że obecnie możecie to kupić i dostać jeden film na Blu-ray gratis. Szczegóły promocji w pełnej wiadomości.\nJapoński producent RTV ma dla miłośników kina miłą niespodziankę. Każdy, kto zdecyduje się na zakup najnowszego zestawu kina domowego HT2-M200 lub przenośnego odtwarzacza PB1-M200, dostanie w prezencie wybrany przez siebie film w jakości Blu-ray — pisze Funai w informacji prasowej.\nNiestety wybór filmów w promocji jest mocno ograniczony. Można wybrać jeden z pięciu tytułów:\nNa kolana z wrażenia nie padłem. Ale ceny samego sprzętu mogą zachęcić. Przynajmniej zestawu kina domowego 5.1 Funai HT2-M200 z Blu-ray, który kosztuje od 1277 złotych. Przenośny odtwarzacz Blu-ray Funai PB1-M200 opłaca się już mniej. Kosztuje 2277 złotych, a w testach Multi-bloga wypadł dość słabo. Tak się składa, że mam go aktualnie u siebie, więc niedługo sprawdzę sam czy jest wart ponad 2200 złotych. Coś jednak czuję, że nie bardzo.\nŹródło: Fot. kevindooley Flickr\nJak chronić się przed porwaniem przez obcych? Prawdziwie stempunkowy komputer (wideo) Dwie karty ECS-a chłodzone wodą Jak urządzić kino domowe: rewolucyjny In2 Unity Home Theater System Cyberparenting: dzieciaki i nowe technologie na Gadżetomanii Konkurs! Oklejamy gadżety - tydzień drugi! LCD Bending - sztuka stłuczonego monitora [wideo] Dzień Darmowej Dostawy coraz bliżej. Kiedy wypada w tym roku? Kamera HD z pamięcią flash Klawiatura Thermaltake, która schłodzi ci dłonie 5 najciekawszych gadżetów z targów CeBIT 2010 (wideo) Niezwykłe rowery Petera Vargi


Spaghetti putanesca | Kornik w kuchni\n15:55 - kornik - 16 Komentarze\nBardzo szybki i prosty makaron, który przywodzi na myśl śródziemnomorski obiad w małej knajpce nad brzegiem morza. Makaron z początku może wydać się mało pikantny, jednak zmienia się to w miarę jedzenia, co jest uczuciem bardzo przyjemnym. Bardzo polecam! Przepis Nigelli z Kuchni.\nmała puszka filecików anchois, odsączonych\n1/2 łyżeczki pokruszonego chilli\n150 g czarnych oliwek bez pestek\n2 łyżki kaparów, przepłukanych i odsączonych\n500 g suchego makaronu spaghetti\nNastawiamy wodę na makaron, zanim zacznie wrzeć przygotowujemy wszystkie składniki. Anchois drobno siekamy, oliwki grubo kroimy.\nNa dużą, niezbyt głęboką patelnię lub woka wlewamy oliwę, wrzucamy fileciki anchois i smażymy 2-3 minuty, mieszając drewnianą łyżką, aż niemal się rozpadną. Dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek oraz pokruszone chilli i smażymy jeszcze około 1 minuty.\nW międzyczasie do gotującej się wody wkładamy makaron.\nNa patelnię dodajemy pomidory, oliwki, kapary i gotujemy przez około 10 minut, mieszając od czasu do czasu. Sos powinien zgęstnieć. Doprawiamy go solą i pieprzem do smaku, jeśli potrzeba.\nTuz przed końcem gotowania makaronu, odlewamy trochę wody, makaron odcedzamy i przekładamy na patelnię z sosem. W razie potrzeby, jeśli sos będzie zbyt gęsty, podlewamy woda z gotowanie spaghetti. Całość dobrze mieszamy.\nMakaron można przed podaniem posypać po wierzchu posiekaną natką pietruszki.\nEtykiety: dania główne, makarony i kluseczki, przepisy, ryby i owoce morza, warzywa\nkulinarne-smaki 29 stycznia 2011 16:15\nJak ja lubię takie makarony\nAgata 29 stycznia 2011 16:16\nmój ulubiony fragment tej książki, jak Nigella tłumaczy, że można nazwać to danie 'spaghetti po kurewsku', brutalny fakt :-) Mam w planach je zrobić!\nkornik 29 stycznia 2011 16:51\nKulinarne smaki, ja też, ja też!\nAgusiu, też mi się spodobało i końcówka, gdy radzi jak ten makaron podawać:)\nPolecam, makaron pyszny!\nulcik 29 stycznia 2011 16:57\nuwielbiam! uwielbiam :)\nHolga 29 stycznia 2011 17:14\nA u mnie dzisiaj z makaronem carbonara, z groszkiem i chrupiącym boczkiem - J.Oliver ;). Nigella też mogłaby wpaść... ;D\np.s. idę wyciągnąć szarlotkę z piekarnika.\nlo 29 stycznia 2011 19:55\nPamiętam jak w którejś książce z biblioteczki mojego syna wszyscy zajadali się\nspaghetti putanesca. Potem to danie królowało w naszej kuchni. Pyszne danie. Pozdrawiam.\nkornik 29 stycznia 2011 22:52\nUlciku, moja rodzina zaakceptowała, więc też uwielbiamy:)\nHolgo, ale się zgrałyśmy! ale ja nie mam szarlotki, poczęstujesz?\nLo, świetna historia, fajnie jak literatura jest inspiracją dla innych działań. w szczególności takich pysznych:)\nAnonimowy 30 stycznia 2011 10:29\nSmakowicie! Ostatnio na zewnątrz przyświeca słońce, toteż taki śródziemnomorski makaron byłby w sam raz! :)\nPaula 30 stycznia 2011 10:47\npyyycha! od dawna planuję zrobić, tym bardziej, że zawiera to co lubię najbardziej :)\nkornik 30 stycznia 2011 11:29\nZay, zazdroszczę Ci tego słońca... nie pamiętam kiedy ostatni raz widziałam jakiekolwiek promienie:)\nPaulo, to koniecznie spróbuj!\nHolga 30 stycznia 2011 13:56\nJasne, że poczęstuję. Jutro (lub dzisiaj wieczorem ;) u mnie na blogu ;)\nkornik 30 stycznia 2011 21:07\nHolgo, no to się szykuje! ślinka juz cieknie:)\nmajka 31 stycznia 2011 09:23\nLubie. I to bardzo :) Ja robilam to spaghetti z przepisu Jamiego. Bylo pyyyyszne :)\nkornik 31 stycznia 2011 13:36\nMajko, nam też bardzo zasmakowało!\nMT 18 lutego 2011 12:34\nMusze zrobić - to będzie kulinarna podróż w na południe - trochę więcej słońca na talerzu...\nkornik 19 lutego 2011 09:12\nMT, bardzo polecam, sama bym chętnie zjadła teraz taki makaronik.\nPasta z papryki i suszonych pomidorów\nKarmelizowane gruszki z jogurtem\nPołudniowoindyjskie curry z warzyw\nPieczone pierogi ze szpinakiem, niebieskim lazurem...\nPilaw z żurawiną i orzechami nerkowca


Wielkopolska: kierowca uderzył w pędzący skład Polregio - Serwis Kolejowy\nŹródło: Gov.pl/ KP PSP w Nowym Tomyślu\nW miejscowości Wojnowice w woj. wielkopolskim doszło w czwartek do kolizji samochodu osobowego z pociągiem. Około godziny 14:50 kierowca Toyoty nie zachował ostrożności i wjechał w bok pędzącego składu należącego do Polregio – poinformowała Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Nowym Tomyślu.\nZ ustaleń służb wynika, że mężczyzna nie zauważył przejazdu kolejowego, sygnalizacji świetlnej i opuszczonej zapory. W wyniku tego kontynuował jazdę i uderzył w bok składu Polregio relacji Zielona Góra – Poznań. Na miejsce zdarzenia udały się dwa zastępy straży z Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej w Nowym Tomyślu oraz zastępy Ochotniczej Straży Pożarnej z Opalenicy i Wojnowic, a także strażacy z Grodziska. Po przybyciu na miejsce służby zastały samochód znajdujący się w rowie przy torowisku i pociąg osobowy stojący w odległości około 150 metrów. Toyota była poważnie uszkodzona, a skład osobowy jedynie lekko zarysowany. Po zdarzeniu droga 307 była zamknięta na wysokości przejazdu kolejowego. Obowiązywał ruch wahadłowy.\nW momencie kolizji pociągiem osobowym relacji Zielona Góra – Poznań podróżowało 45 pasażerów. Żadnej osobie przebywającej na pokładzie składu, łącznie z maszynistą, nic się nie stało. Kierowca samochodu osobowego również nie odniósł obrażeń i odmówił ratownikom hospitalizacji. Strażacy podkreślają, że mężczyzna może mówić o dużym szczęściu.\nWszyscy pasażerowie podróżujący składem zostali ewakuowani i przeprowadzeni na peron stacji PKP w Wojnowicach. Kontynuowali podróż składem zastępczym, zapewnionym przez przewoźnika.


OUTLET - ZESTAW OCZYSZCZENIE - 8 MASEK | Outlet rabaty -60% | MEDIHEAL\nOUTLET - ZESTAW OCZYSZCZENIE - 8 MASEK\nLubisz okazje? Przetestuj nasz zestaw specjalnie wybranych masek, które oczyszczą, nawilżą i nadadzą skórze blasku. Domowe spa w super cenie!\nOszczędzasz 6.01% (5.40zł), kupując w zestawie.\n3x OUTLET - MEDIHEAL MASKA W PŁACHCIE HYDRO Z SERUM NAWILŻAJĄCA\nTyp towaru: Outlet\n3x OUTLET - MEDIHEAL MASKA W PŁACHCIE CLEAR Z SERUM OCZYSZCZAJĄCA\n2x OUTLET - MEDIHEAL MASKA W PŁACHCIE MINT WRAP TRÓJWARSTWOWA KOJĄCA\nZESTAW 8 MASEK - OCZYSZCZENIE\n3 x MEDIHEAL CAPSULE 100 HYDRO\n3 x MEDIHEAL CAPSULE 100 CLEAR\nJeśli lubisz domowe zabiegi kosmetyczne, a Twoja cera jest wrażliwa, zanieczyszczona i potrzebuje nawilżenia, skorzystaj z minizabiegu z wyjątkowo cienką maską i serum w kapsułce do użycia po zbiegu. Już po pierwszym razie zobaczysz efekt na swojej skórze i poczujesz się jak po wyjściu z gabinetu kosmetycznego.\nNowoczesna formuła esencji w masce działa oczyszczająco, zwęża pory, zmniejsza skłonność do przetłuszczanie się skóry, regeneruje i odżywia, dzięki zawartości składników aktywnych takich jak: olejek z drzewa herbacianego, kwas salicylowy, wyciąg z zielonej herbaty oraz ekstrakty z wąkroty azjatyckiej, oczaru wirginijskiego, portulaki pospolitej, spiruliny oraz wyciągi z rumianku pospolitego, wiesiołka dwuletniego i kwiatów nagietka. Serum w kapsułce z kwasem hialuronowym do stosowania po użyciu maska, intensywnie nawilża, wygładza, chroni przed utratą wody z naskórka oraz wzmacnia barierę ochronną skóry.\n2 x MEDIHEAL AIRPACKING MINT WRAP\nPolecam! Ta maska jest przyjemnym domowym zabiegiem, dzięki któremu można zauważyć satysfakcjonujące efekty. Skóra na drugi dzień jest taka apetyczna i rozświetlona.\nJej nakładanie jest bardzo przyjemne a na uwagę zasługuje fakt, że zostawia bardzo fajną, gładką buzię w dotyku, niemalże aksamitną i fajnie nawilżoną.\nPierwsza maska, do której materiału i kształtu nie mam żadnego „ale”. Stosuje raz na tydzień co pozwala mi na mały zabieg kosmetyczny w zaciszu domowym\nDziałanie tej maski jest super! Maska bardzo dobrze dopasowuje się do twarzy i dobrze przylega. Po jej użyciu moja twarz promieniała i była bardzo wypoczęta.\nMój pierwszy kontakt z tą maseczką bardzo na plus. Opakowanie wypasione, dodatkowe serum w zestawie. Maska dokładnie przylega do skóry, jest miła w "noszeniu" Skóra po jest nawilżona, ujędrniona, napięta. Kwas hialuronowy, który jest w składzie wygładza delikatne zmarszczki. Dodatkowy plus za kapsułkę którą można stosować jeszcze kilka dni po aplikacji maseczki. Ja jestem zadowolona z tego produktu. polecam!\nMoja ulubiona maseczka :) Płachta bardzo dobrze dopasowuje się do twarzy i się z niej nie zsuwa. Genialnie nawilża skórę. Skóra staje się niesamowicie miękka i gładka w dotyku. Nie podrażnia ani nie uczula. Bardzo podoba mi się, że jest ona dwuetapowa. Z pewnością do niej wrócę\nTa maseczka to nie tylko „bomba” nawilżająca cerę ale tez naprawdę fajna i ciekawa formuła. Maseczki super się trzymają i nie zsuwają, co przy niektórych maskach jest naprawdę uciążliwe. Uwielbiam skore twarzy po noszeniu tej maseczki :) jest świetna!\nMaseczki z mediheal to mój strzał w 10. Bardzo podoba mi się ich formula, nie zsuwają się przylegają do twarzy, nie przeszkadzają w użytku podczas wykonywania innych czynności, dzięki czemu sprawdzają mi się zwłaszcza gdy brakuje mi czasu. Ta maseczka to jedna z moich ulubionych, że względu na wyciąg z Zielonej herbaty. Duży plus za to, że maseczka pomimo właściwości oczyszczających, nie podraznia.


Szubinianie świętowali razem z miastem! | Express Bydgoski\nPodczas parady ulicami miasta szubinianie przywdziali odpowiednie stroje, ciekawie się prezentując Iwona Matusiak\nMieszkańcy spotkali się na Stadionie Miejskim, gdzie rozegrano Igrzyska Sędziwoja z Szubina, by później na boisku boczny wziąć udział w festynie rodzinnym, podczas którego przygotowano wiele atrakcji dla małych i dużych. Wieczorem wysłuchać można było koncertu w wykonaniu Anny Wyszkoni.\nTrzeci dzień to również wiele wydarzeń, które najpierw zgromadziły szubinian na rynku, gdzie odbyło się nabożeństwo w ich intencji.\n- Z dumą patrzymy na sześć i pół wieku istnienia miasta. Wspaniałe rody wielkopolskich właścicieli klucza szubińskiego: Pałukowie, Czarnkowscy, Opalińscy czy Mycielscy tworzyły podwaliny miejsca, w którym żyjemy. Ich dorobek w postaci najstarszych budowli w mieście do dzisiaj jest naszą ostoją. Ostoją naszej wiary i dziedzictwa naszej małej ojczyzny - mówił podczas mszy burmistrz Artur Michalak.\nSzubinianie spotkali się też w parku przy ulicy Kcyńskiej, by stamtąd wyruszyć w paradzie w kierunku placu Wolności.\n- Wspaniale jest widzieć tyle uśmiechniętych i zadowolonych twarzy naszych mieszkańców. Jest sporo poprzebieranych osób, bo przecież my, szubinianie, lubimy się bawić. Taka parada powinna odbywać się co roku. Wielkie gratulacje również dla zagrzewającego do wspólnej zabawy Patryka Dzikowskiego - podsumowała pani Maria z Szubina.\nZwieńczeniem parady było zakopanie Kapsuły Pamięci, w której znajdowały się listy do przyszłych pokoleń, a było ich prawie 400. Tego dnia odbył się również festyn średniowieczny w ruinach zamku, gdzie rozstrzygnięto konkurs na najciekawsze przebranie.\nZobacz galerię zdjęć: Urodziny Szubinahttp://express.bydgoski.pl/302859-0,650-lat-Szubina,0.html\nobchody urodzin mias...


Z Iłży za Wisłę. Będzie trasa dla rowerów! – Bractwo Rowerowe\nZ Iłży za Wisłę. Będzie trasa dla rowerów!\nZarząd Dróg …\nZarząd Dróg Wojewódzkich pozytywnie odpowiedział na nasze pismo (zobacz >>>) dotyczące zarówno planów budowy drogi rowerowej Iłża – Lipsko – most na Wiśle jak i naszego uczestnictwa w pracach projektowych. Poniżej treść odpowiedzi:\nDotyczy: ścieżki rowerowej wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 747 na odcinku od Lipska do Iłży.\nW odpowiedzi na pismo z dnia 19 lipca 2015 r. w sprawie jw., Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Warszawie informuje, że zgodnie z dotychczasowymi zamierzeniami, droga wojewódzka nr 747 na odcinku od Iłży do Lipska będzie wybudowana w nowym przebiegu, z niewielkim wykorzystaniem istniejącego przebiegu tejże drogi. W ramach przygotowania tej inwestycji w 2010 r. została opracowana stosowna koncepcja programowo-przestrzenna. Dla rozwiązań i przebiegu drogi wskazanego w tejże koncepcji, Wójt Gminy Rzeczniów wydał w 2011 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Obecnie na podstawie ww. koncepcji i decyzji zlecone będzie opracowanie kompleksowej dokumentacji projektowej (budowlanej, wykonawczej i przetargowej) wraz z uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na mocy której zatwierdzony zostanie projekt budowlany, wydane pozwolenie na budowę oraz na własność województwa mazowieckiego przejdą grunty niezbędne do realizacji tejże inwestycji. Tym samym rozwiązania przyjęte w ww. koncepcji stanowią podstawę do dalszych prac projektowych i nie powinny ulegać istotnym modyfikacjom.\nW ww. koncepcji przewidziano, iż ruch rowerowy w ciągu DW 747 będzie odbywał się głównie poprzez drogi serwisowe. Na kilku odcinkach w obrębie których nie przewidziano dróg serwisowych, zaprojektowano drogi dla rowerów. Ww. rozwiązania pozwalają na zapewnienie ciągłości ruchu rowerowego na ok. 90% długości projektowanego odcinka drogi wojewódzkiej nr 747.\nOdnosząc się do Państwa prośby o możliwość zapoznania się w toku prac projektowych z dokumentacją projektową, Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Warszawie co do zasady nie widzi przeciwwskazań odnośnie powyższego. W chwili obecnej przygotowywana jest procedura przetargowa w celu wyłonienia wykonawcy prac projektowych. Przewidujemy, iż umowa z wyłonionym wykonawcą zostanie zawarta pod koniec IV kwartału br., w związku z czym prosimy o ponowny kontakt lub stosowny wniosek pod koniec I kwartału 2016 r. Sądzimy, iż w tym terminie wykonawca prac projektowych będzie w stanie udostępnić Państwu opracowanie projektowe w fazie projektu budowlanego.\nAutor Bractwo RoweroweOpublikowano 2 listopada 2015 Kategorie Wszystko\nPoprzedni Poprzedni wpis: [Rowerem na zakupy] Stokrotka na Ustroniu\nNastępny Następny wpis: [Rowerem na zakupy] Biedronka na Gołebiowie i Akademickim


O nas – Szkoła ratowników\nInstruktor ratownictwa górskiego TOPR, ratownik zawodowy oraz instruktor narciarstwa. Taternik jaskiniowy, człowiek wielu pasji: poza górami wolny czas spędza na spływach kajakowych, jeździe konnej a także pokonuje kilometry na rowerze szosowym. Hasło Kuby to „Spokojnie, nie nerwowo”.\nRatownik TOPR, podróżnik, ogromny pasjonat nart turowych – najchętniej w ogóle by się z nimi nie rozstawał. Wspina się w różnych rejonach świata, zarówno latem, jak i zimą. Zwolennik czarnego angielskiego humoru z przymusową domieszką cynizmu i ironii. W tematach dotyczących map, nawigacji, elektroniki i łączności zagnie każdego. Jego motto: „Każdy człowiek ma dwa życia; to drugie zaczyna się wtedy, gdy zda sobie sprawę, że ma tylko jedno”.\nRatownik TOPR, instruktor wspinaczki skałkowej, technik linowych, narciarstwa zjazdowego oraz narciarstwa skiturowego, taternik jaskiniowy od lat związany ze Speleoklubem Tatrzańskim oraz członek tatrzańskiego Stowarzyszenia Kanioningowego. Uczestnik kilkudziesięciu wypraw eksploracyjnych do jaskiń Polski i Europy. Wspina się w Tatrach oraz w skałach i górach Europy latem i zimą. Na nartach skiturowych przeciera szlaki w Tatrach, Karkonoszach, Beskidach i Alpach.\nStarszy ratownik TOPR, instruktor wspinaczki sportowej oraz narciarstwa, hydrolog – jak go ktoś zapyta, to zawsze odpowie, dlaczego w Tatrach Wysokich nie należy pić wody ze strumyków. Pasjonat wspinaczki skalnej, górskiej i lodowej. Poza tym uwielbia spędzać czas na nartach skiturowych a latem na rowerze MTB. Jest fanem rocka progresywnego.


Dyskusja wikisłownikarza:83.3.209.146 – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny\nDzięki za zainteresowanie Wikisłownikiem. Twój eksperyment z edycją artykułu powiódł się, ale wprowadzone przez Ciebie zmiany już cofnięto. Miejscem właściwym do eksperymentowania jest brudnopis. Jeśli potrzebujesz pomocy, skorzystaj ze stron pomocy lub skontaktuj się z którymś z administratorów. --Derbeth talk 21:53, 17 sty 2008 (CET)\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 22:53, 17 sty 2008. Statystyki oglądalności strony


Premiera „Króla Zofiusa i Cudownej Kury” w warszawskim Teatrze Lalek Guliwer – w sobotę | dzieje.pl - Historia Polski\nSpektakl „Króla Zofiusa i Cudownej Kury” w warszawskim Teatrze Lalek Guliwer\n"Dorst był wspaniałym dramatopisarzem. To są sztuki wyjątkowe, całkiem inne niż wszystkie inne dramaty dla dzieci. U niego osie dramaturgiczne są zupełnie inaczej skonstruowane niż w utworach innych popularnych pisarzy" - podkreśliła Słabińska. "W innych miejscach stawiał akcenty - i to też jest intrygujące wyzwanie dla reżysera" - dodała.\nReżyser przyznała, że po raz pierwszy realizuje sztukę Dorsta. "Nie są to bajeczki. To są teksty filozoficzne dla dorosłych, w których odkrywamy kilka warstw, wielość znaczeń. To trudne do ugryzienia pod względem analizy dzieła literackiego i później - na etapie realizacji i pracy z aktorem" - wyjaśniła.\n"W naszym przedstawieniu Kura przynosi rozwiązanie problemów. Król jest z własnej winy samotny, bo sam się w tę samotność wpędził. Ma cechy przemądrzałego samoluba, jest gniewny i pyszny. Opuszczają go wszyscy mieszkańcy zamku, znika nawet jego pokój, uciekają od niego obrażone meble i sprzęty" - mówiła Słabińska, dodając, że przedstawienie swoją estetyką przypomina "ożywiony obraz surrealistyczny".\n"Nie są to bajeczki. To są teksty filozoficzne dla dorosłych, w których odkrywamy kilka warstw, wielość znaczeń. To trudne do ugryzienia pod względem analizy dzieła literackiego i później - na etapie realizacji i pracy z aktorem" - wskazuje Laura Słabińska.\nZwróciła uwagę, że od kilku lat pracuje ze stałą ekipą realizatorów. "Pomysł na pseudonim Punch Mama narodził się podczas pierwszej realizacji, gdy poczuliśmy, że tworzymy w stałym zespole; że wypracowaliśmy już wspólną estetykę charakterystyczną dla naszych spektakli. Postanowiliśmy zmienić formułę, by nie być osobni. Dlatego, gdy pracujemy razem - podpisujemy się Punch Mama i moi chłopcy" - wyjaśniła.\n"W trakcie spektaklu wchodzimy do głowy niezrównoważonego Króla i szukamy w niej odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Czy można być aż tak zapatrzonym w siebie, żeby nie zauważyć, że traci się to, co najważniejsze? Może czasem wystarczy przestać być tak bardzo poważnym, pozwolić sobie na odrobinę wygłupu i przestać obawiać się ośmieszenia" - czytamy w zapowiedzi przedstawienia.\nTeatr Lalek Guliwer po raz drugi sięgnął po twórczość niemieckiego dramatopisarza Tankreda Dorsta. W jego repertuarze znajduje się spektakl pt. "Amelka, Bóbr i Król na dachu" wg Dorsta w reżyserii Piotra Cieplaka (2005).\n"Dorst wielokrotnie powtarzał, że ma wrażenie, iż w gruncie rzeczy pisze ciągle ta samą sztukę, na ten sam temat: o bycie i człowieczeństwie" - przypomniano w zapowiedzi.\nAutorem przekładu jest Jacek Stanisław Buras. Reżyseria - Punch Mama (Laura Słabińska). Scenografię zaprojektował Pavel Hubicka. Muzykę skomponował Tomasz Lewandowski. Za plastykę ruchu odpowiada Arkadiusz Buszko, a za reżyserię świateł - Damian Pawella. Multimedia - Przemysław Żmiejko.\nWystępują: Katarzyna Brzozowska, Paulina Skłodowska, Honorata Zajączkowska, Georgi Angiełow, Paweł Jaroszewicz, Damian Kamiński, Jacek Poniński i Adam Wnuczko.\nTankred Dorst (ur. 1925 - zm. 2017) - niemiecki dramatopisarz, autor scenariuszy i słuchowisk. Pierwsze doświadczenia teatralne zdobył w latach 50. XX w., gdy współpracował ze studenckim teatrem marionetek. Sławę przyniosła mu wystawiona w Stuttgarcie sztuka "Toller". Był laureatem wielu nagród, m.in. laurów im. Gerharda Hauptmanna, Georga Buechnera i Maxa Frischa.\nW Polsce wystawiono m.in. jego "Zakręt", "Fernando Krapp napisał do mnie ten list", "Pana Pawła", "Merlina albo ziemię jałową", oraz sztuki dla młodszych widzów - "Jak Matołusz poszedł szukać olbrzyma" i "Amelka, Bóbr i Król na dachu".\nPunch Mama (pseudonim Laury Słabińskiej) - reżyser, muzyk, fryzjerka-stylistka, artystka rękodzieła. Zrealizowała ponad 20 spektakli w Polsce i we Włoszech, m.in.: "Pan Lampa" wg Maliny Prześlugi w Teatrze "Baj Pomorski" w Toruniu, "O Krokodylu i Królu Daktylu" Marty Guśniowskiej w Teatrze Powszechnym w Radomiu, "Ach, jak cudowna jest Panama" Janoscha w Teatrze Miejskim w Gliwicach, "Kto się boi Pani Eś?" Marty Guśniowskiej w Zdrojowym Teatrze Animacji w Jeleniej Górze. W stołecznym Teatrze Lalek Guliwer w 2019 r. wyreżyserowała przedstawienie "Jak się robi cyrk?" wg Ivana Pilnego.\nStworzyła stylizacje, fryzury i peruki m.in. do spektakli "Tragedia Macbetha" (reż. Grzegorz Kwieciński), "Na Arce o Ósmej" (reż. Agata Biziuk) i "Wesele Figara" (reż. Paweł Aigner).\nPrzedstawienie adresowane jest do dzieci od 5 lat.\nPremiera - 22 lutego o godz. 17.30 na Dużej Scenie Teatru Lalek Guliwer w Warszawie. Kolejne przedstawienia - 23, 25 i 27 lutego br.(PAP)\nPremiera "Taty" w reż. Marka Ciunela w Teatrze "Guliwer" - w sobotę\nPiotr Fronczewski: czas na pointę\nList prezesa ZASP-Stowarzyszenie z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru


Z przyjemnością pragniemy poinformować, że kolejni nasi klienci mogą cieszyć się z wygranej sprawy frankowej. Tym razem naszej argumentacji uległ PKO BP S.A. - kancelarie frankowe- adwokat Daniel Ostaszewski\nZ przyjemnością pragniemy poinformować, że kolejni nasi klienci mogą cieszyć się z wygranej sprawy frankowej. Tym razem naszej argumentacji uległ PKO BP S.A.\nSprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w Legnicy pod sygn. akt I C 361/21. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r. Sędzia Joanna Tabor-Wytrykowska:\n1. ustaliła, że Umowa kredytu mieszkaniowego Własny Kąt hipoteczny nr […] zawarta w dniu 29 sierpnia 2006 roku pomiędzy powodami […] a stroną pozwaną Powszechną Kasą Oszczędności Bankiem Polskim SA jest nieważna;\n2. zasądziła od pozwanej PKO BP SA na rzecz strony powodowej kwotę 338.649,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie;\nUnieważnienie umowy kredytu frankowego zawartego z PKO BP SA\nCo ważne, na zasądzoną kwotę 338.649,05 zł składa się nie tylko kwota 331.807,53 zł tytułem nienależnie zapłaconych rat kapitałowo – odsetkowych, ale także kwota 6.841,52 zł stanowiąca sumę nienależnie pobranych opłat okołokredytowych.\nPrevPoprzedni wpisCzy banki realizują orzeczenia po prawomocnym wyroku w sprawie frankowej? Wypłata pieniędzy po wygranej z bankiem. Rozliczeniem z bankiem.￼\nNastępny wpisCzym odfrankowienie różni się od ugody z Bankiem? Czy opłaca się odfrankowić kredyt?Następny


Pomarańczowa tarta z marakują | Moja Delicja\nPomarańczowa tarta z marakują\nautor Ania Moja Delicja 29 grudnia 2015 28 lutego 2020\nJuż od dłuższego czasu chciałam skosztować owoców marakui, których to wcześniej nigdy nie próbowałam. Niestety marakuja (inaczej zwana owocem pasji lub passiflorą) nie jest zbyt popularna u nas i dotychczas nie widziałam jej w sklepach. Więc jak tylko pojawiła się w gazetce jednego z hipermarketów bez wahania ją zakupiłam.\nZdziwiłam się niebywałą lekkością tych owoców. Sprawiają wrażenie jakby były puste w środku i w zasadzie takie są. Dojrzałe owoce marakui mają pomarszczoną skórkę. Jadalny miąższ, który wydrąża się łyżką jest cierpki w smaku, natomiast użyty w deserach ma pyszny smak. Słyszałam opinie, że dla wielu ludzi marakuja jest najsmaczniejszym owocem tropikalnym.\nW jednej z książek Gordona Ramsaya znalazłam przepis na pomarańczową tartę z marakują, którą postanowiłam upiec na święta.\nPomarańczowa tarta z marakują bardzo zasmakowała nam i naszym gościom. W zasadzie trudno się od niej oderwać 🙂 Ma lekko orzeźwiający smak (szczególnie wyciągnięta z lodówki), jest słodko-kwaśna i idealnie pasuje do niej cieniutka warstwa ciemnej czekolady rozsmarowana na kruchym spodzie.\nZ przepisu Gordona zaczerpnęłam tylko przepis na nadzienie, gdyż ciasto kruche robię po swojemu. Uważam, że nadzienie jest wystarczająco słodkie i nie ma potrzeby dosładzania ciasta kruchego. Gordon w swoim przepisie używa tzw. Pâte Sucrée, czyli słodkiego ciasta kruchego piaskowego, które z reguły przygotowuje się inaczej niż większość tart. W Pâte Sucrée uciera się masło z cukrem i dopiero dodaje resztę składników. Dla mnie Pâte Sucrée świetne jest na wszelkiego rodzaju ciasteczka, natomiast do tej tarty wolę wersję ciasta bez cukru, ze względu na słodkie nadzienie.\n1/4 łyżeczki soli (używam domowej soli waniliowej)\n110 g zimnego masła (82% tłuszczu)\nPomarańczowe nadzienie z marakują:\n6 dojrzałych, pomarszczonych owoców marakui\n350 ml świeżego soku pomarańczowego (ew. soku 100% z kartonu)\n5 dużych jaj (rozm. L) – dałam 4\nPrzygotować ciasto kruche:\nMąkę przesiać do miski, wymieszać z solą.\nDodać zimne masło pokrojone w kawałki. Wyrobić kruszonkę (krótko zmiksować w malakserze lub rozetrzeć palcami zimnych rąk, lub przy pomocy mieszadła w robocie). Następnie dodać żółtko i 1 łyżkę śmietany. Szybko zagnieść ręcznie kulę (jeżeli ciasto będzie zbyt kruche i nie będzie się łączyć, można dolać 1 łyżkę zimnej wody), spłaszczyć, owinąć folią spożywczą i schować na 30 minut do lodówki.\nPo tym czasie ciasto rozwałkować na placek o grubości ok. 3 mm i wyłożyć nim spód i boki formy do tarty o średnicy 21-23 cm. Idealnie by było zostawić ok. 1 cm ciasta wystający ponad brzeg foremki (dzięki temu boki tarty nie obniżą się podczas pieczenia).\nCiasto gęsto ponakłuwać widelcem, wyłożyć papierem do pieczenia, obciążyć kulami ceramicznymi do pieczenia lub zwykłą fasolą (dzięki temu ciasto zachowa swój kształt i nie zniekształci się) i schować do lodówki na 20-30 minut.\nW tym czasie rozgrzej piekarnik do 200°C (grzałka góra-dół) i przygotuj nadzienie.\nMarakuję przekrój, łyżką wydrąż miąższ do rondelka, zalej sokiem pomarańczowym. Gotuj, aż ilość płynu zredukuje się o połowę. Przetrzyj przez sito, przeciskając spodem łyżki, aby odzyskać jak najwięcej soku (powinno go być ok. 250 ml). Odstaw do ostudzenia.\nW trakcie gotowania marakui w soku pomarańczowym wstaw spód tarty do rozgrzanego pieca i piecz przez 15 minut. Następnie zdejmij obciążenie i piecz kolejne 5 minut.\nWyciągnij i odstaw do ostudzenia. Zmniejsz temperaturę w piekarniku do 150°C.\nW miedzy czasie rozpuść w kąpieli wodnej 40 g gorzkiej czekolady i gdy lekko przestygnie (ale będzie lekko ciepła i lejąca), rozsmaruj po jeszcze ciepłym cieście.\nOdmierzony i zredukowany sok zmiksuj z cukrem, jajami i śmietanką na gładką, płynną masę.\nWlej nadzienie na spód tarty (najlepiej wlewać do formy, ustawionej na wysuniętej blaszce piekarnika – minimalizując w ten sposób wylanie masy).\nPiecz w 150°C około 40 minut (nadzienie po środku będzie jeszcze trochę płynne i będzie zastygać podczas studzenia).\nJeśli masz palnik, to wierzch tarty możesz delikatnie przypalić.\nTartę wyjmij z pieca i ostudź.\nOstudzoną wyjmij z formy, pokrój na kawałki i podawaj. Przechowuj w lodówce.\nTarta gruszkowo-pomarańczowa Ciasto marchewkowe najlepsze Proste ciasto kakaowe bez jajek\nPoprzedni wpisKruche makowe gwiazdki cytrynowe\nNastępny wpisCzekoladowe ciasto bananowe z żurawiną\n29 grudnia 2015 at 14:16\n29 grudnia 2015 at 18:24\nPolecam, jeśli tylko uda Ci się kupić marakuję 🙂\n29 grudnia 2015 at 11:12\nI Basia zgłodniała 🙂\n29 grudnia 2015 at 11:58\nNastępny: Czekoladowe ciasto bananowe z żurawiną\nCzytasz: Pomarańczowa tarta z marakują


22.09.2004 CO TAM, PANIE, W HIMALAJACH? 09/2004 (43)\nDwójką filarem Bhagirathi\nBył to jeden z najśmielszych, a pod względem stylu najpiękniejszych wyczynów himalajskiego roku 2004. Wiele lat temu Georges Bettembourg powiedział, że zachodnia ściana Bhagirathi III to jest El Capitan ze stojącą na nim północną Droites. Tym razem chodziło o wejście stylem alpejskim i bez sztucznych pomocy (rotpunkt) prawym filarem zachodniej ściany Bhagirathi III (6454 m), jednak nie drogą szkocką (V--VI/A2), lecz wprost skalnymi krawędziami filara, z widokami na "dzwon" zachodniej ściany. Dokonali tego wejścia 39-letni Walter Hölzler z Allgäu i 30-letni Jörg Pflugmacher z Garmisch Partenkirchen. Była to trzecia próba Hölzlera na tej formacji -- poprzednie nie powiodły się w latach 2000 i 2001. Filar ten oferuje 1,5 km wspinaczki o trudnościach do 8+/9-, 30 wyciągów nie licząc stromych lodowych i śnieżnych partii szczytowych. Spity używane były tylko na stanowiskach i wiszących biwakach, a także w parunastu punktach wyłącznie do asekuracji, skała bowiem na ogół umożliwiała posługiwanie się kostkami. Po parodniowej obróbce dolnych wyciągów, 10 maja Niemcy rozpoczęli definitywny atak, w ścianie spędzili 9 dni, 5 nocy w oparciu o portaledge. Do sztucznych środków (tylko kostek) sięgnęli na 2 wyciągach. 19 maja skrajnie wyczerpani osiągnęli szczyt w mgle i niepogodzie -- powrót nastąpił tą samą drogą w ciągu półtora dnia. Swoją drogę nazwali "Drabiną do Nieba". Nie brakowało przygód. Do cięższych należała strata buta Hölzlera, niezbędnego do dotarcia do szczytu. Spadł on przeszło 200 m i wspinacze musieli po niego zjechać. Podczas powrotu zjazdami, w ciemnościach i wietrze Pflugmacher zaplątał się w liny i o mało się nie udusił. Ciekawostką jest też, że prowadzenie na całej drodze wziął na siebie Walter Hölzler, który swój pomysł i długoletnie marzenie chciał mieć całkowicie na własność. Pamiętać też trzeba, że ekstremalne trudności pokonywane były na wysokości 5000--6400 m, gdzie płucom już naprawdę brakuje tlenu. Sukces wysokościowo-ekstremalny wysokiej klasy!\nWięcej o Kongurze\nPotężny i trudny Kongur (7719 m) jest najwyższym szczytem Gór Kaszgarskich, tworzących pomost między Pamirem a Kunlunem. Przez geografów bywa zaliczany to do jednego, to do drugiego pasma, choć bardziej ciąży ku Pamirowi. Niektórzy wyodrębniają Góry Kaszgarskie w osobny rejon górski. Pierwszego wejścia na szczyt dokonała w r. 1981 wyprawa brytyjska -- zespołem w składzie Chris Bonington (kierownik), Joe Tasker, Alan Rouse i Peter Boardman. Nieudanych prób było przeszło 10, w tym polska w r. 1999. Latem 2004 pod ścianą północną zjawiły się 3 różne wyprawy rosyjskie, krótko omówione przez nas w GS 08/04. Dokonały one 3 wejść na szczyt -- nową drogą, od północy. I tak w dniu 9 sierpnia na wierzchołku stanęli dwaj Łotysze i dwaj alpiniści z Petersburga, Walerij Szamało (kierownik) i Kirył Korabielnikow, 25 sierpnia szóstka alpinistyczno-naukowej wyprawy Andrieja Lebiediewa z Moskwy (W. Kagan, W. Kulbaczenko, W. Liogkich, A. Miedwiediew, A. Pietrow i W. Odochowski) i 26 sierpnia 3 stołbistów Nikołaja Zacharowa z Krasnojarska (W. Archipow, A. Michalicyn i S. Fiłatow). Dwóch wejść dokonano nową drogą (Moskowskij Marszrut), grzędą północno-zachodnią (na prawo od japońskiego filara północnego). Zespół z "Pitera" powtórzył jak się zdaje drogę japońską. Razem z dwójką Szamały wierzchołek osiągnęli osobno działający Łotysze Silin i Valdas, którzy nakręcili filmik video, niestety z powodu mgły -- bez widoków ze szczytu.\nW podsumowaniach stwierdzano kategorycznie, że wyprawy dokonały kolejno wejść II, III i IV. Ich uczestnicy wiedzieli o wyprawie japońskiej z lata 1989, ale nie mieli o niej bliższych informacji. Na rosyjskich stronach www czytamy: "W American Alpine Journal ukazała się krótka notka o wejściu. Nikt jednak nie widział żadnej relacji ani fotografii, nie było też innych publikacji, a z uczestnikami wejścia nie ma kontaktu. Światowa społeczność nie wierzy w to wejście." Powoływanie się na opinię światową jest dość ryzykowne, zwłaszcza jeśli się nie ma wglądu w źródła. Tymczasem wyprawa ma notatki w czasopismach zachodnich (niżej podpisany sam je kolportował), zaś główny i bogato ilustrowany raport ukazał się w "Iwa to Yuki" nr 137 (grudzień 1989), skrótowy zaś w "Sangaku Nenkan '90". Ponieważ publikacje japońskie są w Europie raczej rzadkością, podajmy kilka szczegółów o tej, jak się okazuje, nieznanej wyprawie japońskiej. Liczyła ona 16 członków, bazę rozbiła u stóp północnej grzędy (3600 m) 4 czerwca. Założono 2 obozy i 2 biwaki. Trudny skalny odcinek Kasa Iwa (skała "Parasol") ominięto żlebem od lewej. Od obozu II atak nastąpił stylem alpejskim . 11 lipca szczyt 7719 m osiągnęły po kolei 3 trójkowe zespoły -- kierowali nimi H. Mutoh, E. Yasuda i T. Sudoh. Reprodukujemy schemat drogi wejścia północną grzędą. W r. 1981 japońska próba wejścia na Kongur stylem alpejskim od północy zakończyła się tragicznie: trójka szturmowa przepadła bez wieści.\nWejście na Kaszkar\nInnym rosyjskim sukcesem minionego lata było trawersowanie masywu Kaszgaru w Tien-szanie. Kaszkar jest pięknym 6-tysięcznikiem, wznoszącym się w grani na południe od grzbietu Kokszaałtau (Pika Pobiedy) w słabo poznanej połaci Tien-szanu Centralnego. Jego nazwa podawana jest w różnych brzmieniach (Kaszkar, Koszkar, Koczkarbaszi, w chińskim zapisie Kaxkar, Koxkar Feng). W r. 2002 zainteresowali się nim turyści górscy z Moskwy, którzy przeprowadzili tu rekonesans a nawet próbę wejścia. Latem bieżącego roku 6-osobowa ekipa Turklubu "Westra" z Moskwy (3 mistrzowie sportu "po turizmu") dokonała w dniach od 11 do 22 lipca trawersowania masywu graniami północną i wschodnią, przez szczyciki 5550, 5620, 5650 i 6050 m. Marszrutę sklasyfikowano jako 4B--5A. Trawersowanie wymagało kilkudniowego pobytu powyżej 5000 m, a w wielu miejscach sztywnej asekuracji. Pogoda była zmienna, kilka dni wypadło na przeczekiwanie śnieżyc. Pod kopułą szczytową na biwak zeszła lawina, która przysypała 3 osoby, odkopane bez szwanku po 15 minutach. Dwuwierzchołkowy szczyt osiągnięto w słoneczny dzień 21 lipca 2004. Droga zejścia w dolnej części była alpinistom znana z próby w 2002 roku. Kierował wyprawą Anatolij W. Dżulij, zespół tworzyli W. Leonienko, D. Lechtman, I. Michaliow, A. Kirijenko i J. Strubcow (nie podano, czy wszyscy byli na szczycie).\nInternetowe sprawozdanie wyprawy -- b. szczegółowe -- mówi o pierwszym wejściu na Kaszkar ("pierwowoschożdienie"), mamy jednak co do tego poważne zastrzeżenie, podobnie jak przy Kongurze wynikające z konfrontacji z materiałami japońskimi. Otóż w r. 1994 -- po 2 wcześniejszych rekonesansach i 1 próbie -- szczyt Kaszkar w Tien-szanie zdobyła wyprawa japońska, którą kierował Masuo Moriya. Wejście nastąpiło grzędą NE i granią NW -- z bazy 3900 m. Założono obozy 4550, 5160 i 5850 m. 12 sierpnia 1994 Hitoshi Yamaoka, Hideya Kawai i Kuniaki Yuri weszli z "trójki" na dziewiczy szczyt. Następnego dnia, wciąż przy wspaniałej pogodzie, wejście powtórzyli Hajime Goda i Yujiro Mino. Problem stanowią rozbieżności topograficzne. Japończycy podają dla szczytu wysokość 6347 m i odległość 15 km od Pika Pobiedy, podczas gdy Rosjanie 6435 m (90 m różnicy) i odległość 20 km. Mogłoby chodzić o dwa różne szczyty w tej samej grani, jednak panoramy z wierzchołka obu wypraw są identyczne, również widok góry (zdjęcie) nie pozostawia wątpliwości. Tak więc wejście wyprawy rosyjskiej jest drugie, natomiast trawersowanie masywu bez wątpliwości pierwsze. Droga rosyjska pokrywa się z japońską tylko w kopule szczytowej.\n"Ojos Claros" W Karakorum\nDolina Hushe i jej odnoga Nangmah słyną z ogromnych ścian skalnych, zaliczanych do największych w Karakorum. Nad górną częścią doliny Nangmah (taż Nagma) dominuje wspaniały K6 (7020 m). Przez wspinaczy zakątki te były odwiedzane -- zrazu nieśmiało -- już 10--15 lat temu i znane są z pięknych dróg. Latem 2004 częściowo nową drogę, nazwaną "Ojos Claros", wyszukała trójka młodych Hiszpanów: Cecilia Buil, Néstor Ayerbe i Oscar Pérez na wschodniej ścianie Changui Tower (5820 m, I wejście 1998). Droga pokonuje 1150 m wysokości i na 400 m biegnie razem z drogą "Ludopatia" z lata 1999 (Fermin Izco, Rubén Aramendia i Mikel Zabaleza, 1200 m, 4 obozy, A3, 7a+). W dniu 23 lipca trójka aragońska rozbiła bazę u stóp ściany (4300 m), ataki rozpoczęto 1 sierpnia, wejście zakończono 28 sierpnia, wspinając się od 2 w nocy przy raczej złej pogodzie (mgły, przelotnie śnieg). Najtrudniejszy technicznie odcinek stanowi 350-metrowe końcowe spiętrzenie filara, kulminującego w przedwierzchołku oddalonym o 200 m od śnieżnego szczytu. Pogoda była zmienna i wymagała parodniowych przeczekiwań. Z obszernych relacji zespołu nie wynika jasno, jak nowa droga przebiega w skale i na ile jest samodzielna. Jej trudności (6b+) oceniono niżej, niż Ludopatii a na zdjęcie naniesiono tylko "Ludopatię", której opis i topo znaleźć można w AAJ 2000 s.347. W maju Cecilia Buil wspinała się w Garhwalu, zimą wraz z oboma towarzyszami trenowała w Norwegii. Jak na mało doświadczonych wspinaczy wysokościowych, sukces na Changui Tower ocenić trzeba bardzo pozytywnie. Felicidades por toda la cordada!\nW tej samej dolinie Nanghmah prowadziła działalność mała wyprawa włoska, której celem była 750-metrowa skalna ściana turni Brakk Zang (4800 m). Na ścianie tej jest już kilka dróg, ale ich przebieg nie jest znany. Na szczyt turni pierwsi weszli w r. 1998 Hiszpanie Silvia Vidal i Pep Masip -- południowo-wschodnią ścianą. Latem 2004 r. Włosi Silvestro Stucci, Elena Davila, Anna Lazarini i Enea Colnago dokonali wejścia ścianą południowo-zachodnią, drogą ocenioną na 6+ A1 (zdjęcie). Bazę założyli na wysokości 4300 m. Po zaporęczowaniu 250 m, weszli w ścianę 12 sierpnia i 14 sierpnia byli na szczycie. Granit jest na ogół solidny, a rozległe płyty i efektowne kominy dają radość wspinania się. Drogę nazwali "Hasta la vista David", upamiętniając w ten sposób młodego -- najmłodszego w bazie -- alpinistę hiszpańskiego, który zginął w obrywie lodowym podczas wspinaczki na niedaleki śnieżno-lodowy szczyt Drifika (6447 m). Jego śmierć zrobiła na ludziach w bazach przygnębiające wrażenie. W planie wyprawy włoskiej była też penetracja alpinistyczno-geograficzna rejonu, w poszukiwaniu nowych ścian i nieznanych dotąd turni. Dolina Nangmah jest bardzo malownicza i wolna od tłoku panującego pod 8-tysięcznikami. Ponieważ stosunkowo łatwo do niej dotrzeć (z Kande 2 dni), cały pobyt udaje się zamknąć w 3 tygodniach.\nSłowacy na Shipton Spire\nZgodnie z naszą zapowiedzią w GS 07/04, na znanej ścianie Igły Shiptona w Karakorum wspinały się 3 zespoły słowackie. Miroslav Mrava i Braňo Turček poprowadzili nową drogę w środkowej części ściany (1000 m, 17 wyciągów, ocena 8, A4), którą 24 sierpnia na ukośnym zachodzie zw. rampą dołączyli do biegnącej równolegle drogi hiszpańskiej "Akelarre". Swoją linię nazwali "Knocking on the Havens Door". Trójka Igor Koller, Gabo Čmárik i Vlado Linek próbowała szczęścia w prawej części urwiska. Wspinacze pokonali 17 przeważnie klasycznych wyciągów, w górnych partiach silnie przewieszonych, z braku czasu musieli jednak zawrócić, choć do osiągnięcia rampy brakowało im tylko 70 m (rysunek). Dowiązaliby tam swoją linię do drogi amerykańskiej "Ship of Fools". Inna trójka -- Josef Kopold, Dino Kuráň i Jožo Santus -- powtórzyła w ciągu 2 dni drogę amerykańską z lata 2002 The Khanadan Buttress (1300 m, VI 5.11 C1). W dniu 15 sierpnia 2004 trzej wspinacze osiągnęli wierzchołek Shipton Spire (5852 m). Jak podają Słowacy, tego lata w rejonie Trango działały 4 wyprawy hiszpańskie, 2 słoweńskie, amerykańska i bułgarska. Wielki sukces -- pisaliśmy o nim w GS 08/04 -- odnieśli Amerykanie Josh Wharton i Kelly Cordes, którzy w fantastycznym stylu przeszli w dniach 24--28 lipca pd.-zach. filar Trango (5.11 R/X A2 M6). Wracając do Mravy i Turčeka, nie jest jasne, czy pokonali oni całą ścianę, czy zadowolili się -- jak to teraz bywa praktykowane -- dojściem do drogi hiszpańskiej, co oczywiście stawiałoby ich sukces pod dużym znakiem zapytania.\n16.09.2004 ATENY 2004 - OLIMPIJCZYK 09/2004 (43)\nMoim wielkim marzeniem jako chłopaka był udział w Igrzyskach Olimpijskich. W r. 1972 miałem już nawet 2 kółka olimpijskie w dyscyplinie, jaką uprawiałem wtedy, a było to strzelectwo sportowe -- pistolet w konkurencji PD1. Moje marzenia spełniły się po 30 latach, kiedy to po eliminacjach na wystawie "Slovolympfila 2004" w Bratysławie (24 IV -- 2 V 2004) i po zdobyciu medalu pozłacanego uzyskałem nominację na największą światową wystawę filatelistyczną "Olymphilex 2004" w Atenach. Tego typu wystawy są jedynymi konkursowymi pośród innych imprez kulturalnych, towarzyszących Olimpiadom. Do Olimpiady w Londynie w r.1948 istniały konkursy w dziedzinie sztuki (rzeźby, malarstwa, poezji), nagradzane medalami olimpijskimi. Obecnie jedyną taką imprezą jest światowa wystawa znaczków o charakterze sportowym i olimpijskim. Mogę czuć się więc olimpijczykiem.\nPolskę reprezentowało w Atenach 13 osób, wystawiając 14 eksponatów w różnych kategoriach (również młodzieżowym -- juniorskim) -- byliśmy jednym spośród 33 uczestniczących państw. Kolekcje dotarły na wystawę, przewiezione przez komisarza krajowego, kol. Romana Babuta z Warszawy (wystawiał dwa eksponaty). Po zmontowaniu, wszystkie eksponaty (około 260) zostały ocenione przez jury. Każdy wystawca ma 100 punktów -- jury oceniając odejmuje od tej sumy punkty ujemne za różne "słabości" zbioru. Eksponat tematyczny, prezentowany na takiej wystawie, jest " pracą magisterską" napisaną na zadany temat. Ja prezentowałem kolekcję zatytułowaną "Ku szczytom gór" , a były jeszcze dwa inne zbiory o tej tematyce -- nadesłali je Peter Suhadolc ze Słowenii i Jurij Kupalian z Armenii..\nZ pomocą walorów filatelistycznych o jak największej różnorodności (nie tylko same znaczki) należy opowiedzieć historię podboju gór przez człowieka. Zaczynamy więc od powstania gór na ziemi, dalej idzie prehistoria (człowiek pierwotny i jaskinie), następnie myśliwi w górach, badacze i odkrywcy, pierwsi przewodnicy i turyści i w końcu wspinacze. Trzeba pokazać teren działania, czyli góry w całej ich różnorodności. Trzeba zobrazować ekspansję człowieka: budownictwo (warownie, klasztory, schroniska, obserwatoria itd.) i zagospodarowanie gór (drogi, elektrownie, kolejki, trasy narciarskie, winnice itd), nie zapominając o ekologii (parki narodowe). Należy przedstawić zasady wspinaczki klasycznej, hakowej, lodowej i wysokościowej -- z tym oczywiście wiąże się sprzęt, bezpieczeństwo, szkolenie, ratownictwo, prasa alpinistyczna itp. Nie można zapomnieć o podboju Himalajów, o rywalizacji (zdobywanie korony ziemi, korony Himalajów), o wojnach w górach i poczcie na szlaku górskim (korespondencja z wielkich i małych wypraw). To na przykładzie mojej prezentacji -- podobnie jest, jeśli ktoś pokazuje koszykówkę, zapasy, biegi itd.\nPolacy otrzymali 13 medali różnych kolorów. Ja osobiście duży srebrny (w filatelistyce jest szerszy podział medalowy). Mogło być lepiej -- czuję maleńką nutkę zawodu -- jednak bardziej cieszy to wyróżnienie i spełnienie chłopięcego marzenia bycia olimpijczykiem. Radością dla oka jest natomiast dyplom-certyfikat z podpisami A. Samarancha i obecnego Przewodniczącego M. Komitetu Olimpijskiego. Medalowo wypadliśmy jako filateliści lepiej, niż nasza ekipa sportowa.\n11.09.2004 TYMCZASEM W TATRACH 09/2004 (43)\nTatry turystyczne 2004\nTegoroczny sezon letni po słowackiej stronie Tatr nie będzie należał do najbardziej udanych (zdjęcie). W lipcu, tak jak i po naszej stronie, turystów skutecznie odstraszała niesprzyjająca pogoda z wielodniowymi opadami deszczu a w wyższych partiach gór też śniegu. Sierpień był słoneczny i ciepły, mimo to jednak liczba gości, którzy zatrzymali się u podnóża Tatr nie spełniła oczekiwań hotelarzy, kwaterodawców i restauratorów. Wśród przyczyn jest na pewno wzrost kosztów pobytu na Słowacji w związku z podwyżkami cen żywności i umocnieniem się słowackiej korony względem innych walut, w tym naszej złotówki. Ceny noclegów od kilku lat utrzymują się na tym samym poziomie, a w niektórych przypadkach nawet spadły. Znacznie powiększył się potencjał miejsc -- od Ździaru po Zuberzec pobudowano wiele nowych pensjonatów i pokoi gościnnych. Na ulicach Smokowca, Łomnicy Tatrzańskiej czy Nowej Leśnej krążą pośrednicy, oferujący miejsca noclegowe.\nPrzyjezdnym proponowane są też nowe formy spędzania urlopu, nie związane z górami. Dla wielu dużą atrakcję stanowią dwa nowe ogromne kąpieliska cieplicowe, wybudowane w oparciu o odwierty wód termalnych -- "Tatralandia" koło Liptowskiego Mikułasza (zdjęcie) i "Aquapark" w Popradzie. Przy drodze łączącej Łomnicę Tatrzańską z Wielką Łomnicą buduje się na 180-hektarowym areale kompleks pół golfowych i hoteli. W samej Łomnicy Tatrzańskiej powstała nowoczesna kryta hala tenisowa wraz z pięknym pensjonatem, a u podnóża hotelu "Grand" -- zjeżdżalnia grawitacyjna dla specjalnych wózków. Wiele hoteli poszerza ofertę rekreacyjną remontując bądź budując kryte baseny. Kręgi przedsiębiorców naciskają też, by z myślą o tych którzy pod Tatry przyjeżdżają głównie dla Tatr, otworzyć zamknięte obecnie trasy turystyczne (zob. niżej). Zaawansowane są podobno rozmowy dotyczące przywrócenia ruchu na szlakach Tatr Bielskich. Są też postulaty dotyczące wyznakowania dróg na niektóre szczyty (Łomnicę, Staroleśną, Gierlach, Furkot, Hruby Wierch). Nie wiadomo na jakie ustępstwa będzie chciał pójść słowacki Park Narodowy -- na dzień dzisiejszy nie ma w tej sprawie zgody nawet między Dyrekcją TANAP (z siedzibą w Szczyrbie) a zarządem Štátne Lesy TANAP w Łomnicy Tatrzańskiej. Na razie jednak sieć szlaków w Tatrach Słowackich nie zmieniła się, jeśli nie liczyć wyznakowanego w r. 2003 dojścia do schroniska "Szarotka" (Chata Plesnivec), poprowadzonego drogą dojazdową (znaki żółte).\nTuryści przez Baranią Przełęcz?\nJak podał "Dwutygodnik Tatrzański" nr 10/2004, z inicjatywy społecznego ruchu "Czyste Tatry" w Zbójnickiej Chacie zebrało się grono inicjatorów projektu "Rewitalizacja tatrzańskich szlaków". Zebranie miało poważny charakter, uczestniczyli w nim m.in. burmistrz Miasta Wysokie Tatry, Ján Mokoš, szef HZS Słowacji Jozef Janiga, naczelnik HZS Výsoké Tatry Martin Kulanga, delegaci Dyrekcji TANAP i ŠL TANAP. Głównym tematem były szlaki -- ich konserwacja, remonty, dostosowanie do wymogów ochrony terenu (np. Lodowa Przełęcz), ale także przywrócenie do legalnego życia paru od dawna uznanych za zamknięte (zdjęcie). Postuluje się m.in. wyznakowanie perci na Świstowy Szczyt, Szczyrbski Szczyt, może Furkot i Hruby, a także legalizację przejścia przez Baranią Przełęcz. Nowością byłaby postulowana jako pierwsza na Słowacji orla perć (via ferrata) z Lodowej Przełęczy przez Mały Lodowy na Czerwoną Przełęcz -- krótka, lecz ciekawa technicznie i widokowo. Dyskutowano także sens zamykania Tatr na okres zimy i wiosny. Nowe pomysły mają wielu zwolenników, popiera je usilnie primator Mokoš, któremu leży na sercu różnorodność i jakość turystycznej oferty Tatr Słowackich, szczególnie w sytuacji spadku zainteresowania nimi. Mesto Vysoké Tatry wzięło na siebie dalsze pilotowanie propozycji, następna narada odbyła się w siedzibie HZS (Dvojtyždennik" nr 11), gdzie pojawiły się już konkretne przymiarki.\nZły rok gości z Czech\nListę ofiar Tatr Słowackich w pierwszym półroczu 2004 zdominowali turyści i taternicy czescy, których zginęło aż dziewięcioro. Pięć osób straciło życie w wyniku lawin (podczas wszystkich wypadków obowiązywał III stopień zagrożenia), 3 wskutek upadków, 1 z wychłodzenia. Jeśli chodzi o rodzaj aktywności -- czworo zaliczamy do turystów górskich, 3 uprawiało alpinizm narciarski, 2 taternictwo. Dwa wypadki wydarzyły się w Tatrach Zachodnich: lawinowy w dolinie Parzychwost i turystyczny w masywie Banówki. Życie stracili dwaj skialpiniści, zrzuceni przez deskę śnieżną z drogi na Rysy. Czeski Związek Alpinizmu wystosował do swoich członków apel o ostrożność i rozwagę, przypominając podstawowe prawidła bezpiecznego poruszania się i wzywania pomocy. Kontynuację złej passy Czechów stanowiła tragedia lawinowa pod Chan Tengri, o której piszemy w "Głosie Seniora".\nW numerze 16 "Dwutygodnik Tatrzański" zamieszcza zestawienie wypadków z lipca tego roku (2004). Interwencji było kilkanaście, ale tylko 2 zgony, oba spowodowane zawałami. Jak wiemy, akcje z powietrza pokrywane są z polis ubezpieczeniowych ofiar. Gazeta przypomina, że od 1 maja turysta winien mieć z sobą pełny komplet dokumentów ubezpieczeniowych, w przeciwnym razie zostanie sam obciążony należnością za ew. akcję i swoich roszczeń będzie musiał dochodzić w kraju na własną rękę. Okazuje się, że w ATE za akcje ratunkowe najbardziej zadłużeni są Polacy, którzy "wiszą" z kwotą ok. 80 000 dolarów. "Skoro nie płacą, nie ratujcie ich -- mówią doradcy, ale to nie jest rozwiązanie" -- czytamy.\nKoleżanki i Koledzy Wspinacze! Tradycja ideologicznych dyskusji jest w naszym środowisku tak dawna, jak ono samo. Być może jest to jeden z elementów stanowiących o wartości taternictwa. W każdej dyskusji ścierają się poglądy przeciwne, rodzą emocje, ale przecież sam fakt przystąpienia do niej stanowi akt uznania podstawowego prawa, jakim jest posiadanie przez każdego z nas własnych poglądów. Dopóki będziemy dyskutować, dopóty będziemy mogli mówić o sobie, że jesteśmy jedną społecznością.\nSprawa sposobu użycia punktów wierconych w Tatrach rozbudziła w zeszłym roku ogromne, choć narastające już od wielu lat, emocje. Postawiła też szereg pytań o istotę taternictwa, profesjonalizm i etykę, zakres praw autorów dróg do swoich dzieł, wreszcie o ochronę przyrody.\nNie czujemy się upoważnieni do udzielenia na te pytania jednoznacznej odpowiedzi. W żaden sposób nie możemy też uzurpować sobie prawa do narzucenia komukolwiek naszego punktu widzenia. Możemy jednak zwrócić się do tej właśnie społeczności, której częścią się czujemy, z prośbą o wysłuchanie naszego głosu. Apelu, który narodził się w toku autentycznej polemiki z udziałem przedstawicieli niemal wszystkich stylów i ideologii, a której niezbywalną częścią była kilkumiesięczna dyskusja na łamach prasy i forów internetowych.\nPo długotrwałych rozmowach, bogatsi o doświadczenia ostatniego roku, pragniemy zaproponować następujące kompromisowe rozwiązanie:\nW Tatrach Wysokich wyznaczmy ściany przeznaczone do eksploracji w stylu sportowym, tj. "od góry" i z użyciem wiertarki. Naszym zdaniem predestynowane do tego rodzaju działalności są:\nmasyw Mnicha: Mnich, Mniszek i Ministrant\nProponujemy, aby poza wymienionymi rejonami realizowanie nowych projektów (nowych dróg i odhaczeń) odbywało się tylko "od dołu", z zachowaniem zasady minimalizacji ilości punktów wierconych, zarówno ręcznie, jak i mechanicznie. Apelujemy, aby był przy tym uszanowany charakter istniejących dróg: ich specyfika (letnia/zimowa), wymagania psychiczne oraz rzeźba i estetyka*. W trakcie odhaczeń dopuszczalna byłaby instalacja punktów wierconych, ale w minimalnym i rzeczywiście niezbędnym zakresie.\nUważamy, że projekty nowych dróg, znajdujące się w zaawansowanej fazie realizacji, powinny zostać ukończone w stylu zależnym wyłącznie od decyzji autorów, bez względu na lokalizację. Chcielibyśmy także zaproponować powołanie fundacji "Bezpieczne Tatry", której celem byłoby przygotowanie najbardziej popularnych dróg do przejść bez konieczności wbijania haków i nadzór stanu asekuracji na tatrzańskich drogach.\nNie mamy wątpliwości, że nasza propozycja może wymagać uzupełnień. Dyskutować nie można jednak w nieskończoność, gdyż zawsze znajdzie się pomysł lepszy, będący wrogiem dobrego. Dlatego proponujemy: przyjmijmy nasz projekt na najbliższe lata. Zobaczmy, co przyniesie życie, i jak praktyka zweryfikuje z trudem wypracowane wspólne postulaty.\nPiotr Drobot, Jacek Fluder, Wiesław Madejczyk, Andrzej Marcisz, Paweł Kopta, Piotr Korczak, Wojtek Kurtyka, Tomasz Opozda, Adam Pieprzycki, Artur Paszczak, Robert Rokowski, Marcin Szczotka, Sebastian Wolny, Piotr Drożdż (Góry), Wojciech Słowakiewicz i Piotr Turkot (www.wspinanie.pl), Marek Libront i Mariusz Wilanowski (A/Zero)\nKraków, 12 czerwca, 22 sierpnia 2004\n(*) Odhaczenia, w czasie których niezbędna jest instalacja punktów wierconych, stanowią z konieczności ingerencję w charakter drogi -- sądzimy jednak, że stosując zasadę minimalizacji środków można ten wpływ ograniczyć do niezbędnego minimum. Sugerujemy także przyjęcie dobrego obyczaju, jakim byłoby uzgadnianie z autorami odhaczanej drogi (jeżeli jest to możliwe) planowanych zmian w rodzaju stałej asekuracji. (powrót)\n07.09.2004 WSPOMNIENIA LATA 09/2004 (43)\nJurek jak zwykle w Alpach\nOd 1 do 18 lipca bawiłem w Alpach, podobnie jak w poprzednie lata z grupą zorganizowaną przez Krzysztofa Kosińskiego w ramach wyjazdów PTPNoZ. Działaliśmy w dolinie Gressoney pod Monte Rosa i w masywie Mont Blanc. Z jednym z uczestników wszedłem po raz drugi na Ludwigshöhe (4346 m), zrobiliśmy też kilka podejść do schronisk i na wysokie przełęcze, a także eksponowaną grań w rejonie Weissmaten z kilkoma szczytami o wysokości przeszło 2500 m. W grupie Mont Blanc byłem z uczestnikami na lodowcach Mer de Glace i Glacier d'Argentieres oraz w schronisku Refuge d'Argentie`res. Po raz któryś z rzędu zobaczyłem Lac Blanc i po raz pierwszy wszedłem na przełęcz Col di Tricot (2120 m), gdzie roiło się od turystów. Widoki były piękne, szczególnie ze szczytu Mont Vorassay (2299 m -- wysokość naszej Świnicy), na grani zaś leżało tyle kup baranich, że nie można było bezpiecznie usiąść. Wspaniała panorama Dôme du Go ter, Aiguille de Bionassay i Dômes de Miage, gdzie schodziły świeże lawiny. Wejście na Mont Blanc z planów wykluczyłem, gdyż byłem na nim już pięć razy -- zawsze w lipcu: 15 lipca 1992, 22 lipca 1994, 16 lipca 1997, l6 lipca 1999 i 29 lipca 2002. To chyba wystarczy, nie jestem bowiem sportowcem goniącym za rekordami, w tym także za rekordem wieku. Natomiast zależało mi na pochodzeniu po prawdziwych lodowcach, a takimi były Mer de Glace i Glacier d'Argentie`re -- znane mi już z poprzednich lat, ale za każdym razem inne i nowe.\nTym razem niezłe warunki\nW drugiej dekadzie lipca wspinałem się z klientami w Alpach Zachodnich. Pogoda była mocno zmienna, więc nie zdecydowaliśmy się na Mont Blanc. Pojechaliśmy w Alpy Walijskie i weszliśmy na Weissmies (4023 m), Allalinhorn (4027 m) i Breithorn (4164 m.). W porównaniu z warunkami w paskudnym poprzednim sezonie, spowodowanymi głównie długotrwałymi upałami (obrywy na Matterhornie, Mont Blanc zamknięty na wiele tygodni, gigantyczne szczeliny brzeżne) -- w tym roku panowały warunki całkiem znośne. Przyczyną były spore opady śniegu późną wiosną i chłodny lipiec. Nie wyrówna to ubiegłorocznych strat w masie lodów i pokrywy śniegowej, ale przynajmniej nie pogorszy sytuacji.\nW górach Bałkanów\nNasz wzmiankowany w GS 07/04 wyjazd w góry Czarnogóry i Chorwacji był ze wszech miar udany. Tak jak poprzednio, cztery osoby jednym samochodem udały się na południe Europy z zamiarem wejścia na najwyższe szczyty tych krajów lub odwiedzanych pasm górskich. Na pierwszy ogień (30 sierpnia) poszły góry Dinara, leżące na granicy z Bośnią i Hercegowiną. Wejście na najwyższy w Chorwacji szczyt o tej samej nazwie (1831 m) należy rozpocząć w miejscowości Kijev ok. 20 km za Kninem (z Poznania 1250 km). Knin jest sporą miejscowością z dwoma dość drogimi hotelami (od 15 euro w górę). My spaliśmy w motelu w Kijevie za 10 euro -- stąd zbaczając z drogi głównej w kierunku wioski Glavaš i w kierunku granicy. Od szosy ok. 6-7 km. Na początku wsi pierwsze znaki szlaku w kierunku szczytu Dinara, tu też zostaje samochód. Czas podany na początku szlaku (4 godz. 30 min) jest mocno zaniżony. Droga podejścia jest długa i męcząca (ze skrótów rezygnowaliśmy w obawie przed minami pozostałymi po wojnie). Góry o charakterze krasowym, więc wiele zejść i podejść poprzez zapadliska krasowe. Wody na trasie nie ma nigdzie. Cała nasza czwórka stanęła na szczycie: Jolanta Maluda i Liliana Rożek, Marek Maluda i Mieczysław Rożek. Pomimo niewielkiej wysokości góry, następnego dnia byliśmy solidnie zmęczeni.\nZwiedzaliśmy Chorwację wjeżdżając na Sv. Jure (1762 m) w grupie Biokovo, wznoszącej się nad Rivierą Makarską.\nPrzejazd do Czarnogóry przez Dubrovnik i Herceg Novi odbył się bez problemów. Nasz drugi cel stanowiły "Góry Przeklęte" (Prokletije), do których dotarliśmy 5 lipca. Noclegi w miejscowości Gusinje w tanim hoteliku w prymitywnych warunkach za 5 euro. Rano 7 lipca wybraliśmy się na najwyższy szczyt (takie są nasze dane) Czarnogóry, Maja Rosit (2535 m). Wiedzę czerpiemy ze starego przewodnika, wydanego w r. 1980 przez organizacje akademickie w Krakowie. Do miejscowości Vusanije na początku doliny Ropojana podjechaliśmy 5 km autem, by po kontroli paszportów na posterunku ruszyć w góry, robiące ogromne wrażenie. Gdyby nie spotkani w dolinie Ropojana Czarnogórcy, nie doszlibyśmy na szczyt, bo mapy graniowe w przewodniku nie oddawały rzeczywistości (pomylenie grani, brak kolejnej doliny i bocznych ramion). Na szczycie byłem z Markiem Maludą ok. godz 17 (żony czekały na przełęczy w połowie drogi). Góry mają charakter alpejskim, wielkie ściany, ogromnie dużo śniegu i straszliwie długie podejścia i zejścia. U wylotu doliny przy aucie byliśmy o godz. 23, a drogę rozjaśniały nam miliony świetlików.\nNastępny dzień to wyprowadzka z "hotelu" na łono natury w dolinie Grbaja. Na luzie i odpoczynkowo 8 lipca weszliśmy na szczyt Volušnicy (wysokość sporna -- ok 2000 m), skąd podziwialiśmy ściany, turnie i filary Karanfili. Widoki nie do opisania (zdjęcie). Obejrzeliśmy drogę, jaką zamierzaliśmy przejść następnego dnia. Miało to być wejście na grań Karanfila ("goździk górski") z doliny Grbaja. Pogoda tego dnia zepsuła się (burza), za to następny dzień był piękny. Obudziliśmy się na łące wśród gór, w scenerii jak z filmu. Wejście zajęło nam około 6 godzin. Śniegi uniemożliwiały zrealizowanie w pełni planów i wejście na najwyższy wierzchołek Karanfila. W każdym razie na mniejszą przełęcz w grupie Karanfili weszliśmy wszyscy, a na przyległy szczycik 2200 m -- my obaj z Markiem. Tego samego dnia (9 lipca) po zejściu nastąpił wyjazd do Zabiljaka w Durmitorze zaś 10 lipca odpoczynek -- z małym raftingiem rzeką Tarą. Następnego dnia (11 lipca) poszliśmy na Bobotov Kuk (2532 m). Po drodze zwiedzanie przepięknej jaskini lodowej -- Lodova Pečina. Droga mozolna po licznych i bardzo niebezpiecznych płatach śniegu (lot mojej żony na jednym z płatów na szczęście wyhamowany). Szczyt osiągnęliśmy około godz.15 -- podejście zajęło nam 8 godzin. Tymczasem zepsuła się pogoda, zaczęło padać. Schodziliśmy szybko (stąd to pośliźniecie żony) i droga w dół do Zabiljaka nie przekroczyła 6 godzin. Wieczorem rozpadało się na dobre, następny dzień był stracony. Wyjeżdżamy. Powrót do Polski przez Park Narodowy Plitvickie Jeziora, na których zamyka się nasza tegoroczna bałkańska przygoda.\nKaukaz 2004 - spotkanie po latach\nW czerwcu 2004 r. wybraliśmy się na przeszło dwa tygodnie w Kaukaz do doliny Bezingi i w rejon Elbrusa. Była nas spora grupa -- wraz z organizatorem wyjazdu, znanym przed laty łotewskim alpinistą Zygmuntem Grochowskim (ma teraz własną agencję turystyczną w Rydze) i jego trzema klientami było nas łącznie 25 osób (zdjęcie). Trzon wyjazdu stanowiła Rada Starszych: Andrzej Sobolewski (71), Kazimierz Sobański (67), Andrzej Piekarczyk (65), Jacek Drut Komosiński i Marek Grochowski (obaj po 63) oraz Andrzej Baron Skłodowski (61). Młodzików było sporo -- takich jak dobiegający dopiero sześćdziesiątki Jurek Tillak, Jurek Wieluński, Waldek Ruta czy Piotr Pietrzak (od 30 lat niezmiennie zwany przez nas "Ładnym"). Wszystkich nie sposób wymienić, ale dla ścisłości podaję, że pań było trzy: Asia (udany debiut w górach, nie tylko towarzyski), moja żona Iwona i jej siostra Ola, zwana Maleństwem. Tej ostatniej pilnował oczywiście szwagier, Mirek Jastrzębski.\nWszelkie sprawy, mniej lub bardziej oficjalne (przejazdy, pozwolenia, inne papiery, a przede wszystkim łapówki) załatwiał Pan Zygmunt. Koszt całkowity udziału w wyjeździe wynosił ok. 2700 zł, wliczając w to pociąg sypialny do Moskwy, przelot na Kaukaz samolotem, transport lokalny, noclegi w pokojach w obozach alpinistycznych i wyżywienie (dobre!).\nW rejonie Bezingi bawiliśmy 8 dni i cały czas mieliśmy wspaniałą pogodę, co umożliwiało nam podziwianie gór, na które Andrzej Sobolewski przed przeszło 40 laty poprowadził kilka nowych dróg (Dychtau, Szchara). Zapewniam: nawet dziś jest na co popatrzeć i za co podziwiać starych mistrzów. Przez wiele dni z pewnym niedowierzaniem przyglądałem się filarowi Dżangitau (jakieś 1800 m wysokości, kategoria 4B), którym przed 28 laty przemknęliśmy z Walą Pietaforowem w 21 godzin. No, no, jak ten czas leci! A teraz uprawialiśmy górskie spacery po najdłuższych w Europie lodowcach, chociaż nie tylko spacery: dziesięcioro z nas wdrapało się na Pik Siemionowskiego (4040 m) od południa, piątka zaś na Pik Brno (4100 m).\nPotem przerzuciliśmy się pod Elbrus, ale tu niestety aura zawiodła. Dla większości z nas bezchmurnego nieba starczyło tylko na aklimatyzacyjny wypad do Skał Pastuchowa (ok. 4800 m), chociaż tego dnia trzech młodych ludzi z naszej grupy wdrapało się na Elbrus. Po trzech dniach wiatru i śniegu uderzyliśmy i my, ale pogody tym razem starczyło do wysokości 5200 m. O pechu mogą mówić Marek Grochowski, który atakował Elbrus po raz trzeci na przestrzeni blisko 30 lat, obaj Jurkowie, którzy próbę wejścia podjęli przed kilku laty, czy Andrzej Piekarczyk, który był tu w zeszłym roku. Reszta debiutowała, a my obaj z Sobolem byliśmy już na Elbrusie przed laty.\nPogoda pogodą, ale i tak było wspaniale -- takiej imprezy towarzyskiej, jak nasz Kaukaz, nie pamiętam od bardzo dawna.\nNa koniec osobista refleksja: w latach siedemdziesiątych spędziłem na Kaukazie kilka sezonów, więc porównuję to, co znałem sprzed 30 lat, z tym, co dzieje się dziś (chodzi o infrastrukturę). Dla mnie wszystko (zwłaszcza w rejonie Adyłsu) leży tam w ruinie, a Elbrus jest najbardziej chyba zdewastowaną górą, jaką kiedykolwiek widziałem; a gór widziałem w życiu sporo. I wybierając się w Kaukaz lepiej mieć świadomość tego, aby nie było szoku gdy się tam już przybędzie. Góry są wspaniałe; reszta to po prostu tragedia. Andrzej Sobolewski myśli podobnie jak ja, ale np. Iwona już kombinuje, jak by znowu pojechać na Kaukaz -- za jakiś czas, oczywiście.


Historia spisana atramentem (Jacek Skowroński) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\n"Historia spisana atramentem "nie zachwyciła mnie tak bardzo a szkoda bo myślałam,ze książka oparta na autentycznych wydarzeniach będzie miała w sobie swojego "pazura".\nAutorka książki ,która jest zarazem wnuczką głównego bohatera --księdza Czesława,który zrzuca sutannę,by poślubić ukochaną-przedstawia nam w swojej książce życie swojego dziadka,jego rozterki,wielką miłość i namiętność.Autorka wraz z drugim autorem p.Januszem cofa się prawie 100 lat wstecz by rozwikłać skrywaną przez dziadka tajemnicę.\nTo książka dla tych ,którzy kochają podróż w przeszłość,w podróż przez wiele ciekawych miejsc i spotkań z wieloma historycznymi postaciami.\nDodana przez Dorota H. w dniu 2016-12-07\n"Historia spisana atramentem" to powieść wyjątkowa, bardzo rzadko spotykana na naszych księgarskich półkach. Przenosi nas w barwne początki XX w daleko na Kresy. Poznajemy tamte czasy, ludzi i miejsca, w których przyszło żyć bohaterowi tej książki - młodemu duchownemu. Jest tutaj historia, poznajemy realia panujące w Kościele , jest zwykłe życie i jest miłość... Miłość niezwykła , która zawładnęła życiem młodego duchownego - miłość do kobiety i do Boga.\nCo zrobi nasz bohater? Jaką będzie musiał przejść drogę.? Czy wystarczy mu sił by zwyciężyć przeciwności losu i swoje własne? Którą miłość wybierze : do Boga czy do kobiety ?\nWarto przeczytać tą powieść, przenieść się w tamten czas i tamte miejsca i odnaleźć odpowiedź na postawione pytania. Dodam tylko, że książka jest napisana pięknym, lekkim stylem i czyta się ją naprawdę z ogromną przyjemnością.\nDodana przez Katarzyna M. w dniu 2016-12-07\nDuet Ulatowska&Skowroński pisze znakomite powieści i jest wyjątkowo płodny, a przy tym zaskakujący. Ich powieści są oryginalne, świeże i niepowtarzalne. Lekki język, dowcip i zagadka – to ich znaki szczególne. Potrafią zaintrygować czytelnika i wciągnąć bez reszty w swoją opowieść.\nNajnowsza powieść pary autorów „Historia spisana atramentem” przyciąga wzrok i czaruje swoją piękną okładką, a co ciekawsze jest to opowieść napisana na faktach i dotyczy dziadka autorki. Jak się okazuje życie pisze najlepsze opowieści, o czym świadczy ta książka.\n„Historia spisana atramentem” to opowieść o księdzu, który dla miłości i kobiety porzucił swe powołanie i postawił wyżej inne wartości niż życie w stanie duchownym. Zapłacił za to cenę, czy okazała się ona adekwatna do czynu? Oceńcie sami J\nStary brulion stanowiący odręczne zapiski księdza Czesława stanowi kanwę do tej opowieści, która przebiega dwutorowo. Z jednej strony mamy fragmenty pamiętnika i opowieść o życiu Czesława, a z drugiej czasy współczesne i niejako genezę i powstawanie książki. Autorzy, aby oddać klimat, prawdę wydarzeń i miejsca, o których piszą wybrali się śladami przodka autorki i podzielili się z nami nie tylko historią jego życia, ale również swoimi wrażeniami.\nJak to zwykle bywa w powieściach duetu Ulatowska&Skowroński, nie brak tutaj wątku tajemnicy, zagadki do rozwiązania, duchów i rodzinnych opowieści. Całość ma swój specyficzny klimat, pełen niedopowiedzenia i tajemnicy, a przy tym powieść jest intrygująca, chwilami wzruszająca i bardzo ciepła. Uwielbiam język, prosty, lekki, jakim posługują się autorzy. Powieść czyta się z wielką przyjemnością, delektując się nie tylko fabułą, ale i jej formą.\nPrzeczytałam i żałuję…… że to już koniec.