Jak rozpoznać legalnie działającą stację demontażu pojazdów?\nStrona głównaStrona główna>Blog>Po czym poznać legalną stację demontażu pojazdów?\nPo czym poznać legalną stację demontażu pojazdów?\nNaprawa wyeksploatowanego lub uszkodzonego pojazdu bywa kosztowna i niejednokrotnie przekracza wartość ruchomości. Takie przypadki najczęściej kończą swoją przygodę w stacji demontażu pojazdów. Dotyczy to zarówno samochodów osobowych, jak i ciężarowych, dostawczych, autobusów, oraz pojazdów uprzywilejowanych. Jak upewnić się, że stacja demontażu prowadzi działalność zgodną z prawem, a części nie zostaną sprzedane na tzw. czarnym rynku?\nCechy charakterystyczne dla legalnie działającej stacji demontażu pojazdów\nZe względu na coraz częściej występujące miejsca, w których nielegalnie realizuje się demontaż pojazdów, warto wcześniej upewnić się, że wybrana stacja działa zgodnie z obowiązującym prawem. Pozwoli to uchronić się przed ewentualnymi nieprzyjemnościami związanymi z koniecznością występowania w charakterze świadka lub składaniem zeznań na komisariacie Policji. Istnieje kilka sprawdzonych metod na upewnienie się, że wybrane przedsiębiorstwo prowadzi jawną działalność, która nie łamie przepisów prawa.\nNajszybciej i najłatwiej zweryfikować legalność działalności poprzez przeszukanie Krajowego Rejestru Sądowego. Jeżeli stacja demontażu widnieje w KRS można mieć pewność, że przedsiębiorstwo jest legalne. Dodatkowo będąc na miejscu, można poprosić o okazanie pozwolenia na prowadzenie tego typu działalności, które jest wydawane przez wojewodę.\nKażda legalna stacja demontażu pojazdów po zakończonej usłudze, powinna wystawić właścicielowi pojazdu odpowiednie zaświadczenie stwierdzające kasację. W dokumencie musi być zawarta nazwa i numer rejestracyjny pojazdu oraz data przeprowadzenia usługi.\nKiedy pracownik stacji powinien odmówić przyjęcia pojazdu do kasacji?\nIstnieją pewne przypadki, w których pracownik powinien zareagować przed przyjęciem pojazdu do kasacji. Otóż każdy pojazd przed wycofaniem z ruchu powinien posiadać numer VIN, numer nadwozia, podwozia lub ramy. Dodatkowo waga pojazdu w momencie zgłoszenia nie powinna przekraczać 90% masy fabrycznej pojazdu. W przeciwnym wypadku stacja demontażu może domagać się dodatkowej opłaty za każdy brakujący kilogram.\nWarto pamiętać, że po utylizacji, samochód należy wyrejestrować w wydziale komunikacji. Na dopełnienie formalności przepisy przewidują nie więcej niż 30 dni od momentu wystawienia dokumentu potwierdzającego jego zniszczenie.


Stanowisko ws. projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych - Fundacja Stańczyka\nPrezentujemy stanowisko ws. projektu ustawy o zwiększeniu udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych w wersji opublikowanej 10.11.2017 r.\nWersja z podpisem.\nPrzedstawiony projekt ustawy wprowadza głębokie, systemowe zmiany, zarówno w funkcjonowaniu samorządów, jak i organizacji wyborów i administracji wyborczej. Trudno w krótkim czasie odnieść się do wszystkich proponowanych zmian. Zdecydowana większość z nich wychodzi poza obszar działalności Fundacji Stańczyka i jako taka nie będzie tutaj komentowana. Poniższe uwagi dotyczą w związku z tym tylko wybranych zagadnień. Nie oznacza to jednak naszego poparcia czy braku poparcia dla innych, nieskomentowanych przez nas, kwestii.\nZdecydowanie negatywnie oceniamy fakt, iż ustawa mająca „zwiększyć udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych” procedowana jest jako projekt poselski czyli w trybie ograniczającym udział obywateli.\n„Projekty poselskie nie przechodzą procesu uzgodnień międzyresortowych, konsultacji społecznych i publicznych oraz pełnego opiniowania. Nie podlegają też procedurze Oceny Skutków Regulacji. Obarczone są więc ryzykiem wystąpienia większej ilości błędów” (Raport Obywatelskiego Forum Legislacji).\nDzięki właściwie przeprowadzonym konsultacjom publicznym organy władzy publicznej uzyskują pomoc w podejmowaniu decyzji. Konsultacje mogą być są źródłem dodatkowej wiedzy eksperckiej i narzędziem weryfikacji projektu ustawy. Umożliwiają one również obywatelom uczestnictwo w procesie decyzyjnym, dzięki czemu przyjmowane prawo może być lepiej wdrażanie i przestrzegane.\nNie jesteśmy przeciwni uregulowaniom ustawowym dotyczącym budżetu partycypacyjnego. Jesteśmy jednak przeciwni uregulowaniu ich w sposób zaproponowany w ustawie.\nProjekt odbiera możliwość rozwoju budżetu partycypacyjnego w Polsce, petryfikując go w postaci głosowania na projekty zgłoszone przez mieszkańców. Obecnie w Polsce trwają dyskusje nad formą budżetu partycypacyjnego. Zwraca się uwagę, że w obecnej formie, zamiast na deliberację, konsensus i współpracę mieszkańców, budżet partycypacyjny stawia na rywalizację i faworyzuje podmioty, które mają więcej środków na promocję projektów.\nNajważniejszym jednak błędem ustawy jest wprowadzenie mechanizmu współdecydowania jako mechanizmu obligatoryjnego. Tego typu formy, niewypełnione obywatelską treścią, ze zdecydowanie większym prawdopodobieństwem doprowadzą do dalszych dysfunkcji i wypaczenia idei angażowania obywateli, niż faktycznie do wzrostu partycypacji mieszkańców. Tego typu mechanizmy powinny być wypracowywane w dialogu pomiędzy mieszkańcami a ich reprezentantami w samorządzie.\nTrudno też uznać za zasadne ustawowe narzucanie określenia “budżet obywatelski” jako nazwy tego mechanizmu współdecydowania. Z jednej strony przekreśla to tradycje nazewnictwa w niektórych gminach. Z drugiej – określenie “budżet obywatelski” jest nieprecyzyjne i nie wiadomo właściwie, co ta nazwa ma oznaczać. Cały budżet gminy jest przecież obywatelski.\nUstawa narzuca również rozumienie budżetu obywatelskiego jako formy konsultacji. Tymczasem, zgodnie ze stosowaną od lat terminologią tzw. “drabiny partycypacji”, osadzonej w idei dobrego rządzenia, budżet partycypacyjny jest formą współdecydowania, a więc czymś więcej niż konsultacje.\nObowiązek transmisji, nagrywania i upubliczniania nagrań sesji rad i sejmików\nZdecydowanie popieramy zapisy obligujące organy stanowiące gminy do rejestracji obrad i udostępnianie ich na stronach internetowych. Umożliwią one mieszkańcom śledzenie interesujących ich spraw na posiedzeniach Rady nawet wtedy, kiedy nie będą mogli uczestniczyć w sesji osobiście. To obniżenie progu dostępu do treści posiedzeń ma szansę zwiększyć wiedzę oraz zainteresowanie mieszkańców sprawami lokalnymi. Umożliwi kontrolę obywatelską pracy radnych i przeciwdziałanie niekorzystnym dla mieszkańców rozwiązaniom.\nSzkoda, że projekt nie zakłada wprowadzenia obowiązku przygotowania stenogramu z posiedzenia Rady. To dodatkowe zadanie, chociaż kosztowniejsze, jeszcze bardziej ułatwiłoby dostęp mieszkańców do treści posiedzeń i wyszukiwanie interesujących ich treści. Zwiększyłoby również dostęp dla osób z niepełnosprawnościami.\nObowiązek rejestrowania i upubliczniania wykazów głosowań\nZdecydowanie popieramy to rozwiązanie, stosowane już w niektórych miastach. Pozwala ono na realną ocenę pracy naszych reprezentantów i daje szansę na poinformowane głosowanie w wyborach. Bez możliwości sprawdzenia historii głosowania, a więc sięgnięcia do obiektywnych źródeł, działania radnych pozostają w znacznej mierze nieznane dla głosujących, skazanych na wybiórczą autopromocję wyborczą lub ogólnikowe ataki przeciwników.\nTrudno nam zrozumieć zasadność wprowadzenia tej zmiany. Funkcję takiej komisji pełni obecnie Komisja Rewizyjna. Niemniej w materii komisji o charakterze kontrolnym należy odnotować jako pożądany kierunek ustawową regulację w samorządzie województwa, (art. 3 ust. 8) wskazującą na Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej reprezentanta klubu opozycyjnego.\nWzmocnienie radnych i Rady Gminy\nNależy podkreślić, że od wprowadzenia ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (która weszła w życie w 2002 roku), w systemie samorządowym istniał brak równowagi pomiędzy organem uchwałodawczym a wykonawczym gminy, zdecydowanie na korzyść tego ostatniego. To sprawiało, że system stawał się coraz bardziej dysfunkcjonalny wraz z czasem swojego istnienia. Próby zmiany tej sytuacji mogły iść w trzech głównych wyobrażalnych kierunkach:\nZmiany kompetencji Rady i uczynienia jej przede wszystkim podmiotem kontrolnym względem Wójta Burmistrza Prezydenta\nLikwidacja Rady Gminy\nWzmocnienie Rady Gminy w celu przywrócenia równowagi pomiędzy organami\nProjekt prezentuje rozwiązania w trzecim z tych kierunków. Proponuje wprowadzenie indywidualnych uprawnień kontrolnych dla radnych, reguluje kwestie interpelacji i zapytań radnych.\nUstawowe uregulowanie interpelacji i zapytań radnych wyodrębnia biura obsługujące komisje i radnych ze struktur urzędu (jednocześnie likwidując istniejący dotychczas konflikt interesów prawników i ekspertów, którzy przygotowując eksperyzy musieli niejednokrotnie występować przeciwko organowi, który im płaci). Proponowane rozwiązania uznajemy za idące w dobrym kierunku.\n7.1. Negatywnie oceniamy propozycję zmiany art. 132 § 5 kodeksu wyborczego. Doceniając próbę rozwiązania problemu, który pojawiał się niemal w każdej kampanii wyborczej, trudno się zgodzić z kierunkiem tych zmian, a więc zalegalizowaniem dotychczas popełnianych nieprawidłowości.\nWprowadzane punkty 3) i 4) umożliwiające wykorzystanie w kampanii wyborczej przedmiotów i urządzeń, w tym pojazdów mechanicznych, udostępnianych nieodpłatnie przez osoby fizyczne oraz nieodpłatne udostępnianie miejsc do ekspozycji materiałów wyborczych przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w zakresie reklamy, wprowadza dodatkową i nieuzasadnioną nierówność w prowadzenie kampanii wyborczej. Te zapisy będą promować komitety i kandydatów z silniejszym zapleczem i zasobniejszym elektoratem.\n7.2. Negatywnie oceniamy brak szczegółowych uregulowań dotyczących implementacji zaleceń z Kodeksu Dobrej Praktyki w Sprawach Wyborczych.\nW projekcie dokonano wyboru reprezentacji proporcjonalnej w Państwowej Komisji Wyborczej. Jeden klub może mieć maksymalnie 3 reprezentantów, co – zakładając poprawnie funkcjonujący trójpodział władz – nie daje jednemu klubowi możliwości jednostronnego zdominowania organu. Jednak największemu klubowi wraz z koalicjantem – już tak. Stosunek reprezentantów klubów do reprezentantów NSA i TK to 7:1:1. Ta proporcja w żaden sposób nie wynika z rekomendacji Kodeksu Dobrej Praktyki w Sprawach Wyborczych i być może powinna zostać przemyślana. Być może tak, by nadal dawać przewagę reprezentantom klubów parlamentarnych, ale nie aż tak dominującą. Trudno uznać za organ neutralny (zgodnie z rekomendacją Kodeksu) podmiot, który może stosunkowo łatwo zdominować niewielka koalicja rządząca.\nWątpliwości budzą także przepisy dotyczące samego wyboru członków. Zapisy proponowanego art. 157 wydają się niejasne. Par. 2 ust. 3) wskazuje, że w skład Państwowej Komisji Wyborczej ma wejść 7 osób mających kwalifikacje do zajmowania stanowiska sędziego, wskazanych przez Sejm. Jeśli kandydatów wskazują kluby parlamentarne, czy robią to samodzielnie? Czy podlega to następnie głosowaniu przez cały sejm? Jeśli tak, co się stanie, jeśli wszyscy kandydaci klubu będą konsekwentnie odrzucani przez większość sejmową? Albo jeśli Prezydent odmówi ich powołania?\nPodobnie sytuacja wygląda w przypadku odwołania członków Państwowej Komisji Wyborczej (proponowany art. 158 par. 1 pkt 5). Kto jest w tej sytuacji podmiotem wskazującym, mającym prawo zawnioskować o odwołanie członka PKW? Klub poselski, zgodnie z art. 157 par 2 pkt 3, czy Klub Parlamentarny, zgodnie z art. 157 par. 4a?\nTe przepisy powinny być doprecyzowane, aby uniknąć potencjalnych problemów interpretacyjnych i umożliwić rzetelną debatę publiczną na ich temat.\n7.3. Projekt ustawy odbiera kompetencje tworzenia okręgów wyborczych w wyborach samorządowych radom gmin i przekazuje je wojewódzkiemu komisarzowi wyborczemu, będącemu pełnomocnikiem Państwowej Komisji Wyborczej. Jest to ze wszech miar interesująca propozycja. Żadne rozwiązanie w zakresie lokalnego gerrymanderingu nie będzie doskonałe, jednak doświadczenia na świecie pokazują, że różnego rodzaju komisje i organy niezależne od władz lokalnych są nieco mniej narażone na działanie w interesie innym, niż społeczny.\nNależy jednak podkreślić, że w wyborach samorządowych startują podmioty, które nie są partyjne – komitety lokalne, zainteresowane rozwiązywaniem lokalnych spraw. Tymczasem ten projekt ustawy wskazuje silnie upartyjnioną Komisję Wyborczą (7/9 jej składu mają stanowić reprezentanci klubów parlamentarnych). Oddanie w ręce tego organu wyznaczania okręgów wyborczych rodzi potężne ryzyko podporządkowania tego procesu interesom partyjnym.\nDodatkowo, przy wcześniej omówionych niejasnościach dotyczących wyboru Państwowej Komisji Wyborczej, której pełnomocnikiem jest Wojewódzki Komisarz Wyborczy, należy zwrócić uwagę na ryzyko manipulacji okręgami wyborczymi w służbie dominującej koalicji rządzącej.\nTaki wpływ parlamentu i partii politycznych na samorząd lokalny nie wydaje się uzasadniony interesem państwa, jego obywateli ani wspólnot lokalnych.\nOpracował Jan Niedośpiał, szef Programu Przejrzysty Kraków Fundacji.\nStanowisko Fundacji Stańczyka ws. nowelizacji ustawy Prawo o zgromadzeniach\nPetycja dotycząca zwiększenia jawności finansowania wyborów samorządowych


Pociąg Retro wywiózł uczniów klas 0 - 3 - Szkoła Podstawowa im. Wojska Polskiego w Zegrzu\nPociąg Retro wywiózł uczniów klas 0 – 3\n25.05.2019 turystyczna grupa uczniów z klas 0-III uczestniczyła już w ostatnim wspólnym wyjeździe tego roku szkolnego. Tym razem uczniowie wyjechali do Sochaczewa, gdzie w Muzeum Kolejnictwa zwiedzili jedną z największych w Europie liczbę taboru wąskotorowego.\nZwiedzili zabytki techniki kolejowej i wysłuchali historii kolejnictwa. Uczniowie uczestniczyli także w przejeździe muzealnym pociągiem Retro, gdzie 18-kilometrowy szlak z Sochaczewa do Wilcza Tułowskiego na skraju Puszczy Kampinowskiej, był wielkim przeżyciem dla uczestników wyprawy.\nStrudzeni wędrowcy wzięli udział w lekcji edukacyjnej o Puszczy Kampinowskiej a także w pikniku przy ognisku w Osadzie Puszczańskiej w Tułowicach. Wspólnie upieczone kiełbaski wprowadziły wszystkich w cudowny nastrój i potrzebę dalszej wędrówki.\nKolejnym etapem wyprawy był pobyt w Domu Urodzenia Fryderyka Chopina i Park w Żelazowej Woli.\nZachwyceni i zmęczeni uczniowie, z głowami pełnymi wrażeń, nie byli jednak zachwyceni, kiedy trzeba było wracać…\nJeszcze kilka dni po powrocie, niektórzy wspominali na szkolnych korytarzach o wspólnym wyjeździe i beztroskim śmiechu.\n« Święto Polskiej Niezapominajki\nSukces na miarę mistrza… »\nSzkoła Podstawowa w Zegrzu | 2014 - 2019 |


silkdressdiet: Kawa na Hawajach!\nKawa na Hawajach!\nJeszcze przed wyjazdem, gdy szperałam na temat Hawajów, natknęłam się na informacje o kawie z Kony, a właściwie należałoby powiedzieć o słynnej kawie z Kony! Ucieszyłam się, bo oboje jesteśmy fanatykami kawy, a pisząc te słowa mam na myśli bench mark, jakim jest maleńkie, oleiste włoskie espresso. High expectation is a guarantee of failure - powtarza do znudzenia Towarzysz Podróży! Prawdę mówiąc mocno mnie tym irytuje, bo to oznacza, że w zasadzie nie można się cieszyć myślą na coś, a przecież już to jest przyjemnością, nieprawdaż? ;o)\nA więc wysokie oczekiwania, w tym wypadku, nie wytrzymały konfrontacji z rzeczywistością! Pierwsza, druga i kolejna Słynna Kawa z Kony pod postacią espresso, smakowała jak stara opona, a podwójne espresso jak stara opona po przejechaniu przez rozgrzany asfalt! Ponawiane próby tylko potęgowały naszą frustrację! Ale nie dawało to nam spokoju, więc postanowiliśmy pojechać na plantację w poszukiwaniu prawdy!\nTrzeba odnotować, że pierwsze kawowe drzewka zostały posadzone na Hawajach w 1813 roku przez hiszpańskiego figo-fago Don Francisca de Paula y Marina, który szukał po świecie szczęścia i znalazł je na wyspach właśnie, jako doradca króla i mąż co najmniej trzech hawajskich żon i ojciec nie policzonej liczby dzieci! Było to na wyspie Oahu (ta z Honolulu), ale z biegiem lat plantacje rozprzestrzeniły się na inne wyspy, w tym na Big Island, w okolice Kony. Teraz to w zasadzie jedyne na Hawajach liczące się miejsce upraw. Warto dodać, że jedyne w całych Stanach Zjednoczonych!\nAle czy wiecie jak kawa została odkryta? Fajna historia! Ponoć w IX wieku niejaki Kaldi, etiopski pastuszek, zauważył, że jego podopieczne - kozy, zaczynają dokazywać po zjedzeniu czerwonych owoców z pewnego krzewu. Z ciekawości spróbował i też zaczął! ;o) Postanowił udać się do klasztoru, żeby podzielić się swoim odkryciem z zakonnikami. Oni jednak uznali, że to diabelska sprawka i wrzucili ziarna kawy do ognia. Palone ziarna wydały zachwycający aromat, co zasiało wątpliwości w mnisich duszach, co do diabelskiego pochodzenia ziaren. Postanowili dać im drugą szansę!\nWracając do współczesności, kawa najchętniej rośnie na wysokości od 600 do 1200 m npm. Do plantacji Mountain Thunder musieliśmy się wspiąć na wysokość 3000 stóp czyli 1000 metrów! Samochodem oczywiście. W Ameryce na piechotę się nie chodzi i Hawaje nie są tu wyjątkiem! Wzgórze, na które jechaliśmy, z dołu wcale nie wygląda atrakcyjnie, mało tego nie wygląda na swoją wysokość - takie małopolskie wybrzuszenie. Proszę tylko spojrzeć!\nAle w miarę jak droga zaczęła się wznosić i coraz częściej skręcać, wjechaliśmy w bajkowy świat, gdzie przypomnieniem o realności miejsca są ostrzeżenia o spadających orzechach kokosowych i gryzących psach! A może też spadających! ;o)\nDziki kogutek! Ten chodził z kolegą, ale najczęściej spotykaną konfiguracją jest mąż i dwie żony.\nDatury rosną tu jak nasze czarne bzy. Gdzie popadnie! ;o)\nPassion fruit czyli męczennica jadalna czyli marakuja na etapie kwiatu! Pięło się toto jak powój po płocie, ale owoce miało jeszcze nie dojrzałe, a szkoda!\nKwitnący bananowiec z małymi banankami!\nNa plantacji, która jest również wytwórnią kawy, czekała na nas salka wykładowa na świeżym powietrzu, a w niej demonstracyjne ziarna kawy i degustacyjne napary.\nTu pół bliźniaka.\nA tu jedynak czyli pea berry.\nZ lewej ziarenko w łupince, z prawej bez.\nNa konijskich wzgórzach kawa ma ponoć rewelacyjne warunki! Klimat subtropikalny, wulkaniczne żyzne gleby, poranne słońce i popołudniowy „mist”, bo wzgórza najczęściej w drugiej części dnia toną w chmurach! Rzeczywiście obserwowaliśmy to wielokrotnie z miasta, ale akurat tego dnia wyjątkowo świeciło słońce! I bardzo dobrze, bo temperatura na wzgórzu i tak spadła z 28 stopni do 17, a my bez kufajek ;o)\nDla porządku trzeba wspomnieć, że na świecie uprawia się dwa rodzaje kawy, są to arabica i robusta. Arabica jest arystokratką, a robusta pospoliciuchą, ale ma swoje zalety, bo jest mniej podatna na choroby i szkodniki! W Konie uprawia się tylko arabicę.\nOwoce kawy zbiera się tylko ręcznie, choćby z tego względu, że obok siebie znajdują się owoce już dojrzałe czyli czerwone i zielone, które muszą jeszcze na krzaku poczekać. Żadna maszyna nie podołałaby takiej intelektualnej robocie!\nZe względu na ręczny zbiór, kawowe krzaczki prowadzi się tak, żeby owoce były w zasięgu podniesionych rąk, albo ewentualnie patyka, którym się przygina gałązki. Po zbiorach krzaki obcina się, a w kolejnym sezonie zbiera się owoce z młodych pędów. Od małego białego kwiatuszka (widać na zdjęciu poniżej pączki) upływa 8 miesięcy do zbierania czerwonych owoców.\nZ czerwonych owoców wyjmuje się ziarenka. Zwykle to bliźniaki. Ale w 4% owoców znajdują się jedynaki. Są okrągłe, nazywają się pea berry i są najcenniejsze ze względu na delikatny smak i mniejszą kwasowość (acidity). Pierwszy owoc, jaki wzięłam do ręki i się do niego dobrałam, skrywał właśnie tę śliską kuleczkę - pea berry!\nPo wyjęciu ziaren z łupinek myje się je, żeby pozbawić śliskiej powłoki, a następnie suszy. Ziarna wysypywane są na duże płachty i odwracane kilkakrotnie, coś jak nasze siano na polu. Suszenie umożliwia zdjęcie łupinki. To już robi maszyna.\nW worach czeka wysuszona kawa na pozbawienie łupinek w maszynie, którą widać w tle.\nZiarna pozbawione łupinki trafiają do maszyny, która je segreguje, odrzucając te złej jakości. W mniejszych firmach robi się to ręcznie. Potem następuje podział na ziarna w zależności od wielkości.\nJest kilka rodzajów takich sit, bo kilka jest gradacji ziaren kawy.\nIm większe tym jakość wyższa, mówiąc w największym skrócie. Odpady wracają na plantacje w postaci nawozu. Nieuczciwi producenci natomiast poddają je mocniejszemu paleniu, mielą je, wsypują do torebek i sprzedają jako pełnowartościową kawę. Nauka - jeśli kupować kawę, to w ziarnach! Chyba że ma się ekspres na kapsułki, jak my! ;o)\nTo kawowe odpadki po maszynowej segregacji.\nPosegregowane ziarna, trafiają do palarni, gdzie palone są przez ok. 15 minut. W temperaturze 400 stopni F (204 C) otrzymuje się tzw. American roast czyli kawę słabo paloną. W temperaturze 430 stopni F (221 C) tzw. Vienna roast czyli kawę średnio paloną,\na 460 stopniach F (237 C) tzw. French roast czyli kawę mocno paloną na espresso.\nPalenie ma wpływ zarówno na moc napoju, jak i na smak.\nJedno z urządzeń do palenia kawy. Stosunkowo nieduże, ale prezentowało się najbardziej stylowo.\nNajwiększą zawartość kofeiny ma kawa słabo palona. Ma ona też najbardziej wyczuwalną kwasową nutę i najlżejsze body (kawowy rzadziak, fu), czyli coś, czego w kawie NIE lubię najbardziej!\nUczciwie muszę jednak powiedzieć, że kawa, którą piliśmy na plantacji była inna od tych w mieście. Nie miała wprawdzie tego aksamitnego body, jakie lubię, ale miała przyjemny kremowy i wyrazisty smak. Goryczka finezyjnie równoważyła nuty kwasowe.\nNa koniec ostatnie doniesienia National Cancer Institute na temat kawy. Naukowcy ogłosili, że kawa może obniżyć ryzyko zachorowania na czerniaka - raka skóry. To w USA piąty, najczęściej występujący nowotwór. W analizach uwzględniono dane 447 000 osób o białej skórze. Ci, którzy pili 4 lub więcej filizanek kawy mieli o 20 % mniejszą szansę zachorowania. Kawa bezkofeinowa nie miała wpływu na zachorowalność. A więc proszę Państwa - do ekspresów! A my do walizek! Następny odcinek ze wschodniej strony wyspy!\nAutor: Katarzyna Kozłowska o 06:02\nEtykiety: arabica, Big Island, espresso, Hawaje, kawa, Kona, robusta


Forum Menadżerów Służby Zdrowia, Częstochowa 2018\n20 września 2018 roku, w Częstochowskim Parku Przemysłowo - Technologicznym odbyła się kolejna edycja wydarzenia z cyklu Forum Menadżerów Służby Zdrowia.\nWydarzenie wsparte zostało również licznymi patronatami medialnymi, a przy organizacji wydarzenia pomogło nam 6 firm obecnych zarówno w części wystawowej jak i merytorycznej.\nKonferencja rozpoczęła się wykładem dot. aktualnych oraz zbliżających się zmian prawnych w systemie opieki zdrowotnej, prowadzonym przez Pana Tomasza Maciąg reprezentującego Kancelarię Dawid & Partnerzy. Druga prelekcja dotyczyła standardów rekrutacji i była prowadzona przez Panią Monikę Sienkiewicz. Po tych wystąpieniach miała miejsce przerwa kawowa, podczas której zgromadzeni uczestnicy mogli zapoznać się z ofertą partnerów obecnych w części wystawowej.\nW dalszej części spotkania nastąpił podział na dwie ścieżki tematyczne, gdzie równocześnie w dwóch salach zostały poruszone zagadnienia certyfikacji systemów zarządzania jakością, elektronicznej dokumentacji medycznej, doboru systemów informatycznych, zmian w wynagrodzeniach, sukcesji firmy medycznej, czy też uprawnień personelu medycznego w kontaktach z pacjentem, zgody na zabieg oraz budowania zaufania.\nKonferencja została zamknięta tematem związanym z Ochroną danych podmiotu leczniczego w kontekście RODO. Był to wykład prowadzony przez p. Dagmarę Jabłońską z Kancelarii Dawid & Partnerzy. Pani mecenas wyjaśniła uczestnikom czym są dane osobowe w ochronie zdrowia, na czym polega przetwarzanie danych osobowych oraz jak powinno się zabezpieczyć medyczne dane osobowe.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim osobom, które uczestniczyły w tym spotkaniu i przyczyniły się do jego sukcesu.\nCzłonek Klastra Medivite


Biały kapitanAntoni Ferdynand OssendowskiWydawca: LTWDział: Literatura » PowieśćEAN: 9788375652147ISBN: 978-83-7565-214-7Stron: 236, Format: 14.5x20.5 cmData wydania: 2012, Oprawa: broszurowa\ndostępność: 7 szt.cena: 24,99 14,25 zł szt.do koszykarabat43%oszczędzasz 10,74 złodnośnie ceny sugerowanejZamówienia wysyłamy do 2 dni roboczych !\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemuBiały Kapitan to napisana w dwudziestoleciu międzywojennym powieść, której akcja rozgrywa się w dużej mierze na pokładzie szonera "Witeź". Norweski kapitan przyjmuje na statek nowego marynarza, przypadkowo poznanego w porcie. Nie zna jednak jego prawdziwego nazwiska ani więziennej przeszłości. Szybko okazuje się, że sam "Witeź" również ma swoje tajemnice, a zgranej na pozór załodze nie zawsze należy ufać. Może to mieć niebagatelne znaczenie podczas wyprawy ze Skandynawii do krainy Samojedów i Tunguzów po złoto i cenne skóry. Główny bohater będzie musiał stawić czoło wielu zagrożeniom, i to nie tylko tym morskim, zanim obierze dobry kierunek, zanim odnajdzie tę właściwą przystań.Inne książki tego autora:Biały kapitanCadyk ben BerokiCadyk Ben BerokiCień ponurego WschoduCień ponurego Wschodu. AudiobookCzao-Ra. Opowieść północnaGasnące ognieKarpaty i Podkarpacie. Cuda PolskiLeninLeninLisowczycyMali zwycięzcy. Przygody dzieci na pustyni SzamoMocni ludzieNajwyższy lotNiewolnicy słońcaNieznanym szlakiemNieznanym szlakiem. NoweleNieznanym szlakiem. Nowele - Antoni F. OssendowskiOd szczytu do otchłaniOkręty zbłąkaneOkręty zbłąkanePolesiePolesie Cuda Polski TWPolesie. Cuda PolskiPodobne tytuły Biały kapitanAntoni Ferdynand OssendowskiNorweski kapitan przyjmuje na statek nowego marynarza, przypadkowo poznanego w porcie. Nie zna jednak jego prawdziwego nazwiska ani więziennej przeszłości. Szybko okazuje się, że sam „Witeź" również ma swoje tajemnice, a zgranej na... cena: 29,90 20,45 złdo koszyka Kapitan Ameryka: BiałyJeph Loeb, Tim SaleLaureaci nagrody Eisnera Jeph Loeb i Tim Sale (Daredevil: Żółty, Spider-Man: Niebieski i Hulk: Szary) kontynuują kolorowy cykl historii o ikonach Marvela. Każda z nich opowiada o miłości, stracie i poległych bohaterach.


Szukamy wodzireja na wesele - DONAU-EXPERT\nAby goście dobrze bawili się w czasie wesela, powinniśmy przede wszystkim zapewnić im do tego odpowiednie warunki. Niezwykle ważne jest to, aby zapoznać się z ofertami oraz wybrać takie, które najbardziej mogą naszym gościom odpowiadać. Przydatny w takim wypadku może być dobry wodzirej, który zadba o to, aby zabawa była jak najlepsza.\nWybieramy wodzireja z województwa mazowieckiego\nNiezależnie od tego, w jakim rejonie kraju mieszkamy, możemy trafić zarówno na specjalistów w swoim fachu, jak i na osoby, które nie do końca się nadają do takiej pracy. Z tego właśnie powodu warto poświęcić nieco czasu na znalezienie najkorzystniejszych ofert, z których z pewnością będziemy zadowoleni. Jeżeli interesuje nas profesjonalny wodzirej na wesele mazowieckie ma takie oferty. Mamy możliwość naleźć takich wodzirejów, którzy są specjalistami w tej dziedzinie, mają dar docierania do ludzi i bardzo łatwo przychodzi im wciąganie gości weselnych do zabawy, niezależnie od tego, w jakim są wieku. Jeżeli więc zależy nam na tym, aby znaleźć taką osobę, powinniśmy przede wszystkim poszukać najbardziej polecanych oraz najchętniej wybieranych wodzirejów. W ten sposób mamy możliwość dotrzeć do ofert takich osób, które mają w tym zakresie i doskonale sobie radzą. Możemy także sprawdzić, czy dany wodzirej nie reklamuje się za pośrednictwem portali internetowych i za ich pośrednictwem sprawdzić możliwości takiej osoby oraz sprawdzić dotychczasowe doświadczenie.\nJak widać, jeśli zależy nam na tym, aby nasi goście doskonale się bawili, możemy skorzystać z usługi wodzireja. Taka osoba zadba przez całą noc o to, aby wszystkich angażować do wspólnej zabawy oraz dbać o to, aby goście doskonale się bawili. Z tego właśnie powodu warto poświęcić nieco czasu na znalezienie najlepszego wodzireja.


Za dużo prolaktyny | Poradnia.pl\nJeżeli masz nadmierne owłosienie, odczuwasz bolesność piersi, a miesiączka bywa nieregularna to istnieje prawdopodobieństwo, że masz zbyt dużo prolaktyny. Jej nadmiar może wskazywać na poważne schorzenia, które rozwijają się w organizmie. Jakie mogą być przyczyny, objawy i metody leczenia nadmiaru prolaktyny?\nPrzysadka mózgowa w organizmie człowieka ma wielkość fasoli i jest przytwierdzona szypułą do podstawy mózgu. Prolaktyna to kobiecy hormon, który jest uwalniany z przysadki i krąży we krwi już w okresie dojrzewania. Od jej poziomu zależy wielkość biustu i kobiece kształty. Razem z progesteronem i estrogenem odpowiada za cykl menstruacyjny. Przed miesiączką produkowana jest ona w niewielkiej ilości, a wzmożone jej wydzielanie może być związane z ciążą, niedoczynnością tarczycy, chorobami wątroby i niewydolnością nerek. Prolaktyna odpowiedzialna jest również za produkcję mleka oraz bliską więź niemowlęcia z matką.\nDo badania potrzebna jest próbka krwi pobranej z żyły.\n5-25 ng/ml – prawidłowy poziom\npowyżej 25 ng/ml – możesz mieć cykle bezowulacyjne i nieregularny okres\npowyżej 50 ng/ml – może powodować zatrzymanie menstruacji\npowyżej 100 np/ml – wskazuje na podejrzenie guza przysadki mózgowej\nBadanie poziomu prolaktyny we krwi zleca lekarz ginekolog, endokrynolog lub inny specjalista, którego niepokoją objawy twego stanu zdrowia. Dzień wcześniej nie wolno jeść obfitej kolacji, wykonywać nadmiernych ćwiczeń, jak też współżyć.\nNa badanie należy przyjść wypoczętym i na czczo. Wykonuje się je między godziną 8-12. Jest to istotne, gdyż poziom prolaktyny zmienia się w ciągu doby. Najwyższe stężenie tego hormonu jest wczesnym rankiem, potem zaczyna spadać, by podnieść się około północy.\nNadmiar prolaktyny zaburza cykl miesiączkowy. Powoduje ich nieregularne występowanie, a nawet zanik oraz w niektórych przypadkach nadmierne krwawienie. Proces przekłada się na problemy z zajściem w ciążę. Doskwiera mocno bolesność piersi (torbiele, guzki, cysty), spadek libido i wahania nastroju. Niepokojącym objawem są też bóle głowy i zaburzenia widzenia.\nPodwyższony poziom prolaktyny występujący w ciąży lub w trakcie laktacji nie powinien niepokoić, natomiast w innym wypadku może wskazywać na niedoczynność tarczycy, nieprawidłową pracę wątroby czy nerek, a także na guz w przysadce mózgowej. Niektóre leki antydepresyjne lub obniżające ciśnienie mogą również powodować zwiększenie prolaktyny we krwi.\nprzyjmowanie leków obniżających ciśnienie tętnicze\nWysoki poziom prolaktyny jest niebezpieczny dla zdrowia, a nawet życia, dlatego nie należy żadnego z powyższych sygnałów bagatelizować. Konieczna jest więc konsultacja lekarska, zbadanie poziomu tego hormonu w organizmie i na jego podstawie postawienie właściwej diagnozy oraz wdrożenie skutecznej terapii. Jeżeli mamy problem z zajściem w ciążę, lekarz wyjaśni przyczynę nadmiernej produkcji prolaktyny i przepisze odpowiednie leki. Przy schorzeniach wątroby, nerek, niedoczynności tarczycy stosowane jest leczenie objawowe tych chorób, a zarazem powodujące obniżenie poziomu prolaktyny. Bardziej skomplikowaną sprawą jest guz przysadki mózgowej. Im jest on większy, tym przysadka potrafi wydzielić więcej hormonów, w tym prolaktyny. W większości przypadków są to nowotwory łagodne, których wczesne wykrycie, po zastosowaniu leków, powoduje ich całkowite zniknięcie. Te guzy, które nie znikną, usuwa się chirurgicznie.


Aplikacja APCOA Flow: co 2 minuty rejestruje się nowy klient - SCF News Retailnet\nAplikacja APCOA Flow: co 2 minuty rejestruje się nowy klient\n– APCOA Flow stanie się platformą integrującą wiele funkcjonalności z zakresu parkowania i mobilności w ramach rozwiązań tzw. smart city – mówi dla Retailnet.pl Maciej Zawadzki Prezes APCOA Parking Polska.\nRetailnet.pl: – W lipcu Polska dołączyła do grona 7 krajów, w których dostępna jest aplikacja mobilna Apcoa Flow.\n– Mamy obecnie mobilne aplikacje na wszystkich naszych największych rynkach: w Niemczech (maj 2018), we Włoszech, w Szwajcarii i Norwegii (listopad 2018), w Szwecji (marzec 2019), a od lipca jesteśmy obecni także w Polsce. W naszych aplikacjach dodano już 389 tys. miejsc parkingowych, odnotowaliśmy ponad 300 tys. pobrań aplikacji i 275 tys. nowych użytkowników. Co 2 minuty rejestruje się nowy klient. To imponujące liczby, ale wszyscy ciężko pracujemy, aby Apcoa Flow osiągnęła wielki sukces, rozumiany jako 100 proc. zadowolonych klientów, którzy otrzymują od nas produkt skrojony na ich potrzeby, zgodny z ich oczekiwaniami, bez wad i błędów technicznych.\n– Najogólniej mówiąc: APCOA Flow przenosi branżę parkingową w sferę cyfrową. Klienci każdego z kilkuset parkingów w Polsce zarządzanych przez APCOA, którzy zarejestrowali się w aplikacji, będą mogli znaleźć najbliższy parking, sprawdzić dostępność miejsc parkingowych oraz wysokość opłaty parkingowej. Będą mogli zarezerwować miejsce parkingowe z obniżoną ceną lub wybrać opcję gwarancji miejsca. Aplikacja zapewni sprawną nawigację aż do wjazdu na parking. Klient będzie mógł również skorzystać z lokalnych rabatów np. w centrum handlowym jako lojalny klient.\n– System kontroli wjazdu rozpozna samochód poprzez LPR (automatyczne rozpoznawanie numerów tablic rejestracyjnych) lub odczytu kart RFiD i potwierdzi w chmurze możliwość automatycznego pobrania opłaty parkingowej z karty kredytowej klienta. Szlaban podniesie się automatycznie. Przy wyjeździe platforma obliczy i pobierze z karty kredytowej wartość opłaty oraz otworzy szlaban.\nPodobnie sytuacja będzie wyglądać na parkingach wyposażonych w parkometry np. przy marketach handlowych. Po zaparkowaniu samochodu klient uruchamia w smartfonie aplikację APCOA Flow w celu rozpoczęcia sesji parkowania. Podobnie po zakończeniu parkowania klient kończy sesję i system pobiera odpowiednią opłatę proporcjonalnie do czasu postoju lub uwzględnia darmowy czas parkowania np. pierwszą godzinę parkowania gratis. W innej opcji w chwili wjazdu i wyjazdu samochód jest identyfikowany przez system sczytywania tablic rejestracyjnych, następnie błyskawicznie przesyła dane do platformy APCOA Flow, która nalicza i pobiera z karty kredytowej odpowiednią opłatę parkingową.\n– Ludzie cenią sobie wygodę i czas. Poprzez integrację sieci kilkuset świetnie zlokalizowanych parkingów Apcoa w praktycznie każdym większym mieście na terenie Polski z innymi rozwiązaniami typu aplikacje centrów handlu i rozrywki, budynków biurowych, obiektów sportowych, lotnisk, stref płatnego parkowania, komunikacji miejskiej, kolei, car sharing’u czy też roweru miejskiego, APCOA Flow powinna stać się platformą integrującą wiele funkcjonalności z zakresu parkowania i mobilności w ramach rozwiązań tzw. smart city. Jestem przekonany, że APCOA Flow podbije polski rynek parkingowy i przeniesie go do chmury.\n– APCOA Flow otwiera możliwości obsługi parkingu z jedną lub wieloma godzinami parkowania gratis, realizacji programów lojalnościowych, udzielania rabatów na parkowanie w zależności od zrealizowanych zakupów, dedykowania specjalnych (np. szerszych lub położonych obok wejścia do centrum) miejsc parkingowych wybranym klientom, realizację kampanii promocyjnych typu „noc zakupów“ połączonych z darmowym parkowaniem dla posiadaczy aplikacji. APCOA Flow zapewnia sprawną integrację z niemal wszystkimi aplikacjami zewnętrznymi oraz współpracę z niemal każdym systemem parkingowym. Niewątpliwą zaletą jest również oszczędność w kosztach biletów oraz zużyciu urządzeń parkingowych, ponieważ kontrola dostępu na parking i pobieranie opłat będzie się odbywać w formie cyfrowej.\nFirma APCOA Parking Polska była wystawcą jesiennej edycji Shopping Center Forum 2019 CEE.\nPoprzedniGino Rossi po 13 latach znika z GPW\nNastępnyGrupa Muszkieterów wzmacnia zespół\nAPCOA Parking: parkowanie przez ticketless\nApcoa: w parkowaniu najważniejsza jest wygoda i prostota


Profesor nie widzi sensu - zielone.info\nWitek Szwedkowski 2013-01-01 Profesor nie widzi sensu2013-01-01T03:26:01+00:00 artykuły, ekologia, społeczeństwo No Comment\nDnia 10 grudnia 2012 roku jadąc do biura zobaczyłem, jak jeden ze współpasażerów czyta gazetkę Metro. Czytany przez niego artykuł dotyczył domowej segregacji własnych odpadów komunalnych. Tytuł brzmiał bardzo wymownie:\nKUCHENNA REWOLUCJA, NIE JESTEŚMY GOTOWI?\nZrozumiałem sugestię – ja i cała moja rodzina, sąsiedzi oraz rzesza przyjaciół, wszyscy od dawna wyrzucający szkło, plastik, papier i metal do osobnych pojemników, nie jesteśmy na to gotowi. Zrozumiałem mimo absurdalności sformułowania. Zdobyłem egzemplarz gazetki i wkrótce z zaciekawieniem przyswoiłem treść kontrrewolucyjnego artykułu. Większość cytowanych w nim rozmówców wyrażała jednak swoje zrozumienie dla idei selektywnej zbiórki surowców. Tak, surowców, choć zwanych dotychczas śmieciami. Niestety przyzwyczajenie to druga natura, a każdy twardogłowy, jak Chińczyk w „Weselu” Wyspiańskiego… trzyma się mocno. Część uważa, że zamiatanie pod dywan, czy wyrzucanie surowców na wspólne wysypisko jest lepsze od włożenia odrobiny „wysiłku” w zmianę nawyku. Niektórzy jakby wręcz chełpili się swoją dekadencką postawą. Ale o tym za chwilę.\nWśród wypowiadających się byli: Dagmara; MK; Czytelniczka; A.Drzewińska, Wrocław – Klecina; Niesegregujący czytelnik i… Andrzej Huczko, prof. UW. Postawa prof. wzruszyła mnie szczególnie. Tak jak i zastosowany przez gazetkę zabieg zestawienia opinii anonimowych z opinią, hm, no właśnie kogo – eksperta, autorytetu, specjalisty? Nieee… Raczej tak po prostu – osoby, po której można byłoby spodziewać się otwartego umysłu, konstruktywnej krytyki, rozbudzenia zapału i wyobraźni w poszukiwaniu rozwiązań, odpowiedzialności. Bo według mnie właśnie tej ostatniej zabrakło w wypowiedzi prof. UW\nStara Ochota, miasto Warszawa. Na podwórzu cztery pojemniki: I odpady surowcowe, II papier, III papier i tektura, śmieci „inne”.\nO ósmej rano podjeżdża śmieciarka, po czym zawartość trzech pierwszych pojemników idzie jak leci RAZEM do śmieciarki. Pytam pracownika: „To znaczy nasza segregacja domowa nie ma sensu?”. Odpowiedź: „Tak, nie ma sensu”… Rewolucji przynajmniej u mnie nie będzie… Andrzej Huczko, prof. UW\nTakimi słowami kończy się artykuł zajmujący pół drugiej strony Metra. Ręce mi opadły. W jaki sposób pracownik naukowy, specjalista w zakresie fizykochemii układów wysokoenergetycznych, nanotechnologii, syntezy nanomateriałów węglowych i ceramicznych, syntezy spaleniowej i technologii plazmowych, kształtuje światopogląd swoich studentów? Publicznie wypowiadając się na temat rzekomego bezsensu spraw priorytetowych w codzienności XXI wieku? Jak intelektualista buduje swój pogląd na temat segregacji domowej? Rozmawiając z operatorem śmieciarki? Gdzie szerokość spojrzenia, globalna perspektywa i ujęcie systemowe?\nByć może praca dydaktyczna profesora Huczko jest wspaniała, a ja czepiam się jednego akapitu. Być może niefortunne zwroty, to raczej wina autora (niepodpisanego) artykułu lub redakcji gazetki,. Może miało miejsce jakieś przeinaczenie, brak autoryzacji. Ja nie wiem. Wiem jednak, że tytuł hamulcowego odbierany jest raczej niepochlebny.\nMoi rodzice są starsi od pana profesora i nie mają tak wysokiego wykształcenia. Ale nie są zakażeni perfekcjonizmem, tumiwisizmem czy innymi chorobami. Są jednocześnie na tyle młodzi by kształtować w sobie nowe nawyki, uczyć się nowych mechanizmów gospodarowania i podążać za konstruktywnymi trendami. Mieszkają w wieżowcu, w którym wszystkie surowce wtórne odkładane są w pomieszczeniach zsypowych w jednym worku, a odpady nie nadające się do segregacji wyrzucane do przewodu zsypowego. Dwa razy w tygodniu wszystkie surowce odbierane są z pomieszczeń i wiezione RAZEM do sortowni. I nie jest to żadna sensacja czy powód do porzucenia „rewolucji”. Wystarczy odrobina empatii by zrozumieć, że robotnikom w sortowni lepiej jest oddzielać szkło od plastiku i papieru, niż np. plastik od obierek i resztek obiadu. Wystarczy odrobina wyobraźni by dostrzec, że kształtowanie proekologicznych nawyków ma sens. Niezależnie czy to Stara Ochota, Dobre Miasto czy Nowy Tomyśl.\nTrener, szkoleniowiec, artysta ludowy.\n« Z motyką na miasto\nZielona wyspa czy czarna plama? »


Władca czwartego domu\nHome Władcy domów Władca czwartego\nThursday, 30 December 2010 13:21\tYogamaya\nBędzie posiadał komforty mieszkaniowe w pełnym stopniu, jeśli Bandhu będzie zajęty przez władcę, albo przez władcę Lagna i będzie aspektowany przez korzystne.\nJeśli Władca Karm dołącza do władcy Bandhu w kącie, albo w trójcy, Właściciel horoskopu nabędzie piękne rezydencje. W przypadku gdy Władca Putr, znajdzie się we własnym Bhava, albo we własnej Navamsie, albo w podniesieniu, Właściciel horoskopu będzie obdarzony komfortami, związanymi z ziemiami, podróżami, domami i instrumentami muzycznymi.\nW przypadku gdy Merkury będzie w Lagna, a Władca Bandhu, będąc korzystny, jest aspektowany przez inną korzystną planetę, Właściciel horoskopu będzie zaszczycony przez własnych krewnych.\nJeśli Bandhu Bhava jest zajęty przez korzystne, a jego Władca jest w podniesieniu w tym Znaku, sygnifikuje matkę, i jest obdarzony siłą, to na pewno Właściciel horoskopu będzie miał długo żyjącą matkę. Jej szczęście będzie uwidocznione w diagramie jeżeli Władca Bandhu i Wenus znajdą się w kącie a Merkury będzie wychwalony.\nSłońce w Bandhu, Księżyc i Saturn w Dharm a Mars w Labh Bhava przyzna krowy i byki WłH. W przypadku gdy Bandhu Bhava będzie kardynalnym znakiem, a jego Władca i Mars będą razem w Ari, albo Randhr Bhava, Właściciel horoskopu będzie niemową.\nJeśli Władca Lagna jest korzystną planetą, a Władca Bandhu jest w upadku, albo w Labh Bhava a sygnifikator (Wenus) jest we Vyaya Bhava, Właściciel horoskopu doświadczy podróży w wieku dwunastu lat.\nW przypadku gdy Słońce znajdzie się w Bandhu Bhava, (kiedy Władca Bandhu jest wysoki i będzie z Wenus), WłH wyruszy w podróż w wieku 32 lat. Jeśli Władca Bandhu dołączy do Pana Karm w jego domu a Władca czwartego domu znajdzie się w podniesieniu w diagramie Navamsa WłH w wieku 42 lat będzie podróżował dzięki pomocy finansowej. Wymiana między władcami Labh i Bandhu; taka yoga pobłogosławi podróżami w dwunastym roku życia. Korzystne związane z Bandhu Bhava a także z jego władcą, przyniosą pomyślne podróże, a szkodliwe stworzą tylko szkodliwe skutki związane z podróżami. W przypadku gdy korzystne znajdą się w Bandhu, rzucą drishti na Bandhu, albo znajdą się w yuti (w koniunkcji) z władcą Bandhu, albo rzucą Drishti na władcę Bandhu Bhava, wtedy Właściciel horoskopu będzie szczęśliwy dzięki podróżom i będzie wolny od wypadków i niebezpieczeństw. Szkodliwe w przeciwieństwie do korzystnych spowodują straty i dotyczyć będą pojazdów i wypadków w czasie podróży.


dżek 25.01.2012 14:28\nPiotr Kraśko został szefem "Wiadomości" w TVP1. Zastąpi na tym stanowisku Karola Małcużyńskiego, który pełnił obowiązki szefa redakcji. O zmianach w jednym z najważniejszych programów telewizyjnych poinformowała "Rzeczpospolita". Wiadomość potwierdziła już Telewizja Polska.\nKaruzela na kierowniczym stanowisku sztandarowego programu informacyjnego telewizyjnej "jedynki" trwa.\nKraśko obejmie kierownictwo wiadomości od jutra. Program nie miał swojego szefa po tym, jak w listopadzie ze stanowiska odeszła Małgorzata Wyszyńska ( wyrzucona z TVP dwa tygodnie temu ). Złożyła ona wówczas rezygnację z tej funkcji w geście solidarności z Iwoną Schymallą, dyrektor telewizyjnej Jedynki, która została zdymisjonowana.\nWyszyńską na stanowisku zastąpił wówczas jako p.o. Karol Małcużyński, który w lipcu 2010 roku został kierownikiem działu zagranicznego Agencji Produkcji Audycji Informacyjnych TVP.\nKraśko w Telewizji Polskiej pracuje od 1993 roku. Przez 10 lat pracował w Redakcji Publicystyki Kulturalnej i Oprawie TVP1. Był korespondentem TVP w Brukseli (2003), Rzymie (2004-2005) i Waszyngtonie (2005-2008). Od wielu lat jest związany z redakcją "Wiadomości" TVP1, od 2004 r. jako reporter, a od 2008 r. prezenter głównego wydania tego programu. Jest laureatem nagrody "Wiktora" w kategorii "Najlepszy prezenter".\n"Wiadomości" nadawane w TVP1 o godz. 19.30 są najpopularniejszym programem informacyjnym w Polsce. W 2011 roku oglądało je średnio 3,9 mln widzów (o ok. 400 tys. mniej niż w 2010 roku).\nZobacz nowe studio "Wiadomości" TVP. Kraśko: Przysparza radości!


Brytyjskie plany nalotów na Baku w 1939-41\n- Kaukaska ropa naftowa\nW dniu 1 września 1939 r. III Rzesza Niemiecka dokonała zbrojnej napaści na II Rzeczpospolitę Polską, realizując w ten sposób kolejny po aneksji Austrii i Czechosłowacji krok w kierunku opanowania całej Europy. Lecz Polska wcześniej zawarła pakty o wzajemnej pomocy przeciw niemieckiej agresji z Wielką Brytanią oraz Francją i oba te kraje, po dwu dniach, wypowiedziały Niemcom wojnę, zgodnie ze swymi sojuszniczymi zobowiązaniami.\nNiemieckie działania wojenne miały charakter wojny błyskawicznej (Blitzkrieg), prowadzone były głównie przez wojska pancerne i zmotoryzowane, przy wsparciu potężnego lotnictwa. Liczyły one 62 dywizje, w tym 7 pancernych, 2,8 tys. czołgów, 6 tys. dział i moździerzy, 2 tysiące samolotów, łącznie ok. 1,6 miliona ludzi. Przy wielkiej przewadze, zwłaszcza sprzętu technicznego, już w pierwszych dwóch tygodniach wojny, wojska niemieckie zajęły prawie całe terytorium Polski na zachód od Wisły, a nawet przekroczyły linie obronne na Sanie oraz Bugu i otoczyły Warszawę i Lwów. Walki były bardzo intensywne i krwawe, obrona zdezorganizowana, to też Polacy bardzo potrzebowali i liczyli na konkretne wsparcie wojenne ze strony swych zachodnich sojuszników.\nTymczasem zarówno Francja jak i Wielka Brytania ograniczyły się jedynie do samego formalnego aktu wypowiedzenia wojny Niemcom i mobilizacji swych sił zbrojnych oraz przerzucenia brytyjskiego korpusu interwencyjnego do północnej Francji. Wprawdzie Francuzi w kilku miejscach zajęli niewielkie tereny niemieckie na przedpolach linii obronnych przeciwnika (Linia Zygfryda), ale bez poważniejszych walk. Podobnie alianci przeprowadzali lotnicze „naloty” na przygraniczne miasta niemieckie, lecz z samolotów zrzucano tylko ulotki propagandowe, zamiast bomb, w obawie, że Niemcy mogliby się odwzajemnić bombardowaniami ich własnych miast. Ten stan markowanej wojny rychło doczekał się nazwy „dziwnej” lub „siedzącej wojny” (Sitzkrieg). Trwał potem przez ponad siedem miesięcy do czasu niemieckiej ofensywy, przeprowadzonej na wielką skalę w kwietniu-maju 1940 roku.\nTak więc w wojnie wrześniowej z nawałą niemiecką Polska walczyła w osamotnieniu i nie doczekała się żadnej realnej pomocy ze strony swych zachodnich sojuszników. Zamiast niej w dniu 17 września wschodnie granice Rzeczypospolitej zostały przekroczone przez wojska ZSRR. Kilka godzin wcześniej ambasador polski w Moskwie poinformowany został, że - „wobec załamania się państwa polskiego, rząd Związku Radzieckiego uważa za konieczne przejąć jej wschodnie terytoria, z przeważającą ludnością ukraińską i białoruską, by uchronić ją przed wojną”.\nRzeczywiście do Polski weszły dwa fronty Armii Czerwonej, liczące około 1,8 miliona żołnierzy, 5 tys. czołgów i wozów pancernych oraz 2 tys. samolotów. Była to więc nawet nieco większa siła, niż Niemcy zaangażowały w kampanię polską. Można to wytłumaczyć tylko faktycznym zamiarem podjęcia ofensywnych działań wojennych przeciwko Niemcom, gdyby zaszła taka konieczność. Hitler realizował jednakże swój długofalowy plan stopniowego podbicia całej Europy i ani myślał wikłać się, na tym etapie, w wojnę z Rosją. Zaś Stalin również nie miał żadnego interesu podejmować w pojedynkę wojny z potężnym przeciwnikiem. I chociaż było to marzeniem polityków zachodnich państw demokracji parlamentarnych, których dyplomacja okresu międzywojennego o to usilnie zabiegała - do wojny między Rzeszą Niemiecką i ZSRR w 1939 roku nie doszło.\nW ogóle, według późniejszych zgodnych ocen historyków, Hitler do kwietnia 1939 r. był zdecydowany w pierwszej kolejności podbić Zachodnią Europę, odsuwając nieco w czasie opanowanie Polski i realizację swego głównego celu życia, to jest zniszczenie komunizmu i ZSRR. Przeszkodą w urzeczywistnieniu tego planu stała się jednakże sama Polska, która 31 marca uzyskała ze strony Wielkiej Brytanii i Francji gwarancje pomocy na wypadek agresji niemieckiej, a 6 kwietnia ogłoszony został komunikat o zawarciu sojuszu polsko-brytyjskiego i aktualizacji odpowiedniego sojuszu z Francją z 1923 r. W zaistniałej sytuacji Hitler mógł faktycznie obawiać się, iż po jego ataku na Francję, Polacy przyjdą jej z pomocą wszystkimi swymi siłami. To też zadecydował się wpierw rozprawić z Polską i w sierpniu zaproponował Stalinowi pakt o nieagresji na lat dziesięć, w zamian za nie przeszkadzanie w tym zbożnym dziele. Kombinacja ta udała się w pełni i ostatecznie skończyła się podziałem Polski wg linii ustalonej 23 sierpnia w Moskwie pomiędzy ministrami spraw zagranicznych obu państw, J. Ribbentropem i W. Mołotowem, w tajnym załączniku do wspomnianego paktu.\nTakiego obrotu spraw, czyli sojuszu i współpracy rosyjsko-niemieckiej politycy zachodnich demokracji nie przewidywali w żadnym ze swych scenariuszy dla Europy. Przede wszystkim przymierze niemiecko-radzieckie przekreślało ostatecznie ustalenia traktatu wersalskiego po I wojnie światowej, kiedy oba te państwa były bojkotowane przez zwycięskie mocarstwa zachodnie. Niemiecka Republika Weimarska obciążona została ogromnymi reparacjami wojennymi, a rewolucyjny Związek Radziecki przez wiele lat nie był nawet w ogóle uznawany. Sytuacja geopolityczna w Europie uległa zmianie, gdy Niemcy odbudowały swą gospodarkę, zresztą przy dużej pomocy kapitałów anglo-amerykańskich, a ZSRR, po umocnieniu się władzy bolszewików, szybko się uprzemysławiał.\nPo objęciu w 1933 r. dyktatorskich rządów w III Rzeszy Niemieckiej przez Hitlera i jego faszystowskiej partii NSDAP, zadeklarował on absolutną wrogość do Związku Radzieckiego, zdelegalizował wszystkie partie opozycyjne i organizacje lewicowe, a komuniści niemieccy stali się pierwszymi więźniami tworzonych obozów koncentracyjnych. Politycy demokracji zachodnich mogli być przekonani, że faszyzm niemiecki stanie się pogromcą komunizmu rosyjskiego. To też nie było zdecydowanych sprzeciwów ze strony Francji i Wielkiej Brytanii wobec szerokich niemieckich przygotowań wojennych, a następnie wobec kolejnych rewizji i aneksji terytorialnych: Austrii, czeskich Sudetów, potem całej Czechosłowacji i litewskiej Kłajpedy.\nNieodmiennie spodziewano się, że ostra wrogość niemiecko-rosyjska, zaistniała od czasu kanclerstwa Hitlera, utrzyma się bez zmian i niechybnie doprowadzi do wojny i wzajemnego wyniszczenia. To też gdy 17 września wojska rosyjskie przekroczyły granice Polski, znaczna część społeczności Zachodu była przekonana, ze oto rozpoczyna się wojna obu wielkich dyktatur, gdyż nie znano jeszcze tajnego załącznika do paktu Ribbentrop-Mołotow. Tymczasem zamiast walk nastąpiły pertraktacje w sprawie uściślenia nowych granic i wspólna wojskowa parada zwycięstwa. Zaś od października 1939 r. rządy Niemiec i ZSRR ogłosiły zgodnie i wprost ostentacyjnie, wielką wzajemną przyjaźń, zwłaszcza w sprawach gospodarczych, co objawiało się w znacznie zwiększonych obrotach handlowych.\nNowo zaistniała sytuacja w Europie dla Francji i Wielkiej Brytanii, będących w stanie formalnej wojny z III Rzeszą, była szokująca, gdyż Niemcy poważnie wzmocnili się po rozbiorze Polski i przybył im nowy wielki sojusznik gospodarczy. Najbardziej niepokojące było zaopatrywanie III Rzeszy przez Rosję w różne strategiczne surowce, a zwłaszcza w ropę naftową. Godziło to we wszelkie plany gospodarczej blokady przeciwnika, będącej tradycyjnym orężem wyspiarskich Brytyjczyków.\nZłość i frustracja polityków i środków masowego przekazu zachodnich aliantów zwróciła się wtedy wyraźnie przeciwko Związkowi Radzieckiemu, którego, obok dotychczasowych zastrzeżeń ideologicznych i ustrojowych, oskarżono o wiarołomną zdradę. A to w związku z zerwaniem prowadzonych od czerwca w Moskwie pertraktacji o zawarcie trójstronnego paktu obronnego przed agresją niemiecką przez Wielką Brytanię, Francję i ZSRR. Rozmowy te zainicjowane zostały przez stronę radziecką i choć zachodni partnerzy je podjęli, w rzeczywistości nie przejawiali większego nimi zainteresowania. Przewodniczący marsz. Woroszyłow zadeklarował w przypadku agresji niemieckiej na Francję udział 120 dywizji piechoty, 16 kawalerii, 9,5 tys. czołgów i po 5 tys. samolotów i ciężkich dział ze strony ZSRR. Natomiast przedstawiciele zachodnich mocarstw nie byli w stanie określić swego zaangażowania wojskowego po agresji na ZSRR, nie mieli żadnych danych ani upoważnień w tym zakresie. Admirał Reginald Drax napomknął tylko o 16 dywizjach brytyjskich, czym właściwie poinformował jedynie o absolutnym nieprzygotowaniu Wielkiej Brytanii do wojny. Rozmowy utknęły ostatecznie na polskiej odmowie zgody na przemarsz Armii Czerwonej przez terytorium wileńskie do Prus. A był to warunek podstawowy wejścia Rosji do wojny, gdyż nie posiadała ona bezpośredniej granicy z Rzeszą Niemiecką. Wtedy właśnie w ciągu jednego dnia zawarty został pakt o nieagresji i współpracy gospodarczej między III Rzeszą a ZSRR.\nW październiku we Francji zdelegalizowana została partia komunistyczna, przeprowadzano aresztowania polityków lewicowych, a Wielka Brytania zawarła pakt wojskowy z Turcją, który był wymierzony przeciw Włochom i III Rzeszy, ale w nie mniejszym stopniu także przeciw ZSRR. Fala oburzenia i krytyki wobec Związku Radzieckiego mocno wezbrała pod koniec 1939 r. w związku z wojną radziecko-fińską, jaka wybuchła 30 listopada. Wpierw Stalin przedłożył rządowi fińskiemu ultymatywną propozycje odstąpienia terytorium Przesmyku Karelskiego, położonego bezpośrednio na północ od Leningradu, za co zaoferował zresztą nieco większe tereny leżące powyżej Jeziora Ładoga. Odmowa spowodowała atak Armii Czerwonej na fińskie linie obronne tzw. „Linię Mannerheima” na północ od Leningradu.\nRząd Finlandii zaapelował wtedy o pomoc wojskową do Ligi Narodów. Faktycznie pomoc ta zaczęła napływać, choć w niewielkich ilościach, głównie ochotnicy ze Szwecji i samoloty z Wielkiej Brytanii. Równocześnie wszystkie rządy i media państw Zachodniej Europy opowiedziały się też jednoznacznie po stronie fińskiej, potępiając ostro Związek Radziecki za agresywną napaść na małą Finlandię. Wielka Brytania odwołała swego ambasadora z Moskwy, Francuzi wydalili z Paryża ambasadora radzieckiego, a na zwołanym specjalnie posiedzeniu Ligi Narodów ZSRR został usunięty z Ligi.\nDo krytyki wobec Rosji Radzieckiej doszła jeszcze pogarda i lekceważenie, gdy „Goliat” rosyjski zaczął odnosić dotkliwe klęski w walkach z „Dawidem” fińskim. W pierwszych dwóch miesiącach wojny warunki zimowe i terenowe, ograniczające możliwość użycia czołgów i lotnictwa, taktyka walk manewrowych, zastosowana przez Finów, a przede wszystkim nieudolne dowództwo Armii Czerwonej spowodowały nieskuteczność jej działań i jej wielkie straty, mimo wielokrotnej przewagi liczebnej nad przeciwnikiem. Stało się to podstawą do wykrystalizowania się i utrwalenia przekonania, że Związek Radziecki jest źle zorganizowanym, słabym militarnie państwem i że w związku z tym winien zostać zaatakowany w pierwszej kolejności, przed silniejszymi Niemcami. Jako dwa miejsca, w których alianci zachodni powinni zadać zdecydowane ciosy wrogowi, wyznaczono Finlandię, gdzie już toczyła się wojna i Kaukaz z jego źródłami roponośnymi.\nNiektórzy politycy francuscy głosili nawet konieczność zaniechania wojny z Niemcami i wspólnej z nimi krucjaty na ZSRR. Brytyjczycy z kolei rozważali wykorzystanie konfliktu rosyjsko-fińskiego także przeciwko Rzeszy. W szczególności Churchill, przewidując zaangażowanie Szwecji i Norwegii w wojnie ze Związkiem Radzieckim, planował założenie przyczółków brytyjskich w Skandynawii dla wspierania obu tych państw, choć bez wypowiedzenia wojny Rosji. Przyczółki te miałyby być również wykorzystane dla przerwania dostaw do Niemiec szwedzkiej rudy żelaza z portów w Narwiku i Lulea. Jednak Szwecja i Norwegia nie miały najmniejszej ochoty wikłania się w wojnę i nie pozwoliły też na przemarsz wojsk brytyjsko-francuskich przez swe terytorium na pomoc Finlandii.\nWydawało się, że najbardziej gotowi walczyć z Rosjanami w obronie Finlandii byli w grudniu Francuzi, choć we wrześniu zdecydowanie protestowali przeciwko wojnie z Niemcami o polski Gdańsk. To też zaczęto przygotowywać plany przerzutu do Finlandii francuskiego Posiłkowego Korpusu Ekspedycyjnego, jaki w tym celu zaczęto formować. W jego skład miała m.in. wejść polska Brygada Strzelców Podhalańskich, świeżo uformowana we Francji. Ostatecznie najbardziej realnym wydawał się plan przerzutu samej polskiej brygady, polskimi statkami, na północne wybrzeża Finlandii w rejonie Petsamo, jako wyłącznej akcji polsko-fińskiej. Jej celem miał być wspólny z wojskami fińskimi marsz Polaków na Murmańsk i przecięcie linii kolejowej Murmańsk-Leningrad.\nPo zmianie dowództwa i reorganizacji wojsk radzieckich, walczących w Finlandii, do końca lutego opanowały one cały Przesmyk Karelski i rząd fiński zgodził się 12 marca 1940 r. na zawarcie traktatu pokojowego, w którym przyjęte zostały wszystkie proponowane wcześniej zmiany graniczne. Następnie Rosjanie wybudowali tam linie obronne, jakie skutecznie osłoniły Leningrad od północy w późniejszej wojnie z Niemcami w 1941 roku. Do desantu polskiej brygady w Petsamo już nie doszło, natomiast brygada wzięła w kwietniu-maju 1940 r. udział w walkach z Niemcami w norweskim porcie Narwiku.\nZakończenie wojny w Finlandii zaktywizowało rozważania i plany działań przeciwko ZSRR z baz alianckich na Bliskim Wschodzie. Wielka Brytania posiadała swe siły zbrojne, bazy zaopatrzenia, lotniska w Iraku i Palestynie, natomiast Francja w Syrii i Libanie. Ponad to oba te państwa od września 1939 r. związane były sojuszami wojskowymi z Turcją, która mogła być głównym wsparciem ich poczynań w regionie.\nZainteresowanie obszarami na południe od Rosji ze strony Wielkiej Brytanii i Francji miało swe długie tradycje. Co najmniej od początków XIX stulecia państwa te konkurowały ostro o wpływy w regionie. Dotyczyło to Kaukazu, Turcji, Iranu, Afganistanu, a zwłaszcza Półwyspu Bałkańskiego, gdzie przy pomocy Rosji, prowadzącej liczne wojny przeciw Turcji, powstało w XIX w. szereg narodowych państw. Po I wojnie światowej w większości związały się one z Francją, potem podlegały coraz większym wpływom III Rzeszy Niemieckiej.\nW latach 1854-58 oba mocarstwa zachodnioeuropejskie w obronie Turcji w jej wojnie z Rosją, opanowały Półwysep Krymski i część Zakaukazia. W tej wojnie krymskiej Rosja poniosła sromotną klęskę. Na Krymie desantowały jeszcze wojska francuskie w 1918 r. interweniując w rosyjskiej wojnie domowej przeciw rewolucyjnej władzy radzieckiej. Zajęły one też wówczas porty Morza Czarnego, Odessę i Noworosyjsk, a Brytyjczycy Baku, Batumi i Tyflis (Tbilisi) na Kaukazie oraz prawie cały Turkmenistan w Środkowej Azji. W 1879 r. Wielka Brytania, by ubiec Rosję przed zajęciem Afganistanu, sama podjęła próbę podbicia tego państwa ze swych baz w Indiach. Poniosła wówczas klęskę, a Afganistan izolował się od państw europejskich, co trwa do dzisiaj.\nPo wojnie radziecko-fińskiej możliwości działania Wielkiej Brytanii na terenie państw bałkańskich były bardzo ograniczone. Brytyjczycy mogli tylko bezsilnie protestować, gdy w czerwcu Armia Czerwona bez oporu zajęła Besarabię, a kilka miesięcy później Niemcy obalili prozachodni rząd w Rumunii i podporządkowali sobie całkowicie jej gospodarkę, w tym przemysł naftowy.\nNatomiast wielką aktywność wykazywali alianci zachodni w sprawach możliwych konfrontacji z Rosjanami w regionie Morza Czarnego, Kaukazu i Azji Środkowej. Od marca 1940 r. delegacje wojskowe aliantów były w stałych kontaktach ze sztabami wojskowymi Turcji i Iraku, z którymi konsultowano i uzgadniano wspólne działania w wypadku napaści ZSRR na Turcję, Irak, Persję czy Afganistan. Ale głównym tematem tych rozmów było opanowanie Kaukazu, a co najmniej zniszczenie przez bombardowania lotnicze ośrodków wydobycia ropy naftowej w Baku i Groznym oraz portu przeładunkowego Batumi, połączonego ropociągiem z Baku. Generalnym celem tej operacji miało być osiągnięcie dwóch podstawowych strategicznych celów - powstrzymanie eksportu kaukaskiej ropy naftowej do III Rzeszy i sparaliżowanie rosyjskiej gospodarki. Wydobycie ropy naftowej w rejonie Kaukazu wynosiło bowiem w 1938 r. aż 95 procent w skali całego ZSRR.\nGorącym zwolennikiem ataku na Baku był nowy premier Francji Reynand, który zastąpił Daladiera, zdymisjonowanego po wotum nieufności w parlamencie w wyniku fiaska interwencji aliantów w wojnie fińskiej. Nalegał na jak najszybsze rozpoczęcie bombardowań kaukaskich pól naftowych, proponował też wysłanie na Morze Czarne kilku okrętów podwodnych celem atakowania tankowców i statków transportowych. Tę drugą propozycje Brytyjczycy uznali za nierealną wobec neutralności Turcji, która blokowała przejazd okrętów wojennych przez Dardanele, i skupili się tylko na przygotowaniach do nalotów bombowych na Kaukaz. Było z tym multum problemów: duża odległość lotnisk syryjskich i irackich, brak odpowiedniej ilości ciężkich bombowców o dużym zasięgu, konieczność uzyskanie zgody Turcji i Persji na przeloty przez ich terytoria. Obawiano się też i rozważano możliwość odwetowych nalotów rosyjskich na Turcję, ewentualnie także na pola naftowe Iraku i Persji.\nRównocześnie brytyjski RAF prowadził loty zwiadowcze nad Baku i Batumi, podczas których wykonywano zdjęcia dla sporządzenia map przyszłych celów bombardowań. Loty te przeprowadzano przy użyciu dwusilnikowego samolotu typu Lookheed 12A, wyposażonego w dwa dodatkowe zbiorniki paliwa, mogącego latać na wysokości 6100 m. przy użyciu instalacji tlenowej, i posiadającego trzy kamery fotograficzne do zdjęć pasma terenu szerokości kilkunastu kilometrów. Samolot był zamaskowany jako cywilny, pięcioosobowa załoga również miała ubrania i paszporty cywilne. Pierwszy lot nad Baku odbył się 30 marca 1940 r. z lotniska w al-Habbanijja w Iraku, zaś nad Batumi 5 kwietnia. Ogółem dokonano kilku lotów do 17 kwietnia. Wykonane zdjęcia posłużyły na sporządzenie map ujęć ropy naftowej, rafinerii, zbiorników paliwowych i portów w obu miastach. Na nich opracowano siatkę-plan bombardowań z zastosowaniem bomb konwencjonalnych i zapalających. Operacja uzyskała kryptonim „Pike”, miała trwać 5-12 tygodni.\nPrzygotowania bombardowań kaukaskich były przedmiotem niezliczonych posiedzeń, narad, konsultacji, ekspertyz, analiz i prognoz, angażujących sojusznicze Gabinety Wojenne, Najwyższą Radę Wojenną, sztaby wojskowe, ministerstwa, grupy ekspertów, a także osobiście czołowych przywódców Francji i Wielkiej Brytanii: Reynanda, Chamberlaina, Churchilla i innych. Tym niemniej konkretne przygotowania operacji „Piko” się przedłużały. Najgorzej przedstawiały się budowa dziewięciu nowych lądowisk w Syrii i kompletowanie eskadr bombowców dalekiego zasięgu. Do opóźnień przyczyniła się też wielka powódź w Iraku, jaka nastąpiła po wiosennych roztopach. W międzyczasie, po wojnie zimowej w Finlandii, Rosjanie przerzucili, zaangażowane tam, brygadę czołgów T-26, artylerię, działa przeciwlotnicze i dywizję kawalerii do Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, najwidoczniej orientując się w kaukaskich planach aliantów. Nastąpiła też zasadnicza zmiana sytuacji na frontach europejskich.\nPo upadku Polski wojna w Europie toczona była tylko na morzach, głównie przez niemieckie okręty podwodne, które operowały na szlakach Oceanu Atlantyckiego, topiąc alianckie statki handlowe. Na lądzie trwał stan „wojny siedzącej”, przerwany dopiero 9 kwietnia napaścią wojsk niemieckich na Danię i Norwegię. Dania skapitulowała w ciągu jednego dnia, w Norwegii lokalne walki trwały do 10 czerwca. W walkach o Norwegię w dużym stopniu zaangażowana została marynarka wojenna Wielkiej Brytanii i w mniejszym zakresie siły lądowe (Narwik). Inwazja na Skandynawię zmusiła Francuzów i Brytyjczyków do skoncentrowania się na nowym bliskim zagrożeniu dla swych krajów. Nie oznaczało to jednakże jeszcze odwrócenia ich uwagi od spraw Bliskiego Wschodu, w tym przygotowań nalotów na Baku i Batumi. Podczas odbytej 23 kwietnia posiedzenia Najwyższej Rady Wojennej ustalono termin zakończenia tych przygotowań na 15 maja. Z kolei na odbytej 7 maja naradzie Komitetu Koordynacyjnego termin ten określono na 1 czerwca, kiedy miały być gotowe do akcji grupy bombowców.\nW dniu 10 maja rozpoczął się niemiecki „Blitzkrieg” przeciwko Holandii, Belgii i Francji. Holandia skapitulowała już 15 maja, Belgia 28 maja, a po ewakuacji angielskiego korpusu ekspedycyjnego przez Kanał La Manche i dezorganizacji armii francuskiej, w dniu 22 czerwca nastąpiło zawieszenie broni między Francją a Niemcami. Ten niespodziewany przez nikogo gwałtowny upadek Francji był także szokiem dla Kremla, który mogł się spodziewać, że następnym celem napaści III Rzeszy będzie Związek Radziecki. W szczególności można się było obawiać, ze Niemcy dogadają się z Wielką Brytanią właśnie kosztem ZSRR. Wskazywało na to m.in. zaniechanie przez Hitlera zniszczenia brytyjskiego korpusu ekspedycyjnego pod Dunkierką.\nFaktycznie według późniejszych relacji osób z bliskiego otoczenia Hitlera, wyjaśniał on wówczas: - „Armia jest kręgosłupem Anglii i Imperium. Jeśli rozbijemy oddziały inwazyjne, przepadnie Imperium Brytyjskie. Ponieważ nie chcemy i nie możemy przejąć jego spuścizny, musimy mu dać szansę.” Zaś jeszcze później: - „Niczego nie oczekuję z takim utęsknieniem, jak tego, żeby Anglicy, kiedy już uporamy się z Rosją, złożyli nam propozycję zawarcia pokoju. Wojna z Anglią może prowadzić tylko do tego, że sobie nawzajem zrujnujemy miasta. A pan Roosevelt się śmieje i już na to liczy, ze przejmie angielskie dziedzictwo. Dla mnie jest to niepojęte, że Anglicy nie chcą myśleć rozsądnie. Kiedy rozszerzymy nasze granice na wschodzie, nie będziemy już przecież potrzebowali ich kolonii....”\nTo też Związek Radziecki zareagował zdecydowanie. W ciągu 15-26 czerwca Armia Czerwona zajęła Estonię, Łotwę, Litwę i rumuńską Besarabię, które to kraje według tajnego załącznika do paktu Ribbentrop-Mołotow znajdowały się w strefie interesów Kremla. Rozpoczęły się też różne dyplomatyczne rozmowy w Moskwie z przedstawicielami brytyjskimi, mogące sugerować wzajemną poprawę stosunków obu państw. Zainteresowana w tym była szczególnie Wielka Brytania, w której władzę z rąk Chamberlaina przejął Winston Churchill, zdecydowany bezwzględnie kontynuować wojnę z Niemcami.\nTymczasem w dniu 4 lipca niemiecka agencja prasowa DNB opublikowała fragmenty dokumentów, tyczących operacji „Piko”, jakie Niemcy zdobyli w trakcie inwazji Francji. Sensacyjne te wiadomości obiegły właściwie wszystkie światowe media i stały się podstawą licznych dyplomatycznych rozmów, oskarżeń i wyjaśnień. Ostatecznie miały swój wpływ na utrzymanie się wzajemnych podejrzliwości i nieufności między Wielką Brytanią a ZSRR właściwie aż do końca wojny. Lecz jeszcze wtedy, po ujawnieniu zamierzonej operacji „Piko”, jej planowanie było kontynuowane, choć już tylko jako element polityki obronnej, na wypadek agresji rosyjskiej na Turcję, Irak lub Persję. Ostatecznie plany zniszczenia w nalotach bombowych kaukaskich ośrodków wydobycia ropy naftowej Brytyjczycy zarzucili dopiero, gdy niemieckie wojska uderzyły na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku i Wielka Brytania stała się jego sojusznikiem w wojnie.


STIGO Sp. z o.o. Kraków: ul. Longinusa Podbipięty, 29, 31-980 Kraków - Obrabiarki.xtech.pl\nPowrót do listy firm Ostatnia aktualizacja: 2022-07-01\nMaszyny i oprogramowanie dla przemysłu\nOprogramowanie CAD/CAM do nestingu, wykrawania oraz optymalizacji cięcia blach na cały park maszynowy (plazma, tlen, laser, waterjet).\nSigmaMRP to system do zarządzania produkcją dedykowany branży metalowej, zaprojektowany tak, aby sprostać największym wymaganiom przedsiębiorstw produkcyjnych. SigmaMRP jako system do zarządzania zasobami integruje się bezpośrednio z SigmaNEST oraz systemami księgowymi. Pozwala na sprawne zarządzanie bazą klientów, dostawców, materiałów, zleceń i zamówień.\nBemet to program do śledzenia, planowania i zarządzania produkcją, który pozwala na administrowanie zamówieniami, tworzenie kalkulacji i ofert oraz realizację wszystkich procesów logistycznych i magazynowych, kończąc na wystawieniu faktury.\nOprogramowanie do zarządzania produkcją dla wytwórni konstrukcji stalowych. System STRUMIS pokrywa całą ścieżkę produkcyjną od importu modeli 2D (np. z TEKLI), poprzez przewodniki produkcyjne, rejestrację czasu pracy, drukowanie etykiet, czy zarządzanie magazynem. Obejmuje również plany cięcia: nesting profili oraz integrację z SigmaNEST do nestingu na blachach.\n5. PyroSim, Pathfinder\nPyroSim to graficzny interfejs FDS do symulacji rozwoju pożaru i instalacji oddymiających, który pozwala na szybkie tworzenie modeli pożarowych i symulacji pracy oddymiania. Systemem uzupełniającym PyroSim jest Pathfinder - program do symulacji ewakuacji ludzi z płonącego budynku, który korzysta z najnowocześniejszych technik z zakresu grafiki komputerowej i sztucznej inteligencji.\n6. Przecinarki plazmowe Hypertherm\nRęczne źródła plazmowe Hypertherm Powermax umożliwiają cięcie blach o grubości do 57 mm. Przecinarki są łatwe w obsłudze, wszechstronne i niezawodne. Gwarantują także niższe koszty eksploatacji. Hypertherm to pewność, że kupujesz to, co najlepsze!\n7. Stoły plazmowe i waterjet Swift-Cut\nStoły do cięcia plazmowego CNC Swift-Cut i stoły CNC do cięcia strumieniem wody (waterjet) Swift-Jet to niezawodne urządzenia do obróbki metalu. Zróżnicowana oferta maszyn do cięcia Swift-Cut powoduje, że każdy użytkownik znajdzie rozwiązanie dopasowane do indywidualnych potrzeb, zarówno, gdy pracuje amatorsko w garażu, czy też w dużym zakładzie produkcyjnym.\n8. Znakowarki mikroudarowe MARKATOR\nZnakowarki mikroudarowe firmy MARKATOR pozwalają na oznaczanie aluminium, stali nierdzewnej i hartowanej oraz plastiku. W ofercie dostępne są urządzenia napędzane elektromagnesem i pneumatycznie oraz urządzenia akumulatorowe, w pełni przenośne.\nBemet - program ERP do śledzenia, planowania i zarządzania produkcją\nProgram do zarządzania produkcją. Program ERP Bemet to w pełni zintegrowane rozwiązanie, które całościowo wspiera proces zarządzania produkcją. Jego głównymi atutami są planowanie, zarządzanie i rozliczanie produkcji. Bemet pozwala na...\nPowermax105 – cięcie plazmowe do 50mm\nRęczna przecinarka plazmowa (cięcie i żłobienie). Dzięki najwyższej mocy i wydajności spośród wszystkich systemów cięcia plazmą powietrzną dostępnych w naszej ofercie przecinarka plazmowa Powermax105 pozwala na sprawną obróbkę metalu o...\nSwift-Jet - stół do cięcia wodą 1600x3100\nStół CNC do cięcia wodą Swift-Jet. Swift-Jet to przystępny cenowo i łatwy w obsłudze stół typu waterjet do cięcia wodą. Pozwala on na cięcie metali, szkła, kamienia, tekstyliów, gumy, plastiku, skóry, kompozytów, pokryć dachowych, papieru oraz...\nAutor zapytania o "Kontroler przepływu "\nNr telefonu: +48 12 346 58 00 Skopiuj\nFaks: +48 12 376 77 10 Pokaż numer Skopiuj\nE-mail: biuro@stigo.com.pl Skopiuj\nBemet, HYPERTHERM, SigmaNest, STRUMIS, Swift-Cut, MARAKTOR, PyroSim, Pathfinder


Pakistan: Wymuszone zaginięcia w “wojnie z terroryzmem” – Amnesty International\nPakistan: Wymuszone zaginięcia w “wojnie z terroryzmem”\nW ramach prowadzonej przez USA -wojny z terroryzmem-, pakistański rząd systematycznie łamał prawa człowieka w stosunku do obywateli swojego kraju oraz obcokrajowców. W miarę jak praktyka wymuszonych zaginięć rozszerzała swój zasięg, kolejne osoby były i wciąż są aresztowane i przetrzymywane bez postawienia zarzutów w tajnych lokalizacjach. Narażone są tam na tortury oraz bezprawny transfer do krajów trzecich. Oficjalnie utrzymuje się, iż takie zatrzymania w ogóle nie mają miejsca.\n-Droga do Guantánamo dosłownie zaczyna się w Pakistanie- – stwierdził Claudio Cordone, Dyrektor Programu Badawczego Amnesty International.\n-Setki ludzi padają ofiarą masowych aresztowań. Wielu z nich zostaje sprzedanych do Stanów Zjednoczonych jako terroryści jedynie na podstawie zeznań porywaczy o ich rzekomej działalności terrorystycznej. Kolejne setki ludzi trafiają do Guantanamo, bazy lotniczej Bagram, czy też do tajnych więzień, kierowanych przez Stany Zjednoczone-.\nRutynowa procedura, polegająca na oferowaniu nagród pieniężnych o wartości tysięcy dolarów za schwytanie niezidentyfikowanych osób, podejrzanych o działalność terrorystyczną, spopularyzowała nielegalne aresztowania oraz zaginięcia. Łowcy nagród – włączając w to policjantów oraz miejscową ludność – dokonują -łapanki- przypadkowych przedstawicieli różnych nacji i sprzedają ich do amerykańskich aresztów.\nPonad 85% więźniów, przebywających w Zatoce Guantanamo, zostało aresztowanych nie przez siły amerykańskie lecz przez Sojusz Północnoafgański oraz w Pakistanie w czasie, gdy nagroda pieniężna za każdego -terrorystę- przekazanego w ręce Amerykanów wynosiła do 5.000 dolarów. Bardzo często jedynym pretekstem do ich zatrzymania były zarzuty, stawiane przez porywaczy, którzy chcieli zarobić na aresztowaniu. Około 300 osób wcześniej określonych przez rząd amerykański mianem -terrorystów- bądź -zabójców- – opuściło od tamtej pory Zatokę Guantanamo, wciąż bez postawienia im jakichkolwiek zarzutów. Większość z nich powróciła do Pakistanu bądź Afganistanu.\n-Do momentu rozpoczęcia przez Amerykanów ‘wojny z terroryzmem’, prawie nikt w Pakistanie nie słyszał o zaginięciach. Obecnie zjawisko to nasila się i zaczyna obejmować nie tylko osoby podejrzane o działalność terrorystyczną, lecz także nacjonalistów Baloch i Sandhi oraz dziennikarzy- – stwierdziła Angelika Pathak, prowadząca dla Amensty International badania w południowej Azji.\nNadal nieznany jest los i miejsce pobytu wielu więźniów. W lipcu 2004 w prowincji Pendżab – wraz z podejrzanym o działalność terrorystyczną, pochodzącym z Tanzanii Ahmendem Khalfan Ghailani – aresztowano trzy kobiety oraz pięcioro dzieci. Według doniesień było wśród nich niemowlę oraz trzynastoletni saudyjski chłopiec o imieniu Talha. Minęły już ponad dwa lata a nadal nic nie wiadomo o losie oraz miejscu pobytu chłopca, pozostałych dzieci oraz kobiet. Ahmed Ghailani był jedną z 14 osób przetransportowanych z tajnego aresztu CIA do Zatoki Guantanamo we wrześniu 2006 roku.\n-Te oraz inne dzieci zostały zatrzymane w ramach zaangażowania Pakistanu w ‘wojnę z terroryzmem’. Jednak nawet wobec dzieci, nie wspominając o osobach dorosłych, nie zastosowano domniemania niewinności i w związku z tym nie pozwolono im zakwestionować legalności ich zatrzymań- – powiedziała Angelika Pathak. -Najbardziej prawdopodobne jest w tej chwili, że będą one przez miesiące, a nawet lata więzione bez procesu-.\nPakistańscy politycy, media oraz społeczeństwo muszą wyrazić swój sprzeciw i zmusić rząd do złożenia wyjaśnień, aby tego rodzaju działania dobiegły końca, a miejsca pobytu wszystkich ofiar zostały ujawnione.\nPozarządowa Pakistańska Komisja Praw Człowieka (ang. Human Rights Commission of Pakistan) zauważyła, iż podniósł się próg tolerancji wobec akceptacji łamania praw człowieka i zasugerowała, iż może być to spowodowane -wpływem wojny z terroryzmem na psychikę ludzi-.\nOsoby podejrzane o działalność terrorystyczną i przetrzymywane w ukryciu są w Pakistanie szczególnie narażone na tortury. Według informacji zebranych przez Amnesty International, ofiary wieszano tam głową w dół, bito i pozbawiano snu oraz pożywienia. Wygląda no to, iż przedstawiciele innych krajów, włączając w to Stany Zjednoczone, byli świadomi tych poczynań, a niejednokrotnie uczestniczyli w przesłuchaniach przypadkowo schwytanych i przetrzymywanych w tajnych więzieniach ludzi.\n-Pakistański rząd musi sporządzić centralny rejestr więźniów oraz regularnie publikować listy wszystkich istniejących aresztów po to, aby w przyszłości nikt nie mógł być potajemnie więziony i nie groziły mu tortury oraz inne formy przemocy, na które jest się narażonym w tajnych więzieniach- – powiedziała Angelika Pathak. -Pozostałe rządy, włączając w to Stany Zjednoczone, muszą przeprowadzić śledztwo w sprawie wszelkich oskarżeń o znęcanie się, które mogą w jakiś sposób dotyczyć przedstawicieli ich krajów-.\nJest niewiele miejsc, do których mogą zwrócić się krewni w poszukiwaniu uprowadzonych. Policja odmawia przeprowadzania dochodzeń oraz przyjmowania skarg. Ci, którzy decydują się skierować sprawę do lokalnych sądów najwyższych, stwierdzają, że przedstawiciele służb bezpieczeństwa uchylają się od udzielenia jakichkolwiek informacji na temat miejsca pobytu zaginionych, utrzymując, że nie posiadają takiej wiedzy. Sędziowie bardzo często nie kwestionują ich zeznań.\nKhalid Mehmood Rashid, obywatel Pakistanu, został 6 listopada 2005 roku w Południowej Afryce przekazany w ręce pakistańskich funkcjonariuszy i przetransportowany do kraju. Od tej pory nikt go nie widział. Pomimo oficjalnego potwierdzenia, że przebywa on pod jurysdykcją pakistańskiego rządu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nie odpowiada na zapytania ze strony jego rodziny co do dokładnego miejsca jego pobytu.\nPotajemny charakter -wojny z terroryzmem- sprawia, że nie wiadomo ile dokładnie wymuszonych zaginięć, samowolnych aresztowań oraz bezprawnych zabójstw miało miejsce w Pakistanie. Pakistański rzecznik sił zbrojnych, Major Generał Shaukat Sultan oświadczył w czerwcu 2006, iż od 2001 roku około 500 -terrorystów- zostało zabitych, a ponad 1000 aresztowano.\nRaport: Pakistan. Prawa człowieka ignorowane w "wojnie z terroryzmem" (ang. Pakistan: Human rights ignored in the "war on terror"\nTekst ulotki amerykańskiej, oferującej pokaźne nagrody za schwytanie domniemanych wrogów: :\nDodatkowe informacje o kampanii Amnesty International przeciwko stosowaniu tortur i innych form złego traktowania w "wojnie z terroryzmem" dostępne są na stronie: www.amnesty.org/stoptorture\nTłumaczenie: Katarzyna Hau


"75 kilogramów obywatela mniej". Marta Barszczewska o swojej metamorfozie - WP Kobieta\nmetamorfozaćwiczeniaodchudzanieotyłośććwiczenia aerobowewindsurfingMarta Barszczewskaskrajna otyłość\nKilkadziesiąt nadprogramowych kilogramów, problemy ze stawami i bariery w codziennym funkcjonowaniu. Martę z letargu otyłości obudziły słowa, że zbyt duża tusza uniemożliwia jej spełnianie drobnych marzeń. Zaczęło się od płaczu nad morzem, skończyło spektakularną metamorfozą. Dziś nie waży już tyle, co dwóch dorosłych mężczyzn. Szczerze radzi, jak odżyć i pokonać największego wroga, czyli siebie i swoje słabości.\nMagda Pomorska, Wirtualna Polska: Masz za sobą spektakularną metamorfozę. W którym momencie postanowiłaś, że czas na radykalne zmiany?\nMarta Barszczewska: To była decyzja podjęta pod wpływem chwili, ale jednocześnie – patrząc z perspektywy czasu – poprzedzona dość traumatyczną informacją. Na koniec swojego urlopu w 2014 roku wróciłam z Chorwacji i pojechałam do Chałup. Tam siedziałam na pomoście, był wietrzny dzień, więc przyglądałam się horyzontowi z mnóstwem żagli i latawców. Patrzyłam na surferów i doszłam do wniosku, że aktywność na wodzie sprawia, że czują się szczęśliwi. Obok była wypożyczalnia sprzętu i postanowiłam spróbować. Zapytałam, czy jest szansa, aby nauczyć się pływać. Ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu usłyszałam, że nie ma deski o takiej wyporności. Wróciłam na pomost i płakałam jak dziecko. Czułam niemoc i uświadomiłam sobie, że moja waga ogranicza mnie w realizacji marzeń. Windsurfing i słowa tego człowieka tak mocno weszły mi w głowę. Wcześniej oczywiście w gronie rodziny słyszałam, że może pomyślę o odchudzaniu, ale to przechodziło bez echa. Trzy dni później podjęłam decyzję. Poszłam na spotkanie wprowadzające w Gaca System. Zdecydowałam się na pomoc fachowców, bo miałam świadomość, że liczba kilogramów, które muszę zrzucić jest ogromna i sama sobie nie poradzę.\nTrudniej było zacząć czy wytrwać w trakcie redukcji wagi?\nNa to trzeba spojrzeć dwutorowo. Każdy był inny. Ten pierwszy był trudny, bo musiałam się przestawić, zmienić swój styl życia – kupić wagę, zastosować się do wielu zaleceń. Jako osoba, która była czynna zawodowo, pierwszy posiłek często jadłam dopiero po pracy, a przy biurku tylko kawa lub coś słodkiego, gdy przyszła ochota. Zgodnie z nowymi zaleceniami musiałam jeść co 4 godziny, co było trudne, ale wykonalne. Myślę, że przyszło mi to dość łatwo, bo miałam duże wsparcie w pracy. Koledzy i koleżanki widząc, że chcę schudnąć, wspierali mnie w mojej decyzji, a co równie ważne, pomagali jak mogli. Z kolei wytrwanie nie było trudne, bo miałam automotywację po pierwszych efektach. Ujemne kilogramy sprawiły, że nie chciałam spocząć na laurach. Pierwsze sukcesy nakręcały do działania. Myślałam: "Mam już 20 kg mniej – dałam radę, to kolejne 55 też dam". Myślę, że bardzo dużo zależy od naszego nastawienia do odchudzania.\nJakie metody stosowałaś, aby zrzucić nadmiar kilogramów? Jak łączyłaś dietę z ćwiczeniami i czy zmieniało się to wraz ze spadkiem wagi?\nNa początku drogi z odchudzaniem, ważyłam 140 kg, mając jakąś teoretyczną wiedzę na temat aktywności fizycznej, wiedziałam, że obciążanie stawów w moim przypadku byłoby nieodpowiedzialne. Moje treningi zaczynały się od ćwiczeń aerobowych, typowego cardio na rowerze poziomym. W odciążeniu stawów pedałowałam, w ustalonym tętnie i czasie. Później doszła także elipsa, bieżnia i wraz ze spadającymi kilogramami w kolejnym etapie zostały włączone treningi kształtujące sylwetkę. To były podstawowe ćwiczenia na siłowni, które wraz z postępami były sukcesywnie rozwijane. Oczywiście to wszystko było w ścisłej korelacji z dietą, która została mi dobrana. Myślę, że wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że aby schudnąć, trzeba jeść, ale oczywiście określone produkty i najważniejsze - regularnie. Kluczowym elementem każdej diety powinno być poznanie własnego organizmu i zrozumienie, jak poszczególne elementy na nas działają. Jeśli, tak jak w moim przypadku, doprowadziliśmy się do ogromnej otyłości, to znaczy, że nie jedliśmy prawidłowo. Zdarza się, że ktoś pyta mnie, czy już normalnie jem. Ale to właśnie nowy jadłospis pokazał mi, że wcześniej nie jadłam odpowiednio. Odchudzanie ma na celu nie tylko redukcję wagi, ale też naukę. W trakcie odchudzania zdobyłam wiedzę z zakresu racjonalnego, mądrego sposobu odżywiania się i myślenia o jedzeniu. Do tego stopnia, że o ile przed odchudzaniem nienawidziłam gotować, to teraz uwielbiam to robić i eksperymentować w kuchni. Założyłam nawet bloga kulinarnego. Naprawdę myślę, że odchudzanie – niezależnie od liczby nadprogramowych kilogramów – musi być powiązane z podstawową, ale cenną edukacją o żywieniu i ćwiczeniami. Bez aktywności fizycznej w mojej ocenie nie mamy możliwości zapewnienia skórze jędrności i zachowania sylwetki, którą uda nam się wypracować.\nCo sądzisz o modnych dietach, typu "dieta Kwaśniewskiego", "Kopenhaska", "dieta Dukana"?\nRzeczywiście może te diety przynoszą efekt wizualny – ale niestety jest on chwilowy. Jeśli nie nastąpi zmiana w naszym sposobie myślenia i stylu odżywiania, nie możemy mówić o długotrwałym sukcesie. To są diety bardzo sztampowe i często monoskładnikowe. Z wiedzy, którą posiadam i cały czas pogłębiam, obawiam się, że mogą wyjaławiać organizm w pewnych aspektach i w dłuższej perspektywie mogą działać na nas niekorzystnie . Nigdy takich diet nie stosowałam i na szczęście teraz już nie muszę. Nie pozwoliłabym też moim bliskim na zastosowanie tego typu diety.\nCzy twoim zdaniem otyłość i skrajna otyłość to problem wśród Polaków?\nTak, zdecydowanie tak. Z przerażeniem patrzę na nastolatków i jednocześnie na ich rodziców. Z reguły matka jest żywicielem, który przygotowuje posiłki i sama się tak odżywia. Niestety problem nadwagi i otyłości w naszym społeczeństwie rośnie. Jednocześnie jestem w stanie zrozumieć barierę, jaką mają osoby z nadprogramowymi kilogramami, które chcą się ruszyć, ale się wstydzą. Gdy idę na siłownię, zależy mi na ćwiczeniach. Bez makijażu, w dresie, bez zwracania uwagi na pot. Nie wyglądam jak milion dolarów. A są siłownie, w których można poczuć się jak na pokazie mody. Gdzie zamiast wylewać siódme poty, każdy skupia się na wyglądzie. Dlatego też sporo osób chcąc schudnąć, decyduje się na bieganie. To oczywiście aktywność mająca wiele plusów, ale niestety nie dla osób z dużą nadwagą. Pamiętajmy o naszych stawach, bo nie ukrywajmy, że obciążenia są naprawdę spore i prędzej czy później problemy zdrowotne się pojawią. Innym częstym błędem początkujących biegaczy jest niedostosowanie obuwia czy bieganie po twardej powierzchni. Bieganie jest zdrowe i polecane, ale dla osób, które mają do tego predyspozycje. Dodam, że problem odchudzania jest niewygodny. Na świecie, ale też w naszym kraju, lobby żywieniowe jest na tyle silne, że mówienie o odchudzaniu jest poniekąd tematem tabu. Dlatego czytajmy etykiety produktów, miejmy świadomość, co znajduje się w naszym jadłospisie. Może być tak, że pudełko, które zachęca sloganem "jestem zdrowy" może skrywać samą chemię i niekorzystne dla naszego zdrowia składniki.\nMuszę zapytać o te ciemne strony odchudzania – co z nadmiarem skóry?\nSchudłam 75 kilogramów i wierz mi lub nie, nic mi nie wisi i nie miałam żadnej operacji. Myślę, że mówiąc o jędrności skóry, trzeba pamiętać, że kluczowe znaczenie ma mądre odchudzanie poprzez redukcję tkanki tłuszczowej oraz pielęgnacja mięśni właściwie dobranym profilem treningowym. Oczywiście należy też wziąć pod uwagę, ile prób odchudzania mamy za sobą. Włókienka kolagenowe umierają przy każdej diecie. Ja doprowadziłam się do wagi 140 kilogramów i nie podejmowałam wcześniej prób redukcji wagi. Jak sądzę, dużą rolę w kwestii jędrności pełni genetyka. Obserwując swoją rodzinę, różne pokolenia, porównując z resztą społeczeństwa, to widzę, że np. moja babcia nie ma tyle zmarszczek, co mają kobiety w jej wieku. Niewątpliwie istotne jest też dbanie o skórę w trakcie procesu. Balsam ujędrniający codziennie od stóp do głów to dla mnie podstawa. Polecam automasaż każdego dnia, bo rozumiem, że nie każdego stać, żeby iść na profesjonalne zabiegi. Kupujesz rolkę w drogerii za 5 złotych i jedziesz (uśmiech).\nPoruszyłaś też kwestie finansowe. Czy każdego stać na odchudzanie?\nZdecydowanie! Muszę przyznać, że mnie odchudzanie kosztowało mniej niż dotychczasowe życie. Rezygnujemy z głupiego wydawania pieniędzy. Kupujemy to, co jest nam potrzebne na diecie. Jedyny koszt, jaki ponosimy na początku to zakup pojemników na wynos. Jedzenie i tak kupowaliśmy, i tak kupować będziemy. Realizując proces, wszędzie jeździłam z pojemnikami – z plastikowymi sztućcami. Potrafiłam np. polecieć do Kopenhagi z własnym jedzeniem. Jeśli nam zależy i mamy silną motywację, to jesteśmy w stanie poradzić sobie w sytuacji, kiedy ktoś inny powiedziałby "nie da się".\nJak na zmianę zareagowali bliscy i znajomi? Czy były opinie, że niepotrzebnie się odchudzałaś? A może ktoś zasugerował, że schudłaś za bardzo?\nByły takie reakcje. Bardzo dużo osób z mojego otoczenia się wykruszyło. Myślę, że właśnie w takim momencie zdajemy sobie sprawę, że to ludzie, którzy swoją pozycję budowali na nas, naszym kosztem. To osoby, które nie potrafią poradzić sobie w sytuacji, gdy nam się coś udaje. I może lepiej, żeby odsunęły się teraz niż później w bardziej kryzysowych momentach. Co więcej, robiłam badania przed rozpoczęciem odchudzania, powtarzając je co 4 miesiące. Klasyczna morfologia dająca informację o organizmie. To mój dowód na papierze, który potwierdza, że jestem zdrowa. Oczywiście i tak pojawiają się komentarze "skończ już się odchudzać" albo standardowe "zjedz coś, chodź na kebaba".\nUbyło ponad połowę dawnej ciebie, a jak zmieniło się twoje myślenie?\nNiczym w "Misiu" mogę powiedzieć, że jest mnie 75 kg obywatela mniej. To waga dorosłego człowieka. Jak zmieniło się moje życie? Ja żyję – od tego zacznijmy. Przez 27 lat, obawiam się, że była to swego rodzaju wegetacja. Życie z dnia na dzień "dużej szarej myszki", "trzydrzwiowej szafy" czy "słonia w składzie porcelany". Dzięki redukcji kilogramów zyskałam przysłowiowego "powera", a moja energia się nie kończy. Nie ma teraz takiej rzeczy, której teraz bym się bała. Pokonałam największego przeciwnika, samą siebie, swoje słabości i ograniczenia. Zwieńczeniem odchudzania był powrót do Chałup i stanięcie na desce. Nauczyłam się pływać, zaczęłam biegać, jeździć na snowboardzie, rolkach i nartach . Zmieniłam pracę, bo odważyłam się ją zmienić. Stałam się otwarta na świat, na ludzi, na wyzwania. Mój proces trwał rok i 10 miesięcy. Poznałam swój organizm i poznałam siebie. Nie mam teraz wewnętrznych ograniczeń. Jeżeli coś sobie postanowię, rozłożę to na czynniki pierwsze, to metodą małych kroków dojdę do każdego celu. Myślę, że metoda kamieni milowych bardzo mi pomogła i wierzę, że jest skuteczna w 99 proc. przypadków. Teraz potrafię cieszyć się z małych rzeczy. Radzę sobie ze stresem, co potwierdzają moi bliscy. Zaskoczyłam samą siebie, jak po zmianie myślenia, inaczej podchodzę do sytuacji stresowych. Mogę o sobie śmiało powiedzieć, że jestem optymistyczną realistką. Realizacja marzeń jest najpiękniejszym uczuciem, którego chciałabym, żeby każdy mógł doświadczyć. I wszystkim życzę spełnienia marzenia, które rozpoczyna nowe życie.


Kolejne dwie zawodniczki odchodzą z KGHM Metraco Zagłębia - Sport WP SportoweFakty\nKolejne dwie zawodniczki odchodzą z KGHM Metraco Zagłębia\nKołowa Vanessa Jelić i rozgrywająca Jelena Bader to kolejne zawodniczki, które wraz z końcem sezonu opuszczają szeregi wicemistrzyń Polski, KGHM Metraco Zagłębia Lubin.\nMaciej Wojs 30 Maja 2014, 22:18\nJelić i Bader to kolejne szczypiornistki, które po rozgrywającej Klaudii Pielesz w przyszłym sezonie nie będą występować w barwach klubu z Dolnego Śląska. Pierwsza z nich zdecydowała się na powrót do ojczyzny, z usług tej drugiej zrezygnowali zaś klubowi działacze.\nJelić trafiła do Lubina przed startem sezonu 2009/10 jako wicemistrzyni świata z reprezentacją Francji. Doświadczona kołowa szybko odnalazła się w lubińskiej drużynie, będąc czołową postacią nie tylko ofensywy, ale przede wszystkim linii defensywnej Miedziowych.\nBader zasiliła szeregi KGHM Metraco Zagłębia w sezonie 2005/06, decydując się na transfer z ligi chorwackiej. Pochodząca z Serbii zawodniczka wraz z lubińskim klubem zdobyła dziewięć medali mistrzostw kraju, trzykrotnie triumfując zaś w rozgrywkach Pucharu Polski.\nOdejście wspomnianego wcześniej tria (Pielesz przeniosła się do SG BBM Bietigheim) oznacza, że przed startem sezonu 2014/15 w szeregach Miedziowych dojdzie do kilku przetasowań. Wkrótce powinniśmy poznać nazwiska zawodniczek, które dołączą do drużyny trener Bożeny Karkut.\nKlaudia Pielesz zagra w Bundeslidze\nCostaa23 31-05 00:35 Zgłoś komentarz\nCo do artykułu to niestety prędzej czy później trzeba będzie się zegnać z zawodniczkami(chodzi mi o każdy z zespołów) tym bardziej nie wypominając wieku zawodniczkom Lubina średnia\nwieku najważniejszych ogniw zespołu jest dość wysoka już, więc ja liczę że będą transfery młody perspektywicznych zawodniczek do tego zespołu:) a co Jessici Quintino to hmm jeśli będzie zdrowa i wróci do formy z przed kontuzją to może być najlepsze prawe w Polsce z Konsi.\neb 30-05 23:24 Zgłoś komentarz\nZagłębie kasiaste,na luzie to załatają,a lift nie zaszkodzi.NS to mistrzostwo świata,mieć tylu milionerów na metr kwadratowy i zbańczyć.\nGrzesiekLBN 30-05 23:13 Zgłoś komentarz\nza tydzien caly Nowy Sacz bedzie do wziecia. Najbardziej lakomy kasek to Gadzina. Dubajova ma 36 lat wiec raczej topowe ekipy nie beda jej chcialy.\nObservator 30-05 22:52 Zgłoś komentarz\nCo się martwicie - są ubytki - będą wzmocnienia ! Cierpliwości - "diabelski młyn" dopiero ruszył !\nGrzesiekLBN 30-05 22:49 Zgłoś komentarz\nTo jeszcze tylko Malta do MKS :)\neneasz 30-05 22:23 Zgłoś komentarz\nPiłka ręczna Niemcy Polska MKS Zagłębie Lubin Jelena Bader PGNiG Superliga Kobiet Vanessa Jelić Lubin


Wydanie 130 pojazdu firmie Eko-Okna. – Transport Polski\n130. pojazd Scania został odebrany przez przedstawicieli firmy Eko-Okna S.A. w połowie czerwca br. Za realizację kontraktu odpowiada diler Scania w Gliwicach. Pierwsze auta Scania zasiliły tabor firmy Eko-Okna S.A. w 2013 roku. Od tego czasu flota pojazdów była systematycznie zwiększana o samochody Scania z silnikami o mocy 480, 450 oraz 410 KM. Ostatnia partia 40 samochodów jest sukcesywnie wydawana od lutego 2016 roku.


Kryminałki: Poszukiwany wpadł ze znaczną ilością narkotyków - RadioBiper\nśr., 27 Sty 2021, 18:31\nW miniony poniedziałek kryminalni z bialskiej komendy weszli do jednego z domów na terenie gminy Biała Podlaska. Z ich informacji wynikało, że przebywa tam 34-letni mieszkaniec miasta, poszukiwany do odbycia kary pozbawienia wolności, który może posiadać znaczne ilości narkotyków. Na miejscu funkcjonariusze potwierdzili te informacje. W trakcie wykonywanych czynności policjanci zabezpieczyli foliowy worek pełen okrągłych pakietów z białym proszkiem i kryształkami.\nPo przeprowadzeniu wstępnego badania zabezpieczonej substancji funkcjonariusze potwierdzili, że jest to amfetamina i mefedron. Wystarczyłaby ona do sporządzenia ponad 3 tysięcy porcji dealerskich tych narkotyków. Nielegalne środki zostały zabezpieczone, natomiast 34-latek zatrzymany został do wyjaśnienia. Dzisiaj Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztu. Za popełniony czyn grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nPrevPoprzedniKryminałki: Usiłował włamać się do lombardu, gdyż nie zadowoliła go cena sprzedanych przedmiotów\nNastępnyWieści z Unii: Bezpieczne chemikaliaNastępny


Przez lata polskie banki robiły wszystko, żeby zniechęcić do wizyt w placówkach klientów z gotówką w kieszeni. Chcesz wpłacić lub wypłacić pieniądze w kasie? Płać prowizję! Chcesz wykonać przelew w oddziale banku? Policzymy ci za to nawet 10 zł. Korzystaj z bankomatów, wpłatomatów, serwisów bankowości elektronicznej. Do oddziałów przychodź tylko jeśli masz sprawę, której nie da się załatwić zdalnie – np. myślisz o kredycie hipotecznym albo o zakupie funduszu inwestycyjnego. No, możesz ewentualnie wpaść po szybką gotówkę lub założyć lokatę. Ale sprawy proste i nieskomplikowane załatwiaj zdalnie.\nMachina kręci się tak dobrze, że aż żal ją zatrzymywać. Kampania reklamowa informująca o możliwości płacenia rachunków w oddziałach Aliora miała się skończyć z ostatnim dniem wakacji, ale prezes Sobieraj ujawnił mi, że ją przedłuży, nawet kosztem innych, planowanych kampanii. Pewnie wielu bankowców pukało się w czoło, widząc w telewizji reklamy z bijącym aliorowym dzwonem, zapraszające do oddziałów osoby, które dotąd płaciły rachunki na poczcie bądź w okienkach agencji finansowych. Bo to rzeczywiście wygląda na zawracanie Wisły kijem. Tacy klienci to przecież tylko kłopot. Ale… Alior ma już naśladowców – comiesięczne rachunki można też od kilku tygodni za darmo opłacać w oddziałach Banku BGŻ (choć jego akcja potrwa tylko do października, a aliorowa jest na stałe). Dlaczego pomysł Aliora okazał się strzałem w dziesiątkę?.\nKlient z rachunkiem w dłoni to – wbrew pozorom – dobry klient. Widziałem badania, z których wynika, że osoby, które przychodzą do banków płacić rachunki, to wcale nie najgorsi klienci. Przede wszystkim są niezamożni, więc z definicji to łakomy kąsek, by „ubrać” ich w debety, kredyty, karty. Podobno z grubsza połowa z nich spłaca właśnie lub spłacała w przeszłości jakiś kredyt gotówkowy, a więc mają już rozbudzoną potrzebę pożyczania pieniędzy. Każdy, kto liznął bankowości wie, że taki klient to prawdziwy skarb. Skoro przychodzą płacić rachunek do banku, a nie na pocztę, to znaczy, że po pierwsze myślą ekonomicznie (płacą tam, gdzie taniej), a po drugie – mają potrzebę spłacenia swoich zobowiązań. Czy dla banku może być lepsza wiadomość, niż klient w potrzebie, rzetelnie regulujący swoje rachunki?\nKażdy fortel dobry, by podkupić klienta. W Alior Banku ponad 80% klientów płacących rachunki to tacy, którzy już posiadają ROR w innym banku. Skoro już przyszli, kusząc się na skorzystanie z usługi, której nie oferuje ich własny bank, to zapewne wystarczy pokazać im wysoką jakość obsługi, zachęcić gadżetem, zaoferować różne usługi za darmo i… niejeden z nich już jest podkupiony. Każdy sposób jest dobry, by zwabić klienta do placówki. Alior wymyślił sposób bardzo niestandardowy i wyróżnił się w tłumie, co przyniosło mu sukces. Dzięki temu wkrótce – w trzy lata po starcie – będzie miał milion klientów.\nPłatności rachunków trafiają w potrzeby „nie ubankowionych” Bankowcy karmili się przez lata mitami wierząc, że nie będą musieli odbierać klientów konkurencji, bo zawsze będzie napływ „świeżej krwi”, czyli klientów, którzy do tej pory nigdy z usług banków nie korzystali. Nie mieli konta, karty, pensję lub emeryturę odbierali gotówką, chowali pod poduchą, a jak chcieli pożyczyć pieniądze, to szli do znajomych, a nie do banku. Dziś już wiadomo, że ta grupa raczej pozostanie poza obiegiem świata finansów, bo po prostu nie ma potrzeby współpracy z bankami. Ale… jeśli w okolicy są jacyś „nie ubankowieni” klienci, którzy widzieliby korzyść w przyjściu do instytucji finansowej, to trzeba rozmawiać z nimi językiem ich potrzeb. Komunikat „zapłać u nas rachunek za telefon” daje większą szansę na sukces, niż „załóż konto i płać faktury przez internet”. Klient-tradycjonalista nie założy sobie konta internetowego, nadal będzie płacił comiesięczne rachunki zanosząc faktury do pośrednika. Dlaczego tym pośrednikiem miałby nie być bank?\nW tym szaleństwie jest metoda. Zwłaszcza w trudnych dla banków czasach, które być może nadejdą jeśli gospodarka zwolni i warto będzie się schylić po każdy pieniądz, nawet ten papierowy. Dlatego ciekaw jestem jak nowa usługa sprawdzi się w oddziałach BGŻ i czy kolejne banki pójdą śladem tej dwójki, która postanowiła sięgnąć po niestandardowe metody, by dotrzeć do klientów konkurencji. Oczywiście czas pokaże, czy pozyskiwani dziś przez Aliora tak obiecujący klienci rzeczywiście okażą się tak atrakcyjni na dłuższą metę. Ale już dziś widać, że dziwne pomysły ludzi prezesa Sobieraja dają lepsze wyniki, niż wyścigi na reklamy z celebrytami. Zresztą jeśli miałbym dziś umieścić w blogu cytat dnia, to byłby to następujący cytat z Wojciecha Sobieraja: „Dzień, w którym zatrudniłbym do reklamy celebrytę, byłby tym dniem, w którym przyznałbym, że nie mam żadnych pomysłów na przyciągnięcie klienta”. Coś w tym jest. Klient, który przyjdzie do banku skuszony znaną twarzą w reklamie, nie będzie tak lojalny jak ten, który przyjdzie skuszony najlepszą na rynku jakością obsługi i ofertą. Tyle tylko, że jakoś trzeba tego delikwenta ściągnąć do placówki, żeby mu tę jakość pokazać 🙂\nKlient wpisał poprawkę do umowy kredytowej. W banku nic nie zauważyli i… co dalej?\nWzięliśmy się za oszczędzanie? Najlepszy wynik od lat! Szkoda tylko, że mamy… słabą pamięć