Sześć rozdziałów, a każdy jak zstępowanie do kolejnego piekielnego kręgu. Zamiast Wergiliusza mamy Izę Michalewicz. By była jasność - to koniec porównań z Dantem, nic więcej ich nie łączy, może jeszcze poza złem.\nŻyjąc w swojej wygodnej banieczce codziennie mijam ludzi wierząc w wypełniające ich dobro i serdeczność. Naiwniaczka.\nAutorka, reporterka śledcza skutecznie rozprawia się z moim frajerskim samoczopoczuciem. Michalewicz bierze na warsztat sześć historii, z których każda miała miejsce we Wrocławiu, całkiem zresztą niedawno.\nNajpierw jest trup, dla przykładu ciężarnej w trzecim trymestrze, jest też historia Miss Polski. Później opis miejsca zbordni, relacje świadków, rodzin. Jest też zabójca/czyni: chora z miłości, zazdrosna lekarka, seryjny morderca, bestialski zabójca ukryty w ksiażkach pisarza.\nNiby zwykli ludzie, czasem szanowami, czasem niezauważani, czasem mający rodziny, dzieci, czasem samotni, zawsze zaś pozornie zwykli. Co czai się w człowieku? Nie chcę jednoznacznie mówić, że zło, bo to stygmatyzujące, ale jest i tak.\nIza Michalewicz krok po kroku dociera do prawdy, pyta śledczych prowadzących śledztwa, czyta tomy (czasem kilometry) akt, dociera do osób blisko związanych z ofiarami, szuka poszczególnych elementów śmiercionośnych układanek. Z reporterską dociekliwością sprawdza poziom śledztw (nie zawsze były prowadzone rzetelnie i z poszanowaniem procedur), przepytuje adwokatów, szuka współczesnych śladów skazanych, ale przede wszystkim szuka odpowiedzi na to najważniejsze pytanie: dlaczego?\nJak różne są motywacje, jednocześnie jak ograniczone jest pole widzenia/myślenia, gdy obraz zasnuwa wizja zbrodni. Skóra cierpnie na myśl, że to się zdarzyło naprawdę. Prześledzenie procesu decyzyjnego, poznanie stymulantów, zbliżenie się choć o krok do pobudek morderców jest procesem tyleż fascynującym co zatrważającym. Dlaczego? Wytłumaczeniem niech będzie dwojako pojmowana rola ciekawości, niektórzy z morderców mogą odbierać jako rodzaj nagrody i podziwu.\nI tak, autorka pobudza ciekawość, otwiera oczy na świat, a także pokazuje, że nic nie jest takim na jakie pozornie wygląda. Porzekadło mówi o beczce soli, którą trzeba zjeść z kimś, by go poznać. To chyba jednak za mało.\nAutor: BuchBuchBicher o 16:12 1 komentarz:\nWchodzenie w dorosłość jest trudne. Dla każdego. Gdy dodamy to tego zderzenie światów sytuacja robi się po stokroć poważniejsza.\nDeborah (imię po babci) rozpoczyna studia w Dublinie, oddalonym od wsi w której mieszka o godzinę drogi. Dzieciństwo spędzone pośród mlecznych krów, pastwisk i niecodziennej rodziny (chora psychicznie matka, jej o wiele lat młodszy kohabitant i wujek z przyczepy kempingowej przyjaźniący się z butelką whiskey) są dla dziewczyny jedyną znaną do tej pory rzeczywistością.\nNagły zwrot, jakim jest wkroczenie w szeregi braci studenckiej odmienia życie Debbie. Najlepiej podsumowuje ją na jednej z imprez Griffin, nowo poznany chłopak: "Jesteś taka nietutejsza". Cała prawda, która dla jednych jest urocza i zniewalająca, dla innych zaś jest wyrazem ciasnoty umysłowej, zaściankowości i ponurej, prowincjonalnej biedy.\nDebbie z trudem szuka dla siebie miejsca pośród fancy, modnych, wyluzowanych i obytych młodych ludzi, dla których studia to tylko kolejny etap do odhaczenia, moment na mapie życia, który jest szczeblem na drabinie kariery. Wrażliwa i delikatna bohaterka przeżywa swoisty szok obyczajowy i kulturowy. Domowa rzeczywistość, jakże różna od świata uczelnianego nie zawsze jest dobrą podstawą do radzenia sobie w samodzielnym, dorosłym życiu.\nNa szczęście, na swej drodze spotyka ludzi, którzy są swego rodzaju drogowskazem, pomocą i wsparciem w przedzieraniu się przez życiową dżunglę pełną prymusów, walczecznych frontmanów, którzy goniąc za wiatrem nie raz potrącają ludzi mijanych na drodze.\nDebbie musi mierzyć się ze swoją naiwnością, łatwowiernością, często nietrafioną oceną zachować i motywacji. Chce być sobą, chce być kimś, ale na drodze wciąż stają kolejne przeszkody.\nCzytając "Snowflake" wciąż czułam napięcie, pewien smutek i niepokój o to, co przyniesie kolejna strona. Dysfunkcyjna rodzina kształtuje Debbie. To nie jest ułatwienie. Niestety.\nAutor: BuchBuchBicher o 19:25 1 komentarz:\nJerzy Waldorff - Wielka gra. Rzecz o konkursach chopinowskich [recenzja]\nKonkurs ruszył, a wraz z nim zaczynają się muzyczne emocje. Dziś pierwszy dzień przesłuchań, zachyty (lub ganienie) nad melodią, fakturą, techniką, szybkością rąk, muzykalnością, płynnością prowadzenia frazy, nasycenia dźwięku, osadzenia w klawiaturze, różnicowaniem narracji, brakiem (lub nadmiarem) póz, emfazy. Ach.\nI, w związku z powyższym, bardzo, ale to bardzo się cieszę, że Znak postanowił wznowić wyjątkową, niepowtarzalną książkę Jerzego Waldorffa. Sam autor, człowiek legenda wciąż brzmi mi w uszach swym wyjątkowym, tubalnym, charakterystycznym głosem. Charyzmatyczny, pełen polotu i uroku czaruje swoją opowieścią, najpierw serwując krótką biografię Fryderyka Chopina, z później relacje z poszczególnych edycji konkursu.\nSzczególnie interesująco jawi się pierwszy konkurs z 1927 roku, czasu gdy sama idea tworzyła się, nabierała formy i stylu. Dzięki patronatowi prezydenta Mościckiego sprawy nabrały barw. Początkowo w jury zasiadali tylko polscy sędziowie, panowało wówczas przekonanie, że należy standaryzować styl interpretacji do narodowego, polskiego, niby miarodajnego wobec całego świata.\nZ czasem ten trend szczęśliwie uległ zmianie.\nPierwszy konkurs trwał tydzień, miał dwa etapy i... radzieckiego zwycięzcę, Lwa Oborina. Wówczas w sztuce nie było politycznych kompromisów, wygrał ten, który był najlepszy, bez zaglądania w paszport.\nJerzy Waldorff przysłuchiwał się wszystkim kolejnym edycjom festiwalowym. Przy czym tej pierwszej poprzez... radiodbiornik. Duży, zasilany akumulatorami typu superheterodyna zdobił podpoznański dwór rodziców Autora.\nDrugi konkurs to już międzynarodowe jury, a także, dla mnie niespodzianka, powieściopisarz Juliusz Kaden-Bandrowski oraz dwóch krtyków Stanisław Niewiadomski i Franciszek Brzeziński. Dlaczego? Według relacji Waldorffa miało za zapobiec "ocenom gry opartym jednostronnie na profesjonalnej rutynie".\n"Wielka gra" to cudowna opowieść o dawno minionym świecie, o społecznym budowaniu filharmonii, perypetiach jakie zmuszały władze do wynajmowania poszczególnych pomieszczeń różnym mniej lub bardziej szacownym instytucjom, by przetrwać i się utrzymać.\nNiezwykłe opisy foyer, historie fundatorów, budowniczych, anegdoty dotyczące artystów, sytuacji (pies na widowni), reakcji publiczności są kopalnią serdecznych, pięknych, trącących już myszką dykteryjek, okraszonych nadzwyczajnym talentem gawędziarskim Waldorffa.\nTo wielka przyjemność móc znów wrócić do tej książki, pięknie wydanej, pięknie opowiedzianej, mówiącej o pięknie muzyki.\nAutor: BuchBuchBicher o 18:07 Brak komentarzy:\nPrzekład: Katarzyna Lipnicka-Kołtuniak\nNie ma jak pisać o historiach Ocalałych z Shoah.\nTo co przeżyli predestynuje ich do nietykalności.\nTo jak o swej przyszłości opowiadają, nie ma bowiem znaczenia, ważne, że mają siłę i potrzebę dzielenia się swoją hostirą z otoczeniem.\nNie chcę nawet sobie wyobrażać jak bolesne było ich życie. Pozbawieni rodzin, bliskich, ograbiani z człowieczeństwa musieli mierzyć się z bestialstwem oprawców.\nStąd też, moim zdaniem, każde świadectwo, każde wspomnienie, które przypomina, że "ludzie ludziom zgotowali ten los" jest ważne i potrzebne.\nRodzina Eddiego wyemigrowała z Polski do Lipska, tam też urodził się nasz bohater. Narodził się jako Abraham Salomon Jakubowicz.\nW Niemczech dorastał, kształcił się, tam też trafił do pierwszego obozu konentracyjnego.\nOpowieść o trudach, jakie cała rodzina musiała ponieść, by uciekać z nazistowskich Niemiec, o perypetiach granicznych, walce o przetrwanie, w końcu o etapie końcowym, czyli Auschwitz.\nMimo wszystko splot okoliczności, niezaprzeczalna siła Eddiego, a także wola przertwania powodują, że książka ma pozytywny wydźwięk.\nJuż samo to, że popełnił ją mając sto lat robi wrażenie.\nCała struktura opowieści jednoznacznie kojarzy mi się z wystąpieniami na platformie TEDEX.\nSposób prowadzenia opowieści, język, styl, nawet wtrącenia, mające na celu zaangażowanie czytelnika/słuchacza najmocniej przywodzą na myśl tedexowe perory.\nTo nie zarzut, to obserwacja.\nAutor: BuchBuchBicher o 10:39 1 komentarz:\nZyta Rudzka - Ślicznotka doktora Josefa [recenzja]\nStarość: "naruszanie ciemności", "grzebanie w mroku". Gnijące lub wysychające ciała, rzygowiny, siki, "usta otwarte, jęzor wywalony, siny, sztywny". Niepamięć, samotność, upokorzenia serwowane w stołówce domu starców. Piramidalny dramat.\nLudzie zatopieni w swoich ograniczeniach, postępującej starości, która objawia się w różnych przykrych formach, czy to fizjologicznych czy umysłowych.\nPensjonariusze domu spokojnej starości kryją wiele sekretów z przeszłości. Jednych skrzętnie pilnują, by nie wyszły na światło dzienne, inne mitologizują przerabiając w heroiczne opowieści. Tak jest z panią Czechną, zadbaną wdową, wciąż podkreślającą swoją atrakcyjność fizyczną. Jako dziecko trafiła do Auschwitz, gdzie była obiektem zbrodniczych pseudonaukowych działań Josefa Mengele.\nPo latach, z perspektywy wiklinowego fotela stojącego w ogrodzie domu starców wszystko wygląda inaczej. Nawet narracja pani Czechny, która teraz w rozmowach siebie przedstawia jako "Miss Auschwitz", ulubienicę Doktora Śmierć, istotę nieziemskiej piękności, której zewnętrzna powłoka nie tylko uratowała wtedy życie, ale też nadała miano legendy, skrzętnie podtrzymywane podczas small talków przy poobiednich sjestach.\nZarówno Czechna, jak i pozostali znani nam mieszkańcy domu starców żyją przeszłością, w której realizowali plany, byli poważani i potrzebni, mieli wyjątkowe przygody, czyniono im rozmaite awanse.\nGorzej z dziećmi. Te, jeśli tylko pojawiają się gdzieś w opowieściach, są nikłym cieniem, mało widocznym zza wachlarza sukcesów zawodowych i obyczajowych. Dzieci ich nie chcą, oddali zgrzybiałych, nieatrakcyjnych seniorów pod klucz opieki całodobowej, tymczasem sami spieniężają majątki rodziców, podróżują, raz do roku ślą kartkę z informacją, że wpadną w sierpniu przyszłego roku, a mamusia niech grzecznie zjada posiłki, bo przecieć cała emerytura przelewana jest na konto ośrodka.\nSamotni, zapomniani, pełni traum, czasem jeszcze ukrywają kawałki chleba w różnych miejscach, czasem już wyzwalają się z tego etapu poobozowych urazów.\nTa gorzka, chyba jednak pozbawiona pierwiastka optymistycznego opowieść wstrząsa. Autorka w swoim narracyjnym stylu, w komponowaniu opowieści z powtarzających się trwale fragmentów, oglądanych tylko z różnych stron, ale wciąż krążących wokół jednego tematu jest nieustępliwa i stanowcza.\nPokazując dramatyczny, pozbawiony radości i perspektyw obraz starości, daje pole do przemyśleń, tylko, idąc dalej tropem nastroju dominującego w książce, czy znajdą się tacy czytelnicy, których ta opowieść prawdziwie poruszy?\nAutor: BuchBuchBicher o 10:17 Brak komentarzy:\nPrzekład: Aga Zano\nAmma - alternatywna reżyserka teatralna, która rozpoczyna karierę dyrektorki w The National.\nYazz - córka Ammy, sama o sobie mówi "kozak humanitarystka".\nDominique - z przemocowego związku z kobietą trafia wprost na amerykańskie wybrzeże, gdzie robi zawrotną karierę w produkcji wydarzeń artystycznych.\nCarol - "dialog akcji, kontraktów i modelowania finansowego", genialna analityczka.\nLaTisha - równolatka Carol, urodziła trójkę dzieci przed 21 rokiem życiem, każde ma innego ojca, ona sama walczy o przetrwanie, ale i rozwój.\nShirley, Winsome, Penelope, Morgan... Każda z nich kryje w sobie kawałek traumy, każda z nich każdego dnia walczy ze stereotypami, nierównością płciową i rasową, każda z nich ma mniej lub bardziej ciemny kolor skóry. Każda otarła się o Londyn, mieszka w nim lub już w nim nie mieszka, każda idzie na wojnę z systemem, rodziną, postrzeganiem świata. I tak, jedna zadaje kłam paskudnemu stereotypowi, że piękna znaczy głupia, druga nie zgadza się na dominat płci, więc każe się do siebie zwracać w trzeciej osobie, nierzadkie są tu przypadki nastoletnich ofiar gwałtów, przemocowych rodziców, problemów z tożsamością i samotnością przede wszystkim.\nWspaniała jest ta złość Autorki, która wtłaczana w zachowania i wypowiedzi poszczególnych bohaterek nabiera mocy i manifestuje poglądy feministyczne wielu czytelniczek. Jakże wspaniały jest język Evaristo - rześki, mocny, pewny swego, przewrotny, lubiący interakcje, kontrę, opozycję do tego co utarte, pewne, łatwe w odbiorze. Czytając te soczyste, krzyczące, mocne w swej postawie i wymowie historie poszczególnych boahterek wciąż miałam poczucie siostrzeństwa, siły i wsparcia. Girl power w wersji bezkompromisowej.\nProwokowacyjna, co rusz wracająca do problemu akceptacji i postrzegania osób nieheteronormatywnych, jest jednocześnie dobry świadectwem niezgody na traktowanie seksulaności, tożsamości płciowej jako tematu tabu.\nDobrym zabiegiem było konfronotwanie perspektyw, oddawanie głosów powiązanym ze sobą bohaterkom, bo to pokazało całe przebogate spektrum postaw, wizji i przeżyć poszczególnych bohaterek.\nWspaniała książka, zaś Wydawnictwo Poznańskie po raz kolejny punktuje świetnym doborem tłumaczonej literatury!\nAutor: BuchBuchBicher o 11:38 1 komentarz:\nAnna Koprowska-Głowacka - Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie [recenzja]\nPo pierwsze: spokój. Ten, który bije z okładki urzeka i hipnotyzuje, powodując w Czytelniku natychmiastową chęć sięgnięcia po książkę.\nPo drugie: wydanie. Staranne, wysmakowane, jednocześnie wyszukane i skromne. Piękne w obezwładniający sposób.\nPo trzecie: tematyka. Bardzo przecież bliska, a tak daleka przez lata zapomnienia. Autorka przybliża nam podania i legendy zza bliskiej granicy, pokazała wielokulturową, bogatą tradycję, pełną mnogości wierzeń i obyczajów, przenikania kultur, bogatych w baśniowe otuliny.\nBuńczuczni władcy przeciwstawiający się postanowieniom bóstw. Zuchwali młodzieńcy lekceważący stare porządki, dyskredytujący postawę szacunku wobec starszych. Są też przestrogi dla lekkomyślnych dziewcząt oraz historie o tym, że warto zaufać miłości.\nWybrane przez Autorkę teksty zostały słusznie uwspółcześnione, dzięki czemu ich język stał się łatwiejszy w odbiorze dla coraz bardziej wymagającego teraźniejszego odbiorcy.\nWarto podkreślić, że w niektórzych przypadkach Autorka nadała swoim bohaterom imiona, mimo iż we wcześniejszych znanych wersjach baśni i legend byli bezimienni. Ten celowy zabieg również miał na celu ułatwienie odbioru. W tym przypadku muszę stanąć na kontrze, ponieważ uważam, że dominujący w niemal każdej dziedzinie życia trend polegający na upraszczaniu jest tyleż nieznośny co ogłupiający ludzkość - warto się zmęczyć, pomyśleć, aniżeli dostać wszystko na tacy. Wiem, że ta postawa jest mniejszościowa, dobrze mi jednak w zasiekach pełnych wymagań.\nZostawiając jednak ten sporny temat chcę jeszcze podkreślić dbałość o nastrój, autentyczność i wyjątkowość miejsc z których poszczególne legendy pochodzą.\nBaśnie ze zbioru jasno pokazują jak bardzo uniwersalne i ponadczasowe są treści w nich zawarte, dotyczy to zarówno morałów, typów i charakterów ludzkich, ich rozterek i wartości, a także kolei losów.\nSwoją drogą to musiało być wyzwanie wybrać do zbioru tylko 25 opowieści. Pozostaje mi tylko wierzyć, że Autorka zaintryguje Czytelnika na tyle, że sięgnie on po kolejne utwory z litewskiej strony.\nAutor: BuchBuchBicher o 18:59 1 komentarz:\nAlex Michaelides - Boginie [recnezja]\nPrzekład: Agnieszka Patrycja Wyszogrodzka-Gaik\nW podziękowaniach Autor zaznacza, że większość książki powstała w czasie pandemii. Uwięziony wówczas w londyńskim zamknięciu, długie miesiące skupiał się na pracy twórczej.\nTo cenna wskazówka, która jest dla mnie dobrym wytłumaczeniem ogólnej formy pisarskiej Autora. Delikatnie mówiąc nienajlepszej. Niestety.\nDlaczego tak sądzę? Przyczyn jest wiele: od wydumanej fabuły, której karkołomny finał przynosi markotne wyjaśnienia rozwiązania akcji (zresztą jej zawiązanie również nie ma solidnych podstaw logicznych). Umieszczenie akcji pośród akademickich sal i badaczy antycznych artefaktów literackich trąci kiczem, by nie powiedzieć pozerstwem, szczególnie w cytatach i miałkich nawiazaniach do wielkich greckich dzieł. Wątek kryminalny zestawiony z psychologicznymy aspektami pracy głównej bohaterki plus jej obyczajowe zaplecze obejmujące traumy i tęsknoty dają razem potężne poczucie dysharmonii, męcząc kakofonią pomysłów, jakie Autor chciał upchnąć w jednej książce. Zbyt wiele w niezbyt wielkim stylu.\nKolejna bolączka to postaci i ich charaktery. Prawie zawsze niekomplente lub niedorzeczne. Od Zoe, siostrzenicy głównej bohaterki po Freda, napotkanego w pociągu młodego naukowca, który na dalszych kartach książki coraz natarczywiej (i bez logicznego uzasadnienia) zaczyna odgrywać rolę amanta, tylko skąd mu się to wzięło? Profesor Fosca tak papierowy, że aż szkoda słów. Z kolei główna bohaterka, Mariana zdaje się być usypiająco drętwa wymiennie z nużąco bezbarwną.\nNic tutaj nie jest dopracowane, potraktowane poważnie i przemyślane: pomysły ledwo tknięte, zasygnalizowane, nigdy nie są zamkniętą całością.\nWarstwa dialogowa bez życia i dość przypadkowa.\nJednak wciąż będę bronić Autora - pisał w pandemii. Wszystkim nam dała ona w kość.\nSkrót fabuły na koniec: na uniwersytecie w Cambridge mordowane są kolejne studentki należące do tajnego stowarzyszenia Bogiń. Terapeutka Mariana rusza do swej alma mater, by zadbać o bezpieczeństwo Zoe, swej siostrzenicy i ostatniej żyjącej krewnej, a także odkryć kim jest morderca. Ma swój typ i robi wszystko, by udowodnić swoją teorię.\nAutor: BuchBuchBicher o 20:21 Brak komentarzy:\nJakub Małecki - Przemytnik cudu [recenzja]\nI wcale nie chodzi mi o gatunek literacki.\nSzukam słów, które najlepiej oddałyby odczucia po lekturze i jak ponury natręt coraz głośniej wraca rzeczony "horror".\nSpośród dość (niestety) pokaźnej palety zarzutów, na pierwszy plan wybija się brak konsekwencji w konstruowaniu postaci, porzucanie wątków, logika wysłana daleko na antypody i epizody fabularne po nic (flagowy przykład - drukarka biurowa drukująca rowerowe szprychy, które po wydrukowaniu przestają być dla Autora widoczne; groteska jest wspaniałym wentylem dla wszystkich gatunków literackich, ale by zagrać swą rolę, musi mieć ona mieć zakotwiczenie w fabule/logice/sensie wątku, rzucona ot tak w fabularną przestrzeń staje się niezręczna).\nPomysł na księżkę niezły, ukazanie mechanizmów działania i zdobywania popularności i poklasku (Bogdan) pokazane sprawnie i w swej prostocie porażające, zostawiają w głowie mocne obrazy upadku ludzkiego morale. To jednak za mało, by obrnonić "Przemytnika cudu".\nPoznań staje się miejscem niepokojących wydarzeń, mrocznych, spływajacych krwią i plugawą historią z odległej przeszłości. Zostawmy wspomnienie ożywających pomników (jak do tej pory najlepiej ten motyw opisała lata temu w "Karolci" Maria Kruger) czy instalacji z odciętych ludzkich stóp.\nZnudzony pracą w banku Hubert i udręczona opieką nad chorą matką sprzątaczka Joasia stają się uczestnikami dziwnych sytuacji, w których nieznane gra pierwsze skrzypce. Jęczące głosy dzieci, legenda o hostii, grasujący w nocnych autobusach rębacz kolekcjonujący ludzkie odnóża i zmarli, którzy szukają zemsty. Do tego litry krwi wypływające ze studzienek (akurat) na ulicy Żydowskiej.\nTym sposobem spłyciłam i sprofanowałam Państwu lekturę "Przemytnika". Kurtyna.\nAutor: BuchBuchBicher o 20:57 1 komentarz:\nBartosz Sadurski "Rzeszot" [recenzja]\nA ja znów w komentatorskim rozkroku. Z jednej strony w zachwycie nad kipiącym od bogactwa językiem Autora, z drugiej udręczona wielością wątków i postaci, które nijak nie dają odpocząć i prawdziwie męczą, zagracając fabułę, czyniąc ją mniej mi bliską i przeżywalną.\nTytułowy rzeszot byłby tu na miejscu, zadbałby o odsianie nadprogramowych informacji, bo przecież w prostocie siła.\nRozumiem potrzebę rozwijania pawiego ogona językowego talentu, onieśmielania czytelnika inwencją twórczą, inteligencją i pomysłowością, szatkowaniem, mieszaniem i ugniataniem konwencji, wspaniałym dystansem i ukochaną moją ironią. Rozumiem. Prawdziwie rozumiem.\nPotrzebne jest jeszcze miejsce na ciszę, pauzę i refleksję czytelnika. U Sadulskiego tak wiele się dzieje na wszystkich dostępnych płaszczyznach, że nie zostawia on nawet kawałka przestrzeni dla nas, czytających.\nFikcyjne postaci (począwszy od bezimiennego Pana Podedwornego, spiritus movens całej historii) występują naprzemiennie/symultanicznie/i jak tam jeszcze chcecie wraz z tymi historycznymi, którym przypisywane są pewne zdarzenia i przeżycia ubarwione i wykreowane przez Autora. Przyznam szczerze, bywał ten zabieg momentami nieznośny, stąd przetrwanie pierwszego rozdziału było dla mnie wyzwaniem. Na szczęście później nastąpił drugi, mniej wykreowany, pozbawiony wielkoświatowych pierwiastków rozdział, w ktróym za serce chwyta opowieść chłopskiej córki. Świat widziany oczyma dziewczynki jest dużo prostszy, wolniejszy, bardziej zrozumiały niż wydumane, przekłamane, wyolbrzymione słowa Podedwornego, który był sprawcą niemal całej historii świata.\nI, mimo całej tej teatralnej otoczki jaka dzieje się coraz mocniej i bardziej intensywnie na naszych oczach prawdziwą wartością jest historia (choć opowiadziana a rebours). Dotyka ona wydobycia ropy naftowej w Galicji. Daleko jej do amerykańskich historii w rodzaju: od zera do milionera. Raczej na zerze poprzestańmy. Awanse społeczne, emigracje, pojedynki, ucieczki, bieda piętrowa, dziedziczona, a także tworzenie własnego mitu, jakże korzystnego dla przyszłych decyzji i koncekcji (od rzekomej przyjaźni z Mickiewiczem, Słowackim czy Dickensem po współpracę z Łukaszewiczem).\nPojawia się też pytanie o samą ropę, troski jakie generuje. Coraz większe, prawda?\nAutor: BuchBuchBicher o 23:46 1 komentarz:\nPrzekład: Łukasz Witcza\nJestem oczarowana pisarstwem Gornic - wyraźnym, klarownym, intensywnym i żywym.\nBłyskotliwa i energiczna, nieznająca tabu i bezwględna dla siebie i otoczenia. Pisząc o własnej relacji z matką jest uważna, zasadnicza, ale też pełna oddania i skrywanej czułości.\nI, co istotne, jej relacja z rodzicielką to istny poligon emocjonalny, naszpikowany wybuchowymi charakterami obu pań. Toczące ze sobą całożyciową walkę o dominację i tron w kwestii wiedzy o świecie, ludziach i obyczajach, nieustannie się sprawdzają i wystawiają na słowne wojenki. Ranią się przy tym, opamiętują, zazdrośnie śledzą relacje z postronnymi.\nNiezwykle interesująca jest dla mnie opowieść o dzieciństwie i młodości, jaka toczy się w nowojorskiej kamienicy gdzieś na Bronksie. Przekrój środowiska, paleta charakterów, teatr sąsiedzkich gier i podglądań, a do tego krótkie biografie co ciekawszych i barwniejszych mieszkańców. Jidysz - "język ironii i buntu" przeplata się z angielskim, ekspresja i siła kobiet zajmujących się domem i życiem sąsiadów zestawiana jest z życiem dorosłej już narratorki - swobodnej seksulanie, wyzwolonej, o socjalistycznych poglądach i ciętej ripoście.\nSiłę i urok tej książki można mierzyć błyskotliwością i inteligencją oraz świadomością Autorki. Przeprowadza nas ona przez epoki, zmieniajacą się wizję i pozycję kobiety w społeczeństwie, gdzie od kury domowej przechodzimy przez etap kobiet pracujących i kompletnie wyzwolonych, samodecydujących o sobie, strzepujące z ramion patriarchalne pyłki. Mężczyźni cały czas są dodatkiem do życia, czasem idealizowanym (zmarły ojciec), czasem szczęśliwie nieżywym (mąż Nettie), innym razem są obiektem seksulanych wyładowań, czasem mylnie branych za wybranków serca.\nWszystkie te reminiscencje dzieją się podczas spacerów starej matki z mocno już dojrzałą córką.\nAż nabrałam ochoty na nowojorski spacer.\nAutor: BuchBuchBicher o 21:55 Brak komentarzy:\nNajpierw pojawia się zaskoczenie: Stasiuk podaje powieść, i do tego osadzoną w latach 40. XX w.\nSpodziewałam się standardowej Stasiukowej opowieści drogi, pełnej kaukaskiego piachu i niewygodnych dróg, między którymi żyją niezwykli ludzie, pełni niezwykłych spostrzeżeń ubranych w zwykłe słowa. A tu taka siurpryza.\nWczesne lato 1941 roku. Przygraniczna wieś, niby senna, a pełna rozgorączkowanych dziań. Z jednej strony przewoźnik, Lubko, jak głosi wieść gminna najlepszy w okolicy, nocami (za dobre pieniądze) przerzuca przez rzeczną granicę tych, którzy muszą zniknąć z ziem zajętych przez hitlerowców.\nZ drugiej, niedobitki partyzantów, w których ostatki żołnierskiej przyzwoitości walczą z wojenną barbaryzacją.\nZ trzeciej widok z rzeki: po lewej eleganccy nazi oficerowie, po prawej nkwd-owskie szuje, z obu stron bieda i strach, szpicle i donosiciele, uciekinierzy i oprawcy, a także ci, którzy starają się żyć jak najbardziej po prostu.\nCodzienność miesza się z niezwykłością czasów. Gęste, gorzkie upodlenie łączy się z heroizmem tych, którzy, choć na chwilę ocalić złudzenie normalności.\nPośród wątków jakie przewijają się przez powieść najmocniej zapada mi w sercu historia dwójki młodych żydowskich uciekinierów. Podróżujący z Dorą Max marzy o dalekim Birobidżanie, wydaje mu się, że przekroczenie rzeki będzie zbawieniem. Walczący z głodem, zmęczeniem, ukradkowym nocnym przemieszczaniem się lasami i polami karmią się opowieściami o azjatyckiej ziemi obiecanej, która poza demokracją i czynnym udziałem w budowaniu państwowości oferuje pracę i wolność. Chyba nikt poza Maxem nie wierzy w tę bajkę, a jednak brną dalej, napotykając na swej drodze istotną przeszkodę pod postacią rzeki. Inteligenckie wychowanie, dobrobyt lat dziecinnych i nastoletnich, zestawiony jest z obezwładniajacym strachem przed śmiercią, z brudem, podartymi koronkami, zniszczonymi ubraniami, dającymi jednak blade pojęcie o ich kosztownym pochodzeniu. Na nic zdają się paryskie wspomnienia, języki obce, wtrącenia związane ze sztuką, pomizerniałe wspomnienia niegdysiejszych śniadań podawanych przez służącą. Wojenny upadek jest więcej niż bolesny, jest druzgocący. Przyszłość niepewna. Jak dla mnie oczywista. Ale pośród lektury żyłam nadzieją, że jednak nieoczywista.\nMax i Dora mają nadzieję na długie życie w Stolicy Żydowskiego Obwodu Autonomicznego. Nie mają nawet pojęcia skąd nadejdzie kres, jak bezsensowny i tragiczny będzie, dokonany przez odczłowieczonych z nazwy tylko ludzi. Ten wątek najbardziej boli, najmocniej dotyka, najdłużej dopingowałam powodzeniu birobidżańskiej misji. By choć im się udało. Na próżno.\nPartyzanci udają mężczyzn, sami przed sobą imitują ważność i niezastąpialność. Smutne to, choć bardziej chyba groteskowe, ale nie ma dla nich innej drogi. Muszą udawać, taką rolę przypisała im wojna. Raz nie radzą sobie z nielegalnym przecież świniobiciem, innym zaś razem wpadają w pograniczne kłopoty, które wiążą się z bezpośrednim zagrożeniem życia. Chyba jeszcze nie do końca zdają sobie sprawę z powagi sytuacji: piją bimer, palą raz lepsze, raz gorsze papierosy, liczą tanki, snują się.\nDla przeciwwagi nad wątkiem desperackich uciekinierów i bezsensem partyzanckich niedobitków stawia przed nami Autor kobietę. Wdowę, która łączy wszystkie wątki, poszczególni bohaterowie bądź poznają z nią życie, bądź są przez nią karmieni, ukrywani, pocieszani. Inni zaś po prostu patrzą na przykuciniętą, wyciszoną, obserwującą postać, która swą życiową, hm, zaradnością, mądrością, a także przystosowaniem jest najbardziej wyważoną i jaśniejącą bohaterką. Silna, odważna, gotowa wiele poświęcić, by ocalić drugiego człowieka. Niezwykła w swej empatii i przenikliwości, jest symbolicznym drogowskazem, oparciem i stałą, do której ciągną wszyscy, bez względu na wojenną pozycję: i zwyciężeni i zwycięzcy.\nStasiuk, poza tą lepką wojenną gęstością, daje dużo miejsca na ciszę, wcale nie bezwładną, raczej grzmiącą. Ten marny oksymoron ma tylko podkreślić, że między słowami kryje się wielka siła. Zazwyczaj jest to siła zła. Niestety.\nAutor: BuchBuchBicher o 21:06 Brak komentarzy:\n"Rodzina, ach rodzina (...) nie cieszy, gdy jest (...) lecz kiedy jej nima samotnyś jak pies" - słowa piosenki Jeremiego Przybory idealnie pasują do opowieści Serdarisa.\nOpowieści, która w pozornie lekki i przyjemny sposób snuje się wokół perypetii familii bliższej i dalszej Autorowi.\nCień zmarłej matki alkoholiczki, starość ojca, konfrontowanego z wizerunkiem z przeszłości, gdy silny i władczy manewrował rodzinnym, pełnym dzieci okrętem Sedarisów.\nAutor, mimo rozlicznych, nie zawsze korzystnych bilansowo rozrachunków z rodzicami i rodzeństwem, to właśnie w nich widzi swoją przyszłość: rozmowy, spotkanie, wspólne wakacje, podróże wyznaczają kolejne pory roku i lata, pośród których Sedaris obserwuje dorastające dzieci rodzeństwa, przeżywa samobójczą śmierć siostry - trochę temat tabu, który przewija się przez cały zbiór, za każdym razem nie tyle spowolniając narrację, co wprowadzając ciszę, minutę pamięci ku czci zmarłej, będącą też chwilą konsterancji i wyrzutów sumienia całej żyjącej rodziny.\nSedaris długo czakał na swoją literacką szansę. Nie miał wsparcia w rodzinie, demotwywowany przez ojca, teraz świeci największym blaskiem, nie żywiąc urazy za brak zrozumienia z czasów młodości.\nCzytamy wesołkowate, komiczne, zabawne zdania Sedarisa i czujemy smutek, współczucie, żal. Śmierć, starość, strach przed chorobą, samotnością, to coraz częstsze motywy przewijające się przez zbiór.\nObserwowanie rzeczywistości z szufladki komika i stand-upera pozwala na więcej: noszenie dziwacznych japońskich ubrań, zadawania absurdalnych pytań i nocnego sprzątania przydrożnych śmiecie na brytyskiej wiosze.\nMomenami rozpaczliwe szukanie kontaktu z rzeczywistością, próba przekucia jej na własny język świata jest formą jakby stworzoną dla Sedarisa.\nNie wiem i nie chcę wiedzieć na ile wątki poruszane w książce są prawdziwe, na ile wykreowane i podkolorowane.\nRzecz w tym, by mieć w sobie ironię (ze szczególnym naciskiem na autoironię), pewną dozę samoświadomości własnych i cudzych słabości, a także gogolowski humor.\nZamknę cytatem z "Rewizora", znów idealnie pasującego do Sedarisa: "Z czego się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie".\nAutor: BuchBuchBicher o 14:52 1 komentarz:\nOpowiadania mają się dobrze, szczególnie te pisane przez kobiety. Osobną sprawą, niekoniecznie przyjemną jest systematyzowanie literatury z podziałem na płeć, ale ulegając uwarunkowaniom kulturowym i wychowawczemu chomątu, powielam ten przykry podział. Bo łatwy.\nPopracuję nad sobą, obiecuję, a teraz: Małgorzata Boryczka i jej nieobojętna opowieść o prowincji. Takiej, w której żywa jest pamięć o Karelu Gottcie, gdzie wciąż stoi ruski czołg, a w sobotę w knajpie dają "koncert starych pierdzieli".\nTa prowincja to także "Scheda" co drugie pokolenie, gdzie wśród kobiet dziedziczone jest słyszenie myśli ludzi wokół, gdzie lekarz jest nadal najbardziej szanowanym obywatelem, a wszystko co w jakimkolwiem stopniu odstaje od ogółu jest uznawane na nienormalne, a to prosta droga do potępienia, stąd zabiegi przytomnej babci mające na celu ocalenie wnuczki przed małomiasteczkowym potępieniem.\nW snutych przez Autorkę opowieściach relacje rodzinne to zwykle problematyczna materia: matka, która wiecznie wisi na telefonie, nie interesując się rodzinnym życiem; matka, która nie chce dowiedzieć się prawdy o córce, która przeszła piekło, dla której pozory gwarantują domowy mir.\nMężczyźni nie lepsi - są słabi: uciekają od żon, zasiewają niebezpieczny ferment (ksiądz plotkarz, niszczący życie kobiecie), piją, stosują przemoc seksualną, to nieudacznicy, z byle powodu (np. słabość do siekiery) wpadają w tarapaty.\nProwincja ma swoje problemy. Najsilniej doskwierały mi w "Źródle", gdzie zawiść i plotka potrafią zniszczyć wszystko. To bardzo dojmujące opowiadanie, parzące analogią do historycznych pogromów, które pokazuje, a nas czytelników przestrzega, że do słowa do czynu jest bardzo krótka droga, od fasynacji do tępego amoku ledwie krok. A wszystko ukryte za grą pozorów, sąsiedzkimi uśmiechami i pozorną niewinnością, tych o największym w społeczności autorytecie.\nKolejna mocna historia to "Krzyżówka", tocząca się na kanapie pozornie niewinna, podskórnie traumatyczna opowieść, która nie zostaje opowiedziana. Między kolejnymi hasłami krzyżówki rozwiązywanymi przez matkę, nastoletnia córka próbuje zwierzyć się, podzielić, uzyskać pomoc w kwestii najbardziej traumatycznego zdarzenia jej życia. Ta historia to mocny cios w fasadowość relacji rodzinnych, atrapę uczuć i związków na linii: rodzic-dziecko. Porażający i przerażający finał jest mocnym akcentem całego zbioru.\nMam wrażenie, że Autorka obserwuje swoich bohaterów z dystansu, pokazując ich dominujące cechy w stonowany sposób. Nie wyolbrzmia, nie mitologizuje, nie ulirycznia. Tytułowe perspektywy rozwoju są mżonką, potrzebną, by istnieć, konieczną, by być, ale faktycznie to blaga. Ludzie od wieków są tacy sami: małomiasteczkowi (w znaczeniu: zawistni, knujący, tchórzliwi, okrutni). Wielkość reprezentowana przewrotnie przez dziewczyną naznaczoną metafizycznymi zdolnościami, czy przez niskorosłego "Giganta", który troszczy się o ludzi i środowisko są skazani na porażkę, odstają od perspektywicznie rozwojowego ogółu.\nAutor: BuchBuchBicher o 21:58 Brak komentarzy:\nAutor: BuchBuchBicher o 15:35 Brak komentarzy:\nJak dobrze, że powstała ta książka!\nJak niefortunnie, że powstała ta książka!\nTak, mam świadomość antynomii.\nDobrze, że powstała, ponieważ przywraca pamięć o niesłusznie zapomnianym artyście, Bolesławie Biegasie.\nNiefortunnie, że powstała, ponieważ kostium historyczny nie leży Autorce, dialogi są drewniane, drętwe, nużące, przez narrację przebija się współczesny duch, barwa, sposób rozumowania, co wpływa na wiarygodność i przyswajalność treści.\nPreparowane fabularnie listy, wątek romansowy i rewolucyjny, nakreślanie przeszłości bohatera, która jednak pisana jest mocno współczesnym językiem (chwilowe wtrącenia anachroniczne nie wpływają znacząco na odbiór stylu) powodują, że cała ta konstrukcja wygląda na mocno chybotliwą i kompletnie niewiarygodną.\nSam podmiot opowieści, Bolesław Biegas to absolutny strzał w dziesiątkę, idealny materiał na niejedną powieść, niejeden film. Uboga wiejska sierota otoczona protektoratem kolejnych mecenasów (w tym samego Aleksandra Świętochowskiego, który na kształcenie Biegasa organizował zbiórki wśród społeczeństwa) trafia na studia do krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, później zdobywa medale i wyróżnienia, był członkiem secesji wiedeńskiej, stypendystą Zachęty pracującym w Paryżu, gdzie również wyróżniał się pracami, był dostrzegany i chwalony.\nDokumentalna, historyczna i archiwalna praca Autorki każe mi chylić czoła przed Jej zaangażowaniem i benedyktyńską skutecznością: docieranie do strzępków dokumentów, szukanie hinduskiej księżniczki, wiązanie źródeł robi na mnie wielkie wrażenie.\nSięgnięcie po życiorys tego niezwykłego człowieka zasługuje na wielkie wyróżnienie i rozgłos. Opowieść o człowieku z nizin, chłopskim synu, którego talent zaprowadził na szczyt brzmi jak filmowy scenariusz niemożliwy do zrealizowania w rzeczywistości. Ta kariera, społeczny awans jest tak druzgocąco niebotyczny, że aż trudno weń uwierzyć. Niepiśmienny do 16 roku życia skończył na paryskim Montparnasse'ie, przyjaźniąc się z wielkimi artystami tamtych czasów, stąd też trudno przejść do porządku dzienniego nad ciszą i zapomnieniem jakie zabrały się nad postacią Biegasa.\nPośród kontrowersji dotyczących jego twórczości (od zachwytów po brak zrozumienia, od uznania po szufladkowanie jego sztuki jako naiwnej) bez wątpienia zasługuje on na poczesne miejsce w historii.\nTo wielkie zwycięstwo Fiedorczuk - wywołanie Biegasa z odmętów niepamięci. Jej porażką jest zaś forma w jakiej postanowiła to uczynić. Do mnie kompletnie nie trafia.\nAutor: BuchBuchBicher o 15:34 1 komentarz:\nMożna by spisywać z "Matki wszystkich pytań" kolejne cytaty, a z nich tworzyć hasła na transparenty strajku kobiet, choć, jak marastycznie stwierdzam, i tak nic to nie da. Strajkujemy, efekty marne. Choć, z drugiej strony nie ma rady, trzeba walczyć, by zakończyć ponury stan milczenia, który "jest dla kobiet stanem historycznym, przez stulecia odmawiano im wykształcenia, odmawiano funkcji publicznych".\nZłość na teraźniejszość buduje się z każdą stroną, rośnie w równym tempie. Czytając o przemocy wobec kobiet czuję wściekłość, być może równie tępą jak motywacje jej sprawców, tych, którzy negują głosy przynależności i samookreślenia kobiet. Pośród przemocy płciowej, seksulanej, ustawodawczej czy płacowej wybijają się historie ofiar gwałtów na uniwersyteckich kampusach, przypadki bitych i gwałcownych żon.\nI, choć debata publiczna o przemocy seksulanej ulega pewnym zmianom należy pamiętać, że bez zmiany kultury nic się nie da zrobić. Feminizm potrzebuje mężczyzn, bez zmiany ich postrzegania problemu proces ten będzie długotrwały i rwany.\nDawno minęły czasy wiernej Penelopy, która siedzi w domy, podstępem opędza się od ponad setki zalotników, podczas gdy Odyseusz nie raz używa życia (od Kirke po Kalipso).\nAutorka wspomina słowa Hannah Arendt, która przyznawała, że kondycja kobieca rzadko wykraczała poza produkowanie potomstwa, co jest ewidentnym podtrzymywaniem mitu o słabości płci.\nNiestety, lektura książki szarpie nerwy, kłuje tematyką, dając jasno do zrozumienia, że mimo iż nastał nam XXI wiek, to wciąż nurzamy się w ciemnogrodzie, trochę tylko rozświetlonym.\nAutora zwraca uwagę na rozróżnienia współczesnego żargonu - od biologicznej płci po konstrukt społeczny za jaki uważa się gender.\nPrzedstawia punkt widzenia feministek i lesbijek na fundamentalne sprawy, ale zwraca też uwagę na ich optykę widzenia pornografii (od rozrywki po instruktaż). Pisze o gwałtach jako aktach woli, gdzie aktorem jest gwałciciel.\nWiele niewygodnych, bolesnych zagadnień porusza Solnit. Wiele z nich jest wciąż w fazie opóźnienia, niestaranności, zacofania.\nNa koniec cytat, wiele mówiący, rzecz jasna: "w życiu warto zadawać sobie wiele pytań, więc być może kiedyś staniemy się mądrzejsze i zrozumiemy, że na wszystkie trzeba odpowiadać".\nAutor: BuchBuchBicher o 18:32 Brak komentarzy:\nKatarzyna Michalczak - Mam na imię nie mam [recenzja]\nNic nie jest takie jak być powinno.\nSzybko się o tym przekonujemy, bo niejedno z opowiadań to życzeniowa fantasmagoria, która w finale poraża brutalnym smutkiem ludzkiego nieszczęścia.\nBo, mimo postulatów codziennych radości i normalności, pozostają one tylko w sferze życzeń. Tak naprawdę rodziny są dysfunkcyjne: ojcowie to przemocowi nieudacznicy i brutale, którzy tyranią kompensują sobie własne braki ("tatuś wisi nade mn a jak topór"). Matki są nieszczęśliwe, przepracowane, z całym domem na głowie ("Mamo, a dlaczego ty nigdy nie musisz spać po dyżurze? (...) - A kto by ci zrobił obiad, córciu?"). Dzieci zaś marzą o rodzicielskim cieple, uwadze, zaangażowaniu, miłości.\nNajmocniej te dzieci wybrzmiewają mi w opowiadaniu "Wymarzona historia", w której nierozumiane, zaniedbywane przez matkę rodzeństwo tworzy sobie wewnętrzny obraz idealnej matki, jakże różny od prawdziwego.\nPodobnie jest w "UFO" historii dodatkowo podkręconej scenerią lat 90. Lekarska córka, psychicznie porzucona przez rodziców zmaga się z samotnością, niezauważaniem, rodzinną przezroczystością, ale też izolacją od grup rówieśniczych, niepopularnością, która rzutuje na jej samoocenę i poczucie własnej wartości.\nDzieciaki z opowiadań są głęboko nieszczęśliwe, czasem bite, czasem molestowane seksulanie, innym zaś razem katowane psychicznie, bądź traktowane jako zło konieczne. Sfera imaginacji jest dla nich szansą i ucieczką. Czasem poznajemy je po latach, gdy same są dorosłe i próbują niepowtarzać błędów własnych rodziców, nierzadko z marnym skutkiem. Młode pokolenie często używa języka skargi na zastany świat, tak popieprzony, że aż nieopisywalny.\nDziewczyny wkraczające w dorosłość napotykają przetrąconych partnerów, którzy poza chwilową fascynacją oferują im oziębłość, dystans i rezerwę, a finalnie mało elegancie rozstanie, czasem też z wątkiem przemocowym. Te dziewczyny mają kiepską pracę, marne zarobki, fatalną umowę, a do tego feedback pracowy oznajmujący, że są najsłabszym i niepotrzebnym ogniwem w zawodowym konglomeracie. Niespełnione, rozczarowane, mające problemy z przeżyciem do pierwszego, często obarczone dziećmi (bez tatusia lub z tatusiem dochodzącym), które kiedyś też zostawią je bez słowa, balansują na granicy sensu.\nNiewesoła jest diagnoza społeczeństwa opisywanego przez Katarzynę Michalczyk. Ewidentnie mamy problem. Niejeden. Ten z tożsamością, empatią, widzeniem drugiego człowieka, panowaniem nad własnym ja (o ile gdzieś po drodze go nie zgubimy). Jakimś wyjściem jest ucieczka w ułudę i krainę marzeń. Gorzej, że kiedyś trzeba będzie zeskoczyć z uroczej chmurki, by chwilę pożyć naprawdę, a co wtedy?\nAutor: BuchBuchBicher o 22:44 Brak komentarzy:\nZyta Oryszyn - Najada [recenzja]\nW mitologii greckiej najada to nimfa wód lądowych: potoków, strumieni, jezior.\nW powieści Oryszyn najada to skradające się przeznaczenie: trapiące, ukradkowe, nieuchwytne, konspiracyjne, zawsze frustrujące, ale też intrygujące, mimo całej tej kasandrycznej lamówki.\nCzytam i czuję (i z góry wiem), że poszczególne losy nie będą skąpane w blasku fortuny, do bohaterów nie będzie się uśmiechać opatrzność ni pojedyncze jej zrządzenie, dobry los nawet na krótki moment nie zaszczyci ich swym wyniosłym spojrzeniem.\nA mimo to lecę jak ćma do ognia, wiedząc, że katastrofa nieunikniona, ale za to jakże intrygująca!\nOryszyn jest odkryciem na wielką miarę. Te wszystkie porównania do Myśliwskiego, Redlińskiego czy Pilota biorą się chyba z bezsilności, bo Oryszyn nie powinno się z nikim porównywać.\nBezsilność, że nie ma wzroców żeńskiej prozy wiejskiej/chłopskiej/ludowej. A we mnie budzi się niezgoda na te porównania, które z zasady chyba mają nadać nazwisku i tytułowi odpowieni ciężar.\nNie zgadzam się. Oryszyn sama sobie niech będzie kryterium i wskaźnikiem. Jej twórczość w pełni na to zasługuje.\nJaka jest wieś w "Najdzie"? Pamiętliwa i chodząca na kominki. Pracowita i bachusowata. Zabobonna i gnająca do plebana. Żyjąca z pracy na wsi i uciekająca do pracy w mieście. Są zdrady, sfary, utarczki (jak najbardziej cielesne), bijatyki, pijatyki, złe myśli i złe czyny.\nJest babka spędzajaca płody, której boją się całe wsie, jest samotność młodych (strach przed wykorzystaniem, mezaliansem, przegapieniem szansy), samotność starych - matka Białawska pisząca list do syna myśli o błędach jakie w życiu popełniła, na ile jej oschłość i introwertyczność wpłynęły na relacje z dziećmi, teściem, na ile odsunęły od niej bliskich. Te rozmyślania samotnej, przetrąconej pracą i ciężkim życiem kobiety są według mnie clou powieści. Mąż zamordowany w czasie wojny (ludzie pamiętają przeszłość, ta wojenna, choć mocno spychana na margines myśli wciąż żyje w pamięci mieszkańców), ona sama z małym synem i w ciąży, ma do pomocy tylko teścia, wdowca, samotnika, żyjącego wspomnieniami i żalem za utraconym światem. Wyobraźmy sobie zatem sytuację kobiety wiejskiej w czasie wojny: małe dziecko, drugie dziecko w drodze, brak nadziei na powrót męża, strach i walka o byt, ciężka praca, która nie poczeka do jutra, która nie da odpocząć w dowolnym momencie. Ot, codzienne wiejskie życie zwyczajneh heroski.\nTej Białawskiej mi najbardziej żal, to jej postać najmocniej zapadła mi w pamięć i serce. Zwykła wiejska kobieta, która tyle musiała znieść, udźwignąć, przeżyć, a nikt przy niej nie był, nie pomógł, nie wsparł. Niepojęte dziś. Kiedyś mniej albo wcale. Samotność jako codzienność i zwyczajność i norma. Refleksja nad sobą widziana jako fanaberia i kaprys.\nJest też para outsiderów, Marychna, córka Białawskiej i Sawka, specjalista z państwowej hodowli świn. Oboje wrażliwi, w myślach ludzkich widziani jako inni, deprymujący. Mają swoje marzenia i pragnienia. Ciągnie ich do siebie, ale są przecież te mącące, przeklęte najady!\nOryszyn stworzyła witalną, tętniącą życiem i namiętnościami opowieść w której napięcie miesza się z przaśnością, regionalizmy skrzą się barwnością, a niepokój podsycany jest rodzajem przyśpiewu czy refrenu na który składają się historie kolejnych bohaterek: utrudzonych, pozostawionych samym sobie, stojących przed niewybieralnym wyborem czy zrzuconych na margines społeczności, twardej i bezwględnej. Takie bogactwo treści, charakterów, modeli świata.\nNiezwykła książka, wielkie poruszenie.\nAutor: BuchBuchBicher o 23:41 Brak komentarzy:\nGeorgi Gospodinow - Fizyka smutku [recenzja]\nPrzekład: Magdalena Pytla\n"Kim jestem? Czterdziestoczteroletnim mężczyzna, w piwnicy o grubych betonowych ścianach, dawnym schronie. Mówię, że mam czterdzieści cztery lata, ale dodajcie do tego wiek mojego dziadka, urodzonego w 1913 roku, wiek mojego ojca urodzonego pod koniec drugiej wielkiej wojny (...), dodajcie wiek innych ludzi zasiedlanych przeze mnie krócej lub dłużej (...). Dodajcie do tego wszystkiego niepoliczany wiek minotaura, który nigdy nie opuszczał domu mego ciała".\nNarrator, a zarazem spiritus movens powieściowych działań ma niezwykłe zdolności empatyczne, potrafi wczuć się w uczucia osób, których historię właśnie opowiada. Robi to na tyle sugestywnie, że wręcz staje się wspomnieniami, cudzymi historiami. Im narrator jest starszy tym trudniej mu przychodzi owo przenikanie, w dorosłości zmuszony jest wręcz skupować historie, które kolekcjonuje i które dają mu poczucie ciągłości niegdysiejszych umiejętności.\nMiędzy kolejnymi fragmentami bułgarskich skrawków (często komunistycznej) rzeczywistości pojawiają się opowieści o Minotaurze - porywające, olśniewające, odkrywcze. Jak bardzo zmieni się antyczna narracja gdy z potwora zrobimy ofiarę: samotną, zdradzoną, porzuconą? Bardzo interesujące są uwagi Gospodinowa, jego spojrzenia i stanowiska wobec dydaktyki płynącej z antyku. Szukanie stycznych z kontekstami świata współczesnego, transponowanie starożytnych tragedii na bliższe oku sytuacje z XX wieku nadają wątkowi tej świeżości i ciekawości, jaka czyni literaturę zapadającą w pamięć.\nAutor: BuchBuchBicher o 10:54 Brak komentarzy:\nSzmuel Josef Agnon - Przysięga wierności [recenzja]\nPrzekład: Piotr Paziński\nNajwspanialsza w tej powieści jest oniryczność, nienachalna, bardzo subtelna, niedopowiedziana, znakomicie wkomponowana w fabułę.\nPo drugie: Jaffa początków XX wieku, już wtedy zjawiskowa, pachnąca cytrusami i wiatrem od morza, pełna chwilowych przybyszów, zapracowanych mieszkańców, szukajacych rozrywki młodych, którzy urządzali sobie spacery po wybrzeżu.\nPo trzecie: walka starego z nowym: utalentowowany, acz ubogi Jakob Rechnitz, dzięki pomocy konsula Ehrlicha kończy szkołę, zdobywa nagrodę i wyjeżdża do Jafy, by tam uczyć młodzież i rozwijać swą botaniczną pasję. Porzuca Europę, stary porządek, ruszając do kraju, którego wciąż nie ma, gdzie osadnicy i pionierzy budują miasta, walczą o każdą piędź pustyni i nie zawracają sobie głowy wydumanymi problemami zza morza. Wykształcony, skromny, nie wywższający się i lubiamy Jakob staje się atrakcyjnym towarzyszem rozmów, proszonych kolacji itp. Zderzenie światów jest jaskrawe - w Europie był tylko biednym chłopcem, polegających na wsparciu bogacza, tutaj jest równorzędnym, atrakcyjnym partnerem do działania i tworzenia nowego kraju.\nPo czwarte: uczucie. Dawna przysięga, piękna dziewczyna i decyzja co robić - czy niegdysiejsze ustalenia, jeszcze ze starego kontynentu mają moc w nowej rzeczywistości? Czy dla młodego człowieka z aspiracjami, marzeniami, możliwościami i otwartymi drzwiami kariery związek będzie końcem marzeń czy trampoliną do dalszych osiągnięć?\nPo piąte: Ziemia Święta bez religii. Agnon, jeden z ojców literatury hebrajskiej wydał opowiadanie, które poza bladym wspomnieniem chanuki i pesachu nic nie ma wspólnego z religijnością. Umysły zajmuje praca, postęp, osiągi naukowe, rozwój portu, odkrywanie nowych gatunków roślin, nie zaś rozmodlenie i życie w przykazaniach. Z drugiej zaś strony (jak wspomina wspaniały tłumacz Piotr Paziński) jest tu bardzo czytelne nawiazania zarówno do "Pieśni nad pieśniami", jak i "Księgi Koheleta".\nAgnon był mistrzem formy, znakomitym symbolistą, ale też sprawym twórcą modernistycznym, bo i za takiego go uważam. Wybornie operuje on metaforą, wciąż wciaga Czytelnika w nowe sidła przemyśleń i decyzji.\nPozostawienie otwartej formuły w całej opowieści, ale również w przypadku finału daje wielką przestrzeń, otwiera przed Czytelnikiem nizemierzoną wręcz liczbę możliwości pokierowania losem bohaterów, co jest elementem bogactwa formy Agnonowego pisarstwa.\nI na koniec: tłumacz. Piotr Paziński. To wystarcza za wszelkie pochlebstwa.\nKsiążka do wracania, smakowania, przeżywania wciaż na nowo. W tej ulotnej, przemijalnej, lotnej atmosferze jak ze snu.\nAutor: BuchBuchBicher o 22:57 Brak komentarzy:\nAlice Feeney - Zabójcza przyjaźń [recenzja]\nGdyby tak zostać przy tytule oryginału, byłoby lepiej. Mając na szali "His and hers" oraz "Zabójczą przyjaźń" nie mam specjalnych wątpliwości co do wyboru, postawiłabym na to pierwsze. A tutaj mamy jednoznacze skojarzenie, które zdradza na początek zbyt wiele, sugerując pewne zabiegi fabularne.\nAutorka polega na sprawdzanym i wykorzystywanym od lat patnecie, który dzieli relację i narrację między więcej niż jedną osobę (w tym mordercę, ukrytego za przemyśleniami i komentarzami do tego co dzieje się w fabule). Jest to zgrany zabieg, który dość się już opatrzył, jednak dla Autorki jest na tyle atrakcyjny, że wykorzystała go w tej powieści.\nW małym miastecku Blackdown zostaje zamordowana szefowa fundacji dobroczynnej. Za fasadą profesjonalizmu kryła się zepsuta, przebiegła osoba, o czym wiedziało wielu. Nie tłumaczy to w żaden sposób jej końca, ale jasno wskazuje na obecność wrogów w jej życiu.\nSprawą zajmuje się nadkomisarz Jack Harper, zapuszczony, zblazowany i przegrany życiowo londyński emigrant, który prowincję traktuje z góry, myśląc, że tutaj nic mu się nie przytrafi. Okazuje się, że znał ofiarę.\nSkoro jest morderstwo, jest także zainteresowanie prasy. BBC wysyła do miasteczka Annę Andrews, dziennikarkę i prezenterkę, która pochodzi z Blackdown. Także ona znała zmarłą, także ona miała z nią relacje i wspólną przeszłość.\nGdy atmosfera wokół śmierci zaczyna gęstnieć, podejrzenia padają na coraz szerszy krąg. Morderca nie powiedział zaś ostatniego słowa.\nZdradzam, że będzie więcej niż jeden trup, choć sam polski tytuł zdradza o wiele więcej, czuję się więc usprawiedliwiona.\nStosowane przez Autorkę zabiegi mające na celu wyprowadzenie Czytelnika w pole są dość naiwne, rzadko kiedy uzasadnione i logiczne, a już wybór mordercy szczerze mnie zawiódł. Feeney poległa na tym froncie sromotnie. Okazało się, że talentu do thrillerów nie ma, niestety, za grosz. Całość dość tenedencyjna, grubymi nićmi szyta, a prz tym kolejne wybiegi dowodowe są tak słabo skonstruowane, że łatwo można popaść w zabawę obalającą kolejne decyzje fabularne Autorki.\nAutor: BuchBuchBicher o 21:20 Brak komentarzy:\nPascal Garnier - Daleko, dalej [recenzja]\nPrzekład: Gabriela Hałata\nAleż wiele uczuć budzi pisarstwo Garniera.\nNa początku jest mgliście, mrocznie, trochę w klimacie noir. Później pojawia się nutka marazmu, wcale nie nazbyt nachalna. Jest miejsce na sarkazm, kpinę i dystans.\nZnużony swoim życiem Marc popada w otępienie. Nic go nie cieszy, przytłacza go miałokość codzienności, raz ucieka z kolacji z przyjaciółmi, podczas spotkań towarzyskich jest nieobecny i mrukliwy, patrzy na codzinność z boku, myśląc o niej naprawdę źle.\nNadzieję na poprawę widzi w całkowitej zmianie środowiska. Ucieczka, podróż, nieznane, brak planu są dlań rodzajem wyzwolenia i oddechu od demonów, które trawią jego duszę.\nMarc postanawia zabrać w tę spontaniczną podróż także swoją dorosłą już córkę, Anne, która od lat przebywa w zakładzie psychiatrycznym. Ta niezwykła, kompletnie do siebie niepasująca, i, na dobrą sprawę niezająca się para to gotowy scenariusz na obyczajową osobliwość.\nJesienne nadmorskie francuskie miasteczko pozbawione turystów, ziejące nudą, goszczące emerytów, z pozamykanymi atrakcjami i ratujacym sytuację plażowym piaskiem i szumem morza, jest scenerią dla części akcji. Nowa sytuacja, pozorne uspokojenie i wyciszenie są tylko na chwilę.\nKiedy wydaje się, że wiemy wszystko, że sytuacja nabrała znamion constansu, Garnier wytrąca nas z przyjemnego poczucia komfortu. Robi to bezpardonowo i nielitościwie. Poprzez to działanie finał nie tylko zapada w pamięć, ale także nokautuje harmonię i ład duchowy czytających. Emocjonalny roller coaster.\nGarniera zaliczam odtąd do pisarzy dręczących duszę, wystawiających na próbę zacność czytelnika, jego poczucie estetyki, a czasem też cierpliość.\nPoprzez szokujące, obrazoburcze działania narracyjne zwraca on uwagę na ludzką samotność, pozorność relacji, brak komunikacji między bliskimi sobie ludźmi, ich samotność w związkach i rozpaczliwą niemoc w określaniu własnych celów i istoty życia. Ludzie na skraju poczucia sensu.\nAutor: BuchBuchBicher o 22:47 1 komentarz:\nKatherine Mansfield - Opowiadania [recenzja]\nOd pierwszych słów jestem oczarowana językiem Mansfield. Po chwili dołącza zachwyt nad stylem, konceptem, inteligencją i humorem Autorki, jej polotem i dystansem do świata. Przestaje mnie też dziwić opinia Wirginii Woolf, która skomentowała twórczość Katarzyny Mansfield jako jedyną wzbudzającą jej zazdrość.\nWspaniałe jest rozpoczynające tom opowiadanie "Niemcy przy stole": rozwiązle gastronimocznie, ukazujące próżność, płytkość i brak taktu biesiadników, ich wąskie horyzonty, kompletny egozim, jałowość i miłość własną. Mahelzeit!\nPoruszające jest opowiadanie "Jak uprowadzono Pearl Button" - o tym jak strasznie smutne jest życie osoby, która ma wszystko prócz miłości. "Kiszone ogórki" - o milczeniu, które w zależności od sytuacji zbliża lub kategorycznie oddala ludzi, paląc mosty. Uchwycenie samotności, niewypowiedzianych tęsknot i ta ulotność uczuć, namiętności, cudowna subtelność w opowiadaniu z jednoczesną mocą wyważonych słów.\nKolejne opowiadanie, które wywarło na mnie wrażenie to głębokie "Je ne parles frances" o mroku duszy, tchórzostwie, zawiści, zdradzie. Bardzo to nowoczesne opowiadanie z odważną linią relacjonowania, aż trudno uwierzyć, że powstało w 1918 roku.\n"Rozkosz" historia o 30-latce, która nie chciała poddać się konwenansom, miała wiarę w świat i ludzi, jednak pewnego wieczoru podczas wydawanej przez nią kolacji wszystko się zmieniło.\nWstrząsająca jest opowieść zatytułowana "Filmy", której bohaterką jest panna Moss - kontralcistka, laureatka srebrnego medalu za śpiew, która z braku pracy zmuszona jest szukać pracy statystki w filmie. Towarzyszymy jej w dniu, w którym ubiega się o angaż, a także w jego finale, gdy zrezygnowana trafia do Cafe de Madrid, gdzie spotyka zażywnego dżentelmena, który ma dla niej niemoralną propozycję. Do czego jest zdolna głodująca, pozbawiona pracy dziewczyna, gdzie kończy się jej moralność?\nTa wyjątkowa uważność Mansfield, czułe spojrzenie na bohaterów, zasłuchanie w ich historie potęguje moc i siłę opowieści.\nCały czas zdumiewa ponadczasowość jej historii, fakt, że powstawały na początku XX wieku niepokoi i zadziwia - wiele z nich ma bowiem nieograniczony czasem termin przydatności, zarówno w kwestii traktowania kobiet, jak i uczuć i relacji międzyludzkich.\nOpowieść o niedoświadczonej, ufnej guwernantce jadącej samotnie do nowego pracodawcy pociągiem wybrzmi równie mocno i dziś. Niebezpieczeństwa czyhające na młodą dziewcznynę z każdej strony. Podobnie jest z relacjami małżeńskimi, pełnymi niedopowiedzeń, czasem zadr, ran i zdrad.\nWraca stara prawda, że nie zmieniają się ludzie, zmieniają się tylko dekoracje dziejowe.\nSoczysty, pewny, mocny i klarowny styl Mansfield sytuuje ją wsród moich ulubionych Twórców. Jej odwaga, zarówno lingwistyczna, jak i, a może przede wszystkim, tematyczna podnosi morale i daje wiarę w misyjność literatury, a także jej terapeutyczne właściwości.\nMansfield to mistrzyni krótkiej formy. Zjawiskowa.\nAutor: BuchBuchBicher o 21:26 Brak komentarzy:\nNie wiem jak zacząć. Z jednej strony cieszę się na poruszoną w książce tematykę, z drugiej sposób jej przedstawienia wcale mnie nie porwał.\nTo poprawna książka, uważna i zaangażowana, brak jej jednak tzw. iskry bożej, lotności, wirtuozerii, nerwu. Wiem, wiem, to moja subiektywna opienia, wiele będzie osób przeciwnego zdania. I dobrze.\nJak dla mnie "Dygot" można porównać do pracy rzemieślnika, który podpatruje mistrza, odtwarza, wykonuje solidną pracę, która jednak daleka jest od odkrywczości, perfekcji. Jest solidną robotą, bez znamion wybitności.\nProwincja jest trudna. Zawsze była. Przed wojną, po i teraz też jest. Wszyscy wszystkich znają, mówią o sobie nawzajem (rzadko dobrze, rzadko bez zawiści i przekłamań), wiedzią i widzą wszystko, nawet to czego nie ma.\nJana Łabendowicza całe dorosłe życie będą wyczerpywać wspomnienia Niemki, której odmówił pomocy pod koniec wojny. Klątwa, którą nań rzuciła, będzie go prześladować do końca. To na nią zrzuci albinostwo syna, zawiść i niechęć środowiska lokalnego, które bało się niezwykłości małego Wiktora. Zabobon, strach przez nowym, nieoczywistym, złe podszepty, które potrafią doprowadzić do największej tragedii, taka jest prowincja z "Dygotu".\nDygot to strach przed życiem, znojną prowincjonalną codziennością, mrocznymi ludźmi, wojenną przeszłością, wspomnieniami i zaniechaniami, złą wolą, ale także obawa przed tym co nadejdzie.\nGdy poznajemy Łabendowiczów i ich historię, od razu wiemy, że nie bedzie łatwo. Gdy ich losy złączą się z Geldami, również pokiereszowanymi przez los, mam poczucie, że zbyt wiele się zdarza, że to już granica realności. U Geldów historia poparzonej dziewczynki. Powieść łączy ją z Witkorem, białym chłopcem od Łabendowiczów. Dwoje odmieńców to zbyt wiele jak na małomiasteczkowe warunki. Nieszczęście wisi w powietrzu.\nStopniowo poznajemy koleje ich losów, na jaw wychodzą mniej i bardziej mroczne tajemnice. Autor ujawnia motywy i źródła zachowań, efekty podejmowanych decyzji lub ich braku. Decyzji wojennych, tych z czasów PRL-u, wczesnego kapitalizmu, szaleństw wolnego rynku.\nNa naszych oczach dzieje się historia poturbowanego kraju, oćwiczonych do granic możliwości obywateli.\nA mnie brak głębi psychologicznej, przeżyć wewnętrznych bohaterów, ich doznań, emocji, sposobu odbierania świata. Wtedy łatwiej byłoby mi w "Dygot" uwierzyć.\nAutor: BuchBuchBicher o 17:31 Brak komentarzy:\nArto Paasilinna - Rok zająca [recenzja]\nA może by tak rzucić wszystko i zniknąć?\nZostawić nurzącą pracę, w której trzeba ścierać się z paskudnymi oportunistami, żonę sekutnicę, goniące terminy i nasilające się poczucie bezsensu?\nRedaktor helsińskiej gazety, Vatanen jest cynicznym facetem w wieku średnim, jego oczekiwania wobec życia „spełniły się nie tyle nie do końca, ile nie spełniły się wcale”.\nGdy staje się świadkiem potrącenia zająca, rzuca się w las, by odnaleźć ranne zwierzę. W ten sposób kończy swoją przygodę ze stacjonarnym, poukładanym życiem męża i redaktora. Zaczyna żyć NAPRAWDĘ, bez planu, tak z dnia na dzień. Z zającem u boku.\nSeria dziwnych, czasem fortunnych, innym zaś razem niefortunnych zdarzeń, jakie stają się jego udziałem, pozwalają mi pisać o jego przygodach jako o zdarzeniach sowizdrzalskich, czasem szelmowskich. Nagle zza kart powieści wartkim strumienie wylewa się wolność: bez trosk o dach nad głową, płacenie rachunków, wizytę lekarską, deadline w redakcji. Vatanen staje się panem samego siebie: idzie gdzie chce, mówi z kim chce, robi co chce. Takiej wolności nie da się łatwo unieść. Nie wiem czy każdy by potrafił nie martwić się na zapas, nie planować, nie wydawać w myślach niezarobionych jeszcze pieniędzy, nie gromadzić kolejnych zbędnych rzeczy.\nVatanen je marnie, ubiera się tak, by nie marznąć, czasem, gdy trafi do miejsca w biblioteką naczyta się świetnych powieści na zapas, a potem rusza dalej, czasem do przyrody (tak, nauczył się wyrąbywać drzewa podczas pracy sezonowej).\nSpotyka na swej drodze całą furę dziwnych ludzi: od Kaartinena, instruktora narciarstwa, niegdysiejszego seminarzysty duchownego, który zrzucił sutannę, bo w głowie ma własną, mocno osobliwą religię. Nasz były redaktor ma szczęście do ludzi, gdy trafia na największego pijackiego drwala, Cysorza, od razu przypadają sobie do gustu, na tyle mocno, że Vatanen uczy go pływać, co przyniesie w przyszłości pewne finansowe profity, niekoniecznie zgodne z prawem.\nOsobną sprawą są perypetie ze zwierzętami, od złośliwego, cwanego kruka, po równie uciążliwego niedźwiedzia, który zmusza ex redaktora do nielegalnych przekroczeń granicy. A wszystko to w lekkim i dowcipnym tonie.\nNasz Vatanen, może i cudzołożnik, może i włóczęga, profanator zwłok, czy nielegalny pośrednik w sprzedaży zdobyczy wojennych, może tak jest. Jednak, przede wszystkim, to wolny, swobodny, czerpiący przyjemność z życia człowiek.\nUczciwy wobec świata, lekki od trosk, wolny od sztucznych potrzeb i namiętności, ceniący prostotę i życie po prostu.\nWariat? Może, ale za to jaki wyzwolony!\nAutor: BuchBuchBicher o 16:06 Brak komentarzy:\nMaciej Płaza - Golem [recenzja]\nDostajemy opowieść, która dzieje się w początkach XX wieku, ale równie dobrze mogłaby ona istnieć w wieku XIX i wcześniej. Sztetl to w końcu zdumiewająca konstrukcja trwająca w zawieszeniu, pełna niezmiennych, spiżowych wartości i powinności, utartych ról i trwałych podziałów. Czasem bywa to pokrzepiające (cytuając Poetę:"trwałość, czym jest na świecie trwałość?"), czasem złudne ("tym czym brzęczenie kastanietów").\nZa przewodnika początkowo mamy Rafaela, pokracznego drągala o wielkiej sile, którego prowadzą psalmy. Podpowiadają mu one postępowanie w każdej niemal sytuacji, sa drogowskazem i celem. To one obajśniają mu miasteczko, każą tak a nie inaczej postępować z kolejnymi napotykanymi na drodze ludźmi.\nNiektórzy z nich zajmują w powieści więcej miejsca - tak jak moja ulubiona Szira - podwójna wdowa z wartkim umysłem oraz Jakow - pogubiony chasyd, który nie potrafi sprostać oczekiwaniom najbliższej rodziny.\nWiele tu odniesień do trudów codziennego życia biednych żydowskich rodzin, w których to przede wszystkim na barkach kobiet tkwi troska o byt dzieci i uczonych mężów. Wiele tu także rozterek chasydów, którzy też miewają wątpliwości co do słuszności obranej przez siebie drogi.\nPrzedstawiane nam żydowskiej miasteczko pełne jest poszarzałych ze starości chałatów, długich bród, wychudzonych mędrców i nieustającej troski o bezpieczeństwo i spokój. Współpraca, współistnienie w mieście z gojami nie jest łatwe, szczególnie w bliskości żydowskich świąt, które roją straszne wizje i rozsiewają piramidalne plotki: "goje widzą w nas to, czego się boją i czym się brzydzą, pokorę i pychę, cichość i gniew, a najbardziej ciemność i trwogę wspólnej ludzkiej rozpaczy. Kto zniesie, by mu stale o tym przypominać?". Pogrom wisi w powietrzu.\nWespół z Rafaelem przemierzamy miejskie uliczki, czujemy woń błota, słyszymy hałas targu, wystawiamy twarz do wiatru, który polscy i ruscy handlarze zwali "czarcim weselem", smakujemy gałki muszkatołowej i cynamonu, a także rodzynkowego wina, doświadczamy świętobliwości Królowej Szabatu. To bardzo piękna, ale i znojna podróż: "ból (...) to coś, w czym myśmy wszyscy wyrośli. Myśmy z nim połączeni, rozsialiśmy go i rozpalili, rozprowadzliśmy go po całym świecie".\nPocieszeniem są wspomniki o tych, którzy dostali szyfkody uprawniające do emigracji za ocean. Wiedząc co będzie się działo w czasie wojny czuję prawdziwą radość, że Zysmanowie niebawem odpływają statkiem z Hamburga.\nPocieszeniem, choć dużo mniejszym, (w głowie wciąż wizja Shoah) jest wątek chasydzkiej pobożności, która realizuje się poprzez śpiew i taniec. Bez względu na to, czy zawodzą niguny, czy tańczą horę, muzyka jest pięknem i spełnieniem, "zawiera wszystkie tony świętości, które Wiekuisty pozwolił słyszeć człowiekowi, od najsmutniejszego do najweselszego, bo takie jest przeznaczenie muzyki, pozwala odsłonić pełnię".\nTa książka to prawdziwa podróż, nie wiem tylko czy zrozumiała dla każdego. Jeśli ktoś ma mgliste pojęcie o ruchu chasydzkim, o świecie przedwojennych sztetli, o judaiźmie być może będzie mieć trudności z odnalezieniem się w lekturze. Tak przypuszczam, ale nie mam pewności.\nAutor: BuchBuchBicher o 16:41 Brak komentarzy:\nSally Rooney - Rozmowy z przyjaciółmi [recenzja]\nFrances to mieszkająca w Dublinie 21-letnia studentka i poetka, która szuka własnej drogi. Obserwuje, doświadcza, smakuje życia i ludzi, ot, naturalna kolej rzeczy w przypadku osoby, która dopiero wkracza w dorosłość - z reguły ponurą i pełną zakrętów.\nPostrzegana jako dojrzała, jest jeszcze bardzo nieukształtowaną, momentami naiwną młodą kobietą, pełną ufności, ale też drobnych egoizmów. Polecę frazesem, ale tak, ta dziewczyna to tabula rasa w kwestii relacji społecznych.\nPrzypadkowa znajomość z wziętą dziennikarką Melissą, jej mężem Nickiem, aktorem teatralnym, a także ich środowiskiem, skutkuje dla Frances wielkimi zmianami. Nagle przeobrażają się jej życiowe dekoracje: miejscem spotkań są już nie tylko księgarnie slamowe, ale zasobne wille i letnie domy na francuskim wybrzeżu, rauty, wystawne kolacje itp.\nWyjątkowo mocno zarysowuje się tutaj granica między skromnym domem z którego pochodzi, a burżuazynym towarzystwem, aż krasieniącym od dobrobytu. Zresztą, wątek różnic ekonomicznych nie jest wiodący, pokazuje rozpiętość problematyki, pozostając w cieniu bardziej palącego problemu, jakim są złożone relacje towarzyskie i intymne. Pozorność kontaktów, interesowność, jednorazowość, a nade wszystko strach i samotność są podstawą tych relacji. Trwające i tworzące się związki również ulegają wspołczesnym modelom - są okrojone z prawdy, bez całkowitego otwarcia na partnera, ze świadomością tymczasowości i koniecznością posiadania backup'u pod postacią kochanka lub dwóch. Świat jest na chwilę, świat jest dany na określony czas, ludzie także.\nFrances próbuje poradzić sobie z nabierającą intensywności fascynacją Nickiem. Wie, że jest żonaty, starszy, pochodzi z zupełnie innego świata, ma inne doświadczenia i życiowy start. Ale, przecież nie od dziś wiadomo, że ćmę ciągnie do ognia... Frances pierwszorzędnie odnajduje się w roli ćmy, obijającej się o wyfiokowanych, przeintelektualizowanych i bogatych znajomych Melissy i Nicka.\nJedni patrzą na nią jak na buntowniczkę, inni odrealnioną poetkę, ile ludzi tyle twarzy. Dziewczyna po prostu uczy się życia, siebie, poznaje swoje pragnienia i możliwości ich realizowania. Czasem ten proces jest irytujacy, innym razem bolesny, a nieraz rozczarowujący.\nNie uważam, by ta książka była przykładem wyjątkowego talentu. Widzę ją raczej jako próbę opowiedzenia o współczesnych relacjach w schematyczny, uproszczony, podkoloryzowany środowiskiem sposób, przez co pachnie to trochę naiwnością i wtórnością.\nAutor: BuchBuchBicher o 21:08 Brak komentarzy:\nIza Michalewicz - Ballady morderców. Kryminalny Wr...\nJerzy Waldorff - Wielka gra. Rzecz o konkursach ch...\nEddie Jaku - Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi [re...\nBernardine Evaristo - Dziewczyna, kobieta, inna [r...\nAnna Koprowska-Głowacka - Opowieści z kraju nad Wi...


Fantastyka i futurologia. Tom 1 - Stanisław Lem (eBook) - Księgarnia PWN\nFantastyka i futurologia. Tom 1(eBook)\nliteratura science fiction Stanisław Lem ebook Stanisław Lem książki literaturoznawstwo\nStanisław Lem był do grona futurologów zapraszany nieraz. Propozycji jednak nie przyjmował, ponieważ poważnie wątpił w realny wpływ ich działań na rozwój ludzkości. Naukowcy i eksperci, którzy mieli przewidywać przyszłość i przygotowywać mechanizmy niezbędne do świadomego kształtowania życia społeczeństwa, okazywali się albo niedostatecznie uczeni, albo za mało twórczy. Lem uważał (i zapisał to w swoim wielkim eseju „Fantastyka i futurologia”), że tę w rzeczywistości niespełnioną potrzebę można zrealizować poprzez literaturę science fiction. Wystarczy tylko odpowiedzialnie podejść do określenia „naukowa”. Nie wolno więc było powielać modeli fabularnych z najchętniej czytanych pozycji gatunku, ale tworzyć projekty przyszłościowych technik, wizje kosmicznych istot czy społeczeństw. Krótko mówiąc – zamiast bajdurzyć, tworzyć fantastykę rozumnie i z pomysłem. W eseju „Fantastyka i futurologia” Lem wskazuje pozycje i autorów z kanonu fantastyki, błyskotliwie je interpretuje, rekonstruując myślowe fundamenty gatunku. Bezlitośnie oddziela marne i stale powtarzane formuły od oryginalnych, wybiegających w przyszłość idei. Przygląda się też swoim książkom, ukazuje źródła natchnienia i wybitnych twórców, którzy byli dla niego inspiracją. Sam stwarza tu pewien system teoretyczny, chociaż robi to oczywiście w sposób niestandardowy – wiadomo przecież o jego krytycznym stosunku do teoretyzowania.


Rama Podstawowa EGG Frame do grilla Big Green Egg Large (120212)\nilość Rama Podstawowa EGG Frame do grilla Big Green Egg Large (120212)\nSKU: 120212 Kategorie: Akcesoria Big Green Egg, Dodatkowe wyposażenie Tagi: akcesoria big green egg, big green egg uchwyt, grill big green egg large, grille big green egg, grille broil king, grille campingaz, grille ceramiczne, grille elektryczne, grille gazowe, grille landmann, grille węglowe, stół do grilla big green egg large\nRama Podstawowa grilla Big Green Egg Large (EGG Frame L 120212)\nGrill Big Green Egg L to duże jajo, dlatego konieczne jest umieszczenie go w solidnej ramie gwarantującej jego prawidłowe osadzenie i bezpieczne użytkowanie. Rama Podstawowa grilla Big Green Egg wykonana jest ze stali nierdzewnej i wyposażona w haczyki na niezbędne narzędzia do grillowania. 4 solidne stołowe nogi ustabilizują grill na nierównych powierzchniach. Wierzch ramy i nogi wykonane są z aluminium. Rama wzmocniona została dolną półką i belkami poprzecznymi wykonanymi ze stali. W razie konieczności możemy do niej przymocować mocne koła o średnicy 10 cm. Wysokość ramy sprawia, że grillujesz na odpowiedniej wysokości i nie musisz się schylać by obsługiwać grill.\nNapisz pierwszą opinię o „Rama Podstawowa EGG Frame do grilla Big Green Egg Large (120212)” Anuluj pisanie odpowiedzi


Kod produktu: 656276_RU, Kraj dostawy: Rosja\nZbliża się wyjątkowa okazja, jaką są urodziny lub imieniny Twojej partnerki? A może po prostu chcesz zrobić jej miłą niespodziankę - bez konieczności szukania ku temu konkretnego powodu?\nJakakolwiek by nie była Twoja odpowiedź, musisz wiedzieć, że zawsze warto okazywać uczucia. Szczególnie gdy od drugiej osoby dzielą Cię setki kilometrów, tak trudnych do przebycia… Nie możecie się spotkać, jednak Ty jesteś w stanie wywołać uśmiech na jej twarzy. Myślisz, jak tego dokonać? Bardzo dobrym sposobem będzie wysłanie kwiatów do Rosji.\nNaszą propozycją jest malinowy bukiet złożony z naręcza dorodnych róż. Ogromne wrażenie robi kulisty kształt kompozycji, a także świetnie pasujące do całości intensywnie zielone liście.\nPoczta Kwiatowa® Rosja z przyjemnością dostarczy to piękne zestawienie wprost do rąk Twojej ukochanej. Wystarczy, że określisz czas i miejsce dostawy, a możesz być pewien, iż niespodzianka dotrze w terminie.


Motoryzacja Motocykle KTM Łódź ogłoszenia w Łodzi oferty sprzedam, kupię, wynajme\nOgłoszenia KTM Łódź\nKtm duke 125, rocznik 2016\nWitam. Mam na sprzedaż motocykl KTM model DUKE 125 z 2016 roku. Motocykl zakupiony u autoryzowanego dilera KTM PROFI w marcu 2017 roku. Jestem jego pierwszą właścicielką. Mot...\nDodano: 27 Grudnia 14:18 | Cena: 12500 zł\nŁódź > Motocykle > KTM\nZnalezione Ogłoszenia Motoryzacja > Motocykle > KTM Łódź\nLodz.Oglaszamy24.pl - Darmowe ogłoszenia KTM Motocykle Łódź Motoryzacja sprzedam i kupię. Przeglądaj ogłoszenia kupna i sprzedaży Motocykle KTM z Łodzi używane i nowe.


Izba Gmin przyjęła projekt ustawy o wyjściu z UE londynek.net\n18 stycznia, 09:30 8\nTeraz ustawa trafi do Izby Lordów. (Fot. Thinkstock)\n"Ta ustawa jest niezbędna do przygotowania kraju na historyczny krok, jakim jest wycofanie się z członkostwa w Unii Europejskiej" - tłumaczył brytyjski minister ds. Brexitu David Davis.\nno i pięknie God save the Queen\nHaaahaaaha nie szkoda pieniedzy na te pierdoły? brexitu i tak nie bedzie haaahaaaha\n18 stycznia, 21:41\nBrexit bedzie tylko akurat w tym wypadku unia przetrwa bez wielkiej brtani ale wielka brytania bez unii nie brytole juz mysla o przeprowadzkach do hiszpani tam gdzie cieplej\nAle jaki breksit? Ja będę dalej starym anglikom d..y podcierac bo to lubię. Lubię smród kału. A jak wrócę do domu do współlokatorów w pokoju to już idę spać bo czuje że jestem kimś ważnym w Grejt Britan. Ok idę sobie sajdera wypić. Rano znowu do pracy. Pozdrawiam


Choroba lokomocyjna (kinetoza) | Dobry Lekarz\nChoroba lokomocyjna (kinetoza) - Objawy choroby:\nChoroba lokomocyjna (kinetoza) - Opis choroby:\nW większości przypadków, objawy choroby lokomocyjnej odnawiają się w zależności od tego jak ciało dostosowuje się do warunków powodujących problemy.\nNa przykład, jeśli masz chorobę lokomocyjną na statku wycieczkowym, objawy mogą ustąpić po kilku dniach. Jednak niektórzy ludzie nie dostosują się i objawy będą im towarzyszyć do momentu opuszczenia środowiska, które jest ich przyczyną.\nObjawy choroby lokomocyjnej zwykle zaczynają się mdłościami (nudnościami), uczuciem dyskomfortu w górnej części brzucha i zwiększeniem złego samopoczucia.\nNastępnie występuje drugi zestaw, cięższych objawów, w tym:\n•\tbladość skóry\n•\tzimny pot\n•\tzwiększenie wydzielania śliny\nU niektórych ludzi mogą wystąpić także dodatkowe objawy:\nJeśli objawy twojej zdiagnozowanej choroby lokomocyjnej występują dalej kiedy przestaniesz podróżować. Gdy tak się dzieje, zobacz się ze swoim lekarzem rodzinnym, aby wyeliminować inne możliwe przyczyny twoich symptomów, takich jak wirusowa infekcja ucha wewnętrznego. Znanego jako błędnik.\nChoroba lokomocyjna zachodzi, gdy istnieje konflikt między tym, co widzą oczy i tym, co odnotowuje błędnik, nasz narząd równowagi. Twój mózg otrzymuje zbieraninę kontrastujących informacji, które uważa się, że przenoszą się na objawy choroby lokomocyjnej.\nMoże ona wystąpić, gdy jesteś w podróży drogą lądową, powietrzną, kolejową lub drogą morską. Rzadsze przyczyny choroby lokomocyjnej to oglądanie gry komputerowej lub filmu.\nŁagodne objawy choroby lokomocyjnej zazwyczaj można poprawić przez techniki samodzielniej opieki, takie jak patrzenie na horyzont - stabilny punkt w krajobrazie, rozpraszanie się muzyką (słuchanie muzyki).\nPoważniejsze objawy choroby lokomocyjnej mogą być leczone lekami. Hyoscine to lek, który jest powszechnie stosowany w leczeniu choroby lokomocyjnej i ma dobre wyniki.\nNiektórym osobom również mogą pomóc terapie uzupełniające, takie jak przyjmowanie suplementów imbiru lub noszenie opaski uciskającej.\nJak często występuje choroba lokomocyjna?\nUważa się, że każdy może potencjalnie dostać choroby lokomocyjnej, ale niektórzy są bardziej podatni.\nNa przykład, można byłoby się spodziewać choroby lokomocyjnej prawie u wszystkich na statku, na wzburzonym morzu. Jednak około 3 osoby na 10 mogą mieć objawy choroby lokomocyjnej regularnie na trasach lądowych, morskich i lotniczych.\nKobiety są bardziej narażone na chorobę lokomocyjną niż mężczyźni, szczególnie jeśli są w ciąży lub mają okres. Osoby cierpiące na migreny mogą być bardziej narażone na chorobę lokomocyjną, a także są bardziej narażone na migreny w tym samym czasie, w chorobie lokomocyjnej.\nChoroba lokomocyjna jest bardziej powszechne u dzieci od 3 do 12 roku życia. Po tym wieku, większość nastolatków wyrasta z choroby lokomocyjnej.


Trio Pasta House, Boracay - recenzje restauracji - TripAdvisor\nAzja›Filipiny›Wyspy Visayan›Panay Island›Aklan Province›Boracay›Boracay Restauracje›Trio Pasta House\n1 recenzja Nr 143 wśród 259 Restauracje w lokalizacji Boracay $\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Green Toucan Building, Aklan Province 5608, Filipiny 00362882284\n(1) Zacznij pisać recenzję lokalizacji Trio Pasta House Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Trio Pasta House — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Trio Pasta House? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nGreen Toucan Building, Aklan Province 5608, Filipiny Lokalizacja:\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu Trio Pasta House\n1 pytanie Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Trio Pasta House.


22 września 2008 121409 0\nJeśli czujemy się senni i ociężali, mamy problemy z koncentracją, a jedzenie od kilku dni przestało nam smakować – najprawdopodobniej nasz organizm potrzebuje oczyszczenia. Oczyszczanie organizmu z resztek jedzenia zalegających w jelitach, przywróci Ci apetyt, poczujesz się lżej i z pewnością dużo lepiej. Sprawdź naturalne, domowe sposoby na oczyszczenie organizmu z toksyn, czyli detoks.\n1. Domowy sposób na detoks – czarna rzodkiew\n2. Detoks dzięki sokowi z kapusty\n3. Oczyszczenie organizmu sokiem z pora\n4. Wywar z liści laurowych na stawy\n5. Czarna porzeczka na oczyszczenie organizmu\n6. Post o chlebie i wodzie\nOczyszczanie organizmu z toksyn warto rozpocząć od przyrządzenia soku z czarnej rzodkwi.\nSok jest doskonały na detoks całego organizmu.


W niedzielę policyjna akcja „Prędkość” – Reporter\nPolicja przypomina, że przekroczenie prędkości skutkuje mandatem karnym w kwocie do 500 złotych oraz do 10 pkt. Natomiast przekroczenie jej o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym dodatkowo zatrzymaniem prawa jazdy na okres 3 miesięcy w trybie administracyjnym.\nPoprzedni wpis5 osób zatrzymanych za handel narkotykami\nNastępny wpisKolejna inwestycja nad zalewem w Łęczycy. Nie tylko sztuczna plaża\nKoronawirus w niedzielę. Ponad 13,5 tysiąca nowych zakażeń\nOgnisko ptasiej grypy. Zagazowano 16 tysięcy kaczek!\nPrzy więzieniu bagno


Miasto Szkła w półfinale PP - Polskie Radio Rzeszów\nMiasto Szkła w półfinale PP\npiątek, 17 lutego 2017 22:29\nMiasto Szkła Krosno, koszykówka,\nKoszykarze Miasta Szkła Krosno awansowali do półfinału turnieju o Puchar Polski.\nW ćwierćfinałowym spotkaniu w stołecznej Arenie Ursynów krośnianie pokonali Trefla Sopot 78:72. Najwięcej – 20 punktów – rzucił dla Miasta Szkła Chris Czerapowicz. Dla Trefla 16 punktów zdobył Nikola Markovic.\nPółfinałowym rywalem drużyny z Krosna będzie Anwil Włocławek, który w 1/4 wyeliminował MKS Dąbrowa Górnicza.\nWczoraj do półfinału awansowały zespoły Stelmetu BC Zielona Góra i Turowa Zgorzelec. Mecze półfinałowe odbędą się jutro, w niedzielę finał. Krośnieńscy koszykarze występują w finałowym turnieju Pucharu Polski po raz pierwszy w historii.\nWięcej w tej kategorii: « Koszykarze z Krosna grają o Puchar Polski Stal na tarczy, Czuwaj zwycięski »


Uszkodzenie uszczelnienia, jak bezpiecznie rozładować towar - Artykuły - Kolbud\nStrona główna » Artykuły » Jak bezpiecznie rozładować towar bez obawy o uszkodzenie uszczelnienia bramowego?\nW zakładach wyposażonych w stanowiska przeładunkowe zdarza się, że podczas prac przeładunkowych dochodzi do uszkodzeń uszczelnień bramowych. Należy zwrócić szczególną uwagę na stanowiska posiadające pneumatyczne uszczelnienia bramowe, które od standardowych uszczelnień wyróżnia to, że posiadają nadmuchiwane poduszki boczne i górne. Zadaniem takich poduszek jest zapewnienie wręcz hermetycznej szczelności pomiędzy dokującym pojazdem, a magazynem, a co za tym idzie – likwidacja przeciągów i wahań temperatury. Niezależnie od wielkości naczepy pojazdu ciężarowego pneumatyczne poduszki uszczelnienia, za pomocą dmuchawy, napełniane są powietrzem. Wypełniają one wolne przestrzenie pomiędzy samochodem, a rampą przeładunkową. Pozwala to niemal całkowicie wyeliminować wpływ powietrza z zewnątrz do wnętrza.\nUszkodzone poduszki uszczelnienia = wysokie koszty napraw\nW logistyce najważniejszy jest czas. Prace muszą być wykonywane szybko, sprawnie i bezpiecznie. Zdarza się, że przy dużej intensywności prac przeładunkowych i wzmożonym ruchu pojazdów powstający hałas wokół miejsca przeładunku sprawia, że kierowca pojazdu nie słyszy poleceń wydawanych przez pracownika, który znajduje się wewnątrz magazynu. Sytuacja ta często wymusza na kierowcy podjęcie samodzielnie decyzji o opuszczeniu stanowiska. Zbyt szybkie opuszczenie miejsca przeładunku niestety skutkuje uszkodzeniem poduszek uszczelnienia. Utrudnienia w komunikacji pomiędzy kierowcą samochodu, który znajduje się w kabinie pojazdu, a pracownikiem magazynu przyczyniają się do częstych nieporozumień podczas opuszczania miejsca przeładunku przez pojazd.\nCykliczność takich zdarzeń znacznie obniża wytrzymałość samych poduszek, doprowadzając do ich uszkodzenia. Częsta wymiana uszkodzonych poduszek naraża firmy na wysokie koszty napraw.\nIdealnym wyjściem z sytuacji okazuje się prosty zabieg, a mianowicie zamontowanie automatycznej sygnalizacji świetlnej. Działanie jej opiera się na sterowniku, który sprzężony jest z komorą poduszek powietrznych. Powoduje on zmianę koloru światła na sygnalizatorze w momencie całkowitego opróżnienia poduszek uszczelnienia z zalegającego powietrza.\nPodczas dokowania samochodu ciężarowego światło w sygnalizatorze jest koloru zielonego. Obsługa magazynu ocenia, czy pojazd został prawidłowo zadokowany, następnie pracownik magazynu uruchamia dmuchawę uszczelnienia. Napełnia ona poduszki uszczelnienia bramowego powietrzem, powodując doszczelnienie miejsca przeładunkowego. W tym samym momencie sterownik automatycznie zmienia sygnał świetlny z zielonego na czerwony. Jest to informacja dla kierowcy, że nie można opuszczać miejsca przeładunkowego. Kiedy załadunek samochodu zostanie zakończony, pracownik magazynu wyłącza dmuchawę poduszek uszczelnienia. Od tego momentu po upływie jednej minuty sterownik zmienia światło na sygnalizatorze z czerwonego na zielone. Czas ten pozwala na całkowite opróżnienie poduszek z powietrza. Gdy kierowca samochodu ujrzy zielone światło na sygnalizatorze, może bezpiecznie opuścić stanowisko, bez obawy o uszkodzenie poduszek powietrznych uszczelnienia.\nZastosowanie automatycznej sygnalizacji świetlnej pozwala całkowicie wyeliminować występujące problemy z uszkodzeniami poduszek uszczelnienia. Ponadto w ten sposób można łatwo usprawnić przeładunek pojazdów i maksymalnie skrócić czas przeładunku. System świetlny ułatwia pracę zarówno kierowcom samochodów, którzy jasno i wyraźne otrzymują znak do odjazdu oraz pracownikom magazynu, którzy nie muszą kontrolować stanu powietrza w poduszkach uszczelnienia. I co najważniejsze, koszty związane z wymianą uszkodzonych poduszek zostają wyeliminowane.\nDzięki zastosowaniu automatycznej zmiany świateł praca na stanowisku przeładunkowym staje się bezpieczniejsza, a urządzenia przeładunkowe są chronione przed uszkodzeniem. Pracownik magazynu ma pewność, że nie nastąpi uszkodzenie poduszek uszczelnienia, kierowca otrzymuje czytelną informację, kiedy może odjechać od stanowiska przeładunkowego. Pozwala to całkowicie wyeliminować błąd ludzki.\nDodatkowym efektem pracy tego systemu jest skrócenie czasu przeładunku samochodów. Pracownik magazynu nie traci czasu na informowanie kierowcy o możliwości bezpiecznego opuszczenia stanowiska przeładunkowego. Może podjąć kolejne zadanie.\nAutor tekst: Piotr Murawski, Specjalista ds. Techniczno – Rozwojowych, Kolbud Sp. z o.o.


Solidne biurko 140 x 72 cm, brązowo-białe | Magnum-Pro wyposażenie gastronomii i przemysłu\n» Solidne biurko 140 x 72 cm, brązowo-białe\nSolidne biurko 140 x 72 cm, brązowo-białe\nCena: 1 090,74 zł 1090.74\nCena netto: 886,78 zł\nKod produktu: MP10260312\nSolidne biurko 140 x 73 cm, brązowo-białe - MP10260312\nBiurko marki Fromm & Starck sprawdzi się zarówno jako wyposażenie biur i gabinetów, jak i w pokoju ucznia czy studenta. Dzięki eleganckiemu designowi, home office może powstać nawet w salonie nie zaburzając wystroju wnętrza.\nRama biurka wykonana została z wytrzymałej stali malowanej proszkowo na kolor biały. Nogi wykończone zostały polipropylenowymi nakładkami, które chronią podłogę przed zarysowaniami.\nObszerny blat o wymiarach 140 x 73 cm wykonano z płyty płyty wiórowej powlekanej melaminą, co ułatwia utrzymanie czystości i zwiększa odporność na zarysowania. W blacie umieszczono dwa otwory pozwalające na wygodne poprowadzenie kabli.\nArtykuł Biurko STAR_DESK_29\nNr katalogowy MP10260312\nMateriał biurka Stal, płyta wiórowa, melamina\nWymiary (DxSxW) 140 x 73 x 74,5 cm\nWymiary wysyłki (DxSxW) 219 x 147 x 21 cm


Emerytura opiekuna dziecka niepełnosprawnego\nIzabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 2017-07-24\nPracownik jest opiekunem dziecka niepełnosprawnego i otrzymuje świadczenie. Jednocześnie pracuje, ale chce złożyć wniosek do ZUS-u o emeryturę z powodu osiągnięcia odpowiedniego wieku. Czy musi rozwiązać stosunek pracy?\nZgodnie z art. 103a ustawy emerytalnej prawo do emerytury ulega zawieszeniu bez względu na wysokość przychodu uzyskiwanego przez emeryta z tytułu zatrudnienia kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego.\nWniosek o emeryturę właściwą w ustawowym wieku emerytalnym to nowe świadczenie. Nie ma podstaw, aby wykluczać wniosek w opisanej sytuacji z ogólnie obowiązującego przepisu. ZUS ustali prawo do emerytury z FUS-u, ale zawiesi jej wypłatę.\nJak uzyskać emeryturę mieszaną?\nCzy i jak mogę uzyskać prawo do emerytury mieszanej? Moja data urodzin to 14.06.1949 r. Emeryturę zgodnie z obowiązującymi wtedy przepisami...


Zaginarki do prętów\nNarzędzia elektrohydrauliczne Diamond /\nElektohydrauliczne zaginarki do prętów stalowych\nZaginarki do prętów pozwalają łatwo kształtować materiał dla osiągnięcia pożądanych kształtów i właściwości. Mogą służyć one m.in. do gięcia prętów okrągłych gładkich i żebrowanych lub prętów płaskich. Dostępne są wersje ręczne (mobilne) i stołowe (stacjonarne).\nAby zaginarka do prętów dobrze działała i spełniała swoje funkcje, musi być solidnie przymocowana do stołu. Zaginarka składa się z takich elementów jak rolka zaginająca, kostka skośna i sworzeń wykonane z utwardzonej stali. Dzięki zaginarce możliwe jest łatwe i wygodne zaginanie pod ustalonym kątem. Zaginarki, zwane też giętarkami ręcznymi, można też stosować do zaginania rur, blach czy profili. W przypadku takiego zapotrzebowania warto wybrać najbardziej uniwersalny model zaginarki do prętów, który spełni wszystkie oczekiwania Klienta. W razie jakichkolwiek pytań dotyczących naszych produktów jesteśmy do Państwa dyspozycji.\nPodstawowe informacje o wybranych zaginarkach do prętów stalowych:\nProdukt: Uniwersalne elektrohydrauliczne nożyce i zaginarka do prętów w jednym. Model 2w1 Diamond DBC-16H\nOpis: Wysokiej jakości elektrohydrauliczne nożyce do odcinania i gięcia prętów stalowych, zbrojeniowych do 16mm. Silnik dużej mocy pozwala na pracę z prętami zbrojeniowymi SD390. Głowica tnąca wyposażona w śrubę do regulacji średnicy prętów. Regulowana ręcznie bez potrzeby posiadania dodatkowych narzędzi. Zintegrowana głowica do zaginania prętów pod kątem od 0 do 180o. Kąt wyginania regulowany bezstopniowo. Dzięki skali kątowej można łatwo ustalić przyblizony kąt gięcia. Zaginany pręt może być wyjęty w każdym momencie. Urządzenie przygotowane do wysoko wydajnej pracy.\nZakres cięcia i gięcia: 16mm (SD390)\nPrędkość gięcia: 5,5sek do 180o\nKąt gięcia: 0 do 180o (bezstopmniowo)\nWymiary: 645 x 170 x 220mm\nZasilanie: 230V, 50Hz; przewód 2,5m\nKarta techniczna: DBC-16H\nProdukt: Elektrohydrauliczna zaginarka do prętów stalowych. Model Diamond DBS-16H\nOpis: Wysokiej jakości elektrohydrauliczna giętarka do prętów stalowych, zbrojeniowych do 16mm. Silnik dużej mocy pozwala na pracę z prętami zbrojeniowymi SD390. Głowica zaginająca obraca się o 360o względem silnika (rękojeści), co znacznie ułatwia pracę. Konstrukcja głowicy umożliwia pracę w minimalnej odległości 65mm od ściany. Wysokość gięcia można regulować od 58 do 250mm od ściany. Kąt wyginania od 0 do 90o (bezstopniowy). Promień gięcia 19,5R. Zaginany pręt może być wyjęty w każdym momencie. Urządzenie przygotowane do wysoko wydajnej pracy.\nPrędkość gięcia: 4sek do 90o\nKąt gięcia: 0 do 90o (bezstopmniowo)\nWymiary: 470 x 145 x 270mm\nKarta techniczna: DBS-16H\nProdukt: Elektrohydrauliczna zaginarka do prętów stalowych. Model Diamond DBR-32\nOpis: Wysokiej jakości elektrohydrauliczna giętarka do prętów stalowych, zbrojeniowych do 32mm. Silnik dużej mocy pozwala na pracę z prętami zbrojeniowymi SD490. Głowica zaginająca obraca się o 360o względem silnika (rękojeści), co znacznie ułatwia pracę w ciasnych i trudno dostępnych miejscach. W zestawie są 2 rozmiary rolek Ø 50mm dla prętów 25-32mm oraz Ø 68mm dla prętów do 22mm. Konstrukcja głowicy umożliwia gięcie do kąta wewnętrznego do 150o oraz prace korygujące zakrzywione lub odchylone pręty podczas betonowania. Promień gięcia 25R. Zaginany pręt może być wyjęty w każdym momencie. Urządzenie przygotowane do wysoko wydajnej pracy.\nZakres cięcia i gięcia: do 32mm (SD490)\nPrędkość gięcia: 12sek do 90o\nKąt gięcia: 0 do 150o (bezstopmniowo)\nWymiary: 686 x 264 x 217mm\nZasilanie: 230V, 50Hz; przewód 5m\nKarta techniczna: DBR-32


7 roślin na słoneczny balkon - porada Tipy.pl\nStrona głównaDom i OgródRośliny, Kwiaty i ZiołaRośliny balkonowe7 roślin na słoneczny balkon\nPetunia jest jednym z najpopularniejszych kwiatów balkonowych. Kwitną one przez całą wiosnę, lato i przez większość jesieni. Trzeba je podlewać 3-4 razy w tygodniu jednak to mała cena za tak wiele, pięknych, kolorowych i pachnących kwiatów. Petunie są roślinami jednorocznymi zatem trzeba je kupować lub samemu wysiewać każdego roku.\nTa roślina jest nieco bardziej wymagająca, jednak jest idealna jeśli potrzebujesz wyższych roślin. Kuflik jest krzewem mającym piękne, puszyste, czerwone kwiaty przypominające wyglądem nieco miotełkę do ścierania kurzu. Kwitnie on od końca wiosny aż do końca lata. Należy go często podlewać. Problemem może być zimowanie, gdyż roślina ta wymaga temperatury 5-10 stopni, jasnego światła oraz świeżego powietrza. Warunki te ciężko osiągnąć mieszkając w bloku jednak zawsze można będzie posadzić nowy okaz w kolejnym roku, gdy ten nie przetrwa. Możesz spróbować przezimować kuflika na balkonie. W tym celu należy go zabezpieczyć dookoła agrowłókniną pozostawiając górną część otwartą.\nMożesz zdecydować się również na śliczne, pachnące kwiatki macierzanki piaskowej. Macierzanka osiąga niewielkie rozmiary bo około 10 cm i kwitnie od późnej wiosny do późnego lata. Na zimę wystarczy okryć doniczki słomą a będą pięknie kwitnąć przez wiele lat.\nMarzysz o własnych pomidorkach? Uprawa pomidorów koktajlowych na balkonie jest bardzo prosta – zwłaszcza, jeśli twój balkon jest dobrze nasłoneczniony. Oprócz słońca potrzebują one jedynie wody oraz sporadycznego nawożenia (co około 2 tygodnie). Oprócz tego, że będzie można je zjeść to będą one śliczną ozdobą.\nBylina ta osiąga 30-70 cm wysokości i pięknie kwitnie przez calutkie lato. Jest to niestety roślina jednoroczna jednak przez cały sezon będziesz cieszyć się mnóstwem kwiatów. Bonusem jest fakt, iż kwiat ten przyciąga do siebie motyle. Czego chcieć więcej?\nNie jest to kwiat ani warzywo jednak ta roślina jest równie piękna. Sukulent ten kocha słońce i ma właściwości podobne do aloesu – jest dobry na oparzenia słoneczne, ukąszenia owadów oraz wysypkę alergiczną. Znajdź dla agawy jakąś ładną doniczkę, zasadź roślinę i ułóż dookoła kamienie i zasadź rojniki. W ten sposób będziesz się cieszyć pięknym ogrodem skalnym!\nStokrotki są prześliczne i romantyczne, zatem warto jest mieć ich kilka na balkonie. Stokrotki lubią słońce oraz przyciągają do siebie motyle i ptaki (oczywiście pszczoły też, ale przecież pszczoły są dobre, prawda?). Możesz zdecydować się na oryginalną stokrotkę afrykańską lub kolorową stokrotkę ogrodową.\nJakie rośliny na balkon i parapet?Rośliny balkonowe\nJakie kwiaty najlepiej wybrać na balkon?Rośliny balkonowe\nWłaśnie poszukuję roślin na balkon. Bardzo mi pomógł ten artykuł.\nkwiaty na balkonrośliny na balkonkwiaty na balkon słonecznykwiaty na balkon od wschodukwiaty na balkon od wschodniej stronykwiaty na słoneczny balkonrośliny na balkon południowo-wschodnirośliny na balkon słonecznyrośliny na słoneczny balkon


Matka chrzestna - Chrzest\nObrzęd chrztu wskazuje na szczególną odpowiedzialność, jaka przypada rodzicom chrzestnym. Szafarz sakramentu zadaje rodzicom chrzestnym pytanie: ?Czy jesteście gotowi pomagać rodzicom tego dziecka w wypełnianiu ich obowiązku??\nOdpowiadając tak, rodzice chrzestni podejmują zobowiązanie chrześcijańskie ochrzczonego dziecka. Są czymś więcej niż tylko świadkami aktu chrztu. Oni to bowiem mają wspierać rodziców dziecka nie tylko w ich wychowaniu, ale przede wszystkim w wychowaniu w wierze.\n#zaproszenia komunijne dla chrzestnych#życzenia komunijne od chrzestnych#jaki strój na komunię#matka chrzesna#dedykacje komunijne od matki chrzestnej\nTags baby christening gift, baptism announcements, baptism gift, baptism gifts, baptism invitations, baptismal gifts, christening gift ideas, christening gifts, chrze, chrztu, cie, czym, invitations, Nie, Rodzice, rodzicom, rodziców, tak, tego\nSławek - 17 września 2013 said:\nAle jak wszędzie indziej trzeba płacić to nikt nie protestuje, ale Ksiądz i pieniądze to straszne, zmanipulowane półgłówki. Ksiądz musi mieć pieniądze jak każdy inny.\nile sie daje na chrzciny 2011, tort na komunię przepis, szatki do chrztu z imieniem, APART BRANSOLETKA, życzenia na komunię od chrzestnej, rolada z jagodami, ile chrzestna daje na chrzest 2011, deser brzoskwiniowy, deser z brzoskwiniami z puszki, podziękowania komunijne wierszyki\n2021 Matka chrzestna - Chrzest


Zastrzeżenia prawne - Powiatowy Urząd Pracy w Lubaczowie - oferty pracy, staże, dofinansowania dla pracodawców.\nZasady użytkowania serwisu internetowego Powiatowego Urzędu Pracy w Lubaczowie:\nWłaścicielem niniejszej witryny internetowej, znajdującej się pod adresem http://www.puplubaczow.pl jest Powiatowy Urzędu Pracy w Lubaczowie (PUP Lubaczów) z siedzibą ul. Kościuszki 141, 37-600 Lubaczów\nZa treść poszczególnych podstron i publikowanych informacji odpowiadają ich autorzy, będący redaktorami serwisu.\nDane, informacje i opracowania zawarte w serwisie internetowym PUP Lubaczów są publikowane jedynie dla celów informacyjnych i promocyjnych.\nInne dane wymagane przepisami ustaw i rozporządzeń publikowane są w Biuletynie Informacji Publicznej PUP Lubaczów.\nDane zamieszczone w serwisie internetowym PUP Lubaczów chronione są przepisami ustawy o prawie autorskim, stanowią własność PUP Lubaczów lub ich autorów.\nKorzystanie z serwisu internetowego PUP Lubaczów jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na stosowanie się do warunków korzystania z serwisu określonych w zastrzeżeniach prawnych.\nZabrania się kopiowania, redystrybucji, publikowania, rozpowszechniania, udostępniania czy wykorzystywania w inny sposób całości lub części danych zawartych w serwisie internetowym PUP Lubaczów w celach komercyjnych oraz poprzez włączanie ich do serwisów WWW, z zastrzeżeniem ust. 6.\nKorzystanie z materiałów zamieszczonych na stronie wymaga zgody PUP Lubaczów, poza wyjątkami określonymi w powszechnie obowiązujących przepisach prawa takich jak dozwolony użytek w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r. nr 90 poz. 631, t.jedn. z późn. zm.).\nZabrania się przerabiania, przystosowywania lub dokonywania jakichkolwiek innych zmian danych zawartych w serwisie internetowym PUP Lubaczów, z zastrzeżeniem ust. 6.\nZabrania się wielokrotnego lub systematycznego pobierania z serwisu internetowego PUP Lubaczów, elementów nawet nie chronionych, których pobranie mogłoby powodować szkodę dla PUP Lubaczów, z zastrzeżeniem ust. 6.\nRozpowszechnianie i wykorzystywanie danych i informacji lub ich części zawartych w serwisie internetowym PUP Lubaczów jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu pisemnej zgody PUP Lubaczów.\nW przypadku uzyskania pisemnej zgody PUP Lubaczów na rozpowszechnianie i wykorzystywanie danych, informacji lub prac lub ich części zawartych w serwisie internetowym PUP Lubaczów, rozpowszechnianie to i wykorzystywanie dopuszczalne jest na poniższych zasadach:\n- wykorzystywane informacje prezentowane będą w całości, bez zmian, skrótów i przeróbek;\n- wykorzystywane dane, informacje i prace będą posiadały widoczne odwoływanie do serwisu internetowego PUP Lubaczów poprzez podanie źródła w postaci "www.puplubaczow.pl - Powiatowy Urząd Pracy w Lubaczowie"\nOtrzymując dostęp do stron PUP Lubaczów użytkownik przyjmuje do wiadomości, że wszelkie informacje wysyłane za pomocą poczty elektronicznej oraz innych form transmisji poprzez sieć Internet nie mają charakteru poufnego i mogą być narażone na ingerencję osób trzecich.\nSzata graficzna stanowi własność IntraCOM.pl S.C., który udziela zgody na przedruk lub wykorzystanie wizerunku strony w postaci nie zmienionej mającej swe odwołania w rzeczywistości.\nZnaki graficzne, logotypy i część materiałów tekstowych wykorzystanych w stronie stanowią własność ich autorów lub firm. PUP Lubaczów nie udziela zgody na ich wykorzystanie w jakiejkolwiek formie poza zapisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r. nr 90 poz. 631, t.jedn. z późn. zm.).\nZakres odpowiedzialności PUP Lubaczów\nPUP Lubaczów nie ponosi odpowiedzialności za szkody wynikające z korzystania z niniejszego serwisu internetowego PUP Lubaczów lub serwisów z nim zlinkowanych, a w szczególności za szkody będące następstwem:\n- interpretacji i/lub wykorzystania informacji dostępnych w serwisie oraz za jakiekolwiek straty spowodowane stosowaniem tych danych;\n- niemożności korzystania z serwisu, braku dostępu do niego, utraty danych lub utraty korzyści płynących z informacji dostępnych w serwisie;\nPUP Lubaczów nie daje gwarancji co do całkowitej zgodności z faktycznym stanem rzeczy, wszelkich informacji zamieszczanych na stronach internetowych PUP Lubaczów (publikatorem urzędowym jest Biuletyn Informacji Publicznej).\nInformacje zawarte w serwisie mogą być nieaktualne pomimo podejmowania przez PUP Lubaczów wszelkich działań mających na celu zweryfikowanie dokładności i aktualności całej zawartości serwisu.\nPUP Lubaczów ma prawo jednostronnej zmiany niniejszych warunków w części lub w całości w każdym czasie. Ich stosowanie przyjmuje się do dnia opublikowania treści.\nSerwis Urzędu wykonany jest przez:\ntel.: +48 32 351 82 50;\nfax: +48 32 351 82 50 w. 24\nWspomagany przez autorski system zarządzania treścią InCMS\nOdwiedziny: 56844 Drukuj Zapisz jako pdf Strona główna