00593 013508 21028132 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Hannah Rothschild Liczba stron: 270\nISBN: 978-83-7536-813-0 Data wydania: 2014-06-18\nDla Jacoba i Sereny\nNica, zdjęcie zrobione w Meksyku, 1947\nRozdział 1Ta trzeciaPierwszy wspomniał o niej dziadek Victor: pewnego razu próbował nauczyć mnie, jak grać prostego dwunastotaktowego bluesa, lecz dłonie jedenastolatki były na to zbyt niezgrabne i za małe. – Jesteś jak moja siostra – powiedział. – Kochasz jazz, ale za diabła nie chcesz się uczyć, jak go grać. – Która siostra? Miriam czy Liberty? – spytałam, ignorując przytyk. – Nie, ta trzecia. Jaka trzecia? Jeszcze tego samego dnia znalazłam ją na drzewie genealogicznym Rothschildów: Pannonica. – Kim jest Pannonica? – spytałam swojego ojca Jacoba, jej bratanka. – Nazywa się ją Nica, ale nie wiem nic ponad to – odparł. – Nikt nigdy o niej nie wspomina. – Nasza rodzina jest tak ogromna i rozrzucona po świecie, że ojca nawet nie zdziwiło, że nie zna przecież bliskiej krewnej. Nie dałam się zbyć. Zaczęłam męczyć Miriam, drugą cioteczną babkę, świetnego naukowca i siostrę Niki. Rzuciła tylko: „Nica mieszka w Nowym Jorku”, nie chciała jednak powiedzieć nic więcej. Inna krewna za to zdradziła: „Nica jest mecenaską jazzu, kimś w rodzaju Peggy Guggenheim albo Medyceuszy”. Potem usłyszałam jeszcze plotki: Mówią o niej „baronowa jazzu”. Mieszka z czarnoskórym mężczyzną, pianistą. W czasie wojny pilotowała bombowce. W jej mieszkaniu zmarł saksofonista i narkoman Charlie Parker. Miała pięcioro dzieci, mieszkała z trzystu sześcioma kotami. Rodzina ją wyklęła (wcale nie, ktoś zaprotestował). Napisano dla niej dwadzieścia piosenek (nie, dwadzieścia cztery). Ścigała się z Milesem Davisem po Piątej Alei. A słyszałaś o narkotykach? Poszła do więzienia, żeby g o uratować. O kogo chodzi? O Theloniousa Monka. To była prawdziwa historia miłosna, jedna z najwspanialszych. – A więc jaka jest Nica? – spytałam ponownie Miriam. – Wulgarna. Jest wulgarna – odparła z irytacją. – W jakim sensie? – drążyłam. Miriam nie powiedziała nic więcej, ale dała mi numer telefonu swojej siostry. Kiedy w 1984 roku po raz pierwszy pojechałam do Nowego Jorku, już kilka godzin po przyjeździe zadzwoniłam do Niki. – Chciałabyś się ze mną spotkać? – spytałam nerwowo. – Szaleńczo – odpowiedziała zupełnie nie jak cioteczna babka i siedemdziesięciojednolatka. – Przyjdź po północy do klubu w śródmieściu. Tej części miasta jeszcze wówczas nie ucywilizowano, a znana była głównie z melin, w których sprzedawano crack, i z napadów rabunkowych. – Jak znajdę ten klub? – spytałam. Nica się zaśmiała. – Poszukaj samochodu – rzuciła i się rozłączyła. Samochodu nie można było nie zauważyć. Na skórzanych kanapach w krzywo zaparkowanym dużym jasnoniebieskim bentleyu siedziało dwóch pijaczków. – I dobrze, przynajmniej nikt nie ukradnie wozu – wyjaśniła mi później Nica. Zapukałam głośno do drzwi prowadzących najwyraźniej do jakiejś piwnicy. Chwilę później otworzyły się małe drzwiczki i za kratą pojawiła się ciemna twarz. – Czego? – Szukam Pannoniki – oznajmiłam. – Kogo? – Pannoniki! – powtórzyłam już nieco zdesperowana, z wyraźnym angielskim akcentem. – Mówią o niej Nica. – Chodzi ci o Baronową! Dlaczego od razu nie mówiłaś? Drzwi otworzyły się szeroko, odsłaniając maleńką piwniczkę, obskurną, zadymioną i zatłoczoną. Kilkanaście osób słuchało tam grającego pianisty. – Siedzi przy swoim stoliku. Łatwo było ją zauważyć: jedyna biała osoba w tym miejscu siedziała najbliżej sceny. Prawie wcale nie przypominała kobiety, którą znałam z fotografii w rodzinnych albumach. Tamta Nica była olśniewającą młodą kobietą, starannie układającą kruczoczarne włosy, depilującą brwi w modne łuki, malującą usta w idealny dziubek. Na jednym z portretów widziałam też mniej grzeczną Nicę, z rozpuszczonymi włosami, bez makijażu; wyglądała jak hollywoodzka wersja podwójnej agentki z czasów drugiej wojny. Nica, którą poznałam, w niczym nie przypominała siebie z młodości. Niesamowita uroda gdzieś zniknęła, a dawniej delikatne rysy bardziej przypominały teraz męskie. Jej głos zapamiętam na zawsze: zdarty od nadmiaru whisky, papierosów i nieprzespanych nocy; po części grzmot, po części charkot, często przerywany astmatycznymi atakami śmiechu. Paliła papierosa w długiej czarnej lufce. Na oparciu wysokiego krzesła leżało futro. Nica gestem wskazała mi wolne miejsce, podniosła ze stołu imbryk i nalała coś do dwóch wyszczerbionych porcelanowych filiżanek. Uniosłyśmy je do góry w milczeniu. Spodziewałam się herbaty, ale w moje gardło wżarła się whisky. Zakrztusiłam się, oczy zaszły mi łzami. Nica odrzuciła głowę do tyłu i się zaśmiała. – Dzięki – zachrypiałam. Przyłożyła palec do ust i skinąwszy w stronę sceny, powiedziała: – Sza, słuchaj muzyki, Hannah. Po prostu słuchaj. Miałam wtedy dwadzieścia lat i nie spełniałam oczekiwań – prawdziwych czy też wyobrażonych – naszej wymagającej rodziny. Czułam się nie na miejscu, nie potrafiłam żyć samodzielnie, ale nie umiałam także wykorzystać możliwości i przywilejów, jakie dawało mi nazwisko. Tak jak Nica nie mogłam pracować w rodzinnym banku, jego założyciel N. M. Rothschild zastrzegł bowiem, że kobietom z rodziny wolno w familijnym biznesie pełnić funkcje wyłącznie księgowych lub archiwistek. Niepewna, czy wybrać uniwersytet, czy karierę zawodową, pragnęłam pracować w BBC, ale dostawałam ze stacji tylko kolejne odmowne odpowiedzi. Mimo że ojciec, który zgodnie z tradycją zajmował się finansami, znajdował dla mnie po znajomości kolejne posady, beznadziejnie szły mi zarówno prowadzenie księgarni, jak i praca w nieruchomościach czy katalogowanie dzieł sztuki. Zniechęcona i przygnębiona nie szukałam wzoru do naśladowania, ale jakiegoś życiowego rozwiązania. A sedno tych poszukiwań leżało w pytaniu: czy można uciec od swojej przeszłości, czy na zawsze jesteśmy uwięzieni pod grubą warstwą odziedziczonych postaw i dawnych oczekiwań? Zerknęłam przez stół na swoją dopiero co odnalezioną cioteczną babkę i poczułam nagły, niewytłumaczalny przypływ nadziei. Ktoś wchodzący do klubu zobaczyłby tylko starszą panią zaciągającą się papierosem i słuchającą koncertu. Być może zastanawiałby się, kim jest dama w futrze, ze sznurem pereł na szyi, kołysząca się do dźwięków muzyki, skinieniem głowy wyrażająca aprobatę dla szczególnie wymyślnej solówki. Ja jednak widziałam kobietę, która czuła się tu jak w domu i wiedziała, gdzie jest jej miejsce. Dała mi tę najważniejszą radę: „Pamiętaj, masz tylko jedno życie”. Wkrótce po naszym pierwszym spotkaniu wróciłam do Anglii, gdzie w końcu udało mi się dostać pracę w BBC, i zaczęłam kręcić dla stacji filmy dokumentalne. Moje myśli wielokrotnie krążyły wokół Niki. W czasach bez internetu i tanich biletów za Atlantyk podróże do Ameryki i utrzymywanie międzykontynentalnej przyjaźni były bardzo trudne. Spotkałyśmy się raz w Ashton Wold w Anglii, domu Miriam, a także ponownie w trakcie mojej następnej wizyty w Nowym Jorku. Wysyłałam Nice pocztówki, ona mnie – nagrania, w tym płytę zatytułowaną Thelonica. Był to album Tommy’ego Flanagana i muzyczny hołd dla przyjaźni Niki z pianistą jazzowym Theloniousem Monkiem. Jedno z nagrań nosiło tytuł Pannonica. Na okładce Nica napisała: „Drogiej Hannah, z miłością, Pannonica”. Zaciekawili mnie Thelonious i Pannonica. Jak spotkali się ci ludzie o dziwnych imionach i tak różnej przeszłości? Co ich połączyło? Nica poprosiła, bym puściła płytę dziadkowi Victorowi, ale on nie okazał zbytniego entuzjazmu dla tej muzyki. „On też nie rozumiał Monka”, powiedziała wtedy Nica. Podobała mi się rola muzycznego pośrednika między bratem a siostrą. Innym razem poprosiła mnie, bym przekazała dziadkowi płytę Barry’ego Harrisa. I tym razem się nie zachwycił. Przy następnym spotkaniu opowiedziałam o tym Nice. „Poddaję się – rzuciła wtedy. – On lubi tylko tradycyjny jazz”. I roześmiała się głośno. Nica była świetna. Żyła chwilą, nie lubiła wspominać przeszłości ani prawić kazań, nie próbowała też obarczać mnie swoją wiedzą czy doświadczeniem. I dobrze, szczególnie gdy porównało się ją z bratem Victorem i siostrą Miriam – w ich obecności każda rozmowa stawała się intelektualnym wyzwaniem, umysłowym dziesięciobojem, w którym musiałeś wykazać, ile wiesz i jak skutecznie potrafisz wyrazić swoje racje, sposób myślenia, obeznanie i odwagę w prezentowaniu poglądów. Kiedy dostałam się na Oksford, dziadek zadzwonił do mnie i spytał: „Z jakiego stypendium?”. Przyznałam, że cudem udało mi się w ogóle zdobyć miejsce. A on po prostu rozłączył się rozczarowany. Dziewięćdziesięcioczteroletnia Miriam zapytała mnie, ile książek piszę. Jeszcze żadnej, odparłam, ale kręcę kolejny film. „Filmów zrobiłam tyle, że straciłam rachubę – powiedziała. – A książek piszę dziesięć, w tym jedną o japońskim haiku”. I także się rozłączyła. Niewiele wiedziałam o jazzie, lecz Nica nigdy nie dawała mi odczuć, że jestem „nieoblatana” czy niemodna; nie interesowało jej, że zupełnie obce są mi słowa typu zoot, cat, tubs, dig, Jack, fly czy goof1. W jednym tylko pozostawała nieugięta: Thelonious Monk był geniuszem równym Beethovenowi. Nazywała go Einsteinem muzyki. Jeśli rzeczywiście istniało siedem cudów świata, mówiła Nica, Monk był ósmym. Kiedy w grudniu 1988 roku planowałam podróż do Nowego Jorku, by kręcić tam dokument o sztuce, zostawiłam sobie trzy wolne wieczory, żeby spotkać się z Nicą, i spisałam pytania, które chciałam jej zadać. Jednak Nica zmarła nagle 30 listopada 1988 roku po operacji wszczepienia by-passów. Straciłam swoją szansę. Straciłam cioteczną babkę. Tamte niezadane pytania wciąż krążyły mi po głowie. Przypominały się nagle w nieoczekiwanych momentach: nowojorski pejzaż w jakimś filmie; refren z piosenki Monka; spotkanie z Kari, córką Niki; zapach whisky. Pracowałam, kręcąc filmowe portrety różnych ludzi, żyjących i zmarłych, a w głowie formował się inny plan. Robiłam filmy o kolekcjonerach, artystach i outsiderach, na tematy związane z Niką i jej życiem. Być może jej niespodziewana śmierć nie oznaczała wcale końca naszych relacji; może pytania mogłam zadać jej przyjaciołom i bliskim, którzy jeszcze żyli. Powoli zaczęłam składać w całość wydarzenia z życia Pannoniki. Urodziła się w 1913 roku, przed pierwszą wojną, w czasie kiedy nasza rodzina była u szczytu władzy. Dzieciństwo Niki przebiegło spokojnie i radośnie w posiadłościach pełnych sztuki. Poślubiła przystojnego barona, z którym miała pięcioro dzieci; została właścicielką wspaniałego château we Francji, nosiła najpiękniejsze suknie i drogą biżuterię, latała samolotami, jeździła sportowymi autami, a także konno. Należała do elity, mieszkała w kosmopolitycznym świecie magnatów finansowych, arystokratów, inteligencji, polityków i playboyów. Mogła poznawać, kogo chciała, jeździć, dokąd zapragnęła – i zwykle to robiła. Tym, którzy mają niewiele lub nic, żywot Niki zapewne wyda się rajem. A jednak pewnego dnia w 1951 roku Pannonica bez ostrzeżenia zostawiła wszystko i zamieszkała w Nowym Jorku, zamieniając eleganckie towarzystwo na grupę wybitnych, choć wiodących nieustabilizowany żywot czarnoskórych muzyków. Całkowicie porzuciła swoje brytyjskie życie; pozostała w kontakcie jedynie z dziećmi i z najbliższymi członkami rodziny. Większość ludzi usłyszała o Nice dopiero, gdy w gazetach po obu stronach Atlantyku ukazały się skandalizujące nagłówki: Król bopu umiera w buduarze Baronowej, a potem informacje, że Nica trafi do więzienia za posiadanie narkotyków. Jej postać pojawiła się w filmie Bird w reżyserii Clinta Eastwooda (grana przez Diane Salinger), Pannonica wystąpiła też w dokumencie Straight, No Chaser [Czysty, bez popitki]2. Materiał do niego nakręcili w 1968 roku bracia Christian i Michael Blackwoodowie, którzy z niewielką kamerą chodzili za Monkiem od łóżka do sali koncertowej, przez lotniska i zaułki, zapisując na taśmie filmowej dole i niedole codziennego życia muzyka. W filmie znalazły się sceny z udziałem przyjaciółki jazzmana baronowej Niki de Koenigswarter, z domu Rothschild. To właśnie w tym dokumencie po raz pierwszy zobaczyłam Theloniousa Monka. W tle dostrzegłam również postać mojej ciotecznej babki. – Wiecie, kim ona jest? – pyta Najwyższy Kapłan Jazzu ekipę filmową, tańcząc po niewielkiej piwnicy. Ważący prawie sto kilogramów, niemal dwumetrowy pianista wydaje się jednocześnie ogromny i zgrabny, gdy tak wiruje dokoła w eleganckim garniturze, choć na jego ciemnym czole lśnią krople potu. Monk nuci coś, przechodząc od umywalki do stołu, a ciężkie złote pierścienie dźwięcznie obijają się o szklankę whisky. Nagle z rozmysłem obraca się do kamery. – Pytałem, czy wiecie, kim ona jest? – burczy na filmowców. Nikt nie odpowiada, więc Monk wskazuje na drugą stronę piwnicy. Kamera podąża za jego spojrzeniem i zatrzymuje się na białej kobiecie. To Nica, otoczona czterema czarnoskórymi mężczyznami w wąskim, ciasnym kuchennym pomieszczeniu, poczekalni między ulicą i sceną. Kamera ogarnia scenę; nie ma tu ani odrobiny blichtru, tylko goła żarówka i stos brudnych naczyń. Kobieta również nie wygląda jak zwykła fanka. Jest mocno po czterdziestce, włosy opadają jej na ramiona, pasiasta koszulka i marynarka skrywają zgrabą figurę. Zdecydowanie nie przypomina ani dziedziczki fortuny, ani femme fatale. – To Rothschildówna – oznajmia Monk. – Jej rodzina dała kasę angielskiemu królowi, żeby pokonał Napoleona. – Odwraca się do Niki i dodaje: – Wszystkim o tobie opowiadam. Jestem z ciebie dumny. – Nie zapominaj, że dorzucili też Kanał Sueski – mówi ona, najwyraźniej lekko wstawiona. Patrzy na Monka z mieszaniną miłości i podziwu, a potem znów zajmuje się papierosem. – To chyba było z rok temu albo dawniej – wtrąca któryś muzyk. – Proszę, oto wasz Kanał Sueski – żartuje Nica, ściskając papierosa w zębach, i wyciąga otwartą dłoń. – Niezły numer – komentuje ten sam młodszy chłopak. – Wszystkim mówię, kim jesteś – dorzuca Monk. Jak na człowieka, który zwykle milczy, zdaje się zaskakująco wygadany. – Wiecie, kto to jest? – powtarza pytanie, powoli zbliżając się do kamery, by upewnić się, że wszyscy słuchają. – Jest milionerką, z Rothschildów. Wiele razy oglądałam ten materiał, szukając wskazówek na temat Niki i próbując sobie wyobrazić reakcję jej dawnych przyjaciół i ogromnej rodziny. Spytałam mojego ojca, co wtedy myśleli. – Nie rozmawialiśmy o niej zbyt często – odparł. – A kiedy usłyszeliście, że ma pójść do więzienia, albo gdy w jej mieszkaniu znaleziono tego martwego saksofonistę? – nalegałam. Ojciec się zawahał. – Chyba byliśmy lekko zdezorientowani i nieco zaszokowani. Zmieniłam się w detektywa amatora. Co sprawiło, że Nica wybrała obskurne piwnice zamiast pięknych salonów? Odejście miało przecież poważne konsekwencje. W owym czasie rozwód powodował natychmiastowy towarzyski ostracyzm, a opiekę nad dziećmi rzadko przyznawano w takiej sytuacji kobietom. Bez kwalifikacji zawodowych i doświadczenia Nica była całkowicie uzależniona materialnie od swojej rodziny. Czy to jakaś mroczna tajemnica sprawiła, że tak nagle uciekła z kraju w zupełnie obce sobie środowisko? A może była szalona? W końcu kilkakrotnie wygłaszała publicznie dość dziwne komentarze. Zapytana, dlaczego skończyło się jej małżeństwo, Nica odparła: „Ponieważ mój mąż lubił granie werbli”. Filmowcowi Bruce’owi Rickerowi powiedziała, że motywem przeprowadzki do Nowego Jorku było pewne nagranie. „Przesłuchałam je chyba ze dwadzieścia razy z rzędu, a potem jeszcze więcej. Spóźniłam się na samolot i nigdy nie wróciłam do domu”. – Kupiła cadillaca Artowi Blakeyowi, a wiesz, co to oznacza – usłyszałam od kogoś. – Co masz na myśli? – No wiesz, przecież nie kupuje się komuś samochodu tak po prostu, prawda? Plotkowano także o innych mężczyznach. A jeśli okaże się, że moja ciotka była jedynie rozwiązłą kobietą, którą zafascynował egzotyczny styl życia? Przypuśćmy, że tak właśnie było? Co zrobię z taką wiedzą? Jednak Nica, którą poznałam, stojąca mocno na ziemi i zdecydowana, nie mogła się okazać szaloną harpią. Straciła prawo do opieki nad młodszymi dziećmi, ale nigdy ich nie porzuciła: najstarsza córka Janka przyjechała do matki do Nowego Jorku w wieku szesnastu lat. Nica nie chciała opuszczać tych, których kochała; pragnęła jedynie uciec od życia, które nazywała „klatką wysadzaną szlachetnymi kamieniami”. – Na pewno wiesz, co robisz? Wielu ludziom się to nie spodoba – przestraszył mnie stary przyjaciel Niki, puzonista Curtis Fuller, gdy dowiedział się, że zbieram informacje. – Babrzesz się w niezłym gównie. W swojej naiwności nie pomyślałam o tym, że wiele osób, szczególnie z rodziny, wolałoby, aby imię Niki pozostało jedynie przypisem w opowieściach o innych. Nie powinno mnie to dziwić: obsesyjna skrytość w tej rodzinie to rzecz normalna, a tajemniczość wiele razy bardzo nam pomogła. To sekrety pozwoliły Rothschildom przejść przez frankfurckie getto w XVIII wieku, przetrwać kolejne pogromy i z niewielkimi wyjątkami także Holokaust. Tajemnice były źródłem fortuny zdobytej na polach bitewnych Wellingtona, w szybach naftowych w Baku, a w nieodległej przeszłości pomogły przeżyć finansowy kryzys na światowych rynkach. Wiele kobiet w rodzinie, włącznie z tymi, które dobrze znałam, ignorowało moje pytania i nie odbierało telefonów. Dostałam nawet dwa nieprzyjemne listy z ostrzeżeniami. Jak się okazało, to samo przytrafiło się Miriam, siostrze Niki, kiedy pisała biografię swojego wuja pod tytułem Dear Lord Rothschild [Drogi lordzie Rothschild]. Zawarła w niej historie samobójstw w rodzinie. Choć o jednym z nich pisała nawet krajowa prasa, „zbrodnią” Miriam było wyjście przed szereg i publiczne wywlekanie tej tajemnicy. Któraś krewna strofowała ją: „Uznałaś, że zdobędziesz czytelników tym bezeceństwem, ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że tak pokalasz własne gniazdo, czyniąc z naszej historii sensację”. Dzieci Niki na początku z entuzjazmem odniosły się do moich poszukiwań, ale potem zmieniły zdanie, twierdząc, że ich matce nie spodobałaby się żadna forma biografii. Ich opinia była dla mnie ważna, dlatego też porzuciłam projekt na kilka lat. Później same opublikowały esej biograficzny o Nice wraz z kolekcją prywatnych zdjęć i wywiadów, zatytułowany The Musicians and Their Three Wishes [Muzycy i ich trzy życzenia], w wyjątkowy sposób ukazujący życie Baronowej. Nica prosiła wszystkich spotykanych muzyków o wymienienie trzech rzeczy, których najbardziej pragnęli. Odpowiedzi były krótkie, ale bardzo znaczące. Monk: „Mieć wspaniałego przyjaciela, takiego jak ty”. Miles Davis: „Być białym”. Louis Armstrong: „Żyć sto lat”. Nica przed śmiercią próbowała złożyć i wydać z tych wypowiedzi książkę mającą być hołdem dla przyjaciół, ale wszyscy wydawcy ją odrzucili. Dzieci dodały zdjęcia matki do oryginalnego rękopisu i te fotografie przydały tekstom życia. Niepozowane, przypadkowo oświetlone, zniszczone – nie miało to jednak znaczenia, bo dają niezwykły, poruszający wgląd w nieistniejący już świat. Poznałam Sonny’ego Rollinsa, wielkiego saksofonistę oraz przyjaciela Niki, i opowiedziałam mu o zawieszonym projekcie. – Musisz go kontynuować – nalegał. – Jej historia jest również naszą. Musi zostać opowiedziana. Wróciłam do pracy i badań. Jadąc na kolejne plany czy wakacje, zawsze miałam ze sobą kamerę i notes, na wypadek gdybym spotkała kogoś, kto coś pamięta. Przeprowadziłam dziesiątki wywiadów, zgromadziłam stosy wycinków z gazet, okładek albumów, dokumentów, zdjęć, listów, e-maili, nagrań i innych wspomnień. To moja przygoda, która rozpoczęła się u Miriam, w jednej z rodzinnych posiadłości w Ashton Wold, w Peterborough, i prowadziła mnie od Harlemu do Holandii, z Meksyku na Manhattan, z Hiszpanii do San Francisco. Zrobiłam o Nice reportaż radiowy, a potem film dokumentalny – oba pod tytułem Baronowa jazzu. Film pokazywano w BBC i HBO, wciąż prezentowany jest też na światowych festiwalach. Opowiadanie na taśmie filmowej to jeden rodzaj biografii, ale portret pisany daje wiele innych możliwości. Chciałam wykorzystać je wszystkie, niczego nie pominąć. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że historia Niki jest wyjątkowa; to muzyczna odyseja rozgrywająca się w ciągu wieku w wielu miejscach świata, łącząca w sobie składniki prawdziwego melodramatu: dziedziczka i cierpiący artysta, motyle i depresja, miłość, szaleństwo, wojna i śmierć. Były też inne, osobiste powody. Choć urodziłyśmy się w odstępie pół wieku, w zupełnie różnych okolicznościach, i miałyśmy całkiem inne osobowości, odtwarzanie życia Niki pomogło mi zrozumieć własne. To ona nauczyła mnie, by szukać podobieństw, nie różnic, by przedkładać wolną wolę nad konwenanse, a przede wszystkim by być odważniejszą. Dlaczego ukończenie tego projektu zajęło mi prawie dwadzieścia pięć lat? Jakaś część mnie zastanawia się wciąż, czy mogłam jeszcze trochę go przedłużyć. Pytałam raz po raz: kim jesteś, Nico? Bohaterką czy pijaczką? Bojowniczką o wolność czy dyletantką? Buntowniczką czy ofiarą?\nRozdział 2Królowa pcheł– Dlaczego to robisz, Hannah? Chcesz zdobyć popularność? – pytała Miriam. – Są inne sposoby na reklamę – odparłam obronnym tonem. – Nie możesz znaleźć sobie czegoś innego do roboty? Dlaczego musisz się zajmować rodziną? – Ty napisałaś wielką biografię wuja Waltera – przypomniałam. – To coś innego. – Niby dlaczego? – Bo ja pisałam o nauce. Nauka jest ważna. – Dla wielu muzyka też jest ważna. Miriam nie podobała się ta myśl. – Mam przestać przychodzić? – spytałam. – Tak będzie lepiej – odparła. Jednak jeśli nie pojawiałam się u Miriam przez jakiś czas, dzwoniła do mnie. – Kiedy przyjedziesz? Niedługo umrę. I się rozłączała. Dla świata zewnętrznego moja cioteczna babka Miriam była cenionym entomologiem, a dla swoich krewnych – budzącą respekt, wymagającą, inspirującą damą, która wyciągała hojnie, choć kapryśnie pomocną dłoń do potrzebujących. Aż do swojej śmierci w 2005 roku, w wieku dziewięćdziesięciu sześciu lat, większość czasu spędzała w Ashton Wold, rodzinnej posiadłości Rothschildów. Dom ten zawsze stanowił azyl dla bliskich i przyjaciół, w tym również od czasu do czasu dla Niki, jej dzieci i mnie. Miriam była ekspertką od rodzinnej historii, niezgłębionym źródłem informacji o naszych przodkach. Stanowiła kwintesencję swojego pokolenia i stała się nieodzowną częścią mojego projektu. Co więcej, dobrze o tym wiedziała. Wiele razy w ciągu następnych kilku lat odwiedzałam Miriam; jeździłam samochodem autostradą A1 przez północny Londyn aż do serca środkowej Anglii. To piękne miejsca, jeśli ktoś lubi nizinny krajobraz i rolnicze tereny. Czułam ulgę, skręcając z zatłoczonej drogi, zostawiając za sobą ceglaną poświatę miasteczka Oundle i wjeżdżając do cudownej leśnej krainy Miriam. Ojciec Niki i Miriam, Charles, entomolog amator, zakochał się w tej posiadłości, kiedy zobaczył, że będzie to doskonały rezerwat dla motyli i ważek. Próbował kupić ziemię, jednak agent nieruchomości przekazał mu, że właściciele nie zamierzają jej sprzedawać, bo po prostu nie muszą. Przypadkiem okazało się, że jest ona własnością ojca Charlesa – Nathana Rothschilda. W 1900 roku rozpoczął on budowę dużego trzypiętrowego domu, a także ogrodów, szklarni, stawów i parku. Choć to Victor, brat Niki, syn i spadkobierca, odziedziczył większość rodzinnych przedmiotów i wszystkie nieruchomości, w 1937 roku przekazał Ashton swojej siostrze Miriam. By zaoszczędzić na ogrzewaniu, Miriam zburzyła całe górne piętro domu, obniżając imponującą kiedyś fasadę. Następnie zakazując wycinania choćby jednej roślinki, pozwoliła, by natura dokończyła dzieła. Niedługo później wszystkie ściany i większość okien oplecione były pnączami, a wokół rosły bujnie i swobodnie bluszcze, róże, wiciokrzewy, glicynie i inne gatunki. W środku lata Ashton Wold przypominało bardziej brzęczącą, szeleszczącą górę zieleni niż dom. Ziemia, otoczona prawie osiemdziesięciohektarowym parkiem pełnym jeleni, na które Miriam zakazała polować, usiana była także łąkami pełnymi dzikich kwiatów, tak bardzo reklamowanych przez właścicielkę. Wizyta u Miriam zawsze była dla mnie przygodą. Czułam narastającą ekscytację, kiedy jechałam przez wioskę i mijałam lokalny pub nazwany oczywiście na cześć pewnego motyla Chequered Skipper (kosternik palemon). Brama wjazdowa oznaczała początek długiej i sfatygowanej drogi wijącej się wśród pól i łąk. Po przejechaniu półtora kilometra mijało się otoczony wysokim ceglanym murem ogród warzywny, w którym kiedyś mieściło się kilkanaście akrów grządek i szklarni. Z nich w latach dwudziestych ubiegłego wieku przez cały rok zbierano kwiaty do domu i warzywa dla mieszkańców posiadłości. Za czasów Miriam pozostały już tylko fundamenty i powybijane okna. Kilka szklarni pozostawiono, by trzymać w nich na przykład sowy, prowadzić motylarnię i hodować egzotyczne rośliny. W ogrodach ledwo już było widać zarysy równych kiedyś sadzawek, przycinanych cisowych żywopłotów, letnich domków i klombów. Od czterdziestu lat pozostawione same sobie zarosły chwastami, a te zdusiły zbiorniki wodne i ukryły ścieżki, zmuszając drzewa do walki o miejsce. W tych warunkach natura mogła swobodnie rozkwitać. Wczesnym latem w trawie wiły się zaskrońce. Dzika budleja i ukwiecone łąki sprzyjały rozwojowi najróżniejszych gatunków insektów i motyli. – Witajcie w Liberty Hall! – wołała Miriam do przybywających gości. – Róbcie to, na co macie ochotę. Można tu było spotkać profesorów, krewnych, od czasu do czasu jakąś hrabinę, filozofa Isaiaha Berlina, naukowca Johna Sparrowa, a także najróżniejszych znajomych Miriam (głównie płci męskiej), których poznawała w trakcie swoich podróży. Na długim stole w salonie zawsze stały herbata i przekąski, żeby każdy, włącznie z ogromną populacją domowych myszy, mógł się poczęstować, gdy mu przyjdzie ochota. Kiedyś zauważyłam, że kilku małych czworonożnych gości objada się biszkoptem. – Cóż, ciesz się, że to myszy, bo to oznacza, że w pobliżu nie ma szczurów. Myszy i szczury nie mieszkają obok siebie – oznajmiła najspokojniej w świecie Miriam. Lunch zawsze podawano z winem Rothschildów, a stół nakrywano dla przynajmniej dziesięciu osób, na wypadek gdyby pojawili się nieoczekiwani goście. Miriam podobnie jak Nica kochała towarzystwo zwierząt. Nica uwielbiała koty, a Miriam wolała psy, a przez jakiś czas hodowała nawet udomowionego lisa. Miriam i Victor trzymali także sowy. Kiedy umarła któraś należąca do Miriam, wypychano ją i stawiano z powrotem na półce z książkami, gdzie sowa przesiadywała za życia. Długi hol za drzwiami Ashton Wold zastawiony był pudłami zawierającymi efekty eksperymentów naukowych Miriam, a ściany w dolnej toalecie zdobione były konkursowymi rozetkami zdobytymi przez wystawowe krowy. W pokoju, w którym sypiałam, było tyle myszy, że podłogę często pokrywała warstwa ich odchodów. Narzekanie nie miało sensu, bo Miriam i tak nie zrozumiałaby, w czym problem. Pod koniec życia Miriam przeniosła swoją sypialnię do dużego pokoju na parterze, zajętego głównie przez biurko, mikroskopy, dokumenty i rodzinne fotografie. – Pchły trzymam w plastikowych torebkach przy łóżku – lubiła mawiać. – Przyzwyczaiłam się tak robić, kiedy dzieci były małe i nie chciałam, by przeszkadzały owadom. Cała rodzina miała hopla na punkcie owadów. Dowiedziałam się, że imię Niki także pochodzi od jednego z gatunków. Pewnego dnia znajomy z Ameryki przysłał mi pirackie nagranie kawałka Pannonica, który Monk napisał dla mojej ciotecznej babki. Nagrano go w Five Spot Café, a w tle słychać rozmowy publiczności i brzęk kieliszków. Nica była wśród słuchaczy i to ona nagrała melodię, co zresztą robiła dość często. Monk, który rzadko w ogóle się odzywał, odchrząknął, by zwrócić uwagę obecnych. – Dobry wieczór, panie i panowie – powiedział spokojnie. – Zagram melodię, którą napisałem dla obecnej tu pięknej damy. Podobno ojciec dał jej takie imię na cześć motyla, którego próbował złapać. Ale chyba go nie złapał. Spytałam Miriam o motyla, po którym Nica otrzymała swoje imię. – Motyl! – Miriam zawołała z pogardą, a potem wyjechała z pokoju na swoim elektrycznym wózku inwalidzkim. Załamałam się – dlaczego tak się zdenerwowała? Dedykacja Monka dała mi wyraźną wskazówkę na temat Niki i jej legendy. Pannonica lubiła się prezentować jako egzotyczne, nieuchwytne stworzenie. Analogia była intrygująca: łapanie Niki przypominało łapanie motyla, wirującego, tańczącego, wzlatującego i opadającego nad ogrodem, miotanego lekkim wiatrem, przyciąganego delikatnymi zapachami, lśniącego kolorami w promieniach słońca. Nagle motyl znikał w jakimś kwiatku lub zamykał skrzydła i kamuflował się, stając się liściem lub płatkiem. Postanowiłam się dowiedzieć, czy motyla o nazwie pannonica można znaleźć w kolekcjach entomologicznych Charlesa, ojca Niki, lub jej wuja Waltera. Obaj zgromadzili niesamowite zbiory, których większość po śmierci właścicieli została przekazana państwu: ponad sześć milionów okazów trafiło do londyńskiego Muzeum Historii Naturalnej, formując trzon tamtejszej kolekcji owadów. Nie miałam zbyt wielkich nadziei – szanse na znalezienie jednego motyla wśród tylu innych były minimalne. Mimo to napisałam do muzeum i z zaskoczeniem odebrałam wkrótce zaproszenie do skarbca, gdzie miałam obejrzeć gatunek pannonica. Nasi przodkowie okazali się nie tylko wspaniałymi kolekcjonerami, ale także obsesyjnymi wręcz archiwistami: wszystko zostało skrupulatnie skatalogowane i opisane, nic nie zaginęło. W pewien paskudny listopadowy poranek w 2007 roku pojechałam do Muzeum Historii Naturalnej na rozmowę z entomologiem Gadenem Robinsonem. Spotkaliśmy się pod ogromnym szkieletem dinozaura w głównym holu i przeszliśmy wykafelkowanymi ścieżkami, mijając dziwne i piękne stworzenia, by trafić w końcu do magazynów. Robinson prowadził mnie między wielkimi metalowymi regałami. Zobaczyłam tam ogromnego wypchanego żółwia, na którym za życia we wspaniałym parku w Tring jeździli Charles z córkami. Biedne zwierzę zmarło ponoć z powodu nieodwzajemnionego pożądania (Miriam zapewniała, że nie chodziło o nią ani o Nicę). Piwnice były niezmierzone: długie rzędy gablot pełnych mahoniowych tac z okazami. – Jesteśmy mniej więcej we właściwym miejscu – powiedział Robinson, idąc środkiem. Skąd wiedział, czego szukać? – Motyle na prawo, ćmy na lewo. Tu jest podrodzaj, Eublemma. Ku mojemu zdziwieniu skręcił w lewo, nie w prawo, i ruszył dalej alejką. – Ale to sekcja ciem – zauważyłam. – Pannonica to j e s t ćma. – Ćma. Jest pan pewien? – Raczej tak. To tutaj – odparł i zaczął otwierać szklane szuflady. – Ale Nica opowiadała wszystkim, że jest motylem – wyjaśniłam Robinsonowi. – Istnieje nawet napisana dla niej piosenka pod tytułem My Little Butterfly [Mój mały motyl] i inne wyjaśnienia tego imienia. Robinson odwrócił się do mnie i z nieskrywaną irytacją powiedział: – Motyle to także ćmy, tyle że szybciej latają. Ludzie uważają, że niezwykle się różnią, ale motyle to po prostu trzy z wielu dziesiątek rodzin ciem, które przystosowały się do wysokiego latania. Jako że latają w świetle dnia, mają też bardziej jaskrawe kolory. Z całym szacunkiem dla osób, którym motyle wydają się niesamowicie seksowne: to tylko przebrane ćmy. – A dlaczego motyle są mniej interesujące? – spytałam. – Nie mówię, że są mniej interesujące, ale stawiam je na przynależnym im miejscu. Ludzie często uważają motyle za urocze, a ćmy za obrzydliwe, ale to tylko stereotyp. Na dodatek błędny. Motyle to ćmy, mają jednak lepszy PR. Pannonica, gdy ją znaleźliśmy, okazała się nieefektownym małym owadem wielkości niewielkiego paznokcia. Zanieśliśmy tacę z okazami do biura Robinsona. Każdy egzemplarz został delikatnie nabity na szpilkę i indywidualnie opisany pięknym wiktoriańskim pismem. Używając szkła powiększającego, odczytaliśmy słowa. Najpierw: „NC Rothschild” (Charles, ojciec Niki), potem datę: „sierpień 1913 roku”, a w końcu miejsce, w którym została znaleziona ćma: „Nagyvárad, Bihor” – tam urodziła się matka Niki. W tym mieście Charles poznał Rozsikę i tam przed wybuchem wojny rodzina wracała co lato, by odwiedzić krewnych. Miałam przed sobą mniej więcej dziesięć małych okazów pannonica złapanych między 1910 a 1914 rokiem. Spojrzałam na ostatni, świadoma istoty tej daty: wtedy po raz ostatni Charles polował na ćmy, potem jego zdrowie zaczęło się pogarszać. Uniosłam okaz do światła i dostrzegłam, że nie jest to niepozorna mała ćma: miała piękne cytrynowożółte skrzydła z czubkami koloru doskonałego wina Château Lafite. Zaśmiałam się, uświadomiwszy sobie, że imię nocnego stworzenia było dla Niki idealne – ona także ożywała dopiero po zmierzchu. Walter Rothschild na ogromnym żółwiu – Czy Nica wiedziała, że jej imię pochodzi od nazwy ćmy? – spytałam Miriam kilka tygodni później. – Oczywiście – odparła zdziwiona moim banalnym pytaniem. – Słowo „pannonica” oznacza „pochodząca z Węgier”, podobną nazwę nosi również pewien gatunek mięczaka i wyki. Gdyby chciało ci się zajrzeć do katalogów Lepidoptera, znalazłabyś tę ćmę: Eublemma pannonica. Po raz pierwszy opisał ją Freyer w 1840 roku. – Dlaczego Nica mówiła, że jej imię pochodzi od nazwy motyla? Miriam z irytacją wzniosła oczy do nieba, głośno chrząknęła i opuściła pokój. Powinnam była pobiec za nią i spytać, co oznaczało to chrząknięcie, ale właściwie nie musiałam. Miriam – najstarsza siostra, która została przy rodzinie, zajmowała się interesami, kontynuowała prace ojca, opiekowała się krewnymi – była się wyraźnie poirytowana niektórymi zachowaniami najmłodszej siostry. Jako córka i siostra entomologów Nica doskonale wiedziała, od jakiego owada pochodzi jej imię. Zastanawiało mnie, dlaczego wolała legendę od prawdy. Czy pragnęła zostać w cieniu, nie dopowiadać całej historii, nie zdradzać wszystkiego? Mimo że była dumna ze swojego dziedzictwa i od niego zależna, zdystansowała się od Rothschildów, wybrała życie na drugim kontynencie, zajmowanie się zupełnie czymś innym i nie wróciła do panieńskiego nazwiska nawet po rozwodzie. Zastanawiałam się także, co tak bardzo różniło Nicę od Miriam i Victora, głęboko zanurzonych w życiu Rothschildów. Kontynuując badania, zrozumiałam, że Nica miała ambiwalentne odczucia zarówno co do swojego nazwiska, jak i co do pochodzenia. Wiedziała, że dla Rothschildów jej narodziny były rozczarowaniem. Pragnęli chłopca.\nRozdział 3Węgierska różaW 1913 roku, kiedy urodziła się Nica, rodzina Rothschildów musiała stawić czoło dwóm kryzysom. Pierwszy wywołali sami, na drugi nie mieli żadnego wpływu. W ciągu poprzedniego stulecia zbudowali ogromne międzynarodowe imperium, jednak świat, w którym działali, chylił się ku upadkowi. Nieunikniona klęska monarchii austro-węgierskiej, ekspansjonistyczna polityka jej sąsiadów – Niemiec i Francji – oraz Wielkiej Brytanii oznaczały zmianę dynamiki w polityce kontynentu. W czasie wojny i pokoju Rothschildowie byli finansistami rządów oraz monarchii, ubezpieczającymi marzenia i obawy państw europejskich. Jako że finansowali wojsko i przemysł, oczywiste stało się, że nikt nie szedł na wojnę ani nie rozważał pokoju przed skonsultowaniem tego z Rothschildami. W czasie kryzysu francusko-polskiego w 1836 roku jedna z seniorek rodu oznajmiła: „Nie będzie żadnej wojny, ponieważ moi synowie nie dadzą na nią pieniędzy”. Nie była to czcza pogróżka: Rothschildowie zarządzali międzynarodową korporacją finansową kontrolującą światowe rynki. Rodzinne imperium rozpościerało się od pól naftowych Baku do sieci kolejowej rozciągającej się przez Francję i Belgię oraz z Hiszpanii przez Austrię do Włoch. Arbitraż rynkowy, handel, kopalnie, nieruchomości – ręce Rothschildów sięgały od Republiki Południowej Afryki do Birmy, od Montany po Kaukaz i jeszcze dalej. Dobrze prosperujące imperia finansowe zależą od stabilnej sytuacji politycznej. Choć rodzina miała wpływ na przywódców politycznych i ich działania, nawet Rothschildowie nie potrafili ustabilizować kontynentu i mogli tylko z niepokojem patrzeć, jak Europa dryfuje w stronę wojny. Pojawił się również dużo istotniejszy kryzys wewnętrzny: brak męskich potomków. Rodzinny biznes został założony i był zarządzany według zasady, że wyłącznie mężczyźni mogą dziedziczyć i prowadzić interesy. Tę regułę wprowadził ojciec założyciel Mayer Amschel jeszcze w 1812 roku, a obowiązuje ona do dzisiaj. Moje córki, zięciowie i ich spadkobiercy nie mają udziałów w firmie handlowej prowadzonej pod szyldem Mayer Amschel Rothschild i Synowie […], należy ona wyłącznie do moich synów. Moje córki, zięciowie i ich spadkobiercy nie mają prawa do przeprowadzania transakcji. Nigdy nie wybaczę dzieciom, jeśli sprzeciwiając się ojcowskim życzeniom, któreś z nich przeszkodzi moim synom w spokojnym posiadaniu i rozwijaniu ich zainteresowań biznesowych. Co więcej, jeśli któryś z partnerów firmy umrze, wdowy i dzieci po nim nie przejmują automatycznie udziałów – prawo własności przechodzi na ojców, braci lub synów. Córki powinny według wskazówek wyjść za mąż w wierze żydowskiej, a jeśli to możliwe – wewnątrz rodziny. James, pisząc do brata w 1824 roku o swojej nowej żonie, a jednocześnie bratanicy Betty, twierdził: „Żona jest dla mężczyzny niezbędną częścią umeblowania”. Na początku pięciu synów prowadziło pięć europejskich oddziałów firmy, lecz w ostatnich dekadach XIX wieku los spłatał rodzinie psikusa. Brak męskich potomków doprowadził w 1901 roku do zamknięcia oddziału we Frankfurcie. Dwóch dziedziców – Mayer Carl i Wilhelm Carl – miało łącznie dziesięć córek i żadnego syna. Oddział w Neapolu został zlikwidowany w 1863 roku, ponieważ Adolph Rothschild również nie spłodził chłopca, który przejąłby firmę. Na przełomie wieków także w angielskiej filii brakowało chromosomów Y. Choć nikt nie chciał przyznać tego otwarcie, absolutna zależność interesów od męskich przedstawicieli rodu zagrażała interesom równie mocno, jak wojna i zmiany podatkowe. Nic więc dziwnego, że w grudniu 1913 roku członkowie rodziny z niepokojem czekali na wieści o narodzinach dziecka kuzyna Charlesa i jego żony Rozsiki. Miał to być ich czwarty potomek. Spłodzili już dziedzica Victora, urodzonego w 1910 roku, potrzebowali jednak drugiego, na wszelki wypadek. Jak dotąd rodziły się tylko dziewczynki: w 1908 roku Miriam, a w 1909 Liberty. Mężczyźni prowadzili banki, a kobiety zostawały w domach i nimi rządziły. W Tring Park w Hertfordshire czekali więc dziadkowie – Nathan (Natty) i Emma. Oboje urodzili się jako Rothschildowie, poślubili Rothschilda i płodzili Rothschildów. Natty Rothschild jako pierwszy niechrześcijanin zajął miejsce w Izbie Lordów i jako pierwszy został zaproszony przez królową Wiktorię do Windsoru (królowa poleciła kucharzom przygotowanie specjalnej wersji zapiekanki bez szynki). Nathan stał się szefem brytyjskiego oddziału banku Rothschildów w 1879 roku. Działał międzynarodowo: udzielał pożyczek rządom USA, Austrii i Rosji, finansował Cecila Rhodesa w Republice Południowej Afryki, założony przez Rhodesa diamentowy konglomerat De Beers oraz budowę Kanału Sueskiego. Natty doradzał własnemu rządowi w kolejnych kadencjach, najmocniej związany był z Benjaminem Disraelim; z jego uwag korzystali Randolph Churchill i Arthur Balfour. W niespokojnym 1914 roku Lloyd George zwołał spotkanie najważniejszych bankierów, biznesmenów i ekonomistów, by omówić finansowanie działań wojennych. Choć przyszły premier i żydowski bankier w przeszłości często się nie zgadzali, Lloyd George przyznał później, że „tylko ten stary Żyd mówił z sensem”. Walter Rothschild powożący bryczką zaprzężoną w zebry. Na zdjęciu nie widać czwartego zwierzęcia, kucyka, którego zadaniem było utrzymać trudne do opanowania zebry na drodze Natty miał żyłkę do interesów i duszę filantropa. Przerażony pogromami w Rosji dla zasady zrezygnował z lukratywnej umowy z tamtejszym rządem. Przekazał duże kwoty i otwarcie występował przeciwko prześladowaniom Żydów w Rumunii, Maroku, Rosji i w innych krajach. W Wielkiej Brytanii odbudował rynek nieruchomości publicznych w Tring, gdzie powstało czterysta nowych, zmodernizowanych domów, stworzył również firmę Four Per Cent Industrial Dwellings, której szefował, a która łączyła interesy i działalność charytatywną. Dzięki niej powstało sześć i pół tysiąca nowych domów. Dla dzieci Natty’ego problemem miało się okazać to, że ojciec był przedsiębiorczy, wymagający i tak krytyczny, że aby dorównać jego standardom, nie starczyłoby i kilkunastu synów. Miał zaś tylko troje dzieci, w tym dwóch niespecjalnie obiecujących chłopców. Siedemdziesięciotrzyletni, coraz słabszy Natty tak samo jak reszta rodziny z nadzieją czekał na nadejście następnego pokolenia. Żona Natty’ego Emma urodziła się w 1844 roku i miała dożyć dziewięćdziesięciu jeden lat. W 1867 przyjechała z Frankfurtu, żeby poślubić swojego kuzyna, wtedy też dowiedziała się, że wybrano już dla nich dom – Tring Park, leżący w sercu ziemi Rothschildów, w dystrykcie Aylesbury Vale. Aby ułatwić młodym życie, rodzina doprowadziła kolej pod same drzwi posiadłości. Emma po raz pierwszy ujrzała dom dzień po ślubie. Był to jak zawsze hojny, choć arogancki podarunek. Jak wiele kobiet w rodzinie Rothschildów była szczera i odważna. Nie bała się zmierzyć z premierem Disraelim i skrytykować jego powieści, oznajmiając, że choć są całkiem dobrze napisane, to autor zupełnie nie rozumie kobiet. Emma mówiła w trzech językach, zawsze z lekkim niemieckim akcentem, i w każdym śmiała się nieco inaczej. Długowieczność zawdzięczała prawdopodobnie codziennym energicznym ćwiczeniom fizycznym oraz zimnej kąpieli każdego ranka. Brat Charlesa Walter – lord Rothschild, najstarszy syn Emmy i spadkobierca – również czekał w Tring Park. Jako dziecko delikatnego zdrowia uczył się w domu. Wyrósł na potężnego, jąkającego się mężczyznę, ważącego prawie sto trzydzieści kilogramów, który jak twierdziły jego siostrzenice, potrafił cały dom obudzić swoim chrapaniem. Nigdy się nie ożenił, choć miał dwie kochanki: jedna dała mu nieślubną córkę, druga przez większość życia go szantażowała, grożąc, że powie Emmie o ich związku. Dwiema wielkimi miłościami Waltera były matka i – żywe lub martwe – zwierzęta. Jako lord Rothschild był także adresatem słynnej deklaracji Balfoura – napisanego przez brytyjski rząd w 1917 roku listu wyrażającego aprobatę powstania państwa żydowskiego w Palestynie. List ten utorował drogę do budowy Izraela. Choć Waltera interesował judaizm i sprawy Palestyny, nic nie mogło odwrócić jego uwagi od największej pasji – studiów nad zwierzętami i owadami. Walter nie odziedziczył rodzinnych zdolności do zarabiania pieniędzy. Przez wiele lat miał w banku swoje biurko, ale udając, że analizuje kwestie finansowe, tak naprawdę wykorzystywał odziedziczoną fortunę do stworzenia największej kolekcji zwierząt, jaką kiedykolwiek zgromadził jeden człowiek. W jej skład wchodziły ponad dwa miliony okazów motyli i ciem, sto czterdzieści cztery ogromne żółwie, dwieście tysięcy ptasich jaj, trzysta ptasich skór oraz innych rzadkich, wyjątkowych gatunków – od rozgwiazdy po żyrafy. Wszystkie one stanowią dziś ważną część kolekcji muzeów historii naturalnej w Londynie i w Stanach Zjednoczonych. Zbiory Waltera były niezwykłe nie tylko z powodu swoich rozmiarów i zasięgu, ale także drobiazgowego skatalogowania. Każde maleńkie stworzenie było oznaczone i spisane wraz z odsyłaczami. Walter zatrudniał na całym świecie specjalnych agentów, którzy poszukiwali nowych gatunków i je zbierali. Był więc Meek szukający ptaków na Luizjadach i w Queensland, kapitan Gifford na Gold Coast, doktor Doherty na wyspach Sula, pan Everett w Timorze, dwóch Japończyków na wyspie Guam oraz pan Waterstrade w Himalajach. A to tylko kilku z wielu poszukiwaczy. Kiedy Walterowi nie udało się czegoś złapać, kupował. Niczym szalony klient przeczesywał domy aukcyjne i prywatne kolekcje, by powiększyć swoje zbiory. Wśród zwierząt nazwanych na cześć Waltera są żyrafa, słoń, jeżozwierz, kangur, zając, ryba, jaszczurka, kazuar, nandu, rajski ptak, zięba z Galapagos i niesamowita muchówka, której samice mają oczy na końcu długich czułków. Walter także nazwał niektóre ze swoich odkryć na cześć podziwianych przez siebie osób, w tym królowej Wiktorii i księżniczki Aleksandry, które odwiedził w pałacu Buckingham, dokąd dotarł powozem zaprzężonym w zebry. W Tring Park zbudował prywatne muzeum, gdzie przechowywał swoje zbiory. W czasie deszczu jego bratankowie i bratanice bawili się w chowanego między wypchanymi zwierzętami. Ja również bywałam tam jako dziecko, a później zabierałam ze sobą córki. W wyjątkowe dni chodziliśmy jeszcze dalej, do skarbca, w którym trzymane są ptasie jaja, a nawet ptasie skórki, włącznie z tymi znalezionymi przez Darwina w trakcie rejsu żaglowcem Beagle. W jednej z gablot znajduje się szkielet wymarłego już ptaka dodo, a w innej para ubranych pcheł, które kiedyś występowały w meksykańskim cyrku. Oglądając ogromną kolekcję przechowywaną przez Waltera w muzeum i przez innych krewnych w ich domach, zastanawiałam się, skąd bierze się ów impuls nabywania, a także dlaczego występuje u tak wielu członków mojej rodziny. W pewnym sensie to chyba forma robienia zapasów oraz pragnienie znalezienia się na czele stawki czy rzucania się w oczy. Jednak tej ostentacji towarzyszy też pragnienie kolekcjonera, aby stworzyć idealny, uporządkowany świat, nad którym można sprawować kontrolę; może istotą zbierania jest zwykła potrzeba tworzenia zewnętrznego porządku w wewnętrznym chaosie. Walter tak jak wszyscy chciał, by jego szwagierka urodziła kolejnego syna. Wiedział, że sam zawiódł oczekiwania rodziny, a brakiem finansowych kompetencji wielu rozczarował. Charles, oczekujący ojciec, był niezwykle przystojnym mężczyzną o kruchej psychice. Od dzieciństwa charakteryzowały go zaburzenia nastroju. Także kochał zwierzęta, ale niestety okazał się wystarczająco dobrym finansistą. Gdyby tak jak Walterowi pozwolono mu całkowicie oddać się maniackiej pasji natury, życie Charlesa mogło się potoczyć inaczej. Tyle że wszystkie oczekiwania ojca oraz krewnych skupiły się właśnie na nim, a takiego ciężaru nikt nie potrafiłby unieść. Ośmioletniego Charlesa wysłano do szkoły z internatem, skąd patetycznie pisał do matki, że kocha swój dom „10 000 000 000 000 razy bardziej niż wszystko inne”. Tę tęsknotę rodzice zignorowali i w wieku trzynastu lat Charles przeniósł się do Harrow, gdzie miał się uczyć z przyszłymi arystokratami, generałami, biskupami i politykami, w tym z Winstonem Churchillem. Krewni mieli nadzieję, że tak szybkie wprowadzenie Charlesa w życie najważniejszych osób w Anglii pomoże mu w późniejszej karierze zawodowej. Pisał potem: „Jeśli kiedyś będę miał syna, zanim wyślę go do szkoły, przejdzie kurs boksu i ju jitsu, ponieważ polowanie na Żydów, którego doświadczyłem, to rozrywka bardzo jednostronna, w której z zasady brakuje współczucia między polującymi a zwierzyną”. W Harrow Charlesa regularnie wypuszczano niczym lisa i kazano mu biec przed siebie, podczas gdy koledzy, ujadając jak psy myśliwskie, próbowali go złapać. Kiedy dopadli, bili do krwi. Nauczyciele przymykali oko. „Myśliwi” nie spisali swoich doświadczeń, ale jeden z uczniów, historyk George Trevelyan, potwierdził ogromny smutek przyjaciela. Pamiętał  Charlesa, jak oprawiał skórki małych zwierząt i preparował motyle. Wyobrażam sobie biednego Charlesa skulonego nad swoją kolekcją paziowatych, przeszywającego je szpilką, wcierającego formaldehyd w ich delikatne ciałka, a potem ostrożnie, precyzyjnym pismem notującego ich opisy na niewielkich kartkach. Zapisał później te zbiory szkole z nadzieją, że inni młodzi mężczyźni znajdą spokój w ich badaniu. Polowania na Żydów częściowo wyjaśniały, dlaczego Charles nie zdecydował się wysłać swoich córek do szkoły z internatem, nie tłumaczyły jednak tego, że postanowił umieścić swojego syna, a mojego dziadka Victora właśnie w Harrow, swojej Alma Mater. Może uznał, że motyle go ochronią. Niedawno Harrow postanowiła sprzedać dziedzictwo Charlesa na aukcji, więc i tuż przed tym wydarzeniem pojechałam do szkoły, by obejrzeć kolekcję. W wilgotnej piwnicy pod pracownią naukową, za stosem starych komputerów, zepsutych lamp i innych edukacyjnych antyków, odnalazłam motyle Charlesa, marzenie każdego lepidopterologa: największą kolekcję paziowatych pozostającą w prywatnych rękach, z którą konkurować mogły jedynie trzy duże muzea. Ponad trzy i pół tysiąca okazów, łącznie trzysta różnych podgatunków w szklanych szufladach, w pięknych mahoniowych gablotach.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Baronowa_jazzu-ebookRO/p02013171i020" target="_blank" title="Baronowa jazzu [Hannah Rothschild] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Baronowa jazzu [Hannah Rothschild] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


» Użytkownicy: 1,243\n» Najnowszy użytkownik: velesypittay332\n» Wątków na forum: 579\n» Postów na forum: 2,453\n» 1 Użytkownik(ów) | 3 Gość(i)\nDouglas promocje - zniżki...\n» Wyświetleń: 69800\nOstatni post: cessey\nOstatni post: meblosklep\nPara do Pary - kod rabato...\nOstatni post: eresqlet\n» Wyświetleń: 69044\nMini torebki - mało prakt...\n» Wyświetleń: 18450\nX-KOM kod rabatowy i prom...\nOstatni post: Kronika23\nKto ubrał ekipę "Idy"? Mo...\nOstatni post: Marekkemend\nOstatni post: alureig\nZakupy grupowe - wady i zalety\nNapisane przez: PromoHunter - 07-06-2015 17:07 - Brak odpowiedzi\nCzym są zakupy grupowe? To nie nowy już trend obecny w sklepach internetowych, który pozwala na tańszy zakup niektórych usług i produktów. Na podobne zakupy decyduje się bardzo wielu internautów – czy słusznie? Jakie można wskazać wady, a jakie zalety takiego rozwiązania?\nZAKUPY GRUPOWE – CO TO TAKIEGO?\nZakupy grupowe są interesującym pomysłem, który od razu wzbudził zachwyt nie tylko internautów, ale też sprzedawców. Myśl przewodnia takich zakupów jest prosta i już wcześniej była z powodzeniem stosowana – im więcej kupisz, tym taniej kupisz.\nDawniej była to możliwość zarezerwowana jedynie dla wielkich firm. Jeśli bowiem dane produkty kupują wielkie przedsiębiorstwa, mogą sobie pozwolić na hurtowy zakup – biorą po kilkadziesiąt, a nawet kilkaset egzemplarzy, dzięki czemu otrzymują interesujące rabaty i upusty. Na takiej zasadzie działają także promocje w sklepach, typu "kup dwie pary butów, a trzecią dostaniesz za 50% ceny", albo też "weź trzy puszki, a czwartą dostaniesz gratis". Wszystko opiera się na ilości – podobnie zakupy grupowe. W tym przypadku jednak klienci kupują produkty wspólnie.\nSprzedawca godzi się na sprzedaż swego towaru w niższej cenie, pod warunkiem, że sprzeda jego określoną ilość. W ten sposób klienci mogą zapłacić za dany towar, czy usługę mniej, natomiast sam sprzedawca i tak zarobi, bo w krótkim czasie może odnotować zwiększone obroty. Wie, że czasem w o wiele dłuższym odstępie czasu mógłby nie zanotować tak wzmożonego ruchu w swojej firmie, czy tak potężnej fali zainteresowania swoim produktem. I to nie ze względu na słabą jakość – wręcz odwrotnie! Z racji na cenę, która odstraszała klientów, a która została zmniejszona dzięki zakupom grupowym.\nZALETY ZAKUPÓW GRUPOWYCH\nZ pewnością główną zaletą jest znacznie obniżona cena. Zakupy grupowe pozwalają na osiągnięcie nawet 50% zniżki (a czasem i więcej) na pewne produkty, czy usługi. Gdybyśmy nie dokonali grupowego zakupu, konieczne byłoby uiszczenie dużo wyższej opłaty za to samo. Internauci są zgodni – po co przepłacać?\nTym bardziej, że częstokroć na stronach z ofertami zakupów grupowych pojawiają się naprawdę interesujące propozycje – markowe ciuchy, tanie wycieczki, promocyjne zabiegi kosmetyczne, czy wizyty u fryzjera... Naprawdę, wiele przeróżnych firm korzysta z takich serwisów – nie ma przy tym konieczności logowania się na stronie, aby mieć możliwość wyświetlenia wszystkich ofert.\nCo jeszcze zyskujemy? Nie jesteśmy sami. Oczywiście, oszuści pojawiają się wszędzie, ale w tym przypadku nie tylko my jesteśmy klientami – zwykle razem z nami jest to grupka kilkudziesięciu osób. Ryzyko nieszczerej transakcji bardzo spada – wszak zniszczyłoby to opinię o danej firmie! Kilkadziesiąt oszukanych osób na pewno poskarżyłoby się swoim znajomym!\nCzy taka forma zakupów posiada jednak również swoje wady? Niestety tak – przede wszystkim problematyczne są te oferty, które wiążą się z jakimś limitem czasowym, na przykład promocyjną ceną za kolację w znanej restauracji na dany dzień. Jeśli zakupu dokonujemy wcześniej, nie możemy być pewni, czy coś nam akurat tego dnia nie wypadnie – gdy nie będziemy mogli przyjść, kupon przepada. A razem z nim nasze pieniądze.\nPrzed zakupem trzeba więc sprawdzić terminy realizacji i przemyśleć – o ile to możliwe – czy z dużym prawdopodobieństwem będziemy mieli wtedy wolny czas. Dotyczy to również wycieczek i wszystkich innych ofert, wymagających rezerwacji. Zakupy produktów są za to naprawdę godne uwagi i nie powinniśmy się ich obawiać.\nGruper - co to jest i czy warto?\nNapisane przez: PromoHunter - 06-09-2015 18:21 - Brak odpowiedzi\nIdea zakupów grupowych wiąże się z możliwością nabywania produktów po okazyjnych cenach, a także korzystania z atrakcyjnych zniżek na lokalne usługi. Spośród serwisów pośredniczących w tego typu transakcjach pomiędzy firmami a ich potencjalnymi klientami, warty uwagi jest z całą pewnością portal Gruper.pl.\nHistoria oraz najważniejsze informacje o portalu\nSerwis Gruper powstał w lutym 2010 roku i został założony przez Marka Borzestowskiego, byłego właściciela portalu internetowego Wirtualna Polska. Miał być w założeniu silnym graczem na rynku serwisów generujących okazje, konkurującym z ówczesnym potentatem Grouponem. Po kilku latach prężnej działalności firmę dopadły niestety przejściowe problemy finansowe, jednak – jak się zdaje – zostały one skutecznie zażegnane, dzięki połączeniu 9 stycznia 2015 roku z międzynarodową grupą Zumzi.com, działającą w branży e-commerce i świadczącą swe usługi w siedmiu krajach europejskich.\nCo oferuje odmieniony Gruper?\nPo zawarciu współpracy z Zumzi, serwis Gruper.pl odmienił się niemal nie do poznania, począwszy od wyglądu i interfejsu, a na funkcjonalności skończywszy. Przede wszystkim doszło do podzielenia portalu na dwa podserwisy (Zumzi Gruper oraz Kolektiva Gruper), do których można przejść z poziomu strony głównej. Na stronie Zumzi.com znajdziemy kupony promocyjne na różnorodne lokalne usługi, takie jak zabiegi w salonach kosmetycznych i fryzjerskich, gabinetach stomatologicznych, czy też ofertę kursów edukacyjnych. Podstrona Kolektiva.com jest zaś zorientowała głównie na okazyjne oferty spędzania wolnego czasu. Możemy w tym miejscu zatem pozyskać między innymi kupony na pobyt w nadmorskim SPA, górskie wycieczki, czy też różnorodne lokalne wydarzenia kuluralno-rozrywkowe.\nObie strony poza zróżnicowaniem ofertowym prezentują się bardzo analogicznie pod kątem wyglądu i interfejsu. Trzeba przyznać, że twórcy stworzyli niezwykle nowoczesny serwis, bardzo przejrzysty, intuicyjny oraz przystosowany do urządzeń mobilnych. W obu przypadkach możemy korzystać z dwóch podstawowych filtrów – „popularne” oraz „nowe”. Mamy ponadto możliwość klasyfikowania ofert ze względu na lokalizację, używając w tym celu funkcjonalnej mapy. Za jej pomocą przejrzymy oferty wyłącznie ze swojej okolicy, sprawdzimy odległość od swojego miejsca zamieszkania, a także przyjrzymy się ocenom i recenzjom o wybranej firmie. Poszczególne oferty posiadają ponadto rozbudowane opisy, dlatego przed podjęciem ostatecznej decyzji zakupowej warto dokładnie się z nimi zapoznać.\nPo złożeniu zamówienia na dany kupon, dokonamy płatności przy użyciu wygodnego systemu internetowych przelewów lub uregulujemy powstałą należność kartą. Po stronie plusów serwisu Gruper.pl należy z całą pewnością zapisać także dużą ilość dodawanych każdego dnia nowych ofert. Spore zainteresowanie klientów przekłada się tym samym na bardzo atrakcyjne zniżki, nieraz przekraczające nawet 80%.\nWarto zatem wypatrywać okazji na Gruperze, gdyż jest to niewątpliwie dobra okazja do zaoszczędzenia pieniędzy na zakupach. Przed złożeniem zamówienia należy jednak koniecznie zweryfikować wiarygodność oferującej zniżkę firmy. Nie mniej ważne jest następnie ścisłe przestrzeganie terminów realizacji wybranych usług, ponieważ ich niedopilnowanie będzie się najprawdopodobniej wiązało z utratą pieniędzy. Zgodnie z regulaminem możemy jednak zerwać umowę zakupu kuponu w terminie do 14 dni, co wymaga przesłania na adres mailowy firmy Gruper.pl stosownego oświadczenia.\nNapisane przez: PromoHunter - 06-01-2015 21:51 - Brak odpowiedzi\nStilago znika z rynku\nNapisane przez: PromoHunter - 05-04-2015 10:30 - Brak odpowiedzi\nPopularny klub zakupowy Stilago bez słowa ostrzeżenia zamknął swe podwoje. Na stronie internetowej widnieje jedynie lakoniczne oświadczenie, a wśród klientów i internautów już rozpętuje się burza.\nStilago umieściło na swojej stronie jedynie kilka zdań:\nCytat: Drodzy Klienci, z przykrością informujemy, że z dniem dzisiejszym sklep Stilago zakończył swoją działalność. Chcielibyśmy Wam bardzo podziękować za to, że byliście z nami. Życzymy Wam wszystkiego co najlepsze! Zespół Stilago.pl\nNa stronie dostępny jest również link do ubogiego FAQ, objaśniającego co stanie się ze złożonymi już zamówieniami.\nMimo tych zapewnień, wśród klientów rośnie uzasadniony niepokój:\nBędziemy się tej sprawie przyglądać z nadzieją, że sklep wywiąże się ze swoich zobowiązań.\nMini torebki - mało praktyczne, lecz piękne\nNapisane przez: PromoHunter - 04-13-2015 16:54 - Odpowiedzi (35)\nCo jest teraz passe? Podobno włosy ombre, cienkie brwi i duże torby, np. shopperki. Kosmetykę i fryzjerstwo zostawmy, zajmijmy się modą. W nadchodzącym sezonie prym będą wiodły mini torebki i to pod każdą postacią: worków, saszetek, pudełeczek, kuferków, a nawet shopperek w wersji mini!\nCoś musi być na rzeczy, skoro największe marki wypuściły na rynek zminiaturyzowane modele swoich torebek. Miniaturki pojawiły się w takich domach mody jak Gucci, Prada, Hermes, Valentino, Chloe, Chanel czy Louis Vuitton. Te małe cudeńka, mimo iż pomieszczą tylko niezbędne drobiazgi, potrafią kosztować fortunę. Przykładem może być torebka Hermes model Jypsiere za 8,500 dolarów!\nMałe jest piękne – zwykło się mawiać. Ale co wybrać? Oferta, którą proponują znane sieciówki jest imponująca: od pudełeczek przez kuferki po saszetki i worki. Jest tylko jeden mankament trendu na mini torebki. Jak tam zmieścić najnowszego iPhone’a?! Puściliśmy do Was oko, więc teraz będzie na poważnie. Oto kilka propozycji:\nW tym sezonie hitem będą... frędzle!\nNapisane przez: PromoHunter - 04-07-2015 12:29 - Brak odpowiedzi\nPrzewodnim motywem w nadchodzącym sezonie wiosenno-letnim będzie styl hippi i boho, a więc zwiewne, kolorowe i kwieciste tkaniny, luźne fasony i wszelkiego rodzaju zamsze i skóry. Do łask wrócą również gladiatorki. Kolory przewodnie? Oczywiście będzie to żółty, brązowy, miodowy, beżowy czy karmelowy. Jednak nie one będą wywierały największy wpływ na nasz look. Prawdziwym hitem nadchodzącego sezonu będą frędzle, i to w wersji maxi.\nOd lat dwudziestych po czterdzieste kojarzone były głównie z charlestonem. Przybierały postać strzępków połyskującej tkaniny, czy długich sznurów pereł skrzących się na tancerkach, wykonujących nieprzyzwoity, jak wówczas mawiano, taniec. Następnie, z zadymionych barów, przeniosły się na scenę i stały się jednym z ulubionych elementów garderoby wielu artystów estradowych. Nancy Sinatra, Cher, Tina Turner, zdawały sobie sprawę z tego, że na percepcję artysty wpływają nie tylko wrażenia słuchowe, ale również wizualne, w tym ruch sceniczny.\nJosephine Baker tańcząca charlestona, 1926\nNancy i Frank Sinatra, 1996\nŹródło: Everett Collection, http://www.vogue.com\nSkórzaną kurtkę z frędzlami mieli zarówno Elvis Presley jak i Jimi Hendrix.\nElvis Presley, 1973\nJimi Hendrix podczas występu na Woodstock, 1969\nKilka lat temu prawie każda kobieta pragnęła mieć w szafie co najmniej jeden dodatek z frędzlami. Dziś, już po metamorfozie, frędzle przybrały zupełnie inną postać. Teraz nie są już tylko ozdobą nieśmiało zwisającą u torebki, paska czy butów. Znowu kuszą, bo stanowią trzon takich części garderoby jak sukienki, spódnice czy topy. Mało tego, doskonale współgrają ze stylem boho – kolejnym trendem nadchodzącej wiosny i lata. Nie bójmy się zatem łączyć kwiecistych sukienek, długich spódnic, kamizelek, zamszu i frędzli. To będzie teraz trendy!\nButy Converse przecenione o połowę + darmowa dostawa\nNapisane przez: PromoHunter - 03-04-2015 12:10 - Brak odpowiedzi\nJeśli na nadchodzącą wiosną planujecie zaopatrzyć się w klasyczne, lub mniej klasyczne buty Converse, nadarza się wyśmienita okazja. W sklepie Sarenza , na tej podstronie promocyjnej Conversy przecenione są aż o połowę, a dostawa jest za darmo!\nZniżki od 30 do 50% obejmują w tej chwili aż 458 modeli, jest więc w czym wybierać. Promocja potrwa do 9 marca.\nDo niedzieli sukienki przecenione aż o połowę!\nNapisane przez: PromoHunter - 03-02-2015 16:16 - Brak odpowiedzi\nWśród setek promocji, jakie możecie znaleźć na naszym forum, są i takie, które przemykają niezauważone, mimo że są naprawdę godne uwagi.\nW wątku ze zniżkami do Zalando, nasz wierny użytkownik piter umieścił promocję -50% na wszystkie sukienki.\nNiektóre egzemplarze przecenione są nawet o 66%. Promocja ma potrwać do niedzieli.\nStrona promocji: Zalando .\nPS. Was również zachęcamy do wklejania znalezionych przez siebie promocji - aktywność nagradzamy gadżetami!\nPS 2. Do promocji Zalando dorzuciło właśnie drugą: -50% na sportowe kurtki!\nKto ubrał ekipę "Idy"? Możemy być dumni!\nNapisane przez: PromoHunter - 02-23-2015 11:50 - Odpowiedzi (1)\nNo i stało się! Jest Oscar i to nie byle jaki, bo dla Najlepszego Filmu Nieanglojęzycznego! Statuetkę odebrał reżyser Idy – Paweł Pawlikowski. Sprawa ubioru naszych gwiazd wydaje się kwestią drugorzędną, jednak to na czerwonym dywanie, jak w soczewce skupione są najpiękniejsze kreacje najlepszych kreatorów mody. Jak prezentują się na tym tle oscarowe kreacje polskich gwiazd?\nOkazuje się, że zarówno Paweł Pawlikowski, Agata Kulesza jak i Agata Trzebuchowska postawili na rodzimych projektantów. Agata Kulesza wybrała suknię od Macieja Zienia zdobioną dziesiątkami kryształków i pereł. Kulesza, jak zwykle zachwycała uśmiechem i tylko sobie charakterystyczną lekkością. Czy 15 tysięcy to dużo jak na oscarową kreację?\nŹródło: AdMedia/Sipa USA/East News / East News\nAgata Trzebuchowska, wcielająca się w postać tytułowej Idy, wystąpiła w niezwykle powabnej sukni zaprojektowanej przez Olgę Mikołajewską związaną z marką Horror! Horror! Suknię wzbogacono o prześwitujące wstawki na linii talii i w okolicach ramion. Dziewczęcego uroku, z pewnością dodawała jej granatowa opaska.\nŻródło: AdMedia/Sipa USA/East News / East News\nNajnowszą kolekcję marki Horror! Horror! każda promohunterka może znaleźć w sklepie Mustache !\nPaweł Pawlikowski zaprezentował się w smokingu projektu Tomasza Ossolińskiego.\nJak oceniacie występ naszych gwiazd? Czy nasi krajowi projektanci spisali się na medal?\nShowrooming vs webrooming - jak wyglądają Twoje zakupy?\nNapisane przez: PromoHunter - 01-31-2015 14:51 - Odpowiedzi (1)\nChoć pojęcia te wydają się zupełnie obce, to niemal każdy z nich już korzystał. Czym jest showrooming i webrooming?\nShowrooming to zjawisko znane w polskim handlu już od dobrych kilku lat. Polega na oglądaniu lub przymierzaniu poszukiwanej rzeczy w sklepie tradycyjnym, a następnie jej zakup online. Sprawdza się wyśmienicie np. w branży odzieżowej, bo klient czuje się pewniej mogąc najpierw przymierzyć buty czy spodnie, a później kupując je taniej przez internet.\nNiektóre sklepy krytykują to zjawisko, traktując je jako przejaw cwaniactwa. Jednak ci przedsiębiorcy, którzy mają głowy na karku i potrafią docenić wartość świadomych klientów, potrafią na tym zarobić. Robią więc wszystko, aby klient po obejrzeniu danej rzeczy jak najszybciej zrobił zakupy online, ale nie w losowym miejscu, lecz poprzez stronę internetową odwiedzonego sklepu. Stąd w niektórych sklepach stacjonarnych specjalne oferty na zakupy online czy nawet udostępniony darmowy sygnał Wi-fi.\nWebrooming to z kolei zjawisko odwrotne. Polega na wyszukaniu danego produktu online, w poszukiwaniu informacji o nim, a także w celu odnalezienia najlepszej oferty cenowej. Świadomy i wyedukowany klient udaje się następnie do wybrango sklepu i tam dokonuje zakupu.\nBranżowe portale dopiero od niedawna rozpisują się o wzrastającym trendzie showrooomingu, a już wypierany jest on przez webrooming. W sumie nie może to dziwić, ponieważ na dłuższą metę drugie rozwiązanie jest wygodniejsze; odwiedzamy tylko jeden sklep, wiedząc już dokładnie co chcemy kupić.\nJaki model zakupów najczęściej stosujecie? Najpierw idziecie do sklepu i kupujecie czy rozglądacie się w internecie i kupujecie online?


sierpień 2019 - granit-wachol.pl\nObecność niektórych rzeczy lub okoliczności niestety wydaje się tak oczywista, że nawet się nad nimi nie zastanawiamy. Takie postępowanie to oczywiście dość duży błąd, tym… Czytaj dalej »Skuteczny aparat powietrzny\n27 sierpnia 2019 18 września 2019\nW dzisiejszych czasach zdrowe żywienie staje się coraz bardziej popularne. Wiele osób zaczyna dbać o dietę, ponieważ zdaje sobie sprawę jak duże znaczenie ma… Czytaj dalej »Dlaczego dokładny termometr do lodówki jest ważny?\nW dzisiejszych czasach coraz bardzie popularne staje się podróżowanie z plecakiem. Po epoce, w której samochód i wygoda podróżowania były nieodłączną częścią udanych wakacji,… Czytaj dalej »Zastosowanie ręczników z mikrofibry w podróży\nCo róż wymyślane i wykorzystywane są coraz nowocześniejsze metody czyszczenia urządzeń przemysłowych. Jednym z nich jest piaskowanie suchym lodem. Choć brzmi to w trochę niezrozumiale,… Czytaj dalej »Poznajemy innowacyjność piaskowania suchym lodem\nKiedy wyjeżdżamy na urlop może nam się wydawać, że na dobry nocleg trzeba mieć naprawdę dużo pieniędzy, a już tym bardziej wtedy, jeżeli należy nam… Czytaj dalej »Niedrogie noclegi w Karpaczu\nJakiś czas temu zdecydowałam się zredukować ilość kosmetyków, które stosowałam do makijażu dziennego oraz wieczornego zastępując większość z nich produktami, które zdają swój egzamin w… Czytaj dalej »Podkłady wielozadaniowe marki Paese\nZadbane dłonie z pięknie pomalowanymi paznokciami są wizytówką każdej kobiety. Wiele pań stara się, by ich dłonie wyglądały świetnie. Stosuje w tym celu różnorodne kosmetyki,… Czytaj dalej »Pięknie wymodelowane paznokcie dzięki specjalnym produktom\n9 sierpnia 2019 23 stycznia 2020\nPiękne, zdrowe i gęste włosy to marzenie większości osób. W szczególności kobiety wkładają mnóstwo starań, by włosy były w dobre kondycji. W końcu to… Czytaj dalej »Leczenie wypadania włosów\nUzależnienia behawioralne to nic innego, jak uzależnienia od czynności. Jest to ogólnie bardzo szerokie pojęcie. Obecnie zjawisko uzależnień behawioralnych jest bardzo popularne i dotyka bardzo… Czytaj dalej »Leczenie uzależnień w Małopolsce\nŁadna biżuteria towarzyszy ludziom właściwie od zarania dziejów. Na przestrzeni lat zmieniła się jedynie jej forma oraz wygląd. Kiedyś noszone były najczęściej bogato zdobione wzory,… Czytaj dalej »Ciekawy design sztucznych wyrobów biżuteryjnych


Na półkach: Przeczytane, Fantastyka, Rok 2015, 2. nawet niezłe, Mam - wersja papierowa, Twórczość Pratchetta\nDezyderata Hollow była wróżką chrzestną. One występują parami. Druga była Lilith de Temscire. I to ta ostatnia próbowała wypełniać opowieści, pomimo iż główni zainteresowani wcale nie pragnęli "happy endu". To wróżka, która unieszczęśliwia ludzi. Dezyderata próbuje jej w tym przeszkodzić, ale nie może. Umiera. Wie, że potrzymać szatańską wróżkę może jedynie babcia Weatherwax. No ale przecież nie można jej poprosić, albo co gorsze kazać to zrobić. Także zostawia list do Magrat, w którym przekazuje jej różdżkę i wyraźnie zakazuje podróży babci do Genoi. Każe także młodej wiedźmie dopilnować, aby księżniczka wyszła za księcia. Wspomniałam, że zarówno Dezyderata oraz główna zainteresowana chcą czegoś dokładnie przeciwnego? Także nasze bohaterki wyruszają w podróż uzbrojone w siłę ducha, oraz różdżkę, która zamienia wszystko w dynię.


Zaległy urlop tylko do 30 września, udzielany nawet bez zgody pracownika : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Rynek pracy Zaległy urlop tylko do 30 września, udzielany nawet bez zgody pracownika\n29.09.2020 12:45| Autor: Mateusz Boguszewski, InFakt\nNieudzielenie pracownikowi zaległego urlopu w tym terminie jest wykroczeniem zagrożonym karą grzywny od 1 000 do 30 000 zł #urlop #praca\nPrawo do wypoczynku jest jednym z podstawowych praw pracowniczych. Zgodnie z kodeksem pracy, urlop powinien być wykorzystany w roku, za który jest należny. Jednak w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest odebranie go w roku następnym. Musi to nastąpić w nieprzekraczalnym terminie do 30 września.\nKarą grzywny od 1 000 do 30 000 zł za nieudzielenie pracownikowi zaległego urlopu\nNieudzielenie pracownikowi zaległego urlopu w tym terminie jest wykroczeniem zagrożonym karą grzywny od 1 000 do 30 000 zł. Jedynie zdarzenia losowe, takie jak np. choroba pracownika, wyłączają za nie odpowiedzialność. Nie ma też możliwości porozumienia z pracownikiem w sprawie udzielenia zaległego urlopu w terminie późniejszym ani wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego w zamian za urlop w trakcie trwania stosunku pracy.\nCzytaj także: Wymuszone urlopy i mierzenie temperatury, czyli koronawirus vs prawo pracy >>>\nPrzeczytaj więcej na ten temat: InFaktPracaUrlopUrlop wypoczynkowy


Program telewizyjny na weekend 25-27 listopada i nadchodzący tydzień - News - Stopklatka\nProgram telewizyjny na weekend 25-27 listopada i nadchodzący tydzień\nCo warto obejrzeć w telewizji w weekend 25-27 listopada i nadchodzący tydzień?\nBogowie, TVN, godz. 20:00 (piątek)\nLata 80. Ambitny kardiochirurg Zbigniew Religa toczy zmagania o sprzęt i fundusze, by przeprowadzić pionierską dla polskiej medycyny operację. Ma przeciw sobie nie tylko skostniały system, ale i świadomość tego, że narusza pewne tabu. Transplantacja serca nawet w środowisku jego kolegów po fachu wydaje się aktem wbrew naturze. Argumentują, że nie mają prawa do eksperymentów na pacjentach. Religa, wspierany przez asystenta Mariana Zembalę i innych młodych chirurgów, przeciwstawia się uznanym autorytetom za cenę ostracyzmu w środowisku lekarskim. Podejmuje decyzje, które ważą o życiu pacjentów i samotnie dźwiga na barkach odpowiedzialność za błędy. Na przekór niesprzyjającym czasom udaje mu się dokonać niemożliwego.\nPingwiny z Madagaskaru, TVP 2, godz. 20:05 (sobota)\nSkipper, Kowalski, Rico i Szeregowy angażują się w zadanie, od którego zależą losy świata. Muszą stawić czoło szalonej ośmiornicy - doktorowi Oktawiuszowi Mackiewiczowi, który chce przejąć kontrolę nad Ziemią. Aby zwiększyć swoje szanse, pingwini oddział łączy siły z tajną organizacją Północny Wiatr, do której należą foka grenlandzka Detonator, muskularny miś Kapral oraz puchacz śnieżny Ewa. Dowodzi nimi zagadkowy wilk polarny, Agent Utajniony. Skipper w naturalny sposób przystępuje do rywalizacji o to, czyje metody są skuteczniejsze. Jak na prawdziwych superszpiegów przystało oddział nielotów odwiedzi pół świata, m.in. Wenecję, Antarktykę, pustynię, Szanghaj i Nowy Jork... Przebój kinowy. Animacja powstała na fali ogromnej popularności serialu, będącego spin-offem znanej serii animacji "Madagaskar".\nWładca Pierścieni: Drużyna Pierścienia, TVN 7, godz. 20:00 (niedziela)\nHobbit Frodo Baggins wchodzi w posiadanie magicznego Pierścienia. Zdobył go jego krewny Bilbo podczas wyprawy do Samotnej Góry. Ten niezwykły klejnot może dać swojemu właścicielowi władzę nad całym światem, dlatego jego twórca - Władca Ciemności Sauron - zrobi wszystko, by go odzyskać. Czarodziej Gandalf wie, że Pierścień trzeba zniszczyć. Można to uczynić tylko w jeden sposób - wrzucając go w ogień, który płonie wewnątrz Góry Przeznaczenia. Misja ta jest niezwykle ryzykowna. W tej sprawie w Rivendell zostaje zwołana narada. Frodo, aby ratować wszystkich mieszkańców Śródziema, podejmuje się niebezpiecznej misji unicestwienia klejnotu. Dziewięciu przedstawicieli różnych ras postanawia utworzyć specjalną drużynę, która ma mu w tym pomóc. Należą do niej: hobbici Sam Gamgee oraz Pippin i Merry, czarodziej Gandalf, elf Legolas, krasnolud Gimli oraz ludzie - Aragorn i Boromir. Wyprawa nie jest łatwa, ponieważ Pierścień ma złowieszczą kuszącą moc, przed którą trudno się uchronić. Budzi silne pożądanie i wpływa na psychikę. Tymczasem Sauron, by go zdobyć, wysyła swoje oddziały.\nJohn Carter, Polsat, godz. 20:05 (poniedziałek)\nRandki w ciemno, Stopklatka TV, godz. 20:00 (wtorek)\nNiewidomy od urodzenia Danny Valdessecchi (Chris Pine) zgadza się wziąć udział w testach eksperymentalnej i bardzo ryzykownej metody, dzięki której będzie mógł widzieć. Tymczasem jego brat Larry (Eddie Kaye Thomas) postanawia zadbać, aby 22-latek wreszcie znalazł sobie wymarzoną partnerkę. W tym celu organizuje mu szereg randek w ciemno. Podczas nich Danny poznaje kilkanaście kobiet, m.in. bardzo wrażliwą Mandy (Jayma Mays). Żadna z nich nie robi na nim jednak takiego wrażenia, jak spotkana wcześniej hinduska pielęgniarka Leeza (Anjali Jay). Szczęście mężczyzny nie trwa jednak długo, bo wkrótce dowiaduje się, że jego wymarzona partnerka jest już zaręczona i ma niedługo wziąć ślub z Arvindem (Sendhil Ramamurthy), którego wybrali dla niej jej rodzice. Niewidomy kawaler załamuje się i rezygnuje z kontynuowania terapii. Jego psychoterapeutka (Jane Seymour) i lekarz (Stephen Tobolowsky) próbują namówić go, aby zmienił zdanie. W końcu Danny decyduje się walczyć o swoje szczęście.\nHannibal, TV Puls, godz. 20:00 (środa)\nMinęło 10 lat od czasu, kiedy agentka FBI Clarice Starling (Julianne Moore) konsultowała się w sprawie seryjnego zabójcy z uwięzionym Hannibalem Lecterem (Anthony Hopkins). Potem przestępca zniknął, a Clarice została obciążona odpowiedzialnością za niepowodzenie ostatniej akcji FBI przez wrogo do niej nastawionego szefa z Departamentu Sprawiedliwości, Paula Krendlera (Ray Liotta). Clarice wciąż jednak nie może zapomnieć demonicznego Hannibala. Pewnego dnia dostaje od niego list. Jednocześnie okrutnie okaleczony przez Lectera pedofil, milioner Mason Verger (Gary Oldman), wyznacza wysoką nagrodę za zamordowanie kanibala. Tymczasem na trop psychopaty wpada włoski inspektor (Giancarlo Giannini). Postanawia sprzedać Vergerowi informację o poszukiwanym. By zemścić się na Lecterze, Verger chce wywabić go z kryjówki, wykorzystując do tego celu agentkę Starling. Kontynuacja "Milczenia owiec", również zrealizowana na podstawie powieści Thomasa Harrisa. Kiedy autor zakończył pisanie "Hannibala", zachęcony sukcesem pierwszej produkcji, wysłał kopie książki do najważniejszych twórców "Milczenia owiec", m.in. Jonathana Demme'a, Jodie Foster i Anthony'ego Hopkinsa. Demme i Foster nie byli jednak zachwyceni scenariuszem. Ostatecznie, mimo wielu poprawek, zrezygnowali z wzięcia udziału w produkcji.\nU Pana Boga w ogródku, Stopklatka TV, godz. 20:00 (czwartek)


Dywan na taras balkon Roślinny Liść Beżowy Toledo 66691 | sklep z dywanami Carpeto\nOferowany przez nas dywan sznurkowy z kolekcji Toledo to bardzo uniwersalny produkt, ponieważ doskonale nadaje się zarówno do pomieszczeń zamkniętych, jak również spełni swoje zadanie w miejscach narażonych na działanie zmiennych czynników atmosferycznych, w tym wilgoci. Cechuje go między innymi wodoodporność, dlatego sprawdzi się na tarasie i na balkonie, ale również idealnie pasuje do pokoju dziennego sypialni lub kuchni. Przystosowany jest również do pomieszczeń wyposażonych w ogrzewanie podłogowe. Jego brązowy odcień z roślinnymi motywami jest także bardzo uniwersalny i komponuje się każdym wystrojem.\nPosiadany przez niego certyfikat STANDARD 100 by OEKO-TEX® gwarantuje, że jego użytkownicy nie będą mieli kontaktu ze szkodliwymi substancjami, a na dodatek jego zaletą jest to,iż został on częściowo wykonany z materiałów odnawialnych. Jest więc przyjazny dla środowiska naturalnego.\nDywan z kolekcji toledo ma prostokątny kształt, jego podkład wykonano z juty, natomiast reszta powstała na bazie polipropylenu. Wyprodukowano go w Rosji i był tkany maszynowo.


Dom na sprzedaż - Inowłódz - Liciążna - KAW-DS-35326 - 206.50m² - KawaciukN\n6 pokoi 206,50 m2 3 627,12 zł/m2\nSzukasz komfortowego domu blisko lasu i terenów rekreacyjnych?\nZapraszamy do zapoznania się z naszą nową ofertą sprzedaży domu jednorodzinnego z 2013 roku, położonego we wsi Liciążna, zaledwie 16 km od Tomaszowa Mazowieckiego.\nŚwietna, spokojna lokalizacja, z pięknym widokiem na las, pole i łąki a jednocześnie z bardzo dobrym i szybkim dojazdem do Tomaszowa Maz. Działka ogrodzona i zagospodarowana, z zadbanymi nasadzeniami, podjazdami i dojściami wykonanymi z kostki brukowej.\nDom komfortowy i zadbany, o bardzo dobrej funkcji i rozkładzie pomieszczeń:\npokój dzienny z wyjściem na taras z pięknym widokiem\nkuchnia, jadalnia oraz komunikacja otwarta na salon\nPODDASZE DO ADAPTACJI WEDŁUG WŁASNEJ ARANŻACJI:\nDom parterowy z użytkowym poddaszem, podpiwniczony, wybudowany w technologii tradycyjnej (ceramika plus docieplenie styropianem o grubości 25 cm). Dach pokryty blachodachówką. Dom ogrzewany piecem na ekogroszek, dodatkowo zainstalowany piec elektryczny. Ogrzewanie podłogowe z wyjątkiem sypialni. Dodatkowo zainstalowane rozprowadzenie ciepłego powietrza z kominka. Okna PCV trzy szybowe. Kanalizacja- Przydomowa oczyszczalnia ścieków.\nZabezpieczenia w postaci drzwi antywłamaniowych, rolet zewnętrznych podtynkowych- antywłamaniowych, alarmu, czujników ruchu oraz halogenów ledowych.\nSymbol oferty KAW-DS-35326\nPowierzchnia pokoi 41,75/17,25/17,60/13,25/13,25/8 m2\nPowierzchnia łazienki 5,80/3,50 m2


Gra dla dzieci | WP abcZdrowie\n. Często dostarczają ich sobie podczas gry wstępnej. Jest to czas przed stosunkiem, kiedy partnerzy stosują różne metody pobudzania seksualnego. Pojęcie gra\nMiejsce do gry w paintball Podczas gry w paintball należy pamiętać o odpowiedniej ochronie ciała.\nDobra gra wstępna to gwarancja udanego współżycia seksualnego. Fizyczny kontakt dwojga kochających się ludzi oparty na pieszczotach jest najlepszą (...) , podstawową formą kojenia stresu, przekazywania ciepła i cieszenia się z bycia w...\nGra wstępna to pieszczenie, dotykanie miejsc erogennych, gdzie najłatwiej wzbudzić podniecenie. Dla wielu kobiet gra wstępna jest podstawą udanego (...) ostatnich badań także prawie połowa mężczyzn deklaruje czerpanie...\nsatysfakcję seksualną. Wynika to z wielu przyczyn, nie tylko na podłożu fizycznym, ale także psychicznym. Dlatego zwykło się uważać, że gra wstępna stanowi\n, ciało kobiety wymaga dłuższej stymulacji. Wiele Pań twierdzi niestety, że gra wstępna zazwyczaj jest za krótka i że często po prostu nie są odpowiednio (...) wykorzystać szansę, aby trochę zwolnić, kochać się dłużej, a dzięki temu...\nNaukowcy opisali obiecujące rezultaty aplikacji z grami wideo w leczeniu depresji skierowanej na łagodzenie podstawowych problemów poznawczych\nkardiologicznymi, ale były fatalne, jeśli chodzi o internę i geriatrię. Inne gorzej radziły sobie z dziećmi. Kontrole były na tyle dokładne\nW dobie ogromnych możliwości technicznych dysponujemy całym szeregiem zabawek i gier, których zadaniem jest wprowadzenie maleńkich dzieci w otaczający (...) ocznych, a tym samym na jakość spostrzegania wzrokowego,...\nSztuki walki dla dzieci - wybór odpowiedniej sztuki walki dla dziecka, zajęcia ze sztuk walki, Karate dla dzieci, Judo dla dzieci\nz użyciem ciosów wibrującej dłoni, kopaniem i zamaszystymi uderzeniami. Zajęcia dla dzieci w przedziale wiekowym od 5 do 7 lat mają charakter gier i zabaw (...) w zawodach rozgrywanych na terenie szkoły, pełnić rolę...\nPozycje w łózku - gra wstępna, najlepsze pozycje seksualne\n. Pozycje w łóżku - gra wstępna Zawsze jednak przed seksem warto jest zadbać o odpowiednią atmosferę. Odpowiednie oświetlenie, muzyka czy zapach (...) mogą rozpalić zmysły kochanków. Kolejnym etapem jest gra wstępna,...\nCzy istnieje paintball dla dzieci? Mogłoby się wydawać, że paintball to dobra zabawa dla dzieciaków, które lubią bawić się w tzw. wojnę, biegać (...) . Należy pamiętać, że paintball z pewnością nie jest odpowiednią rozrywką dla zbyt małych...\nNiebieski wieloryb (WIDEO)\nNiebieski wieloryb to tajemnicza gra dla dzieci, przez którą zginęło co najmniej kilkanaście młodych osób. W trakcie „zabawy" maluchy (...) są doprowadzane do skrajnego zmęczenia zarówno psychicznego, jak i fizycznego....\nPokémon Go jest to słynna gra na smartfona, która w roku 2016 osiągnęła liczbę ponad 4-5 milionów pobrań oraz przynosiła dochody wahające się około (...) się gry, rozpoczęła się jej ogromna popularność wśród młodych osób, ale też przyciągnęła...\n. Osamotnienie, zamknięcie w świecie gier komputerowych jest przyczyną nieprawidłowego rozwoju dziecka. Zaniedbanie podstawowych potrzeb przez rodziców i obojętność są przyczyną poważnych zaburzeń psychicznych. (...)...\nJak odkryć potencjał twojego dziecka? Poradnik dla rodzica\nW rozwoju dziecka bardzo istotne jest wczesne odkrycie jego mocnych stron. Jeśli będziesz podczas gier i zabaw stawiać na takie elementy (...) planu zajęć takich aktywności, które pozwalają ćwiczyć zdolności manualne...\nPozwól dziecku grać w gry komputerowe!\nzastosowanie. Nie inaczej jest w przypadku badań nad wpływem gier komputerowych na mózg. Okazuje się bowiem, że gry poprawiające pamięć roboczą mogą przysłużyć się do lepszego funkcjonowania dzieci w szkole. (...) Może...\nograniczenia czasowe. Ta gra doskonale rozwija koordynację ruchową dziecka. Lepienie bałwana Zamiast spędzać mroźny weekend w zaciszu domowym (...) wilczy głód i mamy ochotę coś przekąsić. Sięgamy wtedy po popcorn albo...\nAikido dla dzieci jest nie tylko treningiem sztuki walki. Instruktorzy starają się tak opracować zajęcia, aby nie brakowało w nich zabawy i gier (...) wpływających na rozwój fizyczny i umysłowy dziecka....\nChcesz mieć zdrowe dziecko? Baw się z nim!\naktywności fizycznej muszą być dostosowane do wieku dziecka. Maluchom może się spodobać gra w klasy lub zabawa w chowanego. Ze starszymi dziećmi można pograć (...) , pomagają w utrzymywaniu prawidłowej...\nWczesna terapia dziecka autystycznego (WIDEO)\nz autyzmem i ich rodzicom. Szczególnie istotne jest rozwijanie słownictwa u dziecka oraz uczenie go wszystkich gier, które polegają na naśladowaniu (...) Początki leczenia dzieci z autyzmem Przed rodzicami,...\nFani gier komputerowych Naukowcy wymyślili nową generację gier komputerowych, które znajdą zastosowanie w terapii lękowej.\nalbo kupić je za kieszonkowe. Naucz się mówić „nie". Wymyślaj zabawy Doskonałym pomysłem na rozrywkę dla dziecka w czasie zakupów jest gra (...) Myśl pozytywnie Na samą myśl o zakupach z dzieckiem przechodzą...\nWindsurfing dla dzieci\nWindsurfing dla dzieci staje się coraz bardziej popularny. W przeciągu kilku ostatnich lat nastąpiła istna windsurfingowa rewolucja sprzętowa (...) . Pojawiają się coraz mniejsze deski oraz niezwykle lekkie pędniki, co sprawia, że sport...\nBadminton - zasady, wpływ na zdrowie\nBadminton to nie tylko sport olimpijski, ale przede wszystkim gra dzięki której możemy spalić tkankę tłuszczową i wzmocnić swoje ramiona (...) . Jakie są zasady badmintona? Jakie korzyści przyniesie nam gra w badmintona?...\nKomu dziecko po rozwodzie? Po rozstaniu zazwyczaj dzieci mieszkają z mamą, a tata co jakiś czas je odwiedza. Niestety, kontakt ojca z dziećmi (...) jest ograniczony. Psychologowie podkreślają, że dzieci...\n, aż 74% z nich wolny czas spędza przed telewizorem, a 53% w czasie wolnym od pracy gra z dziećmi w gry komputerowe, zamiast wybrać się wspólnie (...) Wiele dzieci najchętniej spędza czas przed telewizorem...\nradości sprawi mu gra na instrumencie albo malowanie? Nie przenoś swoich własnych niespełnionych ambicji czy marzeń na życie dziecka. Niech maluch uczęszcza na te zajęcia dodatkowe, które naprawdę go interesują. (...)...\nBaseball w Polsce (WIDEO)\n. Gra w baseball w Polsce wywodzi się z palanta. Nie ma konkretnej daty, w której baseball pojawił się w Polsce w obecnej formie. Największą popularnością (...) . Obecnie w Polsce istnieją trzy ligi baseballowe. Są to: ekstraklasa...\nSkolioza i inne wady postawy u dzieci\n(na przykład przy oglądaniu telewizji lub grze na komputerze). Brak aktywności ruchowej u dzieci przyczynia się do utraty siły mięśni oraz osłabienia (...) Wady postawy zaburzają prawidłowy rozwój dziecka....\ndotykają również dzieci i młodzieży. Depresja u dziecka objawia się nieco inaczej niż stany depresyjne u dorosłych, dlatego też trudniej (...) chorób. Jak manifestuje się depresja u dzieci i jak ją...\nAktywność fizyczna dzieci (prezentacja edukacyjna)\nAktywność fizyczna dzieci - zdrowie Zdrowie fizyczne dzieci Według ekspertów dzieci potrzebują przynajmniej godzinę umiarkowanej bądź wytężonej (...) , a główną przyczyną tego stanu rzeczy są rozrywki...\nWierność po grób - czy to mit, w który wierzą jeszcze tylko dzieci?\nniż to, że pozostanie jej wierny. Z czego to wynika? Dziecko + zapałki = pożar Prof. Izdebski upatruje przyczyn jeszcze u źródeł, bowiem między innymi w braku (...) partnera spadnie na ciebie jak grom z jasnego nieba?...\nNiekorzystny wpływ urządzeń elektronicznych na jakość snu dzieci i młodzieży\nprzed zaśnięciem w dni powszednie i weekendy. Naukowcy odkryli, że dzieci i młodzież, którzy używali komputerów i gier wideo przez więcej niż dwie godziny (...) się zaledwie tydzień po tym, jak wytyczne dotyczące bezpiecznego...\nserca. Dzieci z wadą słuchu czują wibrację, czyli ,,muzykę'', jeśli przykładają dłonie do radia, które głośno gra. Muzykoterapia stanowi najlepszą (...) alternatywną formę komunikacji, która umożliwia dzieciom...\n, które przyszły na to wydarzenie? Zorganizowano festyn, na którym bawiły się i dzieci, i dorośli. Marszobiegowi towarzyszyło również karaoke oraz gra (...) . Jest to święto obchodzone także w Polsce. W 2010 roku imprezę...\nGra w golfa jest sportem dla każdego, choć wymaga pewnej sprawności fizycznej i dobrej kondycji. Może ją uprawiać zarówno 70-latek, jak i 10-latek (...) pierwszego uderzenia (tzw. tee) o 100 do 500 m. Gra w golfa przebiega...\nĆwiczenia dla dzieci to skuteczny sposób na odchudzanie osób, które mają problem z nadwagą, nie radzą sobie na zajęciach z wychowania fizycznego (...) w szkole. Dzieci otyłe są często obiektem społecznej dyskryminacji....\nRozwój dziecka - 2 lata\nmu o tym, co widzicie, gdzie idziecie, co będziecie tam robili, zachęcaj go do gier i zabaw ruchowych na świeżym powietrzu; często przytulaj swoje dziecko (...) Dziecko dwuletnie potrafi już samodzielnie...\n10 sposobów na spędzenie czasu z dziećmi bez jedzenia w tle\nz czasów swojego dzieciństwa. Możecie zagrać w „chowanego" albo „1, 2, 3 baba jaga patrzy". Każda z tych gier rodzi w dziecku pozytywne emocje i umożliwia mu aktywne spędzenie czasu. (...) sposób na to, aby dzieci...\nSyndrom opuszczonego gniazda\nlub randki i ciekawe rozmowy powinny zastąpić czas poświęcony na wychowanie dziecka. Możesz także podjąć się gier zespołowych, jak gra w kręgle czy golf (...) Czas, kiedy dorosłe dzieci...\nOpieka nad niemowlakiem Zasiłek opiekuńczy jest wypłacany wtedy, kiedy pracownik musi zaopiekować się chorym dzieckiem lub innym członkiem rodziny i nie jest w tym czasie zdolny wykonywać inne prace.\nMama z dzieckiem Do tej pory uważano, że małe dzieci nie posiadają procesu tworzenia wspomnień. Tymczasem, zdaniem naukowców, nawet małe dzieci zapamiętują wydarzenia z przeszłości.\nDepresja u nastolatka • Gry na telefon • negatywne skutki używania smartfona • używanie smartfona • telefon komórkowy a zdrowie • czy telefon szkodzi zdrowiu • Oziębłość seksualna • Aktywność seksualna • Aktywność fizyczna • Wysiłek fizyczny • zdrowie_indeks • Ruch a zdrowie • Rozwój dziecka • indeks_zdrowie


Sennik - kwiaty. Czy sny o nich mogą być piękne? Co oznacza sen o kwiatach? | Kurier Lubelski\nKwiaty są piękne, ale sny o nich nie zawsze są pozytywne. Miałeś sen o kwiatach? Sprawdź, co na ten temat mówi sennik. unsplash\nSennik: kwiaty. Doniczkowe, polne, sztuczne...\nTo, w jaki sposób pojawiają się kwiaty we śnie, ma znaczenie w interpretacji snu. Co innego oznacza sen o kwiatach doniczkowych, a co innego o kwiatach ciętych. Zobacz, co sennik mówi o kwiatach we śnie, w zależności od tego, jak występują w marzeniu sennym.\nKwiaty doniczkowe- na jawie doniczka podtrzymuje życie kwiatom. Podobnie jest w snach. To znak, że uczucie, które żywimy do kogoś może się utrzymać przez dłuższy czas. Zbita doniczka oznacza z kolei zakończenie jakiegoś etapu w życiu.\nSztuczne kwiaty- taki sen zwiastuje pogorszenie sytuacji w życiu prywatnym i zawodowym.\nDziko rosnące, polne kwiaty- sen o takich kwiatach oznacza naturalne piękno i brak respektu dla sztuczności.\nKwiaty cięte- sen o ciętych kwiatach jest przestrogą przed lekkomyślnym postępowaniem, które może później doprowadzić do żalu. Ten sen jest również bodźcem do tego, byś był bardziej naturalny.\nZasuszone kwiaty- ostrzeżenie przed złymi wspomnieniami z przeszłości, które powrócą. Trzeba więc rozwiązać nierozwiązane sprawy, by mieć spokojną przyszłość.\nKwiaty w ogrodzie- oznaka radości i zysku. Jeśli we śnie widzisz wiele kwiatów rosnących w ogrodzie to nie masz potrzeby martwić się byle czym.\nKwiaty pogrzebowe- sen o kwiatach pogrzebowych nie zwiastuje niczego dobrego. Podobnie jak sen o cmentarzu, tak i widok kwiatów pogrzebowych wzbudza w nas smutek. Jeśli przydarzył ci się taki sen, może obawiasz się o stratę bliskich ci osób.\nKwiaty kwitnące na suchej ziemi- ten sen zwiastuje przykre doświadczenia, ale i zapracowanie sobie na szacunek innych.\nBukiet kwiatów- na jawie dajemy go w podziękowaniu za ciężką pracę, a także z wdzięczności. Jeśli we śnie dostajesz go, zostaniesz za coś nagrodzony.\nKwiaty w wodzie- jeśli we śnie widzimy kwiaty w wodzie, ten sen jest zapowiedzią smutnych chwil.\nCo oznacza sen o kwiatach w danym kolorze?\nTo, co oznacza sen o kwiatach, zależy też od tego, w jakim kolorze były. Skup się i postaraj sobie przypomnieć ze snu ten szczegół - to może pomóc ci dotrzeć do ukrytego znaczenia twojego snu.\nBiałe kwiaty- symbol smutku i nadejścia kłopotów, uniemożliwiających osiągnięcie wyznaczonego przez siebie celu.\nŻółte kwiaty- oznaka zbliżających się problemów w interesach oraz strat finansowych, spowodowanych wysokimi wydatkami. Sen o żółtych kwiatach może również symbolizować zazdrość.\nNiebieskie kwiaty- symbol nieuzasadnionego szczęścia osoby śniącej.\nFioletowe kwiaty- pojawiające się we śnie fioletowe kwiaty stanowią odzwierciedlenie smutku i melancholii. Zarówno niebieskie, jak i fioletowe kwiaty oznaczają też tajemnicę.\nCzerwone kwiaty- symbolizuje osłabienie, chorobę, a nawet śmierć bliskiej osoby i to pomimo, że czerwone kwiaty kojarzą się z gorącym uczuciem i miłością. Nie można więc lekceważyć swojego zdrowia. Wyjątek stanowią czerwone róże, które faktycznie symbolizują miłość.\nPomarańczowe kwiaty- sen o pomarańczowych kwiatach zapowiada radosne chwile, które spędzisz w gronie bliskich osób.\nSennik: kwiaty. Dawałeś je komuś lub zrywałeś we śnie? Sprawdź, co to znaczy\nNie zawsze sen o kwiatach pokazuje je tylko rosnące gdzieś. Czasem kwiaty we śnie mogą być przez nas otrzymywane lub komuś wręczane - to także nie pozostaje bez znaczenia dla interpretacji. Jeśli więc w marzeniu sennym widziałeś wianek z kwiatów, zrywałeś kwiaty albo je wyrzucałeś, wiedz, że również na ten temat coś do powiedzenia ma sennik. Kwiaty mogą mieć różną rolę we śnie, a to z kolei wpływa na ich znaczenie we śnie.\nDawanie komuś kwiatów- znak, że powinieneś zachować więcej pewności siebie.\nZwiędłe kwiaty- zły omen. W twoim życiu są jakieś zagrożenia, którym musisz sprostać.\nKwitnące kwiaty- sen o kwitnących kwiatach oznacza, że masz wiele pozytywnych uczuć. Dużo zależy jednak od koloru kwiatów.\nNawożenie kwiatów- na jawie nawozimy kwiaty po to, by lepiej kwitły. Sen o nawożeniu kwiatów to znak, że musisz pracować, by mieć szacunek innych.\nWianek z kwiatów- może zapowiadać formalny związek. Jeśli go otrzymujesz, musisz nabrać szacunku do osoby, z którą wcześniej toczyłeś kłótnie.\nZrywanie kwiatów- zapowiedź dobrej passy i stałych uczuć. Jeśli zerwałeś kwiaty, ale wyrzuciłeś je, oznacza to, że zaprzepaściłeś swoją szansę na szczęście.\nWyrzucić kwiaty- taki sen ma negatywny wydźwięk. Stracisz bowiem szansę na szczęście z własnej winy.\nDostać kwiaty- dobry znak. Jeżeli we śnie dostajemy kwiaty, oznacza to, że nasze działania w końcu zostaną dostrzeżone, a twoje starania będą nagrodzone. Odczujesz z tego powodu satysfakcję i zadowolenie z podjętych działań.\nznaczenie snów o kwi...\nGość 29.08.2019 10:48:41\nA tak jeszcze, a pro po oneironautyki i ogólnie snów, czytał ktoś albo oglądał coś z tego tematu? Ja jestem w trakcie czytania "Przejąć Loco Torre" (jest na blogu Teksty-aplana).\nPóki co, myślę że ciekawym zabiegiem jest stworzenie fikcyjnego lądu przez autora , który z czasem odzwierciedla to, jak by wyglądał umysł, gdyby go przedstawić jako ląd.