Żywienie dla czterech żywiołów\nzapraszamyZapraszamy do zapoznania się z artykułem "Żywienie dla czterech żywiołów" przygotowanym przez naszego eksperta Amber.\nOd tego jakim ktoś jest żywiołem zależy wiele. To, czy ktoś jest Wodą, Ogniem, Ziemią czy Powietrzem pokazuje jaki temperament, zachowanie, mocne i słabe strony może mieć. Nie zawsze dany człowiek będzie idealne odwzorowywał tylko jeden żywioł. Ważne jest więc znaleźć swój żywioł dominujący. Pomoże to nie tylko w poznaniu siebie, ale także w lepszym dbaniu o swoje ciało. Żywioły bowiem powinny być inaczej karmione. Inne rzeczy służą Wodzie, inne Ziemi. Jedne pokarmy są idealne dla Ognia, podczas gdy te same mogą szkodzić Powietrzu.\nOgień płonie i pochłania wszystko na swojej drodze. Jest szybki, energiczny, dynamiczny. Ale czy to pochłanianie wszystkiego nie zakończy się kołem ratunkowym wokół brzucha? Osoby tego żywiołu mają duży apetyt, ale także bardzo dobrą przemianę materii - szczęściarze! Są to więc częściej osoby szczupłe. Ważna jest jednak w ich wypadku dobra dieta, ponieważ często miewają różnego rodzaju zapalenia, wrzody, a nawet problemy skórne, które wywołać mogą źle dobrane posiłki. Przy złym żywieniu mogą być poirytowani, zbyt gwałtowni, a także często mogą cierpieć na refluks, wzdęcia, hemoroidy czy zgagę. Wskazane dla ognia są przede wszystkim ziarna i warzywa. Dobrymi ziarnami dla nich są m.in. jęczmień i owies. W diecie nie powinno zabraknąć również siemienia lnianego, pestek dyni i orzechów. Te ostatnie należy jednak jeść z umiarem, ze względu na dużą zawartość tłuszczy. Z warzyw dla ognia najlepsze są te zielone i liściaste - sałata, szpinak i jarmuż. Dbając jednak o zróżnicowaną dietę warto sięgać po warzywa każdego koloru: czerwone -buraki, pomidory, papryki i rzodkiewki; pomarańczowe i żółte - marchewki, dynie i kukurydze czy fioletowe bakłażany. Zwłaszcza zielone warzywa ochłodzą nieco ogień w żołądku. Wskazane, ale z umiarem, jest także olej kokosowy i lniany. Idealnymi ziołami dla ognia jest mięta (działa dobrze na refluks i zgagę), kminek (pomaga trawić), koper włoski czy też kolendra i żeń-szeń. Osoby z tego żywiołu mogą także przygotowywać dla siebie toniki terapeutyczne, najlepiej z liści jeżyny, jaśminu czy hibiskusa. Ogień powinien ograniczyć słodycze, uważać z ostrymi przyprawami, a także całkowicie wyeliminować ze swojego życia używki - alkohol i papierosy. To właśnie te rzeczy najbardziej narażają żołądek na stan zapalny.\nZiemia jest zupełnie inna niż Ogień. Jest wolniejsza, bardziej zdystansowana i stateczna. Ta powolność niestety może być także widoczna w trawieniu, przez co osoby tego żywiołu mogą być znacznie pulchniejsze niż osoby ognia. Ziemiści często mają figurę jabłka, czyli najszybciej tyją w okolicach brzucha - to może być niestety niebezpieczne i w konsekwencji może doprowadzić do wielu schorzeń. W takiej sytuacji Ziemia zawsze musi mieć się na baczności. Nawet małe pofolgowanie sobie może doprowadzić do utraty energii, której i tak Ziemia ma mniej niż Ogień, a nawet może doprowadzić do poważnej choroby. Złe odżywianie może doprowadzić do utraty energii, ospałości i uczucia ociężałości. W tym żywiole często są również wpisane skłonności do problemów z wątrobą, nerkami, drażliwością jelitową czy alergii pokarmowej. Ziemia zawsze powinna dbać o równowagę energetyczną i dotyczy to przede wszystkim spożywanych przez nią posiłków. Zła dieta może doprowadzić do rozdrażnienia i częstych zachcianek, co tworzy lawinę potknięć i prowadzi do otyłości i chorób. Pozytywnie działają na Ziemię warzywa, zdrowe tłuszcze i białka. Warzywa najlepiej wybierać zielone i liściaste, czyli tak samo jak w przypadku Ognia - jarmuż, sałatę i szpinak. Oprócz nich wyjątkowo wskazana jest cykoria, pomidory, buraki, marchew, pietruszka, fasolka szparagowa, owoce dzikiej róży, kiwi, jabłka, agrest i jagody. Zdrowe tłuszcze, których warto sobie dostarczać to np. olej oliwkowy, lniany czy kokosowy, ale także awokado czy ryby, jajka i orzechy. Białka to cała gama produktów od nabiału, chudego mięska poprzez lekkie i zdrowe owoce morza, a kończąc na roślinach strączkowych. Wskazanymi ziołami jest mniszek lekarski, szałwia, rumianek i majeranek. Tonik leczniczy dla Ziemi jest idealny z rumianku i imbiru. W przypadku złych produktów dla Ziemi to niestety są to przede wszystkim polskie (pyszne) tłuste potrawy i słodycze. Dodatkowo niewskazany jest nadmiar węglowodanów, zbóż, tłuszczy, a także słodkich napoi gazowanych.\nWoda z natury bywa zmienna, tajemnicza, na pierwszy rzut oka nieco chłodna i niepewna. Z reguły bardziej obserwuje, niż uczestniczy w życiu. Ważne są dla niej emocje i wewnętrzny głos intuicji. Podświadomie Woda wybiera chłodzące produkty, lecz nie zawsze sprzyjają one jej zdrowiu. Apetyt wodnistych bardzo zależy od odczuwanych przez nie emocji. Mogą oni nagle bez powodu przestać jeść, a już za chwilę bez opamiętania szukać i spożywać wszystko, co znajdą na swojej drodze. Zwłaszcza w sytuacjach stresowych ten żywioł może cierpieć na problemy natury pokarmowej - zaparcia, bóle brzucha, żołądka czy ogólną niestrawność. Chłodne pokarmy, po które często możecie sięgać, niekorzystnie wpływają na stawy i mięśnie, a także pracę żołądka - tak więc ważne jest znalezienie równowagi i sięganie po potrawy, które rozgrzeją Was od środka. Brak równowagi energetycznej może doprowadzić do poważnego osłabienia i apatii. Ważne jest także ogarnięcie tego chaosu nagłych zachcianek i wprowadzenia stałych posiłków. Ważne są dla nich warzywa, zboża i owoce. Waszym żywiołem jest woda, przy której tak chętnie mieszkacie lub wypoczywacie. Woda dodaje Wam siły, koi nerwy, a także doskonale wpływa na Wasze zdrowie. Wasze posiłki powinny obfitować w ryby i owoce morza, gotowane na parze warzywa i chudziutkie mięso, produkty bogate w magnez, potas i żelazo. W Waszej kuchni nie powinno zabraknąć: ciemnego kakao, gorzkiej czekolady, pomidorów pod każdą postacią, pietruszki, selera, buraka, marchwi, orzechów włoskich, migdałów, szpinaku, arbuza, świeżo wyciskanych soków warzywnych i owocowych, buraków, grzybów, kaszy, czarnej porzeczki, lubczyku, kopru, majeranku, imbiru, pieprzu cayenne czy pieprzu ziołowego. Zboża to głównie owies i pszenica. Wyeliminować z jadłospisu należy potrawy chłodzące, surowe, kawę oraz mrożonki. Woda sama w sobie jest już zimna, dlatego tak ważne jest abyście poszukiwali ciepła również w potrawach, które spożywacie.\nŻywioł powietrza w odżywianiu jest bardzo zbliżony do żywiołu Wody. Jest to żywioł myślicieli i intelektualistów. Często tak przyziemna kwestia jak jedzenie nie jest dla nich niczym atrakcyjnym i często o niej najzwyczajniej zapominają. Wobec takiego zapominalstwa ważne jest wprowadzenie ładu i konkretnych godzin na spożywanie posiłków o konkretnej kaloryczności. Nie jest to jednak zbyt proste - na początek warto zapoznać się z tabelami żywieniowymi, które podpowiedzą Wam, która produkty dobrać do jadłospisu. Dodatkowo Powietrze również jak Woda jest żywiołem zimnym, który należy rozgrzewać również poprzez posiłki. Pozytywnie wpływają na Wasz organizm warzywa, owoce, zboża oraz zdrowe oleje i orzechy. Pamiętać należy, żeby olejów i orzechów nie stosować w nadmiarze. Szczególnie polecanymi dla Was produktami są młode, świeże warzywa m.in.: fasolka szparagowa, szpinak, bakłażan, papryka, brokuły, cykoria, kapusta kiszona, pietruszka, seler i jarmuż. Owoce m.in. grapefruit, ananas, gruszka, arbuz i jabłka. Wszelkiego rodzaju kasze, ryby i owoce morza, chude mięso i produkty mleczne. Warto, abyście sięgali częściej po kefir, siemię lniane, oliwę z oliwek, i znany z dobroczynnych dla wątroby właściwości - ostropest. Zalecanymi dla Was ziołami są m.in.: majeranek, mięta, koper włoski, kminek, bazylia i tymianek. Zdrowymi ziołami są również pieprz, imbir i goździki. Toniki terapeutyczne dla wewnętrznego rozgrzania powinny bazować na na kardamonie lub cynamonie. Zrezygnować należy z potraw chłodzących organizm jak wieprzowina, banany, ogórki czy też grzyby. Powietrze nie powinno także pić kawy, tylko szukać źródła energii w innych potrawach, najlepiej owocach. Całkowicie niewskazany jest także alkohol.\nŻywioły są różne i różne są także rzeczy jakie powinny jeść. Naszą dietę powinniśmy dobrać do naszego wieku, aktywności fizycznej i stanu zdrowia. Wspomagać możemy się poprzez numerologię, znajomość Zodiaku czy rady ze strony Kart wróżebnych. Oczywiście nie zawsze jest to łatwe do pogodzenia, szczególnie jak w jednym domu mieszkają zupełnie różne żywioły czy liczby numerologiczne. Można natomiast delikatnie zwiększać lub zmniejszać porcje danego produktu, szukać tych produktów, które są wspólne dla każdego z nas. To wszystko jest dla zdrowia, więc warto niekiedy dla takiego efektu trochę się przemęczyć.


Led Wiszące Lampy\nDom > Products > Led Wiszące Lampy\n(Wszystkich 24 Produkty dla Led Wiszące Lampy)\nLed Wiszące Lampy - producent, fabryka, dostawca z Chin\nJesteśmy wyspecjalizowanymi Led Wiszące Lampy producentami i dostawcami / fabryką z Chin. Sprzedaż hurtowa Led Wiszące Lampy o wysokiej jakości w niskiej cenie / taniej, jednej z Led Wiszące Lampy wiodących marek z Chin, Laidi(Zhongshan) Lighting Co.,Ltd..\nTag: Lampa Led żyrandol , Żyrandol ze stali nierdzewnej , Led wiszące lampy\nTag: Lampy wiszące Crystal LED , Schody Led Wiszące Lampy , Żyrandol ze schodów kryształowych\nLaidi Lighting Factory to profesjonalny producent luksusowych opraw oświetleniowych. Oferujemy szeroką gamę produktów oświetleniowych, w tym kryształowe żyrandole, lampy LED, lampy wiszące, lampy sufitowe, projekty oświetlenia itp hotelu kryształowe...\nkryte jasne żyrandole kryształowe led wiszące lampy\nTag: Kryte jasne żyrandole , Jasne kryształowe żyrandole , Lampa wisząca LED Crystal\nLaidi Lighting Factory to profesjonalny producent luksusowych opraw oświetleniowych. Oferujemy szeroką gamę produktów oświetleniowych, w tym kryształowe żyrandole, lampy LED, lampy wiszące, lampy sufitowe, projekty oświetlenia itp hotelu kryte jasne...\nNowoczesne lampy sufitowe ze stali nierdzewnej\nTag: Nowoczesne lampy sufitowe , Nowoczesne lampy sufitowe , Nowoczesne lampy sufitowe\nNowoczesne lampy sufitowe ze stali nierdzewnej Górna stal nierdzewna dla lekkiego korpusu, dobrze wypolerowana. i używamy błyszczącego kryształu K9. Miękkie światło do dekoracji domu. Nowy reflektor LED do źródła światła, dwukolorowy CCT można...\nFactory outlet K9 kryształowe nowoczesne lampy sufitowe Górna stal nierdzewna dla lekkiego korpusu, dobrze wypolerowana. i używamy błyszczącego kryształu K9. Miękkie światło do dekoracji domu. Nowy reflektor LED do źródła światła, dwukolorowy CCT...\nHurtownie Led Wiszące Lampy z Chin, potrzebna, aby znaleźć tanie Led Wiszące Lampy tak niskiej cenie, ale wiodących producentów. Wystarczy znaleźć wysokiej jakości marki dniu Led Wiszące Lampy produkują fabryki, można również informacje zwrotne o tym, co chcesz, zacznij oszczędzać i zapoznania się z naszą Led Wiszące LampyMamy'll odpowiedzieć Ci najszybciej.


Wytrzymałe zabawki dla psa, czyli dlaczego pies niszczy zabawki -\nWytrzymałe zabawki dla psa, czyli dlaczego pies niszczy zabawki\nWytrzymałe zabawki dla psa to coś, czego poszukuje wielu opiekunów. Nic dziwnego, bo w końcu chcemy zapewnić swojemu przyjacielowi rozrywkę. Jednak bardzo często zdarza się, że pies niszczy zabawki, a to prowadzi właśnie do ciągłego poszukiwania czegoś bardziej trwałego i wytrzymałego.\nW dzisiejszym wpisie chciałbym się skupić właśnie na tym, ponieważ bardzo często jestem proszony o pomoc w doborze ”naprawdę wytrzymałej zabawki dla psa”. Widzę, że to kłopot wielu opiekunów, którzy czują, że ciągle muszą szukać nowych sposobów na zajęcie psa, a standardowe zabawki starczą na kilkanaście minut.\nJednak w tym artykule chciałbym poruszyć bardziej temat odpowiedniego stosowania zabawek i ich prawidłowego doboru. Trzeba zrozumieć jedną prawdę – psy mają naprawdę mocne zęby i są bardzo silne. Jeżeli szukalibyśmy zabawki tylko pod kątem wytrzymałości i podatności na ”zniszczenie” przez psa to szybko doszlibyśmy do wniosku, że jedyną zabawką dla naszego przyjaciela może być solidny kamień albo lita, stalowa belka.\nBardzo bym chciał, abyśmy nie skupiali się aż tak na wytrzymałość mechaniczną zabawki, a skoncentrowali na odpowiednim doborze produktów i prawidłowym ich wykorzystaniu, dzięki czemu możemy otworzyć się na naprawdę fajne, nowe doświadczenia.\nPies niszczy zabawki – dlaczego?\nPrzede wszystkim trzeba zadać sobie właśnie to pytanie – dlaczego pies zniszczył swoją zabawkę? Przecież dopiero co ją kupiliśmy. Daliśmy psu, a po 30 minutach już widzimy ją w strzępach. Czy pies robi to specjalnie? A może producenci przycinają na jakości? Może to właśnie po to robią słabe zabawki, żeby szybko się psuły i trzeba było kupić nową? Bardzo ciekawa teoria spiskowa :)\nPrawda jest taka, że większość psów ma naturalną potrzebę niszczenia. Nie każdemu musi podobać się to porównanie, ale to cecha ewolucyjna. W naturze dzikie psy lub wilki rozszarpują swoją ofiarę co jest elementem tzw. łańcucha łowieckiego. Pies nie robi tego specjalnie, ale ma naturalną potrzebę potrząsania, rozrywania i rozgryzania. Dlatego też zabawa w szarpanie i przeciąganie jest u psów tak popularna, ponieważ symuluje w pewien sposób ten łańcuch. Nie oznacza to oczywiście, że pies wszędzie szuka tej swojej ”ofiary”. Nie ma w tym agresji, pies prawdopodobnie sam tego świadomie nie rozumie, ale ma taką wewnętrzną potrzebę i ma dużą frajdę z pewnej ilości destrukcji.\nJuż małe szczeniaki chętnie bawią się w ten sposób ze swoim rodzeństwem. Wystarczy dać im jakąś szmatkę lub starą koszulkę, a maluchy będą ją rozszarpywać, przeciągać między sobą i ochoczo rozrywać. Czy jest to złe? Absolutnie nie. To dla psa całkowicie naturalne. Czy wiesz, że psy są jednym z niewielu gatunków, który bawi się nawet w dorosłości? Oznacza to, że nasz pies nawet będąc w sile wieku chętnie będzie się bawił.\nCo to wszystko znaczy? To, że jeśli kupimy nową zabawkę i damy psu to pies ”zajmie” się nią w taki sposób, do którego jest przyzwyczajony. Czyli najczęściej weźmie zabawkę w zęby, przytrzyma łapami i będzie sobie ją powoli rozgryzał. Albo zacznie biegać i trzymając zabawkę w zębach miotać nią na wszystkie strony. Zabawą psa w tej sytuacji jest właśnie dążenie do jej rozszarpania, które daje psu ogromną satysfakcję.\nBiorąc pod uwagę fakt, że pies ma naprawdę silne szczęki i ostre zęby to taka zabawa nie będzie trwała długo.\nWytrzymałe zabawki dla psa – czy to jest najważniejsze?\nMożemy więc dojść do wniosku, że w takim razie najważniejsza jest wytrzymałość zabawki. Oczywiście na rynku znajdziemy specjalne zabawki, które wykonane są ze wzmocnionych materiałów. Może to być bardzo twarda guma albo szarpaki z węża strażackiego.\nI generalnie można się z tym zgodzić, ale takie myślenie ma kilka błędów. Pierwszym jest fakt, że często w samodzielnej zabawie celem psa jest zniszczenie zabawki. To właśnie ten kulminacyjny moment ”rozerwania” daje psu najwięcej satysfakcji. Jeśli więc nie będzie to możliwe to pies może zabawką się znudzić. Fajnie, że zabawka jest wytrzymała, ale co z tego, jeśli pies nie chce się nią bawić? Nie da się ukryć, że sztywny kawałek gumy nie wygląda zachęcająco.\nKolejna sprawa jest taka, że zamykając się wyłącznie na ”najbardziej wytrzymałe” zabawki ograniczamy swój wybór, ale również ograniczamy dostęp psa do rozrywek. Jest wiele świetnych zabawek, które są delikatniejsze w obyciu, ale dają psu masę korzyści. Osobiście gorąco zachęcam do próbowania nowych rzeczy, bo to właśnie jest fajne. Warto starać się rozszerzać swój repertuar rozrywek. Oczywiście nie znaczy to, że wytrzymałe zabawki są złe – po prostu warto dobrać zabawkę do tego, na czym nam zależy.\nPrzykładowo jeśli chcemy ćwiczyć z psem frisbee to szukamy dysku. Profesjonalne dyski świetnie latają, ale wykonane są z tworzywa, które pies może zniszczyć i zapewne po długich treningach to zrobi. Czy to znaczy, że ten dysk jest zły? Za to możemy kupić dysk z twardej gumy, który być może jest bardziej wytrzymały, ale nie pozwala już aż tak kontrolować lotu, a korzystanie z niego będzie mniej wygodne.\nNasza Legion kocha frisbee i my stosujemy gumowy dysk od Trixie (ten model). Nie jest to najbardziej wytrzymały dysk na rynku i rzucając kilka razy dziennie każdego dnia okazuje się, że takich dysków potrzebujemy 2-3 miesięcznie, ponieważ w końcu pękają od nacisku zębów. Próbowaliśmy chyba wszystkich frisbee na rynku, ale Legion lubi tylko to. Widocznie stopień miękkości gumy najbardziej jej odpowiada.\nCzy mam szukać trwalszego dysku, z którego pies nie będzie zadowolony? Moim zdaniem lepiej stosować to, co pies lubi. Musimy się czasami zastanowić czy zależy nam na trwałości zabawki, czy na zadowoleniu psa i znaleźć odpowiedni kompromis.\nWytrzymałe zabawki dla psa – jak dobrać zabawkę?\nZ mojego doświadczenia wiem, że wielu opiekunów nie za bardzo wie jak dobierać zabawki dla swojego psa. Często spotykam się z tym, że początkujący psiarz kupuje cały karton różnych zabawek, ale stosuje je w ten sam sposób. Podaje je psu i oczekuje, że pies sam się będzie nimi bawił. I jak najbardziej pies bawi się sam, ale w rozrywanie. Potem jest problem ”mój pies stale niszczy zabawki”.\nRozwiązaniem jest odpowiedni dobór zabawki, ale również odpowiedni sposób samej zabawy. Mój ulubiony przykład to szarpaki. Na rynku znajdziemy mnóstwo świetnych zabawek, które przeznaczone są (jak sama nazwa wskazuje) do szarpania. Jednak wielu psiarzy stosuje je właśnie tak, że daje je psu do samodzielnej zabawy. Nawet jak ktoś do mnie pisze to pyta ”czy ten gryzak jest wytrzymały”, a ja muszę tłumaczyć, że to nie jest gryzak, a szarpak.\nWielu opiekunów stosuje właśnie szarpaki jako gryzaki – w sensie do gryzienia przez psa. Potem spotykam się z opiniami, że ”słaby szarpak, pies zniszczył go w 10 minut”. Trudno, żeby nie zniszczył zabawki z materiału, jeśli pozwalamy na jej ciągłe gryzienie :)\nJak więc bawimy się szarpakiem? Generalnie po każdej stronie szarpaka ktoś powinien być – preferowanie z jednej strony opiekun, a z drugiej pies. Zadaniem każdej strony jest odebrać drugiej szarpak poprzez płynne ruchy poziome. Jedna strona w końcu wygrywa i odbiera szarpak. Wtedy powinna zacząć uciekać, a druga próbuje szarpak zabrać. Przykładowo uciekamy z szarpakiem, pies go nam łapie, chwile się przeciągamy i pies odbiera szarpak. Wtedy my gonimy psa, chwytamy zabawkę i znowu się przeciągamy.\nI tak to powinno wyglądać. Pies ma chwytać zębami szarpak i go z nami przeciągać, a nie leżeć z zabawką i ją sobie rozgryzać. Warto też patrzeć przy szarpakach trochę pod siebie. Ja lubię takie szarpaki dla psa, ponieważ amortyzacja mocno zwiększa komfort zabawy.\nNiejako każdy typ zabawki jest projektowany pod konkretną czynność. Naturalnie można na rynku znaleźć szarpaki bardziej i mniej wytrzymałe. Tutaj trzeba popróbować i dostosować coś pod naszego psa i samą zabawę. Przykładowo przy zabawach siłowych jak właśnie szarpanie to raczej większe psy mogą potrzebować solidniejszej zabawki niż małe rasy. Nie jest to oczywiście regułą, bo każdy pies jest inny i bawi się inaczej.\nZabawki dla psa – nie tylko zabawa fizyczna\nZabawy fizyczne to coś normalnego. Wiele osób bawi się z psem w frisbee, aportowanie lub przeciąganie. Zabawki stosowane do zabaw, które wykorzystują siłę psa są w pewien sposób dostosowane do tej formy zabawy. Tutaj jeszcze zgodzę się, że ewentualnie na wytrzymałość warto zwrócić uwagę, chociaż nadal uważam, że duży wpływ na żywotność zabawki będzie miała technika samej zabawy.\nNatomiast na rynku znajdziemy również zabawki lub akcesoria do zabaw umysłowych i tutaj najważniejsza jest ich funkcjonalność, a raczej nie powinniśmy zwracać uwagi na wytrzymałość. Przykładowo świetną formą zabawy, którą bardzo polecam są zabawy edukacyjne. Zabawki takie wykonane są najczęściej z tworzywa, mają różne ruchome elementy, zapadki lub szufladki.\nKorzystając z takich zabawek na pewno trzeba obserwować psa i korygować formę zabawy. Ogólnie powinniśmy to robić ze wszystkimi zabawkami – ja ogólnie nie jestem fanem zostawiania psu zabawki i nie zwracania na niego uwagi, myślę, że pewien nadzór zawsze powinien być.\nZabawki edukacyjne skonstruowane są w taki sposób, aby umożliwić opiekunowi schowanie przysmaków w taki sposób, aby pies musiał rozwiązać zagadkę. Na przykład chowamy smakołyk w szufladce, do której doczepiony jest sznur. Pies powinien pociągnąć za sznurek, otworzyć szufladkę i wziąć w nagrodę smakołyk. Ogólnie mógłby też trącić wszystko łapą, obrócić i patrzeć co wyleci – na takie rozwiązanie raczej nie powinniśmy pozwolić, a zachęcać psa do spokojniejszej, mniej siłowej techniki.\nI tutaj też ktoś może powiedzieć ”zostawiłem psa na 10 minut, a on połamał zabawkę, słaba wytrzymałość, więc nie polecam”. Jednak trzeba wiedzieć, że budowa zabawki o ile ma w pewien sposób zapewnić jej stabilność i podstawową wytrzymałość, tak na pewno nie jest zaprojektowana, żeby nią na przykład rzucać.\nDecydując się na zabawki edukacyjne i umysłowe przede wszystkim warto zwrócić uwagę na ich funkcję, możliwości i poziom trudności. Jeśli będziemy kierowali się wyłącznie wytrzymałością to nasz wybór jest mocno ograniczony, o ile w ogóle będzie. Z mojego doświadczenia takimi bardziej wytrzymałymi zabawkami edukacyjnymi są te od Outward Hound np: ten model. Wykonane są z grubego tworzywa kompozytowego i są naprawdę solidne w porównaniu z innymi, które stosowaliśmy.\nWytrzymałe zabawki dla psa – pies ma się bawić sam?\nMoim zdaniem trzeba też być ze sobą szczerym. Czy rzeczywiście chcemy dać psu rozrywkę, czy po prostu chcemy, aby pies dał nam spokój i sam się czymś zajął? Wiele osób kupuje mnóstwo zabawek, byleby pies się odczepił. Jednak tego nie przyznają otwarcie i dlatego na siłę szukają czegoś ”wytrzymalszego”. Szczerze? To zupełnie normalne. Pies to wspaniały przyjaciel, ale też każdy powinien mieć czas dla siebie. Nie ma nic złego w tym, że nie chcemy, aby pies cały czas wymuszał naszą uwagę.\nJeśli będziemy jednak z tym otwarci to tym łatwiej będzie komuś doradzić odpowiedni produkt. Ponieważ jest czymś zupełnie innym dobór zabawki wytrzymałej, a dobór zabawki do konkretnego celu. Zamiast bombardować psa różnymi zabawkami lepiej wybrać kilka, ale konkretnych. Wtedy będziemy zadowoleni z efektów, a nie będziemy się denerwować, że kolejna zabawka jest zniszczona.\nOk, to szczerze – chcemy mieć chwilę dla siebie i żeby pies nam nie przeszkadzał? Świetnie. Tutaj mamy generalnie kilka rozwiązań. Żeby nie kierować tematu na inne tory to zakładamy, że nasz pies po prostu lubi robić różne rzeczy i ma dużo energii, a nie, że ma problemy behawioralne. Jeśli pies ma problemy z odpoczynkiem, jest przebodźcowiony lub znerwicowany to jest to sprawa dla specjalisty i zabawki same w sobie problemu nie rozwiążą.\nJednak jeśli behawioralnie wszystko jest ok to sprawa jest prosta. Przede wszystkim zawsze doradzam naturalne gryzaki. Są dla psa bardzo kuszące, pięknie pachną i jeszcze lepiej smakują. Dostępne są różne poziomy twardości, dzięki czemu nawet większemu psu rozgryzienie takiego zajmie dłuższą chwilę. Takie gryzaki świetnie realizują naturalne potrzeby psa.\nZ naszymi psami szczególnie często stosujemy suszone skóry, które naprawdę dobrze się sprawdzają. Oczywiście dużo zależy od psa, jego wielkości, siły i zaangażowania, ale przykładowo naszemu Lempo (nasz najmłodszy samoyed) rozgryzienie takiego w całości zajęło ponad godzinę.\nJeżeli chcemy, żeby pies zajął się czymś sam to świetne są również wszelkie zabawki na przysmaki dla psa. W ogóle ja bardzo zachęcam do stosowania jedzenia w bardziej kreatywny sposób. Wiele psów woli samemu zapracować na swoje jedzenie, dlatego warto spróbować. Na rynku znajdziemy przeróżne modele. Od bałwanków, poprzez kule smakule, aż nawet po takiego bakłażana do wypełnienia jedzeniem. Samym ”wkładem” też można eksperymentować. Kremy, pasty, sucha karma, domowe pasztety dla psa, blendowane warzywa. Mnóstwo możliwości.\nZadaniem psa jest wydobycie jedzonka, co w zależności od zrobionego przez nas poziomu trudności może trwać długo. Najdłużej starczą zabawki wypełnione pastami i kremami, bo pies może jeszcze długo leżeć i wylizywać zabawkę do ostatnich drobinek :)\nZabawa z psem to przyjemność\nWytrzymałe zabawki dla psa to świetna sprawa, ale moim zdaniem powinniśmy zwrócić uwagę, żeby to była przede wszystkim przyjemność, a nie frustracja. Ciągła pogoń za ”jeszcze bardziej wytrzymałą” zabawką prowadzi do ograniczenia naszych opcji. Zachęcam do dobierania po prostu lepszych zabawek do celu, który chcemy zrealizować.\nTeż uważam, że nie ma nic złego, żeby kupić od czasu do czasu jakąś tańszą zabawkę typowo do zepsucia. Psy lubią niszczyć i myślę, że warto czasami im na to pozwolić. Świetnie się do tego nadają również stare koszulki lub ręczniki, które z powodzeniem sprawdzą się jako prowizoryczny szarpak :)\nPowodzenia i życzę wszystkim dobrej zabawy ze swoim psem!\n31,90 zł – 42,90 zł


Świetna sprzedaż map do Call of Duty - 21 milionów w 24 godziny | Gadżetomania.pl\nWszystkie osoby, które przy okazji wpisu o Modern Warfare 3 wypisywały w komentarzach, że CoD to dno i totalne badziewie, powinny chyba schować głowę w piasek. Mapy do Black Ops w ciągu 24 godzin kupiło ponad 1,4 miliona osób!\nMowa o dodatku First Strike, który w ciągu jednej doby znalazł prawie 1,5 miliona nabywców. Przypomnę, że paczka nowych lokacji do trybu multi kosztuje 15 dolarów. Jeśli pomnożyć to przez liczbę sprzedanych egzemplarzy w wymienionym wyżej okresie, zysk wynosi 21 milionów dolarów. Mowa tu o sprzedaży w ciągu 24 godzin od premiery! Większość gier pudełkowych nie jest aż tak rozchwytywana!\nWidać wyraźnie, że studio Activision, nawet bez Infinity Ward, wie, jak napełnić sobie kieszenie. Jeśli plotki o MW3 okażą się prawdziwe, chyba będą oni musieli zamówić sobie nowe portfele - seria Call of Duty to kura znosząca złote, strusie jajka.\nPS W porównaniu z paczką Stimulus Pack dla Modern Warfare 2, w przypadku First Strike można mówić o wzroście sprzedaży wynoszącym 20%. Nieźle — choć ogólna opinia graczy jest taka, że paczka zawierająca 4 nowe mapy i poziom trybu zombie nie powinna kosztować 15 dolarów. Co Wy o tym sądzicie? Nabijacie kieszenie udziałowców Activision?\nWybieramy gadżet tygodnia . Który podobał się Wam najbardziej? Epic Fail roku 2010. Nasza wspólna lista Koncesje, cenzura i kary. To wszystko czeka polskie serwisy WWW? Firefox 4 beta 1 już jest! Panie z bajek Disneya - realistycznie Keep it Clean. Nowy projekt Bungie Games Amazon: Kup DVD, zacznij oglądać od razu Mój pierwszy serial: "Miasteczko Twin Peaks" Microsoft wyda 80 mln dolarów na walkę z Google Zdjęcie, na które wszyscy czekali [foto] Jedzenie (niemalże) za darmo Drugie spotkanie XRAii w Rzeszowie, czyli rentgenem w marketing internetowy


Rzeczoznawca nieruchomości posiada wiele pracy | Blog z poradami\nSubmitted by admin on Thu, 02/18/2016 - 13:18\nTylko właściwe osoby mają możliwość ocenić wartość nieruchomości\nNie ma znaczenia, czy chcemy jakiś budynek odsprzedać czy nabyć, nim dojdzie do danej transakcji warto dokładnie ocenić jego wartość. Idzie o to, by któraś ze stron nie była skrzywdzona i by nie dochodziło do najmniejszych waśni. Przez to trzeba dopilnować, by nasze lokum zobaczyła dobra osoba, która wręcz świetnie zna się na własnej pracy, a co się z tym wiąże, będzie w stanie zaznaczyć jak wiele to wszystko okazuje się być warte.\nRzeczoznawca nieruchomości - nieruchomosci.dominplus.pl/ - posiada dobre wytyczne\nJeżeli chcemy zaznaczyć ile rzeczywiście okazuje się być warte nasze mieszkanie, to powinniśmy przypilnować, aby miał okazję je zobaczyć rzeczoznawca nieruchomości. (przeniesiony tutaj) On na podstawie dokładnego obejrzenia naszej nieruchomości, a również w oparciu o określone założenia, będzie mógł nam odpowiednio odpowiedzieć jaką cenę możemy wołać za własną nieruchomość - . Należy się liczyć z tym, że ma szansę ona się okazać dużo niższa aniżeli przypuszczaliśmy, a wówczas powinniśmy się dostosować do opinii wydanej nam przez takiego rzeczoznawcę. Zawsze też należy zamawiać osobę bezstronną, tak żeby strona przeciwna nie posiadała najmniejszych zarzutów co do sposobu wykonywania tego typu wyceny.\nCzy powiemy w jakim miejscu poszukiwać takiego rzeczoznawcy?\nJeśli chcemy przeprowadzić wycenę swojej nieruchomości, ale nie znamy nikogo odpowiedniego, to należy popytać w urzędach gminy czy miasta. Wtedy zainkasujemy kontakty na właściwą osobę, która zajmuje się tym na co dzień, więc będziemy posiadali świadomość, że wszystko zostanie przeprowadzone tak jak należy. Co więcej taka wycena po pewnym czasie ulega zmianie, zatem trzeba ją zrobić wtedy kiedy będzie to niezbędne, lub zwyczajnie co jakiś czas musimy ją powtarzać.


Podwyższone próby wątrobowe. Objawy, diagnostyka, leczenie - Sprawdzone\nPróby wątrobowe to badanie, które pozwala wstępnie ocenić kondycję wątroby. Do jego zrobienia wystarczy tylko mała próbka krwi. Jeśli narząd jest obciążony i nie pracuje prawidłowo, próby wątrobowe są podwyższone. Problemy często objawiają się bólem pod prawym żebrem. Poznaj inne objawy, które powinny skłonić cię do kontroli wątroby i metody leczenia w przypadku nieprawidłowego wyniku badań.\nPróby wątrobowe wykonuje się w ramach podstawowej diagnostyki stanu wątroby. We krwi ocenia się wtedy stężenie enzymów: ALAT i AspAT – obecne są w komórkach wątroby oraz ALP, GGTP – związane są z drogami żółciowymi. Sprawdza się też poziom bilirubiny – barwnika, który w wątrobie podlega przemianom, a potem wędruje do pęcherzyka żółciowego i pomaga trawić tłuszcze.\nWątroba nie boli, bo nie jest unerwiona, ale może uciskać na pobliskie narządy – wtedy na przykład odczuwasz ból pod prawym żebrem. Jak jeszcze daje Ci znać, że szwankuje?\nObjawy podwyższonych prób wątrobowych\nZdrowa wątroba świetnie się regeneruje, ale jeśli przez lata ją zaniedbujemy, w końcu da o sobie znać. Objawem tego może być kłucie w prawym boku i rozpieranie pod żebrami. Ale też fakt, że tyjesz i masz problemy ze zrzuceniem wagi. Ciągle jesteś zmęczona lub miewasz dolegliwości trawienne (wzdęcia, biegunki). Jeśli problemy takie się utrzymują lub nawracają, pora iść do lekarza, najpierw rodzinnego.\nOto najczęstsze objawy problemów z wątrobą:\nwzdęcia i uczucie ciężkości po posiłku\nobrzęki dłoni, kostek i twarzy.\nTakie dolegliwości powinny nas skłonić do kontroli wątroby. Wystarczy zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który skieruje nas na odpowiednie badania.\nJakie badania wątroby zleci lekarz?\nKondycję wątroby można sprawdzić m.in. za pomocą:\nPrób wątrobowych (czyli oznaczenia enzymów wątrobowych we krwi): ALT, AST, ALP, GGTP (wysokie GGPT wskazuje na zastój żółci, choroby trzustki lub nadużywanie alkoholu),\nOznaczenia poziomu bilirubiny całkowitej (to toksyczny produkt pochodzący z rozpadu czerwonych krwinek). Wzrost jej stężenia może wywołać żółtaczkę.\nWażne! Na badanie trzeba przyjść na czczo, a w poprzedzających pobranie krwi dniach lepiej nie jadać dań ciężkostrawnych i nie pić alkoholu, bo może to zafałszować wyniki.\nUwaga! Zakres norm może się nieco różnić zależnie od laboratorium, dlatego zawsze patrz też na widełki podane na wydruku twojego wyniku. Zawsze też pokaż go lekarzowi, który oceni sytuację uwzględniając twój ogólny stan zdrowia.\nLeczenie podwyższonych prób wątrobowych\nGdy próby wątrobowe są podwyższone, należy wykonać podstawową diagnostykę jamy brzusznej i ocenę wątroby, najlepiej w badaniu USG. Trzeba przeanalizować, co doprowadziło do uszkodzenia narządu i zastosować odpowiednią dietę.\nCzasem przyczyną podwyższonych prób są leki (niesterydowe leki przeciwzapalne, statyny czy leki przeciwdepresyjne). W takiej sytuacji należy regularnie wykonywać badania kontrolne. Lekarz może także zalecić przyjmowanie leku działającego ochronnie na komórki wątroby – np. sylimaryny, zawartej w wyciągu z ostropestu plamistego. Na rynku są dostępne leki bez recepty z sylimaryną. Warto sięgać po wysokie dawki (najwyższa dostępna to 150 mg).\nLekkostrawna dieta wątrobowa\nPamiętaj, że szkodzą jej m.in. alkohol, nikotyna czy leki zażywane w nadmiarze, zwłaszcza przeciwbólowe, przeciwzapalne i antybiotyki. Nie służy jej również tłuste jedzenie ani rygorystyczne diety odchudzające. Warto zatem wziąć pod lupę swoje nawyki zacząć je zmieniać.\nAby nie obciążać wątroby, należy przejść na lekkostrawną dietę.\nPosiłki powinny być małe, spożywane 4-5 razy na dobę.\nNależy unikać potraw tłustych oraz smażonych.\nTrzeba ograniczyć żywność wysokoprzetworzoną i słodycze.\nPodstawą kuracji powinny być zupy gotowane na bulionie z warzyw.\nWyeliminować trzeba alkohol i papierosy oraz mocną kawę i czarną herbatę.


Wywiad z profesjonalnym graczem obstawiającym tenis\nOd automatów wrzutowych i pokera do analizy statystyk i zakładów na tenis — spełnione marzenie Dana Wetsona, aby zmienić zamiłowanie do hazardu w sposób na życie. W niniejszym wywiadzie Dan Wetson zdradza, w jaki sposób codziennie zarabia na zakładach na tenis. Zapraszamy do lektury.\nZacznijmy od początku. Jak rozpocząłeś przygodę z profesjonalnymi zakładami?\nZacząłem hazard na poważnie, kiedy byłem na studiach. Było to około 18 lat temu, więc czuję się dosyć staro!\nPoznałem wtedy półprofesjonalnego gracza na automatach wrzutowych (gry z owocami), który był na tyle miły, żeby zdradzić mi swoje metody. Spędziłem mnóstwo czasu udoskonalając je i wprowadzając ogólne poprawki. Udało mi się zakończyć studia z oszczędnościami, a nie, jak to zwykle bywa, z dużym długiem.\nPo studiach na kierunku księgowość i finanse złożyłem podania do programów absolwenckich w kilku firmach, ale konkurencja była bardzo duża. Oczywiście szukając pracy, wciąż grałem na automatach i zdałem sobie sprawę, że znacznie lepiej wiodłoby mi się, przynajmniej przez jakiś czas, gdybym zaczął uprawiać hazard na pełen etat. Postanowiłem dać sobie pół roku, aby zarabiać wyłącznie na hazardzie. Nigdy nie żałowałem swojej decyzji.\nStopniowo zmieniałem swoje zainteresowania na inne rodzaje hazardu i przez jakiś czas grałem w pokera przez Internet zanim wprowadzono ustawę UIGEA (która znacznie utrudniła graczom z USA wpłacanie i granie). Następnie zająłem się zakładami sportowymi.\nNa jakie zdarzenia lubisz stawiać i jakiego oprogramowania używasz? Co daje więcej możliwości — zakłady przedmeczowe czy zakłady na żywo?\nOsobiście wolę zakłady na żywo, ponieważ trudniej jest znaleźć dla nich statystyki niż w przypadku zakładów przedmeczowych. Z tego powodu stworzyłem własne dane dla zakładów na żywo, których używam osobiście, a także udostępniam subskrybentom.\nLegendarny @puntdotcom doradził kiedyś, żeby zachowywać jak najwięcej danych i innych informacji. Całkowicie się z tym zgadzam.\nGeneralnie obstawiam zakłady na mecze. Istnieje kilka innych rynków bukmacherskich, które interesują mnie ze względu na lepszą płynność, ale są one często niedostępne.\nJeśli chodzi o oprogramowanie, nigdy jakoś szczególnie nie korzystałem z API z kilku powodów. Po pierwsze do zakładów korzystam przede wszystkim z systemu Mac, na który dostępnych jest mało tego typu programów. Może ktoś kiedyś skorzysta z tej luki na rynku oprogramowania. Po drugie szybkość nie jest dla mnie istotną kwestią, ponieważ wchodzę i wychodzę podczas przerw w grze, na przykład pod koniec meczu lub na koniec seta.\nJakich strategii zarządzania finansami używasz i jaka była Twoja najwyższa strata?\nZauważyłem, że gra w pokera dała mi doskonałe podstawy zarządzania finansami. W pokerze przyjmuje się, że do zagrania określonej stawki potrzeba wpłaty 40–50 pełnych wpisowych. Odpowiada to 2–2,5% Twoich funduszy, zakładając, że przegrasz całą stawkę w danej grze. Podobną zasadę stosuję w zakładach, a mój skrypt automatycznie oblicza moją stawkę podczas zakładów przy ustawionej maksymalnej kwocie straty.\nJeśli chodzi o moją największą stratę, staram się zbytnio nie rozwodzić nad zyskami i stratami z poszczególnych meczów, ponieważ są one nieodłączną częścią gry i zastanawianie się nad nimi jest niepotrzebną stratą energii.\nJak wygląda zwykły dzień tradera w zakładach tenisowych?\nDobre pytanie. To zależy od strefy czasowej wydarzenia. Teraz na przykład trwa sezon azjatycki, a więc mecze rozpoczynają się pomiędzy 3 a 6 rano czasu brytyjskiego. Biorąc pod uwagę czasy rozpoczęcia, przygotowuję dzienny arkusz zakładów dla każdego meczu wieczorem dnia poprzedniego. Wtedy również udostępniam go subskrybentom mojego serwisu.\nNastępnie staram się jak najwcześniej położyć spać i wstaję około 6–6:30 rano, ponieważ uważam, że wcześniej płynność zakładów na żywo jest dość słaba. Następnie kończę mój skrypt z uwzględnieniem potencjalnych punktów wejścia dla każdego meczu. Zajmuje mi to około 15 minut i wtedy szukam możliwości zawarcia zakładów.\nJest to nieco łatwiejsze podczas rozgrywek w Europie i USA ze względu na późniejsze godziny rozpoczęcia. Zwykle wstaję wtedy trochę później i przygotowuję wszystko rano przed meczami.\nTo trochę samotna praca. Można wprawdzie rozmawiać z innymi traderami przez Skype lub media społecznościowe, ale ciężko jest zrównoważyć rozmowy i koncentrację. Myślę, że w idealnej sytuacji i robiąc to przez krótki czas, unikałbym wszystkich rozpraszających elementów, jednak na dłuższą metę można by zwariować.\nJesteś znany jako trader korzystający ze statystyk. Czy ufasz czasem swojej intuicji, a jeśli tak, to do jakiego stopnia?\nMyślę, że trochę tak. Dość rzadko odchodzę od mojego skryptu, a jeśli już to robię, to skupiam się bardziej na unikaniu punktu wejścia niż na tworzeniu innego.\nGłównym obszarem, w którym używam intuicji, jest gromadzenie danych na codziennym arkuszu. Jako przykład mógłbym podać wybranie innego rozmiaru próbki dla danego gracza niż zwykle, ponieważ uważam, że używana z reguły próbka nie oddaje rzeczywistych umiejętności zawodnika lub jego szans w nadchodzącym meczu.\nKtóry tenisista jest według Ciebie godny uwagi?\nDanił Miedwiediew, 20-latek z Rosji. Uczynił niezwykłe postępy w ciągu kilku ostatnich miesięcy i znalazł się w tym tygodniu na rekordowym w swojej karierze 122. miejscu, czyli zmniejszył dystans do czołówki o połowę. W każdym z ostatnich turniejów Challenger dotarł do ćwierćfinałów, jeden turniej wygrał, a w innym grał w finale.\nJego statystyki robią wrażenie i ulegają ciągłej poprawie. Zaprezentował też umiejętności na wszystkich poziomach, co z pewnością będzie miało duży wpływ na jego ranking w przyszłości. Przez kilka pierwszych miesięcy 2017 roku nie będzie musiał bronić wielu punktów rankingowych, więc nie zdziwiłbym się, gdyby wkrótce wskoczył do pierwszej setki.\nJaka rada pomogła Ci najbardziej w Twojej karierze tradera tenisowego?\nLegendarny @puntdotcom powiedział kiedyś w wywiadzie, żeby zachowywać jak najwięcej danych i innych informacji. Całkowicie się z tym zgadzam.\nOstatnie pytanie: jaką radę mógłbyś dać obstawiającym, którzy chcą żyć z zakładów sportowych?\nPo rozmowach z wieloma obstawiającymi i traderami, którzy poprosili mnie o radę, stwierdzam, że wielu ludzi ma ogromny problem, jeśli chodzi o dyscyplinę i zarządzanie finansami. Według mnie możesz być najlepszym obstawiającym lub traderem na świecie, ale nie utrzymasz stałych zysków bez umiejętności zarządzania pieniędzmi oraz bez ograniczenia tiltu do najmniejszego możliwego poziomu.\nMożesz być najlepszym obstawiającym lub traderem na świecie, ale nie utrzymasz stałych zysków bez umiejętności zarządzania pieniędzmi.\nJeśli chodzi o finanse, należy także pamiętać, aby oddzielić swoje fundusze hazardowe od pieniędzy prywatnych. Spróbuj ograniczyć zaangażowanie w zakłady, zapewniając sobie wystarczającą ilość środków do życia w przypadku niepowodzenia — obstawianie pieniędzy przeznaczonych do spłaty kredytu nie jest zalecane!\nJeśli próbujesz stworzyć strategię obstawiania, zawsze upewnij się, że będziesz w stanie z niej uzyskać odpowiednio wysokie wygrane. Kilka razy w przeszłości powiodło mi się na niszowym rynku. Okazało się jednak, że postawienie dobrej stawki było niemożliwe lub że rynek nie miał żadnej płynności. Ostatecznie straciłem tylko czas, a więc innym radzę unikać podobnych sytuacji.\nZ szerszego punktu widzenia należy zawsze znaleźć dobre powody wejścia lub wyjścia z rynku, a nie obstawiać z powodu zachcianki lub przeczucia. Mam wrażenie, że tacy traderzy mają tendencję do przeceniania swoich możliwości.\nJeśli więc stawiasz na mecz przeciwko zawodnikowi, musisz wiedzieć, czemu to robisz. Czy robisz to, ponieważ gracz jest statystycznie słabszym zawodnikiem grającym przy siatce lub graczem o niskim procencie utrzymania serwisu, który w przeszłości zmarnował wiele doskonałych sytuacji, czy może dlatego, że kurs jest niski albo pamiętasz sytuację, w której zawodnik ten utracił pewne zwycięstwo, a która mogła być związana z paradoksem hazardzisty.\nFutbolDwa tygodnie temu\nFutbolwrz 7, 2018\nStrategia zawierania zakładówsie 31, 2018\nAnaliza przewagi własnego boiska\nTenissie 31, 2018\nAnalizowanie zmęczenia w trakcie Wielkich Szlemów\nBejsbolsie 25, 2018\nDlaczego podstawowe dane są niewystarczające podczas obstawiania rozgrywek MLB\nKto oferuje korzystniejsze zakłady: bukmacherzy czy giełdy zakładów?


Bez kategorii - ButterflyStudio.pl\nCechy doskonałej strony internetowej dla firmy Strona internetowa jest twarzą Twojej firmy i każdy chce wywrzeć pozytywne wrażenie. Co odróżnia jedną stronę internetową od innej? Każda firma ma obecnie witrynę internetową, ale czy wszystkie osiągają swój cel dzięki niej? Samo posiadanie strony internetowej po to, by ją mieć, nie wnosi żadnej wartości do Twojej firmy, … Czytaj dalej\nSzybkość wczytywania się strony i jej działania – Czym jest, dlaczego jest ważna i jak ją poprawić przy pomocy PageSpeed Insights!\n1 marca 2021 26 lutego 2021 przez admin\nSzybkość wczytywania się strony i jej działania – Czym jest, dlaczego jest ważna i jak ją poprawić przy pomocy PageSpeed Insights! Szybkość wczytywania się strony internetowej oraz jej działania są bardzo ważnymi czynnikami, które wpływają na pozycjonowanie strony internetowej. Wiele osób — właścicieli witryn nie przykłada wagi do tego elementu, starając się zoptymalizować witrynę pod … Czytaj dalej\nTOP 10 – największe atrakcje Częstochowy\n26 stycznia 2021 4 stycznia 2021 przez admin\nTOP 10 – największe atrakcje Częstochowy Tak jak obiecałem w poprzednim wpisie o Częstochowie – przedstawiam TOP10 największych atrakcji Częstochowy. Oczywiście subiektywnie 😉 Czym może nas oczarować Częstochowa? Wbrew pozorom wycieczki po terenie tego miasta nie można ograniczać do zwiedzenia sanktuarium na Jasnej Górze. Atrakcji i cennych zabytków jest tu znacznie więcej. Które z nich … Czytaj dalej\nPozycjonowanie stron internetowych, czyli czym jest, dlaczego warto i jak pozycjonuje się strony WWW!\n26 stycznia 2021 1 grudnia 2020 przez admin\nPozycjonowanie stron internetowych, czyli czym jest, dlaczego warto i jak pozycjonuje się strony WWW! Pozycjonowanie stron internetowych to popularny proces. To właśnie na nim opiera się strategia pozyskiwania klientów i reklamowania poprzez bycie w wyszukiwarce Google na wysokich pozycjach. Pozycjonowanie jednak wciąż u wielu osób prywatnych prowadzących swoje witryny, czy nawet właścicieli firm budzi wiele … Czytaj dalej\nCzęstochowa – miasto pełne kontrastów\n26 stycznia 2021 11 listopada 2020 przez admin\nCzęstochowa – miasto pełne kontrastów Jest zadziwiającym ośrodkiem miejskim, na terenie którego spotykają się ze sobą turyści i pielgrzymi z całego świata. Częstochowa, najważniejszy ośrodek życia religijnego w Polsce, to miasto pełne różnorodnych zabytków. Tu obok skarbów sztuki sakralnej ujrzeć można wyjątkowe zabytki techniki oraz perełki mieszczańskiej architektury. Gdzie warto się wybrać, by w czasie … Czytaj dalej\nPrzyjazne adresy URL w projektowaniu stron internetowych. Na co zwrócić uwagę?\n26 stycznia 2021 3 listopada 2020 przez admin\nPrzyjazne adresy URL w projektowaniu stron internetowych. Na co zwrócić uwagę? Projektowanie strony internetowej to wymagające zadanie. Bardzo często skupiając się na wszystkich innych kwestiach, zapominamy ustalić odpowiedniego — zgodnego z zasadami SEO adresu witryny. Najczęściej wymyślamy go też głównie w oparciu o względy estetyczne, nie zwracając w ogóle uwagi na adresy dalszych podstron. Jest … Czytaj dalej\nZakładanie strony internetowej – jak wybrać dobry hosting?\n26 stycznia 2021 2 listopada 2020 przez admin\nZakładanie strony internetowej – jak wybrać dobry hosting? W dobie XXI wieku Internet stanowi miejsce, w którym zarówno przedsiębiorca, jak i osoba prywatna może wypromować swoją działalność. Internauci bardzo szybko odkrywają „nowe miejsca” w sieci i chętnie korzystają z ich zasobów. Wystarczy zasiać odrobinę zainteresowania i zachęcić użytkowników do odwiedzenia witryny, by zaistnieć medialnie. Jest … Czytaj dalej\n26 stycznia 2021 31 października 2020 przez admin\nResponsywne strony internetowe Jeżeli natknąłeś się na stwierdzenie, że strona internetowa jest responsywna, a nie znałeś wcześniej tego określenia, to z pewnością zadajesz sobie pytanie: co to właściwie jest i czy ja tego potrzebuję? Dziś rozwieję Twoje wątpliwości i nieco przybliżę Ci ten niezwykle aktualny temat. Gotowy? No to zaczynamy! Strona responsywna – co to … Czytaj dalej\n© 2021 ButterflyStudio.pl • Built with GeneratePress


Producenci będą coraz więcej zarabiać na serwisie - ERP-view.pl - ERP, CRM, ECM, MRP, Business Intelligence, MRP\nFirma Salesforce przeprowadziła badanie działów serwisowych w przedsiębiorstwach produkcyjnych. Analizowano metody zbierania i zarządzania informacjami o klientach, stopień i zakres wykorzystania nowoczesnych technologii oraz podejście strategiczne decydentów do rozwoju obszaru serwisu. Wyniki zebrano w raporcie „2016 Connected Manufacturing Service Report".\nPolaryzacja i konieczność postępu\nBadanie wykazało wyraźne podziały między firmami w zakresie stopnia i zakresu wykorzystania technologii w obszarze serwisu. Choć dla zdecydowanej większości menedżerów (84%) serwis pełni strategiczną rolę w ich biznesie, ponad połowa firm (61%) realizując działania w tym obszarze nadal wspiera się arkuszami kalkulacyjnymi, a jedna trzecia papierowym obiegiem dokumentów. Jednocześnie ponad połowa przedsiębiorstw produkcyjnych twierdzi, że do pozyskiwania i przetwarzania danych o klientach wykorzystuje zarówno Internet of Things (dane przesyłane z urządzeń użytkowanych przez klientów), jak i aplikacje mobilne oraz systemy CRM.\nBadanie wyraźnie pokazuje, że w sektorze firm produkcyjnych następuje polaryzacja. Istnieje grupa firm, które adaptują nowoczesne technologie oraz pozostali, którzy bazują na niezintegrowanych i mało efektywnych rozwiązaniach.\nJak wiadomo, jakość obsługi klienta, a w szczególności zaliczający się do niej serwis maszyn, urządzeń i rozwiązań, ma kolosalny wpływ na zadowolenie i lojalność klientów. Z jednego z naszych badań na temat customer service wynikało jasno, że klienci są gotowi płacić więcej za produkty, udostępniać swoje dane i wchodzić w interakcje z firmami, jeśli w zamian mogą liczyć na lepszą jakość obsługi. Jeśli w strategie producentów wpisany jest wzrost obrotów z obszaru serwisu, firmy nie mają wyjścia i muszą dokonać transformacji cyfrowej. W praktyce oznacza to sięgnięcie po zintegrowane i nowoczesne technologie oraz optymalizację procesów serwisowych pod kątem rzeczywistych oczekiwań klientów” – mówi Edyta Żenczykowska, dyrektor sprzedaży Salesforce w Polsce, Czechach, Słowacji i krajach bałtyckich.\nFirmy produkcyjne zmieniają strategię\nKierownictwo firm odczuwa presję ze strony dostawców i klientów by zmienić i dostosować do ich potrzeb procesy obsługi serwisowej. Aż 90 na 100 firm chce poprawiać jakość i wydajność serwisu. W opinii 80% badanych firm rezultaty te można osiągnąć poprzez inwestycje w nowe technologie. Chęć dopasowania działalności i usług do oczekiwań rynku to jeden z powodów dokonującej się transformacji cyfrowej. Drugim, być może ważniejszym, jest systematyczna zmiana modelu biznesowego. Okazuje się, że aż 74% producentów twierdzi, że w ciągu 10 lat serwis stanie się ich głównym źródłem przychodów, spychając na drugą pozycję sprzedaż wytwarzanych produktów czyli obecnie podstawową działalność. Obecnie tylko dla jednej trzeciej firm produkcyjnych serwis stanowi ośrodek kosztów. Pozostałe dwie trzecie zarabiają na usługach serwisowych – utrzymaniu, administracji i naprawie sprzedawanych przez siebie produktów.\nStan obecny: sektor w zmianie, sporo wyzwań\nPołowa firm produkcyjnych widzi konieczność adaptowania nowych technologii w obszarze serwisu (52%), podczas gdy co czwarte przedsiębiorstwo uznaje, że są one niezbędne do usprawnienia codziennej pracy. Wg menedżerów firmy już są gotowe do wdrażania nowoczesnych rozwiązań przynajmniej od strony przygotowania personelu: 86% respondentów uważa, że pracownicy serwisu mają umiejętności pozwalające wykorzystywać nowe technologie (takie jak urządzenia mobilne, aplikacje, rozwiązania analityczne i rozwiązania chmurowe). Podobny odsetek firm przyznaje, że w zakresie adaptacji technologii szkoli swoich pracowników (znaczne budżety na ten cel przeznacza aż 38% firm). Pomimo powyższych deklaracji i pragnienia unowocześniania serwisu wciąż nie w pełni przekłada się na codzienną praktykę biznesową o czym świadczy wykorzystywanie arkuszy kalkulacyjnych i bazowanie na papierowym obiegu informacji.\nInnym zjawiskiem, które dowodzi braku dostępu do zintegrowanych i aktualnych informacji o klientach, są nienajlepsze statystyki związane ze świadczeniem usług serwisowych. Z badania wynika, że pracownicy terenowi z działów serwisu, by zakończyć procedurę serwisową, muszą powtórnie odwiedzać klientów. Łącznie przyznaje się do tego aż 70% firm (12% powtórnie odwiedza klientów przy każdym zleceniu, 19% przy większości zleceń, a 43% od czasu do czasu).Główne powody powtórnych odwiedzin to brak odpowiedniej części lub narzędzia (40%), niemożność zakończenia operacji na miejscu (35%), brak dostatecznej informacji o kliencie (35%) oraz niemożność wykonania usługi w zaplanowanym czasie.\nPomimo iż większość (78%) pracowników serwisowych posiada urządzenia mobilne i używa ich do zarządzania zadaniami w pracy, mniej niż połowa z nich (46%) ma poprzez nie dostęp do informacji o klientach w trybie offline (gdy akurat nie ma zasięgu sieci). Zadziwiające jest to, że aż 65% firm wciąż drukuje karty serwisowe przed udaniem się do klienta.\nChoć zdecydowana większość firm wspiera się systemami do zarządzania informacjami o klientach, ponad 60% przedsiębiorstw, zanim podejmie odpowiednie działania bazuje głównie na analizach wykonywanych przez człowieka a nie na automatycznych pomiarach czy systemach analitycznych. Dalsze 9% firm przyznaje się, że ich dział serwisowy w ogóle nie analizuje danych przed podjęciem akcji serwisowej.\nPrzyszłość w technologii\n92 na 100 firm produkcyjnych świadczących usługi serwisowe jest zdania, że w ich strategii rozwoju musi być ujęte modelowanie i doskonalenie działania serwisu pod kątem oczekiwań klientów. Podobny odsetek (89%) dodaje, że jakość serwisu pełni kluczową rolę w biznesie i ma istotne przełożenie na utrzymanie klientów. Z tego względu konieczne jest inwestowanie w zintegrowane technologie do przetwarzania informacji (w czasie rzeczywistym i z możliwością wykorzystywania ich w terenie) o klientach, ich oczekiwaniach i zgłoszeniach. Choć badanie wykonano w firmach mających siedzibę w USA, jego wyniki stanowią ciekawy sygnał dla firm lokalnych, w tym oczywiście z Polski, również z tego względu, że przemysł amerykański w wielu branżach wyznacza trendy.\nDziałając na kilku rynkach lokalnych mogę obserwować, że w każdej branży występuje rozwarstwienie w zakresie wykorzystania technologii i tempa jej adaptacji. Z raportu wynika, że działy serwisowe nie zawsze są efektywne, czego przejawem są niepotrzebnie powtarzane wizyty u klientów czy brak dostępu do informacji, które pozwoliłyby lepiej przygotowywać się do wizyt serwisowych i planować ich harmonogram. Jeśli producenci myślą o tym, by na serwisie budować przewagę konkurencyjną i traktować ten obszar jako potencjalnie główne źródło przychodów, narzędzia obsługujące serwis powinny być zintegrowane, elastyczne, skalowalne i zawsze dostępne dla pracowników działających w terenie – dodaje Edyta Żenczykowska z Salesforce.\nOracle prezentuje pierwsze w branży cyfrowe rozwiązanie do zarządzania danymi dla specjalistów ds. marketingu B2B\nFirma Oracle zaprezentowała pierwsze cyfrowe rozwiązanie do zarządzania danymi opracowane z myślą o tym, aby pomóc specjalistom ds. marketingu B2B (channel marketers) w nawiązywaniu kontaktów z pośrednikami, firmami typu VAR i dystrybutorami.\nDoświadczenie klienta jest obecnie najwyższym priorytetem w działach marketingu. Do budowania zadowolenia klienta zaprzęgane są najnowsze technologie, w tym sztuczna inteligencja. Tworzeniu customer journey służy też zacieśnienie współpracy pomiędzy działami marketingu, sprzedaży i obsługi klienta.\nW walce o pozyskanie klienta każda sekunda ma znaczenie\nKupujący oczekuje, że otrzymywane oferty będą nie tylko dostosowane do jego aktualnych potrzeb, ale również obecnej sytuacji materialnej czy planów na najbliższy czas. Propozycja przedstawiona w odpowiednim momencie może mieć kluczowy wpływ na decyzję o zakupie. Zarządzanie relacjami z klientem w czasie rzeczywistym pozwala na bieżące analizowanie ich preferencji i tworzenie skutecznych strategii marketingowych.\nThales Alenia Space España wybiera rozwiązanie Comarch Smart BSS\nHiszpańska spółka firmy Thales Alenia Space – największego producenta anten satelitarnych w Europie – wybrała rozwiązanie Comarch Smart BSS dla jednego ze swoich klientów z Azji Południowej. Wdrożenie ma za zadanie usprawnić zarządzanie ofertami produktowymi, płatnościami i fakturowaniem oraz skrócić czas wprowadzania nowych usług na rynek. Umowę podpisano pod koniec 2016 roku, projekt obecnie jest w fazie realizacji.\nCOMTRUST podpisuje umowę z EDF na wdrożenie SAP\nComtrust, polska spółka informatyczna podpisała umowę z EDF Demasz Węgry na wdrożenie systemu SAP Contact Center. Comtrust wygrał przetarg publiczny zorganizowany na Węgrzech pod koniec ubiegłego roku na wybór systemu dla centrum obsługi klienta. Projekt wdrożeniowy startuje w lutym 2017.\nDo 2020r. 8 na 10 producentów będzie wykorzystywać technologie wirtualnej rzeczywistości do obsługi klienta\nNowe badanie Oracle pokazuje, że firmy z branży produkcji i wysokich technologii w przyszłości będą wykorzystywać technologie wirtualnej rzeczywistości nie tylko w procesach planowania i produkcji, lecz także obsługi klienta.\nFirma Oracle Polska zakończyła się projekt informatyczny o nazwie Data Grid dla Banku Zachodniego WBK. Istotą projektu było stworzenie platformy integracji danych z systemów bankowych w czasie rzeczywistym na potrzeby systemów CRM obsługujących kontakty z klientami.\n5 prognoz dla CRM na 2017\nRok 2016 zbliża się ku końcowi. Z tego powodu zaczęliśmy się w eVolpe zastanawiać czego możemy się spodziewać w 2017 roku patrząc globalnie na rynek rozwiązań CRM. Jakie będą trendy oraz kierunki rozwoju oprogramowania? W tym celu przeanalizowaliśmy wiele publikacji pojawiających się na zagranicznych portalach i blogach poruszających kwestie CRM. W oparciu o te dane stworzyliśmy listę 5 prognoz dla rynku CRM na 2017 rok. Poniżej prezentujemy wynik naszej pracy.


Ławki ogrodowe: żeliwne, drewniane, metalowe, plastikowe | Hjort-design\nCzy przydomowa przestrzeń ogrodowa bez odpowiednich mebli prezentowałaby się okazale? Z pewnością nie. Nie byłaby też zbyt wygodna i funkcjonalna. Po prostu nie spełniałaby wymarzonych celów relaksacyjno – wypoczynkowych. Ale jest na to skuteczna rada – można ją odpowiednio wyposażyć. Jak? Najlepiej z wykorzystaniem specjalnie stworzonych mebli. A ławki ogrodowe sprawdzą się najdoskonalej. Nie dość, że nie zajmą zbyt wiele miejsca, to dodatkowo z powodzeniem pomieścić będą mogły nawet kilka osób. A czy nie o tym marzymy, urządzając kącik do wypoczynku i spotkań towarzyskich w naszym ogrodzie?\nCo sprawia, że meble ogrodowe aluminiowe wybieramy tak często? Z pewnością ich maksymalnie prosta konstrukcja oraz lekkość. Do tego też duża niezawodność, jeśli o stabilność i staranność wykończenia chodzi. Do tego ławki ogrodowe metalowe prezentują się tez nowocześnie. To z pewnością rozwiązane polecane tym, którzy nie lubią gustować w „oklepanych” rozwiązaniach meblowych. Doskonałym przykładem ławki ogrodowej metalowej będzie model Plantagoo, wyposażony dodatkowo w wygodną poduszkę w kolorze ławki. Wzbogacenie mebla wysokiej jakości powłoką Durasint sprawia, że ławkę z powodzeniem można użytkować w każdych warunkach atmosferycznych, co sprzyja gwarancji satysfakcji z jej zakupu.\nŁawka ogrodowa jednak może występować też w nieco bardziej uniwersalnej i ponadczasowej formie. Z pewnością pięknie prezentować się będą ławki ogrodowe z drewna. W ich prostocie i ponadczasowym pięknie jednego z najbardziej trwałych materiałów wykończeniowych tkwi ogromny urok. Taki mebel z pewnością będzie pasował do każdej przestrzeni ogrodowej. A przy tym będzie rozwiązaniem też bardzo stylowym i eleganckim.\nZ drewnianego asortymentu meblowego dostępnego w Hjort Design warto zainteresować się wyborem ławki ogrodowej model Catalina, wykonanej z wysokiej klasy drewna eukaliptusowego. Z powodzeniem zmieszczą się na niej dwie dorosłe osoby, a wygodę ich siedzenia gwarantować będzie wyposażenie ławki w komfortową poduszkę w kolorze zbliżonym do mebla. Do tego ławki ogrodowe z drewna w tym modelu charakteryzują się stylowym wykończeniem wygodnych podłokietników. I korzystając z takiego mebla właśnie, wypoczynek w pozycji siedzącej może być wyłącznie prawdziwą przyjemnością.\nMyśląc o wyposażeniu przestrzeni ogrodowej w ławki ogrodowe na uwadze warto mieć nie tylko ławki z drewna, ale i masywne ławki ogrodowe żeliwne czy betonowe. Z kolei ławki ogrodowe bujane z drewna to już wyższy poziom wtajemniczenia – niemniej i takie właśnie znajdziemy w ofercie dobrego sklepu z meblami.\nA co ciekawego dodatkowo proponuje swoim klientom Hjort Design? W arcybogatej ofercie sklepu znajdziemy takie meble ogrodowe jak ławka ogrodowa, stoły ogrodowe, meble ogrodowe drewniane oraz uwielbiane nie tylko przez dzieci, huśtawki ogrodowe.\nDodaj do porównania Przecena Ławka ogrodowa z poduszką, CATALINA\n724,00 zł942,00 zł 724 PKT\nDodaj do porównania Przecena Ławka ogrodowa z poduszką, PLANTAGOO\n380,00 zł799,00 zł 380 PKT


MlodaGdynia.pl - Wybrano wykonawcę rozbudowy Cmentarza Kosakowo\nDo przetargu na rozbudowę Cmentarza Kosakowo zgłosiło się czterech wykonawców. Spośród złożonych ofert wybrano tę najkorzystniejszą, którą zaproponowała firma budowlano-drogowa MTM SA.\nNajmłodszy gdyński cmentarz zajmuje obecnie nieco ponad 11 hektarów i zostanie powiększony o ok. 3,5 ha, czyli o 30%. Ostatnia jego rozbudowa miała miejsce pięć lat temu. Stąd decyzja o powiększeniu jego terenu. Statystyki pokazują, że dzięki tej rozbudowie miejsc na pochówki wystarczy na mniej więcej osiem lat. A podejmie się jej wyłoniona w przetargu firma MTM SA.\nMiasto na realizację inwestycji „Rozbudowa cmentarza w Kosakowie przy ul. Rzemieślniczej dla Zarządu Cmentarzy Komunalnych w Gdyni” zabezpieczyło kwotę 7 198 714,92 zł brutto. Wybrana oferta opiewa na niższą kwotę - 5 439 240,58 zł brutto. Inwestycja rozpocznie się w październiku tego roku.\n- Bardzo mnie cieszy sprawne wyłonienie wykonawcy tej inwestycji, którą rozpoczniemy jeszcze w tym miesiącu, by w kwietniu 2020 roku móc planowo ją zakończyć. Z punktu widzenia gdynian jest to bardzo ważne przedsięwzięcie, gdyż to właśnie cmentarz w Kosakowie stał się częstym miejscem pochówku ich najbliższych – mówi Marek Łucyk, wiceprezydent Gdyni ds. rozwoju.\nwykonanie robót ziemnych wraz z ukształtowaniem terenu,\nwykonanie sieci wodociągowej wraz punktami czerpania wody,\nbudowę palisad i balustrad ochronnych,\nbudowę wewnętrznej sieci wodociągowej,\nprace estetyzujące: ustawienie ławek, nasadzenie drzew (260 sztuk) i krzewów, wykonanie trawników.\nCmentarz znajduje się na terenie sąsiadującej z Gdynią gminy Kosakowo, przy ul. Rzemieślniczej 26c. Został założony w 1992 roku i jest obecnie jedynym otwartym cmentarzem komunalnym. Na terenie cmentarza jest biuro, kwiaciarnia i kaplica. Cały teren jest objęty monitoringiem, są też ławki, krany z wodą, narzędzia ogrodnicze, konewki. Na cmentarzu w 2011 roku urządzono tzw. Kwaterę amerykańską, w całości pokrytą trawnikiem, na której miejsca pochówków są oznaczane jedynie przy pomocy pionowych kamiennych tablic napisowych i nie ma tam tradycyjnych nagrobków. W 2017 roku urządzono również Kwaterę Leśną, gdzie zmarłych, pochowanych wyłącznie po kremacji (w urnach), upamiętnia się na narzutowych głazach. Kwatery te w ogóle nie wymagają pielęgnacji, a trawnikiem zajmuje się zarządca cmentarza. Na cmentarzu w Kosakowie odbywa się rocznie około 600 pogrzebów (z czego ok. 30% po kremacji).\nDwa pozostałe cmentarze: Witomiński i na Małym Kacku przy ul. Spokojnej są już zamknięte, co oznacza, że nowe pochówki są dopuszczane tylko w miejscu grobów, które uległy likwidacji lub w już istniejących grobach rodzinnych. Kwestie te są regulowane odpowiednimi przepisami.\nAutor (hs za: UM Gdyni/fot. ZCK w Gdyni)\nOpublikowano we wtorek, 15. października 2019 o godzinie 21:36


UE powraca do pomysłu prawa antydyskryminacyjnego - Parlament Europejski zajmie się dyrektywą przeciw dyskryminacji\nŚroda, 18.03.2009 16:20\nUE powraca do pomysłu prawa antydyskryminacyjnego\nParlament Europejski zajmie się dyrektywą przeciw dyskryminacji\nPrawo zakazujące dyskryminacji na terenie Unii Europejskiej powinno objąć możliwie najszerszą grupę kryteriów, w tym orientację seksualną - orzekli eurodeputowani z Komisji Swobód Obywatelskich. Tym samym parlamentarzyści oficjalnie poparli stanowisko Komisji Europejskiej ws. wejścia w życie dyrektywy antydyskryminacyjnej.\nPrzypomnijmy, spór o wpisanie m.in. orientacji seksualnej jako zakazanej przyczyny nierównego traktowania trwa w UE od ubiegłego roku. Pierwotnie, projekt miał zapewnić obywatelom Unii ochronę przed wszelkimi formami dyskryminacji. W kwietniu 2008 roku okazało się, że Komisja zmieniła zdanie, decydując się na tzw. "wariant realistyczny" - zakaz dyskryminacji jedynie ze względu na niepełnosprawność. Argumentowano, że wprowadzenie szerszego prawa antydyskryminacyjnego spotka się ze sprzeciwem niektórych krajów członkowskich, a tylko jednomyślność UE może spowodować wejście dyrektywy w życie. Ostatecznie, pod naciskiem eurodeputowanych, w lipcu KE powróciła do "szerokiej" wersji zapisów i przekazała projekt do konsultacji.\nWe wtorek okazało się, że odpowiedzialna za prawa człowieka Komisja Swobód Obywatelskich przychyliła się do propozycji KE. Uznano, że obecne prawa, chroniące obywateli UE przed dyskryminacją jedynie w miejscu pracy, są niewystarczające. Nowe "kompleksowe" zapisy obejmą ochronę ze względu na niepełnosprawność, rasę, wiek, płeć, religię i orientację seksualną w większości obszarów życia społecznego na rynku dóbr i usług, m.in. w bankowości, ubezpieczeniach i opiece zdrowotnej. Prawo zakaże na przykład kierowania promocji pewnych usług tylko do par heteroseksualnych, czy utrudniania dostępu do niektórych świadczeń medycznych lub socjalnych ze względu na orientację.\nProjekt trafi pod obrady Parlamentu Europejskiego już podczas najbliższej sesji plenarnej 2 kwietnia.\n18.07.2009 19:40 bubu24 (35) Londyn\nPrzynależność do UE posiada swoje niezaprzeczalne plusy :D\n19.03.2009 16:05 gadaman (34) 3city/ Kwidzyn\nDyskryminacja to dyskryminacja tak bezpośrednia jak i pośrednia -> powinniśmy walczyć z każdym jej przejawem.\ndyrektywa dyskryminacja komisja europejska parlament europejski polityka prawo unia europejska\nCzwartek, 08.10.2020 Bajki dla dzieci w niszczarce. Czy lesbijski "Kopciuszek" zniszczy węgierską rodzinę? Czwartek, 20.01.2011 Parlament Europejski gani Litwę Czwartek, 24.04.2008 Unia nie zabroni dyskryminacji gejów i lesbijek Piątek, 13.11.2020 Równość osób LGBT we wszystkich krajach Unii? Komisja Europejska przedstawia swoją strategię Poniedziałek, 12.10.2020 Czy Kraśnik to stan umysłu? Radna o zniszczonym absurdalnymi uchwałami wizerunku miasta


Lech Kaczyński ostrzegał - Do Rzeczy\nKrajLech Kaczyński ostrzegał\nKraj: Lech Kaczyński ostrzegał\nDodano 17 maja 2018, 07:45 37\nKwietniowa awantura o zarobki polityków nie jest pierwszą taką sytuacją w historii III RP. Co jakiś czas w Polsce wraca temat wynagrodzeń ludzi sprawujących władzę. Zazwyczaj jest tak, że obie strony sporu co do zasady są zgodne – politycy nie powinni za dużo zarabiać, bo przecież chodzi o publiczne środki, a nimi – bądź co bądź – nie powinno się szastać. Kością niezgody jest natomiast to, kto owej zasady przestrzega, a kto ją łamie.\ntygodnik kraj lech kaczyński polityka korupcja\npromocja Lecha ? IP 17 maja 2018, 15:43\n"Sp***rzaj dziadu !"\n3030030 IP 17 maja 2018, 14:49\npowinni jakąś książkę wydać z cytatami Lecha...\ntakie wiekopomne cytaty jak np "spieprzaj dziadu" lub "melduję wykonanie zadania panie prezesie" nie powinny zostać nigdy zapomniane.\nchyba jasne IP 17 maja 2018, 12:59\nKaczor zły! Chciał płacić politykom, a oszczędzać trzeba. Na łojca z Torunia oszczędzać!\nNie tu pies pogrzebany IP 17 maja 2018, 12:22\nGdyby politycy pracowali rzetelnie dla dobra Polski i było ich o kilka tysięcy mniej i o kilka milionów mniej tych, którzy nic nie robią pozytywnego i nie produkują, a tylko przerzucają papiery i grzebią w komputerach, to wówczas każdy z tych pozostałych mógłby zarabiać i tysiące dziennie, a byłby z tego większy pożytek. Dzisiejszy świat jest chory, bo ile taki "kulczyk" lub inni zarobili rzetelną i własną pracą? Lichwa rządzi, ustala zasady, lichwa rozdaje karty.\nBecia IP 17 maja 2018, 12:20\nLecha też ostrzegali rosyjscy kontrolerzy, ale nie posłuchał.\nsdfsd IP 17 maja 2018, 12:03\nCzy "dokonania" L.Kaczyńskiego są większe od Papieża JPII? Bo takie odnoszę wrażenie czytając obecne publikacje na jego /LK/ temat\nKto prawdę mówi - niepokój wszczyna C.K. Norwid IP 17 maja 2018, 12:00\nku przestrodze i pamięci......Lech Kaczyński - członek bandy zdrajców z Magdalenki, promotor banderowców z Juszczenką, wstrzymał ekshumację w Jedwabnem, przyczynił się do reaktywacji żydomasonów z antypolskiej loży"synów przymierza" no i podpisal własnoręcznie akt pozbawiający Polskę niepodległości --Traktat Lizboński\ntymczasem IP 17 maja 2018, 11:20\nPodwyżka cen paliwa najbardziej poruszyła posła Andruszkiewicza.\nWziął 40 tys., a teraz mu powiedzieli, że mógł więcej.\nStracił, verfluchte scheiße!\nGagarin IP 17 maja 2018, 11:19\nKażdy kto chce otworzyć własny biznes musi zaciągnąć kredyt lub mieć wkład własny !!!! inaczej jest z politykami szastają obcymi pieniędzmi już w trakcie kampanii wyborczej ,potem jak wygrywa dany pseudo polityk już z górki dorwać się do koryta z nie swoimi pieniędzmi i rozdać a potem przyjdzie kto inny i niech się martwią tak jest w Polsce od 25 lat !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nogłoszenie IP 17 maja 2018, 11:18\nPrzyjmę zwroty nagród od polityków PiS.\nDogadamy się. Gwarantuję pełną anonimowość.\ntymczasem ; IP 17 maja 2018, 11:02\n* Kuchciński zagrodził wejście do swojego gabinetu w Sejmie\nSłowo ogrodnik nabiera nowego znaczenia.\nRównocześnie potwierdza się ta ich pisowska transparentność !!\n* Wczoraj Państwo bohatersko obroniło się przed ciężko chorą Janką Ochojską ,\nwcześniej przed 91-letnią bohaterką Powstania Warszaeskiego ! Brawo !!\nPaństwo PiS traci grunt pod nogami i przekracza kolejne granice nieprzyzwoitości.\nAllis IP 17 maja 2018, 10:14\nCo Poslowie w Sejmie robia Jedni śpi drugi ziewa trzeci bawi sie telefonem czwarty zabawia sie laptopem Od czasu do czasu pokrzyczy nadusi na guziczek to cała ich praca Trochę propagandy w telewizji i ponarzekaja że za malo zarabiają I czy się robi czy sie leży ile to im sie należy ?\nPaul1 IP 17 maja 2018, 09:53\nUważam, że najlepszym rozwiązaniem będzie płaca za wykonaną pracę. Nie było posła na sali nie płacimy. Nie przyszedł na komisję - nie płacimy etc. Społeczeństwo jest zbyt wyrozumiałe!\nMarcin P. IP 17 maja 2018, 09:44\nMieli dobre pensje to złodziejom było za mało, dołożyli drugie tyle !!\nMi nie zależy aby sobie pensje ucinali lecz aby się moim kosztem nie uwłaszczali na państwowych pieniądzach.\nggggg IP 17 maja 2018, 09:36\nProsta prawda, ale do przeżartych komunistycznym myśleniem mózgów trzeba ją kafarem wbijać.


Jazda Lamborghini Gallardo vs Ferrari 360 Modena | Super Prezenty\nWstecz | Strona główna Jazda Lamborghini Gallardo vs Ferrari 360 Modena\nJazda Lamborghini Gallardo vs Ferrari 360 Modena\nCzas trwania całej usługi: 2 okrążenia każdym z aut\nJazda Lamborghini Gallardo vs Ferrari 360 Modena (899,00 zł)\nNie lada gratka dla wielbicieli motoryzacji i szybkich aut - kup ten voucher i pozwól usiąść komuś bliskiemu za kierownicą najszybszych aut świata: Lamborghini Gallardo oraz Ferrari 360 Modena. Pora porównać ich moc, szybkość i ekskluzywne wnętrza. Niech ktoś bliski poczuje, jak w kilka sekund rozpędzają się do 100km/h! Jednocześnie z pewnością w kilka chwil w uszach zaszumi niesamowita ilość adrenaliny.\nDecydując się na taką elektryzującą przygodę za kółkiem, człowiek ma niepowtarzalną szansę na jazdę Lamborghini Gallardo VS Ferrari 360 Modena. Te auta mają ogromną moc silników, rozwijają naprawdę bajeczne prędkości - pozwoli to doznać naprawdę ekstremalnych przeżyć pod opieką wykwalifikowanego kierowcy rajdowego.\nTe dwa samochody to z pewnością jedne z najlepszych aut sportowych. Wsiadając do nich, czuje się luksus i blichtr dostępny jedynie dla najbogatszych osób na świecie - piękne skórzane tapicerki, bajeranckie wyposażenie auta… cudo! Gwarantujemy, że za ich kierownicą można poczuć się jak bohater jednego z filmów o nielegalnych wyścigach samochodowych.\nDane techniczne - Ferrari 360 Modena:\nDANE TECHNICZNEPOJEMNOŚĆ: 3586 cm³\nMOC: 400 KMTURBO: NieV-MAX: 298 km/h0-100 KM/H: 4,3 s.\nDane techniczne - Lamborghini Gallardo:\nDANE TECHNICZNESILNIK: 5 204 cm3\nMOC: 542 KMMOMENT OBR : 510 NmS\nKRZYNIA: automatyczna0-100 – 3,7 s.\nNAPĘD: stały na 4 kołaVMAX: 325 kmh\n2 okrążenia każdym z aut\nJazda Lamborghini Gallardo vs Ferrari 360 Modena 899,00 zł Do koszyka\nNowość Jazda Lamborghini Gallardo ulicami Gdyni „FastForward“ , Trójmiasto, Gdynia, Morze 1 os. Od 299,00 zł Dowiedz się więcej\nNowość Co-drive Lamborghini Gallardo ulicami Gdyni „FastForward“ , Gdynia 1 os. 249,00 zł Dowiedz się więcej\nNowość Co-drive Lamborghini Gallardo ulicami Krakowa „FastForward“ , Kraków 1 os. 249,00 zł Dowiedz się więcej\nNowość Jazda Lamborghini Gallardo ulicami Łodzi „FastForward“ , Łódź 1 os. Od 299,00 zł Dowiedz się więcej


Opatrzność w moim życiu | Miesięcznik Znak\nKrzysztof Dorosz, Józefa Hennelowa, bp Zdzisław Trand, Anna Świderkówna, Józef Puciłowski OP, Marek Lasota, brat Moris styczeń 2008\nW numerze poświęconym Opatrzności nie mogło zabraknąć świadectw ludzi Jej działania doświadczających. Zadaliśmy im tylko jedno pytanie: czy dostrzegają obecność Opatrzności w swoim życiu?\nKiedy dotknięty nieszczęściem człowiek cierpi i znajduje się na skraju rozpaczy, nieraz pyta z goryczą: „Dlaczego? Czym zawiniłem? Dlaczego właśnie ja?”. Wierzący kieruje te pytania do Boga, ateista – do losu i ludzi.\nKiedy człowiek doznaje ocalenia z wypadku czy choroby, na ogół nie stawia żadnych pytań. Niewierzący przyjmuje swoje ocalenie z radością, wierzący, oprócz radości, odczuwa wdzięczność do Boga. Lecz nie pyta już: „Dlaczego właśnie ja?”, a pytać przecież mógłby i powinien. Jeśli Bóg wyróżnia nas cierpieniem, wyróżnia także pomyślnym rozwojem wypadków. Lecz skąd to wyróżnienie? Dlaczego ocalałem ja, kiedy miałem wszelkie szanse zginąć, powiedzmy, w katastrofie lotniczej, nie ocalały zaś miliony więźniów Oświęcimia czy Archipelagu Gułag?\nNie ma odpowiedzi na takie pytania. A ponieważ nie ma, ponieważ nie wiem, dlaczego Bóg wyróżnił miliony niewinnych wielkim cierpieniem i śmiercią, nakazuję sobie daleko idącą powściągliwość w nazywaniu pomyślnych i szczęśliwych wydarzeń działaniem Opatrzności. Boję się duchowej i intelektualnej łatwizny; boję się przekształcenia Opatrzności w dobrego duszka, który czuwa nade mną, bacząc, bym sobie nie zrobił krzywdy; boję się, by Opatrzność nie stała się Niebiańskim Zakładem Ubezpieczeń, w którym wykupuję polisę w postaci mojej wiary.\nDo wszelkich oświadczeń na temat działania Opatrzności podchodzę zatem sceptycznie, a nawet z ironią. Bo czyż ja naprawdę wiem, co to jest Opatrzność? Jestem wprawdzie wierzący, nazywam siebie chrześcijaninem, ale – jak niemal wszyscy Europejczycy – noszę w sobie prometejskie przesilenie doby renesansu, oświeceniowy optymizm, dziewiętnastowieczny scjentyzm, rozpacz i nihilizm dwudziestego stulecia. I gdzież w tym wszystkim jest Opatrzność? Przecież nie w renesansowym zadufaniu w możliwości człowieka, dobrodusznej wierze osiemnastowiecznych deistów, nie w sentymentalnym, nieraz landrynkowym obrazie Boga, który w erze maszyny parowej i kolei żelaznej przeciwstawiano nieubłaganym i bezlitosnym prawom nauki.\nJestem więc przekonany, że chrześcijanin XXI stulecia powinien i musi działanie Opatrzności na nowo przemyśleć. Nie zapominać, że Bóg jest miłością, lecz przecież inną niż ludzka, bo gdyby był tylko dobrym człowiekiem, nie dopuściłby do Oświęcimia, Gułagu czy ludobójstwa w Kambodży i Rwandzie. Mnie też czeka to przemyślenie; jeśli zwlekam, to dlatego, że lękam się trudnego tematu. Czyż nie jest to zadanie na miarę Księgi Hioba?\nTymczasem wiem jedno. Wiem, że nie tylko pomyślne i szczęśliwe wydarzenia, ale całe moje życie jest w ręku Opatrzności. Życie jak wiele innych, pozbawione wielkich wzlotów i dramatycznych upadków: trochę w nim cierpienia i trochę radości, trochę światła i trochę mroku, sporo doznań zwykłych i nijakich. Mimo to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wszystko, co przeżywam, jest darem Opatrzności. Darem i zarazem zadaniem, które wyznacza mi drogę. Ktoś więc mnie prowadzi, ktoś daje mi znaki. Często ich nie rozumiem i błądzę, nie znam też dobrze celu wędrówki. Wiem jednak, że na końcu drogi jest dobro; wiem, że co dzień dawane mi są „dobrodziejstwa, którym nie masz miary”. Nie jest więc moje życie ani zwykłe, ani nijakie; przeciwnie, jest dramatyczne i wielkie. Wielkie, bo nadaje mu kierunek ktoś naprawdę wielki.\nKRZYSZTOF DOROSZ, pisarz i eseista, wieloletni pracownik Sekcji Polskiej BBC.\nWspomnienie, które zachowało się jak film. Marcowy poranek, przedwiośnie, słońce i śnieg. Z młodszą córką i synem jedziemy na narty. Córka właśnie zrobiła prawo jazdy i próbuje umiejętności za kierownicą naszego fiata 124 sport. Syn siedzi za nią, mąż z lekka kontroluje kierowcę z prawego siedzenia. Jedziemy już przez Poronin, żadnych korków, prosty odcinek drogi, szybkość – góra pięćdziesiąt. Nagle słyszę niespokojny głos męża: „Odbijaj w prawo, w prawo odbijaj”. Potem zaraz przeraźliwy głos dartych blach. Stajemy, po drugiej stronie drogi zatrzymała się mijająca nas przed chwilą ogromna chłodnia. Kiedy zobaczyłam lewe koło urwane, lewy błotnik zwinięty w strzępy jak bibuła, złapałam córkę w objęcia, mówiąc: „Bogu dzięki, że żyjesz, że żyjecie oboje”. Wystarczyło przecież zderzenie głębsze o głupie dziesięć centymetrów…\nAle przecież to nie jedyna historia, gdzie rękę Bożą dostrzegało się ponad wszelką wątpliwość. Dla mnie cały czas wojny i okupacji był czasem chronionym przez Opatrzność. Bo nie przypominam sobie lęku w żadnej z tylu sytuacji, w których trzeba było się bać. Nie tylko podczas przechodzenia kolejnych frontów (1941, 1944) pod gradem bombardowań i ostrzałów (nasza czynszówka też ucierpiała). Ale pamiętam na przykład pijanego żołnierza sowieckiego, dościgającego mnie i grupę koleżanek na dziedzińcu zaułka Skopówka. Wydawał się wściekłym zwierzęciem, a okazało się, że zagubił się w obcym mieście i pytał tylko, gdie Bolszaja ulica? (gdzie ulica Wielka?). I kierowców ciężarówki wojskowej pod Wilnem, którą zatrzymałyśmy, dźwigając w trójkę żywność ze wsi dla naszych rannych chłopców w szpitalu. Podwieźli nas – jak ludzie, choć mogło być inaczej zgoła… I jeszcze ten – też oczywiście pijany – sublokator-oficer sowiecki, któremu pomyliły się w nocy drzwi i dobijał się z awanturą do naszej pojedynki. Ojciec bronił perswazją, ale jak długo można? Dzieliły nas drzwi obite krzywo tekturą zamiast szyb. Dlaczego nagle jakby wytrzeźwiał i poszedł spać do siebie, zamiast strzelać w przeszkodę?\nAle to historie o Ręce, która chroniła od lęku. A może raczej powinnam opowiadać o darach tejże Opatrzności, czyli o ludziach mądrych, przyjaciołach, mistrzach, przewodnikach. Których spotykałam na swojej drodze życia od zawsze do dzisiaj. I jak wielu ich było! Tylko że wtedy wspomnienie okazałoby się początkiem książki…\nJÓZEFA HENNELOWA, publicystka, zastępca redaktora naczelnego ,,Tygodnika Powszechnego”, b. posłanka do Sejmu RP.\nJako człowiek żywo doświadczony własnymi ograniczeniami i słabościami, szybko zacząłem pojmować Opatrzność jako oczywistość w moim życiu i często zwracam się do Niej w trudnych sytuacjach. Wzywam więc Aniołów i moich przyjaciół w niebie, mocno licząc na ich obecność i pomoc.\nPrzywołam tu pewną historię, która wydarzyła się dawno, ale jest ciągle żywa – to ona szczególnie skłoniła mnie do ufności w Opatrzność.\nDawno temu, jako jeden z asystentów przełożonego generalnego naszego zakonu, zostałem przez niego wysłany w długą podróż po krajach Afryki Środkowej, żeby odwiedzić tam wspólnoty małych braci Jezusa i ewentualnie wyszukać miejsca na założenie nowych. Po pobycie w Czadzie i południowym Kamerunie, gdzie tropikalny klimat zupełnie mnie wyczerpał, przyjechałem do Bukavu położonego we wschodniej części ogromnego Zairu, na granicy z Rwandą. Kraj przeżywał właśnie krótki moment wytchnienia między okresami gwałtownych i krwawych wojen domowych. Dwa lata wcześniej czterech z naszych młodszych braci (dwóch Niemców i dwóch Francuzów), którzy mieszkali razem z Pigmejami w tropikalnym lesie, zostało uprowadzonych i zabitych przez jedną z grup znajdujących się w stanie wojny. W Bukavu zostało już tylko dwóch braci, żyjących prosto i ubogo wspólnie z lokalnym plemieniem. Pracowali wraz z nimi i mówili ich językiem. Niedaleko byli również misjonarze, którzy prowadzili college dla młodych Kongijczyków i którzy mimo całkiem różnego stylu życia byli bardzo związani z małymi braćmi.\nWraz z jednym ze współbraci mieliśmy podjąć próbę dotarcia na północ, tam, gdzie zamordowano czterech naszych zakonników. Podróż była trudna, więc superior college’u zaproponował, że zawiezie nas swoim samochodem, który miał napęd na cztery koła, sprawniej więc poruszał się w trudnym terenie.\nNiestety, przed wyjazdem zacząłem odczuwać coraz silniejsze zmęczenie i czasem musiałem się kłaść do łóżka. Myśleliśmy, że to na skutek amebozy, którą byłem zakażony. Jeden z ojców z college’u zawiózł mnie do lekarza, który jasno stwierdził: Nie ma mowy o żadnej męczącej podróży. Konieczny jest jak najszybszy powrót do Francji, poważne badania i opieka lekarska, solidny wypoczynek… itp. Sytuacja nie była zabawna! Miałem jak najszybciej wrócić do Francji, i to przez Kamerun. Było mi smutno, ale co miałem robić?\nDwa dni później wsiadłem w samolot do Kinszasy. Sześć godzin lotu! Miałem czas, żeby pomyśleć. Przypomniało mi się zdanie wypowiedziane kiedyś przez Karola de Foucauld: „Jeśli wyjechałeś, żeby coś załatwić, nie wracaj, zanim tego nie zrobisz”. A ja poddałem się ze strachu! Patrzyłem przez okienko na niekończący się las tropikalny i coraz bardziej oczywiste stawało się dla mnie, że nie powinienem był wyjeżdżać.\nW Kinszasie, gdzie miałem spędzić noc, a potem wyruszyć w dalszą podróż do Europy, nie mogłem spać. Wilgotny upał, moskity… i szaleńcza myśl: „Muszę wrócić do Bukavu”… Próbowałem się modlić, przywoływałem Raïssę Maritain, której Dziennik właśnie przeczytałem, i powierzałem jej tę sytuację, która mnie przerastała.\nWczesnym rankiem poszedłem na mszę, a potem spotkałem człowieka, który był kierownikiem domu dla podróżujących zakonników, gdzie mieszkałem. Zapytał, jakie mam plany. Był naturalnie bardzo zdziwiony moją odpowiedzią: „Muszę wrócić do Bukavu, ale wykorzystałem już mój bilet i nie mam prawie pieniędzy”. Człowiek ten poradził mi, żebym zwrócił się do Ambasady Francuskiej, i dodał: „Nigdy nic nie wiadomo!”. A ponieważ pytałem go o drogę, ktoś, kto jechał w tamtym kierunku, podrzucił mnie samochodem.\nStałem przed Ambasadą i zastanawiałem się, co mam powiedzieć. W pewnym momencie obok mnie zaparkował piękny samochód. Mężczyzna, który z niego wysiadł, zapytał: „Szuka pan czegoś?”. Kiedy próbowałem się wytłumaczyć, powiedział: „Proszę iść za mną”. Zaprowadził mnie do wielkiego biura, wysłuchał, a następnie stwierdził: „Ma pan szczęście. Jestem attaché kulturalnym Ambasady. Kiedyś w Japonii poznałem małe siostry Jezusa i przyrzekłem sobie, że jeśli będę mógł któregoś dnia im pomóc, chętnie to zrobię. I oto pojawia się mały brat Jezusa…”. Ten człowiek zawiózł mnie na lotnisko i kupił mi bilet tam i z powrotem do Bukavu, z rezerwacją na pierwszy lot.\nW taki to sposób w dwa dni po wyjeździe wracałem do moich kompletnie zaskoczonych braci. Powiedziałem im: „Teraz musimy przygotować się do naszej wielkiej podróży na północ”. Rzeczywiście kilka dni później wyruszyliśmy w czwórkę: dwóch ojców z college’u i dwóch małych braci.\nPodróż była trudna, ale wspaniała. Na noclegi przyjmowano nas na misjach. Najpierw jechaliśmy niebezpiecznymi górskimi drogami wokół wielkiego jeziora, które trzeba było okrążyć. Potem przez plantacje, czasem przez wioski, następnie przez wielką sawannę parku Alberta, gdzie należało zachować ostrożność ze względu na dzikie zwierzęta: słonie, żyrafy, nosorożce, niekiedy nawet lwy… Potem zagłębiliśmy się w tropikalny las, gdzie poruszaliśmy się bardzo powoli. Było tu mnóstwo małp, które nieraz za bardzo się z nami spoufalały. Pigmeje, spokojni i gościnni, wskazywali nam drogę. Wreszcie dotarliśmy do wioski, w której przetrzymywano i zabito naszych braci. Zostaliśmy przyjęci po bratersku przez starego niemieckiego misjonarza i przez wszystkich ludzi z wioski, którzy wydawali się wzruszeni i uradowani, że nas widzą. Zaprowadzili nas na miejsce, gdzie nasi bracia byli więzieni, sądzeni, niekiedy bici, a potem poddani okrutnej egzekucji. Ci Afrykańczycy, w większości chrześcijanie, byli świadkami tamtych wydarzeń. Dzięki ich relacjom mogliśmy zrozumieć, co wycierpieli nasi bracia. Zaprowadzili nas potem na ich grób, gdzie postawiliśmy drewniany krzyż, który przywieźliśmy ze sobą, i modliliśmy się wszyscy razem. Była to chwila wielkich wzruszeń, która nas wszystkich połączyła.\nPowrót był trudniejszy. Rektor college’u miał atak malarii, drugi ojciec odczuwał wielkie zmęczenie, mój współbrat cierpiał na bóle kręgosłupa, co było skutkiem gwałtownych wstrząsów w czasie drogi. Tylko ja dobrze to wszystko znosiłem, siedziałem obok rektora i podawałem mu regularnie tabletki chininy na malarię.\nAttaché kulturalny powiedział mi, że mam szczęście. Ale czyż słowa „szczęście”, „przypadek” nie skrywają tak naprawdę Opatrzności, znaków jakiejś Obecności, która czuwa i na którą mamy się otworzyć, powierzyć Jej siebie i dziękować?\nBRAT MORIS, mały brat Jezusa, prezbiter, z pochodzenia Francuz, obywatel RP.\nO Opatrzności w moim życiu mogę myśleć i mówić tylko w czasie przeszłym: po wielokrotnym doświadczeniu Jej działania. Natomiast dziś – tu i teraz – trudno byłoby mi zdać relację z Jej sposobu kierowania mną. Wiem tylko – czy aż! – i to z całą pewnością, że jest. Ufam Jej głęboko. Przeszłość mnie tego uczy.\nPodzielę się dwoma wielkimi (dla mnie) i jednym małym (też tylko w moim pojęciu) doświadczeniami Opatrzności.\nPierwsze, wielkie: po maturze wstąpiłem do jednego z seminariów diecezjalnych (przepraszam: archidiecezjalnych). Marzeniem bowiem lat licealnych było zostać księdzem. Po tygodniu – czyli po rekolekcjach – odszedłem, co wówczas uważałem za życiową klęskę: cztery lata marzeń wzięło licho!\nDużą rolę w podjęciu takiej decyzji odegrał rekolekcjonista, który nie potrafił mówić normalnym językiem (co znakomicie czynił mój prefekt szkolny, pod którego urokiem byliśmy wszyscy, tłumnie chodzący „na religię” do „punktu katechetycznego”). Na przykład, gdy z nim rozmawiałem, podszedł do niego jakiś współkandydat, a on – miast powiedzieć, że idzie go wyspowiadać – uroczyście obwieścił mi: „idę na głębię tego młodego człowieka”, oczywiście z ową charakterystyczną dla niektórych kaznodziejów wymową „ł”! Ufff… Po latach jeden ze światłych dominikanów nazwał go – mając na uwadze bogatą twórczość na piśmie – połączeniem kranu z maszyną do pisania.\nA więc odszedłem. I to był palec Opatrzności.\nPo studiach uniwersyteckich owa Opatrzność nie dała dalej za wygraną, gdy bowiem ja sam myślałem o jednym z zakonów (byłem nawet na furcie, ale akurat – na szczęście – prowincjała nie zastałem), Ona – Opatrzność – uchroniła mnie. Jednocześnie za swe narzędzie obrała Maćka Ziębę, który „namówił” mnie na dominikanów. (Jak wiadomo, on sam był potem dwukrotnie prowincjałem i należy do jednych z najbardziej „medialnych” polskich duchownych).\nOpatrzność skierowała więc mnie do Zakonu Kaznodziejskiego i mimo różnych trudności (z nowicjatu sam chciałem odejść, później w Krakowie Maćka i mnie „chcieli odejść”) – uważam się za szczęśliwego w naszym zakonie. Taki stan jest dziełem Opatrzności, bo kiedy ktoś mnie niedawno spytał (w związku z głośnymi w ostatnich kilkunastu miesiącach odejściami z kapłaństwa) – dlaczego nie wystąpiłem, byłem bliski dania mu w m…\nDrugie wielkie to moja „specjalizacja” historyczna: dzieje pewnej partii niemieckiej. Ot, napisałem kiedyś! (Do dziś mego Profesora noszę w sercu za jego cierpliwość i wielką prawość w czasach modnej nieprawości…).\nA ja w zakonie przedzierzgnąłem się w historyka Kościoła (bez fałszywej skromności: na poziomie seminarium duchownego, ale zawsze to!), zapominając w ogóle o owej partii. Po niej – gdy to konieczne – zostały dwie litery przed nazwiskiem.\nTymczasem z woli niegdysiejszego generała zakonu znalazłem się na Węgrzech jako wikariusz generalny dominikanów. A z pieniędzmi było ciężko… I oto, dzięki świeckim przyjaciołom węgierskim, po sześciu latach wykładałem historię najnowszą Kościoła na Katolickim Uniwersytecie w Piliscsaba i… dzieje Niemiec XIX-XX wieku. Opatrzność! Partia ożyła… I ja miałem z czego żyć, mogłem mieć – jako miejscowy szef zakonny – fundusz reprezentacyjny, a także pieniądze na paliwo, bo przecież musiałem odbyć sporo podróży służbowych po Węgrzech, Europie i… jeździć w wykładami do Krakowa.\nA małe? To bezpieczeństwo w górach. Bardzo lubię chodzić sam (wiem, niepedagogiczne, co piszę, ale trudno). Nawet w moim wieku. I nigdy nic mi się nie stało. A nogę złamałem na schodach hotelowych w Budapeszcie.\nOczywiście, wiele jest innych działań Opatrzności, których doświadczyłem. Ale czy godzi się o wszystkich mówić? Wszak Opatrzność jest też dyskretna!\nJÓZEF PUCIŁOWSKI OP, historyk Kościoła, b. wikariusz generalny zakonu dominikanów na Węgrzech.\nDość często spotykamy się z przekonaniem, że dobra chrześcijańska rozmodlona rodzina wychowuje na ogół ludzi uczciwych i głęboko religijnych. Ja natomiast od samego początku byłam otoczona przez ludzi mądrych, dla mnie przynajmniej zawsze bardzo dobrych, natomiast zupełnie obojętnych religijnie. Mój ojciec wprawdzie mówił zawsze, że jest wierzącym i praktykującym katolikiem, ale uważał wiarę za sprawą osobistą i przez długi czas nie pojmowałam, co rozumie przez praktykowanie. Ani mój ojciec, ani moja matka nie chodzili w niedziele czy święta do kościoła, a jeśli już się tam zjawiali, to jedynie po to, aby posłuchać pięknych kolęd.\nW czasie wojny ojciec spędził trzy lata w obozie Buchenwald. Gdy później zaczęto rozmawiać u nas w domu o spowiedzi, ktoś powiedział, że spowiadamy się Bogu, a nie księdzu, ale najgorzej jest, kiedy z księdza wychodzi człowiek. Wtedy mój ojciec powiedział: „A dziwna rzecz, gdy na przykład w Buchenwaldzie ktoś chciał się spowiadać, mógł co najwyżej umówić się ze znajomym księdzem, że będą obok siebie pracować w kamieniołomach, ale wtedy nigdy nie wychodził z księdza człowiek”. Jest rzeczą oczywistą, że ojciec sam musiał doświadczyć takiej spowiedzi.\nMogę tu przytoczyć jeszcze jeden fakt. W czasie powstania warszawskiego mój ojciec został ciężko ranny i leżał w polowym szpitalu przy Mokotowskiej 55. Na drugi dzień po operacji przyszedł do niego kapelan i wtedy ojciec bardzo serdecznie mu za coś dziękował. Ksiądz wtedy powiedział: „Bo mnie się właśnie zdawało, że pan tego pragnie”. Chodziło tu niewątpliwie o rozgrzeszenie in articulo mortis. Wygląda na to, że ojciec uważał spowiedź za niezbędną tylko w ekstremalnych sytuacjach.\nMoi dziadkowie byli z metryki protestantami (Kościół ewangelicko-augsburski). Dziadek był dziewiętnastowiecznym ateistą, a babcia pozostawała pod jego wielkim wpływem. Po jego śmierci z czasem stała się bardzo pobożna, przy tym modliła się najwięcej do Matki Boskiej. Jej ukochaną książeczką do nabożeństwa był rzymski mszalik. Moją matkę ochrzczono w kościele ewangelicko-augsburskim, ale w klasie maturalnej lub rok wcześniej przeszła na katolicyzm. Miała chodzić do prefekta szkolnego na lekcje religii, zresztą z koleżanką, ale ojciec jej nie pozwolił: „bo ksiądz jest także mężczyzną”. Później według jej własnych słów „nie modliła się nigdy, bo nie wiedziała jak”, a o mnie mówiła: „A skądżeś ty się taka u nas ulęgła?”. Myślę jednak, że Bóg trafił do niej w ostatnich miesiącach i dniach życia.\nW lecie 1946 roku wyjechałam na obóz akademicki (Sodalicja Mariańska) do Zakopanego. Czas był cudowny, przez cały sierpień zdarzył się tylko jeden dzień deszczu. Zrobiłam wtedy dwa wielkie odkrycia. Zobaczyłam po raz pierwszy góry i zrozumiałam, że można żyć z Bogiem na co dzień i dlatego właśnie być bardzo szczęśliwym. Poznałam tam również księdza Bogdana Jankowskiego, który już wówczas miał opinię nadzwyczajnego spowiednika. Miał jednak wyjechać na dwa lata do Watykanu i dlatego nie próbowałam iść do niego do spowiedzi, aby później nie było mi za trudno. Wszystko, co się wydarzyło w sierpniu 1946 roku, było całkowicie przypadkowe. Jak powiedział ktoś mądry, przypadek to ten moment, kiedy chwytamy Boga za rękę.\nByłam później jeszcze na kilku podobnych obozach, ale żaden nie był dla mnie taki ważny, jak ten z 1946 roku.\nWielką łaską, którą mnie obdarzyła Opatrzność Boża, był mój ojciec duchowy – po powrocie z Rzymu stał się nim ksiądz Bogdan Jankowski. Kiedy w grudniu 1950 roku po raz pierwszy uklękłam w jego konfesjonale, poczułam, że jestem nareszcie w domu. W 1955 roku wstąpił on do Opactwa Benedyktyńskiego w Tyńcu pod Krakowem i otrzymał tam imię Augustyn. Moim ojcem duchowym pozostał aż do swojej śmierci w roku 2005.\nTrudno byłoby wymieniać tutaj wszystkie dary i łaski Boże, jakie otrzymałam. Tak na przykład w 1959 roku wyjechałam na sześć miesięcy do Egiptu. Byłam przerażona świadomością, że przez tak długi czas nie będę miała kontaktu z moim ojcem duchowym – on mnie pocieszał, ale ja się bałam. Nikt z nas nie mógł jednak przewidzieć tego, co nam zgotowała Opatrzność Boża. Pierwszego dnia po przyjeździe każdy stypendysta musiał zameldować się w ambasadzie polskiej. Tam też pierwszego dnia mojego pobytu w Egipcie, w ambasadzie komunistycznego państwa, wręczono mi adres i telefon dominikanina, jak się okazało jedynego kapłana, którego mogę w moich wspomnieniach postawić obok ojca Augustyna. Nazywał się on Georges Chehata Anawati i był Libańczykiem, mówiącym zresztą bezbłędnie kilkoma językami europejskimi, w Kairze zaś – dyrektorem Dominikańskiego Instytutu Badań Orientalnych.\nZwracając się do ambasady polskiej, ojciec Anawati szukał kontaktu z Polką, która przyjechała przede mną zaopatrzona w list polecający, zaadresowany właśnie do niego. Jej pierwsze spotkanie nie wypadło najlepiej, ponieważ znała tylko język niemiecki, a ojciec Anawati akurat niemieckim nie władał. Nie wiem, jakie były jej dalsze losy.\nPierwszy raz zobaczyłam ojca Anawatiego, kiedy poszłam z dwiema koleżankami po potrzebną mi książkę. Zapytał się wtedy, czy nie potrzebujemy jakieś pomocy finansowej, za co mu podziękowałyśmy i na tym się wszystko skończyło.\nMinęło kilka tygodni. Tak bardzo brakowało mi ojca Augustyna, że zdecydowałam się wreszcie zadzwonić do ojca Anawatiego. Nie byłam wcale pewna, czy zechce i czy może poświęcić mi trochę swojego czasu. Dzwoniłam do niego z telefonu na ulicy. Kiedy odebrał, powiedziałam: „Ojciec nam proponował pomoc materialną, na szczęście jej nie potrzebujemy, ale przydałaby się pomoc duchowa. Czy mogłabym przyjechać do Ojca do spowiedzi?”. Odpowiedział: „Bardzo proszę. Czy chce pani teraz?”.\nI tak to się zaczęło, a najcudowniejszy był fakt, że on zawsze miał czas, chociaż nie stronił od licznych obowiązków. Kiedyś rozmawiałam z nim przez godzinę, a czekała go jeszcze jedna spowiedź. Powiedziałam więc: „Ojej, tyle czasu Ojcu zajęłam, a Ojciec musi być bardzo zajęty”. Na co on z lekka podskoczył, jakby go coś ugryzło i zapytał: „Czy to po mnie znać?”. Nigdy niczego takiego znać nie było, miał zawsze czas dla każdego, kto do niego przychodził. Raz, kiedy był mi bardzo potrzebny, pojawił się niespodziewanie właśnie w moim muzeum, chociaż pracowałam w Aleksandrii, a on mieszkał w Kairze. Trochę był wprawdzie zdziwiony, kiedy poprosiłam go o spowiedź, ale oczywiście i czas, i miejsce na to znalazł.\nMiałabym jeszcze bardzo wiele do powiedzenia, ale myślę, że ponieważ opowiedzieć wszystkiego nie zdołam, wystarczy parę słów na zakończenie.\nOtóż byłam kiedyś zaproszona do Sióstr Karmelitanek w Kaliszu, gdzie miałam wygłosić kilka wykładów biblijnych. Siostry poprosiły mnie też, żebym powiedziała coś o moim własnym życiu. Tego, co mówiłam, słuchała także pewna pani, która przyjechała z Poznania, żeby pomóc siostrom w porządkowaniu ich biblioteki. I ona także chciała posłuchać, co będę mówiła o sobie. Spotkałyśmy się później na kolacji i tam powiedziała do mnie: „Miała pani mówić o sobie, a mówiła pani o Miłosierdziu Bożym”.\nANNA ŚWIDERKÓWNA, prof. dr hab., papirolog, historyk, filolog klasyczny, autorka wielu książek o Biblii.\nO pojęciu Opatrzności myślę z pewną rezerwą, między innymi dlatego, że przez wielu ludzi jest ono używane zastępczo i asekuracyjnie. Jeśli ktoś nie chce powiedzieć o roli Boga w jego życiu lub nie chce wypowiedzieć słowa ,,Bóg”, to mówi o Opatrzności. Ale dla mnie jeszcze większą rolę odgrywa uprzedzenie, które żywię od czasu wojny, gdy byłem kilkunastoletnim chłopcem. Pojęciem tym bowiem posługiwał się Hitler. Odwoływał się on do Opatrzności jako do pewnej, bliżej nieokreślonej siły. Dlatego właśnie już wtedy odnosiłem się do tego pojęcia z pewnym dystansem, co potem pogłębiło się i przerodziło w uprzedzenie. Ale to moje odczucie subiektywne.\nRozumiem jednakże wagę pojęcia Opatrzności oraz to, że jest związane przede wszystkim z Bożą opieką i ochroną. Opatrzność bliska jest „prowadzeniu przez Boga”, ale ma bardziej statyczny charakter. W gruncie rzeczy jednak oba pojęcia wzajemnie się uzupełniają. Wolę więc raczej mówić o „prowadzeniu przez Boga”, bo to pojęcie zawiera w sobie to, co najistotniejsze – Opatrzność zaś, w sensie opieki i ochrony Bożej, się w nim mieści.\nNiestety, ograniczone rozmiary wypowiedzi w ankiecie każą mi zrezygnować z cytatów biblijnych i ograniczyć się do stwierdzenia, że w Biblii jest wiele tekstów, począwszy od wypowiedzi proroków, przez sformułowania samego Jezusa Chrystusa, a skończywszy na myślach zawartych w Dziejach lub Listach Apostolskich, które mówią zarówno o potrzebie zaufania Bogu, jak i oddania swego życia w Jego ręce. Uczą one także optymizmu chrześcijańskiego, który polega nie na tym, że wszystko widzę przez różowe okulary i mówię: jakoś to będzie, lecz na tym, że wiem, iż jestem w Bożych rękach, a to znaczy, że On mnie prowadzi pośród różnych raf życiowych, w szczęściu i nieszczęściu, w doli i niedoli. A także na tym, że jestem pod Jego opieką i ochroną, a więc że czuwa nade mną Opatrzność. Ileż pewności można mieć w życiu, jeśli się wie, że Bóg prowadzi nas, sprawuje opiekę i chroni.\nNa pytanie, czy rozpoznawałem i rozpoznaję działanie Opatrzności w moim życiu, odpowiadam: oczywiście, rozpoznaję zarówno Jej działanie, jak i przeżywam ogromne znaczenie powierzenia wszystkich spraw i swego życia Bogu oraz doświadczam, że Bóg naprawdę mnie prowadzi. Przeżywałem i przeżywam to w różnych sytuacjach, na przykład:\n– Kiedy przekonuję się o wysłuchaniu modlitw, czasem niemal natychmiast (doświadczyłem tego już jako sześcioletnie dziecko).\n– Kiedy przeżywałem trudne chwile związane z poważnymi chorobami i operacjami, szczególnie gdy chodziło o usunięcie nerki (ze wstępną diagnozą – nowotwór, potem odwołaną) lub o nowotwór jelita grubego. Spokój uzyskałem dzięki temu, że miałem pewność, iż moje życie jest w Bożych rękach.\n– W związku z przeżyciem autentycznego powołania do służby duchownego, skutkiem czego porzuciłem studia politechniczne i rozpocząłem studia teologiczne.\n– Gdy w końcu roku 1948 zostałem aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Mimo że już następnego dnia stwierdzono pomyłkę, przetrzymano mnie dwa tygodnie w piwnicach UB w Radomiu. Ale okazało się, że to było mi bardzo potrzebne, bo miałem właśnie okres wahań dotyczących moich decyzji i tam uspokoiłem się i, co najważniejsze, przeżyłem potwierdzenie, że wybrałem właściwą drogę życiową.\n– Kiedykolwiek przeżywałem chwile trudne, na przykład wahania, wątpliwości, także dotyczące wiary, zawsze Bóg mnie wyprowadzał z tego stanu, najczęściej dzięki przeczytanemu lub usłyszanemu Słowu Bożemu.\n– Kiedy musiałem podejmować trudne decyzje, związane z moim życiem lub pracą.\n– Gdy mogłem zachować godną postawę, w chwilach kiedy byłem nagabywany przez SB.\nMógłbym opowiedzieć o wielu innych sytuacjach i dokładniej zrelacjonować niektóre doświadczenia, ale zalecone rozmiary wypowiedzi nakazują kończyć. Spuentować chcę moją wypowiedź słowami Psalmu: „Powierz Panu drogę swoją, zaufaj Mu, a On wszystko dobrze uczyni” (Ps 37, 5).\nBP ZDZISŁAW TRANDA, em. biskup Kościoła ewangelicko-reformowanego, teolog, b. prezes Polskiej Rady Ekumenicznej.\nbp Zdzisław Trand\nDr historii, b. wikariusz generalny dominikanów w Budapeszcie, przewodniczył Komisji ds. Zbadania Zakresu i Sposobu Infiltracji przez Służby Specjalne Polskiej Prowincji Dominikanów w latach 1945–1989.