Jesteś tu:Strona główna > Spotkanie z buddyzmem > Buddyzm dzisiaj > Bieżąca sytuacja buddyzmu na świecie (1996)\nArtykuł ten pierwotnie opublikowano jako część tekstuOriginally published as part of Berzin, Alexander. Buddhism and Its Impact on Asia. Asian Monographs, no. 8.Cairo: Cairo University, Center for Asian Studies, June 1996Tłumaczenie na polski: Milena Bianga\nObecnie buddyzm w niektórych krajach rozkwita, natomiast w innych napotyka na trudności.\nTradycja therawady jest na przykład najżywsza w Sri Lance, Tajlandii i Birmie, natomiast przechodzi\npoważny kryzys w Laosie, Kambodży i Wietnamie. W okresie od XVI do XIX wieku w Sri Lance buddyzm\npodupadł na skutek prześladowań najpierw ze strony inkwizycji, a następnie misjonarzy sprowadzonych\nprzez chrześcijańskie władze kolonialne. Pod koniec XIX wieku, dzięki pomocy brytyjskich uczonych i\nteozofów, nauki buddyjskie znów odżyły. W efekcie rozwinęła się w Sri Lance odmiana buddyzmu\nokreślana czasem jako „buddyzm protestancki”, w której kładzie się nacisk na studia naukowe i\ndziałalność „duszpasterską” prowadzoną przez mnichów na rzecz ludności świeckiej oraz na\nbezpośrednią praktykę medytacyjną ludzi świeckich, a nie tylko mnichów. Świeccy wyznawcy okazują\nwielką wiarę, ale czasami narzekają na to, że mało jest mnichów, u których studia i praktyka\nznajdują w równowadze.\nMnisi lankijscy przyczynili się do ożywienia therawady na Bali i w innych regionach Indonezji i\nMalezji, gdzie nauki buddyjskie zanikły pod koniec XV wieku. To jednak zjawisko na bardzo\nograniczoną skalę. Mieszkańcy Bali, którzy wykazują zainteresowanie buddyzmem, są wyznawcami\ntradycyjnej balijskiej mieszanki hinduizmu, buddyzmu i kultu lokalnych bóstw, natomiast w innych\nczęściach Indonezji i Malezji osoby zainteresowane naukami buddyjskimi to członkowie społeczności\nbuddystów chińskiej mahajany. Istnieją także bardzo niewielkie nowe indonezyjskie grupy buddyjskie,\nktóre łączą różne aspekty therawady oraz buddyzmu chińskiego i tybetańskiego.\nZgodnie z zasadami wprowadzonymi przez rząd indonezyjski (hind. pancha sila) wszystkie religie muszą zakładać istnienie Boga. Choć w buddyzmie nie mówi\nsię o Bogu jako indywidualnej istocie i dlatego religia ta jest czasami uznawana za ateistyczną, to\njest ona oficjalnie uznawana ze względu na wiarę w Adibuddę. Dosłownie to „Pierwszy Budda” opisany\nw tantrze Kalaczakry, która była bardzo popularna w Indonezji tysiąc lat temu. Adibudda to\nwszechmogący twórca wszystkich zjawisk będący poza czasem, słowami i innymi ograniczeniami. Choć\njest przedstawiany jako symboliczna postać, to jednak w rzeczywistości nie jest jakąś istotą.\nAdibudda jest czymś abstrakcyjnym i można odnaleźć go w każdej istocie jako jasne światło natury\numysłu. Z tego względu buddyzm jest akceptowany w Indonezji – razem z islamem, hinduizmem oraz\nkatolicką i protestancką formą chrześcijaństwa – jako jedna z pięciu oficjalnych religii.\nDo około XVII wieku w podhimalajskich rejonach Indii buddyzm zanikał coraz bardziej. Jednak pod\nkoniec XIX wieku mieszkańcy Sri Lanki z pomocą brytyjskich uczonych założyli stowarzyszenie Maha\nBodhi Society, którego celem miało być odbudowanie miejsc świętych pielgrzymek buddyjskich w\nIndiach. Działalność stowarzyszenia była bardzo owocna – w każdym z tych miejsc są teraz świątynie,\nw których praktykują mnisi, podobnie jak to się dzieje w wielu innych tradycjach buddyjskich.\nW latach 1950. Ambedkar zapoczątkował ruch neobuddyjski wśród członków kasty niedotykalnych w\nzachodnich Indiach. Do ruchu dołączyły setki tysięcy ludzi – przede wszystkim, aby uniknąć piętna\nprzynależności do najniższej kasty. W ruchu kładzie się nacisk na uzyskanie praw politycznych i\nspołecznych przez jego członków. Ambedkar zmarł wkrótce po zainicjowaniu ruchu. Od tego czasu\nprzywódcą ruchu jest Sangharakszita (Sangharakshita), Anglik, który założył ”Friends of the Western\nBuddhist Order” – nową formę buddyzmu przeznaczoną specjalnie dla praktykujących z Zachodu.\nW Tajlandii, na wzór modelu monarchii tajskiej, buddyjskiej społeczności klasztornej przewodzi\nNajwyższy Patriarcha oraz Rada Starszych, która jest odpowiedzialna za utrzymywanie czystości\ntradycji. Są dwa typy społeczności klasztornych – mnichów żyjących w lasach oraz mnichów\nmieszkających w wioskach. Obie społeczności są obiektem wielkiej czci i otrzymują wiele wsparcia ze\nstrony ludzi świeckich. Mnisi żebrzący, których tradycja jest wciąż bardzo żywa, mieszkają w\nizolacji w dżungli i oddają się intensywnej medytacji. Ściśle przestrzegają zasad dyscypliny\nklasztornej, wokół której koncentruje się program studiów. Mnisi mieszkający w wioskach wykonują\nrozliczne ceremonie dla społeczności lokalnej. Ich studia polegają głównie na uczeniu się na pamięć\ntekstów. Zgodnie z tajskimi wierzeniami w duchy, mnisi dostarczają również amulety ochronne\nświeckim wyznawcom. Powstał także uniwersytet buddyjski przeznaczony dla mnichów, gdzie przede\nwszystkim uczą się oni tłumaczenia tekstów buddyjskich z klasycznego języka pali na współczesny\nW Birmie reżim wojskowy przejął za pośrednictwem ministerstwa religii ścisłą kontrolę nad\nbuddyzmem. Brutalnie zniszczono klasztory, w których mieszkali dysydenci, zwłaszcza na północy\nkraju. Obecnie rząd przeznacza wielkie sumy pieniędzy na pozostałych mnichów w nadziei na uzyskanie\nich poparcia i uciszenie wszelkiej krytyki. Birma ma długą tradycję wyważonej praktyki, w której\nrówny nacisk kładzie się zarówno na medytację, jak i studiowanie nauk, zwłaszcza abhidharmy -\nsystemu psychologii buddyjskiej, metafizyki i etyki. Wiele klasztorów, w których stosuje się to\npodejście, jest wciąż otwartych, a wśród ludzi świeckich kwitnie wielka wiara. Od końca XIX wieku,\nbyć może pod wpływem brytyjskiej okupacji kolonialnej, powstało wiele ośrodków medytacyjnych, w\nktórych mnisi oraz nauczyciele świeccy udzielają birmańskiej ludności świeckiej instrukcji\ndotyczących podstawowych praktyk medytacyjnych służących rozwijaniu uważności.\nW południowym Bangladeszu, wśród wzgórz leżących na granicy z Birmą, jest wiele odizolowanych\nwiosek, w których kultywuje się tradycję buddyzmu birmańskiego. Ponieważ jednak są one odcięte od\nBirmy, poziom zrozumienia nauk oraz praktyki jest w nich niski.\nW Laosie w regionach wiejskich wciąż naucza się buddyzmu w tradycyjny sposób, ale z powodu wojny\namerykańsko-wietnamskiej klasztory są w kiepskim stanie. Ludność świecka Laosu nadal wspiera\njedzeniem mnichów proszących o jałmużnę i chodzi do świątyni w dni pełni księżyca. Jednak praktyka\nmedytacyjna jest mizerna. Wcześniej mnisi musieli uczyć się i nauczać marksizmu, ale teraz już tak\nnie jest. Obecnie ludzie składają jedynie oficjalne deklaracje popierające komunizm, a zostać\nmnichem jest znacznie łatwiej.\nW Kambodży buddyzm odżywa po zniszczeniach i prześladowaniach, jakich doświadczył w okresie\nreżimu Pol Pota, a restrykcje zaczęły z wolna słabnąć zwłaszcza za panowania króla Sihanouka.\nJednak nadal trzeba ukończyć 30-40 lat, aby móc otrzymać święcenia, ponieważ kraj potrzebuje siły\nroboczej. Najważniejszy mnich khmerski, Maha Ghosananda, studiował medytację w Tajlandii, ponieważ\nw Kambodży została ona niemal zupełnie zapomniana, i próbuje ją teraz odnowić w swoim kraju.\nNieliczni pozostali mnisi mieszkający w lasach bardziej koncentrowali się na rozwijaniu\nnadprzyrodzonych mocy zamiast na medytacji.\nChociaż w Wietnamie nigdy nie było rewolucji kulturalnej podobnej do chińskiej, to nauki\nbuddyjskie są tam wciąż uważane za wrogie państwu, a mnisi nadal są niewygodni dla władz\npaństwowych. Bardzo trudno jest otrzymać święcenia, a wielu mnichów wciąż osadza się w więzieniach.\nOtwarte są tylko nieliczne klasztory, głównie dla celów propagandowych. Reżim łagodniej traktuje\nmnichów z północy, gdzie podczas wojny wietnamskiej instytucje klasztorne koegzystowały z\nkomunistami, jest natomiast znacznie bardziej podejrzliwy i nieustępliwy wobec mnichów z\nTradycje wschodnio-azjatyckiej mahajany pochodzące z Chin są najżywsze na Tajwanie, w Hongkongu\ni w Korei Południowej. Na Tajwanie istnieje aktywna społeczność mnichów i mniszek szczodrze\nwspierana przez świeckich wyznawców. Istnieją też buddyjskie uniwersytety i programy opieki\nspołecznej. W Hongkongu kwitnie również społeczność klasztorna. W zamorskich społecznościach\nbuddystów chińskich w Malezji, Singapurze, Indonezji, Tajlandii i na Filipinach nacisk kładzie się\nna wykonywanie ceremonii w intencji przodków oraz pomyślności i zamożności żyjących. Mieszka tam\nwiele mediów - gdy wchodzą one w trans, za ich pośrednictwem przemawiają buddyjskie\nwyrocznie, z którymi ludzie świeccy konsultują się w przypadku problemów zdrowotnych i\npsychologicznych. Chińscy biznesmeni, stanowiący siłę napędową rynków ekonomicznych tych „\nazjatyckich tygrysów”, często ofiarowują mnichom szczodre datki , aby wykonywali rytuały w intencji\nich powodzenia finansowego.\nW Korei Południowej buddyzm jest nadal silny, choć coraz większą popularnością cieszą się tam\nruchy ewangelickie. Jest tam wiele społeczności mnichów i mniszek, które otrzymują duże wsparcie.\nTradycja medytacji jest szczególnie żywa, dotyczy to zwłaszcza son, koreańskiej formy buddyzmu zen.\nZ drugiej strony w Korei Północnej, z wyjątkiem jednego klasztoru otwartego w celach\npropagandowych, buddyzm podlega surowym represjom.\nW Japonii mnóstwo świątyń jest pięknie utrzymanych ze względu na turystów i odwiedzających, ale\nwiele z nich jest skomercjalizowanych. Choć są tam osoby poważnie praktykujące, to w większości\ntradycje buddyjskie są wyjątkowo sformalizowane i słabe. Począwszy od XIII wieku, w Japonii\nistnieje tradycja kapłanów „biorących ślub ze świątynią”; nie podlegają oni zakazowi spożywania\nalkoholu. Tacy kapłani stopniowo zastąpili mnichów żyjących w celibacie. Większość Japończyków\npraktykuje kombinację buddyzmu i shinto, tradycyjnego japońskiego kultu bóstw. Korzystają oni z\nusług kapłanów wykonujących ceremonie shinto z okazji narodzin i ślubów, a z pomocy kapłanów\nbuddyjskich – w przypadku pogrzebów, mając przy tym niewielkie zrozumienie obu tych tradycji. Są\npodejmowane pewne próby zastosowania metod buddyjskich w celu obniżenia stresu związanego z pracą w\ndużych firmach, a jedna z dużych japońskich szkół buddyjskich wdraża szeroko zakrojony program\nbudowania pagód pokoju na całym świecie. Istnieje też pewna liczba fanatycznych kultów związanych z\nprzekonaniem o końcu świata, które nazywają siebie buddyjskimi, ale w rzeczywistości mają niewiele\nwspólnego z naukami Buddy Siakjamuniego. Historycznie niektóre z japońskich buddyjskich tradycji\nbyły skrajnie nacjonalistyczne i oparte na wierzeniu, że Japonia to buddyjski raj. Wywodzi się to z\nkultu cesarza w religii shinto oraz z przekonania o wadze przynależności do narodu japońskiego. Te\ntradycje dały początek buddyjskim partiom politycznym, które są niezwykle nacjonalistyczne i\nW Chinach Wewnętrznych, czyli na terenach Chińskiej Republiki Ludowej zamieszkałych przez Hanów,\nprawie wszystkie klasztory buddyjskie zostały zniszczone, a większość dobrze wyszkolonych mnichów,\nmniszek i nauczycieli została stracona lub uwięziona w czasie rewolucji kulturalnej w latach 1960.\ni 1970. Jednak rewolucja nie miała tam takiego zasięgu jak w regionach zamieszkałych przez ludność\ninnego pochodzenia , czyli w Tybecie, Mongolii Wewnętrznej i Xinjiangu. Obecnie wielu Chińczyków\n(Han) z Chin Wewnętrznych – z różnych grup wiekowych – jest zainteresowanych buddyzmem, ale głównym\nproblemem jest brak nauczycieli. Wielu młodych ludzi otrzymuje święcenia mnisie, ale ich poziom\njest niski. Większość młodzieży wykształconej na uczelniach wyższych woli pracować i zarabiać\npieniądze, a ci, którzy wstępują do klasztoru, pochodzą głównie z ubogich rodzin i/lub\nniewykształconych rodzin, przede wszystkich ze wsi. Pozostało bardzo niewielu starszych mnichów i\nmniszek, którym udało się przetrwać prześladowania ze strony komunistów i którzy mogą nauczać,\nnatomiast nie ma w ogóle nauczycieli w średnim wieku. W wielu miastach Chin Wewnętrznych istnieją\nrządowe wyższe uczelnie buddyjskie z 2-4-letnim programem, którego część stanowi edukacja\npolityczna; są także miejsca pielgrzymek. Jednak stosunkowo niewielu nowo wyświęconych Chińczyków\nHan do nich uczęszcza.\nOgólnie rzecz biorąc, poziom edukacji buddyjskiej w klasztorach Chińczyków Han jest niezwykle\nniski. Obecnie główny nacisk kładzie się na fizyczną rekonstrukcję buddyzmu – świątynie, pagody,\nposągi itd. – a to wymaga czasu na zbieranie funduszy i prace budowlane. W niektórych przypadkach\nrząd chiński pomaga finansować te budowy. W efekcie w wielu świątyniach buddyjskich mieszczą się\nteraz muzea lub stanowią one atrakcje turystyczne, w których mnisi pełnią przede wszystkim rolę\nbileterów i personelu świątynnego. Stwarza to pozory „wolności religijnej”, na których zależy\nrządowi w Pekinie. Jednak większość odbudowywanych świątyń jest finansowana przez lokalnych\nmieszkańców, niekiedy przez zagranicznych sponsorów, a często przez samych mnichów. Przywraca się\nteraz niektóre z tradycyjnych praktyk kultu przodków wykonywane w świątyniach przed\nprześladowaniami ze strony komunistów. W różnych częściach Chin Wewnętrznych jest też pewna liczba\naktywnych klasztorów, w których nauka i praktyka są na pewnym poziomie.\nSpośród tradycji tybetańskich Azji Centralnej najsilniejsza jest tradycja kultywowana przez\nspołeczność uchodźców tybetańskich skupionych wokół Jego Świątobliwości Dalaj Lamy od czasu wybuchu\npowstania w roku 1959 przeciwko chińskiej okupacji wojskowej Tybetu. Członkowie tej społeczności\nodtworzyli większość głównych klasztorów męskich i kilka klasztorów żeńskich Tybetu, które teraz\noferują pełen tradycyjny program edukacyjny dla uczonych mnichów, mistrzów medytacji oraz\nnauczycieli. Istnieją też ośrodku edukacyjne, badawcze i wydawnicze, których celem jest zachowanie\nwszystkich aspektów każdej ze szkół tybetańskiej tradycji buddyjskiej.\nTybetańczycy na wygnaniu przyczynili się do ożywienia buddyzmu w himalajskich regionach Indii,\nNepalu i Butanu, w tym w Ladakhu i Sikkimie, wysyłając tam nauczycieli, którzy ponownie udzielali\nprzekazów linii. Wiele mnichów i mniszek z tych regionów otrzymuje wykształcenie w klasztorach\nmęskich i żeńskich odbudowanych przez uchodźców z Tybetu.\nChoć tybetańska tradycja buddyjska jest kultywowana przez Szerpów ze wschodniego Nepalu oraz\nuchodźców tybetańskich w centrum kraju, tradycyjny buddyzm nepalski jest nadal praktykowany w\nograniczonej formie przez Newarów zamieszkujących Dolinę Katmandu. Stanowi on mieszankę późnych\nindyjskich form mahajany i hinduizmu, a jego wyznawcy są jedyną społecznością buddyjską, w której\nutrzymuje się podział kastowy w klasztorach. Od XVI wieku mnisi mogą się żenić i istnieje kasta\nprzywódców świątyń i mistrzów rytuałów, do której przynależność jest dziedziczna. Ci, którzy pełnią\ntakie funkcje, muszą pochodzić z tej kasty.\nSytuacja w samym Tybecie, którego terytorium Chińska Republika Ludowa podzieliła między pięć\nprowincji Tybetu, Qinghai, Gansu, Sichuan i Yunnan, wciąż wygląda bardzo ponuro. Z 6500 klasztorów\nmęskich i żeńskich istniejących przed 1959 r. zniszczono wszystkie poza 150, głównie przed\nrewolucją kulturalną. Przeważająca większość wykwalifikowanych mnichów została stracona albo zmarła\nw obozach koncentracyjnych, a większą część pozostałych zmuszono do zrzucenia mnisich szat.\nPocząwszy od 1979 r., Chińczycy pozwolili Tybetańczykom na odbudowę klasztorów i wiele z ich\nzostało zrekonstruowanych. Rząd chiński pomógł w odbudowie dwóch czy trzech z ich, ale większość\nzrekonstruowano dzięki wysiłkom i funduszom byłych mnichów, lokalnej ludności oraz Tybetańczykom na\nwygnaniu. Tysiące młodych ludzi przyjęło święcenia mnisie, jednak obecnie rząd chiński znów nakłada\nsurowe ograniczenia i restrykcje. Wielu szpiegów policyjnych i rządowych udaje mnichów, aby ściśle\nkontrolować, co się dzieje w klasztorach. Mnisi i mniszki często protestowali przeciw chińskiej\npolityce łamania praw człowieka, żądając prawdziwej autonomii i wolności religijnej.\nPróby kontrolowania buddyzmu w Tybecie przez chińskie władze komunistyczne najwyraźniej\nuwidoczniły się w sprawie odnalezienia kolejnej inkarnacji Panczenlamy. Panczenlama I, żyjący w\nXVII wieku, był nauczycielem Dalaj Lamy V i jest uważany przez Tybetańczyków za drugiego przywódcę\nduchowego po Jego Świątobliwości Dalaj Lamie. Po śmierci Dalaj Lamy lub Panczenlamy wybierany jest\njego sukcesor – małe dziecko rozpoznane jako inkarnacja swojego poprzednika. Dziecko jest\nodnajdywane po konsultacjach z wyroczniami i jest ono testowane pod kątem dokładnych wspomnień\ndotyczących ludzi i przedmiotów związanych z jego poprzednim życiem.\nChoć Dalaj Lamowie, począwszy od czasów Dalaj Lamy V, byli zarówno duchowymi, jak i świeckimi\nprzywódcami Tybetu, to Panczenlamowie nigdy nie zajmowali stanowisk politycznych. Jednak od\npoczątku XX wieku Chińczycy usiłowali – bez powodzenia – podzielić Tybetańczyków, popierając\nPanczenlamę jako politycznego rywala Dalaj Lamy.\nDynastia Manchu z północno-wschodniej Azji, niepochodząca od Hanów, rządziła Chinami od połowy\nXVII do początków XX wieku. Manchu próbowali wymusić posłuszeństwo Mongołów i Tybetańczyków\npozostających w sferze wpływów imperium chińskiego, otwarcie popierając buddyzm tybetański i\njednocześnie stale podejmując próby manipulowania jego instytucjami i kontrolowania ich oraz\nprzeniesienia centrum buddyzmu z Lhasy do Pekinu. W połowie XVIII wieku ogłosili, że jedynie cesarz\nManchu ma prawo wybierania i rozpoznawania inkarnacji Dalaj Lamów i Panczenlamów za pomocą systemu\nciągnięcia losów ze złotej urny. Tybetańczycy zignorowali te roszczenia. Wybór Panczenlamów był\nzawsze zatwierdzany przez Dalaj Lamów.\nZgodnie z własną deklaracją, rząd komunistycznych Chin jest ateistyczny, otwarcie nie ingeruje w\nsprawy religijne i całkowicie potępił politykę poprzednich dynastii cesarskich rządzących Chinami.\nMimo to w 1995 r. ogłosił się prawowitym spadkobiercą cesarzy Manchu w kwestii znalezienia i\nrozpoznania inkarnacji Panczenlamy X, który zmarł w 1989 r. Stało się to wkrótce po tym, gdy opat\nklasztoru Panczenlamy odnalazł jego kolejną inkarnację, a Dalaj Lama oficjalnie ją zatwierdził. Ów\nchłopiec i jego rodzina zostali wywiezieni do Pekinu i od tego czasu wszelki słuch o nich zaginął.\nOpata klasztoru Panczenlamy uwięziono, a sam klasztor został objęty ścisłą kontrolą władz\nkomunistycznych. Władze chińskie nakazały wszystkim wysokim rangą nauczycielom zebrać się na\nceremonii, w czasie której wybrali oni swoją własną inkarnację Panczenlamy. Później Prezydent Chin\nspotkał się z wybranym wtedy sześcioletnim chłopcem i pouczył go, że powinien być lojalny wobec\nchińskiej partii komunistycznej.\nPoza interwencjami rządu chińskiego głównym problemem buddystów w Tybecie jest brak\nwykwalifikowanych nauczycieli. Tylko garstka starych mistrzów przetrwała prześladowania ze strony\nkomunistów, a ci, którzy się ostali, otrzymali zaledwie 2-4 letnie wykształcenie w ramach bardzo\nograniczonego programu nauczania stosowanego w rządowych buddyjskich uczelniach wyższych założonych\ndzięki staraniom poprzedniego Panczenlamy. Choć generalnie w Tybecie nauki buddyjskie studiuje się\nintensywniej niż w Chinach Wewnętrznych, to wiele klasztorów tybetańskich jest otwartych głównie\njako atrakcja turystyczna, a mnisi muszą pracować jako bileterzy i personel świątynny. Świeccy\nTybetańczycy mają wielką wiarę w nauki buddyjskie, ale duża część młodzieży ulega demoralizacji z\npowodu bezrobocia spowodowanego masowym napływem chińskich Hanów i wciąż zwiększającym się importem\nz Chin Wewnętrznych alkoholu, heroiny, pornografii i stołów bilardowych do hazardowej gry w\nWiększość klasztorów kałmuckich Mongołów w Turkiestanie Wschodnim zostało zniszczonych w czasie\nrewolucji kulturalnej. Część z nich odbudowano, ale nauczycieli buddyjskich jest tam jeszcze mniej\nniż w Tybecie. Młodzi mnisi rozczarowali się brakiem możliwości studiowania i wielu z nich zrzuciło\nW najgorszej sytuacji znajdują się jednak wyznawcy buddyzmu tybetańskiego w znajdującej się pod\nkontrolą Chin Mongolii Wewnętrznej. W czasie rewolucji kulturalnej w jej zachodniej części\nzniszczono większość klasztorów. W jej wschodniej połowie, która stanowiła poprzednio część\nMandżurii, wiele klasztorów zniszczyły wcześniej wojska Stalina podczas II wojny światowej, kiedy\nRosjanie pomagali wyzwolić północne Chiny spod okupacji japońskiej. W czasie rewolucji kulturalnej\ndzieło zniszczenia zostało po prostu dokończone. Z 700 klasztorów uprzednio istniejących w Mongolii\nWewnętrznej pozostało zaledwie 27. Inaczej niż w Tybecie i Turkiestanie Wschodnim, nie podjęto tam\nniemal żadnych prób ich odbudowania. Nastąpił tak wielki napływ chińskich Hanów i zawarto tyle\nmałżeństw mieszanych, że duża część lokalnej ludności mongolskiej, zwłaszcza w miastach, prawie\ncałkowicie zatraciła zainteresowanie własnym językiem, tradycją kulturalną i religią buddyjską.\nNiewielka liczba otwartych klasztorów służy jako atrakcja turystyczna, a garstka młodych mnichów\nnie otrzymuje niemal żadnego wykształcenia. W bardzo odizolowanych rejonach pustyni Gobi pozostał\njeden czy dwa klasztory, w których mnisi nadal wykonują tradycyjne rytuały. Jednak nie ma wśród\nnich żadnego mnicha w wieku poniżej 70 lat. Inaczej niż w regionach tybetańskich, gdzie jest dużo\nobszarów trawiastych, a nomadowie mają środki na wpieranie odbudowy klasztorów i karmienie mnichów,\nnomadowie z pustyni Gobi w Mongolii Wewnętrznej, którzy wciąż zachowali wiarę buddyjską, są bardzo\nW samej Mongolii były tysiące klasztorów. Wszystkie zostały w 1937 r. na rozkaz Stalina\nczęściowo lub całkowicie zniszczone. W 1946 r. ze względów propagandowych ponownie otwarto jeden\nklasztor w Ułan Bator, stolicy kraju, a we wczesnych latach 1970. rozpoczęto tam pięcioletnie\nprogramy kształcenia dla mnichów. Studia te miały bardzo okrojony program, a największy nacisk\nkładziono na naukę marksizmu. Mnichom pozwolono wykonywać ograniczoną liczbę rytuałów dla\npubliczności, która była szczegółowo przesłuchiwana przez władze rządowe. Wraz z upadkiem komunizmu\nw 1990 r. i dzięki pomocy Tybetańczyków na wygnaniu w Indiach nastąpiło ogromne ożywienie buddyzmu.\nWielu nowych mnichów jest wysyłanych do Indii na naukę, a 150 klasztorów ponownie otwarto lub w\nograniczonym zakresie odbudowano. Prowadzą je tybetańscy nauczyciele z Indii. Inaczej niż w\nTybecie, gdzie starzy mnisi po zrzuceniu szat nie wstąpili ponownie do klasztorów, a tylko\npracowali przy ich odbudowie i wspierali je, w Mongolii wielu mnichów znów wstąpiło do klasztorów.\nPonieważ większość z nich nie porzuciła mieszkania w domach prywatnych ze swoimi żonami i picia\nalkoholu, istnieje wśród nich wielki problem z utrzymywaniem dyscypliny.\nNajpoważniejszy problem, z jakim boryka się obecnie buddyzm w Mongolii, to bardzo aktywni\namerykańscy misjonarze – mormoni i baptyści. Początkowo przybyli, aby nauczać angielskiego, a teraz\noferują pieniądze i inną pomoc dzieciom Mongołów, o ile zmienią one wiarę – dzięki temu będą mogły\nstudiować w Ameryce. Rozdają pięknie wydane, bezpłatne broszury o Jezusie w potocznym języku\nmongolskim oraz pokazują filmy. Buddyści nie mają szansy z nimi konkurować. Nie są jeszcze dostępne\nksiążki na temat buddyzmu napisane współczesnym językiem, a tylko językiem klasycznym, nie ma też\nprawie nikogo, kto mógłby dokonać takich tłumaczeń, nie mówiąc już o braku środków na wydawanie\ntego typu książek, nawet gdyby zostały przetłumaczone. Tak więc młodzi ludzie oraz intelektualiści\nsą odciągani od buddyzmu w kierunku chrześcijaństwa.\nW Rosji istnieją trzy regiony z tradycjami buddyzmu tybetańskiego: Buriacja na Syberii w pobliżu\njeziora Bajkał, Tuwa, także na Syberii, na północ od wschodniej Mongolii, oraz Kałmucja na północny\nzachód od Morza Kaspijskiego. Buriaci i Kałmucy są Mongołami, natomiast mieszkańcy Tuwy to Turcy. W\npóźnych latach 1930. na rozkaz Stalina wszystkie klasztory na tych terenach zrównano z ziemią, z\nwyjątkiem trzech w Buriacji, które zostały tylko częściowo zniszczone. W późnych latach 1940.\nStalin zezwolił na ponowne otwarcie dwóch klasztorów w Buriacji pod ścisłą kontrolą KGB. Mnisi,\nktórzy wcześniej zrzucili szaty, ponownie je założyli, nosząc je w ciągu dnia jak mundury, i\nwykonywali niektóre rytuały. Niektórzy udali się na studia na uniwersytet w Mongolii. Po upadku\nkomunizmu w 1990 r. nastąpiło znaczne ożywienie buddyzmu we wszystkich trzech regionach.\nTybetańczycy na wygnaniu przysłali nauczycieli, a nowi, młodzi mnisi uczą się w tybetańskich\nklasztorach w Indiach. Obecnie w Buriacji jest 17 klasztorów. Podobnie jak w Mongolii, również\ntutaj występuje problem z alkoholem i mnichami, którzy poprzednio mieli żony. Jednak w\nprzeciwieństwie do mnichów z Mongolii ci nie twierdzą, że utrzymują celibat. Są też plany otwarcia\nklasztorów w Kałmucji i Tuwie. We wszystkich trzech regionach są aktywni misjonarze chrześcijańscy,\nale nie mają oni takich wpływów jak w Mongolii.\nJest także wielkie zainteresowanie buddyzmem tybetańskim wśród Azjatów praktykujących inne\ntradycje buddyjskie. Wielu tybetańskich mistrzów przebywających na wygnaniu w Indiach jest\nzapraszanych do Azji Południowo-wschodniej, Tajwanu, Hongkongu, Japonii i Korei, aby tam nauczali.\nLudzie uważają, że klarowne nauki Buddy dostępne w tradycji tybetańskiej pozwolą im lepiej\nzrozumieć ich własne tradycje. Pociągają ich także skomplikowane rytuały tybetańskie wykonywane w\nintencji pomyślności i zdrowia.\nWszystkie formy buddyzmu występują także na całym świecie w krajach tradycyjnie niebuddyjskich.\nBuddystów w tych krajach można podzielić na dwie główne grupy: azjatyckich emigrantów i\npraktykujących pochodzenia nieazjatyckiego. Azjatyccy emigranci, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych\ni Australii, mają wiele etnicznych świątyń. Podobnie, choć na mniejszą skalę, jest w Kanadzie,\nBrazylii, Peru i w wielu krajach Europy Zachodniej, zwłaszcza we Francji. Największy nacisk kładzie\nsię na praktykę religijną i tworzenie „domów kultury”, dzięki którym członkowie społeczności\nimigrantów będą mogli zachować swoją tożsamość kulturową i narodową.\nBuddyjskie ośrodki Dharmy wszystkich tradycji istnieją obecnie w ponad 80 krajach na całym\nświecie, na każdym kontynencie. Ich bywalcami są na ogół osoby pochodzenia nieazjatyckiego i\nnajwiększą wagę przykłada się w nich do medytacji, studiowania i wykonywania rytuałów. Większa\nczęść tych ośrodków to ośrodki związane z tradycją tybetańską, zenem oraz therawadą. Nauczyciele,\nktórzy w nich nauczają, to zarówno ludzie Zachodu, jak i rdzenni buddyści z Azji. Najwięcej z nich\nznajduje się w Stanach Zjednoczonych, Francji i Niemczech. Poważni praktykujący często jeżdżą do\nAzji, aby pogłębić swoją wiedzę. Poza tym na licznych uniwersytetach na całym świecie oferuje się\nprogramy studiów buddyjskich. Rozwija się też dialog i wymiana idei między buddyzmem a innymi\nreligiami, nauką, psychologią i medycyną. Ważną rolę w tym procesie odgrywa Jego Świątobliwość\nDalaj Lama.Strony z podobną zawartością:Odróżnianie Dharmy od kultury azjatyckiej Pomagając nam, pomagasz innym.Wspieraj naszą pracę!\nSpis rzeczyBuddyzm therawady w Azji Południowej i Południowo-wschodniejSri LankaIndonezja i MalezjaIndieTajlandiaBirma (Myanmar)BangladeszLaosKambodżaWietnamWschodnioazjatycka mahajanTajwan, Hongkong i zamorskie terytoria chińskieKoreaJaponiaChińska Republika LudowaŚrodkowoazjatycka mahajanaTybetańczycy na wygnaniuNepalTybetTurkiestan Wschodni (Xinjiang)Mongolia WewnętrznaMongoliaRosjaKraje tradycyjnie niebuddyjskie


Dwóch mężczyzn zostało skazanych na śmierć. Ostatni kraj w Europie, gdzie jest taka kara | Turysci.pl\nEuropa ostrożnie podchodzi do kwestii kary śmierci. Jest ona zakazana we wszystkich krajach z wyjątkiem jednego. Każdego roku najcięższy wymiar kary otrzymuje tam nawet kilka osób. Referendum pokazało, że ponad 80 procent obywateli tego kraju nie chce zniesienia kary śmierci.\nEuropa jednogłośnie sprzeciwia się karze śmierci, jednak białoruskie prawo wciąz przewiduje takie rozwiązanie. Dwóch młodych mężczyzn zostało właśnie skazanych za zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem. Bracia Ilia (21 l.) i Stanisław (19 l.) Kostev dopuścili się okrutnej zbrodni na swojej sąsiadce. Na ciele zamordowanej nauczycielki znaleziono aż 100 ciosów nożem.\nKobieta była w konflikcie ze swoimi oprawcami po tym, jak doniosła milicji, że ich siostra źle wypełnia obowiązki macierzyńskie, w wyniku czego rodzinie przydzielono kuratora. Mężczyźni byli rozzłoszczeni tym, że ich rodzina jest postrzegana jako patologiczna. Po libacji alkoholowej nagle podjęli decycję o zemście na nauczycielce, która chciała pomóc małemu dziecku. Zadali jej 100 ciosów nożem, a następnie podpalili dom. Być może w ten sposób planowali zatuszować swój okrutny czyn.\nTragiczne wydarzenia rozegrały się 10 kwietnia 2019 roku, jednak mężczyzn skazano dopiero w tym roku. Zbrodnia wstrząsnęła Białorusią, nawet prezydent Aleksander Łukaszenko odniósł się do niej w mediach.\nEuropa krytykuje karę śmierci\nEgzekucja ma zostać wykonana poprzez strzał w tył głowy. Skazańcom zasłania się oczy i zmusza do uklęknięcia. O miejscu pochówku zamordowanych nie informuje się nawet rodziny. Jedyną szansą dla skazanych na śmierć jest prośba o ułaskawienie przez prezydenta. W tym przypadku wydaje się to nierealne ze względu na osobisty stosunek Łukaszenki do tej wyjątkowo brutalnej sprawy.\nUnia Europejska oraz MSZ Austrii skrytykowały wyrok białoruskiego sądu. Sytuację określają jako niepokojącą i sprzeciwiają się takiemu rozwiązaniu niezależnie od okoliczności przestępstwa. W ubiegłym roku 3 osoby zostały skazane na śmierć, a wyroki wykonano. Na egzekucję czeka kolejnych 4 przestępców.


W lipcu i sierpniu 2021 roku w turystycznych obiektach noclegowych zlokalizowanych na obszarach nadmorskich przebywało 1,7 mln turystów, którzy skorzystali z 8,6 mln noclegów. W porównaniu z analogicznym okresem poprzedniego roku liczba turystów była większa o 13,5%, zaś liczba udzielonych noclegów – o 18,3%.\nEmerytury i renty w 2020 r.\nPodstawowe informacje dotyczące świadczeń emerytalno-rentowych. Prezentacja zmian dotyczących liczby świadczeniobiorców, kwoty świadczeń brutto, przeciętnej wysokości świadczenia brutto wg rodzaju (emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty rodzinne), dynamiki obserwowanych zmian oraz relacji do przeciętnych miesięcznych wynagrodzeń - w obrębie pozarolniczego systemu ubezpieczeń społecznych (integracja danych ZUS, MON, MSWiA oraz MS), jak również systemu ubezpieczeń rolników indywidualnych (dane KRUS).\nWypadki przy pracy w województwie wielkopolskim w 2020 r.


Moje dzieci dostrzegają też i doceniają fakt, że jesteśmy więcej razem. „Tata nie wyjeżdża, jest więcej w domu no i w ogóle jesteśmy bardziej razem” – mówi Marysia. „Nawet nie musimy jakoś więcej ze sobą rozmawiać, ale to, że jesteśmy w pobliżu się liczy” – dodaje Tymon.\nKiedy dzieci chodziły do szkoły, spędzały w niej większość dnia. Wracały do domu z masą emocji, przeżyć i z ogromną potrzebą „odparowania” ich. Musiałam taką skumulowaną falę przyjmować na klatę, chciałam dawać dzieciom maksimum mojej uwagi od chwili, kiedy przekraczały próg domu. Wiedziałam, że mamy dla siebie tylko 2-3 godziny wieczoru, a czasem, kiedy miały lekcje do odrobienia, znacznie mniej. Dlatego spinałam się maksymalnie w ciągu dnia, żeby obrobić się ze swoją robotą, żeby jak one wrócą, być już tylko dla nich i przy nich. Nie zawsze w ciągu dnia byłam w dobrej formie do pracy, czasem w ogóle mi nie szło, czasem męczyłam się trzy godziny nad tekstem, który kiedy indziej napisałabym w 45 minut. No ale siedziałam i wyciskałam z siebie zdanie po zdaniu wiedząc, że nie mam do dyspozycji żadnego „kiedy indziej”, bo zaraz dzieci wrócą ze szkoły. A jak jest teraz? Teraz moja córka wpada do mnie niemal po każdej lekcji – żeby się przytulić, pobyć chwilę razem, opowiedzieć co się działo, podzielić się emocjami. Spotykamy się wielokrotnie w ciągu każdego dnia. Kiedy ona ma zajęcia online, ja piszę swoje rzeczy, albo… nie piszę. Jeśli mi robota nie idzie, mogę ją sobie odłożyć na wieczór bez wyrzutu sumienia, że dzieci mają mnie za mało. Jesteśmy razem wtedy, kiedy tego potrzebują, a nie wtedy, kiedy zadzwoni szkolny dzwonek kończący lekcje.\nCzas pracy jest więc efektywniejszy i dzięki temu mam go więcej na inne rzeczy. Na początku pandemii irytowało mnie, kiedy celebryci w telewizji ogłaszali wszem i wobec, że „teraz, kiedy wszyscy mamy więcej czasu, możemy robić to, co zawsze odkładaliśmy”. Dopiero po kilku tygodniach próbowania się z nowym rytmem dnia, poczułam, że faktycznie tak jest. Inne rozłożenie obowiązków, bardziej efektywna praca i zrobiło się miejsce na czytanie, uprawianie warzyw na balkonie, rowerowe wycieczki z dziećmi.\nDzieci również mogą bardziej elastycznie rozkładać sobie pracę i szkolne zadania do samodzielnego wykonania robić wtedy, kiedy „mają flow”. Lekcje online tworzą pewną ramę każdego dnia i trzymają rytm, co docenił mój syn siódmoklasista, ale mogą też część nauki odłożyć na inny moment – co ma duże znaczenie dla Marysi, dla której ważna jest możliwość pójścia za tym, co ją akurat zainteresuje. Okazało się, że mniej dyscypliny i sztywnego godzinowego rozkładu dnia a więcej swobody decydowania kiedy co robią, pozytywnie wpłynęły na efektywność działań moich dzieci. Oczywiście trochę to trwało, zanim ten bardziej improwizowany a mniej zdyscyplinowany zegarkiem sposób pracy zaczął nam dobrze wychodzić. Ale to naprawdę lepiej działa.\nZnajomi, których pytam o ich doświadczenia i refleksje czasu pandemii mówią: „Chcemy zachować możliwość pracy z domu przez większość tygodnia. Dotarło do nas, ile tracimy go na stanie w korkach podczas dojazdów do i z pracy”. A co do zdalnej edukacji? „Dzieciaki zaczęły żyć w innym rytmie. Wysypiają się. Dostają ze szkoły zadania do zrobienia, ale robią je wtedy, kiedy im pasuje. Poświęcają więcej czasu na to, co ich interesuje. Nauczyli się szukać źródeł wiedzy – korzystać z podręcznika ale i z internetu. Odkryli, że komputer czy smartfon mogą służyć nie tylko do grania w gry, ale też do nauki, do znajdowania ciekawych informacji, inspiracji. Stali się bardzo samodzielni w nauce”.\nTymon z kolegami tworzą jakieś niesamowite projekty w Minecrafcie. Tak, sporo czasu spędzają przed ekranami, ale zauważyłam, że ich aktywność w grach zmieniła się. To już nie jest „zmóżdżanie się” strzelanką, żeby odstresować się po intelektualnym wysiłku w szkole. To, co robią teraz jest twórcze i jest to świetny trening współpracy w grupie. Robią to, co sami chcą, widzą w tym sens i są w to z własnej woli zaangażowani, a przy okazji uczą się pracy zespołowej, podziału zadań, oceny zasobów, koordynacji, rozwiązywania problemów…\nMnóstwo dobrych i ciekawych rzeczy wydarzyło się w środowisku nauczycielskim: ogromna mobilizacja, dzielenie się wiedzą i doświadczeniami, akcje i inicjatywy edukacyjne, wzajemna pomoc. Tak, pamiętam o wszystkich niedoskonałościach i totalnych porażkach edukacyjnych, ale widzę też niesamowite działania nauczycieli, nauczycielskie grupy wsparcia, ogrom ich chęci i mobilizacji. Pamiętam, że jest wielu takich, którzy zdalne nauczanie realizowali zasypując dzieci zadaniami do zrobienia i strasząc ocenami. I widzę ogrom starań innych, którzy wyszli ze swojej strefy komfortu w nieznane i pracując po kilkanaście godzin na dobę robili edukację na miarę sytuacji i potrzeb, jednocześnie w ekspresowym tempie ucząc się nowych rzeczy, szukając nowych rozwiązań. Mam świadomość niepokojąco dużego odsetka dzieci, które „zniknęły z systemu”, z którymi nie ma kontaktu. Ale wiem też o wielu działaniach nauczycieli, którzy tego kontaktu z dziećmi szukają na różne sposoby i z wielkim zaangażowaniem.


Juniorki | Uczniowski Klub Sportowy SETBOL Oświęcim 2007 - Part 9\nW dn.23.11.2011 w Wadowicach juniorki Setbol-a rozegrały szósty mecz ligowy. Mimo zdecydowanie lepszej postawy na boisku, od poprzednich spotkań, nie potrafiły wygrać z wadowiczankami przegrywając w piątym secie do 11pkt. Mimo przegranej nasze młode juniorki pokazały że grać w siatkówkę potrafią, a brak doświadczenia na boisku mogą nadrobić wolą walki. Następny mecz z MKS-em Andrychów już w tą niedzielę, w …\nJuniorki Setbol-a nie mogą się przełamać w rozgrywkach MZPS. Zaliczyły kolejny nieudany mecz z kęczankami, przegrywając 0:3 w setach do 23,11,10. Foto z meczu (foto. Adam Florczak)\nNie mogło być zadowolenia na twarzach zawodniczek podczas meczu z UKS Gminy Brzeszcze (patrz. foto A.Florczak). Setbolówki uległy brzeszczankom 0:3 w drugim meczu o mistrzostwo ligi MZPS Juniorek.\nSrogą lekcję siatkówki otrzymały nasze siatkarki w pierwszym inaugurującym meczu o mistrzostwo rozgrywek MZPS juniorek. Doświadczone koleżanki z Proszowic nie dały szans na boisku w 1 i 3 secie. Natomiast set 2 był wyrównany do stanu 16:16, potem setbolówki „pogubiły” punkty błędami własnymi i przegrały również i tą partię.


Czy literatura może pomóc w walce o lepsze środowisko naturalne? Odpowiedź przyniesie tegoroczna edycja Festiwalu Conrada | Gazeta Krakowska\nCzy literatura może…\nPaweł Gzyl 29 kwietnia 2021, 14:21\nJednym z gości tegorocznej edycji Festiwalu Conrada będzie meksykańska pisarka Valeria Luiselli Materiały prasowe\nLiteratura w służbie ekologii\n- Od 13 lat październik jest świętem czytania – rozmawiamy o otaczającej nas rzeczywistości, oddajemy się lekturze książek i dyskutujemy z autorkami i autorami z całego świata. W tym roku nie może być inaczej, chociaż spotkania będą dostępne nie tylko dla krakowian, ale także dla wszystkich mieszkańców Polski. Każdy właściciel smartfona czy laptopa może stać się naszym wirtualnym gościem i uczestnikiem tegorocznej edycji Festiwalu Conrada – mówi Izabela Błaszczyk, dyrektorka Krakowskiego Biura Festiwalowego, które współorganizuje imprezę.\nTegoroczna edycja festiwalu odbędzie się pod hasłem „Natura przyszłości”. To oznacza, że jego goście zastanowią się, w jaki sposób literatura może nam pomóc w lepszej trosce o środowisko naturalne, a także poruszą wiele innych spraw, które wyznaczają trajektorię naszego losu. Nic w tym dziwnego: środowisko na naszych oczach ulega degradacji i jesteśmy o krok od katastrofy klimatycznej. Przyszłość jest coraz bardziej niepewna, a człowiek wciąż zachłystuje się pozornym panowaniem nad światem.\n- Zadaniem kultury nie jest zamiatanie wiedzy o zbliżającej się katastrofie pod dywan, lecz upowszechnianie informacji o niej, prezentowanie różnych punktów widzenia, tłumaczenie. Festiwal Conrada od początku swego istnienia chciał i nadal chce stawiać pytania o naturę naszej wspólnej przyszłości, o przyszłość naszej wspólnej natury - mówi Michał Paweł Markowski, Dyrektor Artystyczny Festiwalu Conrada.\nPierwsi goście Festiwalu Conrada 2021\nUrodzona w Meksyku hiszpańskojęzyczna pisarka i eseistka Valeria Luiselli to uznana autorka powieści fabularnych i książek z gatunku non-fiction. Jej debiutancka powieść „Nieważcy” (2012) została nagrodzona „Los Angeles Times” Book Prize, a „Historia moich zębów” (2013) - otrzymała National Book Critics Circle Award. Najnowsze dzieło pisarki to „Archiwum zagubionych dzieci” (2019). Książka ta, nominowana do Nagrody Bookera, jest pierwszym utworem autorki napisanym w języku angielskim.\nGeorge Saunders to jeden z najwybitniejszych amerykańskich pisarzy, twórca opowiadań, powieści, esejów i książek dla dzieci. Od dwudziestu lat wykłada kreatywne pisanie na Syracuse University. Zanim napisał pierwszą powieść, tworzył opowiadania, za które był wielokrotnie nagradzany. Pierwsza powieść Saundersa, „Lincoln w Bardo”, za którą zdobył Międzynarodową Nagrodę Bookera, powstała w 2017 roku. Najnowszą książką pisarza jest „A Swim in a Pond in the Rain” – studium opowiadań czterech rosyjskich pisarzy: Czechowa, Gogola, Tołstoja i Turgieniewa.\nRozmowy z wybitnymi intelektualistami\nNowością tegorocznej edycji Festiwalu Conrada będzie cykl comiesięcznych wydarzeń, w ramach którego od maja do grudnia będziemy spotykać się z wybitnymi intelektualistkami i intelektualistami, zatytułowany „Natura przyszłości”.\n- Będziemy rozmawiać o najważniejszych problemach, z którymi musimy się dziś zmierzyć: o depresji, którą wywołuje izolacja społeczna, o systemowej przemocy, która pojawia się w instytucjach, o geopolitycznych procesach, które wpływają na życie lokalnych i globalnych wspólnot, o relacji między człowiekiem a innymi istnieniami zamieszkującymi wraz z nim Ziemię… Zawsze przy tym będziemy mieć na uwadze literaturę, zastanawiając się, jak może nam ona pomóc w lepszym rozwiązywaniu tych problemów - mówi Grzegorz Jankowicz, Dyrektor Programowy Festiwalu Conrada.\nW każdy ostatni czwartek miesiąca, od 27 maja do grudnia 2021 roku, będzie można obejrzeć rozmowy online z wybitnymi pisarkami i pisarzami z całego świata. Wszystkie spotkania poprowadzi Grzegorz Jankowicz. 27 maja posłuchamy amerykańskiego filozofa Jonathana Leara, a 24 czerwca - hinduskiej pisarki Arundhati Roy.\nZabójstwo w Jodłówce-Wałkach. Tarnowska prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia. Dwóch mężczyzn odpowie za morderstwo i rozbój


Trampoliny - TwojPasaz.pl\nKażdy rodzic wie, że dobra organizacja czasu to podstawa. Korzysta na tym cała rodzina, a przede wszystkim dzieci. Współcześnie, rozwój cywilizacji pędzi jak szalony do przodu, dodatkowo dając nam coraz to nowsze możliwości spędzania czasu wolnego i rozrywki. Ciekawe zagospodarowanie planu dnia, stało się priorytetem dla świadomych wagi rodzicielstwa dorosłych. Pozytywny jest fakt, że aby dzieci miło spędziły czas na zabawie, nie potrzeba już dużych nakładów finansowych.\nDla ludzi mieszkających na obrzeżach miasta irytujący jest fakt, że nie zawsze mogą szybko dostać się do centrum rozrywki. Jednak takie rodziny najczęściej posiadają jeden istotny walor, jakim jest własny przydomowy ogród. Chcąc zapewnić dzieciom beztroską zabawę wystarczy postarać się o miłe wyposażenie tego terenu jakim będą huśtawki, piaskownice czy mały placyk zabaw. Jednak na początek najlepszym rozwiązaniem będzie zakup trampoliny. To niepozorne urządzenie można powiedzieć wręcz zabawka dla dzieci, pomoże dostarczyć całej rodzinie mnóstwo zabawy na długie godziny. Trampoliny ogrodowe zwykle są dosyć duże, tak że może z nich korzystać kilka osób jednocześnie. Wykonane z wysokiej jakości materiałów, są niezwykle trwałe. Do produkcji używa się płachty ratowniczej. Dodatkowo spełniają wszystkie normy bezpieczeństwa, co powinno uspokoić nadopiekuńczych rodziców. Trampoliny dla dzieci występują w różnych rozmiarach, tak że skoków spróbować mogą nawet najmłodsi. Dorosłych ucieszy fakt, że taka skocznia to idealne urządzenie do fitnessu, a dbające o siebie mamy przy okazji zabawy mogą spalić trochę kalorii i popracować nad figurą.\nDla wyjątkowo ruchliwych i nieokiełznanych milusińskich, świetnie sprawdzi się trampolina z siatką. Taka ochrona zapobiegnie nieprzewidzianym upadkom, a w związku z dodatkowym zabezpieczeniem rodzic bez lęku może na chwile spuścić swe pociechy z oka. Jeśli więc chcemy gościć u siebie przyjaciół dzieci, a wiemy iż nie zawsze jesteśmy w stanie zapanować nad tak wielkim towarzystwem, warto zainwestować w tego rodzaju akcesoria do trampoliny. Ponadto, gdy przyjdzie zima i zabawa w ogrodzie pójdzie na jakiś czas w odstawkę, dobrze jest dokupić pokrowiec na trampolinę, który chroniąc ją pozwoli nam cieszyć się beztroską zabawą już podczas kolejnej wiosny.


Riposta prof. Ewy Thompson – Koszalin7.pl\n– Kanclerz Merkel poinformowała mnie, że przywódca rosyjskiej opozycji Nawalny został zaatakowany we własnym kraju środkiem działającym na układ nerwowy – pisze na Twitterze Ursula von der Leyen, przewodnicząca Komisji Europejskiej. – To nikczemny i tchórzliwy czyn – nie pierwszy raz. Sprawców należy postawić przed sądem – dodaje.\nOdpowiada jej Ewa Thompson, Polka na stałe mieszkająca w USA, profesor slawistyki na Rice University w Houston: – Madam, twój rząd ma najlepsze stosunki z najbardziej prawdopodobnym sprawcą. Razem planują powołać do życia spółkę energetyczną. która zadławi Europę Wschodnią.\nTą spółką energetyczną jest projekt Nord Stream 2, drugiej nitki gazociągu rosyjsko-niemieckiego układanego na dnie Bałtyku.\n← Wybory prezydenckie w regionie Koszalińskim – o krok od sensacji!\nKatedra koszalińska →


Sztuczna inteligencja zastąpi redaktorów portalu informacyjnego - Technologia - Forum Kopalni Wiedzy\nBy KopalniaWiedzy.pl, May 31, 2020 in Technologia\nMicrosoft zwolni kilkudziesięciu pracowników zatrudnionych na umowach-zleceniach. Stracą oni pracę na rzecz... sztucznej inteligencji, która będzie zajmowała się w portalu MSN publikowaniem najświeższych wiadomości. Umowy zostaną rozwiązane 30 czerwca. Pracownicy ci, 50 z USA i 27 z Wielkiej Brytanii, są obecnie odpowiedzialni za wybieranie, edytowanie i przygotowywanie newsow do publikacji.\nPrzedstawiciele Microsoftu oświadczyli, że firma na bieżąco dokonuje zmian w sposobie prowadzeni biznesu. Dodali, że likwidacja stanowisk nie ma związku z pandemią.\nNie od dzisiaj mówi się, że sztuczna inteligencja mogłaby wybierać gotowe informacje, a może nawet samodzielnie pisać własne krótkie teksty. Tutaj, prawdopodobnie po raz pierwszy w historii, mamy przykład dużego portalu internetowego, w którym ludzie tracą pracę przy redakcji tekstu i zostają zastąpieni automatem.\nMicrosoft, kończąc współpracę z kilkudziesięcioma osobami i zastępując ich SI, chce z jednej strony przetestować możliwości sztucznej inteligencji na dużą skalę, z drugiej zaś liczy na obniżenie kosztów.\nMam tylko nadzieję, że SI nie zastąpi redaktorów KW\nNatomiast nie obraziłbym się, gdyby SI zastąpiła redaktorów z takich portali jak WP, Onet, Interia itp. Poziom wiedzy reprezentowany w tych czytadłach jest żenujący. Najgorsze, że ludzie masowo czytają tam różne bzdury, a potem je powtarzają. Niewykluczone, że SI lepiej by się tam sprawdziła.\nEdited June 1, 2020 by Sławko\n5 godzin temu, Sławko napisał:\nNatomiast nie obraziłbym się, gdyby SI zastąpiła redaktorów z takich portali jak WP, Onet, Interia itp. Poziom wiedzy reprezentowany w tych czytadłach jest żenujący. Najgorsze, że ludzie masowo czytają tam różne bzdury, a potem je powtarzają.\nI myślisz że twoje Si spowoduje że ludzie zaczną łaknąć mądrych treści?\nI te krzemowe sieci neuronowe nie odkryją prawdy pierwotnej o tym że tylko takimi niedobrymi treściami można przyciągnąć lud i zarobić kasę? Ehhh\n4 godziny temu, tempik napisał:\nI te krzemowe sieci neuronowe nie odkryją prawdy pierwotnej o tym że tylko takimi niedobrymi treściami można przyciągnąć lud i zarobić kasę?\nTy to musisz człowieka na ziemię zaraz sprowadzić...\nTo chyba za mocno jest powiedziane Każdy jest zależny od miliona czynników. I taki pan Kaziu z rozdzielni energetycznej który umie tylko wajchę przekładać mógłby zrobić psikusa w waszej serwerowni :D, chociaż zapewne serwis stoi na jakimś zewnętrznym hostingu więc dochodzą administratorzy itd. A na końcu jest władza, ta z lewa czy prawa, bez różnicy, która może powiedzieć zamykamy bo tak nam się chce i mamy na to paragrafy. Wolność i niezależność to bardzo piękne złudzenie optyczne\n13 godzin temu, Mariusz Błoński napisał:\nJesteśmy samodzielni, niezależni i samorządni. Nad nami nie ma żadnej władzy, która kazałaby nas czymkolwiek zastąpić.\nTak tłumaczą się tylko ci, którzy mają coś do ukrycia, w tym przypadku zależni od zewnętrznej władzy. Pewnie jak zwykle Soros. No może się też zdarzyć, że ktoś jest niewinny i zwyczajnie się broni, ale nawet nie dopuszczam do siebie takiej możliwości. Nie bo nie\nnie obraziłbym się, gdyby SI zastąpiła redaktorów z takich portali jak WP, Onet, Interia itp.\nJa to bym się nie obraził, gdyby również władzę zastąpiła SI, tylko taka prawdziwa, nie te algorytmy na wyrost dziś tak nazywane.\n10 minut temu, lester napisał:\nNiesamowite! Znasz pożądany stan docelowy!? . Bo wiesz, SI dajesz input i output a reguły sobie wylicza sobie sama. Zatem ktoś musi dać zestaw treningowy, w którym 'wynik' jest znany.\nProblem w tym, że nie ma zgody co do 'wynik'. Gdyby była, wystarczyłby programista w basicu wyrzeźbiłby te peek;poke->500+\nInteresujący problem, bo gdyby tak zamiast 500+ przyjąć NFR i wrzucić jako output kilka utopii (literatury przedmiotu nie brakuje)...\nCiekaw jestem jak by to wyglądało.\nWiększości internetowym portalom by się to przydało. Niemal każdy, nawet krótki artykuł, publikowany w internecie zawiera co najmniej jeden błąd. Czasem nawet w tytułach i leadach. Oddając pałeczkę SI, przynajmniej pozbylibyśmy się ortograficznych.\nPrzykłady z artykułu powyższego:\nOn 5/31/2020 at 12:06 PM, KopalniaWiedzy.pl said:\nw sposobie prowadzeni biznesu\nEdited June 2, 2020 by Daniel O'Really\n24 minutes ago, Daniel O'Really said:\nNiemal każdy, nawet krótki artykuł, publikowany w internecie zawiera co najmniej jeden błąd.\nWydaje mi się, że w tym zdaniu jest błąd interpunkcyjny.\nEdited June 2, 2020 by cyjanobakteria\n16 minutes ago, cyjanobakteria said:\nNawet gdybyś miał rację (możesz mieć, nie chce mi się tego sprawdzać), dowodzi to jedynie, że SI mogłaby również poprawić jakość komentarzy. Nie neguje to mojego twierdzenia.\nTeż kibicuję SI, bo nawet najzdolniejsze słowniki które widziałem nie dają rady z czymś tak prostym jak:\nprzerzuty raka vs. przeżuty kawałek gumy.\nJak ktoś znajdzie już taką SI, która sobie z czymś takim daje radę i rozróżnia jerzyka zwyczajnego od zwyczajnego jeżyka, to poproszę o info.\nJako mały testowy dla SI output polecam stare już: Siedzi Jerzy na wieży i nie wierzy, że na wieży leży gniazdo nietoperzy.\nOczywiście warto dodać np.: Jerzy z radością obserwuje jak nad jeżykiem małym zwyczajnym przeleciał jerzyk zwyczajny.\nObawiam się się jednak, że żadna SI nie poradzi sobie z korektą: Jeżyk zwyczajny ominął jerzyka zwyczajnego.\nBo tu już jest INTENCJA.\nTo załatwia prosty kontekst (otoczenie wyrazu).\nObawiam się się jednak, że żadna SI nie poradzi sobie z korektą\nSI koryguje błędy ortograficzne, a nie rzeczowe Przypadki niejednoznaczne nie są uważane za błąd. Korekta nigdy nie nie będzie działać zawsze dobrze, najprostszym przypadkiem kiedy wysiada jest list jednego nauczyciela do drugiego opisujący jakie zabawne błędy napisał uczeń.\n"Przerzuty rak" wynika z otoczenia i jest błędem ortograficznym, czy literówką?\nMogą być "przerzuty raka", może być "przeżuty rak"* (raków jednak nie jadam).\n*Masz proste zdanie do korekty: "Ostatnimi czasy, nawet przy mojej specyficznej diecie zabija mnie to: przerzuty rak."\nSI koryguje błędy ortograficzne, a nie rzeczowe\nNie zauważyłem błędów ortograficznych w zarzutach powyżej postawionych. Może błądzę, ale najlepiej w moim życiu błędy ortograficzne koryguje mój własny mózg.\nKorekta nigdy nie nie będzie działać zawsze dobrze\nNo widzisz. Inwestycja w edukację to chyba najlepsza inwestycja**.\n** Nie obraź się, ale jak patrzę na te chore według mnie czasy, to już niedługo zdacie się na SI przy Kobiecie, nie na intuicję i coś, co jest w nas od wieków. Nie powiem, że trzymam kciuki, bo naprawdę nie potrzebuję do tego SI, gadżetów, czujników i algorytmów.\nDodam tylko, że jako kibic z satysfakcją od wielu lat spoglądam na coś takiego jak rozwój kompilatorów. Weźmy mój ulubiony, czyli gcc. Cała ta wieloletnia historia to nie tylko robienie użytkownikom "dobrze, a nawet lepiej", nie tylko poprawianie błędów, ale i... korygowanie tego co nieprzewidywalne.\nEdited June 2, 2020 by Astro\nMogą być "przerzuty raka", może być "przeżuty rak" (raków jednak nie jadam).\nMoże być też "przerzyty rak" albo "rzycie raków"\nNie obraź się, ale jak patrzę na te chore według mnie czasy, to już niedługo zdacie się na SI przy Kobiecie, nie na intuicję i coś, co jest w nas od wieków. Nie powiem, że trzymam kciuki, bo naprawdę nie potrzebuję do tego SI, gadżetów, czujników i algorytmów.\nCzy ten erotoman-gawędziarz widoczny w co drugim poście to już osobna osobowość starająca się o przejęcie kontroli nad ciałem czy też spontaniczne atak nostalgii?\n15 minut temu, peceed napisał:\nMoże być "raka życie" i "raka rzyć". (co prawda się nie znam, więc pewnie to nie zwykła rzyć, a pewnie coś jak otwór kloaczny, ale łaskawi wiedzący mnie poprawią, na co liczę)\nNiekoniecznie erotoman-gawędziarz, choć w moim wieku nie liczy się już ilość, a jakość. Na to nie narzekam*, jak również nieliczna już (ale jednak) strona druga. Bo wiesz, toy-models (nie tylko w fizyce) to nie moja bajka.\n* czego również życzę Ci w moim wieku, choć niestety głęboko wątpię czy Ci się uda. :P\nBo wiesz, toy-models (nie tylko w fizyce) to nie moja bajka.\nRozumiem, bardziej kręci kolegę namacalna astrofizyka:\nOwszem, bardzo namacalna, ale polecam uwzględnić statystykę. Zdegenerowane ciemne obiekty (choć ciekawe) to jednak rzadkość w całym tym zoo.\nZdegenerowane ciemne obiekty (choć ciekawe) to jednak rzadkość w całym tym zoo.\nNo to kolega sobie nagrabił. Rasistowsko-seksistowski komentarz do filmu, zaraz pojawi się inkwizycja (BTW. W google/facebook jej rolę przejmuje SI).\nZróżnicowanie komórek mózgowych może prowadzić do szybszego uczenia się, odkryli naukowcy z Imperial College London (ICL). Spostrzeżenie to może zwiększyć wydajność systemów sztucznej inteligencji. Uczeni zauważyli, że gdy w symulowanych sieciach neuronowych indywidualnie dobierali właściwości elektryczne poszczególnych komórek, sieci takie uczyły się szybciej, niż sieci złożone z komórek o identycznych parametrach.\nOkazało się również, że gdy mamy zróżnicowane komórki, sieć neuronowa potrzebuje ich mniej, a całość zużywa mniej energii niż sieć o identycznych komórkach.\nZdaniem autorów badań, może to wyjaśniać, dlaczego mózgi tak efektywnie potrafią się uczyć. Mózg musi być wydajny energetycznie, a jednocześnie zdolnym do rozwiązywania złożonych zadań. Nasza praca sugeruje, że zróżnicowanie neuronów – zarówno w mózgach jak i w systemach sztucznej inteligencji – pozwala spełnić oba warunki, mówi główny autor badań, doktorant Nicolas Perez z Wydziału Inżynierii Elektrycznej i elektronicznej.\nOdkrycie powinno też zachęcić twórców sieci neuronowych do budowania ich tak, by były bardziej podobne do mózgu. Nasze mózgi składają się z neuronów. Pozornie są one identyczne, ale przy bliższym przyjrzeniu się, widoczne są liczne różnice. Z kolei każda komórka sztucznych sieci neuronowych jest identyczna, różnią się one tylko połączeniami. Pomimo dużych postępów w rozwoju systemów sztucznej inteligencji, bardzo daleko im do mózgów. Dlatego też uczeni z ICL zastanawiali się, czy przyczyną nie jest brak zróżnicowania komórek sztucznych sieci neuronowych.\nRozpoczęli więc badania, w ramach których emulowali różne właściwości komórek składających się na siec sztucznej inteligencji. Zauważyli, że zróżnicowanie komórek spowodowało zwiększenie szybkości uczenia się i spadek zapotrzebowania na energię. Ewolucja dała nam niesamowicie funkcjonujący mózg. Dopiero zaczynamy rozumieć, jak on działa, stwierdził doktor Dan Goodman.\nW ramach badań uczeni manipulowali „stałą czasową”, czyli tym, jak szybko każda komórka sztucznej sieci neuronowej decyduje, co ma zrobić w zależności od tego, co robią połączone z nią komórki. Niektóre z tak manipulowanych komórek podejmowały decyzję bardzo szybko, natychmiast po tym, jak działania podjęły komórki z nimi połączone. Inne zaś odczekały chwilę i podejmowały decyzję na podstawie tego, co przez pewien czas robiły komórki z nimi połączone.\nPo zróżnicowaniu „stałej czasowej” swoich komórek, naukowcy przeprowadzili zestaw testów dla uczenia maszynowego się, takich jak rozpoznawanie gestów, pogrupowanie ubrań czy ręcznie napisanych cyfr oraz zidentyfikowanie wypowiadanych komend oraz cyfr.\nEksperymenty pokazały, że połączenie komórek o różnej „stałej czasowej” powoduje, że cała sieć lepiej rozwiązuje złożone zadania. Okazało się przy okazji, że najlepiej sprawuje się sieć o takiej konfiguracji, której zróżnicowanie jest najbliższe zróżnicowaniu komórek w mózgu. To z kolei sugeruje, że nasz mózg ewoluował w kierunku osiągnięcia najlepszego poziomu zróżnicowania dla optymalnego uczenia się.\nRynkowy sukces lub porażka układu scalonego zależą w dużej mierze od etapu jego projektowania. Wtedy właśnie zostają podjęte decyzje odnośnie umiejscowienia na krzemie modułów pamięci i elementów logicznych. Dotychczas zadania tego nie udawało się zautomatyzować, a etap projektowania zajmuje inżynierom całe tygodnie lub miesiące. Inżynierowie Google'a poinformowali właśnie, że stworzony przez nich system sztucznej inteligencji poradził sobie z częściowym zaprojektowaniem chipa w ciągu godzin.\nWspółczesne układy scalone składają się z miliardów tranzystorów, dziesiątek milionów bramek logicznych, tysiące bloków logicznych i łączących je kilometrów ścieżek. Lokalizacja poszczególnych układów i bloków logicznych odgrywa kluczową rolę dla przyszłej wydajności chipa. Specjaliści od dziesięcioleci pracują nad rozwiązaniami pozwalającymi zautomatyzować proces projektowania.\nJako że bloki logiczne to duże elementy, tysiące i miliony razy większe od bramek logicznych, bardzo trudno jest jednocześnie umieszczać bloki i bramki. Dlatego współcześni projektanci układów najpierw umieszczają na krzemie bloki, a wolne miejsca zostają zapełnione pozostałymi bramkami logicznymi.\nJuż samo rozmieszczenie bloków jest niezwykle wymagające. Eksperci Google'a obliczyli, że liczba możliwych kombinacji rozmieszczenia makrobloków, które brali pod uwagę w swoich badaniach, wynosi 102500.\nPlanując rozmieszczenie bloków, inżynierowie muszą pamiętać o pozostawieniu miejsca na inne elementy i ich łączenie. Azalia Mirhoseini i jej zespół poinformowali na łamach Nature o stworzeniu metody automatycznego wstępnego projektowania chipa w czasie krótszym niż 6 godzin, które swoimi wynikami dorównuje lub nawet przewyższa to, co potrafią doświadczeni inżynierowie.\nnaukowcy z Google'a wykorzystali techniki maszynowego uczenia się do wytrenowania swojego programu tak, by rozmieszczał na planie makrobloki. Po umieszczeniu każdego z nich program dokonuje oceny całego chipa, a następnie wykorzystuje to, czego się nauczył, do zaplanowania jak najlepszego kolejnego kroku.\nCo interesujące, projekty tworzone przez google'owską SI znacząco różnią się od tego, jak projektuje człowiek. Sztuczna inteligencja rozpoczyna od największych makrobloków. Ponadto w jakiś sposób unika ciągłego poprawiania tego, co już zostało zrobione. Inżynierowie, po umieszczeniu kolejnych bloków, bardzo często poprawiają rozmieszczenie następnych. SI tego nie robi. Mimo to udało jej się zaprojektować układy, w których sygnał pomiędzy poszczególnymi elementami biegnie równie sprawnie, co między układami zaprojektowanymi przez ludzi.\nGoogle już stosuje metody opracowane prze Mirhoseini do projektowania układów dla przyszłej generacji systemów sztucznej inteligencji. Tymczasem producenci układów scalonych próbują odtworzyć osiągnięcie Google'a i wdrożyć podobne rozwiązania do własnego procesu projektowania.


Polska leży w strefie klimatu umiarkowanego ciepłego, przejściowego miedzy morskim a kontynentalnym.\nKlimat Polski jest wynikiem działania czynników:\n- rodzaje mas powietrza występujących na danym obszarze\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /3 386\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /1 490\nPogoda- to stan fizyczny atmosfery w danej chwili, na danym obszarze; określają ją: ciśnienie, wiatr, zachmurzenie, nasłonecznienie, temperatura powietrza, opady. Pogoda zmienia się w cyklu dobowym i rocznym. Badaniem pogody zajmuje się meteorologia. Klimat- to charakterystyka dla danego obszaru zespół...\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /2 288\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /517\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /2 135\nKarpaty stanowią europejski dział wodny między zlewiskiem M. Bałtyckiego i M. Czarnego. W Karpatach Zachodnich rzeki spływające ku północy należą do dorzeczy Odry (Ostrawica) i Wisły (Soła, Skawa, Raba, Dunajec, Wisłoka, San), rzeki spływające na południe - do dorzecza Dunaju (Prut, Seret, Jałomica...\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /661\nKarpaty leżą w strefie klimatu umiarkowanego. Karpaty Zachodnie stanowią granicę klimatyczną między obszarami chłodniejszymi, pozostającymi pod przejściowy wpływem mas powietrza morskiego na północy i terenami cieplejszymi, o klimacie bardziej kontynentalnym, na południe (Wielka Nizina...\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /767\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /1 050\nKarpaty zostały sfałdowane i wypiętrzone w kredzie i trzeciorzędzie, w wyniku orogenezy alpejskiej. Wyróżnia się w nich dwie wielkie jednostki geologiczne:\na). Karpaty Zewnętrzne (fliszowe), zbudowane głównie z naprzemianległych warstw piaskowców i łupków ilastych (flisz), ujętych w fałdy, łuski i...\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /1 211\nKarpaty dzielą się na Karpaty Zachodnie (do Przełęczy Łupkowskiej), Karpaty Wschodnie(do Przełęczy Predeal) i Karpaty Południowe (zwane też Alpami Transylwańskimi). W Karpatach Zachodnich wyróżnia się Karpaty Zewnętrzne (fliszowe) i Karpaty Wewnętrzne (lub Centralne), rozdzielone szerokim obniżeniem...\nAutor /Sylwek Dodano /28.09.2011 Znaków /1 721\nStrona poprzednia 1 ... 716 717 718 719 720 ... 870 następna


Szczeliny wiatrowe w Pasmie Lesistej | Ciekawe miejsca\nDuża Szczelina Wiatrowa na Lesistej Wielkiej\nLesista Wielka – duża Szczelina Wiatrowa\nLesista mała. Tu też góra pęka\nWięcej szczelin wiatrowych w Górach Suchych\nSzczeliny to zapowiedź powstającego osuwiska\nDlaczego góra oddycha?\nJak dojść do Szczelin Wiatrowych?\nSkąd wiemy o Szczelinach Wiatrowych?\nZimą ciepły, wilgotny podmuch pachnący torfem wydobywa się z rozpadliny na Lesistej Wielkiej. Czasem da się zauważyć chmurę oparów a niektórzy podobno wyraźnie słyszeli jak góra wyje przez szczelinę. Wokoło szczeliny śnieg się nie utrzymuje nawet w najzimniejsze dni. Szczelina jest ogrodzona bo można do niej łatwo wpaść. Powyżej znajduje się tablica informująca, że mamy tu pomnik przyrody.\nSzczeliny Wiatrowe na Lesistej były znane już w średniowieczu. W XIX wieku były celem masowych wycieczek do Windlöcher jak nazywali je niemieccy mieszkańcy tych ziem. W roku 2008, rozporządzeniem nr 11, Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 sierpnia 2008 r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody nadano im statut Pomnika Przyrody Nieożywionej.\nNieco dalej na północny-wschód znajduje się kolejna szczelina.\nPrzy żółtym szlaku na Lesistej Małej znajduje się kolejna w tym rejonie Szczelina Wiatrowa. Jest sporo mniejsza od tej na Lesistej Wielkiej. Do tej można za to blisko podejść i poczuć powiew z wnętrza góry. Zimą można ją poznać ze szlaku. Nie ma w tym miejscu śniegu bo ciepły wiatr z wnętrza góry nie pozwala mu się tu zagościć.\nSzczelina Wiatrona na Lesistej Małej\nWzdłuż szlaku zauważyć można miejsca w których śnieg jest również wytopiony mimo grubo zalegającej warstwy w okolicy. Czy pod gęstą trawą pojawiają się w tym miejscu nowe szczeliny skąd ciepłe powietrze przedostaje się na zewnątrz?\nZ uwagi na uwarunkowania geologiczne występujące w Górach Kamiennych, szczelin wiatrowych było więcej. Z upływem lat zatarły się, spłyciły i zarosły bo powstały tysiące lat temu.\nPoza Pasmem Lesistej wiemy o Szczelinach Wiatrowych na pobliskiej Wysokiej i wzniesieniu Homole. Homole (niem.Gold Koppe ) leży na wschodnim krańcu Gór Suchych po czeskiej stronie granicy. Zwana jest też „Szonowskim wulkanem", wznosi się nad urokliwą wioską Šonov. Szczelina Wiatrowa w tej części Gór Suchych jest w zaniku nie udało nam się odczuć żadnych ruchów powietrza.\nGóry Kamienne nie należą do gór wysokich ale wśród polskich gór wyróżniają się wyjątkowo stromymi wzniesieniami co czynie je bardzo malowniczymi. Zbudowane są z twardych wulkanicznych skał osadzonych na warstwach miękkich skał osadowych. Taki układ skalnych warstw sprzyja powstawaniu osuwisk.\nPoza nielicznymi wyjątkami (historyczne osuwisko w Bardzie lub lawina skalno-błotna z lipca 2011 roku w Masywie Śnieżnika), powodowanymi innymi czynnikami, w całych Sudetach Góry Kamienne a szczególnie pasmo Gór Suchych wyróżniają się pod względem podatności na występowanie osuwisk. Koncentracja terenów osuwiskowych występuje w okolicach Schroniska Andrzejówka pod szczytami Suchawy, Włostowej, Waligóry ale i dalej w okolicach Rogowca, Lesistej a nawet Dzikowca. Jak wcześniej wspomniano szczeliny mogą zapowiadać powstanie osuwiska i z pewnością w takich warunkach gdzieś pod warstwą ziemi kryje się więcej szczelin.\nOsuwiska są jak rany gór, dobrze widoczne jeszcze nie zagojone. Mogły powstać tysiące lat temu. Najbardziej widowiskowe, zwane Czerwonymi Skałkami powstało na zboczu Suchawy. Skalna Brama przy Rogowcu jest również efektem osuwania się skalnych mas.\nW górach kamiennych zliczono ich około 50. Powstaną nowe bo budowa geologiczna i prawa fizyki piszą taki scenariusz. Trwa to od setek tysięcy lat. Prawdopodobnie z takim powstającym osuwiskiem mamy do czynienia w Masywie Lesistej. Szczeliny znajdują się na stromym, północnym stoku góry i gdyby na mapie połączyć je linią, to wyznaczy ona górną granicę potencjalnego osuwiska. Góra już pękła w tym miejscu i wyje bo ruchom powietrza zasysanego lub wydmuchiwanego przez szczeliny towarzyszą czasem dźwięki.\nRozpadliny zwane Szczelinami Wiatrowymi, na powierzchni góry są tylko widocznym elementem systemu spękań w skałach tworzących górną część masywu. W zależności od warunków pogodowych i pory roku, powietrze jest zasysane do szczelin lub wydmuchiwane ze środka góry. Powietrze nie gromadzi się w środku ale tylko przelatuje przez system spękań. Skały są w tym przypadku jak wymiennik ciepła. Powietrze schłodzone, latem wydostaje się mikro szczelinami gdzieś u podstawy góry. Zimą jest odwrotnie. Powietrze zassane przez szczeliny w dolnej części góry i ogrzane w środku wydostaje się kominami jakimi są Szczeliny Wiatrowe.\nPęknięcia skalne w niższych partiach góry.\nIntensywność zjawiska zależy od różnicy temperatury powietrza i skał tworzących szczeliny. Prawdopodobnie z powodu coraz cieplejszych zim dawno nie udało się nikomu usłyszeć jak góra wyje. Nam udało się zaobserwować jedynie wydostające się kłęby pary co wyraźnie widać na filmie przedstawionym poniżej.\nMasyw Dzikowca i Lesistej leży na terenie gminy Mieroszów na zachód od drogi krajowej nr 35. Najprostsza i najkrótsza droga do szczelin wiatrowych wiedzie żółtym szlakiem z Unisławia Śląskiego. Szlak z Unisławia zaprowadzi was do szczeliny wiatrowej na Lesistej małej i dalej na Lesistą Wielką. Duża część szlaku przebiega leśną drogą ale na wysokości 710 metrów n.p.m. szlak gwałtownie skręca. Od tego miejsca wąska stroma ścieżka trawersuje zboczem lesistej Małej aż do wysokości 790 metrów. Stromy kawałek będzie jeszcze pod samą Lesistą Wielką.\nOd skrzyżowania szlaków na Lesistej Wielkiej do dużej szczeliny wiatrowej prowadzi oznaczona ścieżka. Przez kilkanaście metrów idzie razem z niebieskim Szlakiem Weteranów Turystyki i odbija w lewo do Pomnika Przyrody czyli szczeliny wiatrowej.\nInna droga na szczyt Lesistej Wielkiej prowadzi szlakiem czerwonym z Kowalowej, w miejscu gdzie z drogi nr 35 odbija droga do Sokołowska. Można też podejść od strony wioski Grzędy Górne z drugiej strony czerwonego szlaku.\nBadaniem osuwisk w Górach Kamiennych zajmuje się wielu naukowców. Między innymi Piotr Migoń, Kacper Jancewicz, Marek Kasprzak, z których opracowań korzystaliśmy próbując w prosty sposób wyjaśnić sobie pochodzenie Szczelin Wiatrowych i osuwisk. Ich praca pod tytułem "Zasięg obszarów objętych osuwiskami w Górach Kamiennych (Sudety Środkowe) – porównanie map geologicznych i cyfrowego modelu wysokości z danych LiDAR)" była podstawowym źródłem naszego tekstu o szczelinach w Górach Kamiennych.\nW zrozumieniu tego zjawiska pomogła nam też praca "Uwarunkowania rozwoju osuwisk w środkowej części Gór Kamiennych (Sudety)" Marka Kasprzaka, Andrzeja Traczyka z Instytutu Geografii i Rozwoju Regionalnego Uniwersytetu Wrocławskiego.\nLiteratura krajoznawcza skąpi informacji o Szczelinach Wiatrowych. Gdzieś nam umknęło opracowanie, w którym "organoleptycznie" szczeliny w latach 80 ubiegłego wieku badał Bartłomiej Ranowicz – ikona sudeckich przewodników.


Zmiany w przepisach wodnoprawnych. Jak skorzystają na nich rolnicy? – Dotacje dla rolników\nHome ⁄ Wiadomości ⁄ Zmiany w przepisach wodnoprawnych. Jak skorzystają na nich rolnicy?\nDo konsultacji społecznych trafił projekt ustawy, który obejmuje kilka zmian istotnych dla rolników chcących skorzystać z dofinansowania na nawadnianie z „Modernizacji gospodarstw rolnych”, ale nie tylko.\n← Ponad 100 świń uciekło z ciężarówki po wypadku pod Jarocinem [FOTO]\nSpektakularny wypadek ciągnika. Policjanci przecierali oczy ze zdumienia →


"Koniberki" Weronika Szelęgiewicz - Strefa Psotnika\nStart aktualności „Koniberki” Weronika Szelęgiewicz\naktualności książki papierowe wiek 3+ 26 listopada 2016\n„Koniberki” to opowieść dla przedszkolaków o małych stworzeniach mieszkających na łące. Są kolorowe, podobne do motyli… takie małe różnobarwne pegaziki o nietypowych imionach, takich jak Rozetka, Fikołek czy Serpentynka 🙂\nW czasie zimy mieszkają pod ziemią, na wiosnę wychodzą z kryjówki przez maleńkie, ukryte wśród liści drzwiczki i budują swoje domki wśród kwiatów.\n11 rozdziałów, z których każdy dotyczy innego problemu, nie są wyraźnie połączone. W zasadzie każdy z nich można czytać oddzielnie, wybierając temat, który chcemy omówić z dzieckiem. Mamy tu poświęcenie dla grupy, pierwsze zauroczenie, akceptację w grupie, nieśmiałość i kilka innych.\nKoniberki powstały w głowie 3-letniego syna autorki, który pewnego dnia poprosił mamę, by rozwinęła opowieść zaczynającą się od słów: „Filipinka, jak zwykle, wstała najwcześniej”. To zdanie było początkiem bajki, którą kontynuowali co wieczór przed spaniem. Teraz, gdy chłopiec ma już 17 lat, autorka postanowiła wydać te opowieści w formie książki.\nWeronika Szelęgiewicz o „Koniberkach”: „Uważam, że książka dla tak małych dzieci musi mieć charakter dydaktyczny (i jednocześnie powinna unikać natrętnego moralizatorstwa), dlatego opowiedziane przeze mnie historie mogą innym dzieciom pomóc uporać się z problemami i konfliktami, jakie stwarza nauka życia w grupie rówieśniczej. Przecież jak pisał Bruno Bettelheim, baśnie są cudowne i pożyteczne, gdyż metaforycznym językiem uczą życia”.\nKsiążka została bardzo starannie wydana. Oprócz twardej oprawy i ładnego papieru, ma też aksamitną tasiemkę, a w każdym rozdziale, oprócz graficznego ozdobnika, mamy całostronicową ilustrację Anny Gensler. Pełno tu motywów kwiatowych, owadów i uroczych latających, maleńkich koników.\nTosia na każdym specerze szuka ukrytych drzwiczek… może znajdzie? 😀\nwydawnictwo: Literówka, 2016\ndla dzieci w wieku: 4-5 lat\nKONKURS! ROZDAJEMY! 😀\nJeśli chcesz zdobyć egzemplarz „Koniberków” Weroniki Szelągiewicz, pozostaw pod tym wpisem informację, komu go podarujesz. Wybierzemy jedną odpowiedź.\nCzekamy na Wasze zgłoszenia do końca jutrzejszego dnia (do godziny 24.00 w niedzielę 27 listopada 2016)\nEgzemplarz książki Weroniki Szelęgiewicz otrzymuje Anna Piątek! Gratulujemy i prosimy o przesłanie adresu pod adres mioda@strefapsotnika.pl\nAnna Genslerblog o książkach dla dziecico czytać dzieciomksięgarnia dla dzieciksięgarnia internetowaksięgarnia Strefa Psotnikanajlepsze książki dla dzieciportal książki dla dziecirecenzje książek dla dzieci i młodzieżyWeronika SzelągiewiczWydawnictwo Literówka\nG-Dzieci poeci? Jesienne warsztaty dla dzieci – Łazienki Królewskie\nŁazienki Królewskie zapraszają na jesienną przygodę z kreatywnym pisaniem całe rodziny z dziećmi w różnym wieku. Warsztaty rodzinne z cyklu „G-Dzieci poeci?” wypełnią gry słowne, zabawy w skojarzenia oraz literackie łamigłówki. Do końca…\nJeśli macie trudność ze wskazaniem w swoim otoczeniu superbohaterki lub superbohatera to sięgnijcie po nową książkę z katalogu wydawnictwa Babaryba. Okaże się, że macie ich wokół siebie mnóstwo! „Super M”…\nPodręcznik DIY „ZRÓB TO krok po kroku”\n„O.G.R.Ó.D.” ilustracja Adama Wójcickiego\nIlustracja Adama Wójcickiego przesłana do prezentacji książki „O.G.R.Ó.D.” Reklama\nCudowna wiadomość! „Mogę grać z wami?” to już czwarta część fenomenalnej serii Mo Williamsa o śwince Malince i słoniu Leonie. Czy ja już pisałam, że szeleję za tą serią? I…\n26 listopada 2016 at 15:43\nPodaruje ja mojej jednej z trzech siostrzenic 🙂 Lilianie 🙂\n26 listopada 2016 at 15:46\nKsiążkę podarowałabym mojemu synkowi. Niezwykle ciekawemu świata chłopcu, który marzy o spotkaniu z przedziwnymi stworzeniami, o lataniu i wciąż nowych przygodach. Książka byłaby wspaniałą wyprawą do świata, który trudno nam sobie wyobrazić i dostrzec w codziennym zabieganiu\nKsiążkę podarowałabym mojej córeczce, ktora kocha książki,wszystkie bardzo szanuje i o niedba z całego serduszka. często przemywa im okładki aby nigdy nie były brudne 🙂 ma 5 lat i zaczyna juz powolutku uczyć sie czytać. Bardzo prosimy o książeczkę na pewno bedzie w użyciu :)) pozdrawiamy cieplutko psotnika\n26 listopada 2016 at 15:48\nMojej córeczce na 5 urodziny. Ma 8 grudnia 🙂\n26 listopada 2016 at 16:25\nTa ciekawa i wspaniała książka trafi do naszej klasowej biblioteczki, gdyż takich ciekawych książeczek nigdy za wiele. dzieci zabierają je do domu i mogą poczytać z rodzicami, rodzeństwem czy dziadkami. Wiedzą jak dbać i sznować książki, gdzie jest ich miejsce i jaką maja wartość. Naszego codziennego czytania skrupulatnie pilnują i uwielbiają tę cześć dnia naszych spotkań.Wybierają kolejne książki do czytania , a ta nowa wesoła książeczka to dla nas super mikoajkowa niespodzianka. Już nie mogę się doczekać kiedy razem ją poznamy i przeczytamy, później powstaną dziecięce ilustracje zainspirowane jej opowiadaniami.Rozbudzą dziecięcą wyobraźnię i pozwolą jej przelać się kolorami na papier. Później trafią na naszą małą wystawę aby wszyscy mogli zapytać–A co to jest KONIBEREK?\n26 listopada 2016 at 16:33\nDla moich dwóch zaczytanych synów,którzy zapominają o myciu zębów,zjedzeniu kolacji czy posprzataniu zabawek,ale kiedy przychodzi pora czytania żaden nie odpuści mamusi bo najważniejsze jest czytanie do podusi !!! Pozdrawiamy\nPodarowałabym ją siostrzeńcowi z Zespołem Aspergera, bo komunikacja społeczna, relacje międzyludzkie są dla niego trudne do zrozumienia, może pomogliby mu w tym tacy „łąkowi” bohaterowie. A. ma 5 lat.\n26 listopada 2016 at 16:36\nPodaruje ją mojej córeczce, która ma urodziny 2 grudnia i bardzo lubi bajeczki – książeczki.\n26 listopada 2016 at 16:48\nJa podarowałabym moim dzieciaczkom z przedszkola. Tworzymy „prawdziwą” biblioteczkę, z której dzieci wspólnie z rodzicami będą na wolne dni wypożyczali wspaniałe książki do wspólnego czytania. Myślę, że „Koniberki” byłby wspaniałą pozycją dla „moich” dzieciaczków.\n26 listopada 2016 at 16:54\nMojej córce Marlence:) od kilku dni codziennie męczy mnie żebym przyszła do niej do przedszkola i poczytała całej grupie – może ” Sportowym Duszkom” spodoba się Wasza książka?\n26 listopada 2016 at 17:12\nZaniosę do biblioteki, niech jak najwięcej dzieciaków szuka ukrytych w zieleni drzwiczek 🙂\nPodarowałabym ją trzyletniej córce wraz z lupą. Codzienne spacery byłyby z pewnością bardziej atrakcyjne. Już się zastanawiam, czy koniberki śpią w zimie, a może myszkują gdzieś w śniegu?\n26 listopada 2016 at 17:30\nNa pewno mojej codziennie walczącej córci Kropci, książki pomagają nam oswajać i osładzać chorobową „codzienność” <3\n26 listopada 2016 at 17:33\nPomysł cudowny. Piękne ilustracje. Jestem mamą od niecałych 4 lat. Fascynacja literaturą dziecięcą ma więc u mnie tendencję wzrostową. Niektóre książki są tak piękne, że chcę je mieć też dla siebie! 🙂 Podarowałabym więc sobie i mojej córeczce. Książki wybieram bardzo starannie. W tym roku pierwszy raz zabrałam córeczkę na Targi Książki w Krakowie. Cudownie było widzieć jej entuzjazm i słyszeć: „O, chciałabym mieć taką w domu”. Cały budżet tego wyjścia został ulokowany w książkach dziecięcych 🙂 Ale radość jest zdecydowanie podwójna!\n26 listopada 2016 at 17:35\nPodaruję ją do przedszkolnej biblioteki żeby 170 naszych wspólnych przedszkolaków z Przedszkola Miejskiego z Oddziałem Integracyjnym mogły uczyć się jak pokonywać problemy. Pozdrawiamy serdecznie z zimnego Giżycka\n26 listopada 2016 at 17:59\nOczywiście byłby to dodatkowy prezent „od Mikołaja ” dla moich szkrabów. Jako, że Tomski jest zawsze ciekawe co jest gdzie i czy ktoś tam mieszka to myślę, że byłaby to idealna opowieść dla niego. Pozdrawiamy!\n26 listopada 2016 at 18:00\nCzęsto słyszę od swoich dzieci ” mamooo.. opowiedz mi bajkę.. „, w ten sposób z córką stworzyłyśmy razem magiczny świat podobny do Konioberków. Do naszej magicznej krainy można wejść tylko w trakcie zasypiania, w tej krótkiej chwili, pomiędzy jawą a snem, trzeba odnaleźć wejście do świata jednorożców i pegazów. Komu się uda, trafi do bajkowej krainy pełnej czarów, tęczowych kolorów i niezwykłych koni. Snujemy sobie wieczorami historie o latających pegazach, czarujących jednorożcach i ich baśniowych przygodach. „Koniberki” oczywiście podarowałabym córce, oj… czuję, że byłaby zachwycona tą książką 🙂\n26 listopada 2016 at 18:02\nKorzystając ze zbliżających się Świąt podsunęłabym ją Gwiazdce żeby położyła moim Bączkom (2, 5 i 8 lat) pod choinką. A kiedy najmłodszy już będzie ją znał od okładki do okładki, podarujemy ją tradycyjnie biblioteczce dziecięcego oddziału szpitalnego (oczywiście nie zniszczoną, bo wiedzą do czego służą książki ?), tam pomoże niejednej kruszynce przetrwać trudny czas.\n26 listopada 2016 at 18:32\nTaka cudna książka to pomysł na prezent tylko i wyłącznie dla kochanej córci Martynki 🙂\n26 listopada 2016 at 18:37\nJako matka pomyślałam oczywiście na pierwszym miejscu o córce. To jej podarowałabym „Koniberki”.\nJest w wieku przedszkolnym. Nie przesadzę, jak napiszę, że z pasją interesuje się światem owadów: pszczół, biedronek, ważek, ciem, motyli, mrówek… Zbiera różne figurki owadów. Pająki i muchy, które czasami nas odwiedzą, to jej przyjaciele. Obchodzi się z nimi delikatnie i pozwala im pod nieuwagę mamy mieszkać w swoim pokoju 🙂 W lato stworzyła terrarium dla biedronek, aby obserwować je, kolejnego dnia wypuścić i znaleźć znowu nowe do obserwacji… Na spacerze jej wzrok skierowany jest w dół, bo zawsze można znaleźć jakiś ciekawy okaz! Czasami myśli o patyczaku… Lato i łąka to dla niej najlepszy czas na obserwacje. Uwielbia wszystkie książki o pszczołach, także Pszczółce Mai, która pozwala jej fantazjować z mieszkańcami łąki .\n„Koniberki” poszerzyłyby jej świat fantazji. Już sama okładka i ilustracje nie pozwoliłyby zostawić jej książkę obojętnie. To jej tematyka, jej kolory, jej zainteresowania.\nDziękujemy Pani Weronice za przybliżenie nam świata fantastycznych stworzeń łąkowych. Myślę, że książka pozwoli nam nadal chodzić z głową w dół, a jednocześnie w chmurach 🙂\n26 listopada 2016 at 18:43\nKsiążkę podaruję mojej 4letniej Córeczce, która zerka mi przez ramiei mówi „mamiii jakie piękne ilustracje, o czym ta książka?? Kupisz mi prooooszę” więc czytam jej, że to opowiadania o łąkowych stworzonkach podobnych do motyli i widzę zachwyt w Jej oczach. Więc marzę o tym by spełnić jej marzenie i podarować Jej tę książkę.\n26 listopada 2016 at 18:58\nKoniberki podarowałabym swojego synkowi który uwielbia gdy czytam mu „bapeczki” 🙂\n26 listopada 2016 at 19:08\nDla moich dwóch zaczytanych synów, którzy zapominają o umyciu zębów, zjedzeniu kolacji, czy posprzątaniu zabawek. Ale kiedy przychodzi pora czytania żaden nie odpuści mamusi bo najważniejsze jest czytanie do podusi!!! Pozdrawiamy\n26 listopada 2016 at 19:14\nKsiążkę podarowałabym mojemu kuzynowi – Filipowi. Filip uwielbia poznawać świat oraz nie wyobraża sobie wieczoru bez przeczytania mu książki. Chciałabym mieć wkład w jego mini biblioteczkę. 😀 Podejrzewam, że jego starsza siostra również po książkę sięgnie, bo jak to tak? Filip może, a ona nie? 🙂\n26 listopada 2016 at 19:29\nPodarowalabym ja moim synkom. Starszy 4,5 latek uwielbia książki, potrafi słuchać opowieści bez końca. Młodsi, 2,5 letnie bliźniaki dopiero się ucza słuchać dłuższych bajek, ale coraz częściej nam się to udaje. Chłopcy byliby zachwyceni:)\n26 listopada 2016 at 19:41\nDzięki za wnętrze przede wszystkim, bo szukałam, a nie dorwalam nigdzie 🙂 a podaruje ja mojej Córce, która będzie zachwycona tymi stworzeniami… jestem tego pewna! Jak tylko ta książka pojawiła się jako nowość od razu zapisalam ja w schowku… tak czy siak ja kupię, ale gdyby gdzieś udało sie wygrać… to dostałaby … jedną książkę więcej 😉 powodzenia wszystkim!!!\n26 listopada 2016 at 19:48\nTę wyjątkową książkę podarowałabym mojej kochanej córci, która nie wyobraża sobie wieczoru bez wspólnej lektury w moich ramionach.W sezonie jesienno-przedzimowym i niestety chorobowym dla naszej całej rodziny czytamy nałogowo i bardzo chętnie pod ciepłym kocem.Zaciskamy więc wspólnie kciuki za szczęśliwy los 🙂\n26 listopada 2016 at 20:39\nKsiążkę podarowałabym mojej mamie, która pracuje z małymi dziećmi.\n26 listopada 2016 at 20:46\nTę wyjątkową książkę podaruję mojej jedynej córeczce, która jest żądna wiedzy i ma nieprzeniknione pokłady wyobraźni 🙂\n26 listopada 2016 at 21:02\nTę książkę podarowałabym mojej 5-letniej zwariowanej małej damie o wielkim sercu- miłośniczce koni (i tych klasycznych i latających, zajmujących większą część własnoręcznie napisanej listy marzeń do Mikołaja) ale także miłośniczce mądrze napisanych i pięknie zilustrowanych książek. Z pewnością sprawiłaby jej radość znaleziona pod choinką.\nPiękna jest i już chcemy ją mieć ❤??. Dla kogo? Dla mojego słodkiego Iwo ,który uwielbia Kiedy czytamy i swiat magiczy zglebiamy. Ciągle mam mało i mało i wiecie co zawsze jest czas na książkę wspaniałą. Kiedy do domu po pracy wracam, niby zmęczona, Iwo z książką od progu woła, MAMA Mama głowa jest spragniona ???❤ . Prezent dla nas byłby to wyśmienity ❤??. Piąstki mocno zaciskamy czary mary doprawiamy ❤??\nKsiążeczkę podaruję chłopcu,który swój bilet na koncert symfoniczny oddał koledze bez oczekiwania niczego w zamian;)\n26 listopada 2016 at 21:23\nKsiążkę podarowałbym mojej sześcioletniej córce – Nataszce, ponieważ ona jest koniberkiem.\n26 listopada 2016 at 21:24\nKsiążkę podaruję mojej córci, niech odkrywanie ciekawostek i cudów tego pięknego świata stanie się dla niej przyjemnością i pasją. I niech nigdy nie opuszcza jej dziecięce fantazjowanie…\n26 listopada 2016 at 21:35\nNiech cieszy dzieciaki w przedszkolu mojej córki 🙂\nKsiążeczka byłaby dla moich Córeczek. Starsza-maniaczka czytania – czytałaby ją Młodszej- zapatrzonej w swoją siostrę 🙂\n26 listopada 2016 at 21:36\nCórce Wiktorii jako prezent pod choinkę. W magiczny dzień potrzebna jest magiczna książka.\n26 listopada 2016 at 22:19\nPodaruję ją mojemu 11 letniemu synowi. Wieczorem będzie ją czytał 5 letniemu braciszkowi. Tak jak zawsze.\n27 listopada 2016 at 06:20\nKsiążkę podarowała bym mojej córce, ale nie ukrywam, że również sobie. Odkąd czytam literaturę dziecięcą czuję, że razem wchodzimy w piękny, magiczny świat, który obie uwielbiamy.\n27 listopada 2016 at 10:00\nCóreczce kochanej, która sama jest podobna do niezwykłego stworzonka i do motyla zarazem, czyli małej Mariance.\n27 listopada 2016 at 11:09\nJa podaruję tę książkę nie tylko mojej 4,5letniej Córeczce Zosi, ale i mojej Żonie i samemu sobie. Co wieczór małej Zosi czytamy po 2-3 opowieści, które sama sobie wybiera. To już taki nasz rodzinny rytuał, w którym sam coraz rzadziej uczestniczę że względu na pracę. Ale gdy tylko jestem w domu wcześniej to nie ma opuszczania i muszę oraz chcę czytać nawet i do 5-ciu książeczek.\n27 listopada 2016 at 18:33\nKsiążkę podarowałabym córeczce, która od roku jest zuchem. Razem ze swoją gromadą odkrywa świat i jest wszystkiego mega ciekawa. Moja Karolinka od roku sama też sobie czyta książki i pochłania jedną za drugą, więc stawiamy na dobrą literaturę, by ten nawyk czytelniczy pozostał i przyniósł jej jak najwięcej pożytku 🙂\nKsiążkę podarowałabym mojej… klasie 😉 Rozmiarem idealnie pasuje do naszej małej biblioteczki, a to fantastyczny sposób, by z jednego egzemplarza skorzystało wiele osób.\n27 listopada 2016 at 19:45\nPodarowałabym ją mojej córeczce,która uwielbia koniki i ptaszki. Nigdy nie może się zdecydować czy woli czytać o konikach czy o ptaszkach. A tu nie trzeba wybierać, pełnia szczęścia.\n30 listopada 2016 at 11:25\nJa bym te książkę podarowała czteroletniemu synkowi. A po przeczytaniu zachecilabym go do podarowania jej miejscowej niewuelkuej bibliotece – byłoby adwentowe zadanie na dzielenie Sue z innymi 🙂


Jak wybrać dobrą zmywarkę? - Porady w ŚwiatKobiety.pl\nWybór. Zmywarki można podzielić na dwa typy – wolnostojące i do zabudowy. Choć lepiej prezentują się te wmontowane w szafkę, to jednak łatwiejsze do naprawy będą zmywarki wolnostojące.\nJeśli masz dużą rodzinę i lubisz przyjmować gości, wybierz większą zmywarkę o szerokości 60 cm. Zmieści się w niej od 12 do 15 kompletów naczyń (1 komplet to talerz płaski, głęboki, mały talerzyk, sztućce, kubek).\nNie martw się, jeśli nie zawsze zapełnisz ją w całości. Nowoczesne zmywarki wyposażone są w czujniki rozpoznające stan załadowania. W zależności od załadunku zmywarka pobiera mniej lub więcej wody.\nJeśli nie masz dużej rodziny, wybierz zmywarkę o szerokości 45 cm, w której mieści się około 9 kompletów naczyń. Dla tych, którzy mają w kuchni bardzo mało miejsca, najlepsza będzie zmywarka kompaktowa o wysokości około 45 cm i szerokości 55 cm. Taką zmywarkę stawia się np. na blacie, na podłodze lub w szafce pod zlewem. Zmieści do 8 kompletów naczyń.\nKlasa energetyczna. Zmywarki mają 7 klas efektywności energetycznej od A (najlepszej) do G (najsłabszej). Te o najwyższej klasie energetycznej, czyli A, A+, A++, A+++, są o wiele droższe, dlatego warto zastanowić się, jak często będziesz używała zmywarki i czy rzeczywiście wyższy koszt urządzenia zwróci się na rachunku za prąd.\nProgramy. Zmywarki mają wiele programów. Oprócz standardowego przydatny jest tzw. program skrócony (ekspresowy) do lekko zabrudzonych naczyń. Zmywanie trwa tylko 30 minut, dzięki czemu oszczędzisz energię i wodę.\nWarto również wybrać zmywarkę z programem do naczyń wrażliwych na wysoką temperaturę, tj. porcelany.\nNews Jak wybrać dobrą zmywarkę? w kategorii Porady w serwisie Porady w ŚwiatKobiety.pl