Senetic rośnie w siłę. Firma odnotowuje znaczny wzrost obrotów. - MAGAZYNIT.PL\nUnit4 przejmuje Three Rivers Systems\nSystematyczność to odpowiednia droga rozwoju, która skutkuje wieloma sukcesami\nSenetic od wielu lat chwali się nie tylko wzrostem obrotów, lecz także zdobytymi nagrodami. W roku ubiegłym Senetic otrzymał tytuł Partnera Roku Microsoft. Senetic może pochwalić się wysoką pozycją w zestawieniu Computerworld TOP200 z przychodami przekraczającymi 314 milionów złotych za rok 2018. Warto przypomnieć, że przychody w 2017 roku wyniosły około 265 milionów a w 2016 firma zanotowała przychód wynoszący 243 miliony. Wyniki te potwierdzają stały rozwój przedsiębiorstwa na przestrzeni lat.\nSenetic to poważny gracz na rynku. Marka zdobywa wiele nagród i wyróżnień\nWyniki finansowe firmy mówią same za siebie. Sukces przedsiębiorstwa to efekt konsekwentnie rozwijanego portfolio, które z kolei umacnia pozycję marki zarówno na rynku polskim, jak i rynkach międzynarodowych. To potwierdza, że, systematyczna praca i pogłębianie kompetencji pracowników to przepis na sukces.\nJak informuje Łukasz Bojar wiceprezes w firmie Senetic “Nasz sukces nie byłby możliwy bez koncentracji na kliencie, jego potrzebach i możliwościach, które zyskuje dzięki rozwiązaniom Microsoft, a także wiedzy naszych specjalistów”.\nSenetic został doceniony przez najpopularniejszego na świecie producenta oprogramowania za wkład w rozwój sprzedaży licencji oferowanych w modelach ESD, OEM oraz FPP. Dzięki temu dziś przedsiębiorstwo może pochwalić się oznaczeniem “Zaufany Sprzedawca Microsoft Devices & Software”. Największym jednak osiągnięciem przedsiębiorstwa było zdobycie nagrody w konkursie Polska Firma - Międzynarodowy Czempion w kategorii Eksporter: Polska Firma Prywatna - małe i średnie przedsiębiorstwa. Dlaczego to takie ważne? Senetic stanął na podium obok tak znanych marek jak Amica czy CCC. Wygrana w konkursie to dowód, że firma jest świetnym partnerem w biznesie.\nNasze wieloletnie doświadczenie oraz ekspercka wiedza stały się podstawą do realizacji projektu edukacyjnego – Senetic Academy. Jego celem jest poszerzanie wiedzy administratorów IT i zaawansowanych użytkowników, by mogli ją wykorzystywać w codziennej pracy lub na własne potrzeby. Spore zainteresowanie kursem “Administrator sieci UniFi” spowodowało, że obecnie przygotowujemy kolejny cykl szkoleniowy związany z pakietem Office365. Chcemy osiągnąć jeszcze więcej i wiemy, że mamy kompetencje i możliwości, by nasza ekspansja zataczała coraz szersze kręgi. Nie zapominamy jednak, że w centrum naszego zainteresowania jest zawsze klient. Ich liczba i zadowolenie pozwalają nam stale się rozwijać. To bezcenne doświadczenie. Cieszymy się małymi sukcesami, aby doceniać te większe.” - informuje Łukasz Bojar.\nSenetic uznaje, że bardzo ważne jest innowacyjne podejście\nSenetic wierzy, że wszystkie firmy powinny mieć równy dostęp do technologii. Dlatego jednym z głównych celów strategicznych jest dotarcie do wszystkich rynków na świecie. Przedsiębiorstwo dostarcza produkty i usługi, które nie są dostępne w ofercie lokalnych dystrybutorów. To wyróżnia Senetic na tle konkurencji. Ekspansja zagraniczna sprawia, że przed firmą ciągle pojawiają się niemalże nieograniczone możliwości rozwoju. Prowadzenie działalności na rynkach lokalnych przyczynia się do poszerzania wiedzy, którą następnie pracownicy mogą sprawnie wykorzystywać podczas identyfikowania potrzeb klientów. Obecnie Senetic może pochwalić się tym, że obejmuje sprzedażą aż 145 krajów oraz 82 sklepy online. Firma ma 27 spółek zagranicznych.\nPracownicy Senetic na bieżąco śledzą trendy związane z rozwojem nowych technologii oraz tego, w jaki sposób zmieniają one świat i społeczeństwo. Każda osoba związana z przedsiębiorstwem wie, że należy postępować zgodnie z misją firmy:  To support companies around the world with the best-in-class products and services, while challenging ourselves to always deliver more than expected.\nWzrastająca sprzedaż odzwierciedla zaufanie, jakim klienci darzą Senetic jako dostawcę IT. Senetic jest dumny z tego, że może wspierać rozwój i cyfryzację MŚP na wszystkich kontynentach.


Kinga Kucharska dyrektorem w TVN Media | Mediarun.com\nKinga Kucharska dyrektorem w TVN Media\nLogo Premium Digital\n„Premium Digital jest naturalnym kierunkiem naszego rozwoju, bardzo dobrze uzupełniającym obecną ofertę telewizyjną Premium TV. Naszym celem długookresowym jest stworzenie szerokiej oferty multiscreenowej, która najefektywniej odzwierciedli zmiany w konsumpcji mediów. Już teraz TVN ma bardzo silną pozycję na rynku wideo, a dzięki współpracy z innymi wydawcami będziemy mogli tworzyć jeszcze atrakcyjniejsze produkty reklamowe. Podobnie jak w przypadku Premium TV wierzymy, że w dynamicznie rosnącym środowisku wideo możemy generować korzyści dla wydawców i reklamodawców.” – mówi Andrzej Karasowski, Dyrektor Premium TV.\nKinga Kucharska ma 17-letnie doświadczenie w pracy w branży reklamowej, przez 12 lat związana była z grupą WPP, gdzie zaczynała od zakupów reklamy prasowej w Mediacom Warszawa, a od stycznia 2010 roku z GroupM, gdzie jako Trading Director odpowiadała za digital i media nietelewizyjne. Od maja 2013 Kinga Kucharska pełniła funkcję dyrektora ds. sprzedaży mediów nietelewizyjnych w Polsat Media. Odpowiadała za sprzedaż powierzchni reklamowej w media on-line, m.in ipla.\nTagI: KadraLudziePremium DigitalTVNTVN Media


Steffi rodzina z trojaczkami akcesoria Simba - Mazak Marek Zaremba\nnumer katalogowy: 47979\nSteffi jest już mamą dwójki przeuroczych dzieci i spodziewa się kolejnego. Zastanawia Cię czy to będzie chłopiec czy może dziewczynka? Wystrzel tubę konfetti, a wszystkiego się dowiesz! Wszystkie akcesoria potrzebne dla noworodka dołączone są do zestawu. Siostra i mały braciszek z niecierpliwością czekają na nowego członka rodziny. Opakowanie zawiera 4 lalki, wanienkę, kołyskę, wagę, konfetti, wózek dla bliźniąt, krzesełko do karmienia oraz figurkę pieska.\n54,5 x 33 x 12


Dom rodzinny Kropotkina w Moskwie\nW tych czasach było najgorętszym pragnieniem każdego posiadacza dóbr, aby wszystkie artykuły niezbędne w gospodarstwie wyrabiali jego właśni poddani chłopi. A to z następującego powodu. Jeżeli ktoś z gości zauważył:\n— Jak dobrze nastrojony państwa fortepian! Stroiciel państwa to pewno Schimmel?\nWówczas prawdziwy "pan" odpowiadał:\n— Ja mam własnego stroiciela.\n— Jaka piękna legumina! — wykrzyknie czasem któryś z gości, gdy pod koniec obiadu ukazywało się swego rodzaju arcydzieło z lodów i ciasta. — Przyznaj się, książę, to od Tremblego (modny cukiernik w tych czasach)?\n— Nie, to robił mój własny cukiernik, uczeń Tremblego! Pozwoliłem mu dzisiaj popisać się swą sztuką.\nNajgorętszym pragnieniem każdego bogatego i znakomitszego obywatela ziemskiego — to mieć meble, hafty, uprząż, słowem wszystko, od własnych majstrów. Gdy dzieci służby dworskiej kończyły lat dziesięć, oddawano je na naukę do modnych warsztatów rzemieślniczych. Pięć lub siedem lat zamiatały sklepik, otrzymywały w nagrodę niezliczoną ilość szturchańców i używane były głównie do posyłek. Muszę powiedzieć, że niewielu wyuczało się w zupełności swego rzemiosła. Krawcy i szewcy mogli szyć odzież i obuwie tylko dla służby; kiedy zaś potrzebne było naprawdę dobre ciasto, to je zamawiano u Tremblego, a nasz cukiernik tymczasem bił w bęben w pańszczyźnianej orkiestrze. Ta orkiestra była drugim przedmiotem dumy mego ojca. Nie dlatego, że sam był wielkim amatorem muzyki, lecz potrzebne to było dla nadania sobie większego splendoru. Toteż prawie każdy z czeladzi poza swoim rzemiosłem figurował jeszcze jako Taas, puzon albo klarnet w orkiestrze. Stroiciel Makar, pomocnik ochmistrza dworu, grał także na flecie. Krawiec Andrzej grał na waltorni. Powinnością zaś cukiernika było zrazu bić w bęben, ale czynił to z taką gorliwością, że ogłuszał wszystkich. Wtedy kupiono mu olbrzymią trąbę w nadziei, że może nie będzie w stanie płucami robić tyle hałasu, co rękami. Ale gdy i ta nadzieja zawiodła, oddano go do wojska. Co się zaś tyczy dziobatego Tichona, to oprócz nieprzeliczonych wypełnianych w domu obowiązków w roli lampiarza, frotera i lokaja do wyjazdu, pomagał jeszcze nie bez pożytku w orkiestrze, dziś na puzonie, jutro na kontrabasie albo wreszcie jako drugie skrzypce.\nPierwsze skrzypce stanowiły jedyny wyjątek od reguły. Były tylko skrzypcami. Ojciec kupił u sióstr tych dwóch ludzi za duże pieniądze, wraz z ich rodzinami (nigdy nie kupował poddanych u obcych ani też nie sprzedawał im swoich ludzi). I oto wieczorami, gdy ojciec nie wyjeżdżał do klubu albo jeżeli u nas byli goście, ojciec rozkazywał ochmistrzowi, aby "zebrał muzykę". Na orkiestrę naszą był wielki popyt, gdy sąsiedzi, zwłaszcza na wsi, urządzali wieczory tańcujące. W każdym z podobnych wypadków naturalnie trzeba było prosić o pozwolenie ojca.\nNic nie sprawiało ojcu więcej zadowolenia, jak gdy zwracano się doń z prośbą w sprawie orkiestry albo czego bądź innego, na przykład, żeby umieścić chłopca na rządowy koszt w szkole albo uwolnić kogoś od kary nałożonej przez sąd. Chociaż ojciec umiał czasem unosić się gniewem aż do wybuchów wściekłości, z natury był niewątpliwie dosyć miękkim człowiekiem. I kiedy zwracano się doń z prośbą o protekcję, pisał dziesiątki listów na wszystkie strony, do wszystkich wysoko postawionych osób, które mogłyby być pożyteczne dla jego protegowanego. W tych wypadkach i tak już rozległa korespondencja powiększała się jeszcze o pół tuzina specjalnych listów, pisanych wybitnie charakterystycznym, półurzędowym, półżartobliwym stylem. Każdy list, naturalnie, pieczętowano herbową pieczątką ojca. Duża kwadratowa koperta szeleściła jak dziecinna grzechotka, od piasku, którym się list gęsto posypywało: bibuły wtedy jeszcze nie znano. Im trudniejsza była prośba, tym większą energię wykazywał ojciec, póki nie uzyskał w końcu tego, o co prosił dla swego protegowanego, którego nieraz i na oczy nie widział.\nOjciec lubił, żeby go odwiedzali goście. Jedliśmy obiad o czwartej, a o siódmej cała rodzina zgromadzała się wokół wielkiego samowaru. O tej porze mógł przychodzić każdy, należący do naszego koła. Zwłaszcza nie brakowało gości, gdy Lena wróciła z instytutu. Jeżeli w oknach wychodzących na ulicę widać było światło, znajomi wiedzieli, że nasi są w domu i że gościom będą radzi.\nGoście schodzili się prawie każdego wieczora. W sali rozstawiano stoliki do gry. Młodzież zaś i damy pozostawali w salonie albo też zbierali się koło fortepianu. Po odejściu dam gra w karty przeciągała się aż do świtu i duże sumy przechodziły wtedy z rąk do rąk. Ojciec stale przegrywał. Niebezpieczeństwo jednakże przedstawiała dlań gra nie w domu, ale w Klubie Angielskim, gdzie stawki były wyższe. Szczególnie niebezpieczne były zaproszenia na partię "z bardzo szanownymi panami" do jednego z najbardziej poważanych domów na Starej Koniuszennej, gdzie gruba gra szła całą moc. W podobnych wypadkach ojciec przegrywał bardzo wiele.\nDość często odbywały się wieczory tańcujące, nie mówiąc już o dwóch obowiązkowych balach każdej zimy. W takich razach ojciec nie liczył się z kosztami, lecz starał się urządzić wszystko jak najlepiej. Równocześnie zaś — w powszednim naszym życiu praktykowało się takie skąpstwo, że gdybym zaczął opowiadać szczegóły, uznano by to za przesadę. O jednym pretendencie do tronu francuskiego, który wsławił się wspaniałymi wyprawami myśliwskimi, opowiadają, że w domu jego liczono nawet ogarki z łojówek. Taką drobnostkową oszczędność we wszystkim zachowywano i w naszym domu, a skąpstwo posuwano tak daleko, że my, dzieci, gdy wyrośliśmy, znienawidziliśmy oszczędność i wyrachowanie. Zresztą, na Starej Koniuszennej taki sposób życia wzbudzał tylko tym większy ogólny szacunek dla mego ojca.\n— Stary książę — mówili wszyscy — jest trochę skąpy w domowych wydatkach, ale za to wie, jak przystoi żyć szlachcicowi.\nNa naszych cichych i czyściutkich ulicach takie właśnie życie było w szczególnym poważaniu. Jeden z naszych sąsiadów, generał Durnowo, prowadził dom na szeroką stopę, a mimo to codziennie między panem i kucharzem dochodziło do przekomicznych scen. Po śniadaniu stary generał paląc fajkę sam dysponował obiad.\n— No, bracie — mówił do kucharza, który zjawiał się w małej jadalni w śnieżnobiałej kurtce i kołpaku — dziś nas będzie niewiele, nie więcej niż dwóch, trzech gości, ugotuj nam zupę z jaką bądź nowaljką, z zielonym groszkiem, fasolką...\n— Słucham, jaśnie wielmożny panie!\n— Potem — na drugie danie, co sam uważasz.\n— Słucham, jaśnie wielmożny panie.\n— Szparagi, naturalnie, jeszcze trochę za drogie, choć widziałem wczoraj w sklepie takie piękne pęczki...\n— Właśnie, jaśnie wielmożny panie, po cztery ruble za pęczek.\n— Zgadza się. No, słuchaj, twoje pieczyste z kurcząt i indyka sprzykrzyło się już nam śmiertelnie! Wymyśl coś nowego.\n— Może jaką zwierzynę, jaśnie wielmożny panie?\n— Tak, tak, bracie, można i zwierzynę, co bądź dla odmiany. Gdy wszystkie sześć dań zostały w taki sposób omówione, generał zapytywał:\n— No, a ile chcesz na wydatki? Chyba trzy ruble wystarczy?\n— Dziesięć rubli, jaśnie wielmożny panie.\n— E, kochanku, nie pleć głupstw! Masz trzy ruble. Sam wiesz, że to aż nadto dosyć.\n— Cztery ruble — szparagi, półtrzecia — jarzyna...\n— Ależ, kochanku, miej sumienie! No, zresztą, masz jeszcze •siedemdziesiąt pięć kopiejek, ale, pamiętaj, oszczędzaj!\nTargi przeciągały się około pół godziny. Wreszcie zgadzali się na sumę siedmiu rubli i dwudziestu pięciu kopiejek, ale pod warunkiem, że obiad następnego dnia będzie kosztował tylko półtora rubla. Generał, uszczęśliwiony, że załatwił wszystko tak korzystnie, kazał zaprzęgać do sań i objeżdżał modne magazyny; powracał promieniejący i przywoził żonie z najlepszego francuskiego magazynu flakonik wykwintnych perfum, które kosztowały go szaloną sumę, córce jedynaczce zaś oznajmiał, że przyniosą po południu od "madame" takiej a takiej bardzo "skromniutką", lecz bardzo drogą aksamitną narzutkę do przymierzenia.\nCała nasza liczna rodzina ze strony ojca żyła w taki sam sposób. Jeśli czasami budziły się jakieś nowe dążności, przybierały zwykle formę religijną. Tak na przykład, ku wielkiemu zgorszeniu "całej Moskwy", jeden z książąt Gagarinów (15) wstąpił do zakonu jezuitów; drugi młody książę zamknął się w klasztorze, a kilka starych dam zostało zapamiętałymi dewotkami.\nBywały i wyjątki. Jeden z naszych bliskich krewnych, nazwę go Mirskim (16), spędził młodość w Petersburgu, gdzie służył w gwardii. Mało dbał o zaszczyt posiadania własnego pańszczyźnianego krawca lub tapicera. Dom jego był wspaniale urządzony i umeblowany, a sam ubierał się u najlepszego petersburskiego krawca. Nie lubił kart i grał tylko z paniami, za to miał inną słabostkę: lubił smaczny stół i tracił na jedzenie niebywałe sumy.\nZwłaszcza nie szczędził kosztów i zachodu w czasie wielkiego postu i świąt wielkanocnych. W poście zagłębiał się cały w wymyślaniu najwykwintniejszych potraw rybnych. W tym celu przetrząsał sklepy w obu stolicach. Ze swych wsi dziedzicznych wyprawiał gońców do ujść Wołgi — po olbrzymiego jesiotra albo jakiegoś niezwykłego wędzonego wyza, którego natychmiast wysyłano mu ekstrapocztą, gdyż koleje nie były jeszcze znane. Kiedy zaś nadchodziła Wielkanoc, pomysłowość jego nie miała granic.\nWielkanoc to najbardziej uroczyste i radosne święto w Rosji — święto wiosny. Topnieją leżące całą zimę olbrzymie zaspy śnieżne, i burzliwe potoki zalewają ulice. Wiosna przychodzi nie jak złodziej, .skradając się z cicha i niepostrzeżenie, ale śmiało i otwarcie. Każdy dzień przynosi widoczną zmianę, a wraz ze znikającym śniegiem drzewa okrywają się rozkwitającymi pączkami. Przymrozki nocne tylko z lekka opóźniają odwilż. Za czasów mego dzieciństwa Wielki Tydzień był obchodzony niezwykle uroczyście. Tłumy ludu cisnęły się do cerkwi, zwłaszcza w Wielki Czwartek, aby słuchać tych wzruszających ustępów Ewangelii, w których mówi się o męce Chrystusa. Podczas Wielkiego Tygodnia wstrzymywano się nawet od potraw rybnych, a najpobożniejsi nie przyjmowali żadnego posiłku w Wielki Piątek. Tym bardziej uderzające było przejście do Wielkanocy.\nW sobotę wszyscy udawali się do cerkwi na rezurekcję. Początek nabożeństwa, jak wiadomo, jest bardzo smutny. Ale o północy oznajmia się wieść o zmartwychwstaniu Chrystusa! Wszystkie cerkwie rozbłyskują wtedy pełnym światłem; setki dzwonnic rozbrzmiewa radosnym hejnałem dzwonów. Nastaje powszechne wesele... Cerkwie, zalane morzem światła, mienią się strojnymi toaletami pań. Nawet najuboższa kobieta postara się na Wielkanoc o nowy przyodziewek — jeżeli szyje sobie nową suknię tylko raz na rok, to z pewnością na ten właśnie dzień.\nWtedy, jak i dzisiaj, Wielkanoc była również okresem wielkiego nieumiarkowania w jedzeniu. W bogatych domach przyrządza się na święta najwymyślniejsze "paschy" [serniki] i piecze się najsmakowitsze "kulicze" [babki świąteczne]. Najbiedniejsi nawet muszą mieć choć jedną paschę i maleńki kulicz i choć jedną czerwoną "kraszankę", żeby zanieść je do poświęcenia w cerkwi i postawić na świątecznym stole.\nPrzeważnie zasiadano do jedzenia zaraz po powrocie z rezurekcji — w nocy, gdy poświęcone kulicze przyniesiono z cerkwi. Ale w bogatszych, pańskich domach czekano do niedzieli wielkanocnej. Olbrzymi stół nakrywano rano białym obrusem i zastawiano przeróżnymi ciastami i mięsiwami — i gdy państwo udawali się do jadalni, cała liczna służba domowa, aż do ostatniej pomywaczki, przychodziła życzyć im wesołych świąt i zamienić z nimi trzy tradycyjne pocałunki.*\nPrzez cały tydzień wielkanocny stał w dużym salonie zastawiony stół i każdego gościa zapraszano na zakąskę. I przy tej sposobności książę Mirski przechodził samego siebie. Nawet gdy spędzał święta w Petersburgu, umyślni posłańcy przywozili mu ze wisi specjalnie przyrządzony ser do paschy, z którego kucharz wyrabiał swego rodzaju arcydzieła sztuki. Inny posłaniec pędził do wisi nowogrodzkiej po niedźwiedzią szynkę, wędzoną wyłącznie dla książęcego wielkanocnego stołu.\nKsiężna spędzała cały Wielki Tydzień w nastroju bardzo przygnębionym. Odwiedzała z dwoma córkami klasztory o najsurowszej regule, gdzie nabożeństwa nocne przeciągały się po trzy, cztery godziny, i posilała się zaledwie kawałkiem czarnego chleba — w przerwach między nabożeństwami i kazaniami protestanckich, katolickich i prawosławnych kaznodziejów, na które pilnie uczęszczała. Mąż jej tymczasem objeżdżał każdego rana słynne sklepy Milutina (17), gdzie smakosze znajdują delikatesy, zgromadzone ze wszystkich stron świata. Tu książę wybierał najdroższe i najwykwintniejisze przysmaki na wielkanocny stół, a gdy w święta odwiedzały go setki gości, proszono ich, by "skosztowali" tylko tej lub owej osobliwości.\nSkończyło się na tym, że książę zdołał literalnie przejeść cały swój znaczny majątek. Jego zbytkownie umeblowany dom i wspaniałe dobra ziemskie zostały sprzedane, i na starość obojgu księstwu nie pozostało nic z dawnego przepychu — nie mieli nawet własnego kąta. Musieli mieszkać przy dzieciach.\nTak płynęło życie w naszych stronach. Nic dziwnego więc, że po uwłaszczeniu chłopów prawie cała Stara Koniuszenina została zrujnowana. Ale nie chcę wyprzedzać wypadków.\nByłaby rzeczą zbyt kosztowną utrzymywać tak liczną służbę jak nasza, jeśliby całą prowizję musiało się zakupywać w Moskwie. Ale za czasów poddaństwa wszystko urządzano w sposób bardzo prosty. Gdy nadchodziła zima, ojciec siadał za biurkiem i pisał:\nDla rządcy mego sioła Nikolskie, kałuskiej guberni, mieszczowskiego powiatu, nad rzeką Sereń, od księcia Aleksandra Pietrowicza Kropotkina, pułkownika i kawalera.\nPo otrzymaniu mniejszego, jak tylko ustali się sanna, poleca się wysłać do mego domu, do miasta Moskwy, dwadzieścia pięć chłopskich sani w parę koni, licząc jednego konia z chaty, a człowieka i sanie z drugiej; naładowawszy na nie tyle a tyle ćwierci owsa, tyle pszenicy, tyle żyta, a także tyle a tyle kur, gęsi, kaczek, które powinny być zarżnięte tej zimy, dobrze zamrożone, dobrze opakowane i wysłane pod rachunkiem z wiernymi ludźmi...\nW tym sensie ciągnęły się dwie stronice do pierwszej kropki. I dalej wyliczano kary, które grożą winnym, jeżeli zapasy nie przybędą w porę i w dobrym stanie do domu pod takim a takim numerem i przy takiej a takiej ulicy.\nOkoło Bożego Narodzenia dwadzieścia pięć chłopskich sani rzeczywiście wjeżdżało w bramę i zapełniało cały wielki dziedziniec.\nGdy tylko oznajmiono ojcu o tym ważnym zdarzeniu, zaczynał wołać głośno:\n— Froł! Kiriusizka! Jegorka! Gdzie jesteście? Wszystko rozkradną! Froł, idź przyjmować owies! Uliana, idź przyjmować drób! Kiriuszka, wołaj księżnę!\nW całym domu wszczynało się zamieszanie. Słudzy rzucali się jak oparzeni we wszystkie strony, biegli z przedpokoju na podwórze i z podwórza do przedpokoju, ale przede wszystkim do czeladnej, żeby opowiedzieć kobietom nikolskie nowiny. "Pasza wychodzi za mąż po Bożym Narodzeniu; ciotka Anna oddała Bogu ducha" itd. Przychodziły także i listy ze wsi. Niebawem któraś z pokojówek przekradała się na górę do mego pokoju.\n— Piotrusiu, sam jesteś, nauczyciela nie ma?\n— Nie, jest na uniwersytecie.\n— To bądź łaskaw, przeczytaj list od matki.\nI czytałem naiwny list, zaczynający się stale tymi samymi słowami: "Rodzice przesyłają ci swoje błogosławieństwo na wieki." Potem szły nowiny: "Ciotka Afrosinia jest chora, bolą ją wszystkie kości. Brat jeszcze się nie ożenił, ale mamy nadzieję, że się ożeni na Przewodnią Niedzielę. Krowa ciotki Stiepanidy zdechła na Wszystkich Świętych." Po nowinach następowały dwie stronnice ukłonów: "Braciszek Paweł zasyła ukłon i siostrzyczki Maria i Daria zasyłają ukłon, i jeszcze niski ukłon od wuja Mitręgo..." i tak dalej. Mimo jednostajności tego wyliczenia, każde imię wywoływało jakąś uwagę. "Znaczy się, jeszcze żyje, biedna! Oto już dziewięć lat, jak leży bezwładna". Albo: "Patrzcie! Nie zapomniał o mnie! Znaczy, wrócił na Boże Narodzenie. Taki porządny chłopiec! Napiszecie mi list? Żeby to wtedy i o nim nie zapomnieć." Obiecywałem, ma się rozumieć, i w odpowiednim czasie pisałem list w takim samym rodzaju.\nGdy sanie zostały opróżnione, sień napełniała się chłopami. Stali w sukmanach narzuconych na kożuszki i wyczekiwali, aż ojciec zawoła ich do gabinetu, by się rozpytać, jaki śnieg spadł i jakie są widoki na urodzaj. Nieśmiało stąpali po woskowanej posadzce i niewielu decydowało się przysiąść na brzeżku dębowej ławki. Stanowczo wymawiali się od krzeseł. Tak wyczekiwali całymi godzinami, patrząc smutnym, znużonym wzrokiem na każdego wchodzącego do gabinetu lub wychodzącego stamtąd.\nTrochę później, zwykle na drugi dzień, kto bądź ze służby ukradkiem przemykał się do naszego pokoju szkolnego:\n— Książę, sami jesteście?\n— To biegnijcie, książę, prędzej do przedpokoju. Chłopi chcą się z wami widzieć. Przywieźli gościńce od mamki.\nGdy zeszedłem do przedpokoju, ktoś spomiędzy chłopów wręczał mi węzełek z gościńcem. Kilka żytnich placuszków, z pół tuzina jaj na twardo i kilka jabłek. Wszystko to było zawinięte w pstrą perkalową chustkę.\n— Oto dla ciebie gościńce od mamki Wasylisy. Czy jabłka nie zmarzły przypadkiem? Zdaje się, że nie. Całą drogę trzymałem je w zanadrzu. Nie daj Boże, jaki mróz! — I szeroka, brodata twarz promieniała uśmiechem, a spod gęstej strzechy wąsów błyszczały dwa rzędy oślepiającej białości zębów.\n— A to dla brata od jego mamki, Anny — dodawał drugi, wręczając mi taki sam węzełek. — Biedaczek, mówiła, pewnie nigdy nie naje się porządnie tam, w korpusie.\nCzerwieniłem się i nie wiedziałem, co odpowiedzieć. W końcu mamrotałem:\n— Powiedz Wasylisie, że całuję ją; to samo powiedz Annie od brata.\nPrzy tych słowach twarze chłopów jeszcze bardziej się rozjaśniały.\n— Dobrze, na pewno powiem, to się rozumie.\nKiryła, stróżujący u drzwi gabinetu ojca, zaczynał szeptać:\n— Biegnijcie czym prędzej na górę, paniczu, papa zaraz wyjdzie.\n— Nie zapomnijcie chustki, oni chcą ją zabrać z sobą z powrotem — szeptał znowu, doganiając mnie na schodach.\nGdy starannie składałem podniszczoną chustkę, brała mnie ogromna chęć posłania jakiegoś podarku Wasylisie.\nAle nie miałem nic swojego — nie miałem nawet zabawek. Nigdy nie dostawaliśmy kieszonkowych pieniędzy na drobne wydatki.\nNajlepsze dla nas czasy to naturalnie okres pobytu na wsi. Nadchodziła wiosna. Śnieg topniał i wzdłuż chodników spływały Preczistienką w dół szumiące potoki wody. Koło bulwaru łączyły się z inną, jeszcze bardziej hałaśliwą rzeczułką, która spadając ulicą Siwcew Wrażek unosiła puste butelki, studenckie zeszyty i różne śmiecie. Woda tworzyła przy bulwarze duże jezioro. Robiło się co dnia cieplej i wszystkie nasze myśli krążyły wokół Nikolskiego. Oto minęła już pierwsza połowa maja. Bez chyba już przekwitł na wisi, lecz w naszym domu nie zaczęto jeszcze zbierać się w drogę. Wreszcie pewnego pięknego dnia wjeżdżało w podwórze pięć lub sześć chłopskich wozów, naładowanych owsem i mąką — to są wozy "na obóz". Zaczynają się przygotowania do drogi. Nauka nasza postępuje coraz wolniej. Co chwila przerywamy nauczycielowi pytaniami, czy mamy zabrać z sobą tę lub ową książkę. Znacznie wcześniej niż inni zaczynamy pakować książki, tablice i zabawki własnego wyrobu.\nZ wozowni wytacza się na podwórze olbrzymią sześcioosobową karetę na wiszących resorach, powóz i tarantas; z gabinetu słychać głośny krzyk ojca. Ochmistrz, stangreci, macocha — wszyscy mają za swoje. Okazuje się, że należy oddać pojazdy do reperacji, podkuć konie czy też naprawić chomąta.\nIstotnie, wyjazd na wieś to rzecz niełatwa. Trzeba przetransportować na odległość dwustu trzydziestu wiorst od Moskwy całą rodzinę, a więc dziesięć do dwunastu osób, całą służbę oraz sprzęty domowe i kuchenne.\nWreszcie chomąta i pojazdy są zreperowane, "ważę", to jest duże, płaskie walizki, które się kładzie na pudle wielkiej karety, są na swoim miejscu, jeden wóz pełen olbrzymich skrzyń z pustymi słojami, które mają na jesieni wrócić zapełnione konfiturami i konserwami. Na innym wozie materace, pościel, trochę mebli nie nadających się już do użytku w mieście, lecz przydatnych na wsi... Czy też szkapiny chłopskie udźwigną tak wyładowane wozy! Chłopi co dnia zapełniają przedpokój czekając na rozkaz wyjazdu. Stękają, kłaniają się w pas, wycierają twarze kraciastymi szmatkami i wzdychają ciężko. Czas do domu, pracy tam co niemiara. Wysłano ich z furmankami i końmi do Moskwy, ma to być zaliczone na pańszczyznę, ale kto wie — czy zaliczą wszystkie dni pobytu w Moskwie? A przecież w domu huk roboty, i oto Aksinia, wyczekawszy odpowiedniej chwili, mówi do macochy niby mimochodem:\n— Chłopi lamentują, muszą wracać do domu, szykować się do sianokosów.\n— Wielki czas — odpowiada macocha — ale książę nie może sobie dać rady z interesami.\nMija jeden dzień, drugi, trzeci. Ojciec po całych rankach wciąż pisze w gabinecie, a wieczory spędza w klubie; naładowane wozy stoją na podwórzu, a jeszcze nie ma rozkazu wyruszenia w drogę.\nWreszcie któregoś wieczoru woła się do gabinetu ochmistrza Froła, i "pierwsze skrzypce", Michajłę Alejewa. Ochmistrz dostaje sakiewkę z pieniędzmi na "strawne" dla całej służby, licząc po piętnaście kopiejek srebrem na wyżywienie mężczyzny i po dziesięć kopiejek na kobietę, oraz długi "rejestr", w którym figuruje przeszło czterdzieści osób, a więc orkiestra w komplecie, kucharze i kuchciki, pomywaczki, kucharki, Sekletinia, żona kucharza Andrzeja (był jeszcze krawiec Andrzej), obdarzona sześciorgiem dzieci, zezowata Pola, kucharz Miszka (miał czterdzieści lat) i tak dalej.\nNastępnie Michajło Alejew, onże pierwsze skrzypce, otrzymuje napisaną przez ojca dużymi literami instrukcję, znajdującą się w wielkiej kopercie z kupą piasku.\nDla mojego poddanego Michajły Alejewa, od księcia Aleksandra Pietrowicza Kropotkina, pułkownika i kawalera.\nRozkazuję ci wyruszyć z moim obozem w dniu takim a takim, o szóstej godzinie rano, z miasta Moskwy do wsi mojej Nikolskie, kałuskiej guberni, mieszczowskiego powiatu, nad rzeką Sereń, o dwieście trzydzieści wiorst od tego domu; przestrzegać dobrego zachowania się powierzonych ci ludzi, a jeśli który z nich dopuści się pijaństwa, warcholstwa lub nieposłuszeństwa, to powinieneś udać się do najbliższego miasta — Podolska albo Małojarosławca — do naczelnika służby garnizonowej i w moim imieniu prosić o przykładne ukaranie. Masz przede wszystkim doglądać całości powierzonych ci rzeczy i jechać zgodnie z następującą marszrutą:\nPierwszego dnia zatrzymać się w takiej a takiej wsi dla popasu koni.\nNa drugi dzień przenocować w mieście Podolsku... I tak dalej.\nNazajutrz, o dziesiątej, zamiast o szóstej — punktualność nie zalicza się do rzędu cnót rosyjskich ("Chwała Bogu, nie jesteśmy Niemcami!") — tabor wozów wyruszał w drogę. Sznur służby wyciągał się wzdłuż zaułków Sztatnego i Dienieżnego, potem w górę Preczistienką, kierując się na most Krymski i potem do bramy Kałuskiej. "Orkiestra" przeistaczała się w jakichś Cyganów, ubranych w najprzeróżniejsze kazakiny i opończe; starzy i młodzi, kobiety i dzieci wlekli się wzdłuż moskiewskich ulic w kierunku bramy Kałuskiej. Póki szło się przez Moskwę, poty surowo przestrzegano, aby "ludzie" przyzwoicie wyglądali; bezwarunkowo było wzbronione wpuszczać szarawary w buty i opasywać się pasem. Ale gdy się wyszło na szeroką szosę Warszawską, karność znikała. Kiedy po dwóch, trzech dniach dopędzaliśmy tabor, zwłaszcza jeżeli było wiadome, że ojciec pozostał w Moskwie i przyjedzie później pocztowymi końmi, nasza służba, w jakichś długich kaftanach, o pokrytych kurzem, opalonych twarzach, podpierająca się kijami własnej roboty, podobna była raczej do koczującego taboru cygańskiego niżeli do służby książęcego domu.\nDzieci siedziały na wierzchu i w tyle naładowanych wozów, tam czasem siadały kobiety, lecz mężczyźni szli pieszo całe dwieście trzydzieści wiorst, krztusząc się od kurzu w czasie upału i grzęznąc w błocie podczas niepogody.\nTak działo się wszędzie na Starej Koniuszennej. Podobne obozy wyruszały co wiosnę ze wszystkich szlacheckich domów, w taki sam sposób wędrowała w owych czasach służba wszystkich siedzib pańskich. Kiedy widzieliśmy gromadę sług przechodzących jedną z naszych ulic, wiedzieliśmy, że Apuchtinowie albo Prianisznikowowie przenoszą się na wieś.\nWozy odjeżdżały w końcu, my wciąż jeszcze pozostawaliśmy na miejscu. Po kilku dniach nadchodziła wreszcie radosna dla nas chwila. Sprzykrzyło się już wałęsać po opustoszałych pokojach, w których wszystkie meble okryto białymi pokrowcami, tak samo jak zwierciadła, zegary z brązu itp., toteż oczekiwaliśmy upragnionej chwili wyjazdu. Zdarzało się, że na ostatek ojciec wołał Saszę lub mnie i kazał przepisywać do dużej, grubej księgi swoje ostatnie, tasiemcowe rozporządzenia, adresowane do sołtysów sioła Nikolskie, wsi Basowa oraz wsi Kamienka, aż wreszcie wręczał macosze szary, zapisany dużymi literami arkusz papieru i odczytywał go głośno:\nDla księżnej Jelizawiety Markowny Kropotkinej, urodzonej Karandino, od księcia Aleksieja Pietrowicza Kropotkina, pułkownika i kawalera.\nWymarsz o godzinie ósmej rano, w maju, dnia takiego a takiego.\n1. Przejazd do stacji takiej a takiej, długości piętnastu wiorst.\n2. Przejazd do miasta Podolska itd. aż do Nikolskiego.\nCo prawda, maj dawno upłynął i wyjeżdżaliśmy, zamiast o godzinie ósmej rano w myśl "instrukcji", o trzeciej po południu, lecz ojciec przewidział to i omówił w następnym paragrafie:\nJeśli zaś — wbrew oczekiwaniom — wyjazd Waszej Wielmożności nie nastąpi w oznaczonym dniu i godzinie, upoważnia się Waszą Wielmożność postąpić wedle własnego uznania, aby nie przemęczyć powierzonych jej koni i podróż tę doprowadzić do pomyślnego zakończenia.\nJakże cieszyli się wszyscy przy odczytywaniu tego dokumentu. Wszyscy, nie wyłączając służby, siadali na chwilę w salonie na brzegu krzesła, następnie macocha udając, że jest bardzo przejęta, kładła znak krzyża i błogosławiła nas przed drogą, po czym żegnaliśmy się z ojcem.\nDuża, zaprzężona w szóstkę koni kareta podjeżdżała przed ganek: cztery konie szły rzędem, z forysiem; był nim kulawy Filka z wykręconymi do wewnątrz nogami (jeszcze gdy był dzieckiem, koń kopnął go w twarz, tak że nos miał skręcony na bok; biedak nie urósł jak należy i chociaż miał już przeszło dwadzieścia pięć lat, wyglądał na wyrostka, dlatego został forysiem).\nJakich tylko rzeczy nie upychano do karety!\n— To dla twej matki nieboszczki kupiłem ten powóz w Warszawie, warszawska robota — powiadał do mnie ojciec.\nWysuwano z karety składane schodki i do pojazdu wchodziło z łatwością aż sześć, czasem nawet siedem osób: macocha, Lenoczka (18), Paulinka, Maria Markowna, Zofia Markowna, czasem Helena Markowna i Aksinia.\nNastępnie podjeżdżał powóz, do którego właził Poulain, nauczyciel Smirnow i my, dzieci, czasem Helena Markowna i któraś pokojówka — wszystko to było dokładnie zaznaczone w instrukcji.\nTarantas ojca często pozostawał na dziedzińcu, ojciec zawsze wynajdywał pretekst, aby zatrzymać się jeszcze przez kilka dni w Moskwie.\n— Błagam cię, Aleksy, nie chodź do klubu — szeptała macocha żegnając się z ojcem.\nWreszcie, ku ogólnemu zadowoleniu — ruszaliśmy.\nOjciec przyjeżdżał później pocztowymi końmi. Czasami udawał się z Moskwy na objazd swego okręgu ochrony wewnętrznej i do Nikolskiego trafiał o wiele później — przeważnie w sierpniu, na dzień swych urodzin.\nIleż radości dostarczała nam ta powolna, pięć dni trwająca jazda "swoimi końmi" z Moskwy do Nikolsikiego!\nDroga stanowiła niewyczerpane źródło przyjemności dla nas, dzieci. Etapy dzienne były krótkie: od dwudziestu do dwudziestu pięciu wiorst rano, przed spiekotą, i tyleż po południu; jechaliśmy więc bez pośpiechu, gdzie zaś droga prowadziła pod górę lub w dół, konie kroczyły stępa, a my wyskakiwaliśmy z powozu i szliśmy pieszo. Wpadało się przy tym do lasu, aby zebrać trochę poziomek, lub też po prostu szliśmy ścieżką obok szosy, na której spotykało się partie pobożnych pielgrzymów i dużo różnego ludu wędrującego pieszo z jednej wsi do drugiej.\nNa popasy i na noc zatrzymywaliśmy się albo w znajdujących się przy szosie ładniutkich, dobrze utrzymanych stacyjkach pocztowych, malowanych na kolor ceglasty, albo — najczęściej — w zajazdach, w dużych wsiach, które ciągnęły się wzdłuż drogi. Kolej w owych czasach nie istniała i długie, nie kończące się tabory sunęły, zwłaszcza jesienią, szosą prowadzącą z Warszawy do Moskwy. Oczywiście, najpierw posyłano na zwiady Tichona, mistrza do wszystkiego, i dopiero po uprzednim ustaleniu ceny owsa i siana, wjeżdżano na obszerne, grząskie podwórze jakiegoś zajazdu. Targowano się do upadłego.\n— Musicie, człowieku, szanować księżnę, co roku u was staje — zapewnia macocha gospodarza.\n— Wiadomo, mateńko, jaśnie pani, jakże bym nie szanował — zapewnia z kolei gospodarz.\nPojazdy wjeżdżają wreszcie do bramy, zaczyna się wyładunek.\nKucharz Andrzej kupuje kurę i gotuje rosół. Przynoszą nam gary nie zbieranego mleka; na stole zjawia się samowar.\nMy, dzieci, oglądamy tymczasem podwórze, gdzie wszystko jest dla nas nowe i interesujące: świnie, grzęznące aż po uszy w płynnym błocku, cielęta i tonące prawie w nawozie kury. Mamy ochotę pobawić się z dzieciarnią, ale nie wolno. Czasami, póki koniom dają obrok, biegniemy do sąsiedniego gaju na poziomki.\nWieczorem jeszcze większa krzątanina. Z karety i powozu znoszą poduszki, i ściele się łóżka, dla mas przynoszą świeżego siana, kładą je na podłodze, przykrywają prześcieradłami, szalami i cały wędrowny tabor rychło pogrąża się we śnie.\nTak się dzieje przez pięć dni.\nNocujemy zazwyczaj w Małojarosławcu, i Poulain nie omieszka nigdy udać się z nami na pole bitwy, gdzie w 1812 roku Rosjanie daremnie usiłowali zatrzymać Napoleona w czasie jego odwrotu spod Moskwy. Poulain tłumaczył nam, jak Rosjanie starali się zatrzymać Napoleona i jak Wielka Armia odparła ich i przebiła się przez nasze linie bojowe. Opowiadał wszystko z takimi szczegółami, jak gdyby sam osobiście brał udział w bitwie. Tu kozacy próbowali obejść Francuzów, ale Davout czy jakiś inny marszałek rozbił ich i gnał — het! aż do tego wzgórza, które widać na prawo. O tam, lewe skrzydło armii napoleońskiej rozproszyło rosyjską piechotę, a tu sam Napoleon poprowadził starą gwardię na centrum wojsk Kutuzowa i okrył siebie i gwardię nie więdnącą sławą.\nRaz pojechaliśmy starą kałuską drogą i zatrzymaliśmy się w Tarutinie. Tu monsieur Poulain nie był tak wymowny, bo tu, po krwawej bitwie, Napoleon, który zamierzał iść na południe, zmuszony był cofać się starą drogą na Smoleńsk i powtórnie przechodzić przez miejscowości, spustoszone podczas pochodu na Moskwę. Ale (tak wypadało z opowiadań pana Poulain) wszystko to nastąpiło jedynie dlatego, że Napoleon został oszukany przez swoich marszałków. Inaczej poszedłby na Kijów i Odessę i jego sztandary powiewałyby nad brzegami Morza Czarnego.\nNajwięcej radości było, gdy dojeżdżaliśmy do Kaługi — nie tyle ze względu na słynne ciasto kałuskie z imbirem, które podobno mierzono na łokcie, ile dlatego, że tutaj kończyła się nasza podróż wielkim traktem. Ta niewiarygodnej szerokości droga, obsadzona z obu stron podwójnym rzędem brzóz, była rzeczywiście okropna. Szła ona przez cały czas pod górę i w dół — na dole zaś, bez względu na pogodę, niezmiennie była topiel, pełna ciekłej czerwonej gliny. Jest, oczywiście, mostek, ale nikt nie ma odwagi nań wjechać; zarówno pocztowe trójki, jak tym bardziej nasze ciężkie pojazdy zawsze objeżdżały te mostki i — po uprzednim rekonesansie terenu z prawej i lewej strony oraz opuszczeniu ekwipaży przez wszystkich pasażerów — obowiązkowo z krzykiem i pohukiwaniem wjeżdżały w sam środek bagniska.\nNieszczęsne konie, czasem wspomagane przez dodanych na przyprzążkę towarzyszy, potrafiły w jakiś sposób wyciągnąć ciężkie pojazdy z topieli, w której, jak się wydawało, miały zostać na zawsze.\nO tej porze olbrzymie obozy czumaków*, wiozące sól, wlokły się tą samą drogą. Ulubionym zajęciem naszej służby dworskiej było przedrzeźnianie czumaków: "Gzy chochoł mazepa szuwaks zjadł?", na co czumacy, ubrani w koszule i szarawary ze zgrzebnego płótna, umazane dziegciem, niezmiennie odpowiadali wyzwiskami.\nTuż za Kaługą zaczynał się olbrzymi bór sosnowy. Siedem wiorst trzeba było jechać po piasku, w którym grzęzły konie i pojazdy, te ostatnie aż po piasty kół. Cały czas, aż do przeprawy przez Ugrę, szliśmy pieszo. Ten siedmiowiorstowy spacer w borze sosnowym, wśród prastarych sosen, łączy się z najmilszymi wspomnieniami mego dzieciństwa.\nRozsypujemy się po lesie. Wyprzedzałem wszystkich (oczywiście wtedy, gdy Poulain już nas opuścił) i szedłem cały czas sam. Po obu stronach rosną stuletnie czerwone sosny. W małym jarze szemrze zimna woda strumyka, przy którym ktoś zostawił dla użytku przechodniów mały czerpak z kory brzozowej, przytwierdzony do rozwidlonego kija. Napiję się wody i idę dalej, wciąż dalej — samotny, aż skończy się puszcza i powozy po dostaniu się na lepszą drogę dogonią mnie. W tym lesie narodziła się moja miłość do przyrody i niejasne pojęcie o nieskończonym jej życiu. Za lasem przeprawiamy się promem przez Ugrę i jedziemy pod górę, mijając niezwykle zaniedbaną wieś. "Udzielni"* — mówią nam tłumacząc tę niesłychaną nędzę. Za tą wsią zawracamy z głównej drogi na boczną, polną.\nKoniom jest chyba ciężej na polnej drodze. Lecz wszystkim robi się jakoś weselej na duszy, gdy powozy zaczynają toczyć się wąską ścieżką wrzynającą się głęboko w pola, tak że można dotknąć ręką chylących się kłosów. Jedzie się bez koni przyprzężnych, jeśli zaś pozostaje trójka, muszą się one wciąż potykać, wdrapując się na zbocza, i iść jak najbliżej hołobli — a mimo to nawet konie biegną raźniej, szczypiąc trawę po skrajach drogi; wydaje się, że i one czują bliski kres podróży.\nOto wreszcie najnędzniejsza wioska Kramino, złożona z na wpół rozwalonych, kurnych chat, a za nią wkrótce zobaczymy dobrze nam znane miejsca: sioło Wysokie, majątek księcia Wołkońskiego, później zaś pagórek, z którego widać oddaloną o siedeni wiorst jasnożółtą dzwonnicę naszego Nikolskiego. Oto mijamy wreszcie "ostatnią wierzbę", "popią łąkę", przecinamy olbrzymi plac, gdzie odbywa się nikolski jarmark, jedziemy wzdłuż długiego muru z kamienia i ziemi i nareszcie wjeżdżamy na szeroki dziedziniec majątku.\nNikolskie najdoskonalej odpowiadało cichemu życiu ówczesnych obywateli ziemskich. Nie było tam przepychu, jaki się spotykało w bogatszych siedzibach. Ale smak artystyczny przejawiał się w rozkładzie zabudowań, ogrodu i w całym urządzeniu. Oprócz głównego, niedawno wystawionego przez ojca domu, w dużym podwórzu znajdowało się jeszcze kilka oficyn. Dawały one swoim mieszkańcom większą swobodę, nie naruszając zarazem bliskich stosunków, wytwarzanych przez wspólne pożycie rodzinne. Rozległy owocowy "górny ogród" ciągnął się do cerkwi; na południowym stoku prowadzącym do rzeki znajdował się ogród spacerowy. Tu rozciągały się klomby kwiatowe na przemian z alejami, wysadzanymi lipami, bzem i akacjami. Z balkonu głównego domu roztaczał się wspaniały widok na rzekę i szczątki usypanej z ziemi "twierdzy" Sereńskiej, w której Rosjanie bronili się niegdyś mężnie przed oblegającymi Tatarami. Dalej rozpościerało się olbrzymie, żółciejące morze kłosów, obramowane na horyzoncie szlakiem lasów.\nWe wczesnym dzieciństwie zajmowaliśmy z bratem i monsieur Poulain jedną z oficyn. Odkąd system nauczania naszego nauczyciela złagodniał wskutek interwencji Leny, byliśmy z nim w najprzyjaźniejszych stosunkach. Ojca latem nigdy prawie nie było w domu; całe lato spędzał na przeglądach wojsk. Macocha niewiele zajmowała się nami, zwłaszcza gdy urodziła się jej córka, Paulina. Przebywaliśmy więc ciągle z monsieur Poulain i spędzaliśmy z nim czas wesoło: chodził kąpać się z nami, lubił grzybobranie, polował na drozdy i nawet na wróble.\nStarał się wszelkimi sposobami rozwijać w nas odwagę. Ponieważ baliśmy się wychodzić po zapadnięciu zmroku, usiłował odzwyczaić nas od tej zabobonnej trwogi. Początkowo nauczył nas chodzić po ciemnym pokoju, następnie zaś również po ogrodzie późnym wieczorem. Podczas spaceru kładł nieraz swój składany nóż z grajcarkiem, z którym nigdy się nie rozstawał, pod ławką w ogrodzie i gdy się ściemniło, posyłał nas po niego. Ileż przyjemności i miłych rozrywek mieliśmy na każdym kroku! Lasy, spacery nad rzeką, wdrapywanie się na stoki starej twierdzy, gdzie Poulain objaśniał nam, jak Rosjanie jej bronili i jak.\nTatarzy ją wzięli — czasami przypadkowe spotkania z wilkami. Zdarzały się i małe przygody. Raz monsieur Poulain wyrósł w oczach naszych na bohatera: wyratował z rzeki tonącego Aleksandra.\nCzasami wybieraliśmy się na przechadzkę i grzybobranie wielkim towarzystwem, całą rodziną, razem z pokojówkami. Wtedy herbatę piliśmy w lesie na pasiece, gdzie mieszkał stuletni pasiecznik z małym wnuczkiem. Albo też robiliśmy wycieczkę do i jednej z naszych wsi, gdzie był wykopany głęboki staw, w którym poławiano tysiące złocistych karasi. Część połowu szła na rzecz dziedzica, a resztę rozdzielano pomiędzy chłopów. Moja mamka mieszkała w tej wsi. Rodzina jej była jedną z najbiedniejszych. Składała się — oprócz męża — z małego chłopczyka, już pomagającego w gospodarstwie, i dziewczynki, mojej mlecznej siostry, która później została kaznodziejką i "bogarodzicą" sekty raskolników, do której należała. Mamka była ogromnie rada, gdy przychodziłem ją odwiedzić. Uczęstować mnie mogła tylko śmietanką, jajami, jabłkami i miodem. Ale jej miłość i pieszczoty czyniły na mnie głębokie wrażenie. Nakrywała stół obrusem śnieżnej białości (czystość to jeden ze składników religijnego kultu starowierców), podawała poczęstunek na lśniących drewnianych talerzach, serdecznie rozmawiała ze mną jak z rodzonym synem. Muszę powiedzieć to samo o mamkach moich dwóch starszych braci, Mikołaja i Aleksandra. Należały one także do rodzin biorących czynny udział w dwóch odszczepieńczych sektach w Nikolskiem. Rzadko kto wie, ile dobroci kryje się w sercu rosyjskiego chłopa, choć zdawałoby się, że wieki całe srogiego ucisku powinny były zniechęcić go i rozgoryczyć.\nW dni słotne monsieur Poulain miał dla nas niewyczerpany zapas historyjek, zwłaszcza o wojnie hiszpańskiej. Prosiliśmy go ciągle, by nam na nowo opowiadał, jak został raniony w bitwie, i za każdym razem, gdy dochodził do miejsca, jak poczuł, że ciepła krew spływa mu do buta, obsypywaliśmy go pocałunkami i nadawaliśmy mu różne najtkliwsze imiona.\nWszystko, jak się zdawało, usposabiało nas do zawodu wojskowego: zamiłowanie ojca (jedyną zabawką, którą, o ile sobie przypominam, kupił nam, była strzelba i prawdziwa budka strażnicza), wojenne opowiadania Poulaina, a nawet biblioteka, która była do naszej dyspozycji. Biblioteka ta należała niegdyś do dziada naszej matki, generała Repnińskiego (19), wybitnego wojskowego z XVIII wieku, i składała się z dzieł w większości francuskich, poświęconych historii wojen, taktyce i strategii, które to dzieła były pięknie oprawne w skórę i ozdobione licznymi rycinami. Najmilszą naszą rozrywką w czasie niepogody było przeglądanie tych obrazków, przedstawiających różną broń, od czasów Izraelczyków poczynając, i plany wszystkich bitew od czasów Aleksandra Macedońskiego. Ciężkie tomy były też wspaniałym materiałem budowlanym dla wznoszenia mocnych twierdz, które czas jakiś wytrzymywały ciosy taranu i pocisków, wyrzucanych z archimedesowej katapulty (ta ostatnia, zresztą, wkrótce została wzbroniona, bo kamienie niechybnie trafiały w okna). Mimo to ani ja, ani Aleksander nie zostaliśmy wojskowymi. Literatura lat sześćdziesiątych zatarła w nas wpływ tego wszystkiego, czego nas uczono w dzieciństwie.\nMonsieur Poulain był tego samego zdania o rewolucjach, co tygodnik orleanistów "Illustration Francaise", którego stare numery otrzymywał od jednego z przyjaciół, Francuza, mającego na Arbacie zakład farbiarski. Znaliśmy bardzo dobrze wszystkie ilustracje tego czasopisma. Przez długi czas wyobrażałem sobie rewolucję nie inaczej, jak tylko w postaci śmierci pędzącej na koniu, z czerwonym sztandarem w jednej ręce i kosą w drugiej, żeby kosić ludzi. Taki był rysunek w "Illustration". Teraz myślę jednakże, że nieprzyjazne nastawienie Poulaina ograniczało się do rewolucji 1848 roku, ponieważ jedno z jego opowiadań o rewolucji 1789 roku wywarło na mnie głębokie wrażenie.\nTytułu książęcego używano w naszym domu przy każdej odpowiedniej i nieodpowiedniej sposobności. Prawdopodobnie raziło to niemile Poulaina, bo raz począł nam opowiadać o wielkiej rewolucji. Nie mogę sobie teraz przypomnieć wszystkiego, co mówił, pamiętam tylko jego opowiadanie o tym, jak "hrabia Mirabeau" i inni zrzekli się swoich tytułów i jak Mirabeau, żeby wykazać pogardę dla arystokratycznych pretensji, otworzył warsztat z szyldem "Krawiec Mirabeau" (opowiadam tę historię, jak ją słyszałem od Poulaina). Przez długi czas potem rozmyślałem, jakie zajęcie wybrałbym sobie, żeby móc wypisać na szyldzie: i "taki a taki rzemieślnik Kropotkin". Potem mój nauczyciel Smirmow i ogólny demokratyczny duch literatury rosyjskiej skłonił i mnie do podobnego postępowania, i gdy zacząłem pisać powieści co nastąpiło w dwunastym roku mego życia — podpisywałem się po prostu: Piotr Kropotkin. To samo robiłem i później, gdy byłem w służbie wojskowej, nie bacząc na uwagi mych zwierzchników.\nW okolicach Nikolskiego było dużo majątków szlacheckich.\nTrudno o znalezienie w Rosji centralnej piękniejszych miejscowości letniskowych niż wybrzeża rzeki Sereny. Stoki wysokich wzgórz wapiennych, gdzieniegdzie poprzerzynane głębokimi jarami i dolinami, opadają łagodnie ku rzece, na drugim zaś brzegu rozpościerają się łąki, co roku na wiosnę zatapiane przez wezbrane wody; dalej ciągną się ciemne, cieniste lasy, przecięte dolinami szybko płynących rzeczułek. Tu i ówdzie widać otoczone sadami dwory ziemiańskie, a ze szczytu pagórków można przy pierwszym już spojrzeniu naliczyć co najmniej siedem dzwonnic cerkiewnych. Wśród żytnich pól rozłożyło się kilkadziesiąt wsi.\nRodzina nasza prawie nie utrzymywała stosunków towarzyskich z sąsiadami. Jedynie właściciele najbliżej położonych majątków odwiedzali nas od czasu do czasu. Najbliższymi naszymi sąsiadami byli Tołmaczowowie. Rzadkie były tygodnie, kiedy na dziedzińcu nie rozlegał się turkot ich starej, dużej karety, zaprzężonej w parę kudłatych koni. Kareta zatrzymywała się przed gankiem frontowym i wydostawała się z niej cała rodzina — ojciec, matka i dzieci.\nIwan Sidorowicz Tołmaczow, głowa rodziny, był wysokim, okazałym mężczyzną. Ciągle prawował się ze swoimi chłopami pańszczyźnianymi, pisał do Petersburga skargi na przedstawicieli miejscowych władz i był stale zaabsorbowany układaniem przeróżnych projektów, mających na celu wzmocnienie władzy dziedzica nad poddanymi.\nZazwyczaj Tołmaczow, zaledwie wszedł do pokoju, już zaczynał głośno perorować:\n— Dzień dobry, droga księżno, a czy wie pani, że wczoraj napisałem do Petersburga, do ministra. Piszę do niego po raz drugi: na pierwszy list nie otrzymałem odpowiedzi. W Petersburgu nie troszczą się o nasze potrzeby, a cóż sami możemy poradzić z tym bydłem, z chłopami? Proszę tylko sobie wyobrazić: niedawno jeden z nich mi groził, mnie — szlachcicowi z dziada pradziada, który osiemnaście lat strawił na państwowej służbie i który od tylu lat cieszy się łaskami waszej książęcej mości — jak to się pani podoba, księżno?...\nBrat Tołmaczowa był emerytowanym generałem. Będąc w randze pułkownika zrobił duży majątek, zmniejszając racje żołnierzy i sprzedając sukno, jakie przydzielano na żołnierskie szynele. Poza tym zmuszał żołnierzy, którzy znali się na jakimś rzemiośle, aby na niego pracowali. Generał Tołmaczow miał bardzo wysokie o sobie mniemanie, mówił zawsze uroczystym tonem i z wielką pewnością siebie.\nSwoim sąsiadom-ziemianom, mniej od niego zamożnym lub mającym niższy stopień wojskowy, podawał, witając się, tylko dwa palce — i to z taką miną, jak gdyby świadczył im wielkie honory. Natomiast gdy zbliżał się, by ucałować "rączkę" naszej macochy, zginał się nisko i stale powtarzał to samo zdanie:\n— Zawsze twierdzę w Petersburgu, iż mieć latem w sąsiedztwie ludzi tak szanowanych i czcigodnych jak pani, droga księżno, jest wielkim szczęściem.\nPo czym pytał, czy może zapalić, i zaciągając się papierosem mówił:\n— Gdy byłem dowódcą pułku, piłem zawsze wyłącznie rosyjską czystą i paliłem zwykłą machorkę... nie ma nic lepszego dla zdrowia jak machorka bez domieszek...\nA mówiło się to tylko w tym celu, aby raz jeszcze podkreślić szacunek dla dam.\nTołmaczowowie zwykle przyjeżdżali do nas ze swoimi dwiema córkami i synem. Starsza córka była bardzo spokojną dziewczynką. Na swoje nieszczęście, wychowywała się w arystokratycznym petersburskim instytucie "dla szlachetnie urodzonych panien" i tam wpojono jej tak fałszywe pojęcia o życiu i ludziach, że gdy po ukończeniu instytutu zetknęła się z rzeczywistością, doznała wielkiego rozczarowania i skończyło się na tym, że przywdziała habit zakonny.\nMłodsza jej siostra stanowiła zupełny z nią kontrast. Była wcieleniem radości i zdrowia; choćby nawet rozmawiało się z nią o poważnych rzeczach, zawsze wybuchała głośnym śmiechem, ale nie dlatego, iż była histeryczką — po prostu taki miała wesoły charakter. Czasem przy stole w czasie obiadu brat zwracał się do niej z całą powagą:\n— Popatrz, Katiu, na sufit, widzisz, jak tam muchy spacerują do góry nogami?\nTo wystarczało, by Katia wybuchała tak żywiołowym śmiechem, że jedynym dla niej ratunkiem było — wstać od stołu i uciec na pewien czas do ogrodu. Gdy się nie śmiała, jej radość życia znajdowała sobie ujście w pocałunkach: ciągle całowała swych towarzyszy zabaw, zarówno dziewczęta, jak chłopców. Gdy Poulain to zauważył, wyciął nam surową reprymendę i powiedział, że jeżeli będziemy pozwalać dziewczętom na częste całusy, wyrosną nam wąsy, a to byłoby w naszym wieku hańbą.\nMy, dzieci, bardzo lubiliśmy jeździć w odwiedziny do Tołmaczowów. Mieli ogromny sad, w którym bawiliśmy się "w rozbójników". W sadzie znajdowała się stara, opuszczona stróżówka, ją właśnie obraliśmy sobie za jaskinię zbójecką. W naszych zabawach brały udział również dziewczęta: Katia i jej dwie przyjaciółki: Warieńka i Julia. Katia była niezastąpioną towarzyszką zabawy, trudno byłoby życzyć sobie lepszej, lecz miłością darzyliśmy jej przyjaciółkę Warieńkę, ładną, poważną dziewczynkę. Kochali się w niej jednocześnie brat Kati Tołmaczowej i mój brat Sasza, później zaś i ja podzieliłem ich los. Godzi się zauważyć, iż Warieńka była o dwa lata starsza od najetarszego z nas, miała piętnaście prawie lat, a my po dwanaście, trzynaście. Warieńka nie zwracała najmniejszej uwagi na swych wielbicieli i patrzyła na nas jak na chłopaczków. Jej przyjaciółka Julcia zauważyła nasze uczucia i dotkliwie się z nas wyśmiewała: była bardzo zazdrosna o Warieńkę.\nPewnego dnia nasza trójka — brat Kati Tołmaczowej, mój brat Sasza i ja — zwołaliśmy "radę" i postanowiliśmy uprowadzić obie panny: zwabić je do naszej jaskini zbójeckiej i tam zmusić Warieńkę, aby każdego z nas pocałowała. Opracowaliśmy bardzo skomplikowany plan strategiczny, na wzór tych, o których czytaliśmy w dziejach wojen starożytnych Persów i Greków. Plan się powiódł. Zwabiliśmy dziewczęta do stróżówki i tam, ku przerażeniu Kati, uprowadziliśmy jej dwie przyjaciółki. Katia Wpadła jednak odważnie do jaskini zbójeckiej, aby je obronić i uwolnić Warieńkę. Julcia uciekła z matni i z płaczem pobiegła na skargę do Poulaina. Nie wiem, czym by się to wszystko skończyło, gdyby Katia Tołmaczowa nie pogodziła nas wszystkich. Przestaliśmy droczyć się z Julcią, natomiast Warieńkę "ubóstwialiśmy" jeszcze goręcej. Ale wkrótce nadeszła jesień, przenieśliśmy się do Moskwy i tu szybko zapomnieliśmy o swojej umiłowanej.\nDwór Tołmaczowów nie odznaczał się czystością i porządkiem. Krowy, kury i gęsi spacerowały swobodnie po podwórku, na obszernym zaś dziedzińcu wykończano olbrzymią budowlę. Stary generał lubił bardzo malarstwo i w tych czasach, gdy mieszkał w Petersburgu, nakupił setki obrazów, po większej części dość marne kopie płócien starych mistrzów — wszystkie ściany jego niewielkiego domu były zawieszone obrazami, wiele zaś nie rozpakowanych leżało w skrzyniach w spichlerzu.\nI oto generał wpadł na myśl, aby wybudować dla obrazów osobny dom i urządzić tam pewnego rodzaju "galerię malarstwa". Nigdy nie widziałem bardziej szkaradnego budynku, w mieszanym stylu baroku i gotyku. Oczywiście, nie ma potrzeby dodawać, iż gmach powstawał dzięki pracy chłopów pańszczyźnianych: poddani Tołmaczowów przez kilka lat wozili w zimie cegłę i wapno do budowy z Kaługi, odległej o dwadzieścia wiorst.\nInny ziemianin, również nasz sąsiad, wybudował sobie dwór, otoczony olbrzymim parkiem o niezliczonej ilości alei, ze wspaniałym kwietnikiem, altankami, cieplarniami i sadzawkami.\nBył tak samo wojskowym, generałem artylerii, i dlatego wybudował w parku niewielką fortecę z prawdziwymi szańcami i kilkoma armatami, z których oddawano salwy w dniach uroczystości rodzinnych.\nUwłaszczenie chłopów w roku 1861 położyło kres tym wszystkim fantazjom. Galeria malarstwa Tołmaczowów pozostała nie ukończona, forteca zaś wkrótce zamieniła się w bezkształtną kupę szańców. Sadzawki pozarastały osoką i sitowiem, a pomniki przeszłości świadczyły jedynie o niedorzecznych pomysłach byłych właścicieli chłopów pańszczyźnianych.\nNajsmutniejsze, iż wszystkie te fantazje urzeczywistniano korzystając z przymusowej pracy poddanych, ze szkodą dla ich gospodarstwa. Zazwyczaj wszystkie majątki, których dziedzice spędzali swe dostatnie i wolne od trosk życie, składały się z niewielkich wiosek o dwustu, trzystu mieszkańcach, i ludność męska tych wiosek podlegała uciążliwemu obowiązkowi poświęcania trzech dni w tygodniu na pracę dla dziedzica. Dziewczęta i kobiety zamężne, poza pracami w polu i ogrodzie, wykonywały jeszcze różne prace ręczne, tkały płótno itd.\nWiększość majątków ziemiańskich była bardzo obdłużona. Pod tym względem wszyscy nasi sąsiedzi byli do siebie podobni. Młodzi dziedzice niewiele różnili się od starych. Jeden z takich młodych ziemian, który otrzymał wyższe wykształcenie w Petersburgu, po powrocie do swego majątku postanowił prowadzić gospodarstwo po nowemu. Przede wszystkim zamówił angielskie maszyny i zaangażował administratora Niemca. Cóż, kiedy wycieńczone chłopskie szkapy nie potrafiły tych maszyn uciągnąć, w wypadku zaś jakiegokolwiek uszkodzenia trzeba było je posyłać do naprawy niemal do Moskwy. Administrator Niemiec do tego stopnia oburzył chłopów swym pogardliwym do nich stosunkiem, że dziedzic zmuszony był wymówić mu posadę. Gdy próby prowadzenia gospodarki na nowych podstawach skończyły się fiaskiem, młody dziedzic zaangażował ponownie dawnego administratora swego ojca, przebiegłego i sprytnego chłopa, którego okrucieństwo wzbudzało powszechny ląk wśród poddanych. W ten sposób kończyły się prawie wszystkie próby zmiaii w wielu majątkach ziemskich.\nNam, dzieciom, najbardziej przypadła do gustu rodzina niebogatej dziedziczki Sorokiny. Matka, wdowa w starszym już wieku, sama prowadziła gospodarstwo; niewielki dochód z majątku pozwalał jej na kształcenie siedmiu córek i syna, studenta Uniwersytetu Moskiewskiego. Moja siostra Helena, tak samo jak ja, najchętniej odwiedzała tę rodzinę, aczkolwiek ojciec nasz nie lubił starej dziedziczki i mówił, że "zadziera nosa", nam jednak ogromnie przypadł do serca jej niewielki dom i stary, zaniedbany ogród.\nWszyscy członkowie tej rodziny, poczynając od starszego syna studenta i starszej córki, która uczyła się w instytucie razem z moją siostrą Heleną, wykazywali duże zainteresowanie dla poważnych zagadnień i kochali literaturę.\nByła to jedna z rodzin, tak często występujących w utworach Turgieniewa, ulubionego pisarza Sorokinów. Jakże często, zebrani przy okrągłym stole, czytaliśmy jego powieści, a także najnowszą powieść z miesięcznika literackiego. Jak wiele wiadomości o życiu zaczerpnęliśmy w tej rodzinie! Z takich właśnie środowisk rekrutowali się młodzi, inteligentni ludzie, którzy zaczęli działać w odpowiednim okresie. Było to w kilka lat po uwolnieniu chłopów od zależności pańszczyźnianej.\n15) Iwan Gagarin, książę (1814—1882) — dyplomata i urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W roku 1842 przeszedł na katolicyzm i wstąpił do zakonu jezuitów, zamieszkał w Paryżu i zajął się pracą naukową, której celem było zapoznanie Europy z historią i kulturą rosyjską. Gagarin pierwszy opublikował w roku 1862 dzieła Czadajewa, odkrył talent poetycki Tiutczewa. Archiwum Gagarina, zawierające niezmiernie cenne materiały dla historii literatury rosyjskiej, znajduje się w Bibliotece Słowiańskiej w Paryżu.\n16) Mirski — książę Dymitr Drucki, który ożenił się z ciotką Piotra Kropotkina — Heleną Kropotkin.\n17) Sklepy Milutina — najlepiej zaopatrzone sklepy spożywcze na Newskim Prospekcie, założone przez hr. Aleksego Milutina w 1783 r.\n18) Helena Kropotkin — starsza siostra Piotra Kropotkina. Wyszła za mąż za Mikołaja Krawczenkę. Autorka wspomnień "Jekatierinskij Institut połwieka nazad", wydanych w 1900 roku, w których pisze o swym bracie.\n19) Repniński, generał — Anikita Repnin, książę (1668—1726), generał-feldmarszałek, jeden z najbliższych współpracowników Piotra I, uczestnik wypraw Azowskieh 1695 i 1696 oraz Wojny Północnej. Po zakończeniu Wojny Północnej — prezes kolegium wojskowego. Dzieci A. Repnina z unieważnionego małżeństwa otrzymały zezwolenie na używanie nazwiska Repnińskich.


Nagranie z biegnącą królową Elżbietą II | Papilot\nNagranie z biegnącą królową Elżbietą II to hit Sieci. Internauci są w szokuNagranie z biegnącą królową Elżbietą II to hit Sieci. Internauci są w szoku\nNagranie z biegnącą królową Elżbietą II to hit Sieci. Internauci są w szoku\nUdowodniła, że jest troskliwą babcią.\nźródło: Twitter (twitter.com/katemidIetons)\nksiążę william królowa elżbieta brytyjska rodzina królewska\nKrólowa Elżbieta II ma już 93 lata, a Wielką Brytanią rządzi od 67. To postać, która za życia stała się ikoną i legendą. Wydawało się, że po tak długim okresie panowania nie powinna mieć przed nami żadnych tajemnic. A jednak - nawet ona potrafi zaskoczyć swoich poddanych.\nZ czym kojarzy nam się monarchini? Na pewno z ogromną klasą, spokojem i stalowymi nerwami. Okazuje się jednak, że nie zawsze taka była i niegdyś pozwalała sobie na więcej spontaniczności. Tak jak w 1986 roku, kiedy zarejestrowano tę scenę.\nKrótkie nagranie opublikowane na Twitterze nie jest szeroko znane i dlatego zszokowało internautów.\nScena przypomniana przez profil @katemidIetons wywołała ogromne poruszenie, bo mało kto miał okazję zobaczyć królową w tak nietypowej sytuacji. Wszystko rozegrało się 33 lata temu, kiedy Elżbieta II brała udział w ceremonii ślubnej księcia Andrzeja i Sary Ferguson. Małżeństwo przetrwało 10 lat.\nNa nagraniu widzimy uroczysty orszak towarzyszący nowożeńcom, a w pierwszym rzędzie - władczynię Wielkiej Brytanii, która nagle zrywa się i biegnie za karocą. Widzowie są zaskoczeni jej zachowaniem, ale także mocno wzruszeni.\nGłowa państwa nie biegnie bez powodu.\nChłopiec, którego próbowała dogonić królowa to nie kto inny, ale książę William. Miał wtedy 4 lata i chyba za bardzo zbliżył się do powozu. Troskliwa babcia stanęła na wysokości zadania i zapobiegła najgorszemu.\ngość (Ocena: 1) 02.08.2019 23:35\nTo nie jest Elżbieta II\ngość (Ocena: 5) 02.08.2019 12:03\nBo jako babcia jest zapewne rewelacyjna! Na co jeszcze A wróciłam uwagę, jest głowa państwa za nią nagle pobiegł wszyscy zgromadzeni ;-) nie ważne dlaczego, królowa biegnie to oni też.


Warszawa. Wypadek w centrali ABW. Nie żyje 45-letni funkcjonariusz\nDodano: 21 maja 2021, 15:06 0\nJak podaje RMF FM, w centrali ABW w Warszawie doszło do tragicznego wypadku. 45-letni funkcjonariusz wypadł z okna na czwartym piętrze. Mężczyzna zmarł mimo prób reanimacji.\nDo zdarzenia doszło w piątek 21 maja w godzinach przedpołudniowych w centrali Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego znajdującej się przy ulicy Rakowieckiej na warszawskim Mokotowie. Jak podało RMF FM, z okna na czwartym piętrze wypadł 45-letni funkcjonariusz.\nStanisław Żaryn, rzecznik ministra-koordynatora służb specjalnych przekazał, że tragiczne zdarzenie było wypadkiem. Dodał, że rannemu została udzielona pomoc medyczna i został on przewieziony do szpitala. RMF FM poinformowało, że mimo niemal natychmiastowej reanimacji, życia mężczyzny nie udało się uratować.\nWirtualna Polska dodała, że funkcjonariusz, który wypadł z okna to pracownik Departamentu Ochrony Informacji Niejawnych, który z ABW był związany od ponad 16 lat. Okoliczności zdarzenia badają policja i prokuratura.\nŚmiertelny wypadek na Mount Everest. Trwają próby sprowadzenia ciała do bazy


17 sierpnia 2021 - kochamrawe\nAutor kochamrawe Dodane Dodano 17 sierpnia 2021 18 sierpnia 2021\nRawa Mazowiecka uroczyście obchodziła 101. rocznicę Bitwy Warszawskiej i Święto Wojska Polskiego. Odsłonięto także tablicę upamiętniającą Romana Dmowskiego. ZOBACZ zdjęcia z Pokazu Mody Letniej z udziałem Rawianek>>> Poniżej krótka relacja z patriotycznych uroczystości w fotograficznym skrócie. Rano kwiaty na cmentarzu wojskowym w Rawie Mazowieckiej złożyli: kombatanci, samorządowcy, parlamentarzyści i przedstawiciele lokalnych organizacji. Następnie kwiaty złożono […]\nAutor kochamrawe Dodane Dodano 17 sierpnia 2021 17 sierpnia 2021\nRawa Gra Bluesa – to bluesowa impreza, która 21 sierpnia odbędzie się na terenie Zamku Książąt Mazowieckich w Rawie Mazowieckiej. Co w programie? Program imprezy Rawa Gra Bluesa: godz. 16 – otwarcie gastronomii godz. 16 – animacje dla dzieci i młodzieży godz. 16 – otwarcie wystaw wspomnieniowych (krużganki baszty) godz. 16 – stoiska organizacji pozarządowych […]


Bursztynowe Tarasy II • Novdom - osiedla mieszkaniowe, sprzedaż\nWybierz z Dostępnej Oferty Mieszkań.\nNiewątpliwy wyróżnik osiedla Bursztynowe Tarasy będą stanowić przestronne, zachęcające do wypoczynku tarasy, wykończone gustowną elewacją. Ciemne akcenty kolorystyczne znakomicie komponują się z przeszkleniami oraz dominującą bielą, Wyraźnie ożywiając nowoczesną bryłę budynku. Dzięki starannemu wykończeniu pierwszych kondygnacji klatek schodowych, estetyczne wnętrza cieszyć będą oko już od samego progu.\n09-100 Płońsk, ul. Klonowa 6E lokal 58 BIURO NIECZYNNE - spotkania możliwe wyłącznie po telefonicznym umówieniu.


Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędzi do odpowiedzialności karnej został złożony przez prokuratora po upływie niespełna miesiąca od zdarzenia. W tym czasie prokurator zgromadził obszerny materiał dowodowy, który dostatecznie uzasadnia popełnienie przestępstwa przez sędzię Wiesławę B.-M.\nW toku śledztwa prokurator Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej zamierza ogłosić sędzi Sądu Okręgowego w Szczecinie zarzut oszustwa (art. 286 par. 1 kodeksu karnego).\nDo oszustwa doszło 23 czerwca 2017 roku na terenie jednego z hipermarketów pod Szczecinem. W celu osiągnięcia korzyści majątkowej sędzia doprowadziła hipermarket do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30 złotych. Poprzez naklejenie na trzy przewodniki turystyczne cen 4,99 złotych za sztukę z innych produktów, zamiast rzeczywistych kwot 14,99 złotych za sztukę, sędzia wprowadziła w błąd pracownika sklepu obsługującego kasę. Przechodząc za linię kas i płacąc za zakupione towary niższą cenę, sędzia działała na szkodę pokrzywdzonego hipermarketu.\nDuża zuchwałość sprawcy\nW ocenie prokuratora Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej, a także orzekającego w sprawie sądu dyscyplinarnego, w sprawie tej zaistniało dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez sędzię Wiesławę B.-M. przestępstwa, którego art. 313 par. 1 kodeksu postępowania karnego wymaga do ogłoszenia określonej osobie postanowienia o przedstawieniu zarzutów.\nProkurator oraz orzekający w sprawie sąd dyscyplinarny podkreślili, że zachowanie sędzi nosiło cechy dużej zuchwałości i znacznego nasilenia złej woli. Sędzia, jako osoba legitymująca się wykształceniem prawniczym, dopuszczając się przeklejenia cen na trzech przewodnikach turystycznych i w ten sposób zaniżając ich wartość, niewątpliwie musiała mieć świadomość realizacji znamion przestępstwa oszustwa. Od osoby sprawującej urząd sędziego, która winna się cechować przymiotem nieskazitelnego charakteru, można oczekiwać, iż jej zachowanie będzie nienaganne.\nTrzeba uchylić immunitet\nSkierowanie przez Wydział Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Okręgowego w Szczecinie było konieczne do tego, by wykonać czynności procesowe z jej udziałem, w tym by ogłosić jej zarzuty.


Bp Szkodoń: Kraków jest świętą przestrzenią | Stacja7.pl\nBp Szkodoń: Kraków jest świętą przestrzenią\nKraków, miasto kultury i nauki, jest świętą przestrzenią. I ten kościół jest świętą przestrzenią. - mówił bp Jan Szkodoń podczas Mszy Świętej kolegiacie św. Anny. Świątynia stała się kolejnym miejscem, w którym wierni archidiecezji spotkali się w ramach pielgrzymowania do kościołów stacyjnych.\nNa początku homilii biskup podkreślił, że Wielki Post jest czasem modlitwy, pokuty, jałmużny i czynów miłosierdzia. – Niech ta Eucharystia będzie przede wszystkim czynem pokutnym za nasze grzechy, za grzechy naszych bliźnich, za grzechy Kościoła i diecezji – apelował. Prosił wiernych o to, aby ich modlitwa była jeszcze bardziej gorliwa, pokorna i wytrwała. – Niech ta dzisiejsza modlitwa sprawi, abyśmy tę drugą część Wielkiego Postu przeżyli w większej niż dotychczas pokucie, umartwieniu i łączeniu swojego krzyża z krzyżem Chrystusa – mówił.\nBiskup podziękował także wszystkim, którzy modlą się o świętość Krakowa i diecezji. – Jest tylu ludzi, którzy troszczą się o Bożą chwałę, o świętość Krakowa. Niech ta pielgrzymka będzie uwielbieniem Boga za wielkie dobro, które się dzieje w sercach otwartych na miłosierdzie Boże – powiedział. – Kraków, miasto kultury i nauki, jest świętą przestrzenią. I ten kościół, ta kolegiata jest świętą przestrzenią. I wszyscy, którzy tu się gromadzą – członkowie parafii, studenci, uczeni, ludzie nauki i wielu ludzi, którzy tu przybywają, stanowimy świętą przestrzeń – dodał.\nBp Szkodoń przypomniał, że zarówno lektura Słowa Bożego, sakramenty, oraz nabożeństwa drogi krzyżowej i Gorzkich Żali pomagają wiernym poznawać Jezusa Chrystusa. Podkreślił także, że wielkopostna procesja stacyjna jest „wołaniem o jedność i umocnienie Kościoła”. – Ufamy, że Bóg okaże nam szczególne miłosierdzie poprzez tę wielką pielgrzymkę stacyjną w Wielkim Poście – powiedział.\nNawiązując czytań z Ewangelii, hierarcha pytał zebranych: “Czy może być coś gorszego niż 38 lat choroby ciała?”. Po chwili dodał: – Widocznie może, gdy choroba dotyczy duszy człowieka, jego relacji do Boga, jego myślenia lub niemyślenia o wieczności i sądzie – wyjaśnił. Biskup wezwał wiernych do tego, aby byli uważni na głos wszystkich osób potrzebujących: – Niech ta dzisiejsza Eucharystia będzie nową mobilizacją, otwarciem oczu. Zanieśmy do uzdrawiającej sadzawki tych, którzy czekają, abyśmy im pomogli. – mówił w nawiązaniu do ewangelii. – Pan Jezus mówi dzisiaj: ‘Weź swoje łoże i idź’. Weź swoje łoże, znak miłości Bożej, znak cierpienia, znak życia i idź – zakończył.\nJak wyjaśnił proboszcz kolegiaty, ks. prof. Tadeusz Panuś, kościół św. Anny został wybrany jako miejsce pielgrzymowania z dwóch powodów: ewangelia z dnia mówiła o sadzawce Betesda, która mieści się obok jerozolimskiego kościoła św. Anny, a także dlatego, że jest miejscem spoczynku m.in. św. Jana z Kęt oraz sług Bożych: bpa Jana Pietraszki oraz Jerzego Ciesielskiego. Uznawana jest za duchowe centrum elity intelektualnej Krakowa.\n(KAI) kana / Kraków\nKs. Jan Kaczkowski otrzymał nagrodę “Ślad” za “unikalny, lekki i przejmujący styl w jakim dotyka spraw najważniejszych; sensu choroby, śmierci, życia”. Był doktorem teologii moralnej i bioetykiem, prezesem Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio. Dużą popularność przyniosła mu wydana w 2012 r. książka „Szału niema, jest rak” – zapis rozmowy, jaką przeprowadziła z księdzem Katarzyna Jabłońska oraz “Życie na pełnej petardzie, czyli wiara, polędwica i miłość” – rozmowa z Piotrem Żyłką.\n(KAI) aw, pra, lk / Warszawa


feretron Feretron z figurą Matka Boska Niepokalanie Poczęta\nferetron Feretron z figurą Matka Boska z aniołami\nferetron Feretron z figurą święta nn\nambona styl neogotycki sztuka XX wieku\nfilar po północnej stronie nawy głównej\ndrewno, techniki stolarskie, rzeźbiarskie, snycerskie, polichromowanie, politurowanie, złocenie, srebrzenie\nAmbona stojąca, usytuowana przy filarze z dostępem schodami z prawej strony, ustawiona na czworościennym filarze. Filar osadzony jest na szerokiej plincie i węższej bazie; trzon podzielony jest na dwie części. Poszczególne partie trzonu oddzielone są od siebie gzymsami. Naroża dolnej części artykułowane są filarkami ustawionymi na wysokich cokołach, a ścianki filarów dekorowane są neogotyckimi płycinami, zakończonymi motywem dwuliścia. Ścianki dolnej części cokołu zdobione są podwójnymi blendami. Górna część trzonu jest niższa, w narożach artykułowana pinaklami o szczytach wywiniętych do przodu. Na ściankach kwadratowe płyciny wypełnione rzeźbioną i złoconą dekoracją roślinną. Nad tą częścią trzonu osadzony jest ścięty ostrosłup czworokątny, na którym wspiera się kosz ambony. Ścianki ostrosłupa wypełnione są rzeźbionymi atrybutami ewangelistów przedstawiającymi im odpowiednio: anioła, lwa, orła i woła.\nKosz ambony założony jest na planie kwadratu, naroża flankują wąskie kolumienki wspierające niepełne belkowanie i parapet. Bazy kolumienek wysokie, sześcioboczne, wyżej zdobione rzeźbioną plecionką; trzony gładkie, kapitele zdobione motywami neogotyckimi. Na lewej i środkowej ściance kosza umieszczono po dwie prostokątne płyciny z rzeźbionymi przedstawieniami ewangelistów. Kompozycje zamknięte w profilowanych ramach w kształcie stojących prostokątów, zamkniętych oślim grzbietem i motywem akantu rozchodzącym się od niego symetrycznie na przyłucza. Ewangeliści ukazani są w pozycji siedzącej z księgami w dłoniach. Ubrani są w różnokolorowe suknie z długimi rękawami i płaszcze o złoconej bordiurze. Twarze szczupłe, okolone brodami i bujnymi oraz silnie skręconymi włosami.\nZaplecek prostokątny, w polu w prostokątnej płycinie płaskorzeźba Chrystusa Dobrego Pasterza, u góry dekoracja złożona z astwerku i liści akantu. Baldachim na planie kwadratu o ściętych narożach. Podniebienie polichromowane na kolor ciemnoniebieski z rzeźbioną gołębicą Ducha Świętego w polu na tle promienistej glorii złożonej z wiązek promieni o nierównej długości. Fryz belkowania zdobią uskrzydlone główki aniołków, skierowane na wprost oraz dekoracja roślinna, nad belkowaniem biegnie rzeźbiony pas ażurowej koronki w kształcie wici roślinnej. Na baldachimie ośmioboczny cokół z otworami w kształcie stojących prostokątów wypełnionych ażurowym ornamentem roślinnym. Na cokole ustawiona jest ośmioboczna podstawa o uskokowej górnej części, na które stoi pełnoplastyczna figura Chrystusa Zmartwychwstałego, ubranego w czerwony płaszcz, który w lewej dłoni trzyma chorągiew, a prawą unosi do góry. Jego twarz jest podłużna, okolona zarostem, włosy długie, kręcone i bujne, a wokół głowy ma promienisty nimb. Schody z poręczą i prostymi tralkami, bez zdobień. Ambona w kolorze naturalnego drewna, ornamentyka złocona, detale srebrzone i złocone, podniebienie baldachimu polichromowane na kolor ciemnoniebieski.\nAmbona stanowi jeden z głównych elementów wyposażenia każdego kościoła. Jej przeznaczenie wiązało się z odczytywaniem teksów liturgicznych oraz wygłaszaniem kazań. Podniebienie baldachimu zdobi płaskorzeźbiona gołębica Ducha Świętego, która symbolizuje natchnienie Duchem Świętym, tego który przemawia. Ambona została wykonana w stylu neogotyckim w pierwszej ćwierci XX wieku, co odzwierciedla się w jej strukturze nacechowanej neogotyckimi formami. Ścianki kosza zdobią płaskorzeźby czterech ewangelistów, które zostały ukazane w tradycyjnym ujęciu ikonograficznym, z księgą i piórem do pisania w ręku oraz w towarzystwie odpowiadających im atrybutów: lwa, anioła, woła i orła. Atrybuty ewangelistów (człowiek, lew, orzeł i wół) pojawiają się już w wizji Ezechiela (Ez 1, 1-14) i apokaliptycznym widzeniu św. Jana (Ap 4, 6-8). Symbole te znane były również w obrazie świata starożytnych Babilończyków, gdzie odnosiły się do zodiaku, pór roku i czterech stron świata. Każde z trzech zwierząt ucieleśnia szczególny typ siły fizycznej: lew – siła potężna, ognista, nieujarzmiona; orzeł – ostrość wzroku, wysokość i szybkość lotu; wół – odporność i wytrwałość. Z kolei człowiek oznacza istotę obdarzoną duszą, inteligencją i wolą. W wizji Ezechiela cechy te są poszerzone i opisują Boga: człowiek – poznanie i wolę Boga, wół – jego siłę, lew – potęgę, a orzeł – wszechwiedzę. Z odniesieniem czterech symboli do tajemnic Chrystusa i do Ewangelii po raz pierwszy można spotkać się u św. Hieronima. W Lidii odkryto blok marmuru z następującym tekstem, odnoszącym się do Chrystusa i odpowiadający czterem atrybutom ewangelistów: „Jak człowiek cierpiał, jak lew zwyciężał, jak orzeł wzleciał, jak wół został zabity na ofiarę”.\nAmbona została wykonana w stylu neogotyckim w pierwszej ćwierci XX wieku, co odzwierciedla się w jej strukturze nacechowanej neogotyckimi formami. Ścianki kosza zdobią płaskorzeźby czterech ewangelistów, które zostały ukazane w tradycyjnym ujęciu ikonograficznym, z księgą i piórem do pisania w ręku oraz w towarzystwie odpowiadających im atrybutów: lwa, anioła, woła i orła.\nFeretron z figurą Matka Boska z aniołami\nMaria Działo, "Ambona", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2022, źródło: https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/ambona-93


Start / Aktualności / TARGI\nSerdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszego stoiska na targach Packaging Innovations 2020.\nHala niebieska, stoisko D9b.\nJak co roku podczas targów zaprezentujemy innowacyjne rozwiązania z dziedziny dekoracji opakowań.\nOdbywające się co 4 lata największe targi przemysłu tworzywowego są miejscem gdzie L.Kurz od lat oferuje swoje rozwiązania. Pod hasłem\n"Make every product unique" KURZ wyznacza trendy w uszlachetnianiu powierzchni tworzywowych.\nZarezerwuj swój czas! Odwiedź stoisko Leonhard Kurz na targach K 2019 w dniach 16-23 października. Hala 5, A19/E09.\nDwa lata szybko minęły i już tylko kilka dni pozostało do targów\nLabelexpo 2019 w Brukseli.\nJak zwykle firma Leonhard Kurz weźmie udział w tym wydarzeniu aby zaprezentować najnowocześniejsze rozwiązania skierowane na rynek produkcji etykiet i opakowań.\nZarezerwuj Swój czas! Odwiedź stoisko Leonhard Kurz na Labelexpo 2019. Hala 3, stoisko D 40.\nHistoria obecności firmy PC Print na targach Packaging Innovations sięga już kilku lat.\nJak co roku podczas targów zaprezentujemy innowacyjne rozwiązania z dziedziny dekoracji opakowań. Już dziś zapraszamy do odwiedzenia stoisk B14 (hala zielona) oraz D9b (hala niebieska).\nW dniach 17-18 kwietnia 2018 firma PC Print weźmie udział w targach Packaging Innovations organizowanych w Warszawie. Na stoisku firmy zostaną zaprezentowane wszystkie nowości związane z uszlachetnianiem opakowań.\nW tym: folie do Hot Stampingu oraz Cold Stampingu, Oprogramowanie FoilConnect®, Spatial FX, Trustconcept®, DIGITAL METAL®, DistoRun, Metalic Doming, InLine Foiling.\nTargi LABELEXPO 2017 dobiegły końca.\nTegoroczna edycja obfitowała w liczne nowości w ofercie firmy\nDziękujemy za odwiedzenie naszego stoiska podczas targów Packaging Innovations 2017.\nPrzedstawiona przez nas oferta rozwiązań dla rynku opakowań spotkała się z Państwa dużym zainteresowaniem.\nFirma PC Print na targach Packaging Innovations 2017.\nW dniach 4-5 kwietnia 2017 firma PC Print weźmie udział w targach Packaging Innovations organizowanych w Warszawie. Na stoisku firmy zostaną zaprezentowane wszystkie nowości związane z uszlachetnianiem opakowań.\nW tym: folie do Hot Stampingu oraz Cold Stampingu, DIGITAL METAL®, DistoRun, Metalic Doming, InLine Foiling, Brand Enhancement.\nFirma PC Print na targach Packaging Innovations 2016 największej tego typu imprezie w Europie Środkowo-Wschodniej.\nW dniach 12-13 kwietnia 2016 firma PC Print wzięła udział w targach Packaging Innovations organizowanych w Warszawie. Na stoisku firmy zostały zaprezentowane wszystkie nowości związane z uszlachetnianiem opakowań. Podczas targów firma PC Print jako prelegent wzięła udział w konferencji poświęconej innowacjom w branży dekoracji opakowań i etykiet.


Sylwia Bomba zachwala swoją dietę. „Głupotki celebrytów. Nie słuchajcie, co wam mówią" - ostrzega dietetyczka\nInstagram / Sylwia Bomba\nCelebryci mający setki tysięcy obserwatorów, więc mogą naprawdę wiele. Każdy ich post trafia do masy osób. Czy powinni ponosić większą odpowiedzialność za to, co mówią?\nKiedy Sylwia Bomba po raz pierwszy pojawiła się w show telewizyjnym „Googlebox. Przed telewizorem”, ważyła 90 km i nosiła rozmiar 44. Dopiero, gdy zobaczyła sama siebie na szklanym ekranie, postanowiła zrzucić parę kilogramów. Udało się zgubić 30 kg. Przyznacie, że to duże osiągnięcie?\nCzy Sylwia Bomba uważa się za autorytet dietetyczny?\nFaktem jest, że gwiazda programu TTV „Googlebox. Przed telewizorem” ma za sobą imponującą metamorfozę. Udało jej się zrzucić 30 kg ma więc pewne doświadczenie w pracy nad gubieniem zbędnych kilogramów. Czy jednak upoważnia ją to do dawania porad dietetycznych tysiącom fanek? A jest ich naprawdę dużo. Celebrytka zgromadziła na swoim Instagramie ponad 800 tys. obserwatorów. To oznacza, że każdy jej post czy relacja trafiają do ogromnej liczby osób.\nNa początku 2022 r. postanowiła powrócić do lepszej formy o czym zakomunikowała w relacji na Instagramie:\n- Co roku rzucam sobie wyzwanie, że wypracuję formę życia.\nA oto jakie zalecenia przekazała swoim fankom:\n- Jakie warzywa jeść, a jakich nie jeść moje drogie panie? Wszystkie skrobiowe, czyli nie jemy ziemniaków, fasoli, kukurydzy.\nTa porada bardzo nie spodobała się dietetyczce aktywnej na TikToku.\nCzy powinna wejść ustawa zakazująca wypowiadanie się laikom na tematy medyczne?\nDietetyczka z TikToka zaprotestowała. Uznała, że to bardzo niebezpieczne, gdy osoby bez przygotowania medycznego, rozpowszechniają nieprawdziwe informacje na przykład na temat diet.\n- Ja chyba muszę założyć profil o nazwie "głupotki celebrytów". Słuchajcie, niedługo podobno ma wejść ustawa, która będzie karała osoby, które mówią rzeczy związane z medycyną, ze zdrowiem, które nie są poparte badaniami naukowymi.\nCo prawda, po tym wpisie Sylwia Bomba sprostowała, że porada dotyczy jej organizmu. Wyjaśniła, że ponieważ cierpi na insulinoodporność, powinna z diety wykluczyć ziemniaki, które mają wysoki indeks glikemiczny i nawet zachęciła swoje czytelniczki do racjonalnego planowania diet w oparciu o zalecenia lekarzy:\n- Pamiętajcie, że ja jestem insulinooporna. Mówię wam o mojej metodzie i o tym, co na mnie zadziałało. Na was może działać zupełnie coś innego. Korzystajcie z porad dietetyków, lekarzy i z fachowej literatury.\nMimo to, dietetyczka wytknęła w wypowiedzi influencerki kolejną nieścisłość i wykazała luki w wiedzy:\n- Ja wiem, że ona później powiedziała, że ma insulinooporność, ale to wcale nie znaczy, że nie może jeść skrobiowych warzyw. Może – w połączeniu z nabiałem i tłuszczami. Jak najbardziej może i jest to wręcz wskazane. Dlatego nie słuchajcie tego, co mówią wam celebryci w Internecie, bo niestety nie zawsze mają rację.\nTa wymiana postów dotyczyła tylko ziemniaków. Jednak podobne, niepoparte wiedzą medyczną opinie osób nieznających się na rzeczy, pojawiają się ostatnio także w innych, poważniejszych sprawach i mogą przynieść dużo więcej szkody. Też to obserwujecie?\nŹródło: Kobieta.wp.pl, DDTVN


Sztachety plastikowe powody by skorzystasz. - smart-ui.org\ncze 7, 2022 ogrodzenia pcv, ogrodzenia pcv ceny, ogrodzenia plastikowe, ogrodzenia plastikowe cena, ogrodzenia plastikowe na balkon, ogrodzenia winylowe, ogrodzenia winylowe ceny\nSłupki drewniane są powszechnym sposobem montażu drewnianych balustrad ogrodowych. Plastikowe szyny wykonane są z syntetycznego tworzywa sztucznego. Najczęściej stosuje się je do montażu drewnianych balustrad ogrodowych tam, gdzie drewniane słupki byłyby narażone na działanie warunków atmosferycznych, a tym samym podatne na uszkodzenia.\nSzyny plastikowe są jednym z najczęściej stosowanych materiałów w konstrukcjach takich jak ogrodzenia, mury i bramy.\nPlastikowa szyna to materiał, który został opracowany do użytku w budownictwie przez amerykańską firmę FMC Corp. Wykonany jest z poliuretanu, który ma unikalną właściwość niepalności i można go łatwo formować w dowolny kształt. Główną zaletą tego materiału jest jego lekkość, co sprawia, że bez problemu można zamontować plastikowe szyny na drewnianych słupach lub innych konstrukcjach.\nSzyny plastikowe służą do montażu mebli ogrodowych i innych produktów. Mają naturalny wygląd, są wykonane z tworzywa przypominającego drewno, ale wyglądają jak metalowe szyny.\nSztachety plastikowe drewnopodobne Drewnopodobne plastikowe poręcze i ogrodzenia z PVC\nPlastikowe poręcze są przydatnym dodatkiem do każdego ogrodzenia lub słupków ogrodzeniowych. ogrodzenia pcv https://ogrodzeniaplastikowe.pl/galeria-ogrodzen-ecowood/ Można je wykorzystać do tworzenia nowych ogrodzeń lub ogrodzeń zniszczonych przez żywioły.\nSzyny plastikowe służą do wykonywania budynków i ogrodzeń. Wykonane są z tworzywa przypominającego drewno, które jest łatwe w montażu. Można go stosować po obu stronach ogrodzenia lub tylko z jednej strony.\nPlastikowe poręcze to doskonały pomysł na ogrodzenia, jednak jest z nimi wiele problemów. Można je łatwo łamać, a ponadto bardzo różnią się wyglądem od prawdziwego drewna.\nSztachety plastikowe drewnopodobne Najlepsze plastikowe ogrodzenie drewnopodobne, najlepsze drewnopodobne plastikowe ogrodzenie\nW naszych domach mamy dużo plastikowych balustrad, ale czy naprawdę ich potrzebujemy?\nPlastikowe balustrady służą jako ogrodzenia prywatności lub po prostu jako dekoracje. Ale jak naprawdę są bezpieczni? Czy naprawdę są lepsze niż plastikowe szyny drewnopodobne?\nTe plastikowe poręcze są wykonane z materiału drewnopodobnego i mogą być używane jako balustrady zapewniające prywatność. Mają również zdolność blokowania się w miejscu, gdy nie są używane.\nPlastikowe balustrady to świetny sposób na uatrakcyjnienie balkonu. Są również bardzo łatwe w montażu i mogą być wykonane z materiałów drewnopodobnych.\nNie powinniśmy myśleć o tych plastikowych poręczach jako zamiennikach drewnianych balustrad. Po prostu zapewniają prywatność na balkonie.\nPlastikowe szyny do nowoczesnego ogrodnictwa\nSzyny plastikowe to nowy rodzaj materiału ogrodzeniowego, który jest używany do budowy ogrodzeń i innych konstrukcji. Są bardzo mocne, lekkie i łatwe w montażu.\nPlastikowe szyny drewnopodobne są używane od dziesięcioleci. Proces produkcyjny zmienił się na przestrzeni lat, ale główna różnica między plastikową szyną drewnopodobną a szyną drewnianą polega na tym, że może być używana do różnych celów:\nPlastikowe poręcze to świetny sposób na zaoszczędzenie na kosztach materiałów, a także poprawę wyglądu Twojego domu. Nowoczesne ogrodzenia winylowe to doskonały wybór, ponieważ nie wymagają konserwacji i można je łatwo zainstalować bez użycia narzędzi.\nSzyny plastikowe są najczęściej używanym rodzajem ogrodzeń na świecie. Produkowane są z szerokiej gamy materiałów i mają szeroki zakres zastosowań.\nPlastikowe poręcze są wymyślone na tarasy i balkony, gdzie wymagany jest poziom ochrony.\nSzyny plastikowe to rodzaj szyny, która jest produkowana z tworzywa sztucznego, co czyni je znacznie trwalszymi niż szyny drewniane. Stosowane są na tarasy i balkony.\nPlastikowe szyny mają pewne zalety w porównaniu z drewnianymi szynami. Według artykułu „Ogrodzenia tarasów i balkonów” Unii Europejskiej są to:\nUnia Europejska stwierdza również\n, że „tworzywo sztuczne ma mniejszą gęstość niż drewno”. Oznacza to, że mogą być stosowane na tarasach o mniejszej powierzchni, ale mogą nie być tak wydajne, jak ogrodzenia drewniane na tych samych obszarach. Wymagają również mniej konserwacji, ponieważ nie trzeba ich malować ani lakierować, co nie stanowi problemu, jeśli chodzi o utrzymanie.\nSzyny plastikowe są bezpieczną alternatywą dla plastikowych szyn drewnopodobnych. Są bardziej odporne na warunki atmosferyczne, można je stosować również na tarasach.\nW przyszłości zobaczymy, że asystenci pisania AI będą w stanie generować treści dla określonych tematów lub nisz. Pomoże to firmom zaoszczędzić czas i pieniądze w zakresie tworzenia treści.


Archiwa: Książki - Strona 2 z 14 - Yzoja\nWyzwanie książkowe Trójka e-pik – podsumowanie stycznia\nBla bla bla, w zeszłym roku przeczytałam mniej książek niż planowałam. Mniej nawet, niż w jeszcze poprzednim roku. Mogłabym przygotować sobie listę wymówek, ale powód był prosty – praktycznie nic mi nie „weszło”.\n31.01.2019 4 czytanieksiążki dla młodzieżytrójka e-pikwyzwanie\nFilmy Książki Kultura Produktywność Seriale\nKulturalny wojeryzm (czyli o Notion)\nJak pewnie większość z Was, jestem dumna ze swojego gustu filmowego, serialowego i tego książkowego… trochę mniej. W czasie, gdy wszyscy dzielą się tym, czego słuchali przez ostatnie 12 miesięcy na Spotify, ja Wam powiem o tym, co będę czytać i oglądać. Notion Pomysł wyszedł w sumie nagle.\n11.12.2018 4 listanotionproduktywność\nMichał Wróblewski — „Definicja Strachu” (Recenzja książki)\nJa i napalanie się na książki… No właśnie. Nie mam do tego zbyt wielkiego szczęścia i zazwyczaj kończy się to spektakularnym rozczarowaniem albo przynajmniej długą drogą przez mękę. Na Definicję Strachu czekałam kilka miesięcy. Dowiedziałam się o tym projekcie jakoś na Facebookowej stronie wydawnictwa (bo Videograf wydał Balsamiarkę, więc zasłużyli na miejsce w moim serduszku).\n08.12.2018 1 recenzjaVideograf\nCarlos Ruiz Zafon — „Labirynt Duchów” (Recenzja książki)\nTo był ciężki rok. Na nową powieść Zafona czekałam odkąd tylko dowiedziałam się, że będzie. Bo wiecie, Zafon to król narracji, przenoszący momentalnie do tej Barcelony sprzed lat, do świata pachnącego cytrynowymi sugusami i kurzem z dziesiątek książek. Przyszła więc premiera i ten opóźniony ebook.\n19.10.2018 0 Carlos Ruiz Zafonrecenzjawydawnictwo Muza\nGillian Flynn – „Ostre Przedmioty” (Recenzja książki)\nJedna z tych niewielu książek, których nie mam w Legimi, którą w dodatku musiałam przeczytać w papierze. Jeśli jednak widzieliście serial to wiecie, że było warto. Serialu nie widziałam, mam gdzieś tam w planach, ale z HBO GO mi totalnie nie po drodze. Historia wciągnęła mnie od pierwszych chwil.\n15.10.2018 3 książkirecenzjawydawnictwo Znak Literanova\nKsiążkowy świat Five Nights at Freddy’s\nKiedy w kwietniu sięgałam po pierwszą odsłonę Five Nights at Freddy’s, kierowałam się po prostu tym, że będzie to coś strasznego, ale ciekawego dla moich kilkuletnich paskud. Grę znają, choć nie grały, a jedynie oglądały filmy z niej. Nie sądziłam wtedy, że kwartał później będę z niecierpliwością czekać na publikację następnej części tej historii.\n06.08.2018 0 czytanie dzieciomFive Nights at Freddy’sgryksiążki dla dzieciksiążki dla młodzieżyliteratura młodzieżowa


Pakiet Ujazdowskiego. Czy uda się otworzyć parlamentaryzm? - Nowa Konfederacja\nRola polskiego parlamentu słabnie od kilku kadencji, jednak stan, jaki osiągnął on za rządów Prawa i Sprawiedliwości to szczyt szczytów bycia bierną maszynką do wykonywania decyzji władzy wykonawczej. Posłowie stali się, jak to obrazowo określa prof. Ryszard Balicki, interfejsami białkowymi między ściągą wyborczą a przyciskiem do głosowania. Na sali obrad nie ma prawdziwej debaty, podmiotowość poszczególnych posłów jest ograniczona do minimum, a sposób uchwalania licznych ustaw urąga wszelkim zasadom prawidłowej legislacji. W takiej sytuacji senator Kazimierz Ujazdowski (obecnie w klubie Polskiego Stronnictwa Ludowego) proponuje przegłosowanie projektu Otwarty Parlamentaryzm, czyli szeregu zmian w regulaminie sejmu, mających przywrócić niższej izbie parlamentu elementarną powagę. Proponowane zmiany znane są od lat, bo i projekt (z pewnymi modyfikacjami) zgłaszany jest po raz kolejny (wcześniej określano...\nJedna odpowiedź do “Pakiet Ujazdowskiego. Czy uda się otworzyć parlamentaryzm?”\nPoza dyskusją pozostaje, że “podmiotowość poszczególnych posłów jest ograniczona do minimum”. Co jest zresztą pochodną, przynajmniej w części, systemu wyborczego, powodującego, że głosujemy na partie, a nie na polityków. Z powyższej, słusznej konstatacji wypływa wg mnie dość istotny wniosek. Mianowicie, że w pierwszej kolejności należałoby ograniczyć liczbę posłów, najlepiej tak o połowę. Ilość nie przekłada się na jakość w tym przypadku, a koszty utrzymania takich proteinowych maszynek do głosowania są dość znaczne. Co do projektu Ujazdowskiego postulowane zmiany są w większości słuszne co do zasady. Co do istoty można oczywiście dyskutować i modelować szczegółowe rozwiązania, na co zwraca uwagę Autor artykułu. Uważam jednak za wątpliwe jego wprowadzenie. Wymagałoby to przede wszystkim dość fundamentalnych zmian w mentalności polskich polityków. Przede wszystkim musieliby przestać postrzegać politykę i kierowanie państwem jako bieżące administrowanie stołkami i kasą. Potrzebę zmian muszą dostrzec również wyborcy, czyli słynny już suweren. Wielu jest obojętnych, być może z tego powodu, że nie chcą lub nie umieją myśleć lub oduczono ich potrzeby i chęci myślenia. Oprócz tego politycy, zwłaszcza sprawujący w danym momencie, musieliby nauczyć się patrzeć szerzej, poza ramy wyznaczane doraźnym, partyjnym interesem. Tymczasem dominuje – coraz bardziej niestety – buta, przekonanie o nieomylności, wspierane odwoływaniem się do legitymacji suwerena. Widać to właśnie po przepychaniu ustaw, blokowaniu niewygodnych, braku poszanowania reguł procesu legislacyjnego. Proszę zwrócić uwagę, że coraz więcej jest projektów poselskich, bo rygory legislacyjne ich dotyczące są słabsze niż w przypadku projektów rządowych. Tymczasem większość projektów powinien wnosić rząd, a nie posłowie. Kolejna kwestia, to konsultacje społeczne. Ich coraz większa fasadowość zaczyna zakrawać na kpinę. Doskonale obrazuje to sytuacja z ustawami mającymi wdrażać Nowy Ład. Sejmowa większość pokazuje, że wie lepiej, a reszta powinna nie przeszkadzać. Podsumowując, tego typu inicjatywy, ze wszech miar słuszne, wymagają przemodelowania świadomości wyborców i polityków. Czy jest szansa na taki proces bez zdarzeń o charakterze i przebiegu gwałtownym? Trzeba wierzyć, że jest. Wymaga to moim zdaniem inicjatywy na kształt ANW dr Bartosiaka. Bez takiej “Polityki Nowego Wzoru” ciężko będzie naprawić sytuację Rzeczypospolitej. Wewnętrzny bezład, przy obecnej dynamice zmian geopolitycznych, którą jak zwykle przespaliśmy, tym razem odurzeni fantasmagoriami o wieczności sojuszu z USA i pewności pomocy w razie potrzeby, nie jest dobrym prognostykiem.


Nisko profilowe gniazdo czujek adresowalnych - łatwe w montażu rozwiązanie dedykowane czujkom punktowym, instalowanym w tradycyjny sposób.\nGniazdo czujek do sufitów podwieszanych. Łatwe w montażu - zostało zaprojektowane z myślą o wmontowaniu w konstrukcję sufitu podwieszanego w celu zagwarantowania jeszcze niższego profilu czujki.\nInteraktywna, adresowalna czujka ciepła z serii 6000PLUS. Wyposażona w półprzewodnik charakteryzujący się niską barierą reakcji na energię termiczną, reagujący szybko na wszelkie zmiany temperatury.\nInteraktywna, adresowalna, optyczna czujka dymu. Gwarantuje wysoką wydajność i szybkie wykrywanie pożaru przy wykorzystaniu rozproszonej wiązki światła.\n6000PLUS/OP/I optyczna czujka dymu wyposażona w izolator zwarć\nInteraktywna, adresowalna, optyczna czujka dymu wyposażona dodatkowo w sygnalizator akustyczny. Gwarantuje wysoką wydajność, szybką reakcję i możliwość alarmowania dokładnie w miejscu wykrycia pożaru.\nInteraktywna, adresowalna, multisensorowa czujka optyczno-termiczna. Zapewnia wysoką skuteczność w wykrywaniu zagrożenia pożarowego dzięki połączeniu dwóch typów detekcji.\n6000PLUS/OPHT/I czujka optyczno-termiczna wyposażona w izolator zwarć\nInteraktywna, adresowalna, multisensorowa czujka optyczno-termiczna z wbudowanym sygnalizatorem akustycznym głosowym. Zapewnia wysoką skuteczność i możliwość alarmowania poprzez komunikaty głosowe dokładnie w miejscu wykrycia pożaru.\nInteraktywna, adresowalna, multisensorowa czujka optyczno-termiczna z wbudowanym sygnalizatorem akustycznym. Zapewnia wysoką skuteczność i możliwość alarmowania dokładnie w miejscu wykrycia pożaru.


Pożyczka dla szwagra - Pożyczki prywatne - Forum-Kredytowe.pl\nBy Paweldz1, May 19 in Pożyczki prywatne\nA właściwie dla niedoszłego jeszcze szwagra... Potrzebna mu jest kwota 8000zł na auto, bo jego się rozleciało i jest zadeklarowany oddać 10.000zł w ratach na przestrzeni 2 następnych lat.\nJak wygląda sytuacja z podatkiem dochodowym po mojej stronie? Będzie to umowa cywilno-prawna + może weksel.\nTrochę już poczytałem na ten temat i wiem, że szwagier musi zapłacić PCC 2%, a z mojej strony od części odsetkowej należy zapłacić zryczałtowany podatek dochodowy 19%.\nJednak co w sytuacji, gdy ustalimy odsetki na 0%, a te 2000zł rozdzielimy na jakieś prowizje, opłaty przygotowawcze itd? Wiem, że firmy pożyczkowe mają te rzeczy sklasyfikowane jako przychód, jednak wszędzie znajdywałem informację, że osoba prywatna płaci podatek dochodowy jedynie od części odsetkowej pożyczki, czyli od prowizji już nie, bo to część poza-odsetkowa.\nDobrze myślę, czy można tak to obejść?\nWiem, że rodzina rodziną, ale te pieniądze mógłbym wykorzystać teraz inaczej, poza tym sprawy finansowe zawsze lepiej oddzielać grubą kreską od znajomych/rodziny i traktować je inaczej niż wszyscy.\nKwestia notariusza... Dodatkowy koszt i w ogóle wydaje się przesadą w takiej sytuacji więc o tym nawet nie myślę, ale jednak chciałbym mieć jakieś zabezpieczenie.\nDziękuję za poświęcony czas na przeczytanie tego posta.