Archiwum Historii Mówionej - Andrzej Bontemps\nAndrzej Bontemps „Mnich”\nNazywam się Andrzej Bontemps pochodzę z rodziny francuskiej, osiadłej od dawna w Polsce. Urodziłem się w majątku Sieraków ziemi kutnowskiej [w dniu 5 listopada 1920 roku. Matka Natalia Janina z domu Rossman, ojciec Włodzimierz w prostej linii pochodzący od generała Piotra Bontemps, wyższego oficera wojsk francuskich okresu napoleońskiego.]\nJak pan wspomina swoją młodość jeszcze w niepodległej Polsce?\nOd urodzenia do dziesiątego roku życia mieszkałem na wsi w naszym majątku w Sierakowie pod Kutnem. Skończywszy dziesięć lat rodzice przenieśli się do Warszawy, do naszego domu w rodzinnej kamienicy na Mazowieckiej 4. Dom już dzisiaj nie istnieje poza jedną małą oficyną. Od jedenastego roku życia chodziłem do gimnazjum imienia Adama Mickiewicza w Warszawie, które ukończyłem w 1939 roku, zdając maturę.\nJaki wpływ na późniejsze pana losy miała ta szkoła? Wyniósł pan stamtąd uczucia patriotyczne, szacunek dla historii Polski?\nSzczęściem było to, że mieliśmy bardzo dobrych profesorów prawie od wszystkich przedmiotów, od języka polskiego, skończywszy na rysunkach, gdzie rzeczywiście młodzież była wychowywana w duchu patriotycznym opartym na lekturze Mickiewicza, Sienkiewicza, Słowackiego, która ugruntowała pewne zasady dla późniejszego życia młodego człowieka. Naturalnie dużym osiągnięciem było, że udało nam się przed samą wojną zdać maturę, tak że do okresu okupacji i wojny wstępowaliśmy jako, można powiedzieć, dorośli ludzie. Wtenczas dorosłość to się kształtowała, już mówiono, od dwudziestego trzeciego roku życia, więc nie miałem jeszcze tego [wieku], wszyscy zdający maturę to mieli siedemnaście, osiemnaście, dziewiętnaście lat. Byliśmy jeszcze młodzi ludzie.\nJak pan wspomina ostatnie dni wolności, sierpień 1939 roku?\nOstatnie dni wolności były następujące: po zdaniu matury odbyłem obowiązkowy staż pracy w junackich hufcach pracy, gdzie pod Gubałówką budowaliśmy szosy. Po zakończeniu turnusu, [na początku] sierpnia wróciłem do Warszawy, do naszego mieszkania na Mazowieckiej, gdzie zastałem list od rodziców, że ponieważ jestem już dorosłym człowiekiem, żebym sobie dalsze wakacje ułożył według swoich zamiarów. Otrzymałem pewną kwotę pieniężną w kopercie i zdecydowałem się, bo taki miałem od dawna plan, pojechać nad morze. Nad morze pojechałem [w połowie sierpnia] do Władysławowa, gdzie w willi państwa Bagińskich, prywatna piękna willa, były wynajmowane pokoje dla wczasowiczów. Beztrosko, było sporo młodzieży, spędziliśmy cały okres. Tam zapoznałem się z kolegą Januszem Żerańskim, który miał motocykl, a ja już miałem zrobione prawo jazdy w 1938 roku, za zgodą rodziców. Niestety nie zachowało się to prawo jazdy, jako pamiątka naturalnie. W każdym razie to było chyba mniej więcej 20 sierpnia, a więc dziesięć, dni dwa tygodnie przed wybuchem [wojny] postanowiliśmy pojechać do Gdańska, naturalnie na motocyklu. To był piękny zagraniczny model.\nPrzejechaliśmy granicę, [zgodnie z przepisami] za okazaniem dowodu osobistego, w którym musiało być tylko stwierdzone obywatelstwo polskie. Zarówno ja, jak i [Janusz] mieliśmy w dowodach stwierdzone [obywatelstwo] i bez problemu wjechaliśmy na teren Gdańska. Zwiedziliśmy Gdańsk i pojechaliśmy szosą, która prowadzi w kierunku na Wrzeszcz i Sopot. W pewnym momencie na tym odcinku drogi zobaczyliśmy, że mija nas ciężarówka obładowana oddziałem wojskowym młodych w mundurach ludzi, naturalnie Niemców. Ciężarówka w pewnym momencie zaczęła zajeżdżać nam drogę. Szosa zbudowana była tak, że [w środku znajdowały się] tory tramwajowe z podwyższeniem, bandą i dalej następne pasmo w drugą stronę. Zaczęli nas dopychać do bandy i naturalnie szybkość już wtenczas zmalała chyba do trzydziestu, czterdziestu kilometrów na godzinę. Niemniej nas tak dopchnęli, że motor zawadził [o wzniesienie] z torami tramwajowymi. W pewnym momencie kierownica motocykla zawadziła o burtę samochodu. Naturalnie przewróciliśmy się i na moment było odurzenie, że nie wiedzieliśmy, co się z nami dzieje. Z tyłu jechał samochód polski, zaczęli krzyczeć, że [zabrać nas] do szpitala, tego myśmy za nic nie chcieli. Na szczęście motocykl działał, miał rozbity reflektor i przedni błotnik nad kołem był trochę uszkodzony, ale tak że się nic specjalnie nie stało.\nZrezygnowaliśmy już z jazdy do Sopotu, tylko wykręciliśmy i z powrotem czym prędzej wycofać się przez granicę. Tutaj mieliśmy problem na granicy. Zresztą zupełnie przyzwoicie z nami rozmawiający ze straży granicznej, zaczął się pytać gdzie myśmy spowodowali wypadek, gdzie motocykl został rozbity. Wytłumaczyliśmy mu, że za Gdańskiem szosa była mokra, spryskana wodą i poślizgnęliśmy się, ale nam się nic nie stało i nikomu się też nic nie stało, najlepszy dowód, że nas puszczono i wracamy do domu. On się zastanawiał przez chwilę, machną ręką i w ten sposób wróciliśmy do willi.\nZ Januszem Żerańskim umówiłem się, ponieważ państwo Żerańscy mieli pod Skierniewicami majątek ziemski pod nazwą Żerań, że przyjedzie do nas, do Sierakowa, żeby spędzić razem parę dni. Rzeczywiście przyjechał [konno], to był 25 czy 26 i powiedział, że tylko wpada na jeden dzień, że rodzice [jego mnie zapraszają] do siebie. Przyjedzie po mnie samochodem 31 sierpnia i parę dni w Żeraniu spędzimy przed pójściem na dalsze drogi szkoleniowe. Każdy miał pewne swoje plany. Rzeczywiście 31 sierpnia [rano] Janusz przyjechał po mnie. Byli to zamożni ludzie, jego ojciec był dyrektorem Boryszewa i Nitratu, to były fabryki zbrojeniowe. On, młody chłopak, miał już swojego małego fiatka, dostał w prezencie po zakończeniu szkoły gimnazjum i liceum.\nPrzyjechaliśmy 31 sierpnia koło południa. Pani Żerańska nas przywitała, spędziliśmy całe popołudnie, a ponieważ od 1 września wolno było polować, umówiliśmy się, że rano wyjdziemy na polowanie, na pole, gdzie można coś ustrzelić. Wprawdzie nic żeśmy nie ustrzelili, natomiast widzieliśmy masę samolotów lecących w kierunku zachodu, na Kutno, na Warszawę. Jeszcze mówiliśmy jakie mamy ładne samoloty i jaka ich ilość jest, ćwiczenia czy coś takiego. O dziewiątej wracamy do domu, nic naturalnie nie ustrzeliliśmy, ale coś budziło niepokój w naszych umysłach. Wracamy, pani Żerańska stoi na ganku, wita nas, wojna wybuchła. To był bodajże piątek 1 września. Tam przebywaliśmy i w niedzielę pan Żerański do mnie mówił, że albo mnie odeśle jakąś bryczuszką do naszego majątku, to było trzydzieści kilometrów jedno miejsce od drugiego, albo pojadę z nim do Warszawy, bo on musi wracać dowiedzieć się co się dzieje, jakie są dalsze losy jego zakładów, co się dzieje w pracy [i we wtorek wraca do Żerania]. Zdecydowałem się pojechać z nim do Warszawy i umówiłem się, że jakbym się zdecydował z nim wracać, to żebym do niego zadzwonił. Byłem w rozterce, co ze sobą zrobić.\nW mieszkaniu nikogo nie zastałem, duże mieszkanie pięciopokojowe na Mazowieckiej. Wiem, że rodzice, mój brat, są na wsi w majątku i co dalej tutaj będę robić. Wprawdzie znalazłem zapasy żywności, moja mama zawsze preparaty wekowe robiła; pieniędzy jeszcze miałem wystarczająco na dwa, trzy, cztery dni. Mogłem sobie pozwolić na siedzenie w Warszawie i zastanowić się, [co dalej robić]. Poszedłem do mojej rodziny na ulicę Świętej Barbary koło Poznańskiej w centrum miasta, naradzałem się co robić. To był wtorek, a miałem do godziny drugiej dać znać panu Żerańskiemu, jak decyduję. Do ostatniej chwili nie mogłem się zdecydować, rodzina też nie wiedziała, jak mi najlepiej poradzić. Za pięć minut przed umówioną godziną zadzwoniłem, żeby powiedzieć, że wracam z powrotem z panem Żerańskim do Żerania. Niestety odebrała służąca, stwierdzając, że pan parę minut temu wyjechał, czyli rozstrzygnięte zostało, zostałem w Warszawie w wielkim mieszkaniu sam. Rodzice już nie wrócili.\nCałą wojnę przetrwałem w Warszawie, przeżywając róże losy mieszkańców. Naokoło się paliło, Mazowiecka miała też dwa domy spalone pod numerem drugim i naprzeciwko paliło się, cała Świętokrzyska się paliła. Przeżyliśmy okres szczególnego bombardowania, to był chyba dwudziesty któryś września, gdzie były zmasowane naloty na Warszawę. Później Warszawa się poddała.\nZ chwilą kapitulacji na drugi dzień razem ze znajomymi, których spotkałem w Warszawie, państwem Sławińskimi. Ich majątek był niedaleko naszego, o pięć czy siedem kilometrów oddalony… Oni mieli wóz, bo liczyli się z tym, że spokojniej przetrwają wojnę, uciekając ze wsi ze swojego majątku do Warszawy, niż żeby tam być w samodzielnym miejscu. Z nimi spotkałem się, wróciliśmy do ich majątku, to jest Bedlno, też pod Kutnem. Stamtąd mnie już bryczuszką odesłali do majątku rodziców. Matka mnie zobaczyła, wyleciała z ganku, z krzykiem witając. Okazuje się, że na górze piętro zajmowali Niemcy, Niemcy przylecieli, przyleciał podoficer niemiecki, [pytając,] co się stało. Mama mówiła świetnie po niemiecku, ponieważ mama pochodzi z rodziny niemieckiej Rossmanów, i matka, i mój tam mieszkający [brat matki] świetnie znali język niemiecki. Wytłumaczyli mu, o co chodzi, ten gratulował, że ocalałem i był bardzo sympatyczny, nawet się przedstawił, do dzisiaj pamiętam, pan Karol Cirpel z Breslau, czyli z naszego obecnego Wrocławia. Tak się zakończył okres wojny wrześniowej.\nPotem co robić dalej? Trzeba zdobyć Ausweis. Przede wszystkim u znajomych zatrudniłem się [...] w małych Zakładach Mechanicznych [„Technoservice”] na ulicy Ząbkowskiej 40 na Pradze. Te zakłady – metalowa fabryczka – były pod kontrolą niemiecką, produkowały [sprawdziany i] fragmenty [urządzeń mechanicznych]. Później wiedziałem o tym, na potrzeby armii, na potrzeby Niemców. W każdym razie zatrudnieni byli sami Polacy [...]. Dostałem Ausweis z wielką pieczęcią Rüstungs Komando der Wehrmacht i poczułem się trochę pewniejszy. Szczególnie w następnym roku i dalszej okupacji, gdzie Warszawa przeżywała bez przerwy różne naloty niemieckie, łapanki na ulicach, wsadzanie na Pawiak bez żadnego powodu, po prostu dlatego, że się było młodym Polakiem.\nDo konspiracji przez znajomego wstąpiłem w 1941 roku, to był dywizjon warszawski „Jeleń” i może parę słów podam co to był za oddział. Mianowicie po ustaniu działań wojennych, już bodajże w październiku czy na początku listopada, grupa oficerów, żołnierzy i podoficerów z siódmego pułku ułanów lubelskich – miejsce jego postoju to był Mińsk Mazowiecki, zresztą zasłużony oddział kawalerii, biorący udział w wojnie 1920 roku z wielkimi sukcesami – zebrała się, naturalnie w konspiracji ścisłej i zaczęła odtwarzać siódmy pułk ułanów, który był odtwarzany zarówno w terenie w rejonach Mińska Mazowieckiego, jak i w Warszawie. W Warszawie był tworzony [dwuszwadronowy] tak zwany 1. dywizjon warszawski, który tak samo jak i pułk, tak i ten dywizjon przybrał nazwę „Jeleń”, czyli 7 Pułk Ułanów AK „Jeleń” i warszawski 1 dywizjon też „Jeleń”. Skąd to się wzięło? Mianowicie to jest element herbu ziemi lubelskiej znajdujący się na sztandarze pułkowym, stąd nazwa „Jelenia” zarówno dywizjonu, jak i całego odtworzonego pułku. [Przez cały czas konspiracji pułk stale się rozwijał. W czerwcu 1944 oku stan osobowy pułku liczył 881 żołnierzy], a więc prawie stan normalny, stan pułkowy, a stan dywizjonu warszawskiego [w przededniu wybuchu Powstania] wynosił dwieście pięćdziesiąt pięć osób. [Dowódcą dywizjonu był rotmistrz Lech Głuchowski pseudonim „Jeżycki”. Poległ w Powstaniu 15 września na ulicy Dolnej.] Co się działo w czasie konspiracji? Mianowicie przy dywizjonie powstała szkoła podchorążych, która szkoliła do przyszłych zadań bojowych nowy, młody, narybek. To były paromiesięczne turnusy, w czasie okupacji tych turnusów wyszło pięć ze szkoły przy dywizjonie, właściwie można powiedzieć przy pułku, dywizjon pierwszy warszawski był elementem pułku. Wykłady głównie odbywały się w Warszawie, natomiast ćwiczenia pod Warszawą w lasach okolicznych i to małymi grupkami, gdyż większą grupą byłoby niebezpiecznie się pokazywać, a więc pewne ćwiczenia odbywały się w grupkach po pięć, po sześć, po siedem osób. Pamiętam jeździliśmy kolejką EKD, która z Nowogrodzkiej wtenczas jeszcze wychodziła, stacja końcowa była na Nowogrodzkiej. Jeździliśmy do Otrębusów (przystanek przed Leśną Podkową) i w lasach otrębuskich przeprowadzało się różnego rodzaju ćwiczenia, mając naturalnie z sobą zawsze jakąś piłkę czy coś, żeby w razie czego udawać, że jesteśmy po prostu młodzieżą, która przyszła pograć w piłkę do lasu.\nPodchorążówkę ukończyłem w 1942 roku, otrzymując stopień kaprala podchorążego. W następnych turnusach brałem udział już jako przeszkolony, też przeważnie w terenie pod Warszawą.\nJak wyglądała konspiracyjna działalność? Czy pan brał udział w akcjach?\nByły akcje przeprowadzane szczególnie poza Warszawą polegające na zdobywaniu broni i samochodów. W tym nie brałem udziału, bo byłem oddelegowany do szkoły podchorążych, ale pewni moi znajomi, koledzy, brali udział w tym. Wiem, że zdobywali trochę broni, która była w różnych punktach magazynowana. Zresztą broń to jest osobne zagadnienie. Była zdobywana na poszczególnych Niemcach, na grupach, a oprócz tego była kupowana. Pułk czy dywizjon w Warszawie miał pewne fundusze, a Niemcy lubili się i napić i pójść na dziewczynki, można było na lewo załatwić. Broń, która dotrwała do czasów Powstania, była kupowana na bieżąco w okresie okupacji. Teraz będę mówił o dywizjonie warszawskim. Cały czas grupa dwustu pięćdziesięciu pięciu podchorążych była szkolona i wiedziała, że nastąpi w końcu okres walki, czy to będzie Powstanie, czy jakiś inny [zryw], że front się zbliży i będziemy mogli czynnie wystąpić przeciwko Niemcom.\nPan przez cały okres okupacji, aż do wybuchu Powstania działał w szkole podchorążych przy pułku?\nTak, w szkole podchorążych przy dywizjonie. Głównie w Warszawie to się odbywało, jednocześnie pracowałem w fabryce na Pradze, do końca miałem Ausweis, który mnie dwa razy ratował przy łapance.\nJak pan wspomina lipcowe dni 1944 roku? Jak wyglądała sytuacja w dywizjonie warszawskim i jak wyglądała sytuacja w Warszawie?\nJuż nerwowość u Niemców widać było na początku [lipca]. Mieliśmy wiadomości z radia londyńskiego o ofensywie wojsk sowieckich, o wkroczeniu armii radzieckiej i wojska polskiego przy armii radzieckiej, przekroczenie dawnej granicy Polski na wschodzie i wiedzieliśmy, że lada moment coś może nastąpić. Kulminacyjnym punktem, to był chyba 20 lipca, gdzie przez Warszawę przetaczały się oddziały rozbite na froncie rosyjskim, tu właśnie wyczuwaliśmy. Później się okazało, że to był najlepszy moment do wykorzystania, żeby można było, jeśli było to zaplanowane i zadecydowana jakaś akcja zbrojna przed wkroczeniem armii radzieckiej. Był popłoch wśród Niemców. Ludzie stali z uśmiechem, patrzyli na obdarte, zakurzone oddziały na wozach ciągniętych przez zaprzęgi konne, jak się ewakuowali również Niemcy z różnych urzędów, Arbeitsamtów i tak dalej. W Warszawie pozostało wojsko, a przede wszystkim cała policyjna armia gestapo stacjonująca na Alei Szucha.\nKiedy pan dowiedział się o tym, że musi się pan udać na swój punkt, że już jest ta akcja mobilizacyjna?\n28 lipca wiedzieliśmy, że coś nastąpi, bo była już taka sytuacja nerwowa, ale czekaliśmy znaczy ja, moi koledzy. Miałem kontakt bezpośredni tylko z paroma, bo była tak ścisła konspiracja, myśmy nie znali nawet wszystkich w naszym plutonie ludzi ze względów konspiracyjnych. W każdym razie wiedzieliśmy, że coś nastąpi. To było 28 [lipca] przyszedł do mnie do domu na Mazowiecką goniec, który powiedział mi koncentracja Puławska numer 3 czy 5, już nie pamiętam, dom gdzie jest apteka, o godzinie takiej i takiej, trzeba wejść do mieszkania tylko pojedynczo, na piętrze… To było rano czy przedpołudniem, koncentracja popołudniu. Pożegnanie z rodzicami, mój młodszy brat [Stanisław, kapral podchorąży „Boruta”] już wyszedł przede mną [na swój punkt koncentracyjny oddziałów „Żywiciela” – Zgrupowanie „Żmija”]. Około godziny piątej przybyłem na punkt koncentracyjny Puławska chyba 5, gdzie pod wskazanym mieszkaniem, pod umówionym znakiem pukania, skoncentrowany był pluton 1111, to jest pluton, do którego byłem przydzielony. Dywizjon „Jeleń” składał się z siedmiu plutonów, łącznie dwieście pięćdziesiąt pięć podchorążych i wojskowych, żołnierzy, podzielonych między siedem plutonów. Byłem w plutonie 1111. Czekaliśmy na dalsze rozkazy. W niedzielę mało nie nastąpiła tragedia.\nTrzeba sobie zdawać sprawę, że ulica Puławska była w większości wysiedlona i zamieszkała przez Niemców, to był rodzynek w cieście to mieszkanie na pierwszym piętrze, duże mieszkanie, które jeszcze zajmowała rodzina polska. Nas uprzedzili, że musimy się zachowywać tak cicho, jak gdyby nikogo nie było, a było nas zgromadzonych chyba dwudziestu paru młodych ludzi. W niedzielę mało nie nastąpiła pewnego rodzaju katastrofa, nie wiedzieliśmy o tym czy nie uprzedzono nas, że w niedzielę przychodzi o godzinie ósmej rano mleczarka roznosząc po domu mleko. Rzeczywiście zapukała do drzwi, przy których zawsze dwóch [kolegów] stało z pistoletami, bo już mieliśmy broń naturalnie na tym punkcie. Zamiast wyjść i uprzedzić ją, otworzyli drzwi i ona zobaczyła dwóch młodych ludzi z pistoletami w ręku. Narobiła niesamowitego krzyku do tego stopnia, że po paru minutach słychać było głosy niemieckie, że jacyś bandyci na pierwszym piętrze są, czy coś takiego. Mieliśmy dane pięć minut czasu na spakowanie wszystkich rzeczy i podzielono nas na trzy grupy, bo były zapasowe punkty konspiracyjne. Wtenczas po parę osób wychodziliśmy, niosąc trefne pakunki, i udaliśmy się, ja i jeszcze paru kolegów [na punkt rezerwowy,] na ulicę Ursynowską koło parku Dreszera. Tam szczęśliwie, omijając posterunki niemieckie, [dotarliśmy]. Powiedziano nam tylko, żeby nie iść ulicą Puławską. Pamiętam żeśmy szli Narbutta. Tam też mało nie doszło do wpadki, ponieważ na rogu Narbutta i Sandomierskiej była szkoła zajęta przez Niemców, bunkier na zewnątrz i zauważyliśmy Niemców z pepeszami, z automatami w ręku. Skręciliśmy szybko w ulicę Sandomierską i jakoś nas przepuścili, nie wiem czy nie chcieli zaczynać. Chyba się zorientowali, że coś trefnego to jest, bo na wózku – mieliśmy wózek, rykszę zarekwirowaną – siedzi dwóch ludzi z pakunkami, a trzeci, ja, szedłem chodnikiem jako niby ubezpieczenie. Dużo bym nie ubezpieczył, ale pistolet miałem w kieszeni. Ale udało nam się przejść i dotrzeć na ulicę Ursynowską.\nTam dowiedzieliśmy się, że godzina „W” to jest godzina siedemnasta we wtorek. Tam dowiedzieliśmy się, gdzie będziemy walczyć. Wydaje mi się, że to był jednak wielki błąd, że jeżeli nawet wiedziano, gdzie będziemy walczyć, było przeznaczone, że dywizjon „Jeleń” będzie atakował siedzibę gestapo przy Alei Szucha, że o tym nie wiedzieliśmy [wcześniej], że nie było szerszego rozeznania, nawet pojedynczo gdzie to jest, którędy można przejść i tak dalej. Nie mieliśmy rozeznania, gdzie będziemy rozpoczynać walkę, to dowiedzieliśmy się dosłownie na godziny przed Powstaniem. Może dowódca wiedział już, ale w każdym razie my i moi najbliżsi koledzy dowiedzieliśmy się na parę godzin przed tym, że jesteśmy przeznaczeni do atakowania Alei Szucha.\nGdyby pan mógł więcej powiedzieć o swoim plutonie przed atakiem?\nTak jak powiedziałem, dywizjon składał się z siedmiu plutonów i miał jako cała jednostka atakować aleję Szucha. Tymczasem już na parę dni przed wybuchem Powstania, nawet jeszcze chyba przed koncentracją piątkową, dowiedzieliśmy się, że jeden z plutonów 1112 pluton, został odkomenderowany do Komendy Głównej jako ochrona Komendy Głównej AK, czyli już nie będzie brał udziału w Powstaniu. Natomiast nie wszyscy zostali zawiadomieni. Jeden z plutonów 1110, gdzie miał koncentrację na Królikarni, w ogóle nie został zawiadomiony. Jeszcze dostaliśmy dodatkowe zadanie, żeby jeden wydzielony oddział atakował Dom Prasy „Nowy Kurier Warszawski” na rogu placu Unii i Marszałkowskiej. Do ataku na aleję Szucha pozostały właściwie cztery plutony. Jeden pluton w ogóle nie mógł dojść, już był opóźniony i nie mógł się z placu Unii przedostać, dopiero okrężnymi drogami [dotarł] na punkt koncentracji przed Powstaniem. Punkt koncentracji [oddziałów to] ulica Bagatela róg Flory. Powstanie wybuchło o godzinie siedemnastej. Wyszliśmy o godzinie trzeciej z naszego punktu koncentracyjnego [na Ursynowskiej] i dołem, omijając ulicę Puławską, doszliśmy na róg Klonowej i Flory, stamtąd mieliśmy już łączność z Bagatelą, gdzie inne plutony, inne grupy się tam koncentrowały. Tak, że jeden z plutonów odpadł, jak mówiłem, i w godzinę „W” atakował od strony Pola Mokotowskiego Dom Prasy, a trzy plutony od strony ulicy Bagatela siedzibę gestapo. Nie pomyliłem się, pluton 1108 atakował przez Pole Mokotowskie a plutony 1109, 1111 i 1119, trzy plutony, atakowały siedzibę gestapo. [Z tych trzech plutonów 1109 nacierał wzdłuż ulicy Szucha, zaś 1111 i 1119 uderzyły z ulicy Bagatela przez warsztaty samochodowe, rozdzielając się na dwie grupy. Jedna grupa atakowała domy przy Szucha, druga grupa atakowała gmach dawnego Inspektoratu Sił Zbrojnych. W akcjach tych czterech plutonów brało udział 177 żołnierzy dywizjonu. Z tego poległo sześćdziesięciu (34 %), rannych zostało czterdziestu sześciu (26 %). Łączne straty atakujących wyniosły 60 % stanu wyjściowego.]\nGdyby pan mógł coś bliżej powiedzieć na temat uzbrojenia?\nZ uzbrojeniem niestety było bardzo kiepsko, nie wiem czym to było spowodowane, w każdym razie jeden magazyn stał się niedostępny, żeby go móc wynieść, był zajęty przez policję niemiecką. Niezależnie od tego z wielu magazynów część broni była przesunięta w teren. W ogóle padały różne wiadomości, bo przecież była mowa o tym, czy w ogóle rozpocznie się Powstanie, były różne głosy. W Londynie, jak i w Warszawie, w Głównej Komendzie Armii Krajowej, były różne zdania na temat wybuchu Powstania, czy powinno wybuchnąć, czy nie i kiedy. Różne były głosy. Zresztą, czy ono było potrzebne, czy nie, to osądzą historycy i historia osądzi. Z różnych głosów historyków – profesor [Paweł] Wieczorkiewicz twierdzi [„Życie Warszawy” 29 lipca 2005 r.], że to był absurd, takimi siłami i tak uzbrojonymi rozpoczęcie Powstania i kwestionował tak samo godzinę rozpoczęcia. Cały szereg wojskowych twierdziło, że Powstanie powinno wybuchnąć w nocy, gdzie mając rozeznanie terenu, wiedząc wcześniej, gdzie się będzie, można było uniknąć szalonych strat, jakie się poniosło w ataku, który miał miejsce na różne obiekty w Warszawie o godzinie siedemnastej. Uzbrojenie – w mojej grupie, w plutonie były chyba dwa „peemy” i krótka broń. Miałem kolta z dziewięcioma nabojami, to było całe uzbrojenie. Jeden z kolegów Wojtek Orzeszkowski za uzbrojenie miał nożyce do przecinania drutów i z takimi nożycami poszedł do ataku. Dwaj bracia Orzeszkowscy Wojtek i Jan byli w tym plutonie, do którego należałem.\nTaki fragment mi się przypomina, jak już szliśmy, dostaliśmy o godzinie trzeciej wiadomość, że trzeba się przesunąć na ulicę Flory i na róg Bagateli, to omijając ulicę Puławską dołem, dochodziliśmy tam, ja szedłem z Jankiem Orzeszkowskim, myśmy się przyjaźnili. On do mnie tak mówi: „Słuchaj Andrzej, powiedz mi…”. Widzę, że był bardzo przybity. Mówi: „Już rozpoczynamy. Powiedz mi, czy jak człowiek polegnie, czy pójdzie do nieba?”. Mówię: „Janek co ty w ogóle, o czym ty myślisz! Na pewno tak, ale co ty myślisz”. Zarówno Jan Orzeszkowski jak i Wojciech Orzeszkowski, dwaj bracia, polegli w pierwszych minutach Powstania w ataku na budynek GISZ-u. Żołnierze [z dwóch plutonów 1111 i 1119] atakowali budynek dawnego [Głównego] Inspektoratu Sił Zbrojnych, częściowo zniszczony, jeden – 1109 atakował domy wzdłuż alei Szucha.\nJak wyglądał ten atak?\nDwa plutony atakowały bezpośrednio, miały kierunek na budynek Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych, którego front dochodził – dzisiaj ten budynek istnieje – hen w Aleje Ujazdowskie. Nasza grupa przeskoczyła płot murowany, dostała się na teren. Teren od ulicy Bagateli był niezarośnięty. Po przeskoczeniu muru trzeba było przebiec przestrzeń dzielącą ulicę Bagatela z gmachem GISZ-u. Dopiero potem się dowiedziałem, dlaczego tamtędy musieliśmy, bo inne oddziały miały atakować ten budynek od strony parku. Nie wiem, czy to miało miejsce, czy tak było rzeczywiście. W każdym razie myśmy nie spotkali kogoś z innych oddziałów, nie było czasu się nad tym zastanawiać. Musieliśmy przebiec niezarośniętą przestrzeń stu czy więcej metrów. Niestety tutaj się rozegrał dramat, gdyż do budynku GISZ-u jakeśmy dobiegli i oknami piwnic weszliśmy do budynku, to zostało nas siedmiu z grupy prawie dwóch plutonów. Niemcy się wycofali, nie chcieli prowadzić walki wręcz. Zresztą muszę powiedzieć, że w tym etapie walk na alei Szucha dosłownie żadnego Niemca nie widać było, choć wszyscy siedzieli z bronią maszynową, za załamami murów, w bunkrach i mieli łatwą sytuację nie dopuścić do zdobycia budynku.\nStrasznie to przykre jest wspominać dawne czasy, tam większość kolegów zginęła na polu, to był tak zwany ogródek jordanowski. Wpadliśmy do piwnic budynku, to trudno nazwać piwnicami, to były wielkie zakamary, w każdym razie widać było boksy, nawet konie stały, widać było, że Niemcy to przed chwilą opuścili. Zaczęliśmy się posuwać dalej w kierunku dalszych budynków korytarzem. W tej chwili od pierwszych, którzy szli, [dobiegło wołanie:] „Cofajcie się, Niemcy już wchodzą”. Rzeczywiście na końcu [korytarza] zamajaczyły postacie niemieckie, już prawie broni nie mieliśmy. Trudno było się wdawać w jakieś walki. Czając się wzdłuż murów, poszliśmy w stronę Alej Ujazdowskich, tam gdzie się kończy budynek GISZ-owski. Tam straszny widok zobaczyliśmy, jakiś boks zakratowany i jeńcy polscy, którzy tam siedzieli, sztaby żelazne, zakratowane wejście i myśmy już nie byli w stanie im cokolwiek pomóc, już pomijając to, żeby próbować otworzyć drzwi, ale to były kraty, sztaby żelazne, którymi były zakratowane drzwi, a Niemcy już byli o kilkadziesiąt metrów. Musieliśmy zrezygnować z tego. Ledwo wyskoczyliśmy przy murze budynku, przy samych Alejach Ujazdowskich. Było nas sześciu czy siedmiu. Wzdłuż muru ogrodzenia, od strony Alei Ujazdowskich i Bagateli, dotarliśmy po zewnętrznej stronie do punktu wyjściowego. Tam była część naszych kolegów, bo jeden z plutonów się opóźnił i przyszedł już po rozpoczęciu ataku, został użyty, zresztą bardzo prawidłowo, do powstrzymania Niemców, którzy chcieli od strony placu Unii rozbić tą grupę, która jeszcze na rogu została – dowództwo, które było na rogu i paru żołnierzy, którzy nie poszli do ataku, bo byli przy dowództwie. Udało im się powstrzymywać ataki Niemców z placu Unii Lubelskiej, spalili jeden samochód. Jak myśmy wyszli, przeskoczyli z powrotem na punkt koncentracyjny, ulicę Bagatelę, widzieliśmy, jak samochód się pali. Tak się zakończyła akcja w grupie, w której byłem.\nInne grupy walczyły w domach przy ulicy Flory, tak samo niestety nic dalej nie mogli zrobić. Każda grupa, która szła ulicą, chcąc opanować domy na Szucha, była witana zmasowanym ogniem, Niemcy nie żałowali pocisków. Myśmy musieli oszczędzać każdy pocisk, a Niemcy mieli ich w nadmiarze. Tak się zakończyła działalność naszego dywizjonu jako zwartej jednostki organizacyjnej.\nNastąpiło wycofanie rozbitych plutonów w różne miejsca. Pluton, który atakował z Pola Mokotowskiego poniósł najmniejsze straty, bo tylko dwóch podchorążych stracił, bo największe straty były przy budynku GISZ-u, na otwartej przestrzeni. Pluton 1108 z Pola Mokotowskiego wycofał się do Śródmieścia, dołączając do Zgrupowania „Golski” i „Ruczaj”, częściowo do „Ruczaja”, częściowo do „Golskiego” w rejonie politechniki. Tam dalej z tymi oddziałami do końca Powstania [„jeleniowcy”] brali udział we wszystkich walkach, jakie te zespoły prowadziły.\nCzęść żołnierzy wydostała się Dolnym Mokotowem w lasy kabackie. Później z lasów kabackich dołączyła do Puszczy Kampinoskiej i tam brała udział we wszystkich walkach jakie oddziały kampinoskie stoczyły, aż do rozgromienia, strasznej klęski, jak całe zgromadzone oddziały AK wycofywały się z Puszczy Kampinoskiej i stoczyły dwie ciężkie walki: Budy Zosine i Jaktorów. Tam większość z naszych oddziałów z tej grupy, która tam się dostała do Kampinosu, zginęła.\nTrzecia grupa z rotmistrzem „Jeżyckim”, to był dowódca dywizjonu Lech Głuchowski, pseudonim „Jeżycki” wycofała się już nocą, po odparciu paru ataków Niemców z placu Unii na ulicę Flory. Może tylko tutaj dodam Niemcy atakowali i własowcy atakowali począwszy od godziny szóstej, siódmej popołudniu, tyle czasu minęło od powrotu z rejonu Szucha… Po kolei reszta żołnierzy, która miała coś broni, po prostu broniła każdego domu. Mieliśmy tylko jedną jeszcze siedzibę, to jest Flory 1, na rogu ulicy Klonowej. Wtenczas dowództwo postanowiło (ponieważ już prawie broni nie było, a Niemcy i „własowcy” przypuszczali bez przerwy ataki) [wycofać się, jak się ściemni – na Dolny Mokotów].\n[Na Flory 1] broniliśmy się w ten sposób, że nie mając już zapasu amunicji, tylko dosłownie resztę, byliśmy na klatkach schodowych, w sieni klatki schodowej i jak usłyszeliśmy, że wróg wchodzi do sieni, wyskakiwaliśmy wtenczas z klatek schodowych, dosłownie stykając się pierś w pierś z Niemcami i „własowcami”. To trwało chyba do godziny jedenastej, dwunastej w nocy. Potem była przerwa w atakach niemieckich, jednak trochę stracili ludzi. Dowódca rotmistrz Głuchowski „Jeżycki” pseudonim, zdecydował, że [teraz pora] wycofać się na Dolny Mokotów, ponieważ w dzień już nie ma szans utrzymywania się, nie mając już prawie żadnej broni, nie mając amunicji.\nW nocy, to była godzina chyba dwunasta, wycofaliśmy się na Dolny Mokotów, gdzie na drugi dzień odnaleźliśmy pluton 1110, który stacjonował w Królikarni i w ogóle nie wyruszył na koncentrację przy ulicy Bagateli. Cały ten pluton oraz niedobitki, które się wycofały z Bagateli i Flory połączyły się i powstała grupa „Jeleń” na Mokotowie, która przyłączyła się do pułku „Baszta”. Pułk „Baszta”, to wiadomo, obsadzał cały Mokotów. Wielooddziałowy Pułk „Baszta”. Tak jak mówiłem wszystkie rozbite odziały na placu Unii, a przede wszystkim na terenie przy gmachu dawnego GISZ-u, które się rozłączyły w różne punkty w Śródmieściu, na Mokotowie, walczyły już dalej w ramach tych oddziałów. Byłem w plutonie 1111, który łącznie z dowódcą i z ocalałymi kolegami w ataku na siedzibę gestapo, przedostał się na Mokotów, właściwie Górny Mokotów przy ulicy Puławskiej. Tak jak mówiłem, połączyliśmy się z plutonem 1110, tworząc odrębną grupę [„Jelenia” na Mokotowie].\nDalej już działalność naszej zorganizowanej grupy podległa „Baszcie” i brała udział we wszystkich działaniach, które były wykonywane w ramach „Baszty”. Tak to trwało do 16 sierpnia. 16 sierpnia nasza grupa „Jelenia” dostała rozkaz obsadzenia Sadyby. Nocą przedostaliśmy się poprzez fort mokotowski, w którym spędziliśmy noc, uważając na ulicę Dolną, żeby nie wpaść pod patrole niemieckie wychodzące stamtąd, na Sadybę. Tam dostaliśmy trochę broni. Zwarta grupa „Jelenia” liczyła chyba ze trzydzieści osób, może trochę więcej. Mieliśmy uzupełnioną broń i dołączyliśmy do oddziałów, które już poprzednio Sadybę obsadziły. Początkowo punktem naszego postoju był fort, który jest przy ulicy Powsińskiej, gdzie nawet było zamkniętych trzech czy czterech jeńców niemieckich. Okazuje się, że w poprzednich dniach, jak już była Sadyba obsadzona przez inne oddziały, patrol niemiecki został wciągnięty w zasadzkę, część Niemców poległa, część została wzięta do niewoli, jeden tylko uciekł do Wilanowa, skąd wychodzili, bo Wilanów był obsadzony przez wojska niemieckie.\nNa Sadybie działalność polegała na utrzymaniu tego stanu w posiadaniu i przeciwstawianiu się atakom niemieckim. Właściwie to była walka patroli, które przechodziły ze strony niemieckiej i ze strony naszej. Tylko z naszej strony była dziwna sytuacja, ja raz brałem udział koło 20 czy 22 sierpnia w patrolu czteroosobowym, który miał rozpatrzyć jak daleko Niemcy spoza Wilanowa [z] pałacu wysuwają się w stronę Sadyby. Szliśmy koło ulicy Powsińskiej, naturalnie nie ulicą tylko wzdłuż domków. Co ciekawe, że domki były zamieszkałe przez ludność polską, bo słychać było rozmowy po polsku.\nMieszkańcy częściowo opuścili, częściowo pozostali jeszcze w domkach. Na wysokości jak jest dzisiaj pomnik Matki Boskiej na ulicy Powsińskiej, usłyszeliśmy ogromny hałas motorów, jednocześnie rozpoczęła się straszna strzelanina od strony ulicy Belwederskiej i Powsińskiej, a środkiem między tymi stożkami pocisków, leciał wielki czterosilnikowy bombowiec z Włoch z zrzutami. Modliliśmy się tylko, żeby go nie zestrzelili, zniknął z naszych oczu, nie wiemy co się dalej z nimi stało. W każdym razie wiedzieliśmy jak odbywają się loty, w jakim niebezpieczeństwie, z jakim wielkim poświęceniem. Piloci musieli [latać] w nienormalnych warunkach – dosłownie z karabinu maszynowego można było zestrzelić samolot.\nDalej przesunęliśmy się w stronę Wilanowa, już niedaleko od Wilanowa idąc po cichu, usłyszeliśmy głosy niemieckie. Okrążyliśmy tą grupę, okazuje się, że to było paru Niemców na placówce. Tutaj był dylemat co robić. Czy ich zlikwidować, bo mieliśmy szansę ich zlikwidowania, tylko baliśmy się jednej rzeczy, że obok mieszkają ludzie, że po zlikwidowaniu paru Niemców, będzie rzeź ludności, która nie opuściła jeszcze domów. Niestety, [nie mogliśmy] ich zlikwidować, jednak rozwaga przeważyła, że nie wolno było nam po prostu doprowadzić do tego, że Niemcy spacyfikują wszystkie domy, gdzie jeszcze ludność polska jest. Pokrętną drogą wycofaliśmy się, zostawiając placówkę niemiecką, i wróciliśmy do swoich [na Sadybę].\nSadyba upadła 2 września, Niemcy zajęli Sadybę. Przed tym stan „Jelenia” się powiększył, bo przeszły grupy harcerzy z Pragi koło 20 sierpnia. Chyba ze trzydziestu harcerzy, bo tam Powstanie upadło po paru dniach, przedostało się, chcąc walczyć dalej, w grupach przez Wisłę i dołączyli na Sadybę. Część ich została przyłączona do naszego zgrupowania znaczy „Jelenia”. Oni czuli się już „jeleniowcami”. Byli pod dowództwem zorganizowanej jednostki. Zajmowaliśmy willę przy ulicy Okrężnej, dalej były pola i Wilanów. Miałem wtenczas drużynę, paru żołnierzy, stacjonowałem na rogu ulicy Morszyńskiej i Okrężnej, gdzie obok stacjonowały dalsze drużyny „Jelenia”. Ponieważ widzieliśmy, że coś się może niedługo zacząć, bo zaczęły przylatywać samoloty niemieckie, które już raz zbombardowały fort (cała Sadyba w rękach polskich była), na rozkaz dowództwa wykopaliśmy rowy przeciwlotnicze na polu przed domami, willami, które zajmowaliśmy przy ulicy Okrężnej. Każdy miał mniej więcej w razie alarmu wyznaczone miejsce, które ma zajmować, żeby nie było niespodziewanego bałaganu i tłoku, że się skierują wszyscy do jednego rowu, a innym zanie miejsca. To było zorganizowane, każdy gdzie w razie alarmu ma z willi wychodzić. 1 września nastąpił atak niemieckich samolotów. Trzy samoloty zrobiły koło nad Wilanowem, jeden poleciał w kierunku fortu, a dwa skierowały się na nasze stanowiska, zrzucając bomby koło willi. Jak samoloty nadleciały nad Wilanów i robiły koło, żeby atakować nas, wszyscy umieścili się w rowach przeciwlotniczych, które sięgały do głowy, dość szerokie, zakosami wybudowane przed naszymi dwoma willami.\nObok stacjonował kolega podchorąży [Karol Wierzbicki] „Kujawiak”, który miał przydzielonych paru harcerzy i zajmowali sąsiednią willę. Przed atakiem wysłałem jednego z kolegów po prowiant do punktu rozdzielczego żywności koło fortu, tak jak to było codzienne robione. W chwili ataku miałem dla siebie miejsce w środkowym rowie. W chwili ataku samolotów kolega, który był wysłany, miał miejsce [w sąsiednim rowie] po mojej lewej stronie. Tutaj dziwna intuicja, przeznaczenie czy opatrzność. Jak dwa samoloty leciały na nas i za chwilę zrzucą bomby, mnie coś tknęło i ja ze swojego rowu przeskoczyłem o trzy metry do następnego w miejsce kolegi, który poszedł po prowiant i było wolne. Bomba lotnicza uderzyła w to miejsce, które opuściłem. Kolega, który koło mnie był, śladu z niego nie zostało. Sąsiednie dwa wykopy były zasypane ziemią. Po bombie został ogromny lej, który zasypał lewy i prawy odcinek okopu. Widziałem, jak samolot nadlatuje, i widziałem bombę, która się odrywa i leci prosto na mnie. Zdążyłem schylić głowę, przeżegnać się i za chwilę straszne uderzenie w plecy, to była ziemia z leja z bomby, która wybuchła w środkowym leju.\nNie wiem, jak długo byłem zasypany. Miałem trochę powietrza, bo byłem nachylony, ręce miałem oparte o burtę rowu, ale byłem tak obsypany ziemią, że ręką nie mogłem żądnego ruchu zrobić. Próbowałem czy się przebiję, nie było mowy, żeby coś zrobić. Jakim cudem ocalałem? W sąsiednim rowie kolega Czarski, też był zasypany, tylko wystawała jego ręka. Po nalocie zaczęli odkopywać od tamtego rowu. On natychmiast pokazał, żeby kopali tutaj. Mnie w ostatnim momencie odkopali. Jeśli można tak nazwać przeżyłem śmierć, bo powietrza mi na pewien czas jeszcze starczyło, ale w którymś momencie czuję, że zaczynam dusić się i rzeczywiście nastąpił straszny moment duszenia, całkowitego u powietrza. Tutaj dziwne refleksje, bo nagle w świadomości swojej znalazłem się w naszym domu, stoję przed gankiem w otoczeniu rodziny i przez drzewa zbliża się wielkie słonce, które oświeca mnie i w tym momencie straciłem świadomość. Decydowały sekundy, że mnie odkopano, zlano wodą i odzyskałem przytomność.\nSąsiedni, trzeci rów, gdzie był kolega podchorąży „Kujawiak” z paroma chłopcami z drużyny harcerskiej, został też zasypany. Okopali ich, ale niestety on już nie żył i dwóch harcerzy też już nie żyło. Byli po mnie odkopani po pięciu minutach. Dosłownie mogę powiedzieć, że przeżyłem śmierć jakimś cudem, dzięki modlitwom matki, zrządzeniem losu. Tak się skończyła moja działalność w wojsku. Miałem pęknięty bębenek, w tej chwili jestem z aparatem, bo od tego czasu prawie na lewe ucho nie słyszę.\nTo jest jeszcze obrażenie z czasów Powstania?\nPo zasypaniu ziemią, chorowałem, przez pewien czas byłem chory. Znalazłem się na izbie szpitalnej naszego oddziału, to było 1 września, a 2 września Sadyba była opanowana. Leżałem, [w izbie] były dwie nasze siostry i jeszcze jeden z kolegów ranny w nogę, który nie mógł iść. Reszta, jak się rozpoczął w rannych godzinach atak niemiecki od strony Wilanowa, to z izby sanitarnej wyprowadzili lekko kontuzjowanych, bo dalej całe oddziały się wycofały na Dolny Mokotów z Sadyby. Mnie sanitariuszka przebrała w ciuchy cywilne. [Byłem] z kolegą podchorążym Sroczyńskim, który był ranny w nogę, on brał udział w kampanii wrześniowej, był inwalidą, bo stracił oko w czasie działań wojennych. Miał szczęśliwie przy sobie legitymację po polsku i po niemiecku inwalidy wojennego. To nas prawdopodobnie ocaliło, bo Niemcy wszystkich żyjących wycofali [z Sadyby], naturalnie wybierając podejrzanych młodych ludzi. Byłem z kolegą Sroczyńskim przy wózku, na którym on siedział. Siostry dwie, które zostały z nami, wyprowadzały nas, bo Niemcy kazali ludności przejść do kościoła w Wilanowie. On znał dobrze niemiecki, od razu wylegitymował się i żandarmom pokazał – to byli chyba lotnicy, stacjonowali tam, po mundurach można było poznać – legitymację inwalidy wojennego. Ja koło niego stałem, udając, że jestem jego znajomym, popycham wózek i tak nam pozwolili przejść do kościoła w Wilanowie.\nNie trafiłem do kościoła, gdyż po prawej stronie stały wojska węgierskie. Byłem tak kontuzjowany, że mało zdawałem sobie wtedy [z tego] sprawę, ale jednej z sanitariuszek przyszło na myśl, że trzeba się wydostać z tego kotła, bo nie wiadomo co Niemcom przyjdzie dalej do głowy z młodymi ludźmi, czy uda nam się przejść. Skręciliśmy na prawo od ulicy Powsińskiej, stacjonowały wojska węgierskie, które udawały, że nas nie widzą. W ten sposób przedostaliśmy się z pierścienia wojsk otaczających Sadybę i Dolny Mokotów. Po różnych perypetiach udało się i sanitariuszce i mnie dotrzeć do rodziny, którą miałem pod Sochaczewem, do wujostwa Koczorowskich, właścicieli majątku Rybno pod Sochaczewem, gdzie wiedziałem że tam znajdę oparcie. Rzeczywiście znalazłem, moja matka tam była. Nie bardzo sobie zdawałem sprawę, jak myśmy tam trafili, bo byłem mało przytomny, ale wspólnymi siłami doszliśmy, korzystając kawałek z kolejki EKD, która nas po drodze podwiozła dwa przystanki, ryzykując, że tam mogą być Niemcy. Byłem obandażowany, ale się udało. W takim stanie dotarliśmy do Rybna pod Sochaczewem i tam już do końca wojny przebywałem.\nTam potem się odnalazł mój brat, który był w Kampinosie, przechodził walki i bitwy pod Jaktorowem i w Budach Zosinych, [byli] rozbici, dostał się do lasów świętokrzyskich. Potem gdzieś w grudniu jakimś cudem, wiedział, że to jest jedyne miejsce, gdzie możemy się spotkać, przybył. Ojciec już nie żył, bo umarł w czasie okupacji, ale miałem matkę, moją babkę, brata, który potem przyłączył [się] i tam byliśmy do czasu wyzwolenia, jak przyszły władze polskie i wyrzucili [nas] z majątku na dalszą tułaczkę, nie mając gdzie iść. Ale całe ziemiaństwo to przeżyło.\nJak wyglądały pierwsze miesiące w Polsce Ludowej? Wrócił pan do Warszawy?\nWróciłem, mój brat był przez pewien czas razem z matką niedaleko majątku Rybno, u gospodarzy tam się zatrzymali, a ja wróciłem do Warszawy. Spotkałem jednego z kolegów, którego willa na Żoliborzu ocalała i miał trochę żywności, tam były kartofle, buraki, coś takiego. Na maszynce, którą się tam znalazło pitrasiliśmy. Człowiek musiał egzystować. Odnalazłem trochę znajomych, tylko marzyłem o tym, że jak pójdę ich odwiedzić, że mnie poczęstują czymś, bo w chwilach pierwszych dni wolności po raz pierwszy [byłem stale głodny]. W czasie okupacji nie przeżywałem głodu, skromnie się jadło, ale głodu nie miałem, może dlatego, że mieliśmy w rodzinie majątek Rybno, skąd wozem dowozili do Warszawy kartofle, inne rzeczy dla rodziny. Tam zawsze mieliśmy punkt oparcia, jak człowiek był głodny, mógł wyskoczyć pod Sochaczew, odżywić się i nabrać sił na dalszą egzystencje. Spotkałem znajomych i tak przebidowałem, to był marzec, kwiecień, do połowy maja, dokładnie do 20 maja, gdzie znów przez znajomych – których odnalazłem na Saskiej Kępie, a którzy już zagospodarowali się, bo Saska Kępa nie ucierpiała i właściwie wszystkie domy ocalały – dostałem pracę w organizujących się władzach na terenie Warszawy, a mianowicie dostałem posadę w departamencie budownictwa i sprzętu ministerstwa budownictwa i materiałów budowlanych. Siedzibą były domy dzisiejszej dyrekcji kolei, zresztą i przed wojną, na rogu Targowej i już nie wiem jak się ta ulica nazywa, w każdym razie w dawnych gmachach dyrekcji kolejowej.\nDostałem się do pracy, naturalnie nie pytając, ile będę zarabiał czy coś takiego, bo byłem uszczęśliwiony, gdyż dostałem kwity do stołówki, co dawało podstawę egzystencji. Śniadanie się jadło, obiad to był składający się z zupy i czasami drugiego dnia i prowiantu suchego na wieczór. Wiedzieli, że ci są w większości w takiej sytuacji, że po prostu nie mogli sobie pozwolić na pójście do restauracji. W ten sposób udało mi się przez pewien czas przebidować dzięki tym kartkom. Potem przyjechał mój brat. Napisałem, poczta dotarła, ściągnąłem brata do Warszawy. Wynająłem pokój na ulicy Dobrej przez znajomych, którzy mieszkali w gmachu róg Tamki i Dobrej. Wynająłem jeden pokój, wtenczas już ściągnąłem brata do Warszawy. Naturalnie, on też bez grosza przy duszy, dzieliliśmy się tym co dostawałem w stołówce. Tak to trwało przez miesiąc.\nCo z sobą robić? Odnalazłem swojego dyrektora z gimnazjum Mickiewicza, które ukończyłem w 1939 roku i poradziłem się dyrektora Dadleza co zrobić. Powiedział do mnie: „Musisz coś zaradzić, pracujesz?”. – „Pracuję”. – „To trzeba coś jeszcze pomyśleć”. Mówię: „Chciałbym się dalej kształcić”. On mówi: „W takim razie jedyną rzeczą, którą byś dał radę, o ile ci pozwolą, żebyś się zapisał, to w tej chwili przyjmują zapisy na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego”. Mój brat się zapisał do SGGW, miał zawsze ciągoty, że jak dorośnie, to będzie gospodarował w naszym majątku, który wiadomo, że został zabrany i nawet nie pozwolili nam tam przenocować. Wszystko ocalało i dwór i zabudowania ocalały, ale nie pozwolili nam się tam nawet zatrzymać. Miejscowi fornale do gminy w Oporowie ze mną jeździli prosząc, z ich strony wyszła inicjatywa, żeby oddali jeden czy dwa pokoje we dworze, żeby matka, która nie ma się gdzie zatrzymać, a do Warszawy jej nie ściągniemy, bo nie mamy jak ją utrzymać, żeby mogła się tam zatrzymać. Naturalnie nie pozwolili, [obowiązywało zarządzenie,] że właścicielom nie wolno w danej gminie przebywać. Moja matka mieszkała ze swoim bratem koło Oporowa w gospodarstwie [chłopskim, w wynajętym pokoju].\nW końcu 1945 roku już się zapisałem na Wydział Prawa, mój brat do SGGW. Żywiliśmy się znów tak jak popadło, przede wszystkim dzięki mojej stołówce, a jeszcze dzięki małemu kantu, ponieważ zupę wydawali bez oddawania numerku z karty, więc braliśmy dwie porcje zup, a drugim daniem dzieliliśmy się na połowę i w ten sposób egzystowaliśmy\nPan został w ministerstwie budownictwa?\nZostałem, udało mi się spotkać znajomych, zresztą rodziców kolegi, który był tak samo w „Jeleniu”, a który przeszedł do niewoli niemieckiej i był za granicą. Ich dom na Sandomierskiej na Górnym Mokotowie częściowo ocalał, w ogóle ocalał w czasie działań, tylko Niemcy wychodząc podpalili go. Tam dwa, trzy mieszkania, czy cztery nawet były niespalone, to była trzypiętrowa nieduża kamienica z jednym wejściem z jednej klatki schodowej, na trzech piętrach po trzy mieszkania na piętrze, więc malutkie. Pan Gadomski, ojciec mojego kolegi Ryszarda był inżynierem budowlanym, mieszkał gdzie indziej, mieszkanie jego na ulicy Czerwonego Krzyża ocalało i tam miał biuro i jako inżynier stworzył placówkę inżynieryjną dla odbudowy Warszawy, dla wykonywania projektów odbudowania czy modernizacji domów. [Na Sandomierskiej] zatrzymał dla siebie jedno mieszkanie dwupokojowe na trzecim piętrze i oddał nam jeden pokój. Wtenczas wprowadziłem się z bratem do tego pokoju, co było o tyle korzystne, że nie potrzebowałem opłacać wynajętego na ulicy Dobrej pokoju, i ściągnęliśmy matkę. W ten sposób zahaczyliśmy się tu w Warszawie na stałe. [Mój brat w późniejszych latach wykupił to mieszkanie i mieszka w nim do dzisiejszego dnia.]\nCzy kiedykolwiek w pana pracy, w końcu pracował pan w administracji rządowej w czasach późniejszego PRL-u, spotkały pana nieprzyjemności, z racji tego, że pan służył w Armii Krajowej i brał udział w Powstaniu Warszawskim?\n[...] [W 1949 roku kończyłem studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, pracując jednocześnie, od paru lat, w biurach przemysłu mineralnego i przemysłu materiałów budowlanych. Mieszkałem przy ulicy Noakowskiego w mieszkaniu matki mojej przed paru miesiącami poślubionej żony. Był to lokal czteropokojowy, z którego dwa pokoje były zajęte przez obcych ludzi. Po śmierci jednego z lokatorów do jego pokoju wprowadził się bezprawnie pracownik UB, którego życie rozpoczynało się w nocy – tańce, pijatyki. Przeżywaliśmy wtedy bardzo ciężkie chwile. Starałem się znaleźć jakieś inne mieszkanie, co było trudne przede wszystkim ze względów finansowych, lub dostać pracę w instytucji mogącej przedzielić mieszkanie służbowe. Koleżanka w biurze, pani Sznajder, znała moją sytuację mieszkaniową i postanowiła mi pomóc. Jej mąż, partyjniak, wyższego szczebla pracownik PKPG otrzymał nominację na wiceprezesa organizowanej nowej placówki pod nazwą Głównego Urzędu Gospodarki Materiałowej przy PKPG. Do dyspozycji otrzymał pewną pulę mieszkań służbowych dla angażowanych pracowników. Dzięki wstawiennictwu swojej żony, a mojej koleżanki biurowej, zgodził się mnie zatrudnić. Postanowiłem powiedzieć, że: „Byłem w AK żołnierzem i walczyłem w Powstaniu, a polityka mnie nie obchodziła”. Od chwili zakończenia wojny postanowiłem, że nie będę ukrywać przed władzami faktu należenia do AK i brania udziału w Powstaniu. Nie przyznałem się natomiast, że pochodzę z rodziny ziemiańskiej i że moja matka miała majątek ziemski koło Kutna. Podawałem, że rodzice byli urzędnikami. Po mojej rozmowie z panem Sznajderem – mężem koleżanki biurowej – mijają tygodnie, a ja nie dostaję żadnej wiadomości. Jego żona do mnie mówi: „Mój mąż nic nie może zrobić, bo się władze sprzeciwiają”. To zaważyło, że się przyznałem do AK.] W tym czasie zdarzyła się też dziwna historia, przypadek. Pracując, w biurze projektów materiałów budowlanych w międzyczasie, kierownikiem kadr był niejaki pan Wieczorek, miałem [z nim] kontakty personalne, wzywał mnie [nieraz do siebie i] mnie znał. Dość mnie cenili w tamtej instytucji, miałem dobrą opinię, ciągle nie przyznając się do pochodzenia. Pan Wieczorek, który był moim personalnym przed tą całą historią przeszedł do Komitetu Centralnego, na rogu Alei Jerozolimskich i Nowego Światu, gdzie dzisiaj jest centrum bankowe. Tam przeszedł do pracy jako człowiek, który się zajmuje przemysłem materiałów budowlanych. Koleżanka, prawdopodobnie jej mąż to podsunął, powiedziała do mnie, żebym poszedł do Komitetu Centralnego i skontaktował się z panem Wieczorkiem, może on mi coś pomoże. Niczym nie ryzykuję, poszedłem tam, zameldowałem się, skontaktowali mnie telefonicznie z panem Wieczorkiem. On mi powiedział, możemy rozmawiać, ale przez telefon, nie wpuszczono mnie do gmachu tylko z poczekalni. Powiedziałem kto ja jestem, czy on mnie pamięta. On powiedział: „Tak, pamiętam bardzo dobrze”. Mówię: „Mam taki problem i widzę jedyny ratunek ze strony pana, mnie nie chcą przyjąć do pracy, ponieważ byłem żołnierzem, zwykłym żołnierzem AK walczącym w czasie okupacji z wrogiem, a jest tam dla mnie miejsce, mogę liczyć na to, że stamtąd dostanę mieszkanie”. Dobrze, przyjął do wiadomości.\nMija dziesięć dni, dostaję wiadomość od koleżanki: „Mój mąż może pana przyjąć”. W ten sposób udało mi się przejść do nowej rzeczywistości. [...] Pan Sznajder jak mnie już zatrudnił, powiedział, że jak odbędę odpowiedni staż pracy i wykonam pewne zadania, które mi dano do wykonania [...], [to postara się, by minister Waniołka – prezes nowego urzędu, przydzielił mi mieszkanie. Głównym zadaniem była sprawa zabezpieczenia hutnictwa w materiały ogniotrwałe potrzebne do remontu pieców hutniczych i ograniczenia, względnie zlikwidowania ich importu ze strefy dolarowej. Po dłuższej współpracy organizacyjnej z przemysłem materiałów budowlanych udało mi się wykonać zadania, które na mnie nałożono. Dostałem wkrótce wiadomość, że dostanę służbowe mieszkanie. Tak skończyły się najtrudniejsze lata powojenne. Była druga połowa 1953 roku.]\nWarszawa, 24 sierpnia 2006 roku\nRozmowę prowadził: Mateusz Weber\nAndrzej Bontemps Pseudonim: „Mnich” Stopień: kapral podchorąży Formacja: dywizjon „Jeleń” Dzielnica: Śródmieście Południowe, Mokotów, Sadyba Zobacz biogram


PSD2 - Bank Polskiej Spółdzielczości\nPSD2 (ang. Payment Services Directive) to dyrektywa Unii Europejskiej dotycząca usług płatniczych. W polskim prawie jej zasady zostały uregulowane w ramach nowelizacji ustawy o usługach płatniczych. Wprowadzenie dyrektywy wynika ze zmian technologicznych na rynku płatności oraz pojawiających się regularnie na rynku nowych usług płatniczych. Dyrektywa umożliwia pojawienie się na rynku nowych podmiotów (tzw. TPP), którzy za zgodą Klienta, mogą świadczyć dodatkowe usługi (AIS, PIS i CAF).\nCzas na rozpatrzenie reklamacji dotyczących transakcji płatniczych skrócony został z 30 dni kalendarzowych do 15 dni roboczych.\nDyrektywa umożliwia pojawienie się na rynku nowych podmiotów (tzw. TPP – Third Party Providers), którzy za zgodą Klienta, mogą świadczyć dodatkowe usługi:\nrachunku płatniczego Posiadacza rachunku / Kredytobiorcy prowadzonego u innego dostawcy albo\nrachunków płatniczych Posiadacza rachunku / Kredytobiorcy prowadzonych u innego dostawcy albo u więcej niż jednego dostawcy.\nJest to zatem usługa, która – za zgodą Klienta – umożliwia TPP dostęp do informacji o rachunkach Klienta w różnych bankach. Dzięki tej usłudze Klient może mieć dostęp do różnych rachunków z jednego miejsca.\nZgodnie z regulaminami produktowymi Banku jest to usługa inicjowania transakcji płatniczej, czyli usługa polegająca na zainicjowaniu zlecenia płatniczego przez dostawcę świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej na wniosek Posiadacza rachunku / Kredytobiorcy / Użytkownika karty lub bankowości elektronicznej z rachunku płatniczego Posiadacza rachunku / Kredytobiorcy prowadzonego przez innego dostawcę.\nJest to zatem usługa, która umożliwia – za zgodą Klienta – realizację płatności z rachunku bankowego Klienta przez TPP do wybranego przez Klienta odbiorcy.\nZgodnie z regulaminami produktowymi jest to usługa potwierdzenia dostępności środków na rachunku płatniczym, czyli usługa polegająca na potwierdzeniu dostawcy wydającemu instrumenty płatnicze oparte na karcie płatniczej kwoty niezbędnej do wykonania transakcji płatniczej realizowanej w oparciu o tę kartę.\nJest to zatem usługa, która umożliwia TPP sprawdzenie, czy na rachunku bankowym jest wystarczająca kwota niezbędna do wykonania danej płatności kartą.\nZgodnie z dyrektywą PSD2, banki muszą za zgodą Klienta, umożliwić dostęp do rachunków płatniczych swoich klientów TPP, czyli nowym podmiotom na rynku, takim jak np. fintechy, serwisy płatnicze czy inne banki.\nDzięki otwartej bankowości Klient może mieć dostęp do swoich finansów w aplikacjach czy systemach, których obecnie używa, z zachowaniem podwyższonych zasad bezpieczeństwa. Nie jest to jednak całkowicie nowa usługa – obecnie podobnie działają np. płatności tzw. pay-by-link, zgodnie z którymi Klient płacący w Internecie, zostaje przekierowany przez operatora internetowego do systemu bankowości internetowej wybranego banku.\nJeśli jesteś certyfikowanym zewnętrznym dostawcą usług (TPP) lub złożyłeś wniosek w KNF o wydanie zezwolenia na świadczenie usług wynikających z dyrektywy PSD2 (AIS, PIS lub CAF), Bank BPS przygotował dla Ciebie specjalny interfejs dostępowy (API). Wszystkie niezbędne informacje, dokumentacja API oraz środowisko testowe znajdują się na portalu dla dewelopera.\nAPI - zobacz\nBank BPS spełniając wymogi wynikające z ROZPORZĄDZENIA DELEGOWANEGO KOMISJI (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji zgodnie z art. 32 ust. 4 przedstawia informację na temat statystyk związanych ze wskaźnikami dostępności i efektywności specjalnego interfejsu do obsługi usług określonych w dyrektywie PSD2.\nWskaźnik dostępnośći 100,00% 99,91%\nWskaźnik niedostępnośći 0,00% 0,09%\nWskaźnik dostępnośći 100,00% 99,56%\nWskaźnik niedostępnośći 0,00% 0,43%\nWskaźnik dostępnośći 99,89% 99,66%\nWskaźnik niedostępnośći 0,11% 0,34%\nWskaźnik dostępnośći 100% 99,98%\nWskaźnik niedostępnośći 0% 0,02%\nWskaźnik dostępnośći 100% 99,97%\nWskaźnik niedostępnośći 0% 0,03%\nWskaźnik dostępnośći 100% 99,87%\nWskaźnik niedostępnośći 0% 0,13%\nWskaźnik dostępnośći 99,91% 99,61%\nWskaźnik niedostępnośći 0,09% 0,39%


Ostatni Prorok Rael\nRael Maitreja jest ostatnim posłańcem wysłanym przez naszych pozaziemskich twórców Elohim, od których otrzymał misję poinformowania wszystkich o ich ostatecznym przesłaniu dla ludzkości.\nMając 27 lat, 13 grudnia 1973 roku, kiedy jeszcze był redaktorem poczytnego czasopisma zajmującego się wyścigami samochodowymi, RAEL przeżył niezwykłe spotkanie z człowiekiem z innej planety w parku wulkanów w centralnej Francji, znany jako „Puy de Lassolas”. Ten przybysz z kosmosu wyjaśnił pochodzenie człowieka na Ziemi oraz możliwą przyszłość naszej ludzkości. Wszystkie te informacje zostały spisane w książce: Przesłanie od przybyszów z kosmosu. Po sześciu kolejnych spotkaniach w tym samym miejscu, Rael zgodził się podjąć misji informowania ludzkości o tym rewolucyjnym Przesłaniu i przygotowania ludzi na Ziemi do oficjalnego przybycia naszych stwórców Elohim , bez strachu czy nadawania otoczki mistycyzmu, ale jako ludzie świadomi i wyrażający wdzięczność. Po kilku miesiącach, Rael nabawił się wrzodów żołądka rozważając trud czekającego go zadania. Pomimo to zdecydował się na pozostawienie kariery dziennikarza sportów samochodowych i całkowite poświęcenie się misji danej przez Jahwe, istotę pozaziemską, którą spotkał. W przeciągu roku od spotkania Rael wydał książkę opisującą to wydarzenie oraz wystąpił w dwóch głównych programach telewizyjnych i radiowych we Francji, w czasie których zapowiedział publiczną konferencję, jaką miał wygłosić. Pierwsza publiczna konferencja odbyła się w Paryżu 19 września 1974 roku i przyciągnęła ponad 2000 osób. Zaraz po niej Rael założył stowarzyszenie MADECH, zrzeszające grupę ludzi zainteresowanych w pomaganiu mu w realizacji jego misji. MADECH przekształciło się później w Ruch Raeliański. Pod koniec roku 1974 stowarzyszenie liczyło 170 członków. Obecnie liczy nieco więcej jak 100 000 członków w ponad 120 krajach.\n7 października 1975 roku spotkał się po raz drugi i otrzymał kolejne informacje, które spisał w swojej drugiej książce, stanowiącej część Przesłania od przybyszów z kosmosu. Po tym spotkaniu Rael podróżował po świecie organizując publiczne wykłady oraz seminaria na każdym kontynencie, gromadząc wokół siebie tych, którzy podzielają jego pragnienie zaproszenia i powitania naszych Stwórców.\nJest autorem także innych książek takich jak Medytacja Zmysłowa która jest jedną z podstawowych elementów jego nauk,Geniokracja czyli inteligentny system zarządzania planetą, oraz Tak dla klonowania człowieka – książka, która wyjaśnia niesamowitą przyszłość wiecznego życia dzięki nauce.\nNa przestrzeni lat Rael zainspirował szereg publicznych działań: od używania prezerwatyw w szkołach do promocji masturbacji; od światowej kampanii popierającej mniejszości pod hasłem „Tolerować różnorodności to za mało, powinniśmy zacząć kochać różnorodności” do domagania się ocenzurowania wszystkich ksiąg religijnych, ponieważ nie respektują Praw Człowieka; od popierania Klonowania Człowieka poprzez pomysł utworzenia firmy Clonaid, do promowania żywności genomodyfikowanej (GMO) jako jedynej szansy człowieka do tego by wszyscy ludzie na ziemi mieli co jeść; od założenia Clitoraid – stowarzyszenia które pomaga obrzezanym kobietom w operacyjnej rekonstrukcji łechtaczki po to aby znów mogły odczuwać przyjemność, do namawiana wszystkich afrykańskich przywódców do utworzenia Stanów Zjednoczonych Afryki.\nRael był gościem w większości dużych stacji telewizyjnych i programów na świecie takich jak 60 minut, CNN, FOX, BBC lub programy takie jak Breakfast with Frost and Entertainment Tonight, jak i wielu innych. Został zaproszony przez Kongres USA do przedstawienia swojej wizji odnośnie użycia nauki a także był gościem wielu światowych przywódców. Jako pierwszy zaprosił go oficjalnie Prezydent Kongo Denis Sassou N’Guesso w 2000 roku. Wielu artystów jest jego znajomymi jak np. francuski pisarz Michel Houellebecq lub w przeszłości był nim Hugh Hefner.\nW każdej kulturze na Ziemi oczekuje się posłańca: Maitreja u buddystów, Mesjasz u Żydów, Paraklet u chrześcijan, lub jakakolwiek inna nazwa nadana przez wiele plemion na całym świecie. Ten oczekiwany wysłannik, podobnie jak jego poprzednicy, nie jest tu po to by wszystkim się przypodobać, ale by przekazać to czego nasi Stwórcy oczekują od nas. Tym właśnie zajmuje się RAEL od ponad 40 lat: bezustannie spędza czas w podróżach, jednocześnie przyjmując na siebie zobowiązanie, iż nie będzie działał dla własnych korzyści, ale dla dobra misji powitania naszych Stwórców w Ambasadzie, o którą poprosili nas, by została wybudowana przed 2035 rokiem.\nW wieku 27 lat, nad ranem 13 grudnia 1973 roku, kiedy jeszcze prowadził odnoszące sukcesy czasopismo motoryzacyjne o tematyce sportowej, Rael przeżył niezwykłe spotkanie z człowiekiem z innej planety. Ten przybysz z kosmosu nazywał się Jahwe.\nPo sześciu kolejnych spotkaniach w tym samym miejscu, Rael zgodził się podjąć misji informowania ludzkości o tym rewolucyjnym Przesłaniu i przygotowania ludzi na Ziemi do oficjalnego przybycia naszych Stwórców.\nOdbył z nimi podróż na planetę Elohim, na której spotkał wszystkich dawnych proroków.\nJuż od ponad 45 lat odkąd poświęca się dla swojej misji,\nRael uczy nas jak ważne jest dążenie do samorealizacji i miłość do całej ludzkości.\nPrzez te wszystkie lata prowadził nas i inicjował różne działania o charakterze humanitarnym stawiając ratowanie ludzkości na pierwszym miejscu.\nRael urodził się jako Claude Vorilhon 30 września 1946 roku w Vichy, we Francji. Wychował się w Ambert pod opieką swojej ciotki i babci. Zafascynowany poezją, śpiewem i pisaniem piosenek, Rael w wieku piętnastu lat opuścił dom i wyjechał do Paryża, gdzie występował jako piosenkarz, przyjmując pseudonim artystyczny Claude Celler.\nJako wielki wielbiciel Jacques’a Brela, śpiewał we wszystkich paryskich kabaretach, gdzie ten belgijski słynny piosenkarz stawiał swoje pierwsze kroki, szczególnie w L’Echelle de Jacob.\nDziennikarz sportu motoryzacyjnego\nZałożył własny magazyn poświęcony wyścigom samochodowym, który stał się numerem 1 francuskich czasopism w tej branży, co pozwoliło mu na branie udziału w wyścigach wypożyczonymi samochodami.\nRael ukończył słynną szkołę Winfield Racing School w Magny Cours we Francji, z której wywodzą się tacy mistrzowie jak Alain Prost. Ku zaskoczeniu wszystkich, podczas swojego pierwszego wyścigu na torze w Albi (Francja), zdobył pole position konkurując ze znanymi i doświadczonymi kierowcami rajdowymi.\nStał się znany w środowisku, jako kierowca zdolny do wywalczenia dobrej pozycji podczas pierwszych okrążeń. Czasami nawet prześcignął 7 samochodów w pierwszym okrążeniu!\nZobacz sukcesy i zdjęcia z wyścigów Raela\nOstatnim Prorokiem, RAELEM\nODKRYJ SENS ŻYCIA, NAUCZ SIĘ JAK POKOCHAĆ SIEBIE I BYĆ SZCZĘŚLIWYM\nChcesz posłuchać nauk ostatniego proroka? RAEL nadal jest wśród nas!\nNie przegap tej życiowej okazji.\nNastępna Akademia Szczęścia z RAELEM\nWinfield F3 racing school – Semi-finalist of „Volant shell” in Magny Cours track (France).\n7 października 1975 roku Jahwe spotkał się z Raelem po raz drugi. Tym razem, został zabrany na Planetę Nieśmiertelnych (którą nasze starożytne pisma nazywają rajem). Na niej spotkał dawnych proroków oraz otrzymał zestaw „kluczy”, czyli wskazówki dla ludzkości. Zostało mu wtedy przekazanych dużo więcej informacji na temat jego misji na Ziemi oraz samych Elohim.\nTe dodatkowe informacje Rael spisał w swojej drugiej książce, która jest obecnie częścią „Przesłania od przybyszów z kosmosu„.\nRael urodził się jako Claude Vorilhon 30 września 1946 roku w Vichy, we Francji. Wychował się w Ambert pod opieką swojej ciotki i babci. Zafascynowany poezją, śpiewem i pisaniem piosenek, Rael w wieku piętnastu lat opuścił dom i wyjechał do Paryża, gdzie występował jako piosenkarz, przyjmując pseudonim artystyczny Claude Celler. Jako wielki wielbiciel Jacques’a Brela, śpiewał we wszystkich paryskich kabaretach, gdzie ten belgijski słynny piosenkarz stawiał swoje pierwsze kroki, szczególnie w L’Echelle de Jacob. Zdobył popularność dzięki piosence Le Miel et la cannelle (Miód i cynamon) i wydał 5 płyt w latach 1966-1971, po tym jak podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Disc AZ CEO należącą do Lucien’a Morisse, byłego męża francuskiej gwiazdy Dalidy:\n– Sacrée sale gueule (Jego pierwsze nagranie w 1965 roku).\n– Dans un verre de vin (W kieliszku wina), Le Miel et la cannelle (Miód i cynamon) (1966)\n– Madam’ Pipi (Babcia klozetowa) (1966)\n– Monsieur votre femme me trompe (Proszę pana, pańska żona mnie zdradza.) (1966)\n– Quand on se mariera (Kiedy się pobierzemy) (1966)\n– Mon amour Patricia (Moja kochana Patricia). (1971) (1971)\nJako RAEL, wykorzystał swoje talenty piosenkarza i kompozytora, by nam sprawić przyjemność, a także by lepiej zilustrować wartości i zasady filozofii Raeliańskiej, takie jak wolna miłość, niestosowanie przemocy, kochanie różnic, itp.\nRael napisał ponad 200 piosenek. Możesz posłuchać i obejrzeć jak śpiewa. Oto niektóre z nich tutaj. Niektóre z nich można pobrać w formacie mp3.\nJednym z innych talentów i pasji Raela, od 9 roku życia, były wyścigi samochodowe. Aby uzyskać dostęp do wszystkich nowych samochodów na rynku, stał się dziennikarzem sportowym. Założył własny magazyn poświęcony wyścigom samochodowym, Auto Pop, który stał się numerem 1 francuskich czasopism w tej branży, co pozwoliło mu na branie udziału w wyścigach wypożyczonymi samochodami. Ukończył słynną szkołę Winfield Racing School w Magny Cours we Francji, z której wywodzą się tacy mistrzowie jak Alain Prost. Ku zaskoczeniu wszystkich, podczas swojego pierwszego wyścigu na torze w Albi (Francja), zdobył pole position konkurując ze znanymi i doświadczonymi kierowcami rajdowymi. Stał się znany w środowisku, jako kierowca zdolny do wywalczenia dobrej pozycji podczas pierwszych okrążeń. Czasami nawet prześcignął 7 samochodów w pierwszym okrążeniu!\n13 grudnia 1973 roku jego życie diametralnie się zmieniło, gdy spotkał jednego z naukowców, którzy nas stworzyli i został zmuszony do porzucenia tej pasji. Jednak w 1994 roku, po 20 latach od jego słynnego spotkania, na prośbę wielu Raelian, którzy chcieli zobaczyć go na wyścigach, Rael zgodził się zasiąść ponownie za kierownicą i uczestniczyć w zawodach o międzynarodowej renomie. Będąc sponsorowany przez UFOland – pierwsze centrum interpretacji zjawiska UFO na świecie – Rael odnajduje swoje zainteresowanie do sportu samochodowego, jednocześnie promując Przesłanie, jakie powierzyli mu nasi Stwórcy.\nBiorąc udział w wyścigach z takimi kierowcami, jak Jean-Claude Andruet, championem w Mans, Depailler etc… i na takich słynnych torach jak Monza we Włoszech, Spa w Belgii, Daytona w USA, Montreal w Kanadzie, Suzuka w Japonii i wielu innych jeszcze, jego renoma, jako wybitnego kierowcy rajdowego została utwierdzona. Jest jasne, że Rael jest najszybszym przywódcą religijnym na świecie!\nObecnie Rael nie bierze już udziału w zawodowych wyścigach, ale w wolnych chwilach nadal bardzo lubi ścigać się wirtualnie w grach symulacyjnych na Internecie.\n2001: Trofeum Lamborghini\nSPA, BELGIA – Lamborghini Diablo Super Trophy, SIÓDME MIEJSCE.\nWspółkierowca francuskiej legendy wyścigów: Jean Claude ANDRUET (5-krotny zwycięzca Le Mans i wielokrotny Mistrz Europy w Rajdach, osobisty przyjaciel Raela).\nMONZA, Włochy – Lamborghini Diablo Super Trophy – Współkierowca Jean Claude Andruet. 16 miejsce.\n2000: World Challenge (USA) i FIA GT\n24 godziny DAYTONA, Porsche GT 3 R DNF (sprzęgło).\nFIA GT: Watkins Glen, USA, DODGE VIPER, 7 miejsce.\nFIA GT – MONZA, Włochy – Porsche GT 3R – 11., współkierowca François Migault.\nMOROSO, Floryda, USA, 24 GODZINNY WYŚCIG – zwycięzca w klasie GTS i 3. w klasyfikacji generalnej, samochód: MOSLER INTRUDER (samochód fabryczny). Współkierowca: Jean Claude Andruet.\nMOSPORT, (Kanada) – TRANS-AM Chevrolet Camaro, 22 miejsce.\nLAS VEGAS Motor Speedway – Toyota Supra Biturbo. Zakończył na 20 miejscu (problemy z turbo).\nMIAMI – HOMESTEAD SPEEDWAY, Motorola Cup – Thunderbird , 20 miejsce.\n– Pierwszy wyścig: 13 miejsce\n– Drugi wyścig: 14 miejsce.\nMISANO (Włochy) – Prototyp sportowy – Centenari Alfa Romeo – ukończył na 6 miejscu (problemy z turbo).\nTROIS-RIVIERES (Kanada) Motorola Cup – Camaro\n– Pierwszy wyścig: 11 miejsce\n– Drugi wyścig: 8 miejsce.\nMOSPORT (Kanada) – Motorola Cup – Camaro – 7 miejsce.\nLIME ROCK – USA – Motorola Cup – Camaro – 17 miejsce.\nLIME ROCK – USA – GT Wyścig, Mosler Raptor, trzecie miejsce i podium.\nWORLD CHALLENGE, Lime Rock USA, LOTUS ESPRIT TURBO – 11 miejce.\nMONTREAL, Kanada – Chevrolet Corvette, 8 miejsce.\nTORONTO -Canada Chevrolet Corvette, 7 miejsce, 47″ od zwycięzcy.\nTROIS-RIVIERES – Kanada, Chevrolet Corvette\n– Pierwszy wyścig: DNS (pompa paliwowa)\n– Drugi wyścig: samochód zapalił się w kwalifikacjach, wystartował jako ostatni (26 samochodów) i zakończył wyścig.\nSHANNONVILLE – Kanada Chevrolet Corvette\n– Pierwszy wyścig: DNS (problemy z pojazdem)\n– Drugi wyścig: 10 miejsce.\nMONT-TREMBLANT – Kanada, Chevrolet Corvette\n– Pierwszy wyścig: DNS (zerwane zawieszenie)\n– Drugi wyścig: 16 miejsce (problemy z pojazdem).\nQuebec City Kanada (wyścig na lodzie) Toyota Tercel – 14 miejsce.\nFUJI Speedway (Japonia) – Nissan March Cup – 4 miejsce.\nTORONTO – Magna Enduroseries, Mazda RX 7 turbo – 10 miejsce.\nSUGO Circuit (Japonia) – Toyota Starlet Trophy (monotype) – 18 miejsce.\nSUGO Circuit (Japonia) Toyota Celica Sprinter Cup – 14 miejsce.\nTSUKYBA Circuit – Honda Civic Cup – 7 miejsce w deszczu.\nSUZUKA Circuit – Toyota Celica Cup – 6 najlepsze okrążenie – o 7/10 sekundy dłuższe od rekordu okrążenia.\n20 lat po rezygnacji z wyścigów, w 1994 roku, w wieku 48 lat, RAEL powraca do wyścigów w Japonii, zachęcony przez wielu Raelian, którzy chcieli zobaczyć go ponownie za kółkiem i w tym celu zakładają RAEL RACING TEAM, który pomaga RAELOWI brać udział w wyścigach, bez wykorzystania pieniędzy Ruchu.\nW październiku 1974 roku, po spotkaniu z Elohim, Rael zastosował się do ich zalecenia, aby zrezygnować z wyścigów i poświęcić swoje życie szerzeniu ich Przesłania. W tym czasie planował rozpocząć sezon wyścigowy Formuły 3 i był o krok od swojego ostatecznego celu: Formuły 1. Ale decyzja została podjęta: odwołał wszystkie wyścigi, a następnie poświęcił się misji powierzonej mu przez Elohim.\nPuchar Francji Audi (pierwszy sezon na torach) Klasyfikacja końcowa Mistrzostw Europy: 4 miejsce i tytuł debiutanta roku.\n10 wyścigów na różnychtorach we Francji – samochody Audi 80.\nALBI, Francja: pole position w pierwszym wyścigu i zajęcie trzeciego miejsca w całym wyścigu.\nPaul Ricard Circuit (Francja): 4 miejsce.\nMagny Cours: 7 miejsce.\nMagny Cours (Francja): 7 miejsce.\nMonthléry (Francja): 6 miejsce.\nCroix en ternois (Francja): 4 miejsce.\nLa Chatre (Francja): drugie miejsce i rekord okrążenia.\nVolkswagen 1302S – Monte Carlo Rallye (Monako) – DNF (elektryka).\nSAAB 96 – Rallye Infernal all terrain (Francja) – 9 miejsce w klasyfikacji generalnej – pierwsze miejsce wśród samochodów turystycznych.\nSimca 1100 Special – Mobil run – Paul Ricard Circuit (Francja) – Trzecie miejsce w klasie 1300cc.\nAlfa Romeo 2000 GTV – Rallye de l’Ouest (Francja) – Zwycięstwo w klasie turystycznej.\nSAAB 96 – Gergovie’s Hill Climb Race (Francja) – Trzecie miejsce.\nVolkswagen 1302S – St-Nectaire Slalom Race (Francja) – Ogólne zwycięstwo.\nOd 1971 do 1974:\nBMW 2002 Tl – Gergovie’s Hill Climp Race (Francja) – Zwycięstwo w klasie 2000cc\nVolkswagen 1302S – Chamonix Ice Racing Round (Francja) – 5 miejsce w klasyfikacji generalnej.\nBab Buggy – Rallye infernal all terrain (Francja) – 5 miejsce w klasie 1300cc.\nProfesjonalny kierowca testowy dla Autopop Magazine.\nHonda 360 – Marmande’s Slalom (Francja) – Zwycięstwo w klasie 750 cc.\nWinfield F3 racing school – Półfinalista „Volant shell” na torze Magny Cours (Francja).


LOCTITE 2700 jest przeznaczony do trwałego zabezpieczania i uszczelniania połączeń gwintowych do M20.\nUtwardzanie produktu następuje po odcięciu kontaktu z powietrzem, kiedy znajduje się pomiędzy ściśle przylegającymi metalowymi powierzchniami. Loctite 2700 to jeden z produktów koncernu Henkel spełniających zaostrzone normy BHP. Produkt posiada tzw. białą kartę charakterystyki bez żadnych sformułowań dotyczących ryzyka i bezpieczeństwa stosowania.\nOptymalna temperatura magazynowania: +8°C do +21°C. Przechowywanie w temperaturze poniżej +8°C lub powyżej +28°C może nieodwracalnie zmienić własności produktu.\nResztek materiału nie należy umieszczać z powrotem w jego oryginalnym pojemniku, gdyż mogłoby dojść do zanieczyszczenia produktu. Korporacja Henkel nie bierze odpowiedzialności za produkt, który został zanieczyszczony lub przechowywany niezgodnie ze wskazaniami. Dalsze informacje na temat okresu przydatności produktu można uzyskać w lokalnym ośrodku obsługi technicznej.\nWytrzymałość na ścinanie na stali- 8 N/mm2\nstal - około 3 godz.\nstal nierdzewna - około 3 godz.\ndwuchromian cynkowy - 1 godz.\nplatynowany nikiel - 3 godz.\nstal - około 5 min.\nmosiądz - około 3 min.\nstal nierdzewna - około 5 min.\ndwuchromian cynkowy - około 5 min.\nplatynowany nikiel - 5 min.


Marniejąca muchołówka - strona 2 - Muchołówka - pytania i odpowiedzi - rosliny-owadozerne.pl - społeczność roślin owadożernych\nMuchołówki najlepiej przesadzać od razu po zakończeniu zimowania pozwoli jej to na szybszą aklimatyzację. Zbyt częste wymiana podłoże może tragicznie odbić się na kondycji rośliny. Patrząc na zdjęcia widać że roślinka rośnie puszcza młode listki, więc nie widzę najmniejszego sensu by ją przesadzać. Jeżeli sądzisz, że za mocno ja podlewasz daj sobie 2-3 dni spokoju i podlej ponownie, oczywiście lejąc wodę do podstawki. Postaw ją na południowym parapecie by miała dostęp do światła i kontroluj wilgotność torfu, ot cała filozofia.\nWitam, jak sprawdzam czy moja muchołówka ma mokro czasami jak mocniej przycisnę to wypływa taki brązowy płyn. Czy to oznacza, że przelałem muchołówkę?\nPalcem dotykasz wierzch podłoża, jeżeli lepi się do palca oznacza że jest mokry. Zastosuj się do powyższych rad a wszystko będzie w porządku. Woda na cała wysokość podstawka co 1-2 dni zależnie od pogody czy upalnie czy mniej słońca, bo jak wcześniej wspominałeś roślinka stoi na południowym parapecie co jest dla niej najlepszym stanowiskiem.\nWitam, dziś zobaczyłem na torfie w którym rośnie moja muchołówka pojedynczego białego robaczka, chodził po torfie, ale zaraz się w nim schował. Widziałem go tylko kilka sekund, ponieważ schował się w torfie. Nie udało mi się zrobić zdjęcia. Robak przypominał muszkę owocową, ale nie miał skrzydeł i był dłuższy( możliwe, że miał skrzydła, widziałem go tylko kilka sekund i nie zdążyłem mu się dokładnie przyjrzeć). Na liściach mojej muchołówki pojawiają się brązowe plamki. Dodaje zdjęcie.\nCo to za robak i jak mogę się go pozbyć?\nBrązowe plamki na liściach mogą świadczyć o oparzeniach słonecznych, ale nie ma co się przejmować bo nowe liście będą już odporniejsze na oparzenia. Co do robaka to się nie wypowiem.\nPo zdjęciu nie widać zbytnio ,co to za owad. W ziemi najczęściej siedzą larwy ziemiórki, a także skoczki.\nProponuję przeczytać Ten post a na pewno znajdzie się szkodnik z opisem\nW dniu 5/23/2020 o 5:54 PM, Pawel123456 napisał:


Warszawiacy i bydgoszczanie najgorzej płacą za mieszkanie - Radio ZET Biznes\nŁączna kwota zaległości czynszowych osób i firm zgromadzonych w BIG InfoMonitor wynosi już prawie 135 mln zł. Średnio dług ten przyrasta o 2 mln zł miesięcznie. Zdecydowana większość wpisów dotyczy osób fizycznych, zobowiązania firm stanowią tu jedynie 6,4 proc. W sumie niepłacących za czynsz w bazie BIG InfoMonitor jest 10 378 podmiotów, w tym 9 707 osób. Z największymi problemami z tego tytułu zmagają się spółdzielnie, wspólnoty mieszkaniowe, a także gminni zarządcy nieruchomości w województwach: mazowieckim (31,5 mln zł), kujawsko-pomorskim (27,7 mln zł) i warmińsko-mazurskim (18,7mln zł). Najwięcej niepłacących za czynsz ma województwo kujawsko-pomorskie – 3 360 osób, następnie Mazowsze - 1 380 oraz Warmia i Mazury – 1 256.


Rynek pracy 2016 - wiosenne ożywienie - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Wiadomości » Rynek pracy 2016 - wiosenne ożywienie\nRynek pracy 2016 - wiosenne ożywienie\n07 marca 2016, 12:18\nMimo, że do początku kalendarzowej wiosny (21 marca) jest jeszcze trochę czasu, na rynku pracy można już zaobserwować wiosenne ożywienie. Głównie dlatego, że w bieżącym roku niemal nie było prawdziwej zimy. Jest więcej ofert pracy niż rok temu, zwłaszcza w budownictwie. To początek dobrej koniunktury na rynku pracy w 2016 roku.\n– Polski rynek pracy charakteryzuje się sezonowością. Co roku zimą stopa bezrobocia rośnie. Wynika to z tego, że z jednej strony kończą się prace w sezonowe, a z drugiej – wygasają często umowy zawarte na czas określony – mówi Marek Jurkiewicz, dyrektor InfoPraca.pl. – Z kolei odbicie na rynku pracy rozpoczyna się zwykle po Wielkanocy.\nOżywienie na rynku pracy wiąże się z rozpoczęciem prac w budownictwie, a następnie w rolnictwie, przetwórstwie przemysłowym, turystyce i gastronomii.\nWskaźniki są niezłe\nZ danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że na koniec 2015 r. stopa bezrobocia w Polsce wyniosła 9,8 proc. To o 1,6 pkt. proc. mniej niż w analogicznym okresie roku poprzedniego. Sytuacja pogorszyła się co prawda w styczniu, kiedy stopa bezrobocia poszybowała w górę aż o 0,5 pkt. proc. Niemniej jednak tak dobrej sytuacji jak obecnie, na rynku pracy w styczniu nie było od 2009 r. Wówczas ten wskaźnik wyniósł 10,4 proc.\n– Choć nie ma jeszcze nawet wstępnych danych za luty, to wydaje mi się, że może on być ostatnim miesiącem kiedy jeszcze bezrobocie pójdzie w górę. Wzrost ten, o ile rzeczywiście nastąpił, będzie minimalny. Wszystko dlatego, że w tym roku wiosenne ożywienie rozpoczęło się już w lutym. Rynkowi pracy pomogła stosunkowo ciepła zima, bo mrozy były praktycznie tylko w styczniu – mówi Marek Jurkiewicz.\nBudownictwo pracuje pełną parą\n– Zaskoczyła zwłaszcza sytuacja w budownictwie. Jest to jedna z największych branż w Polsce. Pracuje w niej ponad 400 tys. ludzi – tłumaczy Marek Jurkiewicz. – Wiele z tych osób na zimę zwykle traciło pracę. W tym roku zwolnienia były mniejsze niż w latach poprzednich – dodaje szef portalu InfoPraca.pl.\nCo ciekawe, przedsiębiorcy z branży budowlanej także zimą szukali pracowników. Jak wynika z Liczniku rynku serwisu InfoPraca.pl wynika, że w IV kwartale ubiegłego roku w bazie serwisu znajdowało się 1472 ofert pracy dla budowlańców.\nPonadto pracodawcy szukali także handlowców (4918), specjalistów IT (4542) i produkcja (4356). Duże zapotrzebowanie było także na pracowników działów obsługi klienta – 1631, w branży instalacje/utrzymanie/serwis – 1176 inżynierii – 1033, logistyce – 1013, finansach – 1117, administracji – 984 i księgowości – 745.\n– To jednak dopiero początek dobrej koniunktury. W drugiej połowie roku nastąpi zwiększenie zapotrzebowania na pracowników sektora usług oraz edukacyjnego – podsumowuje Jurkiewicz.


Zespoły łożyskowe | SPED Hurtownia Techniczna - łożyska, sprzęgła, tworzywa i pasy klinowe\nZespoły te składają się z oprawy i łożyska samonastawnego.\nOprawy mogą być wykonane z różnych materiałów, co pozwala na ich zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu. Zespół samonastawny kompensuje niewspółosiowość wału względem oprawy. Pozwala na dłuższą pracę niż w przypadku zastosowania samego łożyska. Należy pamiętać o odpowiednim dosmarowywaniu. Oprawy są najczęściej wyposażon w kalamitki i otworki smarne, co pozwala to wydłużyć żywotność zespołu łożyskowego. W zależności od zastosowanej oprawy należy również odpowiednio dobrać rodzaj łożyska samonastawnego. [WIĘCEJ]\nMnogość rodzajów opraw spowodowała rozprzestrzenienie się ich w przemyśle.\nWystępują odmiany z tworzyw sztucznych, żeliwne, z blachy oraz stali nierdzewnej. Oprawy żeliwne posiadają otwór smarny bądź smarownicę i są w stanie przenosić takie obciążenia jak łożysko samonastawne. Oprawy blaszane nie mają możliwości smarowania. Stosowane są w układach, w których nie występują większe obciążenia. Oprawy blaszane smaruje się tylko w przypadku pracy w wyższych temperaturach lub w zapylonych pomieszczeniach. Dodatkowo, oprawy te dzielą się ze względu na kształt i położenie. Występują oprawy kwadratowe, trójkątne, stojące i inne. Można również wyróżnić oprawy dzielone. Są one najczęściej stosowane do łożysk wahliwych i baryłkowych. [WIĘCEJ]\nŁożyska stosowane w oprawach:\nAż 90% łożysk stosowanych do współpracy z oprawami to łożyska samonastawne z kulistym pierścieniem zewnętrznym.\nDzięki temu dopuszcza się niewspółosiowość oprawy względem wału. Łożyska te są kryte i napełnione smarem, który wystarcza zazwyczaj na pełen okres eksploatacji maszyny. W przypadku dużych obciążeń można zastosować łożyska wahliwe lub baryłkowe, które muszą zostać zamontowane w oprawie dzielonej. Dodatkowo występują łożyska samonastawne ze zmodyfikowanym pierścieniem wewnętrznym. Modyfikacja ta polega na umieszczeniu w pierścieniu specjalnych rowków lub śrub mocujących. [WIĘCEJ]\nłożyska w oprawach oprawy łożyskowe zespoły samonastawne


It outsourcing – zapoznaj się z najważniejszymi informacjami dotyczącymi zagadnienia, zanim będziesz szukać pracy w branży » opensource-marketing.net\nIt outsourcing – zapoznaj się z najważniejszymi informacjami dotyczącymi zagadnienia, zanim będziesz szukać pracy w branży\nPosted on 29/01/2019 3:00pm\nIt outsourcing jest to inaczej mówiąc wsparcie informatyczne dla przedsiębiorstwo, które chciałyby polecić część działań w tym obszarze zewnętrznej firmie. Dzięki temu będą mogły skupić się na realizacji podstawowych celów, na przykład usprawnianiu produkcji lub rozwijaniu zakresu usług, nie martwiąc się, iż sprawy informatyczne, na przykład zabezpieczanie danych przed ich utraceniem. Wykasowanie ważnych plików byłoby bowiem niezrównaną stratą, która niewątpliwie niedobrze odbiłaby się na osiąganych wynikach.\nJeśli zamierzasz działać w branży i trudnić się it outsourcingiem, musisz poznać najistotniejsze informacje w tym temacie. Nade wszystko it outsourcing, jak na wstępie nadmieniono, koncentruje się na działaniach informatycznych, tak jak w przypadku firmy ITKontrakt. Zewnętrzne firmy przejmujące niniejsze powinności zobligowane są do świadczenia szeregu usług, które pomogą usprawnić działanie określonego zakładu.\nDo zasadniczych zadań zaliczają się m.in. tworzenie oraz nadzór nad rozbudową sieci informatycznej, sprawdzanie sprzętu będącego własnością przedsiębiorstwa prawnicy (polecamy sprawdź informacje) troska o robienie kopii zapasowych wszystkich informacji, od których jest zależne jego właściwe działanie. Oprócz tego muszą wprawnie rozwiązywać przytrafiające się usterki, które mogłyby zakłócić normalną pracę, a także usuwać wirusy i zajmować się instalowaniem potrzebnego oprogramowania na nowo zakupionych sprzętach. Potencjalnych zadań jest niezwykle dużo, dlatego dobrze jest na początku współpracy uzgodnić wszystkie warunki umowy, aby sprecyzować czym dana firma informatyczna ma się trudnić.\nJedynie dzięki kompletnemu określeniu powinności będzie można bowiem weryfikować stan ich realizacji. Jeżeli w takim razie w przyszłości chciałbyś pracować w tej branży, już teraz warto jest podjąć właściwe działania. W zależności od tego, na jakim etapie edukacji oraz rozwoju zawodowego jesteś, możesz zdecydować się na na przykład rozmaitego rodzaju warsztaty albo studia, które umożliwią ci rozwijać się w tej dziedzinie i uzyskać niezbędną wiedzę. Najistotniejsza jednak jest praktyka, więc jak najszybciej trzeba znaleźć staż w cenionej firmie i uczyć się w praktyczny sposób rozwiązywać różne zadania informatyczne i zacząć nabywać doświadczenie w administrowaniu serwerami lub rozbudowywaniu sieci.\nTags: sieci, szkolenia, kontrola, pliki


Karolina Szostak, Maciej Dowbor i Michał Koterski poprowadzą "Disco pod Gwiazdami" - tvpolsat.info\nKarolina Szostak, Maciej Dowbor i Michał Koterski poprowadzą "Disco pod Gwiazdami"\n W tym roku festiwal „Disco pod Gwiazdami” zawita do Stężycy, która 12 i 13 sierpnia stanie się taneczną stolicą Polski. Gwiazdy polskiej i zagranicznej muzyki dance, pop oraz disco polo zaprezentują w Polsacie i Disco Polo Music swoje przeboje. Wisienką na tanecznym torcie będzie jubileusz zespołu Boys. Koncerty poprowadzą: Karolina Szostak, Maciej Dowbor i Michał Koterski.\nW piątek podczas pierwszego dnia festiwalu scena należeć będzie do polskich muzyków, a „kocham” to słowo, które artyści najczęściej będą powtarzać w swoich utworach. Piosenką „Kochana uwierz mi” koncert otworzy zespół Boys, który należy już do kanonu muzyki tanecznej w Polsce. Grupę Boys w naszym kraju znają wszyscy. Pięć platynowych płyt i dwie złote – tyle wyróżnionych albumów zespół ma na swoim koncie. Muzycy występowali na scenach w całej Europie: Grecji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Belgii, czy Austrii, a za oceanem – dotarli do USA. W ciągu 25 lat swojej działalności wydali 31 płyt długogrających i wraz z widzami Telewizji Polsat oraz stężycką publicznością grupa będzie świętować ćwierćwiecze muzycznej kariery. W dalszej części koncertu Boys zaprezentuje swoje największe przeboje, m.in.: „Chłop z Mazur”, „Jesteś szalona”, utwór o randze hymnu weselnego – „Wolność”, czy „Dlaczego ty mi w głowie zawróciłaś”.\nHity „Jest już ciemno” i „Jak anioła głos” zna chyba każdy. Wykona je oczywiście Feel – zespół, który w ubiegłej dekadzie osiągnął gigantyczną popularność. Muzycy zagrają również najnowszy singiel „Swoje szczęście znam”. Jego premiera odbyła się w kwietniu tego roku, a w połowie czerwca znalazł się on w pierwszej piętnastce najczęściej granych utworów w radiowych rozgłośniach w rankingu ZPAV. Teledysk do tej piosenki został opublikowany w serwisie YouTube pod koniec maja i zanotował już ponad 1,5 mln odsłon.\nW Stężycy usłyszymy także najstarszą formację muzyki dyskotekowej w Polsce, czyli Top One. Podczas „Disco pod Gwiazdami” nie zabraknie szlagierów: „Białego Misia” i „Santa Marii” z wydanego w 1990 roku krążka „Poland Disco”. Natomiast wspólnie z legendą polskiej muzyki rozrywkowej – Tercetem Egzotycznym widzowie będą świętować 50-lecie najsłynniejszego przeboju grupy, pt.: „Pamelo Żegnaj”. Muzykę do niego napisał nieżyjący już założyciel „Tercetu” – Zbigniew Dziewiątkowski, a wokalistka zespołu Izabela Skrybant-Dziewiątkowska z powodzeniem wykonuje go do dziś. W koncercie swoim ciepłym głosem uwiedzie widzów również Eleni, polska piosenkarka greckiego pochodzenia, która zaśpiewa znane wszystkim piosenki: „Na wielką miłość” i „Troszeczkę ziemi, troszeczkę słońca”.\nW Pawle Stasiaku, wokaliście bijącego w latach 80’ rekordy popularności zespołu Papa Dance zakochane były prawie wszystkie ówczesne nastolatki, a hity tej synt’popowej grupy śpiewano dosłownie wszędzie: na dyskotekach, prywatkach, w szkołach, czy na osiedlowych trzepakach. Stasiak, obecnie wokalista formacji Papa D. przypomni piosenki „Gdzie jest Ola” i „Kocham cię” Chłopców z Placu Broni.\nPodczas festiwalu nie może zabraknąć gwiazd muzyki disco polo. Usłyszymy wywodzący się z okolic Płońska MiG, który podczas Andrzejkowego Disco Party z Disco Polo Music obchodził 15-lecie pracy artystycznej i z rąk szefowej kanału Moniki Wojdygi-Makowskiej odebrał z tej okazji pamiątkową statuetkę. Muzycy grupy wykonają „Jak się masz kochanie” i „Wymarzoną”. Z kolei Classic, jeden z najstarszych zespołów tego gatunku muzycznego w Polsce, rozgrzeje atmosferę coverem „Nie płacz Ewka” (Perfect) oraz „Kochać Cię” z repertuaru zespołu KOMBII.\nNiespodzianką wieczoru będzie występ kultowej w latach 90. w Europie niemieckiej formacji eurodance – Fun Factory. Widzowie i publiczność w Stężycy usłyszą najbardziej znane hity zespołu: „I Wanna B With You” i „Celebration”. Wśród artystów koncertu znajdą się także: Antek Smykiewicz, Paula – przypomni „Kocham Cię życie” Edyty Geppert, Bartek Wrona (zaśpiewa m.in: przebój legendarnego, nieistniejącego już boysbandu Just 5), Szymon Wydra & Carpe Diem i Michał Milowicz.\nW sobotę festiwalową sceną zawładną artyści zagraniczni. Widzowie mogą liczyć na niezapomniany show w wykonaniu LayZee aka Mr President – frontmana popularnej w latach 90. niemieckiej grupy Mr President, która podbiła świat muzyki dance i pop. Usłyszymy słynne „Coco Jumbo”, „Happy People”, „Up ‘n’ Away”. Mężczyzna w uniformie, czyli Toni Dawson-Harrison zawita do Stężycy z Captain Hollywood Project. Amerykański muzyk, który swoją młodość spędził służąc w Armii USA i stąd też wziął się jego artystyczny pseudonim (Captain Hollywood) w latach 80. przeprowadził się do Niemiec. Pionier stylu eurodance w muzyce wylansował wiele hitów m.in.: „More And More”, czy „Only With You” i to właśnie je zaprezentuje podczas sobotniego koncertu. Z kolei angielska gwiazda lat 70. i 80., grupa Eruption wykona swoje największe przeboje, m.in.: cover „I Can't Stand the Rain” (5. miejsce na liście w Wielkiej Brytanii) i „One Way Ticket”. Włoska wokalistka Alexia – jedna z najpopularniejszych gwiazd europejskiej muzyki dance ubiegłego wieku zaśpiewa gorące „Uh la la la”, a Fly Project – rumuński zespół tworzący muzykę z pogranicza dance, trance i pop – poderwie do tańca dynamicznymi rytmami hitu „Toca Toca” oraz „Like a Star”. W sobotni wieczór usłyszymy także włoskiego kompozytora i piosenkarza Francesco Napoli, szwedzką wokalistkę popową Velvet i rumuńską piosenkarkę Amnę, której hit „Tell Me Why” zdobył uznanie wśród polskich wielbicieli muzyki dance popowej oraz włoską formację Corona.\nKoncerty „Disco pod Gwiazdami” transmitowane będą 12 sierpnia (piątek) i 13 sierpnia (sobota) o godzinie 20:00 na antenie Telewizji Polsat. A o godzinie 23:15 na dalsze części obu koncertów i równie gorącą zabawę w rytmie najlepszych tanecznych hitów zaprasza kanał Disco Polo Music.\n#polsat #disco polo music #disco pod gwiazdami #maciej dowbor #michał koterski #karolina szostak


Robert Głowacki 22.04.2021 14:40\n'Jeden z dziesięciu' Facebook screen YouTube\n"Jeden z dziesięciu" to bez wątpienia kultowy teleturniej, który gości na antenie Telewizji Polskiej prawie od 27 lat. Mimo wielu nowości pojawiających się w ramówkach, program prowadzony przez Tadeusza Sznuka nieustannie cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród potencjalnych uczestników oraz widzów. Najnowszy wielki finał dostarczył im niemało emocji, a to ze względu na zaskakujące zakończenie gry. Jeden z uczestników w ostatniej chwili pokonał lidera, któremu wydawało się, że zwycięstwo ma już w kieszeni.\nWpadka w TVP. Chodzi o program "Jeden z dziesięciu". Widzowie zniesmaczeni\n"Jeden z dziesięciu". Nieoczekiwany zwrot w wielkim finale\nW ścisłym finale zmierzyło się troje najlepszych uczestników z całej serii: tłumacz z Poznania, Miłosz Młynarz, pracownica administracji, Magdalena Adamiak, a także emerytowany wojskowy, Sebastian Witkowski. Od samego początku liderem rozgrywki był Miłosz Młynarz, który bezbłędnie odpowiadał na pytania i grał na siebie. Jego dobrą passę przerwała pomyłka, dzięki czemu odpowiadać mogła Magdalena Adamiak, która równie dobrze sobie radziła. Patrząc na punktację, emerytowany wojskowy został daleko w tyle i wydawać się mogło, że na dobre może pożegnać się z wygraną. Stało się jednak inaczej.\nZaledwie cztery minuty przed końcem emerytowany wojskowy wreszcie mógł sam się sprawdzić. Ku zaskoczeniu konkurentów, w tak krótkim czasie nie tylko nadrobił straty, ale również zdołał pokonać swoich rywali i wygrać wielki finał.\nPan Sebastian wygrał 40 tysięcy złotych, ale to nie koniec. Ze względu na to, że otrzymał najwięcej punktów w całej serii, dostał bonus w wysokości kolejnych dziesięciu tysięcy! Jak się okazuje, niczego nie można być pewnym do samego końca.\nZOBACZ TEŻ: Lady Ludwika odziedziczy spadek po księciu Filipie. Jest bardzo wyjątkowy. Kim jest 17-latka, która była bliska jego sercu?


Wstęga przecięta. Most w Rogach oficjalnie otwarty\n04.06.2020 16:49 Wiadomości / Miejsce Piastowe\nMa poprawić bezpieczeństwo kierowców i pieszych w centrum Rogów. Most po gruntownej przebudowie został oddany blisko pół roku przed planowanym terminem.\n- Mieszkańcy Rogów bardzo długo czekali na tę inwestycję, która poprawi bezpieczeństwo w centrum miejscowości. Most na pewno usprawni ruch kołowy oraz przejście pieszym - powiedziała podczas oficjalnego otwarcia mostu sołtys Rogów Aneta Dobosz.\nWójt gminy Miejsce Piastowe Dorota Chilik podkreśliła, że tuż za mostem w kierunku Iwonicza jest zejście do szkoły, w pobliżu są kościoły. - Zwężenie na moście powodowało, że nie mogły się minąć dwa samochody. Stwarzało to również niebezpieczeństwo dla pieszych - dodała wójt Dorota Chilik.\nNowy most ma 25 metrów długości i 10 metrów szerokości\nGruntowny remont rozpoczął się w październiku ubiegłego roku. Prace wykonywane były bardzo sprawie, a całą inwestycję udało się zakończyć pięć miesięcy przed planowanym terminem.\n- Około 70 procent robót wykonaliśmy jeszcze w roku ubiegłym. Na ten rok pozostały nam przede wszystkim roboty nawierzchniowe na dojazdach do mostu i na samym obiekcie oraz prace wykończeniowe w obrębie pomostu i w obrębie podpór mostu - powiedział Andrzej Zygar, prezes Zarządu Rejonu Budowy Dróg i Mostów w Krośnie. Krośnieńska spółka wykonywała most w Rogach.\nDługość całkowita mostu po remoncie wynosi 25 m, szerokość 10 m, szerokość jezdni to prawie 6 m, natomiast szerokość chodnika 1,5 m. Nośność została zwiększona do 40 ton.\n- Budowa mostu kosztowała ponad 1,3 mln zł. Powiat Krośnieński otrzymał na to zadanie dofinansowanie w kwocie 1 mln zł z Funduszu Dróg Samorządowych, 300 tysięcy pochodziło z budżetu powiatu a gmina Miejsce Piastowe dołożyła w ostatnim czasie 100 tys. zł - powiedział starosta krośnieński Jan Pelczar.\nSymboliczną wstęgę przecięli starosta krośnieński Jan Pelczar, wicestarosta Andrzej Guzik, wójt gminy Miejsce Piastowe Dorota Chilik, przewodniczący Rady Gminy Wiesław Habrat, sołtys Rogów Aneta Dobosz, Andrzej Zygar – prezes Rejonu Budowy Dróg i Mostów w Krośnie wraz z zastępcą Bartoszem Zdziebą, dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w Krośnie Marek Pepera. Most poświęcił proboszcz parafii Rogi ks. Marek Siedlecki.\nMost w Rogach poświęcił proboszcz parafii Rogi ks. Marek Siedlecki\nJest to druga inwestycja mostowa w powiecie krośnieńskim oddana do użytku w ostatnim czasie. W ubiegłym tygodniu oficjalnie został otwarty most na Wisłoku w Odrzykoniu.\n- W gminie Wojaszówka mamy jeszcze jeden most na drodze powiatowej łączącej Wojaszówkę i Łączki Jagiellońskie, który wymaga również szybkiej przebudowy ze względów bezpieczeństwa - dodał starosta krośnieński.\nPowiat krośnieński przygotowuje dokumentacje na kolejne inwestycje drogowe i prawdopodobnie w niedługim czasie będą składane wnioski o dofinansowanie. Remontu wymaga między innymi droga powiatowa Rogi - Iwonicz za mostem w kierunku Iwonicza.\n- Nie wiem, czy akurat w pierwszej kolejności na ten odcinek drogi złożymy wniosek, bo uważam, że ważniejszy jest odcinek w gminie Miejsce Piastowe od ul. Dworskiej do Wrocanki z betonowym mostem, który jest bardzo niebezpieczny. Będziemy go chcieli przebudować w takim standardzie jak w Rogach. Być może nabór do Funduszu Dróg Samorządowych będzie ogłoszony w lipcu lub sierpniu i zgłosimy to jako pierwsze zadanie do dofinansowania - stwierdził starosta Jan Pelczar.\nDodał też, że w przypadku drogi Rogi - Iwonicz, powiat jest na etapie poszerzenia dokumentacji, by można było też wykonać ścieżkę rowerową, o co postulowali mieszkańcy Iwonicza.\n08-06-2020 00:26 32 38\n@Wiktor, też mnie to ciekawi. Niektóre obietnice są nie do zrealizowania...\n07-06-2020 15:01 38 32\nJa tam po prawdzie nie popieram przecinaczy, ale jeśli som osoby które powinny być aaaa i ch nie było to zrob ić z drugiej strony mostu jeszcze jedno vis a vis otwarcie z tymi co powinni być a ich nie było\n07-06-2020 13:17 40 30\nDo Krystyna .Z całym szacunkiem w PRL jak otwierali to były to potężniejsze inwestycje.\n07-06-2020 13:12 41 31\nGość dziękuję za uświadomienie . Nigdy bym na to nie wpadł:).\n07-06-2020 02:33 32 42\nWłaśnie, co z obietnicami Pani Wójt?\n06-06-2020 20:32 44 34\n@SOMGORSI, ludziom zapewne chodzi o obecną inwestycję(stary most zburzono, przypuszczam, że ktoś miał na myśli osoby, dzięki którym zbudowano nowy most).\n06-06-2020 20:04 45 30\nPo komentarzach widać, że Pani Chilik ma bardzo małe poparcie. Bardzo, mnie to cieszy! KIEDY POWSTANIE HOPSICJUM W NIŻNEJ ŁĄCE??? ???, KIEDY POWSTANIE STADION W GŁOWIENCE??????????? CZEKAMY!!!!!!!!!!!! Pora zacząć się pakować, kolejne wybory raczej będą przegrane.\n06-06-2020 18:31 40 30\nJeśli iść tym tokiem myślenia to powinno zaprosić się jeszcze te osoby, które wybudowały stary most.\n06-06-2020 15:34 39 35\nZgadzam się z @Ech. Czy tak trudno zrozumieć, ze osoby, dzięki którym w ogóle powstał owy most, zostały "olane " i nieslusznie pominięte?\n06-06-2020 10:59 34 38\nDo Ech. Jakie zasługi?Jak napisałem dostają za to pensje.A most jest naprawdę potężny.Mój ojciec pracował przy budowie zapory w Solinie i Sieniawie, o mało nie przypłacił tego życiem. To są obiekty, a nie jakiś tam mostek.\n05-06-2020 23:13 41 40\nDo @SOMGORSI, nie, nikt z nich nie robi tego społecznie, aczkolwiek większość osób ma przeświadczenie, że osoby, które naprawdę mają zaslugi, co do budowy tego mostu, zostały w bardzo niekulturalny sposób pominięte... Stąd należy im się ogromy ukłon i słowa uznania. Dlaczego mamy ich nie docenić? Lepsze to niż zachowanie władz gminy Miejsce Piastowe...\n05-06-2020 17:08 33 47\nJest radny z Głowienki, a gdzie radni z Rogów? Komuś nie pasują.\n05-06-2020 15:30 39 40\nDrogi nadal nie posprzątane w gminie mp\n05-06-2020 14:45 34 41\nLudzie jakie k....a ukłony w stronę kogokolwiek. Czy oni to robią społecznie. Ciężkie pieniądze zarabiają.Jak ja idę do pracy to nikt mi się nie kłania. Przestańcie więc pieprzyć,kto ma większe zasługi. Po wojnie ludzie odbudowywali kraj ze zniszczeń za darmo i nikt się im nie kłaniał.\n05-06-2020 13:16 41 44\nUkłon również w stronę Pana Mercika, który wtedy był czlonkiem zarządu powiatu i zrobił wiele przy budowie tego oto mostu.\n05-06-2020 11:56 35 42\nRadną powiatową z tej Gminy jest także Pani Teresa Sirko. Na pewno ma większe zasługi dla realizacji tej inwestycji niż pan Lenik.\n05-06-2020 11:19 40 36\nOczywiście, jak zwykle wstęgę chcą przecinać Ci, którzy wcale nie wnieśli najwięcej do danego projektu...\n05-06-2020 10:08 37 40\nCiekawe jak odniesie się do tego Sanepid.Bez maseczek i bez odstępów 2m.Czekamy na reakcję tej bezstronnej instytucji????\n05-06-2020 09:08 32 40\nWłaśnie, przecięciem widocznej wstęgi powinny zająć się osoby, które najwięcej wniosły w tę budowę.\n05-06-2020 07:57 25 47\n"Bareja wiecznie żywy", "PRL bis" - "słuszną linię ma ta nasza władza", a ta z Miejsca Piastowego coraz słuszniejszą.


rolety (15), architekt (19), farby (8), budownictwo (9), kinkiety (10), domy (9), okna pcv (10), usługi budowlane (11), mieszkania (13), Kostka brukowa (10), projekty domów (12), alarmy (9), wykończenia wnętrz (9), automatyka (11), kostka granitowa (10), Projektowanie wnętrz (11), meble (11), lampy (9), żyrandole (9), Aranżacja wnętrz (13)\nJest to strona internetowa firmy Promis. Firma ta zajmuje się wytwarzaniem a także renowacją posadzek przemysłowych. W ofercie przedsiębiorstwa dostępne są posadzki epoksydowe, betonowe i cienkowarstwowe a remonty posadzek. Dodatkowym profilem działalności firmy jest wykonywanie izolacji metodą iniekcji. W ofercie dostępne są iniekcje wzmacniające, uszczelniające i sklejające. Na stronie znajdują się informacje dzięki którym można nawiązać kontakt z firmą, dowiedzieć się jakie aktualnie wykonywane są prace a także wysłać swoje CV.\nposadzki, posadzki epoksydowe, żywiczne, iniekcje, betonowe, remonty posadzek, promis, posadzki przemysłowe


Co zrobi Microsoft?\nW ubiegłą sobotę minął ostateczny termin jaki Microsoft dał Yahoona zaakceptowanie oferty przejęcia. Obie firmy od tego czasu nieprowadzą ze sobą żadnych rozmów.\nPotwierdził to główny prawnik koncernu z Redmond Brad Smith,dodając, że jak na razie obie strony nie zaplanowały też żadnychspotkań w najbliższych dniach - informuje serwis NYTimes.com.\nNastępny ruch należy do Microsoftu. Dając do 26 kwietnia czasYahoo, firma ostrzegała, że jeśli jej propozycja nie zostanieprzyjęta, skieruje swoją ofertę bezpośrednio do udziałowców, byćmoże po niższej cenie. Z kolei w ubiegłą środę CEO Microsoftu SteveBallmer oświadczył, że możliwe jest wycofanie się jego firmy ztransakcji.\nWcześniej zarząd Yahoo dwukrotnie odrzucił propozycję Microsoftuuznając ją za zbyt niską. Początkowa oferta koncernu z Redmond byławarta 44,6 miliarda dolarów, ale w związku ze spadkiem kursu akcjiteraz szacuje się ją na 42,1 miliarda dolarów.\nWedług analityków najbardziej prawdopodobna jest próba wrogiegoprzejęcia Yahoo przez Microsoft, co skłoni internetową firmę dorozpoczęcia rozmów negocjacyjnych.\nDołącz do dyskusji: Co zrobi Microsoft?