Chrześcijaństwo i Miłosierdzie idą razem - MILOSIERDZIE.PL\n„Nic nie jest człowiekowi tak potrzebne, jak Miłosierdzie Boże” – mówił św. Jan Paweł II w Łagiewnikach w 1997 roku. Od tego czasu słowa te nie tracą na aktualności, co więcej – zdaje się, że dziś, w niespokojnych czasach, nabierają szczególnej mocy. Jakim znakiem dla podzielonego, skonfliktowanego i pogrążonego w lęku przed terrorem świata są krakowskie Łagiewniki?\nMyślę, że trzeba dopowiedzieć, że Ojciec Święty mówiąc o tej tajemnicy przed 20 laty ukazał istotny sens miłosierdzia wyjaśniając, iż jest to „miłość łaskawa, współczująca, wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga”. Z jednej strony ludzka słabość, bezradność oraz poczucie lęku, z drugiej zaś - potęga Bożej miłości, która daje człowiekowi nadzieję, pomaga z ufnością patrzeć ku przyszłości. Wyjątkowym dopełnieniem tego przesłania było orędzie wygłoszone podczas kanonizacji Siostry Faustyny na przełomie tysiącleci oraz dwa lata później ostatnia pielgrzymka Jana Pawła II do Polski. Papież ukazał nam wówczas Boże Miłosierdzie jako niezawodne źródło nadziei, ale dodał, że jest konieczne, „aby ludzkość, podobnie jak niegdyś apostołowie, przyjęła dziś w wieczerniku dziejów Chrystusa zmartwychwstałego, który pokazuje rany po ukrzyżowaniu i powtarza: Pokój wam! Trzeba, aby ludzkość pozwoliła się ogarnąć i przeniknąć Duchowi Świętemu, którego daje jej zmartwychwstały Chrystus. To Duch leczy rany serca, obala mury odgradzające nas od Boga i od siebie nawzajem, pozwala znów cieszyć się miłością Ojca i zarazem braterską jednością”. To jest przesłanie ponadczasowe, do którego musimy wciąż dorastać.\nPodobnie jak w reformie szkolnictwa potrzebne jest szukanie nowych sposobów dotarcia do młodego pokolenia z bogactwem wiedzy, tak w wymiarze religijnym konieczne jest również poszukiwanie nowych dróg docierania nie tylko do umysłów, lecz nade wszystko do serc i sumień, które tak często są poranione słabością, grzechem, prowadzącym do bezsensu oraz negowania wszystkiego, czego nie można w sposób empiryczny udowodnić. Stąd już podczas I Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski pojawiło się w Mogile stwierdzenie o potrzebie „nowej ewangelizacji”. Wówczas wydawało się to jakby na wyrost, a dziś widzimy już jasno, że było to spojrzenie proroka, który patrzył o wiele dalej, bo uważnie wsłuchiwał się w bóle oraz dramaty różnych narodów, w tym również własnego narodu, dla którego pragnął szczęśliwej i trwałej przyszłości; przyszłości budowanej na sprawdzonym od tysiąca lat fundamencie ewangelicznej prawdy i miłości. Treść Dobrej Nowiny pozostaje wciąż ta sama, ale potrzebny jest nowy zapał apostolski oraz umiejętność korzystania z tych narzędzi komunikacji, którymi dysponuje współczesny świat.\nPielgrzymki trzech papieży do krakowskich Łagiewnik to niezwykłe trzy odsłony tej samej tajemnicy. Kluczem do zrozumienia pontyfikatu Jana Pawła II jest Boże Miłosierdzie – jak mówił jego następca na stolicy św. Piotra. Boża Opatrzność związała Karola Wojtyłę z tą tajemnicą od najmłodszych lat. Podczas wojny oraz niemieckiej okupacji szukał tu nadziei nie tylko dla siebie, lecz również dla zniewolonego narodu. Kiedy rozpoznał w sercu głos powołania kapłańskiego, poznał bliżej postać i posłannictwo Siostry Faustyny, miał świadomość, że tego bogactwa nie może zatrzymać tylko dla siebie. Jako papież napisał encyklikę o Bożym Miłosierdziu Dives in misericordia, dokonał beatyfikacji, a później kanonizacji Faustyny Kowalskiej oraz całej rzeszy ludzi o miłosiernych sercach, również tych, którzy dojrzewali na polskiej ziemi, jak choćby: królowa Jadwiga, brat Albert Chmielowski, Rafał Kalinowski, Maksymilian Kolbe, Aniela Salawa, czy podczas ostatniej pielgrzymki: ks. Jan Balicki, s. Sancja Szymkowiak, o. Jan Beyzym i abp Zygmunt Szczęsny Feliński. Dokonując w Łagiewnikach konsekracji nowej świątyni Jan Paweł II zawierzył cały świat Bożemu Miłosierdziu, prosząc swoich rodaków, by stawali się wiarygodnymi apostołami Jezusa Miłosiernego.\nTak, ale było to miłosierdzie wymagające! Już samo przesłanie: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” jest wezwaniem do trudu kształtowania swego umysłu, woli i serca w duchu miłosierdzia, a więc w duchu prawdy, przebaczenia, wzajemnej miłości. Pielgrzymka Miłosierdzia od sanktuarium św. Jana Pawła II na Białych Morzach do Bramy Miłosierdzia przy bazylice Bożego Miłosierdzia była dla młodych czasem osobistej refleksji, wyciszenia, rozmodlenia, a nade wszystko otwarcia na to, co pragnie przekazać Jezus Miłosierny, który tak bardzo uważnie, z miłością spogląda nie tylko w oczy, ale i w serce człowieka. Dlatego papież Franciszek zachęcał: „Drodzy młodzi, Jezus Miłosierny, przedstawiony w wizerunku, czczonym przez lud Boży w Jemu poświęconym sanktuarium w Krakowie, czeka na was. On wam ufa i na was liczy! Ma tak wiele do powiedzenia każdemu i każdej z was”. Uderzała atmosfera niezwykłej życzliwości, chęci pomocy, radości, odważnego dzielenia się wiarą z innymi.\nTak się składa, że co roku jedną z pierwszych pielgrzymek przed Niedzielą Miłosierdzia jest Pielgrzymka Przedszkolaków, które przybywają z „Promyczkami Dobra”, by wyrazić swoją wdzięczność i radość wobec Jezusa Miłosiernego. Piękną tradycją poprzez niemal cały maj i czerwiec są pielgrzymki dzieci pierwszokomunijnych, które przybywają ze swoimi rodzicami, katechetami oraz wychowawcami, by podziękować za możliwość pełnego uczestnictwa we Mszy świętej i przyjęcia Jezusa do swojego serca. Niektóre szkoły obrały sobie to miejsce na uroczystą inaugurację lub zakończenie roku szkolnego. W auli Jana Pawła II odbywają się liczne spotkania, konkursy, występy, w których uczestniczy również młode pokolenie uczniów Jezusa, kształtując w sobie „wyobraźnię miłosierdzia”.\nTu warto wspomnieć o comiesięcznych spotkaniach „Dla nas i całego świata”, które zaczęły się jeszcze przed ŚDM. W tym roku zaproszeni wybitni rekolekcjoniści z Polski i świata dzielą się swoimi doświadczeniami wiary w oparciu o dary Ducha Świętego. To On – Duch Prawdy i Miłości jest dla młodego człowieka najlepszą gwarancją, że z Jego pomocą może przezwyciężyć te lęki, które wynikają z poczucia bezradności, osamotnienia, braku akceptacji w rodzinie czy w grupie rówieśników, czy wprost z atakami szatana, który uderza w najsłabszy punkt i zwykle w najmniej spodziewanym momencie. Jedynie Boże Miłosierdzie może w pełni zaspokoić najgłębsze pragnienia i tęsknoty ludzkiego serca, a więc pragnienie szczerej, wiernej miłości, pokoju, radości, a zarazem wskazać drogę do prawdziwego szczęścia.\nJak zwykle na pierwszy plan wysuwają się intencje błagalne o zdrowie, szczęśliwy przebieg operacji, pomyślne zdanie egzaminów, trafne rozpoznanie swego powołania, ale coraz częściej pojawiają się również intencje dziękczynne: za odzyskany skarb wiary, za ocalenie z wypadku, za szczęśliwe urodzenie dziecka, za dar ojcostwa i macierzyństwa. Dla mnie bardzo wymowne są powtarzające się, choć nietypowe intencje: o świętość, pokorę, dary Ducha Świętego, a także o nawrócenie grzeszników całego świata i za konających, za dusze w czyśćcu cierpiące i o pokój na świecie. Świadczą one o dużej dojrzałości duchowej osób, które myślą nie tylko o sobie, lecz noszą w sercu radości i troski całego świata.\nPrzede wszystkim kolejki do konfesjonałów, gdzie codziennie trwa dyżur, od rana do wieczora, by wierni mogli – jak mówił św. Jan Paweł II – stanąć przed Bogiem w Duchu i prawdzie. Spełniają się jego prorocze słowa, które wypowiedział podczas konsekracji: „Będą przychodzić tu z ufnością, jaka towarzyszy każdemu, kto z pokorą otwiera swe serce na działanie miłosiernej miłości Boga - tej miłości, której największy grzech nie zdoła przezwyciężyć. Tu w ogniu Bożej miłości ludzkie serca pałać będą pragnieniem nawrócenia, a każdy, kto szuka nadziei, znajdzie ukojenie”. Drugim miejscem jest kaplica Wieczystej Adoracji, do której wierni przybywają o różnych porach dnia i nocy, aby w ciszy serca stanąć przed Bogiem i w sposób najbardziej osobisty porozmawiać z Panem Jezusem o swoim życiu, codziennej pracy, przeżywanych dramatach czy podzielić się radościami życia małżeńskiego, rodzinnego. Nad monstrancją płonie Ogień Miłosierdzia, zapalony i pobłogosławiony przez Jana Pawła II w prywatnej kaplicy na Watykanie i przywieziony do Łagiewnik, aby zapalał serca pielgrzymów ogniem miłości i wdzięczności względem Boga oraz ogniem wzajemnej miłości, zdolnej do czynów miłosierdzia wobec bliźnich.\nBardzo szczęśliwie się złożyło, że przeżywamy teraz czas, któremu patronuje św. Brat Albert Chmielowski – Brat naszego Boga. Przez niego Bóg przypomniał nam ważne przesłanie, że chrześcijaństwo i miłosierdzie idą razem. Mówił o tym przed 50 laty kard. Karol Wojtyła, ukazując jego piękną postać i bogactwo ducha. On wiedział, że św. Brat Albert przynosi odpowiedź na ludzkie biedy, że jest potrzebny polskiej ziemi, bo „przecież to jest ten człowiek, który tak bardzo zbliżył się do Bożego majestatu, że musiał runąć na kolana, a kiedy podniósł wzrok, ażeby zobaczyć przed kim klęczy, to wówczas dostrzegł, że klęczy przed Chrystusem w tym najnędzniejszym, najbardziej wydziedziczonym moralnie i społecznie człowieku”. To właśnie papież podkreślał, że ta „wielka sprawa naszych dni” to właśnie miłosierdzie i chrześcijaństwo, i że nie da się tego oddzielić, bo bez miłosierdzia nie ma chrześcijaństwa. Nie dziwi nas zatem przesłanie, jakie otrzymała Siostra Faustyna pytając Pana Jezusa właśnie o to, jak ma pełnić miłosierdzie względem bliźnich. Powiedział jej wprost: „Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: pierwszy – czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa; w tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia i jest niezbitym dowodem miłości ku mnie”. (Dz. 742). Do takiej postawy musimy stopniowo dorastać – jak Brat Albert i Siostra Faustyna – w blasku Bożego Miłosierdzia.\nTa misja jest stale aktualna. Sprecyzował ją św. Jan Paweł II już przed 15 laty, kiedy mówił do nas: „Trzeba tę iskrę Bożej łaski rozniecać. Trzeba przekazywać światu ogień miłosierdzia. W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście!” i powierzył to zadanie Kościołowi w Polsce i Krakowie. Jest to zadanie bardzo wymagające. Poprzez modlitwę, głoszenie orędzia o Bożym Miłosierdziu, posługę duszpasterską, stworzenie przestrzeni refleksji dla różnych grup i wspólnot staramy się budować Dom, w którym jest miejsce dla każdego, kto ma choćby odrobinę dobrej woli, aby w to wspólne dzieło się włączyć. Apostolat Miłosierdzia działa poprzez Poradnię Miłosierdzia, wolontariat, Dzieło Duchowej Adopcji, Nieustanną Koronkę za Cierpiących i Konających, światową krucjatę w obronie dzieci nienarodzonych, grupę rodziców po utracie dziecka, Stowarzyszenie Faustinum. Naszym pragnieniem jest także stworzenie prężnej grupy modlitewnej, która będzie żywym płomieniem serc trwających przy Jezusie, choćby tę ewangeliczną „jedną godzinę” w kaplicy Wieczystej Adoracji. Jeśli każde dobre dzieło będzie zanurzone w tym oceanie Bożej Miłości, to chrześcijaństwo i miłosierdzie pójdą razem, przynosząc tak bardzo upragnione owoce prawdziwego pokoju, wzajemnej miłości, umiłowania Bożej prawdy i szacunku dla każdego człowieka.


Modernizacja poszycia dachu świetlicy wiejskiej w miejscowości Grabie - Blisko Krakowa - Lokalna Grupa Działania\nModernizacja poszycia dachu świetlicy wiejskiej w miejscowości Grabie\nW okresie od 13 maja 2013 r. do 22 sierpnia 2014 r. Stowarzyszenie Przyjaciół Grabia zrealizowała mały projekt pt. „Modernizacja poszycia dachu świetlicy wiejskiej w miejscowości Grabie”.\nCelem realizacji projektu jest rozwijanie aktywności społeczności lokalnej poprzez modernizację poszycia dachu świetlicy wiejskiej w miejscowości Grabie.\nWnioskowana kwota dotacji: 24 080,00 zł.\nW ramach realizacji projektu przeprowadzono prace polegające na demontażu 350 m2 starego poszycia dachowego i montażu 350 m2 nowego poszycia dachowego. Dzięki wymianie poszycia dachu znacznie wzrósł komfort i bezpieczeństwo korzystania z pomieszczeń świetlicy wiejskiej i poprawiły się warunki sprzyjające rozwojowi aktywności mieszkańców Grabia i okolic. Wzrósł komfort podczas organizowanych przedsięwzięć, tj. zebrania wiejskie, spotkania mieszkańców, zajęcia dla dzieci i młodzieży. Odnowiony dach i sufit gwarantują bezpieczeństwo osobom przebywającym wewnątrz.


W swoim wystąpieniu Pan ppłk Miazga poruszył szereg interesujących zagadnień związanych z historią i aktualnymi zasadami pełnienia służby terytorialnej zwracając szczególną uwagę na fakt, iż ma ona charakter ochotniczy, co daje możliwość realizacji pasji i zainteresowań osobom szczególnie związanym z problematyką obronności i bezpieczeństwa Państwa. Zainteresowanie studentów wzbudziła też informacja, iż tylko 3-4% osób służących w WOT to osoby bezrobotne. W dalszej części spotkania Dowódca batalionu WOT scharakteryzował elementy logistki występujące na tym szczeblu dowodzenia i przedstawił ocenę współpracy pomiędzy batalionem WOT a organami terytorialnego systemu zaopatrywania logistycznego jednostek opartym na WOG i jednostkach pełniących funkcję WOG.\nPodsumowując swoje wystąpienie oraz konkludując treść zadawanych pytań Pan ppłk Miazga wskazał, iż WOT do nowy i dynamicznie rozwijający się rodzaj Sił Zbrojnych otwarty zarówno na inne poglądy i idee jaki nowe technologie.\nKolejne zajęcia w przedstawionym powyżej trybie odbędą się w dniu 3.12. 2019 w Sali E11 w godz. 8.50-11.30 a naszym kolejnym gościem będzie Pan mgr inż. Sławomir SOBCZAK z Wojskowego Centralnego Biura Konstrukcyjno-Technologicznego w Warszawie. Obszar tematyczny spotkania to ,,ZARZĄDZANIE PROCESAMI-ASPEKTY PRAKTYCZNE’’\nPonownie SERDECZNIE ZAPRASZANY też na spotkanie studentów innych kierunków, specjalności ze wszystkich jednostek organizacyjnych Uczelni .\nZa stronę organizacyjną i moderowanie zajęć odpowiada dr Bogumił ZNOJEK, Katedra Logistyki p. 258 budynek A.


• Singapur: sekrety zadziwiających sukcesów Warszawa Wydarzenie\nWarszawa > Singapur: sekrety zadziwiających sukcesów - wydarzenie w WarszawieWarszawa: Wydarzenia, Imprezy, Koncerty, Warsztaty, Wystawy, Atrakcje\nData: 25 maja 2017 (czwartek) - 18:00 Miejsce: Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy\nSingapur: sekrety zadziwiających sukcesówOd biednego postkolonianlnego miasta-państwa do ważnego centrum finansowego Azji i jednego z najbogatszych państw świata. Co zaważyło na sukcesie tej małej, wielorasowej wyspy? Jak Singapur funkcjonuje dzisiaj wewnętrznie i na arenie międzynarodowej? Jak kształtują się jego stosunki z naszym krajem? Powyższe tematy analizować będą polscy dyplomaci, którzy tam rezydowali: amb. Ksawery Burski (w latach 1998-99), amb. Waldemar Dubaniowski (w latach 2008-2012) oraz Michał Kołodziejski, Dyrektor Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ. Moderatorem dyskusji bedzie prof. Krzysztof Gawlikowski.\nKiedy Singapur, będący pierwotnie kolonią brytyjską, uzyskał w 1965 roku niepodległość - było to biedne, zacofane, post-kolonialne miasto-państwo. PKB na głowę wynosiło nieco ponad 500 USD, połowa ludności była niepiśmienna, a jedna trzecia żyła w strasznej nędzy. Trapiły je jeszcze konflikty etniczno religijne, a wokół trwała konfrontacja zimnowojenna, w Azji wręcz zbrojna. Singapur był wtedy ważnym portem dla floty amerykańskiej na Pacyfiku.\nJeśli pamiętać, że jego ludność liczy zaledwie 5,5 mln ludzi i jest to mała wysepka, która wszystko musi importować, poczynając od wody - docenimy ten sukces. Większość jego ludności stanowią Chińczycy (prawie 75%), ponadto mieszkają tam Malajowie (13%) i Indusi (9%), jest też odrobina białych jako "czwarta rasa" (zwanych "Kaukazczykami"). Choć wielorasowy, Singapur występuje jako centrum chińskiej emigracji w Azji Południowo-Wschodniej.\nJako podstawę swojej ideologii państwowej przyjęto tam Pięć Wspólnych Wartości (Five Shared Values) wyraźnie nawiązujących do konfucjanizmu. Na ich czele postawiono zasadę: "Naród ma pierwszeństwo przed wspólnotami, a społeczeństwo przed jednostkami". Dalej podaje się, że rodzina jest podstawowym podmiotem społecznym, a jednostki powinny otrzymywać wsparcie wspólnot; wychwala się działania na zasadzie konsensu, a potępia wszelkie konflikty i wychwala harmonię społeczną. Jako podstawowe zasady ustrojowe przyjęto merytokrację oraz utrzymywanie dobrego porządku. Singapur stał się nawet wzorem dla Chin reformowanych przez Deng Xiaopinga\nO CYKLU SPOTKAŃ "AZJATYCKIE DYLEMATY"\n"Jest to pierwsza od wielu lat prezentacja publiczna różnych problemów współczesnej Azji, jej relacji z Polską i światem. Cały kurs może dać zupełnie niezłą orientację osobom interesującym się tym kontynentem, studentom sinologii oraz stosunków międzynarodowych" - mówi prof. dr hab. Krzysztof Gawlikowski, Dyrektor Centrum Cywilizacji Azji Wschodniej Uniwersytetu SWPS.\nNa zaproszenie Biblioteki Publicznej na ul. Koszykowej, popularnego miejsca spotkań i debat, nasze Centrum Cywilizacji Azji Wschodniej Uniwersytetu SWPS przygotowało merytorycznie cykl publicznych debat panelowych i prelekcji o Azji Wschodniej pt. "Azjatyckie dylematy". Dotyczą one stosunków międzynarodowych tego kraju, spraw wewnętrznych oraz stosunków z Polską.\nPocząwszy od stycznia 2014 r. regularnie odbywały się spotkania w ostatni czwartek miesiąca pt. "Chiny - nowa potęga". Nowy cykl pt. "Azjatyckie dylematy" przybliży problemy Azji we współczesnym świecie.\nul. Koszykowa 26/28 gmach im. St. Kierbedziów, wejście F, sala konferencyjna\nWięcej informacji: https://swps.pl/warszawa/aktualnosci/170-archiwum/warszawa-aktualnosci/15772-singapur-sekrety-zadziwiajacych-sukcesow\nSingapur: sekrety zadziwiających sukcesów25 maja 2017 (czwartek), źródło: Facebook Wybrane wydarzenia i imprezy w najbliższych dniach


Hintertux Pow(d)er Week\nGaleria - Hintertux Pow(d)er Week\npoprzednie zdjęcie 2 / 78 następne\nHintertux Pow(d)er Week fot. skionline.pl/M.Onichimowski\npoprzednie zoom indeks 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ... 78 następne\nWiadomości: Jeśli majówka - to tylko na lodowcach\nNic tak nie poprawia humoru narciarza jak myśl, że kiedy u nas wiosna w natarciu, w wyższych partiach Alp zima trwa na całego. Pod wieloma względami jest to najlepsza pora na wyjazd - długi dzień, sprzyjająca temperatura nawet na dużej wysokości, zazwyczaj bardzo dobre warunki, a przy tym nierzadko tańsze karnety. Dlatego nie dziwi fakt, że jak co roku, wielu narciarzy z Polski wybierze się na majówkę właśnie na lodowce, przeważnie do Austrii i Włoch. Przed zbliżającym się długim weekendem, przygotowaliśmy dla Was krótką "ściągawkę" na ten temat.\nRelacje: Polish Pow(d)er Week - wielkie otwarcie sezonu na lodowcu Hintertux\nMiędzy 21 - 28 października na lodowcu Hintertux w Austrii odbędzie się 2. edycja Polish Pow(d)er Week - imprezy inaugurującej sezon narciarski 07/08.\nGaleria: The Polish Pow(d)er Week - Hintertux`07\nRelacje: The Polish Pow(d)er Week in Hintertux 2007\nDrodzy miłośnicy Alp, w dniach od 28.04 - 05.05.07 na lodowcu Hintertux już po raz drugi odbędzie się WIELKA POLSKA MAJÓWKA.\n* szczegółowy program imprezy\n* pakiety pobytowe\n* zapytania ofertowe\n* zamówienia karnetów narciarskich\n* uwaga konkurs!\nWiadomości: Hintertux Pow(d)er Week: otwarcie sezonu na lodowcu\nW dniach 18 - 22 października na Hintertux, malowniczo położonym lodowcu, wznoszącym się nad doliną Zillertal odbyła się rozpoczynająca sezon impreza narciarska - "wydłużony polski weekend".


Eksperymenty neurofizjologów, świadczące rzekomo o tym, że przebywanie poza ciałem stanowi iluzję i jest rezultatem zaburzeń pracy mózgu, wbrew twierdzeniom ich autorów w rzeczywistości nie są w stanie niczego udowodnić. Wskutek konsekwentnego lekceważenia przez naukę sfery ludzkiej duchowości tak naprawdę są one przykładem odkryć pozornych, które w obliczu kolejnych pojawiających się pytań grzęzną w zaułku bez wyjścia.\nPrzed kilkoma miesiącami – w ślad za periodykiem Science – światowa, w tym także polska prasa triumfalnie doniosła o wynikach eksperymentów przeprowadzonych przez dwa zespoły naukowców: brytyjskiego University College w Londynie oraz Ecole Politechnique Federale w szwajcarskiej Lozannie nad zjawiskiem OBE (out-of body experience), czyli przebywania poza ciałem. Ich rezultaty, jak z zachwytem obwieszczono, wskazują, iż mamy tu jedynie do czynienia z iluzją, swego rodzaju wirtualną rzeczywistością stanowiącą efekt nieprawidłowej interpretacji przez mózg bodźców wzrokowych.\nSkąd taki wniosek? Odwołajmy się do dwóch publikacji na ten temat, zamieszczonych w polskich gazetach: Rzeczpospolitej oraz Dzienniku, w których notabene ujawniły się interesujące skądinąd niuanse werbalne, odnoszące się do oceny wspomnianego zjawiska.\nNa początek cytaty z Rzepy (Poza ciałem, lecz wewnątrz umysłu, autor Piotr Kościelniak, nr z 24 sierpnia ub. r.) informującej na wstępie, iż wrażenie przebywania poza ciałem jest najczęściej następstwem użycia narkotyków, udaru mózgu lub napadu epileptycznego, niekiedy zaś stanu bliskiego śmierci, a przy okazji serwującej nonsensy w rodzaju stwierdzenia, iż parapsycholodzy i paranaukowcy wolą tłumaczyć ów fenomen m. in. telepatią (sic!).\nTo nie powstrzymało jednak dr. Ehrssona, który postanowił przeprowadzić badania z wykorzystaniem sprzętu do wirtualnej rzeczywistości. Naukowcy posadzili zdrowych, świadomych uczestników eksperymentu na krześle na środku pokoju i założyli im okulary. Obraz na wyświetlaczach pochodził z kamer umieszczonych za plecami ludzi – widzieli oni zatem trójwymiarowy obraz swoich pleców … Aby jeszcze udoskonalić iluzję, dr Ehrsson dotykał plastikowym prętem klatki piersiowej ludzi – zarówno tej prawdziwej, jak i wirtualnej. Badani potwierdzili później, że czuli wyraźnie dotyk – choć tylko widzieli przez kamery pręt zbliżający się do „wirtualnego ja”.\nAby sprawdzić, czy uczestnicy nie oszukują, zespół dr. Ehrssona wykonał prosty test. Jeden z naukowców wziął młotek i … zamachnął się nim tak, jakby chciał uderzyć „wirtualne ciało” pod kamerami. Pomiary przewodnictwa elektrycznego skóry wykazały gwałtowne emocje uczestników – naprawdę się przestraszyli. Według naukowców to dowód na to, że utożsamiali się z wirtualnym ciałem.\n– Eksperyment sugeruje, że perspektywa pierwszej osoby jest niezwykle istotna dla doświadczenia swojego ciała. Innymi słowy czujemy, że jesteśmy tam, gdzie są nasze oczy – tłumaczy dr Ehrsson.\nWirtualną rzeczywistością – czytamy nadal – posłużył się również drugi zespół, kierowany przez Szwajcara Olafa Blanke. Eksperyment miał podobny przebieg z taką różnicą, że obrazy pokazywane badanym były przerabiane przez komputer.\nRezultaty tych testów – to już własne dywagacje Rzeczpospolitej – raczej nie zachwycają zwolenników parapsychologii. Ehrsson i Blanke uważają, że doświadczenia pozacielesne są wynikiem zaburzeń w kojarzeniu bodźców wzrokowych oraz pochodzących z innych zmysłów. Pokrywa się to z wcześniejszymi wynikami Blankego, któremu powiodło się wywołanie OBE przez elektryczną stymulację obszaru ciemieniowo-skroniowego odpowiedzialnego m. in. za integrację czucia, ruchu oraz wzroku.\n– Upośledzenie pracy mózgu uniemożliwiające poprawną interpretację bodźców zmysłowych może być odpowiedzialne za część przypadków doświadczeń poza ciałem – mówi dr Ehrsson.\nNieco inaczej referuje cały problem Dziennik Polska. Świat. Europa (wydanie opatrzone tą samą datą, artykuł Małgorzaty Minty Duch może wyjść z ciała):\n– W czasie studiów często zastanawiałem się, co by się stało, gdyby nasze oczy znajdowały się kilka metrów od ciała, np. w innej części pokoju, i gdybyśmy patrzyli na siebie z zewnątrz – opowiada dr Henrik Ehrsson, neurolog z University College London. – Czy nasze „ja” znajdowałoby się tam, gdzie punkt widzenia, czy też zostałoby w ciele?\nOdpowiedzi na to pytanie dostarczył eksperyment, w którym wzięło udział kilkanaście kobiet i mężczyzn w wieku 19 – 32 lat. Aby przenieść ich „ja” poza ciało, brytyjski uczony posłużył się prostym trikiem. Dał ochotnikom gogle do wirtualnej rzeczywistości, czyli okulary, które zamiast szkieł mają panoramiczne ekrany wypełniające całe pole widzenia. Następnie dwa metry za plecami badanych ustawił kamery. Kamera znajdująca się po lewej stronie przekazywała obraz do lewego monitora gogli, a ta po prawej – do prawego. W ten sposób ochotnicy widzieli własne plecy – tak jakby znajdowali się kilka kroków …od siebie.\nDzięki odpowiedniemu ustawieniu sprzętu obraz widziany przez uczestników eksperymentu był trójwymiarowy. To, na ile wydawał się realny, miało pokazać doświadczenie. W jego pierwszej części badacz dotykał drewnianą pałeczką klatki piersiowej ochotnika (ochotnik tego nie widział), a jednocześnie machał identyczną pałeczką przed obiektywem kamery. W ten sposób uczestnik badania czuł dotknięcie pałeczki i jednocześnie widział ją … dwa metry przed sobą. – to musiało być dziwne, ale jednocześnie fascynujące przeżycie – zauważa dr Ehrsson. – Wielu ochotników chichotało i mówiło: „Ale to jest pokręcone!”.\nPotwierdziły to wyniki ankiet, które po przeprowadzeniu eksperymentu wypełniali badani. Większość z nich przyznała, że na chwilę ich „ja” uległo rozszczepieniu. Mieli wrażenie, że ich organizm znajdował się dwa metry od ich świadomości. Bardziej własne wydawało im się ciało, które tak naprawdę nie istniało (jego „oczami” były kamery), niż to, którego plecy widzieli.\nPodobne rezultaty dała druga część doświadczenia. W jej trakcie uczeni wymachiwali przed obiektywem kamer młotkiem, jakby chcieli uderzyć w wirtualną klatkę piersiową ochotników. – W trakcie próby mierzyliśmy parametry fizjologiczne badanych – wyjaśnia Ehrsson. – Okazało się, że gdy młotek zbliżał się do obiektywu kamery, uczestnicy mieli wrażenie, że zaraz coś ich uderzy. Odczuwali wówczas silny niepokój, tak jakby faktycznie coś im zagrażało. Większość z nich myślała, że ich ciało znajduje się na trasie narzędzia. A przecież tak naprawdę było ono dwa metry dalej!\nDzięki stworzeniu iluzji rozszczepienia udało nam się zbadać podstawy mechanizmów, które odpowiadają za poczucie znajdowania się we własnym ciele – mówi dr Ehrsson. – Nowatorskie badania wykazały, jak ogromne znaczenie ma obraz docierający do naszych oczu. Podczas eksperymentu ochotnicy mieli bowiem wrażenie, że są w tym miejscu, z którego patrzą.\nPo raz pierwszy udało nam się wywołać takie doznanie u zdrowych osób w warunkach laboratoryjnych. Jest to ważny krok do zrozumienia zaburzeń odpowiadających za doświadczanie pozacielesności przez pacjentów neurologicznych – podkreśla dr Ehrsson. Zdaniem badaczy u chorych musi dochodzić do błędnej integracji spostrzeżeń różnych zmysłów, np. wzroku i propriocepcji, czyli czucia części ciała i ich ułożenia.\nPodsumujmy: cała rzecz, zdaniem autorów eksperymentów oraz sekundujących im publicystów, jest z jednej strony, efektem iluzji, z drugiej zaś, zaburzeń pracy mózgu tzw. pacjentów neurologicznych. Innymi słowy taki np. Darek Sugier, polski OBE – wędrowiec numer jeden, który dokonał ponad trzech tysięcy wyjść poza ciało, autor książki Miłość i wolność. Poza ciałem, podobnie jak inni tego typu podróżnicy, ma coś nie w porządku z głową, z czego można go skutecznie wyleczyć. Natomiast odkrycie dr. Henrika Ehrssona z Londynu i jego angielskich tudzież szwajcarskich kolegów przede wszystkim otwiera nowe perspektywy w sferze zdalnego sterowania (np. operacjami chirurgicznymi) czy gier i zabaw komputerowych.\nI znów powtórzmy – tak jak czyniliśmy to już niejednokrotnie w podobnych przypadkach – jakież to wszystko banalnie proste! Nie ma żadnego rzeczywistego opuszczenia ciała, są tylko złudzenie i wirtualna rzeczywistość. Tyle, że to nieprawda, a zrelacjonowane przez Science doświadczenia w istocie niczego nie dowodzą: ani tego, że wyjścia poza ciało są faktem, ani tego, iż stanowią one efekt iluzji.\nArgumenty? Proszę bardzo.\nW eksperymentach Ehrssona, tak jak i innych, brali udział, co z naciskiem podkreślono, ludzie zdrowi, z dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku. Trzeba jednak w tym momencie zadać pytanie: a co z niewidomymi od urodzenia, którzy również doświadczali fenomenu OBE oraz stanu bliskiego śmierci, obserwując w ich trakcie z zewnątrz nie tylko swoje ciało, lecz rejestrując także rzeczywiste obrazy z bliższego i dalszego otoczenia, których nigdy wcześniej nie mieli możności oglądać? Co z nimi?\nCo – dalej – z ludźmi, którzy przenosili się na większe odległości, jak ów człowiek obserwujący – po opuszczeniu ciała w trakcie szpitalnego zabiegu – przebieg groźnego wypadku samochodowego, do jakiego doszło w tym samym czasie w pobliżu kliniki, gdzie poddawano go operacji (przypadek sygnalizowany w wydanej przez Nieznany Świat książce Polskie życie po życiu. Relacje ludzi uratowanych ze stanu śmierci klinicznej, ostatnie, czwarte wydanie z 2004 roku)? Co z pacjentem amerykańskiego kardiologa Michaela Saboma, który również po „wyfrunięciu” z ciała w trakcie szpitalnej operacji, swobodnie przemieszczając się w przestrzeni, ujrzał leżący na jednym z pobliskich dachów czerwony damski pantofel, a gdy po powrocie do przytomności opowiedział o tym lekarzom, w efekcie czego pofatygowano się na wskazane przez niego miejsce, istotnie znaleziono tam bucik w takim właśnie kolorze? Czy to również była iluzja i zaburzenia pracy mózgu? Wszak – zauważmy – wspomnianym ludziom, w przeciwieństwie do uczestników eksperymentu, nie zakładano na oczy gogli z wyświetlaczami, ani nie umieszczano za ich plecami kamer. Nie szturchano ich również plastikowym prętem i nie straszono młotkiem.\nTo doprawdy zastanawiające, że naukowców w rodzaju doktora Ehrssona, redaktorów Science i powielających ich tezy publicystów takie przypadki w ogóle nie interesują. Chciałoby się rzec: wielka szkoda, skoro sygnalizowane sytuacje generują wysoce kłopotliwe fakty i okoliczności, których eksperymenty nie uwzględniały, gdyż całkowicie, do cna, burzyłoby to końcowe wnioski doświadczeń.\nA przecież ważkie pytania nasuwają się tu same przez się. Oto i one: skoro z doznaniem OBE mamy do czynienia również (i z reguły) w sytuacji, gdy kamery są nieobecne, gdzie znajduje się wówczas źródło ludzkiego wzroku? Tu, gdzie mamy swoje cielesne oczy, czy w innym miejscu? I czy nie warto pochylić się nad interpretacją takich właśnie przypadków? Wszak wynika z nich jednoznacznie, że uczestnicy tego rodzaju wydarzeń obserwowali rzeczywistość, której – pozbawieni kamer i trójwymiarowych okularów – nie mieli prawa zobaczyć.\nW jednym z opisywanych przez nas wydarzeń szpitalna pacjentka po opuszczeniu ciała zaglądała do innych izolatek. Stało się to w momencie, gdy – z punktu widzenia medycznego – chora była nieprzytomna i spoczywała na łóżku podłączona do urządzeń tłoczących tlen i monitorujących pracę jej serca. Skąd więc wiedziała, że sąsiednia izolatka jest pusta, w jaki sposób dowiedziała się, ze w kolejnym szpitalnym pomieszczeniu leży chłopiec, a na ścianie nad nim przyklejono kolorowe rysunki? Wszak cielesnymi oczami nie mogła tego zobaczyć. Wniosek wydaje się oczywisty: że w tym momencie jej zmysł wzroku najwyraźniej oderwał się od ciała.\nNatychmiast zresztą pojawiają się kolejne pytania: Gdzie jest w takich przypadkach „kamera”, za pomocą której wspomniani ludzie byli w stanie dostrzec to, co działo się za ścianą? W jaki sposób i jaką swoją częścią przeniknęli tę przeszkodę? Jakie okulary im w tym pomogły?\nZamiast więc ekscytowania się pozornymi odkryciami, zajmijmy się rzetelną analizą i badaniem zjawiska, którego nie da się zamknąć w kadrze technicznego urządzenia, czy też wygenerować za pomocą młotka, jakim wywija uzbrojony we własne kartezjańskie okulary utytułowany neurofizjolog. Konsekwencją takiego podejścia musi być jednak uznanie za pełnoprawną część rzeczywistości, w jakiej funkcjonujemy, pierwiastka duchowego (niech go sobie niektórzy nazwą, jak chcą: świadomością, nadświadomością, podświadomością itp. – nie o to chodzi). Wówczas bowiem może okazać się, że mózg Darka Sugiera i jemu podobnych pracuje absolutnie normalnie, a po to by wykazać, że jest inaczej, nie wystarczy nałożyć delikwentowi na oczy trójwymiarowe okulary i wymachiwać przed ich obiektywami chirurgicznym młotkiem.


waze.com • View topic - Walking trails a Pedestrian boardwalk.\nWalking trails a Pedestrian boardwalk.\nby pilifs » Wed Oct 19, 2011 2:40 pm\nJaka jest różnica między typem drogi Walking trails a Pedestrian boardwalk? Np. jak jest zwykła uliczka w parku to jaki typ zastosować?\nRe: Walking trails a Pedestrian boardwalk.\nby p_no » Thu Oct 20, 2011 6:33 am\nCiężko powiedzieć jaka jest między nimi różnica, nie mniej jednak skoro już wspomniałeś o parku to jeśli uliczka służy do doajzdu na posesję to IMHO lepiej będzie użyć "service road" albo "private road"\nby wampcia » Thu Oct 20, 2011 3:10 pm\nRóżnica między pedestrian blw a trail jest taka, iż pierwszy jest chodnikiem lub utwardzoną ścieżką a drugi czymś "wydeptanym" z tym, iż prawdopodobnie trail jak i "prv. road", kolej ten drugi nie jest widoczny w kliencie Waze. Ped blw jest widoczny.\nby mousepl » Thu Oct 20, 2011 8:29 pm\nWalking Trail - ścieżka np w lesie, parku itp.\nPedestrian boardwalk - to ulica chodnik (deptak, promenada?), nie dostępna dla samochodów.\n@p_no: service road to droga z "serwisami", czyli u nas MOP - chodzi o zjazdy z autostrady na parkingi, stacje benzynowe, restauracje i inne pierdoły. Services to po prostu usługi. To nie jest droga serwisowa/awaryjna/dla służb drogowych! Service road jest przejezdna dla samochodów, jednak nie jest brana pod uwagę podczas obliczania trasy.\nby rlpl » Thu Oct 20, 2011 9:49 pm\nZarówno walking trails, jak i pedestrian boardwalks, nie są przeznaczone do jazdy samochodem, z tym że - jak to bywa w waze - nie ma ścisłego zakazu, tylko jest bardzo małe - ale niezerowe - prawdopodobieństwo, że system skieruje Cię na taką drogę. Jeśli się nie mylę, skierowanie na pedestrian boardwalk jest mniej prawdopodobne, niż na walking trail. Szczegółowe zasady oczywiście nie są udokumentowane i zmieniają się bez ostrzeżenia. Ale skoro droga nie jest przeznaczona do jazdy samochodem, to nie lepiej w ogóle jej nie rysować na mapie? Chyba że są jakieś przesłanki za jej rysowaniem, np. jest to deptak i chcesz zaznaczyć adres budynku przy nim, albo ktoś drogę wcześniej narysował, a Ty chcesz ją zaznaczyć jako niedostępną dla samochodów, ale nie chcesz (albo nie możesz, bo nie jesteś AM) skasować.\nCo do service road: Według polskiej dokumentacji ustalono, że tak zaznaczamy drogi osiedlowe. Chodzi o drogi o znaczeniu bardzo lokalnym, o niższej kategorii niż gminne i miejskie, ale jednak dostępne dla normalnego ruchu. Pod względem wyszukiwania trasy zaliczane są do tej samej kategorii, co primary street i street. Waze będzie ich unikać, ale skieruje Cię na drogę osiedlową, jeśli uzna, że to się mimo wszystko opłaca. Oryginalnie, jeśli dobrze rozumiem, chodziło o takie drogi, jakie występują w Polsce wzdłuż niektórych dróg krajowych: ponieważ robienie wjazdu na każdą posesję bezpośrednio z głównej drogi byłoby niebezpieczne dla podróżnych, buduje się drogę równoległą do głównej (serwisówkę właśnie) i z niej są wjazdy, a połączenie z drogą główną jest na skrzyżowaniach. Zobacz też artykuł w Wikipedii. Natomiast droga typu private road to droga niedostępna dla normalnego ruchu, ale dostępna dla niektórych uprawnionych, np. droga wewnątrz przedsiębiorstwa. Waze będzie przez nią prowadził tylko wtedy, kiedy jest na niej punkt startowy lub docelowy. @mousepl: nie, to nie jest tak, że droga serwisowa (osiedlowa) nie jest brana pod uwagę. Był przez krótki czas taki efekt, ale to był bug i został usunięty. Jeździłem przez jakiś czas do pracy przez sąsiednie osiedle i waze znajdował poprawną drogę jak tylko skręciłem w kierunku tego osiedla, zanim znalazłem się na osiedlowej.


Absolwentka Bielskiej Szkoły Przemysłowej w Międzynarodowym Konkursie Umiejętności Zawodowych WorldSkills 2019 w Kazaniu w Rosji – Kuratorium Oświaty w Katowicach\nJesteś tutaj: Strona główna » Kształcenie i wychowanie » Kształcenie ustawiczne i zawodowe » Promocja kształcenia zawodowego » Absolwentka Bielskiej Szkoły Przemysłowej w Międzynarodowym Konkursie Umiejętności Zawodowych WorldSkills...\n45 edycja zawodów WorldSkills, była szczególnie wyjątkowa, ponieważ polska drużyna po raz pierwszy wzięła udział w światowej edycji konkursu, a tegoroczna absolwentka Bielskiej Szkoły Przemysłowej miała okazję zaprezentować się w dyscyplinie technologia mody. Towarzyszyła jej nauczycielka Bielskiej Szkoły Przemysłowej, która uzyskała międzynarodowe uprawnienia eksperckie i sędziowskie.\nWorldSkills odbywa się co 2 lata w różnych częściach świata, ma zachęcić młodych ludzi do podnoszenia jakości swoich umiejętności zawodowych w ścisłej współpracy z pracodawcami, a także promować najnowsze rozwiązania w kształceniu i szkoleniu zawodowym. Inicjatywa stwarza również niepowtarzalną możliwość wymiany doświadczeń i dobrych praktyk, promocji osiągnięć oraz nawiązywania kontaktów i budowaniu partnerstw edukacyjno-rynkowych.\nKonkurs to 4 dni zmagań, 56 konkurencji zawodowych, 1600 zawodników, 1500 ekspertów z 63 krajów świata. Swoim rozmachem przypomina olimpiadę sportową. W trakcie zawodów hale Expo, w których odbywały się zawody odwiedziło 100 000 widzów, a wśród nich uczniowie, nauczyciele, pracownicy ośrodków badawczych, sponsorzy, potencjalni pracodawcy oraz przedstawiciele rządów. Konkurs miał miejsce w Kazaniu, stolicy Tatarstanu, republice należącej do Federacji Rosyjskiej.\nPolscy zawodnicy rywalizowali w 8 konkurencjach: technologii mody, florystyce, gotowaniu, mechatronice, spawalnictwie, frezowaniu CNC, robotyce mobilnej, BIM- Modelowaniu Informacji o Budynku.\nZadanie konkursowe absolwentki Bielskiej Szkoły Przemysłowej tzw. Test Project składało się z 4 modułów. Musiała wykonać: serię rysunków modelowych do wylosowanego materiału i pory roku, konstrukcję spódnicy asymetrycznej oraz układ szablonów wraz z opisem technologicznym, zaprojektować, przygotować konstrukcję oraz uszyć płaszcz na podszewce z tkaniny wełnianej w stylu Carskiej Rosji według określonych kryteriów oraz upiąć na manekinie sukienkę z muślinu. Zadanie konkursowe wymagało niezwykłej dyscypliny, skupienia, dynamicznego tempa pracy oraz bezbłędnego wykonywania poszczególnych etapów. Nie było miejsca na pomyłki czy poprawki. Czas na wykonanie poszczególnych modułów był ściśle określony. Nasza zawodniczka poradziła sobie z zadaniem dobrze, ukończyła wszystkie moduły co jak się okazało nie było łatwe. Uplasowała się na 24 pozycji. Mamy nadzieje, że zdobyte doświadczenie i umiejętności pomogą jej w spełnieniu zawodowych marzeń.\nOpracowano na podstawie informacji przekazanych przez nauczycielkę Bielskiej Szkoły Przemysłowej – opiekunkę zawodniczki


Minister Sportu i Turystyki Witold Bańka odwiedził Wieluń | Kocham Wieluń: wiadomości i ciekawostki z Wielunia i okolic\nMinister Sportu i Turystyki Witold Bańka odwiedził Wieluń\n2 listopada 2018 | Sport\nNa zaproszenie Pawła Rychlika Minister Sportu i Turystyki Witold Bańka odwiedził Wieluń. Spotkanie ministra z kandydatem na burmistrza, radnymi oraz osobami zaprzyjaźnionymi, którym leży na sercu rozwój sportu w gminie, odbyło się na stadionie WOSiR.\nCelowo wybrano boisko na miejsce spotkania. Chodziło o to, aby minister na własne oczy zobaczył, w jakich warunkach trenują dzieci i młodzież z Gminy Wieluń. Wieluńskie miejsca sportu i rekreacji, jak przyznał Rychlik, nie są w najlepszej kondycji.\nPodczas spotkania przedstawił ministrowi potrzeby miasta a także warunki jakie panują w wieluńskich szkołach, czego brakuje infrastrukturze sportowej i jakie widzi rozwiązania.\nW latach 2016-2018 przekazaliśmy, dofinansowaliśmy modernizacje i budowę 4, 272 tys. obiektów sportowych od otwartych stref aktywności poprzez modernizację obiektów o charakterze piłkarskim, lekkoatletycznym, basenów, sal gimnastycznych, które są dla nas absolutnym priorytetem.\nSzczególnie w tych gminach, tych miejscach, które takich pełnowymiarowych sal gimnastycznych nie mają. I to jest łączna suma dofinansowania ponad 1 mld 700 mln. złotych. To jest absolutny skok cywilizacyjny jeśli chodzi o rozwój infrastruktury sportowej i liczby imponujące. […]\nNatomiast chcę mieć też po drugiej stronie partnera w samorządzie, który chce współpracować, który jest otwarty na tę współpracę, dlatego, że infrastruktura sportowa i sport dzieci i młodzieży, nie mają barw politycznych. Bo nie budujemy obiektów sportowych dla burmistrzów, prezydentów, wójtów i radnych, tylko dla mieszkańców. Temu ma służyć ta infrastruktura i na prawdę jesteśmy otwarci na dofinansowania.\nTrzeba podkreślić jedną bardzo ważną rzecz. My jako resort dofinansowujemy konkrety, aby dany wniosek zyskał aprobatę departamentu infrastruktury sportowej, muszą być spełnione konkretne warunki, wymogi formalno-prawne takie jak pozwolenie na budowę, zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych. Wtedy też wniosek musi się wpisywać w strategię rozwoju sportu.\nTo powinny być obiekty o charakterze otwartym, wielofunkcyjnym, które będą służyły jak najszerszej społeczności. Wtedy ten wniosek jest oceniany. Na pewno jest duża szansa na to aby tutaj infrastruktura sportowa na terenie Wielunia, te wnioski zyskały też aprobatę naszego resortu. Natomiast muszą być dobrze przygotowane merytorycznie i też dobrze ocenione.\nCieszę się, że w wizji pana Pawła Rychlika i państwa samorządowców sport odgrywa taką główną rolę. My natomiast jesteśmy otwarci na wsparcie.\n– mówił Witold Bańka, Minister Sportu i Turystyki\nTakich boisk, na jakim odbyło się spotkanie, zdaniem Rychlika powinno być zdecydowanie więcej. W mieście brakuje sal gimnastycznych a 40-letni basen budzi politowanie. Infrastruktura sportowa jest jego zdaniem zaniedbana.\nPawłowi Rychlikowi nie tylko zależy na dofinansowaniu infrastruktury ale też na stworzeniu zajęć, warunków dla młodzieży i konkretnych sekcji tak aby poprzez sport edukować i wychowywać, aby z młodzieżą nie było społecznych problemów. Pragnie również, jeśli wyborcy tak zadecydują, jako burmistrz kontynuować rozpoczęte, dobre projekty.\nTagi: burmistrz, kandydat, minister sportu, Paweł Rychlik, sport, Witold Bańka, wybory, Wybory 2018


Realizacja obowiązków z zakresu szeroko zakrojonej ochrony środowiska wymaga gromadzenia bardzo dużej ilości różnego rodzaju informacji, w tym danych osobowych. Ponieważ sprawy z zakresu ochrony środowiska, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, przydzielania dotacji, dofinansowań, rozdzielania funduszy, cieszą się dużym zainteresowaniem powracającą kwestią pozostaje odpowiednie zapewnienie ochrony danych osobowych zgodnie z RODO, realizacja dostępu do informacji publicznej, udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, transparentność wypłacanych środków i wykonywanych zadań. Podczas forum omówimy te zagadnienia, które pospadają szczególnie ważne i aktualne dla osób odpowiadających za zapewnienie odpowiedniego administrowania wszystkimi tak określonymi informacjami. Jest to niełatwe zwłaszcza ze względu na to, że zakres gromadzonych danych osobowych i różnego rodzaju informacji jest ogromny, wielokrotnie konieczne jest zapewnienie odpowiedniego przepływu informacji pomiędzy rożnymi podmiotami, a także jednoczesne respektowanie zasad RODO i przepisów gwarantujących dostęp do informacji.\nForum skierowane jest do inspektorów ochrony danych osobowych zatrudnionych w gminach, powiatach, województwach, wojewódzkich funduszach ochrony środowiska, inspektoratach i jednostkach organizacyjnych sektora ochrony środowiska, odpadów, oczyszczalniach ścieków, sortowniach, spalarniach, a także innych osób, którym w tego rodzaju jednostkach powierzono sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej oraz udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, a także personelu podmiotów, które uczestniczą w realizacji programów dotacyjnych z zakresu ochrony środowiska.\n09:00 Podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji w trybie udip i dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie:\npodobieństwa i różnice w zakresu podmiotowego wnioskodawców,\npodobieństwa i różnice w zakresie uprawnień obejmujących wybór formy udzielenia odpowiedzi na wnioski,\nwpływ odpłatności na postępowanie wnioskowe.\n(Adiunkt na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego)\n09:50 Wycinka drzew – problemy ochrony danych osobowych:\npodstawy przetwarzania danych osobowych w związku z wycinką drzew,\nzakres zbieranych danych osobowych, realizacja praw osób, których dane dotyczą,\nkomu, jak i na jakiej podstawie udostępnia się dane osobowe przetwarzane w związku z wycinką drzew.\n10:50 Kontrola Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie przetwarzania danych osobowych w związku z prowadzeniem gospodarki odpadami komunalnymi:\nprawne aspekty kontroli PUODO, zakres kontroli i przebieg czynności kontrolnych,\nsposób pozyskiwania danych osobowych, zbieranie i udostępnianie danych osobowych,\nkontrola przez gminę gospodarki odpadami.\n(dyrektor Biura Bezpieczeństwa Informacji i Ochrony Danych Osobowych, Urząd Miasta Łodzi)\n11:40 Ochrona danych w prowadzeniu rejestru BDO:\nczym jest BDO (rejestr podmiotów wprowadza, kto prowadzi rejestr),\nkto jest objęty obowiązkiem wpisu do BDO i jakie dane są w nim umieszczone,\nczy obowiązek zgłoszenia podmiotu do BDO wpływa na system ochrony danych.\n12:40 Powierzenia przetwarzania danych w ochronie środowiska:\nprzegląd statusów podmiotowych na gruncie przepisów o ochronie danych osobowych w przypadku partnerstw w projektach z zakresu ochrony środowiska,\nfundusze unijne a powierzenia przetwarzania,\njak konstruować umowy powierzenia, żeby nie mieć problemów z ich realizacją i wykazywaniem rozliczalności na gruncie RODO.\n13:30 „Czyste powietrze” - wyzwania w przetwarzaniu danych osobowych w kontekście licznych programów dotacyjnych na ochronę środowiska:\njak wiele danych musi wyjawić Kowalski aby wymienić piec - czy szeroki zakres zbieranych danych zawsze ma uzasadnienie?\nskomplikowane przepływy strumieni danych - kto jest administratorem, a kto podmiotem przetwarzającym i jakim instytucjom udostępniane są dane beneficjentów dotacji?\nochrona środowiska, czy ochrona danych – czy można pogodzić obie potrzeby?\n(WFOŚiGW w Łodzi)\n14:20 Podsumowanie, pytania.\nEkonomistka, specjalista ochrony środowiska, absolwentka podyplomowych studiów ochrony danych osobowych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Od wielu lat praktykujący Inspektor Ochrony Danych. Związana zawodowo z WFOŚiGW w Łodzi.\nAbsolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, prawnik. Pracownik samorządowy z ponad 20-letnim doświadczeniem na kierowniczych stanowiskach. Kierownik, a następnie zastępca dyrektora komórki do spraw obywatelskich, ekspert w zakresie zadań zleconych gminom z zakresu administracji rządowej. Obecnie inspektor ochrony danych w Urzędzie Miasta Łodzi, a także dyrektor Biura Bezpieczeństwa Informacji i Ochrony Danych Osobowych, który wykorzystuje zdobytą wiedzę praktyczną o sektorze publicznym do oceny założeń, sposobu ich realizacji i skuteczność rozwiązań z zakresu ochrony danych osobowych, a także wspiera, wraz ze swoim zespołem, administratora danych w wypełnianiu obowiązków wynikających z ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Autorka publikacji z zakresu ochrony danych osobowych.\nDoktor prawa, praktyk, pracownik naukowy Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego, autor wielu książek w tym m.in. „Konstytucyjne prawo do ochrony danych osobowych”, „Dostęp do informacji i jego granice. Wolność informacji, prawo dostępu do informacji publicznej, ochrona danych osobowych” oraz „Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz”; doświadczony trener i konsultant specjalizujący się w tematyce ochrony danych osobowych; wykładowca i prelegent na wielu konferencjach związanych z ochroną danych osobowych; bardzo wysoko oceniany na dotychczasowych szkoleniach, doskonale zorientowany w specyfice funkcjonowania podmiotów podlegających ustawie o ochronie danych osobowych.


Świat ustawiony - Magazyn PDF\nCzy fotografia dokumentalna ma wyłącznie dokumentować, a fotoreportaż dawać raport z zastanej rzeczywistości? A może przed zrobieniem zdjęcia warto ją lekko podkoloryzować? Na temat ingerencji, inscenizacji i kreacji w fotodokumencie wypowiedzieli się: Grażyna Makara, Piotr Filutowski i Mikołaj Grynberg.\nGrażyna Makara – fotoreporterka „Gazety Wyborczej” (Kraków) i Agencji Gazeta. Swoje zdjęcia publikuje w Polsce i zagranicą. Laureatka I miejsca w kategorii Portrety – reportaż w konkursie BZWBK Press Foto 2007 za projekt fotograficzny „Stylowa”. Jej cykl fotografii „Arcykobiecość” wystawiono m.in. w londyńskim Compleston Center Peccham jako część projektu Beetwen Nations. Była dwukrotnie nominowana do nagrody Grand Press Foto w 2005 i 2006 roku. Więcej zdjęć na www.agencja.gazeta.pl\nCzy bohater „ustawiony” na zdjęciu to bohater prawdziwy?\nPiotr Filutowski: Trudno mi odpowiedzieć; czasem tak, czasem nie… czasem sam fotograf powinien się tak ustawić, aby mieć ten jedyny kadr, a czasem może sobie pozwolić na ingerencję przez przesuwanie bohatera. To jest piękne w fotografii, że rządzi się własnymi prawami, nie zamykajmy więc jej, odbierajmy ją jako sztukę, bawmy się nią i reklamujmy.\nMikołaj Grynberg: Nie ma prawdziwych bohaterów, są tylko dokumenty ze spotkania.\nGrażyna Makara: Bohater ustawiony jest oczywiście bohaterem prawdziwym. Odniosę się do mojego projektu „Stylowa”. Realizując go jakoś musiałam zaingerować w rzeczywistość. Bez ingerencji nie powstałby materiał o takim charakterze. Wykonanie projektu to nie była wyłącznie sama sesja zdjęciowa. Do „Stylowej” chodziłam przez 4 miesiące, aby w końcu sfotografować ją opierając się na swej koncepcji. Nie można tu mówić o jakimś „ustawianiu” bohaterów, oni po prostu przyjęli mój pomysł i za nim poszli.\nW jakim zakresie fotoreportaż i fotodokument może dopuszczać ingerencję w fotografowaną rzeczywistość?\nPF: Moim zdaniem nie ma tu reguły, ważny jest sam przekaz fotografii. Nawet akt jest pewnego rodzaju dokumentem, tak więc zależy to tylko i wyłącznie od wykonawcy, a potem od odbiorcy. Pamiętajmy, że zawsze daną sytuację możemy zobaczyć od dwóch stron i przez sam fakt, jak tę sytuację odbieramy, automatycznie w nią emocjonalnie ingerujemy.\nMG: Nie jestem fotoreporterem ani dokumentalistą, więc lepiej o to pytać fachowców. Ja używam wielu zabiegów (ingerencji), by moi bohaterowie mieli maksymalny komfort w tej niełatwej dla nieprofesjonalnego modela sytuacji.\nGM: W przypadku fotodokumentu ingerencja nie powinna być dopuszczalna. „Stylowa” to nie był rodzaj fotodokumentu, ale projekt fotograficzny. Przy założeniach, że realizuję fotodokument, nie śmiałabym nikogo przebierać, ustawiać i w coś ingerować. Uważam, że fotoreportaż też nie powinien zakładać ingerencji. Fotodokument powinien być odzwierciedleniem tego, co wokół poprzez nasze subiektywne spojrzenie. Ingerencja zewnętrzna nie może być w tym wypadku dopuszczalna, lecz jedynie subiektywny wybór danego elementu rzeczywistości, jaką fotografujemy.\nMikołaj Grynberg – z wykształcenia jest psychologiem. Brał udział w wystawach zbiorowych i pokonkursowych min.: Konkurs Polskiej Fotografii Prasowej ‘94 i ‘95, The Family ‘94, Visioni e Sansazioni Rzym ‘95, The life line Tallin ‘95, Taste Life ‘97, Oblicza Pragi – Galeria Luksfera ‘04. Ma w dorobku wystawy indywidualne, takie jak: Początek- Mała Galeria ‘95, Idzie Nowe – Galeria Baturo ‘96, Różni ludzie – Galeria CDQ ‘02, Czas pokaże – Fabryka Trzciny ‘03. Jest laureatem nagród, m.in.: w Konkursie Polskiej Fotografii Prasowej oraz w Konkursie ILFORD’95 (nagroda za portret prof. Bardiniego, wyróżnienie za portret red. Turowicza). Autor wieloetapowego projektu fotograficznego „Dużo Kobiet”, w ramach którego fotografuje kobiety z różnych miejsc Świata. Więcej zdjęć na www.grynberg.pl\nCzy fotografię inscenizowaną można zaliczyć do dokumentalnej?\nPF: Podam przykład. Ktoś robi zdjęcia przedstawienia teatralnego lub baletu – jest to zarazem dokument jak i inscenizowana fotografia, lecz w tym przypadku nie przez samego fotografa. Przy wielu sławnych fotografiach dokumentalnych było manipulowano przez ustawianie…\nMK: Fotografia inscenizowana jest dokumentem duszy tego, który inscenizuje.\nGM: To jest pytanie rzeka. Wyobraźmy sobie sytuację: w chałupie ludowej jest kobieta i jej ludowy strój. Jeśli każę ubrać się jej w ten strój i coś inscenizuję, to wtedy nazywam to projektem. Jeśli fotografuje tę kobietę w zastanej, naturalnej dla niej sytuacji, jest to rodzaj zapisu dokumentalnego. Albo weźmy na przykład fotografię mody. Jest zarówno formą inscenizowaną, ale zarazem zapisem dokumentalnym mówiącym o tym, co się w danym czasie nosiło.\nCo jest łatwiejsze? Odzwierciedlać czy kreować?\nPF: Uważam, że odzwierciedlać jest równie trudno jak kreować. Jakby nie było, fotografia ma swoje prawa i zasady… trzeba je odnaleźć lub samemu wykreować. Mikołaj Grynberg: Z tym odzwierciedlaniem nie jest tak łatwo, gdy każdy widzi co innego.\nGM: I jedno, i drugie jest ciekawe… Trudno stwierdzić, co jest łatwiejsze. To zależy od tego, w jakim stanie emocjonalnym będzie się znajdował fotografujący oraz jego bohater. Wszystko zależy też od miejsca, chwili i przede wszystkim tematu, nad jakim się pracuje.\nPiotr Filutowski – warszawiak pracujący w Austrii. Absolwent Akademii Fotografii w Warszawie. Zdobył liczne wyróżnienia w konkursach, m.in.: Warszawska Jesień Fotograficzna, Festiwal Fotografii Artystycznej, Znajdą Paryż w Warszawie i innych. Jego prace publikowano m.in. w „Fotografii Cyfrowej” i „Foto”. Autor projektu fotograficznego „Mały książę” wystawianego w Galerii Obok ZPAF w Warszawie w październiku 2007 roku. Więcej zdjęć na www.burkinafazo.com\nJaka jest rzeczywistość na Pana/Pani zdjęciu i jakiej ingerencji wymagała?\nPF: Kolorowa i pozytywna. Kocham życie, jego energię i ludzi. Chciałbym tylko robić takie zdjęcia, ale zostałem fotografem, więc nie mogę. Czasem piękno siedzi w smutku, starości, chorobie… to absurd, ale myślę, że tak jest.\nMG: Są różne szkoły. Ja buduję „na pozytywnych” emocjach. Szukam spotkania. Sam wybieram swoich modeli i to ja jestem odpowiedzialny za to, jakim to będzie dla nich doświadczeniem. Są też tacy portreciści, którzy potrzebują starcia ze swoim modelem.\nGM: Restauracja „Stylowa” istnieje od 50 lat. Jest w Krakowie dość modna; odwiedzają ją nawet wycieczki Anglików. Rzeczywistość „Stylowej” jest na co dzień zwykła, a życie toczy się normalnie. Moja „Stylowa” ma się nijak do szarej rzeczywistości. To taka moja wizja tego miejsca. Pracownicy „Stylowej” zostali ubrani w rzeczy z Punktu, znanego krakowskiego sklepu z niepowtarzalnymi ciuchami. W zasadzie to najpierw były ciuchy, a potem pomysł, aby modelkami były pracownice „Stylowej”. I tak narodził się projekt dokumentalny…


O Dudku - Bacy piszą w Kanadzie - Beskidy News\nZa kilka dni czeka nas X. Maraton Beskidy. Tymczasem o komandorze biegu Edwardzie Dudku można przeczytać w kanadyjskich mediach.\nW największej polonijnej gazecie w Toronto o nazwie po prostu "Gazeta" ukazał się reportaż Małgorzaty P. Bonikowskiej o "Bacy" pt. "Nie ma żadnych granic dla pasji". Można go znaleźć również w internetowym wydaniu gazety. Reportaż i rozmowa miała miejsce przy okazji startów Dudka w Niagara Falls Marathon i Scotiabank Toronto Waterfront Marathon kilka tygodni temu.\nMowa oczywiście o barwnej postaci Żywiecczyzny, biegaczu z Radziechów, mającym na koncie około setki ukończonych maratonów i trudną do zliczenia ilość biegów na krótszych dystansach; wytrwałym promotorze tej dziedziny sportu i rekreacji.


Dzień Hotelarza 2019 - nagrywanie konferencji - Prezentacje Multimedialne\nCo roku, 29 lipca obchodzimy Dzień Hotelarza- święto wszystkich, którzy na co dzień pracują w hotelach i dbają o gości. Niezależnie od stopnia, stażu w hotelarstwie i wykonywanej czynności wszyscy świętują podczas branżowego, corocznego eventu. Odbywa się zarówno część rozrywkowa jak i konferencyjna. Dzięki temu można poznać nowinki, statystyki czy zmiany w hotelarskim życiu. Przede wszystkim jednak to dzień zabawy i nowych znajomości. Nagrywanie konferencji, szczególnie takiej, jest dość trudnym i wymagającym projektem.\nMy jednak w 2019 roku mieliśmy możliwość wziąć udział w evencie Dzień Hotelarza i nagrać relację. Staraliśmy się oddać panującą tam atmosferę, pokazać zabawę, nastroje i wyjątkowość tego dnia. Trudność zawsze polega na tym, że podczas eventów wszystko dzieje „tu i teraz”. Potrzeba ogromnego profesjonalizmy, wprawy, sprytu i wyczucia chwili żeby uchwycić najistotniejsze rzeczy. Tym bardziej, że w przeciwieństwie do planów filmowych na nagrywanie konferencji, eventów, targów mamy tylko jedną szansę. Nie ma powtórek i możliwości dubla. Trzeba złapać to co się dzieje w konkretnym momencie.\nW studio Simple Frame od lat zajmujemy się nagrywaniem eventów, relacji czy sond ulicznych. Nie tylko organizowanie i praca na planach filmów czy reklam jest naszym żywiołem i profesją. Nagrywanie imprez to zupełnie inne doświadczenie, zupełnie inne wymagania i potrzeba zupełnie innych umiejętności. Jednak nie tylko warsztat i umiejętności są ważne. Odpowiedni sprzęt również odgrywa znacząca rolę. Nasze studio wyposażone jest w najlepszej jakości sprzęt, gadżety i programy. Dzięki temu nie tylko nagrywamy w wysokiej jakości ale mamy również nieograniczone możliwości montażowe. Co przy efekcie finalnym odgrywa ogromna rolę!\nFilmowanie konferencji, Nagrywanie konferencji, Produkcja filmów, Relacja filmowa filmowanie konferencji, konferencja, materiał z konferencji, nagrywanie konferencji, relacja filmowa permalink


Przemoc psychiczna – jak udowodnić znęcanie psychiczne? mec. Słupińska\nStrona Główna / blog / Przemoc psychiczna – jak udowodnić znęcanie psychiczne?\nZnęcanie się nad drugą osobą może przyjąć różne formy – od przemocy fizycznej i seksualnej po przemoc psychiczną. W przypadku dwóch pierwszych form, które zazwyczaj pozostawiają na ciele ofiary widoczne ślady, ich udowodnienie nie nastręcza zbyt dużych trudności. Natomiast przemoc psychiczna, która nie pozostawia na ciele ofiary widocznych śladów, uznawana jest za najczęściej stosowaną formę przemocy. Jest ona trudna do udowodnienia, co jednak nie oznacza, że niemożliwa. W poniższym artykule opiszę czym jest przemoc psychiczna i jak udowodnić znęcanie psychiczne.\nJeśli jesteś ofiarą przemocy psychicznej lub zostałeś oskarżony o znęcanie psychiczne, to mogę zaoferować Ci pomoc. Udzielam odpłatnych porad prawnych dla klientów z całej Polski, w tym także online i przez telefon. Zapraszam do zapoznania się z moją ofertą (Adwokat Prawo Karne) oraz do kontaktu.\nPrzemoc psychiczna do długotrwałe znęcanie się nad drugą osobą. Polegają one na wchodzeniu z nią w takie interakcje, w następstwie których czuje się ona źle, osaczona i stłamszona. Jest to działanie przy pomocy słów oraz różnych środków niewerbalnych. Ich celem jest wyrządzenie krzywdy innej osobie bez użycia siły fizycznej.\nW świetle polskiego prawa stosowanie przemocy psychicznej jest traktowane jako przestępstwo. Zostało ono uregulowane w art. 207 § 1 k.k., zgodnie z którym:\n„Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”.\nOsoby dotknięte przemocą psychiczną są zamknięte w sobie, wycofane, żyją w poczuciu zagrożenia i winy. Często mają także niską samoocenę i trudności w nawiązywaniu kontaktu.\nWedług statystyk ofiarami przemocy psychicznej najczęściej padają kobiety i dzieci, gdyż nie mają dokąd uciec i jak się bronić, a także pozostają w stosunku zależności od mężczyzny. Niemniej nie oznacza to, że przemoc psychiczna w rodzinie w stosunku do mężczyzn w ogóle nie istnieje. Problem z całą pewnością jest niedoszacowany i trudno wskazać jego rzeczywistą skalę, gdyż mężczyźni rzadziej zgłaszają się po pomoc.\nPrzemoc psychiczna – przykłady\nFormy jakie może przybrać przemoc psychiczna nie zostały w sposób zamknięty sklasyfikowane w polskim prawie karnym. Nie ma jednego schematu działania sprawcy przemocy psychicznej, a każda sytuacja osoby dotkniętej przemocą jest rozpatrywana przez organ prowadzący postępowanie (Policję, prokuraturę) indywidualnie.\nW praktyce można wyróżnić następujące przykłady przemocy psychicznej:\nciągła agresja słowna,\nwyzywanie, obrażanie, poniżanie i upokarzanie,\ngrożenie i straszenie,\nlekceważenie i traktowanie z pogardą,\nwywieranie wpływu i presji,\nkontrolowanie, inwigilowanie, śledzenie (np. czytanie korespondencji)\nizolowanie od innych osób (np. znajomych, rodziny),\nkrytykowanie i ocenianie,\nobwinianie i oczernianie,\nwyśmiewanie opinii, poglądów i przekonań,\nograniczanie snu i pożywienia.\nPowyższe pytanie jest jednym z najczęściej zadawanych przez osoby dotknięte przemocą psychiczną. Wiele osób ma także obawy, czy uzyskane dowody będą wystarczające do tego, aby sprawca poniósł odpowiedzialność karną.\nZatem jak udowodnić znęcanie psychiczne? Wśród najczęściej wykorzystywanych dowodów można wymienić:\nDowody z zeznań świadków – w tym przypadku najważniejszą rolę pełnią oczywiście zeznania osoby dotkniętej przemocą, ale można też powołać na świadków osoby, które widziały lub słyszały jak oprawca stosuje przemoc, a także policjantów, którzy prowadzili interwencję oraz pracowników społecznych. Warto przy tym pamiętać, że osoby najbliższe dla oskarżonego mają prawo odmówić złożenia zeznań. I w praktyce często z tego prawa korzystają.\nDowody z wyjaśnień podejrzanego/oskarżonego – przy czym za każdym razem należy poddać je dokładnej weryfikacji, gdyż należy pamiętać, że podejrzany/oskarżony nie ma obowiązku mówienia prawdy.\nDokumentacja – w tym zakresie nie chodzi jedynie o dokumentację medyczną (np. wizyt w placówkach zdrowia lub ośrodkach pomocy, leczenia psychiatrycznego), ale także o dokumenty wskazujące na występowanie przemocy w przeszłości. Mogą nimi być np. zaświadczenia o braniu udziału w programach dedykowanych osobom doświadczającym przemocy. To samo dotyczy terapii psychologicznych, leczenia odwykowego sprawcy bądź jego pobytów w izbie wytrzeźwień.\nDokumentacja z „Niebieskiej Karty” – świadcząca o tym kiedy i z jakiego powodu osoba dotknięta przemocą zgłosiła się o pomoc, a także jakie kroki podjęto i jaki efekt uzyskano.\nNagrania – zarówno dźwięku, jak i obrazu. W dobie wszechobecnych aparatów telefonii komórkowej można z łatwością zarejestrować każde zdarzenie, czy też awanturę domową.\nWydruki sms lub e-mail – mające duże znaczenie w przypadku chęci udowodnienia stosowania przemocy psychicznej.\nZdjęcia – należy pamiętać, że mogą dokumentować nie tylko obrażenia fizyczne, ale np. zniszczone meble, sprzęty, rozrzucone rzeczy, warunki przebywania itd.\nPamiętaj, to jak udowodnisz znęcanie psychiczne zależy w dużej mierze od Twojej pomysłowości!\nCo zrobić, gdy mąż niszczy mnie psychicznie?\nW przypadku gdy jesteś osobą dotkniętą przemocą psychiczną, nie bój się prosić o pomoc. Pamiętaj, że doznawanie przemocy nie jest powodem do wstydu.\nPierwszym krokiem do uwolnienia się z toksycznej relacji jest uświadomienie sobie swojego krytycznego położenia. Trzeba powiedzieć STOP złemu traktowaniu, poniżaniu i wzbudzaniu poczucia winy.\nWszelkiego rodzaju przejawy przemocy psychicznej można zgłosić:\npodczas wizyty u psychologa,\ndo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej lub Centrum Kryzysowego,\ndzwoniąc na Niebieską Linię.\nWspomnieć należy, że polskie prawo przewiduje także możliwość szybkiego izolowania osoby dotkniętej przemocą od sprawcy. W ramach tego Policja będzie mogła wydać:\nnakaz natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia,\nzakaz zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia.\nTego typu nakazy lub zakazy mogą być wydane już w czasie interwencji!\nCo istotne, nakaz i zakaz będą mogły być stosowane łącznie i będą natychmiast wykonalne.\nosobie stosującej przemoc w rodzinie, wobec której wydano nakaz lub zakaz będzie przysługiwało zażalenie – w terminie 3 dni od doręczenia, do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce położenia wspólnie zajmowanego mieszkania,\nw ten sposób wydany nakaz lub zakaz traci moc po upływie 14 dni od dnia ich wydania. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy sąd udzieli zabezpieczenia, którym nakaz lub zakaz zostanie przedłużony.\nZobacz także: Adwokat rozwodowy Poznań\nZnęcanie psychiczne co robić?\nSprawa karna w sprawie o znęcanie\nChcąc zainicjować postępowanie karne w sprawie o znęcanie się należy złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k. (przestępstwa znęcania się).\nZawiadomienie można złożyć zarówno w formie ustnej jak i na piśmie. Zawiadomienie ustne składa się poprzez przesłuchanie w charakterze pokrzywdzonego na komisariacie Policji lub w prokuraturze.\nW praktyce warto rozważyć złożenie zawiadomienia w formie pisemnej, która pozwoli swobodnie, bez stresu związanego z przebywaniem na Policji bądź w prokuraturze, opisać zaistniałą sytuację. Takie pisemne zawiadomienie należy skierować do prokuratury rejonowej właściwej ze względu na swoje miejsce zamieszkania. W treści zawiadomienia należy wskazać swoje dane, dane domniemanego sprawcy, czas i miejsce popełnienia czynu. Warto też szczegółowo opisać na czym polega znęcanie się. Ponadto do zawiadomienia można od razu załączyć posiadane dowody z dokumentów, czy też nagrania i zdjęcia.\nPo złożeniu zawiadomienia organ prowadzący postępowanie (Policja, prokuratura) – na podstawie zgromadzonych dowodów – ustali, czy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa.\nW toku prowadzonego postępowania przygotowawczego, w przypadku zaistnieniach wymaganych prawem okoliczności, prokurator ma możliwość:\nzastosowania dozoru policyjnego, tj. zobowiązania domniemanego sprawcy do regularnego stawiania się w jednostce Policji oraz informowania o miejscu przebywania, co może zostać połączone z zakazem kontaktowania się z pokrzywdzonym lub z innymi osobami, zakazem zbliżania się do określonych osób na wskazaną odległość oraz zakazem przebywania w określonych miejscach,\nwystąpienia do Sądu z wnioskiem o zastosowanie wobec domniemanego sprawcy tymczasowego aresztowania.\nWarto pamiętać, że raz zainicjowane postępowanie karne w sprawie przemocy psychicznej będzie toczyło się aż do jego prawomocnego zakończenia. Bez znaczenia będzie późniejsza wola pokrzywdzonego, który z różnych względów wycofa złożone zeznania. Wbrew obiegowej opinii powyższe zachowanie nie powoduje automatycznego umorzenia postępowania. Dzieje się tak, gdyż ściganie przestępstwa znęcania się następuje z urzędu, a nie na wniosek pokrzywdzonego.\nCo zrobić, gdy żona niesłusznie oskarża mnie o stosowanie przemocy psychicznej?\nW sytuacji, gdy oskarżono Cię o stosowanie przemocy psychicznej w stosunku do swoich najbliższych postaraj się, na ile to możliwe, zachować spokój i działać racjonalnie.\nPamiętaj, że jedną z naczelnych zasad prawa karnego jest domniemanie niewinności, co sprowadza się do tego, że każdego oskarżonego traktuje się w toku procesu jak osobę niewinną, dopóki wina nie zostanie mu udowodniona. Ponadto, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k. (in dubio pro reo) wszelkie niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy musi być całkowite, pewne i wolne od jakichkolwiek wątpliwości.\nZ uwagi na to, że sprawy o przestępstwa popełnione z użyciem przemocy, niejednokrotnie wiążą się z dużymi i trudnymi emocjami obydwu stron, warto skorzystać z pomocy doświadczonego adwokata lub radcy prawnego, który zadba o jak najkorzystniejsze dla Ciebie rozwiązanie.\nW praktyce, aby postawić komuś zarzut znęcania się, należy wykazać, że czyn ten charakteryzuje się dość długim okresem trwania. W związku z czym w toku obrony należy przede wszystkim przeanalizować wzajemne relacje łączące Cię z pokrzywdzoną w okresie objętym zarzutem, a także zweryfikować relacje osób składających obciążające Cię zeznania, zwłaszcza w zakresie motywacji do ich złożenia. Może być tak, że osoby te pozostają z Tobą w konflikcie, przejawiają niechęć, są stronnicze. A być może po prostu znają sytuację tylko z przekazów ustnych strony pokrzywdzonej.\nZarzuty znęcania psychicznego – jak się bronić?\nW ramach analizy linii obrony należy w szczególności zwrócić uwagę:\nCzy i ile razy pokrzywdzona bądź inne osoby wzywały Policję, jakie były przyczyny i sposoby zakończenia interwencji, czy były przypadki odmowy podjęcia interwencji. W przypadku braku takich informacji warto zwrócić się do Policji. Tu można uzyskać dane o interwencjach domowych wraz z podaniem ich dokładnej daty, przyczyny, przebiegu i wyniku.\nCzy rodzina bądź którakolwiek z osób dotkniętych przestępstwem przemocy była pod opieką instytucji pomocy społecznej, a jeżeli tak, jakie podejmowano działania. W tym zakresie także można zwrócić się z wnioskiem dowodowym o żądaniu szczegółowych informacji. Dotyczy to także danych osób z ramienia instytucji, które można przesłuchać w charakterze świadków.\nCzy w związku ze stwierdzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie wdrożono procedurę „Niebieskie Karty”, a jeżeli tak, jakie działania zostały podjęte. W tym przypadku można rozważyć wniosek o zwrócenie się do Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie.\nCzy którakolwiek ze stron wystąpiła z pozwem o rozwód – od lat zauważalną praktyką jest składanie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa znęcania się jednocześnie ze złożeniem pozwu rozwodowego.\nCzy strony miały poprawne relacje – w przeciwnym razie należy rozważyć, czy żona wszczynała awantury, źle traktowała męża, obrażała, groziła, ograniczała środki finansowe, buntowała dzieci, wyśmiewała, wyganiała z domu, nadużywała alkoholu, a także jak strony spędzały wolny czas, czy spokojnie omawiały wspólne sprawy, czy wyjeżdżali na wakacje.\nUjawnienie się niekorzystnych informacji, nie przesądza od razu o Twojej winie, a jedynie wskazuje na konieczność ich wnikliwej weryfikacji celem wskazania luk i nieścisłości.\nJednocześnie brak powyższych informacji może stanowić dobry punkt wyjścia do próby podważenia tez oskarżenia o zaistnieniu przestępstwa znęcania się psychicznego.\nJak się bronić w sprawie o znęcanie psychiczne\nJak udowodnić znęcanie psychiczne a wzajemność zachowań małżonków\nOd wielu lat obserwuje się, że nieomal zwyczajem rozwodzących się małżonków, stało się składanie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa znęcania się psychicznego. Wynika to z faktu, iż znęcanie się nad małżonkiem de facto przesądza o winie oprawcy.\nW takim przypadku dokonanie analizy zachowań każdej ze stron (podejrzanego/oskarżonego i pokrzywdzonej) ma istotne znaczenie pod kątem ich wzajemnej równoważności, co wyklucza możliwość przypisania przestępstwa znęcania się.\nZgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2006 roku IV KK 395/2006 pojęcie „znęcanie się” na gruncie art. 207 k.k. zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. Nie jest zatem możliwe wzajemne znęcanie się małżonków w tym samym czasie.\nJeśli więc przemoc psychiczna była obustronna, to nie można oskarżyć o nią jednego z małżonków. Postępowanie karne w tym zakresie powinno zostać umorzone.\nDziękuję za przeczytanie artykułu „Znęcanie psychiczne – jak udowodnić znęcanie psychiczne”. Być może zainteresują Cię także inne artykuły na moim blogu.\nPotrzebujesz pomocy adwokata? Masz sprawę o znęcanie psychiczne?\nW trudnych sprawach o znęcanie psychiczne działam w CAŁEJ POLSCE!\nUdzielam także konsultacji telefonicznych oraz konsultacji online. Pamiętaj, że przemoc psychiczna to poważna sprawa, dlatego warto skorzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego.\n03.10.2021 o 09:01\nMoje nazwisko Skweres Kornelia Skweres, mam pytanie.. pracuje jeszcze dla firmy ktora rzekomo chciała pomoc, ale po tym wszystkim co przeszłam to odnoszę inne wrażenie.\nOd jakiegoś czasu mam problem że wzrokiem i bez okularów widzę, źle. Fakt że zdejmuje czasem okulary, ale firma upiera się że ja dobrze widzę.\nPo testach okazało się, że mam astegmatyzm, co znaczy że przy każdym lekkim otwarciu oka to mój wzrok będzie playal figle i do tego problem z krajami szyjnymi który też ma wpływ na mój wzrok. Po czym czasem czuje się jakbym była pijana. W pracy jeśli bym powiedziała, że nie bede szyć to z pewnością miałabym problem, co była sytuacja z kolorem białym i czarnym, a i tak mi dano te kolory do szycia. Nie mogłem odmówić, bo jak mi powiedziano nie ma innych kolorów tkanin. A więc co za tym idzie straciło na jakości, i nie rozumiałem dlaczego mój wzrok jeden dzień jest lepszy, A drugi dzień gorszy teraz już wiem i niestety nawet mając okulary to nie mam na to wplywu. A firma upiera się że ja widzę i niestety odnoszę wrażenie, że było to celowe. nikogo nie oskarżeń, ale nie bylam tam mile widziana z pewnych względów z pogardą.\nI pytanie jakim prawem ktoś ma prawo do tego czy ja widzę czy nie, ja nie życzę nikomu źle ale chciałabym żeby ktoś doświadczył tego samego co ja.\n23.10.2021 o 16:28\nJeśli Pani stan zdrowia nie pozwala Pani na wykonywanie pracy, to zarówno Pani jak i Pani pracodawca posiadają instrumenty prawne, aby temu zaradzić. Nie są to jednak formy znęcania się, o czym traktuje powyższy artykuł.\n21.02.2022 o 21:35\nWitam serdecznie. Nazywam się Katarzyna Osmulska. Mam takie pytanie od dłuższego już czasu były mąż poniża mnie, wyzywa ,ubliżania,ignoruje,krzyczy wypomina mi wszystkie moje potknięcia. Nie odpowiada gdy pytam o coś a na dodatek patrzy na to córka, która się boi ojca. Czy to jest znęcanie psychiczne? Proszę o pomoc.\n14.04.2022 o 16:02\nWitam, mam pytanie moja sąsiadka od dłuższego czasu znęca die psychicznie nad moim synem,wyzywa ,poniża go przy innych,jak syn coś do niej piwie odwraca kota ogonem i twierdzi że do niej pyskuje. Czy mogę zgłosić to na policję jako znecanie się psychiczne?\n25.04.2022 o 19:00\nWitam, jestem nauczycielką z 20letnim stażem pracy w szkole średniej. Od wielu lat pracodawca niszczy mnie psychicznie, wyzywając, przeklinając, strasząc mnie zwolnieniem z pracy, próbami molestowania, naganami, tym że niby nie wykonuję rzetelnie swojej pracy, dyskredytując mnie w oczach innych pracowników, jak i uczniów, niszcząc moje dobre imię i opinię w środowisku szkolnym i poza szkolnym. Ostatnio po upadku na korytarzu szkolnym, gdy wyszłam w trakcie lekcji do toalety, by uczniowie nie widzieli moich łez bólu, dyrektor zamiast zadzwonić po pogotowie, stał nade mną, krzycząc „Kurwa ty nie masz prawa wyjść z klasy…” obrzucał mnie inwektywami…..już w obecności uczniów, zastępcy dyrektora, szkolnej pielęgniarki i nauczycielki, która próbowała mi pomóc i uspokajała bo zaczęłam płakać nie tylko z bólu ale również ze strachu. Nie poczuwa się nadal nawet do przeprosin. Związki zawodowe tj.Związek Nauczycielstwa Polskiego również nie udzielił mi żadnej pomocy. Co w takiej sytuacji mogę zrobić? Bo nie ukrywam, że od wielu lat leczę nerwicę u lekarzy psychiatrów związaną właśnie z zachowaniem pracodawcy. Mam ich potwierdzenia w tym względzie. Oraz to, że nie wpływa ona na wykonywaną przeze mnie pracę w szkole. Byłabym bardzo wdzięczna za udzielenie mi porady. Pozdrawiam serdecznie\n06.05.2022 o 18:29\nDzień dobry , mój brat zgłasza od jakiegoś czasu , że żona znęca się nad nim psychicznie i fizycznie . Szantażuje go i uniemożliwia mu przyjazdy do domu rodzinnego w którym nie był już rok czasu . Brat nie może wykonywać połączeń bez jej obecności , jest zastraszany a na wiadomości odpisuje jego żona . Straszy zniszczeniem mienia oraz zabraniem wspólnego dziecka . Pobiła się sama i trzykrotnie zrobiła obdukcje ! Jest osoba która pracuje z dziećmi jako psycholog ! Proszę o informacje jak można pomoc bratu jako rodzina . Czy my możemy złożyć zawiadomienie o przestępstwie ?\nRozpad rodziny jest wydarzeniem dramatycznym. Bardzo często to nie tylko rozstanie małżonków, ale również dramat dzieci, które muszą uporać się z traumą. Tymczasem zdradzonej kobiecie zależy (i słusznie!), aby przeprowadzić rozwód z winy męża. Po rozstaniu byli już małżonkowie... Czytaj więcej\nNagrania z podsłuchu w sprawie o rozwód Do rozwodu trzeba się dobrze przygotować. Ważna jest nie tylko psychiczna gotowość do rozstania się z małżonkiem, ale również przygotowanie procesowej taktyki. Dlatego dowody trzeba zacząć zbierać odpowiednio wcześnie. Pomogę Ci odpowiedzieć na pytanie, jakimi dowodami możesz posłużyć się przed sądem, żeby wykazać wszystkie... Czytaj więcej


Pikowany bezrękawnik czarny ILM - Mosquito\nPora na ciepłe ubrania do Twojej szafy! Nasz bezrękawnik damski zaskoczy Cię swoją praktyczną budową, a także tym, jak świetnie wygląda na sylwetce. W odróżnieniu od znanych Ci fasonów, w naszym bezrękawniku nie będziesz czuła się jak w worku. Odpowiednio skrojony model dobrze leży w ramionach, lekko opina biodra, a poziome pikowanie dba o zachowanie odpowiednich proporcji sylwetki. Całości dopełnia ładnie mieniący się czarny materiał z podszewką w beżowym odcieniu.\nZapinany bezrękawnik dla pań\nBezrękawnik szyty jest w czterech rozmiarach - XS, S, M i L. Zamek błyskawiczny ma nie tylko praktyczny charakter, ale także jest dodatkową ozdobą odzieży. Szeroki suwak wszyto od linii bioder aż na kaptur. Czarny damski bezrękawnik ma dwie kieszenie. Pod jedną z nich znajdziesz beżowy napis MOSQUITO. Kurtka wypełniona jest ciepłym materiałem, dobrze chroni przed wiatrem i niskimi temperaturami. Można pod nią zakładać bluzę, przez co świetnie sprawdzi się w chłodniejsze pory roku. Bezrękawnik swoją długością sięga bioder. Szczelnie otula ramiona. Nawet przy pochylaniu się nie odkrywa ciała i dba, by było Ci ciepło. Widoczny na stronie model odzieży uszyty został w Polsce. Z pikowanego, śliskiego materiału łatwo usuniesz ewentualne plamy i inne zabrudzenia.\nPrzepiękny bezrękawnik dokładnie taki jak na zdjęciu. Tył ma dłuższy, pięknie wygląda całość. Nie jest bardzo gruby, radzę się przyjrzeć zdjęciom dobrze. Bardzo polecam\nDzisiaj otrzymałam bezrękawnik, jestem zachwycona i piszę tę opinię tylko dlatego by rozwiać wątpliwości. Przy zakupie czytałam opinie i natknęłam się na takie, że bezrękawnik jest takiej samej długości. Nie wiem jak to rozumieć, być może błędy produkcyjne? Mój bezrękawnik przyszedł dokładnie taki jak na zdjęciu - tył zakrywa pupę, jest tak właśnie skrojony na dłuższy. Kolorystycznie robi ogromne wrażenie, prezentuje się luksusowo, a cena jest moim zdnaiem adekwatna do jakości i jego wyglądu. Zdecydowanie ubranie zasługuje na pozytywną ocenę.\nBezrękawnik bardzo ładny i co najważniejsze zdał egzamin przy wietrznych i deszczowych dniach, natomiast - nad czym ubolewam to to, że odbiega od tego pokazanego na zdjęciu, nie ma przedłużonego tyłu dzięki któremu byłby bardziej „dizajnowski”.\nBezrękawnik bardzo ładny minus za to że rzeczywiście odbiega od zdjęcia . Otrzymaną kamizelka ma równy przód i tył...na zdjęciu tył widnieje ciut dłuższy.\nŚwietna kamizelka na chłodniejsze dni. Noszę rozmiar 38-40 tutaj super sprawdził się M i jestem z niej bardzo zadowolona. Polecam.\n#Kurtki & Płaszcze #Nowości #Produkty #Bestseller #KAMIZELKI #Bestseller #Bezrękawniki


Atlas historii świata – Księgarnia Miles\nWarning: Error while sending QUERY packet. PID=70 in /home/piotrgrafik/ftp/miles/wp-includes/wp-db.php on line 2030\nJesteś tutaj: Home1 / Sklep2 / Książki3 / Historia do 1918 r.4 / Atlas historii świata\nilość Atlas historii świata\nNumer ISBN: 978-83-65222-83-1\nHistoria jest dziedzina nauki, która stanowi istotny czynnik poznania i zrozumienia przeszłości. Wiedza o czasach minionych to ważny element świadomości społecznej, politycznej, gospodarczej oraz kulturowej. Dzięki znajomości przeszłości łatwiej jest nam zrozumieć obecne wydarzenia, które rozgrywają się nie tylko w Polsce, ale i w innych państwach.\nAtlas historii świata to niezwykłe kompendium przedstawiające historie świata przez pryzmat rozwoju kultur, społeczeństw, państw i narodów, od zarania dziejów po czasy współczesne. Prezentuje dynamiczną, kolorowa mozaikę wzajemnie przenikających się osiągnieć i dokonań ludzi żyjących na wszystkich kontynentach.\nKsiążka została podzielona na dziewięć chronologicznych rozdziałów, z których każdy w zwięzły, syntetyczny sposób omawia najdonioślejsze wydarzenia opisywanych czasów.\nObfituje ona w biogramy wybitnych postaci. Każdy rozdział zawiera wiele ciekawostek z różnych dziedzin, a także zestawienia najważniejszych, godnych zapamiętania dat.\nAtlas nie jest podręcznikiem szkolnym, ale może być świetną pomocą do nauki historii.


10 tez o emisji CO2 — Klub Jagielloński\nPaweł Musiałek 27 maja 2016\nArchiwum Zielony konserwatyzm\nHasło emisji CO2 w Polsce działa na Polaków jak płachta na byka. W powszechnym odczuciu to właśnie ograniczenie emisji dwutlenku węgla odpowiada za całe zło czyhające na polską energetykę, a nawet całą polską gospodarkę. Takie opinie nie są bezpodstawne. Kurs na gospodarkę niskoemisyjną faktycznie kosztuje UE sporo, a Polskę w szczególności, co wynika z węglowej monokultury naszego systemu energetycznego. Niemniej wokół tego tematu narosło sporo mitów i półprawd, które zamiast konstruktywnych rozwiązań rodzą jedynie frustracje i syndrom ofiary. Poniżej 10 tez, o których warto pamiętać rozmawiając o polityce klimatycznej UE.\n1. Polska musi walczyć z opinią „hamulcowego” ograniczania emisji CO2. Jesteśmy krajem, który zredukował emisje CO2 o ok. 30% w latach 1988-2012, mimo że protokół z Kyoto zobowiązywał nas do redukcji o ledwie 6%. To jeden z rekordowych wyników. Dlatego mamy powody, aby się chwalić. Szczególnie że wiele państw, które karcą nas za zbyt defensywne stanowisko wobec unijnej polityki klimatycznej, w tym czasie osiągnęło znacznie mniejszą redukcję emisji.\n2. Należy pamiętać, że środki pochodzące z firm kupujących uprawnienia do emisji CO2 zostają w kraju. Zasilają one budżet ministerstwa środowiska, co powoduje, że zostają one w polskiej gospodarce i mogą być spożytkowane na modernizację infrastruktury.\n3. Włączenie lasów do sposobu obliczania emisji CO2, o co zabiega minister Środowiska Jan Szyszko jest dobrym pomysłem na ograniczenie kosztów niskoemisyjnej transformacji. Jako kraj zasobny w lasy (30% powierzchni kraju) powinniśmy promować włączenie ich do bilansu emisji zgodnie z ideą „węgiel-tak, emisje-nie”. W końcu UE deklaruje, że dekarbonizacja jest „neutralna” technologicznie.\n4. Koszt wymiany starych węglowych bloków energetycznych na nowe i tak trzeba będzie ponieść, ponieważ wymaga tego system energetyczny. Nowe bloki spowodują nie tylko wzrost sprawności elektrowni węglowych z 30% do 45%, ale także obniżenie emisji CO2.\n5. Polska ma duży potencjał do rozbudowy kogeneracji. Wytwarzania prądu i ciepła w elektrociepłowni może przy okazji przynieść dużą oszczędność energii. W tym celu należy wymienić w polskich miastach stare, wytwarzające jedynie ciepło kotłownie i wymienić je na elektrociepłownie, przynoszące w konsekwencji oszczędności oraz modernizację techniczną.\n6. Należy wyeliminować spalanie węgla w polskich miastach, gdzie jest problem z jakością powietrza. To wymaga m.in. rozbudowy sieci ciepłowniczej, jednak pozwala na dużą oszczędność w konsumpcji węgla i tym samym zmniejszenie emisji CO2.\n7. Rozwój OZE wspierający dekarbonizację w Polsce nie powinien być traktowany jako coś negatywnego. W najbliższych latach poza budowanymi blokami energetycznymi w Opolu, Kozienicach, Jaworznie nie będzie nowych instalacji, które wymagają wielu lat przygotowań i budowy. Nowo oddawane instalacje farm wiatrowych są chyba jedyną szansą na zapełnienie luki w systemie powstałą przez konieczność zamykania starych bloków i planowanego oddania nowo budowanych bloków po 2020 roku.\n8. Wpływ OZE na ceny energii w Polsce nie jest jednoznacznie niekorzystny, ponieważ koszt subsydiów dla zielonej energetyki (ok. 4 mld zł rocznie) jest rekompensowany obniżeniem ceny giełdowej dzięki zwiększeniu mocy instalacji energetycznych w polskim systemie energetycznym. W ciągu ostatnich pięciu lat ceny spadły z niemal 210 zł/MWh do ok. 170-180 zł/MWh, a więc o blisko 15%. Ten rok najprawdopodobniej przyniesie kolejne spadki. Beneficjentem jest przede wszystkim polski przemysł energochłonny. Należy także podkreślić, że spadł także koszt subsydiów do OZE, jakie płacą firmy wytwarzające prąd, nawet pomimo tego, że obowiązek zakupu zielonych certyfikatów wzrósł w ciągu pięciu lat 10,4% do 14% produkcji energii, ponieważ znacznie potaniały ceny obowiązkowych zielonych certyfikatów (potwierdzają produkcję energii z OZE). Dziś można je kupić za niewiele ponad 100 zł/MWh, podczas gdy jeszcze na początku 2012 roku kosztowały 280 zł/MWh. W ciągu ostatnich pięciu lat łączne koszty zakupu energii i subsydiów do energetyki odnawialnej ponoszone przez najbardziej energochłonny przemysł spadły o ok. jedną czwartą.\n9. Ceny uprawnień do emisji CO2 pozostają niskie, co powoduje, że na razie w ograniczonym stopniu wpływają na konkurencyjność elektrowni.\n10. Problemy ze sprzedażą polskiego węgla nie wynikają z polityki klimatycznej UE, ale złym zarządzaniu sektorem przez państwo. Klucz do uzyskania rentowni kopalń leży na górnym Śląsku a nie w Brukseli.\nDo tej pory krajowa polityka koncentrowała się na uzyskaniu okresów przejściowych dla energetyki i spowalnianiu kursu w stronę niskoemisyjnej energetyki. Za mało było konstruktywnych rozwiązań. Zamiast narzekać, politycy powinni wziąć się do roboty, aby wykorzystać politykę klimatyczną do unowocześnienia całego systemu energetycznego. Czas skończyć grać na „remis” i przejść do „ofensywy”. Im wcześniej, tym większa szansa, jeśli nie na korzyści, to przynajmniej na minimalizację kosztów.\nŁukasz Kempa: „Exit tax”, czyli pierwszy podatek od nieosiągniętego dochodu Marcin Kędzierski, Paweł Musiałek: Czas najwyższy na deglomerację. Dlaczego „Polska średnich miast”? Paweł Musiałek w raporcie „Rząd pod lupą” ocenia działania rządu w zakresie polityki energetycznej w 2020 r.: Ambitne plany i kiepska realizacja. Polityka energetyczna na trójkę z plusem


IPN Po 1025/55\nIPN Po 1025/56\nTytuł: Skorowidz alfabetyczny ochrony - oddział III.\nIPN Po 1025/57\nTytuł: Skorowidz alfabetyczny ochrony - oddział II.\nIPN Po 1025/58\nTytuł: Skorowidz alfabetyczny ochrony - oddział III karny.\nIPN Po 1025/59\nTytuł: Skorowidz alfabetyczny ochrony - oddział karny.\nIPN Po 1025/6\nTytuł: Skorowidz alfabetyczny ochrony - skorowidz ogólny zakładu karnego.\nIPN Po 1025/60\nIPN Po 1025/61\nIPN Po 1025/62\nTytuł: Skorowidz alfabetyczny ochrony - oddział 1.\nIPN Po 1025/63


Agencja Wynajmu Rodziców- David Baddiel – Piórko na Biurko\nŚwiat jest niesprawiedliwy i do bani, a rodzeństwo to jakiś błąd w systemie.\nA gdyby tak można było wybrać sobie rodziców? Twoi są niedobrzy? Co z tego, że Cię kochają i chcą dla Ciebie jak najlepiej? Zmień ich na takich, którzy pozwolą oglądać telewizję do późna, albo nie będą mieli problemu z urządzeniem idealnego (i oczywiście kosztownego) przyjęcia urodzinowego.\nAle Wam też może się ona spodobać 😊 Dla mnie Agencja Wynajmu Rodziców to była niesamowita przygoda, cofnięcie się na chwilę do zapomnianego dzieciństwa i uzmysłowienie sobie paru rzeczy, o których dawno już zapomniałam. A o których warto pamiętać, zwłaszcza, gdy się obcuje z tą znacznie młodszą częścią społeczeństwa, a mi się to zdarza, choć jeszcze nie mam własnych dzieci. Cudownie było znów przez chwilę poczuć się dzieckiem.\nZdecydowanie POLECAM! W każdym wieku 😉\nP.S. Z informacji na okładce wynika, że ta książka zostanie wkrótce zekranizowana. Rety! Nie mogę się doczekać 😀\nZa możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Lemoniada.\nWrz 18, 2017 by Śnieżynka in dla dzieci 15 komentarzy\nBardzo ciekawa recenzja, jednak książka zdecydowanie poza moimi zainteresowaniami – ale zapamiętam ją sobie, w przyszłości jak będę miała dziecko – być może będzie jak znalazł 😀 Chociaż do tego czasu pewnie wydadzą "milion" innych 😛\nOdpowiedz Wrzesień 18, 2017 8:27 pm\nTeż ją sobie zostawiam z myślą o moim przyszłym potomstwie 😀 Na pewno wydadzą, ale tę już mam “przetestowaną” na samej sobie 😉\nOdpowiedz Wrzesień 18, 2017 8:30 pm\nInteresująca książka. Gabi jeszcze za młoda, ale nie długo będę jej szukać. Coś innego i oryginalnego 🙂 Świetnie się czytało recenzje. Super zdjęcia 🙂 Pozdrawiam serdecznie\nOdpowiedz Wrzesień 19, 2017 7:42 pm\nDziękuję 🙂 Ciekawa jestem, czy jak Gabi podrośnie to jej się ta ksiażka spodoba 🙂 Ja może jestem od niej starsza, ale jednak też dziewczynka i mi się podobała 🙂\nOdpowiedz Wrzesień 24, 2017 6:09 pm\nPodziwiam, że książka dla dzieci aż tak Cię porwała w swoj świat 😃 Pewnie bym przeczytała, ale nie dla siebie, a dziecku – póki co nie swojemu 😂\nOdpowiedz Wrzesień 21, 2017 11:22 am\nSama się zdziwiłam 🙂\nOdpowiedz Wrzesień 24, 2017 6:08 pm\nIle osób będzie chętnie zamieniłoby rodziców, a jak już przyszłoby co do czego – byliby tez rozczarowani i chcieli z powrotem starych rodziców 😉\nOdpowiedz Wrzesień 24, 2017 1:42 pm\nNo nie ;)? Na szczęście im człowiek starszy, tym bardziej rozumie, że warto docenić własnych rodziców 🙂 Choć jak próbuję sobie przypomnieć swoje dzieciństwo, to jednak takiego marzenia jak główny bohater na liście nie miałam 😀\nOdpowiedz Wrzesień 24, 2017 6:07 pm\nŚwietna recenzja! Książka wydaje się być bardzo mądra, z przyjemnością polecę ją siostrom, by przeczytały swoim dzieciom 😉\nOdpowiedz Październik 3, 2017 5:58 pm\nWiele w niej racji i może dać do myślenia dzieciom, które żałują, że ich rodzice nie są bogaci/zabawni/sławni/itp. 😉 Mi się bardzo podobała, z czystym sumieniem, szczerze polecam 🙂\nOdpowiedz Październik 3, 2017 11:03 pm\nJestem już trochę za stara na książki dla dzieci, ale po tę z przyjemnością sięgnę 😀\nOdpowiedz Październik 21, 2017 6:59 pm\nTeż się obawiałam czy mój wiek nie będzie przeszkodą. A tu takie miłe zaskoczenie! Skuś się, mam nadzieję, że (tak jak ja) nie pożałujesz 😉\nOdpowiedz Październik 25, 2017 11:57 pm\nMoże za te kilkanaście lat, kied będę miała własne dziecko, zainteresuję się tą pozycją 😛\nOdpowiedz Listopad 15, 2017 5:19 pm\nMoje dzieci książki tego autora będą czytać na pewno 😀\nOdpowiedz Listopad 15, 2017 8:30 pm\nMagiczny kontroler- David Baddiel – Piórko na Biurko\n[…] szata graficzna (podobna jak w Agencji Wynajmu Rodziców, moja recenzja TUTAJ) przemawia dodatkowo na korzyść wydania i jedyne, do czego mogłabym się przyczepić, to słabej […]\nOdpowiedz Listopad 16, 2017 3:24 pm


Pozycjonowanie stron internetowych, czyli jak wyciągnąć witrynę na pierwsze miejsca w wyszukiwarkach? - Najlepszy Styl\nPozycjonowanie stron internetowych, czyli jak wyciągnąć witrynę na pierwsze miejsca w wyszukiwarkach?\nPozycjonowanie stron internetowych najczęściej kojarzy nam się z samymi korzyściami i jest w tym dużo prawdy. Dobrze przeprowadzone działania skutkują tym, że nasza strony uzyskuje lepszą pozycję w wyszukiwarkach, jest chętniej i częściej odwiedzana przez użytkowników, a tym samym generuje większe przychody. Niestety nie zawsze jest tak kolorowo. Szczególnie wtedy, gdy pozycjonowaniem zajmuje się niedoświadczona osoba, która podejmuje błędne decyzje, skutkujące stratą czasu i pieniędzy. Właśnie z tego powodu tak ważna w pozycjonowaniu jest wiedza i doświadczenie, które posiadają najlepsze agencje SEO/SEM na rynku.\nDlaczego pozycjonowanie stron internetowych powinno stanowić najważniejszą formę reklamy?\nWielu młodych przedsiębiorców zastanawia się, czy przeznaczyć większość budżetu reklamowego na reklamę w telewizji, prasie i radio, czy zdecydowanie mniejszą część na pozycjonowanie w Internecie. Okazuje się, że ta druga opcja jest korzystniejsza. Obecnie mamy dostęp do danych, które jasno pokazują, że blisko 90% ruchu w witrynie pochodzi z Google – z wyników wyszukiwania konkretnych słów kluczowych. Warto też dodać, że nawet najlepsze pozycjonowanie jest zawsze tańsze od wykupienia spotu reklamowego w telewizji.\nPozycjonowanie stron internetowych daje lepsze efekty niż reklama w telewizji, prasie, radio, ponieważ prawie 90% ruchu na witrynie pochodzi właśnie z wyszukiwarek internetowych.\nJakie frazy i słowa kluczowe warto pozycjonować?\nDobrze wypozycjonowana strona powinna być wypozycjonowana dla kilku, najczęściej wyszukiwanych fraz i słów kluczowych. Ich odpowiednim doborem zajmuje się firma pozycjonująca, która w tym celu korzysta ze specjalnych profesjonalnych narzędzi. Wbrew pozorom, nie zawsze najbardziej opłacalny będzie wybór popularnych słów kluczowych. Może się okazać, że inne firmy już od dawna pozycjonują inne strony na te słowa, więc pobicie ich wyniku może być na tyle pracochłonne, że najzwyczajniej – nieekonomiczne. Dobra firma zajmująca się pozycjonowaniem jest w stanie oszacować jakie słowa kluczowe i frazy będą najbardziej opłacalne. Dowiedź się więcej o pozycjonowaniu na stronie http://promotraffic.pl/pozycjonowanie-stron/\nDobrze przeprowadzone pozycjonowanie strony internetowej to nie tylko widoczny wzrost przychodów firmy, ale także najbardziej ekonomiczna i najbardziej skuteczna forma reklamy.


Wana i Kasura - dwa młode konie w chorzowskiej policji | Radio Piekary\nKamil Zatoński Dodane 28.10.2016 o 00:05\nDziś o godzinie 11.00 przy Komendzie Miejskiej Policji w Chorzowie (ul. Legnicka 1) odbędzie się uroczyste przekazanie policjantom 5 nowych radiowozów. Komenda otrzyma także 2 młode konie policyjne (Wana i Kasura), które już teraz znajdują się na posterunku chorzowskiej policji konnej. Koszt sprowadzenia policyjnych koni do Chorzowa wyniósł 32 tys. zł, z czego dofinansowanie Miasta wyniosło 30 tys. Pozostałe 2 tys. zł przekazała Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach. Flotę chorzowskiej policji zasilą 2 oznakowane pojazdy marki Kia oraz 3 oznakowane Ople Corsa. Łączny koszt 5 radiowozów to 269 tys. zł, z czego 134,5 tys. zł pokryło Miasto, a drugie 134,5 tys. zł – Komenda Główna Policji w Warszawie.