Spotkanie festiwalowe Laboratorium toksyn\nW jaki sposób wykrywa się ołów, kadm, cynk? Czy rośliny i zwierzęta mogą pomóc w określeniu zanieczyszczenia środowiska? I jak bronią się przed działaniem toksycznych pierwiastków? Odpowiedzi na te i inne pytania poznacie podczas wycieczki do Zakładu Ekotoksykologii, w którym na co dzień prowadzone są badania nad metalami ciężkimi i ich wpływem na organizmy żywe.\nW trakcie zwiedzania pracowni przedstawimy metody, dzięki którym oceniane jest skażenie gleb, wody i powietrza. Zaprezentujemy techniki lokalizacji toksycznych związków w tkankach i komórkach roślinnych. Zabierzemy Was do wyjątkowych miejsc, gdzie rośliny kiełkują i rosną nawet zimą oraz zdradzimy tajniki hodowli hydroponicznej. Na własne oczy zobaczycie stosowane w ocenie ekotoksykologicznej techniki mikroskopowe, barwienia tkanek i żmudny proces przygotowania preparatów do mikroskopu elektronowego. Jeśli jesteście ciekawi, jak wygląda praca badacza, zapraszamy do naszego laboratorium!\nSpotkanie festiwalowe Śladami biologa\nZwiedzanie wybranych laboratoriów badawczych takich jak laboratorium biologi molekularnej czy absorpcyjnej spektrometrii atomowej. Zawsze chciałeś/aś wiedzieć, jak tak naprawdę wygląda praca naukowca i jak przeprowadzać własne eksperymenty? Jeżeli tak, ta wycieczka jest właśnie dla ciebie. Podczas krótkiej wędrówki zobaczysz, jakie badania prowadzone są w naszym laboratorium, poznasz także tajniki pracy biologa.\nSpotkanie festiwalowe Patrz pan, nie wiadomo, dlaczego... - symulacja rozprawy sądowej z udziałem publiczności\nZagadkowa sprawa o zbrodnię. W role ławników, oskarżonego i świadków wcielą się osoby spośród publiczności. Jako sędziowie zawodowi za stołem sędziowskim siądą członkowie Stowarzyszenia Sędziów Polskich "Iustitia": Agnieszka Gradowska - Okrój oraz Igor Tuleya. W roli oskarżyciela - prokurator Andrzej Piaseczny ze Stowarzyszenia Prokuratorów "Lex Super Omnia". Koncertową obronę poprowadzi adw. Marta Tomkiewicz.


Usługi księgowe na terenie Warszawy. - Wrocławskie Pamiątki\nUsługi księgowe na terenie Warszawy.\nStart » Handel » Biura Rachunkowe » Usługi księgowe na terenie Warszawy.\nDodane: 2015-09-07 Kategoria: Handel / Biura Rachunkowe\nDla kogo przeznaczone są Państwa usługi rachunkowe? Warszawa to główny obszar działania naszej firmy i z tego obszaru najczęściej zgłaszają się do nas klienci. Jeśli chodzi o nasze usługi to są one przeznaczone dla przedsiębiorców, zarówno prowadzących małą firmę, jak i duże przedsiębiorstwa. Zatrudniając naszą firmę, mają Państwo pewność, że zyskujecie najwyższą jakość, jeśli chodzi o usługi rachunkowe. Warszawa to miasto, gdzie znajduje się siedziba naszej firmy i głównie tutaj szukamy naszych klientów, jednak jeżeli zainteresuje się naszą usługą klient z poza Warszawy, to również jesteśmy w stanie pomóc, zwłaszcza, że współpracujemy z platformą mójksięgowy24, gdzie przedsiębiorcy mają dostęp do swoich finansów 24h na dobę, z dowolnego miejsca na ziemi. Usługi on-line przeznaczone są głównie dla mikro i małych firm, które prowadzą KPiR. Chcemy również zaznaczyć, że w naszej firmie pracują tylko doświadczeni i wykwalifikowani pracownicy i nie ma mowy, o żadnych pomyłkach czy zaniedbaniach z naszej strony.\nRóżnorodne formy psychoterapii\nPrawie każdy ma w życiu chwile, gdy okazuje się, że jest mu bardzo potrzeba pomoc. Bardzo często potrzebna wówczas staje się terapia. Poznań jest miastem, w którym dobrzy terapeuci pomogli już wielu osobom. Pam...\nUzyskaj nowoczesne meble do mieszkania\nCenisz sobie nowe meble, które pozwalają Ci stworzyć designerskie wnętrze? Takie możliwości uzyskasz dzięki ofercie Vismeble, w której pojawiają się kosze rurkowo-nastawne. To wysokiej jakości nowoczesne meble...\nJeśli twoi dłużnicy sprawiają, że nie masz za co żyć, to być może przydatną opcją będzie sprzedaż długu firmie windykacyjnej. W ten sposób możesz uzyskać przynajmniej część pieniędzy, co zdecydowanie...\nA tak wygląda taras\nPewnie chętnie postawimy na duże donice na taras. Dzięki temu będziemy mieli pewność, że w razie wiatru nie zostaną potrącone i my sami będziemy o wiele lepiej się z nimi czuli. W każdym razie na pewno powinn...\nCiastka marmoladki praktyczne w wielu zastosowaniach\nJednymi z najczęściej używanych ciastek do kawy lub herbaty są oprócz tytułowych herbatników ciastka marmoladki. To idealne połączenie kruchego ciasteczka z kawałkiem słodkiej marmolady. Ciastka marmoladki spr...\n»Ciastka marmoladki praktyczne w wielu zastosowaniach\n»Najnowsze wersje alkomatów\n»Biuro finansowo-księgowe - księgowość online\n»Jaka firma oferuje nam biżuterę fashion?\n»Tworzenie opakowań na wymiar wraz z dokładnym projektem\n»MAWart - znakomite usługi graficzne i DTP.


Gorąca lemoniada - przepis • Kuchnia Lidla\n4 szklanki gorącej wody (ok. 80 stopni)\nTorebki herbaty przekładamy do dzbanka, zalewamy gorącą wodą i odstawiamy na 3 minuty. Po tym czasie torebki wyjmujemy, odciskamy i wyrzucamy. Do herbaty dodajemy miód i mieszamy, aż się rozpuści.\nZ jednej cytryny ścieramy skórkę i dodajemy ją do herbaty. Ze wszystkich cytryn wyciskamy sok i przelewamy przez sitko, dodając sok do herbaty. Całość mieszamy i przelewamy do kubków.\nLemoniadę podajemy póki jest gorąca.\nGość niezwykły, takiego nie mamy, ale mamy inne, równie pyszne propozycje: http://kuchnialidla.pl/product/pozytywnie-zakrecone-bananowe-smoothie, http://kuchnialidla.pl/product/orzezwiajacy-koktajl-arbuzowo-melonowy http://kuchnialidla.pl/blog/geste-sycace-i-pyszne http://kuchnialidla.pl/product/smoothie-z-borowkami-i-brzoskwiniami http://kuchnialidla.pl/product/koktajl-brzoskwiniowo-marchewkowy http://kuchnialidla.pl/product/Koktajl-bananowy Smacznego :)\nA macie przepis na koktajl bananowo-czekoladowy?\nTo musi być przepyszne!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Pychota!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Palce lizać!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nZostaw do ostudzenia - ta taaaa!\nA czy wymyśliliście już przepis na zimną lemoniadę?\nsuper przepis jeszcze nigdy nie piłam lemoniady wiem ,że to siara ale naprawdę a to jest moja pierwsza i mi smakuje :)\nZ całym szacunkiem, ale jak dla mnie to zwykła herbata z miodem i cytryną ;) - taka jak się pijało za małolata w chorobie lub rozgrzanie po powrocie z sanek.\nWitam, brzmi i smakuje orzeźwiajco, nie mniej gorąca woda+miód powoduje utratę jego właściwości (miód: pomaga w obniżeniu ciśnienia, poprawia krążenie krwi, działa ochronno na wątrobe, ma silne właściwości antybakteryjne i przeciwzapalne lecz po podgrzaniu do 40 stopni traci ogromną większość ważnych składników odżywczych i niemal wszystkie właściwości lecznicze stając bezwartościową mieszaniną glukozy i fruktozy. Miód w tej postaci wciąz pozostaje smaczny, ale nie jest już naszym sprzymierzeńcem w walce z chorobą). Dlaczego więc przy okazji nie wykorzystać tych właściwości ;) Pozdrawiam z Krakowa :)\nPodpisuję się pod wyższym. Podobnie zresztą ma to miejsce z cytryną - w tej temperaturze zniszczona jest cała witamina C z tego owocu.\nAle to jest wersja na zimowe wieczory, więc ma być gorące. Jak chcecie zdrowotne właściwości, to do tego zróbcie bułkę z miodem i wypijcie zimną wodę z cytryną. Nie każdy ma takiego bzika na punkcie zdrowia, żeby wykorzystywać na maksa właściwości kosztem przyjemności (w tym przypadku przyjemnością dodatkową jest rozgrzanie) :) :) Wolę na ciepło!\nDziękujemy za radę, to doskonała podpowiedź dla osób, które nie mogą spożywać miodu.\nDałam stewie zamiast miodu - 2lyzki i tez pycha polecam:)\nGorąca lemoniada będzie świetnym zwieńczeniem weekendu :)\nDziś spróbuje :)


Harlequiny | Kredyty i Inwestycje on-line!\n— 15 listopada 2020 Możliwość komentowania Harlequiny została wyłączona 4\nZapewnienie sobie produktów na wysokim poziomie jest zależne od naszych działań. Wskutek tego powinniśmy starać się brać pod uwagę wyłącznie takie oferty, jakie wydają się być dla nas najważniejszym rozwiązaniem. Wypada zaznaczyć, że propozycja produktowa ogrodzeń jest nadzwyczaj ogromna. Jeśli jednakże będziemy zwracali uwagę na takie produkty, to na pewno zdecydujemy się na ogrodzenia nowoczesne, które będą wspaniale pasowały do stworzonego przez nas terenu, prowadzonej przez nas nieruchomości. W następstwie tego takie firmy starają się nam przedstawić parę atrakcyjnych ofert. Do nich możemy na przykład zakwalifikować wyszukanie nam ogrodzenia, jakie wspaniale będzie pasowało pod względem wykonania, wzoru, jak i kolorystycznym. Poza tym musimy zaznaczyć, że następują także ogrodzenia ze względu na materiał, z którego są wykonane. Kiedy będziemy rozstrzygali się na ogrodzenia betonowe, to na pewno nie musimy się tutaj przejmować ich wytrwałością. Jest ona na wysokim poziomie. Dlatego takie ogrodzenie będzie zdołało przetrwać wszelkiego typu warunki pogodowe, którymi się spotka.


Strony: 1 ... 15 16  18 19 ... 32\nAutor Wątek: Upadek Cesarstwa Rzymskiego (Przeczytany 93522 razy)\n« Odpowiedź #240 dnia: Styczeń 07, 2016, 10:06:10 am »\nByłbym za zakończeniem brutalnego i bezpardonowego atakowania Liva w temacie "stosownego czasu" - odnotowawszy jednak przedtem solennie, że poglądy moje i Jego w tej kwestii różnią się o 180 stopni. Ja uważam, że brak doniesień w piątek, sobotę, niedzielę (i praktycznie cały poniedziałek - 22:09) oznacza ustrojowy dramat dla europejskiej i polskiej demokracji, Liv zaś uważa, że ten brak doniesień o niczym (takim) nie świadczy.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 07, 2016, 10:09:12 am wysłana przez Stanisław Remuszko »\n« Odpowiedź #241 dnia: Styczeń 07, 2016, 10:11:49 am »\nTo Ty już sam ze sobą musisz uzgadniać, że przerwiesz atak? Jest gorzej niż myślałem!\n« Odpowiedź #242 dnia: Styczeń 07, 2016, 10:27:20 am »\nOto dzisiejsze Słowo Boże (http://wyborcza.pl/1,75477,19436433,ataki-na-kobiety-w-kolonii-policja-zatrzymala-kilku-sprawcow.html#ixzz3wXrEh3J7):\nNiemieckie media krytykowane są za spóźnione poinformowanie opinii publicznej o zajściach w Kolonii. Drugi program telewizji publicznej ZDF przyznał, że nieuwzględnienie tego wydarzenia w głównym wydaniu wiadomości w poniedziałek było błędem. Dziennik "Frankfurter Allgemeine Zeitung" zwrócił uwagę, że jeszcze we wtorek pierwszy program telewizji publicznej ARD na swojej stronie internetowej pomijał fakt, że domniemanymi sprawcami byli obcokrajowcy.\nZ wrodzonej delikatności pominąłem Twą podłą rolę w znęcaniu się nad Livem (scripta manent) w kwestii "stosownego czasu" - no, ale skoro się prosisz...\n« Odpowiedź #243 dnia: Styczeń 07, 2016, 10:52:00 am »\nAle gdzie ja się znęcam? Wydobyłem Twoje, moim zdaniem istotne pytanie i nie pytam liva, co to dla niego znaczy "stosowny", tylko wszystkich o fakt: kto poinformował najwcześniej i kiedy. Ja się nie czepiam, tylko drążę fakty, czy ktoś doniósł o tym wcześniej. A jak już miałbym pytać kierunkowo (co nie znaczy: atakować), to Nexa, bo każe zmienić gazety, to na które? Które doniosły najwcześniej? Dla mnie to jest istotna różnica: NIKT nie poinformował - nie poinformowały gazety A, B itd.\nPolicja zatrzymała "kilku sprawców". Rozkoszni są.\n« Odpowiedź #244 dnia: Styczeń 07, 2016, 01:14:38 pm »\nZnęcasz się, znęcasz, tylko nie chcesz tego nazwać po imieniu. Wedle współczesnych postępowych psychobijoenergoterapeutów domaganie się rzeczowej odpowiedzi na zadane pytanie (nie na jakieś inne) jest typową molestancją, która już wkrótce będzie karalna jako czynność psychopatyczno-sadystyczna, zboku jeden! A u mienia ruki swabodnyje, ja się dawno odżegnałem, wysumitowałem i przeprosiłem na oczach! Przyznaj się i Ty, publicznie wyznaj grzech i skrusz swą hardość, póki czarni, znaczy się czarci (brrr...) po Ciebie nie przyjdą...\n« Odpowiedź #245 dnia: Styczeń 07, 2016, 10:49:52 pm »\nO ile moje odczucia jeszcze coś znaczą, to oświadczam - nie czuję tego znęcania. Może szkoda...\nWzględem meritum, czyli "stosownego czasu" miałem na myśli media w Polsce. Niemieckie dały ciała i za to przeprosiły. By tutejsze mogły być szybsze, musiałyby mieć tam swoich korespondentów (może miały?).\nSkoro nie mają, to działają metodą kopiuj-tłumacz-przytnij-wklej.\nNie było z czego kopiować.\nPóki co nie wierzę, aby informacja o takich zajściach w Polsce nie została podana przez ŻADNĄ gazetę/stację natychmiast.\nW Nowy Nok gazety nie wychodzą. Świąteczne numery były w czwartek, następne w poniedziałek.\nInternetowe jednak - co innego, te mogły realnie, myślę, w sobotę.\nSwoją drogą, gdyby jednak jakiś korespondent...to byłaby gratka. Poinformować o tym Niemców przed Niemcami.\nAprop przeniesienia wątku...idee, które grają istotną rolę w tej sytuacji mają znamiona religii. Zwłaszcza gdy chodzi o stosunek do faktów - ich interpretacji zawsze w jedną stronę i wywijania pojęć. Oraz stosowną dozę fanatyzmu.\nPrzecież to jest język kazania niedzielnego;\nZ wątkiem profetycznym;\nDlatego nie będę odpowiadać na wasze pytanie, czy przyjmę pod swój dach syryjskich uchodźców. Nie odpowiem na zarzut, że moja troska o ich los to „głupota ukryta po płaszczykiem tolerancji” oraz idiotyczna poprawność polityczna. Nie będę dyskutować z tymi, którzy uważają, że trzeba bronić Europy przed zalewem uciekinierów z krajów arabskich. Bo inaczej przyjdą i zarżną nas na ulicy. Albo zgwałcą nasze córki.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 07, 2016, 11:05:58 pm wysłana przez liv »\n« Odpowiedź #246 dnia: Styczeń 08, 2016, 09:12:01 am »\nPatrzę na to wszystko z nieco innej perspektywy niż Wy, bo moje dziecko pracuje w Hamburgu. Na szczęśćcie na Święta i Nowy Rok przyjechała do domu, bo gdyby nie to byłaby spora szansa, że pojawiłaby się gdzieś w mieści, bo tak się tam, przynajmniej dotąd, żyło, przestrzeń miejska jako bezpieczna kawiarnia. Patrząc jak Niemcy zabierają się za robotę, to chyba mija.\nZ pary puszczanej przez policję - ale funkcjonariuszy, a nie rzeczników komend i ich wierchuszki - wynika to, o czym byłem przekonany od początku: policja doskonale wiedziała co się święci i w czasie zajść wylegitymowała około 80-100 zawodników, większość z nich to nie byli żadni "wcześniejsi" imigranci tylko "uchodźcy" - Syryjczycy z obozu. Przy okazji ci policjanci mimochodem mówią coś takiego: uff, to jednak wcale nie byli mężczyźni z Północnej Afryki, którzy od roku działają w Kolonii w gangu ulicznym. No - uff.\n« Odpowiedź #247 dnia: Styczeń 08, 2016, 11:04:57 am »\nNo i w spokojnych solidnych Niemczech mamy dwa problemy "nowego typu", jak powiedziałby Marks.\nPierwszy, to zagrożenie fizyczne od uchodźców.\nDrugi, to poprawność polityczna blokująca elementarny obieg informacji w społeczeństwie.\nDla mnie to drugie jest gorsze. No, ale może tak było tylko za pierwszym razem i już się nie powtórzy?\n« Odpowiedź #248 dnia: Styczeń 08, 2016, 03:06:09 pm »\nCytat: Stanisław Remuszko w Styczeń 07, 2016, 10:06:10 am\nJa uważam, że brak doniesień w piątek, sobotę, niedzielę (i praktycznie cały poniedziałek - 22:09) oznacza ustrojowy dramat dla europejskiej i polskiej demokracji, Liv zaś uważa, że ten brak doniesień o niczym (takim) nie świadczy.\nMasz widać wyższe zdanie o tych standardach niż liv, stąd opóźnienie widzisz dramatem. liv - jak sądzę - uważa, że jest normalnie, bo jednak w ogóle o sprawie poinformowano. I w niedługim czasie nawet uczciwie.\nJa w tym zresztą też nie widzę jeszcze dramatu tylko kryzys przywództwa p. Merkel (formalnego w Niemczech i moralnego/tzw. miękkiego w Unii) oraz podległej jej administracji różnych szczebli, tudzież jej szeroko pojętego biznesowo-medialnego zaplecza. Widać bowiem, że to przywództwo okazało się bodaj bardziej antydemokratyczne i skłonne do matactwa niż nixonowe w czasach Watergate. (Wszelkie ośmiorniczki i kamieni kupy naszych ministrów na tym tle to pikuś...)\nDramat to dopiero może być, jak się z kryzysu sensownych wniosków nie wyciągnie...\nCytat: maziek w Styczeń 08, 2016, 09:12:01 am\nSkoro zaś przy tym co mówią policjanci - i inni siłowicy - jesteśmy...\nCytat: liv w Styczeń 07, 2016, 10:49:52 pm\nA znów gdy przy kazaniach niedzielnych jesteśmy... Pamiętacie takie hartmanowe?\nCiekawe czy dziś prof. H. by owe proroctwo - obrazek, zresztą, namalował ładny - podtrzymał...\nps. Nie wiedziałem gdzie dać, to tu dorzucę... W Cesarstwie Wschodniorzymskim też się ciekawe dzieje, tyle, że po cichu:\nHa, może to faktycznie zawały...\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 08, 2016, 03:59:03 pm wysłana przez Q »\n« Odpowiedź #249 dnia: Styczeń 08, 2016, 03:46:55 pm »\nCytat: Q w Styczeń 08, 2016, 03:06:09 pm\nJestem zdecydowanie bliższy ocenie ob. Remuszki. To nie było doniesienie o tym, jak pijany rowerzysta wjechał mleczarce w bańki, ani nawet nie o tym, że w sylwestrową noc w całej Kolonii rozbito 100 nosów i wybito 10 zębów a 4 gości się powiesiło, w tym jeden dla zabawy. To jest doniesienie o czymś, co mi osobiście nie mieści się w głowie - kilkaset osób publicznie i w środku kulturalnego miasta próbuje gwałcić kobiety, a przynajmniej je obmacywać i okradać, otaczając je jak łowną zwierzynę. Sprzeciwiające się zostały pobite. To nie tylko jest masowe ciężkie pogwałcenie porządku publicznego ale także ze względu na charakter czynu jest wyjątkowo odrażające. Skutki zaś tego czynu dla świadomości obywateli moim zdaniem powalające. To nie jest doniesienie o pietruszce i że się nie pojawiło to musiała być bardzo silna cenzura, albo autocenzura.\nPo drugie nie uważam, żeby poinformowano "w niedługim czasie i uczciwie" - poinformowano z musu, bo rzecz się i tak wydała. Wydarto to jak psu z gardła. Informacja o próbie masowego gwałtu na 100 czy 200 kobietach w sercu Europy nie została podana i nie byłaby podana, gdyby nie to, że siła jej rażenia okazała się nie do opanowania przez cenzurę.\nPrzy czym podejrzewam (nie sprawdzałem), że przez te wszystkie dni na portalach wiodących ogólnokrajowych i miejscowych dzienników pojawiały się rozmaite bardzo ważne informacje o tym, jak to rowerzysta wjechał w bańki mleczarce a drzewie utknął kot i ściągnęli go strażacy, właścicielka poczęstowała ich herbatą.\n« Odpowiedź #250 dnia: Styczeń 08, 2016, 06:02:20 pm »\nTym razem dostajesz moją ulubioną najwyższą notę: prawda na 129%.\nZgadzam się z każdym Twoim słowem, kropką i innymi znakami przestankowymi oraz diakrytykami. Na mój rozum, najklarowniej wyraziłeś sedno prawdy absolutnej.\nLecz zauważę też - na użytek myślącej gawiedzi forumowej - że od 1905 roku również prawdy absolutne bywają względne, przynajmniej jako ideowo-moralne. Dla naSZ (Ciebie i mnie) społeczny obieg informacji w dobie internetu ma rangę demokratycznie prymarną, a dla takiego na przykład (***, ** czy innego *****) drugo-, albo i trzeciorzędną. Jedni cali się trzęsą, innym zaś to wisi, a nawet powiewa. Czy jedni są lepsi od drugich? Jedni są lepsi dla jednych, drudzy dla drugich, tak jak PiS i PO dla swoich zwolenników.\n« Odpowiedź #251 dnia: Styczeń 08, 2016, 06:22:24 pm »\nMasz widać wyższe zdanie o tych standardach niż liv, stąd opóźnienie widzisz dramatem. liv - jak sądzę - uważa, że jest normalnie, bo jednak w ogóle o sprawie poinformowano.\nRem, jak sądzę, pisze o tym jak powinno być - i tu się z nim zgadzam.\nJa piszę - jak jest, przynajmniej w świetle mojej wiedzy. Nie podoba mi się to, ale wiele innych spraw też mi się nie podoba. Cóż - prawa buszu, czy tam...centralizmu liberalnego.\nA jak media, dla odmiany polskie potraktowały pijanego prezydenta na grobach katyńskich? - wcale nie wyemitowały tego materiału, choć wszystkie telewizje miały nagrania.\nŚwiat ideolo dopuszcza możliwość blokady - nawet jeśli ideolo wygląda na szlachetną.\nA media nie są samotną wyspą. Tym bardziej, niezależną.\nKtoś je finansuje, ktoś ma oczekiwania...niezależne media do bajka. Przynajmniej te większe.\nRealnym standardem jest więc dla mnie ich pluralizm i jasność co do właścicieli.\nWtedy jak czytam nagłówki z przedświatecznej GW (pierwsze 6 stron);\n- Trybunał Konstytucyjny osądzi PiSowską nowelizację\n- PiS dewastuje szkołę\n- PiS chce upolitycznić emerytury\n- PiS zawiesza powódź\n- Pis forsuje inwigilację\n- PiS dobił służbę cywilną\nI inne w ten deseń, to nie psuje mi świąt bo wiem, że ten typ tak ma.\nPod warunkiem, że są też inne gazety.\noznacza ustrojowy dramat dla europejskiej i polskiej demokracji, Liv zaś uważa, że ten brak doniesień o niczym (takim) nie świadczy.\nInterpretator - wcale tak nie uważam.\nUważam, że ten dramat trwa znaczne dłużej, na tyle długo, że już dawno się do niego przyzwyczaiłem.\nA Ty teraz dopiero jesteś zdziwiony?\nWięc różnimy się wyłącznie w czasozdziwieniach.\npoinformowano z musu, bo rzecz się i tak wydała. Wydarto to jak psu z gardła.\nDyć własnie to napisałem.\nMedia służą do uprawiania polityki. Stąd podają tylko te informacje, które pasują do ich profilu.\nInne, niewygodne, tylko wtedy, gdy grozi to kompromitacją i utratą odbiorców.\nDam 130% - lizusostwa.\nO, nie!..cofam, bo zaraz mi się obrazisz ...cmokierstwa.\nPiękne słówko, czyż nie?\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 08, 2016, 06:37:25 pm wysłana przez liv »\n« Odpowiedź #252 dnia: Styczeń 08, 2016, 06:27:29 pm »\nCo do pryncypiów moralnych (jak być powinno itd.) to ja się z Wami zgadzam (Edyta: liv, widzę, zgodził się takoż ), tylko może ciut mniej zaskoczony jestem, bo od pewnego czasu nie mam złudzeń, bym żył w raju na Ziemi... Poczytałem sobie o amerykańskich i brytyjskich eksperymentach na ludziach (o testowanie broni chodziło), popatrzyłem na to, co prezydent Bush z wdziękiem słonia w składzie porcelany geopolitycznie wyprawiał, oglądałem Kraj nasz wojenką PO z PiSem rozdarty (która to wojenka odsłoniła przy okazji stężenie różnych zalet swoich uczestników, i wysokie ono nie było), jako i zerkałem na Zachód, gdzie politycznie wygrywają raczej cwańsi, niż mądrzejsi, i straciłem złudzenia, że wyszliśmy z czerwonego raju do raju prawdziwego, jaki nam się marzył w latach '90...\n(Co nie znaczy, że stałem się zaraz zrozpaczonym antysystemowym eurosceptykiem, bo do infernalizmu też daleko.)\nDobra, może mną też trochę trzepnęło, że można próbować aż tak na chama, pod dywan, i to poważne media tak się bawią, do spółki z poważnymi politykami. Co gorsza, że przez parę dni to działa (czyli możliwe są i dziś tak potężne zmowy)...\nAle zaraz mnie uspokoiła świadomość, że to się jednak nie udało - i to za sprawą technologii - wpisów internetowych, filmowania telefonami. Bo zgadzam się z marksistami, że okoliczności raczej ludzi kształtują, lepszymi ich czyniąc (w sensie postępowania, w motywacje nie wnikam), niż na odwyrtkę. I to jest jednak postęp - dekad temu parę dało się łgać w żywe oczy latami i atomowe bombardowanie własnych obywateli po cichu uskuteczniać, a teraz ledwie trzech dni starczyło, by sprawa się rypła. I nic innego, tylko postęp technologiczny to sprawił.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 08, 2016, 08:25:45 pm wysłana przez Q »\n« Odpowiedź #253 dnia: Styczeń 08, 2016, 06:36:30 pm »\nJest okazja, żeby martwe gwiazdki zmienić na żywe ludzie :-)\n« Odpowiedź #254 dnia: Styczeń 09, 2016, 04:52:54 am »\nLiv dzieki za powitanie\nMaziek I co, jakos tak inaczej jest, jak sie jest bardziej osobiscie zaangazowanym? Kiedy byly w Londynie strzelaniny pomiedzy czarnymi gangami, jedna z kul przeszla przez okno w autobusie, ok 0.5m od mojej kuzynki. Redaktorzy mainstreamowych mediow i politycy pewnie az tak czesto nie jezdza autobusami.\nQ No, jeszcze troche wiecej poszperasz, to jako inteligentna bestia wyjdziesz na lepniaki, a na pewno przestaniesz sie dziwic\nMoglbym Was zarzucic linkami, ale po co; we wszystkich chodzi mniej wiecej o to samo. No, moze jeden, opis sie zgadza ze zrodlami tutejszymi:\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 09, 2016, 04:55:40 am wysłana przez NEXUS6 »


Psychologia i katolicyzm - Psychologia ogólnie, wprowadzenie - Psyche.pl\nnasza cena: 80,10 PLN\nNr katalogowy: 9788377678046\nAutor: Kugelmann Robert\nMiędzy psychologią a religią jest przepaść. Przynajmniej na pozór. Prof. Robert Kugelmann w obszernym studium udowadnia jednak, że powiązania w tym przypadku są szerokie i wielorakie. Wychodząc od rozważań na temat psychologii nowoczesnej, traktowanej jako nauka, pokazuje funkcjonowanie spirytualizmu, psychoanalizy czy psychologii humanistycznej w kontekście religii, ze szczególnym uwzględnieniem katolicyzmu. Autor zadaje zasadnicze pytania o granice pojmowania psychologii i religii oraz ich wzajemne relacje. Śledzi je zarówno z perspektywy historycznej, jak i krytycznej, zatrzymując się przy zagadnieniach wspólnych, takich jak osoba czy dusza.\n"Psychologia i katolicyzm" to doskonałe wprowadzenie do tematu dla wszystkich zainteresowanych zarówno psychologią, jak i teologią czy religioznawstwem.\nRobert Kugelmann - profesor psychologii na uniwersytecie w Dallas. Autor "Okien duszy" ("The Windows of Soul") oraz "Stres: Natura i historia sztucznych form cierpienia wewnętrznego" ("Stress: Nature and History of Engineered Grief").


Koleje Dużych Prędkości - podpisanie umowy - PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.\nStrona głównaO SpółceBiuro prasoweInformacje prasoweKoleje Dużych Prędkości - podpisanie umowy\nKoleje Dużych Prędkości - podpisanie umowy\nW dniu 3 marca 2010 r. w siedzibie PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. została podpisana umowa FEV na studium „Opracowanie warunków technicznych dla projektowania, budowy i modernizacji infrastruktury kolejowej linii kolejowych do prędkości 350 km/h”.\nUmowę, której wartość wynosi 288 430 euro, podpisali: w imieniu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. – wiceprezes Zarządu Marek Pawlik i członek Zarządu Krzysztof Groblewski, w imieniu wykonawcy SENER INGENIERIA Y SISTEMAS S.A. (Hiszpania) – Jesus Ernesto Planchuelo Martinez de Haro. Umowa została podpisana w obecności Ikera Berazy, radcy ambasady Królestwa Hiszpanii ds. ekonomicznych i handlowych.\nCały koszt przedsięwzięcia jest finansowany przez hiszpański Funduszu Wspierania Rozwoju.\nW związku z możliwością otrzymania pomocy finansowej ze źródeł hiszpańskiego Funduszu Wspierania Rozwoju w ramach Linii Finansowania Studium Wykonalności (FEV), PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podjęły w 2008 r. starania o sfinansowanie 100% kosztów opracowania w ramach tego projektu studium warunków technicznych dla projektowania, budowy i modernizacji infrastruktury kolejowej linii kolejowych o rozstawie szyn 1435 mm do prędkości do 350 km/h.\nW wyniku ogłoszenia Sekretariatu Stanu ds. Turystyki i Handlu w hiszpańskim Ministerstwie Przemysłu, Turystyki i Handlu z dnia 3 kwietnia 2009 r., do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A wpłynęły oferty od czterech firm zainteresowanych przystąpieniem do II etapu selekcji wykonawców zainteresowanych realizacją studium. W wyniku analizy PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wskazały firmę SENER INGENIERIA Y SISTEMAS S.A. z siedzibą w Madrycie, która otrzymała pozytywną opinię ze strony hiszpańskiej administracji i poinformowała o tym Biuro Radcy Handlowego ambasady Hiszpanii w październiku 2009 r.\nPKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w grudniu 2009 r. uzyskały pozytywną odpowiedź od hiszpańskiego Ministerstwa Przemysłu, Turystyki i Handlu mówiącą, iż zgodnie z warunkami zawartymi w Terms of Reference nie ma przeszkód, aby firma najwyżej oceniona przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. zrealizowała projekt. Uznano tym samym, że firma SENER INGENIERIA Y SISTEMAS S.A. została wybrana do realizacji studium wykonalności „Opracowanie warunków technicznych dla projektowania, budowy i modernizacji infrastruktury kolejowej linii kolejowych do prędkości 350 km/h” w Polsce.\nPrzedmiotem projektu jest identyfikacja wszystkich uwarunkowań technicznych dla infrastruktury kolejowej dla ruchu pociągów z prędkością maksymalną do V = 350 km/h, przeprowadzona na podstawie obowiązujących w Hiszpanii standardów technicznych (warunków technicznych) dla nowych linii kolejowych, dostosowanych do ruchu pociągów z prędkością 350 km/h i doświadczeń kadry specjalistów hiszpańskich, zdobytych w czasie prac nad nimi i realizacji inwestycji w tym zakresie.\nOpracowanie, które będzie gotowe w ciągu 6 miesięcy, będzie wspomagało prace nad studium wykonalności kolei dużych prędkości w Polsce. Przypomnę, że otwarcie ofert w tym przetargu nastąpiło 15 lutego 2010 r., a wyłonienie wykonawcy nastąpi w najbliższych miesiącach. Oferty złożyło 5 konsorcjów.


Służba przygotowawcza dla pracowników JST\nWyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2056/15, zgodnie z którym (...) przepisy k.p.a. mają zastosowanie do postępowania przed organami Funduszu (dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu i Prezesem Funduszu), zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej.\nWyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2894/13, zgodnie z którym Nie ma możliwości stwierdzenia nieważności orzeczenia o oddaleniu wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona. Sprawa aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste należy do kategorii spraw cywilnych, a więc do rozpoznawania sporów na tym tle powołane są sądy powszechne.\nZ wyj. Przepisów działu VIII k.p.a. – zatem do postępowania karnoskarbowego stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawie skarg i wniosków.\nZ wyjątkiem przepisów działów IV (Udział prokuratora), V (dział uchylony), VIII (postępowanie w sprawie skarg i wniosków).\nZ wyjątkiem postępowania w sprawie skarg i wniosków.\nWznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 700/11).\nStwierdzenie nieważności decyzji jest wyjżtkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym ponownie byłaby badana sprawa od strony faktycznej. Zakres tego postępowania jest ograniczony wyłącznie do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy (Wyrok Wojewódzkiego Sśdu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1631/15)\nart. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Z 2013 r. poz. 1422) środki komunikacji elektronicznej - rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną;\nArt. 88. K.P.A.\n§ 1. Kto, bądąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako ąwiadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.\n§ 2. Organ, który nałożył karę grzywny, może na wniosek ukaranego, złożony w ciżgu siedmiu dni od daty otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność lub odmowę zeznania, wydania opinii albo okazania przedmiotu oględzin i zwolnić od kary grzywny. Na odmowę zwolnienia od kary służy zażalenie.\nNależności ustala się zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1025, z późn. zm.).\nRozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie rodzaju spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony.\n(po uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne)\nlub podmiotu, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia sprawach - indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych lub w sprawach wydawania zaświadczeń\nTermin 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji\nTermin 5 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji\nWyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2056/15, zgodnie z którym (…) przepisy k.p.a. mają zastosowanie do postępowania przed organami Funduszu (dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu i Prezesem Funduszu), zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej.\nWyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2894/13, zgodnie z którym nie ma możliwości stwierdzenia nieważności orzeczenia o oddaleniu wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona. Sprawa aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste należy do kategorii spraw cywilnych, a więc do rozpoznawania sporów na tym tle powołane są sądy powszechne.\nZ wyjątkiem przepisów działu VIII k.p.a.– zatem do postępowania karnoskarbowego stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawie skarg i wniosków.\nInteres publiczny to dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywatela do organów władzy publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Go 270/15).\nStwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym ponownie byłaby badana sprawa od strony faktycznej. Zakres tego postępowania jest ograniczony wyłącznie do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1631/15).\nArt. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Z 2013 r. poz. 1422) środki komunikacji elektronicznej - rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną.\n§ 1. Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.\nRozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie rodzaju spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony (Dz.U.2012.269).\nPo uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.\nLub podmiotu, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia sprawach - indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych lub w sprawach wydawania zaświadczeń.\nTermin 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.\nTermin 5 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.\nWitamy na platformie szkoleniowej służby przygotowawczej dla pracowników JST\nPlatforma szkoleniowa z zakresu służby przygotowawczej dla pracowników JST\nNa portalu dostępnych jest 10 kursów. Pozwalają one na odbycie szkolenia oraz wzięcie udział w egzaminie z zakresu służby przygotowawczej w Jednostkach Samorządu Terytorialnego. Szkolenia wykonane są w nowoczesnej formie kursów e-learningowych, gwarantujących zwiększenie wiedzy pracowników i podniesienie ich kwalifikacji.\nPodstawy Prawa Finansów Publicznych\nPodstawy techniki prawodawczej\nEtyka pracowników samorządowych\nStatus prawny pracowników samorządowych\nPodstawy ustroju administracji publicznej\nKPA - po nowelizacji\nSzeroka tematyka kursów umożliwia poznanie wszystkich niezbędnych informacji przeznaczonych dla osoby, która zamierza pracować na stanowisku urzędniczym. Wzięcie udziału w szkoleniach zwiększa skuteczność i efektywność pracy.\nSłużba przygotowawcza Strona\nO platformie Strona\nAutorzy kursów Strona\nRejestracja Adres URL\nZe względu na zakończenie funkcjonowania platformy szkoleniowej dostępnej pod adresem\nsluzba-jst.gov.pl informuję, iż rejestracji wszystkich użytkowników dokonujemy na nowej platformie e-learningowej pod adresem e-sluzba.nist.gov.pl.\nDotychczasowe hasła i loginy z portalu sluzba-jst.gov.pl przestają być aktualne.\nZapytania dotyczące poświadczeń uzyskanych w poprzedniej wersji platformy (certyfikaty) prosimy przesyłać na adres e-sluzba@nist.gov.pl.\ntel.: +48 42 633 10 70\nNarodowy Instytut Samorządu Terytorialnego @ 2017


Nie dostaniesz papierowego wniosku o dopłaty. Co w tej sytuacji? - Jarocinska\nNie dostaniesz papierowego wniosku o dopłaty. Co w tej sytuacji?\nOpublikowano: 4 maja 2021 08:45 2021-05-04T08:45:22.546Z\nNie dostaniesz papierowego wniosku o dopłaty. Co w tej sytuacji? | foto Zdjęcie poglądowe\nRuszył nabór wniosków Pięć naborów w jednym terminie\nWiadomości Nie dostaniesz papierowego wniosku o dopłaty. Co w tej sytuacji? Od tego rok rolnicy mogą składać wnioski o przyznanie dopłat bezpośrednich obszarowych z PROW jedynie za pośrednictwem internetu.\nrolnictwopolskie rolnictwodopłaty bezpośrednieunia europejska\nOd tego rok rolnicy mogą składać wnioski o przyznanie dopłat bezpośrednich obszarowych z PROW jedynie za pośrednictwem internetu. Oznacza to, że do rolników nie są przesyłane papierowe wnioski spersonalizowane.\nNie ma także możliwości składania oświadczeń o braku zmian w stosunku do roku ubiegłego. Obecnie wnioski można składać tylko przez aplikację eWniosekPlus. Termin na ich złożenie został wydłużony do 17 czerwca.\nNie dostaniesz papierowego wniosku o dopłaty. Co w tej sytuacji? Eksperci służą pomocą\nRolnicy, którzy nie mają komputera lub obawiają się, że nie sami nie poradzą sobie z procedurą, mogą liczyć na pomoc pracowników ARiMR.\nWszelkie wątpliwości związane z wypełnianiem wniosków można konsultować dzwoniąc pod bezpłatny numer infolinii: 800-38-00-84, w dni robocze w godzinach 7.00-19.00 oraz w soboty w godzinach 10.00-16.00.\nNie dostaniesz papierowego wniosku o dopłaty. Co w tej sytuacji? Termin wydłużony\nTermin na złożenie wniosków o tegoroczne dopłaty bezpośrednie oraz płatności obszarowe finansowane z PROW (działania: rolnictwo ekologiczne, rolno-środowiskowo-klimatyczne dobrostan zwierząt, o przyznanie premii w ramach działania zalesieniowego; ONW; premie pielęgnacyjna i zalesieniowa) został, decyzją ministra rolnictwa i rozwoju wsi, wydłużony do 17 czerwca.\nJest co prawda możliwość złożenia wniosku nawet do 12 lipca, z tym że za każdy dzień roboczy opóźnienia należna kwota płatności zostanie pomniejszona o 1%.


Gmina Terespol: STYPENDIA SZKOLNE\n1. Dofinansowaniem na zakup podręczników są objęci uczniowie, którzy w roku szkolnym 2013/2014 będą uczęszczali:\nbędą uczęszczali do klasy I, II, III, V szkoły podstawowej,\nbędą uczęszczali do klasy II szkoły ponadgimnazjalnej: liceum ogólnokształcącego, technikum, zasadniczej szkoły zawodowej,\nposiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez publiczną poradnię psychologiczno–pedagogiczną (niepełnosprawności wymieniono w pkt. 3).\n1)uczniom klas I szkoły podstawowej pochodzącym z rodzin, w których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 539,00 zł netto (kryterium dochodowe zapisane w ustawie o świadczeniach rodzinnych);\n2)uczniom klas II-III, V szkoły podstawowej, klasy II szkoły ponadgimnazjalnej pochodzącym z rodzin, w których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 456,00 zł netto (kryterium dochodowe zapisane w ustawie o pomocy społecznej).\nDo wniosku rodzic/ prawny opiekun dziecka dołącza zaświadczenie o wysokości dochodów. Zaświadczenia powinny dotyczyć dochodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku.\n2. Ponadto w przypadkach określonych w art.7 ustawy z dn. 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (ubóstwo, rodzina niepełna, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba, wielodzietność, alkoholizm, narkomania, bezradność w sprawach opiekuńczo – wychowawczych, zdarzenie losowe i sytuacja kryzysowa, klęska żywiołowa lub ekologiczna) dofinansowanie może przysługiwać również uczniom klas I-III, V szkoły podstawowej, kl. II szkoły ponadgimnazjalnej pochodzącym z rodzin nie spełniających tego kryterium, na podstawie decyzji dyrektora szkoły. W takim przypadku do wniosku zamiast zaświadczenia o wysokości dochodów należy dołączyć uzasadnienie.\n3.W przypadku ucznia niepełnosprawnego (uczniowie słabowidzący, niesłyszący, upośledzeni w stopniu lekkim, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, jeżeli jedną z nich jest niepełnoprawność wymieniona wcześniej) pomocą objęci są wszyscy uczniowie bez względu na wysokość dochodu w rodzinie. W takim przypadku do wniosku należy dołączyć kopię orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Nie dokumentujemy wysokości uzyskiwanego dochodu.\n4. Dofinansowanie zakupu podręczników w 2013 r. będzie wynosić:\nkl. I - III - do kwoty 225,00 zł,\nkl. V szkoły podstawowej - do kwoty 325,00 zł,\nkl. II zasadniczej szkoły zawodowej - do kwoty 390,00 zł,\nkl. II szkoły ponadgimnazjalnej (liceum ogólnokształcące, technikum) - do kwoty 445,00 zł.\nw przypadku korzystania przez uczniów niepełnosprawnych z podręczników dopuszczonych przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania do kształcenia specjalnego wysokość pomocy może wynosić do 770,00 zł w szkole podstawowej, do 607,00 zł w gimnazjum.\nPodstawą wypłaty dofinansowana jest udokumentowanie zakupu podręczników (rachunek, faktura).\n5.Druki wniosków są dostępne w sekretariatach szkół. Wnioski należy składać w szkole, do której aktualnie uczęszcza dziecko w terminie do dnia 31.08.2013r.\n63,133,260 unikalne wizyty


To był atak na śląskie górnictwo - Górnictwo - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\n8 września 2018\tPortal gospodarka i ludzie : : autor: WIG\n- Ze zdumieniem przeczytałem, że władze województwa śląskiego proponują stworzenie nowej kategorii parametrów węgla - mówił w sobotę, 8 września, w Katowicach wiceminister Grzegorz Tobiszowski, komentując stanowisko, w którym władze samorządowe regionu poddały niedawno ostrej krytyce ministerialny projekt rozporządzenia do ustawy o jakości paliw.\n- Zamiast otrzymać wsparcie władz samorządowych, mieliśmy bardzo nieroztropną decyzję. Atak na śląskie górnictwo. Jako poseł województwa śląskiego byłem bardzo zaskoczony - powiedział Tobiszowski podczas konferencji PiS pod hasłem "Puste obietnice Śląsk", na której m.in. postawiono regionalnym strukturom PO sześć zarzutów o zaniedbania i niezrealizowane plany.\nWiceminister wyjaśnił, że zdaniem ekspertów z Instytutu Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu, którzy konsultowali dla resortu przepisy rozporządzenia, propozycje śląskiej PO skutkowałyby m.in. koniecznością likwidacji kopalń Węglokoks Kraj w Piekarach Śląskich i Bytomiu. Po drugie w Polskiej Grupie Górniczej z dochodów ubyłaby (przez wycofanie ze sprzedaży określonych gatunków węgla) suma rzędu 1,9 mld zł rocznie. To z kolei zagroziłoby 43 tys. miejsc pracy w grupie oraz setkom tysięcy w regionie i całej Polsce.\n- Możemy mieć spór polityczny, ale jednak musimy mieć na uwadze przede wszystkim dobro mieszkańców naszego regionu. Marszałek województwa śląskiego wysłał bardzo niepomyślny sygnał do mieszkańców Augustowa, Białegostoku, Gdańska, Szczecina: "Co oni na tym Śląsku robią?!" - mówił Grzegorz Tobiszowski.\n- Robią dobrze! I są fundamentem zmian gospodarczych w Polsce! - ocenił wiceminister.\nrealista 10 września 2018 09:05:12\nPis nadal likwiduje polskie kopalnie i oszukali górników.\nkrupiok 9 września 2018 22:05:17\nJack 9 września 2018 06:13:36\nTeraz prośba o głosy zabraliscie deputat węglowy górnikom a tym co przepracowali ciężko na dole 28 lat niedsliscie nawet rekompensat my owad też zapomnimy\nKOPALNIA EKSPERYMENTALNA HALEMBA 8 września 2018 23:01:37\nPanie ministrze: dobro mieszkańców - czyste powietrze. A że kosztem likwidacji górnictwa? To i tak jest nieuniknione... zresztą sami się do tego przyczyniacie, tylko likwidację nazywacie restrukturyzacją, pod szyldem SRK, do którego ponoć każdy uprawniony mógł był się dostać... jak zwykle puste, choć już POwyborcze obietnice. Ja też obiecuję, że będę na was głosował w nadchodzących wyborach samorządowych. Obiecać mogę, co nie?


Kompleksowe sprzątanie biur - Kameleon - Czyszczenie I Pranie Dywanów, Tapicerki, Wykładziny. Wynajem Odkurzaczy Piorących\nHome » Usługi » Kompleksowe sprzątanie biur\nNie od dziś wiadomo, że czystość i porządek to jeden z najważniejszych elementów budujących wizerunek usługodawcy. Kto z nas chciałby skorzystać z usług przedsiębiorstwa, którego siedziba jest brudna i nieuporządkowana? Tymczasem czysty i zadbany budynek, nawet jeżeli ma już swoje lata, wprawia klienta w dobry nastrój, tworzy atmosferę prestiżu i świadczy o tym, że firma jest dobrze zorganizowana, solidna oraz godna zaufania.\nKompleksowe sprzątanie biur i gabinetów\nJeżeli prowadzicie Państwo przedsiębiorstwo i chcecie, aby jego siedziba zawsze była estetyczna i zadbana – zapraszamy do skorzystania z naszych usług! Kameleon oferuje kompleksowe usługi porządkowe dla firm i instytucji, dzięki którym zapomnicie Państwo, co to brud, a w Waszej siedzibie zawsze będzie czysto, pachnąco i przyjemnie! W naszej ofercie znajduje się kompleksowe sprzątanie biur obejmujące odkurzanie, profesjonalne mycie mebli i sprzętu, uzupełnianie niezbędnych środków higienicznych takich jak mydło czy papierowe ręczniki i nie tylko. Wykonujemy nasze usługi sprawnie i rzetelnie, aby nigdy nie przeszkadzać Państwu w prowadzeniu działalności firmowej. Wykorzystujemy do pracy nowoczesny sprzęt sprzątający oraz skuteczne detergenty, a nasi pracownicy to wykwalifikowani fachowcy, posiadający doświadczenie w profesjonalnym sprzątaniu. Zadbamy o to, aby Państwa biura, hol oraz łazienki lśniły czystością.


Przebudowa ulicy Konopnickiej w Sanoku. Powstaje chodnik i przejście dla pieszych - Aktualności - Powiat Sanocki\nPrzebudowa ulicy Konopnickiej w Sanoku. Powstaje chodnik i przejście dla pieszych\n10 Cze 2022, PiąData publikacji, 10 Cze 2022, Pią, s tAutor, s t, 102Ilość wyświetleń, 102\nRozpoczęła się kolejna inwestycja prowadzona przez Powiat Sanocki. Jest to przebudowa drogi powiatowej nr 2233R w km 0+292 - 0+346 ul. Konopnickiej w Sanoku, która ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa pieszych.\nPrzebudowa ulicy Konopnickiej w Sanoku


Koncert KARIMSKI CLUB - Hard Rock Cafe, ul. Złota 59, Warszawa - 16 października 2007: 21:30 - było\nzmodyfikowano 7 lat temu » anonim.3y\nKoncert KARIMSKI CLUB\nCO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 10 801 wyświetleń od 5 października 2007\nHard Rock Cafe i Pepsi Rocks\nzapraszają na koncert: 16.10 ( wtorek)\nbilety przedsprzedaż 20 zł., w dniu koncertu 25 zł.\nsprzedaż: www.shortcut.pl, www.ticketpro.pl\nKarimski Club to międzynarodowy kolektyw muzyków i didżejów. Każde spotkanie z KC to kilkugodzinna podróż multikulturowa, wybuchowa mieszanka rytmów, muzycznych stylistyk i światów. To mieszanka, w której drum’n’bassowy trans przechodzi w soulowe rytmy r'n'b, po to by na nowo odrodzić się w postaci nujazzowego house�u z brzmieniem afrykańskiej dżungli i polskiej słowiańskości. To kompilacja łagodnego, francuskiego czy portugalskiego rapu z rosyjską nutą i kubańskim temperamentem. To wreszcie mariaż mocnego amerykańskiego hip hopu z jazzem, którego nieskończona siła improwizacji, pozwala na harmonijne połączenie tych, pozornie odległych światów. Live Act z KC to niesamowita dawka pozytywnej energii, której źródłem jest prawdziwa przyjaźń, nieskrępowana różnicami językowymi, wyznaniowymi, czy kolorostycznymi. I mimo, że brzmi to może na pozór banalnie, spotkanie z Karimski Club rozwiewa wszelkie wątpliwości i udowadnia, że sztuka jest ponad wszelkie podziały\nPomysłodawcą i założycielem Karimski Club’u jest Karimski ( Karim Martusewicz), absolwent renomowanej europejskiej jazzowej uczelni Universitaet fuer Musik und darstellende Kunst w Graz, w Austrii, w Polsce kojarzony głównie jako basista legendarnej grupy Voo Voo. Ponadto aranżer i kompozytor współpracujący m.in. z Zakopower, Justyną Steczkowską, Marią Peszek, Fiszem, Nickiem Cave’em i zespołem Delmara Browna �World Pop Experience. Od kilku lat prowadzi działalność pedagogiczną związaną z Krakowską Szkołą Jazzu i Muzyki Rozrywkowej oraz Webster University w St. Louis. Wokół siebie skupia wielu młodych, wybitnych artystów z całego świata.\nKarimski Club jest kolektywem nieustannie rozwijającym się. Każdy sceniczny live act odbywa się w nieco odmiennym składzie, dzięki czemu Karimski Club realizuje swoje główne założenie, czyli NIEPOWTARZALNOŚĆ!!!.\nprzedsprzedaż 20 zł., w dniu koncertu 25 zł.\nCzłowieczy los. Koncert piosenek Anny German


Piotr Zioła - plotki, fotki, adres e-mail, kontakt, telefon - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Piotr Zioła\nWszystko o: Piotr Zioła - filmy, fotki, adres e-mail, kontakt, telefon, wzrost, waga, wiek, plotki i komentarze. Plotki, informacje, zdjęcia, teledyski, filmy.\n1. stycznia zdecydowali się powiedzieć światu o swoim uczuciu. 1. stycznia na instagramowych kontach modela Dominika Sadocha i wokalisty Piotra Zioło pojawiło się takie samo zdjęcie. Fryderyki 2017: Piotr Zioła debiutem roku! Kim on jest? Czarno-biała fotografia przedstawia obejmujących się obu mężczyzn. Komentarze brzmią: it was all love ...\nPodoba Wam się jego głos? Rozdanie nagród Fryderyki 2017 za nami. Zobacz też: Pamiętacie Tolę Szlagowską z Bloga 27? Dziś ma 25 lat i wygląda zupełnie INACZEJ W kategorii Debiut Roku zwyciężył Piotr Zioła z Opola, którego płyta Revolving Door zdobyła uznanie krytyków i polskich słuchaczy. Cały krążek jest utrzymany w stylu lat 50. i 60.,...\nNa razie zaczyna od X-Factora. Udział w popularnym talent show był trampoliną do sławy dla wielu wykonawców. Kto wie, może Piotr Zioła również dołączy do tej grupy? 16-latek zgłosił się do 2. edycji X-Factor. Jego występ w repertuarze Amy Winehouse mogliśmy obejrzeć w minioną sobotę. Dziwność największym twoim atutem jest - powiedział ...


Lubomir. Czyj ci on? - rowerowy kRaj\nLubomir został sklasyfikowany przez autorów Korony Gór Polski, jako najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego. Przyglądając się naukowej regionalizacji Polski, Lubomir nie jest ani najwyższym szczytem tego pasma górskiego, ani nie leży on nawet w obszarze Beskidu Makowskiego lecz Wyspowego.\nTak czy inaczej do Korony Gór Polski należy, więc jako zdobywcy KGP czynić powinność należało, by wejścia nań dokonać.\n1 Wędrówka z Korony Gór Polski\n2 Zielony, żółty i czerwony. Kolorowo na Lubomir\n2.1 Szlak zielony\n2.2 Szlak żółty\n2.3 Szlak czerwony\n3.1 Powinność Zdobywcy – pieczątka\n3.2 Informacje praktyczne\nWędrówka z Korony Gór Polski\nPo świątecznym obżarstwie, wczesnym rankiem grudniowej niedzieli ruszamy w drogę. Przed nami ponad 200 km trasy, więc startujemy o 5 rano. Nocą na świętokrzyską ziemię zstąpił mroźny całus zimy, przyprószył śniegiem, zmroził mokre ulice. Z nadzieją na zimową aurę w wyższych partiach gór ruszamy na szlak.\nWędrówkę układamy tak, by zatoczyć pętlę. Punktem startu jest miejscowość Poręba. Przy drodze, którą przebiega zielony szlak turystyczny znajdujemy parking. Dzięki temu zabiegowi bezpośrednio z auta ruszamy na szlak.\nZielony, żółty i czerwony. Kolorowo na Lubomir\nZegar wybija 9-tą, kiedy rozpoczynamy wycieczkę. W pierwszym etapie wędrówki drogę wyznacza nam zielony szlak. Przed nami i za nami maszeruje kilkuosobowa grupa turystów, z którymi raz po raz się mijamy, gdy inni robią przerwę.\nPo opuszczeniu zabudowań osady Poręba, pierwsze podejście pozwala się dobrze rozgrzać. Miałam nadzieję na więcej białego puchu ale nie ma powodów do narzekania, bo zmarznięte błoto jest lepsze niż rozmiękłe.\nOtoczenie się zmienia. Jodłowy las przeobraża się w bukowy, by potem znów zaskoczyć innym gatunkiem drzewostanu.\nTrasa nie jest widokowa, bo i wysokości nie osiąga się tu spektakularnych. Ale ciekawostką są wyrobiska po istniejącym tu kiedyś kamieniołomie a gdzieniegdzie nasz wzrok dostrzec może całkiem ładną panoramę na Jezioro Dobczyckie. Schodząc nieco ze szlaku, ścieżka zaprowadzi nas do punktu widokowego.\nPierwszy etap wędrówki na zielonym szlaku\nNa grzbiecie Kamiennika, pomiędzy Kamiennikiem Północnym i Kamiennikiem Południowym spaceruje się bardzo przyjemnie. Wszechobecna cisza, słońce muskające twarz i nawet nieco puchu. Gdzieś pomiędzy nimi do zielonego szlaku dołącza szlak żółty biegnący z Przełęczy Zasańskiej. To nim przeprawimy się na główny grzbiet pasma Lubomira i Łysiny przez Przełęcz Suchą. Zanim jednak rozjadą nam się wymalowane na drzewach zielone i żółte barwy, podążamy za tym podwójnym oznakowaniem.\nObniżamy pułap schodząc do Suchej Polany, gdzie zostawiamy zielony szlak. Ten odbija bowiem na zachód do Schroniska PTTK na Kudłaczach. My także tam dotrzemy ale najpierw musimy zdobyć Lubomir. Na skrzyżowaniu szlaków zielonego i żółtego można odpocząć w specjalnie przygotowanych wiatach. Jest także miejsce na ognisko a nieopodal pomnik upamiętniający żołnierzy AK. Niestety wiatr tutaj dokucza na tyle, że szybko ruszamy w dalszą drogę.\nRozwidlenie szlaków na Przełęczy Suchej\nŻółty szlak funduje nam na początek dość strome podejście. Sprawę utrudnia oblodzenie. Wraz z pułapem śniegu przybywa, a aura w końcu przypomina tę zimową. W końcu docieramy do połączenia się szlaków – żółtego, czarnego i czerwonego. Przebiega tędy Mały Szlak Beskidzki.\nTymczasem wraz z osiągnięciem Łysiny (bynajmniej nie tej na głowie) kończy się także nasza cicha i właściwie samotna dotąd wędrówka. Od strony Schroniska na Kudłaczach ciągnie rzesza turystów. Wtapiamy się gdzieś pomiędzy i już bez większych przyspieszeń rytmu serca obieramy cel – Lubomir.\nŻółty szlak ucieka w kierunku Lubienia, a czerwony stanowiący odcinek Małego Szlaku Beskidzkiego doprowadza nas na szczyt.\nRuch, na dość szerokiej ścieżce przypomina czteropasmową autostradę. Ruch w obu kierunkach, mimo utrudnień na drodze, odbywa się na bieżąco. Niektórzy blokują lewy skrajny pas. Niecierpliwi z większą mocą mięśni wyprzedzają prawym. Korkuje się pas środkowy, po którym poruszają się niedoświadczeni lub ciągnący ze sobą przyczepki.\nPo wykonaniu wielu manewrów zdobywamy Lubomir!\nPrzez Lubomir przebiega Mały Szlak Beskidzki oraz Główny Szlak Beskidu Wyspowego „Beskidzkie Wyspy”. Nas do wycieczki na szczyt Lubomira skłonił natomiast fakt, że został on uznany przez twórców Korony Gór Polski, jako najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego.\nI właściwie nieistotny dla nas jest toczący się spór o to, czyj ci on (Lubomir) jest. Cieszy nas fakt, że zabawa w Zdobywców Korony Gór Polski zaprowadziła nas tu, gdzie być może bez tej zabawy nie dotarlibyśmy nigdy.\nA teraz z uśmiechem na twarzy z kolejnych pokonanych w górę i w dół kilometrów możemy dokonać formalności i uzupełnić naszą Książeczkę Zdobywców Korony Gór Polski o kolejną pieczątkę!\nNie ma z Lubomira spektakularnych widoków. Szczyt jest osłonięty i zalesiony. Natomiast Lubomir słynie ze znajdującego się na jego szczycie obserwatorium astronomicznego. Obserwatorium powstało dzięki Kazimierzowi Lubomirskiemu, który pod jego budowę podarował kilka hektarów lasu.\nPowinność Zdobywcy – pieczątka\nCzynimy swoją powinność odbijając w książeczce Zdobywcy Korony Gór Polski pieczątkę. Ta na Lubomirze podczas naszej wędrówki czeka nienaruszona w specjalnie przygotowanej drewnianej skrzyneczce.\nObierając czerwony szlak cofamy się do Łysiny i dalej w kierunku Schroniska PTTK na Kudłaczach.\nSądząc, że na Lubomirze było dużo ludzi, popełniliśmy błąd. Dopiero na polanie Kudłacze widać ile ludzi żądnych jest aktywnego wypoczynku.\nPary, większe grupy młodzieży, rodziny z dziećmi. Polana cała przeobraziła się w tor saneczkowy. Aż trudno sobie wyobrazić jaka ilość gościła by tutejsze schronisko, gdyby nie narodowa kwarantanna.\nNie lubimy gwarnych miejsc dlatego szybko się zawijamy i schodzimy do Poręby.\nMożna już kończyć wędrówkę wybierając krótszą drogę do parkingu przez wieś. Nam jednak mało i opłotkami za oznakowaniem jeszcze czerwonego, a dalej niebieskiego szlaku, w ciepłych promieniach grudniowego słońca cieszymy się ostatnimi kilometrami.\nDługość pętli – 17 km\nCzas przejścia z postojami – 4,50 h\nBeskidygóryMałopolskaszlaki górskieturystyka piesza


Strona Parafii Błogosławionej Karoliny Kózki - Patronka parafii\nKarolina przyszła na świat 2 sierpnia 1898 roku we wsi Wał-Ruda, parafia Zabawa, jako czwarte dziecko. Pięć dni później został jej udzielony Sakrament Chrztu w Kościele parafialnym w Radłowie.\nJako dziecko najłatwiej uczyła się pacierza i różnych pieśni religijnych, gdyż miała bardzo dobrą pamięć. Była bardzo chętna do pomocy zarówno swojej mamie jak i swojemu rodzeństwu. Była skromną dziewczyną o wyrazistych rysach i bujnych, kasztanowo - rudawych włosach zaczesanych do tyłu. Budową fizyczną przewyższała swoje rówieśniczki. Naukę w szkole wiejskiej Karolina rozpoczęła w 1906 r. Była to tzw. szkoła czteroklasowa - nauka trwała sześć lat. Po jej ukończeniu Karolina uczęszczała ponadto do tzw. klasy uzupełniającej, gdzie lekcje odbywały się trzy razy w tygodniu.\nPierwszą Komunię Świętą przyjmuje w 1907 roku w Radłowie, a dnia 18 maja 1914 roku przyjmuje Sakrament Bierzmowania w Zabawie.\nGorąca miłość ku Bogu objawiała się w posłuszeństwie Bożym przykazaniom. Była wzorową uczennicą. Ze szczególnym zamiłowaniem uczyła się religii. Znajomość prawd Bożych pogłębiała przez czytanie Pisma Świętego, Żywotów Świętych oraz innych książek i czasopism religijnych. W pracy była niestrudzona: "robota paliła się jej w rękach" - mówiono. Pomagała rodzicom, pomagała sąsiadom, głównie w pracach polnych, służyła rodzeństwu, między innymi szyjąc dla nich codziennie. Była bardzo wraźliwa na cierpienia drugich, zwłaszcza chorych, którym starała się pomóc na miarę swych możliwości. Swą życzliwością i dobrocią wprowadzała w otoczenie dużo optymizmu i radości.\nApostolska działalność Karoliny uzewnętrzniała się w znacznej mierze w działalności grup parafialnych. Były to: Apostolstwo Modlitwy, Bractwo Wstrzemięźliwości, Żywy Różaniec. We wszystkich była jedną z pierwszych zapisanych osób. Działalność ta musiała być bardzo owocna, skoro proboszcz Zabawy, ks. Wł. Mendrala, zapewniał, że Karolina była mu prawą ręką w organizowaniu życia parafialnego. Podobną apostolską gorliwość ujawniała w rodzinnym przysiółku, pomagając swemu wujowi Fr. Borząckiemu w prowadzeniu wioskowej czytelni.\nTak schematycznie zarysowana postać Karoliny, prosta i czytelna, zawiera jednak w sobie pewna tajemnicę. Otóż z jednej strony jej skromne, wiejskie życie daje się zamknąć w stosunkowo niewielu zdaniach. Z drugiej jednak, zwłaszcza przy bliższym zaznajomieniu się, dostrzega się u niej wielkie bogactwo życia religijnego; jakby namacalnie odczuwa się obecność Łaski Bożej. Z jednej strony - jak zeznają naoczni świadkowie - jej postępowanie mieściło się w ramach zwyczajnej, choć gorącej pobożności wiejskiej. Z drugiej zaś, ci sami świadkowie, ludzie religijni i trzeźwi, dają wyraz przekonaniu, iż Karolina w swym życiu nie popełniła nawet grzechu lekkiego, a jej cnoty nosiły znamię heroiczności.\nKiedy wybuchła pierwsza wojna światowa, dotychczas ciche równiny nadwiślańskie zaroiły się od wojska. Wszędzie było pełno kwaterujących żołnierzy. Nie ominęli też i Wał-Rudy, gdzie pojawiły się wojska rosyjskie. Mieszkańców ogarnął przestrach wobec niewiadomej przyszłości, zwłaszcza że w wiosce pozostali nieliczni mężczyźni, przeważnie zaś dzieci i kobiety. Już, w pierwszym dniu pobytu wojsk okupacyjnych jakiś żołnierz wszedł do domu Kózków. Karolina, która siedziała wtedy przy maszynie i szyła, poderwała się natychmiast i wyszła z izby. Żołnierz nie wyrządził jednak nikomu żadnej krzywdy; poczęstowany jedzeniem odszedł.\nNajtragiczniejszym dniem dla rodziny Kózków stał się dzień 18 listopada. Rankiem 16-letnia Karolina chciała pójść do kościoła, mówiąc matce, że czegoś się boi. Matka jednak uważała, że bezpieczniej będzie dla córki, gdy zostanie w domu. I tak się stało. Matka z córką Teresą poszła do kościoła a Karolina została w domu razem z ojcem, siostrą Rozalia i małym bratem Władysławem. Karolina to bardzo przeżywała gdyż bardzo chciała iść do Kościoła na Mszę Św. połączoną z Nowenną do Św. Stanisława Kostki.\nOkoło godziny 9:00 wszedł do domu uzbrojony żołnierz rosyjski. Karolina przygotowywała śniadanie, ojciec robił obrządki w oborze. Uzbrojony żołnierz, rozejrzawszy się wokoło, zapytał, gdzie sś wojska austriackie, na co Karolina odpowiedziała, że nie wie i natychmiast poleciła młodszej siostrze Rozalii przywołać ojca. Ojciec usłyszał to samo pytanie. Gdy zauważył jednak, że to pytanie jest tylko pretekstem, starał się odwrócić jego uwagę i poczęstować żołnierza posiłkiem, ale ten zignorował zaproszenie. W tym czasie Karolina próbowała wymknąć się z domu, ale żołnierz zastąpił jej drogę chwycił ją za rękę i kazał jej i ojcu ubierać się w drogę, niby do komendanta. Protesty tylko go rozwścieczyły.\nPo wyjściu z domu, żołnierz nakazał marsz w kierunku lasu. Wkrótce napastnik przyłożył ojcu lufę karabinu do głowy i nakazał powrót do domu. Ten błagał, aby to córka mogła wrócić do domu, a on sam pójdzie z nim dalej. Rozwścieczony żołdak, zaczął grozić ojcu, który przestraszony i sterroryzowany zawrócić, udając się do swego szwagra. Po przyjściu, w przerażeniu powtarzał: "W lesie... Karolina... żołnierz". Karolina zaś została sam na sam z uzbrojonym bandytą, który przemocą prowadził ją w głąb lasu. W pewnym momencie dziewczyna wyrwała się i zaczęła uciekać. Całe zdarzenie widziało dwóch świadków. Po powrocie do wsi, opowiedzieli o tym, co widzieli. Cała wieś ruszyła na poszukiwanie Karoliny, ale bez efektu.\nDla rodziny Kózków nastały trudne dni, szczególnie dla ojca, który nie mógł sobie darować, że dać się sterroryzować zbrodniarzowi i opuścił swoje dziecko. Dopiero po dwóch tygodniach, 4 grudnia (wspomnienie Św. Barbary, patronki dobrej śmierci), jeden z mieszkańców wioski a dokładnie Franciszek Szwiec, zupełnie przypadkowo natknął się na martwe ciało Karoliny. Było na nim wiele ran, które zadał napastujący ją żołnierz. Z powodu tych ran Karolina zmarła. Gdy ją wieziono do domu na wozie, owiniętą w prześcieradło, po drodze zbierali się dorośli i dzieci, aby oddać pierwszy hołd świętej męczennicy.\nPogrzeb Karoliny był pierwszym przejawem jej kultu. Odbył się on 6 grudnia 1914 roku. Pomimo trwających działań wojennych zgromadziło się ponad 3 tysiące wiernych. Tak licznie zgromadzonych wiernych nie pomieścił ani kościół w Zabawie, ani cmentarz kościelny. W wygłoszonych przemówieniach przewijał się motyw chrześcijańskiej świętości i męczeństwa. W całej parafii panowało głębokie przekonanie o świętości życia Karoliny i o tym, że życie swe złożyła w heroicznej obronie czystości.\nZ biegiem miesięcy i lat, pomimo nieszczęść straszliwej wojny, pomimo czasowego wysiedlenia ludności i trudnych chwil powojennych, osoba Karoliny nie odchodziła w niepamięć. W kilka miesięcy po bolesnych wydarzeniach, na miejscu odnalezienia ciała postawiono wysoki krzyż z figurką Zbawiciela oraz tablicą marmurową u stóp tego krzyża z napisem: "Ku pamięci szesnastoletniej Karoliny Kózkównej zamordowanej 18 listopada 1914 r.\nOpracowano na podstawie książki Ks. Jana Białoboka "Błogosławiona Karolina Kózkówna"\nZapraszamy również do odwiedzenia strony internetowej Sanktuarium Błogosławionej Karoliny Kózkówny w Zabawie.\nTen miesiąc 19950


O przyjmowaniu Komunii świętej - Wydawnictwo W drodze\nEucharystia | W drodze 1999, nr 05\nSynod plenarny Kościoła w Polsce rozważa możliwość wprowadzenia zwyczaju podawania Ciała Pańskiego na rękę również u nas, jak to ma miejsce w wielu krajach Europy. Wolą Kościoła jest również stopniowy powrót do starodawnej praktyki Komunii pod dwiema postaciami. Spróbujmy w świetle tradycji liturgicznej Kościoła popatrzeć na argumenty przeciwników i zwolenników tych innowacji.\nNiniejsze przemyślenia wzbudziła dyskusja o sposobie udzielania Komunii, która miała miejsce na łamach „Tygodnika Powszechnego” w ubiegłym roku, jak również teksty zwolenników tzw. liturgii przedsoborowej. Niektórym czytelnikom poniższe dywagacje wydawać się będą niepotrzebne. Zapytają: czy warto kruszyć kopie o to, jak przyjmujemy Komunię, skoro ważniejsze jest, że ją przyjmujemy, i to, Kogo w niej przyjmujemy? Nie można jednak zapominać, że w liturgii uświęcenie człowieka wyraża się i urzeczywistnia poprzez ryty, czyli znaki widzialne. Stąd zasadne jest pytanie, czy dobrze służą one swemu celowi, czy prawidłowo wyrażają tajemnicę zbawienia i czy pomagają chrześcijanom w drodze do świętości.\nKomunia „na rękę” czy do ust?\nTemat ten ostatnio stał się modny. Synod plenarny Kościoła w Polsce rozważa możliwość wprowadzenia zwyczaju podawania Ciała Pańskiego na rękę również u nas, jak to ma miejsce w wielu krajach Europy. Jednocześnie odezwało się wiele głosów przeciwnych tej innowacji. Spróbujemy w świetle tradycji liturgicznej popatrzeć na argumenty przeciwników i zwolenników udzielania Komunii na rękę.\nZarzuty tradycjonalistów dobrze streszcza internetowe przesłanie członków grupy dyskusyjnej Unam sanctam. Czytamy w nim, że rozdawanie Komunii na rękę jest świętokradztwem. Powoduje z konieczności zbezczeszczenie Ciała Pańskiego. Nigdy nie było powszechną praktyką Kościoła. Co więcej, było zwalczane przez papieży, sobory i synody. Obecnie wprowadzenie tego zwyczaju spowodowało „niemal całkowity zanik wiary” w prawdziwą obecność Pana i wzrost kradzieży Hostii dla celów satanistycznych.\nJeżeli jest to świętokradztwo, to jest nim ono zawsze i wszędzie, bez względu na okoliczności. Jednakże praktyka udzielania w Kościele Ciała Pańskiego na rękę jest wyraźnie poświadczona i popierana przez świętych Ojców Kościoła, między innymi Cyryla Jerozolimskiego (330–390), Bazylego Wielkiego (329–379) i Jana Damasceńskiego (690–760). Jeżeli autorzy tradycjonalistycznego manifestu mają rację, musi to oznaczać, że owi święci popierali świętokradztwo. Jak wtedy uzasadnić ich kult i, w przypadku dwu ostatnich, tytuł Doktora Kościoła oznaczający, że ich nauczanie stanowi wybitny wkład w rozumienie wiary katolickiej? Już tylko z tego powodu zarzut jest niepoważny.\nRównież twierdzenie, że ta forma nie była w Kościele nigdy powszechna, jest co najmniej karkołomne. Wystarczy przestudiować sobie antologie patrystycznych pism o Eucharystii, by zobaczyć, że teza przeciwna jest o wiele bardziej uzasadniona. Wiemy na przykład, że taka praktyka istniała w Rzymie jeszcze w VIII wieku, gdyż zachowały się rytuały papieskie z tego okresu. Prawdą zaś jest, że w pewnym momencie historii Kościoła przestano udzielać Komunii na rękę i rozpoczęto podawać ją bezpośrednio do ust. Pierwszym jednoznacznym świadectwem tej praktyki był synod w Rouen w 878 roku. Zmiana ta była na Zachodzie równoległa z przejściem od celebracji na chlebie kwaszonym do użycia chleba przaśnego. Stanowiła jednocześnie część procesu, w którym coraz bardziej podkreślano niegodność człowieka wobec Eucharystii, komunikowano coraz rzadziej i adorowano coraz częściej.\nBardziej oczytani przeciwnicy Komunii na rękę zdają sobie z tego wszystkiego sprawę. Nie kwestionują samego faktu powszechnej kiedyś praktyki, interpretują ją tylko jako relikt przeszłości, zmieniony pod wpływem rosnącej czci wobec Najświętszego Sakramentu. Jest to poważniejszy argument za utrzymaniem dotychczasowego zwyczaju. Ma on jednak aspekt niebezpieczny, bo sugeruje jakoby chrześcijanie pierwszych wieków mieli mniejszy szacunek wobec Eucharystii. Lektura tekstów patrystycznych pokazuje, jak bardzo taka opinia jest krzywdząca.\nPrzytoczmy kilka świadectw. Św. Bazyli Wielki, w liście pisanym około roku 372 i skierowanym do patrycjuszki Cezarii, mówi o przyjmowaniu Komunii:\nJeśliby zaś ktoś w czasie prześladowań, gdy brak kapłana lub posługującego, zmuszony był Komunię przyjmować z rąk własnych, to zbędną jest rzeczą wskazywać, iż nie ma w tym nic zdrożnego, jako że od dawna stosowany zwyczaj praktykę taką poświadcza. Wszyscy mnisi przebywający na pustyniach, gdzie nie ma kapłana, przystępują do Komunii u siebie, przyjmując Ją z rąk własnych. W Aleksandrii i Egipcie każdy nawet należący do ludu niemal zawsze ma Żertwę u siebie w domu i przyjmuje Ją, kiedy chce, z rąk własnych. Kiedy kapłan bowiem dopełnił już raz ofiarowania i przekazał wiernemu Żertwę, ten, kto Ją otrzymał jako zupełną, gdy przyjmuje Ją codziennie, winien być przeświadczony, że godziwie Ją otrzymał i przyjmuje. Kapłan bowiem w Kościele udziela cząstki Żertwy i ten, kto Jej dostąpił, posiada Ją z całą możnością spożycia, a zatem własną ręką może Ją sobie podać do ust. Ma przeto jedno i to samo znaczenie, czy od kapłana przyjmuje się jedną cząstkę Żertwy, czy też rozdziela się nieraz wiele Jej cząstek.\nTekst ten bezpośrednio dotyczy udzielania Komunii sobie samemu poza mszą świętą. Taka była częsta praktyka pierwotnego Kościoła: wierni z otrzymanego w niedzielę Ciała Pańskiego przechowywali część, aby móc przyjmować Pana Jezusa w dni powszednie rano, zaraz po wstaniu. Zwyczaj codziennej Komunii jest jak widać starszy niż codzienne sprawowanie mszy św. Dla naszego tematu ważne jest nauczanie Bazylego, mówiące, że skoro wierny otrzymał Eucharystię z rąk kapłana, może podać Ją sobie do ust własną ręką.\nŚw. Cyryl Jerozolimski (lub jak uważają niektórzy badacze, jego następca Jan), w tzw. Piątej Katechezie Mystagogicznej, zwróconej do nowo ochrzczonych dorosłych, uczy ich, jak mają przyjmować Komunię:\nNie wyciągaj przy tym płasko ręki i nie rozłączaj palców. Podstaw dłoń lewą pod prawą niby tron, gdyż masz przyjąć Króla. Do wklęsłej ręki przyjmij Ciało Chrystusa i powiedz: „Amen”. Uświęć też ostrożnie oczy swoje przez zetknięcie ich ze Świętym Ciałem, bacząc, byś zeń nic nie uronił. To bowiem, co by spadło na ziemię, byłoby utratą jakby części twych członków. Bo czyż nie niósłbyś złotych ziarenek z największą uwagą, by ci żadne nie zginęło i byś nie poniósł szkody? Tym bardziej zatem winieneś uważać, żebyś nawet okruszyny nie zgubił z tego, co jest o wiele droższe od złota i innych szlachetnych kamieni. A kiedy już spożyłeś Ciało Chrystusowe, przystąp do kielicha Krwi. Nie wyciągaj tu rąk, lecz skłoń się ze czcią, mówiąc w hołdzie: „Amen”. Uświęć się przez to przyjęcie Krwi Chrystusowej. Kiedy twe wargi są jeszcze wilgotne, dotknij ich rękami i uświęć nimi oczy, czoło i inne zmysły. Następnie zatrzymaj się na modlitwie, dziękując Bogu za to, że tak wielkimi zaszczycił cię tajemnicami.\nTen piękny tekst, to nie tylko świadectwo wiary w realną obecność Pana (którą to wiarę Komunia na rękę ma ponoć wykorzeniać), ale i głębokiej czci dla Eucharystii. Wierny czyni ze swych rąk tron, by przyjąć Króla. Dotykanie zmysłów Ciałem Pana i rękami, które dotknęły Jego Krwi, jest wyraźnym znakiem wiary w uświęcające działanie Sakramentu dla duszy i dla ciała. Biskup napomina, by uważnie przyjmować i baczyć, by nic nie upadło na ziemię. Jak widać, troska o to, by nie uronić nawet partykuły z Ciała Pańskiego, nie jest domeną zwolenników Komunii do ust, a udzielanie jej na rękę nie musi wcale prowadzić do świętokradztwa. Cały zaś tekst tchnie miłością, szacunkiem i adoracją Eucharystii. Czy postawa wymagana przez autora rzeczywiście „powoduje z konieczności zbezczeszczenie Najświętszego Sakramentu”?\nPrzytoczmy jeszcze dwa teksty:\nNależy rozważyć, jak podczas świętego misterium bierzemy członki Oblubieńca, całujemy je, obejmujemy je i dotykamy nimi naszych oczu. (Teodoret z Cyru)\nA zatem z wszelką bojaźnią i czystym sumieniem oraz niezachwianą wiarą przystępujemy (do tych tajemnic), a stanie się nam na pewno wszystko tak, jak bez wahania wierzymy. Uczcijmy to (misterium) czystością wszechstronną, a więc zarówno duszy, jak i ciała, gdyż i w Nim jest dwojakość. Zbliżmy się z gorącym pragnieniem i mając dłonie ułożone na sobie w kształt krzyża, bierzmy na nie ciało Ukrzyżowanego, a zwracając ku niemu oczy, usta i czoło, przyjmujemy boski ten węgiel, aby ogień naszej tęsknoty połączony z jego żarem, spalił grzechy nasze i oświecił serca, a uczestnictwo w Bożym płomieniu rozpromieniło nas i przebóstwiło. (św. Jan Damasceński)\nPraktyka całowania Hostii przed jej przyjęciem i inne zwyczaje polecane przez Ojców są świadectwem wielkiej czci wobec sakramentu Eucharystii. Trudno się zgodzić z tymi, którzy uważają, że prowadziły one do zabobonnej czci dla konkretnej Hostii przyjętej przez wiernego czy też do spaczenia teologii rzeczywistej obecności. Nie ma jakichkolwiek poważnych podstaw dla takiego twierdzenia. Były to formy pobożności inne, ale nie gorsze. Nadmienić trzeba, że praktyki te utrzymywały się długo, coś z nich dotarło nawet do czasów nowożytnych. Przykładem może być ryt dominikański, który nakazywał kapłanowi przed Komunią ucałować patenę i skraj kielicha, co jest wedle wszelkiego prawdopodobieństwa pozostałością z czasu, kiedy całowano Hostię. Robili tak bracia dominikanie jeszcze w XX wieku, czynił to Tomasz z Akwinu w wieku XIII. Czy on również jest przedstawicielem zabobonnej czci i spaczonej teologii Eucharystii?\nZarzut, jakoby wprowadzenie Komunii na rękę spowodowało „niemal całkowity zanik wiary” w prawdziwą obecność Pana, jest przede wszystkim nie udokumentowany. Powyżej cytowane teksty jasno ukazują, że nie działo się tak w starożytności. Można również udowodnić, że w obecnej dobie nie musi to koniecznie prowadzić do upadku wiary w Rzeczywistą Obecność. Potwierdza to choćby przykład wielu wspólnot chrześcijańskich w Europie Zachodniej, gdzie Komunia udzielana na rękę idzie w parze z wielkim respektem wobec Eucharystii, częstą praktyką adoracji Najświętszego Sakramentu, wystawianego w monstrancji, z troską o czystość wiary, miłością Kościoła i posłuszeństwem wobec papieża. Charakterystyczne, że obrońcy starego porządku w liturgii programowo nie zauważają takich wspólnot.\nW podtekście tego zarzutu mamy do czynienia z wyrażanym przez lefebvrystów przekonaniem, jakoby udzielanie Komunii na rękę było świadomym ustępstwem wobec XVI–wiecznych reformatorów, którzy postulowali takie udzielanie Komunii. Miało to doprowadzić z czasem do przejęcia protestanckiej doktryny o Eucharystii. Nawet gdyby zignorować prezentowaną tu spiskową teorię dziejów i tak trzeba stwierdzić, że to pokrętny argument. Reformacja wzywała chrześcijan do osobistej lektury Pisma świętego: czy Kościół katolicki się protestantyzuje, gdy zachęca do tego samego? Czy prowadzi to do usunięcia z Biblii ksiąg deuterokanonicznych, których protestanci nie uznają za natchnione? Nie wszystko, co postulowali Luter czy Kalwin, było złe i prowadziło koniecznie do wypaczenia wiary.\nPamiętać też należy, że nawet udzielanie Komunii bezpośrednio do ust nie jest wcale gwarantem tego, że nikt nie dopuści się świętokradztwa. Wydarzenie takie opisane w Dolinie Issy Miłosza nie jest wcale, niestety, odosobnionym przypadkiem i doskonale o tym wiedzą duszpasterze. Nie sam sposób przyjmowania Komunii będzie decydował z konieczności o grzechu.\nWypada zająć się jeszcze jednym argumentem zawartym w liście grupy Unam sanctam, jakoby cząstki Hostii zawsze pozostawały na rękach wiernych. Otóż każdy ksiądz, który z czcią dba, by z dotykanej przez niego podczas mszy Hostii niczego nie uronić, dobrze wie, że nie zawsze tak się dzieje, mimo że Ciało Pańskie ma w ręku o wiele częściej niż przyjmujący je wierny. Widzieliśmy zresztą, że Kościół pierwotny jasno uczył swoich wiernych pilnej uwagi, by nic nie stracić z Przenajświętszego Ciała.\nOdnieśliśmy się krytycznie do argumentów przeciwników Komunii na rękę. Nie oznacza to jednak, że jej zwolennicy mają we wszystkim rację. Będą oni przede wszystkim mówić, że jest to powrót do dawnego, pięknego zwyczaju. I tutaj wypada wnieść zastrzeżenie. Obecna forma jest bowiem nowa w stosunku do tego, co wiemy o starożytnym rytuale. Przede wszystkim jest to Komunia dawana „na rękę”, a w starożytności była Ona udzielana „na (obie) ręce”. Nie ma już w większości przypadków ani głębokiego ukłonu, ani spożywania Hostii bez chwytania jej palcami przez podniesienie do ust, zagłębienia dłoni. Tak tylko bowiem można było przyjąć Eucharystię, gdy kapłan położył Hostię na prawej ręce (w kulturach starożytnych, gdzie jadło się palcami, używano do spożywania wyłącznie prawej ręki, lewą jeść nie wolno — jest tak do dzisiaj w Indiach i Pakistanie). Obecnie przyjmuje się zazwyczaj Ciało Pańskie na rękę lewą, palcami prawej podnosi i spożywa. Podobnie ma się sprawa Komunii z kielicha, którego nie dotykano rękami (w pewnym okresie stało się wręcz nie do pomyślenia, by dotykał kielicha ktoś inny niż kapłan czy diakon). Nie ma już wszystkich gestów, skłonów, dotykania oczu, ucałowań i prostego zwyczaju mycia rąk bezpośrednio przed wejściem do kościoła, co w starożytności było przedmszalną oczywistością. Jeżeli zaś Komunia na rękę zostanie odarta z całego rytuału, wyrażającego cześć, miłość i wiarę, to czy warto ją wprowadzać?\nInny argument mówi, że skoro Pan powiedział: „Bierzcie i pożywajcie”, to trzeba brać rękami. W takim razie i kielich Krwi Pańskiej należałoby brać rękami, jednak Kościół pierwotny tego nie robił, jak o tym świadczy katecheza św. Cyryla.\nWedług niektórych, podawanie Komunii na rękę podkreśla godność ciała człowieka, które jest świątynią Ducha Świętego. Należałoby jednak sprawdzić, czy chrześcijanie obrządków wschodnich, którzy przyjmują Święte Postacie do ust, są mniej świadomi świętości ciała od ich braci chrześcijan na Zachodzie. W świetle listu apostolskiego Jana Pawła II pt. Orientale lumen, mówiącego o tych bogactwach chrześcijańskiego Wschodu, z których zachodni wierni mogą z powodzeniem czerpać, wydaje się, że jest akurat odwrotnie.\nIstnieja też argumenty z dojrzałości. Jedni mówią, że nie wypada być karmionym jak dziecko. Jeszcze inni, że Komunia udzielana na rękę to sposób bardziej zaangażowany i odpowiedzialny. Wszystkie te zdania wobec tajemnicy Eucharystii są duchowo mało dojrzałe. Kiedy przystępuję do Stołu Pańskiego, nie mam kontemplować siebie i swojej godności, ale Chrystusa, który się mną, grzesznikiem, nie brzydzi. Nieprzypadkowo przedtem mówimy „Panie, nie jestem godzien…”, a Ojcze nasz wprowadzono w starożytności nie tyle ze względu na prośbę o chleb powszedni, co o przebaczenie win. A kimże jestem wobec tego Sakramentu, jak nie małym dzieckiem, niezdolnym nawet do oceny wielkości daru, który przyjmuję? Te argumenty w gruncie rzeczy powodują chęć podtrzymania dotychczasowego zwyczaju.\nJeszcze inni zwolennicy Komunii na rękę podnoszą sprawę higieny: poprzez udzielanie do ust przenosi się zarazki. Może więc, żeby zapewnić pełną higieniczność, należałoby zaopatrzyć szafarzy Eucharystii w sterylne rękawice zabiegowe?\n„Chrześcijanie z innych krajów mogą, a u nas nie można”. To całkiem zrozumiałe. Jest starą, jak chrześcijaństwo, zasadą, że Kościoły lokalne mają prawo do pewnej autonomii, także w sprawach liturgii. Nie wszędzie musi być tak samo. Co więcej, stara zasada mówi, że wierni–przybysze powinni stosować się do przepisów liturgicznych obowiązujących na danym terenie. Będąc w Polsce, powinni więc przyjmować do ust. W świetle tego dziwi propozycja, która pojawiła się podczas obrad trwającego obecnie synodu plenarnego, by pozostawiwszy w Polsce zwyczaj komunikowania do ust, zrobić wyjątek dla gości zza granicy i udzielać im Eucharystii na rękę. W imię czego? I czy mają pokazywać paszport?\nBardzo niebezpiecznym argumentem za dopuszczeniem Komunii na rękę jest ten, który mówi: skoro księża mogą brać Pana Jezusa do ręki, to dlaczego świeccy nie mogą? Czy są gorsi? Ta argumentacja może być podszyta, dość typowym dla części polskiej inteligencji, wizerunkiem kapłana dbającego zazdrośnie o swe prerogatywy i posiadany status, na pewno zaś wprowadza fałszywy egalitaryzm: „ksiądz taki sam chrześcijanin, jak świecki”. Otóż i tak, i nie. Taki sam, bo wezwany do modlitwy, nawrócenia i ofiary z siebie, jak każdy inny. Nie taki sam, bo przeznaczony w szczególny sposób do służby Bożej, wyświęcony, aby działał podczas liturgii w osobie Chrystusa, aby był Jego żywą ikoną. Przy czym warto pamiętać, że ksiądz, który przyjmuje Komunię świętą poza mszą — jak to jest na przykład w Wielki Piątek, stosuje się do zasad przyjętych dla wszystkich wiernych, a więc w Polsce otrzyma Komunię do ust. Celebrans zajmuje inną pozycję niż kapłan, który aktualnie nie odprawia.\nWydaje się jednak, że bardzo częstym powodem pragnienia Komunii na rękę u wielu wiernych jest pobożne pragnienie spokojnego i namaszczonego przyjęcia Najświętszego Sakramentu. Nie ma co ukrywać, że księża, którzy tak szybko i bez szacunku rozdają Ciało Pańskie, nie zawsze są godnymi szafarzami. Komunia, która spoczywa na rękach chrześcijanina, wydaje się gwarancją, że przyjmie ją powoli, z czcią i właściwą pobożnością. Taka motywacja, jeśli połączyć ją z tym, co wiemy o sposobie komunikowania w pierwszych wiekach, zasługuje na poważne potraktowanie.\nNie należy się chyba bać samego udzielania Komunii na rękę. Wprowadzenie tego zwyczaju do lokalnego Kościoła, w którym nigdy go wcześniej nie było, bo taki jest przypadek Polski, wymaga poważnego przemyślenia motywacji. Osobiście, nie jestem zwolennikiem Komunii na rękę, w tej przynajmniej formie, jaka znana jest gdzieniegdzie za granicą. Zgodziłbym się tylko na taki ryt Komunii, który zagwarantuje odpowiednią i pełną szacunku postawę. Takie są w tradycji liturgicznej Kościoła tylko dwa ryty: Komunia podawana bezpośrednio do ust albo udzielana według przepisów Ojców Kościoła. Jeśliby zaś wprowadzać ten zwyczaj, to wypadałoby przynajmniej rok albo dwa przeznaczyć na rzetelną pracę we wszystkich parafiach i kościołach; prowadzić misje eucharystyczne, tłumaczyć obrzędy mszy świętej, wprowadzać częste adoracje Najświętszego Sakramentu, zadbać szczególnie o praktykę regularnej i dobrej spowiedzi, w końcu postawić wspólnocie kościelnej zadania zadbania o ubogich i pojednania z sąsiadami (ważne zwłaszcza w parafiach wiejskich). Jeżeli wprowadzimy możność przyjmowania Komunii na rękę bez tego wszystkiego, sami sobie wyrządzimy krzywdę. Zmiana dla samej zmiany nie ma sensu, a może nawet być szkodliwa. Wypada się jednak zastanowić, czy warto w ogóle o nią walczyć, skoro mamy przed sobą ważniejsze, wydaje się, zadanie: powrót do przyjmowania Komunii pod dwiema postaciami.\nW Kościele starożytnym jako regułę traktowano udzielanie Eucharystii pod obiema postaciami. Wyjątki były dwa. Małym dzieciom podawano często Krew Pańską pod postacią wina. Poza mszą świętą chrześcijanie — zwłaszcza chorzy — przyjmowali Komunię pod postacią chleba. Nawet wtedy jednak zdarzało się, że podawano choremu Ciało Pańskie umoczone w niekonsekrowanym winie, jak to się do dziś czyni w bizantyjskiej „liturgii darów uprzednio konsekrowanych”. Ślady tej praktyki na Zachodzie mamy jeszcze w XIII wieku 1. Były jednak i przypadki udzielania chorym Komunii pod dwiema postaciami: tak komunikowano jeszcze w XII wieku w Czechach, a może i u nas 2. Natomiast powody zaprzestania udzielania Komunii pod dwiema postaciami tak przedstawia św. Tomasz z Akwinu:\nPrzy korzystaniu z tego sakramentu należy zwrócić uwagę na dwie rzeczy: na sam sakrament i na tych, którzy go przyjmują. Biorąc pod uwagę sam sakrament — właściwe jest spożywanie Ciała i Krwi, obu tych rzeczy, ponieważ obie składają się na pełnię sakramentu Eucharystii. Toteż skoro do zadań kapłana należy zarówno konsekrowanie, jak i dopełnienie sakramentu, kapłan nie powinien w żadnym razie spożywać Ciała bez Krwi. Biorąc zaś pod uwagę spożywających, dla uniknięcia wszystkiego, co mogłoby narazić na zniewagę tak wielką Tajemnicę, konieczne jest największe uszanowanie i najwyższa ostrożność. Zniewaga mogłaby się przytrafić głównie przy spożywaniu Krwi, którą przy braku ostrożności łatwo rozlać. Wobec ilości chrześcijan, a pośród nich dużej liczby starców, młodzieży i dzieci, nie posiadających czasami należytego rozeznania i ostrożności, jakich wymaga korzystanie z tego sakramentu, w niektórych Kościołach przezornie wprowadzono zwyczaj nie dawania Krwi ludowi. Krew spożywa tylko kapłan.\nKomunia pod dwiema postaciami należy do doskonałości Sakramentu, stąd przynajmniej i przede wszystkim kapłan powinien ją tak spożyć. Zawsze jednak trzeba pamiętać o najwyższej czci dla Eucharystii. Akwinata jest świadkiem, że Komunia pod dwiema postaciami w jego czasach jeszcze zupełnie nie zanikła: tylko niektóre Kościoły wprowadziły rozdawanie samego Ciała Pańskiego pod postacią chleba. Powodem tej zmiany w stosunku do starożytnego zwyczaju była troska o to, by Krwi Pańskiej nie rozlać. Widać z tego, że Komunia Ciała i Krwi była udzielana osobno. Prawdopodobnie komunikujący był pojony z kielicha, którego nie dotykał jednak rękami. To szafarz trzymał kielich w ręku i przystawiał wiernemu do ust. Ten sposób wymagał dużej uwagi i harmonii ruchów, nie zawsze było to łatwe dla starców i dzieci. Widać z tego, że Komunia Krwi Pańskiej zanikła ze względu na szacunek dla Eucharystii. Jednak przez całe średniowiecze zdarzały się w Kościele miejsca, gdzie komunikowano wiernych pod dwiema postaciami. Nigdy, z nielicznymi wyjątkami, nie przestały w ten sposób komunikować Kościoły wschodnie i orientalne.\nNa praktykę Kościoła łacińskiego w tej kwestii decydująco wpłynęła sytuacja w XVI wieku. Reformatorzy głosili, że nie wolno udzielać Komunii pod jedną tylko postacią. Odpowiedzią na to była nauka Soboru Trydenckiego, który zajął się sprawą podczas dwóch sesji w roku 1562. I tak, Ojcowie soborowi orzekli, iż: żaden nakaz Boży nie zobowiązuje laików i duchownych nie celebrujących do spożywania Eucharystii pod dwiema postaciami oraz że do zbawienia wystarczy Komunia pod jedną postacią (nie wymienioną w dokumencie), gdyż Chrystus jest cały obecny pod każdą z postaci.\nNauka Soboru Trydenckiego nie stanowi w żadnym razie nieprzekraczalnego zakazu udzielania Komunii pod dwiema postaciami, jak by to chcieli widzieć niektórzy tradycjonaliści. Posuwają się oni nawet do twierdzenia, że lepiej jest przyjmować samo Ciało Pańskie, bo wyraża to pełniej prawdę wiary, że Chrystus jest realnie obecny pod każdą z postaci eucharystycznych. To istotna prawda, ale czy z tego powodu mam się koniecznie powstrzymywać od Komunii pod dwiema postaciami? Czy w Kościołach wschodnich szerzy się niewiara w tę prawdę, gdyż komunikują również Krew Pańską?\nWolą Kościoła jest stopniowy powrót do tej starodawnej praktyki. Widzimy to w Konstytucji o Liturgii świętej (55) ostatniego Soboru, która zawiera takie zdanie:\nPrzy zachowaniu ustalonych przez Sobór Trydencki zasad dogmatycznych, w wypadkach, które określi Stolica Apostolska, biskup może pozwolić na Komunię świętą pod obiema postaciami, tak duchowieństwu diecezjalnemu i osobom zakonnym, jak i świeckim, na przykład tym, którzy w danej Mszy otrzymali święcenia lub złożyli śluby zakonne, czy nowo ochrzczonym we Mszy, następującej po ich ochrzczeniu.\nWe wstępie do Mszału Rzymskiego określono dokładnie wypadki, gdy można udzielać również Komunii z kielicha. Było ich siedemnaście, ich liczba od tego czasu jest zwiększana, a konferencje episkopatów i biskupi diecezjalni mają prawo udzielać odpowiednich pozwoleń na swoim terenie. Wyraźnie widać wolę Kościoła, by obyczaj ten stopniowo rozszerzać.\nWidzieliśmy już, że komunikowanie w sposób tradycyjny (bez dotykania kielicha) pośrednio stało się przyczyną zaniechania Komunii pod dwiema postaciami. Poradził sobie z tym problemem Kościół bizantyjski, podając Ciało Pańskie zanurzone we Krwi, oczywiście bezpośrednio do ust. Ten sam zwyczaj jest dość powszechnie stosowany w Polsce, podczas mszy konwentualnej w zgromadzeniach zakonnych. Jest to sposób godny, nie grożący rozlaniem Krwi Pańskiej, tradycyjny i nie umniejsza w niczym szacunku, jaki się należy Najświętszemu Sakramentowi.\nKomunia z ołtarza czy z tabernakulum?\nJedną ze starożytnych zasad, odświeżonych przez ostatnią reformę liturgiczną, było zalecenie, aby preferować udzielanie Eucharystii nie z rezerwy przechowywanej w tabernakulum, lecz z tego, co podczas danej mszy konsekrowano na ołtarzu. Wymaga to przygotowania w każdej mszy świętej odpowiedniej ilości chleba. To zalecenie kwestionują niektórzy przeciwnicy liturgii ostatniego Soboru. Uważają oni, że „usilne naleganie na konsekrowanie w każdej mszy świętej «większej ilości chleba», aby wierni otrzymywali Komunię z bieżącej mszy, godzi w wiarę w obecność Chrystusa, która trwa tak długo, dopóki istnieją postacie eucharystyczne” 3. Tak fantastyczny wniosek może tylko zdumieć i poddać w wątpliwość dobrą wolę tych, którzy tak twierdzą. Komunikowanie z Hostii przemienionych podczas tej samej Ofiary eucharystycznej było bowiem praktyką powszechną w nie podzielonym Kościele, a nie powodowało to bynajmniej utraty wiary w trwałość obecności Chrystusa pod postaciami sakramentalnymi. Można wspomnieć o papieskim zwyczaju, znanym w II wieku, jakim było przesyłanie Ciała Pańskiego innym biskupom na znak jedności kościelnej — nie czyniono by tak bez odpowiedniej wiary. Można mnożyć starożytne przykłady udzielania Komunii poza mszą świętą tym, którzy nie mogli w niej uczestniczyć, zawarte choćby w żywotach świętych. Do dziś istniejący zwyczaj łączenia Ciała i Krwi w kielichu wziął się — między innymi — z reguły przestrzeganej w starożytnej mszy pontyfikalnej. Otóż przed Komunią przynoszono papieżowi de sancta, to znaczy ułomek Chleba konsekrowanego przezeń na poprzedniej mszy świętej, a on wkładał Hostię do kielicha Pańskiego. Był to jasny znak wiary w to, że mimo mnogości celebracji, zawsze uczestniczymy w tej samej jedynej Ofierze Chrystusa. Gest ten byłby pozbawiony jakiegokolwiek sensu, gdyby nie wierzono w trwałość przemiany eucharystycznej.\nKomunikowanie siebie samego\nGdzieniegdzie, zwłaszcza podczas mszy sprawowanych w małych grupach, zdarza się, że celebrans pozostawia na ołtarzu Ciało i Krew Pańską i zaprasza obecnych, by sami podeszli do ołtarza, i sami udzielili sobie Komunii. Zwolennicy tego typu praktyki będą powoływać się na to, że Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy mówił: „Bierzcie i jedzcie”, zapominając przy tym, co w tym samym wersie Ewangelii jest powiedziane, że to On sam rozdawał uczniom Swe Ciało i Krew. Inna argumentacja opiera się na dowartościowaniu aktywnej roli wiernych i ich godności. Ocenę tego typu argumentacji podaliśmy już powyżej. Zobaczymy, co mówi nam o tym tradycja liturgiczna Kościoła.\nWe wczesnych opisach celebracji mszy św. — na przykład w Apologii świętego Justyna — mowa jest o tym, że to biskup, kapłan lub diakoni rozdają Eucharystię obecnym. Oczywiście istniała praktyka komunikowania samemu, jak to poświadcza cytowany już wyżej list św. Bazylego, jednak dotyczyła ona miejsc i czasów, gdzie brakło kapłana, Kościół poddany był prześladowaniom, albo pragnienie codziennej Komunii eucharystycznej trzeba było pogodzić z rzadką, bo coniedzielną tylko praktyką celebrowania mszy. Zawsze jednak była to Eucharystia otrzymana najpierw w kościele od kapłana.\nNajciekawsze są jednak świadectwa późniejsze, a dotyczą one udzielania Komunii duchownym. Najstarsze chyba znane źródło liturgiczne, mówiące na ten temat, pochodzi z Kościoła wschodniosyryjskiego (Persja). Zaznaczyć należy, że ten ryt zachował wiele najstarszych zwyczajów liturgicznych. Zasada, o której mowa, znana jest z dokumentu wydanego za katolikosa Mar Iso’yahba I (518–596), przepisującego sposób przyjmowania Komunii przez duchownych. Kapłan, który został wybrany, by konsekrować, przyjmuje Eucharystię zawsze jako pierwszy. Gdy we mszy uczestniczy biskup, to on komunikuje innego celebransa, a potem sam przyjmuje Komunię od niego. Jeśli nie ma biskupa, Komunii celebransowi udziela najstarszy spośród obecnych kapłanów, a potem sam przyjmuje Ciało i Krew Pańską. Widzimy, że nawet główny celebrans nie udzielał Komunii sam sobie. O wiek późniejszy, anonimowy komentator kanonów Kościoła perskiego, powie nam dlaczego: zbawienie jest nam dane za pośrednictwem naszego Pana. Nawet kapłan, który na obraz Chrystusa jest pośrednikiem zbawienia dla wiernych, musi otrzymać Ciało i Krew Pana, Cenę naszego zbawienia, od innego duchownego.\nW łonie tego samego Kościoła przepisano również reguły przyjmowania Komunii świętej wtedy, gdy obecny był jedynie celebrans i diakon. Było już wówczas zasadą, że duchowny niższego stopnia nie mógł udzielać Sakramentu stojącemu wyżej w hierarchii. Procedura była dość skomplikowana: kapłan miał wziąć Ciało Pańskie z ołtarza i umieścić je na rękach diakona. Następnie skłaniał się przed ołtarzem, brał Eucharystię z rąk diakona, który mówił tylko „Ciało Chrystusa”, i spożywał ją. Podobna procedura towarzyszyła Komunii kielicha. Wymowa tego zwyczaju jest jasna: Eucharystia jest darem, który przyjmuje się zawsze z rąk innego szafarza, jak od Chrystusa.\nKościół rzymski znał podobny zwyczaj. Jeden z najważniejszych dokumentów, mówiący nam o kształcie liturgii rzymskiej, pochodzący z VIII wieku Ordo Romanus I, przekazuje nam następujący opis Komunii papieża. Po odmówieniu modlitwy Pańskiej i rozpoczęciu łamania Hostii, papież wraca na swą katedrę (tzn. tron biskupi w bazylice), tam diakoni przynoszą mu Eucharystię i tam, a nie przy ołtarzu, komunikuje. Można by się zapytać, czemu tak sztucznie? Czy nie prościej było nie odchodzić od ołtarza i samemu przyjąć tam Ciało i Krew Pana? Wyraźnie chodziło tu o zachowanie tej samej logiki, co poprzednio: nikt po prostu nie bierze sobie Eucharystii, każdy, nawet papież, otrzymuje ją.\nPraktyka się zmieniła, gdyż powoli upowszechnił się pogląd, że duchowny wyższego stopnia nie może przyjmować Komunii od stojącego niżej w hierarchii. W ten sposób główny celebrans zaczął komunikować sam siebie. Zresztą, jego działanie in persona Christi może jakoś usprawiedliwić samodzielne udzielenie sobie Komunii. Dalej jednak wszyscy pozostali otrzymywali Komunię z rąk szafarzy. Wszelkie przeciwne praktyki w świetle starej tradycji są niewytłumaczalne. Widać tu jasno, co ma podkreślać ryt Komunii: Eucharystia jest darem, nikt sobie jej nie bierze sam, ale jest mu ofiarowana za darmo.\nNasza współczesna mentalność może sprawić, że będziemy się zżymać na tak drobiazgowe traktowanie sprawy rytów. Nie należy zapominać, że w zależności od rytu kształtuje się stosunek chrześcijanina do tajemnic wiary. Trzeba zastanowić się, wprowadzając nowe zwyczaje liturgiczne, czy też broniąc starych, dokąd one zmierzają i w imię czego je wprowadzamy. W obecnej dobie, gdy nawet w międzyludzkich relacjach bliskość nie wzbudza niejednokrotnie szacunku, lecz lekceważenie, trzeba szczególnie uważać, by ryty zachowywały to, o czym pisał św. Tomasz: „Biorąc zaś pod uwagę spożywających, dla uniknięcia wszystkiego, co mogłoby narazić na zniewagę tak wielką Tajemnicę, konieczne jest największe uszanowanie i najwyższa ostrożność”.\n1 W Pontyfikale Kurii Rzymskiej, rozpowszechnionym w całej Europie przez działalność legatów papieskich i misyjną aktywność franciszkanów. Wyd. M. Andrieu, Le Pontifical Romain au Moyen–Age, t. 1, Cittá del Vaticano 1988, s. 493.\n2 Por. P. Sczaniecki, O homiliarzu praskim, w: tenże, Służba Boża w dawnej Polsce, Poznań 1966, s. 70.\n3 Tak kardynałowie Ottaviani i Bacci, w liście do papieża Pawła VI z 25 września 1969 roku, pod tytułem Breve esame critico del Novus Ordo Missae (Krótka analiza krytyczna Nowego Rytu Mszy), cyt. za ks. D. J. Olewiński, W obronie Mszy św. i Tradycji katolickiej, rozdział pt. Analiza teologiczna Novus Ordo Missae, opublikowany w internecie. Nie bez znaczenia będzie podanie, co stało się dalej z listem obu kardynałów. 22 października tego samego roku Paweł VI przesłał list do Kongregacji Doktryny Wiary z poleceniem oceny postawionych zarzutów, wstrzymawszy jednocześnie ostateczną publikację nowego mszału, dopóki nie zostaną wyjaśnione zarzuty. Już 11 listopada Kongregacja była gotowa do dania odpowiedzi w liście jej prefekta. Ocena była następująca: „Broszura Breve esame… zawiera wiele spłyconych, przesadzonych, niedokładnych, stronniczych i fałszywych stwierdzeń”. Tylko parę zawartych w niej sformułowań zostało użytych do rewizji niektórych stwierdzeń Wstępu do mszału.


Bieg Wyrski | GostyńŚląska.pl - informacje z Gostyni\nKategoria Bieg Wyrski\nZawody biegowe „5-10-15 Run” organizowane w ostatnich dwóch latach w rejonie Pomnika Pamięci Żołnierzy Wrzenia 1939r. przez firmę Inception.life, w tym roku zostały przeniesione do Wyr, gdzie 19 czerwca (niedziela) wystartowały pod nazwą „Bieg Wyrski”, jako impreza towarzysząca obchodom jubileuszu 25-lecia Gminy Wyry. Zmiana nazwy biegu, lokalizacji biura…\n13 września po raz drugi ulicami Gostyni i Wyr przebiegli uczestnicy biegu „Combikol 5-10-15 Run”, który pod patronatem Gminy Wyry zorganizowała firma Inception. Zawodnicy rywalizowali w biegu na dystansie 5 i 10km, zawodach Nordic Walking na 7km, a najmłodsi uczestnicy w biegu dzieci na dystansie od 50 do 1000m. Celem tegorocznego biegu była pomoc dla sześcioletniego Kacperka, który choruje…\nZa nami kolejna duża impreza sportowa zorganizowana w sąsiedztwie Pomnika Pamięci Żołnierzy Września 1939 roku w Gostyni. Tym razem walory rekreacyjne wschodniej części miejscowości dostrzegli biegacze, którzy w niedzielę 7 września br. bardzo licznie stawili się na linii startowej „5-10-15 Volvo Euro-Kas Run”. Głównym celem imprezy była zbiórka funduszy na leczenie…