Legia - Raków 2-0: Potrzebne zwycięstwo\nsobota, 06, lutego 2021 22:14\nLegia przerwała passę niefortunnych porażek. W meczu szesnastej kolejki sezonu nasza drużyna pokonała w Warszawie Rakowa Częstochowa. Autorami bramek dla Legii byli Luquinhas i Pekhart.\nTrener Michniewicz zdecydował się na ustawienie z trójką obrońców. Skład naszej drużyny wyglądał następująco: Boruc – Jędrzejczyk, Wieteska, Hołownia – Wszołek, Slisz, Martins, Mladenović – Kapustka, Pekhart, Luquinhas. Goście rozpoczęli w składzie: Holec – Schwarz, Niewulis, Mikołajewski – Tudor, Poletanović, Sapała, Bartl – Tijanić, Gutkovskis, López.\nMecz był toczony w trudnych warunkach, przy niskiej temperaturze i na śliskiej murawie. W 13. minucie po ładnej akcji Legii piłka trafiła do Mladenovicia. Serb oddał mocny strzał, niestety trafił wprost w Pekharta. Sędzia Gil z niewiadomych względów wskazał w tej sytuacji na jedenasty metr, ale szybko wycofał się z błędnej decyzji. W 22. minucie Holec zatrzymał piłkę po płaskim zagraniu Kapustki. Minutę później strzał zza pola karnego oddał Luquinhas. Holec spokojnie interweniował. Minutę później oglądaliśmy kopię tej akcji i tym razem bramkarz Rakowa również bez problemu obronił strzał Brazylijczyka. W 28. minucie Boruc przytomnym wyjściem z bramki uprzedził Gutkovskisa. W 29. minucie Legia objęła prowadzenie. Prawą stroną przedarł się Wszołek, dośrodkował, a Luquinhas z kilku metrów dopełnił formalności. Było 1:0. W 31. minucie Pekhart wyłuskał piłkę pod bramką Rakowa, oddał strzał, jednak zbyt lekki, by pokonać bramkarza gości. W 35. minucie Holec z trudem odbił strzał oddany przez Martinsa. W 40. minucie Boruc obronił mocny strzał Schwarza. Minutę później nasz bramkarz w świetnym stylu odbił sytuacyjny strzał Tudora. Jeszcze przed przerwą trener Papszun musiał dokonać zmiany. Jach zastąpił kontuzjowanego Niewulisa.\nDo przerwy było 1:0. Legia stworzyła sobie więcej sytuacji, ale mecz był wyrównany i goście nie zamierzali składać broni.\nW 48. minucie efektownie przewrotką uderzył Pekhart, niestety Holec był na posterunku. W 50. minucie z grymasem bólu boisko opuścił Martins. Do gry wszedł Lopes. W 56. minucie centymetrów zabrakło Gutkovskisowi do tego, by czysto trafić w piłkę i wepchnąć ją do bramki naszej drużyny. W 61. minucie Mladenović padł w polu karnym po starciu z Tudorem. Sędzia Gil podyktował rzut karny. Do piłki podszedł Pekhart i pewnym strzałem podwyższył prowadzenie Legii. W 73. minucie po efektownym rozegraniu piłki z rzutu wolnego strzał oddał Wieteska. Holec odbił piłkę na rzut rożny. Po nim do strzału doszedł Jędrzejczyk, jednak piłka była zbyt wysoko, by nasz obrońca mógł skierować ją do bramki. Za chwilę goście mogli zdobyć bramkę kontaktową, ale Jach pomylił się z najbliższej odległości. W 79. minucie Holec złapał piłkę po strzale Luquinhasa. Minutę później Sapała przejął piłkę przed polem karnym Legii, uderzył, na szczęście niecelnie. W 85. minucie żółtą kartką ukarany został Lopes. W 87. minucie Jach zdjął piłkę z głowy Pekhartowi po dośrodkowaniu Mladenovicia. Minutę później Pekhart ujrzał żółtą kartkę za faul w środku pola. Na końcowe minuty na boisku pojawił się debiutant Kisiel.\nLegia bardzo potrzebowała tego zwycięstwa zarówno z powodu sytuacji w tabeli, w której musimy obecnie oglądać plecy Pogoni Szczecin, jak i po to, by poprawiła się niezbyt dobra atmosfera wokół klubu i drużyny. Zwycięstwo nad Rakowem było zasłużone i przyszło legionistom chyba łatwiej niż można było się spodziewać. Kolejny ligowy mecz w przyszła niedzielę w Białymstoku, a w najbliższy wtorek starcie z ŁKS-em w pucharze Polski.\n1niedziela, 07, lutego 2021 00:20\nZa poprzedni mecz nie winiłem trenera. To nie trener olał mecz tylko zawodnicy. Dziś podeszli do meczu bardziej profesjonalnie i są efekty. O zmianie ustawienia na trzech obrońców nie będę się wypowiadał bo zwyczajnie się nie znam na takich niuansach. Moim zdaniem jak się normalnie i z szacunkiem podchodzi do rywala to system ma mniejsze znaczenie. Grając z PBB w dzisiejszym systemie też by przegrali bo zwyczajnie przygwiazdorzyli i byli pewni że nie grając wygrają durnie. Jedna jaskółka wiosny nie czyni, poczekam na następne mecze. Nie ukrywam jednak że dzisiejsze zwycięstwo znacznie poprawiło mi humor\n2niedziela, 07, lutego 2021 11:53\n@Senator mi się wydaje że Czesiek po prostu musiał zagrać 343 z powodów kadrowych. Tym zestawieniem, ustawieniem pomógł zawodnikom zaprezentować swoje walory, przykryć również ich braki.\n3niedziela, 07, lutego 2021 12:00\nTaka refleksja, Boruc, mimo całej mojej sympatii do Niego, gdyż pochodzi z moich stron, gra tragicznie nogami. Kolejny mecz w którym piękną robinsonadą naprawia swój własny błąd tragicznego wyprowadzenia piłki nogą.\n4niedziela, 07, lutego 2021 15:02\n"Minutę później strzał zza pola karnego oddał Luquinhas. Holec spokojnie interweniował. Minutę później oglądaliśmy kopię tej akcji i tym razem bramkarz Rakowa również bez problemu obronił strzał Brazylijczyka."\nChyba nie powinniśmy się dziwić, że Luqui ma na koncie tylko jedną bramkę w obecnym sezonie. Te jego uderzenia są tak anemiczne, że bramkarze raczej nie mają z nimi problemów. Wydaje mi się, że to też tłumaczy stosunkowo słabe zainteresowanie tym piłkarzem ze strony mocniejszych klubów. Zdecydowanie powinien popracować indywidualnie i nad siłą i nad techniką uderzeń.\nSam mecz był bardzo przeciętny. To nowe wymuszone ustawienie sprawiało legionistom wiele problemów, zwłaszcza przy próbie wyjścia spod wysokiego pressingu. Odniosłem wrażenie, że lepiej nam się grało na połowie Rakowa, niż na naszej. Dość słaby mecz Mladenovica, mimo wywalczenia rzutu karnego. Być może taka gra wzięła się z tego, że po swojej stronie miał młodego Hołownie.\nW końcu dobry mecz Wszołka, z czego można wyciągnąć prosty wniosek, że z Jagiellonią zagra prawdopodobnie beznadziejnie.\nZa to bardzo dobry mecz Jędrzejczyka: unikał brutalnych wejść, trzymał koncentrację i generalnie pilnował, aby Boruc nie miał zbyt dużo pracy.\nReszta na swoim poziomie: Perkhart nastawiony głównie na wrzutki, Luqui nastawiony głównie na dryblingi a Slisz nastawiony głównie na robienie kilometrów na boisku.\nWyszła nam jedna akcja oraz sędzia Gil wyłamał się z obowiązującej tradycji i podyktował nam karnego. A ponieważ Raków raczej nie ma kim z przodu straszyć, to pewnie nawet bez tego karnego 3 pkt zostałyby u nas.\n5niedziela, 07, lutego 2021 15:21\nO tym, że już nie ma dziennikarzy . Są hieny pismacze.\nGdyby zastosować periodyzację przedmiotowo-chronologiczną można by orzec, że tak gdzieś do 1977 roku dziennikarze sportowi wiedzieli o sporcie i sportowcach znacznie więcej niż pisali, następnie do około 1993 roku wiedzieli coraz mniej, a pisali coraz więcej ,a ostatnie dwadzieścia kilka lat to przymus pisania, przy braku wiedzy. Doszło do tego ,że kiedy Paweł Zarzeczny był redaktorem naczelnym PS to kazał pismakom zmyślać wywiady z piłkarzami. A do tego ten koszmarny język. Już pewnikiem te czasy przyjaźni dziennikarzy z piłkarzami nie wrócą, tak jak i wolne kontakty zawodników z kibicami . I nie chodzi tu tylko o tzw. klauzule poufności, niedziałania na szkodę itd. ale o zamykanie się przed drugim człowiekiem na wszystkie możliwe sposoby co jest wynalazkiem ostatnich czasów.. Mnie nie chodzi o katalogowanie przyczyn tego stanu rzeczy , gdyż mają one wieloraki i systemowy charakter i wszystkich ich wymienić nie sposób. W oczy aż kłuje gigantyczny wzrost ilościowy środków przekazu ( telewizja, radio, prasa, internet, telefonia) co spowodowało zwiększone zapotrzebowanie na informację, co przy zamykaniu dostępu do niej spowodowało konieczność zmyślania i nadawania błahym zdarzeniom wymiaru sensacji. Przy czym jedni czynią to z niejakim wdziękiem ,a inni z chamską arogancją i ignorancją. Z pewnością to zjawisko wynika także z faktu znacznej nadpodaży dziennikarzy na rynku. Nie bez znaczenia jest także zwykła ludzka zawiść, bowiem pismactwo nie może pogodzić się z tym ,że ono tak ciężko wykształcone zarabia wielokrotnie mniej niż te nieuki piłkarskie.\nW pierwszym okresie krytyka miała charakter merytoryczny i była do przyjęcia dla krytykowanego. Od czasów selekcjonera Gmocha przyjęła ona charakter opozycyjny co podzieliło środowisko na dwa obozy ( nie rozwinę tego tematu).\nAnatomię zjawiska dychotomii ubarwię kilkoma cytatami i chciałbym zwrócić uwagę na walory językowe tekstów ( dziś prawie nikt tak po polsku pisać nie potrafi). Początkowo jak Gmoch został selekcjonerem spotkał się z dziennikarzami i uzyskał od nich obietnicę pomocy np. przy wprowadzaniu rywali w błąd. Czyli zaczęło się pięknie o czym świadczy fragment artykułu pisarza Waldemara Łysiaka w "Literaturze" o Gmochu: " Pożyczyłem mu napoleończyka Jominiego " Zarys sztuki wojennej " . Drugiego z wielkich teoretyków - Clausewitza nie chciał, bo już znał. Jego pasja w pochłanianiu wielkiej literatury o strategii i taktyce nie owocuje salonowym cytowaniem, tylko adaptacją - wyciąga wnioski i to co uzna za cenne adaptuje do swoich potrzeb . W przerwie meczu , w szatni pełnej umorusanych piłkarzy nagle uklęknie na posadzce, która będzie dlań szachownicą porucznika von Reisswitza ( jeden z wynalazców Gier Wojennych ) , rozejrzy się szukając figur i z ich braku chwyci kilkanaście białych , plastikowych kubków do herbaty i w ciągu 2 minut rozegra nimi symulację układu taktycznego podczas drugiej połowy. Na ich twarzach nie drgnął żaden mięsień i to wcale nie przez zmęczenie, nie dziwili się - ich już nie zaskoczy. Zaskoczyłby swoją drużynę tylko tym ,gdyby przestał pracować nad coraz to nowymi sposobami optymalizacji gry. On chce ich nauczyć jednego - jak mają być najlepsi ". Chapeau bas!.\nInny znakomity dziennikarz Krzysztof Mętrak tak pisał " Dla trenera zarówno "szakale" dziennikarze , jak i "krwiopijcy" działacze są nieodzowni. Może im bezkarnie wymyślać od osłów powiększając tym własną frustrację. Może ich lekceważyć powiększając w ten sposób zakres swej śmieszności. Można wszystko - nie czyniąc sobie uszczerbku - jeśli są wyniki. A jeśli ich nie ma?". W owych zamierzchłych czasach środowisko dziennikarskie nie było tak jednolite czyli prawie mafijne jak w dzisiejszej dobie i różnice zdań było normą ,a nie wyjątkiem. Dlatego też Gmoch mógł po okresie czułości tak powiedzieć " ... ja im nic nie powiem oprócz jednego zdania. Skończyło się : nie mamy sobie niczego do powiedzenia. Nie będę rozmawiał z ludźmi, którzy permanentnym jadem, złośliwościami , jakimiś dziwnymi gierkami pokazują swoją całkowitą niekompetencję w sprawach piłki nożnej. ... nie będąc uczciwymi i kompetentnymi krytykami nie mogą być dla mnie partnerami ... ". Dokładali mu za to np. w "Kulturze" Bohdan Tomaszewski domagając się skończenia z " całą tą teoretyczną abrakadabrą tj przenaukowieniem treningów i grać prostą piłkę " czy Jan Ciszewski w komentowaniu kwestionując wpływ Gmocha na grę. Odpowiedział im wspomniany Łysiak :" Gmoch przestał dla paru istnieć z tej prostej przyczyny ,że zrobił wyłom w tradycji - nie dał sobie narzucić " głupawego kapturka " , trenera - poczciwca , którego można " protekcjonalnie" poklepać po plecach , kupować pochlebstwami , bądź łagodnie strofować w Studio Sport. Trudno było powstrzymać się "sławom " drugiego sortu podszczypywania trenera skoro takie "sławy" go zaatakowały ". Na łamach krakowskiego "Tempa" ukazał się wywiad z bratem Gmocha w którym mówił on tak " Mówienie o propagandzie sukcesu rozbawia mnie . Tak jakby wszyscy tego unikali, a zrodziła się u nas. Wszystkie państwa, wszyscy politycy lgną do sukcesu, do sportu, bo to im przynosi popularność. Jeżdżą na mecze, lansują się. Każdy człowiek, każda instytucja pragnie tego. To patologia nie chcieć sukcesu. Trener właśnie po to pracuje.Czy można winić\ntrenera za to ,że dąży do sukcesu ?".\nLata Gmocha to był okres przełomu w stosunkach ludzi piłki i świata dziennikarskiego. Po nich nastąpiła najpierw " zimna" a potem "gorąca wojna" . Niektórzy jeszcze pamiętają aferę na Okęciu kiedy to dziennikarz, który całą noc pił gorzałę z bramkarzem Młynarczykiem na falach Polskiego Radia oskarżył trenera Kuleszę ,że na Maltę zabiera pijanego piłkarza. Za Młynarczykiem wstawili się najlepsi piłkarze i drużyna w komplecie wyleciała na mecz. Po powrocie 4 z nich nazwanych "bandą czworga " zostało na krótko zdyskwalifikowanych . W rok po tym wydarzeniu doszło do incydentu kiedy to Antoni Szymanowski odmówił dziennikarzowi wywiadu o 6 rano co ten opisał jako butę, arogancję piłkarzy i olewanie opinii publicznej. Za co Boniek nazwał dziennikarzy szakalami i zostali oni oszczekani w samolocie , którym razem lecieli na mecz z Holandią.\nPewno większość zapamiętała jak krewki Piotr Świerczewski publicznie naubliżał dziennikarzowi na MŚ W 2002 roku, a parę lat później pobił jednego z nich. W swojej książce Roman Kosecki wspomina o swoich utarczkach z pismakami i o tym jak pięściami wbijał im rozum do głowy. Można dociec, że piłkarze grają coraz lepiej, sama piłka nożna jest coraz bardziej profesjonalna i korzysta z najnowszych zdobyczy nauki stając się nowoczesnym widowiskiem. Natomiast świat pismaczy nie tylko nie nadąża, ale cofa się w rozwoju i staje się balastem .\nDlatego proszę nie dziwić się memu zniesmaczeniu , a właściwie obrzydzeniu tymi których nazywam hienami pismaczymi. Również większość współczesnych książek wspomnieniowych sprowadza się do opisów chlania i rozrabiania i nie ma w nich słowa o piłce nożnej. A przecież my wielu sportowców nie pamiętamy dlatego ,że się upijali ,ale dlatego ,że byli znakomitymi piłkarzami odnoszącym sukcesy.\nNie mam zamiaru zanudzać nikogo przypominaniem "starych" tekstów o Legi więc ograniczę się do dwóch niedawnych .\nPierwszy tyczy oskarżenia trenera Michniewicza o czyn przestępczy opisany w art. 165 Kodeksu Karnego a mianowicie ,że będąc chorym na chorobą zagrażającą zdrowiu i życiu innych świadomie nią innych zarażał. Od razu napiszę, że gdyby to na mnie trafiło już bylibyśmy z pismakiem i jego wydawcą w Sądzie. Nie dlatego, że jestem pieniaczem , ale dla przykładu, bowiem trzeba powstrzymać wszechwładzę tych "mord zdradzieckich" . Oskarżyłbym ich o naruszenie art. 212 Kodeksu Karnego czyli o karalne pomówienie, zaś w Sądzie Cywilnym o naruszenie art. 23 Kodeksu Cywilnego czyli mojej godności i prywatności. Oczywiście wyroki w obu postępowaniach byłyby niekorzystne dla łachudry , gdyż Sąd zapytałby go jakie on ma kwalifikacje ,aby oceniać stan zdrowia i stawiać diagnozy co komu dolega czyli na jaką chorobę cierpi. Uważam ,że trzeba zmusić chamów do okazywania szacunku, jak sami nie wiedzą co to jest.\nW drugim przypadku nieuki podają gównolizie sytuację finansową Legii opisując ją jako tragiczną. Już pomijam ,że jest to kotlecik mocno nieświeży , bowiem Legia w internecie opublikowała sprawozdanie złożone w sierpniu 2020 do KRS, za 2019 rok i wgląd w niego może mieć każdy. Lecz wnioski z tej lektury wyciągnięte świadczą albo o całkowitej ignorancji, albo o świadomej złej woli lub wręcz kłamstwie. Każdy powinien wiedzieć, że we współczesnej działalności opartej na kapitale nie ma rozwoju bez kredytów np. na inwestycje, itd. Nie wielkość zadłużenia firmy decyduje o jej kondycji finansowej, ale to czy jest ona w stanie na bieżąco regulować swe zobowiązania pieniężne. A Legia je bez problemów reguluje. Sytuacja finansowa Legii na przestrzeni ostatnich 2 lat uległa polepszeniu, a nie pogorszeniu. Oczywiście byłaby zdecydowanie lepsza, a pole manewru np. przy transferach większe ,gdyby Legia awansowała do Europejskich Pucharów. Trener Michniewicz ma jeszcze kilka miesięcy na zbudowanie drużyny zdolnej do osiągnięcia tego celu.\nO tym, że własność nie daje patentu na mądrość.\nTym razem porównam niektóre cechy i aspekty decyzji i działań właścicieli Legii Dariusza Mioduskiego oraz Rakowa Michała Świerczewskiego. Mioduski ukończył bodaj najbardziej renomowaną uczelnię świata czyli słynny Harvard w Bostonie zdobywając dyplom prawnika. Świerczewski ukończył informatykę na Politechnice Częstochowskiej. Mioduski po studiach pracował w kancelariach prawnych, a po powrocie do Polski został prezesem zarządzającym Grupy Kulczyk. Od razu wsiąkł w świat korporacji i przejął jego wartości. Natomiast Świerczewski jeszcze będąc na ostatnim roku studiów zaczął działalność na własny rachunek zakładając sklep ze sprzętem komputerowym o nazwie X com. Jako pierwszy w Polsce wpadł na pomysł sprzedaży komputerów i osprzętu przez internet. Pierwszy milion obrotu przekroczył w roku 2005 po 3 latch działalności. Również jako pierwszy wprowadził na rynek części komputera , które wydawały się wcześniej nie do wymiany jak np. twardy dysk oraz zorganizował sieć sklepów i punktów napraw sprzętu. Pierwszy miliard obrotu zaliczył w 2018 roku ,a obecnie pewnie zmierza do podwojenia obrotów. Zaś Mioduski po odejściu z Holdingu Kulczyka zasiada w Radach Nadzorczych różnych firm. Obaj w podobnym czasie weszli do piłki jako współwłaściciele klubów i obaj je po paru latach w 2016 przejęli na swoją własność. Przy czym Raków był w II lidze ,zaś Legia Mistrzem Polski opromienionym udziałem w LM i LE, z budżetami Legia 280 mln , zaś Raków 2,5 mln. Lecz po przejęciu klubów obaj pokazali całkiem odmienne podejście do kierunku działalności i jej metod. Mioduski postanowił niczego nie zmieniać , natomiast Świerczewski postawił na nowe otwarcie. Jasno wskazał, że interesuje go gra Rakowa w Ekstraklasie i od razu wymienił trenera. Przy czym sam dobrał nowego stawiając jako podstawowe warunki : wyższe wykształcenie kierunkowe, kilka lat pracy jako szkoleniowiec i osiągniecie jakiś sukcesów. Były to warunki brzegowe, zaś w toku rozmów, testów, opracowań i opinii psychologa właściciel sprawdzał taki cechy jak ; wiedzę z zakresu zarzadzania, równowagę psychiczną, odporność, opanowanie, ambicję, sprawność intelektualną, chęci doskonalenia się, otwartość na nowości i rzetelność. Przy takim podejściu tacy jak Magiera, Jozak, Klafuricz czy Vukovicz nie byliby w ogóle brani pd uwagę nawet jako trenerzy drugoligowca lub odpadliby w przedbiegach. Dobór trenera w drużynie piłkarskiej jest warunkiem sine qua non powodzenia , gdyż to on jest twórcą i jednocześnie realizatorem.Wybór padł na Marka Papszuna i okazał się strzałem w dziesiątkę. Papszun dobiera do drużyny zawodników pod kątem potrzeb i charakteru np . lewonożnego środkowego obrońcę ,a przy tym walczaka, a nie tego kto się trafi jak np. w Legii. A do tego Papszun jest pragmatyczny, gdyż kiedy został trenerem to rozstał się z większością zawodników , podobnie było po awansach do I ligi i Ekstraklasy. Nie można bowiem budować drugiej Polski z pierwszą żoną jak przed 45 laty awizował Jan Pietrzak.\nW ogóle w tym Rakowie to oni do spraw podchodzą racjonalnie i mówiąc otwarcie, uczciwie. Wiedzą, że jak by płacili nie wiadomo jak dużo miernemu graczowi to on i tak nie będzie lepszy i że cena zawodnika zależy od popytu na niego ,a nie od zachcianek managera. Z naborem zawodników nie mają problemów, gdyż trener pokazał, że zawodnicy pod jego kierunkiem czynią duże postępy.\nNo i pora na bilans. Raków w 4 lata awansował z II ligi do czołówki Ekstraklasy, jego budżet wzrósł do 22 mln zł nie licząc oddzielnego funduszu transferowego. Legia przez te lata nie awansowała do europejskich pucharów, a budżet zmalał do 109 mln zł.\nJeden z pieniędzy czyni pożytek, a inny zbytek. Jeden z niczego robi coś ,a drugi z czegoś nic.\nO tym, że systemy też grają.\nPisałem po poprzednim meczu ,że Michniewicz chciałby mieć komfort możliwości gry różnymi systemami i zmiany ustawienia w trakcie spotkania. Wczoraj byliśmy świadkami oblekania chęci w boiskową rzeczywistość. Legia bowiem wyszła w ustawieniu 3-4-2-1 ,a po zejściu Martinsa i wprowadzeniu w 50 minucie Lopesa zagrała w systemie 3-5-2. Być może tak szybkie wprowadzenie nowego systemu było efektem fatalnej postawy w meczach ze Stalą i Podbeskidziem, być może odpowiedzią na takie granie Rakowa, a pewnikiem chęcią skuteczniejszej obrony. Oczywiście widzieliśmy ,że trener wystawiając lewonożnego Hołownię jako stopera z Podbeskidziem oraz jako ofensywnego pomocnika Slisza szykuje rewolucję ,ale mimo to szybkość i przyznajmy to, skuteczność , przedsięwzięcia z lekka były zaskakujące. Wśród analityków system 3-5-2 i pochodne 3-4-3 lub 3-4-2-1 itp. budzi raczej negatywne opinie. Jest on co prawda zgodny z trendem wzmacniania obrony oraz ma oparcie w nauce statystyki piłkarskiej ,która dowodzi, że prawie dwa razy więcej razy wygrywa ten zespól , który traci mało bramek niż ten, który dużo ich zdobywa. O meandrach wyciągania trafnych wniosków ze statystyk postaram się pisać po kolejnych meczach Legii. Natomiast takie ustawienie jest programowo krytykowane jako sprzeczne z tendencjami rozwojowymi piłki , które zaczęto przed blisko 50 laty w Ajaxie ,a które określane są jako futbol totalny. Na razie niedościgłym wzorem i marzeniem jest taka gra w której wszyscy zawodnicy są równomiernie obciążeni zadaniami tak destrukcyjnymi , jak konstrukcyjnymi i egzekucyjnymi. Ale niezależnie od zadowolenia z wyniku wczorajszego meczu to Legię czeka jeszcze wiele pracy nad jego doskonaleniem i koniecznością większego zaangażowania graczy tzw. wahadłowych, bowiem wczoraj wbrew założeniom systemowym decydującą rolę sprawowali zawodnicy najbardziej pracowici, a wiec Kapustka . Slisz i Pekhart.\nO tym, że wypada po każdym meczu znaleźć uzasadnienie dlaczego jeden zespół przegrał ,a drugi wygrał.\nZacznijmy od Rakowa. Zademonstrowali oni lepsze od naszych ustawianie się wobec piłki, mądrzejszą i bardziej ekonomiczną grę bez piłki, skuteczniejsze gospodarowanie przestrzenią. Efektem tego był mniejszy wysiłek włożony we własną grę oraz w przeciwdziałanie naszym atakom. Pokazali grę dojrzałą , grali kolektywnie na dużym zgraniu, zrozumieniu i pomocniczości. Na tym tle raził prymitywizm we wprowadzaniu piłki do gry, gdyż w zasadzie robili to poprzez wykopywanie piłek górą na połowę Legii. Oznaczało to, że bezpieczeństwo postawili przed ewentualną wygraną.\nTeraz pora na Legię. Rzucała się w oczy mała efektywność wprowadzania piłki do gry. Nie było co prawda górnych wybić na uwolnienie ,ale podania, które szły dołem rzadko trafiały do adresata. Jeszcze i Mladenovicz i Wszołek nie złapali rytmu gry na wahadle. gdyż zbyt wiele ich było w środku boiska i na własnej połowie ,a zbyt mało na połowie rywali. Przez prawie 30 minut nie było z naszej strony żadnej akcji oskrzydlającej i kiedy do boju ruszył Wszołek całkowicie zaskoczył tym zrywem rywali i stracili oni przez swoje gapiostwo bramkę. Przy czym Wszołek mimo ,że mniej się nabiegał niż Mladnovicz , fragmentami przypominał sobie jak grywał w Anglii w QPR na tej pozycji.\nObie drużyny mimo systemowego wzmocnienia liczebnego i organizacyjnego obrony zbyt łatwo pozwalały na wchodzenie w rejon własnego pola karnego zbyt wielu rywalom. Nie były to z obu stron składne akcje, a raczej liczenie na błąd lub na przypadek. I Raków i Legia praktycznie zaniechały granie w ofensywie szybkim atakiem. Raków chciał zdobyć bramki grając za plecy naszych obrońców .,a my grając atakiem pozycyjnym po obwodzie z dośrodkowaniami . Jednak u obu zespołów raziła powolność i schematyzm w atakach. Nie był to mówiąc trywialnie dobry mecz. Nas jednak zadawala rekompensata w postaci wygranej.\nNa uwagę zasługuje debiut 18 letniego Jakuba Kisiela, który ma bardzo dobre warunki fizyczne , jest bardzo dobrze wyszkolony technicznie, jest kreatywny i moim zdaniem ma zadatki na klasowego ofensywnego pomocnika.\nNa pytanie dlaczego Legia wygrała odpowiedz jest prosta, bo mamy zawodników o wyższych umiejętnościach techniczno - taktycznych. Czyli nasi gracze lepiej wypełnili treścią ten sam system.\nO tym, że kapitan jest jeden.\nO tym, że Jędrzejczyk po zawaleniu meczu ze Stalą zrezygnował z funkcji kapitana drużyny pisałem. Gdyby to było w mocy Artura to przekazałby ją w ręce Artura Boruca. Lecz Boruc odmówił przyjęcia tej godności , bowiem jego zdaniem kapitanem powinien być zawodnik z pola ,aby swoim przykładem a nie tylko gadaniem, dawał dobre impulsy kolegom, a ponadto chce powoli ustępować miejsce Miszcie. W tej sytuacji Michniewicz , który pozornie szanował decyzję Jędrzejczyka ,ale się z nią nie godził ,nie chciał sam mianować kapitana\ni zarządził głosowanie z udziałem Artura, który został wybrany jednogłośnie. I wczoraj rozegrał bardzo dobre zawody.\nPo nocy nadszedł dzień . Oby na jak najdłużej.


Zegarki IQ+ - ZegarkiCentrum.pl\nCena:: 580,00 zł\nTimex IQ+ TW2P95100\nCena:: 497,00 zł\nCena:: 590,00 zł\nTimex IQ+ TW2P94800\nTimex IQ+ TW2P94900\nTimex IQ+ TW2P95000\nMęskie czasomierze Timex IQ to inteligentna konstrukcja, wyposażona w moduł Bluetooth do komunikacji ze smartfonami. Zegarki męskie z tej kolekcji nie tylko bardzo dokładnie wskazują czas, ale również mierzą aktywność fizyczną zliczając kroki i analizując je w stosunku do wyznaczonego celu. Szczegółowe wyniki prezentowane są w dedykowanej aplikacji Timex Connected do zainstalowania w telefonie.\nKlasyczne zegarki alternatywą dla smart watchy\nTimex w swojej kolekcji IQ postawił na elegancję i klasykę. Nie znajdziemy tutaj wzornictwa znanego z większości smart watchy lub zegarków elektronicznych. W dalszym ciągu mamy do czynienia z tradycyjnymi zegarkami wskazówkowymi (w tym przypadku są to wskazówki fluorescencyjne, świecące w ciemności) oraz tarczą z naniesionymi indeksami. Bardzo ciekawie prezentuje się kolorystyka chronometrów tej rodziny. Do wyboru mamy odcienie grafitu, jak i bardzo mocne połączenie brązu i srebra.\nWybierz idealny pasek zegarka\nPłeć męska ceniąca naturalne materiały, będzie mogła wybrać zegarek Timex IQ+ TW2P94800 wyposażony w brązowy pasek z naturalnej skóry. Jest on bardzo wytrzymały na uszkodzenia mechaniczne i doskonale spisuje się również podczas aktywności fizycznej. Dla szukających sikorów o nieco bardziej sportowym wyglądzie, polecamy model Timex IQ+ TW2P95000 z elastycznym paskiem kauczukowym. We wszystkich modelach zastosowano koperty ze stali szlachetnej 316L i wzmacniane mineralne szkiełka. Konstrukcja czasomierzy zapewnia im wodoodporność do 50 metrów.\nChronometry zostały wyposażone w funkcję Funkcja EOL – End of Life - sygnalizowania niskiego poziomu naładowania baterii. Objawia się to rzadszym przemieszczaniem wskazówki sekundowej – ruch następuje co 2 sekundy. Ponadto użytkownicy zegarków IQ mogą liczyć na bardzo przydatną funkcję Indiglo, podświetlającą całą tarczę zegarka. W połączeniu z fluorescencyjnymi wskazówkami, zapewnia to doskonałą widoczność w każdych warunkach.


Parę słów o książkach: Przełęcz ocalonych (film)\nHistoria Desmonda T. Dossa jest oparta na faktach! Ośmieszany i poniżany mężczyzna uratował na froncie, ryzykując własnym życiem, ponad 70 osób(!) nie używając broni. Tak zrodziła się historia bezbronnego bohatera, która zainspirowała Mela Gibsona do stworzenia tego filmu.\nOprócz przygotowań do wyjścia na front i walki na froncie poznajemy Dossa już od czasów dzieciństwa. Był wychowywany w rodzinie, w której ojciec, weteran I wojny światowej, nie znał umiaru co do alkoholu i często wyżywał się na własnej żonie i dwóch synach. Desmond był zawsze spokojnym człowiekiem, stroniącym od wszelakich sporów, więc jego wstąpienie do wojska zaskoczyło nie tylko jego rodzinę, ale i Dorothy, z którą planował przyszłość.\nNie zdarza mi się często oglądać filmów wojennych, jednak czytając opis nie mogłam się powstrzymać przed pójściem do kina, czego nie żałuję! Film wywarł na mnie ogromne wrażenie, a zachowanie Desmonda, szczególnie wobec poniżania i krytyki, mnie podbudowało i dodało siły do działania. Andrew Garfield w roli Dossa sprawdził się świetnie i nie wyobrażam sobie lepszego aktora przypisanego do tej roli.\nWierzę, że w przyszłości uda mi się jeszcze wrócić do tego filmu i wam również polecam jego obejrzenie. Zawiera drastyczne sceny, ponieważ reżyser chciał oddać jak najlepiej to, co się działo w trakcie walk i mu się to udało. Mimo wszystko zachęcam, gdyż nie bez powodu "Przełęcz ocalonych" została okrzyknięta mianem najlepszego filmu wojennego minionego roku.\nAutor: Katarzyna Żmuda o 15:53\nPatka 1 lutego 2017 20:57\nFilmy wojenne to zupełnie nie moja bajka, ale ten obejrzę na pewno. Miałam jechać na niego nawet do kina, ale niestety nie wyszło. Teraz żałuję.\nKatarzyna Żmuda 2 lutego 2017 13:19\nOby udało się to jak najszybciej ;)\nGąska 2 lutego 2017 23:52\nJa się za bardzo denerwuję na wojennych filmach.\nKatarzyna Żmuda 8 lutego 2017 17:24\nJa też tak miałam, ale od kiedy oglądam ich więcej jakoś to przeszło ;)\nMagda Saska 4 lutego 2017 12:15\nA dla mnie ten film to objawienie roku 2016! Zdecydowanie polecam!!\nKatarzyna Żmuda 4 lutego 2017 13:09


The Confessions Tour - Madonna - Recenzja - Barock.pl\nRecenzja - Madonna "The Confessions Tour"\nPomimo umiarkowanej sympatii do Madonny, a raczej jej ostatnich dokonań, niewiele złego mogę napisać o koncertowych wyczynach wokalistki. Ta kobieta naprawdę wie, jak przygotować udany show.\nTo druga propozycja live Amerykanki na przestrzeni kilku ostatnich miesięcy, lecz podobieństw można doszukiwać się w zasadzie tylko w sferze produkcji. Perfekcyjna, dopracowana, doszlifowana do najdrobniejszego westchnienia i stęknięcia. Tak "I'm Going To Tell You A Secret", jak i "The Confessions Tour" brzmią wyśmienicie.\nRepertuar najnowszego dzieła zdominowały utwory z ostatniej studyjnej płyty Madonny - "Confessions On A Dance Floor". Na żywo przewyższają jednak oryginały o co najmniej klasę. Na dodatek zostały fantastycznie połączone i zmiksowane. Są przede wszystkim bardziej energiczne i porywające. Kawałek "Jump" wypada po prostu rewelacyjne i znacznie bardziej przebojowo, "Sorry" jakimś cudem straciło pretensjonalny wydźwięk, nabrało natomiast dynamizmu, a przy rozbudowanym "Hung Up" z trudem można pohamować się przed dziką taneczną ekstazą. Wyróżnić należy także hiperdyskotekowe wykonanie "Music Inferno" z polskim akcentem oraz otwierające album "Future Lovers", do którego wpleciono gwarantujący sukces fragment piosenki "I Feel Love" Donny Summer. Z kolei "Lucky Star" było, jest i będzie hitem w każdej, nawet nowoczesnej wersji.\nKrótko mówiąc, "The Confessions Tour" to obowiązkowa pozycja dla fanów Madonny. Sceptycy muszą natomiast przyznać, że gwiazda pozostaje bezkonkurencyjną królową popu.\nThe Confessions Tour: E-Recenzje\n1 Future Lovers/I Feel Love 8:00\n2 Get Together 5:22\n3 Like a Virgin 4:13\n4 Jump 4:53\n5 Confessions 3:53\n6 Live to Tell 5:01\n7 Forbidden Love 4:49\n8 Isaac 6:45\n9 Sorry 5:03\n10 Like It Or Not 4:34\n11 Sorry (Remix) 3:44\n12 I Love New York 5:36\n13 Ray of Light 6:12\n14 Let It Will Be 4:45\n15 Drowned World/Substitute for Love 5:17\n16 Paradise (Not For Me) 5:21\n17 Music Inferno 7:41\n18 Erotica 4:47\n19 La Isla Bonita 5:03\n20 Lucky Star 3:50\n21 Hung Up 9:50\nArtyści wystepujący na albumie "The Confessions Tour"\nTeledyski z płyty "The Confessions Tour"\nPiszesz recenzję dla: The Confessions Tour\nDodaj komentarz do płyty "The Confessions Tour"


Aktualne informacje dotyczące turystyki biznesowej oraz rynku MICE - MeetingPlanner.pl / News / SAR, KAE i SBE apelują o sektorowe wsparcie dla branży eventowej\nNews Aktualności SAR, KAE i SBE apelują o sektorowe wsparcie dla branży eventowej\nPismo zostało przesłane do premiera Mateusza Morawieckiego, wicepremiera Jarosława Gowina, prezesa Polskiego Funduszu Rozwoju Pawła Borysa, rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców Adama Abramowicza oraz Sejmu.\nAutorzy pisma popierają przedstawione 2 listopada propozycje sektorowych form pomocy, które zostały złożone przez przedstawicieli branż najbardziej dotkniętych skutkami decyzji władz tj. branży eventowej, hotelarstwa, gastronomii, oraz branży fitness. Jednocześnie proszę o objęcie przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność gospodarczą z zakresu organizacji lub produkcji wydarzeń i spotkań (eventów) wsparciem sektorowym. Proponują zastosowanie konkretnych rozwiązań i mechanizmów


operator logistyczny Śląsk | http://atrakcyjny.elk.pl\nW czasach, kiedy kapitalizm świeci triumfy, nieraz to przedsiębiorcy mają problem z tym, co zrobić z towarem zanim trafi on na półki sklepowe, do kontrahenta bądź też w dalszy obieg. Bez względu od tego czy prowadzisz małą, czy też wielka firmę prędzej czy później będziesz potrzebował bezpiecznego magazynu dla własnych towarów. Najtrudniejsze jest bezsprzecznie przechowywanie żywności i trunków, na przykład wina, lecz specjaliści bardzo dobrze wiedzą w jaki sposób sobie poradzić z takimi dość „problemowymi” towarami.\nKtokolwiek, kto słyszy, że dana figura absorbuje się logistyką wpada w popłoch i od razu wyobraża sobie, że to zawiłe zajęcie pełne niewyobrażalnych zadań do wykonania. Nic podobnego! Logistyka magazynowa to nic innego jak kompleksowe i systematyczne przechowywanie towarów, zarządzanie nimi na przyzwoicie przygotowanych i zarządzanych przestrzeniach magazynowych. W skrócie mówiąc: logistyka to najzwyczajniej w świecie przemyślane oraz porządnie zarządzany najem magazynów dla korporacji i innych osób, które dysponują towarem skomplikowanym do przechowywania.\nWynająć magazyn na własne rzeczy czy także towary w swojej jednostce gospodarczej może praktycznie każdy. Wypada tylko pamiętać, że wszelkie przedmioty przechowywane w magazynach powinny być legalne oraz dopuszczone do obrotu na obszarze danego kraju. Z jakiej przyczyny jest taki wymóg? A to wobec tego, że bez takiego nakazu oraz tak kwitnie podziemie przestępczości, które poszukuje różnych miejsc do przechowywania własnych towarów. Znakomity wynajem magazynów uwzględnia właściwości oraz stan tego, co ma być przechowywane, dlatego również niesłychanie ważne jest przekazanie w magazynie wszystkich wiadomości na temat: stanu skupienia oraz właściwości danych przedmiotów lub także substancji.


System - Poznań Art Week\nSystem jest zbiorem reguł, które mają na celu usprawnianie funkcjonowania społeczeństwa oraz podtrzymywanie obowiązujących wartości kultury. Próba wypracowania i utrzymania standardów zachowań społecznych jest już w samym założeniu utopijna, gdyż niemożliwe jest ustalenie ponadczasowych sposobów funkcjonowania. Systemy kulturowe, polityczne i społeczne, zwłaszcza z biegiem czasu, przestają przylegać do zmieniającego się otoczenia i stają się stereotypami. Tworzenie systemu nawiązuje do idei „lepszej rzeczywistości”, która również z czasem ulega deformacji i niejednokrotnie zanika. Systemy jako regulacje, które ułatwiają funkcjonowanie jednostki w społeczeństwie, umacniają swoją pozycję często niszcząc swobodę i możliwość rozwoju. Jako uporządkowane zbiory służące określonym zasadom organizacji, umożliwiają akumulacje kapitału i gwarantują rozwój gospodarki wolnorynkowej. W takiej rzeczywistości są „maszynowym” sposobem organizacji pracy i życia, podstawą kultury industrialnej, opartej na powtarzalnych schematach ustanawiających kierunek rozwoju cywilizacji. System często pomaga w osiągnięciu danego celu, jednak kosztem podporządkowania się regułom. Jednostka dostosowując się do wytycznych zmienia swój sposób zachowania. Przyjęte reguły jakie narzuca system, modyfikują zamierzenia. Potrzeba wygodnego życia łączy się często z podejmowaniem pracy niezgodnej z zainteresowaniami, nie przynoszącej satysfakcji, dodatkowo zabierającej większą część prywatnego czasu. Podobnie jak konsument, który będzie mógł nabywać więcej, gdy podporządkuje swoje wymagania do oferty, jaką rynek mu narzuca. Dlatego „z dobrodziejstw masowej produkcji korzysta się tylko, łącząc antyindywidualną pracę z równie antyindywidualną konsumpcją (…) Tak wreszcie produkcja standardowych przedmiotów przez ludzkie osoby wymaga również produkcji standardowych osób”1.\nAdministrowany świat „produkuje uległą populację”2, dotyczy to zarówno liberalnej demokracji, jak i ustrojów totalitarnych (stalinizm, faszyzm). System wywiera wpływ na społeczeństwo w oparciu o regulacje prawne (np. sposób przemieszczania się regulowany jest przez kodeks drogowy, morski, lotniczy) jak również oddziałuje na zasadzie akceptacji zwyczajów i tradycji wspólnotowych3. Powtarzalność i mechaniczna metoda działania charakteryzująca systemy sprzyja masowej produkcji i dystrybucji towarów, w tym również przedmiotów sztuki. W konsekwencji powstają formy artystyczne wykorzystujące materiały przemysłowej produkcji (wideo, instalacja, obiekty)4 jak i wyroby powszechnej kultury, która dzięki technologii i uniformizacji jest szeroko dostępna.\nKultura popularna uzależniona od rynkowego funkcjonowania wspiera system gospodarczy oparty na akumulacji kapitału. Zabiegając o aprobatę społeczeństwa wytwarza komunikatywne treści i atrakcyjne produkty. Natomiast sztuka traktowana jako społeczny projekt emancypacyjny, jest opozycyjna wobec panującej kultury, jednak nie osiąga autonomii, jest uwikłana w system masowych wzorców. Okazuje się, że sztuka chcąc pełnić funkcję krytyczną musi być widzialna i komunikatywna, dlatego ulega wpływom zewnętrznym, wykorzystując przy tym często propagandowe, jak również infantylne treści. „Dzisiaj palącą przyczyną społecznej nieskuteczności dzieł sztuki, które nie idą na ustępstwa wobec prymitywnej propagandy, jest to, że one, by stawić opór wszechwładnemu systemowi komunikacji, muszą rezygnować z tych środków komunikowania, które mogłyby je zbliżyć do ludzi. Praktyczne oddziaływanie sztuki polega wszakże na trudno uchwytnej przemianie świadomości, a nie na uroczystej gadaninie (…) sztuka jest praktyką jako kształtowanie świadomości, ale staje się nią jedynie, gdy niczego nie wmawia”5. Natomiast sztuka skupiona na immanentnych problemach związanych z tworzeniem szeroko pojętego obrazu, wchłaniana jest przez panujący system rynkowy i traktowana neutralnie w stosunku do ustanowionego globalnego porządku ekonomicznego. Paradoksalność całego jej sprzeciwu utrzymuje się „dzięki identyfikacji z tym, przeciw czemu gorąco protestuje”6.\nRozpropagowywanie sztuki służy jej popularyzacji, natomiast remediacja polega na dopasowaniu dzieła do powszechnych kanonów kultury. Uwierzytelnianie wytworów sztuki odbywa się poprzez włączanie ich w systemy instytucjonalnego funkcjonowania (instytuty kultury, muzea, uczelnie). Dzięki działalności tych ośrodków dzieła sztuki są potwierdzane i udostępniane publiczności za pomocą różnych form kultury masowej (ekranizacja, reprodukcja, publicystyka). Produkowane seryjnie czy ponownie interpretowane tracą siłę oryginału i unikatowości. „Identyczność metody wytwarzania charakteryzuje wyroby maszynowe, a ich odpowiednikiem w estetyce jest akademickość7”. „Jednocześnie „słabość akademickiego naśladowcy nie tkwi w tym, że polega on na tradycji, lecz w tym, że tradycja nie przeniknęła jego umysłowości, nie wniknęła w strukturę jego osobistego widzenia i wykonawstwa”8.\nOpracowywanie systemu ma na celu tworzenie długoterminowych planów, równocześnie podtrzymywanie obowiązującego prawa i obyczajów. Okazuje się, że organizacja oparta na systemach wzmaga biurokratyzm, który najsilniej rozwija się w ustrojach opartych na gospodarce wolnorynkowej9. Systemy nie sprzyjają indywidualizacji twórczej, ani nie służą jednostce i jej osobistym potrzebom. Raczej wspomagają działanie grupy, tworząc zasady behawioralne. Powoduje to sprzeciw artystów, którzy nie akceptują systemu doprowadzającego ostatecznie do umasowienia idei. Równie oczywiste jest to, że „jeśli zabraknie samowyrażania i swobody działania dla indywidualności, to wytwór stanie się li tylko jednym więcej okazem gatunku. Zabraknie mu świeżości i oryginalności, jakie cechują wyłącznie rzeczy same przez się indywidualne.”10 Oryginalność, jednostkowość, nowatorstwo, progresywność to cechy charakteryzujące aktywność artystyczną, która dokonuje rewizji życia. Ujawnia rzeczy niezauważalne11. Tworzy antywzorce, przełamuje standardy myślenia. Przedstawia niebezpieczne schematy zachowań oraz zwyrodnienia systemów, które w początkowej fazie wydają się być prospołeczne. Ujawnia wpływ ustalonych i obowiązujących reguł na powszechne zachowania, które usystematyzowane ograniczają spontaniczność. Aktualną sztukę w odniesieniu do globalnego naczelnego systemu – kapitalistycznej gospodarki świata, charakteryzuje jednorodny mechanizm rynkowego funkcjonowania determinujący wszelką aktywność ludzką. „O systemie kapitalistycznym możemy mówić dopiero wówczas, gdy system ten daje pierwszeństwo niekończącej się akumulacji kapitału. Gdy mówimy, że system <daje pierwszeństwo> takiej niekończącej się akumulacji oznacza to, że istnieją strukturalne mechanizmy powodujące, że osoby działające z inną motywacją zostają w jakiś sposób ukarane i ostatecznie usunięte ze społecznej sceny (…).12” Cechą charakterystyczną systemu normującego zasadę akumulacji kapitału jest układ, który prowadzi do podziałów i nierówności społecznej. Skutkiem tego układu jest historycznie ukształtowana i obecnie również utrzymująca się polaryzacja społeczeństwa ( w tym podział na burżuazję, proletariat, bogacenie się kosztem biedniejszych regionów świata). Utrzymaniu gospodarki, w której dominującą rolę odgrywa bogatsza część świata i systemu, który wspiera rozwój przede wszystkim regionów uprzywilejowanych, pomaga odpowiedni wizerunek medialny. Uważa się, że nierówności ekonomiczne wynikają z przyzwyczajenia biedniejszej części świata do przedkapitalistycznych systemów ekonomii, a nie faktycznego zacofania, którego konsekwencją jest polaryzacyjna logika ekspansji systemu kapitalistycznego. Podobnie rzecz się ma z uformowaną historycznie różnicą ekonomiczną między Wschodem a Zachodem, która nie wynika z przetrwania jakiejś starej organizacji polityczno-gospodarczej w rejonach mniej rozwiniętych, ale powstaje poprzez nowy system zysków i strat, polegający na czerpaniu przychodu kosztem słabszych. Rosnąca przewaga jednego obszaru nad drugim wynika z organizacji ekonomicznej wymuszającej dostosowanie się biedniejszych społeczeństw do zasad i sposobów produkcji, które w gospodarce kapitalistycznej oparte są na wytwarzaniu mniej opłacalnych surowców13. Podział ekonomiczny świata na regiony różnie rozwinięte gospodarczo utrzymuje się pomimo możliwości szybkiego przemieszczania się i przesyłania towarów.\nSystem dzielący świat na peryferie, półperyferie i centrum wpływa na kapitalistyczne, globalne prawo „podwójnych standardów”14 faworyzujące bogatsze kraje, co jest ustanawiane przez organizacje międzynarodowe (w tym Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy). Próba zachowania stabilności systemu wiąże się z ukrywaniem jego wad wpływających zazwyczaj na dezaprobatę społeczną. System bazujący na spekulacji, propagandzie wspiera represje, wyzysk i wyłącznie interesy prywatne. System oparty na zasadach wydajności wspiera jeden model funkcjonowania jednostki oparty na rywalizacji i stymulowaniu przez praktyczne idee oraz skrajny indywidualizm15. We fragmentarycznie ukształtowanej rzeczywistości, tak jak w produkcji przemysłowej nastawionej przede wszystkim na zwiększanie wydajności, dochodzi do podziału dziedzin i aktywności oraz rozproszenia uwagi, co uniemożliwia szerszy ogląd rzeczywistości i tym samym blokuje konsekwentną i racjonalną krytykę przyjętego systemu gospodarczego. Taki sposób organizacji obejmuje wiele aktywności, ogarniając swoim zasięgiem również kulturę i sztukę. Przypisywanie sztuce i filozofii wartości wyższego rzędu „(…) które nie powinny zakłócać porządku praktycznego działania”16, umożliwia większą kontrolę treści podważających istniejące systemy. W wyniku tego krytyczna i niezależna sztuka traci na sile oddziaływania, gdyż utożsamiana jest z projektowaniem alternatywnym, społecznymi praktykami, których wpływ na ustanowiony system ekonomiczny jest ograniczony. Co więcej, system oparty na gromadzeniu kapitału, zachowujący społeczne status quo, skutecznie eliminuje wszystkie te działania, które nie są jemu podporządkowane w mniej lub bardziej bezpośredni sposób. „To co nie chce się poddać kryteriom obliczalności i użyteczności, uchodzi za podejrzane”17. Racjonalne wydaje się być wszystko, co oparte jest na rozumowym uzasadnianiu. Preferowana tendencja do określania czegoś za „prawdziwie dobre i słuszne” łączy się z kształtowaniem celów i organizacją systemów. „Nigdy z samego czystego istnienia faktu czy celu nie wynika konieczność ich uznania, gdyż wszelkie uznanie musi być poprzedzone przez swobodne rozpoznanie obiektu uznanego jako zgodnego z rozumem. Z tego względu racjonalistyczna teoria społeczeństwa jest z istoty <krytyczna>…”18\nDominującą rolę w kształtowaniu wartości współczesnej kultury odgrywa system ekonomiczny, który wpływa na inne dziedziny życia, w tym naukę. System naukowej weryfikacji oparty jest na ekonomicznej wykładni wydajności, a nie na swobodnym eksperymentowaniu i długoterminowych badaniach. Stąd badacz musi wpisać się w obowiązujące zasady, ustalone odgórnie przez władzę polityczną egzekwującą prawa akumulacji kapitału.\nParadoksalność funkcjonowania systemów wyznaczających reguły postępowania polega na częstej dewaluacji celów. Dla osoby związanej z instytucją i podporządkowanej systemowi osiąganie celu niejednokrotnie łączy się z wykorzystywaniem tego systemu inaczej, niż był do tego powołany. W konsekwencji jednostka podejmuje wysiłki pozornie produktywne dla ogółu, ale w rzeczywistości dba przede wszystkim o własny interes (np. strajk włoski). Takie zachowania ujawnią się również u osób, które dzięki nabytym umiejętnościom wykorzystywania kompetencji społecznych zajmują wyższe stanowiska w instytucjach. Ekonomiści nazywają to pogonią za rentą, która polega na „osiąganiu dochodów nie w nagrodę za wytwarzanie bogactwa, które i tak zostałoby wytworzone bez ich udziału. Najbogatsi i najbardziej wpływowi nauczyli się wyciągać pieniądze od pozostałej części społeczeństwa w sposób prawie dla niej niezauważalny i na tym właśnie polega ich innowacyjność”19. Negatywne skutki działania rentierów ponoszą inne osoby związane z daną instytucją, najczęściej współpracownicy (zazwyczaj nieświadomie) są częścią wadliwego systemu.\nNiebezpieczne, działające na szkodę społeczną są te systemy, w których celowo pomija się fakty, wykorzystując mechanizmy charakterystyczne w procesach medializacji kultury, gdzie informacja podporządkowana jest regułom języka mediów. W tej sytuacji wiarygodne stają się tylko te komunikaty, którym autentyczność i pozycję nadają środki masowego przekazu. Sprzyja to manipulacji informacją np. poprzez maskowanie i przedstawienie części faktów. Przykładowo, w czasie kryzysu ekonomicznego w Grecji, w 2008 roku, próbowano zataić faktyczny stan przychodu jaki osiągały niektóre państwa Unii Europejskiej oferujące pomoc w postaci zysku procentowego z udzielonej pożyczki. “Koniec końców okazało się, że <pomoc> dla sąsiadów, którą zapewniły Niemcy, nie wynikała wcale z poczucia europejskiej solidarności, ale z własnego interesu”.20\nSystem związany z konstruowaniem przekazu w komunikacji medialnej (telewizja, radio, internet…) bazuje na strukturze dzieła sztuki, którego treść i forma tworzy jednorodną całość, a sposób ekspozycji wpływa na znaczenie dzieła. Opierając się na zależności, polegającej na tym, że każda informacja, która ma być zrozumiała musi być odpowiednio skonstruowana, artyści odnoszą się do reguł tworzenia obrazu realistycznego, gdzie selekcjonowanie, ujednolicanie jest jedną z metod postępowania.21 Twórcy często przyjmują postawę aktywistyczną, która może służyć ujawnianiu nadużyć i umożliwia wydobycie wad systemu m.in nierzetelność, spekulacje, przemoc.22 Realizując postulaty sztuki artyści odpowiedzialni są za tworzenie nowego systemu23, który z biegiem czasu zastępowany jest przez kolejne. Działania w tych obszarach podejmują artyści wykładowcy Katedry Grafiki Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, w ramach wystawy „System”. Ich realizacje odnoszą się do nieprawidłowości wytwarzanych przez lokalne i globalne instytucje, w systemach społecznych, politycznych związanych z regułami edukacyjnymi i kulturowymi. Autorskie, krytyczne spojrzenie na te zagadnienia ujawnia jak bardzo umowne, ulotne i chwiejne są wprowadzane regulacje społeczne. Pokazuje, że idealne systemy nie istnieją.\nErnest van den Haag, Szczęścia i nieszczęścia nie umiemy mierzyć, [w:] Kultura masowa, Wydawnictwo Literackie, wydanie drugie, Kraków 2002, s.80 [↩]\nRafał Czekaj, Krytyczna teoria sztuki Theodora W. Adorna, TAiWPN UNIVERSITAS, Kraków 2013. [↩]\n„Wykorzystując delikatną różnicę znaczeń słów (tradycja i dziedzictwo) można powiedzieć, że <tradycja> zakłada konfrontacje z przeszłością, konieczność podjęcia decyzji, <dziedzictwo> natomiast jest jedynym rodzajem spuścizny, której należy bezkrytycznie ulec.” Wojciech Włodarczyk, Socrealizm. Sztuka polska w latach 1950-54,Libella, Paryż 1986. [↩]\nReakcją artystów na kulturę przemysłową jest wykorzystywanie gotowych przedmiotów lub technologii przemysłowej do produkcji materiałów (m.in. Marcel Duchamp, Vladimir Tatlin, Donald Judd, Anish Kapoor ) albo realizowanie prac autorskich, gdzie często widoczne są błędy artystycznego gestu (m.in. Andy Warhol, Paul McCarthy, Tunga, …). [↩]\nCyt. Theodor W. Adorno, Teoria estetyki (s. 441), [za:] Rafał Czekaj, Krytyczna teoria sztuki Theodora W. Adorna, TAiWPN UNIVERSITAS, Kraków 2013. [↩]\nTheodor W. Adorno, Teoria estetyki, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994, s.244 [↩]\nJohn Dewey, Sztuka jako doświadczenie, Ossolineum, Wrocław 1975. [↩]\nWięcej: David Graeber, Utopia regulaminów. O technologii, tępocie i ukrytych rozkoszach biurokracji, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2016. [↩]\nJohn Dewey, op.cit. [↩]\nO roli sztuki w kontekście polityki więcej: Jacques Ranciére, Dzielenie postrzegalnego. Estetyka i polityka,Korporacja Ha!art, Kraków 2007. [↩]\nImmanuel Wallerstein, Analiza systemów-światów. Wprowadzenie, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2007. [↩]\nWięcej: Jan Sowa, Ciesz się, późny wnuku! Kolonializm, globalizacja i demokracja radykalna, Korporacja Ha!art, Kraków 2008. [↩]\nWięcej: Joseph Stiglitz, Cena nierówności. W jaki sposób dzisiejsze podziały społeczne zagrażają naszej przyszłości, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2015. [↩]\nWięcej: Herbert Marcuse, Człowiek jednowymiarowy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1991. [↩]\nTheodor W. Adorno, Dialektyka oświecenia. Fragmenty filozoficzne, Warszawa 1994, s. 20 [↩]\nHerbert Marcuse, Totalitarna koncepcja państwa, [w:] Szkoła frankfurcka, tom I, Kolegium Otryckie, Warszawa 1985, s. 389 [↩]\nJoseph Stiglitz Cena nierówności. W jaki sposób dzisiejsze podziały społeczne zagrażają naszej przyszłości, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2015, s.107 [↩]\nJoseph Stiglitz, Euro. W jaki sposób wspólna waluta zagraża przyszłości Europy, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2017. [↩]\nMarek Krajewski, Kultura popularna [↩]\nPierre Francastel, Sztuka a technika, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1966. [↩]