przez linka 21 kwi 2011, 19:57\nmarcja, tu nie chodzi o dziedziczność ..... tylko o przekazywanie wzorcó, a to co innego. Gdyby ten maluch wychodwywał się w zdrowym, wolnym od zaburzeń domu zapewne byłby normalnie funkcjonującym dzieciakiem :)\nprzez marcja 21 kwi 2011, 20:01\nNieee... I NL i NN bywaja dziedziczne. To jest fakt.\nDziecko niczego nie obserwowalo-majac pare miesiecy pojecia nie mialo, czy szklanki sa ustawiane w taki, czy w inny sposob. Pojecia rowniez nie mialo, ze matka MUSI polozyc sie o 20. Mimo to od tak majac pare miesiecy zaczelo wykonywac rozne dziwne ruchy wraz z dzwiekami i tak jej zostalo, przeszlo w natrectwo. Kolejne natrectwa zapewne dojda z czasem...\nprzez linka 21 kwi 2011, 20:07\nmarcja, podaj jakiekolwiek badania potwierdzające taką tezę.... gdzie to udowodniono?\nZapewniam cie, że dziecko które ma kilka miesięcy jeszcze nie dość dokładnie widzi własne palce więc to raczej nierealne........ natomiast już kilkumiesięczny berbeć doskonale wie kiedy jego matka jest zdenerwowana, zmęczona, spięta, zestresowana itd.\nprzez marcja 21 kwi 2011, 20:15\nJesli chodzi o przyczyny nerwicy, dotad jednoznacznie nie ustalono NICZEGO, w zadnych badaniach. Jak pisalam jest jednak wiele teorii dot. jej powstawania, w zaleznosci od szkoly, do jakiej przypisuja sie badacze i psychologowie. I tak np. Dobzhansky bardzo interesujaco pisze o dziedziczeniu nerwicy.\nDziwnym trafem mala kolezanki ma akurat NN, jak jej matka a nie inne zaburzenie, ktore takze moglo wyniknac z wyczuwania jej zdenerwowania...\nprzez linka 21 kwi 2011, 20:18\nmarcja, No włąśnie, więc twierdzenie, ze to koniecznie wina genów a nie wpojonych zachowań est ryzykowna i nie potwierdzona.\nMoja mam także ma nerwicę ...ja też, ale to dlatego, ze wychowywałam się w takim a nie innym środowisku - jestem o tym przekonana\nByć może depresja endogenna, lub inne zaburzenia typu CHAD są dziedziczne ....ale nerwica....itd. Wątpię.\nprzez marcja 21 kwi 2011, 20:29\nNigdzie nie napisalam, ze koniecznie\nAle dziedziczenie to jeden z "pomyslow" psychologii na ta dziwna chorobe, jaka jest nerwica...Jest tak samo prawdopodobne jak pozostale, wiec "watpie" oczywiscie mzoesz napisac, ale nie zmieni to faktu, ze dziedziczenie moze odgrywac spora role:)\nZreszta jak czytam teraz w mojej ksiazce o nerwicy, takie informacje podaje takze APA:\n"Badania wskazuja na udzial czynnikow genetycznych w rozwoju zaburzenia lekowego z napadami paniki i zaburzeniach kompulsywnych (APA 94) Odkrycie, ze inni czlonkowie rodziny mogli cierpiec lub wciaz cierpia na to zaburzenie, nie jest niczym niezwyklym. W pokoleniach naszych rodzicow i dziadkow takiej diagnozy czesto nie stawiano,a ludzie radzili sobie z tym probleme m najlepiej, jak potrafili. W poprzednich pokoleniach zaburzenie to moglo niekiedy "skrywac sie" za uzaleznieniem od alkoholu lub tym, co uwazamy za "ekscentryczne" zachowania czlonka rodziny" ("Opanowac lek".B. Fox)\nprzez imponderabilia 21 kwi 2011, 20:44\nna moment się wtrącę cytując (czy raczej parafrazując słowa) mojej pani psychiatry, gdy powiedziałam, że mama też ma nerwicę i że pewnie odziedziczyłam "to nie jest dziedziczne, tu chodzi o przyjęte normy zachowań, wzorce"\nprzez NoOneLivesForever 21 kwi 2011, 20:47\nDokładnie. Naprawdę przejmujemy podświadomie olbrzymią ilość zachowań, nawyków i różnych psychicznych mechanizmów od rodziców. Kiedyś byłem, przerażony gdy uświadamiałem sobie po kolei, od którego rodzica pochodzi dany nawyk, cecha charakteru, czy sposób myślenia.\nprzez imponderabilia 21 kwi 2011, 20:48\ni raczej dziedziczymy pewną wrażliwość, cechy charakteru sprzyjające zachorowaniu, niż samą chorobę\nprzez marcja 21 kwi 2011, 20:49\nAle coz to oznacza? Jedynie to, ze ow psychiatra ma poglady odpowiadajace innej szkole, innemu nurtowi...\nJest jednak ignorantem, jak dla mnie, bo powinien przed swa wypowiedzia dodac "Uwazam, ze". Wtedy wszystko by gralo\n-- Cz kwi 21, 2011 8:56 pm --\nBo cos w tym tez jest:\n- zaburzenia rownowagi chemicznej\n- podswiadome nierozwiazane konflikty\n- wyuczone wzorce zachowan\nOto podstawowe tezy dot. przyczyn nerwicy- kazda szkola psychologiczna ma swoja. Jak to zwykle w zyciu bywa, pewnie kazda szkola ma troche racji. Ciekawe, ze nawet jednak badacze maja tylko watpliwosci i przypuszczenia. A tutaj na forum prosze, niektorzy juz wiedza na pewno jak jest\nprzez NoOneLivesForever 21 kwi 2011, 21:12\nMyślę, że te punkty są najistotniejsze.\nto podstawowe tezy dot. przyczyn nerwicy- kazda szkola psychologiczna ma swoja. Jak to zwykle w zyciu bywa, pewnie kazda szkola ma troche racji. Ciekawe, ze nawet jednak badacze maja tylko watpliwosci i przypuszczenia. A tutaj na forum prosze, niektorzy juz wiedza na pewno jak jest\nTeż jestem badaczem i to takim z górnej półki, bo sam na własnej skórze przechodzę chorobę i myślę, jak nią rozgryźć. Jak dobry aktor, który grając rolę bezdomnego idzie mieszkać na śmietnik. a nie jak ci pożal się boże psychologowie co to 'jedyn' z drugim tylko popatrzą na pacjenta, zmierzą go wzrokiem z góry na dół i już mają gotowe teorie, i są mądrzy. hehe\nprzez marcja 21 kwi 2011, 21:18\nNoOneLivesForever napisał(a): Też jestem badaczem i to takim z górnej półki, bo sam na własnej skórze przechodzę chorobę i myślę, jak nią rozgryźć. Jak dobry aktor, który grając rolę bezdomnego idzie mieszkać na śmietnik. a nie jak ci pożal się boże psychologowie co to 'jedyn' z drugim tylko popatrzą na pacjenta, zmierzą go wzrokiem z góry na dół i już mają gotowe teorie, i są mądrzy. hehe\nWszystko zalezy od psychologa.. Nie ma co generalizowac.\nDobry aktor, ktory gra role bezdomnego, faktycznie nie doswiadczy pelni bezdomnosci,ze wgledu na to, ze ma tak naprawde cieply dom, ale za to spojrzy na sprawe z dystansem, jakiego nie musi miec prawdziwy bezdomny, moze na chlodno oszacowac przyczyny bezdomnosci ludzi, ktorych spotkal i wskazac im je...:)\nprzez NoOneLivesForever 21 kwi 2011, 21:22\nprzez *Monika* 21 kwi 2011, 23:18\nimponderabilia napisał(a): i raczej dziedziczymy pewną wrażliwość, cechy charakteru sprzyjające zachorowaniu, niż samą chorobę\nMożemy mówić o predyspozycjach do zaburzeń poprzez wzorce jakie wynosimy z domu rodzinnego, wychowanie. Nie jest tajemnicą przecież,że relacje z ludźmi opieramy na doświadczeniach, a więc na relacjach z rodzicami : mama-dziecko-tata.\nNapewno nie można mówić o genetycznym dziedziczeniu NN. Bzdura totalna.


Wschodnia Turcja cz.II > TURCJA, WĘGRY, BUłGARIA > artykuły, realcje i zdjęcia z podróży > Globtroter.pl\nWschodnia Turcja cz.II > TURCJA, WĘGRY, BUłGARIA\nPrzeczytaj drugą część artykułu o wyprawie motorem do Turcji. Pomysł, jak pomysł. Dopóki nie zrealizowany, wydawał się ani dobry, ani zły. Ogólnie Turcja wschodnia to kraina raczej niezbyt często odwiedzana ze względu na tzw. "bezpieczeństwo" (bo Arabowie, bo muzułmanie, bo Kurdowie, bo wojna, etc.). Jednak wszystkie te głosy z zewnątrz utwierdzały nas tylko w podjęciu jedynie słusznej decyzji. Jedziemy tam! Wygospodarowane z trudem 25 wolnych dni postanowiliśmy w pełni poświęcić na tę wyprawę. Jak się okazało, była to jedna z najlepszych decyzji w naszym życiu. Ale, po kolei...\nDZIEŃ 13; Adilcevaz - Ahlat - Tatvan (Nemrut Dag) - Bitlis - Diyarbakir – Siverek\nDla Asi była to noc pełna atrakcji z powodu dolegliwości żołądkowych. Rano, gdy odpoczywała po trudach nocy, ja wybieram się na spacer o świcie celem zrobienia zdjęć wulkanowi Suphan Dag (4434 m.n.p.m.).\nMimo złego samopoczucia Asi jedziemy na Ahlat, czyli miasteczko słynące z seldżuckich grobowców i cmentarza. Sława miejscowej nekropolii wzięła się stąd, że miasto to, będące fortecą w okolicach XI wieku, przechodziło z rąk do rąk pomiędzy Seldżukami a Bizantyjczykami. Cmentarz ten stanowi niezwykły widok. Kilkaset unikalnych grobów seldżuckich z podobnymi do stalli kamieniami nagrobnymi z porośniętego mchem wulkanicznego tufu, pokrytego pajęczynami wzorów i kufickimi inskrypcjami. W ciągu wieków trzęsienia ziemi trochę poprzestawiały kamienie nagrobne, stąd obecnie stoją one wkopane w ziemię pod różnymi pochyleniami. Każdego grobu strzeże gawron i przechadzające się pomiędzy nimi żółwie. Miejsce to naprawdę robi spore wrażenie swą ciszą i spokojem, skłaniając do zadumy.\nNieopodal cmentarza duży grobowiec jakiegoś ważniaka sprzed tysiąca lat, do grobu którego przyjeżdżają rzesze Turków. Jakiś żebrak wycałowuje mnie witając się i jednocześnie prosi o jałmuznę. Brrr... Jedziemy dalej.\nKolejna atrakcja to wygasły wulkan Nemrut Dagi (2935 m.n.p.m.), w kraterze którego znajduje się kilka jezior. Po kilkunastu kilometrach walki z piaszczystą drogą docieramy do korony wulkanu i stamtąd zjeżdżamy w dół nad jedno z jezior. Jest cicho i spokojnie, zero ludzi. Obserwujemy widoczki, z których jeden nazywamy "ziele na kraterze". Asia jest nieco osłabiona, więc żadnych wyczynów w tym miejscu nie dokonujemy. Ta cisza i spokój może trwać i trwać...\nMy jednak jedziemy z powrotem do Tatvan i dalej w kierunku Bitlis. Droga jest po prostu koszmarna; górskie serpentyny, droga wykuta w skale, wąska, kamienie leżące na pofalowanym przez przeładowane ciężarówki "asfalcie", który pod wpływem ciepła rozchodzi się na boki (prawie jak w Polsce). Na jednym z takich pofałdowanych zakrętów, jadąc około 60 km/h mało nie uderzamy w skałę. Asfalt miał takie koleiny, że przednie koło podskakiwało, ześlizgując się przy każdym podskoku coraz bardziej w stronę pobocza (zamiast pobocza była tam lita, pionowa skała), nie mogąc wybrać toru jazdy przez całą szerokość zakręcającej w tym miejscu drogi. Dobrze, że w Transalpie usztywniłem kierownicę (silent blocki były zbyt miękkie i nie czułem dobrze kierownicy), inaczej, jak sądzę, wyrżnęlibyśmy w skałę... W sumie dramatyczna sytuacja, dzięki której jadę jeszcze ostrożniej, traktując każdy zakręt jako wielką niewiadomą. Po drodze ścigają się ze mną ciężarówki. Co za wariactwo i nieobliczalność na drogach! Walcząc to z jedną, to z inną ciężarówką przycieram w pochyleniach centralną podstawkę, co przy pełnym obciążeniu wysokiego Transalpa nie jest takie łatwe. Jakoś jednak pokonujemy 250 km odcinek do Diyarbakir, po drodze mijając skręt na miejscowość Batman, gdzie robimy sobie pamiątkowe zdjęcie.\nJeśli ktoś sądzi, że we Wrocławiu w drogach są dziury, to zapraszam do raju dla crossowców, do Diyarbakir. Może kiedyś był tu asfalt, ale pozostało po nim mgliste wspomnienie i klepisko zamiast drogi; tłok koszmarny, gigantyczne dziury w drodze (sam się dziwię, że nie urwaliśmy koła...), wlokące się ciężarówki 5 km/h, blokujące jakikolwiek ruch, miasto pogrążone w niewyobrażalnym chaosie. Mimo zachwalanych w przewodniku historycznych atrakcji tego miasta, mam ochotę opuścić je jak najszybciej. Dookoła po prostu wszechobecny SYF. Uciekamy stąd co sił i możliwości w motocyklu. Diyarbakir liczy około 2 mln mieszkańców i przejechać trzeba przez sam środek ciasnej zabudowy. Walka ta zajmuje nam chyba ze dwie godziny. Po opuszczeniu, koniec końców, miasta jestem tak wyczerpany, jakbym zrobił 1000 km. Postanawiamy dotrzeć do Siverek, gdzie spodziewamy się znaleźć nocleg. Odcinek Diyarbakir - Siverek, mający około 100 km i mogący poszczycić się stosunkowo niezłą drogą, jak na tamten region, pokonuję z przeświadczeniem, ze każdy kilometr to walka, walka o przetrwanie.\nWraz ze zmierzchem docieramy do Siverek, około 50 tys. miasta niedaleko rzeki Eufrat. Bolą mnie nadgarstki, kręgosłup oraz nogi - kilkusetkilometrowa walka z drogą, ciężarówkami i coraz większym brudem i upałem daje się mocno we znaki. Jesteśmy skonani. To był kondycyjnie najgorszy moment w całej wyprawie. Dosyć przypadkiem w Siverek natrafiamy na, jak się okazało, najlepszy hotel w mieście. Wynajmujemy apartament za 9$. Wreszcie można odpocząć, choć upał taki, że pot leje się strumieniami. Jesteśmy około 100 km od granicy z Syrią. Chłopiec - recepcjonista w hotelu po wniesieniu bagażu domaga się bakszyszu, dzięki czemu pozbywamy się zalegających ciężkich i niewiele wartych monet. Motocykl parkuję na restauracyjnym tarasie hotelowym pośród kwiatów.\nMam wrażenie, że coś z kierownicą jest nie tak, jest zbyt "wrażliwa" i każdą drogę nie ubitą odczuwam jako dramat. Przed wyjazdem wymieniłem łożysko główki ramy, więc wykluczam możliwość jego uszkodzenia. Kombinowałem także z ciśnieniem w oponie przedniej, ale we wschodniej Turcji nikt chyba nie słyszał o mierzeniu ciśnienia w oponach. Pompuje się do końca, po czym pada stwierdzenie, że jest OK, albo że trzeba jeszcze dopompować. Inny świat. Więc dopompowałem, dzięki czemu później okazało się, że zamiast 2 atmosfer miałem 3,5. Dobrze, że i opony, i my, i motocykl to wytrzymaliśmy... W Siverek jest tak duszno i gorąco, że nie sposób żyć i oddychać swobodnie. Wszyscy biorą nas za Włochów; sądzimy, że wynika to z faktu, że jedynymi motocyklistami jakich tu kiedyś widziano byli jacyś Włosi i teraz każdy, kto zawita tu na motocyklu brany jest przez mieszkańców za Włocha. Podsumowując: Siverek jest obrzydliwe, ale hotel naprawdę niezły, co wynagradza nam to trudy dostania się tutaj.\nDZIEŃ 14; Siverek - Eufrat - Nemrut Dagi (Arsameia)\nOpuszczamy Siverek i kierujemy się na północny-zachód, do miejsca jedynej w promieniu 200 km możliwej przeprawy przez rzekę Eufrat. Po około 30 km docieramy do Firat Iskalesi, skąd co około 1,5 godziny kursuje prom na drugi brzeg rzeki. Przyjeżdżamy w to miejsce i niestety musimy poczekać około godziny na następny prom. Przy przystani znajduje się kilka mini - bufetów, gdzie można spokojnie usiąść w cieniu i napić się choćby Coca-Coli, co też czynimy. Jest cicho i spokojnie, powoli zbierają się ludzie i samochody do przepłynięcia na drugi brzeg. Czekający na prom mężczyzna w szarawarach, które w tym rejonie są standardem, daje mi kiść winogron, które przed chwilą jadł sam. Nie sposób odmówić... Miejscowa gościnność. Ciekawe czy umyte? - zadaje pytanie Asia. Może tak, może nie - ważne, że smaczne. Czekając na prom przyglądamy się ludziom. Pojawia się samochód, z którego wysiadają czterej mężczyźni wyglądzie terrorystów: szarawary, arafatki na głowach, zarost na ogorzałych twarzach, aż chciałoby się powtórzyć za wieszczem "wzrok dziki, suknia plugawa" - boję się nawet spojrzeć w ich kierunku, żeby nie prowokować. "Typowi z wyglądu terroryści", którym brakowało tylko karabinów i taśm z amunicją , okazali się bardzo sympatyczni i na prośbę Asi pozwolili się fotografować, na co ja wolałem jednak nie patrzeć.\nProm ma wygląd łajby, która zaraz pójdzie na dno, nie ma jednak wyjścia. Jesteśmy podziwiani, a szczególnie motocykl i jego 200 km/h na liczniku - "terroryści" są zachwyceni. Dobrze, niech żyją w ułudzie, że Transalp tyle wyciągnie... Po dotarciu na drugi brzeg szybki wyładunek - uffff ... - mamy to za sobą. Podziwiamy rejon - naprawdę bardzo ładny wąwóz wycięty pośród spokojnych gór, którego środkiem płynie spokojnie - znany nam z historii Eufrat. Długo do nas dociera, ze ta rzeka istnieje naprawdę, nie tylko w podręcznikach geografii i historii starożytnej i właśnie moczymy sobie w niej ręce. To wszystko dzieje się naprawdę i my właśnie tu jesteśmy. To jest coś takiego, jak uczucie owinięcia się wokół historii świata.\nPo refleksjach wjeżdżamy na teren Nemrut Dagi Mili Parki (Park Narodowy Nemrut Dagi). Jesteśmy w paśmie górskim Taurus Środkowy, niedaleko Kahty. Postanawiamy dotrzeć na Nemrut Dag tzw. "starą drogą" Jest ona wybrukowana, ale jakość "bruku" pozostawia wiele do życzenia. Cóż, dobrze, że w ogóle jest droga. Kilkadziesiąt kilometrów ostrej wspinaczki na pierwszym biegu po wyboistej, niekończącej się drodze daje mi mocno w skórę. Po chyba 2 godzinach jazdy wreszcie koniec - malutki parking przy skromnym straganie z pamiątkami i jakimiś zabudowaniami. Droga była bardzo ostra, męcząca i mało bezpieczna, ale jakoś po raz kolejny udało się. Jeszcze będąc na górze boję się myśli o zjeździe w dół...\nJest około 14, oprócz nas nie ma innych turystów. Większość odwiedzających pojawia się tu w okolicach wschodu bądź zachodu słońca. Kult tej góry szerzył się w regionie już ponad 2 tys. lat temu i jej historia związana jest ściśle ze słońcem. Już na górze zastanawiamy się, czy jesteśmy tu pierwszymi Polakami na motocyklu, czy też ktoś tu był przed nami? Pytanie to pozostaje, póki co, bez odpowiedzi. Nemrut Dagi ma wysokość 2150 metrów i zostało odkryte w roku 1881 przez geologów osmańskich, lecz prace archeologiczne rozpoczęto dopiero w roku 1953.\n"Megalomański król, żyjący tu jeszcze przed okresem rzymskim, kazał wyciąć dwie półki skalne, na nich ustawić posągi przedstawiające jego samego i bogów (jego krewnych), a pomiędzy nimi usypać sztuczną górę o wysokości 50 metrów. Pod tym kopcem może znajdować się grobowiec króla , ale nie jest to pewne. Region ten, zwany Kommageną, od 250 roku p.n.e. był już dobrze znany ze względu na swój strategiczny charakter. Królestwo Kommageny trwało zaledwie około 30 lat i wówczas sprawował w nim władzę Antioch I Epifenes; to właśnie on nakazał budowę świątyni i kopca na szczycie Nemrut".\nPo zaparkowaniu na nie budzącym zaufania sypkim gruncie nad przepaścią udaliśmy się w kierunku szczytu. Aby się tam dostać, trzeba kupić bilet do Parku Narodowego (5 mln TL), a potem jeszcze bilet na zwiedzanie samej góry. Bileter, gdy dowiedział się, że jesteśmy z Polski, przyjął nas bardzo życzliwie i sprzedał bilety ulgowe (1/3 ceny normalnego - 1,5 mln TL). Kiedyś pracował wśród Polaków i kierowany sentymentem wymieniał po kolei imiona swoich polskich przyjaciół, wydając równocześnie resztę. Zrobiło nam się miło na duszy i ruszyliśmy z okazyjnymi biletami na szczyt.\nNiestety, na sam szczyt wchodzić nie wolno (usypany kopiec z kamieni wielkości pięści), ale wierzchołek okrąża się około 50 metrów poniżej szczytu, idąc po wyznaczonej ścieżce. Gdy doszliśmy do świątyni wschodniej naszym oczom ukazało się coś niezwykłego. Olbrzymie posągi bez strąconych przez trzęsienia ziemi głów. Głowy stały ustawione pod przed siedzącymi posągami. Wśród postaci są rozróżnić można Herkulesa, Zeusa, Tyche, Apolla oraz Antiocha. Posągi wraz ze strąconymi głowami miały około 9 metrów wysokości i były złożone z oddzielnych warstw wyrzeźbionych kamieni. Głowy prezentują zlepek greckich rysów twarzy oraz perskich nakryć głowy i fryzur. Ciekawostką jest fakt, że znajdująca się tu płaskorzeźba z lwem na tle gwiazd, pokazuje wzajemne położenie gwiazd i planet: Jowisza, Merkurego i Marsa z dnia 7 lipca 62 p.n.e., co może oznaczać początek budowy na Nemrut Dag. Kolejny ślad, że to miejsce jest magiczne. Posągi i ołtarze, prawie identyczne, znajdują się zarówno po wschodniej, jak i zachodniej części góry, przy czym te wschodnie są w lepszym stanie.\nPo nasyceniu się cudownymi widokami schodzimy w dół, do zaparkowanego motocykla. Na straganie z pamiątkami dokonujemy "rytualnych" zakupów czapeczek kurdyjskich ("hand made") u prowadzącego ten interes przesympatycznego Kurda, który przy okazji częstuje nas herbatą i opowiada o historii i obecnej sytuacji Kurdów. Niestety, z jego opowieści wynika, że Kurdowie nadal nie są traktowani na równi z Turkami. Prześladowani też nie są, ale ogólna sytuacja Kurdów, mimo aktualnego spokoju, z pewnością jeszcze kiedyś wypłynie. Sprzedawca uczy nas kurdyjskich słów i liczebników (np. czapka to "szałka", 2 to "dodo", 5 to "pięć", 6 to "sześć" a 10 to "deche"). To spotkanie i długą rozmowę będziemy z pewnością długo pamiętać, gdyż było to coś autentycznego - dotknęliśmy w sumie ogólnoświatowego problemu.\nPo pożegnaniach zjeżdżamy w dół. Do pewnego miejsca, około 5 kilometrów zjeżdżamy znaną nam już brukowaną drogą, ale potem odbijamy w tak zwaną "nową drogę" w kierunku Kahty. Droga jest początkowo piaszczysta, niby wyjeżdżona, ale dla nas potwornie niebezpieczna; zaliczamy nad przepaściami kilka ślizgów niczym żużlowcy, co przy przeciążonym motocyklu nad przepaściami nie było najbezpieczniejsze. Jednak udało się i tym razem. Po około 1,5 godzinie zjazdu docieramy do innego historycznego miejsca w tym rejonie - do ruin stolicy Kommageny - Arsamei. Spotykamy tam innego Kurda - sympatycznego młodego chłopaka (20-25 lat) o imieniu Orhan, który, oczywiście, proponuje nam herbatę. Początkowo krygujemy się, ale po chwili dajemy się namówić. Obok stoi jego chata, która w przyszłości ma być czymś w rodzaju schroniska - restauracji. Orhan dużo nam opowiada o rejonie, o sobie, o rodzinie, o Kurdach. Po długich namowach przekonuje nas do pozostania u niego na noc. Opieramy się, ale ostatecznie rozpatrując wszystkie za i przeciw zdecydowaliśmy się na nocleg u niego. Ugościł nas kolacją - typową dla nich: kurdyjski chleb ("suchy naleśnik"), ryż z warzywami, herbata; skromnie, ale syto. Wieczorem długo dyskutujemy i opowiadamy sobie wzajemnie o naszych ojczyznach. Orhan proponuje nam nocleg pod gwiazdami, ale my, a zwłaszcza Asia, preferujemy dach nad głową. Około godziny przed zachodem słońca (słońce po turecku to "gunesz") kilka minibusów z turystami powoli wdrapywało się obok nas na Nemrut. Obok domu Orhana zatrzymał się jego kolega Yusuf, kierowca busa, który wwoził na górę kilkoro studentów tureckich i, jako że miał wolne jeszcze dwa miejsca w busie, zdecydowaliśmy się na ponowny wjazd na górę, by zobaczyć legendarny zachód słońca. Po godzinie jazdy i szybkim wdrapaniu się na placyk przy ołtarzu zachodnim, naszym oczom ukazał się "zachód słońca nad Nemrut Dagi". Wyglądał niby zwyczajnie, jak to zachód słońca w górach, ale gdy spojrzeć na to od strony wpatrujących się tęsknie w stronę zachodzącego słońca kamiennych postaci, to już wrażenia są nieco inne, rzeczywiście mistyczne. To było naprawdę bardzo miłe przeżycie.\nDZIEŃ 15; Nemrut Dagi - Kahta - Adiyaman - Golbasi - Malatya - Gurun - Pinarbasi -\nstacja benzynowa Alego Uzera\nPo śniadaniu u Orhana, w którym pomagała i usługiwała nam jego matka - stara, wysuszona, spracowana, niezwykle serdeczna kobieta, pakujemy się i podążamy dalej. Jedziemy przez Kahtę (nic ciekawego), Adiyaman, Golbasi, gdzie łapią nas policjanci na radar. Zamiast 50 km/h jechaliśmy 90 km/h. Całą Turcję tak przejechałem (o ile droga na to pozwalała) i było dobrze, a teraz problem. Policjanci bardzo mili, ale moje próby zbicia wysokości mandatu spaliły na panewce. Byli niewzruszeni. Mandat opiewał na 40 mln TL, czyli około 25$. Niemało. Jako, że nie mieliśmy ochoty płacić gotówką, wpisali nam go do dokumentu, który otrzymaliśmy na granicy. Wiedzieliśmy, że ten kwit będą oglądać celnicy, więc wracając musimy mieć odliczone liry. Jedziemy dalej. W Golbasi skręcamy na północ i przebijamy się przez góry na Malatyę. Droga kręta, górska, piękne widoki i wlokące się pod górę i z góry TIR'y; i tak przez 100 km; zajęło nam to około 2 godziny, ale warto było. Zrobiło się jednak nieco chłodniej i pojawiły się deszczowe chmury. Po dotarciu do drogi nr 300, około 20 km przed Malatyą, odbijamy na północny-zachód na Kayseri. Jadąc krętą, ale stosunkowo dobrą, choć wąską, drogą, czasem między deszczem i burzami, które widzimy w pobliżu docieramy do Pinarbasi. Jeszcze około 80 km do Kayseri i około 100 km do Goreme - centrum\nKapadocji. Gdyby nie pogoda to z pewnością dotarlibyśmy tam tego dnia. Jednak nie było nam to dane.\nOkoło 60-70 km przed Kayseri dopadła nas olbrzymia burza i ulewa. Pierwszy podmuch wiatru zmusił mnie do zwolnienia do 40 km/h, tak abym mógł panować nad motocyklem; rozpoczęła się burza, ulewa i wichura. Szukamy zatem schronienia, ale dookoła tylko pustkowie. Dostrzegam stację benzynową, więc usiłujemy się tam schronić. Dach umieszczony nad dystrybutorami jednak od niczego nas nie chroni, gdyż deszcz pada poziomo, pioruny walą poziomo, wiatr wieje poziomo. Stacja benzynowa jest nieczynna, wygląda, jakby była jeszcze w budowie. Po około 5 minutach chowania się przed ulewą to za motocykl, to za dystrybutor, ku naszemu zdziwieniu z budynku przyległego do stacji wychodzi człowiek i gestami zaprasza nas do budynku, więc pędzimy tam na złamanie karku.\nWreszcie bezpiecznie i sucho. Jest to budynek stacji benzynowej - przyszły sklep, kasa, etc; obecnie na podłodze leżą tam worki z cementem i inne materiały budowlane. Do zmierzchu deszcz i burza nie ustała. Facet ze stacji mimo początkowego braku zainteresowania nami powoli się rozkręca i po około godzinie spędzonej na trudnej konwersacji po turecku, bez szans na poprawę pogody oraz bez szans na jakikolwiek hotel w pobliżu (najbliższy w Kayseri), prosimy gospodarza o możliwość przenocowania w budynku. Widząc naszą beznadziejną sytuacje zgadza się i w ten oto sposób korzystamy z gościny Alego Ozera, czyli przyszłego kierownika tejże stacji. Spędzamy wspólnie wieczór na rozmowach z mini rozmówkami w dłoniach, jemy wspólną kolację (my częstujemy go zupą fasolową z proszku, Ali nas - pysznymi pomidorami i dżemem morelowym swojej mamy), oglądamy mecz Turcja - Słowacja w TV (1:1) i dopiero po północy idziemy spać ( na karimatach pomiędzy workami z cementem). Raz jeszcze wielkie dzięki Ali - jesteś OK!\nDZIEŃ 16; Ali Ozer Benzin Istasyonu - Kayseri - Goreme (Kapadocja)\nRano, około 8, zanim jeszcze robotnicy pojawili się na stacji Alego, pakujemy manele i czule się żegnamy. Świeci słońce, ale dookoła widać, że wody w nocy było naprawdę sporo. Około 50 km od Kayseri naszym oczom ukazuje się piękna góra - wulkan Erciyes Dagi (3917 m.n.p.m.). Cała góra w śniegu - cudowny widok. Okazało się później, że ten śnieg jest zupełnie świeży; gdy my lawirowaliśmy w deszczu, na górze padał śnieg. Tankujemy na przedmieściach Kayseri, gdzie jeden z kierowników stacji zaczepia nas , prosi na herbatę i opowiada o swoich podróżach sprzed lat do Polski. To niesamowite, ale serdeczność ludzka zdecydowanie przerosła podczas tej wyprawy nasze oczekiwania i wyobrażenia. Z Kayseri jedziemy do Kalaba, gdzie odbijamy na południe, do Goreme.\nJesteśmy w Kapadocji - w Goreme Mili Parki. Zatrzymujemy się chyba na pierwszym napotkanym kempingu o swojskiej nazwie Berlin. Właściciel mówi po niemiecku, wśród kilku rozbitych w tym miejscu namiotów widzimy Niemców, Czechów oraz motocyklistę Fryderyka z dziewczyną i Hondą Africa Twin z RPA. Ma chłop fantazję - jest bardzo sympatyczny, wymieniamy się uwagami dotyczącymi motocykli. Podsumowanie jest jedno: "Honda = No Problem" . Po rozbiciu namiotu, około południa udajemy się do głównej atrakcji Goreme - tzw. Muzeum Pod Gołym Niebem. Porażają nas ceny biletów wstępu do muzeum: 20 mln TL czyli około 12,5$. Trochę drogo.\nPrzekonujemy się, że czar serdeczności i bezinteresowności wschodniej Turcji tutaj już nie obowiązuje. Tutaj panują inne reguły, reguły biznesu, handlu, zysku. Już nie jesteśmy postrzegani jako podróżnicy, już jesteśmy tylko kolejnymi turystami na motocyklu, których w tym rejonie z pewnością trochę przebywa w sezonie. Wkroczyliśmy w inny etap podróży - etap turystycznych dokonań, zdecydowanie mniej poznawczych, takich zwyczajnych. To dziwne, wystarczy 100 km i już jesteśmy kimś innym dla mieszkańców tutejszego regionu. Żal, żal, żal... Wszystko co piękne ma jednak swój kres. Musimy przestawić nasze myślenie, musimy zacząć liczyć i kalkulować; tu drożej, tu taniej; tu nas stać, a tu nie. Do tej pory tego problemu w ogóle nie było.\nSkalne miasto zwane także Muzeum Pod Gołym Niebem jest bardzo ciekawe; wykute w tufie wulkanicznym kościoły sprzed tysiąca lat, prymitywne malowidła oraz wszechobecni potomkowie samurajów - turyści z Japonii i Niemiec - oto tutejszy klimat. Pomiędzy kościołami roztacza się zupełnie nieprawdopodobny księżycowy krajobraz: urocze skały, bajkowe mieszkania w grotach oraz dzika roślinność i krzątające się tu i ówdzie żółwie. Samo Goreme to w sumie urocze małe miasteczko nastawione na turystów. Wieczorem spacerujemy po okolicach miasta podglądając tu i ówdzie ludzi w domach, w restauracjach. My jednak tu już nie korzystamy z restauracji - rozpoczęliśmy plan oszczędnościowy.\nUwaga! W Goreme muezzin strasznie fałszuje!\nDZIEŃ 17; Kapadocja - podziemne miasto Derinkuyu\nNad ranem doznajemy szoku. Świta i słychać coś jakby wichurę, która jest bardzo głośna, ale ustaje na chwilę po to, by po chwili znów się rozpocząć. Coś dziwnego, szczególnie, że namiot w ogóle nie reagował na słyszane podmuchy. Gdyby to była wichura, namiot z pewnością drżałby i falował. A zatem, co jest grane? Po wyjściu z namiotu przekonaliśmy się szybko, co było źródłem hałasu. W górze zobaczyliśmy kilka balonów ... To hałasowały raz po raz włączające się ich agregaty wytwarzające ciepłe powietrze. Okazało się, że balony startują w pobliżu naszego pola namiotowego. Jest to jedna z miejscowych atrakcji warta około 200$ od osoby. Nie na naszą kieszeń, niech latają Japsy.\nPo niespiesznym śniadaniu ruszamy w drogę do Derienkuyu - jednego z wielu podziemnych miast. Bilet 20 mln TL - brrr. Ale cóż, raz się żyje - trzeba zobaczyć. Osiem poziomów pod ziemią , wszystko wykute w skale - tufie wulkanicznym, pochodzącym z wyników działania pobliskiego Erciyes Dagi. W sumie okazuje się to "dziwna dziurą w ziemi" i specjalnie samo w sobie nadzwyczajne nie jest. Ciekawostką jest natomiast fakt, że do dziś nie wiadomo, kto stworzył te podziemne miasta, obejmujące także miejsca pochówku i kaplice. Różne źródła historyczne podają, że podziemne miasta istniały już w V, a nawet VII wieku p.n.e. Fajne, ale nie powalające. I znów zniechęcająca mnogość turystów.\nW drodze powrotnej oglądamy jeszcze Uchisar i wykutą w tufie twierdzę. Ciekawe miejsce. Zaczyna mżyć, a gdy docieramy do namiotu, do Goreme, pada już intensywnie. Cały wieczór poświęcamy zatem na pisanie widokówek do rodziny i znajomych.\nDZIEŃ 18; Kapadocja - wąwóz Ihlara\nZałożyliśmy, że się wypada i tego dnia będzie już pięknie i słonecznie. Tak też się stało. Rano w lekkich ubraniach, bez zbędnego obciążenia, ruszamy do oddalonej o około 80 km Ihlary przez Nevsehir, Derienkuyu, Golcuk, Guzelyurt Wąwóz Ihlara, który dawniej nosił nazwę Peristremy, był niegdyś ulubioną samotnią bizantyjskich mnichów. Przetrwały tam dziesiątki malowanych kościołów wyciosanych w skale. Główna zaleta tej okolicy - prawie brak turystów! Jest to bardzo ciekawe miejsce; do wąwozu schodzi się po wykutych w skale około 100 metrowych schodach. Wąwóz ma długość około 12 km i po obu stronach kanionu, przez który płynie wartka rzeczka Melendiz Suyu, znajdują się święte gaje, pradawne grobowce, kilkanaście kościołów wykutych w skale, bogato zdobionych malowidłami i freskami, domostwa mieszkalne, pustelnie, etc. To niesamowite historyczne miejsce na spacer, całodniowy spacer. Po obejrzeniu wąwozu wracamy do Goreme, tym razem na skróty omijając od północy górę Gollu Dagu (2143 m.n.p.m.).\nWieczorem, po powrocie napawając się atmosferą Goreme, robimy pamiątkowe zdjęcia tkaczkom dywanów i układamy się po sutej kolacji do snu. To ostatni nocleg w Kapadocji - krainie baśniowej, księżycowej i magicznej.\nDZIEŃ 19; Goreme - Nevsehir - Kirsehir - Ankara - Stambuł (900 km)\nRano, jak codzień, budzą nas balony. Pakujemy się i ruszamy w daleką drogę. Początkowo zakładałem, ze ten odcinek pokonamy w 1,5 dnia, ale teraz postanowiłem jechać szybciej i do wieczora dojechać do Stambułu. Rano w Goreme, w sklepie spożywczym spotykamy "znajomego" motocyklistę na starej Hondzie z Belgii (poznaliśmy go w Karsie). Drogi nasze jak widać przeplatały się. Tniemy ostro na Ankarę, byle do autostrady. Po kilku godzinach osiągamy Ankarę, wjeżdżamy na obwodnicę wokół miasta i nasza prędkość przelotowa wzrasta. W Ankarze łapie nas przelotny deszczyk, który ignorujemy. Autostrada E89 jest płatna, ale kwota do zapłaty to jakieś grosze rzędu 1$. Jakość drogi oceniam jako perfekt. Trzy pasy wśród górskiego krajobrazu, asfalt równiutki jak marzenie, lepsza droga niż autostrady w Niemczech czy Francji.\nWieczorem wita nas jak zwykle zatłoczony Stambuł ze zwariowanymi Turkami za kierownicą. Przepychając się w korkach po nocy osiągamy nasz kemping Florya obok lotniska. Czujemy się tu jak w dobrze nam znanym miejscu. Jadąc z azjatyckiej do europejskiej części miasta przejeżdżamy przez gigantyczny most łączący oba kontynenty. Stambuł od strony azjatyckiej do cieśniny Bosfor ciągnie się chyba ze 100 km. To niesamowite i olbrzymie miasto, w którym codziennie przebywa około 18 mln ludzi. Dla Polaka jest to niepojęte ( to prawie 20% ludności Turcji). Ledwie żywi, mimo latających samolotów, zasypiamy snem zasłużonym. Ten dzień był naprawdę bardzo męczący.\nDZIEŃ 20; Stambuł\nRano budzą nas tym razem samoloty. Normalka. Plan zwiedzania Stambułu jest taki, że motocykl i dobytek zostaje na kempingu, a my lekko ubrani korzystamy z publicznych środków transportu miejskiego. Obok kempingu jest olbrzymi targ, otwarty chyba tylko raz na tydzień, akurat dziś. Są tu cuda i cudeńka - wszystko od warzyw po skarpety z targowej licytacji. W nieco zaimprowizowanym barze na targu jemy yufki z serem. Pycha. Prywatnym busem spod targu dostajemy się do jakiejś pętli autobusowej. Jest tu bardzo dużo przystanków, ludzi i samochodów. Pytamy w budce jakiegoś kierownika ruchu o możliwość dostania się do centrum - Sultanahmet. Ten, nie pytając o szczegóły, wynajduje skądś faceta w garniturze, który bierze sprawę dowiezienia nas do centrum w swoje ręce. Jedziemy jeszcze około godziny autobusem za darmo, gdyż gość w garniturze okazał się być tajniakiem o dużych możliwościach. Dziwny kraj...\nOglądamy grobowce, Błękitny Meczet i małą Hagia Sophia, oglądamy Muzeum Dywanów, Muzeum Mozaik, zjadamy luzacki obiadek nad Morzem Marmara, zwiedzamy Wielki Bazar, który jest naprawdę wielki. Wszystko to robi na nas olbrzymie wrażenie - jednak tutaj jesteśmy już tylko zwykłymi turystami, jakich dookoła wielu. Wracamy do kempingu grubo po zmierzchu.\nDZIEŃ 21; Stambuł\nTego dnia zaplanowaliśmy zwiedzanie pałacu Topkapi. Poraża nas przede wszystkim już na wejściu cena za bilety - 60 mln TL - 40$. Zwiedzanie trwa kilka godzin Najlepsze naszym zdaniem są wystawy garderoby sułtanów, skarbiec, wystawa broni oraz miejsce z relikwiami po Allahu i nie tylko. Po wyjściu z pałacu Topkapi jesteśmy skonani i... pod wielkim wrażeniem; to naprawdę niesamowite miejsce.\nPotem łazimy po mieście oglądając to i owo, podglądając mieszkańców. Nad morzem tłumy miejscowych łowiących na dowolny sposób ryby. Przechodzimy na drugą stronę Złotego Rogu. Oglądamy targ rybny (ale okazy!) obok mostu Galata. Sprzedawca ryb krzyczy w naszym kierunki "Welcome to Fishcisi" ("Balikcisi" to po turecku "rybiarnia"). Oglądamy zwyczajnych mieszkańców Stambułu ( którzy w naszych oczach są bardzo niezwyczajni) oraz często pływające promy pomiędzy różnymi częściami miasta. Widać stąd doskonale podświetlony wieczorem Pałac Topkapi i ogrody sułtańskie. Wracamy na drugi brzeg. Prosto z łódki na brzegu Morza Marmara zjadam fishkebap - pycha ( świeża rybka z rusztu w bułce z cebulą).\nKrążymy jeszcze w okolicach Błękitnego Meczetu; pojawia się iluminacja na fontannie. Niezłe! Zaglądamy w Błękitnym Meczecie przez okno i obserwujemy wiernych podczas wieczornych modłów. Dla podniesienia atrakcyjności miejsca nad meczetem pojawia się wielki, pomarańczowy półksiężyc. Co najdziwniejsze - jest to prawdziwy półksiężyc. Pełni wrażeń obskurną podmiejską kolejką wracamy do naszego kempingu Florya w dzielnicy Yesilkoy.\nDZIEŃ 22; Stambuł\nTo już ostatni dzień w Turcji. Oglądamy Hagia Sophia. Coś perfekcyjnego!!! Gigantyczna budowla sprzed 1500 lat. Doskonałe mozaiki robią na nas także mocne wrażenia. Zwiedzamy prócz tego także kilka meczetów z okolic XVI wieku, wsłuchujemy się w śpiew muezzinów, oglądamy tutejszy uniwersytet, łaźnie miejskie, sklepy z dywanami i innymi cudami dla turystów. Trafiamy dosyć przypadkiem do dzielnicy bogatej, gdzie bank przy banku, jubiler przy jubilerze. Potem oglądamy wąskie biedne uliczki z malutkimi sklepikami ze wszystkim, łącznie ze strojami do rytualnego obrzędu obrzezania. Łykamy klimat targu orzechowego, bakaliowego, owocowego, warzywnego i rybnego. Mocno rozrzewnieni rozpoczynamy odwrót z Turcji. Jutro czeka nas ciężki dzień - przeprawa przez Turcję i Bułgarię.\nDZIEŃ 23; Stambuł - Bułgaria - Serbia (Dimitrovograd)\nZe Stambułu wyjeżdżamy bez żadnych problemów. Szukamy oleju do motocykla i ostatecznie kupujemy coś na Shellu; nie jestem pewien, co to za olej, ale nie mamy wyjścia. Zaraz za Stambułem czarne chmury i mocny deszcz. Mimo to ubrani w stroje przeciwdeszczowe tniemy do Edirne, do granicy z Bułgarią. Na granicy zamieszanie spowodowane naszym tureckim mandatem - w końcu uiszczamy stosowną opłatę w jakiejś kasie. Po godzinie z Turkami mamy już spokój. Teraz czas na Bułgarów. Jakiś celnik - głupek gada coś po angielsku, chyba sam nie wie, co mówi i ogólnie ma do nas pretensje. Dostajemy odpowiedni świstek i w drogę. Deszcz pada, a na dodatek zaraz za granicą odkręciła się linka prędkościomierza. Reperuję ją i po pół godzinie jedziemy w dalszą drogę. Po około 200 km docieramy do autostrady i jakby przestawało padać. Schniemy. Jest zimno. O zmierzchu docieramy do granicy z Serbią. Oczywiście kolejny problem stanowi waluta bułgarska, którą poza Bułgarią można włożyć między książki - nikt jej nie chce. My też. Mimo to wieziemy ją do Polski. Granicę jakoś przekraczamy bez problemu. Trzeba w Serbii znów wykupić wizę turystyczną - tym razem to jest 6 Euro - rabat czy co? Około 5-10 km od granicy w miasteczku Dimitrovograd odnajdujemy jakiś hotel i tam zostajemy. Motocykl parkuję na zapleczu hotelu w pomieszczeniach gospodarczych. Nieco zziębnięci łatwo zasypiamy.\nDZIEŃ 24; Dimitrovograd (Serbia) - Budapeszt (Węgry)\nI znów cały dzień jazda. Przez 500 km słońce, a około 100 km przed granicą z Węgrami znów ulewa. Węgry witają nas w okolicach Szeged ulewą, ale już wiemy, ze osiągnęliśmy cywilizację w 100% europejską, bez jakichkolwiek papierków, pieczątek i znaczków w paszportach. Wieczorny chłód przeszywa nam kości; zaraz za Budapesztem znajdujemy jakiś motel przy autostradzie i tam wynajmujemy ciepły pokój. Jest połowa września, a zimno jak w listopadzie. Miły nocleg, choć nie tani, ale nie było wyjścia.\nDZIEŃ 25; Budapeszt – Wrocław\nOstatni dzień podróży. Trzymam się motocykla resztką sił, choć ze zdziwieniem stwierdzam, że mój tyłek i kręgosłup nie protestują zbytnio. Zimny deszczowy poranek. Śniadanie w typie niemieckim (tłusta jajecznica na bekonie) wliczone w cenę noclegu. Konsumpcja i w drogę. Jakieś 30 km od granicy węgiersko-słowackiej motocykl staje nagle w polu. Co jest grane!? Okazuje się, ze skończyło się paliwo... Po przejechaniu 230 km wyczerpał się pełny 18 litrowy zbiornik paliwa? Niemożliwe. Chyba podczas naszego noclegu ktoś spuścił paliwo albo stał się cud i motocykl zaczął palić 8 zamiast 6. Niemniej jednak stoimy na drodze i machamy rękoma próbując zatrzymać kogoś, kto mógłby nas uratować. Ciekawe spostrzeżenie; o ile w Turcji w takiej sytuacji zatrzymywałyby się samochody jeden za drugim, o tyle Węgrów prosiliśmy się jakieś pół godziny. Inny kraj, inne realia. Wreszcie jakiś facet wziął Asie do samochodu, podwiózł do stacji benzynowej oddalonej o około 5 km i wrócił z nią i z benzyną do mnie, do spragnionego motocykla. Wielkie dzięki!!!\nSzybko przekraczamy granicę i pokonujemy 150 km przez Słowację. Teraz tylko Czechy i Polska. Cały czas spanikowany kontroluję stan paliwa, tak aby ominęła nas kolejna niespodzianka. Jednak z paliwem jest wszystko w normie, po staremu. Jednak to był jakiś węgierski cud... Pogoda w porządku, więc i prędkość przelotowa niezła. Deszcz dopada nas dopiero około 50 km od granicy czesko -polskiej, którą planujemy przekroczyć w Międzylesiu. Na granicy polskiemu celnikowi musieliśmy chyba trzy razy powtarzać, skąd jedziemy. Na pytanie: "a co macie w bagażach?" jedyna rozsądna odpowiedź brzmiała "brudne ciuchy". Około 17 przekraczamy granicę i ostatnie 150 km z Międzylesia do Wrocławia pokonujemy "suchą oponą". Około 18:30 jesteśmy w domku.\nJest poniedziałek wieczór. Wszystko OK, tylko, że jutro musimy iść do pracy. Zakończyliśmy Naszą Wielką Przygodę z pełnym sukcesem. Przez następny czas będzie nas rozpierała duma z sukcesu i wspaniałej, dopiero co przeżytej przygody.\nJedno zdanie: na pytanie, co najbardziej utkwiło nam w pamięci z całej wyprawy - zdecydowanie i szybko odpowiedzieliśmy - mieszkańcy wschodniej Turcji; ludzie serdeczni, mili, przyjacielscy, bezinteresowni, opiekuńczy.\nTe słowa niech wystarczą za skwitowanie całej podróży.\nOgólnie przejechanych 7700 km + 1200 km prom na trasie Stambuł - Trabzon\nKrzysztof A. Andrzejewski\nartykuły / relacje: TURCJA (35)\ngaleria zdjęć 3085\ngaleria zdjęć 908\nartykuły / relacje: BUłGARIA (37)\ngaleria zdjęć 961\nWschodnia Turcja cz.I...\nTurcja - przewodnik globtrotera...


Finał UEFA Champions League strona 1\nFinał UEFA Champions League strona 1 z 17\nDodano na Sport i Motoryzacja 24 maja 2009 przez WueRZet, 243 postów (szczegóły), ostatni post 29 maja 2009\nJuż w środę 27 maja o godzinie 20.45 czasu środkowoeuropejskiego na Stadionie Olimpijskim w Rzymie zostanie rozegrany finał UEFA Champions League.\nQ. Jaki obstawiacie wynik tego spotkania ?\nQ. Jak waszym zdaniem będzie wyglądał finał ? Czy zobaczymy piękną, otwartą grę z obydwu stron ? Czy może raczej defensywny, antyfutbol ?\nQ. Kto będzie bohaterem tego spotkania ?\nTo już ostatni taki temat w tym sezonie, więc proszę o kulturalną dyskusję jak zwykle ;)\nKonto usunięte: Q. Jaki obstawiacie wynik tego spotkania ?\nPo meczu Barcy z CFC nie mogłem się otrząsnąć i życzyłem Katalończykom porażki...\nTeraz na spokojnie, biorąc pod uwagę cały sezon uważam, że Barca bardziej zasługuje na triumf w tym meczu - 0:1 (ewentualnie 1:2 po dogrywce) - dla FCB oczywiście.\nKonto usunięte: Q. Jak waszym zdaniem będzie wyglądał finał ? Czy zobaczymy piękną, otwartą grę z obydwu stron ? Czy może raczej defensywny, antyfutbol ?\nOczekuję pięknego i wyrównanego spotkania.\nKonto usunięte: Q. Kto będzie bohaterem tego spotkania ?\nSędzia... A tak na serio - to będzie mecz Messiego - jak zawsze :D\nKonto usunięte: Q. Jaki obstawiacie wynik tego spotkania ? Q. Jak waszym zdaniem będzie wyglądał finał ? Czy zobaczymy piękną, otwartą grę z obydwu stron ? Czy może raczej defensywny, antyfutbol ? Q. Kto będzie bohaterem tego spotkania ?\nAd.2 Nie nazwal bym tego meczu anty futbolem.Po prostu nikt nie bedzie chcial stracic pierwszy gola.\nAd.3 Bohaterem bedzie Valdes ;]\nKonto usunięte: Jaki obstawiacie wynik tego spotkania ?\n2:1 dla Manchesteru United.\nKonto usunięte: Jak waszym zdaniem będzie wyglądał finał ?\nDobre krycie ze strony ManU i szybkie przejście do ataku na zmianę z długim rozgrywaniem przez Barcelonę.\nKonto usunięte: Czy zobaczymy piękną, otwartą grę z obydwu stron ? Czy może raczej defensywny, antyfutbol ?\nOtwarty football z lekką asekuracją\nKonto usunięte: Kto będzie bohaterem tego spotkania ?\nByle nie sędzia Liczę na Rooney'a\nKiedy Polonia Warszawa pokonała Porto, te następnie wygrało Ligę Mistrzów, w tym sezonie Wisła Kraków wygrała z Barceloną i to właśnie w drużynie z Katalonii upatrywałbym faworyta do zwycięstwa w tym meczu.\nKonto usunięte: Jak waszym zdaniem będzie wyglądał finał ? Czy zobaczymy piękną, otwartą grę z obydwu stron ? Czy może raczej defensywny, antyfutbol ?\nmecz będzie strasznie szarpany, piękne momenty będą przeplatane minutami nieciekawej kopaniny.\n[quote=wyrafinowany]Kiedy Polonia Warszawa pokonała Porto[/quote\nno 2-0 wygrali ale w pierwszym meczu było 0-6 :D\na co do finału LM totalnie mi zwisa kto wygra , byleby były rzuty karne :)\nKonto usunięte: no 2-0 wygrali ale w pierwszym meczu było 0-6 :D\nno Wisła podobnie przegrała, a później wygrała :D\nwyrafinowany: no Wisła podobnie przegrała, a później wygrała :D\na Wisła ile dostała od Barcy bo juz nie pamietam ? 0-5 ?\nKonto usunięte: a Wisła ile dostała od Barcy bo juz nie pamietam ? 0-5 ?\n0-4 chyba ;)\nKonto usunięte: byleby były rzuty karne :)\nTo wtedy serce mi pewnie stanie przed TV\nWolę, żeby Barca uporała się z MU w 90 minut\nwyrafinowany: Seydou Keita\nNawet ja nie jestem takim optymistą co do jego osoby :P\nKonto usunięte: To wtedy serce mi pewnie stanie przed TV\nto dobrze , że nie pamiętasz karnych w meczu Lech- Barcelona :)\nKonto usunięte: to dobrze , że nie pamiętasz karnych w meczu Lech- Barcelona :)\nZa młody byłem :P ale widziałem Na YT są Nawet teraz, po tylu latach serce wali mocniej jak się to ogląda :-)\nOby wygrał Manchester , mam w pracy takiego porypanego Marcina co za Barca trzyma , mówi ze jest kibicem rts a nawet nie wie gdzie jest jego stadion a jedyny mecz na jakim był w Łodzi to ŁKS-FC Porto i jeszcze podobno jeździł na mecze Legii jak grała w lidze mistrzów\nKonto usunięte: Za młody byłem :P ale widziałem\nmi tak jak przez mgłe sie kojarzy , że ogladałem w TV , w sumie możliwe bo ojciec to kibic Lecha , pochodzi z tamtych stron :)\nseweryn1908: Oby wygrał Manchester , mam w pracy takiego porypanego Marcina co za Barca trzyma , mówi ze jest kibicem rts a nawet nie wie gdzie jest jego stadion a jedyny mecz na jakim był w Łodzi to ŁKS-FC Porto i jeszcze podobno jeździł na mecze Legii jak grała w lidze mistrzów\nNie wiem dlaczego, ale ten post strasznie mi humor poprawił :)\nKonto usunięte: mi tak jak przez mgłe sie kojarzy , że ogladałem w TV , w sumie możliwe bo ojciec to kibic Lecha , pochodzi z tamtych stron :)\nWidzisz. Tata wie co dobre


Pokaz domu mody Chanel na wiosnę 2017 | Viva.pl\nMarcin Brzeziński • 5 października 2016 13:15\nNa Chanel zawsze można liczyć! W poprzednich latach dyrektor artystyczny tego domu mody, Karl Lagerfeld zamienił już paryskie Grand Palais w terminal lotniczy (wiosna-lato 2016), galerię sztuki (wiosna-lato 2014), kasyno (haute couture jesień-zima 2015) i supermarket (jesień-zima 2014). Tym razem w trakcie pokazu kolekcji na wiosnę i lato 2017 ta słynna hala wystawowa wyglądała jak gigantyczna… serwerownia, pełna kolorowych kabli i błyskających diod. Najnowsza prezentacja nosiła bowiem nazwę Data Center Chanel, a temat show sygnalizowało już samo zaproszenie, na którym logo domu mody tworzyły kolorowe kable USB.\nModelki na pokazie domu mody Chanel na wiosnę 2017.\nRoboty noszą tweed\nNa widowni pokazu Chanel zasiedli m.in. Courtney Love i jej córka Frances Bean Cobain, Soko i nowa twarz marki Lily-Rose Depp. Powszechne zainteresowanie wzbudziła obecność Ushera. Wokalista miał na sobie czarny żakiet Chanel, więc podejrzewa się, że Karl Lagerfeld wkrótce wciągnie go do ekipy ambasadorów paryskiego domu mody. Pokaz otworzyły dwie modelki przebrane za roboty. Jednak futurystyczna stylizacja kończyła się na ich zakrytych hełmami głowach gdyż obie ubrane były… w klasyczne tweedowe żakiety Chanel. Później w serwerowni Chanel futurystycznych akcentów było jeszcze mniej. Modelki - w tym Binx Walton, Molly Bai i Soo-Joo Park - zaprezentowały kolorową mieszankę stylu lat 80. i 90. Zobaczyliśmy agresywne plastikowe suwaki, krzykliwe kolorowe wzory, bieliznę noszoną jako strój wierzchni, końskie ogony wiązane gumkami z logo Chanel i rzecz jasna… dużo, dużo tweedu. W charakterze symbolu nowej technologi wystąpiły torebki Boy ozdobione kolorowymi diodami.\nGoście na pokazie Chanel: Lily-Rose Depp i Usher.\nDetal z pokazu domu mody Chanel na wiosnę 2017.\nMistrz kłania się sam\nW finale pojawił się sam Karl Lagerfeld. To również komentowano, bo od paru sezonów zwyczajowo towarzyszyła mu Kendall Jenner. Tym razem jednak modelka była zajęta pocieszaniem okradzionej Kim Kardashian i nawet nie pojawiła się na imprezie swojego wielkiego protektora. Pokaz jak zwykle zakończyła burza oklasków, ale zdania na jego temat były podzielone. Suzy Menkes z „Vogue’a” uważa na przykład, że Karl Lagerfeld dał się zwieść tematowi, a z show Chanel wyparowała cała magia. Co jest bardzo możliwe, bo czary słabo działają w miejscach takich jak serwerownia… Zobaczcie najciekawsze sylwetki z pokazu w naszej galerii!\nTorebka-robot z pokazu domu mody Chanel na wiosnę 2017.\nKarl Lagerfeld z modelkami po pokazie Chanel na wiosnę 2017.\nPokaz kolekcji domu mody Chanel na wiosnę 2017\nTAGI #Chanel #Karl Lagerfeld #Usher #Lily-Rose Depp


Gdyby mnie kto zapytał, jakie miasto na ziemi jest najbardziej ponure i gdzie spędza się czas najnudniej, odparłbym bez namysłu: to Guyama w Sonorze, północno zachodnim stanie republiki meks...\nOld Shatterhand (Grzmocąca Ręka) przybywa jako młody, niedoświadczony człowiek (greenhorn) na Dziki Zachód. Na początku ima się różnych zajęć, aby zarobić na chleb. W końcu przybywa d...\nOld Shatterhand. Powieść z dzikieg...\nWinnetou jest młodym, szlachetnym wodzem indiańskiego plemienia Apaczów Mescalero, a po śmierci ojca także najwyższym wodzem Apaczów. Pozytywne cechy charakteru odróżniają go o...\n„Chajjal. Powieść wschodnia”, to wspaniała przygodowa opowieść znakomitego niemieckiego pisarza - Karola Maya, większości czytelników znanego głównie z powieści o tematyce...


Kategorie: Niebeletrystyka\t» Dokumenty i opracowania\nSłów: 6585, stron: 25\nJeżeli potrzebujesz dodatkowych pieniędzy, a nie masz pomysłu jak je zdobyć, to trafiłeś we właściwe miejsce. Coraz więcej osób zarabia pieniądze przez Internet. Dzięki rozwojowi sieci możemy w prosty sposób zyskać dodatkowe źródło dochodów, nie wychodząc nawet z domu. Niniejszy poradnik, daje Ci właśnie taką wspaniałą możliwość.\nW poradniku znajduje się aż 15 różnych sposobów na zarabianie przez Internet za pomocą platformy handlowej Allegro. Dzięki lekturze dowiesz się jak zarobić na tym portalu, nie inwestując przy tym w żaden towar. Nie potrzebujesz żadnych środków na start, wystarczą dobre chęci i zapał do pracy, a już po pierwszych dniach na Twoje konto wpłyną pierwsze zarobione przez Ciebie pieniądze. Nie musisz klikać w żadne reklamy, czy wypełniać płatnych ankiet, za które i tak dostaniesz grosze.\nSposoby przedstawione w poradniku są sprawdzone. Sam zarabiałem na nich od 1000 do 1500 zł w przeciągu miesiąca. Zastanawiasz się pewnie, dlaczego chcę sprzedać ten super pomysł? Oczywiście dla pieniędzy. Dokonując zakupu powyższego poradnika, skorzystają na tym obie strony ja sprzedam poradnik, a Ty zyskasz skuteczne i sprawdzone narzędzia do zdobycia przyzwoitych pieniędzy. Internet cały czas się rozwija, ale duże pieniądze zarobią na nim Ci, którzy szybciej zaczną z niego korzystać. Nie zwlekaj, więc z decyzją i zmień swoje życie już dziś.\nzarabianie biznes internet praca w domu ebook poradnik zarabianie w sieci pomysł interes


Powiązali typy pamięci z wzorcami połączeń w mózgu | KopalniaWiedzy.pl\n14 grudnia 2015, 12:29 | Psychologia\nPrzez dziesięciolecia autorzy niemal wszystkich badań nad pamięcią i działaniem mózgu traktowali ludzi, jakby byli jednakowi, stąd międzyosobnicze uśrednienia. Jednak jak wiemy z własnego doświadczenia i porównywania wspomnień z innymi, cechy pamięci są różne. Nasze badanie pokazuje, że cechy te odpowiadają stałym różnicom w funkcji mózgu, [widocznym] nawet [wtedy] gdy skanowanych osób nie prosi się o wykonywanie zadań pamięciowych - podkreśla dr Signy Sheldon z McGill University.\nW ramach studium 66 młodych dorosłych (średnia wieku wynosiła 24 lata) wypełniło online'owy Kwestionariusz Pamięci Autobiograficznej (ang. Survey of Autobiographical Memory, SAM), który pozwala ocenić, jak dobrze ktoś pamięta autobiograficzne wydarzenia i fakty. Uzyskane wyniki plasowały się pomiędzy krańcami wyznaczanymi przez hipermnezję, in. wybitną pamięć autobiograficzną (ang. Highly Superior Autobiographical Memory, HSAM) i poważnie upośledzoną pamięć autobiograficzną (ang. Severely Deficient Autobiographical Memory, SDAM), dzięki czemu Kanadyjczycy mogli analizować naturalną zmienność populacyjną.\nPóźniej w stanie spoczynku ochotnicy zostali poddani funkcjonalnemu rezonansowi magnetycznemu (fMRI). Naukowcy skupili się na połączeniach między płatem skroniowym przyśrodkowym (ang. Medial Temporal Lobe, MTL), czyli hipokampem, zakrętem zębatym, zakrętem hipokampa, okolicami kory okołowęchowej oraz węchowej, i innymi obszarami mózgu.\nOkazało się, że u osób z bogatymi w szczegóły wspomnieniami autobiograficznymi występowała większa łączność MTL z regionami z tyłu mózgu (płatami potylicznymi), które odpowiadają za procesy wzrokowe, zaś u ludzi zapamiętującymi wydarzenia w postaci faktów bez niuansów obserwowano silniejszą łączność MTL z rejonami z przodu mózgu (płatami czołowymi), zaangażowanymi w organizację i wnioskowanie.\nKanadyjczycy podkreślają, że uzyskane wyniki rodzą interesujące pytania. Podczas [normalnego] starzenia czy wczesnej demencji jednym z pierwszych zauważalnych problemów jest trudność z dotarciem do szczegółów. Nikt jednak nie sprawdzał, jak się to ma do cech [typów] pamięciowych. Ludzie, którzy zwykle bazowali na wysoce szczegółowych wspomnieniach, mogą być bardziej wrażliwi na subtelne zmiany pamięci związane ze starzeniem, podczas gdy ludzie polegający na faktach są bardziej oporni na takie zjawiska - opowiada dr Brian Levine z Baycrest Centre for Geriatric Care.\nObecnie trwają badania, w ramach których cechy pamięci odnosi się do osobowości, chorób psychicznych, np. depresji, wyników osiąganych w zakresie innych procesów poznawczych, a także genetyki.\nŹródło: Baycrest Centre for Geriatric Care\npamięć epizodyczna pamięć semantyczna płat skroniowy przyśrodkowy mózg połączenia łączność Signy Sheldon Brian Levine


Wybory prezydenckie to szansa na pierwsze pokojowe przekazania władzy.\nWybory prezydenckie w Nigerii.\nW Nigerii trwają właśnie wybory prezydenckie okrzyknięte najważniejszym wydarzeniem politycznym tego roku w Afryce. Po raz pierwszy w historii kraju, władza może zostać przekazana opozycji w sposób pokojowy. Nie w wyniku zamachu stanu, a przez legalne wybory. To ważne, biorąc pod uwagę fakt, że kra będący największą gospodarką kontynentu boryka się z problemami gospodarczymi i aktywnością terrorystów na północy kraju.\nDwóch głównych kandydatów\nW wyścigu wyborczym liczą się tylko dwaj kandydaci. Sprawujący władzę chrześcijanin, Goodluck Jonathan oraz muzułmanin Muhammad Buhari. Sondaże dają im mniej więcej po tyle samo procent poparcia.\nBuhari to były wojskowy, uczestnik zamachu stanu z 1983 roku, w którym wojsko będące pod jego dowództwem obaliło ówczesnego prezydenta. Buhari rządził krajem do 1985 roku. Władzę odebrało mu wojsko po ujawnieniu licznych afer korupcyjnych w armii i Ministerstwie Obrony Narodowej. Rządził twardą ręką, a niektórzy przeciwnicy zarzucali mu łamanie praw człowieka. Do tej pory startował w wyborach trzykrotnie.\nGoodluck Jonathan, to obecny prezydent, który rządzi Nigerią od 2011 roku. Początkowo cieszył się sporą popularnością, jednak pod koniec kadencji liczba jego zwolenników znacznie spadła. W poprzedniej kampanii zdobywał spore poparcie dzięki obietnicom wzrostu gospodarczego i poprawy sytuacji mniej zamożnych obywateli. Dziś wiadomo, że niewiele z tych obietnic udało się spełnić dlatego część wyborców gotowa jest dać szanse kontrkandydatowi.\nDodatkowo, na północy kraju ludność terroryzowana jest przez ugrupowanie Boko Haram. Sprawa jest na tyle poważna, że do walki z terrorystami zaangażowano wojska sąsiednich państw. Podległa prezydentowi armia nie była w stanie zapewnić bezpieczeństwa własnym obywatelom, a to jeszcze bardziej pogarsza sytuację obecnej głowy państwa.\nNajważniejsze wydarzenie polityczne?\nNigeria to największa gospodarka Afryki i państwo w którym zamieszkuje prawie 200 milionów obywateli. Wybory w takim kraju mogą nie mieć znaczenie dla całego regionu. Obecne wybory to także próba dla młodej, nigeryjskiej demokracji, która wciąż się rozwija. Nie wiemy, kto wygra, ale pokojowe przekazanie władzy pomoże wyjść z kryzysu i da szanse na poprawę sytuacji w całym kraju, a problemów nie brakuje. Gospodarka oparta jest głownie na wydobyciu i eksporcie ropy, a cena tego surowca gwałtownie spada. Do tego dochodzi jeszcze wysoki poziom korupcji i terroryści z Boko Haram.\nZOBACZ TEŻ: Dżihadyści mordują chrześcijan. Świat bezradnie patrzy...


mi, które są w stanie mocno nadwyrężyć domowy budżet. A co jeśli możliwe byłoby zmniejszenie tych kosztów? Okazuje się, że jest to jak najbardziej możliwe do uzyskania. To właśn\nDodane: 12-01-2020 02:05\nKażdego roku wydajemy masę pieniędzy na rachunki za prąd, ogrzewanie domu i podgrzewanie wody użytkowej. Wszystko to wiąże się z niemałymi kosztami, które są w stanie mocno nadwyrężyć domowy budżet. A co jeśli możliwe byłoby zmniejszenie tych kosztów? Okazuje się, że jest to jak najbardziej możliwe do uzyskania. To właśn\nSłońce - potężne źródło energii - jak je wykorzystać?Praca z elektrycznością - jak być bezpiecznym?O podejmowaniu decyzji związanej z wzięciem kredytuSprzęt potrzebny do powrotu do zdrowiaO kursach językowychWarto wiedzieć - tekst o wspinaczce górskiejPrawnik dla firm?Co to jest hala namiotowa?Kupić krem arganowy? Dobrze albo wcale!Artykuł o porządkach domowychCeny transferowePodróż życia, ale co z pakowaniem?Ogólnie o tradycjcach kulinarnychWitaminy i wspomagacze treninguKomfort termiczny - fajna sprawaCo znaczy poligrafia i nie tylko!7 Prostych Metod Aby skorzystać z kolektorów słonecznychSerwisowanie samochodów i motorówOgólnie o podatkach i księgowościCzy warto samodzielnie czyścić dywan?Czyste autoPipes, plumbing and other stuffGdzie kupić altum eprAbout superiority smaller the better - LaptopsJak szyć firanySkuteczne pozycjonowanieCo musisz wiedzieć o usługach geodezyjnychCzy wiesz jak Mieć piękne zęby żeby później tego nie żałować?Usługi geodezyjne, czyli jakie?Meble do siedzenia na imprezy


Nike FC Barcelona Supporters - Sklep internetowy kraksport.pl\nPiłka do piłki nożnej FC Barcelona Supporters jest wytrzymała i zapewnia doskonały kontakt podczas gry.\nTworzywo TPU zapewnia doskonałe czucie i trwałość piłki oraz płynną grę.\nTradycyjna konstrukcja z 32 elementów z sześcioma podwójnymi elementami z lateksu zapewnia bardziej precyzyjny lot piłki.\nButylowa dętka długo utrzymuje powietrze i gwarantuje wyjątkową odporność na odkształcenia.\nKlienci, którzy kupili: Nike FC Barcelona Supporters, kupili również:


Miąższ. Koncert w Centrum Kultury | Lublin Nasze Miasto\nMiąższ. Koncert w…\nMiąższ. Koncert w Centrum Kultury\nEwelina Krawczyk 22 sierpnia 2014, 9:38\nMiąższ zagra w piątek w Centrum Kultury materiały prasowe\nMiąższ zagrał ponad 350 koncertów w ciągu tych 6 lat działalności – niemal wszędzie: od ulicznych skwerów po sceny największych polskich festiwali. Nic dziwnego, ich prostota ujmuje. Dobrze będzie więc usłyszeć ją po raz kolejny. Miąższ: koncert w piątek w CK.\nJoanna Ewa Zawłocka, Sebastian Pikula i Krzysztof Karol Gadzało z równą beztroską cytują Beatę Kozidrak (lubelskie pochodzenie zobowiązuje), jak i pytają o rolę artysty i sztuki we współczesnym świecie. Zespół pojawił się też na ostatniej edycji festiwalu TopTrendy w Sopocie. Ich podstawowe instrumentarium to wciąż głos, kontrabas, gitara, akordeon, melodyka i piła. Łączą akustyczny folk, blues, jazz i reggae – często w tej samej piosence. Grają muzykę lekką, łatwą i przyjemną i wcale się tego nie wstydzą.\nLaureaci Famy 2010 przez ostatnie pięć lat zarazili cały kraj swoim bezkompromisowym poczuciem humoru, swojską melodyjnością i prawdą tekstów. Gdzie się nie pojawią, cała sala śpiewa z nimi.\nMiąższ. Koncert w piątek, 22 sierpnia, o godz. 21.00, w lubelskim Centrum Kultury, bilety: 10 zł.


Mieszko ucieka rywalom\nTrwa fantastyczna seria Mieszka Gniezno. Beniaminek w meczu dwóch najlepszych dotąd drużyn grupy północnej IV ligi rozbił Wartę Międzychód aż 7:0. Tym samym klub z Grodu Piasta wyrasta na głównego faworyta do wygrania rozgrywek i walki o III ligę w barażach. W grupie południowej stawka jest bardzo wyrównana i lider zmienia się co mecz. Niepokonaną Victorię Września wyprzedziła Polonia 1912 Leszno.\nPrzed sezonem Mieszko był uważany za nowicjusza, który może namieszać w czwartoligowej stawce. Plan odbudowy piłki seniorskiej w mieście nie zatrzymuje się bowiem na tym poziomie rozgrywek, a do zespołu udało się sprowadzić wielu graczy z doświadczeniem na wyższych szczeblach. Nikt chyba się jednak nie spodziewał, że beniaminek od początku sezonu zdominuje rozgrywki, a to właśnie się stało. Już wcześniej drużyna prowadzona przez Mariusza Bekasa pokonała pewnie Kotwicę Kórnik czy Unię Swarzędz - zespoły wskazywane do walki o zwycięstwo w grupie północnej IV ligi. Ostatecznym sprawdzianem miał być mecz z Wartą Międzychód, a jego rozstrzygnięcie zaskoczyło chyba wszystkich. Mieszko wprost zdemolował rywala aplikując mu aż siedem goli! Strzelecki festiwal oglądało na stadionie blisko tysiąc kibiców, co pokazuje, że kibice są spragnieni dobrego futbolu w Gnieźnie. Kto wie czy niebawem nie będą mieli okazji oglądać jeszcze lepszych zawodów. Mieszko w tabeli ma już bowiem pięć punktów przewagi nad drugą w tabeli Wartą i - patrząc na grę drużyny - trudno spodziewać się by straciła punkty w czterech kolejnych meczach z zespołami z miejsc 11-15.\nPrzebudzenia drużyny doczekano się w Trzciance. Lubuszanin po dwóch porażkach efektownie ograł Unię Swarzędz 5:0. Zwycięzca ligi z poprzedniego sezonu musi teraz gonić rywali, bo obecnie znajduje się na miejscu, które nie dałoby prawa gry w przyszłym sezonie w zreformowanej IV lidze. Na zwycięskich torach znalazła się też Tarnovia. W kończącym kolejkę meczu w środę w Tarnowie Podgórnym wywalczyli trzy punkty na Wełnie Skoki i wskoczyli na trzecie miejsce w tabeli. W sobotę mogą być oczko wyżej, bo jadą na bezpośredni mecz o pozycję wicelidera z Wartą Międzychód, a pamiętać też trzeba, że tarnowianie mają jeszcze zaległy mecz w Kórniku do rozegrania.\nW strefie dolnych rejonów tabeli ważne zwycięstwo odniosła drużyna Huraganu Pobiedziska wygrywając 2:0 na wyjeździe w Łobżenicy. Dzięki temu Huragan awansował na 12. miejsce i jest ostatnim zespołem zamykającym szeroką grupę klubów mogących liczyć na czołowe miejsca. Różnica między czwartym a dwunastym zespołem wynosi dziś tylko cztery punkty.\nWyrównana stawka jest również na południu Wielkopolski, gdzie jednak brak zdecydowanego lidera. Tu cztery punkty dzielą lidera od szóstej drużyny w tabeli. Na czele po zwycięstwie w derbach okręgu leszczyńskiego znalazła się Polonia 1912 Leszno. W pokonanym polu pozostawiona została Obra Kościan, która z pewnością może żałować niewykorzystanych szans. Wprawdzie gospodarze po 20 minutach prowadzili już dwoma golami, ale chwilę później goście nie wykorzystali rzutu karnego, a potem do końca spotkania kościanianie przeważali, lecz dopiero w doliczonym czasie gry zdobyli kontaktowego gola. Trzy punkty pozwoliły Polonii przeskoczyć Victorię Września, która pozostaje niepokonana, lecz w weekend zremisowała w meczu na szczycie z Polonią Kępno. Był to jeden z czterech remisów w tej kolejce, punktami dzielono się również w Słupcy, Piaskach i Ostrowie Wielkopolskim. Za pewną niespodziankę uznać można ten ostatni wynik. Ostrovia spisuje się w lidze przeciętnie, ale nie traci szans na czołowe miejsca, bo punkty tracą wszyscy. Tak samo jednak wszyscy je zdobywają, choć dwa zespoły - PKS Racot i Biały Orzeł Koźmin Wielkopolski wciąż czeka na pierwsze zwycięstwo.\n7. kolejka IV ligi północnej\nGrom Plewiska - Sparta Oborniki 1:1\nKotwica Kórnik - Iskra Szydłowo 2:2\nLubuszanin Trzcianka - Unia Swarzędz 5:0\nMieszko Gniezno - Warta Międzychód 7:0\nNielba Wągrowiec - GLKS Wysoka 2:1\nOrły Pniewy - GKS Dopiewo 2:0\nPogoń Łobżenica - Huragan Pobiedziska 0:2\nTarnovia Tarnowo Podgórne - Wełna Skoki 2:0\n7. kolejka IV ligi południowej\nKorona Piaski - Victoria Ostrzeszów 2:2\nOdolanovia Odolanów - Tur 1921 Turek 0:3\nOstrovia 1909 Ostrów Wlkp. - Kania Gostyń 1:1\nPKS Racot - LKS Gołuchów 0:4\nPogoń Nowe Skalmierzyce - Rawia Rawicz 2:0\nPolonia Kępno - Victoria Września 2:2\nPolonia 1912 Leszno - Obra Kościan 2:1\nSKP Słupca - Biały Orzeł Koźmin Wlkp. 1:1


marzec 2019 - Twój portal firmowy\nKnow how jest kluczowym, często najważniejszym czynnikiem, decydującym o sukcesie firmy. Czym tak naprawdę jest know how? Jak firma może chronić swoje know how przed konkurencją? Co to jest know how? W polskim prawie know how nie doczekało się jeszcze definicj... Czytaj dalej »


Kolejny wzrost zapasów ropy naftowej w USA wg API | Dom Maklerski Banku Ochrony Środowiska\nKolejny wzrost zapasów ropy naftowej w USA wg API\n23.12.2020, 09:52 Komentarz\nPo dwóch wyraźnie spadkowych sesjach, notowania ropy naftowej dzisiaj rano delikatnie odbijają się w górę. Na rynku ropy, podobnie jak na rynkach wielu innych aktywów, powoli widać już wchodzenie w okołoświąteczny czas obniżonej aktywności.\nWczoraj wieczorem negatywnie na ceny ropy wpłynęły dane Amerykańskiego Instytutu Paliw (American Petroleum Institute, API). Instytucja ta w swoim cotygodniowym raporcie dotyczącym zapasów paliw podała, że w minionym tygodniu zapasy ropy naftowej w USA wzrosły o 2,7 mln baryłek, przy oczekiwaniach ich spadku o ponad 3 mln baryłek. Patrząc na raporty API, jest to już szósta zwyżka zapasów ropy naftowej z rzędu.


Kilka dziwów z alphy The Tomorrow Children - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościKilka dziwów z alphy The Tomorrow Children\nMarek Kłos 29.12.2014 14:22\nKilka dziwów z alphy The Tomorrow Children\nPlayStation Japan opublikowało właśnie wideo z wczesnej wersji gry, którą testowali japońscy gracze. Materiał jest dodatkowo okraszony komentarzem jednego z twórców.\nDylan Cuthbert z Q-Games tłumaczy to co widzimy na filmie. Gramy jako klon, który został wysłany przestrzeń pustki, która jest wszystkim co zostało z Ziemi, po nieudanym rosyjskim eksperymencie z 1960 roku.\nNaszym celem jest odbudowa ludzkości poprzez zbierane matrioszek, które kolekcjonujemy na eksplorowanych wyspach i zbieramy z pokonanych potworów. Gra się w kooperacji z innymi graczami, tak by wspólnie odbudować jak najwięcej świata, cegła po cegle, z zasobów jakie uda nam się wykopać.\nJak widać na materiale, kreacja nowego świata jest dość dowolna, a wiec możemy liczyć na to, że uniwersa stworzone w The Tomorrow Children (PS4) będą naprawdę ciekawe.\nTagi: playstation 4 q-games Sony the tomorrow children wideo\nNowy zwiastun komunistycznego The Tomorrow Children\nSymulator państwa komunistycznego The Tomorrow Children jeszcze tej jesieni\nZobacz rozgrywkę z The Tomorrow Children\nThe Tomorrow Children ma nowy zwiastun. Zobaczmy dziecięcą antyutopię!


Maja Ostaszewska i Maciej Zakościelny zagrają w filmie TVN o Rybniku • Rybnik - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nfot. facebook.com/Maja Ostaszewska\nW nowym serialu TVN zagrać mają m.in. Maja Ostaszewska i Maciej Zakościelny. Za projekt odpowiada Dorota Kośmicka-Gacke, jedna z bardziej znanych producentek seriali w naszym kraju. W przeszłości odpowiadała za takie seriale jak: "Niania", "Londyńczycy", "Rodzinka.pl" czy "Druga szansa" - podają wierualnemedia.pl. W briefie przetargowym władze Rybnika określiły, że promocja miasta ma się odbywać w serialu, który będzie miał minimum 12 odcinków, będzie pokazywany najpóźniej od października br. w dni powszednie, nie wcześniej niż o godz. 20. Oczekiwały realizacji minimum 36 ujęć we wszystkich odcinkach serii, pokazujących architekturę Rybnika oraz jego charakterystyczne miejsca w ujęciach plenerowych (tzw. establishe, czyli ujęcie plenerowe przedzielające sceny lub w trakcie trwania sceny). Kolejnym z warunków było umieszczenie w serialu minimum 6 wskazań słownych - „Rybnik” w dialogach bohaterów, w pozytywnym lub neutralnym kontekście. Premierowe odcinki serialu mają być dostępne na platformie VoD. Poza tym władze Rybnika wymagają, by w serialu występowali znani i uznani aktorzy. Ich zdaniem taka obsada zapewni wysoką oglądalność produkcji i najlepszą promocję miasta. TVN Media jako jedyna firma złożyła ofertę w tym przetargu. Wyceniła ją na 369 tys. zł brutto. Zapewniła Rybnikowi 40 ujęć i 10 wskazań słownych w dialogach bohaterów.\nfilm o Rybniku Informacje lokowanie produktu Maciej Zakościelny Maja Ostaszewska promocja reklama Rybnika Rybnik serial TVN\nStrażak z Kamienia w programie „Ugotowani”\nJesteś artystą z Rybnika? Zgłoś się do folderu\n~ESIO (83.29. * .69) 31.03.2017 16:54


Zmiana odmieniana przez wszystkie przypadki\nTo miał być artykuł o tym, co będzie się działo w ZASP aż do Walnego Zebrania Delegatów, które planowane było na kwiecień tego roku. Prostym językiem mieliśmy opisać, jak wygląda cała procedura zmian rozpoczęta wejściem w życie ustawy o działalności Organizacji Zbiorowego Zarządzania, a potem zmianą Statutu. Nie udało nam się napisać tego w formie artykułu, dlatego usiedliśmy przy stole i rozpoczęliśmy rozmowę.\nPo co nam te wszystkie zmiany? Przecież było dobrze, po co wprowadzać nowe zasady? Tak brzmią najczęściej formułowane pytania przez członków ZASP. Ma pan siłę jeszcze odpowiadać na te powtarzające się pytania?\nNie mam... Nagromadzenie prac jest tak duże, że skupiam się już wyłącznie na kolejnych etapach prowadzących Stowarzyszenie do dostosowania się do obowiązujących przepisów prawa. Jednak zdaję sobie sprawę, jak ważne jest, żeby informować zainteresowanych, czyli wszystkich członków ZASP, o tym, co dzieje się obecnie w Stowarzyszeniu. Niech ten wywiad będzie też dla tych, którzy w tej chwili dostają stosy trudnych do przeczytania i zrozumienia, dokumentów. Zdarzają się też przekomiczne sytuacje, kiedy jednego dnia członek Stowarzyszenia dostaje list z informacją o zaleganiu ze składkami i o zawieszeniu w prawach członka ZASP, a następnego dnia dostaje kopertę z pełnym materiałem informacyjnym i apelem „Zgłoś się na delegata na Walny Zjazd”. Niestety zbiegnięcie się dwóch terminów spowodowało taką sytuację.\nTo, co mnie nurtuje, i prawdopodobnie również członków ZASP, to napięty grafik kolejnych zebrań. Proszę powiedzieć skąd ten pośpiech?\nTempo, w którym teraz wprowadzamy zmiany, narzucone jest przez terminy określone w Ustawie o Działalności OZZ, które my i tak napinamy. Powinniśmy planować Walny Zebranie Delegatów na początek kwietnia, a my planujemy tak, aby zdążyć do końca czerwca. Chcielibyśmy dać sobie wystarczającą ilość czasu na obrobienie tej ogromnej ilości dokumentów, które zjazd musi zatwierdzić – a są to dokumenty, które nigdy w ZASP-ie wcześniej nie funkcjonowały. Większość wewnętrznych przepisów na podstawie których ZASP funkcjonuje jako OZZ nie była zmieniana od lat, właściwie od początku, czyli od 1996 roku. Minęło ponad 20 lat i wiemy już, że te rozwiązania są nieadekwatne do tego, jak zmieniła się sytuacja w obszarze zawodowym artystów. Najłatwiej będzie, jak sobie wyobrazimy, że w roku 1996 mieliśmy 2 kanały telewizyjne, a dziś mamy ich kilkadziesiąt, jeżeli nie kilkaset. Nie wszystkie te telewizje płacą, jedne twierdzą, że nie mają takiego obowiązku, inne mówią, że nie mają pieniędzy, albo że nadają z innego kraju i nie podlegają pod polskie prawodawstwo, itp.\nJedno jest pewne, sytuacja jest zupełnie inna niż w chwili tworzenia systemu. Dlatego cały system wymaga wymyślenia go od nowa.\nŚrodowisko związane ze sceną przez ostatnie kilkadziesiąt lat przeszło dużą metamorfozę, pojawiły się nowe grupy zawodowe. Artyści, którzy nie mają za sobą szkół teatralnych, a jednak z powodzeniem wykonują zawód aktora i tym samym są częścią środowiska. Czy nowy system bie- rze pod uwagę tę grupę?\nTo jest duża zmiana środowiskowa, ale stanowisko Ministerstwa Kultury w tej kwestii jest jasne. Jesteśmy zobowiązani do objęcia nowym systemem i naliczania tantiem dla nieprofesjonalnych artystów występujących w różnego rodzaju współczesnych formach utworów audiowizualnych czy paradoku- mentach oraz dla aktorów zagranicznych, obywateli Unii Europejskiej, którzy również podlegają ochronie, na równi z aktorami polskimi.\nStary system nie brał pod uwagę konieczności naliczania tantiem dla tych grup. Na chwilę obecną stworzyliśmy „rozwiązania-protezy”, które dają szansę Działowi Repartycji, żeby ten, mógł te wyliczenia zrobić. Jednak efek- tywność tych rozwiązań jest niska i wymaga dużych nakładów pracy.\nW regulaminach, które będziemy na Walnym Zebraniu Delegatów zatwierdzać, mają znaleźć się rozwiązania, których celem jest rozwiązać ten problem na lata.\nKolejny przykład: do tej pory, osoba, która powierzała ZASP prawo do zbiorowego zarządzania swoimi tantiemami podpisywała jednostronicowy dokument – Oświadczenie o powierzeniu praw. W tej chwili, przygotowane przez nas umowy o powierzenie praw, mają około 10 stron plus 7 załączników. Jest to już mała książeczka. To pokazuje, jak zmieniły się przepisy i jak, chcąc nadążyć za zmieniającym się światem, musimy tworzyć szereg dodatkowych dokumentów.\nRozumiem, że większość tej administracyjnej pracy związanej z rozliczeniami tantiem i dostępem uprawnionego do informacji, system będzie wykonywał automatycznie?\nTak. Dla osób uprawnionych do pobierania tantiem, tworzymy cały system informacji elektronicznej. To jest kolejny obszar, w którym wcześniej ZASP praktycznie nie istniał. Wszystko po to, by każdy uprawniony, nie tylko członek Stowarzyszenia, miał dostęp do pełnej informacji: ile otrzymuje pieniędzy, z jakiego tytułu, za jakie utwory, na jakim polu eksploatacji i ile wyniosły koszty zarządzania jego prawami, czyli jakich potrąceń dokonuje ZASP.\nIlość prac jest kolosalna. Wyobrażam sobie, że całe zaplecze księgowe ZASP musi też dostosować się do nowego systemu.\nTo prawda. Żeby wywiązać się z obowiązku wprowadzenia nowych procedur narzuconych przez Ustawę o OZZ, musimy również zmienić cały system księgowy. Księgowość musi stać się miejscem, w którym zbierane są wszystkie dane umożliwiające przygotowanie odpowiednich informacji do przekazania wszystkim uprawnionym, których jest kilkadziesiąt tysięcy. Potrzebne są takie narzędzia księgowe, które pozwolą na zautomatyzowanie tej pracy i automatyczne generowanie raportów. Nie można tej pracy wykonywać ręcznie.\nPonadto OZZ-ty mają obowiązek zamiesz- czania na swoich stronach internetowych dużej ilości informacji dotyczących swojej działalności. Tak, by każdy zainteresowany, nie tylko uprawnieni, ale też użytkownicy czyli płatnicy tantiem, mieli pełną informację na temat tego, jak funkcjonuje OZZ, jak zbudowany jest budżet organizacji, z jakich tytułów potrąca uprawnionym część ich tantiem i jak je rozlicza.\nCała ta zmiana jest szalenie trudna, bardzo kosztowna i pracochłonna. A my mamy na nią bardzo mało czasu.\nPoza zatwierdzeniem dokumentów, które pozwolą poprawnie funkcjonować Stowarzyszeniu na podstawie nowych przepisów Ustawy, Walne Zebranie Delegatów oznacza również zmianę władz Stowarzyszenia i rozliczenie poprzedniej kadencji.\nWybory nowych władz Stowarzyszenia są dla członków najbardziej ekscytujące. Podczas gdy dla mnie najważniejszą częścią jest zalegalizowanie zmian systemowych, bez których – bez względu na to, kto będzie tworzył nowy zespół zarządzający – ZASP nie będzie funkcjonował.\nDelegaci na Walne Zebranie będą obradować przez dwa dni. Pierwszy dzień jest częścią sprawozdawczo-wyborczą, w której obecne władze statutowe składają delegatom sprawozdanie ze swojej działalności w trakcie kadencji, czyli co udało się zrobić, czego nie udało się zrobić i dlaczego. Dodatkowo, od tego roku, delegaci mają obowiązek podjąć uchwałę o zatwierdzeniu sprawozdania finan- sowego oraz wyborze biegłego rewidenta do przeprowadzenia badania sprawozdania za rok następny.\nPo części sprawozdawczej delegaci oceniają sprawozdania władz statutowych w celu udzielenia absolutorium członkom ustępujących władz. To jest ważne, ponieważ osoby, które nie uzyskają absolutorium tracą prawo do kandydowania do władz w następnej kadencji.\nPo zamknięciu części sprawozdawczej przejdziemy do wyboru nowych władz Stowarzyszenia, opierając się już na nowych przepisach. Co to znaczy? Do tej pory kandydaci do władz Stowarzyszenia zgłaszali swoją kandydaturę dopiero na WZD. Teraz to musi się zmienić. Przepisy nowej Ustawy o działalności OZZ narzucają na kandydatów obowiązek złożenia oświadczeń, określających ich powiązanie z organizacjami zbiorowego zarządzania w zakresie otrzymywanych dochodów z tych organizacji oraz powiązania mogące nosić miano konfliktu interesów.\nMożna sobie wyobrazić, że ktoś działa we władzach innej ozz, a chciałaby kandydować również do władz ZASP-u. Pytanie czyje interesy będzie reprezentować w sytuacji konfliktowej, która zahacza o oba obszary jego działalności?\nBiorąc pod uwagę, że te oświadczenia, muszą być dostępne dla delegatów przed WZD, trudno sobie wyobrazić, żeby zgłaszanie kandydatów do władz nastąpiło w trakcie obrad Walnego Zebrania. Myślę, że Zarząd Główny ZASP będzie musiał określić tryb składania tych oświadczeń, czyli sposób w jaki one mają być składane i gdzie. Ustawa niestety nie reguluje tych zasad.\nWystępuje jeszcze dodatkowa trudność, ponieważ z punktu widzenia ochrony danych osobowych, oświadczenia te nie mogą być dostępne publicznie. Prawdopodobnie więc oświadczenia kandydatów nie będą dołączone do materiałów zjazdowych, a jedynie dostępne w tzw. „poufnej kancelarii”, w której delegaci, będą mogli zapoznać się z treścią oświadczeń kandydatów do władz, przed rozpoczęciem WZD.\nChcielibyśmy, aby lista kandydatów do władz została zamknięta na 7 dni przed planowanym terminem WZD, po to, by delegaci mieli czas i możliwość zapoznać się ze wszystkimi materiałami.\nW następnych latach członkowie władz Sto- warzyszenia będą mieli obowiązek składać takie oświadczenia raz do roku. Również osoba zarządzająca OZZ, w naszym przypadku ja – będzie musiała dołączyć do dokumentów na Walne Zebranie swoje oświadczenie. W kolejnych latach, członkowie władz i osoba zarządzająca Stowarzyszeniem będzie składać oświadczenie bezpośrednio przed Walnym Zebraniem do materiałów dla delegatów.\nJaka jest kolejność wyborów na Walnym Zebraniu Delegatów?\nPierwsze głosowanie będzie dotyczyć nowego prezesa ZASP. Kandydaci na stanowisko prezesa ZASP biorą udział w oddzielnym głosowaniu. Głosowanie jest tajne. Aktualnie planujemy jak skonfigurować obsługę głosowań. W trybie tradycyjnym – niestety bardzo pracochłonnym i czasochłonnym – każdy z delegatów zaznacza swój wybór na karcie do głosowania z listą kandydatów na prezesa i następnie wrzuca do urny wyborczej. Być może uda nam się znaleźć nowoczesne centrum konferencyjne z możliwością głosowania elektronicznego, wtedy wyniki będą widoczne w czasie rzeczywistym. To na pewno usprawniłoby i przyspieszyło tę część WZD.\nPo wyborze prezesa następują kolejne bloki głosowań związane z kolejnymi ciałami sta- tutowymi. Wybieramy dziewięciu członków Zarządu. Chcąc zachować obecność członków ZASP, którzy nie pobierają repartycji, we władzach ZASP – został ustalony parytet. Co najmniej trzech członków Zarządu będą stanowiły osoby nie pobierające tantiem. To gwarantuje sytuację, w której te środowiska, które w ZASP-ie historycznie funkcjonują, czyli sekcje nierepartycyjne będą miały swoją reprezentację w Zarządzie.\nPrzyjęliśmy też założenie, że prezes ZASP jest wybierany spośród wszystkich członków Stowarzyszenia, bez względu na jego charakter repartycyjny. W praktyce zatem we władzach ZASP może się znaleźć maksymalnie do czterech członków nierepartycyjnych i do sześciu członków repartycyjnych.\nW tej chwili zaledwie dwóch członków zarządu nie ma statusu repartycyjnego.\nJakie dodatkowe ciała statutowe muszą zostać wybrane na WZD?\nKolejny etap wyborów dotyczy Głównej Komisji Rewizyjnej. To jest trudna praca, trzeba mieć chęć wertowania papierów i charakter, pozwalający zadawać trudne pytania i weryfikować pracę Stowarzyszenia. Komisja ta gwarantuje prawidłowość przebiegu wszystkich procesów finansowych i statutowych w stowarzyszeniu oraz zapobiega sytuacjom mogącym działać wbrew interesom środo- wiska. To bardzo ważna funkcja, do której trudno jest znaleźć osoby, które potrafią i chcą te obowiązki wykonywać.\nJako, że są to również władze naczelne ZASP, od kandydatów do Głównej Komisji Rewizyjnej również wymaga się wcześniejszych oświadczeń.\nOstatnim ciałem wybieranych władz naczelnych jest Sąd Koleżeński. I tutaj nastąpiła znacząca zmiana w relacji do lat poprzednich. Zrezygnowano z tworzenia Oddziałowych Sądów Koleżeńskich. Tę zmianę wprowadzono ze względu na tzw. praktykę dnia codziennego. Okazało się, że stworzenie struktur Oddziałowych Sądów Koleżeńskich, było praktycznie niemożliwe i w większości Oddziałów istniały one tylko na papierze... w rezultacie sprawy trafiały do Głównego Sądu Koleżeńskiego. Dlatego przyjęliśmy rozwiązanie, w którym WZD wyłania skład Sądu Koleżeńskiego, który od razu na najwyższym poziomie rozpatruje zgłaszane sprawy. Zachowana jest jednak dwuinstancyjna struktura tego Sądu. Mamy nadzieję, że takie rozwiązanie będzie bardziej adekwatne i skróci czas rozpatrywania spraw.\nWybierając Sąd Koleżeński zamykamy 1 dzień WZD?\nMyślę, że tak. Drugi dzień poświęcony jest przyjęciu uchwał zatwierdzających dokumenty ustalające zasady funkcjonowania ZA- SP-u w trakcie przyszłej kadencji. Będzie to Regulamin Zarządu Głównego, Głównej Komisji Rewizyjnej, Sądu Koleżeńskiego i cała grupa regulaminów związanych z działalnością Organizacji Zbiorowego Zarządzania. Najważniejszy z nich dotyczy zasad repartycji i określa w jaki sposób ZASP dzieli pieniądze na rzecz uprawnionych do odbioru tantiem. Do tego dochodzą inne regulaminy np. Regulamin Zarządzania Ryzykiem.\nCzy delegaci będą mogli wcześniej zapoznać się z treścią tych regulaminów?\nOczywiście. Delegaci otrzymują materiały zjazdowe przynajmniej na 21 dni przed planowanym terminem WZD. Trzeba tu wspomnieć, że zgodnie z przepisami ustawy o działalności OZZ, część regulaminów, które będą zatwierdzane przez WZD, będą mogły być zatwierdzane tylko przez delegatów o statusie repartycyjnym. Część delegatów na WZD, czyli członkowie sekcji nierepartycyjnych, nie będą uczestniczyli w głosowaniu przy uchwalaniu tego typu dokumentów.\nCo to są za dokumenty?\nRegulaminy te dotyczą obszaru repartycyjnego. Regulamin repartycji, określający zasady podziału tantiem pomiędzy uprawnionych oraz zasady potrąceń dokonywanych przez ZASP od tantiem.\nRegulamin określający zasady dokonywania potrąceń na działalność o charakterze socjalnym, kulturalnym lub edukacyjnym. Regulamin określający zasady prowadzenia przez ZASP działalności o charakterze socjalnym, kulturalnym lub edukacyjnym, finansowanej ze środków pochodzących z tantiem. Regulamin inwestycyjny określający zasady zarządzania środkami otrzymanymi od Użytkowników do czasu ich wypłaty uprawnionym.\nZatrzymajmy się nad regulaminami dotyczącymi potrąceń na działalność socjalną, kulturalną i edukacyjną. Dlaczego te potrącenia są ważne? I na co są przeznaczane?\nRegulaminy te zadecydują o tym, w jaki sposób i w jakim zakresie będzie prowadzona działalność misyjna ZASP w przyszłości, czyli działania w zakresie szeroko rozumianej kultury. Rozumiem przez to również działalność socjalną na rzecz artystów, egzaminy eksternistyczne, pomoc dla Skolimowa, pomoc zdrowotną i socjalną dla członków ZASP.\nMożna też sobie wyobrazić działalność związaną z przyznawaniem stypendiów, warsztaty edukacyjne czy inne szkolenia zawodowe związane z rozwojem kariery artystycznej.\nTrzeba mieć świadomość, że regulamin określający zasady dokonywania potrąceń w sposób jednoznaczny będzie określał jaka będzie wysokość środków, przekazywanych na te cele. I ta decyzja zależy od delegatów. Określony zostanie w ten sposób budżet, jakim będziemy dysponować w kolejnych latach na prowadzenie wspomnianej wyżej działalności misyjnej ZASP.\nWielkość tych odpisów może być co roku inna. Jeżeli się okaże, że tych pieniędzy było za dużo lub za mało, będzie można w kolejnym roku uchwalić inną wysokość tych odpisów.\nInformacja o wielkości tych odpisów, będzie przekazywana nie tylko delegatom na WZD, ale też wszystkim uprawnionym, w momencie, kiedy będą otrzymywali informację nt. naliczeń za dany rok.\nWróćmy na chwilę do systemu informatycznego. Jak szczegółowe dane będą dostępne w systemie dla uprawnionych?\nNa koncie uprawnionego będą dostępne szczegółowe dane dotyczące pól eksploatacji, z których jego tantiemy zostały naliczone (ilość wyświetleń, repertuar) oraz koszty inkasa i repartycji (koszty związane z obsługą uprawnionego w systemie).\nNa końcu pojawi się również informacja na temat odpisów od tantiem dokonywanych przez ZASP, dokładnie ile i na jakie obszary zostały przeznaczone te środki (kulturalne, socjalne czy edukacyjne). Czyli każdy z członków repartycyjnych ZASP oraz każda osoba uprawniona do otrzymywania tantiem, bę- dzie miała szczegółową informację o jaką kwotę jego wynagrodzenie zostało pomniejszone i z jakiego tytułu.\nJeśli dobrze rozumiem, działalność ZASP będzie finansowana zarówno z tantiem członków ZASP jak i wszystkich innych uprawnionych do otrzymywania tantiem?\nDokładnie tak. Oczywiście uprawnieni, nie będący członkami ZASP, mogą zapytać, dlaczego z ich pieniędzy finansowana jest działalność Stowarzyszenia, do którego nie należą. Z jakiego tytułu mają opłacać wsparcie dla niezrzeszonych artystów?\nZASP mierzy się z problemem, którego nie mają żadne inne organizacje OZZ, może poza Stowarzyszeniem Filmowców Polskich. Jak połączyć działalność misyjną z działalnością zbiorowego zarządu. Inne organizacje np. ZAiKS czy STOART od początku funkcjonują jako OZZ i są skoncentrowane na podstawowym celu działalności.\nZASP to wyjątkowe miejsce. Od początku funkcjonował jako stowarzyszenie twórcze, w którym powstała organizacja zbiorowego zarządzania. Historycznie, 100 lat funkcjonowania ZASP zobowiązuje nas do tego, żeby kontynuować tradycję stowarzyszenia twórczego, miejsca, które łączy całe środowisko. A nie tylko wypłaca tantiemy. Dlatego teraz największym wyzwaniem dla nas jest zachowanie tego charakteru przy jednoczesnych działaniach w obszarze zbiorowego zarządu. To jest bardzo trudne. Chcemy traktować to jako wyzwanie i zachować tę tradycję w nowych strukturach. Powiedziałbym, że jest to nawet trudniejsze niż zmiana systemu funkcjonowania OZZ. Jak reprezentować interesy całego środowiska, nie tylko aktorów filmowych... Musimy pamiętać, że mamy dużą grupę artystów scen mniejszych, niszowych, lokalnych.\nTrzeba pamiętać, że decyzja podjęta przez delegatów na WZD jest obowiązująca tylko przez okres jednego roku, czyli do kolejnego WZD.\nNiezadowolony z decyzji delegatów artysta, uprawniony, zawsze ma możliwość wstąpienia w poczet członków ZASP i jako członek Stowarzyszenia może zgłosić swoją kandydaturę na delegata, a następnie, jako delegat, głosować za innym rozwiązaniem. Jeżeli grupa niechętna do finansowania tego typu działalności, stanie się wśród delegatów na tyle duża, żeby zmienić tę formę działania ZASP, będą oni mogli przegłosować zmiany w tym zakresie.\nJestem jednak przekonany, że jeżeli ZASP będzie tę działalność prowadził odpowiedzialnie, ciekawie i dobrze ją komunikował na zewnątrz, taka zmiana nie nastąpi.\nTrochę uciekliśmy od tematu od którego zaczęliśmy. Wróćmy zatem jeszcze na chwilę do Walnego Zebrania. Czy delegaci wybierani będą na całą 4-letnią kadencję Zarządu, czy tylko na jeden WZD? I co w przypadku, jeśli nie będą mogli wziąć udziału w WZD? Oraz jak dużo delegatów jest potrzebnych by WZD się odbył?\nTutaj też nastąpiła zmiana w stosunku do lat ubiegłych.\nWedług nowych zasad WZD odbywa się raz w roku, jeśli delegat nie może być obecny na WZD może wyznaczyć swojego zastępcę, swojego pełnomocnika, który będzie reprezentował go na WZD. Pełnomocnictwo będzie dotyczyło tylko jednego WZD. Ale nie traci on statusu delegata w czasie trwania kadencji, na rzecz swojego jednorazowego zastępcy.\nZgodnie z prawem musimy mieć minimum 200 delegatów na najbliższe Walne Zebranie Delegatów. Liczba ta jest zapisana w Ustawie.\nJeśli nie uda nam się wybrać 200 delegatów, będziemy musieli organizować wybory uzupełniające, do skutku, aż uzbieramy wymaganą liczbę delegatów. WZD bez wymaganej liczby delegatów będzie nieważny i wszelkie decyzje jakie podejmie będą nieważne. Nie ma więc sensu organizować takiego WZD, zwłaszcza, że organizacja takiego spotkania pociąga za sobą koszty, a nie daje żadnego pożytku.\nWażne jest, żeby osoby reprezentujące sekcje, zwłaszcza te nowo powstałe, repartycyjne, gdzie ludzie się nie znają, nie dystansowali się do tych wyborów i śmielej zgłaszali swoje kandydatury. To jest bardzo ważne, żeby osoby, które nawet niespecjalnie widzą możliwość, żeby aktywnie uczestniczyć jako delegat przez cały okres kadencji, zgłaszały swoje kandydatury. WZD może się odbyć przy braku frekwencji delegatów, ale liczba wybranych na WZD nie może być mniejsza niż 200 osób.\nW tym roku po raz pierwszy uruchomiono możliwość głosowania on-line.\nUczymy się funkcjonować w nowej rzeczywistości, napotykamy oczywiście również na kłopoty. Przed pierwszym uruchomieniem systemu była awaria energetyczna na Mokotowskiej i nasze serwery padły w sekundę. Ale naszym informatykom i to w okresie noworocznym, udało się w stosunkowo krótkim czasie uruchomić je ponownie.\nMamy dużo głosów przekazywanych listownie oraz mailowo. Mamy też tryb głosowania przez POA (Portal Obsługi Artystów), ale on jest chyba najmniej intuicyjny i niewiele osób oddaje swój głos za pomocą tego systemu. Biorąc pod uwagę wymagania formalne dotyczące głosowania elektronicznego, zachowania jego bezpieczeństwa, zastrzeżenia zgłoszone przez Inspektora Ochrony Danych Osobowych co do możliwości zamieszczania informacji na stronie, które są powszechnie dostępne, spowodowały, że ten system był wyzwaniem.\nCzy z informacją o wyborach docieracie do wszystkich członków ZASP?\nStaramy się, niestety ilość naszych wiadomości lub listów na temat głosowania, które nie docierają do adresatów jest bardzo duża. Wynika to głównie z tego, że członkowie Stowarzyszenia nie aktualizują swoich danych w bazie członkowskiej. Nawet 30% wysyłanych listów to zwroty. Koszty wysłania jednego listu to kilka złotych, jeżeli wysyłamy ponad 1000 listów to jest kilkanaście tysięcy złotych. Dodatkowo koperta ze znaczkiem zwrotnym i mamy kolejne tysiące złotych. To daje do myślenia.\nKoszty te są niestety finansowane przez wszystkich uprawnionych, to są koszty, które obciążają wypłaty z tantiem. Zdajemy sobie jednak sprawę, że w okresie przejściowym jest to nieuniknione. Apelujemy oczywiście o zaktualizowanie swoich danych osobowych w naszych bazach. To po prostu zmniejszy znacząco koszty administracyjne działań, o których tu rozmawiamy. A przede wszystkim ułatwi nam komunikację.\nWielu członków ZASP, denerwuje się, że koszty tych zmian są ogromne. To normalne, że człowiek ma ograniczone zaufanie, gdy ktoś zarządza jego finansami. Ilość zmian, tempo i koszty może trochę przyćmiewają obraz, który kryje się na ich końcu, ale wszystko to dzieje się przede wszystkim w interesie członków ZASP i innych uprawnionych.\nTo jest ostatni moment na dokonanie tego przeobrażenia. Inaczej mielibyśmy za chwilę procesy sądowe zarówno ze strony użytkowników jak i uprawnionych, co w końcowym efekcie może się skończyć dla ZASP utratą zezwolenia na zbiorowe zarządzanie.\nFakt, że działalność misyjna ZASP będzie finansowana głównie z potrąceń z tantiem wszystkich uprawnionych może powodować w następnych latach napięcia, które będą prowadzić do zmiany sytuacji. W którą stronę ta sytuacja będzie się zmieniała? Zobaczymy.\nMam ogromną nadzieję, że artyści zainteresowani kierunkiem w jakim zmierza ZASP dołączą do Stowarzyszenia i będą chcieli mieć wpływ na jego działalność. Będą mogli decydować czy Stowarzyszenie wciąż ma zachować charakter Stowarzyszenia twórczego czy podążać raczej w kierunku zwykłej organizacji zbiorowego zarządzania, która dysponuje jakimś funduszem na działalność twórczą. To właśnie do nich należy ta decyzja.\nNajprawdopodobniej za kilka lat czekają nas kolejne zmiany dotyczące prawa autorskiego. Bardzo ważne jest, żeby środowisko artystów brało aktywny udział w kreowaniu tych zmian i zgłaszało swoje propozycje, bo to jest w ich interesie. Zobaczymy jak to się potoczy.\nZmiany nie są łatwe. Są wpisane w mijający czas. Blokowanie zmian doprowadziło do pewnego skostnienia ZASP, które możemy obserwować od jakiegoś czasu. Musimy iść do przodu, pamiętając o 100 letniej tradycji, o tym, że pomimo chwilowych przestojów potrafiliśmy się zmieniać, kiedy wymagały tego zewnętrzne okoliczności.\nDzisiaj zmieniamy się po prostu po raz kolejny. Rozpoczynamy kolejne 100 lat ZASP.\nRozmawiała Izabela Kuzyszyn\n* Wywiad miał miejsce w styczniu 2020 roku, zanim jeszcze świat wokół nas, zmienił się nie do poznania. Został opublikowany w Scenach Polskich No 4/5.


Frank Meza popełnił samobójstwo. Oszukiwał w maratonie Los Angeles\nDodano: 9 lipca 2019, 14:40 1\nFrank Meza był aktywnym sportowo lekarzem na emeryturze. Zrobiło się o nim głośno, kiedy w 24 marca z czasem 2 godziny 53 minuty i 10 sekund pobił aż o minutę rekord w swojej grupie wiekowej w maratonie Los Angeles. Jego wynik szybko został jednak skreślony przez organizatorów biegu. Na nagraniach z wydarzenia dostrzeżono bowiem, że zawodnik opuszczał trasę maratonu i powracał na nią w różnych miejscach. W ubiegłym tygodniu natrafiono na jego ciało, a jedną z pierwszych spekulacji dotyczących przyczyny śmierci, było właśnie samobójstwo.\nW samobójczą śmierć męża nie wierzyła jego żona. Pozostali członkowie rodziny przyznawali jednak, że ogromny stres po dyskwalifikacji i medialnej burzy mógł pchnąć 70-latka do tak desperackiego kroku. – Stał się celem, był obrażany, a my staraliśmy się bronić go jak potrafiliśmy – mówiła w rozmowie z CNN córka Franka Mezy. – Był zdruzgotany – dodawała.\nwiadomości życie sport świat frank meza maraton los angeles samobójstwo oszustwo 70 lat przyczyna śmierci śmierć\noprawca ! 9 lipca 2019, 15:55\nTe ! ..........PiS dy ! .............mówi wam coś słowo ,, honor ''


Projekt oczyszczalni ścieków w Żywcu pozwoli usprawnić przetwarzanie osadów ściekowych i oczyszczanie ścieków-Projekty - Polityka regionalna - Komisja Europejska\nProjekt oczyszczalni ścieków w Żywcu pozwoli usprawnić przetwarzanie osadów ściekowych i oczyszczanie ścieków\nZmodernizowana infrastruktura kanalizacyjna w połączeniu z nowym zakładem średniotemperaturowej utylizacji osadów ściekowych zwiększa wydajność energetyczną.\nBudowa nowej sieci kanalizacji o długości 1186,1 km oraz modernizacja istniejącej infrastruktury znacznie usprawni oczyszczanie ścieków i utylizację osadów ściekowych w Żywcu i jego okolicach.\nSystem kanalizacji grawitacyjnej i ciśnieniowej zawiera odgałęzienia prowadzące do granicy nieruchomości lub do pierwszej studzienki kanalizacyjnej na jej terenie. Dokonano wymiany 20 km rur systemu odwadniania i 8,6 km wodociągów z wykorzystaniem technologii CIPP (cured-in-place pipe), co oznacza, że nie trzeba było odkopywać istniejących rurociągów. Powinno to pomóc w ograniczeniu poważnych strat wody w sieci. Nowa pierścieniowa sieć wodociągowa o długości 197,1 km zawiera przyłącza sięgające do granic nieruchomości. Modernizacja pozwoliła podnieść poziom obsługi 11,5 tys. mieszkańców korzystających z dostaw wody i 80 tys. użytkowników sieci kanalizacyjnej, a także zmniejszyć straty wody.\nDzięki rozwiązaniom niskoemisyjnym i energooszczędnym zagwarantowano wydajność energetyczną. Rozważa się także korzystanie z odnawialnych źródeł energii i kompensowanie emisji. Aby osiągnąć ten cel, cały sprzęt musi cechować najwyższa dostępna klasa wydajności energetycznej. Zastosowano minimalną możliwą liczbę pomp, w miarę możliwości wykorzystując do transportu ścieków zjawisko grawitacji.\nŁączna wartość inwestycji w ramach projektu „Oczyszczalnia ścieków w Żywcu — faza II” wynosi 278 089 197 EUR, z czego 181 500 641 EUR pochodzi z unijnego Funduszu Spójności. Projekt jest realizowany w ramach osi priorytetowej „Gospodarka wodno-ściekowa” programu operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” w okresie programowania 2007–2013.