Autor: Adam "TRenciak" Dauksza\nWilgotne, ciepłe samozadowolenie.\nSiedzą wpatrzone w widnokrąg, w rozlany cynober.\nZapach świerków tak czule gładzi zielenią.\nSmak słońca, dotyk słów, które myśli rozprzestrzenią.\nPiaskowy człowiek nie istniałby, bez milionów ziarenek.\nA każde z nich, tak malutkie, tak okrągłe, takie bez wyrazu.\nChłód odrzucenia, ciepło słów wdzięcznych piosenek,\nw półśnie istnienie, reszta to marzenia.\n[ Koformin ]\nCoraz bliższy rzeczywistości\nastała cisza. Nagły przeskok. Zimna, szara rzeczywistość. W pomieszczeniu panował półmrok. Trent rozejrzał się energicznie, niepewnym wzrokiem. Leżał podparty na rękach, na łóżku w swojej sypialni. Serce dudniło przeraźliwie. Jedwabna pościel, nasiąknięta potem przyklejała mu się do skóry. Poczuł nieskrępowana ulgę. Wszystko wydało mu się takie przyjazne i bezpieczne. To tylko sen, pomyślał.\nMiewał koszmary, jak każdy człowiek. To jednak była swego rodzaju wizja.\nPrzypominała raczej halucynacje, niż przerażający sen. Co to miało oznaczać, dlaczego coś takiego przeżył?. Nie wiedział. Tego typu zjawiska odczuwali ludzie po kilku działkach, a on przecież ostatni raz odleciał przeszło rok temu.\nPowolnymi ruchami, podpierając się dłońmi, zsunął się z materaca.\n- Polecenie - rzucił zdecydowanym głosem, po czym dodał - Podnieś temperaturę do dwudziestu dwóch stopni i zapal światło.\nW pokoju momentalnie zrobiło się jasno, a nagłe ocieplenie wywołało gęsia skórkę na jego nogach. Zegarek na ręku wskazywał 21:30.\nGłód skręcał go w żołądku. Ciało odmawiało mu posłuszeństwa. Nie pamiętał, co działo się zanim zasnął. Jak się tu znalazł? Dlaczego spał w dzień?.\nWstał z łóżka i ruszył w kierunku kuchni, kołysząc się bezwładnie. To nie było zmęczenie, lecz pewnego rodzaju zanik siły.\nTego typu skutki uboczne odczuwał po pląsie. Coraz mocniej wierzył w to, że przyćpał. Ale nie wiedział, dlaczego i co go mogło do tego skusić.\nRozległ się dźwięk. To SI, informująca go, że ktoś dzwoni.\n- Polecenie. Połącz.\nNa ściennym ekranie ukazała się znajoma twarz. Wyraziste rysy, gruba trochę pomarszczona skóra. Wyglądała jak by jej właściciel miał ze czterdzieści lat. Włosy ciemny blond, obcięte na krótkiego jeża, odmładzały go jednak nieznacznie.\n- Siema Willy - powiedział od razu przyjaznym, lecz dudniącym głosem.\n- O! to ty Grim - odparł zaspany.\n- Gdzie żeś ty się wczoraj podziewał? - zapytał Grim.\n- Wiesz co. Dziwna sprawa - odparł zdezorientowany Trent.\nWidok przyjaciela poprawił mu samopoczucie. Spodziewał się, że zaraz zaproponuje jakiś wypad lub dobry sposób na spędzenie czasu. Nie spodziewał się tego, co zaraz usłyszy.\n- Jest robota, podobno wysoko. Mamy się spotkać z jakąś panną, w Jaskini. Ona nam wszystko wytłumaczy - rzucił obojętnie Grim.\nUśmiech, który objawił się na twarzy Trenta, manifestował radość, jaka ogarnęła jego umysł.\nCo prawda miał pieniądze i w pewnym sensie stały zarobek. Wszystko dzięki przyjaźni, jaka łączyła niegdyś jego i prezesa warszawskiego oddziału Millitechu. Lecz to nie było to, czego od życia oczekiwał. Nie czuł się wolny. Praca polegała na wykonywaniu brudnej roboty dla korporacji. Wszystko, co robił nie miało dla niego sensu. Nie wiedział, dlaczego to robi i jakie to będzie miało konsekwencje. Dostawał zlecenie, wykonywał je, po czym otrzymywał zapłatę. Nie interesowało go, czy jest to legalne i właściwe postępowanie. Czyniło to z niego niewolnika własnej osobowości. Miał gdzieś to, że był nietykalny.\nWrodzona ciekawość i zapał, popychały go do zmiany. Chciał zrobić coś na własną rękę. To była prawdziwa okazja, żeby się pokazać. Wybić się ponad ulice. Zaistnieć w świecie biznesu. Mógłby udowodnić, że nie jest już maminsynkiem i potrafi przeżyć bez pomocy korporacji. Wiedział, że w krytycznych momentach Brightman mu pomoże. Sumienie zakazywało mu jednak uzależniać się jeszcze bardziej od zasobów.\nW rzeczywistości były to jedynie marzenia. Takie jak w dzieciństwie. To ma też swoje złe strony.\nNieustanna walka o pozycje. Na każdym rogu podstępna hiena czyhająca tylko na okazje, zagarnąć coś dla siebie.\n- Spotkamy się na miejscu - nakazał, po czym zapytał - a tak właściwie to, kiedy ona będzie?\n- Dziś w barze, o dwudziestej trzeciej - odparł Grim.\nEkran błysnął, po czym stał się czarny.\nTrent poczuł, że jego ciało odżyło. Było to uczucie podobne do jazdy po syntokoce. Radość, samozadowolenie.\nTak naprawdę to tylko tego człowiek potrzebuje. Po prawie roku ciągłego biegania w kółko za jakimś ważniakiem w korporacji i pilnowaniu, aby mu się czasem krzywda nie stała. Nadszedł czas by zrobić wreszcie coś ciekawego, za co warto byłoby ryzykować.\nrzwi windy rozsunęły się z sykiem.\nPrzestronny, kilku poziomowy parking. Po lewej, nieopodal klatki schodowej niebieska Toyota Avante.\nBłyszczący lakier, którym pokryty był samochód, lśnił w promieniach podłużnych jarzeniówek.\nTrent ruszył w kierunku wozu. Gdy był już obok wypowiedział.\n- Otwórz te cholerne drzwi.\nSzerokie skrzydło odchyliło się na zewnątrz, otwierając drogę do środka. Chwilę później siedział już w fotelu kierowcy. Wygodne, szerokie siedzenie niebywale zwiększało komfort jazdy.\nDotknął kciukiem czytnika poniżej deski rozdzielczej. Silnik warknął przyjemnym dla ucha głosem. Dudniący dźwięk przypominał nieco wycie silnika odrzutowego.\nAuto ruszyło w kierunku wyjazdu.\nPo chwili uwagę jego zwróciła tajemniczo wyglądająca postać, nieudolnie kryjąca się za jednym z samochodów.\nCiemne ubranie, częściowo zakryta twarz.\nNie mam czasu na takie pierdoły, pomyślał.\n- Połącz mnie z ochroną budynku - wydał polecenie do zestawu samochodowego.\nKilka przerywanych dźwięków, po czym odezwał się znajomy głos.\n- Mówi Trent, na dole, na parkingu kręci się podejrzany typ, ja już nie mam czasu niech może lepiej ktoś to sprawdzi - zaproponował stróżowi.\nW odpowiedzi usłyszał jedynie grzeczne potwierdzenie, po czym rozmowa urwał się.\nNa ulicy panował straszny tłok. Nieprzerwane fale samochodów płynęły ulicami. Chodniki przepełnione były spieszącymi się gdzieś ludźmi.\nCentrum miasta naszpikowane było dziesiątkami wież, które pod względem geometrii architektury daleko wyprzedzały konstrukcje dwudziestowieczne.\nOszklone tarasy łączące poszczególne wieżowce, wyglądały jak nieustannie pompujące krew tętnice, a same budynki przypominały organy wewnętrzne jakiejś istoty. Miasto żyło, w przenośni i dosłownie. Gdy człowiek do tego przywyknął, przestawał już to zauważać. Fascynacja szybko zanikała. Za dużo było zajęć, człowiek nie miał czasu na nic. Wciąż praca, interesy, zero relaksu.\nDroga, jaką miał do przebycia, normalnie zajęłaby mu 10 minut, przez ten tłok, czas ten mógłby się wydłużyć kilkukrotnie. Nic jednak nie mógł na to poradzić.\nGdy wyjechał ze strefy korporacyjnej, jego oczom ukazała się dzielnica, z której Warszawa mogłaby być dumna. Oficjalnie nazywana komercjalną, ale na ulicy ochrzczona jako "Mrowie", zajmowała połowę powierzchni całego miasta. Wyglądem przypominała wielkie spłaszczone mrowisko. Wiszące pasaże sięgały nawet poziomu dziesiątego piętra. Łączyła je sieć chodników i tarasów. Znajdowały się tam tysiące przeróżnych sklepików oraz setki barów i hoteli, wiszących nad ziemią na wystających balkonach i podestach. Wszędzie mnóstwo neonów, które rozświetlały wszystko dookoła.\nKonstrukcja opierała się na solidnych budynkach, które znacznie wystawały ponad poziom tej jakże dziwacznej struktury. Miejscami tworzyły się pewnego rodzaju zadaszenia, najczęściej były to lądowiska i inne budynki.\nCałość łączyła się w jeden wielki labirynt, w którym nawet obeznani czasem mogli się zgubić.\nUlice biegły u stóp budynków oraz pod nimi. Tworzyły regularną sieć, umożliwiając dojazd do każdego sektora miasta. W Gąszcz zabudowań prowadziły mniejsze, nie zawsze przejezdne dla samochodów, alejki. Mimo mnogości ciemnych uliczek i zaułków, dzielnica ta uważana była za w stosunkowo bezpieczną. Działo się tak za sprawą miejskiej policji i najróżniejszych agencji ochrony, które nieustannie patrolowały wszystkie sektory. Co chwila można było spotkać zarówno krawężnika, jak i ciężko uzbrojonego robota porządkowego.\nTylko pozornie była to dzielnica biedna. W rzeczywistości, jedynie dziesięć sektorów, z całych sześćdziesięciu, urządzonych było przez ubogą ludność. Reszta przepełniona była najróżniejszymi sklepami i restauracjami, których właściciele nie narzekali na ubóstwo.\nNieustannie sprzątane i ochraniane sektory najbogatsze, w których znajdowały się banki i drogie butiki, były znacznie bardziej reprezentatywne i interesujące niż sama strefa korporacyjna.\nZe względów bezpieczeństwa, każdy sektor musiał być zaopatrzony w przynajmniej jedno, obszerne lądowisko dla transporterów policyjnych. Miało to ułatwić ewentualne interwencje, gdyby zaszła taka potrzeba. Dodatkowo aż dwie, z trzech baz wypadowych elitarnej jednostki policyjnej, znajdowało się z tejże dzielnicy.\nW zależności od rejonu, infrastruktura ta, gęstniała albo rozluźniała się. Tworząc niekiedy betonowe kaniony, wąwozy, z porozrzucanymi wszędzie fontannami i miniaturowymi parkami.\nNa pograniczu strefy centralnej z komercjalną, wytworzyła się strefa ekskluzywna. W której można było znaleźć drogie apartamenty i kluby. Mieszkali tam głównie pracownicy korporacji oraz przedstawiciele rady miejskiej. Dla osób zajmujących wysokie stanowiska i osobistości z rządu, zarezerwowane były tereny na południu miasta. Znajdowały się tam ogromne posiadłości i wille, zorganizowane w uporządkowane osiedla.\nDla klasy średniej stworzona została dzielnica mieszkalna, zabudowana wysokimi mrówkowcami i kilkunasto poziomowymi parkingami. Wszystko razem sprawiało monstrualne wrażenie.\nJaskinia znajdowała się w 34 sektorze. Na piątym poziomie pasażu, przy rzadko uczęszczanej alei Zapomnienia.\nMiejsce to zdobyło popularność dzięki ludziom szukającym tam jakiegoś zarobku.\nSamochód Willa zatrzymał się przy krawężniku ulicy. Tuż pod barem. Z tego poziomu, na górę prowadziły ruchome schody.\nMijając kolejne piętra, odruchowo rozglądał się za znajomymi. Nikogo nie zauważył.\nWydało się mu to dziwne, gdyż zawsze w tej okolicy kręcili się ci sami ludzie. Mimo iż nie znał ich imion, to spotykając ich codziennie witał się z nimi przyjaznym gestem.\nGdy zagłębiał się w ciemnej alejce, uliczny gwar przemieniał się w głuchą ciszę. Słychać było tylko odległe odgłosy ulicy i buczące neony. Gdy stał już pod trzymetrowym napisem "Jaskinia" poczuł się jak w domu.\nLubił to miejsce głównie dlatego, że ludzie tam przesiadujący byli bardzo podobni do niego samego. Tworzyli razem zamknięte grono, które rządziło się swoimi regułami.\nŻaden obcy nie mógł sobie tak po prostu wejść i wkręcić się do towarzystwa. Taka mini społeczność, której nikt z ulicy nie mógł zagrozić. W dodatku prawie każdy, mimo braku zatrudnienia, miał jakiekolwiek znajomości. Kilku trzymało nawet ze "Śmieciarzami".\nSpojrzał na zegarek. 23:15. Nie spóźnił się dużo. Złapał ręką za niewielką klamkę i pchnął drzwi do przodu. Od razu poczuł znajomy, gryzący zapach syntetycznego tytoniu. Jedynie słodka woń alkoholu przynosiła niewielką ulgę.\nLokal urządzony był w modnym pod koniec XX wieku stylu metro. Ciężkie metalowe krzesła oraz szerokie, obłożone miękkim obiciem ławy poustawiane przy stalowo szklanych stołach. Ściany pooblepiane były najróżniejszymi foto tapetami, przedstawiającymi singapurskie pejzaże. Panującej tam mrocznej atmosfery, dopełniało oświetlenie. Składało się z długich na metr jarzeniówek, osadzonych w podłodze, przykrytych szklanymi pokrywami. Umieszczone głównie pod stołami i ławami, nie oślepiały klientów, ale jednocześnie dawały wystarczająco światła.\nGdy stał już w środku, ku jemu zwróciło się kilkanaście zaciekawionych twarzy.\nZ uśmiechem na ustach, kiwnął głową na znak przyjaźni. W odpowiedzi otrzymał kilka pozdrowień i serdecznych spojrzeń.\nUniósł rękę w stronę barmana i pokazał zaciśniętą pięść, co oznaczało jedno piwo. Poczym ruszył w stronę swojego stałego stolika.\nSiedział przy nim barczysty mężczyzna. Włosy blond jeż, lustrzanki i niewielkie blizny na twarzy wskazywały na przynależność do zawodu. Szary, obszerny płaszcz zwisał z krzesła do ziemi.\nW ręku trzymał duży kufel piwa, dopiero napoczęty. Sprawiał wrażenie jakby nie zwrócił uwagi na Trenta.\n- Siemasz - rzucił w kierunku postaci.\n- O wreszcie jesteś. Ile można na ciebie czekać - odpowiedział spokojnym, nieco zawiedzionym głosem.\nWill przysiadł po drugiej stronie stołu, poczym wyciągnął paczkę Indenów haszyszowych i zapalił jednego.\n- Pokazała się?\n- Jeszcze nie, a siedzę już od za dziesięć.\nPo chwili zjawiła się znajoma kelnerka.\nJej młoda, powabna, pokryta mistycznymi malowidłami twarz, rozświetlała mroki tego miejsca.\nCzarne błyszczące włosy opadały jej na ramiona. Jej zgrabna dłoń trzymała kufel piwa.\n- Proszę Willy - szepnęła kładąc szklankę na stole, po czym dodała - laska, która tam siedzi mówi, że ma do was jakąś sprawę.\nPo tych słowach wskazała dyskretnie palcem w stronę stolika w rogu sali. Siedziała przy nim młoda dziewczyna. Miała włosy koloru blond, sięgające jej do ramion. Na twarzy błyszczała, podkreślająca rysy twarzy, cienka warstwa silikonu. Na skroniach wyraźnie zarysowywały się kształty chromowanych neurozłączy. Chude, patykowate ręce, przykładały co chwila papierosa do jej ust. Ciało wyglądało raczej jak nowiutki manekin, niż żywa kobieta.\n- To ona ? - Zapytał z zainteresowaniem Will.\n- Skąd mam wiedzieć? Też nigdy jej nie widziałem.\nWyglądała raczej potulnie. Nieustannie wyszczerzała przyjaźnie swoje śnieżno białe zęby. Sprawiała wrażenie jak by się jej tam podobało.\nNie wykazywała jednak jakiegokolwiek zainteresowania. Jak by ich w ogóle nie widziała.\nGrim spojrzał na przyjaciela, po czym wstał i ruszył w jej kierunku. Obaj uczynili to samo.\nUczucie niepewności ogarniało umysł Trenta. Z jednej strony czuł, że robi coś złego, lecz z drugiej strony, jakaś nieodparta pokusa wciąż pchała go do przodu.\nGdy był już przy drugim stoliku zapytał tonem, typowym dla zwykłego bajeranta.\n- Możemy się przysiąść ?\n- Ależ proszę - usłyszał odpowiedź.\nZręcznym ruchem, usiedli po przeciwnej stronie stolika.\nZ bliska jej skóra wyglądała jeszcze dziwniej. Wszystko wyglądało jak by było okryte warstewką przeźroczystej folii. Włosy zaś, sprawiały wrażenie jak by były zrobione z cienkich włókien światłowodowych. Na szyi widoczne były dwa gniazda oraz mnóstwo podskórnych neuroprzekaźników . Jedno wiedzieli obaj, dużo płaci za chirurga.\n- Już wiecie, dlaczego się spotkaliśmy. Czas abyście dowiedzieli się, o co chodzi - zaczęła - Wiem, kim jesteście i jaka jest wasza niedaleka przeszłość. Jesteście dokładnie takimi ludźmi, jakich potrzebuje.\nTrent siedział przygarbiony opierając łokcie o blat stolika. Miał bardzo poważną minę i uważnie wsłuchiwał się w słowa nieznajomej. Dziewczyna kontynuowała.\n- Niestety. Dla waszego dobra muszę pozostać anonimowa. Więc pozwólcie, że się nie przedstawię. W dodatku dowiecie się jedynie tego, co jest dla was absolutnie niezbędne.\nNiczego więcej. Mimo iż właśnie tego chcieli uniknąć, stało się. Kolejna tajemnica. Nienawidził tego słowa. Sprawiało, że przypominały mu się początki jego nędznej kariery w korporacji.\nByło o tyle lepiej, że tu przynajmniej widział zleceniodawcę. Wcześniej, znał tylko swojego przełożonego i zadanie. Uznał tę sytuację za niewielki krok naprzód, w długiej drodze do prawdziwej kariery.\n- Chodzi o to, że pewna osoba ma coś, co należy do mnie, a ja bardzo chcę to odzyskać - kontynuowała.\n- To, czemu sama tego nie odbierzesz - zapytał żartobliwie Grim.\nDziewczyna spojrzała na niego ze zdziwieniem, po czym odparła zabójczo poważnym głosem.\n- Wyjątkowo głupie pytanie. Ale tym razem ci daruję.\nTrent zorientował się, że nie jest to osoba o przyjaznym usposobieniu. Tacy są najgorsi.\nBrak szacunku dla nikogo. Wywyższanie się. Traktowanie innych ludzi jak przedmioty. To cechy typowe dla ludzi związanych z korporacją.\n- Może przejdźmy do interesów - zaproponował. Wiedział, że w coś się pakuje, ale nie miał pojęcia, dlaczego to robi.\n- Niewielka korporacja zajmująca się elektroniką i cybernetyką. Nazywa się Navarro i posiada pewne dane, które bardzo byśmy chcieli odzyskać.\n- Dane ? - zapytał momentalnie - czy to nie przypadkiem robota dla ... - dodał, ale nie dał rady skończyć.\n- Gdyby tak było, to nie rozmawiałabym teraz z tobą - przerwała mu - dane znajdują się w pamięci odseparowanej od sieci - dokończyła.\n- Palmtop? - zapytał pewnym głosem.\n- I to w dodatku w skarbcu - po czym zapytała - To jak? Wchodzicie?.\nWiedział, że to robota dla niego. Właśnie czegoś takiego szukał. W tym był najlepszy.\nTeraz zrozumiał, dlaczego ta dziwaczna kobieta zgłosiła się właśnie do niego. Wszystko wydawało się takie proste. Może nawet zbyt proste. Ta myśl zaczęła zaprzątać jego przemęczony umysł.\nPrzy prostych zleceniach, zwykle nie było takiej aury tajemniczości.\nCiekawość i determinacja wygrała jednak z rozsądkiem.\niczy się wytrwałość\nciąż nie mógł zdecydować, czy zrobił dobrze, czy spieprzył.\nWszystko okryte taką tajemnicą. Niepewny interes, pomyślał. W końcu nieznajomość faktów jest bezpieczna, ale z kolei totalna niewiedza jest bardzo podejrzana i na ogół katastrofalna w skutkach.\n- Jak mogłeś zażądać tak mało za takie gówno? - burknął Grim - za pieprzoną dyskrecję się płaci.\nTrent zamyślony obserwował jak krople wody spływały po przedniej szybie. Lubił prowadzić, ale tym razem oddał kontrolę nad swoją Toyotą autopilotowi. Will wolał wszystko przemyśleć.\nByła już 24:00. Zaczął padać ciepły, lipcowy deszcz, który tworzył na mokrych ulicach mroczny, nastrój. W promieniach światła latarni i neonów oświetlających czteropasmówkę w strefie korporacyjnej, pobłyskiwały krople deszczu. Mimo ulewy, na chodnikach wciąż roiło się od ludzi. Każdy szybkim krokiem przecinał strugi wody, lejącej się nieustannie z czarnego nieba. Jedni z parasolami, a inni okryci kapturami swoich płaszczy. Mieszanina barw tworzona przez różnobarwne fluorescencyjne parasole, przeźroczyste, nylonowe płaszcze, przypominała raczej dane w postaci fotonów, płynące światłowodem, niżeli chodnik w centrum miasta.\nKażdy myślał tylko o jednym, aby dostać się wreszcie do swojego zacisznego gniazdka, usiąść wygodnie w fotelu i odpalić telewizor.\nStucalowe ścienne ekrany pozwalały się naprawdę zrelaksować, oglądając jakiś stary, spokojny film.\nKażdy przeciętny obywatel miał taki w domu. Razem z żoną i dziećmi zasiadali przed nimi i oglądali swoje ulubione audycje. W wyścigu zwanym życie, na coś takiego zawsze znajdzie się te parędziesiąt minut.\nTrent zawsze po powrocie do domu włączał program "Relaxer", który kupił w jednym z tych ogromnych sklepów z elektroniką. Można tam było kupić dosłownie wszystko, co bazowało swoją konstrukcją na przepływie elektronów. Panoramiczny widok plaży, o przekątnej prawie dwieście cali, połączony z szumem oceanu, był jego ulubionym motywem.\nDzięki temu mógł znowu zebrać myśli. Betonowa dżungla za oknem przestawała istnieć. Człowiek zapominał o otaczającej go rzeczywistości. Przelatujące Aerodyny zastępował ukojny widok mew szybujących tuż nad powierzchnią wody. Monstrualne, poobwieszane neonami i gigantycznymi ekranami wieżowce zastępowały zielono liściaste palmy z okrągłymi kokosami wiszącymi przy czubkach pni.\nMimo iż działo się to tylko w jego wyobraźni, pozwalało poczuć się tak, jak by się tam naprawdę było.\n- Chodź dzisiaj do mnie - zaproponował Grimowi.\nPotężnej postury, biały, łysy solo uśmiechnął się. Cieszył się, gdy Will mu to proponował. Ekskluzywne mieszkanie w wierzy Millitechu, było nieporównywalne do jego tymczasowej klitki, niewiele lepszej sześcianu.\n- Dobra, ale zahaczymy o monopolowy i wypożyczalnie filmów.\nJemu też podobał się ten ogromny ekran.\n- Nie tym razem. Dziś mamy robotę, więc musimy wszystko obgadać - nakazał łagodnie.\nGrim trochę się zasmucił, jednak już po chwili znowu zrobił zadowoloną minę. Lubił sobie pójść na piwo, ale zdecydowanie bardziej wolał, jak to określał, zrobić dobrą rozpierduchę.\nZnany był z tego, że najpierw typa powalał kilkoma dobrze wymierzonymi ciosami, a dopiero wtedy zaczynał zadawać jakiekolwiek pytania.\n- Zadzwonię do Dragona po sprzęt - zaproponował.\n- Tak - odparł Will - będzie tego dużo.\nGrim spostrzegł, że Trent wreszcie się uśmiechnął. W końcu zrozumiał, że czeka ich niezła zabawa. To była prawda. Pomyślał o robocie, i o swoim talizmanie, którym był komplet szwajcarskich narzędzi. Fakt, że wykorzysta je do zrobienia komuś niezłego psikusa, od razu napawał go radością.\n- Wpierw zrób listę, czego potrzebujesz, a potem zadzwonię - zaproponował.\nieszkanie znajdowało się na siedemdziesiątym szóstym piętrze wieży.\nWszechstronne, stylowo umeblowane, ze szklaną ścianą z widokiem na oświetlony tysiącami lampek ekskluzywny klub na nabrzeżu Wisły.\nGrim wściekał się, że jego stare, choć nie takie złe mieszkanie, tragicznie się stopiło. Mały konflikt z Synami Nocy, po którym, w odwecie jeden z nich wrzucił dwa granaty zapalające do środka. Po kilku sekundach cały jego dobytek strawił ogień. Po pewnym czasie sytuacja wyjaśniła się. Okazało się, że to była zwykła pomyłka. Skończyło się jednak tylko na przeprosinach. Choć gdyby nie reakcja chłopaków, Grim porozrywałby ich na strzępy.\nSiedzieli w salonie, przy ogromnym szklanym stole. Ta skórzana kanapa, ten stół i całe to mieszkanie, oprócz dosłownie kilku rzeczy, nie należało do Trenta. Wszystko było własnością korporacji. On je tylko dzierżawił jako zapłatę za jedno z zadań. Czasami nawet zastanawiał się, kiedy był by w stanie kupić sobie takie na własność.\nNa ściennym ekranie, widniały plany budynku Navarro, a stół zawalony był najróżniejszymi wydrukami z danymi korporacji.\n- Dwóch w holu przy konsoli, jeden przy windzie i sześciu na zapleczu.\n- Hmm... - zamruczał Grim - jeśli byśmy chcieli to wziąć siła, to szanse mamy niewielkie.\n- A to dopiero parter - jęknął.\n- Czyli robimy jak zawsze? - zapytał, dając do zrozumienia że zna odpowiedź.\n- A myślałeś, że jak? - zapytał z uśmiechem Will.\nW pierwszej linii szedł zawsze Trent. To była jego pasja, bo zawsze znajdował się tam gdzie chciał, czyli w samym centrum akcji. Obwieszony kamerami, mikrofonami i innym dziwacznym sprzętem, pakował się w sam środek piekła.\nRaz jako dostojny biznesmen, a innym razem jako pracownik firmy zajmującej się sprzątaniem budynków. Ludzie widzieli w nim człowieka o tysiącu osobowości. Znał się na tym jak nikt inny. Gdy był odpowiednio przebrany, to potrafił wejść prawie wszędzie, co nie wymiernie ułatwiało zadania.\n- OK. Jedziemy do Dragona - zaproponował.\nWyrecytował kombinacje cyfr, po czym dodał polecenie, połącz. Po chwili ekran zrobił się czarny. Kilka mignięć, i ukazała się twarz.\nByła to młoda Indianka, z wspaniałym szczerym uśmiechem malującym się na jej ustach. Kępki długich czarnych włosów nachodziły jej na oczy. Wyglądała jak by była czymś niesamowicie podniecona, lecz jej twarz wydawała się bardzo statyczna, nienaturalnie gładka i czysta.\n- Prywatne mieszkanie pana Piotra Dragonisa. Czym mogę służyć? - odezwała się.\n- Proszę mu przekazać, że dzwoni Trent.\n- Pan Dragonis chciałby wiedzieć, w jakiej sprawie, gdyż w tym momencie jest bardzo zajęty - oznajmiła zimnym tonem.\nZawsze męczył Dragona żeby zrobił coś wreszcie z tą SI. Wkurzała go, ta "jej" dociekliwość.\nTo było by dziesięć minut, aby ją przeprogramować, ale on nie chciał tego słuchać. Mówił, że tak jest bezpieczniej. Z tym że, żeby z nim wreszcie pogadać, trzeba było spierać się z Matyldą i tłumaczyć, że sprawa z którą dzwonisz jest o wiele ważniejsza od jego poobiedniej drzemki.\n- O..., się masz Willy - najpierw odezwał się głos, a potem ukazała się twarz Dragonisa.\n- Chwalmy Jezusa - powiedział z ulgą - już myślałem, że znowu będę się z nią musiał kłócić.\n- Odczep się od niej, jest mi bardzo, ale to bardzo pomocna - wytłumaczył.\n- Nieważne. Mam zamówienie i to spore - zaczął - głównie technika, tym razem żadnych petard.\nDragon jako miejscowy handlarz, miał na magazynach dosłownie wszystko, czego potrzebowałby najemnik. Od broni palnej, poprzez narzędzia i pojazdy, aż do narkotyków bojowych. Niskie ceny i sprawdzona jakość, zachęcały do kupowania u niego.\nJego mały straganik miał jednak jedną wadę. Był za bardzo znany. Zbyt często był śledzony i podsłuchiwany przez policje. Kupowanie u niego, powodowało niebezpieczeństwo przedwczesnego wypadnięcia z obiegu.\nNalotu wydziału do spraw przestępstw handlowych, można się było spodziewać w każdej chwili.\nNa szczęście nie przynosiło to żadnego konkretnego skutku. Dragon miał wtyczki dosłownie wszędzie. Więc gdy tylko ktoś z wydziału pomyślał o akcji, to firma wiedziała o tym w ciągu pięciu minut. Jak na razie, zawsze zdążał się zwinąć.\n- Będzie tego dużo wiec, nie będziemy tak gadać. Będę u ciebie za piętnaście minut - powiedział zerkając na zegarek - albo dwadzieścia, bo jeszcze zahaczę po szlugi do K-Martu.\n- OK. - usłyszał odpowiedź.\noyota Avante, w kolorze niebieski metalik, zatrzymała się na parkingu pod niewielkim sklepem na Woli. Była godzina 01:20, a w dodatku niedziela. Więc był to jedyny otwarty sklep o tej porze, w promieniu kilku kilometrów. Kilkumetrowy, czerwony neon , oznajmiający wszem i wobec , że sklep należy do sieci K-Mart, rozświetlał pobliską ulicę. Na parkingu nie było żadnego innego samochodu.\n- Coś chcesz? - zapytał Grima.\n- Kup jakiś browar. Napijemy się po robocie - odpowiedział podając Willowi banknot dziesięciodolarowy.\nDrzwi otworzyły się. Postać w długim, czerwonym nylonowym płaszczu ruszyła w kierunku wejścia do sklepu.\nPanowała głucha cisza. Tylko gdzieś w oddali słychać było syrenę policyjną. Pewnie jakiś pościg, pomyślał.\nDuże, szklane drzwi otworzyły się z sykiem, otwierając drogę do wnętrza. Jasne, przestronne pomieszczenie, poprzecinane kilkupoziomowymi półkami, wypchanymi i poobwieszanymi najróżniejszymi towarami.\nNa przeciwległym końcu, za długą drewnianą ladą stał młody chłopak. Ładnie uczesany, w okularach.\nStudencik, pomyślał z uśmiechem. Półka z papierosami była za ladą przy kasie, więc ruszył szybkim krokiem w tym kierunku. Spieszył się, ponieważ i tak już był spóźniony.\n- Witam w sieci K-Mart - powiedział student trochę roztrzęsionym głosem.\nTrentowi, sytuacja wydała się trochę śmieszna. Gość sądzi, że go zaraz obskubię, pomyślał.\n- Daj mi karton Indenów haszyszowych i dwa batony ryżowe - wymienił, a po chwili zastanowienia dodał - aha, jeszcze sześciopak Tyskiego.\nChłopak nerwowo podał papierosy, po czym wystukał na kasie ceny towarów.\n- Należy się dwadzieścia pięć pięćdziesiąt - i wskazując na półkę dodał - a piwo i batoniki znajdzie pan tam.\nJego zachowanie wydawało się dziwne. Teraz, gdy był już prawie pewien, że go nie obrobi, mógł się wyluzować. Wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej zaczął się trząść i pocić. Will spojrzał się na niego. I niepewnym głosem zapytał, sięgając bardzo dyskretnie do kabury na udzie.\n- Czy nic ci nie jest?\nW tym momencie sprzedawca wybałuszył oczy i stanął nieruchomo jak kamień, jakby czekał na coś przerażającego.\nTrent szybkim spojrzeniem przeleciał po półkach naprzeciwko siebie. Nic. Ale gdy zerknął na ukośne lustro, pod sufitem nad półkami za sprzedawcą, zobaczył, że na ziemi za ladą ktoś siedzi. Ubrany na czarno trzymając czarny, szeroko kalibrowy rewolwer wycelowany w brzuch Studencika.\nMomentalnie zadziałała adrenalina. Trzymany już wcześniej w prawej ręce pistolet zaczął powoli wysuwać z kabury. Łącze sprzęgu do inteligentnej broni wysunęło się z dłoni, wjeżdżając w gniazdo w rękojeści potężnego Colta AMT. Dziwił się, że ten typ z bronią jeszcze nic nie zauważył, ale uznał, że nie będzie na to czekał.\n- PADNIJ!!! - wrzasnął do studencika.\nW tym momencie chłopak odskoczył do tyłu lecąc prosto na półkę z alkoholami. Rabuś zaś, popełnił niewybaczalny błąd. Zamiast strzelać zza osłony, rzucił się na podłogę wzdłuż lady jadąc na plecach i mierząc do Trenta aby oddać strzał. Świadczyło to jedynie o jego niewiedzy i głupocie.\nWill w obawie przed wszczepami i wewnętrznym opancerzeniem, wymierzył w sam środek czoła. Ułamek sekundy namysłu, jak to zawsze bywa przy tego typu decyzjach. BANG! Solidny, chromowany pistolet wierzgnął wypluwając jarzący się kłąb ognia. W tym samym momencie głowa rabusia, przebita dwunastomilimetrowym pociskiem, eksplodowała, rozrzucając w powietrze skrawki jego osobowości.\nCiało bezwładnie dotoczyło się do ściany, odbijając się o półki wystającym z szyi kikutem.\nCo czuł? Trent bardzo często myślał o takich rzeczach. Obrzydzało go to, ale uznał jednoznacznie ze lepsze złe samopoczucie niż śmierć. Każdy musi się bronić. Nieważna metoda, ale efekt.\nJego głowę ogarnęła instynktowna myśl. Czy był sam? Energicznym ruchem rozejrzał się dookoła. Nie było nikogo. Tak mu się w każdym razie wydawało. Zerknął na studenta. Ten wciąż leżał przerażony na podłodze, trzymając się za głowę. Może jest w szoku i nie wie, że już po wszystkim, pomyślał.\nKażdy czasem popełnia błędy. Trent pewny siebie, płynnym ruchem schował Colta do kabury. Chciał zobaczyć czy chłoptaś jest cały.\nNagle za plecami usłyszał szelest, a po nim rytmiczny dźwięk kroków. Ktoś biegł. Sparaliżowany zdziwieniem, błagał żeby to było tylko w jego wyobraźni. Obrócił się do tyłu i spostrzegł drugiego, podobnie ubranego boostera wyłaniającego się ze śrutówką zza półki z chipsami. Nie miał szans. Mimo iż były to jedynie ułamki sekund, jemu wydawało się to wiecznością. Jedyne, co mógł zrobić, to obserwować jak naciska spust, a wiązka śrutu zaraz zmasakruje mu twarz. Pragnął tylko jednego, żeby nagle się obudził i zdał sobie sprawę, że to tylko kolejny sen, nic niebezpiecznego. Obudź się, wrzeszczał w myślach. Unik, odskok, lecz zanim bodziec nerwowy rozkazał ciału wykonać ruch, usłyszał strzał.\nCzarno przed oczami, a w uszach huk jakby stał obok startującego odrzutowca.\nCzy to już koniec? Myślał. Zorientował się, że jego oczy są zamknięte. Stąd ta ciemność.\nPowoli, gotowy na wszystko, i pewny swojej śmierci, otworzył jedno oko.\nBył nadal w sklepie. Leżał na ziemi. Gdzie on jest? Uniósł głowę i spojrzał na podłogę przed sobą. Ciało, ubrane w czarny kombinezon. Bez wątpienia buster. Ale czemu? Co się stało?\nZacisnął oczy z niedowierzaniem. Otworzył je ponownie i ujrzał Grima wchodzącego do sklepu.\nTrzymającego w rękach długi karabin, z którego lufy wypływał się jeszcze lekki dymek.\n- Cały jesteś? - usłyszał jego głos.\nNie wiedział. Wokoło było pełno krwi. Przesunął dłońmi po klatce piersiowej. To nie jego krew.\nPoczuł ogromną ulgę. To było jak wybawienie.\n- Tak, wszystko w porządku - odparł z zadowoleniem.\n- Co ty żeś tu u diabła robił? Jak mogłeś dopuścić do takiej sytuacji? Już pozapominałeś, czego cię uczyłem?\nRzucił serię pytań, zdenerwowanym głosem.\n- Ah, wiem - odpowiedział - bałem się o tego małego.\n- Wstawaj zaraz tu będą gliny, musimy spadać - rozkazał pomagając mu wstać.\nGdy już był na nogach, rozejrzał się w poszukiwaniu studencika. Zorientował się że stoi jak na początku, za lada i z ulgą na twarzy wyraża swoje podziękowania. Dziwne uczucie ogarnęło Trenta. To była ulga. Tylko, dlaczego?\nGdy byli już prawie w samochodzie, rozległ się donośny pisk. Samochód. Wkręcający się w wysokie obroty silnik wył w niebogłosy. Wyskoczył zza zaplecza K-Martu. Czarna furgonetka, stary model.\nZ chromowanymi wstawkami, niczym ze starych filmów o Nowo Yorskich gangsterach. Sunąc bokiem i boksując kołami wchodził właśnie w zakręt. Zaciemnione szyby uniemożliwiały identyfikację kierowcy.\nTrent stanął jak wryty w ziemię. Jeszcze jeden, pomyślał. Spodziewał się, że samochód zaraz skręci i skieruje się w jego kierunku. Śmierć pod kołami. Najgorszy koszmar najemnika. Kawał żelastwa, który z ogromną siłą ściera człowieka z powierzchni ziemi. Jedyna szansa na przeżycie to, albo dobra armata, a w ostateczności hańba, jaką jest ucieczka. Zasady te jednak, dotyczyły w głównej mierze dotartych i zaprawionych w bojach zabójców, posiadających swój własny kodeks honorowy. Złamanie zasady było niedopuszczalne. W przeciwnym wypadku, najemny żołnierz stawał się roninem. Bez prawa do godnego życia. Tylko nieustanna walka o odkupienie mogła przywrócić, choć odrobinę utraconej reputacji.\nSzybkim ruchem, zapobiegawczo rozejrzał się po okolicy. Zerknął na Grima. Ten stał nieruchomo czekając na bieg wydarzeń. Kamienny wyraz jego twarzy, obrazował jak bardzo opanowany z niego człowiek.\nKu zdziwieniu Trenta, furgonetka skręciła w prawo, wjeżdżając w ten sposób na główną ulicę.\nWodzili za nią wzrokiem pełnym zdziwienia, aż stracili ją z pola widzenia, za jakimś zakrętem.\n- Co jest grane? - zapytał ze zdziwieniem.\n- Cholera wie - odpowiedział - coś tu jest nie tak.\nSytuacja dosyć dziwna, jednak w Warszawie wszystkiego można się było spodziewać.\nDwóch poległo, jednak trzeci nie chciał ryzykować. Może nawet miał gdzieś, co się z nimi stało.\nMiał łup i to się liczyło. Co z tego że stracił ludzi ? Przecież to były nic nie warte głąby.\n- Olać - powiedział z obojętnością - Jedziemy! Już i tak jesteśmy spóźnieni.\n- A psy nie dadzą nam spokoju - odparł Trent, po czym dodał zabawnym skrzekliwym głosem - a ma pan pozwolenie na broń, a tak właściwie to co pan tu robił ?\nWsiedli do samochodu. Rozległ się dudniący warkot silnika. Przyjemny odgłos. Ukazywał moc silnika. Prawdzie cacko. Tak brzmiały pierwsze słowa Grima, gdy posłuchał go po raz pierwszy od wprowadzenia przeróbek.\nTrent był z siebie dumny. Zajęło mu to kilka dni i masę pieniędzy. Podkręcił wszystko. Od zapłonu po poluzowane obręcze na przewodach paliwowych. Efekt był murowany. Toyota ruszyła z gracją w kierunku wyjazdu z parkingu. Gdy wjechała na ulicę, wyrwała do przodu niczym pocisk.\nUlice opustoszały już całkowicie. Deszcz przestał już padać. Lecz nadal ulice pokryte były błyszczącymi się w świetle kałużami. Sklepowe witryny pozakrywane antywłamaniowymi żaluzjami, odizolowane od otoczenia sprawiały wrażenie pustki. Głucha cisza przerywana od czasu do czasu świstem dysz wylotowych policyjnych patrolowców, pozwalała zapomnieć o otaczającej ich betonowej rzeczywistości. Spokój jaki panował dokoła, sprawiał że człowiek czuł się wolny od cywilizacji i postępu.\ntary opuszczony hangar. Od strony ulicy solidna pięciometrowej szerokości brama. Zamknięta.\nByła to kolejna miejscówka Dragona. Dwa piętra plus parter dawały dużo przestrzeni, której we wcześniejszych dziuplach brakowało. Niepozorny budynek, dawał idealny kamuflaż.\nPrzestronne wnętrze podobne do tych w supermarketach, więc handel przypominał raczej niedzielne zakupy, niż nielegalną transakcję.\nTrent wraz z przyjacielem ruszyli w kierunku wąskiej alejki po prawej stronie budynku. Tam było wejście. Kilkanaście metrów od głównej ulicy znajdowały się stalowe drzwi. Na ścianie przy nich znajdował się videofon. Trent znał całą procedurę. Dzwonisz, przedstawiasz się i pokazujesz swoje oblicze do kamery, no i wchodzisz.\nGdy byli już w środku ich oczom ukazała się obszerna sala. Na ścianach stojaki, a na nich najróżniejsze modele karabinów, pistoletów maszynowych i innego uzbrojenia.\nNa środku stał mężczyzna w średnim wieku. Siwe dosyć długie włosy opadały mu na ramiona.\nPomarszczona twarz i niewyraźne oczy skierowane były na rozmawiającą z nim kobietę.\nWyraźnie zadowolony, obdarowywał ją wdzięcznymi spojrzeniami, prawiąc wiązanki komplementów. Po chwili, zorientował się, że Will i Grim są już w środku i czekają na niego.\nUkłonił się kulturalnie i uściśnięciem ręki, pożegnał się z klientką. Następnie ruszył z uśmiechem na twarzy w kierunku gości. Kobieta mijając Trenta obdarzyła go przenikliwym spojrzeniem. Jej ogromne wyraziste oczy, długie kasztanowe włosy oraz krągłe bardzo seksowne kształty, wywarły na nim ogromne wrażenie.\nWyglądała raczej na kobietę interesu, a niżeli handlarza nielegalnym sprzętem. Drogie, stylowe ubranie. Wypchana, najprawdopodobniej dokumentami, aktówka wyglądała w jej rękach na swój sposób podejrzanie.\n- Witam panowie.\n- Witaj, jak leci? - przywitał się Grim.\n- Hmm... - zamruczał Trent - od kiedy to handlujesz z takimi partnerami? - zapytał.\n- Hehe - zaśmiał się gospodarz - wiedziałem, że ci się spodoba - dodał uśmiechając się szyderczo.\nDragon uważał Trenta za dobrego znajomego i dobrego klienta. Nie bał się mu załatwiać nawet najbardziej nielegalnego wyposażenia, gdyż wiedział, że go nie wyda. Will zdawał sobie z tego sprawę, więc kupował zawsze u niego. Miał absolutną pewność, że sprzęt ten będzie najwyższej jakości.\n- Proszę, oto lista - powiedział Trent podając mu niewielką kartkę papieru Dragon zamruczał czytając punkty ze spisu. Po czym poinformował obojętnym głosem.\n- Będę miał wszystko z tej listy. Jednak jest pewien drobny problem. Na emitery EMP, będziesz musiał poczekać do końca tygodnia, bo jeszcze nie dojechał transport.\nW żadnym wypadku nie był to drobny problem. Emitery te miały posłużyć jako zabezpieczenie podczas ucieczki w razie niepowodzenia planu A. W dodatku musiał ich użyć, aby wyeliminować niektóre kamery i inne elektroniczne zabezpieczenia, które strzegły okolic skarbca. Tam przebranie i dobre aktorstwo mogłyby już nie wystarczyć. Utrudniło to w pewnym stopniu zadanie, ale nie stało się ono z tego powodu niewykonalne. Nie przejął się tym zbytnio, gdyż zawsze miał wiele pomysłów i najczęściej musiał dokonywać wyboru z pośród różnych koncepcji.\n- Przykro mi, nic na to nie poradzę - odparł.\nTrent nie słuchał. Natchniony, pogrążył się w świecie wyobraźni. Jego umysł pochłonięty rozmyślaniami nie odbierał żadnych zewnętrznych bodźców środowiskowych. Całkowita alienacja.\nObmyślał i analizował najróżniejsze pomysły. Rozpatrywał ich wady i zalety. Dzięki swojemu doświadczeniu był w stanie przewidzieć wszelkie skutki danej koncepcji. W myślach rozplanowywał najróżniejsze kombinacje. Sabotaż, dywersja, podstęp. Musiał podjąć decyzję wiedząc, że od tego zależy nie tylko powodzenie misji, ale w dodatku życie Grima i jego własne. Cena była wysoka.\n- No cóż. Będę musiał dokonać kilku zmian w założeniach - stwierdził po namyśle - wezmę pozostałe pozycje, a z emiterów zrezygnuję. Nie mam tyle czasu.\n- Twoja sprawa - stwierdził Dragon - poczekaj zaraz wszystko przyniosę.\nTrent uśmiechnął się przyjaźnie i kiwnął głową na znak zgody. Spojrzał na towarzysza. Ten stał zamyślony. Gdyby kupowali broń, to wtedy Grim by rozmawiał i wymieniał, czego potrzebują.\nRazem tworzyli zgrany zespół. Różne zainteresowania, możliwości. Jeden uzupełniał drugiego.\nW sytuacjach krytycznych, aby się dogadać i ustalić strategię, wystarczało jedynie porozumiewawcze spojrzenie.\nPodczas akcji, każdy miał swoje zadanie, trzymał się z góry ustalonej ścieżki. Wiedział, co do niego należy. Idealna symbioza doskonałości fizycznej i postępowej myśli technicznej.\nWojownik i anioł stróż pilnujący jego każdego kroku.\n- Posuniemy się jednak nieznacznie do przemocy - rzucił Trent ironicznym głosem.\nTwarz jego kompana rozpromieniała radością. Wiedział, że nie będzie to łatwe, ale nie miało to dla niego żadnego znaczenia. Często siedząc bezczynnie w barze zastanawiali się nad tym. Zadawali sobie wciąż jedno i to samo pytanie, czy to ma sens?.\nW takiej rzeczywistości, gdy nawet idąc do sklepu tuż za rogiem, człowiek narażony jest na spotkanie ze śmiercią, życie traci na wartości. Czy jest sens walczyć o przetrwanie rasy ludzkiej, gdy każdy najzwyklejszy przechodzień, nie widzi w tobie nic więcej niż tylko potencjalny podmiot umożliwiający osiągniecie jakiejś korzyści.\nPiaskowy człowiek zbudowany z milionów ziarenek. Całość posiada wartość, ale jednostka już nie.\nCzłowiek, jako jedno z wielu takich ziarenek, walczy o to by, choć przez chwile wiedział o jego istnieniu ktoś inny poza nim samym.\nPrzez chwile stali bezczynnie rozglądając się dookoła, podziwiając prawdziwy arsenał, jaki się tam znajdował. Wymiana gestów i spojrzeń. Zamyślona twarz Willa i zadumana Grima.\n- Oto sprzęt - powiedział Dragon niosąc wielką nylonową torbę - mam nadzieje, że was nie zawiedzie.\nPrzynajmniej jedno już mamy z głowy, pomyślał Trent. Bez chwili namysłu przejął bagaż.\n- Dopisz do reszty.\nDragon z grymasem na ustach przytaknął głową. Wydało się to nienormalne. Czyżby im nie wierzył?.\nTrent zawsze zwracał długi w terminie. Czemu więc tym razem takie dziwne zachowanie?\nMiał by coś kombinować, czemu by mógł mu nie ufać?\nMoże jestem przewrażliwiony, pomyślał, może to nic nie znaczyło, zwykły przypadek.\no chwili byli już na zewnątrz. Cyfry na zegarku w samochodzie pokazywały 02:30. Senność zaczęła ogarniać ich przemęczone umysły.\n- Jedziemy się przespać - zaproponował Trent.\nNoc wciąż trwała. Ciemne ulice pogrążone w samotności. Bez zgiełku i zamieszania.\nNie było to coś normalnego. Niedziela, był to czas odpoczynku i relaksu. Dopiero następnego dnia, świat powróci do poprzedniego stanu. Ulice zapełnią się ludźmi. Interesy będą kręcić się dalej. Skończy się czas spokoju i ciszy. Życie będzie się toczyć nadal swoja ścieżka, która prowadzi w nieskończoność.\nGdy zbliżali się do strefy korporacyjnej, odczuli jej potęgę. Tutaj, wszystko wyglądało inaczej.\nKrzątające się jakby bez celu pojazdy. Każdy gdzieś zmierza i tylko on wie gdzie.\nBogato wystrojone ulice. Miliony lampek na chodnikach i sklepowych wystawach. Ludzie na chodnikach. Na jezdniach automatyczne pojazdy czyszczące. Wszystko w nieskazitelnym porządku. Wrażenie bezpieczeństwa i poczucie własnej wartości pomagało odnaleźć się w takiej rzeczywistości.\nMimo iż Trent zadawał się z ludźmi określanymi jako aspołeczni, to jednocześnie potrafił zachować się w towarzystwie ludzi z piedestału społecznego. Polegało to raczej na przystosowaniu, niżeli chęci do współzawodnictwa. Zależało mu jedynie na ich pieniądzach, bez zobowiązań. Oni funduszy mieli pod dostatkiem, więc czemu nie mogliby się nimi podzielić.\nWjechali na parking pod budynkiem. Mimo późnej pory, stało tu jeszcze kilka samochodów. Każdy na swoim własnym miejscu. Toyota też miała swoje. Nic specjalnego. Daleko od wejścia, ale przynajmniej zawsze wolne.\nSamochód się zatrzymał. Szybko zręcznie wypakowali bagaż, po czym ruszyli w kierunku wind.\nChwilę później stali już przed drzwiami mieszkania. Dotknięcie czytnika linii papilarnych i już wejście otwarte.\n- Masz coś do picia? - zapytał Grim.\n- Tak, w lodówce - odparł - Cola, podaj i mi.\nGdy Grim przeszukiwał lodówkę, Trent rozłożył się wygodnie na kanapie. Otwórz nowe wiadomości, wydał głosowe polecenie. Ekran mignął, po czym ukazały się na nim trzy numery, a życzliwy głos SI powiedział :\n- Masz trzy nowe wiadomości.\nTen głos akurat mu najbardziej odpowiadał. Ludzie z reguły woleli seksowne, kobiece, lub metaliczne mające naśladować bezdusznego robota. W rzeczywistości najodpowiedniejszy był ten, który potrafił ukoić i przypominał raczej starego mędrca niż młodego gniewnego, symbol modernizmu.\nPierwsze dwie wiadomości nie były niczym specjalnym. Zwykła reklamówka oraz zawiadomienie o dokonanym przelewie na konto. Typowy spam. Już pod koniec XX w, sieć informatyczna była przepełniona tego typu bezsensownymi danymi, a pozbycie się tego było syzyfową pracą.\nTrzecia wiadomość wydawała się interesująca. Nadawca nieznany. Temat brzmiał "ważne".\nZaintrygowany Trent wydał polecenie.\n- Odtwórz wiadomość numer trzy.\nNa ekranie pojawiła się nad wyraz niechlujnie spreparowana twarz. Rozmazane kontury i zalane tysiącami kolorów tło, dało do zrozumienia, że nadawca nie chce ujawnić swojej tożsamości.\n- Trent! Znowu ci się wydaje, że jesteś jakimś bohaterem. - rozległ się dudniący, metaliczny głos - Nie tym razem Fagasie.\nWill stanął nieruchomo. Groźba, pomyślał, kto to może być?. Nie odczuwał strachu, wręcz przeciwnie, ciekawość była o wiele silniejsza.\nTajemniczy głos kontynuował.\n- Myślisz, że znowu ci się uda. Że Grim jak zwykle cię obroni. Tym razem los spłata ci figla. Po co się zabierasz za coś, czego nie jesteś w stanie wykonać?\nPostać mówiła krótkimi, lecz rzeczowymi zdaniami. Trent odruchowo próbował skojarzyć, czyj to mógł być głos. Doszedł jednak do wniosku, że głos został do tego stopnia zmodulowany, że jakakolwiek identyfikacja jest niemożliwa. Tym czasem anonim ciągnął dalej.\n- Jeśli ci życie miłe, daj sobie spokój. Przecież znasz zasadę. Nigdy nie wpieprzać się w nie swoje sprawy. Myślisz, że zarobisz, pokażesz się. Będziesz bohaterem.\nGówno! Skończysz jako stoisko z organami. Choć może to i szlachetne, pomożesz jakiemuś potrzebującemu. Co byś powiedział gdyby twoje serce kupił sobie jakiś, zasrany żółtek, któremu stare już się wyeksploatowało.\nTrent spostrzegł że Grim również ogląda to przedstawienie. Zastanawiające jest tylko to, czy to jest groźba, czy ostrzeżenie? W żadnym wypadku nie mógł jednoznacznie stwierdzić, czy anonim chce go przestrzec przed jakiegoś rodzaju podstępem, czy może przypadkiem czai się gdzieś, czekając na dogodna okazję, by go zlikwidować.\n- Co? Kolejny debil, który dał się nabrać na twoje numery i teraz chce się odwdzięczyć? - zapytał Grim.\nTrent zdał sobie sprawę, że jego przyjaciel, jeszcze inaczej zinterpretował ta wiadomość.\n- Cholera wie. Może ma mnie za kogoś innego - odpowiedział - ale to chyba nie jest zbieg okoliczności, że nadał to właśnie teraz, kiedy mamy robotę.\n- Od samego początku mi się to nie podobało. Ta kobieta w Jaskini. Wszystko takie tajemnicze.\nZ pewnością nie był to niewinny żart jakiegoś szczeniaka. Coś się świeci, pomyślał.\nSytuacja się zaczynała komplikować. Ciekawość przerodziła się w niepokój. Trent zdał sobie sprawę, że musi zacząć uważać na siebie.\nKtoś chce go wrobić, tylko, kto i dlaczego? Pierwszą podejrzaną była tajemnicza blondynka. Kim ona jest?\n- Wykonamy zlecenie, ale będziemy mieć oczy dookoła głowy - zaproponował Trent Zakładał, że Grim nie odmówi. Zbyt dobrze go znał. On o też tego chciał.\n- Zaczynamy od wtorku. Jutro pojedziemy obejrzeć miejsce akcji - poczym dodał z uśmiechem - a póki co, idę spać.\namochód zatrzymał się przy chodniku.\n- To chyba tu - rzucił ironicznym głosem Grim wyglądając przez uchylone okno.\nStali na niewielkiej uliczce w strefie komercjalnej. Po obu jej stronach roiło się od budynków. W większości były to siedziby niewielkich, mało znaczących na arenie światowej, korporacji. Tuż obok stał solidny gmach.\nNa frontowej ścianie widniał wyryty w granitowej płycie kilkumetrowy napis Navarro.\nBudynek wyglądał raczej jak pewnego rodzaju skarbiec, niż typowo modernistyczna konstrukcja dwudziestego pierwszego wieku. Zamiast zwykle stosowanych, ogromnych szklanych powierzchni, stały gładkie, żelbetonowe ściany. Wszystko w monotonnym szarym kolorze.\nKształtem, budowla przypominała sporych rozmiarów hangar. Z całości, jedynie główne wejście prezentowało jakikolwiek poziom. Podwójne, dwuskrzydłowe portale, wykańczane drewnem i ceramiką, nadawały całej konstrukcji nietypowego stylu architektonicznego.\n- To co? Robimy jak zawsze? - zapytał radośnie Grim.\nTrent porozumiewawczo przytaknął głową, poczym wysiadł z samochodu i ruszył w stronę budynku.\nGdy był już na chodniku przed wejściem, zręcznym ruchem poprawił kołnierz długiego skórzanego płaszcza. Czarny kolor dodawał mu powagi i prestiżu. Musiał wyglądać jak człowiek interesu.\nDumnym, dystyngowanym krokiem zbliżał się do portiera, który sprawiał wrażenie totalnej obojętności.\nZachowując kamienną twarz minął ubranego na czerwono odźwiernego, wkraczając w ten sposób do wnętrza tej jakże nietypowej budowli.\nLuksusowe wykończenie hollu wywarło na nim niebywałe wrażenie. Wszystko w marmurze i drewnie. Na suficie podłużnego pomieszczenia wisiały gigantyczne, kryształowe żyrandole, A na szczycie sklepienia znajdowała się kilkumetrowa szklana kopuła, przez którą wpadały, jeszcze niewyraźne o tej porze, promienie słoneczne. Na środku pomieszczenia stała niewielka fontanna, z której, dzięki zastosowaniu laserów, tryskały różnobarwne strumienie wody. Całość sprawiała niebywałe wrażenie. Ubóstwo od zewnątrz całkowicie rekompensowało stylowe wnętrze.\nZe względu na porę lunchu panował tu dosyć niewielki ruch. Co chwila mijali go zaabsorbowani własnymi myślami biznesmeni. Ludzie z ochrony krzątali się bez celu, a starszy pan, który najwyraźniej był sprzątaczem robił, co do niego należało. Nic specjalnego tu się nie działo.\nSzybkim spojrzeniem, wypatrzył w rogu hollu niewielką kawiarenkę. Było to idealne miejsce do prowadzenia obserwacji.\nStoliki usytuowane były wśród najróżniejszych roślin doniczkowych. Jedne miały około pół metra, a inne sięgały nawet dwóch.\nTrent wybrał miejsce schowane pomiędzy dwoma półtorametrowymi rododendronami, gdyż z tego miejsca roztaczał się idealny widok na cały holl i wejście.\nPo chwili zjawił się kelner.\n- Dzień dobry. Coś podać? - zapytał łagodnym głosem.\n- Tak. Kawę. Czarną - odparł.\nKelner ukłonił się, po czym ruszył w kierunku zaplecza.\nW pewnym momencie w uszach Trenta rozległ się dźwięk komórki.\nDyskretnie rozejrzał się dookoła. Nikt nie siedział wystarczająco blisko, aby usłyszeć jego słowa.\nSystem audio komunikatora, połączony z videofonem komórkowym, powodował że słyszeć słowa rozmówcy mógł tylko on sam. W dodatku wbudowany w gardziel mikrofon, wychwytywał nawet najcichsze słowa przez niego wypowiadane.\nWyprostował prawą rękę, a drugą obciągnął rękaw. Na jego chromowanym przedramieniu rozsunęły się dwie maleńkie kurtynki, odsłaniając w ten sposób trzycalowy wyświetlacz.\nObraz mignął. Ukazała się twarz Grima.\n- No i jak? - zapytał przyjaciel.\n- Jestem w środku, jak na razie cisza i spokój. Ale musze tu trochę posiedzieć żeby coś wyniuchać.\n- Ok. Jest dziesiąta trzydzieści. Przyjadę po ciebie o dwunastej.\nytuacja była o tyle skomplikowana, że nie wiedział, czego tak naprawdę szuka. Już wiele razy mógł przegapić jakiś ważny ślad. Mogło to być cokolwiek. Ale on o tym nie wiedział.\nMyśli, które zaprzątały teraz jego głowę, miały niewiele wspólnego z całą tą sprawą. Jedyne, czym się teraz przejmował to - czy nie nawali. Pierwsza prywatna operacja, a tu nagle klapa. Odrzucał taką myśl jak najdalej tylko potrafił.\nNiema szans, myślał. Wszystko pójdzie dobrze. Nie! Wszystko pójdzie wyśmienicie, klientka będzie bardzo zadowolona. Same pochwały i kolejne ważne zlecenia.\nNiepokoiło go tylko jedno. Miał złe przeczucie, że coś pójdzie nie tak. Nie miał żadnych podstaw, aby tak myśleć, lecz było to silniejsze od niego.\n- Proszę pana! - usłyszał nagłe bardzo zirytowanym głosem - czy mam coś jeszcze podać ?\n- Nie. Dziękuję. Na razie... - odparł zerkając na kelnera.\nPo czym spojrzał znowu w kierunku hallu. Wciąż ten sam monotonny widok.\n- Do roboty - powiedział pod nosem. Gdy tylko kelner oddalił się i stanął wyprężony za drewnianą lada kawiarenki, Trent wyprostował się i stanął na równe nogi. Jak zwykle odruchowo ręce obadały kieszenie spodni, w poszukiwaniu wszelkich nieprawidłowości co do ich zawartości. Ludzie nawet nie zdają sobie sprawy jak często drobne, ale cenne rzeczy wyślizgują się z kieszonek i wciskają łapczywie w wszelkie zakamarki wygodnych skórzanych foteli.\nTrent przełknął ślinę, drapiąc się jednocześnie po skroni. Nic trudnego, myślał. Robiłem to już setki razy.\nMijając rododendrony, poczuł słodki zapach ich kwiatów. Genetycznie modyfikowane rośliny, nie miały porównania do tego naturalnego chrustu. Piękna, okazała i bardzo dorodna roślina kontra marny krzak z podeschniętymi listkami... ale naturalny... i co z tego. Teraz już nie było naturalnych roślin. Wszystkie hodowane były w gigantycznych szklarniach, wegetując na swoich marnych kilku centymetrach kwadratowych. Jeszcze jako młode pędy, karmione odżywkami i innymi najróżniejszymi chemikaliami, mającymi utrzymać plon w odpowiedniej formie zanim kod genetyczny zacząłby szaleć, tworząc nieobliczalne monstrum. W żaden sposób, nieprzypominające zamierzonego efektu.\nZapach słabł w miarę oddalania się od bujnej dżungli, otaczającej kawiarenkę. Nastrój relaksu, zastępował stopniowo klimat biura. Wszędzie zapach papieru i tuszu. Odgłosy elektroniki. Dzwonki komórek.\nWszystko to sprawiało wrażenie niesamowitego chaosu. Ludzie krzątali się po korytarzu nie zwracając uwagi na siebie nawzajem. Czasem tylko widząc znajomą twarz uśmiechali się sztucznie okazując w ten sposób, choć odrobinę kultury i dobrego smaku. Z nienaturalnym uśmiechem mijali się ramionami, po czym nie widząc już swoich twarzy od razu zapadali w letarg, zamyśleni tylko o swoich zmartwieniach służbowych. Z punktu widzenia osoby neutralnej wyglądało to całkiem zwyczajnie. Ludzie i ich problemy. Ciągły pośpiech. Nic więcej.\nGdy doszedł już do końca korytarza, spostrzegł na południowej ścianie szereg wind. Coś tu było nie tak. Tak niski budynek, posiadający cztery windy. Nie jakieś tam towarowe. Gustowne, wykładane prawdziwym drewnem. Oświetlone w środku nieco bladym światłem neonowych żarówek.\nPulpit, nic szczególnego. Jak to zwykle bywa, szereg srebrzystych guzików, czytnik linii papilarnych, dla pięter o ograniczonym dostępie. Nic szczególnego, poza... minusami przy każdym numerze piętra.\nSiedem pięter w dół. Jak to zwykle bywa jeszcze jedno albo dwa dodatkowe, bez możliwości dostania się ogólno dostępną windą. Tego właśnie szukał. Tylko tam trzyma się rzeczy o wielkiej wartości. To, co miał ukraść z pewnością do takowych rzeczy należało. Przenośny komputer, odseparowany od sieci. Bazy danych o najwyższym priorytecie. O najwyższej wartości. Nielegalne... tajne... niebezpieczne.\nDwa piętra z ograniczonym dostępem. Od takich się zaczyna. To jest teraz celem numer jeden.\nJedna z czterech wind właśnie brzdęknęła przyjaźnie, po czym drzwi rozsunęły się z przyjemnym dla ucha sykiem. Trent nie zastanawiając się długo, ruszył w jej kierunku. Gdy znalazł się w środku spostrzegł ze oprócz niego wchodzą jeszcze dwie osoby. Lalusiowaty mężczyzna, w szarym wełnianym garniturze, trzymający kurczowo wypchaną aktówkę. Spore zakola łysiny na czole, pomarszczona twarz, i ciemne worki pod oczami. Informatyk. Lecz z pewnością nie kowboj cyberprzestrzeni. Nie, zwariowany, nienasycony młodzieniec z nieograniczoną rządzą poznania. Szalejący nocami dla zabawy.\nTen taki nie był. Ten bardziej pasował do ogólno pojętego wzorca. Depresja, znudzenie, brak zapału, traktowanie komputera jako źródła utrzymania. Prywatnej maszynki do robienia pieniędzy. Całe noce nieprzespane. Zmarnowane w poszukiwaniu rozwiązań najbardziej prozaicznych problemów. Handel i marketing. Dla normalnego człowieka... strata czasu.\nDrugą osobą była kobieta. Młoda kobieta interesu. Gustowna fryzura. Stylowe oprawki do delikatnych okularów. Czerwony kostium opinający biodra, i okrągłe piersi, mówił swoim wyglądem... bierz mnie! Długie zgrabne nogi i subtelne ręce zakończone delikatnymi dłońmi.\nPalec jednej z nich nacisnął właśnie guzik, oznaczony symbolem "-4 LABORATORIUM". Nie było wtedy oczywistym, co taka kobieta miała robić w laboratorium. Pani prezes, albo członkini rady nadzorczej, ale z pewnością nie laborantka, przelewająca kolorowe substancje z fiolki do fiolki.\nOd razu, celem zainteresowania, stała się brązowa teczka, zaciśnięta między ramionami, a klatką piersiową. Kurczowo trzymana sprawiała wrażenie interesującej nie tylko dla Trenta. Kobieta, co chwila spoglądała na nią ze zdenerwowaniem, jak by spodziewała się, że zaraz ktoś będzie usiłował ja ukraść.\nOparty o ścianę, Trent z uśmiechem wpatrywał się w wyświetlacz, wskazujący aktualną pozycję windy. Niewielki głośniczek obwieścił po chwili przybycie na wyznaczone piętro. Łagodny dźwięk dzwonka, momentalnie przebudziła z letargu pozostałych pasażerów. Przyjemny damski głoś obwieścił, że "winda znajduje się na drugim poziomie". Zapomniał tylko dodać, że pod powierzchnią ziemi.\nCherlawy mężczyzna nie czekając na pełne otwarcie drzwi, wyskoczył w pośpiechu, po czym zniknął z pola widzenia, zasłonięty ścianką działową boksów biurowych. Kobieta sprawiała wrażenia coraz bardziej zdezorientowanej i zagubionej. Nogi lekko uginały się pod jej ciężarem. Z pewnością posiadała coś ważnego. Sama w windzie z podejrzanym osobnikiem. Nie odwracała się. Patrzyła bezwładnie z matowe drzwi windy. Oddech miała szybki i nieregularny. Ona nie była zdenerwowana. Ona była przerażona. W pewnej chwili, odwróciła głowę do tyłu i szybkim spojrzeniem przejechała po twarzy Willa. Miała piękne, mięsiste, aksamitno czerwone usta, uformowane w łagodny kształt. Wielkie, wyraziste oczy, które hipnotyzowały spojrzeniem trwającym nawet ułamek sekundy.\n- Winda znajduje się na czwartym poziomie - obwieściła znajomy głos, po czym nakazał - zbliż identyfikator do czytnika.\nKobieta bardzo nerwowym ruchem dotknęła kciukiem czytnika linii papilarnych, tuż pod pulpitem windy. Rozległ się elektroniczny dźwięk, po czym drzwi rozsunęły się bezszelestnie. Nie zwracając uwagi na Trenta, nieznajoma wyszła z kabiny i od razu skierowała swoje kroki w wąski korytarz naprzeciw windy. Nie oglądając się do tyłu, minęła strażnika, delikatnie kiwając mu głową. Z pewnością nie była tu po raz pierwszy. Strażnik z przyjaznym uśmiechem, odpowiedział jej kulturalnym ukłonem, Jak by chciał powiedzieć... witam ponownie, co u pani słychać, w końcu dawno się już nie widzieliśmy.\nPo wymianie uprzejmości szybkim krokiem pomknęła w głąb korytarza.\nStrażnik najwyraźniej zafascynowany artykułem w Super Expresie, całkowicie nie zwracał uwagi na przyglądającego mu się Trenta, który stał już przed windą.\nNa tym poziomie nie było już przeźroczystych, typowych dla biur, cienkich szklanych ścianek. Tutaj styl dekoracji, tworzyły solidne białe ściany, upstrzone jedynie kolorowymi tabliczkami ostrzegawczymi. Korytarz rozświetlały, okute w stalowe kratki, owalne białe lampy.\nPoziom ten sprawiał wrażenie bardzo sterylnego, pozbawionego wyglądu, na rzecz bezpieczeństwa.\n[ Ciąg Dalszy Zapewne Nastąpi ]


Witamina C wpływa zbawiennie na naszą skórę - zwalcza wolne rodniki chroniąc cienkie włókna kolagenu i elastyny przed uszkodzeniami, wzmacnia ścianki naczyń krwionośnych, rozjaśnia skórę i wpływa na spłycenie zmarszczek. Dodatkowo zwiększa ochronę przed promieniami UV oraz stabilizuje witaminę E. Warto więc zastosować odpowiednią pielęgnację, dostarczając skórze witaminę C w bogatej, skoncentrowanej formule.\nObagi Professional-C™ Serum to innowacyjny produkt w formie kwasu L-askorbinowego – najbardziej skutecznej i stabilnej postaci witaminy C, którą organizm ludzki rozpoznaje i wykorzystuje. Odpowiednio niskie pH produktu (pomiędzy 2,0 i 3,0) zapewnia optymalne wchłanianie, redukuje napięcie powierzchniowe skóry i umożliwia przenikanie do niej witaminy C w wysokim stężeniu. Serum zwalcza przedwczesne oznaki starzenia się skóry, ogranicza pojawianie się drobnych linii i zmarszczek, a także redukuje te istniejące. Dzięki bogatej formule, zawierającej czystą, stabilną witaminę C, zapewnia wysoką ochronę antyoksydacyjną, rozjaśnia delikatne przebarwienia i poprawia koloryt skóry. Serum pomaga także w uzupełnianiu syntezy naturalnego kolagenu, zwiększa ochronę UV, łagodzi stany zapalne i zatrzymuje wilgoć skóry. Stosowanie Obagi Professional-C™ Serum w codziennej pielęgnacji sprawia, że cera staje się gładsza i bardziej promienna.\nProdukt zalecany jest do codziennej pielęgnacji skóry twarzy, szyi i dekoltu (5-7 kropli na oczyszczoną skórę rano, przed aplikacją kremu). Wskazany jest również przy łagodnej i umiarkowanej hiperpigmentacji oraz zwiotczeniu skóry. Może być stosowany jako uzupełnienie zabiegów medycyny estetycznej:\n• Zabiegi iniekcyjne - celem pielęgnacji jest pobudzenie stymulacji kolagenu podczas pielęgnacji przygotowującej oraz wzmocnienie efektów zabiegu i skrócenie czasu regeneracji podczas pielęgnacji pozabiegowej.\n• Zabiegi laserowe: nieablacyjne i ablacyjne - celem pielęgnacji jest zwiększenie antypigmentacyjnej skuteczności zabiegu oraz skrócenie okresu gojenia po zabiegu.\nObagi Professional-C™ Serum 10% - 189 PLN/30 ml\nObagi Professional-C™ Serum 15% - 226 PLN/30 ml\nObagi Professional-C™ Serum 20% - 282 PLN/30 ml\nW ofercie marki Obagi znajdują się również: krem długotrwale nawilżający Obagi Hydrate™, krem Sun Shield Matte SPF 50 chroniący przed promieniowaniem UVA i UVB oraz jedwabiste serum pod oczy na bazie kofeiny ELASTIderm® Eye Complete Complex™.


Khao San Thai Street Food (Poznań) – MACIEJ JE\nKhao San Thai Street Food (Poznań)\nChyba nic mnie tak nie cieszy, jak dobra knajpka z kuchnią azjatycką w tym mieście.\nBo, mając teraz warszawską perspektywę, wciąż jej w Poznaniu mało – zarówno w wydaniu na każdą kieszeń, jak i bardziej premium; zarówno w wersji chińskiej czy japońskiej, jak i wietnamskiej czy tajskiej. Coś się jednak w tym temacie zaczyna zmieniać – w ostatnich tygodniach otworzyło się trochę Azji w stolicy Wielkopolski.\nWśród nowości znalazło się Khao San z Polanki, niewielka restauracyjka z kuchnią tajską – coś, czego do tej pory chyba najbardziej w Poznaniu brakowało. Wprawdzie pad thaia czy zupę tom yum ma co drugi azjatycki lokal w tym mieście, ale nie było chyba jeszcze knajpki, która specjalizowałaby się tylko i wyłącznie w kuchni tajskiej, a przy tym oferowała dania w przystępnych cenach. Najbliższy temu był lubiany przeze mnie Fast Wok z Pasażu Apollo, ale tam pojawiały się jednak potrawy z Chin, Indonezji czy Japonii.\nKhao San samo sobie narzuca sztywniejsze ramy – zjemy tu jedynie Tajlandię, co podkreśla nie tylko menu, ale i wystrój lokalu. Sama karta nie należy do rozbudowanych, za co jestem dozgonnie wdzięczny właścicielom – pomijając słabe jedzenie, nic nie irytuje mnie w azjatyckich knajpach bardziej niż przedzieranie się przez złożoną ze stu kilkudziesięciu pozycji ofertę.\nTutaj znajdziecie klasyki, które w każdej tajskiej knajpie być muszą: zupy tom yum i tom kha, pad thai czy curry. Właśnie na nie stawiam przy swojej pierwszej i jedynej jak dotąd wizycie. W następnej kolejności skuszę się na pewno na dania rzadziej w Polsce spotykane. W menu widzę sporo rzeczy, których jeszcze nie jadłem, więc moja ciekawość tym bardziej wzrasta.\nZupa tom yum (19 PLN) była dokładnie tym, czego się spodziewałem. Chili dało mi w kość – mój wewnętrzny pikantnościometr wykazał na skali ostrości przyjemne piekiełko, od którego pot spływa po skroniach, a włosy są mokre, ale które przy okazji nie przysłania innych smaków. Do gustu nie przypadły mi jedynie duże krewetki podane w całości w skorupkach. Trudno wyławia się je palcami z gorącej zupy, by jednym ruchem ręki wykręcić z nich wszystko, co niejadalne. Być może właśnie tak podaje się zupę tom yum w Tajlandii, ani trochę by mnie to w sumie nie zdziwiło, niemniej nie zmienia to w żaden sposób wygody jedzenia.\nO ile w powyższym przypadku miałem się jeszcze do czego przyczepić, o tyle pad thai smakował mi niemal w 100%. No, może jedynie w miejsce posypki ze zmielonych (drobno posiekanych?) orzeszków wolałbym większe kawałki. Poza tym jednak wszystko tutaj grało – makaron ugotowano w punkt, a słodkawego sosu było na tyle dużo, że danie nie było za suche i na tyle mało, by nie posądzić go o zbytnią wyrazistość i chęć zdominowania nie tylko tego jednego talerza, ale i całego świata. Serio, w Poznaniu lepszy pad thai jadłem tylko w Raju na Śródce, ale ten też wydaje mi się świetny. Próbowałem z kurczakiem (29 PLN), jajkiem, kiełkami fasoli mung i tofu.\nPrzed wizytą w Khao San trochę bałem się, że będzie to taki tani tajski bar, który celowo mocno spolszcza dania. Jak to mówi Radek Kotarski: nic bardziej mylnego. Nikt tu nie chodzi na skróty i nie zgadza się na kompromisy typu niskiej jakości zamienniki dobrych produktów. Trzymam kciuki za to, żeby tak zostało i żeby również inne dania z karty okazały się równie smaczne, co pad thai. Za jakiś czas tutaj wrócę, by to zweryfikować.\nLokalizacja: Katowicka 53c/110, Poznań | fanpage\nTagi: gdzie zjeść azję w poznaniu, gdzie zjeść kuchnię tajską w poznaniu, kuchnia tajska, pad thai, polanka, tom yum


Grupa Nowy Szpital: nowy blok operacyjny w Kostrzynie. Szpital prywatny, pieniądze na budowę też - Inwestycje\nAutor: PW • Źródło: Rynek Zdrowia • 15 lipca 2021 19:38\nBlok operacyjny szpitala w Kostrzynie n/Odrą. Fot.mat. prasowe.\nNowy blok operacyjny w kostrzyńskim szpitalu, który pełni rolę szpitala powiatowego i jest prowadzony przez operatora prywatnego, powstał prawie od podstaw\nDzięki rozbudowie bloku możliwy będzie dalszy rozwój chirurgii, wykonywanie większej liczby zabiegów i wprowadzenie nowych zakresów leczenia\nKoszt inwestycji łącznie z modernizacją infrastruktury elektroenergetycznej to ponad 5,8 mln zł ze środków własnych szpitala\n- To jest dobra wiadomość dla mieszkańców województwa lubuskiego. Szpital w Kostrzynie pełni ważną rolę w tym rejonie i dobrze się spisał w czasie epidemii COVID-19 – powiedział w czasie uroczystego otwarcia Wojciech Perczak, wicewojewoda lubuski.\nSzpital sfinansował blok operacyjny\nWicewojewoda stwierdził również, że na uznanie zasługuje fakt, iż inwestycja została sfinansowana ze środków własnych szpitala.\nNowy blok operacyjny w kostrzyńskim szpitalu, który pełni rolę szpitala powiatowego i jest prowadzony przez operatora prywatnego, powstał prawie od podstaw. Pomieszczenia zostały nie tylko wyremontowane, powstały również nowe sale i zaplecze socjalne.\nTak zmienił się blok operacyjny\nDwie nowe sale operacyjne są zlokalizowane na I piętrze. Jedna sala została wyposażona z myślą o operacjach okulistycznych. W drugiej sali odbywać się będą operacje z zakresu chirurgii ogólnej. Blok został powiększony również o salę wybudzeń, zaplecze socjalne, sanitarno-higieniczne i magazyn.\nWszystkie pomieszczenia spełniają normy i są zgodne obowiązującymi przepisami. Na bloku wymieniono instalację wodno-kanalizacyjną, sieć elektryczną i teleinformatyczną. Sale operacyjne zostały wyposażone w klimatyzację oraz system wentylacji, który doprowadza do nich ultra czyste powietrze. W ramach modernizacji blok został wyposażony w nowe meble medyczne, które są odporne na stosowanie środków antyseptycznych - podaje Marta Pióro, rzecznik prasowy Grupy Nowy Szpital Holding SA.\nTaki był koszt inwestycji\nPo modernizacji oddziału intensywnej opieki medycznej, remont bloku operacyjnego to największa inwestycja, jaką zrealizowano w ostatnim czasie w Nowym Szpitalu w Kostrzynie nad Odrą. Koszt inwestycji łącznie z modernizacją infrastruktury elektroenergetycznej to ponad 5,8 mln zł.


Rowerek biegowy PUKY LR 1 4012 kiwi | Dla Dzieci \_ Rowery i pojazdy \_ Rowerki |\nDla DzieciRowery i pojazdyRowerki\nRowerek biegowy PUKY LR 1 4012 kiwi\n- dla dzieci od 2 roku życia (powyżej 90cm wzrostu)\n- wysokiej jakości opony z pianki\nRowerek biegowy PUKY LR 1 kiwi bez hamulca przeznaczony dla dzieci od 3 lat oraz wzroście powyżej 90 cm (długość nogi od 35cm).\nRama o głębokim profilu i z podnóżkiem, poduszka kierownicy, specjalne siodełko do rowerka biegowego, koła i kierownica z łożyskami kulkowymi, bezpieczne uchwyty kierownicy, wysokiej jakości opony z pianki (50-300), siodełko i kierownica z regulacją wysokości. Odporne na uderzenia lakierowane proszkowo.\nRowerek biegowy PUKY jest ekscytującą alternatywą dla hulajnogi. To nowy sposób w jaki możesz pomóc Swojemu dziecku w rozwoju jego motoryki, to również doskonały sposób na przygotowanie Twojego dziecka do jazdy na rowerze. Korzyści: Rowerek biegowy PUKY ćwiczy poczucie równowagi dając jednocześnie dziecku poczucie bezpieczeństwa, ponieważ jego stopy mogą być postawione na podłożu w każdej chwili. Rowerek biegowy PUKY rośnie razem z Twoim dzieckiem dzięki regulowanym komponentom.\nPuky jest niemiecką firmą działająca na zachodnim rynku już od 60 lat. Oferta Puky obejmuje samochodziki, rowerki trójkołowe, rowerki biegowe, jeździki, gokarty, hulajnogi, rowery na ramach stalowych i aluminiowych oraz akcesoria. Wszystkie produkty wykonane są w Niemczech ! Cechują się niebywała starannością wykonania jak i odpornością na uszkodzenia.\n- rama z niskim przekrokiem nad platformą, która stanowi podstawkę pod nogi dziecka\n- specjalnie wyprofilowane siodełko\n- wysokiej jakości miękkie koła z pianki (nierysujące podłogi, nieślizgające się po wodzie, ciche)\n- łożyska kulkowe w kołach i kierownicy\n- regulowana wysokość siedzenia i kierownicy o około 10 cm\n- minimalna wysokość dziecka: 90 cm\n- minimalna długość nóżki dziecka: 35 cm


forum.wiara.pl - Zobacz wątek - Wizyta u księdza egzorcysty\nWątki bez odpowiedzi | Aktywne wątki Teraz jest Pt maja 25, 2018 17:24\nWizyta u księdza egzorcysty\nDołączył(a): Pt lis 17, 2017 0:08\nZacznę od tego, że od 2 lat myślę nad wizytą u księdza egzorcysty. Mam podejrzenie, że "coś nade mną wisi", działa zły duch (bądź klątwa). W skrócie: dzieją się złe rzeczy wokół mnie, na które nie mam wpływu. Od 2/3 lat prześladuje mnie pech i to taki konkretny, mam niepokojące myśli w głowie czy po prostu są to myśli samobójcze. Wiadomo, że życie pisze różne scenariusze, zdarzają się niepowodzenia... Ale to co się dzieje wokół mnie, przekracza już pewną normalną granicę. Staram się z tym walczyć, wziąć w garść... Ale aktualnie jestem już wrakiem człowieka. Nie potrafię czasem wstać z łóżka, czując, że coś na mnie siedzi, nie potrafię znaleźć motywacji, czy uwolnić się z używek. Kilka lat temu był u nas w domu ksiądz egzorcysta, gdyż nasz dom był nawiedzony (działy się rzeczy prawie jak wyjęte z filmów). Dlatego istnieje u mnie podejrzenie, że "zły" powrócił, ale tym razem męczy mnie tylko psychicznie i zatruwa życie codzienne. To mnie najbardziej "upodobał" sobie, gdy mieliśmy problem w naszym domu i trzeba było księdza sprowadzać...\nTen mój "pech" i zatruwające myśli pojawiły się prawie 3 lata temu, w chwili, gdy byłam najbardziej szczęśliwa w całym życiu (może taki rewanż?). Nie wiem już co robić, ciągnie mnie, aby iść do księdza egzorcysty i się poradzić, czy poprosić o modlitwę o uwolnienie... Ale boję się, że nie weźmie mnie na poważnie (jestem młodą dziewczyną), lub wyśle do psychologa (a u tego już byłam z kontrolą).\nJak wygląda taka wizyta. Chciałabym iść, bo uważam, że modlitwa "specjalisty" ma większą moc, niż u przeciętnego wierzącego (stwierdzam tak po moich doświadczeniach). Co robić?\nPt lis 17, 2017 0:30\nRe: Wizyta u księdza egzorcysty\nWizyta rozpocznie się od zwyczajnej rozmowy, gdzie egzorcysta wybada Twoją sytuację ogólna i przejścia jakie mogły Cię otworzyć na działanie Złego. Możliwe, że otrzymasz formularz do zakreślenia form okultyzmu i zła ukrytego z jakimi miałeś styczność. Właściwy egzorcyzm, który niekoniecznie nastąpi na pierwszym spotkaniu, zostanie rozpoczęty wspólną modlitwą, po czym ksiądz stanie nad Tobą i będzie się modlił. Każdy egzorcyzm to w istocie specjalna modlitwa.\nJeśli jesteś z Śląska mogę dać Ci w priv namiary na dwóch egzorcystów.\nLicz się z tym, że w momencie gdy zdecydujesz się na egzorcyzm, jeśli jesteś w władzy Złego, ten zaatakuje z potrójną mocą. Życie z dnia na dzień będzie Ci się walić, wydarzą się sytuacje w świetle których wizyta u egzorcysty będzie postrzegana przez Ciebie jako strata czasu.\nJeśli jesteś dręczony demonicznie i opętany, to sam fakt zauważenia tego problemu stanowi łaskę Bożą i świadectwo, że Pan Cię prowadzi. Zaufaj i módl się.\nW międzyczasie, nie odwlekając kontaktu i wizyty u egzorcysty zalecam tzw prywatne egzorcyzmy do odmawiania. Najpopularniejszy to modlitwa do Archanioła Michala papieża Leona XIII:\nhttp://prowadzmniejezu.pl/modlitwy/84-m ... nio%C5%82a\nTą samą modlitwę zaleca się codziennie odmawiać osobom noszącym Szkaplerz Michała Archanioła, do czego również gorąco zachęcam. Potężna tarcza na ataki Złego.\nKolejna potężna modlitwa w randze egzorcyzmu prywatnego:\nhttp://www.biblijni.pl/modlitwy/177_mod ... ienie.html\nZalecam także codzienny Różaniec i powtarzanie sobie na głos "Jestem umiłowanym dzieckiem Boga Ojca". Z ostatnim możesz duże problemy przy demonicznym dręczeniu.\nI w ostateczności, jeśli Twoja sytuacja to dopuszcza, skorzystaj z sakramentu pojednania i pokuty, sam w sobie stanowi potężny egzorcyzm. W ostateczności egzorcyzm to odcięcie człowieka od wpływów Złego, a to dokonuje się na codzień przez unikanie grzechu, czynienie miłosierdzia i korzystanie z łask sakramentów.\nJednakże jeśli podejrzewasz dręczenie/opętanie, nie poprzestawaj na powyższych propozycjach lecz zrób co w Twojej mocy by skontaktować się z egzorcystą.\nPt lis 17, 2017 8:34\nDziękuje za odpowiedz, po prostu boje sie, ze skoro mną nic nie miota, wchodząc do kościoła, to ksiądz nie weźmie takiego przypadku powaznie.\nPt lis 17, 2017 19:03\nMało kogo miota jak wchodzi do kościoła. Spektakularna wizja dręczenia/opętania to domena kina. Najczęściej wszystko rozgrywa się znacznie subtelniej. Z opisu przedstawionego przez Ciebie demoniczne dręczenie rysuje się jako prawdopodobna możliwość, stąd powątpiewam by egzorcysta (nie byle jaki ksiądz) nie potraktował Cię poważnie.\nPamiętaj również iż żaden egzorcysta nie pomoże Ci skutecznie jeśli egzorcyzmom nie będzie towarzyszyć z Twojej strony prawdziwe dążenie do życia w głębokiej bliskości z Bogiem. Tutaj najpomocniejsze będą codzienna modlitwa, szczególnie Różańcowa, korzystanie z sakramentów i lektura Pisma Św.\nPt lis 17, 2017 19:25\nKilka lat temu był u nas w domu ksiądz egzorcysta, gdyż nasz dom był nawiedzony (działy się rzeczy prawie jak wyjęte z filmów).\nTo bardzo interesujące. Czy mogłabyś napisać co takiego się działo? Fruwające przedmioty? Potępieńcze jęki, krzyki?\nCzy nagraliście filmiki z tych manifestacji sił nadprzyrodzonych?\nWt lis 21, 2017 22:36\nWidziałam twarz tego czegoś (może z 3 razy)... Powiem tak, twarz na podobieństwo ludzkiej, ale potwornie przerażająca i rysy zapadające w pamięć - z jednej strony ta twarz była piekna, z drugiej niesamowicie złowieszcza. Kroki na schodach, bieganie i halasowanie (wszystko zaczynało się dziać około 2 w nocy, punkt kulminacyjny następował po 3:30. Wieczorem słychać było szepty, jakby ktos mówił po łacinie. Gdy to coś się nachylalo czułam ból fizyczny, a gdy wychodziłam w nocy z pokoju, czułam jakby coś obok mnie przechodziło i jakby ciało stanęło mi w płomieniach. Do tego potworne koszmary senne i uczucie ciągłego przerażenia i bycia obserwowaym. Gdy to się zaczęło, próbowałam spać z medalikiem na szyi i świętym obrazkiem pod poduszką - rano ubudzilam się wykończona, medalik leżał na ziemi przerwany, a obrazek był potargany na kawałki. Tak w skrócie. Co najlepsze przez rok próbowałam sobie wmowic, że mi się to wszystko wydaje.\nCz lis 23, 2017 20:12\nCo najlepsze przez rok próbowałam sobie wmowic, że mi się to wszystko wydaje.\nTo akurat normalne i powszechne zachowanie. Tylko szaleniec nie ma wątpliwości, że ma do czynienia z manifestacją nadprzyrodzoną.\nCz lis 23, 2017 20:16\nOprócz tej "ludzkiej" twarzy widziałam inną w odbiciu w lustrze. Wyglądało to jakby miało twarz kozła/byka.\nCz lis 23, 2017 20:18\nTakie detale nieistotne. Sam schemat ogólny jest znaczący. Manifestacje fizyczne, dręczenie psychiczne i cielesne(ból), koszmary senne wraz z atakiem na sakramentalia to dość potężne zestawienie.\nSkontaktowałaś się już z egzorcystą? Odmawiasz codziennie egzorcyzm prywatny i Różaniec?\nCz lis 23, 2017 20:29\nTo co opisałam dzisiaj to okres sprzed wizyty pierwszego egzorcysty, po tym te nawiwdzenia ustały.\nJednak teraz, po kilku latach zaczął się ten pech, niepokojące myśli i jakby udreczenie psychiczne.\nCały czas się boje zadzwonić i umówić na wizytę Bo to "tylko" psychika.\nCz lis 23, 2017 20:44\nJeśli to tylko "psychika", stwierdzi to psychiatra do, którego skieruje Cię egzorcysta. Sama nie masz kompetencji tego rozsądzić.\n"Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: "Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem". Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni. "\nŁk, 11, 24-26\nCz lis 23, 2017 20:48\nTen cytat mnie poraził. Jutro zadzwonię i skontaktuję się z najbliższym księdzem egzorcystą. Może przez to, że kiedyś już była interwencja, potraktuje mnie poważnie. Wystarczyłoby wspólne pomodlenie się, bo wierze, że modlitwa księdza egzorcysty ma dużą moc, skoro poprzedni wypędził to coś właśnie modlitwą.\nCz lis 23, 2017 20:56\nModlitwa egzorcysty w istocie jest wyjątkowa. Byle kto egzorcystą nie zostaje.\nCz lis 23, 2017 21:06\nDziękuje ci za pomoc Jak coś będzie wiadomo to napiszę, jeśli chciałbyś wiedzieć.\nCz lis 23, 2017 21:22


Kwas hialuronowy - soft lifting ≫ KDK Medycyna Estetyczna\nKwas hialuronowy - soft lifting\nSoft Lifting tzw. „miękki lifting” to metoda rewitalizacji skóry, która opiera się na śródskórnym wstrzyknięciu preparatu stabilizowanego kwasu hialuronowego w sposób podobny do mezoterapii, w której jednak dotychczas stosowano tylko kwas hialuronowy niestabilizowany.\nZabieg polega na linijnym podawaniu kwasu hialuronowego śródskórnie i/lub podskórnie przy zastosowaniu, tzw. miękkiej kaniuli, której koniec jest tępo zakończony. Dokonując aplikacji kaniulą nie dochodzi do uszkodzenia naczyń i ważnych nerwów. Użycie techniki „miękkiego liftingu” minimalizuje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i daje naturalny efekt. Kwas hialuronowy tworzy dodatkową siatkę, rodzaj ‘rusztowania’, które zapobiega tworzeniu się zmarszczek i pozwala modelować owal twarzy. Ze względu na specyficzne właściwości kwasu hialuronowego, jednocześnie poprawia się kondycja skóry i jej nawilżenie.\nCiąża i okres karmienia piersią; zaburzenia krzepnięcia krwi; opryszczka i inne wirusowe, grzybicze i bakteryjne infekcje skóry, a także stany zapalne; skóra źle tolerująca iniekcje (skłonności do blizn i zwłóknień); alergia, uczulenie na składniki zawarte w preparatach lub środkach przeciwbólowych i znieczulających; niewyrównana cukrzyca; choroba nowotworowa; choroby autoimmunologiczne.\nPreparat może być podany dla osób w każdym wieku, które pragną aby ich skóra miała naturalny, zdrowy i młody wygląd, a efekty są naprawdę spektakularne! Twarz staje się widocznie odmłodzona, owal twarzy wymodelowany i podniesiony, zmarszczki zredukowane a skóra twarzy długotrwale nawilżona, promienna i świeża.


Swap silnika z 2,0ABF na 1,4ABD : Silniki benzynowe - Volkswagen Golf 3 Klub Polska\nSwap silnika z 2,0ABF na 1,4ABD\nprzez JAFAS » 13 paź 2014, o 12:07\nWitam. Mam takie pytanie czy Jest możliwe zrobić SWAP z silnika 2,0 16v ABF na silnik 1,4 8v ABD i czy wszystkie wiązki i łapy będą pasowały ? Swap robię tylko po to że na ten czas nie posiadam środków na remont ABF'a a mam 2 samochód z silnikiem ABD. Pozdrawiam\nprzez trollu » 13 paź 2014, o 12:36\nskoro masz drugie auto z 1.4 to zostaw ABF w spokoju a jeździj drugim. swap totalnie bez sensu, wyjdzie że będziesz musiał dokupić to, tamto (zawsze jakies kwiatki wychodzą) i wyjdzie na jedno z remontem ABF\nprzez JAFAS » 13 paź 2014, o 14:42\nZapomniałem dodać że w tym 1,4 jest kasacja tyłu tylko przód jest ok.\nprzez VolDan » 13 paź 2014, o 16:56\njak wyciągniesz całego ABF z łapami i wiązka i wrzucisz ABD no to będzie pasować\nprzez Grzesiek2507 » 13 paź 2014, o 20:22\nDo tego skrzynia, wydech, wybierak biegow, pedaly wraz z linka, bo abf bodajze juz na wysprzegliku, uklad chlodzenia tez ciut inny, wiazka silnika, licznik, przeguby ewentualnie moglbyby styknac.\nprzez Opik » 13 paź 2014, o 20:27\nSą inne przeguby całkiem, do tego inne wahacze bądź też same sworznie bo od GTI w górę są inne\nprzez JAFAS » 13 paź 2014, o 21:21\nAha czyli nie ma sensu. Lepiej zrobić remont 16 tak ?\nprzez Opik » 13 paź 2014, o 21:25\noczywiście przecież to dwa razy robota, najpierw przeszczep wszystkiego w jedną stronę, a później w drugą\na remont i tak Cię nie minie\nprzez Grzesiek2507 » 13 paź 2014, o 21:26\nOpik, Akurat zawias moglby zostac, bo ponoc idzie przekołowac przeguby skladajac z dwoch jeden, gdzies mi sie o uszy obilo.\nJAFAS, na dobra sprawe tak, bo policz jaka robota Cie czeka, potem ewentualny powrot abf-a po remoncie. A wiadomo ze podczas swapa wyskocza jeszcze jakies dodatkowe koszta, bo cos tam trzeba bedzi dokupic/wymienic. Sprzedaj tego po strzale i za zarobiona flote remontuj 16stke\nprzez Pozor » 14 paź 2014, o 16:19\nW ogóle dla mnie dziwne jest to że ktoś chce pchać najsłabszy silnik do golfa wywalając znakomity silnik , nie mogę zrozumieć sensu w tym , ale jak koledzy pisali zmiana na te nieszczęsne ABD to nie będzie takie hop siup , cały swap elektryki , układu chłodzenia, układy wydechowego , przeniesienia napędu , no dosłownie masa roboty a efekt gorzej niż zły ratuj tego ABF i ciesz się z jazdy\n- - - cyklinowanie warszawa mokotów - treppen aus polen preise


KIEDY NALEŻY STROIĆ INSTRUMENT?\nb) czy poszczególne dźwięki brzmią rozstrojone? Efekt taki charakteryzuje się lekkim chorusem,\nc) ‘najprostszym testem rozstroju instrumentu są dźwięki oktaw, jeżeli pomiędzy tonami jednej oktawy, lub jej przewrotach, występują różnice w wysokości z pewnością należy stroić instrument.\nd) Inną prostą metodą jest pomiar wysokości a1 tunerem elektronicznym. Jeżeli a1 opuszczone jest do max 3-4 Hz instrument należy pilnie stroić, bowiem dalsze odejście od kamertonu spowoduję konieczność wykonania podwójnej usługi aby przywrócić pierwotną zalecaną wysokość, co generuje wyższe koszty naprawy, niekorzystnie nadwyręża kołki stroikowe i wymaga min. Dwóch wizyt stroiciela.\nWg ogólnie przyjętych zasad uważa się, że przy domowym, nie bardzo intensywnym użytkowaniu instrumentu, wskazane jest, aby stroić go raz na rok. Jeżeli użytkowanie jest bardziej intensywne np. podczas intensywnej edukacji lub zawodowe, wskazane jest, aby instrument stroić dwa razy do roku. W naszej praktyce zawodowej ostatecznie cykliczność strojenia wyznaczamy indywidualnie, oceniając: jakość instrumentu, warunki wilgotności w pomieszczeniu oraz indywidualne wyczucie/ wrażliwość użytkownika, których rozpoznanie następuje na przestrzeni dłuższego okresu czasu użytkowania instrumentu i podczas wspólnej relacji muzyk-użytkownik.\nStrojenie instrumentu jest harmonijnym procesem, wielo zakresowym, tak jak opisaliśmy to dokładnie w artykule: Czy strojenie instrumentu musi być takie drogie? Odnosząc się jednak do zagadnienia samej temperacji zmiana wysokości jednego tonu ma bezpośredni i zależny wpływ na kolejne tony. Stąd też bywa tak, że niewielkie poprawki stroju mogą trwać tyle, ile zwyczajne, pełne strojenie całościowe. Jednak uogólniając to zagadnienie - typowe podnoszenie stroju w instrumentach, o które się dba, następuje podczas jednej wizyty stroiciela i może trwać do 3 godzin. W czasie tym wskazane jest aby stroiciel mógł swoją pracę wykonywać w całkowitym spokoju i ciszy.\nFortepiany i pianina to nasza pasja, a ich strojenie sprawia nam radość i satysfakcje. Pod swoją opieką mamy kilkadziesiąt pianin i fortepianów wiodących producentów (np. Steinway & Sons, Yamaha, Bluther, Bechstein). Jesteśmy też stałymi współpracownikami i konsultantami dla renomowanych Państwowych Instytucji kulturalno – muzycznych oraz pianistów indywidualnych.\nklienci często zapominają kiedy stroili swój instrument, dlatego wygodnym dla klienta jest, aby obowiązek pamiętania o cykliczności strojenia...


Olbrzymy -NEFILIM GROBY GIGANTÓW • .......SŁOWO ŻYCIA .....\nTeraz jest 31 października 2020, o 19:53\nOlbrzymy -NEFILIM GROBY GIGANTÓW\nTytuł: Re: ROSYJSCY BADACZE ODKRYLI GROBY GIGANTÓW\nNapisane: 17 lutego 2015, o 10:20\nDzieki za filmy tego nie znałam ..\nIle jeszcze czasu potrzeba by wierzący uwierzyli w to co jest opisane w Biblii ?\nDlaczego ja zobaczyłam a inni nie widza i wysmiewają ze ja widzę dlaczego takie\npodejście skoro uwazaja Biblie za Księge natchnioną.\nW tym pierwszym filmie poruszają Anaków tu gdzieś Cyp załozył temat i tez wiem,ze twierdzi jakoby juz nie było Nefilim czy DNA - moze tu zaglądnie .\nDrugi temat to anioły tych 200 strazników w temacie Jakim duchom zwiastował Jezus ?\nMoge przyjąc takie założenie razem z jego wyjasnieniem ...\nJak było za dni Noego tak będzie ....juz sie dzieje....\nTytuł: Re: Olbrzymy -HEFILIM GROBY GIGANTÓW\nNapisane: 17 lutego 2015, o 19:43\nInca: Temple Of The Condor At Ollantaytambo, Sacred Valley Of Peru\nWho were the Anakim Nephilim?\n17;40min-Mieli mareker genetyczny na ich DNA takich jak blizny\nw tym samym miejscu na ich DNA więc wszyscy cudzołoznicy mili ten sam\nmarker genetyczny w tym samym miejscu na ich DNA blizn\nludzie popeniaja morderstwa mieli w innym miejscu inny ZNAK\n..to znaczy kiedy mówimy o grzechu przekazywane\ndo trzeciego i czwartego pokolenia tych genetycznie przez\ngenetyczne markery ....\nJesli ktos jest w chrystusie Nowym jest stworzeniem wszystkie rzeczy przemineły Oto wszystko stało sie nowe\ngenetyczne markery sa odwrócone poprzez dobre.......\n.....Nefilim genetyka mówi o kodach informacji ..\nzostały przekazane przez kobiety kóre mogły miec potomstwo ...\nw maju urodził sie mu wnuk ...polidaktylia szesciocyfrowy sześc palców\nWidzimy to w Bilii wiele z nich ma cyfre sześc ..anomalie genetyczne\nkiedy rodzi sie Canaan teraz został przeklety Kanaan\nClearly Ham had plenty of other children that did not have bad genetics\nOczywiście Ham miał dużo innych dzieci, które nie mają złych genetyki\nNie wierze ze jest to kwestia rasy Uwazam ze jest to problem posuszenstwa zaróno przed jak i po powowodzi\nkarze grzechy ojców na dzieciach do trzeciego i czwartego pokolenia,\ngdy doszło do gatunku mieszania w tworzeniu....aktywne nieposuszenstwo kóre przyszło z konsekwencjami.\nsamo czwartej generacji Exodus 20 nawiedzający nieprawość ojców na dzieciach.Trzecia i czwarta generacja ..\nGenesis mówi o czwartej generacji niegodziwości Amorytów.\nGiganci wystepuja pod wieloma nazwami\nZumim (a.k.a.Zamzummim)roving creatures of evil/ochirvers/wedrujące ZŁE stworzenia(budujące ogromne budlowle megalityczne\nEmims ;the terrors leki\nHoritos ;troglodytes ,cove dwellers-mieszkancy jaskini\nAmorites the soyers..\nAmalekites ;peopl of lapping/lickinf up 5Moj7/ narody silniejsze od ciebie Rodzaj\nGaza....gruntowne czyszczenie złej genetyki 24.57min-\nAbrahama Izaaka Jakóba Israel musiał całkowicie oczyścic sie z nasion.\njednak Johsua nie powodło sie po wielu zwycieskich bitwach sprawozdanie doyczace Gigantów\nObrzym Sons of Anarchy mówi Joshua nie było zadnego z Anakim pozostawione w ziemi synó Izraela tylko Gaza\nPrzyszedł pastuszek wypeniony Duchem Bozy i duchem ognia w jego zyłach i miał proce.\nGolitat jest nieobrzezany Filistyn i mówi w ten sposób o Bogu naszej mamy.\n1 Samuela 17:1-54\nPodaje ten film jako ,ze w nim mówi o zapisie DNA po przodkach ..\nTytuł: Re: Olbrzymy -NEFILIM GROBY GIGANTÓW\nNapisane: 20 lutego 2015, o 12:05\nz bloga http://foxmulder.blox.pl/2006/10/Anakim ... eilim.html\nAnakim, Refaim, Nephilim\nW Księdze Rodzaju znajduje się dziwny fragment: ,,6.4 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach."\nGiganci określeni są słowem Nephilim - ,,ci, którzy zostali zrzuceni".\nPóźniej w Księdze Jozuego opisana została misja wywiadowcza do Kanaan i jest przy okazji wzmianka o plemionach olbrzymów Anakim i Refaim.\nCo ciekawe libańskie legendy dużo mówią o olbrzymach zwanych ,,Marada", którzy kiedyś przemierzali ten kraj.\nNa Wzgórzach Golan znajduje się wielki krąg kamienny Gigal Refaim.\nApokryficzna Księga Henoha mówi, że grupa upadłych aniołów wylądowała na Górze Hermon (Golan) i zaczęła się mieszać z ludźmi przekazując im swoją ,,technologię".\nByli oni nazywani w Księdze Henoha ,,Strażnikami".\nEgipcjanie nazywali swych bogów ,,Neteru" - strażnicy.\nKraj Strażników nazywał się Szumer.\nSumeryjscy bogowie to Annunaki - ,,ci którzy zostali zrzuceni" - po hebrajsku Nephilim.\nniedziela, 29 października 2006, foxmulder2\nGość: Maciek, 195.116.23.15*\nA czytałeś Księgę Henocha?\nJest ciekawa szczególnie w kontekście mitu prometejskiego.\nStanowi niejako mit prometejski "a rebours".\nWedług Greków Prometeusz dał ludziom ogień dla ich dobra, a według Henocha upadli Strażnicy (po gr. Gregorios, czyli Grzegorz), dali ludziom ogień, aby nauczyć ich wytwarzania broni.\nCo ciekawsze, greckie mity też wspominają o olbrzymach - tytanach, którzy prześladowali ludzi i zostali pokonani przez bogów olimpijskich.\nGość: Wojox, s57108.zielona.net.pl\nTrochę namieszałeś, Annunaki to upadli aniołowie (synowie prawdziwego Boga).\nNatomiast Nefilimowie i inni (Rephaim) to ich potomstwo z ludzkich córek.\nDoskonałe anielskie DNA zmieszane z grzesznym ludzkim spowodowało rodzenie się takich karykatur.\nByli oni wielcy (5,6 metrów), mieli po 6 palców na kończynach i oznaczali się potwornym okrucieństwem.\nPo to Bóg sprowadził potop.\nNatomiast Annunaki (fallen angels), byli obecni na Ziemi przez jakiś czas, Biblia nie opisuje co robili, ale jak widać z archeologi nie próżnowali.\nDali wiedzę różnym plemionom, Sumerowie, Egipt, mozliwe że i inne cywilizacje (Majowie).\nJednak potop zgładził Nefilimów, bo byli "ciałem", byli śmiertelni.\nNatomiast Annunaki (upadli aniołowie), porzucali ciała i wracali do nieba...\nAle tam nastapił "ZONK".\nBóg ich nie przyjął z otwartymi ramionami. Uwięził ich w Tartarze.\nRodzaj więzienia lub odcięcia od niebios.\nCzekają na czas sądu (Armagedon).\nProsto to wyjaśnia Pismo święte.\nNapisane: 20 lutego 2015, o 12:16\nJeśli wszyscy oni wygineli w potopie jak to sie nam wmawia to skąd Dolina Rafaim\npo po tope?\nSkąd sie wzieli ?\nEmek Refaim ( hebrajski : עמק רפאים ) jest powszechnie stosowana nazwa niemieckiej Kolonii , dzielnicy w Jerozolimie , Izrael , jak również jest nazwa jego głównej ulicy.\nTo bierze swoją nazwę od biblijnej Dolinie olbrzymów , które rozpoczęło swoją zejście z Jerozolimy tutaj.\nEmek Refa'im można przetłumaczyć zarówno jako "dolinie duchów" lub "doliny gigantów."\n2nd wieku ne aramejski Targum Onkelosa przekłada słowa jak meshar gibaraya, czy "zwykły wśród możnych."\nJerome 's 4th wieku Łacińska Wulgata tłumaczy frazę jako "Vallis Raphaim" i angielski w wersji King James przestrzega żydowskich komentatorów, tłumacząc je jako "dolinie gigantów." [ 1 ]\nNapisane: 20 lutego 2015, o 12:37\nGIANTS BIBLIJNE ODKRYŁA W WZGÓRZ GOLAN?\n18 lutego 2014 | przez Bob Flanagan\nNiedawny wykopaliskach archeologicznych wykrył nie mniej niż dwa tuziny szkielety gigantycznych proporcji w pobliżu ruin Rujm el-Hiri, zlokalizowanych na Wzgórzach Golan, w zaskarżonej obszaru zastrzeżonego zarówno Syrii i Izraela.\nZespół archeologów prowadzonych przez Uniwersytet w Tel Awiwie twierdzi, że szkielety mogą być starsze niż samych ruin, już sięga 5000 lat, zgodnie z głównego nurtu archeologii.\n"To jest wyraźnie nieoczekiwane znaleźć" wyjaśnia główny archeolog, Tom Yiggur. "Miejscem Rujm el-Hiri został gruntownie przeszukano już od dziesięcioleci, ale nasz zespół zauważył, kopiec w pobliżu, które uważaliśmy istotne znaczenie.\nMinęły dwa długie lata, ale na pewno było warte wysiłku "wyjaśnia, wyraźnie zachwyceni.\nStrona Rujm el-Hiri który składa się z szacowanych 40000 ton nieoszlifowanych kamieni czarnych wulkanicznego bazaltu ułożone i pola zaklinowane na od pięciu do dziewięciu koncentrycznych pierścieni zawsze była miejscem archeologii biblijnej zainteresowania ze względu na jego wzmianki w Biblii.\n"Mówi się w Biblii, że Og, król Baszanu, rządził tych ziem.\nOg i jego potężna armia został zabity przez Mojżesza, a on powiedział, że był ostatni z olbrzymów , hebrajskiego słowa olbrzyma.\nCzy to może być odpoczynku ziemi gigantów z tych mitycznych Biblia mówi nam o?\nNie byłbym zaskoczony!\n"Wyjaśnia Guntar Web, szef Wydziału Nauk Biblijnych na Uniwersytecie w Tel Awiwie. "Jeden z gigantów została pokryta w zbroi miedzi.\nJednym z mieczami miedzi był również tak mocno, jak stal i wykonane w sposób nieznany do nas.\nJest to z pewnością najbardziej interesujące wykopaliska, jakie kiedykolwiek ustanowione oczy na "wyjaśnia, kto był w tej dziedzinie od ponad czterech dekad.\nhttp://worldnewsdailyreport.com/biblica ... n-heights/\nNapisane: 18 września 2015, o 08:35\n"Ogromny Skeleton" Odkryta w Bułgarii Warny\nZespół archeologów odkryli szczątki kostne giganta w bułgarskim mieście Warna.\nPołożony na wschodnim wybrzeżu Morza Czarnego, Warna jest główną atrakcją turystyczną.\nObszar ten ma bogatą kulturę, a jego historia sięga z powrotem do 5000 pne.\nNajstarszy złoty skarb na świecie, został znaleziony podczas wykopalisk w Warnie Necropolis i randki węgla wykazały, że pochowano ponad 6500 lat temu.\nW 7 wieku pne Grecy założyli punkt handlowy o nazwie Odessos, co jest teraz Warna. Została wypełniona mieszanką Greków i Traków.\nPod koniec drugiego wieku naszej ery, Odessos został przekształcony w rzymskim rekolekcje i przemianowany Odessus.\nGigantyczny szkielet został znaleziony na początku tego miesiąca, pochowany w pobliżu pozostałości starożytnego miasta "Odessus ściany.\nSzacuje się, gigant ludzki żył i umarł w ciągu 5 wieku naszej ery.\nWalerij Yotov, członek zespołu wykopu, cytowany wielkość kości była "imponująca", ale odmówił udzielenia dokładnych danych.\nJak zaczęliśmy odkrywać starożytne muru fortecy, zaczęliśmy zadawać sobie wiele pytań, i, oczywiście, musieliśmy dotrzeć do kopania fundamentów ściany za. Tak właśnie natknęli się na szkielet, "powiedział.\nPostawa szkieletu jest wyraźne wskazanie, że człowiek został pochowany w uroczysty sposób. Jego ręce są ułożone na jej talii, głowa skierowana na wschód i na jego głowę na zachód.\nDopóki dalsze szczegóły są uwalniane, możemy jedynie spekulować na ten temat. Jeśli szkielet jest rzeczywiście gigantycznych rozmiarów, że stanowiłoby przełom archeologiczne i byłoby jeszcze lepiej, gdyby to odkrycie nie będzie zamiatać pod dywan końcu.\nPowiedział, że nie będzie to tylko szkielet olbrzyma odkryto w Europie Wschodniej. W lecie 2012 roku, archeolodzy popełnił podobny odkrycie w pobliżu rumuńskiego miasta Carei. Wykopaliska z 5,0000 lat osadnictwa z epoki brązu odkryto szczątki 8-ft. Wysoki wojownik, pochowany ze sztyletem obok jego głowy. Wtedy średnia wysokość wynosiła około 5 stóp, dzięki czemu właściciel tego szkieletu prawdziwy gigant wśród swoich rówieśników.\nhttp://worldtruth.tv/huge-skeleton-disc ... ias-varna/\nNapisane: 2 listopada 2016, o 18:01\n18 - Giant of Kandahar Afghanistan - Episode 18\n8 US Soldiers Disappear Removing 5000 Yr Old Flying Machine\nNapisane: 8 lipca 2019, o 03:36\nNatchnienie (proszę sprawdzić w Encyklopedii) oznacza wpływ, inspirację ideami Boga, dobra, sprawiedliwości ale na miarę ludzi..starożytnych sprzed tysięcy lat. Musimy uświadomić sobie, że nie istniała wtedy ani nauka, ani medycyna, ani kultura, ani technika jaką znamy (nie wszyscy). Klęski żywiołowe, powodzie, susze i epidemie chorób ludy pierwotne odbierały jako gniew bogów których trzeba przebłagać ofiarami krwawymi, najlepiej z ludzi. Dziś wyznawcy judaizmu nie kamieniują już człowieka za zbieranie patyków w szabat, a niewolnictwo jest zwalczane (nie zawsze skutecznie) przez prawo międzynarodowe. Nie wszystko, co napisano w Biblii jest zgodne z prawdą naukową czy moralnie słuszne. Np. liczba PI jest liczbą niewymierną, a nie całkowitą jak czytamy w Biblii. Zatopienie całej nieomal ludzkości (niemowlęta, dzieci, kobiety ciężarne) i zwierząt istot czujących przez ich Stwórcę w Potopie (na kartach Biblii) nikt przy zdrowych zmysłach nie uzna dziś za dobre i sprawiedliwe. To tak samo, jakby ktoś utopił niepełnosprawne dziecko, które sam zrodził razem z psem domowym, bo sprawiały zwyrodnialcowi kłopoty. Pozdrawiam !\nNapisane: 13 lipca 2019, o 15:51\nCo ty tak o ludach pierwotnych czyli kto to był ?\nNie mozna wszystkich wrzucac do jednego grajdołka tak sie nie da .\nMysle ze te ludy pierwotne widzac we wszystkim Gniew Bogów nie odbiegali daleko od prawdy.\nDzisiaj tez masz takie ludy co maja w sobie Bojazn przed swoim Bogiem ,np indianie zabijajac zwierze robia to z bojaznia z szacunkiem ,a człowiek zachodu z wsciekoscia wyzszoscia .\nPotop dla jednych był okrucenstwem ,ale jesli wejdzie na ten wyzszy stopien wiary zrozumie,ze Stwórca ratował garstke ludzi i zwierzat a niszczył tych którzy niszczyli ziemię\nludzi zwierzęta rosliny itp.\nRóznica obecnie jest taka ,ze naukowcy obnosza sie ze swoimi zdobyczami ,jak przeszczepy\norganów ,i chca coraz wiecej czy głowe juz przeszczepił wszczepił tego nie wiem,ale nic dobrego z tego nie wyniknie.\nNapisane: 10 sierpnia 2019, o 07:24\nLudy pierwotne to termin wprowadzony na przełomie XIX i XX wieku przez ewolucjonistów na oznaczenie ludów tubylczych, których styl życia pozostał niezmieniony od początków historii ludzkości. Ludy pierwotne nie znają rolnictwa, pisma, udomowionych zwierząt ani organizacji społecznych większych niż plemię. Utrzymują się z myślistwa i zbieractwa, wyznają zazwyczaj animizm i szamanizm. Np. Buszmeni, Hotentoci, Pigmeje, Semangowie ,Piraha, Janomamowie.\nJa użyłem tego określenia w znaczeniu dawnych społeczności, niekoniecznie aż tak prymitywnych jak pierwotne, przeciwstawiane ludom cywilizowanym w których dominuje do dziś uboga kultura materialna, oparta na gospodarce przyswajającej, uzależnione od "kaprysów" natury. W XVIII wieku używano określenia „ludy natury”, „dzicy”. Biali koloniści często brali tubylców Australii czy Afryki za rodzaj małp. Schwytanych umieszczano w zoo ze zwierzętami. Od 1800-1958 roku zoo z półnagimi ludźmi pierwotnymi, często w klatkach zwiedziło milion oglądających na świecie. Stanowili oni atrakcję światowych targów. W USA 100 żyjących Siuksów oglądano w rezerwatach.\nSaartije Baartman była Buszmenką, którą właściciele plantacji sprzedali brytyjskiemu lekarzowi. Kobieta była obwożona po cyrkach i bazarach. Jej budowa (przerośnięte wargi sromowe i steatopygia, przerost bioder i pośladków) stanowiła klasyczny przykład dzikości i niższości czarnej rasy. "Hotentocka Wenus" jak nazywano ją w cyrkach, zmieniała "opiekunów". Pod koniec swojego niedługiego życia sprzedano ją w celach "naukowych" do Holandii, później do Francji.\nJa napisałem "pierwotne" w znaczeniu "dawne". Niemniej jednak dawne ludy "biblijne" ze współczesnego punktu widzenia niewiele pod kątem wiedzy, techniki, kultury i moralności odbiegały od pierwotnych i to przez tysiące lat.\nNapisane: 15 października 2019, o 16:38\nNic nie napisałes o Gigantach nic o odkryciach w biblii gdie o nich mowa sa czy nie ale odwróciłes na ludy pierwotne.\nPatrzac na pozostałosci nie byli tacy prymitywni potrafili budowac lepiej niz teraz\ni widac to u prymitwywnych indian itp\nNapisane: 17 listopada 2019, o 06:22\nPod koniec XIX wieku niedaleko posiadłości Adena w Chillicothe w Stanach Zjednoczonych odnaleziono kości które kiedyś należały do ludzi o wzroście od 2,5 do ponad 3 metrówi i czaszkach wyglądających odmiennie od naszych. Legendy o gigantach pojawiają się w wielu miejscach świata w różnych kulturach i źródłach historycznych.\nhttps://www.national-geographic.pl/medi ... 2fac3.jpeg\nOdnośnie poglądu że "dawniej żyło się i budowało lepiej":\nhttps://www.wykop.pl/cdn/c3201142/comme ... z1lzBt.jpg\nTak mieszkali Polacy jeszcze nie tak dawno przed wojną, bez kanalizacji, toalety, łazienki, instalacji elektrycznej, wodnej, gazowej, emerytury, renty, opieki lekarskiej, stałej pracy, umiejętności czytania i pisania (podpisywali się krzyżykiem), a nieraz i bez butów. Nieurodzaj, wojna, pożar, powódź, susza, epidemia chorób, oznaczały głód, wyniszczenie i śmierć . Domyślam się, że pisząc o dawnych budowlach miałaś na myśli wspaniałe pałace i świątynie. Ale tam mieszkali tylko nieliczni-królowie, kapłani, cesarze, bogacze oraz ich służba.\nNapisane: 20 listopada 2019, o 13:26\nCzy żyli na Ziemi GIGANCI.\nNapisane: 20 listopada 2019, o 13:34\nŻebym wiedział ja się wkleja zdjęcia z mojej karty SD to dodałbym parę ciekawych zdjęć.\nNapisane: 10 marca 2020, o 11:37\nZibi ,ja nie wiem ale wpisz w qooqle pytanie powinni wiedziec,