Kuchennymi drzwiami. Gra pozorów – Katarzyna Majgier – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Kuchennymi drzwiami. Gra pozorów\nKilka słów o książce pt. “Kuchennymi drzwiami. Gra pozorów”\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Katarzyna Majgier\nRedakcja: DOROTA KOMANKorekty: DOROTA ROŻEKProjekt okładki: EDYTA BANACH /Novimedia Sp. z o.o.Skład: PlupartDyrektor produkcji: ROBERT JEŻEWSKIZdjęcie: okładka – Shutterstock© Copyright by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o., Warszawa 2016\nText © copyright by Katarzyna Majgier 2016Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.ISBN 978-83-65456-34-2Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.\nPodkuchenna Zofia Nowakowska rozmyślała o tym, patrząc w ciemność za oknem i czekając na świt. Zastanawiała się, kogo spotkało szczęście w zamian za jej nieszczęście? I co takiego przytrafiło się temu komuś, a może dopiero przytrafi? Sądząc po wielkich kłopotach, w jakich się znalazła, musiało to być coś wspaniałego…\nRozważała sprawy życia i świata, żeby nie myśleć o swojej niedoli, bo była pewna, że tej nocy nie zaśnie. Przypomniało jej się zdanie, które Bielacka usłyszała kiedyś w kościele, a potem wielokrotnie powtarzała, żeby potwierdzić swą teorię o równowadze na świecie. Brzmiało ono: „Ktoś nie śpi, żeby spać mógł ktoś”.\nWypowiedział je ksiądz na ambonie, więc kucharka była przekonana, że tak napisano w Biblii. A Pismo Święte, jak wiadomo, nigdy się nie myli. Dlatego od tamtej pory, gdy ktoś podważał jej teorię równowagi, sięgała po ten argument i nikt już z nią nie dyskutował.\nZofię wychowano w przekonaniu, że nieszczęścia ściągają na siebie ludzie, którzy postępują wbrew zasadom. Sami są sobie winni i ponoszą zasłużoną karę za swoje nieposłuszeństwo. Człowiek, który żyje tak, jak trzeba, unika kłopotów.\nDlatego starała się być dobrą dziewczyną, o której nie można powiedzieć złego słowa. Czemu więc ją to spotkało? Nie rozumiała…\nPrzez dwadzieścia jeden lat niełatwego życia nauczyła się, że najlepszy sposób, aby poradzić sobie z problemami, to nie myśleć o nich. Często słyszała, że kiedy człowiek weźmie się do roboty, zapomina, że mu źle. Jeśli pracuje naprawdę solidnie, nawet o tym nie wie, bo skupia się na pracy, a nie na sobie.\nA kiedy akurat nie pracuje, powinien wznieść swoje myśli ku czemuś wyższemu – na przykład się pomodlić. Zofia ostatnio dużo pracowała i modliła się. Dzięki temu udawało jej się nie koncentrować na kłopotach. Ale to ich nie rozwiązało…\nŁzy napłynęły jej do oczu na samo wspomnienie, ale powstrzymała się od płaczu, aby nie obudzić śpiących jeszcze Jagusi, Hani i Magdy. Chciała uniknąć ich pytań. Wolała odejść bez pożegnania.\nWstała cicho i zaczęła się ubierać, ciągle dziwiąc się, że przespała tę noc.\nCzłowiekiem, który nie spał tej nocy, był Teodor Lutoborski. Pisał testament, a raczej dopracowywał jego ostateczną wersję.\nSporządzenie testamentu to poważna sprawa, gdy ma się pieniądze albo pazernych krewnych. Teodor Lutoborski miał jedno i drugie, więc podszedł do sprawy z należytą starannością. Chciał jak najlepiej rozdzielić swoje dobra, nagradzając prawych i karząc niegodziwych. Poświęcił dużo czasu, aby zorientować się, kto jest jaki…\nLutoborski odziedziczył duży majątek, który jeszcze pomnożył. Nie miał dzieci i wiedział, że na samą myśl o tym wielu jego krewnych mimowolnie się uśmiecha. Jego żona zmarła przed niemal dwudziestoma laty, pozostawiając mu w spadku niemały posag, i Teodor wiedział, że ta myśl również wywołuje błysk radości w niejednym oku. Odczuwał pewną satysfakcję, wyobrażając sobie, jak zgasną błyski w tych oczach i mimowolne uśmiechy, gdy zostanie odczytany jego testament.\nZ częścią krewnych poszło mu łatwo. Listę tych, którym chciał przytrzeć nosa, otwierały dwie kuzynki: Jaruntowska i Marcinkowska. Obie krążyły wokół niego jak kruki nad padliną, nieustannie intrygując przeciwko sobie nawzajem. Po śmierci żony próbowały z nim zamieszkać, aby „prowadzić mu dom”. Kiedy to im się nie udało, nachalnie go odwiedzały i śledziły, czy nie szuka nowej żony, z którą spłodzi spadkobierców. Dobrze wiedział, że zrobiłyby wszystko, by taką kandydatkę przepędzić na cztery wiatry.\nTeodora trochę nawet bawiło obserwowanie kuzynek. Po śmierci ukochanej żony nie myślał o znalezieniu jej następczyni. Owszem, lubił kobiety, jednak uważał, że aby napić się mleka nie trzeba kupować krowy.\nDla kuzynek przygotował odpowiednie zapisy w swoim testamencie. Portret prababki Salomei, według rodzinnych podań namalowany przez samego Bacciarellego, o który zabiegała kuzynka Jaruntowska, zapisał Marcinkowskiej. Z kolei rodowe srebra, które upodobała sobie Marcinkowska – Jaruntowskiej. Gdyby miały dość rozumu, dogadałyby się i wymieniły, ale Teodor był pewien, że każda będzie pilnować swojego zapisu – na złość tej drugiej.\nZ pozostałymi potencjalnymi spadkobiercami sprawa nie była taka prosta. Sporządził dokładny spis wszystkich krewnych i zdziwił się, jak liczna jest jego rodzina. Rozrysował dokładne drzewo genealogiczne, zebrał informacje z ksiąg parafialnych, rodzinne historie i głęboko skrywane tajemnice.\nPominął też wielu, którzy mieli na sumieniu coś, co zdaniem Teodora sprawiało, że nie zasługują na wsparcie. Pocieszało go jednak, że ma też krewnych, z których może być dumny. Każdego z nich odwiedził w ostatnich miesiącach, aby zorientować się, jak żyją, i odpowiednio rozdzielić majątek.\nUwzględnił w testamencie także przyjaciół i służbę. Przepisując go na czysto, miał nadzieję, że nawet jeśli niektórzy po śmierci go przeklną, więcej będzie tych, którzy będą wspominać go z wdzięcznością.\nNajtrudniejszym zadaniem okazało się znalezienie głównego spadkobiercy, któremu mógłby zapisać majątek w Korczycach i dom w Krakowie, przy Grodzkiej, w którym spędził tę bezsenną noc. Długo nikt spośród znanych mu krewnych nie wydawał mu się odpowiedni, ale poznał Floriana Stawskiego, syna kuzynki, swego czasu praktycznie skreślonej przez krewnych z rodzinnych annałów.\nAniela Lutoborska, pochodząca z uboższej gałęzi rodu, powinna być szczęśliwa – rodzina zaplanowała dla niej całkiem przyzwoitą przyszłość u boku starzejącego się ziemianina, który mimo pięćdziesiątki na karku pozostawał kawalerem z powodu zaburzeń psychicznych mogących zniechęcić potencjalne żony. Jednak panna z tak skromnym posagiem nie powinna kręcić nosem, przeciwnie, oczekiwano wręcz, że będzie wdzięczna.\nKuzynka Aniela nie była. Odmówiła, a ponieważ nikt nie wziął tego poważnie, bo kto by słuchał, co opowiada roztrzepana młoda dziewczyna, pewnego dnia po prostu wymknęła się z domu i nie wróciła. Potem poślubiła jakiegoś artystę bez grosza, ale nie uszło jej to płazem. W tej rodzinie od dziesięcioleci nie było skandalu – każdą brudną sprawę szybko przysypywano ziemią albo groszem.\nAniela wcześnie owdowiała i niewiele później umarła, pozostawiając dorastającego syna. Florian wychował się w surowych warunkach, nauczył się więc znosić trudy i nieszczęścia. Gdy Teodor usłyszał jego historię, wysłał chłopca do szkoły, gdzie ten bardzo dobrze sobie radził. Po zakończeniu nauki znalazł pracę w urzędzie i gdy niedawno Teodor poznał go bliżej, spodobał mu się. Zarabiał na siebie, w dodatku żył skromniej niż musiał w wynajętym pokoju na Zwierzyńcu, bo oszczędzał na własne mieszkanie.\nKtóregoś wieczoru, przy winie, Florian wyznał wujowi, że choć pracuje w urzędzie, zarabia i oszczędza, bo chce mieć własny kąt, to gdy tylko będzie go na to stać, zajmie się sztuką.\nTeodor też lubił sztukę. Szczególnie malarstwo. Dobrze wiedział, że portretu prababki Salomei nie namalował żaden Bacciarelli i znał rzeczywistą wartość dzieł przekazywanych w rodzinie z pokolenia na pokolenie. Chętnie kupował obrazy, które mu się podobały, a które, jak mniemał, z czasem miały nabrać wartości. Teraz wiedział, komu będzie mógł je zapisać, bo pozostali krewni znali się na sztuce jak kura na pieprzu.\n– Najbardziej kocham teatr. Chciałbym grać na scenie i pisać sztuki. Jak Szekspir… – Urwał, bo zawstydził się tego porównania. Było bezwstydnie megalomańskie.\nTeodorowi podobały się pomysły Floriana i jego podejście do życia. Nowo odkryty krewniak stanowił ciekawe połączenie rozsądnego urzędnika i artysty wizjonera, bezpośredniego i miłego w obejściu. Teodor uznał, że gdyby miał syna, chciałby, żeby był właśnie taki jak Florian.\nPostanowił, że zapisze mu majątek w Korczycach, dom na Grodzkiej, wszystkie dzieła sztuki oraz większość pieniędzy.\nNad ranem jeszcze raz przeczytał ostateczną wersję testamentu i odetchnął z ulgą. Popatrzył przez okno, na słońce, które wynurzało się zza wiekowych budynków, i ponownie zaczął przepisywać go na czysto.\nNie był pedantem, ale to miał być ostatni dokument, jaki po nim pozostanie. Dla większości z tych, którzy się z nim zapoznają, będzie to najważniejsza rzecz, jaką napisał. I najlepiej zapamiętana.\nZosia wymknęła się cicho kuchennymi drzwiami. Nikt jeszcze nie krzątał się po obejściu, choć kury już piały. Teraz to one budziły się najwcześniej, choć ciągle pamiętano, że dawniej przed kurami wstawał Antoni Rozchodowski. Starannie się ubierał i obchodził gospodarstwo, upewniając się, że wszystko jest tak, jak należy. I było.\nKażdy wiedział, że pan Antoni wstaje przed świtem, więc trzeba dopilnować swoich obowiązków. Przez ponad czterdzieści lat gospodarstwo funkcjonowało jak dobrze naoliwiony mechanizm. Za życia pana Antoniego nikomu nawet do głowy by nie przyszło coś zaniedbać, zaspać albo się obijać.\nTeraz, cztery lata po jego śmierci, wszystko stopniowo pogrążało się w chaosie. Nikt już nie oliwił mechanizmu, który zaczynał się zacinać i psuć.\nPani Eufemia zazwyczaj długo spała – w trosce o swoją urodę, o którą dbała nawet teraz, będąc już babcią dorosłych wnuczek. Od lat, gdy zabito cielaka, dostawała świeże, jeszcze ciepłe mięso i robiła sobie z niego okłady. Podobno tym zabiegom zawdzięczała młody wygląd przez długie lata.\nJej syn Karol nie umiał dbać o gospodarstwo, a jego żona nawet się nim nie interesowała. Często narzekano na nich i żałowano, że z dwóch synów pana Antoniego to właśnie Karol przejął majątek. Uważano, że lepszym gospodarzem byłby jego brat, Henryk, ale o niego upomniał się Pan Bóg. Henryk – bystrzejszy, silniejszy i bardziej przedsiębiorczy z braci Rozchodowskich – od dziecka czuł powołanie. Zawsze chciał być księdzem i nim został. Teraz był już prałatem w Krakowie i mieszkańcy Zbuczyny pękali z dumy. Jednak to, jak daleko zaszedł, uświadamiało im, jak dużo mógł zdziałać tutaj.\nZosia nie pamiętała już pana Antoniego. Przyszła na służbę do Rozchodowskich niedługo po jego śmierci, kiedy pani Eufemia sprowadziła z miasta pana Karola z żoną i córkami. Kucharce przybyło wtedy pracy, więc postarano się dla niej o podkuchenną.\nTeraz żałowała, że przyjęła pierwszą posadę, jaka się trafiła po śmierci poprzedniej pracodawczyni. Nie mogła jednak pozwolić sobie na pozostawanie bez zarobku. W dodatku u Rozchodowskich miała mniej obowiązków, a zarabiała więcej niż w poprzednim miejscu, u Gulasowej.\nNauczyła się tańczyć, bywała na weselach i spotkaniach przy muzyce. Zaczęła żyć jak inne dziewczęta w jej wieku.\nZnalazła sobie nawet narzeczonego. Klemensa.\nNa sam dźwięk tego imienia Zosia rumieniła się i uśmiechała mimo woli. Klemens był przystojny, męski i miał w spojrzeniu coś, co każdą kobietę chwytało za serce. Podobał się dziewczynom, a wybrał właśnie ją.\nJesienią Klemens miał wrócić z wojska i ożenić się z nią.\nCzekała na to niecierpliwie przez długie trzy lata, ale teraz…\nTeraz wolała się nad tym nie zastanawiać. Lepiej było czymś się zająć…\nGdy Teodor Lutoborski skończył przepisywać testament, ogarnęła go senność, którą nocą udawało mu się odpędzać.\nDochodziła szósta, za oknem wzmagał się ruch. Kraków nigdy nie zasypiał. Nawet w spokojnych kamienicach dało się to zauważyć. Dniem i nocą miasto zaglądało w okna i pukało w szyby. Służące i gospodynie szły teraz na Rynek albo Kleparz, gdzie rozstawiano już towary. Robotnicy i rzemieślnicy zdążali do fabryk i warsztatów, a nocne marki wracały do domu.\nLutoborski rzadko wstawał przed ósmą, więc jego służba też nie zrywała się skoro świt. Najwcześniej budziła się kucharka, która lubiła zaczynać dzień od mszy. Poprzedniego dnia miała jednak wychodne i jak zwykle poszła do rodziny w Podgórzu, gdzie chętnie zostawała na noc i wracała następnego ranka, po drodze zachodząc do kościoła.\nPierwszy zbudził się więc Marcel. Słysząc kroki swojego pracodawcy na skrzypiącej podłodze, szybko zerwał się z łóżka i ubrał.\nMarcel poznał Lutoborskiego, gdy jako ośmiolatek służył u zdziwaczałej alkoholiczki, przekonanej, że nikt nie wie o jej nałogu, a ludzie oglądają się za nią, bo jest spowinowacona z Branickimi i Poniatowskimi. Chłopiec znosił jej wybuchy gniewu, ale powoli stawał się kłębkiem nerwów.\nZaraz po pogrzebie ciotka Marcjanna znalazła Zosi pracę u samotnej wdowy. Służba nawet spodobała się dziewczynce. Wspomnienia krakowskiego mieszkania, ciasnego, ciemnego i wilgotnego, ale będącego jej domem, już się zacierały i lepiej pamiętała ponure miesiące spędzone u ciotki, gdzie traktowano ją jak popychadło.\nGulasowa również nie była aniołem, choć tak jej się wydawało. Każdego ranka zaganiała Zosię do sprzątania, bo lubiła czystość. Jako kobieta bardzo oszczędna, gospodarna i pobożna kształciła te cechy także w Zosi.\nNiedziele Zosia mogła spędzać z rodziną, ale ograniczała te odwiedziny do minimum. Wolała pozostać u wdowy, która dbała o to, aby „dzień święty święcić” i Zosia wykonywała wtedy tylko niezbędne obowiązki. Po południu odwiedzały je sąsiadki i razem odmawiały różaniec albo czytały żywoty świętych i plotkowały.\nZofia nie umiała czytać, ale lubiła słuchać tych historii. Żywoty świętych znała niemal na pamięć. Ukształtowały jej wyobrażenie o świecie i była pewna, że cisi i skromni ludzie, którzy boją się Boga i cierpią w milczeniu, zostaną nagrodzeni. Starała się żyć w ten sposób i cierpliwie czekała na nagrodę.\nZupełnie się nie spodziewała, że może spotkać ją kara przewidziana dla złych dziewcząt, które są próżne, uganiają się za chłopakami i nie spowiadają regularnie…\nTeodor Lutoborski włożył swój najlepszy garnitur. Obstalował go u świetnego krawca, u którego samo branie miary trwało wieki. Jednak było warto – strój leżał doskonale.\nLutoborski zawsze dbał o siebie, a tego dnia chciał wyglądać wyjątkowo dobrze. Umówił się na spotkanie o ósmej, ale chciał jeszcze pójść na spacer.\nZjadł śniadanie przygotowane przez Marcela, wziął laskę i wyszedł.\nOd czasu, gdy wyprawiła dziewięcioletnią Zosię na służbę, ciotka Marcjanna powtórnie wyszła za mąż i znów owdowiała. Z drugim mężem miała jeszcze czwórkę dzieci. Razem było ich więc ośmioro.\nZosia przynosiła jej zarabiane pieniądze, choć w ostatnich miesiącach zostawiała sobie trochę, nie wspominając o tym ciotce. Koleżanki twierdziły, że musi uzbierać sobie jakiś choćby najskromniejszy posag, bo jak bez tego wyjdzie za mąż.\nNie zdążyła wiele odłożyć, ale ciągle męczyły ją wyrzuty sumienia. Nie była pewna, czy postępuje uczciwie, nie oddając całych zarobków ciotce. Szczególnie gdy kupowała za te pieniądze coś dla siebie – na przykład nową spódnicę czy kolorowe wstążki. To było takie próżne…\nZosia dotarła do domu ciotki, gdy ta ledwie zdążyła wstać. Po zaniedbanym obejściu plątały się młodsze dzieci i kury.\nZajrzała do środka. Panował tam zaduch, latały muchy.\nZosia była zdruzgotana, ale nieszczególnie zaskoczona.\nTak naprawdę nigdy nie łudziła się, że może liczyć na ciotkę Marcjannę. Przyszła do niej, bo nie widziała innych możliwości.\nOpuściła już drugi tego ranka dom, z którego ją wyrzucono, i ruszyła drogą, zastanawiając się, co robić. Zanim doszła do kapliczki na rozstaju dróg, zdała sobie sprawę, że nie ma dokąd pójść.\nMusiała przyznać to, co tak długo od siebie odsuwała: jej życie legło w gruzach.\nPunkt ósma Teodor Lutoborski pojawił się u Leona Pawlewicza, znanego w Krakowie lekarza, z którym spotykał się czasem w towarzystwie. Poprosił go o wystawienie opinii o zdrowiu umysłowym.\nO dziewiątej Lutoborski miał kolejne spotkanie. Umówiony był na wizytę u Roznera, znanego specjalisty od chorób nerwowych. Jego również poprosił go o zbadanie i wystawienie opinii o zdrowiu umysłowym.\nZosia siedziała nad brzegiem rzeki i zastanawiała się, co zrobić. Gdy trochę się uspokoiła, poczuła głód. Od rana nic nie jadła, a u Rozchodowskich odzwyczaiła się od ścisłych postów, które Gulasowa urządzała w każdy piątek.\nPatrząc na wodę, wspominała Klemensa. Lubili razem przesiadywać nad rzeką… No dobrze, byli nad rzeką może dwa razy, ale dla Zosi każda chwila z Klemensem trwała całe wieki, tak wiele razy ją później odtwarzała w myślach.\nOdkąd była w nim zakochana, jej życie stało się piękniejsze. Nareszcie miała kogoś, komu na niej zależało. Wyobrażała sobie ich przyszłość, wspólne gospodarstwo, dzieci. Marzył jej się dom o bielonych ścianach, z dużym, jasnym podwórkiem. Zamiatałaby je kilka razy dziennie, trzymałaby kury, kaczki, gęsi, a w oborze krowy…\nRozpłakała się na wspomnienie wydarzeń minionego wieczoru, kiedy Eufemia Rozchodowska wezwała ją do siebie i oświadczyła, że w jej domu nie toleruje się zgorszenia, więc nie ma tam miejsca dla takich jak ona.\nZosi zakręciło się w głowie. Nie miała pojęcia, skąd pani Rozchodowska wie… I kto jeszcze wie, i co właściwie wiedzą…\nLedwie słuchała, gdy pani Eufemia mówiła coś tam o wypłatach i o grzechach. Dotarły do niej dopiero słowa o złym prowadzeniu i obrazie moralności.\n– Ale to pan Karol… – zaczęła, a wtedy nieruchoma twarz Eufemii Rozchodowskiej zmieniła się nie do poznania. Jakby w okamgnieniu postarzała się o dobre dwadzieścia lat. Pokazały się na niej zmarszczki i plamy ujawniające całą prawdę o wieku Eufemii, która przekroczyła już sześćdziesiątkę, ale wyglądała na znacznie młodszą.\nZosię ta przemiana tak zaskoczyła, że aż się cofnęła.\nWtedy dotarło do niej, że spotkało ją to, co słynną w okolicy Wicię, choć przecież ją ostrzegano i to zaraz, pierwszego dnia, kiedy przyszła tu na służbę.\nPierwszego dnia Jagusia oprowadziła ją po dworku Rozchodowskich i uprzedziła, że Zosia musi pamiętać, żeby zawsze używać kuchennych drzwi i nigdy nie korzystać z głównego wejścia, bo to najważniejsza zasada pani Eufemii.\n– Pilnuje nas z tego obrazu – zachichotała, spoglądając na wiszący na wprost frontowych drzwi portret pięknej młodej dziewczyny. – To ona dawno temu – wyjaśniła, choć nie musiała, bo Eufemia ciągle zachowała wiele z dawnej urody.\nO wielu rzeczach Zosia dowiedziała się dopiero w czasie służby u Rozchodowskich, choć dziewczyny czasem się z niej wyśmiewały, że tylu rzeczy nie wie. Początkowo wstydziła się i rumieniła, co niezmiernie je bawiło. Wyśmiewały się też z jej pobożności i religijnych praktyk.\nOwszem, im też nie przyszłoby do głowy nie pójść do kościoła w niedzielę czy święto, nie odmówić pacierza, czy nie pościć w piątek – ale żeby przez cały dzień nic nie jeść? I modlić się aż tyle? Za to nie wiedzieć tylu istotnych rzeczy?\nTeraz Zosia całkowicie się z tym zgadzała. Uroda sprowadziła na nią nieszczęście.\nZupełnie jak na Wicię Butrymównę, której historię od dobrych dwudziestu lat opowiadano tu młodym dziewczynom.\nWicia Butrymówna służyła u Rozchodowskich i wpadła w oko panu Karolowi, jak każda ładna dziewczyna. Kiedy zaszła w ciążę, pani Eufemia wyrzuciła ją z domu, żeby uniknąć zgorszenia. Tak postępowano w podobnych sytuacjach, ale Wicia była harda i poszła do sądu.\nPani Rozchodowska się zdenerwowała. Wynajęła jakichś parobków, a może zwyczajnych pijaczków, którzy zeznali przed sądem, że Wicia zawsze uganiała się za chłopakami i włóczyła się po krzakach z każdym chętnym, w tym także z nimi. Karola Rozchodowskiego oczyszczono z zarzutów, a Wicia nie miała czego szukać we wsi. Powiadano, że wylądowała w jednym z domów publicznych w Krakowie.\nZosia nie miała pojęcia, co to „dom publiczny”, a kiedy dziewczyny jej to wytłumaczyły, była wstrząśnięta.\nKarol zainteresował się Zosią jesienią, niedługo po tym, jak pijany biegał z pistoletem i strzelał. Wtedy tak naprawdę zaczął ją przerażać, szczególnie gdy usłyszała, że to nie pierwszy raz i że kiedyś podobno nawet kogoś postrzelił.\nNajpierw uśmiechał się do niej, więc speszona odwracała wzrok. Potem obłapiał ją, gdy udało mu się gdzieś ją przyuważyć. A najgorsze wydarzyło się w czasie kuligu karnawałowego, kiedy Zosia została sama w kuchni i pilnowała bigosu dla gości…\nLedwie zegar w gabinecie notariusza Zielińskiego zaczął wybijać dziesiątą, zaanonsowano pana Lutoborskiego, umówionego na tę godzinę. Od lat byli przyjaciółmi.\n– Spisałem testament – oświadczył Lutoborski zaraz po przywitaniu. – Nowy testament unieważnia stary, prawda?\n– Owszem. – Zieliński skinął głową. – Niemniej jednak zniszczę twój poprzedni testament. Pilnuję porządku w dokumentach. Jeśli masz jeszcze jakieś kopie lub inne wersje testamentu w domu, lepiej też je zniszcz – poradził.\nLutoborski skinął głową.\n– Mam też opinie dwóch lekarzy, którzy zaświadczają, że jestem zdrów na umyśle. Datowane na dziś, podobnie jak testament. I jeszcze jedną starszą opinię od Hehla.\nDoktor Hehl był ich wspólnym przyjacielem.\nZieliński podniósł głowę i przyjrzał się Lutoborskiemu. Dało się zauważyć, że ostatnio schudł nieco i był blady; ale kto nie jest blady wiosną? Lutoborski miał głowę na karku i sprawę testamentu potraktował z należytą dbałością. Mając taki majątek, nie powinien ryzykować. Zieliński był doświadczonym notariuszem i wiedział, jak opłakane skutki może przynieść zlekceważenie tej kwestii.\nLutoborski nie miał potomstwa, żony, rodziców ani rodzeństwa, a był najbogatszy pośród jego przyjaciół. Poza rozległym gospodarstwem miał imponujące sumy w bankach, udziały w fabrykach i dom w Krakowie. Taka fortuna nie mogła wpaść w przypadkowe ręce.\nZosia pomyślała, że to nie przypadek, iż nie mając dokąd pójść, trafiła nad rzekę. Ona mogła położyć kres jej nieszczęściu.\nZawsze bała się wody. Od dziecka wiedziała, że w rzece mieszkają utopce. To ci, którzy utonęli i już tam pozostali. Ich ciał nie pochowano po bożemu, w poświęconej ziemi, więc tkwią w wodzie i służą siłom nieczystym – wciągają tam kolejne osoby.\nPrzez długi czas Zosia bała się wejść do rzeki choćby po kostki. Była przekonana, że utopiec może ją złapać i zaciągnąć na głębinę, żeby dołączyła do upiornego stada.\nDopiero Gulasowa wybiła jej to z głowy. Zrugała ją, że powtarza te pogańskie zabobony, bo nawet niepochowany topielec idzie do nieba, jeśli wcześniej się wyspowiadał i miał czystą duszę, co trochę pocieszyło Zosię. Spowiadała się wtedy tak często, że jej dusza musiała być czysta i w najgorszym wypadku spędziłaby trochę czasu w czyśćcu. Ale gdyby sama się utopiła, nie miałaby co liczyć na czyściec. Samobójców czekało piekło.\nGulasowa o piekle opowiadała jeszcze chętniej niż o czyśćcu. Zosia wiedziała, że jej była pracodawczyni nie widziała piekła na własne oczy i biorąc pod uwagę jej tryb życia, na pewno uniknęła go po śmierci, ale znała się na rzeczy. Piekło było jamą pełną ognia, rozgrzanej smoły i zapachu siarki, gdzie rozlegają się jęki potępieńców i upiorny rechot diabłów. Zosia nie chciała tam trafić.\nNa wszelki wypadek się cofnęła. Lepiej żeby nie wpadła do rzeki, mając grzeszne myśli… Może był jakiś sposób, aby umrzeć, ale nie z własnej ręki? Ulec wypadkowi? Ale gdyby celowo naraziła się na śmierć, to tak jakby się zabiła…\nNo i czy musi umrzeć? To rozwiązałoby jej problemy, przynajmniej w tym doczesnym życiu, ale… tyle by ją ominęło… Choć przecież i tak wszystko ją omija i ominie. Czy Klemens będzie nadal ją chciał? Nie sądziła. A Klemens był najlepszym, co ją w życiu spotkało.\nDlaczego nie mogli się pobrać, zanim poszedł do wojska? Dlaczego poszła na służbę do Rozchodowskich? Dlaczego to wszystko tak się ułożyło? Gdyby wtedy ciotka Marcjanna nie nalegała tak na wzięcie pierwszej posady, która się trafiła…\nCiotka Marcjanna… Na pewno słyszała o Karolu Rozchodowskim. Przecież kiedyś opowiadała jej o tej Wici Butrymównie…\nZosia uświadomiła sobie, że ciotka Marcjanna nie była bez winy. A teraz wyrzuciła ją z domu, mówiąc, że wdała się w ciotkę Nowakowską, siostrę ojca, która mieszkała w Krakowie i miała nieślubną córkę.\nZosia słabo ją znała. Widziała zaledwie kilka razy w życiu, ostatnio na pogrzebie krewnego, który okazał się znajomym Gulasowej. Wdowa i jej sąsiadki lubiły pogrzeby, więc udały się i na ten, zabierając Zosię, która przecież była spowinowacona z nieboszczykiem.\nWtedy po raz pierwszy rozmawiała dłużej z ciotką Antoniną i jej córką Franciszką, która zaprosiła ją do nich, jeśli będzie kiedyś w Krakowie. Pokazała jej nawet, w której kamienicy mieszkają, nieopodal Rynku Kleparskiego, skąd żałobnice wracały do Zbuczyny.\nPotem za każdym razem, kiedy Zosia była w Krakowie, zastanawiała się, czy nie zajść do krewnych, ale nie była pewna, czy wypada.\nTeraz przyszło jej do głowy, że ciotka Antonina i jej córka to cała rodzina, jaka jeszcze jej została, gdy ciotka Marcjanna ją wypędziła. Może powinna pójść do nich, do Krakowa? Tylko jak tak nagle i niespodziewanie odwiedzić krewną, którą rzadko widywała?\nZieliński osobiście odprowadził przyjaciela do drzwi. Miał jeszcze trochę czasu przed następnym spotkaniem i zastanawiał się, w jaki sposób mógłby kulturalnie wprosić się na kilka dni do Korczyc. Lubił tamtejsze świeże powietrze, łąki i lasy pełne zwierzyny łownej. I tę ciszę, i spokój, jakiej brakowało mu w mieście. Lutoborski zapraszał tam czasem przyjaciół, a oni chętnie składali mu wizyty.\nDla Zielińskiego te wyjazdy były jak zastrzyk energii. Wracał z nich pełen zapału, nawet jeśli jechał zmęczony i w ponurym nastroju.\nOstatnio źle sypiał i wszystko go drażniło. Tęsknił za kilkudniowym pobytem w Korczycach.\n– Piękna pogoda, nic tylko iść w las… – westchnął, wyglądając na wypełnioną słońcem ulicę. – Nie wybierasz się do Korczyc? – spytał i od razu poczuł się niezręcznie, bo to było nazbyt bezpośrednie.\n– W najbliższych dniach nie… – Lutoborski dostrzegł tęsknotę na twarzy przyjaciela, więc dodał: – Ale musimy się tam wybrać.\n– Postrzelalibyśmy – powiedział Zieliński, zapalony myśliwy, niemal z prośbą w głosie.\n– Postrzelamy! – Lutoborski uśmiechnął się. – Szykuj broń! Ja też naszykuję! – zapewnił przyjaciela.\nOdwrócił się i otwierając drzwi niemal zderzył się w nich z kolejnym interesantem, wachmistrzem c. k. żandarmerii Adolfem Banderem.\nUchylił kapelusza i wyszedł.\nWchodząc do domu, Teodor Lutoborski poczuł zapach przypalonego mleka. Kucharka wróciła.\nLutoborski poszedł do swojego gabinetu i napisał list. Włożył go do koperty, zakleił ją, zaadresował: „Marceli Rumejko” i położył na środku biurka. Potem zebrał leżące na biurku kopie testamentu, wyciągnął z szuflad papiery, które mogły być ich poprzednimi wersjami, i pobieżnie przejrzał. Zdjął z półki teczkę z informacjami które wspólnie z Marcelem zebrali o jego krewnych, i zszedł z tym wszystkim do kuchni.\n– Przyniosłem papiery do spalenia – powiedział kucharce.\n– Marcel nie napalił u pana w kominku? – zdziwiła się, otwierając drzwiczki pieca.\n– Nie kazałem palić w kominku. Jest przecież koniec maja.\nWzruszyła ramionami. Gdyby ona była taka bogata, paliłaby w kominku przez cały rok. Lubiła ciepło, więc miała szczęście, że została kucharką. Siedziała w cieple i jeszcze jej za to płacono.\nBez słowa włożyła w ogień papiery, które podał jej chlebodawca.\nSpytał ją, co gotuje na obiad, jak zamierza to przyrządzić i zasugerował kilka zmian, co wydało jej się dziwne. Takimi sprawami zajmował się Marcel. Zastanowiła się, czy chłopakowi coś nie dolega, skoro pan tak go dziś oszczędza i wyręcza…\nNie miała pojęcia, że pan gawędzi z nią tylko po to, żeby upewnić się, że wszystkie papiery w piecu doszczętnie spłoną i nikt im w tym nie przeszkodzi.\nZosia siedziała nad rzeką i płakała. Osaczały ją myśli, których nie mogła już dłużej odsuwać od siebie, tak były natarczywe. Coraz bardziej docierało do niej, jak ciężkie i nieszczęśliwe było jej życie. Wiedziała, że powinna wszystko znosić w pokorze i starać się o lepszy los w tym przyszłym, ważniejszym życiu, ale po dwudziestu jeden latach miała dosyć. Nie była w stanie już więcej znieść w pokorze.\nOtarła łzy rękawem i ruszyła w stronę mostu.\nKiedyś słyszała o dziewczynie, która rzuciła się z mostu. Ktoś wtedy spytał, czemu akurat z mostu, i wytłumaczono mu, że najłatwiej się utopić, skacząc z mostu na głęboką wodę. Zosia nie miała wówczas pojęcia, że ta wiedza może jej się przydać.\nRuszyła zdecydowanym krokiem, ale im bliżej celu była, tym bardziej się wahała. Piekło, diabły… Może powinna spróbować czegoś innego? Na przykład pójść do ciotki Antoniny, do Krakowa, i tam znaleźć jakąś posadę?\nWychylona przez barierkę, patrzyła na rzekę, która szumiała kusząco. Miała ochotę skoczyć. Najwyżej pójdzie do piekła. A może Bóg się nad nią ulituje i pozwoli jej odpokutować w czyśćcu? Przestraszyła się, że ta myśl może być bluźnierstwem. Samobójcy byli grzesznikami i sami siebie skazywali na potępienie…\nPożałowała, że utopce to tylko pogański zabobon. Gdyby naprawdę istnieli, mogliby wciągnąć ją pod wodę i to nie byłoby samobójstwo. I nawet gdyby miała zostać jedną z nich, to zawsze byłoby to lepsze niż piekło…\nZ rozmyślań wyrwał ją stukot końskich kopyt i wesoły głos:\n– Co tak patrzysz w wodę, dziewczyno? Uważaj, bo jeszcze diabła zobaczysz! Albo utopce cię do wody wciągną!\nZosia obejrzała się i zobaczyła Marcina, który zeszłego lata pracował przy żniwach u Rozchodowskich. Na jesieni ożenił się z panną z Czarnej Wsi i przeniósł się tam.\n– Marcin?! – zdziwiła się. – Szczęść Boże! – pozdrowiła go.\n– Dokąd idziesz? Może cię podwiozę?\nZawahała się. Nie powie przecież Marcinowi, że właśnie myśli o samobójstwie.\n– Do Krakowa – skłamała. – Do krewniaczki.\n– Do Krakowa? Właśnie tam jadę. Siadaj! – Marcin przesunął się na koźle. – Byłem u mamy i dała mi różnych rzeczy. Chcesz kukiełkę? – Sięgnął do zawiniątka. – Mama upiekła.\nChciała. Była głodna.\nNiewiele myśląc, wgramoliła się na wóz.\nSpojrzała na wieś, w której spędziła większą część życia, a którą teraz opuszczała. Na pola i las. I rzekę, w której chciała się utopić.\nPostanowiła sprawdzić, co ją czeka w Krakowie.\nNajwyżej tam się zabije…\n„W Krakowie jest głębsza rzeka i nikt mnie tam nie zna, więc nie będzie takiego wstydu po śmierci – pomyślała trzeźwo, a potem przypomniała sobie teorię Bielackiej, że wszystko pozostaje w równowadze, i zastanowiła się nad tym. – Jeśli się nie zabiłam, a chciałam to zrobić, to czy teraz zamiast mnie zabije się kto inny?”.\nTeodor Lutoborski wrócił do swojego gabinetu i wyciągnął z szuflady pistolet. Przyłożył go do skroni i już miał nacisnąć spust, gdy przypomniał sobie zasłyszaną historię jakiegoś pechowca. Człowiek ów strzelił sobie w skroń, ale kula utknęła w kości i sprawiła, że niedoszły samobójca przeżył. Wolał tego nie ryzykować.\nPrzyłożył lufę do oka. W nim nie było żadnej kości i nic nie mogło stanąć na przeszkodzie kuli.\nNacisnął spust i spłoszone hukiem gołębie sfrunęły z parapetu.\nMarcel, który właśnie czyścił buty, zerwał się na równe nogi. Hani, sprzątającej w sieni, wypadła z ręki szmata, a kucharka podskoczyła na krześle.\nNa widok pracodawcy w kałuży krwi Marcelowi zakręciło się w głowie. Lutoborski leżał bezwładnie obok biurka, z nogą zahaczoną o przewrócone krzesło. W wyciągniętej dłoni ściskał pistolet.\nŁzy popłynęły po twarzy Marcela. Chciał ratować pana, wskrzesić go… Oddałby mu własne życie… Ale wiedział, że nie czas i miejsce na rozpacz. Hanka, gdy się pozbiera, zaraz tu będzie. Kucharka też, a ta licho wie, co pomyśli, widząc go nad zastrzelonym panem…\nStarannie otarł łzy i rozejrzał się. Na biurku leżała koperta z jego nazwiskiem. Niewiele myśląc, schował ją do kieszeni.\nW tym momencie nieśmiało weszła Hania. W ręku ściskała szmatę do podłogi.\n– Co się sta… – zaczęła i urwała, stając jak wryta.\n– Nie gap się! – warknął na nią Marcel. – Leć szybko po doktora Hehla! No już!\nNadal stała w drzwiach, trzęsąc się jak w gorączce, a za nią pojawił się Wicek. Zajrzał do środka i zaklął.\n– A ty co, nygusie? – zrugał go Marcel. – Nie bluźnij, tylko sprowadź doktora Hehla! Biegiem, głąbie!\nWicek bez słowa odwrócił się na pięcie i zbiegł po schodach, omal nie przewracając kucharki, która stanęła w drzwiach i od razu uderzyła w płacz.\n– Tu księdza trzeba, nie doktora! – zaszlochała.\n– Hanka, nie stój tak! – wrzasnął Marcel do osłupiałej dziewczyny. – Sprowadź tu zaraz księdza prałata!\n– Prałata?! – Hania wytrzeszczyła oczy i Marcel naprawdę się zdenerwował. – Dobra, ja sprowadzę prałata! A ty rusz się wreszcie i leć po pana Zielińskiego!\n– Pana Zielińskiego?\n– On będzie wiedział, co robić – wyjaśnił Marcel. – I zostaw tę szmatę, na litość boską! A wy – zwrócił się do kucharki. – Zostańcie tutaj i ani się ważcie dotykać pana.\n– Bo jak przyjdą żandarmi, to mogą szukać winnego – dodał surowo.\nKucharka podskoczyła jak oparzona.\nMarcel wybiegł z budynku, popędzając zdezorientowaną Hanię.\nMiał szczęście, dostrzegł prałata na ulicy nieopodal.\n– Księże prałacie! – wołał już z dala, biegnąc.\nPrałat Henryk Rozchodowski odwrócił się zaskoczony.\n– Z panem jest źle! – wykrztusił Marcel. – Umiera!\nRozchodowski zamarł. Wiedział, że Marcel nie opowiada głupot. Znał go od lat.\n– Jak to umiera? – spytał zaskoczony.\n– Proszę… Szybko… – Marcel niemal pociągnął duchownego.\n– Ale prałat teraz wybiera się gdzie indziej – odezwała się jedna dama.\n– Do umierającego trzeba w pierwszej kolejności – pouczył ją Rozchodowski, ruszając do domu przyjaciela najszybciej jak mógł. – Co mu się stało? – spytał Marcela.\n– Zastrzelony – odparł Marcel zniecierpliwiony.\n– Zastrzelony?! – powtórzył zaskoczony prałat i jeszcze przyspieszył kroku.\nCiotka Antonina mieszkała na Długiej. Marcin podwiózł Zosię pod bramę. Zsiadła z wozu i rozejrzała się niepewnie. Nie była tu od tamtego pogrzebu.\nWeszła w podwórko i dostrzegła posągową postać przy wejściu do oficyny. Od razu poznała kuzynkę Franciszkę, choć nie widziała jej od lat. Rzadko się spotykały, ale za każdym razem Zosia dziwiła się, jak ogromna jest Franciszka, i odnosiła wrażenie, że od poprzedniego spotkania jeszcze urosła.\nOna, od dziecka niedożywiona, była niska i szczupła. Mieszkając u Gulasowej, skąpej i praktykującej posty, Zosia była wręcz chuda, ale później, u Rozchodowskich, gdzie pracowała w kuchni, trochę przybrała na wadze, choć nadal pozostawała drobna.\nTymczasem Franciszka już jako dziecko była nad wiek rozwinięta, a teraz przewyższała wzrostem nie tylko Zosię i chyba wszystkie znane jej kobiety, ale też wielu mężczyzn. Na przykład chudego jegomościa, który rozmawiał z nią przed bramą. Choć nie był karłem, miał głowę na wysokości obfitych piersi Franciszki, od których najwyraźniej nie mógł oderwać wzroku.\nZosia zobaczyła, jak Franciszka pochyla się, żeby mu coś powiedzieć, obraca się na pięcie i wchodzi do budynku.\nNieznajomy został w progu, wpatrując się w bramę, w której zniknęła.\nWeszła do kamienicy za Franciszką i usłyszała skrzypnięcie drzwi na górze. Idąc po schodach, zastanawiała się, co powie, a im była bliżej, tym bardziej miała ochotę zawrócić i uciec.\nPrzystanęła przed drzwiami z szyldem, na którym widniały igła i naparstek, ciągle niezdecydowana, i stała tak przez chwilę, aż drzwi się otworzyły. Wyszła z nich kobieta, która Zosi wydała się elegancka, a zza drzwi wychynęła Franciszka.\n– Dzień dobry pani – zwróciła się do Zosi, która zdumiona odpowiedziała na powitanie.\nFranciszka patrzyła na Zosię pytająco, zastanawiając się, skąd ją zna, aż sobie przypomniała.\n– Zosia? – upewniła się. – Zosia od wujka Walka?\n– W końcu do nas przyszłaś! – ucieszyła się Franciszka. – Mamuś! – zawołała w głąb mieszkania. – Mamuś, nie uwierzysz, kto przyszedł! Zosia!\n– Zosia? – Ciotka Antonina, ciekawa, co to za Zosia, wynurzyła się z wnętrza mieszkania, które jej bratanicy wydało się bajkowe.\nW obszernym przedpokoju wisiały suknie i Zosia poczuła się jak w wielkiej szafie. W głębi mieszkania, w pokoju, na stole, na parapecie i w wazonach na podłodze widać było fantazyjne bukiety z niezwykłych kwiatów.\nZosia zaniemówiła z wrażenia. Ledwie zdołała się przywitać z zaskoczoną ciotką, która od razu spytała ją, czy jadła obiad.\n– My już po, ale coś się znajdzie, żebyś głodna nie była. – Franciszka postawiła na stole talerze z chlebem i serem. – Co u ciebie? Jak żyjesz?\nZosia sama nie wiedziała, co powiedzieć, i rozglądała się tylko. Nigdy nie była w tak niezwykłym miejscu, wypełnionym koronkami, kwiatami, haftami i poduszkami.\n– Jakie to wszystko piękne… – szeptała zachwycona. – Takich kwiatów nigdy jeszcze nie widziałam. Nie wiedziałam, że maki mogą być niebieskie, a bławatki żółte i czerwone. U nas na wsi takie nie rosną…\n– Nigdzie takie nie rosną. Frania robi te kwiaty z bibuły, perkalu i wszystkiego, co jej się podoba.\n– Frania robi takie cuda? – Zosia popatrzyła na misterne płatki, a potem na wielkie ręce kuzynki, zastanawiając się, jak to możliwe, że robią one tak delikatne i niezwykłe rzeczy. Oglądała z podziwem sztuczne kwiaty i haftowane obrazy Franciszki, potem koronkowe poduszki i serwety, które były dziełami jej ciotki, a na koniec – suknie szyte dla klientek.\nPierwszy przybył doktor Hehl. Mieszkał w sąsiedniej kamienicy.\nLedwie rzucił okiem na ciało i orzekł trzeźwo:\n– Nic tu już po mnie. Raczej księdza tu trzeba. – Spojrzał na Wicka. – Sprowadź prałata Rozchodowskiego.\nZapłakana kucharka zaintonowała Wieczne odpoczywanie.\n– Marcel już poleciał po księdza prałata – poinformował lekarza Wicek.\nIstotnie, prałat właśnie wspinał się po schodach sprężystym krokiem. Podobnie jak doktor Hehl, notariusz Zieliński i – do niedawna – Lutoborski lubił zażywać ruchu na świeżym powietrzu. Od lat zjeżdżali we czwórkę do Korczyc, aby wspólnie chodzić po lasach, jeździć konno i polować…\nPrałat ledwie spojrzał na zebranych, jego uwagę całkowicie pochłonęło leżące na podłodze ciało przyjaciela z częściowo odstrzeloną twarzą i pistoletem w dłoni.\nPokręcił głową z niedowierzaniem, przeżegnał się i dopiero wtedy podniósł wzrok na służbę i doktora Hehla, który ukłonił mu się bez słowa.\n– Nie żyje? – spytał prałat, raczej dla formalności.\n– Strzał w głowę. Śmierć przyszła natychmiast – orzekł. – Trzeba sprowadzić żandarmerię – dodał, spoglądając na służbę.\nKucharka odruchowo się cofnęła. Trzymała się z daleka od żandarmów. Uważała, że uczciwi ludzie nie powinni mieć z nimi nic wspólnego.\nMarcel wyjrzał i ze zdumieniem zobaczył na schodach pióropusz wachmistrza żandarmerii. Za nim dreptała Hania. Czyżby sama z siebie sprowadziła żandarma? Marcel się zdziwił, bo dziewczyna była mało rozgarnięta.\nDopiero gdy zobaczył idącego wraz z nimi notariusza Zielińskiego, uznał, że to musiał być jego pomysł.\n– Dalej służysz u tej wdowy? – wypytywała Zosię ciotka Antonina. – Jak jej było?\n– Gulasowa – przypomniała Zosia. – Umarła trzy lata temu. Poszłam na służbę do dworku. Na podkuchenną.\n– Na podkuchenną. – Ciotka pokiwała głową z uznaniem. – Dobrze. Przyuczysz się na kucharkę. Dobra kucharka zawsze w cenie… – Urwała, widząc zmieszanie Zosi.\n– Już tam nie pracuję – bąknęła dziewczyna. – Muszę znaleźć nową posadę i pomyślałam, że może… poszukam w Krakowie? – Zamilkła onieśmielona.\n– Czemu nie pracujesz? – zdziwiła się ciotka. – Co się stało?\nZosia wbiła wzrok w talerz. Starała się powstrzymać łzy, ale one popłynęły.\n– Co się stało? – zainteresowała się Frania, wchodząc do pokoju z kolejnymi talerzykami.\nZosia szlochała, niezdolna cokolwiek powiedzieć, a ciotce Antoninie przypomniało się, jak kiedyś, ponad dwadzieścia lat temu, to ona tak płakała, nie umiejąc powiedzieć, czemu już nie służy u państwa Ogońskich.\n– Franiu! – zwróciła się do córki. – Przynieś nam… – zastanowiła się, po co może wysłać córkę, żeby zająć ją na pewien czas i porozmawiać z Zosią na osobności. – Przynieś nam konfitur ze spiżarni.\n– Konfitur? – zdziwiła się Frania. – Jakich znowu konfitur?\n– Są w spiżarce – powiedziała ciotka z przekonaniem. – Na tej półce, co mąka…\nFranciszka wyszła, mrucząc pod nosem:\n– Nie wiedziałam, że mamy w domu jakieś konfitury…\nCiotka tymczasem zaczęła wypytywać Zosię.\n– Wyrzucili cię, prawda?\nJej bratanica skinęła głową.\n– Przez chłopa cię wyrzucili?\nZaskoczona Zosia kiwnęła głową.\n– Co to za jeden? Ożeni się z tobą? – Ciotka zasypywała Zosię pytaniami, zerkając, czy Frania nie nadchodzi, ale zgodnie z jej prognozami dziewczyna nie mogła znaleźć w spiżarce konfitur, których, tak jak myślała, wcale tam nie było.\n– Będziesz mieć dziecko, prawda? Kiedy?\nZosia zamarła ze zdziwioną miną.\n– Nic się nie martw! – pocieszyła ją ciotka. – Nie ty pierwsza i nie ostatnia. Wiem, co mówię. Przecież tak miałam moją Franię.\nOdwróciła się i zobaczyła swoją córkę stojącą w drzwiach z oczami jak spodki.\n– Zosia będzie miała dziecko? Z kim? Co to za jeden? – Teraz ona zasypywała kuzynkę pytaniami.\nZosia nic nie mówiła. Łzy płynęły jej po twarzy i zastanawiała się, czy to wszystko dzieje się naprawdę. Miała nadzieję, że nie. Że to straszny sen, z którego się obudzi.\n– Wyszłaś za mąż? – Franciszka zastanowiła się. – Wyjdziesz? – sprostowała.\n– Nie wiem… – zaszlochała Zosia. – Miałam wyjść za mąż, ale wzięli go do wojska, a tymczasem pan… – wyrzucała z siebie przez łzy. – I teraz już nie wiem…\n– Nie żyje? – Wachmistrz raczej to orzekł, niż spytał, po czym rozejrzał się wokół. – Czy ktoś widział, co się wydarzyło?\nNikt nie widział. Wicek najgłośniej o tym zapewniał, a wtórowały mu płaczące kucharka i Hania.\n– Pan był tu sam – powiedział Marcel, najbardziej opanowany z domowej służby. – Wszedłem zaraz po usłyszeniu huku i znalazłem go na podłodze.\n– Czy został poruszony?\n– Nie – odparł Marcel. – Niczego nie dotykałem – skłamał, myśląc o liście, który schował w kieszeni. – Posłałem po lekarza, po księdza i po pana Zielińskiego.\n– Prawidłowo – pochwalił go wachmistrz.\nPrzyjrzał się zmarłemu, który wydał mu się znajomy. Przykucnął więc, by zobaczyć tę część jego twarzy, której strzał nie uszkodził.\nNie był to nikt z jego bliskich. Wachmistrz odetchnął z ulgą. Jednak musiał gdzieś go spotkać… całkiem niedawno… Tylko gdzie i kiedy?\n– Kiedy padł strzał, byłem na dole – opowiadał Marcel. – Czyściłem buty.\n– Widziała to służąca, która myła podłogę. – Marcel wskazał na Hanię, która skinęła głową.\n– Usłyszeliśmy huk na dole… – zaszlochała. – Marcel od razu poleciał zobaczyć, co się stało, ale nie wracał, to ja też przyszłam… – Zalała się łzami.\n– Kto jeszcze mógł być w pokoju? – chciał wiedzieć wachmistrz.\nSłużba zapewniała, że nikt. Wicek był na zewnątrz. Smarował zawiasy w drzwiach wejściowych, bo skrzypiały. Kucharka pracowała w kuchni, a Marcel i Hania widzieli się nawzajem.\nGdyby ktoś z zewnątrz wszedł wtedy do domu, musiałby przejść obok Wicka, Marcela i Hani, więc na pewno zostałby zauważony.\nWachmistrz zbierał te informacje i poszukiwał kolejnych. Przecież ktoś z zewnątrz mógł przyjść tu wcześniej i może nawet stąd nie wyszedł?\n– Ale… to przecież pan strzelał – odezwał się w końcu Wicek.\nŻandarm spiorunował go wzrokiem, a Marcel zrugał.\nChłopak zamilkł speszony, a wachmistrz wyprosił służbę za drzwi.\n– Przesłucham ich pojedynczo – zdecydował, po czym przyjrzał się mężczyznom zebranym w pokoju.\nWszyscy byli prominentnymi i szanowanymi obywatelami. I, zdaje się, dobrze znali denata.\n– Możliwe, że został zamordowany – oświadczył wachmistrz. – Ale raczej wygląda na to, że sam się zastrzelił.\nMilczeli, bo wydawało się to oczywiste. Podejrzewali, że żandarm próbuje prowadzić jakieś śledztwo tylko dlatego, że tego wymaga jego praca. Wachmistrz czuł, że tak właśnie sądzą, więc na swoje usprawiedliwienie dorzucił:\n– Oczywiście ktoś mógł mu włożyć pistolet do ręki po śmieci.


olsztyn.gosc.pl → Zbiór rękopisów muzycznych\nOjciec Aleksander Jacyniak SJ uważa, że dzieło pomoże prowadzić dalsze prace naukowe dotyczące świętolipskiego dziedzictwa.\nZnalezione w wieży sanktuarium cenne i rzadko spotykane zapisy nutowe doczekały się opracowania i publikacji.\nPotrzeba skatalogowania i opracowania zabytkowych rękopisów muzycznych, które znajdowały się w Świętej Lipce, istniała od wielu lat. – Docierały do mnie prośby od profesorów i różnych instytucji o możliwość wglądu w rękopisy muzyczne. Wyjaśniałem, że niestety nie są one obecnie przechowywane w sanktuarium – wspomina o. Aleksander Jacyniak SJ, superior Domu Zakonnego Towarzystwa Jezusowego w Świętej Lipce. Ze względu na niedogodne warunki ich przechowywania w Świętej Lipce w 1996 r. zostały one zdeponowane w Bibliotece Bobolanum w Warszawie. Wówczas zbiór został częściowo opracowany i skatalogowany. Rozpoczął się proces oczyszczania rękopisów i ich digitalizacji. – Proces ten zmierza ku końcowi, co sprawi, że wszystkie utwory będą dostępne w internecie, by każdy mógł do nich sięgnąć – wyjaśnia superior.\nWydawnictwo Naukowe Sub Lupa, w ramach serii „Fontes Musicae in Polonia” („Źródła Muzyki w Polsce”) pod koniec zeszłego roku wydało katalog „Musicalia manuscripta Chori Sacro-Lindensis”, zawierający podstawowe informacje o wszystkich zabytkowych rękopisach muzycznych pochodzących ze Świętej Lipki. – Było to możliwe w ramach projektu opracowania repertuaru muzycznego Towarzystwa Jezusowego (Zakonu Jezuitów) w Rzeczpospolitej Obojga Narodów, obejmującego lata 1565−1773, czyli od momentu przybycia jezuitów do Polski po czas kasaty zakonu. Realizowany jest on w ramach narodowego programu rozwoju humanistyki – wyjaśnia o. Jacyniak. Zauważa, że przed ukazaniem się tego wydawnictwa istniały jedynie nieliczne opracowania muzykaliów świętolipskich. – Obecna książka licząca 616 stron przybliża nam dwa tysiące dwieście osiemnaście pojedynczych utworów pochodzących z czasów poprzedzających kasatę zakonu jezuitów. Obejmuje aż dwieście trzydzieści siedem kolekcji jedno – i wieloautorskich – wymienia jezuita. W tym 1503 to utwory o ustalonym autorstwie, 715 jest anonimowych. – To ogromny zasób wiedzy, który sprawia, że można będzie prowadzić dalsze prace naukowe dotyczące naszego sanktuarium – uważa o. Jacyniak.\nWarto przy tej okazji wspomnieć, iż tak liczny zbiór świętolipskich rękopisów muzycznych zawdzięczamy powołaniu bursy muzycznej przy kościele w Świętej Lipce. Nie wiemy, kiedy ją tu utworzono. Stało się to jednak po rozpoczęciu stałej posługi jezuitów w tym miejscu w 1631 r. Dzięki ich staraniom ok. 1770 r. została ona przekształcona w szkołę muzyczną. Po kasacie zakonu – co w Prusach miało miejsce w 1780 r. – placówka przeszła pod zarząd diecezji warmińskiej, uzyskując z czasem status prywatnej szkoły kościelnej. Miała ona bogatą bibliotekę muzyczną. W XVIII−XX w. przy kościele działała również kapela wokalno-instrumentalna, po której pozostał bogaty zbiór rękopisów i starych druków muzycznych. W XX w. rękopisy były przechowywane w wieży kościoła w Świętej Lipce. W zbiorze odnaleziono wiele cennych zapisów, rzadko spotykanych w Polsce i za granicą, choćby rękopis Mszy św. F-dur Józefa Elsnera, który przez wiele lat był uważany za zaginiony, czy Litanii Jacka Szczurowskiego. – Trzeba mieć świadomość, że zapisy nutowe pochodzące z XVI w. są nieco inne niż praktykowane obecnie. Potrzeba sporo pracy, by na bazie ówczesnego zapisu odtworzyć brzmienie utworu. Mam głęboką nadzieję, że w kolejnych latach na Świętolipskich Wieczorach Muzycznych zabrzmią niektóre spośród najstarszych kompozycji, które były wykonywane w naszym kościele przed wiekami – podkreśla superior. – To cud, że przez burzliwe lata historii Świętej Lipki te rękopisy nie zostały zniszczone. Choćby przez Sowietów, którzy 28 stycznia 1945 r. wkroczyli do sanktuarium, spalili znaczną część ławek i inne elementy wyposażenia kościoła. Wywieźli i spalili część biblioteki, która zawierała m.in. cenne starodruki – wyjaśnia jezuita. Wyraża nadzieję, że kilka zabytkowych rękopisów uda się sprowadzić do muzeum znajdującego się przy sanktuarium, by pielgrzymi mogli zobaczyć skromną cząstkę cennej spuścizny muzycznej związaną z historią Świętej Lipki.


projekt domu C132 Barwny - projekty.muratordom.pl Budowa\nProjekt Murator C132\nTen zgrabny i ustawny dom będzie pasował prawie do każdego typu działki. Zalety jego architektury docenią przede wszystkim osoby lubiące ład i harmonię. Estetyczna elewacja, dobre proporcje, ładny dach i zwarta bryła to elementy, które są konieczne do spełnienie marzeń o przytulnym domu. Klarowny podział pomieszczeń dobrze organizuje życie. Najbardziej reprezentacyjnym miejscem jest salon połączony z kuchnią i fragmentem holu. To serce domu. Tutaj można przyjmować gości i miło spędzać czas w gronie rodzinnym. W dużej kuchni zaplanowano zabudowę w kształcie litery U. Takie ustawienie mebli zapewnia wygodne przygotowywanie posiłków, a jednocześnie pozwala na wygospodarowanie miejsca na duży stół oraz spiżarnię. Jeśli pracujemy w domu i potrzebujemy skupienia, to idealnym miejscem do tego będzie gabinet z widokiem na ogród.\nW projekcie nie zapomniano także, o niezbędnych w każdym domu, pomieszczeniach gospodarczych. Jedno dostępne jest z garażu, a drugie z tarasu. Jest w nich wystarczająco dużo miejsca na kocioł, sprzęt sportowy, czy narzędzia ogrodnicze. Obszerną szafę przewidziano także na korytarzu za schodami. Na poddaszu zapewniono dobre warunki do snu, odpoczynku, nauki. Są tu trzy wygodne sypialnie oraz wspólna dla wszystkich domowników łazienka.Projekty domów z Kolekcji Muratora dostępne są także w wersji lustrzanego odbicia.\nżelbetowe szerokości 60-80 cm, wysokości 30 cm (64,08 mb)\npłyta żelbetowa 14-18 cm + styropian 5 cm + szlichta betonowa 4,5 cm + wykończenie podłogi i tynk wewnętrzny\nProjekt domu w wersji o większej powierzchni i takich samych założeniach funkcjonalnych, z dwustanowiskowym garażem\nProjekt domu w wersji o większej powierzchni (z dodatkowym gabinetem na parterze), z dwustanowiskowym garażem\nProjekt większego domu o podobnej bryle i założeniach funkcjonalnych, dostępny także w wersji energooszczędnej (Murator EM07)\nProjekt domu o podobnej powierzchni i bryle, lecz innych założeniach funkcjonalnych (z dwoma sypialniami na poddaszu)\nProjekt domu w wersji o podobnej powierzchni z dwoma sypialniami na poddaszu\nBarwny już stoi :)\nMonika i Włode\nprojekt C132a BARWNY wariant 1


BurnBooster - Opinie, Czy Działa? Przegląd Opinii Z For I Blogów - Opinie, Cena, Efekty - Rzuć Papierosa\n18 czerwca 2018 admin Opinie, Produkty Na Odchudzanie 0\nBurnbooster zamiennik – przegląd\nBurnbooster opinie blogerek\nBurnbooster uwaga na podróbki\nJesteśmy nowoczesną i przyjazną apteką o wysokim standardzie obsługi, a naszym najważniejszym celem jest zadowolenie i zdrowie Pacjentów. Sprawdzony suplement diety BurnBooster pozwala schudnąć w bezpieczny sposób, środek zawiera najlepsze ziołowe i owocowe składniki. Jemy zaś chude mięso, ryby, cielęcinę, owoce morza. Obiecali, że każdy człowiek na swoich zwierząt na miesiąc, i z komentarzy widzimy, że to nie tak. Efekty diety DASH są widoczne dopiero po pewnym czasie.\nPorównaj ceny ofert w 72 sklepach. Pierścień dopochwowy (terapeutyczny system dopochwowy) NuvaRing wydawany jest na receptę, jego cena wynosi ok. Burn Booster działa w sposób naturalny i pomaga przyspieszyć swój metabolizm, który jest kluczem do zwiększenia całkowitej utraty wagi. Lenin wypłacał zabójcom wynagrodzenia w wysokości 100 tysięcy rubli i nazywał Rosjan «zasrańcami» – ujawniają rosyjskie media. Jak udekorować dom na Święta?\nPorozmawiajmy o składzie Burn Booster, jak to działa i czy to działa. Znaczna część populacji ma w swojej historii krótsze lub dłuższe epizody związane ze zrzucaniem nadprogramowych kilogramów. Jako, iż opinie świadczą o dość niskiej skuteczności omawianego suplementu, postanowiłam iż dalsze kwestie omówię nieco krócej. Suplement na utratę wagi, wypróbuj tabletki na odchudzanie na burnbooster 2pl lub odwiedź stronę producenta. Niestety w chwili gdy napisałam ten artykuł większość opinii o BurnBooster jest negatywnych.\nJeśli masz dobry poziom higieny jamy ustnej i regularne wizyty u dentysty, to z pewnością pomoże twoje zęby; jednak często wymagane wariant, który jest bardzo trwały i opinie wiersza (w szczególności, jeśli chcesz wybielić zęby za jednym razem). Korzystając z 10% rabatu za dołączenie do subskrybentów newslettera, kupisz wszak tanie ubranie dla każdej osoby, bez względu na rozmiar i wiek.C&A podbija i rewolucjonizuje przemysł mody od wielu dekad. Ten preparat w skuteczny sposób pomoże osobom z nadwagą uzyskać wymarzoną, zdrową wagę własnego ciała. Zalecane jest przyjmowanie na około 20 minut przed posiłkiem przy popijaniu dużą ilością wody. Działa na każdym szlaku metabolicznym, wspierając redukcję tkanki tłuszczowej z całego ciała.\nJednoskładnikowe tabletki antykoncepcyjne to obok tabletek antykoncepcyjnych to jedna z bardziej popularnych, hormonalnych metod zapobiegania ciąży. Wiarygodne Opinie gwarancją bezpiecznych zakupów. Jednak, nie należy zniechęcać się, gdy masz 1000 rzeczy, które mogą pomóc, aby natychmiast zmniejszyć cale i funty. Suplement to tabletki przeznaczone na wspomaganie odchudzania, które dostępne są już od dość długiego czasu.\nWygląda na to, że przynosi całkiem niezłe rezultaty, co potwierdzają badania, opinie lekarzy i klientów. Prowadzący rozmawiał z dietetyczką o tym, z czym nie należy łączyć kofeiny. Co ma w środku? Burnbooster to innowacyjne kapsułki, które stają się coraz bardziej popularne na całym świecie. Z racji że dieta jest bardzo restrykcyjna, jej ukończenie zwiększa ryzyko wystąpienia efektu jojo.\nI tak oto mój małżonek, proszony przy okazji o zakup szamponu, wybrał właśnie ten. Pamiętaj o higienie To jednak tylko środki doraźne. Mleko matki jest substancją złożoną, optymalną pod względem odżywczym i służącą ochronie dziecka przed chorobami i zakażeniami.\nDzięki Opinie Cena mieszaniny specjalnych składników, jak pieprzu Cayenne i Zielonego Jęczmienia, BurnBooster pozwoli ci uzyskać idealną sylwetkę. Charakteryzują się dość wysoką ceną, jednak problemem są dość negatywne opinie na temat jego działania, które nawet w obecnej chwili publikowane są na różnego rodzaju stronach internetowych i blogach, w tym także forach dyskusyjnych, nawet na forum Kafeteria. Warto poczytać: C Tukaj Postępy Hig Med Dośw, 2008,62, 502-510. Bardzo ważne jest to, co jemy i kiedy.\nMoże napiszą co o nim sądzą, jakie mają wrażenia, doświadczenia. Środek zawiera naturalne, a jednocześnie wyjątkowo skuteczne składniki, które chronią układ pokarmowy i wspierają jego codziennie funkcjonowanie. Ma on zawierać wiele substancji o udowodnionym działaniu pielęgnacyjnym.\nZrównoważony sposób żywienia i prawidłowy tryb życia jest ważny dla funkcjonowania organizmu człowieka. Czasami nawet czują się szkodliwych toksyn, pozostawiając ich ciała, a ich miejsce jest zajęte przez pozytywne składników odżywczych, które poprawiają nastrój i zastrzyk energii. Z pomocą ma jednak przyjść BurnBooster .\nOsiągnięcie prostej sylwetki nie jest takie prostym zadaniem. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że usługi poszczególnych kurierów nie różnią się od siebie. Osoby stosujące straciły nawet 8 kilogramów w ciągu miesiąca! Na skutek zażywania kolagenu można uzyskać równowagę w ciele i zapobiec powstawaniu cellulitu.\nKto nie może się szczepić na grypę? Tyle różnych metod, diet, różnych preparatów mniej lub bardziej polecanych. Produkt zawiera naturalne, a jednocześnie wyjątkowo skuteczne składniki, które dbają o układ pokarmowy i poprawiają jego codziennie funkcjonowanie.\nMożna go zakupić całkowicie legalne, bez recepty co dla pewnych osób może być niemałym ułatwieniem. Można je bowiem podzielić na pięć podstawowych grup, a są to: Opioidy. Koncepcja serwisu ZnamLek została pomyślana tak, aby każdy użytkownik Internetu mógł bezpłatnie i w łatwy sposób sprawdzić informacje i opinie o danym produkcie medycznym.\nWybierz któryś z naszych obiektów w ponad 85 000 miejsc na całym świecie. Ostatnia opcja to zakup aż 5 opakowań, gdzie dwa z nich są darmowe, a więc do zapłaty mamy 385zł. Dziś dowiemy się dlaczego jedne z nas po tym ćwiczeniu uzyskują efekt jędrnej, podniesionej pupy a inne po przysiadach nie widzą jakichkolwiek efektów.\nJeśli znany jest Wam temat takiego wspomagania odchudzania, to raczej nie będziecie zaskoczeni. Starannie opracowana formuła to nie tylko skuteczne wspomaganie procesu spalania tłuszczu, ale także bezpieczny suplement diety, który zapewnia zdrowy proces chudnięcia. Ponadto, nie ma robi zle żadnych innych przeciwwskazań lub dodatkowe środki ostrożności.\nJak ma działać ten preparat? Polecam go często osobom, które zgłaszają się do mnie i proszą o pomoc, gdy wszystkie dotychczasowe metody ich zawiodły. Potrzebujesz dopełnić swoją dietę, połączyć coś z ćwiczeniami, albo zwyczajnie nie masz czasu ani na dietę i ćwiczenia? Na tej aukcji kupują Państwo oryginalny produkt SCHEPPACH. Jeżeli od dłuższego czasu pomimo odpowiedniej diety nie możesz schudnąć, a także cierpisz na zaparcia lub wzdęcia – koniecznie wypróbuj BurnBooster .\nTakim miejscem jest wyłącznie oficjalna strona producenta. Burnbooster – >>Kup teraz<< Najczęściej wybierany produkt! Produkt zawiera innowacyjne tabletki i pochodzenia naturalnego. Przenoszenie domeny zwykle trwa bardzo długo, wyjątkowo długo. Ich zadaniem jest skuteczna pomoc podczas procesu odchudzania.\nZdrowa dieta i aktywność fizyczna to podstawa, ja wspieram się też kosmetykami wyszczuplającymi, mogę polecić serum Slim Extreme 4D Scalpel z eveline, ono wygładza skórę i lekko napina – Odchudzanie – Dieta i fitness – Forum – Wątek Strona. Powstrzymać się od zażywania BurnBooster powinny jedynie chorzy na cukrzycę, choroby wątroby oraz osoby nadwrażliwe na któryś ze składników. Starannie opracowana formuła to nie tylko produktywne wspomaganie procesu spalania tłuszczu, lecz także bezpieczny suplement diety, który zagwarantuje zdrowy proces chudnięcia.\nDodawaj i przeglądaj ogłoszenia za darmo, znajduj kupujących w okolicy i przeprowadzaj transakcje. Stąd też tak postawione pytanie nie powinno dziwić. O odchudzaniu pisaliśmy już wiele. Spadek wagi zostanie zauważony po około 2-3 tygodniach kuracji.\nOsiągnięcie tego celu niektórym przychodzi łatwo, a innym nie wychodzi wcale. Niektórzy uważają, że suplementy mogą zastępować konwencjonalną żywnośc a to przekonanie błędne i w takim wypadku nie możemy oczekiwać pożądanych rezultatów. Felietony, ciekawe reportaże i porady ekspertów.\nTo nowoczesny i bezpieczny lek, cena który może w końcu zadbać o swoje ciało. Aby poznać cenę należy wejść na oficjalną stronę producenta i wypełnić formularz. Ponieważ trudno znaleźć na stronie producenta jakieś informacje dotyczące testów suplementu, to postanowiliśmy dokładnie przejrzeć internet i poszukać opinii osób, które zdecydowały się na zakup. Należy przyjmować 2 razy dziennie po 1 kapsułce na ok.\nUnikalna formuła zawiera starannie wyselekcjonowane składniki zapewniające maksymalny rezultat bez efektów ubocznych. Testy jakości produktu wskazują, że: można się pozbyć do 8 kg nadmiaru miesiąc użytkowania, tłuszcz szybko się Opinie Cena spala i wykorzystywane, metabolizm przyspiesza, dając tym samym możliwość strawienia szybciej, uczucie głodu będzie zmniejszona. Czasem trudno zaufać opiniom czytanym w Internecie. Jeżeli zastanawiasz się dlaczego nie wspieramy Twojej przeglądarki odpowiemy w 3 punktach: IE6 nie działa tak, jak powinien.\nBurn Booster to preparat, który sprzyja spalaniu tkanki tłuszczowej, jednocześnie „podkręca" tempo przemian metabolicznych, zapewniając energię podczas każdej kuracji odchudzającej! Franke o Jakie buty trekkingowe kupić? Bardzo duże znaczenie ma przede wszystkim wygląd.\nAkcja, zapowiedziana na środę w Małopolsce, nie ma formy strajku. Studenci i profesjonaliści wykorzystują te tabletki, aby mieć przewagę na jego zdolności umysłowe, w szkole lub w pracy. Oczywiście istotne jest, żeby przyjmować suplement zgodnie z zaleceniami producenta. Dowiedz się wszystkiego o najnowszych filmach, przedstawieniach, koncertach, parkach i produktach Disneya.\nNależy przyjmować go na ok. Koszt zakupu jest mniejszy przy zakupie kilkunastu sztuk. To między innymi efekt nowości tego preparatu.\nWspomaga spalanie tkanki tłuszczowej, przyspiesza metabolizm. Obecny etap to już tylko wykończenie wewnątrz oraz wyposażenie. Został wyprodukowany przez specjalistów. Księgarze, że bieżące istnieje przeciwstawne z zezwoleniem, iż stanowi wtedy zwyczajnie Biostenix Sensi Oil New z apteki opinie mina zarządzeniem. Jak podają wszystkie zagraniczne źródła MitoQ (czyt.\n50,00 zł albo licytuj wyżej niż 50,00 zł to możesz albo to albo to wziąć trochę to nie logiczne że są dwie opcje. Zobacz, gdzie kupisz SENCOR SFD 790WH w najniższej cenie z opcją darmowej dostawy nawet w 24h! W ciągu dnia potrzeba nam składników, które pozwolą wykorzystać naszą codzienną aktywność do redukcji tkanki tłuszczowej i ograniczą wchłaniania wysokokalorycznych składników diety. Produkt w formie łatwych do połknięcia żelków co dodatkowo motywuje do odpowiedniego dbania o swoja fryzurę.\nUntoxin – Strona Producenta, Rodzaje – Opinia Po 3 Miesiącach


W 1931 R. w eilli architekta Henryka Zaremby zamordowano jego siedemnastoletnią córkę. O morderstwo oskarżono Ritę Gorgonową, kochankę i gospodynię domu Zaremby. W głośnym procesie skazano ją na karę śmierci, potem wyrok zmieniono na osiem lat więzienia. Gorgonową opuściła więzienie w 1939 r. Jej dalsze losy są nieznane.\nReżysera Wiktora Rubina i autorkę tekstu Jolantę Janiczak nie interesuje w tej historii dociekanie winy czy niewinności Gorgonowej. Przeciwnie: interesuje niemożność dojścia prawdy. Jej złożoność, nieuchwytność. Być może nawet: jej nieistnienie. "Sprawa Gorgonowej" w Starym Teatrze to spektakl z założenia antydokumentalny.\nGłówny tok akcji, w którym opowiada się o losach Gorgonowej (Marta Scisłowicz) - od przyjęcia posady u Zaremby (Juliusz Chrząstowski) do wydania wyroku śmierci - jest nieustannie burzony, komplikowany. Fakty istnieją na równych prawach z poetycką fantazją; rzeczy błahe sąsiadują z poważnymi. Tropy są mylone, a sens się rozprasza.\nJednak - nie rozprasza się swobodnie. Narracja jest poddana dyscyplinie kilku tez: o losie Gorgonowej zadecydował fakt, że była kobietą, że była obca, że społeczeństwo żądała sprawiedliwości. Żadna z tych tez nie zmienia się jednak w dogmat i to decyduje o sukcesie spektaklu.\nJaniczak i Rubin świadomie i z premedytacją unikają nie tylko pokusy heroizacji bohaterki, ale i (to najważniejsze) wepchnięcia jej w formę. "Nie Medea, nie Antygona, nie Demeter, nie Elektra - po prostu Rita" - powtarza Ścisłowicz. Chodzi o to, by nie ulec pokusie narracyjnych klisz i schematów, które pozwolą uprościć i uprzystępnić zagadkę osoby i losów Gorgonowej. By stworzyć własny, jednorazowy sposób ustanawiania historii, a najlepiej: by w ogóle jej nie ustanawiać.\nTen tok narracji nicuje w spektaklu nurt przeciwny, któremu - jak się wydaje - twórcy przyznają możliwość dotknięcia prawdy. Po tej stronie widziałbym fascynację martwym ciałem, znajdującą ujście w szeregu monologów: z założenia mocnych i dosadnych, obliczonych na to, by widza ująć, może nawet zbulwersować. Ścisłowicz poddawana jest hipnozie przez profesjonalnego hipnotyzera (Jerzy Korzeniewski), by tą drogą penetrować myśli Gorgonowej z feralnej nocy. Nie wiem na pewno, czy na scenie była to hipnoza autentyczna, czy zagrana. Ta niepewność nie jest jednak wkalkulowana w odbiór: scena rozgrywana jest z pełną powagą, w napięciu... Siła skandalizującego słowa poetyckiego i siła przeciwteatralnego doświadczenia aktorki mają ustanowić w spektaklu niszę dla teatralnej transgresji. Nie powiodło się to przede wszystkim dlatego, że kolidowało z zawartą zaraz na początku spektaklu umową z widzem, opartą na zasadach partnerstwa i demistyfikacji.\nWreszcie: po tej stronie widziałbym zbudowanie ramy spektaklu w postaci autentycznego doświadczenia więźniów, którzy w prologu przedstawiają się publiczności, a na końcu wracają na scenę, by w kilku słowach opowiedzieć o sobie. Wdziera się tu jakiś fałsz, uproszczenie. Przyjęty przez Rubina i Janiczak, popularny w dzisiejszym teatrze postulat współczesnej humanistyki podważającej dogmat historycznej prawdy i historycznych faktów - w tym konkretnym, namacalnym doświadczeniu powinien zostać poddany próbie, komplikacji, może nawet podważeniu. Nic takiego się jednak nie dzieje: Ścisłowicz całuje każdego w usta, ustanawiając sojusz.\nJest to - trzeba powiedzieć - sojusz łatwy: wszak przewinienia, do których przyznają się skazani, to rozboje i kradzieże, zaś Gorgonową została oskarżona o morderstwo!\nWreszcie: czy nie wyłącznie za sprawą czasowego i emocjonalnego dystansu oraz gruntownej niepewności co do sprawiedliwości wyroku odpowiedź Gorgonowej na pytanie o winę - "W jaki system, w jaki światopogląd mam się teraz przyciąć?" - przyjmujemy tali ochoczo, bez zastrzeżeń? Wszystkie wątpliwości, które zgłaszam, poczytuję na korzyść spektaklu.\n"Sprawa Gorgonowej" nie jest dziełem doskonałym i właśnie dzięki temu bardzo ciekawym - pod warunkiem, że widz zamiast poddawać się jego aurze i autorytetowi twórców, lubi przyglądać się założeniom, sprawdzać je, podawać w wątpliwość. "Sprawa Gorgonowej" świetnie się do tego nadaje: jako spektakl złożony i eksperymentujący zaprasza do dyskusji, jest żywy i otwarty na dialog. Rubin i Janiczak z aktorami sprawnie tkają misterną fakturę przedstawienia, które wciąga, zajmuje, intryguje. Ustawiłbym je - obok "Joanny Szalonej; Królowej" (2011) i "Carycy Katarzyny" (2013) - w szeregu najlepszych spektakli duetu. I po stronie tych premier Starego Teatru, które ratują jego reputację.


Porady prawne Kraków - Kancelaria Adwokacka Dr Piotr Sołhaj\nCelem naszej kancelarii adwokackiej jest pomoc osobom, które potrzebują porady prawnej. Usługi realizujemy zarówno dla klientów indywidualnych, podmiotów gospodarczych, firm, jak i instytucji.\nPorady prawne, które świadczymy obejmują różnego rodzaju sprawy karne, spadkowe, rozwodowe, a także pomoc klientom w uzyskiwaniu należnych im odszkodowań. Osoby szukające pomocy zachęcamy do osobistego spotkania w kancelarii gdzie po udzieleniu wszelkich niezbędnych informacji wspólnie ustalimy plan dalszego działania.\nDoskonale wiemy, że każdy przypadek jest inny, dlatego też staramy się indywidualnie podchodzić do każdej sprawy. Podczas spotkania mówimy klientowi, jak z prawnego punktu widzenia wygląda sytuacja, w której się znalazł, a następnie przedstawiamy mu możliwości jakie ma.\nDo porad z jakich korzystają nasi klienci należą sprawy z zakresu prawa autorskiego, które pozwalają ustalić twórców oraz status danego dzieła. Klientom pomagamy także w sprawach rodzinnych dotyczących rozwodów, świadczenia alimentów, ale również przekazania opieki jednemu z rodziców oraz spraw spadkowych.\nW naszej kancelarii zajmujemy się również udzielaniem pomocy w zakresie kwestii gospodarczych. Obejmują one między innymi wsparcie w rozwiązywaniu sporów między przedsiębiorcami, a także udzielanie porad w zakresie realizowanych przez nich działań firmowych. Zajmujemy się również windykacją należności oraz kontrolowaniem umów sporządzanych przez klientów lub przestawianych im przez inne podmioty.\nZnajomość prawa to bardzo przydatna umiejętność, która w większości przypadków pozwoli docierać do swoich racji.\nŚwiadczone przez naszą kancelarię porady prawne mają na celu ochronę interesów danej grupy lub jednostki. W ramach tych usług zajmujemy się także opracowywaniem różnego rodzaju aktów, obroną w sprawach karnych, ale również zastępstwami procesowymi, a także pozaprocesowymi.\nDziałanie naszej kancelarii ma na celu pomoc w rozwiązaniu problemów, a także udzielenie opinii lub wskazanie praw oraz obowiązków, jakie w danej sytuacji posiada klient. W ramach naszych działań możemy także sporządzić projekt umowy, a także pismo procesowe lub urzędowe. Wszystko zależy od sytuacji w jakiej znalazł się dany klient oraz możliwych rozwiązań.\nNasza krakowska kancelaria świadczy swoje usługi dla klientów z różnych części Polski. Realizowany przez nas zakres usług ma na celu pomoc klientom w różnych sytuacjach. Poza poradami, których udzielamy zajmujemy się również opiniowaniem różnego rodzaju dokumentów, ale także projektów i umów.\nOferta obejmuje pomoc w zakresie następujących dziedzin prawa:\nkarnego i karnego skarbowego (m.in. przestępstwa, odpowiedzialność za czyny),\ncywilnego (m.in. umowy, zobowiązania),\nrodzinnego (m.in. rozwody i separacje, alimenty, opieka nad dziećmi, sprawy spadkowe),\ngospodarczego (prawa i obowiązki osób prowadzących działalność gospodarczą),\nspółek handlowych (m.in. powstanie, organizacja i działanie spółek, kontrola),\npracy (m.in. prawa pracownika, urlopy, świadczenia),\negzekucyjnego (windykacja należności),\nubezpieczeń (m.in. polisy, ubezpieczenia indywidualne i społeczne),\nautorskiego (m.in. status prawny dzieł, umowy licencyjne, własność twórców).\nAby skorzystać z porady należy skontaktować się osobiście z kancelarią (biura w Krakowie i Wieliczce) bądź też przez telefon lub pocztę elektroniczną.


Ruszyła budowa fabryki Oleofarm we Wrocławiu | Niedziela.pl\nRuszyła budowa fabryki Oleofarm we Wrocławiu\nNiedziela Ogólnopolska 23/2011, str. 48\nBp Edward Janiak podczas poświęcenia miejsca budowy fabryki Oleofarm\nOleofarm Fabryka Zdrowia - prężnie rozwijająca się firma z polskim kapitałem - rozpoczęła budowę nowej fabryki w Wałbrzyskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej.\n17 maja 2011 r. we Wrocławiu odbyło się uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego pod fundamenty nowej fabryki Oleofarm, przy czym kamień węgielny został zastąpiony symboliczną butelką oleju lnianego budwigowego - LenVitol. Akt erekcyjny pod budowę fabryki podpisali: właściciele firmy Oleofarm Marek Chrzanowski i Leszek Stanecki, wojewoda dolnośląski Aleksander Marek Skorupa, wiceprezydent Wrocławia Maciej Bluj, prezes Wrobis SA Tadeusz Chodorowski, wiceprezes Zarządu ds. Marketingu i Finansów WSSE „INVEST-PARK” Dariusz Kasprowicz oraz bp Edward Janiak, który dokonał aktu poświęcenia oleju i miejsca budowy.\nKorzenie firmy Oleofarm sięgają 2002 r. Powstała w Pietrzykowicach k. Wrocławia jako Zakład Produkcji Olejów Farmaceutycznych. Specjalizowała się w produkcji olejów roślinnych z nasion, m.in. wiesiołka, ogórecznika i lnu. Dzięki nowoczesnym technologiom i sprawnemu systemowi zarządzania, powstała bogata gama olejów zimno tłoczonych, która zyskała duże uznanie na rynku jako linia „Oleje świata”. Od 2005 r. Oleofarm specjalizuje się głównie w produkcji suplementów diety i zdrowej żywności, dostępnych w kategoriach: suplementy diety w kapsułkach, suplementy diety w płynie, zdrowe esencje natury, dietetyczne środki specjalnego przeznaczenia medycznego. W 2010 r. przedsiębiorstwo odnotowało dużą dynamikę wzrostu sprzedaży na rynku farmaceutycznym. Firma Oleofarm współpracuje z ośrodkami uniwersyteckimi i inwestuje w innowacyjne technologie z zastosowaniem najnowszych osiągnięć biotechnologii.\n- Zatrudniamy wysoko wykwalifikowanych biotechnologów, biochemików, farmaceutów, technologów żywienia - zaznaczył współwłaściciel firmy Oleofarm Leszek Stanecki.\n- Badania i innowacyjność - będące podstawowym wymiarem troski o pacjenta - wpisane są od lat w naszą misję, określając obowiązki zawodowe wszystkich pracowników i warunkując społeczną odpowiedzialność firmy - podkreśla współwłaściciel firmy Oleofarm Marek Chrzanowski.\nW nowym obiekcie planowana jest linia do kapsułkowania form płynnych i stałych. Inwestycja jest realizowana we Wrocławiu przy ul. Mokronoskiej na działce o powierzchni 2,2 ha. Zakup nieruchomości nastąpił w grudniu 2009 r. Zakończenie inwestycji składającej się z hali produkcyjnej z magazynami i częścią biurową o łącznej powierzchni 5000 m2 planowane jest na październik 2011 r. W fabryce zostanie utworzonych około 30 nowych miejsc pracy.\nBudowa nowego zakładu ma znaczący społeczny aspekt związany z nowo tworzonymi miejscami pracy oraz strategiczny wymiar handlowy w kontekście dalszych możliwości rozwoju firmy Oleofarm.


T-shirty, kolekcja dla niemowlaka Lato 2022 | LaModa\nT-shirty dla niemowlaka\nKoszulki dla niemowląt — co warto o nich wiedzieć?\nKoszulka dla niemowlaka to świetny element dziecięcej garderoby na upalne letnie dni. Krótkie rękawki pozwolą maluchowi poczuć promienie słońca na swojej skórze, a także zapewnią mu pełną swobodę ruchów. T-shirty dla najmłodszych można kupić zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych w różnych kolorach oraz wzorach. Warto także pamiętać, że okres niemowlęcy trwa od pierwszego miesiąca życia szkraba do jego pierwszych urodzin.\nUbrania tego typu są często wybierane jako prezent dla maluszka i świeżo upieczonych rodziców. To nieodłączny element pierwszej wyprawki, którą członkowie rodziny szykują przed narodzinami dziecka. Pamiętaj jedynie, aby koszulki dla niemowląt, które wybierasz, były wykonane z materiałów dobrej jakości. Ważne jest również, aby rozmiar T-shirtu był odpowiedni. Zbyt mały podkoszulek może obetrzeć wrażliwą skórę malca.\nKoszulki niemowlęce — popularne modele\nWielu dorosłych zastanawia się, z jakiego materiału powinny by wykonane dziecięce T-shirty. Bluzki dobrej jakości zazwyczaj są zrobione z tkanin bawełnianych, które są wyjątkowo odporne na uszkodzenia powstające w trakcie częstego prania i prasowania. Jeśli chcesz kupić swojemu maluchowi elegancki podkoszulek, możesz wybrać produkt wykonany z satyny bawełnianej. Jest również niesamowicie przewiewna oraz miła w dotyku, dzięki czemu świetnie sprawdza się podczas upalnych dni.\nWybór wielu osób pada również na len, którego nowoczesna odmiana nie jest szorstka ani nieprzyjemna w dotyku. Dobrym wyborem jest także dzianina włóczkowa. Podkoszulki dla niemowląt wykonane z tej tkaniny są bardzo wygodne i ciepłe. Dzięki temu doskonale nadają się na okres późnej wiosny bądź wczesnej jesieni.\nUbranka tego typu występują w różnych kolorach, a także wzorach. Mogą mieć wielobarwne nadruki z postaciami z bajek, zwierzętami lub roślinami. Podczas zakupów pamiętaj, aby wybrany przez Ciebie produkt miał elastyczny kołnierzyk. Niektóre koszulki niemowlęce mają owalną dziurę na głowę, a inne dekolt w kształcie litery V.\nKoszulka dla niemowlaka — rozmiarówka\nWiele osób zastanawia się, w jaki sposób określić jaki rozmiar ubranek może nosić niemowlak. Nie jest to proste zadanie. Maluszki często nie ułatwiają swoim opiekunom zadania, wiercąc się, a także podkurczając nóżki i rączki. Z tego powodu wiele osób decyduje się na zakup zbyt dużych ubranek, które dziecko będzie nosić kiedy urośnie. Jest jednak sposób, aby dokładnie określić rozmiar noworodka — trzeba dokładnie go zmierzyć, a następnie porównać liczby z tabelą rozmiarów.\nJak zmierzyć niemowlaka przed zakupem ubranka?\nPomocna może okazać się taśma krawiecka, którą można bez trudu owinąć wokół pasa lub klatki piersiowej malucha. Dziecko należy mierzyć nagie — nie powinno mieć na sobie innego podkoszulka ani body. Po dokonaniu pomiaru pamiętaj, aby zaokrąglać otrzymane liczby w górę. Jeśli zrobisz odwrotnie, określony przez Ciebie rozmiar może być błędny, przez co koszulka dla niemowlaka będzie zbyt mała.\nPierwszy krok to poznanie szerokości ramion dziecka oraz obwodu jego klatki piersiowej, brzuszka i ramion. Następnie zastanów się, czy maluszek szybko przybiera na wadze, a także, czy długość jego ciała szybko się zwiększa. Jeśli brzdąc jest pulchny, podczas zakupów warto kierować się obwodem jego ciałka.\nWażne jest, aby materiał nie opinał jego brzuszka. Jeśli zaś malec jest szczupły oraz długi, konieczne jest dobranie podkoszulka według jego wzrostu. Koszulka dla niemowlaka może być w tym wypadku luźniejsza, byle była dobra na długość. Jeśli biodra i brzuch dziecka będą odsłonięte podczas zabaw na dworze, może się ono szybko rozchorować.\nKoszulki dla niemowląt — rozmiar a wiek malucha\nWedług oficjalnych tabel rozmiarów dzieci do trzeciego miesiąca życia noszą zazwyczaj rozmiary od 56 do 62. Z kolei maluszkom między trzecim a szóstym miesiącem życia należy kupować T-shirty niemowlęce od numeru 62 do 68. Rozmiarówka od cyfr 68 do 74 zazwyczaj doskonale pasuje na szkraby od 6 do 9 miesiąca życia. Na najstarsze niemowlęta pasują zaś ubranka o symbolu od 74 do nawet 80.\nPodczas wybierania ubranka pamiętaj jednak, że dzieci rosną w różnym tempie. Niektóre błyskawicznie przybierają na wadze, a ciało innych bardzo szybko się wydłuża. Z tego powodu przed udaniem się na zakupy sprawdź rozmiary innych podkoszulków malucha, które doskonale na niego pasują. Możesz też samodzielnie zmierzyć jego ciałko np. taśmą krawiecką.\nPodkoszulki dla niemowląt — na co jeszcze warto zwrócić uwagę?\nW szafie maluszka powinny znajdować się zarówno ciepłe podkoszulki, które będą idealne pod bluzkę lub sweter, jak i lekkie oraz przewiewne koszulki. Te ostatnie świetnie sprawdzą się w ciepłe dni. Jeśli chcesz, żeby ubranko miało przy kołnierzyku zapięcie, zadbaj o to, by miało formę wygodnych zatrzasków. Sprawdź także, czy materiał, z którego jest wykonana koszulka dla niemowlaka, nie barwi jego ciała, a także dobrze przepuszcza powietrze.\nJak dobrać odpowiedni rozmiar koszulki dla niemowlaka?\nChcąc dobrać idealny rozmiar koszulki dla malucha, musisz zorientować się, jaki rozmiar nosi aktualnie. Dodatkowo dobrze jest sprawdzić obwód jego klatki piersiowej i brzucha, oraz długość ciałka. Przydatna może okazać się również aktualna waga dziecka. Następnie porównaj uzyskane parametry z tabelami rozmiarów obecnymi na stronie internetowej sklepu, w którym chcesz dokonać zakupu. Źle dopasowany rozmiar może przyczynić się do powstania bolesnych otarć bądź wysypki.\nJakie są popularne modele koszulek dla niemowląt?\nDo najczęściej wybieranych rodzajów podkoszulków dla niemowląt trzeba zaliczyć modele z bawełny. Zyskały one dużą popularność dzięki swojej wytrzymałości i wyjątkowej miękkości. Często wybierane są także koszulki z rozpinanym kołnierzykiem. Taka funkcja zdecydowanie ułatwia opiekunowi nałożenie ubrania maluszkowi. Dużą popularnością cieszą się także egzemplarze z kolorowymi nadrukami zwierząt lub postaci z bajek.\nZ jakich materiałów wybierać koszulki niemowlęce?\nPodkoszulki dla dzieci w tym wieku powinny być lekkie, przewiewne i elastyczne. Z tego powodu dużą popularnością cieszą się produkty wykonane z tkanin bawełnianych. Materiał nie niszczy się szybko pod wpływem częstego prania w wysokich temperaturach, a także prasowania. Eleganckie koszulki mogą być wykonane np. z przewiewnego lnu albo satyny bawełnianej. Z kolei ubranka w chłodniejsze dni sprawdzają się ubranka zrobione z dzianiny włóczkowej. Jest ona niezwykle modna, miła w dotyku i ciepła.


Dziecięca lista przebojów według naszej córki | One i... On\n29 marca 2015 29 marca\nMuzyka towarzyszy nam na każdym kroku. W radio, telewizji, na komputerze… także w czasie domowych spokojnych odsłuchów z bardziej specjalistycznego sprzętu. Poza walorami artystycznymi, które czerpiemy w czasie jej słuchania, muzyka oddziałuje również na nasz układ nerwowy – uspokaja lub powoduje, że chcemy się wyszaleć. Także rozwija, oczywiście według badań w największym stopniu ta poważna, stymulując rozwój mózgu, zwiększając koncentrację, kreatywność, liczbę informacji możliwych do zapamiętania. I wreszcie, to chyba najważniejsze w praktyce, wytwarza w nas pozytywne lub negatywne emocje, czyli podoba nam się lub nie. I właśnie o tym co podoba się najbardziej naszej dwuipółlatce chcę teraz napisać.\nJak zapewne się domyślacie, nie jest tak, że nasza córka siada sobie np. przed płytami tatusia czy odpalonym na komputerze YouTubem i szpera w poszukiwaniu własnych muzycznych odkryć. Wiadomo, dziecko słucha wszelkich dźwięków zaserwowanych mu przez otoczenie, czyli przede wszystkim rodziców, najbliższych, ale np. także żłobek czy przedszkole. Fajne jest jednak to, że już w tak młodym wieku (a nawet trochę wcześniej) kształtują się pewne gusty muzyczne. Nie raz usłyszałem od naszej pociechy „tata, przełącz”, ale też „tata, chcę Ślimaka” (takiego muzycznego Ślimaka 😉 ). Radość ze wspólnego odsłuchu czy domowego szaleństwa a’la szaleństwo koncertowe – bezcenne. 😉 A zatem, zgodnie z obietnicą przedstawiam listę przebojów naszej E. w formie TOP 6 (kolejność przypadkowa 🙂 ).\n1. Kraina Lodu OST – „Mam tę moc”. Na pierwszy ogień idzie nagrodzona Oscarem piosenka z DIsney’owskiej produkcji „Kraina Lodu”. Melodia szybko wpada w ucho, więc nie ma co się dziwić, że spodobała się także córci. Najciekawsze jest jednak to, że był taki okres, gdy nie można jej było odciągnąć od tego teledysku i gdyby mogła, oglądałaby go godzinami. Teraz już jej trochę przeszło… 😉\n2. „Jesteśmy jagódki”. To jeden ze żłobkowych hitów, ten ulubiony. 🙂 Na początku byliśmy zaskoczeni, gdy pewnego pięknego dnia nasza córcia przed zaśnięciem zaczęła sobie nucić pod nosem tę melodię. No bo gdzie się jej nauczyła? My czasem śpiewamy „Starego niedźwiedzia”, „Jedzie pociąg” i parę innych kawałków, ale tego o jagódkach nie było w naszym repertuarze. 😉 Nasz typ padł na żłobek i słusznie, zagadka została wyjaśniona już na drugi dzień, gdy odprowadzając E. można było usłyszeć jak dzieci bawią się przy „Jagódkach”. 😉\n3. Arka Noego – „Rozpędzony”. Przechodzimy do nieco bardziej rockowego grania, pozostając jednak przy muzyce tworzonej raczej z myślą o młodszych odbiorcach. 🙂 „Rozpędzony”, zwany przez E. „Za bardzo”, to jeden z utworów pochodzących z najnowszej płyty Arki pt. „Petarda”. Jak sama nazwa wskazuje, na płycie jest czadowo i przy większości utworów można się wyszaleć. Nie inaczej jest w przypadku „Rozpędzonego”, który swego czasu był obowiązkową pozycją do odsłuchu przed wyjściem do żłobka. 🙂\n4. Luxtorpeda – „Mambałaga”. Czas na zespoły, których zwykle słuchają nieco starsze „dzieci”. 😉 Jednak jak widać, nie tylko. 😉 Z ostatniego albumu Luxtorpedy, który jest jednym z moich ulubionych zespołów, córci do gustu najbardziej przypadła „Mambałaga”. Do tego stopnia, że nawet nauczyła się jego tytułu. 😉 Jest to kolejny dość melodyjny utwór dobry do poskakania. 🙂\n5. Acid Drinkers – „Madman’s Joint”. Nadszedł czas na prezentację wspomnianego wcześniej Ślimaka. 🙂 To oczywiście perkusista Acidów, który udziela się wokalnie w tym oto utworze z ostatniej płyty zespołu. Trochę ciężko, trochę balladkowo, czyli to co tygryski lubią najbardziej. 😉\n6. Nightwish – „Elan”. Ostatnim odkryciem córki (po raz kolejny za sprawą taty 😉 ) jest nowy singiel tej fińskiej grupy. Utwór ten w swej stylistyce mocno odbiega od pierwszych, bardziej „surowych”, produkcji zespołu oraz od tych znanych m.in. z albumów „Bless The Child” czy „Once”, gdzie artyści wznieśli się moim zdaniem na wyżyny jeśli chodzi o kompozycję, które ponadto zostały okraszone pięknym głosem Tarji. Teraz jest… powiedziałbym, że bardziej popowo. 🙂 Jednak E. bardzo się podoba. 😉\nTAGI: czas wolny | dla dzieci | dziecko | muzyka\nNajlepszy murzynek mojego taty\nEuropejskie Centrum ..


Pod Bełchatowem otwiera się centrum PGE do obsługi m.in. farm wiatrowych - Bełchatów, Super Express\nPod Bełchatowem otwiera się centrum PGE do obsługi m.in. farm wiatrowych\nAutor: pixabay.com, CC0 fot. Ben_Kerckx /zdjęcie ilustracyjne\nNa przełomie 2021 i 2022 roku PGE Energia Odnawialna ma uruchomić w Piaskach koło Bełchatowa regionalne centrum serwisowe do obsługi swoich farm wiatrowych i fotowoltaicznych.\nJak przekazał rzecznik PGE Maciej Gelberg w komunikacie przesłanym PAP w czwartek (18 listopada), regionalne centrum serwisowe do obsługi farm wiatrowych i fotowoltaicznych ma powstać na 1,5-hektarowej działce pierwotnie należącej do PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna. Obecnie w tej lokalizacji znajduje się hala magazynowo-produkcyjna, wyposażona m.in. w suwnicę pomostową, ułatwiającą transport ładunków ciężkich i wielogabarytowych. Prace serwisowe będą przeprowadzać pracownicy spółki.\n"Dzięki specjalistycznemu wyszkoleniu kilkudziesięciu ludzi konsekwentnie uniezależniamy się od usługodawców zewnętrznych w zakresie napraw i utrzymania turbin wiatrowych. To rozwiązanie pozwala na szybsze działanie w sytuacji awarii, jest też korzystne ekonomiczne, bo jesteśmy w stanie samodzielnie – korzystając z centrum serwisowego - wykonywać wiele zaawansowanych technicznie prac na głównych komponentach" - podkreślił prezes PGE Energia Odnawialna Marcin Karlikowski.\nNikifor w Muzeum Etnograficznym. Dyrektor Muzeum oprowadza po niezwykłej wystawie\nDzięki temu, że nowa inwestycja znajduje się w centralnej, dobrze skomunikowanej części Polski, w odległości ok. 11 km od trasy A1, stanie się głównym magazynem części zamiennych dla potrzeb eksploatowanych przez spółkę farm wiatrowych i fotowoltaicznych. Składowane i przechowywane będą tu m.in. przekładnie, generatory, transformatory, a nawet tak duże elementy jak łopaty wiatraka.\nJak podaje PAP, centrum serwisowe w Piaskach będzie też zapleczem magazynowym dla planowanych inwestycji, które Grupa PGE zamierza realizować w ramach sprawiedliwej transformacji energetycznej regionu Bełchatowa. Transformacja ta zakłada uruchomienie szeregu przedsięwzięć, w ramach których nisko i zeroemisyjne źródła energii stopniowo zastępować będą konwencjonalną Elektrownię Bełchatów.\nOpojowice. Potworny wypadek w zakładzie pracy! 55-latek przygnieciony maszyną\nWśród planowanych inwestycji rzecznik PGE wymienił m.in. instalacje PV o łączne mocy ok 600 MW, które według wstępnych założeń zostaną zbudowane na kilku kompleksach działek o powierzchni całkowitej ponad 500 ha. Jedna z farm słonecznych powstanie w pobliżu składowiska odpadów paleniskowych Elektrowni Bełchatów, natomiast druga - m.in. na terenie zwałowiska zewnętrznego Pola Szczerców nazywanego potocznie Bliźniaczą Górą Kamieńsk lub Górą Szczerców.\nW tej samej lokalizacji mogą też powstać elektrownie wiatrowe o łącznej mocy ok. 100 MW. PGE zastrzega jednak, że realizacja tych zamierzeń jest uzależniona w dużym stopniu od nowelizacji tzw. ustawy odległościowej.\nNastolatkowie z Radomska podszywali się pod poszukiwanego zabójcę. Po co? Za to…\nNależąca do Grupy Kapitałowej PGE spółka PGE Energia Odnawialna jest największym producentem zielonej energii w Polsce. Posiada 17 farm wiatrowych, 29 elektrowni wodnych, 4 elektrownie szczytowo-pompowe oraz 5 farm fotowoltaicznych. Łączna moc zainstalowana wszystkich obiektów produkujących energię odnawialną wynosi 2326,25 MW.


"Black Widow" - Oficjalna grafika z Taskmasterem! - Planeta Marvel\n21 lipca 2019 28 lipca 2019 SQ 1 Komentarz Alexi Shostakov, Black Widow, Cate Shortland, Czarna Wdowa, David Harbour, Florence Pugh, Marvel Cinematic Universe, Marvel Studios, MCU, Natasha Romanoff, O-T Fagbenle, Rachel Weisz, Ray Winston, Ray Winstone, Red Guardian, Red Room, Scarlett Johansson, Taskmaster, Tony Masters, Yelena Belova\nDopiero co podczas San Diego Comic-Conu 2019 dostaliśmy pełną rozpiskę CZWARTEJ FAZY MCU, a w sieci już powoli zaczynają pojawiać się materiały, które nawiązują do produkcji wchodzących w jej skład. Zaczęto od Black Widow.\nW trakcie panelu Marvel Studios na SDCC 2019, a dokładniej, w momencie gdy omawiano film Black Widow, potwierdzono, że głównym złym będzie faktycznie Taskmaster. W związku z tym Andy Park – artysta stojący na czele sekcji zajmującej się wszelkimi aspektami wizualnymi w Marvel Studios – postanowił już dłużej nie czekać i ukazać światu coś, co stworzył i co związane jest z solowym obrazem o Wdowie.\nJest to oczywiście ilustracja, która ujawnia główną bohaterkę, jak i jej przeciwnika – wspomnianego Taskmastera. Strój Widow został nieco zmodernizowany, choć nadal wygląda on zasadniczo tak, jak większość poprzednich. Wzrok przykuwa tu bardziej antagonista. Prezentuje się on inaczej niż jego komiksowy pierwowzór. Bardziej technologicznie, a sama zbroja przypomina coś na kształt taktycznej zbroi bojowej (wyraźnie widać też pomarańczowe akcenty). Warto jednak zauważyć, iż postanowiono tu nie rezygnować z tarczy (choć nie widać nigdzie miecza) i kaptura. Maskę z czaszką zastąpiono zaś czymś w rodzaju osłony na twarz, którą nosił przez pewien czas filmowy Winter Soldier, tyle, że w tym wypadku jest ona raczej metalowa i zasłania całą twarz. Sprawdźcie sami.\nData premiery Black Widow ustalona została na 1 maja, 2020. Potwierdzono również, że czasowo produkcja osadzona została po wydarzeniach przedstawionych w filmie Captain America: Civil War i ukaże też historię z Budapesztu (według Discussing Film), o której ta rozmawiała z Hawkeyem w trakcie pierwszej części serii Avengers. Oprócz Scarlett Johansson wystąpią tu też David Harbour (ten wcieli się w rolę Alexeia Shostakova– Red Guardiana – rosyjskiej wersji Kapitana Ameryki. W komiksach był on długoletnim agentem KGB), Florence Pugh (jako Yelena Belova – druga Czarna Wdowa z programu Red Room), O-T Fagbenle, Ray Winston i Rachel Weisz.\n← „Avengers: Endgame” przejmuje box-office! „Avatar” pokonany!\n„Eternals” – Oficjalny szkic koncepcyjny →\n„Runaways” – Oficjalny trailer sezonu 2!\n30 listopada 2018 SQ 0\nPLOTKA: Nowy trailer „Infnity War” jeszcze w lutym?\n21 lutego 2018 Zireael 1\n„Venom” z lepszym otwarciem niż „Kapitan Ameryka” i „Thor”\n10 października 2018 Dee Dee 0\nSuper w Czarnej Wdowie zagra moja ulubiona aktorka czyli Rachel Weisz. Także z tego powodu warto pójść na tę produkcję.\nZapowiedź filmów i seriali, które wejdą w skład czwartej fazy MCU to nie jedyna ważna informacja dla fanów Marvela, która


Minister Rafalska: Przyjęliśmy program 500 plus, czas na uporządkowanie rynku pracy - Biznes technologie\nMinister Rafalska: Przyjęliśmy program 500 plus, czas na uporządkowanie rynku pracy\nW ciągu pierwszych dni rządu przyjęliśmy najważniejszą dla polskich rodzin ustawę - wprowadzającą program 500 plus - podkreśliła w piątek minister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Rafalska. Zapowiedziała, że teraz resort chce m.in. walczyć z patologiami na rynku pracy.\nData: 26-02-2016, 12:40\nW piątek rano Rafalska wraz ze swoimi współpracownikami podsumowała na konferencji prasowej pierwszych 100 dni swojego resortu. "Jesteśmy na starcie, przed nami długa droga" - oceniła.\nJak dodała, w tym czasie udało się przyjąć ustawę o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wprowadzającą program "Rodzina 500 plus". Zapewniła, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby program ruszył 1 kwietnia - tak, jak jest planowane.\n"Udało się zrealizować coś, w co wiele osób nie wierzyło, kwestionowało i podważało. Przyjęliśmy tę ustawę, przyjęliśmy ją zgodnie z harmonogramem. Absolutnie nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ustawa od 1 kwietnia weszła w życie i już w kwietniu rozpoczęły się pierwsze wypłaty świadczenia wychowawczego 500 zł" - podkreśliła minister rodziny.\nJak zaznaczyła, rząd liczy na efekty tej ustawy w postaci zwiększenia dzietności i poprawy sytuacji materialnej polskich rodzin. Jej zdaniem dzięki pieniądzom z programu powinno nastąpić ożywienie na lokalnych rynkach, bo pieniądze trafią do lokalnych sklepów i usługodawców.\n"Wiemy, że znaczna część tych pieniędzy zostanie wydana na potrzeby edukacyjne - przybory szkolne, książki, doposażenie dzieci do szkół, oczywiście też na usługi zdrowotne, na żywność - to wszystko, co rodzice uznają za ważne" - mówiła.\n"500 plus, to moje ukochane +dziecko+, będziemy o nie bardzo dbali, będziemy ją (ustawę - PAP) monitorować" - dodała minister.\nW ramach programu "Rodzina 500 plus" rodziny otrzymają świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł miesięcznie na każde drugie i kolejne dziecko, a jeśli spełnią kryterium dochodowe (800 zł na osobę w rodzinie lub 1200 w przypadku dzieci z niepełnosprawnościami) - również na pierwsze. Świadczenie będzie wypłacane do ukończenia przez dziecko 18 lat.\nRafalska zadeklarowała, że kolejnym ważnym zadaniem, jakie stoi przed jej resortem, jest uporządkowanie rynku pracy. "To, co mogę już dzisiaj zadeklarować: mówimy dosyć patologiom na rynku pracy, podejmiemy naprawdę radykalne działania, żeby to, co od dawna jest zdiagnozowane jako nienormalność polskiego rynku pracy, nie tylko przez pracowników, ale też pracodawców, po prostu się zmieniło" - mówiła, wskazując na takie zjawiska jak nadużywanie umów cywilno-prawnych czy samozatrudnienia.\nElżbieta Rafalska RSS ALERT / program 500+ RSS ALERT / praca RSS ALERT / rynek pracy RSS ALERT / rynek pracy w Polsce RSS ALERT / rząd RSS ALERT