Polacy a niealkoholowe stłuszczenie wątroby | Ipsos\nPolacy a niealkoholowe stłuszczenie wątroby\nIpsos, na zlecenie firmy Sanofi, przeprowadził ogólnopolskie badanie dotyczące stanu wiedzy Polaków na temat wątroby. Poruszone w nim kwestie dotyczyły zarówno ogólnej wiedzy o tym organie, jak i wiedzy w zakresie niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby.\nPytano o postawy i zachowania, w tym o sposoby dbania o wątrobę, objawy wskazujące na choroby tego organu oraz o częstość wykonywania badań profilaktycznych pod kątem chorób wątroby. Zbadano ponadto znajomość terminu niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, świadomość zagrożeń z niej wynikających oraz grup narażonych na to schorzenie, a także czynniki sprzyjające chorobom wątroby.\n50% respondentów zgadza się z tym, że o wątrobę należy odpowiednio dbać. Mniej powszechna jest świadomość dotycząca funkcji detoksykacyjnych i odpornościowych wątroby.\n39% badanych kojarzy problemy z wątrobą głównie z bólem brzucha. Objawy faktycznie towarzyszące dolegliwościom wątroby (zmęczenie, osłabienie, spadek wagi, brak apetytu, spadek nastroju) są mniej kojarzone z chorobami wątroby.\n10% respondentów wykonywało badania w kierunku chorób wątroby w ciągu ostatniego roku.\n13% Polaków biorących udział w badaniu wie, czym jest niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, a kolejne 15% kiedykolwiek spotkało się z tą nazwą, choć nie wie dokładnie czym ta choroba jest.\n60% respondentów nie zdaje sobie sprawy z zagrożeń, jakie są związane z niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby.\n37% badanych sądzi, że schorzenie to dotyczyć może raczej ludzi starszych, jednocześnie prawie 40% sądzi, że nie zależy to od wieku.\nRaport Polacy a niealkoholowe stłuszczenie wątroby


Kosmetyczka dla rosyjskiej armii – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nKosmetyczka dla rosyjskiej armii\n29 Maj 2015 Rosja 6 comments\nWojna na Ukrainie prawdziwie zrewolucjonizowała rosyjską armię! Żołnierz rosyjski to teraz żołnierz pachnący od stóp do ust i starannie wystylizowany. Dla takiej kosmetyczki zapewne wszyscy Rosjanie rwą się w kamasze. Od 2014 roku otrzymuje ten ekskluzywny zestaw każdy poborowy w punkcie rekrutacji.\nW skład zestawu wchodzą: pasta i szczoteczka do zębów, maszynka do golenia z wymiennymi ostrzami, żel do golenia i po goleniu, żel do rąk i oddzielnie żel do nóg (!), szampon-żel pod prysznic dla mężczyzn 2 w 1, balsam do ust, woda toaletowa, dezodorant dla mężczyzn, cążki do paznokci, ręcznik, żel do prania, zestaw do szycia z już nawleczonymi igłami, komplet plastrów, silikonowa składana szklanka z pokrywką, składany wielofunkcyjny nóż-przybornik i lusterko. Wszystko w gustownej morsko-zielonej tonacji, z napisem „ARMIEJSKIJ STANDARD – ARMIA ROSSIJI” na każdym przedmiocie, zapakowane w oddzielnych kieszonkach, z pętelkami do zawieszenia w warunkach polowych na drzewie, lub w pociągu. I nikt by nie zgadł! Wszystko wyprodukowano (tak przynajmniej zapewniają rosyjskie media) w FR.\nTagi: armia rosyjska poborowy rekrut Rosjanie wojna na Ukrainie\n29 maja 2015 o 22:00 Odpowiedz ↓\nale beka z onuc 🙂\n29 maja 2015 o 22:04 Odpowiedz ↓\nNie prawda. To wszystko produkują Chiny dla FR. To po pierwsze. Po drugie, to dla ościennych państw bandyta pozostanie bandyta bez względu, czy pachnie, czy śmierdzi.\n30 maja 2015 o 20:29 Odpowiedz ↓\nTen żel do rąk i nóg to chodzi o żel do depilacji? No t w takim razie jestem bardziej męska niż ruscy żołnierze – ja nie depiluję rąk.\n30 maja 2015 o 20:30 Odpowiedz ↓\nA i zapomniałam jeszcze dopisać – to pewnie te kosmetyczki Nocnym Wilkom przeszukała Straż Graniczna.\n31 maja 2015 o 13:24 Odpowiedz ↓\nNierozumiem, dla czego im kosmetyki, kiedy ich ciała będą kremowane?\n3 czerwca 2015 o 18:20 Odpowiedz ↓\nPEDERASTA ZAŁDOSTANOW ZALECIŁ TAKIE GADŻETY SPEDALONYM KREMLOWSKIM BYDLĘTOM… })


Czy można kupić kwiaty przez neta? - Nasze forum to Forum dla Przedsiębiorców\nStrona główna > Firmy > Kwiaciarnie > Czy można kupić kwiaty przez neta?\nCześć, moja babcia posiada ogródek, chciałabym jej nabyć do niego śliczne kwiatki, proszę o polecenie mi jakiegoś dobrego sklepu z roślinami. Będę wdzięczna jak w swoich wypowiedziach dorzucicie informacje odnoście jakiegoś dobrego kwiatka. Niezmiernie mi to pomoże w doborze rośliny, która będzie doskonała dla babci.\nWitam, niezmiernie proszę o informacje na temat jakiegoś sklepu internetowego, który zajmuje się sprzedaż kwiatów i krzewów, zakładam w tym roku ogródek i pragnę aby był nadzwyczajny. Niezwykle proszę o informacje, gdyż już niebawem trzeba zacząć sadzić pierwsze roślinki, dziękuję wszystkim, którzy mi postanowią pomóc.\nDzień dobry, czy wiecie gdzie można nabyć bardzo idealne i rzadkie gatunki roślin? Moja córka bardzo lubi rzadkie okazy więc chciałam jej zamówić jakiś piękny kwiat na urodziny taki aby nadawał się do posadzenia w ogródku. Liczę na wsze rady, serdecznie będę wdzięczna za wszystkie odpowiedzi, dziękuję z góry, pozdrawiam.\nDzień dobry, jestem ogrodnikiem od dużo lat, zimuje się wieloma ogrodami, chciałbym poszerzyć moja różnorodność roślin, wobec tego poszukuje sklepu, który posiada niezmiernie rzadkie gatunki roślin. Rośliny powinny być niezmiernie dobrze przechowywane w czasie transportu, czekam na odpowiedzi.\nDzień dobry, również poszukuję sklepu z kwantami, głównie chodzi mi o krzewy lecz parę odmian kwiatków też bym zamówiła. Szukam rzadkich gatunków, więc proszę polećcie mi profesjonalny sklep internetowy, który spełni moje oczekiwania.


Współczesny analfabetyzm – nie rozumiemy tego, co czytamy – Portal Statystyczny\nEdukacja, Kultura, Ludność, Warunki życia\nAnalfabetyzm to brak umiejętności czytania i pisania u osób, które osiągnęły określony wiek (w Polsce od 10 roku życia, wg ustaleń UNESCO – powyżej 15 roku życia) oraz wykonywania czterech podstawowych działań matematycznych.\nMateriał publikujemy przy okazji Międzynarodowego Dnia Walki z Analfabetyzmem (08.09.)\nDo końca lat 60. XX wieku analfabetyzm traktowany był w krajach wysoko rozwiniętych jako fenomen ubogiego i zacofanego Południa. Przeświadczenie o tym, że problem został raz na zawsze rozwiązany było powszechne i silnie zakorzenione w świadomości europejskich społeczeństw. Tezy głoszące, że dotyczy również znacznych kręgów społecznych w państwach dobrobytu, przyjmowane były przez rządy, jak i same społeczeństwa z niedowierzaniem.\nObecnie jednak plagą współczesnego społeczeństwa stają się odmiany analfabetyzmu – analfabetyzm wtórny i funkcjonalny.\nAnalfabetyzm wtórny to zanik umiejętności pisania i czytania u osób, które je kiedyś posiadały. Natomiast osoby dotknięte analfabetyzmem funkcjonalnym nie rozumieją tekstów pisanych – potrafią połączyć litery w słowa, a te następnie w całe zdania, ale nie rozumieją ich przekazu.\nZ badań przeprowadzonych przez PISA i OECD wynika, że co szósty polski magister to analfabeta funkcjonalny.\nWynika z nich, że 40% Polaków nie rozumie tego, co czyta.\nKolejne 30% z nas rozumie, ale w niewielkim stopniu. Oznacza to, że mamy problem m.in. z odczytaniem rozkładu jazdy pociągów czy mapki pogodowej.\nOsoby dotknięte analfabetyzmem funkcjonalnym zwykle mają kłopot ze zrozumieniem umowy, ulotki, instrukcji obsługi, odczytaniem wykresów i diagramów, nie potrafią wypełnić najprostszych druków urzędowych i formularzy, a nawet obliczyć reszty w sklepie. Mimo posiadanego wykształcenia, nie potrafią wykorzystać wiedzy do tego, by sprawnie funkcjonować w codziennym życiu.\nWiedza i informacje z memów?\nPrawdą jest niestety, że współczesna technologia sprawia, że nie musimy umieć czytać i pisać a informacje ze świata czerpiemy z telewizji i radia, coraz częściej także z filmów i memów zamieszczanych w internecie.\nŹródło danych: https://www.ibe.edu.pl/download/PISA_2015-20lipca_final.pdf\nWyniki badania Biblioteki Narodowej, która od 1992 roku sprawdza stan czytelnictwa w Polsce pokazują, że w 16 procentach gospodarstw domowych w Polsce nie ma żadnych książek. Kolejnych 15 procent posiada w domu tylko podręczniki szkolne i książki kupione na potrzeby dzieci.\nŹródło danych: https://www.bn.org.pl/download/document/1529572435.pdf\nKażdy kraj ma inne kryteria dla uznania danej osoby za analfabetę. Szacunkowo wg danych UNESCO na świecie 760 milionów ludzi nie umie czytać ani pisać.\nZa główny region analfabetyzmu uważa się nadal Azję Południowo-Zachodnią. W wyniku wysokiego wzrostu stopy urodzeń cały czas rośnie tam wskaźnik analfabetyzmu.\nświat – 14-16% czyli ok. 760 miliomów osób\nEuropa i Azja centralna – 0-1%\nAzja wschodnia – 5%\nAzja Południowo-Zachodnią – 37%\nBliski Wschód i Afryka północna – 23%\nLudzie nie posiadający umiejętności czytania i pisania przeważnie należą do najuboższej warstwy społeczeństwa. Zwykle całą energię zużywają w walce o przeżycie.\nDwie trzecie analfabetów na świecie to kobiety\nKobiety w wielu społeczeństwach marginalizuje się, co oczywiście odbija się na umiejętności czytania i pisania.


Jezioro Treska - Grupa Biwakowa\nJezioro Treska Macedonia. Nieczynny ośrodek wczasowy nad jeziorem. Jest parking, kosze na śmieci,woda. Wszystko zaniedbane, jakby z minionej epoki. Na kąpiel i ewentualny nocleg się nadaje.\nGPS: 41.98771, 21.31422\nDodał: Jacek Szkobel\nZobacz na pełnej mapie Jezioro Treska


Bóg wykona trud za ciebie |\nBóg wykona trud za ciebie\nĆwicz się w małych cnotach, uważaj się za najmniejszą, najmłodszą, stosuj się do porządku i karności jako dziecię w doskonałym posłuszeństwie, jako zgubiona sobie i rozumowi swemu, jako strawiona ogniem miłości Bożej rób, co możesz, a Bóg za Ciebie uczyni, czego Ty nie możesz. Rób rzeczy łatwe, a Bóg wykona za Ciebie trudne. Bóg jest w głębi duszy. Jeżeli nie zamiłujesz modlitwy, nigdy nie osiągniesz doskonałości.\nW rozmyślaniu dusza zapala się miłością Jezusa, łatwości nabiera do czystości, posłuszeństwa i ubóstwa; uczy się miłości, pokory, zaparcia, ofiary, miłosierdzia, roztropności, a wiarą, nadzieją i miłością uzbraja się przeciw wszelkim zasadzkom złego ducha. Wyobraź sobie, że dziś dopiero zaczynasz służyć Bogu. Myśl, że to ostatni dzień twej służby. Ceń tylko to, co prowadzi do Boga. Całe nasze nieszczęście w służbie Pańskiej, że za mało cenimy święte posłuszeństwo, a cenimy nieraz to, czym by gardzić należało.\nDoskonałość sługi Bożej zależy na jej złączeniu się z Bogiem. Nigdy nie złączysz się z Bogiem, jeśli się od wszystkiego nie oderwiesz. Wypróżnij swe serce z miłości własnej, ze wszystkich pragnień, marzeń, przywiązań do stworzeń, ze skłonności naturalnych, z czułostkowości, i otwórz drzwi swego serca, a Bóg wejdzie natychmiast i napełni je.\nBł. Honorat Koźmiński († 1916), kapucyn, założyciel wielu zgromadzeń zakonnych. Fragment listu do sióstr sercanek.\nPoprzedni Poprzedni wpis: “W obronie różańca”


Sekrety Zakopanego - Bartłomiej G. Sala - Księgarnia religijna Gloria24.pl\n43.91 zł 44.76 zł\nJolanta Grabowska-Markowska 18.40 zł 23.50 zł\nPatrick Theillier 26.98 zł 32.90 zł\nAutor: Bartłomiej G. Sala\nŻycie wczasowiczów i kuracjuszy, wyczyny sportowców i taterników, ekscesy wielkich twórców i krewkich górali, artystyczne i patriotyczne emocje, ponure echa tatrzańskich tragedii, dziejowych burz, a nawet trzęsień ziemi składają się na barwny obraz miasta... czytaj wiecej\nŻycie wczasowiczów i kuracjuszy, wyczyny sportowców i taterników, ekscesy wielkich twórców i krewkich górali, artystyczne i patriotyczne emocje, ponure echa tatrzańskich tragedii, dziejowych burz, a nawet trzęsień ziemi składają się na barwny obraz miasta i jego okolic. Bo Zakopane, Podtatrze i same Tatry w każdym sezonie dostarczały świeżych anegdot, nowych tematów, wesołych i bulwersujących. Spośród tego bogactwa Bartłomiej Grzegorz Sala wybrał kilkadziesiąt historii dobranych tak, aby osoby nieobeznane z regionem prędko wyrównały zaległości, a wytrawni znawcy Podtatrza otrzymali garść nowych ciekawostek.\nNa karty książki z hukiem wbiegną górale zabijający się o dziewczynę i grunty, ostatni zbójnicy i czarownicy, dumnie wkroczy pozbawiony noclegu prezydent Wojciechowski i głodny premier Cyrankiewicz. Ofiarni ratownicy wyruszą w zapierającą dech w piersiach wyprawę, Jan Paweł II okaże się wspaniałym konspiratorem, a potomkowie Inków opowiedzą swoją historię. Reymont niespodziewanie wywoła duchy, a taternik Mariusz Zaruski zostanie żeglarzem...\nJednak Zakopane ma też drugie oblicze. Nagle nastrój się zmienia... Na swojej drodze spotykamy wampira i seryjnego mordercę, pociągi przestają być posłuszne motorniczym, Witkacy rozpoczyna igraszki ze śmiercią, a w Dolinie Jaworowej umierają ludzie. Okaże się także, że Lenin, dla odmiany, jest wiecznie żywy...\nNie mogą Państwo tego przegapić!\nAutor:Bartłomiej G. Sala\nKrystyna Szayna-Dec 41.84 zł 59.00 zł\nStanisław Zasada 25.43 zł 36.90 zł\nMariusz Celmer 67.35 zł 79.00 zł\nZagrabiony, odzyskany. Historia powrotu ołtarza Wita Stwosza do Krakowa\nAgata Wolska 51.03 zł 59.90 zł\nKrótka opowieść o honorze i śmierci\nEwa Kubasiewicz-Houée 24.10 zł\nBartłomiej G. Sala 27.30 zł 39.90 zł\nBestie i potwory bibilijne. Istoty fantastyczne dzieł kanonicznych i apokryfów\nBartłomiej G. Sala 25.44 zł 39.90 zł\nBartłomiej G. Sala 14.16 zł 19.90 zł\nSekrety Szczecina cz. 3\nRoman Czejarek 27.30 zł 39.90 zł\nIvo Łaborewicz 27.30 zł 39.90 zł\nAndrzej Kobalczyk 27.30 zł 39.90 zł\nKrzysztof Załuski 27.30 zł 39.90 zł\nJerzy Kochanowski 46.10 zł 59.99 zł\npraca zbiorowa 33.06 zł 49.90 zł


Oznaki życia [Robin Cook] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00237 004218 18754489 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-8-3781-8981-7 Data wydania: 2016-02-23\nPo bezskutecznych próbach zajścia w ciążę Marissa Blumenthal, bostońska lekarka, decyduje się na zapłodnienie in vitro. Gdy długotrwała i niezmiernie kosztowna kuracja nie przynosi efektów, w Marissie rodzą się podejrzenia. Okazuje się, że powodem jej i nie tylko jej niepłodności jest gruźlica... na którą nigdy nie chorowała. Trop w zataczającej coraz szersze kręgi aferze, w którą zamieszane są bogate kliniki kobiece, prowadzi do dalekiej Australii, a nawet rządzonego przez triady Hongkongu i komunistycznych Chin. W grę wchodzą ogromne pieniądze, a wokół dociekliwej lekarki giną kolejni ludzie\nTytuł oryginału: Vital Signs Copyright © 1991 by Robin Cook All rights reserved Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015 Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. Redaktor: Błażej Kemnitz Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik Fotografia na okładce © Sebastian Pfuetze/Corbis/Profimedia Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Oznaki życia, wyd. V, dodruk, Poznań 2015) ISBN 978-83-7818-981-7 Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08 fax: 61 867 37 74 e-mail: rebis@rebis.com.pl www.rebis.com.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer\nSpis treści Dedykacja Podziękowania Prolog Rozdział l Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Epilog Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nKsiążkę tę dedykuję niezliczonym parom, narażonym na emocjonalne i fizyczne udręki i cierpienia spowodowane niepłodnością oraz współczesnymi próbami jej leczenia\nPodziękowania Oznaki życia nie powstałyby bez pomocy Jean Reeds, której zawodowa i osobista znajomość ludzkiego serca jest jedyna w swoim rodzaju.\nProlog 16 lutego 1988 Zjadliwe bakterie napłynęły wartkim prądem, jakby trysnęły z rynsztoka. W jednej chwili miliony pałeczkowatych mikroorganizmów wypełniły światło jajowodów. Bakterie w większości tworzyły małe, zbite grupki. Osiadały one na aksamitnych fałdach błony śluzowej, zagnieżdżały się w jej przyjaznych, żyznych zagłębieniach. Znajdowały tam niewyczerpane ilości pożywienia. Tam również wydalały swoje trujące produkty. Delikatne komórki wyściełające wnętrze jajowodów okazywały się bezradne w obliczu atakującej hordy. Gnilne wydaliny bakterii – wśród nich żrące proteiny i lipidy – parzyły jak kwas, uszkadzając natychmiast delikatne rzęski, których zadaniem było przesuwanie komórki jajowej w stronę macicy. Komórki walcowate uwolniły własne chemiczne substancje obronne oraz wysłały sygnały wzywające całe ciało na pomoc. Niestety, obronne wydzieliny nie mogły zaszkodzić bakteriom, których powierzchnię pokrywała brązowawa, woskowata warstewka lipidów. Studenci medycyny świeżo po zajęciach z mikrobiologii z łatwością mogliby te bakterie rozpoznać. Lśniące woskiem ściany komórek bakteryjnych były kwasoodporne. Miały zdolność pochłaniania różnych barwników i były odporne na próby odbarwienia za pomocą kwaśnych alkoholi. Studenci krzyknęliby zgodnie „Gruźlica!”, odczuwając przy tym pewien rodzaj samozadowolenia. Gruźlicze czy jakiekolwiek inne, dla komórek we wnętrzu jajowodów wszystkie bakterie oznaczały kłopoty. Uwalniane mediatory chemiczne uruchomiły złożony system obrony immunologicznej skierowany przeciwko najeźdźcom. Ten system to cudo, które ewoluowało od początku życia na Ziemi. Pod wpływem czynników chemicznych nastąpiły zmiany w miejscowych naczyniach krwionośnych. Wydatnie wzrósł w nich przepływ krwi, w ich ściankach zaś otworzyły się miniaturowe „okienka” umożliwiające wypływ osocza do tkanek. Przez okienka te wydobywały się także granulocyty, wysoko wyspecjalizowane do walki z bakteriami komórki tworzące pierwszą linię obrony. Granulocyty zaczęły wydzielać kolejne substancje chemiczne, wśród nich potężne enzymy. Przystąpiły także do bezpośredniej walki z drobnoustrojami. Przypominały jednak przy tym kamikaze, wszystkie bowiem ginęły wyczerpane starciem z bakteriami. Ich miejsce zajęły wkrótce większe komórki nazywane makrofagami. Przyciągnięte sygnałami chemicznymi przybywały one prosto ze szpiku kostnego. Podobnie jak granulocyty po drodze musiały się wydostać z naczyń poprzez niewielkie pory. Zaraz po tym włączały się do szalonej bijatyki. W walce były skuteczniejsze od granulocytów. Z powodzeniem pochłaniały znaczne ilości bakterii. Wydzielały również pewne substancje do otoczenia, które coraz bardziej przypominało zielonkawą ropę. W ciągu siedmiu godzin na placu boju zaczęły się pojawiać limfocyty. Oznaczało to uruchomienie drugiego etapu obrony immunologicznej. Ponieważ organizm nigdy wcześniej nie zetknął się z bakteriami, które zjawiły się obecnie, we krwi nie było specyficznych, skierowanych przeciw nim przeciwciał. Jednak proces ich wytwarzania właśnie się rozpoczął. Gromadziły się limfocyty T, ulegające transformacji pod wpływem impulsów chemicznych. Komórki te przywoływały kolejne falangi makrofagów, które z kolei wzmagały napływ limfocytów T. W ten sposób została uruchomiona samonakręcająca się spirala odporności typu komórkowego. Po dwudziestu czterech godzinach od początku inwazji szala zaczęła się przechylać na stronę organizmu. Zwyciężały komórki jajowodów, jednak zwycięstwo miało się okazać pyrrusowe. Rozległe obszary śluzówki uległy zniszczeniu w wyniku własnej reakcji immunologicznej. Nieuniknionym tego skutkiem musiało być powstanie masywnego bliznowacenia we wnętrzu jajowodów. Do powiększenia strat przyczyniły się także zaburzenia w ukrwieniu zajętego obszaru. Wreszcie niedobitki bakterii oraz ich metabolity nadal pobudzały układ odpornościowy. Organizm w dalszym ciągu przysyłał zastępy komórkowych wojowników, nieświadomy, że wojna została już wygrana. Nieustannie przybywały makrofagi, a ich działalność powiększała zniszczenia. Niektóre komórki w zapale walki ulegały nieprawidłowym podziałom, czego wynikiem było pojawienie się komórek olbrzymich o licznych jądrach. Studenci medycyny, oglądając pod mikroskopem opisywane zjawiska, zapewne znów by się uśmiechnęli. Tak, w ten właśnie sposób powstawała struktura guzka ziarniny zwanego gruzełkiem. Dalsza część dramatu komórkowego rozgrywała się jeszcze przez wiele tygodni w mrocznych zakamarkach ciała Rebeki Ziegler. Sama Rebeka nie miała pojęcia ani o zawziętej wojnie toczącej się w jej organizmie, ani też o poniesionych stratach. Odczuwała wprawdzie niewielkie dolegliwości, takie jak stany podgorączkowe czy przyśpieszenie czynności serca. Miewała bolesne skurcze w brzuchu, zauważyła też zwiększoną wydzielinę z pochwy. Żaden z tych objawów nie wzbudził jednak w niej niepokoju. Przecież nawet nieprawidłowy wynik wymazu cytologicznego wkrótce całkowicie wrócił do normy. Rebeka postanowiła zignorować te drobne dolegliwości. W końcu w jej życiu wszystko układało się znakomicie. Sześć miesięcy temu, ku zadowoleniu matki, wyszła za mąż, zdobyła także pracę w prestiżowej bostońskiej firmie prawniczej jako jedna z najmłodszych specjalistek od prawa procesowego. Było wspaniale i Rebeka po prostu nie zamierzała psuć sobie nastroju drobnymi dolegliwościami. Jednak zakażenie, które zbagatelizowała, miało mieć konsekwencje, jakich nawet nie mogła sobie wyobrazić. Po prostu bakterie uruchomiły łańcuch zdarzeń daleko wykraczających poza immunologię. Ich skutki miały zaatakować znienacka, odbierając Rebece Ziegler radość życia i pośrednio doprowadzając ją do śmierci. 21 lutego 1988 Przeraźliwy zgrzyt metalu trącego o metal drażnił stargane nerwy Marissy Blumenthal, gdy stara kolejka podziemna usiłowała pokonać ostry zakręt przy wjeździe na stację Harvard Square w Cambridge w stanie Massachusetts. Marissa uchwyciła się poręczy i przymknęła na chwilę oczy, daremnie próbując ignorować hałas. Chciała wydostać się z kolejki. Oprócz ciszy i spokoju pragnęła świeżego powietrza. Drobna, wciśnięta między rosłych pasażerów, odczuwała klaustrofobię silniej niż zwykle. Dzień był deszczowy i unoszący się w wagonie zapach wilgotnej wełny pogarszał jej samopoczucie. Podobnie jak reszta ludzi w kolejce Marissa próbowała unikać kontaktu wzrokowego ze stłoczonymi wokół pasażerami. Był to tłum mieszany – Harvard Square przyciągał ludzi wszelkiego autoramentu. Z prawej strony stał ktoś w typie prawnika z Ivy League, z czarną aktówką i z nosem utkwionym w pomiętym egzemplarzu „Wall Street Journal”. Przed sobą widziała skinheada o cuchnącym oddechu, w drelichowej kurtce z obciętymi rękawami i z niechlujnie wytatuowanymi swastykami na kostkach palców. Po lewej stronie miała ubranego w szary sweter potężnego Murzyna, z dredami związanymi w koński ogon i w tak ciemnych okularach przeciwsłonecznych, że zerkając ukradkiem, nie mogła dostrzec jego oczu. Pociąg zatrzymał się z szarpnięciem, które omal nie rzuciło Marissy na podłogę, i drzwi rozsunęły się. Z westchnieniem ulgi wyszła wreszcie na peron. Normalnie przyjechałaby swoim samochodem i zostawiłaby go pod hotelem Charles, ale dzisiaj nie była pewna, jak się będzie czuła po drobnym zabiegu chirurgicznym – dlatego postanowiła pojechać kolejką. Wcześniej była mowa o podawaniu jakichś środków uspokajających lub przeciwbólowych. Nie miała co do tego zastrzeżeń, gdyż wiedziała, że źle znosi ból. Otępiała po znieczuleniu wolała nie prowadzić. Pośpiesznie minęła trzech muzyków ulicznych zbierających datki od przechodniów i wbiegła po schodach prowadzących na ulicę. Deszcz padał cały czas, więc przystanęła na chwilę, aby rozłożyć parasolkę. Zapięła płaszcz, mocno chwyciła parasolkę i przecięła plac, kierując się w górę Mount Auburn Street. Gwałtowne porywy wiatru udaremniały próby osłonięcia się przed deszczem. Zanim dotarła do Kliniki Kobiecej przy końcu Nutting Street, krople zrosiły jej twarz jak perełki potu. Po wejściu do oszklonego wiaduktu, spinającego obie strony ulicy i łączącego główny budynek kliniki z jego częścią szpitalną oraz sekcją ostrego dyżuru, złożyła parasolkę, otrząsając ją z wody. Klinika mieściła się w niemodnym już budynku z czerwonej cegły i lustrzanego szkła, zwróconym w kierunku ceglanego dziedzińca. Do głównego wejścia, usytuowanego poza podwórzem, prowadziły szerokie granitowe schody. Westchnąwszy głęboko, weszła na nie. Jako lekarka nawykła do odwiedzania instytucji medycznych po raz pierwszy robiła to w charakterze pacjentki, idąc nie do pracy, lecz na własny zabieg. Fakt, że miał to być tylko drobny zabieg, pocieszał ją dużo mniej, niż oczekiwała. Marissa uświadomiła sobie, że dla pacjenta nie istnieją drobne zabiegi. Zaledwie dwa i pół tygodnia wcześniej wchodziła tymi schodami, aby wykonać coroczny rutynowy wymaz Pap. Kilka dni później dowiedziała się, że wyniki badania cytologicznego są złe. Była tym szczerze zdziwiona, gdyż do tej pory cieszyła się doskonałym zdrowiem. Bez przekonania zastanawiała się, czy ta nieprawidłowość ma coś wspólnego z dopiero co zawartym małżeństwem z Robertem Buchananem. Niewątpliwie od ślubu czerpali wiele przyjemności z fizycznej strony swego związku. Ujęła mosiężną gałkę masywnych drzwi i weszła do hallu. Wystrój był raczej surowy, ale w dobrym stylu i wskazywał na bogactwo. Podłogę pokrywał ciemnozielony marmur, a przy oknach stały fikusy w dużych ceramicznych donicach. Pośrodku znajdował się punkt informacyjny. Marissa musiała chwilę poczekać, odpięła więc płaszcz i strząsnęła krople wody ze swych długich kasztanowych włosów. Dwa tygodnie wcześniej, poznawszy zaskakujące wyniki badania, odbyła długą rozmowę ze swym ginekologiem Ronaldem Carpenterem, który usilnie zalecał wykonanie biopsji i kolposkopii. – To nic groźnego – powiedział z przekonaniem. – Pójdzie jak z płatka, a my będziemy mieć pewność, co się tam dzieje. To prawdopodobnie nic groźnego. Jeszcze trochę poczekajmy i zróbmy następny wymaz. Nawet gdyby chodziło o moją żonę, w tym przypadku powiedziałbym: kolposkopia. Znaczy to, że należy obejrzeć w powiększeniu szyjkę macicy. – Wiem, co to jest kolposkopia – rzekła Marissa. – Zatem wie pani, jakie to proste – odpowiedział. – Raz jeszcze obejrzę szyjkę, pobiorę drobny wycinek, i to wszystko. Wyjdzie pani stąd za godzinę. Podamy pani środek znieczulający. Na ogół lekarze nie stosują tego przy biopsji, ale my jesteśmy bardziej cywilizowani. To tak proste, że mógłbym to robić nawet przez sen. Marissa zawsze lubiła doktora Carpentera i ceniła jego bezpośredni, niefrasobliwy styl. Niemniej jego stosunek do biopsji uświadomił jej, że punkty widzenia lekarza i pacjenta nie mają ze sobą nic wspólnego. Nie obchodziło jej, jak łatwy ten zabieg jest dla lekarza, martwiła się bardziej o siebie. W końcu, pomijając ból, zawsze istniała groźba komplikacji. Postanowiła jednak przezwyciężyć swe opory, gdyż jako lekarz zdawała sobie sprawę z konsekwencji odłożenia biopsji. Po raz pierwszy poczuła się zagrożona, zawsze bowiem istniała niewielka możliwość, że biopsja wykaże nowotwór. W takim wypadku im szybciej się o tym dowie, tym lepiej. – Dzienna chirurgia jest na drugim piętrze – odpowiedziała pogodnie recepcjonistka. – Proszę iść wzdłuż czerwonej linii. Marissa spojrzała na podłogę. Od punktu informacyjnego prowadziły w różne strony kolorowe linie: żółta, czerwona i niebieska. Czerwona zawiodła ją do wind. Na drugim piętrze doszła wzdłuż linii do oszklonego okienka. Ubrana na biało pielęgniarka, widząc zbliżającą się pacjentkę, odsunęła szybę. – Nazywam się Marissa Blumenthal – rzekła Marissa z trudem. Musiała przełknąć ślinę, aby słowa przeszły jej przez gardło. Pielęgniarka znalazła kartę, sprawdziła rzutem oka dane, wyjęła plastykową bransoletę identyfikacyjną i przechylając się, pomogła ją zamocować. Niespodziewanie Marissa stwierdziła, że cała procedura jest poniżająca. Już od trzeciego roku studiów czuła się pewnie w otoczeniu szpitalnym, a nagle role się odwróciły. Wstrząsnął nią dreszcz strachu. – To potrwa kilka minut – oświadczyła melodyjnie pielęgniarka i wskazując na podwójne drzwi, dodała: – Tam jest wygodna poczekalnia. Wywołają panią, gdy wszystko będzie gotowe. Szklane okienko zasunęło się, a Marissa posłusznie weszła do dużego kwadratowego pokoju umeblowanego w trudnym do opisania modernistycznym stylu. Czekało tam już około trzydziestu osób. Poczuła obojętne spojrzenia, gdy zażenowana zmierzała w stronę wolnego miejsca przy końcu kanapy. Z okna widać było rzekę Charles płynącą przez mały park. W szarej wodzie odbijały się bezlistne szkielety rosnących na brzegach jaworów. Odruchowo wzięła jedno z czasopism z lśniącymi okładkami i zaczęła je z roztargnieniem przeglądać. Ukradkiem zerknęła znad pisma na innych pacjentów i z ulgą stwierdziła, że powrócili do czytania swoich pism. Jedynym słyszalnym dźwiękiem był szelest przewracanych stron. Spojrzała na kilka czekających kobiet, zastanawiając się nad celem ich wizyty. Wszystkie wyglądały na bardzo spokojne. Przecież nie mogła być jedyną, która jest zdenerwowana. Próbowała czytać artykuł o najnowszych trendach mody wiosennej, ale nie mogła się skoncentrować. Jej anormalny wymaz Pap wydawał się synonimem wewnętrznej zdrady, ostrzeżeniem przed tym, co miało nadejść. W wieku trzydziestu trzech lat zaczęła zauważać pierwsze oznaki starzenia – na przykład drobne zmarszczki w kącikach oczu. Koncentrując się na chwilę na reklamach czasopiśmie kobiecym, Marissa spoglądała na wypełniające jego strony twarze szesnasto- i siedemnastolatek. Ich młodzieńcze, świeże cery zdawały się z niej kpić; nagle poczuła się bardzo stara. Co będzie, jeśli biopsja da wynik dodatni? Jeśli okaże się, że to nowotwór? Choć nieczęsto, zdarza się to wśród kobiet w jej wieku. Wielki Boże! Może czekać ją wycięcie macicy – a to oznacza bezdzietność. Serce zaczęło jej mocniej bić, poczuła zawrót głowy i ilustracje zamazały się jej przed oczami. Myśl o bezdzietności była koszmarem. Wychodząc za mąż ledwie pół roku temu, nie planowała natychmiastowego powiększenia rodziny, ale zawsze wiedziała, że dzieci będą odgrywać ważną rolę w jej życiu. Bała się pomyśleć o perspektywach – zarówno osobistych, jak i swego małżeństwa – gdy okaże się, że nie może mieć dzieci. Uświadomiła sobie, że do tej chwili – oczekiwania na biopsję, która według słów doktora Carpentera miała pójść jak z płatka – nigdy poważnie nie brała takiej możliwości pod uwagę. Nagle Marissa poczuła żal, że Robert tak łatwo jej uwierzył, gdy przekonywała go, iż czuje się na siłach pójść sama do kliniki. Spoglądając wokół, zauważyła, że większość pacjentów przyszła z małżonkiem bądź przyjaciółmi. Jestem śmieszna, strofowała się w duchu, próbując opanować emocje. Była zaskoczona i zakłopotana, gdyż zawsze sądziła, że niełatwo ulega nastrojom. Poza tym wiedziała, że Robert nie mógłby pójść, nawet gdyby chciał. Tego ranka miał w pracy ważną naradę kierownictwa, spotkanie zaplanowane już przed wieloma miesiącami. – Marissa Blumenthal! – wywołała ją pielęgniarka. Marissa drgnęła, odłożyła tygodnik i podążyła za pielęgniarką długim, białym, pustym korytarzem. Weszła do szatni, w której były drugie drzwi prowadzące do jednego z gabinetów zabiegowych. Z tego miejsca widziała fotel ginekologiczny z jego połyskującymi strzemionami z nierdzewnej stali. – Na wszelki wypadek. – Pielęgniarka sprawdziła bransoletę identyfikacyjną na ręku Marissy. Upewniwszy się, że ma do czynienia z właściwą pacjentką, powiedziała, wskazując na leżące rzeczy: – Proszę się przebrać w tę koszulę, pantofle i szlafrok, a swoje ubranie powiesić w szafie. Wartościowe przedmioty można zamknąć w szufladzie. Gdy będzie pani gotowa, proszę przyjść i usiąść na fotelu. Uśmiechnęła się i zamknęła za sobą drzwi. Była profesjonalistką, nie pozbawioną jednak pewnej dozy ciepła. Marissa się rozebrała. Podłoga ziębiła jej bose stopy. Próbując zawiązać z tyłu tasiemki szpitalnej koszuli, przyznała, że ma dużo sympatii dla personelu tej kliniki, począwszy od recepcjonistki, a skończywszy na swym lekarzu. Głównym jednak powodem jej sentymentu był prywatny status kliniki i dyskrecja, jaką zapewniała pacjentom. Teraz, przeprowadzając biopsję, była jeszcze bardziej zadowolona ze swego wyboru. Gdyby poszła do któregoś z większych szpitali bostońskich, niewątpliwie zetknęłaby się z ludźmi, których zna. Marissa zawsze dbała, aby jej życie osobiste nie stawało się tematem rozmów kolegów w pracy. A nawet gdyby nie rozmawiali, nie chciała spotykać swego ginekologa na korytarzach szpitalnych czy w szpitalnej kawiarence. Cienka, nie dająca się zawiązać na plecach koszula szpitalna i tekturowe pantofle bez pięt dopełniły przemiany Marissy z lekarza w pacjentkę. Człapiąc źle dopasowanymi pantoflami, przeszła do gabinetu i usiadła na brzegu fotela zabiegowego. Spoglądając na znajome instrumenty, w tym aparaturę anestezyjną, ponownie wpadła w panikę. Obawa przed zabiegiem i możliwością usunięcia macicy wzrosła; intuicja ostrzegała przed nadciągającym nieszczęściem. Nagle Marissa uświadomiła sobie, jak bardzo zaczęła cenić swoje życie – szczególnie w ostatnich latach. Mąż, zaliczenie do grupy renomowanych pediatrów: wszystko szło zbyt dobrze, tak wiele było do stracenia. To ją przeraziło. – Witam! Jestem doktor Arthur – powiedział barczysty mężczyzna, wchodząc do pokoju z wyćwiczoną zawodową pewnością siebie i niosąc garść opakowanych w celofan pudełeczek oraz butelkę do kroplówki. – Jestem anestezjologiem i będę podawał pani różne środki przed rozpoczęciem zabiegu. Czy jest pani na coś uczulona? – Nie – odpowiedziała. Poczuła ulgę, gdyż towarzystwo lekarza uwalniało ją od przykrych myśli. – Tego prawdopodobnie nie będziemy potrzebować – rzekł doktor Arthur, zręcznie wprowadzając kaniulę w nadgarstek Marissy – ale dobrze jest założyć to na wszelki wypadek. Gdyby doktor Carpenter potrzebował więcej środków znieczulających, łatwo możemy je podać. – Dlaczego miałby ich potrzebować? – nerwowo spytała Marissa. Patrzyła na krople płynu spadające na mikroporowaty filtr. Nigdy wcześniej nie korzystała z kroplówki. – A co, jeśli zdecyduje się nagle na biopsję macicy zamiast punkcji? – odpowiedział doktor, zwalniając strumień płynu niemal do kropelek. – Lub jeśli zaleci inną, szerszą procedurę? Będziemy wtedy musieli podać coś dodatkowo. W końcu chcemy, by cały zabieg był jak najmniej przykry. Marissa wzdrygnęła się, usłyszawszy o szerszej procedurze, i zanim się pohamowała, powiedziała: – Chcę oświadczyć bez niedomówień, że podpisałam zgodę wyłącznie na biopsję, a nie na cokolwiek szerszego w stylu histerektomii. Doktor Arthur zaśmiał się, po czym przeprosił za to, że słowa Marissy tak go ubawiły. – Nie ma obawy, z całą pewnością nie robimy histerektomii w gabinecie przystosowanym do drobnych zabiegów. – Co pan będzie mi podawać? – spytała pokornie. – Chce pani znać nazwy leków, których będę używał? Marissa skinęła głową. Nikt tu nie wiedział, że jest lekarzem, i wolała utrzymać ten stan rzeczy. Gdy podawała dane do kartoteki kliniki, w rubryce „pracodawca” wymieniła szpital Boston Memorial, jako że wówczas odbywała tam roczną praktykę z endokrynologii dziecięcej. Swego zawodu nie trzymała w tajemnicy – nikt jednak o niego nie pytał. Uznała to za kolejny dowód oczekiwanej dyskrecji kliniki. Doktor Arthur zdziwił się, po czym wzruszył ramionami i odpowiedział: – Będę używał mieszaniny małych ilości valium i specyfiku zwanego ketaminą. – Następnie, zajmując się swymi narzędziami, dodał: – To doskonały koktajl przeciwbólowy, który czasami może spowodować niewielką amnezję. Marissa znała ketaminę z Boston Memorial – używano jej przy przebieraniu poparzonych dzieci – ale nie wiedziała o stosowaniu jej do znieczuleń przy zabiegach. Gdy powiedziała o tym doktorowi Arthurowi, ten uśmiechnął się po ojcowsku. – Poczytała pani sobie troszkę, co? – zakpił i dodał: – Niewielka wiedza bywa niebezpieczna, proszę pamiętać! Prawdę mówiąc, zastosowanie tego leku w lecznictwie otwartym jest bardzo powszechne. – Popatrzył uważnie na Marissę. – Pani naprawdę wygląda na nieco spiętą! – Próbuję to opanować – przyznała Marissa. – Pomogę pani – zaoferował. – Podamy nieco tego leku natychmiast. – Wychodząc do gabinetu po strzykawkę, dorzucił: – Cały zabieg pójdzie jak z płatka. Marissa przytaknęła bez entuzjazmu. Czuła się nieco znużona tym powtarzaniem kwiecistej metafory. Pojawienie się doktora Arthura tylko chwilowo poprawiło jej samopoczucie. Jego bezceremonialny sposób mówienia o bardziej zaawansowanych procedurach nie wpływał dobrze na nastrój. Intuicja ponownie ostrzegała ją przed nadciągającym nieszczęściem. Znów musiała się zmagać z irracjonalną chęcią ucieczki. Jestem lekarzem, powtarzała w kółko w myśli. Nie mogę tego tak odbierać. Drzwi otworzyły się gwałtownie i wpadł doktor Carpenter w stroju operacyjnym z czapeczką i maską. Towarzyszyła mu podobnie ubrana kobieta, ale z maską zawieszoną na piersi. Marissa poznała go natychmiast. Jego jasne, niebieskie oczy i opalona skóra były nie do pomylenia. – To na pewno tylko biopsja? – zapytała nerwowo, widząc pełny strój operacyjny. – Pani Blumenthal niepokoi się, że możemy jej usunąć macicę – wyjaśnił doktor Arthur, przygotowując strzykawkę i wypuszczając z niej bąbelki powietrza. Następnie powrócił do boku Marissy. – Histerektomia? – z widocznym zdziwieniem spytał doktor Carpenter. – O czym my mówimy? Doktor Arthur uniósł brwi. – Sądzę, że nasza pacjentka trochę sobie poczytała – rzekł. Uchwycił przewód kroplówki i wprowadził doń zawartość strzykawki, po czym zwiększył na chwilę przepływ. Doktor Carpenter podszedł do Marissy i kładąc jej rękę na ramieniu, spojrzał prosto w oczy. – Robimy tylko biopsję, nikt nie myśli o histerektomii. Jeśli chodzi o mój strój, to właśnie operowałem. A maskę noszę, gdyż jestem nieco przeziębiony i nie chcę zarażać pacjentów. Marissa spojrzała w jego niebieskie oczy i już chciała odpowiedzieć, gdy ten błękit skojarzył jej się z czymś, co długo usiłowała w sobie stłumić: ze wspomnieniem sprzed kilku lat, gdy napadnięta w hotelu w San Francisco, broniąc się, musiała wielokrotnie uderzyć napastnika. To było przerażające. Teraz epizod ten powrócił z taką siłą, że niemal czuła ręce napastnika zaciskające się na gardle. Zaczęła kaszleć i pokój zawirował jej przed oczami. Słyszała buczenie, które stopniowo narastało. Poczuła chwytające ją ręce. Usiłowały ją przewrócić. Próbowała walczyć, gdyż oddychała łatwiej w pozycji pionowej, ale na próżno. Jej głowa opadła na stół i wirowanie nagle ustało, a oddech wyrównał się. Uświadomiła sobie, że ma zamknięte oczy. Gdy je otworzyła, zobaczyła twarze doktora Arthura, pielęgniarki i zakrytą twarz doktora Carpentera. – Już w porządku? – zapytał doktor Carpenter. Marissa próbowała coś powiedzieć, ale głos odmawiał jej posłuszeństwa. – Och! Czyżby była uczulona na ketaminę? – Doktor Arthur szybko zmierzył ciśnienie krwi. – Przynajmniej to jest w porządku. Szczęście, że nie podałem pełnej dawki. Marissa zamknęła oczy. Nareszcie była spokojna. Słyszała jakieś rozmowy, ale docierały do niej z dużej odległości i nie dotyczyły jej. Jednocześnie poczuła się tak, jakby owijała ją niewidoczna ołowiana zasłona. Czuła, jak jej nogi się unoszą, ale było jej to obojętne. Głosy w pokoju jeszcze bardziej się oddaliły; słyszała śmiech, później radio. Czuła dotyk narzędzi i słyszała ich metaliczny dźwięk. Była rozluźniona, ale w pewnym momencie poczuła skurcz – jak przy menstruacji, tylko mocniejszy i niepokojący. Próbowała otworzyć oczy, lecz powieki miała bardzo ciężkie i musiała zrezygnować. Poczuła następny skurcz, tak mocny, że jej głowa zsunęła się na bok. Pod działaniem narkotyków widziała pokój jak przez mgłę. Mogła dostrzec jedynie czubek głowy doktora Carpentera, operującego pomiędzy jej rozłożonymi nogami, i wziernik z prawej strony. Dźwięki nadal dochodziły do niej jakby z bardzo daleka, chociaż nabrały teraz pogłosu – czegoś w rodzaju echa. Ludzie w pokoju poruszali się w zwolnionym tempie. Doktor Carpenter uniósł głowę, jak gdyby wyczuł jej spojrzenie. Jakaś ręka chwyciła ramię Marissy, układając ją na stole. Gdy znów leżała, jej otępiony umysł odtwarzał rozmyty obraz zakrytej twarzy doktora Carpentera, wywołujący przerażenie mrożące krew w żyłach. W jej wyobraźni lekarz przemieniał się w demona. Jego oczy zmieniły się z kryształowoniebieskich w czarne jak onyks, ciężkie jak kamień. Chciała krzyczeć, ale się powstrzymała. Część jej świadomości pozostała wystarczająco trzeźwa, by przypomnieć, że jej percepcję zmieniło działanie narkotyku. Znów próbowała usiąść, ale powstrzymały ją czyjeś ręce. Siłując się z tymi rękami, ponownie wracała świadomością do San Francisco, kiedy musiała walczyć z zabójcą. Pamiętała, jak uderzyła napastnika aparatem telefonicznym, pamiętała krew. Nie panując już dłużej nad sobą, Marissa usiłowała krzyknąć, ale żaden dźwięk nie wyszedł z jej ust. Była na krawędzi przepaści i zsuwała się. Próbowała się czegoś uchwycić, ale powoli traciła punkt zaczepienia, spadała… 27 lutego 1988 – Do diabła! – zaklęła Marissa, przeszukując oczyma swoje biuro. Nie miała pojęcia, gdzie położyła klucze. Dziesiąty już chyba raz otwierała główną szufladę biurka – zawsze je tam kładła, a tym razem nie było ich. Zirytowana, przejrzała zawartość szuflady i zatrzasnęła ją. – Wielkie nieba! – krzyknęła, spojrzawszy na zegarek. Pozostało mniej niż pół godziny, aby dostać się do hotelu Sheraton, gdzie miano jej wręczyć nagrodę. Wszystko sprzysięgło się przeciw niej. Najpierw przyjmowała na ostrym dyżurze sześcioletnią Cindy Markham cierpiącą na astmę, a teraz nie mogła znaleźć kluczy. Wydęła usta w zakłopotaniu i próbowała prześledzić swoje kroki. Nagle przypomniała sobie – zeszłego wieczoru zabierała do domu plik papierów. Zajrzała za szafkę z dokumentacją i natychmiast dostrzegła klucze. Chwyciła je i pośpiesznie ruszyła ku drzwiom. Telefon zadzwonił, gdy chwytała już klamkę. W pierwszym momencie próbowała go zlekceważyć, ale ruszyło ją sumienie. Zawsze istniała możliwość, że telefon dotyczył Cindy Markham. Z westchnieniem wróciła do biurka i przechylając się przez nie, podniosła słuchawkę. – O co chodzi? – spytała z obcą jej szorstkością. – Czy doktor Blumenthal? – Tak, to ja – odpowiedziała. Nie rozpoznała głosu w słuchawce. Oczekiwała raczej swej sekretarki, która znała jej plan zajęć. – Mówi doktor Carpenter. Ma pani chwilę? – Tak – skłamała. Poczuła dreszcz ciekawości: czekała na tę rozmowę od kilku dni. Wstrzymała oddech. – Po pierwsze, chciałem pani pogratulować dzisiejszej nagrody – powiedział Carpenter. – Nie wiedziałem, że jest pani lekarzem, a do tego jeszcze nagradzanym naukowcem. To nieco onieśmielające, gdy o swoich pacjentach czyta się w gazetach. – Przepraszam, sądzę, że mogłam panu to wcześniej powiedzieć – odparła Marissa, spoglądając na zegarek. – Jak to się stało, że pediatra podjął badania nad wirusem gorączki krwotocznej Ebola? Brzmi to bardzo tajemniczo. Niech spojrzę, mam gazetę pod ręką. „Nagrodę Peabody Research otrzymała doktor Marissa Blumenthal za wyjaśnienie czynników związanych z przeniesieniem wirusa Ebola z kontaktów pierwotnych na wtórne”. Ho, ho! – Spędziłam kilka lat w Centrum Kontroli Chorób Zakaźnych w Atlancie – wyjaśniła Marissa. – Badałam przypadki celowego roznoszenia wirusa Ebola wśród homoseksualistów. – Oczywiście! Pamiętam wykład na ten temat – powiedział doktor Carpenter. – Mój Boże, to była pani? – Niestety, tak. – Jeśli dobrze pamiętam, omal pani nie zabito – rzekł doktor Carpenter z wyczuwalnym szacunkiem. – Miałam szczęście, dużo szczęścia. Pomyślała, co by powiedział doktor Carpenter, gdyby wiedział, że podczas operacji jego niebieskie oczy kojarzyły jej się z oczami niedoszłego mordercy. – Imponuje mi to i rad jestem, że mam dla pani dobre nowiny. Zazwyczaj takie informacje przekazuje moja sekretarka, ale po przeczytaniu artykułu w dzisiejszej prasie postanowiłem zadzwonić osobiście. Próbki z biopsji są zupełnie w porządku. To była tylko łagodna dysplazja. Jak pani wtedy powiedziałem, kolposkopia to właśnie sugerowała, ale najlepiej zawsze być całkowicie pewnym. Może by pani wykonała powtórnie wymaz Pap w ciągu czterech do sześciu miesięcy? Po tym można zrobić co najmniej rok przerwy. – Wspaniale, zrobię – zgodziła się. – I dziękuję za dobre nowiny. – Cała przyjemność po mojej stronie. Marissa przestąpiła z nogi na nogę. Była ciągle zawstydzona swoim zachowaniem w czasie biopsji. Przeprosiła doktora jeszcze raz. – Och! Niech pani wreszcie o tym zapomni – odrzekł – chociaż po doświadczeniu z panią zdecydowałem się nie używać już tego preparatu z ketaminą. Powiedziałem anestezjologom, by nie stosowali go więcej przy moich zabiegach. Wiem, że ten lek ma pewne zalety, ale miałem już kilka pacjentek reagujących negatywnie, podobnie jak pani. Proszę więc, niech pani nie przeprasza. Czy miała pani jakieś inne problemy od tego czasu? – Raczej nie – odparła Marissa. – Najgorszym przeżyciem były koszmary spowodowane przez narkotyki. Jeden z tych narkotycznych snów nawet mi się powtarzał kilka razy. – To ja powinienem panią przepraszać – zauważył doktor Carpenter. – W każdym razie przy następnej okazji nie podamy pani ketaminy. Obiecuję. – Sądzę, że przez jakiś czas będę unikać lekarzy – odpowiedziała Marissa. – Oto zdrowe podejście do sprawy. – Doktor Carpenter roześmiał się. – Ale, jak już mówiłem, proszę pokazać się gdzieś za cztery miesiące. Odłożywszy słuchawkę, Marissa wybiegła z biura. Pośpiesznie pomachała swej sekretarce Mindy Valdanus, a po chwili niecierpliwie wielokrotnie naciskała guzik windy. Pozostało jej piętnaście minut na dotarcie do hotelu Sheraton, co wydawało się niewykonalnym wyczynem w ulicznym ruchu Bostonu. Była jednak zadowolona z rozmowy z doktorem Carpenterem. Lubiła go. Zachichotała, gdy pomyślała o złowrogiej kreaturze, w którą przemieniał się w jej snach. Zadziwiały ją skutki działania narkotyków. Wreszcie winda przyjechała. Najważniejsze, że biopsja była w normie. Gdy winda zbliżała się do garażu, Marissę zaczęła prześladować następna obawa: co zrobi, jeśli kolejny wymaz Pap wykaże anomalie? – Do diabła! – powiedziała głośno, odsuwając natrętną myśl. – Zawsze muszę się czymś przejmować. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Oznaki_zycia-ebookRO/p0065169i006" target="_blank" title="Oznaki życia [Robin Cook] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Oznaki życia [Robin Cook] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Serce nocy - trening Emmeta - Page 2\nSerce nocy - trening Emmeta\nTemat: Re: Serce nocy - trening Emmeta Nie Gru 13, 2009 6:43 pm\nPojawiło się kilka błędów stylistycznych ale nie przeszkadzały one w odbiorze tekstu. Sam trening bardzo przyjemny. Trochę dziwny pomysł z nieślubnym dzieckiem Złotego Rycerza choć również bardzo interesujący pod względem tego jak pociągniesz go dalej. Ciekawy również wydaje się dalszy rozwój związku pomiędzy Emmetem a Arimerą.\nW pełni zasłużone 2 poziomy.\nTemat: Re: Serce nocy - trening Emmeta Pon Gru 21, 2009 6:56 pm\nMinęło już kilka dni od tych wydarzeń. Przez ten czas Emmet zdołał już jako-tako za klimatyzować się a gorąco nie doskwierało już mu tak bardzo, chodź ciągle mu towarzyszyło. Relacje między Arimerą a chłopakiem z dnia na dzień powiększały się, oni sami przebywali ze sobą bardzo dużo czasu, wręcz cały czas i starali się opowiadać o sobie wszystko co tylko przyszło im do głowy. Chłopak wiedział jednak, że aby naprawdę poznać dziewczynę będzie mu potrzeba jeszcze sporo czasu, mimo to czuł w sobie coś dziwnego, jakby znał ją już bardzo długi czas.\nZa każdym razem gdy się uśmiechała i z każdym jej dotykiem Emmet czuł prawdziwe szczęście, że w końcu znalazł osobę, której może wszystko powiedzieć i która go rozumie. Pewnego wieczoru pokazał jej nawet swój kosmos i co potrafi z nim zrobić. Trochę się skrzywiła, mając na uwadze to, że tylko Rycerze potrafili to robić, jednak w momencie zmiarkowała się i skryła to pod płaszczem wymuszonego uśmiechu i maski szczęścia.\nSam chłopak wieczorami starał się trenować codziennie by być ciągle w formie. Nie chciał jednak robić tego za często, bo Arimera powiedziała mu w żartach, że już nie musi trenować skoro zostaje z nią, to nie będzie szukał już Złotych Rycerzy. Chłopak wiedział jednak, że pod tym kryło się zdanie między wersami, ona po prostu nie chciała by on ją opuszczał, nie chciała też by stał się tym, kim stał się jej prawdziwy ojciec. Nie mogła zrozumieć jednak, że on jest inny, że nigdy by do takiego czegoś nie dopuścił. Jako Rycerz starałby się o dobro każdej istoty. Chłopak swoje treningi tłumaczył właśnie tym, że musi dbać o swoją kondycję, nie chciałby by urósł mu wielki brzuch a on sam ledwo ruszałby się z domu. Wiedział, że dziewczyna tylko po części akceptuje to wytłumaczenie.\nPewnego dnia, odkąd wróciła z samotnej wyprawy na miasto zaczęła dziwnie się zachowywać. Nie unikała go tak jak tamtym razem, tylko unikała jego wzroku, bała mu się spojrzeć w oczy. Chłopak nie mógł wiedzieć o co chodzi, wychodziła sama w miasto tylko w wyjątkowe dni i to były te wyjątki. Tłumaczyła się tym, że nie było ich tutaj od naprawdę długiego czasu i musiała pozałatwiać swoje sprawy, nie wspominając już o odwiedzinach ich starych znajomych. I znów mówiąc to nie potrafiła mu nawet spojrzeć w oczy. Widział, że coś ukrywa i że boi się tego. Nie chciał jednak o to pytać, przynajmniej na razie. Znów nie mógł zrozumieć dlaczego wszystko znów zaczyna się sypać, gdy było tak pięknie, znów nie wiedział co zrobił nie tak.\nKilka dni później, gdy Arimera wyszła znowu z rana po zakupy, chłopak potrenował trochę i sam również udał się w miasto. Nie śledził jej, po prostu chciał się rozejrzeć, utrwalić sobie zaznajomiony wcześniej teren. Odchodząc od jednego bazaru z cytrusami zauważył, że przed jakimś domem stoi pewna kobieta. Znajomy kolor włosów od razu zwrócił uwagę chłopaka a ten przyjrzał się co tam się dzieje. Była to jego Arimera, z jakimś innym mężczyzną. Ona chyba płakała i trzymała się za głowę, a on wściekły na nią trzymał ją za przedramiona i potrząsał. Po chwili i ona zaczęła krzyczeć, a mężczyzna mało myśląc zamachnął się i uderzył kobietę w twarz. Dziewczyna odwróciła się łapiąc za policzek, a długie włosy opadając zasłaniały jej twarz.\nW Emmecie aż zagotowało się od złości, nie wiedział nawet kiedy wskrzesił swój kosmos. W jednym momencie znalazł się przy nich i odepchnął mężczyznę z całych sił. Ten nie wiedząc co się dzieje poleciał kilka metrów w tył i upadł na plecy. Oczy chłopaka zrobiły się wąskie jak szparki kota, on sam zaś podniósł wargę, jakby chciał pokazać swoje kły i wydał z siebie cichy syk. Trochę czasu spędzonego w lesie zrobiło z niego prawdziwą bestię. Po chwili jednak opanował się i odwrócił do Arimery, a ta zdziwiona patrzyła dużymi, spuchniętymi i mokrymi oczami na całe to zajście.\n- Coo?... Ale... Jak to? - łkając wydawała z siebie pojedyńcze wyrazy.\n- Spokojnie kochanie, już nic Ci nie grozi... Chodź pójdziemy do domu. - powiedział do niej i stanął obok obejmując ją ramieniem. Nie zauważył jednak, że mężczyzna szybko podniósł się z ziemi. Przypadkowi przechodnie obserwowali całe zajście stając w miejscu. Po chwili jednak, gdy okazało się, że Emmet wraz z kobietą mają zamiar szybko opuścić to miejsce, wrócili do swoich dawnych zajęć.\n- Kochanie... Tak Cię teraz nazywa? Ciekawe jak śpiewałby, gdyby znał całą prawdę. - zwrócił się do niej głośno ten mężczyzna. Niemalże prychnął wypowiadając pierwszy wyraz. Chciał ją sprowokować. - No co, nie wiesz już jak to jest, gdy żyje się w błogiej nieświadomości? A potem cały świat staje Ci na głowie?\nChłopak nie wiedział o czym mówi ten mężczyzna, ale wszystko to wzbudziło w nim pewne zainteresowanie, które teraz zmieszało się z odrazą i niechęcią do tego człowieka. Mimo to, to właśnie on mógł być odpowiedzią na wszystkie dręczące go pytania. Dziewczyna jednak załkała jeszcze głośniej i pokręciła przeczącą głową. Chłopak stał nieruchomo i spoglądał to na nią, to na mężczyznę. Ciekaw był jak to wszystko potoczy się dalej.\n- A więc ja mu powiem. Bo widzisz, człowieku, ta oto kobieta, którą zapewne bardzo kochasz nie była z Tobą do końca szczera, i nie była Ci do końca wierna. Kiedyś, gdy jeszcze stąd nie wyjechali, ja i ona byliśmy razem. Bardzo jej się podobałem, a ona mi. Potem wyjechała i to uczucie jakby zanikło, chociaż teraz obiecywała mi, że ciągle o mnie myślała. - mężczyzna przerwał, by wydać z siebie ironiczny śmiech. Widać, że opowiadanie tego wszystkiego sprawia mu ból, musiał być w to bardzo zaangażowany. Niemal cały się trząsł. - Kilka dni temu spotkaliśmy się po latach i nie mogliśmy powstrzymać wybuchu uczucia, jakie w nas powstało. Spędziła ze mną noc, jednak mówiła, że to co zrobiła jest niewybaczalne, że tak naprawdę kocha Ciebie i to z Tobą jest. - Z domu, który stał za nimi wyszedł starszy mężczyzna, z jakimś ostrym narzędziem w dłoni, pewnie chciał pomóc tamtemu mężczyźnie w razie jakiegoś zagrożenia. - Teraz też przyszła do mnie uświadomić mi, że nie może ze mną być, a to co między nami zaszło niech zostanie między nami...Ale nie... Mnie się tak po prostu nie zostawia... Nie! Słyszysz to?! Nie dam Ci tej satysfakcji, już na zawsze będziesz żyła w świadomości, że zraniłaś i jego i mnie, tym samym raniąc siebie! Teraz tłumacz się jemu, nie wiem co on zrobi, ale z mojej strony zasługujesz na karę! - mężczyzna wybuchł ze swoimi emocjami, zrobił się cały czerwony i wrzeszczał w ich stronę.\nEmmet zaś nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Myślał, że ich uczucie jest mocne, że nic nie zdoła tego złamać. Widać tylko jego uczucie takie było. Nie mógł w to uwierzyć, jednak były to odpowiedzi na wszystkie dręczące go pytania i wszystko do siebie pasowało. Nie chciał w to wierzyć, mimo to prawda docierała do niego, wszystkie szczegóły, które widział, wszystko to o czym myślał. Teraz to układa się w logiczną całość jakby na potwierdzenie słów tamtego mężczyzny.\nChłopak stał w szoku, poczuł się jakby oderwano od niego coś bardzo osobistego. Nie mógł się ruszyć. Tymczasem mężczyzna wziął ostre narzędzie, od mężczyzny. Wyglądało to jak siekiera. Zamachnął się i rzucił w ich stronę. Kobieta stała obok nich i w nią trafiło ostrze, przebijając jej klatkę piersiową. Kobieta osunęła się na ziemie. W tym momencie Emmet ocknął się. I poczuł, jakby coraz bardziej zabierano mu coś, co należało do niego. W jego wnętrzu coś wybuchło. Zebrał w dłoni kulę swojego kosmosu i posłał w stronę mężczyzny. Ta trafiła go w klatkę a on odleciał do tyłu. Nie obchodziło go czy go zabił, czy nie. Teraz obchodziła go tylko ona. Podbiegł do niej i ukląkł przy niej. Krew zafarbowała już ubranie na jej klatce piersiowej, gdzie wystawała siekiera. Z jej ust zaczęła płynąć krew. Tylko jej oczy ciągle miały blask. Tylko te oczy ciągle patrzyły na niego z czułością, jakby ból który odczuwała był dla niej niczym.\n- Kocham Cię... Naprawdę... - ostatnie słowa jakie zdołała powiedzieć. Po chwili blask jej w oczach znikł. A jej głowa opadła na bok.\nEmmet ściskał jej ubrania, i pochylił się nad nią. Ból który teraz odczuwał nie był bólem fizycznym. Cierpiał na duchu. Ona była jedyną osobą która go rozumiała, z którą przeżył po raz pierwszy takie uczucie. A teraz jej nie ma. Wydał z siebie głośny krzyk, w niebo. Wiedział, że to nie wróci jej życia, ale tylko w taki sposób mógł sobie ulżyć.\nTeraz znów wróciły jego stare cele w życiu. Stać się jednym z Legendarnych Wojowników. By nigdy już nie dopuszczać do takich sytuacji...\nTemat: Re: Serce nocy - trening Emmeta Pon Gru 21, 2009 7:28 pm\nza klimatyzować -> zaaklimatyzować\nSam chłopak wieczorami starał się trenować codziennie by być ciągle w formie. -> Sam chłopak codziennie, wieczorami starał się trenować, by być ciągle w formie.\nTymczasem mężczyzna wziął ostre narzędzie, od mężczyzny. -> niewiele brakuje do zamieszczenia w śmiechnych tekstach\nKobieta stała obok nich i w nią trafiło ostrze, przebijając jej klatkę piersiową. Kobieta osunęła się na ziemie. -> znamy przecież jej imię, więc co to za powtórzenia?\nukląkł - nie lubie tego słowa, bardzo brzydko wygląda XD jestem zwolenniczką 'uklęknął'\ntak więc: 2 lvl\nTemat: Re: Serce nocy - trening Emmeta


Warsztaty plastyczne – plener malarski w Wisełce\nW dniach 4-6 września odbędzie się plener malarski w Wisełce. Grupa doświadczonych uczestników warsztatów plastycznych będzie utrwalała za pomocą technik malarskich pejzaże miejscowości Wisełka i jej okolic. Obiecujemy relację fotograficzną i wystawę prac. Malować każdy może Świat artystyczny jest barwny, atrakcyjny, wesoły, dostarcza wielu wzruszeń i doznań. Do takiego świata chcemy zaprosić każdego kto…\n5 września 2017 AktualnościBy R I\nBezpłatne szczepienia ochronne przeciwko grypie adresowane do mieszkańców Szczecina powyżej 65 roku życia\npolecamy bezpłatne szczepienia ochronne przeciwko grypie adresowane do mieszkańców Szczecina powyżej 65 roku życia (tj.: urodzeni do 31.12.1952 r. i zameldowani w Szczecinie) w ramach realizacji programu polityki zdrowotnej pn.,, Zapobieganie grypie i jej powikłaniom dla osób po 65 roku życia zameldowanych w Szczecinie” Termin rozpoczęcia szczepień od dnia od 04.09.2017 r. (do wyczerpania szczepionek)…\n1 września 2017 AktualnościBy R I\n28 sierpnia 2017 AktualnościBy R I


Arcane - powstaje 2. sezon animacji opartej na League of Legends | GRYOnline.pl\nWiadomość filmy i seriale 21 listopada 2021, 08:54\nRiot Games poinformowało, że drugi sezon serialu Arcane jest już w produkcji.\nNie znamy jednak żadnych szczegółów na temat drugiej odsłony animacji, w tym także daty jej premiery.\nSerial Arcane, który powstał w ramach współpracy Riot Games z Netflixem, otrzyma drugi sezon. Na oficjalnym koncie na Twitterze animacji pojawiła się informacja, według której kolejna odsłona produkcji znajduje się już w produkcji. Nie wiemy jednak, czy będzie ona kontynuacją historii przedstawionej w pierwszych trzech aktach ani kiedy możemy spodziewać się jej premiery.\nWpis, który pojawił się na twitterowym koncie Arcane. Źródło: https://twitter.com/arcaneshow/status/1462214285300432897\nArcane wydawane było w cotygodniowych odstępach, a ostanie odcinki pojawiły się na Netflixie wczoraj. Produkcja skradła serca graczy pod praktycznie każdym względem, o czym pisaliśmy w recenzji. Widać to także po ocenach wystawianych animacji w innych serwisach. Dla przykładu na Rotten Tomatoes ma ona 100% pozytywnych opinii, a na Metacritic 9,4/10 punktów od użytkowników.\nTeamfight Tactics - poradnik do gry\nPoza tym sukces Arcane przełożył się także na rozgrywkę w LoL-u – postacie obecne w serialu zaliczyły spory skok popularności wśród graczy. Mimo tego nie samym Arcane i LoL-em żyją fani tego uniwersum, ponieważ Riot Games wyraźnie inwestuje w rozwój wykreowanego przez siebie świata. Kilka dni temu na Steamie premierę miało turowe RPG Ruined King: A League of Legends Story, w tym samym czasie zadebiutowało również Hextech Mayhem, produkcja łącząca ze sobą mechanikę auto-runnera oraz gry rytmicznej.\nStrona serialu Arcane na Netflixie\nfilmy i serialeekranizacje gier LoL / League of Legends (marka) Riot Games seriale animowane Netflix VoD


Gniezno. Akademia Sportu Jakuba Czaprowicza z wyróżnieniem od prezydenta Gniezna. Dostali czek na 5 tys. Zł! | Gniezno Nasze Miasto\nHanna Komorowska-Bednarek 22 października 2021, 18:29\nChoć ich siedziba mieszcząca się na os. Łokietka 6b jest tak mała, że nie zmieści się na niej ring bokserski, niemal codziennie trwają tu treningi. Akademia Sportu Jakuba Czaprowicza, wielkiego entuzjasty boksu działa w Gnieźnie już od czterech lat. Z ogromnymi sukcesami. Czy boks wróci do Gniezna na stałe?\nPrzez tydzień od 20.09 do 26.09 w Jedwabnie (woj warmińsko mazurskie) odbywały się Mistrzostwa Polski Młodzików. W imprezie brało udział około 200 sportowców z całej Polski. Była to największa impreza dla młodzików która odbywa się raz w roku pod szyldem Polskiego Związku Bokserskiego.\nAkademię Sportu z Gniezna reprezentowało 3 zawodników: Antoni Przybylski 52kg, Jakub Fleta 60kg, Xavier Bujak 70kg. Cała trójka wróciła do domu z medalami! To ogromnym sukces!\nPo chwili wypoczynku nadszedł czas na celebrowanie sukcesów! 22 października młodych i zdolnych sportowców odwiedził Prezydent Gniezna, Tomasz Budasz, który ciekawy sukcesów młodych przeprowadził z nimi długie rozmowy, gratulując siły i woli walki. Jak się okazuje, T. Budasz jest wielkim fanem boksu i pamięta czasy gnieźnieńskiej „Stelli”. Wszystko wskazuje na to, że miasto pomoże Akademii rozwinąć skrzydła i wypożyczy ring, który już od dawna leży nieużywany w miastowym magazynie. W ramach podziękowania za dumne i skuteczne reprezentowanie Pierwszej Stolicy Polski na Mistrzostwach Polski, sportowy klub otrzymał od włodarza miasta czek na 5 tys. Zł, który pozwoli na doposażenie hali.\nPrezydent zadeklarował też wsparcie klubu w kwestii wynajmu większego lokalu, który umożliwi sportowcom efektywniejsze treningi, a być może – kto wie – przywrócenie Gnieznu boksowego ducha walki.\nGniezno. Akademia Sportu Jakuba Czaprowicza z wyróżnieniem o...\nWielkie gwiazdy sportu prowadziły w poniedziałek 5 lipca trening w Hali im. Mieczysława Łopatki w Gnieźnie w ramach projektu „Szyjemy Sport Na Miarę”! W ten...\nW dniach 02-04.07.2021 w Pabianicach zapaśnicy stylu klasycznego walczyli w ramach Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, czyli w mistrzostwach Polski dla grupy...\n5 lipca 2021, 13:38\nSzachiści z Gniezna: wrzesień był dla nich miesiącem sukcesów!\nMiejski Ośrodek Kultury w Gnieźnie prowadzi sekcję szachistów. Jak się okazuje, sekcja ta ma za sobą duże sukcesy.\nMieszkająca w Gnieźnie 11-letnia Jolanta Woźniak z Klubu Karate Inochi Gniezno 10 września na zawodach w Szczecinie odniosła wielki sukces. Dzięki swej...


Obrotowy fotel do biura gabinetu pikowany UBEX - sklep Dedekor.pl - wyposażenie wnętrz, kuchni. Artykuły dekoracyjne.\nObrotowy fotel do biura gabinetu pikowany UBEX\nKoszt wysyłki od 13,90 zł\nZ przyjemnością prezentujemy Ci profesjonalny fotel biurowy UBEX marki Profeos.\nCzy wiesz, że według specjalistów europejskiej ortopedii właściwie dopasowane krzesło oraz biurko chronią Cię przed schorzeniami kręgosłupa takimi jak skolioza idiopatyczna, a w następstwie przed koniecznością poddawania się leczeniu wad postawy? Krzesło obrotowe UBEX posiada perfekcyjnie wyprofilowane oparcie, które podtrzymuje odcinek piersiowy kręgosłupa i w efekcie pozwala na pracę przy biurku bez bólu i niewygody.\n- szerokość siedziska: 47cm,\n- głębokość siedziska: 56 cm,\n- wysokość całkowita: 84-94 cm,\nZainwestuj w zdrowie Twoje i Twoich najbliższych kupując wysokiej jakości mebel marki Profeos.\nMateriał tkanina membranowa / eco skóra


Manicure frezarkowy - Manibeauty\n» Manicure frezarkowy\nZadbane dłonie to wizytówka każdej kobiety. Wykonanie estetycznego manicure stało się szybkie, łatwe i przyjemne, dzięki wielofunkcyjnej frezarce. Manicure frezarkowy polega na opracowaniu skórek i płytki paznokcia bez zastosowania ostrych narzędzi – rezygnujemy zatem z polerek, pilników czy cążek. Frezarka umożliwia łatwe usunięcie niepożądanych skórek oraz starego manicure. Praca frezarką zapewnia precyzję, komfort oraz oszczędza czas. Manicure frezarkowy jest delikatny i bezpieczny.


Wpisy 09 2020 o Kawowy - http://kawowy.lidernet.waw.pl/\nWpisy 09 2020 o Kawowy\nWłoska kawa. Co potrzebujesz?Dobra kawa w praktyceKrótko na temat parzenia kawy i nie tylkoNa pewno nie wiesz jak naprawić ekspres do kawy. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisEkspres do kawyDomowa kawa jak w kawiarniChciał Tylko naprawić ekspres do kawy. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Krótko i na temat: ekspresy do kawyRok 2020 - dobry czas by naprawić ekspres do kawyRodzaje kawWłoskie kawy dla kawiarniKawa po włosku w domu?O ekspresach9 Sprawdzonych Sposobów Aby Zaparzyć Włoską KawęNaprawić ekspres do kawy? Tak!To może Cię zainteresować. Jak naprawić ekspres do kawy profesjonalnieJaka jest najlepsza kawa do ekspresuJak bez problemu kupic włoską kawęCzy można wybrać ekspres do kawy w swoim mieszkaniu?Najlepsza jest kawa z ekspresu, ale może zdarzyć się awaria...Jak długo musisz serwisować ekspresy do kawy?Radzimy jak zaparzyć włoską kawę lepiejCoś o serwisie ekspresów do kaw naprawić ekspres do kawy w 2020?Naprawa ekspresówLubisz kawę? Może zawód baristy jest dla CiebieCzy w 2020 będziesz mógł zaparzyć włoską kawę?7 Niepodważalnych Dowodów, Faktów I Liczb, Które Pokazują Jak Zaparzyć Włoską KawęOto Jak Wreszcie Zaparzyć Włoską Kawę W 10 DniJak długo musisz serwisować ekspresy do kawy?


Pączki wegańskie - Czoklele\nPączka w Tłusty czwartek nie potrafię sobie odmówić. Słuchałam ostatnio w radiu audycji, w czasie której zadawano polkom pytanie dotyczące tego ile planują zjeść pączków. Padały odpowiedzi „zero”, „tylko jednego”. Muszę się Wam przyznać do tego, że jestem dietetyczną grzesznicą i planuję zjeść ich troszkę więcej. Bo z tego przepisu wychodzą pączki delikatne, lekkie. Są to pączki drożdżowe, pączki bez jajek i mleka krowiego. Idealne dla Was i waszych dzieci. Co roku wypróbowuję różne przepisy, eksperymentuję z proporcjami składników, a te pączki wegańskie okazały się strzałem w dziesiątkę.\nMając w domu dwójkę dzieci wybieram przepisy, które są łatwe i szybkie w przygotowaniu. W przypadku tych pączków, skłamałabym mówiąc, że przygotowuje się je szybko, gdyż drożdże swojego czasu wymagają. Poszłam jednak na małą łatwiznę i zdecydowałam się na przygotowanie pączka kształtem przypominającego amerykańskiego doughnuts-a i wyobraźcie sobie, że było to prostsze niż nadziewanie naszego polskiego, tradycyjnego, okrągłego kształtu dżemem.\nNo cóż…dzieci śpią, mąż do domu jeszcze nie wrócił, idę schować te moje przepyszne pączki do szafki, ciekawe czy przetrwają do czwartku:).\nPRZEPIS NA PĄCZKI WEGAŃSKIE\nSKŁADNIKI – PĄCZKI BEZ MLEKA I JAJEK\n500 gram mąki pszennej – ja użyłam mąki pszennej typu 650. Jeśli ktoś ma ochotę przyrządzić pączki bezglutenowe, polecam mąkę orkiszową\n300 ml mleka kokosowego – polecam przygotowanie mleka w domu. Przepis znajdziesz tutaj\nWiórki kokosowe do posypania gotowych pączków\nPRZYGOTOWANIE – PĄCZKI DLA DZIECI\nPrzygotuj rozczyn. W tym celu do niewielkiej miseczki dodaj drożdże, 2 łyżki letniego mleka kokosowego, 1 łyżkę mąki i 1 łyżkę cukru. Delikatnie zamieszaj i odstaw na około 30 minut w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Po tym czasie, za pomocą miksera, połącz rozczyn z mąką, letnim mlekiem kokosowym, cukrem i spirytusem. Wyrabiaj ciasto do czasu, aż zauważysz delikatne pęcherze powietrza pojawiające się na jego wierzchu. Ponownie odstaw na około 30 minut ciasto do wyrośnięcia. Jak tylko zauważysz, że podwoiło ono swoją objętość, oprósz ręce mąką. Z ciasta uformuj wałek, z którego następnie odczepiaj krótsze kawałki, dzięki którym stworzysz okrągłe pączki z dziurą w środku. Rozgrzej olej w garnku i jak tylko olej uzyska odpowiednią temperaturę (ok. 170 stopni), wrzucaj po kolei pączki i obsmażaj je z każdej strony do zarumienienia. Usmażone pączki odstaw do ostygnięcia i posyp je wiórkami kokosowymi.\nŻyczymy smacznego pączka! Jeśli wypróbujesz ten przepis, zostaw nam wiadomość w komentarzu, abyśmy mogli cieszyć się tym smakiem razem z Tobą i Twoimi najbliższymi :).\nProszę oceń powyższy artykuł dając mu odpowiednią liczbę serduszek. Do tej pory 7 użytkowników oceniło go na


By dziecko dobrze spało - 12 sposobów - Rodzina - Niemowlę - Polki.pl\n12 sposobów by maluch dobrze spał\nNiemowlęta potrafią zasnąć w każdych warunkach, ale... na ogół wtedy, gdy nie trzeba. Co pomaga im spać w odpowiednim momencie?\nJeśli spodziewasz się listy trików, które sprawią, że twoje maleństwo zaśnie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, rozczarujemy cię. Ono potrzebuje całkiem zwyczajnych rzeczy. Oto one...\nNoworodek rośnie w takim tempie, że potrzebuje stałego dopływu kalorii. Może domagać się jedzenia wiele razy w ciągu nocy, bo ma mały żołądek i nie jest w stanie najeść się na zapas. Nie ma rady: w ciągu pierwszych tygodni karm małego głodomora na żądanie i staraj się spać wtedy, kiedy on. Po czterech–sześciu tygodniach prawdopodobnie sam ustali sobie jedną dłużą przerwę w jedzeniu.\nNiemowlęta oddychają głównie nosem, dlatego nawet niewielki katar to dla nich katastrofa. Zanim dasz bobasowi buziaka na dobranoc, upewnij się, że jego nosek nie jest zatkany i w razie potrzeby wyczyść go wodą morską w sprayu albo użyj aspiratora. Nie korzystaj z gruszek z cienką końcówką\n– dotknięcie nią wnętrza nozdrza może spowodować obrzęk, który także utrudnia swobodne oddychanie.\nSpuchnięta pieluszka to nic fajnego, dlatego zanim ułożysz maluszka do snu, załóż mu czystą. Niektóre niemowlęta są niczym księżniczki na ziarnku grochu (przeszkadza im byle fałdka), dlatego zapnij ją tak, by nie cisnęła, nie zsuwała się, itd. W nocy przewiń smyka tylko wtedy, gdy zrobi kupę, by bakterie, które w niej są, nie przedostały się do cewki moczowej.\nNoworodek budzi się i zasypia według własnego rytmu i nie masz na to wpływu. Możesz jednak zadbać o to, by nie trwało to wiecznie. Naucz dziecko odróżniać dzień od nocy. Podczas drzemek nie zasłaniaj szczelnie okien, nie chodź na palcach i nie staraj się, by dziecko spało jak najdłużej. Gdy się obudzi, mów do niego, baw się z nim, zabierz na wycieczkę po mieszkaniu, spacer – niech dzień kojarzy mu się z aktywnością. Wieczorem postępuj inaczej: zadbaj o ciszę i półmrok. Gdy smyk obudzi się w ciągu nocy, zapal tylko małą lampkę. Nakarm go i przewiń, jeśli jest taka potrzeba, ale nie daj się wciągnąć w zabawę.\n5. Budź i usypiaj o stałych porach\nNie musisz się trzymać tego kurczowo, chodzi o to, by dziecko nie żyło w chaosie (np. raz szło spać o 19, a raz o 23) i nie było kładzione do łóżeczka dopiero wtedy, gdy słania się ze zmęczenia albo zasypia ci na rękach. Dziecko nie wie, że zaraz zapadnie noc. Nie ma pojęcia o świecie. Jest tu nowy i wszystkiego dopiero się uczy. Powtarzana co dzień stała sekwencja zdarzeń (np. spokojne, wyciszające zabawy – kąpiel– karmienie – przytulanie – odkładanie do łóżeczka – kołysanka) sprawi, że z czasem zacznie rozumieć w czym rzecz: „Oho! Pora iść spać!”.\nTrudno spokojnie spać, gdy nie wiadomo, gdzie jest mama. Dzieci najszybciej zasypiają, gdy mogą się w nią wtulić (zupełnie tak samo jak małe foki czy kociaki). Problem w tym, że na dłuższą metę może być trudno spełnić ich życzenie, bo nie da się przecież być przy nich nieustannie. Zawsze jednak bądź w pobliżu, by maluch czuł się bezpiecznie i nigdy nie zostawiaj go samego w domu gdy śpi.\n„Wyleżany”, zapadający się pod ciężarem dziecka materacyk, przykrótkie (albo za długie i przez to plączące się) śpioszki czy drapiąca metka mogą przeszkadzać nawet największemu śpiochowi. Drażnić mogą też ostre szwy czy łaskoczące falbanki pościeli albo po prostu to, że materiał poszewki jest niemiły w dotyku.\nW lecie to nie ma znaczenia, ale jesienią i zimą zadbaj o to, by w sypialni dziecka było około 20–22°C. Nie stawiaj łóżeczka przy kaloryferze\ni nie przykrywaj smyka ciepłą kołderką. Jeśli boisz się, że w nocy zmarznie, włóż go do niezbyt grubego śpiworka.\nZanim położysz dziecko spać, przewietrz jego sypialnię. Wymianę powietrza może też ograniczać baldachim. Jeśli z niego korzystasz, pierz go często (w fałdach lubi gromadzić się kurz) i rozsuwaj, gdy brzdąc zaśnie.\n10. Odgłosy krzątaniny\nWbrew pozorom dzieci nie potrzebują idealnej ciszy. Szum wlewającej się do wanny wody czy ciche rozmowy mogą na nie działać jak herbatka uspokajająca. Głośne reklamy telewizyjne, Metallica za ścianą czy odgłosy pełnej emocji dyskusji oczywiście nie wchodzą w grę.\nMaluszki niczym sejsmografy wyczuwają emocje rodziców, dlatego staraj się trzymać nerwy na wodzy nawet wówczas, gdy usypianie trwa stanowczo za długo albo maleństwo budzi cię piętnasty raz w ciągu jednej nocy. Nerwowe ruchy czy narzekanie mogą jedynie pogorszyć sytuację - sprawią, że przestraszonemu malcowi będzie jeszcze trudniej zasnąć. Dlatego – choć to czasem bardzo trudne – weź głęboki wdech i postaraj się zrozumieć malucha. Nikt nie potrafi usnąć na zawołanie.\nNie ma uniwersalnych trików, które ułatwiają zasypianie każdemu dziecku bez wyjątku. Niektóre brzdące lubią ciszę, inne wolą kołysanki, ciche mruczenie w wykonaniu taty, muzykę relaksacyjną albo cichutko grające radio. Są i takie, które nie usną, jeśli nie pogłaszcze się ich po rączce, nie włoży do łóżeczka ukochanej flanelowej pieluszki w słonie albo nie włączy karuzeli z wielorybami. Poszukaj własnego sposobu, pamiętaj jednak, by nie był zbyt wymyślny lub kłopotliwy w realizacji.\nTagi: dziecko, problemy ze snem, sen dziecka, usypianie, niemowlę\nSpanie w pojedynkę\nSpanie na brzuchu a laktacja


Hotele blisko Sutukil Seafood Market - NAJLEPSZE CENY NA HOTELE w pobliżu Bazary Mactan Island\nWyszukaj hotele w pobliżu Sutukil Seafood Market\nMactan Island: ostatnio zarezerwowane noclegi Najlepiej sprzedające się Cordova Reef Village Resort Sitio Bantayan Poblacion, Cordova Deluxe z 2 łóżkami z widokiem na morze zarezerwowany 20 minut/y, 1 sekundę temu\nSan's Inn Mactan Mahayahay, Bankal, Lapu-Lapu City Pokój rodzinny - (1 podwójne łóżko + 1 pojedyncze łóżko) zarezerwowany 35 minut/y, 7 sekundy temu\nCordova Home Village Resort Datag, Cordova, Lapu-Lapu City Pokój standardowy zarezerwowany 47 minut/y, 3 sekundy temu\nEGI Resort and Hotel Looc, Maribago Pokój o podwyższonym standardzie zarezerwowany 57 minut/y, 38 sekundy temu\nWaterfront Airport Hotel and Casino Mactan 1 Airport Road, Lapu-lapu City Pokój o podwyższonym standardzie ze śniadaniem zarezerwowany 1 godzinę, 10 minut/y, 31 sekundy temu\nSutukil Seafood Market to tylko jedno z wielu fantastycznych miejsc w mieście Mactan Island. Agoda.com oferuje wyłącznie najniższe stawki w hotelach w pobliżu popularnych miejsc, takich jak Bazary. Sutukil Seafood Market znajduje się w bliskim sąsiedztwie różnych hoteli, takich jak HLL Guesthouse czy Shangri-La's Mactan Resort and Spa Cebu. Formularz dostępny na stronie Agoda.com sprawia, że rezerwacja hoteli w pobliżu takich miejsc jak Sutukil Seafood Market jest niezwykle prosta. Nasza strona miasta Mactan Island posiada wygodną wyszukiwarkę oraz szczegółowe opisy hoteli, co pozwala w prosty sposób znaleźć interesujące nas obiekty. Mając do wyboru ponad 22 000 miast na całym świecie, coraz więcej klientów wybiera Agoda.com, aby rezerwować hotele w pobliżu takich atrakcji jak Sutukil Seafood Market.\nHotele w okolicy Sutukil Seafood Market najbliższe\nSutukil Seafood Market – popularne hotele w pobliżu


Oppo Reno dostanie konkretny aparat. Producent ujawnia jego szczegóły => Tablety.pl\n5 kwietnia 2019 5 kwietnia 2019 Dawid Długosz 421 odsłon 0 komentarzy Android, aparat, Dual SIM, kamera, OPPO, Oppo Reno, smartfony, smartfony 2019\nOppo Reno był już obiektem mnóstwa przecieków i wiemy, że premiera odbędzie się dokładnie 10 kwietnia. Teraz producent pochwalił się kamerą, która znajdzie się w nowym flagowcu. Aparat będzie dosyć konkretny i w końcu dowiadujemy się, z jakich dokładnie sensorów ma się składać.\nOppo Reno dostanie potrójny aparat. Główny sensor to Sony IMX586 48 Mpix, który znajduje się m.in. w Redmi Note 7 Pro. Następnie mamy obiektyw szerokokątny (120 stopni) z sensorem 8 Mpix. Będzie też peryskopowy obiektyw z matrycą 13 Mpix i wiemy, że w co najmniej jednej edycji smartfon ma obsługiwać 10-krotny zoom.\nOppo Reno ma nie tylko konkretny aparat\nOppo Reno ma być konkretnym flagowcem z procesorem Qualcomm Snapdragon 855 i innymi mocnymi podzespołami. Producent potwierdził także ekran AMOLED o stosunku pokrycia przedniego panelu w postaci 93,1%. Ponadto całość ma pracować pod kontrolą systemu Android 9 Pie. Oczywiście, z autorską nakładką producenta, czyli ColorOS 6.0.\nPonadto pojawi się także tańszy model Oppo Reno Lite, który gościł już na stronie organizacji TENAA. Smartfonów będzie kilka i będą one pozycjonowane w różnym segmencie cenowym. Wszystko wyjaśni się już za pięć dni. Oficjalna premiera jest już naprawdę blisko.\n← Apple Watch 4 i 3 z LTE w polskiej przedsprzedaży. Znamy ceny\nGoogle Maps z nową opcją. To spowolnienia ruchu drogowego →


Nasiona marihuany Hypnotic należą do szczepu Indica, który jest wynikiem skrzyżowania różnych genów z Ameryki Środkowej i Południowej oraz Afganistanu. Rezultatem jest hybryda z dominacją Indica, uważana za ikonę oferującą stabilne i niezawodne zachowanie. Oszałamiający efekt, który zapewnia, jest zarówno fizyczny, jak i wywołuje euforię.\nAnaconda Seeds Big Bubble, indoor, nasiona marihuany\nNasiona marihuany Hypnotic – Anaconda Seeds\nHypnotic to roślina, która wypracowała sobie silną pozycję na rynku dzięki swoim niebagatelnym właściwościom. Jest hybryda powstałą z połączenia różnych genów pochodzących z obu ameryk oraz Afganistanu. Charakteryzuje się swoją stabilnością oraz oszałamiające działaniem ogarniającym zarówno ciało jak i umysł.\nHypnotic jest skrzyżowaniem odmian Afgan Skunk oraz Columbian Gold. Wynikiem takiego zabiegu jest osiągająca spore rozmiary roślina o dominacji genów Indica uważana za ikonę. Jest to dosyć łatwa w uprawie roślina mogąca osiągać w odpowiednio ciepłym klimacie nawet 2 metry wysokości i dać plon ok. 800g/rośliny. W chłodniejszych klimatach sprawdzi się w hodowli indoor, gdzie podczas 8 tygodni kwitnienia wytwarza intensywnie pachnące pąki mogące dać do 900g/m2\nNiezawodna genetyka odmiany Hypnotic sprawia, że jest to strain o bardzo silnym działaniu i ciekawych intensywnych aromatach. Obradza w mocno zbite i żywiczne topy mogące zawierać niebagatelne 30% THC. Przekłada się to na silne, euforycznie efekty, wprowadzając użytkownika w stan głębokiego odprężenia. Dzięki dużej produkcji żywicy o aromacie łączącym pikantne i kadzidłowe nuty oraz wysokiej zawartości THC Hypnotic jest staje się świetnym kandydatem do produkcji haszyszu.


Nie wstyd Panu? - Pytamy Rafała Holanowskiego, biznesmena i byłego polityka oskarżonego w aferze PCK. | Nowiny\nNie wstyd Panu? -…\nMarcin Rybak 31.08.2020\nRafał Holanowski, dziś oskarżony, na balu PCK w Hotelu Haston we Wrocławiu w 2015 roku Fot. Tomasz Ho£Od / Polska Press\nHolanowski to znana we Wrocławiu postać. Przez wiele lat działał w PCK. W 2005 roku – po pierwszym wyborczym zwycięstwie PiS – media spekulowały o jego kandydaturze na urząd Wojewody Dolnośląskiego. Ostatecznie nie został nim. Należąca do niego firma była współwłaścicielem spółki, która kupiła od magistratu cześć akcji piłkarskiego Śląska Wrocław. Później odsprzedała je wszystkie magistratowi i dziś to miasto w całości kontroluje klub.\nNie wstyd panu? Był pan prezesem zarządu Dolnośląskiego Oddziału Okręgowego Polskiego Czerwonego Krzyża. W tym właśnie oddziale doszło do nadużyć na dużą skalę. Wyprowadzano pieniądze, wykradano używaną odzież, zbieraną do kontenerów. Zyski z jej sprzedaży oddział PCK miał przeznaczać na swoją statutową działalność. Choćby pomaganie biednym i potrzebującym. A pieniądze szły do prywatnych kieszeni.\nW dolnośląskim PCK doszło do zmowy kilku pracowników. Informacja o tym, to był dla mnie prawdziwy szok. Kiedy tylko się o tym dowiedziałem, natychmiast zawiadomiłem organy ścigania. W tej sprawie – tak jak przedstawia ją dziś prokuratura – są dwa wątki. Pierwszy, zasadniczy, dotyczy przywłaszczania odzieży oraz defraudowania pieniędzy. Drugi, związany jest ze współpracą pomiędzy Dolnośląskim Oddziałem PCK a fundacją Supra, w której jestem fundatorem oraz firmą Wtórpol, która skupowała odzież z kontenerów. Zdaniem prokuratury zasady tej współpracy były dla PCK niekorzystne. Podczas moich wyjaśnień w sądzie wykazałem bez cienia wątpliwości, że było dokładnie odwrotnie – PCK dzięki mojej fundacji zyskał, a nie stracił. A dowody na to są w aktach tego śledztwa. Jestem pewien uniewinnienia.\nRafał Holanowski - znany przedsiębiorca, kiedyś polityk z PiS, były miejski radny i niedoszły wojewoda – nic nie wiedział o nadużyciach w organizacji, w której władzach zasiadał. Nic chwalebnego.\nPytał pan czy mi wstyd? Tak. Wstyd mi za kolegów, których znałem wiele lat. Kolegów z Polskiego Czerwonego Krzyża...\n… I z partii PiS. Wśród oskarżonych w sprawie nadużyć w PCK są były wojewódzki radny, były miejski radny i były poseł tej partii.\nTak, niestety także z PiS. Ja jednak w sprawie PCK nie mam sobie nic do zarzucenia. Mówię to z całą stanowczością. Ja po prostu nie miałem możliwości, by cokolwiek wiedzieć o tych nadużyciach. Brzmi to dziwnie, ale wyjaśnienie jest proste. Zarząd oddziału PCK, którym kierowałem, to ciało społeczne obradujące kilka razy w roku. Zajmuje się organizowaniem statutowej działalności. A za oddział i jego pracowników odpowiada etatowy dyrektor. To on zarządza m. in. działalnością gospodarczą, na której PCK ma zarabiać. Najważniejsze jest jednak to, że dyrektor oddziału, zgodnie z przepisami, nie podlegał mi – jako prezesowi – tylko dyrektorowi generalnemu PCK w Warszawie. My, jako społeczne władze okręgu, wiedzieliśmy o sytuacji finansowej oddziału tyle, ile wynikało z dokumentów, które nam prezentowano podczas posiedzeń zarządu. Tyle, że jak się okazało w toku śledztwa, dokumenty które nam przedstawiano, w kluczowych miejscach były zwyczajnie sfałszowane. Można mieć pretensje, że zatrudniliśmy takie osoby, jak dyrektor oddziału Jerzy G., który dziś jest oskarżonym. Ale ja prezesem dolnośląskiego PCK byłem 10 lat, a przez osiem lat współpraca z nim układała się bardzo dobrze, oddział nie miał finansowych problemów. Nie przyszło mi do głowy, że Jerzy G. mógłby zorganizować coś takiego, o co dziś oskarża go prokuratura.\nTo kiedy pan się zorientował, że w oddziale PCK dochodzi do nadużyć?\nPod koniec maja 2017 roku. Ale żeby tę historię dobrze zrozumieć, musimy cofnąć się o kilka lat i opowiedzieć, jak wyglądała współpraca Polskiego Czerwonego Krzyża z firmą Wtórpol, skupującą odzież używaną. Firma ustawiała kontenery na dzież, a PCK zgodził się by jego logo było na nich umieszczone, za co firma płaciła, ale niezbyt dużo. Oddział dostawał jakieś 7 tys. złotych miesięcznie. Tę współpracę w 2008 roku zerwał Wtórpol, co było ogromnym kłopotem dla całego PCK - wizerunkowym i finansowym. Po kilku latach – dokładnie w 2013 – Wtórpol zaproponował centrali PCK powrót do współpracy. Ale jej warunki – moim zdaniem – były mało atrakcyjne. Gdyby organizacja zgodziła się na nie, to dolnośląski oddział w ciągu trzech lat dostałby jakieś 150 tysięcy złotych. Ostatecznie dostał znacznie więcej i to właśnie dzięki mojej fundacji, za co dziś – paradoksalnie - postawiono mnie przed sądem. Zamiast 5 gr za kilogram zebranej odzieży, jak proponował Wtórpol, PCK dzięki nam dostawał 70 gr! Czternaście razy więcej!\nBo prokuratura uważa, że Pańska fundacja – Supra – była niepotrzebnym pośrednikiem. Przejęła część dochodu, który należał się PCK.\nStanowisko prokuratury w tej sprawie, nawet jeśli wynika z błędnej opinii biegłych, to z ekonomicznego, czy biznesowego punktu widzenia, ale też na zdrowy rozum, to kompletna bzdura. Spróbuję opowiedzieć Panu tę historię do końca. W dużym skrócie w 2013 i 2014 roku Wtórpol proponował współpracę regionalnym oddziałom i warszawskiej centrali PCK. Nikt nie godził się na nowe warunki, a centrala PCK wręcz zabroniła oddziałom nawiązywania współpracy z Wtórpolem. W tym czasie przyszli do mnie dyrektor oddziału Jerzy G. i Piotr B. [później poseł PiS – M.R.]. Prosili o pomoc. Mówili mi, że zaczęły się finansowe problemy w oddziale. Odeszły firmy, które wynajmowały biura w naszym budynku, kursy pierwszej pomocy nie cieszyły się takim powodzeniem jak wcześniej. Zaproponowali, żeby któraś z moich firm zajęła się zbiórką używanej odzieży, we współpracy z Wtórpolem, ale na takich warunkach, by oddział PCK też coś na tym zarabiał. Ja nie chciałem się na to zgodzić, bo nie podobał mi się ten pomysł. Zaproponowałem jednak trójstronną współpracę, ale z udziałem mojej fundacji non profit. Z mojego punktu widzenia to była czysta sytuacja, bo wszystkie zyski, jakie fundacja wypracowuje, przeznaczane są na działalność społeczną, m.in. na pomoc Polakom na wschodzie. To była dla mnie jedyna możliwa formuła. Na inną nie zgodziłby się też Zarząd Główny PCK, ale i firma Wtórpol. To moja fundacja kupiła ciężarówki, wydzierżawiła 2500 kontenerów, zatrudniła pracowników i wzięła ryzyko gospodarcze na siebie, jednocześnie przekazała dwie trzecie własnych dochodów PCK w kwocie około 600 tys. zł netto. Dolnośląski PCK – dzięki temu modelowi współpracy – zarobił 1,1 mln zł, zamiast 150 tys. Moja fundacja uzyskała 360 tysięcy zł. Proszę mi powiedzieć gdzie tu strata PCK?\nAle zaczęły się nadużycia. Część odzieży sprzedawano do sklepów z używaną odzieżą a pieniądze trafiały do prywatnych kieszeni. Wyprowadzano gotówkę. Powstały fikcyjne firmy. Za ich pośrednictwem część pieniędzy, z odzieżowego biznesu, też trafiała do prywatnych kieszeni. Dziś oskarżenie twierdzi, że Pan o wszystkim wiedział i nie reagował.\nPojęcia nie miałem. Dowiedziałem się – jak już mówiłem – w maju 2017 roku. Zadzwoniła do mnie pracownica biura PCK. Siadłem z wrażenia i myślałem że zemdleję. Od razu zacząłem wyjaśniać sprawę i już kilka dni później złożyłem zawiadomienie. Prokuratura nie chce tego widzieć, ale i moja fundacja jest pokrzywdzona tymi przekrętami i to bardziej niż PCK. Kontenery i odzież formalnie należały do fundacji i to nas przede wszystkim okradano. A pieniądze – jeśli wierzyć ustaleniom śledztwa – trafiały do prywatnych kieszeni m.in. jednego z oskarżonych dziś pracowników oddziału PCK. To pan redaktor, na portalu gazetawroclawska.pl, ujawnił, że jeden z nich był już wcześniej skazywany za oszustwa. Ja nic o tym wtedy nie wiedziałem. Proszę mi powiedzieć: jaki ja miałbym interes, żeby dawać mu zarabiać? Kosztem mojej fundacji? Kosztem 10 lat pracy dla PCK?\nPolityka? Sporo mówiło się i pisało o tym, że z PCK wyprowadzano pieniądze, które potem nielegalnie zasilały kampanię wyborczą PiS-u. W tym kontekście pojawiła się osoba byłej minister edukacji Anny Zalewskiej. Kiedyś jej bliskim współpracownikiem był Jerzy G. Zatrudniał pan – właśnie w fundacji Supra – męża pani poseł z PiS Mirosławy Stachowiak – Różeckiej.\nA prokuratura – jako dowód, że wiedziałem o nadużyciach – wskazuje fakt, iż wpłaciłem datek na kampanię wyborczą Piotra B. Tyle, że ja od 15 lat dokonywałem wpłat na kampanie PiS. Zgodnie z prawem, oficjalnie i tyle ile wolno. Dziś mam być za to karany? Jaki to jest sygnał dla obywateli? Działaj jawnie i legalnie, to wykorzystamy to przeciw tobie? A męża pani Różeckiej znam od dawna. Polityka nie ma z tym nic wspólnego. To on namówił mnie na założenie fundacji i pracował w niej społecznie, za darmo. Zanim jeszcze pani Stachowiak-Różecka została posłanką.\nJest więc w tej sprawie polityka? Były wyprowadzane pieniądze dla PiS-u? Pani minister, dziś europoseł Zalewska wiedziała o wszystkim? Korzystała z pieniędzy, wyprowadzanych z PCK?\nTrudno powiedzieć, ale moim zdaniem nie i nie ma na to dowodów. Wprowadzenie do całej sprawy pani Zalewskiej to sprytny manewr jednego z oskarżonych, by uczynić sprawę polityczną. Poza jego relacjami – powtarzanymi też w mediach – innych dowodów nie ma.\nJest jeszcze historia żywności, przekazywanej PCK z rządowych programów pomocowych. Na przykład 79 ton jabłek. Prokuratura ustaliła, że Piotr B. rozdawał te jabłka „promując swoje nazwisko, oraz funkcję posła na Sejm RP”. Przestępstwa się nie dopatrzono i ten wątek jest umorzony. Ale niesmak jest.\nNie znałem wcześniej tej sprawy. Nie potrafię tego do końca ocenić, ale pewnie ma Pan rację i rzeczywiście jakiś niesmak jest. Ale z drugiej strony, wielu polityków różnych partii, robiło podobne rzeczy. Pamiętajmy też jak to wtedy było. Jabłek było bardzo dużo, bo Rosja nałożyła embargo i odcięła naszych sadowników od swojego rynku. Jak on rozdawał te jabłka i ktoś je zjadł, to przynajmniej się nie zepsuły. Jednak zgadzam się, że politycy powinni szczególnie uważać na to co i jak robią.\nNo i sprawa 46 ton żywności z unijnego programu pomocowego. Powinna być rozdana biednym. Ale co się z nią stało? Nie wiadomo. Ktoś ukradł i sprzedał? Albo po prostu rozdał biednym ale nie odnotował tego w dokumentach.\nMoim zdaniem to ostatnie. Rozdając żywność, od czasu nastania nowej księgowej, nikt nie pobierał potwierdzeń. Opakowania były bardzo dobrze oznakowane, że to pomoc i nie wolno tej żywności sprzedawać. Kaszę, czy makaron w takich opakowaniach trudno byłoby sprzedać.\nŚledztwo dotyczące afery PCK było sterowane politycznie? Tak żeby nie narobiło większych szkód rządzącej partii?\nDobre pytanie. Ale nie wiem. Z punktu widzenia rządzącej partii ta sprawa miała na pewno znaczenie, bo została w nią wplątana była minister edukacji. Z pewnością ja czuję się ofiarą tego śledztwa. Poniewiera się mną w myśl zasady, że „każdy dobry uczynek zostanie surowo ukarany”. Jestem oskarżony i sądzony za zorganizowanie akcji, dzięki której PCK na czysto zarobił 1,1 mln zł. To naprawdę niebywałe, a dla mnie smutne i przerażające.\nWięc co? Został Pan oskarżony żeby był ktoś ważny z PiS? Żeby wykazać opinii publicznej, że sprawa nie została „skręcona”?\nTo pański wniosek. Ja tego nie powiedziałem.\nKtoś mi powiedział, że usłyszał od Pana „sprawa PCK wyleczyła mnie z PiS-u”.\nZ PiS-u wyleczyły mnie konkretne działania tej partii, prowadzone od jakiegoś czasu. Nie mogę się pogodzić z tym co zrobiono z sądownictwem, czy z Trybunałem Konstytucyjnym. Jaka partia demokratyczna i cywilizowana tak robi? To wyleczyło mnie z PiS-u. Kompletnie.\nRozmawiał Marcin Rybak\nMateriał oryginalny: Nie wstyd Panu? - Pytamy Rafała Holanowskiego, biznesmena i byłego polityka oskarżonego w aferze PCK. - Gazeta Wrocławska\nGość 01.09.2020 08:19:59\nCo za artykuł ??? krętacz robi z siebie ofiare ,a winny nie on tylko PIS .\nMax 31.08.2020 21:58:03\nOjej, wielki Pan Byznesmen nie kuma, że tony takiej znaczonej żywności spokojnie łyknąć mogli za pół ceny właściciele knajp i barów mlecznych.\nGość 31.08.2020 19:44:37\nTylko Rybak mógł tak tendencyjne i sugerujące pytania stawiać.\nTylko lewak mógł z osoby oskarżonej zrobić człowieka przytomnego nie lubiącego PIS bo ten chciał dokonać reformy sądownictwa i skorumpowanego na rzecz PO Rzeplińskiego usadzić.\ntrzeba przypomnieć ze PO wiedząc że może przegra wybory przyjęła ustawę która pisał na kolanie Rzepliński aby pomogła wepchać do TK więcej swoich ludzi niż to by wynikało z proporcji w sejmie.Cała wojnę z TK rozpoczął Rzepliński pokazując Tuskowi jak można wepchać nadwymiarowych POwskich sędziów do TK.\nZaczął wojnę i zginął\nSprawa PCK za każdym razem przedstawiana jest ianczej.\nWpierano nam że ludzie ze struktur PIS kradli przelewając pieniądze na lewe konta tak jakby to się miało nigdy nie wydać.\nPo prostu w pierwszej wersji było że kasa za ciuchy nie szła na konto PCK tylko na jakieś konto podstawione.\nMyśmy to łykali czekając że z czasem czegoś konkretnego sie dowiemy.\nTeraz sie okazuje że całym problemem jest przejecie 30% zysków przez prywatną spółkę\nTeraz Rybak wielki sledczy wysuwa insynuacje za insynuacja uderzając bez dowodów w Zalewską czy Różecka.\nTo goano jest a nie dziennikarstwo śledcze\nPIS miał interesy polityczne w ramach przetasowań swych struktur lokalnych, a PO wykorzystywało aferę do wyborów.\nW efekcie mamy lewaka prezydenta który dziś knuje w Gdańsku aby robić Polskę dzielnicową.\nZamiast sprawdzić który z prezesów się dorobił na kontenerach to robią aferę ze ktoś ukradł te ciuchy co sie dało sprzedać w secondhandach.\nMoże nawet dobrze ze podbierali.\nWiele osób szczególnie starszych wyciągało z szaf dobre ciuchy i płaciło dziesiątki złotych za pralnie po czym dawało je do kontenerów myśląc że posłużą biednym.\nTymczasem te ciuch były darte na tzw. czyściwo do wycierania olejów z tokarek.\nCzyli wartość tych ciuchów była na poziomie szmat czyli powiedzmy 30 gr/kg.\nGdyby ludzie wiedzieli na co idą te ciuchy toby sami obdarowali biednych.Może być tak że cuchy warte 50 mln dały zysk 1,1 mln.\nI tu jest marnotrawstwo bo można się było dogadać z secondhandami i zarobić więcej\nWszystkie te fundacje balansują na granicy prawa i teoretycznie mogą przeznaczyć na siebie 10% wpływów ze zbiórki.Tylko to można sprawdzić\nTo jest afera z takiego niszczenia ciuchów a nie to że te lepsze ciuchy ktoś kupił\nArtykuł niczego nie wyjaśnia a jest atakiem na PIS.\nWygląda tak jakby redaktor z Holanowskim się dogadali co maja gadać tak aby wybielić Holanowskiego a on aby w zamian zaatakował PIS\nZwykła ustawka zbyt grubymi nićmi szyta.\nSprawa się rozejdzie po kościach bo nikt nie wie ile zginęło.Wytrzepano aferę tylko dla polityki.\nPoliczy tak że 2500 kontenerów dało zysk 1 mln czyli 400zł z kontenera .\nKontener opróżniono 100 razy czyli 4 zł za 30 kg.Daje to15 gr/kg wiec jak ukradli 10 ton to zarobili 1500 zł.\nFundacja miał 90% kosztów i złodziejaszki mieli takie same koszty.\nW proceder zamieszanych było kilka osób więc straty są góra 1,5 tys na twarz.Więcej panstwo zarobiło na podatku od sprzedaży tego w secondhandach.\nWięcej kosztuje śledztwo prokuratury.\nZarobek wynikał głównie z wkładu pracy a nie ze strat\nWobec powyższego nie ma się co dziwić że czepili się 30% prowizji.Ponieważ działalność zbiórki jest skalowana to nie ma mowy o jakimś ryzyku inwestycyjnym.Systematycznie dokupili tyle aut i kontenerów aby obsłużyć tę ilość towaru\nNie da się stracić na czymś co sie dostaje za darmo i sprzedaje praktycznie jako monopolista czyli dyktując ceny.Dla mnie interes sie kręcił dzięki niewiedzy darczyńców.Gdyby ludzie złożyli pieniądze jakie dawali na pranie to byłoby z tego dużo więcej niż ten milion.Dorabianie do tego polityki jest śmieszne wobec wałków jakie się robi wokół nas i kosztów działanie wielu instytucji


Oglądalność TV: Najlepszy wynik Stali - PolskiKosz.pl\nOglądalność TV: Najlepszy wynik Stali\n8 / 11 / 2017 15:53\nPonad 36 tysięcy osób średnio oglądało w Polsacie Sport niedzielne spotkanie Stal Ostrów Wlkp. – Start Lublin. Jak dotąd, jest to najwyższa oglądalność w trwającym sezonie.\nNie jest to w żaden sposób liczba oszałamiająca, ale ponad 36 tysięcy to wyraźnie lepszy wynik od innych meczów w tym sezonie. Warto zauważyć, że także w poprzednich rozgrywkach, mecze z udziałem Stali były jednymi z chętniej oglądanych.\nOto zestawienie średniej oglądalności wszystkich dotychczasowych transmisji PLK w sezonie 2016/17:\nAnwil – Stelmet (Superpuchar), środa, 27.09, godz. 18, Polsat Sport Extra – 9 672\nMKS Dąbrowa – Polski Cukier , niedziela, godz. 12.40, PSE – 1 651\nPolpharma – Trefl, poniedziałek, 09.10, godz. 18.00, PSE – 20 832\nAnwil – Rosa, niedziela, 15.10, godz. 12.40, Polsat Sport – 24 343\nRosa – Polski Cukier, niedziela, 22.10, godz. 12.40, Polsat Sport – 9095\nTrefl – Miasto Szkła, niedziela, 29.10, godz. 12.40, Polsat Sport – 20 112\nStal – Start, niedziela, 05.11, godz. 12.40, Polsat Sport, – 36 452*\n*Wszystkie wyniki badań bez internetowej platformy Ipla\nW ubiegłym sezonie średnia oglądalność transmisji PLK na antenach sportowych kanałów tematycznych Polsatu wyniosła ok. 29 tysięcy osób, malejąc w kolejnych miesiącach. W tym sezonie jedno spotkanie ogląda już tylko średnio 17.5 tysiąca osób.\noglądalność TV, PLK, PLK w Polsacie, Polsat Sport, Stal Ostrów Wlkp.


Ruby / Kenny Rogers CD 29,35 zł | Muzyka w Gandalf.com.pl\nUtwory: 1. A Poem For My Little Lady Start\n2. We all got to help each other Start\n3. Tell it all brother Start\n4. Always leaving, always gone Start\n5. I'm Gonna Sing You A Sad Song Suzy Start\n6. Elvira Start\n7. New design Start\n8. But you know I love you Start\n9. Something's burning Start\n10. Shine on Ruby Mountain Start\n11. The King of Oak Street Start\n12. Ruby, don't take your love to town Start\n13. Me and Bobby McGee Start\n14. Love woman Start\n15. Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In) Start\n16. Calico silver\nKenny Rogers - posłuchaj także\n-8% Ruby muzyka\nRuby Dress Skinny Dog\nZaczynali od zera, jak tysiące rockowych kapel, o których nigdy nie usłyszycie. Ot, kumple ze szkoły zamarzyli o wielkiej scenie i założyli zespół. Uczyli się grać na instrumentach, szukali brzmienia, próbowali układać własne piosenki. Marzyli razem, snuli plany, kłócili się, godzili i znów...\n"Ruby po drugiej stronie" to niezwykła opowieść o tęsknocie i przyjaźni. Ruby Danes pragnie znaleźć prawdziwą przyjaciółkę, której będzie mogła powierzyć swoją największą tajemnicę. Obawia się, że prawda o tym, co kiedyś się wydarzyło w jej życiu spowoduje odrzucenie. Nie jest łatwo...\nRuby on Rails Tworzenie aplikacji WWW\nRuby on Rails jest otwartą platformą programistyczną umożliwiającą pisanie stron WWW prosto, wydajnie i... bardzo przyjemnie. Ruby on Rails wykorzystuje architekturę MVC (model-widok-kontroler), co skraca okres żmudnego kodowania. Dzięki temu programista może skupić się na pracy twórczej. Narzędzie...\nRuby. Przewodnik programisty Wydanie II\nJest to właściwy moment dla języka Ruby! Zapewnia on takie możliwości jak język Java lub C++, a ponadto oferuje funkcje dynamiczne, które umożliwiają tworzonemu kodowi reagowanie w odpowiedni sposób na zmiany w środowisku wykonawczym. Ponieważ język Ruby wyróżnia elegancja, tworzenie aplikacji,...\nRuby on Rails. Ćwiczenia\nStwórz aplikacje internetowe za pomocą nowoczesnego narzędzia * Poznaj język Ruby * Skorzystaj ze środowiska Rails * Napisz własne aplikacje W dobie rosnącej popularności Linuksa, niesłabnącej popularności systemu Windows i obecności na rynku innych systemów operacyjnych aplikacje...\nWymyśił ją a ona zawróciła mu w głowie... Reżyserzy filmu Mała Miss zrealizowali `czarującą i uroczą` (Marchall Fine, The Huffington Post) komedię romantyczną, w której występują Paul Dano i scenarzystka-aktorka Zoe Kazan. Calvin (Dano), młody, obiecujący pisarz, zmaga się z blokadą twórczą i...


Droga do Nawi - ebook - Tomasz Duszyński - Virtualo.pl\nDroga do Nawi - ebook\nPolak – Alek Bielski, weteran z Afganistanu. Rosjanie – Misza Asieniewicz, moskiewski milicjant, i Ksenia Morozowa, (nie)zwykła dziewczyna. Losy tej trójki, początkowo wydawałoby się ze sobą niezwiązane, łączą się za sprawą intrygi tajemniczego świata, z którego istnienia zwykli ludzie nie zdają sobie sprawy. Ksenia, Misza i Alek stają się zabawkami w rękach bogów, od wieków planujących intrygę mającą na celu doprowadzenie do zmiany dominacji w istniejącym świecie. Czy Perunowi uda się zawładnąć światem bogów i ludzi? Po czyjej stronie jest Światowid? A może wszyscy spotkają się w Nawi, podziemnym królestwie Welesa?


Strona główna Hobby i Rozrywka Agencja hostess\nJeżeli jesteś studentem i chcesz zarobić, być może zastanawiasz się, gdzie możesz poszukać dodatkowej pracy. Tak naprawdę masz wiele opcji. Twoim pracodawcą może być kawiarnia, sklep, agencja hostess czy też większa korporacja.\nWiększość studentów dorabia jako kelnerzy albo pomoc w sklepie. Dużym plusem jest na pewno to, że taka praca daje możliwość zarobienia w dogodnych dla studenta godzinach i nie musi on opuszczać zajęć. Aby znaleźć taką pracę, najlepiej wydrukuj swoje CV i przejdź się po lokalnych kawiarniach i sklepach z zapytaniem o etat.\nNiektórzy studenci już podczas studiów zdobywają doświadczenie w dużych firmach lub korporacjach. Taki rodzaj zatrudnienia gwarantuje zwykle dość wysokie zarobki.\nIstnieje jeszcze inna opcja, która może być dobra dla studentek, mianowicie praca jako hostessa. Plusem są z pewnością elastyczne godziny pracy oraz atrakcyjne zarobki. Jeżeli interesuje Cię taki sposób zarabiania, lokalna agencja hostess powinna mieć na swojej stronie aktualne ogłoszenia o pracę.\nNastępny artykułDj na wesele śląsk\nNajlepsza na rynku agencja hostess https://agencja-hostess.pl Profesjonalne hostessy\nRon Oliver w swoim filmie z 2015 roku obsadził piękną Danica McKellar i bardzo przystojnego Paul Greene, ale jakże mogłoby być inaczej? W bajce...\nKtóż z nas nie pokusił się o obrabianie zdjęć, które wykonał? Jest to świetna zabawa, o ile oczywiście wykorzystujemy go po to, aby kombinować...\nTempest – Harvest IPA – Vic Secret Saison\nNazwa właściwie mówi wszystko – mamy tu do czynienia z hybrydą stylów. Ja rozpatrzę je bardziej w kategorii Saisona. W składzie doszukałem się...\nMaria przybywa do komnat siostry Elżbiety z radosnymi nowinami; otóż właśnie dowiedziała się, że zarówno ona jak i Elżbieta zostały przywrócone do dziedziczenia tronu?po...