Cudouszek - ebook - Mira Bartok - bookto.pl\ncena od: 31.76 zł\nCo się wydarzyło w Serową Niedzielę\nArtur i Iskierka\nWielkie Białe Miasto\nKsiężyc i pieśń\nCylindry i Skuleńce\nGołębie i kurz\nGdyby stoły miały głos\nŁotrzyki (Rezydencja Zgreda)\nKrólewska zupa (Rezydencja Zgreda)\nKrólewska zupa (Zamek)\nDotrzymana obietnica, złamana obietnica\nSkrzydlata i bezskrzydła\nNiżej, niżej, coraz niżej\nJak U Góry, tak i Na Dole\nNajdzielniejszy spośród rycerzy\nWalka U Góry\nTytuł oryginału: The Wonderling\nKorekta: Lena Marciniak / Słowne Babki, Anna Brzezińska\nProjekt okładki: Iacopo Bruno\nIlustracje: Mira Bartók\nCopyright © 2017 by Mira Bartók\nCopyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca\n2018 Copyright © for the Polish translation by Maria Borzobohata-Sawicka, 2018\nyło to, jeszcze zanim został Cudouszkiem. Wówczas różnie na niego wołano: Błotożer, Przygłup, Naziemiec i Szpic, i tak dalej. Nie przeszkadzało mu żadne z tych imion, nawet Naziemiec. Nie lubił jedynie tego, którym zwracano się do niego na samym początku: Trzynastka. Właściwie trudno nazwać je imieniem. Była to tylko liczba wypisana czerwono na kartce papieru, wetknięta do przegródki w pomieszczeniu wypełnionym setkami papierzysk i szuflad. Tę samą liczbę wytłoczono na niewielkim blaszanym medalionie przyczepionym do kawałka sznurka, który nosił na szyi w domu dla niechcianych stworzeń. Naszyto go po wewnętrznej stronie jego obszarpanej szarej koszuli i sfatygowanych szarych spodni. Wymalowano go też na twardym, wąskim łóżku w pomieszczeniu pełnym łóżek innych niechcianych stworzeń, które przynajmniej miały na tyle dużo szczęścia, że przy narodzinach podarowano im własne imię.\nWyglądał jak młody lisek, ale chodził wyprostowany jak dziecko i nie miał ogona. Jego oczy były w ślicznym kasztanowym odcieniu, przetykane cętkami złota. Było w nich jednak coś, co dawało wrażenie, że mimo młodego wieku nosi w sobie niepojęty smutek.\nBył stworzeniem o niewinnym sercu. Jakimż jednak stworzeniem – czy można to było stwierdzić? Choć wyglądał jak lis, z pyska bardziej przypominał psa, było w nim także coś, co kojarzyło się z królikiem – to, w jaki sposób drgał mu nos, ilekroć wyczuwał zagrożenie, i w jaki trząsł się na dźwięk głośnego bicia dzwonu sierocińca. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą było to, że miał tylko jedno ucho.\nJak stracił drugie (lub to, czy urodził się bez niego) – stanowiło dla niego zagadkę. Jego prawe ucho, spiczaste i lisie, było aksamitne w dotyku i pokryte czerwonawobrązowym futrem, tak jak reszta jego ciała. Jedynie na piersi miał małą białą plamkę w kształcie listka. Poza tym, że brakowało mu ucha, Trzynastka niczym się nie wyróżniał, przynajmniej nie z wyglądu, zamieszkiwał bowiem świat, gdzie granica między zwierzętami i ludźmi nie była jasno zaznaczona. Mimo to ludzie sądzili, że jest dziwny. „To ucho przynosi pecha! – szeptali do siebie. – To stworzenie musi być głuche jak pień! No i to imię… Trzynastka! Pechowe, bez wątpienia!”.\nNocą pocieszał sam siebie tak, jak to czynią przerażone dzieci na całym świecie. Sięgał pod poduszkę i wyciągał stamtąd coś miękkiego i błękitnego: kawałek swojego dziecięcego kocyka. W jednym rogu wyhaftowano coś, co przypominało literę G, choć nie miał co do tego całkowitej pewności, jako że część nici, dawniej lśniącej złotem, z czasem spłowiała i odpadła. W strzęp kocyka zawinięty był mały złoty kluczyk. Nie wiedział, co otwierał ani czy w ogóle otworzył kiedyś coś ważnego. Wiedział tylko, że kluczyk i błękitna szmatka były jedynymi przedmiotami, które pozostały mu z pierwszego domu.\nJednak Trzynastka – jednouchy, bezimienny i drobny (nigdy bowiem nie przekroczył dziewięćdziesięciu centymetrów wzrostu) – nie pamiętał, skąd się wziął. Wszyscy skądś pochodzą, a jednak jego rodowód pozostawał nieznany, nawet jemu samemu. Nie pamiętał, by kiedykolwiek ktoś otulił go kołdrą przed snem, nie wiedział, czy kiedykolwiek był kochany. Pamiętał za to dźwięk z odległej przeszłości: piękną, śpiewną melodię spływającą z rozgwieżdżonego nieba wprost do jego młodego serduszka. Poza tym nie pamiętał zupełnie nic.\nPytany o dzieciństwo, Trzynastka potrafił przywołać tylko to jedno, okropne miejsce, do którego go wysłano.\nSierociniec, w którym Trzynastka został porzucony wkrótce po narodzinach (przez kogo? – tego nie wiedział), nosił nazwę Domu dla Krnąbrnych i Niewydarzonych Stworzeń Panny Carbunkle, ale jego nieszczęśliwi mieszkańcy nazywali go po prostu „Domem”. Znajdował się na wsi, z dala od jakiegokolwiek miasta czy miasteczka. Dom, wybudowany przed wiekami na planie ogromnego krzyża, służył przez lata różnym celom – z początku był klasztorem, potem więzieniem, następnie przytułkiem dla ubogich, a w końcu ochronką dla niechcianych istot.\nNa pierwszej stronie broszurki Domu widniało beztroskie stworzenie o głowie królika i ciele małej dziewczynki, w sukience w groszki i z kokardą na głowie, ściskające bukiet stokrotek. Pod obrazkiem znajdował się napis: „Czy zostali Państwo niespodziewanie obciążeni opieką nad niedawno osieroconym lub porzuconym stworzeniem? Nie trapcie się! Mamy dla Państwa idealne rozwiązanie!”.\nOgłoszenie zachwalało „ciepłe i przyjazne miejsce wtulone w idylliczną dolinę otoczoną łąkami jaskrów, dzwoneczków i wrzosów”. Ale po przekroczeniu złowrogiej bramy Domu żadna z sierot nie ujrzała ani jednego kwiatuszka i nie poczuła pod stopami źdźbeł trawy. Prawdę powiedziawszy, zielony był tu jedynie mech porastający potężny kamienny mur okalający sierociniec.\nI choć Dom Panny Carbunkle można było opisać na wiele sposobów, z całą pewnością nie był on ciepły ani przyjazny.\nWysoka, czarna, zwieńczona łukiem brama znajdowała się w odległości trzydziestu metrów od wejścia. To przez nią wjeżdżały i wyjeżdżały powozy. Każdy z żelaznych prętów bramy zakończony był szpikulcem przypominającym koniuszek średniowiecznej włóczni, tak ostrym, że nigdy nie przysiadł na niej żaden ptak. Z wierzchołka bramy zwisał rdzewiejący metalowy szyld z wyblakłymi literami układającymi się w nazwę tego przeklętego miejsca. Z czasem tak wiele liter odpadło, że napis głosił teraz:\nD_m dl_ __nąbrny__ _ ___wy_a_zo_y_h S_w_rze_ P___y ____unkle\nPo obu stronach szyldu widniał profil jastrzębia. Jakieś stworzenie albo nieznany żywioł dawno temu przekrzywił znak w taki sposób, że zwisał on teraz na pojedynczym gwoździu i stukał głośno o bramę, ilekroć zawiał wiatr, ktoś wjeżdżał na teren Domu lub go opuszczał.\nZaznaczmy tylko, że o wiele więcej stworzeń przybywało do Domu, niż go opuszczało, i więcej o tym nie wspominajmy.\nDwa tępe brytany, wielkie jak cielęta, stały przed bramą przykute do siebie nawzajem łańcuchem, bezustannie szczekając, i tak obficie kapało im z pysków, że u ich łap zbierały się kałuże śliny. Nocą, w upiornym świetle lampy gazowej, psy stróżujące przypominały zaślinionego Cerbera, trzygłowego wartownika strzegącego bram piekła – tyle że w tym wypadku miał on, rzecz jasna, tylko dwie głowy. Brytany reagowały jedynie na głos dyrektorki, panny Carbunkle, która rządziła swoimi włościami z lodowatym, nieprzeniknionym sercem.\nAby dostać się do budynku sierocińca, należało otworzyć ciężkie dębowe drzwi wbudowane w ścianę, które dało się odemknąć jedynie za pomocą wielkiego mosiężnego klucza panny Carbunkle. Na drzwiach wyryta była sylwetka drugiego jastrzębia ściskającego w szponach mysz – wisiał tam ku przestrodze, by sieroty nie zapominały, gdzie ich miejsce. Te drzwi musiał pokonać każdy, kto chciał się dostać do budynku. W murze otaczającym trzypiętrowy budynek i rozciągający się wokół teren znajdowały się jeszcze jedne drzwi – prastare łukowate wrota ozdobione rzeźbionymi i malowanymi scenkami – jednak panna Carbunkle zapieczętowała je tuż po zakupieniu posiadłości. Wzdłuż budzącego grozę muru, w miejscach, gdzie pierwotnie znajdowały się drzwi, pozostały jedynie ich cienie – palimpsest wrót prowadzących do świata na zewnątrz.\nMur – wzniesiony wieki temu z kilku tysięcy grubo ciosanych kamieni – był wysoki na trzy piętra i gruby na dwa metry. Podobnie jak w przypadku Domu, sieroty nazywały go po prostu „Murem”. Poza wierzchołkiem wysokiej białej brzozy sieroty nie widziały niczego, co znajdowało się za Murem – ani bujnej doliny, ani otaczających ją pofałdowanych wzgórz, ani pól za wzgórzami, niebieskich gór za horyzontem, a jeszcze dalej – migoczących iglic Wielkiego Białego Miasta Lumentown.\nTak więc nieśmiałe jednouche stworzenie przywykło do otoczenia i rosło. Podobnie jak wielu innych, którzy nigdy nie zaznali pociechy ani miłości, Trzynastka niewiele mówił, nie wychylał się i robił, co mu kazano. Czuł, że nie wie nic o sobie ani o tajemniczym świecie leżącym poza potężnym murem i bramą. W głębi serca wiedział natomiast, że czegoś pragnie. Czego? To musiał dopiero odkryć.\nKażdy dzień w Domu dla Krnąbrnych i Niewydarzonych Stworzeń Panny Carbunkle zaczynał się tak samo, czyli pobudką o piątej rano przy akompaniamencie ogłuszającego dzwonka i płynącego z głośnika wrzaskliwego głosu panny Carbunkle: „Apel, naziemce! Wstawać!”. Następnie należało umyć twarz i łapy we wspólnej umywalce wypełnionej szaroburą wodą pozostałą po wczorajszym praniu. Potem zdjąć poszarpane szare piżamy, naciągnąć poszarpane szare uniformy (takie same jak wspomniane piżamy) i wraz z innymi biec na zewnątrz na apel – a w dodatku wykonać to wszystko w zawrotnym tempie.\nKtóregoś ponurego grudniowego poranka pod koniec jedenastego roku dziwnego i samotnego życia Trzynastki on i pozostali zebrali się jak zwykle o świcie na Dziedzińcu Pustułki, czekając na apel. Sieroty stały w rzędach po dziesięcioro pod Murem, który górował nad nimi i ogradzał je z czterech stron niczym forteca.\nBył poniedziałkowy poranek, niecały tydzień przed świętami i urodzinami Trzynastki, które zbiegały się w czasie. Trzynastka pozostawał, oczywiście, tego zupełnie nieświadomy. Poza tym w Domu i tak panował surowy zakaz organizowania jakichkolwiek uroczystości.\nNad dziedzińcem kłębiła się wilgotna mgła, powoli wnikając w znoszone płaszcze i kości sierot. Wszystkie krnąbrne i niewydarzone stworzenia – sieroty, znajdy i uliczne łobuzy odbywające karę za drobne przestępstwa – stały na baczność. Były „naziemcami” – stanowiły hybrydy zwierząt i ludzi bądź różnych gatunków zwierząt, które w hierarchii znajdowały się niemal przy ziemi. Były chude i krępe, kudłate i skrzydlate, niektóre niemal zupełnie podobne do człowieka, jeśli nie liczyć szczurzego ogona, zajęczych uszu, prosięcego ryjka, skrzydeł czy stóp z błoną pławną. Większość była pół ludźmi, pół zwierzętami, ale nie wszystkie. Niektóre w całości przypominały ssaki, gady lub ptaki, jednak mówiły i zachowywały się jak istoty ludzkie.\nJedynym, co je łączyło, poza zwisającymi z szyi numerami, był lęk, jaki odczuwały, gdy ściskając w dłoni laskę zwieńczoną głową jastrzębia, w pobliżu pojawiała się panna Carbunkle ubrana w swoją czarną pelerynę z kapturem, i z ustami w permanentnym wyrazie dezaprobaty.\nTego ranka, jak co dzień, panna Carbunkle oparła się na lasce, zacisnęła wargi i gniewnym spojrzeniem obrzuciła zgromadzone przed nią bezdomne dzieci. Była wysoką, postawną kobietą, a za sprawą zdumiewająco ogromnej płomiennopomarańczowej peruki (jednej z niewielu ekstrawagancji, na jakie sobie pozwalała) wydawała się jeszcze wyższa. Jej asystent, okularnik Sneezeweed – skwaszony, przygarbiony mężczyzna o pająkowatych kończynach – stał u jej boku i spoglądał na sieroty z niechęcią, a tłuste czarne włosy lepiły mu się do czoła i boków pociągłej bladej twarzy.\nDyrektorka zaczęła wywoływać podopiecznych przenikliwym, szorstkim głosem:\n– Jestem, proszę pani!\nI tak dalej. Wszystkie naziemce o imionach i przezwiskach takich jak Morris i Stanley, Niuchacz i Szpenio, Iskrzyk i Nigel, Rufus, Świszczek, Moe czy Kolczatek (który nie przekroczył rozmiaru jeża) odpowiadały jedno po drugim. Było ich naprawdę wiele, a z każdym kolejnym tygodniem dołączały nowe. Stały na zewnątrz, drżąc i wpatrując się w pannę Carbunkle, której twarz w szarym świetle poranka wyglądała doprawdy upiornie.\nDawniej pannę Carbunkle uznawano za piękność, jednak z czasem stała się tak obojętna wobec świata, że jej serce – niegdyś pełne miłości – skurczyło się i stwardniało. Skurczyła się również jej twarz, tak że sprawiała wrażenie wiecznie wściekłej i skwaszonej. Jeśli nie liczyć dwóch placków różu na policzkach, twarz panny Carbunkle przypominała twarz rozgniewanego ducha.\nPanna Carbunkle urwała, by zajrzeć do spisu. Nie potrafiła zapamiętać imion swoich wychowanków, bo choć tak bardzo się od siebie różnili, jej wydawali się bardzo podobni – dziwaczni, zdeformowani i dzicy. Podczas gdy pana Carbunkle wyczytywała imiona, jej asystent gładził niewielką, pokrytą meszkiem kępkę pod lewym nozdrzem. Pan Sneezeweed marzył o tym, by pewnego dnia wyhodować ekstrawagancki podkręcony wąs, ale niestety, choć liczył sobie już trzydzieści lat, wciąż pracował nad tym, żeby na jego twarzy pojawił się jakikolwiek zarost, nie licząc wspomnianej kępki puchu1.\nSneezeweed, niemal tak wysoki jak panna Carbunkle, bezustannie pociągał swoim orlim nosem i wydmuchiwał go w delikatną białą chusteczkę, na której zapatrzona w swego syna matka wyhaftowała jego imię. Za plecami sieroty przezywały go „Smarkiem”. Także i teraz Smark na przemian wydmuchiwał nos i gładził nieistniejący wąs. W drugiej ręce ściskał długą drewnianą łopatkę, gotowy zareagować, gdyby ktokolwiek się zapomniał.\nTrzynastka bardziej obawiał się laski panny Carbunkle. Dyrektorka była znana z tego, że nawet lekko sprowokowana, grzmociła nią naziemce po zadkach. Jej laska zwieńczona była głową tego samego złowrogiego jastrzębia, którego wizerunek zdobił dębowe wrota Domu i złowrogi szyld. Trzynastka wyraźnie dostrzegał podobieństwo między ptakiem a dyrektorką – panna Carbunkle miała takie same przenikliwe oczy i dziobowaty, wystający nos. Czasem w przyćmionym, sennym świetle poranka Trzynastka mógł przysiąc, że bursztynowe oczy jastrzębia mrugają.\nPanna Carbunkle otworzyła usta, by przemówić, kiedy Sneezeweed, uczulony niemal na wszystko – sierść, pióra, pleśń, kurz i prawie każdy rodzaj pożywienia – zaniósł się serią nieopanowanych kichnięć. Naziemce najlepiej, jak potrafiły, stłumiły śmiech, ponieważ śmiech, podobnie jak wiele innych rzeczy, był tu surowo zakazany.\nDyrektorka z całej siły dźgnęła Sneezeweeda laską w stopę i stanowczo powiedziała:\n– Opanuj się, człowieku!\nSneezeweed wzdrygnął się i najciszej, jak potrafił, odparł:\n– Proszę wybaczyć, panno Carbunkle, ale… widzi pani… to zarodniki. Są wszędzie! A ja…\n– Milcz! – warknęła panna Carbunkle i przystąpiła do pospiesznego odczytywania kolejnych imion: – Seymour, Petey, Gumiak i Trzosek! Jaskier, Tili, Mili i Dynks!\nNajwyraźniej był to Dzień Niealfabetyczny.\nW Dni Niealfabetyczne panna Carbunkle wyczytywała imiona z listy w dowolnej kolejności, by naziemce miały się na baczności. Czasem wywoływała to samo imię dwukrotnie. Ale to wszystko nie miało znaczenia dla Trzynastki, gdyż nawet w te dni jego imię padało jako ostatnie. Był tylko liczbą, więc w hierarchii znajdował się dalej niż X, Y, a nawet Z.\nPanna Carbunkle zmierzyła wzrokiem rzędy stojących przed nią sierot i wywołała ostatnią z nich:\nAle zanim zdążył odpowiedzieć, ktoś podciął mu kolana, tak że wpadł na małą dziewczynkę o ciele króliczka i oboje runęli na ziemię.\n– P-p-przepraszam – wyjąkał i pomógł jej wstać.\nSłyszał, jak za jego plecami parskają śmiechem Mug i Orlick. Buldog Mug i Orlick zwany „Smrodkiem” – opos, który z zupełnie nieznanych przyczyn zawsze cuchnął wodą ze stawu – najczęściej ze wszystkich mieszkańców Domu dręczyli jednouchą sierotę. Gnębili go, odkąd pamiętał. Kiedyś, gdy dyrektorka i pan Sneezeweed wypadli z dziedzińca, by schwytać naziemca, który podpalił biurko panny Carbunkle, Mug złapał Trzynastkę za ucho i wrzasnął: „Jest tam kto, ty przygłupie?!”. Po tym wydarzeniu ucho bolało go jeszcze przez kilka tygodni. Od tamtego dnia Mug i jego towarzysz już zawsze nazywali go „Przygłupem” lub „Przygłupkiem”.\nPrzyzwyczaił się do tego, tak jak do wszystkiego wokół. „Lepiej mieć imię niż sam numer – pocieszał się. – Nawet jeśli jest ono przykre”.\n– Trzynastka! – Wrzask panny Carbunkle przeszył zimne, wilgotne powietrze.\nJak zwykle z trudem próbował wydobyć z siebie głos, ale ten nie chciał rozbrzmieć. Trzynastka miał wrażenie, że głęboko w gardle zaklinował mu się duży kamień.\nNagle ktoś z całej siły pociągnął go za ucho. Odwrócił się gwałtownie, by sprawdzić, kto to zrobił. Obok Muga i Orlicka stał nowo przybyły mieszkaniec Domu: wysoki, szary, pokryty szczeciniastą sierścią szczur o długim pysku i wystających z niego dwóch ostrych siekaczach. Miał ogromne łapy zakończone żółtymi szponami i długi ogon, sztywny jak drut. Jego barki były tak uniesione, że głowa zdawała się z nich wyrastać, jak gdyby w ogóle nie miał szyi. Jego oczy były małe, kaprawe i czarne jak noc.\n– Miło mi cię poznać – wyszeptał Szczur, po czym beknął Trzynastce prosto w twarz.\nBiedne stworzenie prawie zemdlało, powalone odorem brudnych skarpet, cuchnącego mięsa oraz odpadków, które można znaleźć w odmętach ścieków.\nŚwietnie. Teraz będzie się musiał martwić nie dwoma, a trzema gnębicielami.\nPanna Carbunkle wyryczała jego imię jak dzika bestia.\n– J-jestem – wyjąkał cichutko.\nSzczur zwrócił się do niego głosem aksamitnym jak jedwab.\n– Co się stało? Szczur odgryzł ci język? – zapytał.\nTrzynastka zaczął się trząść na całym ciele – od czubka ucha po kudłate palce u stóp.\n– Trzynastka, chcesz oberwać laską? A może wolisz łopatkę pana Sneezeweeda? – warknęła panna Carbunkle.\nSpróbował raz jeszcze, nieco głośniej, ale dyrektorka wciąż go nie słyszała.\n– Trzynastka! – zagrzmiała. – Jesteś tu czy nie? Zdecyduj się!\nW końcu Trzynastka, znany światu jedynie jako pechowa liczba, wydusił z siebie słowa, które przecisnęły się obok kamienia w jego gardle.\n– J-jestem, p-proszę p-pani.\nWszystkie sieroty odetchnęły z ulgą i ruszyły na śniadanie, prowadzone przez pana Sneezeweeda. Na szczęście Mug, Orlick i ich nowy szczurzy przyjaciel trzymali się z tyłu.\nA Trzynastka, który jak zwykle szedł ze spuszczoną głową, powłócząc nogami, żałował, że nie ma ciepłej czapeczki, pod którą mógłby schować ucho.\nTrzynastka brnął naprzód za panem Sneezeweedem, który prowadził podopiecznych długim, wąskim Skrzydłem Pustułki.\n– Raz, dwa, raz, dwa! Ruszajcie się, bezużyteczne pokraki! – warknął Sneezeweed, unosząc łopatkę nad głowę.\nSzli do tego samego miejsca, do którego kierowali się co rano: ponurej jadalni w głębi Domu. Po śniadaniu czekały ich dwie godziny pouczających wykładów panny Carbunkle na tematy takie jak „Konieczność posłuszeństwa wśród naziemców w służbie postępu i przemysłu”, a po nich wiele godzin monotonnych, wyczerpujących zajęć: szorowania podłóg, ręcznego prania ubrań w lodowatej wodzie (dłońmi, pazurami lub łapami), reperowanie popsutych ławek i krzeseł, cerowanie koców i skarpet, a najczęściej zabijająca duszę praca w fabryce.\nJedynym dniem, który różnił się od pozostałych, była niedziela. Sieroty budziły się wcześnie na apel i wykonywały swoje obowiązki, ale ku ich ogromnej uldze w tym dniu nie odbywały się żadne lekcje. Niestety, tego grudniowego poranka nie przypadała niedziela. Był to kolejny poniedziałek, który nie wyróżniał się niczym nadzwyczajnym.\nTrzynastce nieprzerwanie burczało w brzuchu. Marsz do jadalni zdawał się ciągnąć w nieskończoność – sierociniec był bowiem olbrzymi. Od środka budynku w kształcie krzyża odchodziły cztery długie korytarze, a każde skrzydło Domu nosiło nazwę drapieżnego ptaka: Jastrzębia, Pustułki, Sokoła i Sowy. W Skrzydle Pustułki, które ciągnęło się od środka krzyża w głąb budynku, sieroty spały i zbierały się co rano na apel na dziedzińcu. Sala lekcyjna i jadalnia znajdowały się w Skrzydle Jastrzębia, które biegło od środka do frontu, gdzie warcząc, śliniąc się i szczekając, broniły bramy monstrualne psy panny Carbunkle.\nNa ramiona krzyża składały się Skrzydło Sowy i Skrzydło Sokoła, w których mieściło się kilkanaście warsztatów, łącznie z należącą do Domu fabryczką parową, gdzie sieroty składały przedziwne małe wihajstry pod czujnym okiem porywczego pana Bonegrubbera. Wihajstry przypominały małe czarne żuki. Do czego służyły? Tego nie wiedział nikt.\nNikt nie wiedział też, co mieści się na najwyższym piętrze budynku, bo poza panną Carbunkle i jej pracownikami nikomu nie wolno było tam wchodzić. Sieroty miały, oczywiście, swoje teorie, które zawierały całą gamę pomysłów, od średniowiecznych sal tortur z kadziami wypełnionymi wrzącym olejem, w których zanurzano nieposłuszne naziemce, po cuchnące lochy, w których nieszczęsne stworzenia zmuszane były do jedzenia ogromnych, kudłatych, jadowitych pająków. Jeśli chodzi o lochy, nikt nie miał wątpliwości, że roiło się w nich od gigantycznych czarnych szczurów, które lubiły podgryzać ofiarom palce, a z tych, którzy zostawali tam zbyt długo, przygotowywały sobie posiłek.\n– Naprzód! Ruszajcie zady! – wrzeszczał pan Sneezeweed. Stopa wciąż bolała go od uderzenia laski panny Carbunkle i nie był z tego powodu szczęśliwy.\nZnajdowali się w Wielkim Skrzydle, gdzie znajdował się gabinet panny Carbunkle, w punkcie u zbiegu wszystkich czterech korytarzy. Przed siedzibą dyrektorki Sneezeweed zwolnił, zalany falą zazdrości. Jej gabinet był olbrzymi, podobnie jak zamieszkiwane przez nią pomieszczenia, czego nie można było powiedzieć o jego własnej kwaterze. Biuro zajmowane przez pannę Carbunkle było dźwiękoszczelne i zrobione ze specjalnego szkła, które pozwalało dyrektorce widzieć to, co dzieje się na zewnątrz, a jednocześnie uniemożliwiało komukolwiek zaglądanie do środka. Pięło się w górę trzech pięter Domu. Kręte schody prowadziły do jej prywatnych komnat na ostatniej kondygnacji. Stamtąd mogła się przedostać do panoramicznego obserwatorium usytuowanego na dachu, gdzie trzymała wartę za pomocą lunety i teleskopowych okularów. Jej komnaty nie opływały w luksusy, ale były nowoczesne i schludne.\nPan Sneezeweed sypiał w ubogo umeblowanym pokoju, na tyle dużym, by pomieścić łóżko i szafę. Mieszkał w odosobnieniu w Skrzydle Pustułki, tuż przy infirmerii i naprzeciwko dormitorium, ponieważ do jego obowiązków należało pilnowanie naziemców nocą. W praktyce oznaczało to, że sam prawie nie sypiał. „Niańka dla dziwolągów, oto kim jestem” – mruknął do siebie, mijając wspaniały gabinet panny Carbunkle w Wielkim Skrzydle.\nPrzed siedzibą panny Carbunkle stał na warcie imponujących rozmiarów zegar z kukułką. Trzynastka spuścił wzrok, żeby nie widzieć, co nastąpi o pełnej godzinie, w momencie, kiedy przechodzili obok. Jasnożółty ptak wyłonił się z drzwiczek ponad tarczą zegara. Mechaniczny ptak ćwierkał i tańczył przez dokładnie dziesięć sekund. Po tym czasie z zegara wychynął wielki dziób i pożarł ptaszka z okropnym kłapnięciem.\nW końcu dotarli do jadalni.\n– Bierzcie miski i zajmijcie miejsca. I ani słowa! – wrzasnął pan Sneezeweed.\nZ całej siły pociągnął za grubą otłuszczoną linę zwisającą z krokwi, a głośny szczęk ogłosił rozpoczęcie śniadania.\nW Domu podawano biednym stworzeniom jedynie śniadania i kolacje, a posiłki niemal zawsze wyglądały tak samo: owsianka rano, wodnista zupa grochowa wieczorem, a do tego kromka czerstwego, twardego chleba. Zdarzało się, że na kolację dostawali także kawałek surowej rzepy, niewielką marchewkę czy gotowanego ziemniaka, ale te delicje rzadko trafiały na ich talerze. Kiedy następnego ranka przychodziła pora śniadania, Trzynastka był wygłodniały.\nSiadł przy długim drewnianym stole, gdzie zbierały się najmniejsze naziemce – Kolczatek (dobroduszny, iglasty, drobny naziemiec), Iskrzyk (pół prosię, pół mops), Nigel (w większości jamnik), Niuchacz i Szpenio (królicze bliźnięta), Morris i Moe (naziemce przypominające leniwce) i Rufus (w większości wombat). Niuchacz i Szpenio spojrzeli na niego życzliwie i przywitali się z nim bezgłośnie. Trzynastka zdobył się na nieśmiały uśmiech i pochylił nad miską zimnej szarej brei. Bracia leniwce, Morris i Moe, także się z nim przywitali, ale otwarcie ust zajęło im tyle czasu, że nawet tego nie zauważył.\nJadalnia zwieńczona była przestronnym sklepionym sufitem i wysokimi łukowatymi ścianami. W swoich wcześniejszych wcieleniach pomieszczenie ozdobione było barwnymi freskami, a mnisi odbywali tu próby chóru. Od tamtego czasu zarówno ściany, jak i sufity pomalowano ciemną, stalowoszarą farbą. Jednak w przeciwieństwie do pozostałej części Domu, który poza wielkim białym zegarem na każdej ścianie pozbawiony był dekoracji, jadalnia mogła się poszczycić osobliwą ornamentyką.\nOd podłogi aż po sufit biegły niezliczone znaki. Wypisano na nich ulubione powiedzonka panny Carbunkle, takie jak: „Wiedz, gdzie twoje miejsce! Na samym dnie!” oraz „Czas nie czeka na nikogo – a już z pewnością nie na ciebie!”, a także „Błogosławieni ci, którzy służą i są posłuszni!” i „Muzyka źródłem wszelkiego zła!”.\nTrzynastka zerknął na znak, który wisiał nad jego stołem: „Po cóż sięgać gwiazd, gdy znajdują się poza twoim zasięgiem?”. „Dobre pytanie” – powiedział do siebie i westchnął.\nJego dwaj wrogowie i ich nowy przyjaciel siedli przy pobliskim stole. Kim było to stworzenie o oczach jak czarne paciorki i oddechu cuchnącym ściekami? Trzynastka czuł ich wzrok na plecach, aż zaczęło mu drgać ucho. „Będę udawał, że jestem niewidzialny” – pomyślał i w milczeniu zjadł wodnistą owsiankę.\nTak czy siak, wymagano od niego milczenia – była to pierwsza i najważniejsza spośród Złotych Zasad panny Carbunkle.\nHałas, w tym konwersacja, były ledwie tolerowane, w jadalni zaś surowo wzbronione poza chwilami, kiedy okazywały się absolutnie niezbędne. Niektórym z trudem udawało się zachować ciszę, gdy zanurzali w owsiankach pyski, pazury i łapy. Ci, którzy rozmawiali podczas posiłku lub byli nieposłuszni, a także ci na tyle głupi, by błagać o dokładkę ponurego kucharza pana Bunmunchera (którego wielka łysa głowa kojarzyła się z różową, połyskującą szynką), dostawali kilka mocnych razów w zady.\nŚpiewanie, nucenie i tworzenie jakiejkolwiek muzyki również było zakazane. Co więcej, w oczach panny Carbunkle muzyka stanowiła najpoważniejsze wykroczenie. Winnego wysyłano do piwnicy (zwanej także „szczurzym lochem”), gdzie przez miesiąc pozostawał w odosobnieniu, a po tym czasie oddelegowywano go do czyszczenia toalet.\nTrzynastka zauważył, że dwa małe naziemce siedzące obok niego przekazują sobie liściki pod stołem. Nawet w tym nieszczęsnym miejscu sierotom udawało się rozmawiać. Komunikowały się pospiesznym szeptem, za pomocą min lub sekretnego kodu polegającego na stukaniu stopami, rękami i łapami. Przekazywały sobie maleńkie liściki, opowieści i obrazki. Nie sposób było nie rozmawiać ani śmiać się, choćby potajemnie, ponieważ pragnienie towarzystwa było znacznie silniejsze niż strach przed karą, nawet najsroższą.\nJednoucha sierota także pragnęła towarzystwa. Jednak ilekroć zbierała się na odwagę, by do kogoś podejść, mówiła tak cicho i tak bardzo się jąkała, że trudno ją było zrozumieć. Niektóre naziemce, nie wspominając o dyrektorce i panu Sneezeweedzie, zachowywały się tak, jak gdyby był głuchy. Czy możliwe, by ta jąkała zwana Trzynastką słyszała tym jednym, żałosnym uchem?\nOn jednak słuchał.\nSłuchał wszystkiego, co go otaczało. Jeśli udało mu się skoncentrować i ukryć w cichym zakątku swojego wnętrza, czasem słyszał zadziwiające rzeczy.\nSłyszał tajemnicze ruchy owadów uwijających się pracowicie pod posadzką i wewnątrz ścian i zastanawiał się, czy one także go słyszą. Słyszał, jak nocą stary osioł w stajni ryczy sobie do snu i jak latem dwa konie pociągowe opędzają się ogonami od much. Nigdy ich nie widział, ale wiedział o ich istnieniu. A zimą słyszał nawet, jak na dziedziniec spada śnieg. Najgorsza pogoda przyczyniała się do powstania najpiękniejszych dźwięków: syp, syp, syp, fiuuu, syp, syp, syp, fiuuu, a on zastanawiał się, czy melodia śniegu to rodzaj piosenki.\nGdy zdarzało się, że wiosną jakiś ptak, mała istota o delikatnych skrzydłach, śpiewał na drzewie za Murem, Trzynastka słyszał jego śpiew w domu tak wyraźnie, jak gdyby zwierzę siedziało mu na ramieniu.\nSłyszał cichy trzask każdej gałązki i delikatny trzepot skrzydeł, kiedy ptak przeskakiwał z gałęzi na gałąź. Najpiękniejsza jednak była czuła piosenka lęgowa, która towarzyszyła ptaszynie, kiedy ta szybowała w powietrzu do nowego gniazdka. Kiedy ją słyszał, pieśń ptaka wypełniała go tak nieznośną tęsknotą, że miał wrażenie, iż jego wezbrane serce w końcu pęknie.\nTo wszystko – dar czy przekleństwo – tego nie wiedział – rozwijało się w jego wnętrzu, odkąd pamiętał. Ale dlaczego? I czy inni też to czuli? Miał co do tego wątpliwości, a tym samym bał się ujawnić i nigdy nikomu o tym nie powiedział.\nMimo Złotej Zasady Ciszy pomieszczenie stopniowo wypełniło się dźwiękiem – słychać było trzask blaszanych misek, zakazane szepty wśród przyjaciół, krzyk „Cisza!”, który co kilka minut wyrywał się z gardła Sneezeweeda, przerywany trąbieniem i wycieraniem nosa, oraz bezustanne tykanie zegarów na każdej ścianie, w każdym pomieszczeniu, na każdym piętrze.\nPo jedzeniu Trzynastka zamknął oczy, skoncentrował się i nasłuchiwał. Nie rosnącego wokół harmidru ani tętna tysięcy zegarów, ale czegoś, co dobiegało z trzewi budynku. Ruchliwych myszek, które biegały w ścianach.\nTrzynastka przywykł do ich szamotaniny i pisków. Ale tego dnia coś się zmieniło. Tego dnia usłyszał coś bardzo dziwnego – coś cudownego i nowego.\nPierwszy raz w życiu usłyszał, że myszy rozmawiają.\n„Czy ja tracę rozum? – zastanawiał się. – Nie – uznał jednak. – To na pewno myszy. A ja rozumiem każe ich słowo”.\nCo to mogło oznaczać? Trzynastka sądził, że tylko ludzie i naziemce potrafią mówić. Ale myszy? Ludzie nazywali je „najgłupszymi zwierzakami na ziemi” i ustawiali w hierarchii nawet niżej od naziemców. Czy to, że potrafiły mówić, czyniło z nich także naziemce? A jeśli nie, dlaczego tylko on je słyszał? Wyglądało na to, że nikt inny nie zauważa ożywionych rozmów toczących się wewnątrz ścian.\nNachylił się do ściany i nadstawił ucha.\nMyszy rozprawiały na jeden ze swoich ulubionych tematów – o jedzeniu. Ich paplanina była fascynująca. W zaledwie kilka minut odkrył, że myszy były: (1.) koneserami francuskich serów, zwłaszcza tego nazywanego brie, (2.) niesłychanie uprzejme (aż do bólu) i (3.) nieustępliwe w swych opiniach na temat tego, co określały poezją. Cokolwiek to było, myszy rozprawiały z niesłychaną pasją.\nNagle za ścianą rozpoczęła się inna rozmowa. Robiła się coraz głośniejsza, a w końcu całkiem zagłuszyła piskliwe głosiki myszy, które pospiesznie uciekły. Trzynastka domyślił się, że rozmówcami są dwa szczury, duże czarne gryzonie, które przemieszczały się po kanałach i zaglądały do mrocznej, ciemnej piwnicy, dokąd panna Carbunkle wysyłała nieposłuszne naziemce. Trzynastka podsłuchał ich rozmowę, która w przeważającej części była diaboliczna, a jednocześnie uprzejma.\nSZCZUR PIERWSZY: Powiedz no, widziałeś tę przepyszną padlinę, którą znalazłem w zeszłym tygodniu?\nSZCZUR DRUGI: Owszem, doskonałe znalezisko, druhu, wprost doskonałe.\nSZCZUR PIERWSZY: I ja tak pomyślałem. Ale nie wszyscy się ze mną zgodzili. Wiesz, o kim mówię.\nSZCZUR DRUGI: Naturalnie. Zazdrośnik z niego, nieprawdaż? Wiesz, co mówią: zazdrość dowodzi ignorancji.\nSZCZUR PIERWSZY: Mądrze prawisz.\nSZCZUR DRUGI: Jakżeś to rozwiązał, drogi przyjacielu? Śmiem twierdzić, że takie szczury zasługują na nauczkę.\nSZCZUR PIERWSZY: Zaiste. Wyobrażasz sobie zapewne, że miałem tylko jedno wyjście. Zjadłem go. Zasłużył na to.\nSZCZUR DRUGI: Zgadzam się! Dobra robota! Brawo, stary druhu! Brawo!\nTrzynastka zadrżał. „Pewnie są spokrewnieni z tym potwornym szczurzym…”. Nagle poczuł, jak w tył głowy trafiło go coś zimnego, mokrego i lepkiego, i spłynęło mu po karku. Odwrócił się i zobaczył szczerzących się od ucha do ucha Muga i Orlicka. Ich nowy koleżka siedział między nimi i uśmiechał się z wyższością. Odłożył łyżkę, za pomocą której wystrzelił zimną breję, i ziewnął, odsłaniając ostre jak brzytwa zęby.\nTrzynastka wytarł paćkę rękawem, który był teraz brudny i mokry. Westchnął. Posiadał tylko jedną koszulę, ale nie miał czasu jej wyprać.\n„Nie myśl o nich – przykazał sobie. – Myśl o czymś innym”.\nOparł głowę na stole i przez kolejne minuty pozwolił sobie myśleć o ulubionych dźwiękach: spadającym śniegu, ptakach, delikatnym bębnieniu kropel deszczu o dach. Świat rozpadł się wraz ze swoją szarością, okrucieństwem, małostkowością i lękami. A pieśń z przeszłości, usadowiona w głębi jego serca, znów się w nim poruszyła. Żałował, że nie wie, co to wszystko oznacza – ta pieśń, to, że nie ma imienia, i sekretna umiejętność słyszenia rzeczy, których nikt inny nie słyszał.\nZ marzeń wyrwał go ostry dźwięk dzwonka. Ustawił się w rzędzie za innymi naziemcami. Prowadzeni przez pana Sneezeweeda, ruszyli do klasy na poranną lekcję panny Carbunkle.\nNie miał czasu na daremne marzenia, śpiew ptaków czy melodię śniegu. Nie miał czasu na myślenie o uroczych małych myszkach, ich francuskim serze i poezji, bo ostatecznie nie był to wyjątkowy dzień. Był to jedynie początek kolejnego tygodnia w Domu. I jak każdego dnia, Trzynastkę czekało mnóstwo pracy.\nW Domu czas pełzł monotonnie. Ale za nieprzebytym Murem życie pędziło w stronę wspaniałej i wzniosłej przyszłości. Toczono wojny, koronowano królów i królowe i tworzono wynalazki, które odmieniały bieg historii. Mężczyźni i kobiety budowali urządzenia, które wyświetlały na ścianach ruchome obrazy. Skonstruowali latający rower na parę, chronometr, barometr, aerometr i wiele innych niezrozumiałych przedmiotów, których nazwy kończyły się na -metr. Najcudowniejsza z tego wszystkiego była tajemnicza machina, która potrafiła uchwycić najpiękniejsze dźwięki i melodie na świecie i odegrać je słuchaczowi we śnie.\nAle Trzynastka niewiele wiedział o świecie, poza urywkami historii, które słyszał od nowo przybyłych podrzutków. Jego świat bowiem wcale się nie zmieniał: apel, owsianka, lekcje, obowiązki, wihajstry, zupa grochowa, łóżko.\nAle niedziele… Ach, niedziele! Zamiast dwóch godzin otumaniających lekcji po śniadaniu sierotom pozwalano opuścić Skrzydło Pustułki. Każdy hol miał własny dziedziniec, ale tylko w tym przylegającym do Skrzydła Pustułki naziemce mogły przez jedną cenną godzinę być wolne. (Drugą godzinę zastępującą lekcje musiały poświęcić na dodatkową pracę w fabryce, ale można się było tego spodziewać).\nW niedziele wolno im było nawet biegać i się bawić (w granicach rozsądku) i choć na terenie Domu nie było nic, co przypominałoby huśtawki, piaskownicę czy piłkę, maluchy tworzyły wiele własnych gier – i to mimo że w Domu dla Krnąbrnych i Niewydarzonych Stworzeń Panny Carbunkle stanowczo odwodzono ich od poszerzania wyobraźni.\nNastało Boże Narodzenie – choć naturalnie trudno było to stwierdzić, ponieważ w Domu nie było udekorowanych choinek, prezentów w błyszczących opakowaniach ani tac pełnych maleńkich ciasteczek i słodyczy. Tego dnia przypadały także jedenaste urodziny Trzynastki. On jednak był zupełnie nieświadomy tych dwóch podniosłych wydarzeń. Zamiast więc delektować się tortem urodzinowym czy bożonarodzeniowym plackiem, otwierać prezenty i śpiewać kolędy, trząsł się, wciśnięty w odległy kąt Dziedzińca Pustułki, udając, że jest owadem.\nWyobrażał sobie, że przypomina stworzenia mieszkające pod podłogą dormitorium – że jest drobinką, która kryje się w ciemności i nie wydaje niemal żadnego dźwięku. „To ja – powiedział sobie. – Jestem tylko małym robaczkiem. Zbyt małym, by ktokolwiek zwracał na mnie uwagę”.\nPotem pomyślał o uroczych myszkach, które słyszał za ścianą, i postanowił zostać myszą dzielącą się kąskiem sera z inną myszą i rozprawiającą z nią o poezji (czymkolwiek ona była), podczas raczenia się filiżanką herbaty.\nZa Murem zaczął padać delikatny śnieg. Jednak o Dziedziniec Pustułki łomotał deszcz. Po tej stronie Muru niemal zawsze padało i zawsze był to deszcz łomoczący, po którym nie następowała tęcza ani wspaniałe przebłyski słońca.\nJaki kapryśny czar odpowiadał za to, że pogoda w jednym miejscu zawsze była okropna, a tuż za rogiem wspaniała? Nikt tego nie wiedział. Trzynastka zastanawiał się, oczywiście, czy nie jest to przypadkiem jego wina. W końcu nosił tak strasznie pechowe imię.\nChoć wkrótce dziedziniec zrobił się śliski od błota, naziemce zupełnie się tym nie przejmowały. Niektóre skakały i chlapały się w kałużach, inne bawiły się w berka, a jeszcze inne udawały, że są odkrywcami, piratami, wróżkami, skrzatami, pilotami balonów i morskimi poszukiwaczami przygód.\nKrótko mówiąc, w końcu bawiły się jak dzieci.\nW zakątku świata, który zajmował Trzynastka, było mu tak dobrze, jak to tylko możliwe. Wysoko nad jego głową wznosiły się potężne kamienne gargulce, które kryły go w swoim cieniu. Woda spływała z dachu na oczy i twarz gargulca, a stamtąd wylewała się na podwórze, omijając Trzynastkę, który pozostawał bezpieczny i suchy za wodną zasłoną. Z boku wodospadu znajdował się wąski przesmyk, który pozwalał się Trzynastce prześlizgnąć, a jednocześnie zostać suchym.\nKażdego z czterech dziedzińców strzegły cztery średniowieczne gargulce, relikty klasztornej przeszłości Domu. Nie były to ptaki drapieżne, jak wszechobecny jastrząb panny Carbunkle, choć miały w sobie coś z ptaka. Przypominały raczej smutne potwory o zniekształconych pyskach, wielkich uszach, wypełnionych smutkiem, zapadniętych oczach i oklapniętych skrzydłach – a ich twarze były zniszczone od czynników atmosferycznych i zaniedbane. W czasie ulewy woda wylewała się ze wszystkich szesnastu gargulców na dziedzińce skrzydeł Jastrzębia, Pustułki, Sokoła i Sowy.\nMożna było wtedy odnieść wrażenie, że sierociniec płacze.\nTrzynastka wyciągnął z kieszonki maleńki kawałek sera i zaczął go powoli skubać. Zachował go z poprzedniej niedzieli, którą – ku uciesze sierot – ogłoszono Serową Niedzielą.\nSerowa Niedziela oznaczała, że do Domu przyjechał urzędnik z Departamentu Ochrony Krnąbrnych i Niewydarzonych Stworzeń (w skrócie DOKNS). Takie wizytacje zdarzały się od czasu do czasu i miały na celu ustalenie, czy wszystko przebiega prawidłowo. Pod koniec wizyty każda z sierot otrzymywała kawałek sera. Miał on zazwyczaj zieloną barwę i był tak twardy, że po wgryzieniu się weń niejedno stworzenie traciło ząb. Jednak tak czy siak, był to ser, a od czasu do czasu zdarzało się, że nie był nawet stary ani zielony, tylko prawie świeży.\nGdy ser był świeży, niektóre stworzenia używały swoich racji jako waluty: kawałek sera można było wymienić na dwie marchewki, skrawek papieru lub ołówek, część zepsutej zabawki albo garść słomy do wyścielenia łóżka. Wymieniano się nim nawet za opowieści i doniesienia ze świata zewnętrznego.\nJednak nikt nigdy nie wymieniał go za piosenkę. To było zbyt niebezpieczne.\nPanna Carbunkle pojechała na niezwykle ważne spotkanie z tajemniczą, wysoko postawioną osobistością w Lumentown i oddała Dom pod opiekę Smarka. On sam chciał tego dnia świętować w domu z matką, delektować się bożonarodzeniową gęsią i puddingiem. Ale nic nie wskazywało na to, że jego marzenie miałoby się spełnić, i pan Sneezeweed był niepocieszony.\nChoć w obecności naziemców opiekun zachowywał się opryskliwie i groźnie, w rzeczywistości pan Sneezeweed bardzo się ich bał, a może nawet się ich brzydził. Nie znosił pilnować „tych brudasów”, a tym bardziej wdychać ich zapachu czy spożywać posiłków w tym samym pomieszczeniu. „Na niebiosa, jakże one siorbią! Żadnych manier! Czym one właściwie są? Pół tym, pół tamtym? To szkodniki, nic więcej! A kto musi się nimi zajmować dzień w dzień, nawet w Boże Narodzenie? Mortimer Sneezeweed, oto kto!”.\nPan Sneezeweed szybko rozejrzał się po dziedzińcu i wślizgnął z powrotem do środka. Znalazł sobie cieplutkie miejsce z dala od zimna i nieszczelnych drzwi i przyciągnął trzeszczący stary fotel. Drzwi znajdowały się na końcu holu, tuż przy jego komnacie, i zdarzało się, że pod nieobecność panny Carbunkle wymykał się na kilka minut do pokoju, by wziąć stamtąd książkę lub posmarować się Cudowną Pomadą na Porost Wąsów Profesora Mifflebauma.\n„Ileż mogą spsocić w ciągu godziny?” – spytał sam siebie, lekceważąc dzikie harce, które odbywały się na podwórzu. Wydmuchał nos, wetknął delikatną białą chustkę z powrotem do rękawa sztywno wykrochmalonej koszuli, otworzył gruby tom zatytułowany Sekretne życie księgowych i pogrążył się w lekturze.\nTymczasem Trzynastka udawał, że jest myszą. Ach, jakże pragnął się z kimś pobawić! A jednak nie ruszał się z kąta. Był przecież myszą. Dokończył jeść ser i niespokojnie poklepał się po uchu, jak gdyby w ten sposób mógł je przyklepać lub sprawić, że nie będzie się rzucać w oczy, choć za zasłoną z wody i tak nikt go nie widział.\nKiedy wyjrzał z kryjówki, zauważył, że przed fragmentem muru, w którym dawniej znajdowało się wyjście, obecnie zaś widniał zarys zamurowanych drzwi, Mug, Orlick i Szczur przerzucali się czymś, zarykując się ze śmiechu. Wyglądało to jak brązowa kulka wielkości Kolczatka, czyli mniej więcej rozmiaru jeża albo niewielkiej główki kapusty. Trzynastka zastanawiał się, skąd wzięli tę piłkę – może dostali ją od jakiegoś dobroczyńcy? Czy takowi w ogóle istnieją? A może jakieś dziecko zza Muru przerzuciło ją na dziedziniec?\n„To dziwne – pomyślał. – Słyszałem o istnieniu piłek, ale nigdy nie były one pokryte futerkiem. Jednocześnie jest wiele rzeczy, o których nigdy nie słyszałem”. Przypomniał sobie coś o kotach i o tym, że potrafiły wypluć paskudny kłaczek zwany bezoarem, i zastanawiał się, jak wielki musiał być kot, który wypluł bezoar większy niż własna głowa. Następnie zastanowił się, dlaczego nigdy dotąd nie widział naziemca mającego postać kota, i uznał, że może na świecie było ich niewiele. Wszak i on sam był jedynym lisem w Domu Panny Carbunkle.\nŚmiech w grupie Muga był coraz głośniejszy.\nSzczur skinął do Muga, który podrzucał piłkę coraz wyżej. Ilekroć znajdowała się w powietrzu, wydawała gwizd. „To chyba gwiżdżąca piłka – pomyślał Trzynastka. – Pewnie za Murem wytwarzają tego typu zabawki”.\n– Podaj do mnie! – wrzasnął Orlick, zerkając na Szczura i czekając na jego aprobatę. Piłka przelatywała tam i z powrotem, a za każdym razem naziemce zerkały na Szczura, którego mianowały swoim nowym przywódcą.\nIlekroć piłka szybowała w powietrzu i ktoś ją łapał, tylekroć Trzynastka słyszał wspomniany dźwięk. Uznał, że to raczej pisk niż gwizd. „Tak, to zdecydowanie pisk”.\nGra toczyła się przez kilka minut, aż Szczur stanął pośrodku koła. Machnął łapą, jak gdyby zamierzał dyrygować orkiestrą. Zawodnicy natychmiast przerwali zabawę i zamarli. Spojrzeli na niego z wyczekiwaniem. Kiedy przemawiał, było coś eleganckiego, a jednocześnie mrożącego krew w żyłach w sposobie, w jaki poruszał pokrytymi szarą szczeciną łapkami.\n– Który z was czuje się na siłach, by przerzucić ją przez Mur, hmm? Kto chce spróbować? Pierwszy, który się odważy, dostanie nagrodę. Ogromny kawałek… Nie uwierzycie, przyjaciele. Ogromny kawałek świeżego sera.\nZebrani zaczęli wiwatować.\n– Ja chcę spróbować!\nWszyscy chcieli spróbować, ale Mug wykorzystał swoją pozycję.\n– Cofnijcie się, głupki. Ja ją znalazłem. Jest moja.\nSzczur przyznał mu rację.\nW ułamku sekundy Trzynastka zrozumiał… puchata kulka wcale nie była kulką ani bezoarem z włosów wyplutym przez gigantycznego kota. Było to jakieś biedne stworzonko, zwinięte w kulkę niczym przerażony jeż. Ale nie był to jeż… Teraz to widział. To było coś innego. A raczej ktoś inny. Ktoś, kto miał na szyi blaszany numerek, zupełnie jak on.\nTrzynastka wytknął głowę z kryjówki i rozejrzał się po dziedzińcu w poszukiwaniu pomocy. Sneezeweeda nigdzie nie było, a inne naziemce były zajęte swoimi sprawami. Trzynastka po raz pierwszy pożałował, że nie ma tu panny Carbunkle, która z pewnością przerwałaby tę okrutną zabawę, choćby po to, by przywrócić porządek.\nWysunął stopę przez szczelinę w wodospadzie, ale szybko ją cofnął. Czy ktoś taki jak on mógł cokolwiek poradzić?\nOrlick przekazał zwiniętą w kulkę istotkę Mugowi, który trzymał ją wysoko w powietrzu, gotowy rzucić ją bądź kopnąć lub kto wie, co jeszcze…\nTrzynastka patrzył z przerażeniem, jak Mug podrzuca biedactwo tak wysoko, jak to możliwe. Ale Mugowi nie udało się przerzucić stworzenia ponad Murem, więc raz jeszcze złapał je w swoje tłuste łapy. Szczur rozkazał mu przekazać kudłatą kulkę Orlickowi, który czekał już na swoją kolej. Mug warknął na Orlicka, który złapał istotkę i uniósł ją, gotowy cisnąć nią z całych sił.\n– P-p-prze… – wyjąkał Trzynastka. – P-przestańcie! – Ale zagłuszyły go szum wodospadu, salwy śmiechu i deszcz.\nOrlick podrzucił stworzenie w powietrze, ale jemu także nie udało się zrobić tego wystarczająco wysoko.\nW końcu Trzynastka wytknął całą głowę z kryjówki i wykrzyknął najgłośniej, jak potrafił:\n– P-przestańcie! P-puśćcie ją! – Nigdy dotąd nie krzyczał. Poczuł się wspaniale. Szczur odwrócił się i uniósł łapę w powietrze.\n„O nie! – pomyślał Trzynastka i szybko wślizgnął się z powrotem do kryjówki.\n– Kto to powiedział? – szydził Szczur. – Kto śmie się sprzeciwiać Szczecinie?\nTrzynastka zadrżał pośród cieni. W dodatku zachciało mu się siusiu.\n– Proszę, niech mnie nie znajdą – wymamrotał do siebie.\n– Głośniej – powiedział Szczecina nonszalancko – albo cię zjem. – Patrząc na jego pysk, nie sposób było stwierdzić, co myśli. Był zimny jak kamień.\nSerce Trzynastki waliło jak oszalałe. Czy ten naziemiec mógł być spokrewniony ze szczurami, których rozmowę usłyszał zza ścian? Z tymi, które potrafiły pożreć własnych przyjaciół? Zadrżał. Następnie pomyślał o małym biedactwie. Gdyby wyrzucili je za Mur, połamałoby wszystkie kości. „Dasz radę. Odważ się”. Wziął głęboki oddech, zrobił krok i wydostał się przez szczelinę, po czym wyprostował się, by wydawać się wyższy. Wystąpił naprzód i powiedział:\n– P-postawcie ją na ziemi! Natychmiast!\n– Proszę, proszę, czy to nie Trzynastka? – Szczecina zbliżył się do niego. – Ten mały dureń potrafi mówić! Jak oni go tu nazywają… Przygłup, prawda? To twoje prawdziwe imię, młokosie? A może mamusia i tatuś oznaczyli cherlaka numerem, po czym porzucili go przy drodze, by zdechł?\nZebrani wybuchli histerycznym śmiechem.\nTrzynastka milczał. Co mógł odpowiedzieć? Że jego imieniem naprawdę była liczba – i to najbardziej pechowa z możliwych? I że nie poznał swoich rodziców, że może rzeczywiście nadali mu numer i go porzucili?\n– Strasznie mi się nudzi. Dokończmy to. – Pstryknął palcami i skinął głową do Orlicka, który wciąż trzymał drżącą, zwiniętą w kulkę istotkę. – Jeśli chcesz coś zrobić porządnie, zrób to sam. Wymierzymy jej małego kopniaczka?\nOrlick rzucił stworzenie Szczecinie, który przechwycił je w powietrzu.\n– P-przestań! – krzyknął Trzynastka. – Albo… Ja…\n– Albo co? – Paciorkowate oczy Szczeciny rozbłysły. – No, mów. Ciekawi nas, co masz do powiedzenia. Naprawdę.\n– P-po prostu… wypuśćcie ją! Robicie jej krzywdę.\n– Proszę, proszę! Bohater! – Szczur zwrócił się do pozostałych. – Zdaje się, że powinniśmy mu pomóc. – Zwierzaki zaczęły powoli klaskać i uderzać łapami oraz ogonami o błotnistą ziemię. Ruszyli w jego stronę, a Trzynastka cofnął się o krok.\n– P-proszę, wyp-puśćcie ją – błagał. – P-p-proszę.\n– Co za uprzejmy mały młokos! – Szczecina uśmiechnął się zimno. – Mamusia cię tego nauczyła? – Cmoknął i przewrócił oczami. – Och, prawie bym zapomniał! Porzuciła cię na ulicy. Przykro mi, ale mam inne plany co do tego włochatego obrzydlistwa. – Przyjrzał się trzymanemu w łapach naziemcowi. Wysunął długą nogę w tył i przygotował się do kopniaka.\n– Kopnij! Kopnij! Kopnij! – skandowała grupa.\nNagle Trzynastka usłyszał najpiękniejszy dźwięk na świecie: głośne brzęczenie dzwonka, który sygnalizował stworzeniom, że zostało im zaledwie kilka minut na ustawienie się w rzędzie. Pan Sneezeweed powrócił na dziedziniec, patrzył w ich stronę i dawał im znać, by się pospieszyli.\nSzczecina spojrzał z obrzydzeniem na biedną kudłatą kulkę i upuścił ją na ziemię. Istota z głośnym plaśnięciem wylądowała w błocie. Szczur zwrócił się do Trzynastki.\n– Mam dla ciebie nowe imię, Przygłupie. Będziemy na ciebie mówić Błotożer. Bo tam właśnie jest twoje miejsce.\nSzczecina skinął głową do swoich dwóch sługusów, a Mug i Orlick pchnęli Trzynastkę twarzą w błotnistą kałużę.\n– I pamiętaj – rzucił Szczecina na odchodnym. – Mam na ciebie oko, Błotożer. Dokądkolwiek się udasz, będę blisko. Zrozumiano, mikrusie?\nOdwrócił się i przeszedł przez dziedziniec, a Mug i Orlick podążyli za nim jak owce.\nTrzynastka wstał z błota i poklepał się po uchu.\n„Na szczęście nikt go nie odgryzł… Przynajmniej nie dzisiaj”.\nOstrożnie podniósł niewielkie stworzonko z kałuży. Nie sposób było stwierdzić, gdzie znajdowała się jego głowa albo czy miało ogon. Pisnęło przenikliwie, rozprostowało ciałko i leżało bez ruchu na plecach. Wciąż żyło. Trzynastka słyszał kołatanie maleńkiego serduszka.\nDelikatnie dotknął głowy ptaszątka. Zamiast futrem pokryte było ciemnobrązowymi, ubłoconymi piórami. Było Ptakiem. Ptakiem pozbawionym skrzydeł. Zamiast nich po obu stronach tułowia wystawały dwa pokryte jedynie puchem kikuty. Nie miało też piór na ogonie. Jedno z niby-skrzydełek krwawiło, choć niezbyt obficie, jeśli wziąć pod uwagę tortury, jakim poddano stworzenie. Jego musztardowożółte stopy zakończone były trzema długimi palcami. Miało też długi, smukły, zakrzywiony dziób.\nPtasi naziemiec zatrzepotał rzęsami i otworzył oczy. Spojrzał w górę na jednouche stworzenie, a ono z kolei popatrzyło w dół. W tej ulotnej chwili Trzynastka poczuł, że coś między nimi przepływa, choć nie potrafił stwierdzić, co to takiego. Było to jednak cudowne uczucie – ciepłe, tajemnicze i potężne.\n– Już… już dobrze – wyszeptał. – P-poszli sobie.\nDzwonek ponownie zaterkotał, sygnalizując, że skończył im się czas.\n– M-może cię p-poniosę? – zaproponował Trzynastka.\nPtak pokręcił głową. Trzynastka odstawił stworzonko na ziemię. Choć jedna z jego nóżek była wyraźnie słabsza, był w zadziwiająco dobrym stanie. Trzynastka uklęknął obok.\n– D-dobrze się cz-czujesz?\n– Żałuję, że nie mogłem z-zrobić nic w-więcej.\n– Ależ nie! – odparł Ptak. – Byłeś taki odważny! Swoją drogą, mam na imię Iskierka. A ty?\n– W-właściwie to n-nie mam imienia. Wołają na mnie p-po p-prostu Trzynastka lub… – Skrzywił się. – P-pewnie t-teraz będą na mnie m-mówić „Błotożer”. Jesteś nowa? Nie widziałem cię na żadnym apelu.\n– Nietrudno mnie przegapić. Jestem dość mała.\n– T-to p-prawda. T-to znaczy… W dobrym znaczeniu – odparł Trzynastka. – M-może odprowadzić cię do infirmerii?\n– Nie trzeba. Raz-dwa stanę na nogi – oznajmiła Iskierka.\nRozległ się ostatni dzwonek sygnalizujący: „Ustawcie się w rzędzie albo popamiętacie!”. Większość sierot, w tym Szczecina i jego gang, znajdowali się już przy drzwiach. Pan Sneezeweed machał swoją łopatką, zaganiając maruderów.\n– Musimy iść! – powiedział Trzynastka.\n– Cóż, ja z pewnością nie mogę nazywać cię Błotożerem ani jakąś liczbą, nieprawdaż? Niech no się zastanowię… – ciągnęła Iskierka, jak gdyby mieli mnóstwo czasu.\n– Musimy się p-pospieszyć! Musimy…\n– Jak wołali na ciebie w rodzinie? – przerwała mu Iskierka.\n– Ja… n-nie wiem. N-nie znałem swojej rodziny, ale możemy o t-tym p-porozmawiać innym razem, b-bo…\n– Tak mi przykro! Ja też straciłam rodzinę, przed pięcioma laty. To mój trzeci sierociniec. Ale to teraz nieistotne. Powinieneś mieć imię, które do ciebie pasuje. Chwileczkę. Będę na ciebie wołać… Już wiem! Będę na ciebie wołać Artur! Właśnie tak! – Iskierka z podekscytowaniem trzepotała niby-skrzydełkami w górę i w dół. Gdyby były całkiem wykształcone, z pewnością wzbiłaby się w powietrze.\n– Nie boli tak bardzo – odpowiedziała Iskierka. – Tak czy siak, masz już imię! Podoba ci się? Moim zdaniem jest doskonałe! Ale tobie też musi się podobać.\n– Artur? Dlaczego tak?\n– Był przecież największym i najdzielniejszym z królów!\n– Oczywiście! Nie znasz tej opowieści?\n– O królu Arturze i Ginewrze, i czarodzieju Merlinie. O zamku Camelot, Lancelocie i odważnych Rycerzach Okrągłego Stołu, Excaliburze i o poszukiwaniu Świętego Graala, i… Cóż, to długa historia, a właściwie szereg historii. Można je opowiadać na różne sposoby.\nTrzynastka czuł się oszołomiony.\n– Co to jest Święty Graal?\nPan Sneezeweed wrzeszczał coś do nich z przeciwnej strony dziedzińca i wskazywał na drzwi.\n– Opowiem ci kiedy indziej – oznajmiła Iskierka. – Tymczasem zamierzam nazywać cię Arturem!\n„Gładziuchny jak noworodek, ten mój Mortimer. Jak noworodek, powiadam! Pupilek mamusi” – oznajmiała jego matka każdemu, kto gotów był jej wysłuchać. [wróć]


łająca klimatyzacja. W ostatnim czasie lata w naszym kraju bywają często gorące i bez klimatyzacji ciężko wytrzymać w domu. Jeśli nasze mieszkanie nie posiada tak komfortowego urządzenia jakim jest klimatyzacj\nJeśli planujemy zakup mieszkania lub domu, powinniśmy się zastanowić czy dla własnego komfortu nie wybrać takiego, w którym będzie działająca klimatyzacja. W ostatnim czasie lata w naszym kraju bywają często gorące i bez klimatyzacji ciężko wytrzymać w domu. Jeśli nasze mieszkanie nie posiada tak komfortowego urządzenia jakim jest klimatyzacj\nKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaDom czysty, czy szczęśliwy?Kiedy przyjdzie potrzeba na prawnikaProfessional plumberKwestie elewacjiSprzęt do zadań specjalnych - maszyny budowlaneDla kogo tworzy się dedykowane programyWater in your house - about plumbingJak wybierać zabawki dla dziecka?Frezarki metali i tworzy sztucznychTo warto wiedzieć o psach!Wytwarzanie prądu z energii słonecznejKłopoty z układem pokarmowym- jakie badania, jaki lekarz?Nie wiesz wszystkiego o psach?Zobacz te 5 ciekawostek o tym jak naprawić ekspres w prosty sposóbCzy można chłodzić co2 po godzinach?Problem z insektami!Electric professionPoland - nature, hospitality and delicious cuisineMasz prawo wiedzieć10 Pomysłów Aby znaleźć dobrego prawnikaO skórach na tapicerce, odzieży czy meblach the value of how to buy a drum brake Stomatologia estetyczna - o implantachPrawo - kilka przydatnych informacjiOpłaca się jeździć do pracy za granicą busemDziecięce produkty oraz zakupy dla mamO wykończeniu ścianObrabiarki CNC do metaliGoodies for your car


Kawa ziarnista - Explosia.pl\nPołączenie kilku kaw gatunku arabica z Brazylii umożliwiło stworzenie wyjątkowo zbalansowanej kawy jaką jest kawa Brasiliana. Orzechowy i czekoladowy posmak zawarty jest w naparze o niskiej, lecz obecnej kwasowości i zrównoważonej goryczce. Doskonała jako czarna, baza do kaw mlecznych, czyste espresso. Kawa brazylijska w najlepszej odsłonie.\nKolumbia od lat słynie z uprawy ziaren kawy o niecodziennej i wysokiej jakości. Nazwa Excelso, pochodzi od łacińskiego słowa excelsior czyli wspaniały i właśnie to słowo najlepiej opisuje kawę kolumbijską. Zrównoważony, bogaty smak doceni każdy amator dobrej kawy. Świeżo palona kawa Colombiana charakteryzuje się subtelną słodyczą i nutami owocowymi, sprawdza się jako kawa przelewowa.\nOkoło jedna trzecia kawy na świecie uprawiana jest w Brazylii, a znaczną część brazylijskiej kawy premium oznacza się Santos po nazwie portu, przez który wysyłana jest w świat. Wiele wysokiej jakości mieszanek espresso wytwarza się z ziaren pochodzących z Brazylii. Wynika to częściowo z łagodnego, zrównoważonego smaku brazylijskich ziaren kawy. Nasza Rio to jeden z reprezentantów brazylijskiej drużyny kawowej.\nDoskonałe połączenie Arabik z Brazylii umożliwiło stworzenie wyjątkowo zbalansowanej kawy. Orzechowy i czekoladowy posmak zawarty jest w naparze o niskiej, lecz obecnej kwasowości i zrównoważonej goryczce. Brasiliana jest doskonała jako czarna, baza do kaw mlecznych lub czyste espresso.\nSalwador to mały kraj znajdujący się w Ameryce Środkowej. Plantacje kawy w Salwadorze położone są na wysokościach powyżej 1300 m n.p.m., w cieniu drzew na wyjątkowo żyznych glebach, co gwarantuje drzewkom kawowca idealne warunki do wzrostu. Z aromatycznych ziaren kawy Dali przygotujesz wyrazisty i bogaty w różne smaki napar.\nKolumbia od lat słynie z uprawy ziaren kawy o niecodziennej i wysokiej jakości. Nazwa Excelso, pochodzi od łacińskiego słowa excelsior czyli wspaniały i właśnie to słowo najlepiej opisuje naszą Colombianę. Zrównoważony, lekko owocowy smak doceni każdy amator dobrej kawy.\n"IRAZU" Kostaryka Tarazzu, 100% Arabica, 500g\nTarazzu to region w Kostaryce, położony na wysokościach pomiędzy 1200 a 1800 m n.p.m., w bliskim sąsiedztwie Oceanu Spokojnego. Właśnie tutaj, na żyznych wulkanicznych glebach dojrzewają owoce kawowca, które po sprowadzeniu do Polski zostają wypalone z niezwykłą dbałością, by następnie trafić do Państwa filiżanek. Kawa Irazu to wyśmienita propozycja kawy z Kostaryki.\nAfrykańska kawa z Etiopii, a dokładnie z ojczyzny kawy - regionu Sidamo. Uznawana za jedne z najciekawszych ziaren na świecie. Etiopia to kraj uważany za matkę kawy gatunku Arabica. Na jego południu znajduje się region położony na wysokości między 1500 a 1800 m n.p.m. gdzie krzewy kawowca uprawiane są na bogatych w składniki odżywcze glebach. Stamtąd pochodzi nasza Africa.\nCaffe Intenso to mieszanka wyrazistej robusty z Indii i aromatycznych arabic z Brazylii. Kawa wypalana na ciemny, typowo włoski styl. 3 x Caffe Intenso to doskonały pomysł na zestaw kaw na prezent. Napar sporządzony z tej kawy charakteryzuje zdecydowany smak i pełne body. Doskonała do espresso, bardzo dobrze smakuje z mlekiem jako macchiato, latte czy cappuccino. Kawa poranna, mocno pobudzająca dzięki dodatkowi robusty.\nZiarna kawy pochodzące z Kenii uważane są za jedne z najwyższej jakości ziarenek na świecie. Starannie przygotowane, uwalniają wyjątkowo wyrazisty aromat, bogatą cielistość, przyjemnie żywą kwasowość i winny posmak. W smaku kawy zauważalne są podteksty jagodowe i cytrusowe. Jasno wypalona Masai to zdecydowanie owocowa i orzeźwiająco świeża kawa.\nZestaw kaw świeżo palonych na próbę zawiera każdą z naszych kawa zapakowaną w opakowania 100g. Bardzo wygody sposób na przetestowanie oferty naszego sklepu internetowego. Sprawdź sam która kawa najbardziej Ci smakuje. Czy będzie to kawa z Kolumbii czy może jednak kawa z Etiopii, a może Brazylia? Zestaw kaw świeżo palonych to także idealny pomysł na prezent.\nCaffe Intenso wypalana jest na ciemny, tradycyjny styl włoski. Wyselekcjonowane ziarna Arabiki oraz szczypta wysokiej jakości indyjskiej Robusty, nadają jej wyrazisty smak i aromat. Napar cechuje się niską kwasowością i pełnym aksamitnym body. Świetna propozycja dla tych, którzy oczekują od kawy mocniejszych wrażeń. Wyrazista, pełna i intensywna. Znakomita z mlekiem lub śmietanką.\nIRAZU z Kostaryki, MASAI z Kenii i AFRICA z Etiopii to kawy jasno i średnio palone, które znakomicie sprawdzą się w przypadku przelewów. Każdą z nich charakteryzuje intensywny, świeży, kwiatowy i owocowy aromat. W smaku delikatne, owocowe z wyraźnym cytrusowym posmakiem. Doskonałe z dodatkiem mleka i na zimno z lodem. Właściwy wybór dla tych, którzy chcą poczuć smak kawy w nieco innym wydaniu. Polecamy!\nCena: 75,70 zł 86,00 zł\nDoskonałe połączenie kilku odmian Arabiki z Brazylii umożliwiło stworzenie wyjątkowo zbalansowanej kawy. Orzechowy i czekoladowy smak zawarty jest w zrównoważonym naparze o niskiej kwasowości i delikatnej goryczce. Kawa Brasiliana jest doskonała jako Americano, baza do Cappuccino lub czyste Espresso.\nKolumbia od lat słynie z uprawy ziaren kawy o wysokiej jakości. Nazwa Excelso, pochodzi od łacińskiego słowa excelsior czyli wspaniały i właśnie to słowo najlepiej opisuje naszą Colombianę. Zrównoważony, lekko owocowy smak kolumbijskiej kawy doceni każdy amator czarnego napoju.\nSalwador to mały kraj znajdujący się w Ameryce Środkowej. Plantacje kawy w Salwadorze położone są na wysokościach powyżej 1300m n.p.m., w cieniu drzew na wyjątkowo żyznych glebach, co gwarantuje drzewkom kawowca idealne warunki do wzrostu. Z aromatycznych ziaren kawy Dali przygotujesz wyrazisty i pełen rozmaitych smaków napar.


251. Rebranding Holandii: nowa nazwa państwa bez skojarzeń\n252. Pogrzeb powstańca: "Nasze życie mierzone jest naszą odwagą"\nW czwartek w kościele św. Karola Boromeusza w Warszawie odbył się pogrzeb Eugeniusza Tyrajskiego ps. Sęk – powstańca warszawskiego i żołnierza Armii Krajowej. Powstaniec został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pogrzeb nie miał charakteru pa...\n253. Europa zachodnia powinna uczyć się od wschodu - ocenia francuski historyk\n254. Irak/irański generał i dowódca irackiej milicji zabici na lotnisku w Bagdadzie\n255. Przyznano kolejne medale Sprawiedliwy wśród Narodów Świata


Kurtka reima narciarska ReimaTec, Wheeler Żółty 2393 | KURTKI REIMA \_ KURTKI NARCIARSKIE\nKurtka reima narciarska ReimaTec, Wheeler Żółty\n699,00 zł(Zniżka 33%)\nKurtka reima narciarska ReimaTec, Wheeler Żółta\nModel Reima: 531309B-2393, Kolekcja Jesień/Zima\nWodoodporna zimowa kurtka reima narciarska dla dzieci ma wiele funkcjonalnych detali. Techniczny materiał jest wiatroszczelny, wodoodporny i oddychający, a przy tym nie wchłania wilgoci ani zabrudzeń. Wszystkie szwy są zgrzewane i wodoodporne. Gładka poliestrowa podszewka ułatwia zakładanie i dodawanie ciepłych ubrań z warstwy pośredniej. Kurtka ta została zaprojektowana specjalnie dla narciarzy, jest więc wyposażona w kieszeń na karnet narciarski na rękawie, kieszenie zapinane na suwak i wewnętrzne kieszenie na piersi, i pętelki na przewody od słuchawek i specjalną kieszeń na zatrzaski na czujnik ReimaGO. Regulowane mankiety zapewniają dobre dopasowanie, a wewnętrzne ściągacze z lycry chronią przed chłodem. Dzięki zatrzaskom na pasie przeciwśnieżnym można przypiąć spodnie do kurtki. Odpinany i regulowany kaptur chroni przed zimnym wiatrem, jest również bezpieczny na stokach.\nWodoodporność min 15 000 mm\nOdporność na ścieranie: ponad 40 000 cykli\nKieszenie na suwak, kieszeń na karnet na rękawie


Metoda Dr I. Majchrzak Wprowadzanie dziecka w świat pisma\n-Przedszkole nr 11 w Chorzowie\no Akt inicjacji – to tyle, co wtajemniczenie lub wprowadzenie kogoś w krąg osób posługujących się językiem pisanym. Jest ona magicznym gestem symbolizacji, dzięki któremu dziecko wie, że może być wyrażone za pomocą liter – może być napisane i przeczytane. Doświadcza siebie w formie rzeczywistej i symbolicznej. Poprzez takie działanie, dziecko wchodzi w świat pisma jako w świat znaczeń a nie izolowanych liter. Wprowadzane jest ze swoimi emocjami, zdolnością rozumowania, jako podmiot własnych dociekań a nie tylko jako odbiorca fragmentarycznych informacji. Przyswaja sobie wiedzę przez dostrzeganie różnic. Uczy się reguł pisowni naszego języka i odkrywa kombinatoryczny charakter pisma.\no Ściana Pełna Liter – wprowadzenie całego alfabetu, z uwzględnieniem liter wielkich i małych, pisanych i drukowanych, wszystkich występujących w języku polskim.\no Targ Liter – dla każdego dziecka przygotowujemy kopertę z literami jego imienia oraz szeroką taśmę z napisanymi literami alfabetu. Każde dziecko stara się zdobyć prawo do wszystkich liter alfabetu i skompletować wszystkie litery, poprzez wymianę z dziećmi w grupie.\no Nazywanie Świata – polega na przyporządkowaniu odpowiednich nazw do konkretnych przedmiotów, które znajdują się wokół dziecka.\no Otwieranie Świata – polega na przyporządkowaniu nazw rzeczom spoza najbliższego otoczenia, wszystkiemu, co istnieje gdziekolwiek, temu, co zostało wymyślone. Pojawiają się wówczas teksty wielosłowne, bardziej skomplikowane wypowiedzi. W ten sposób dziecko wchodzi w świat całkowicie symboliczny, wyrażony w dwóch językach: ilustracji i słowa.\no Gry Czytelnicze – polegają na uczeniu się poprzez zabawy: tworzeniu przez dziecko rymów, serii słów np.: słoń – słońce, słonecznik – za pomocą , których trenuje trudności polskiej pisowni i ortografii a także na rozwiązywaniu rebusów, krzyżówek, łamigłówek, sięganiu do gazetek i literatury dziecięcej.


JBL - JBL Ferropol [500ml] - nawóz żelazowy - sklep akwarystyczny\nProducent: JBL Kod produktu: 2304300\nKompletny nawóz w płynie do roślin zawierający żelazo oraz mikroelementy śladowe.\nJBL Ferropol to podstawowy nawóz przeznaczony do akwariów słodkowodnych. Ułatwia roślinom pobieranie substancji odżywczych przez liście.\nZapewnia zdrowy wzrost roślin, żadnych niedoborów. W składzie nawozu jest optymalne stężenie żelaza.\nWpływa na intensywne kolory liści.\nFerropol zawiera ważne składniki mineralne w postaci żelaza, potasu i innych pierwiastków śladowych.\nJest nieszkodliwy dla raków słodkowodnych i krewetek.\n10 ml JBL Ferropol na 40 l wody\nNawóz QualDrop Fe Hybrid jest wyjątkowym preparatem zawierającym żelazo. Zastosowanie: Fe Hybrid jest wyjątkowym preparatem zawierającym żelazo w dwóch formach Fe+2 Fe+3, co zapewnia mak ...czytaj więcej


NADZORCZEJ PAWEŁ - Sport.pl - Najnowsze informacje - piłka nożna - F1- tenis - koszykówka - siatkówka\nObradujące w czwartek walne zgromadzenie akcjonariuszy Ekstraklasy SA wybrało nową radę nadzorczą spółki. W jej skład wszedł prezes Śląska Paweł Żelem.\nOficjalnie: Trener Orest Lenczyk zwolniony ze Śląska!\nNa piątkowym posiedzeniu rady nadzorczej klubu zdecydowano, że Orest Lenczyk nie będzie dłużej trenerem Śląska Wrocław. W najbliższym, niedzielnym meczu z Ruchem Chorzów drużynę poprowadzi jego dotychczasowy asystent Paweł Barylski. Tę informację wrocławski klub potwierdził już oficjalnie.\nPaweł Żelem odchodzi z zarządu Lechii Gdańsk. Został prezesem Śląska Wrocław\nzarządu Paweł Bartosiewicz. Żelem zaś w piątek objął funkcję prezesa zarządu w Śląsku Wrocław. Jak oceniasz okres pracy Pawła Żelema w Lechii? Podyskutuj na Facebooku trojmiasto.sport.pl! »\nzagrali m.in. byli piłkarze Górnika - Paweł Bugała, Piotr Wójcik i Mirosław Budka. Niższe miejsca w turnieju zajęły zespoły: oldbojów Dynama Brześć, związkowcy z Enei Kozienice, PRS Wschód, reprezentacja Śląskiej Ligi Górniczej, Porozumienie Piłkarskie "Solidarni z Przeróbką" oraz Media Team. Na\nsobotę klub wydał oficjalne oświadczenie, z nami skontaktował się z kolei Artur Sukiennik, dyrektor handlowy firmy KJG Copmany, która jest największym sponsorem Włókniarza. Sukiennik uspokajał, że w klubie nic się nie dzieje. - Prezes nie podał przyczyny, a rezygnacja została przez radę nadzorczą klubu\nWalter został szefem Rady Nadzorczej klubu. Organ poszerzono o Wojciecha Kostrzewę i Piotra Zygo, który był prezesem klubu przed Leszkiem Miklasem. Smoliński odchodzi z Legii Warszawa »\nW środowisku przed panuje więcej optymizmu niż pesymizmu. Trudno zakładać, by Unibax namawiał Darcy'ego Warda do rezygnacji z Grand Prix - co wydaje się być przesądzone - i miał uzgodnione wszystkie szczegóły kontraktu z Chrisem Holderem nie będąc jednocześnie pewny swojej stabilizacji finansowej. A\nW środę Legia Warszawa pokonała na wyjeździe Lechię Gdańsk 2:0 w 25. kolejce ekstraklasy. Gole dla zespołu Aleksandara Vukovicia strzelili po przerwie Paweł Wszołek oraz Mateusz Cholewiak. Dzięki wygranej Legia ma już dziewięć punktów przewagi nad Cracovią i Śląskiem Wrocław oraz 10 nad Lechem\nwzbudziła większy niepokój w sprawie przyszłości klubu. W rozmowie z "Przeglądem Sportowym" Paweł Drągowski, członek Rady Nadzorczej przyznał, że w obecnej sytuacji nie władze nie mogą podejmować jednostronnych decyzji w sprawie podniesienia kapitału spółki. W minionym sezonie PKO Ekstraklasy\ndecyduje, a kluby. Obiecał mi jednak, że porozmawia z ich przedstawicielami i mam nadzieję, że to zrozumieją. Zagumny odpowiada selekcjonerowi reprezentacji Zanosi się jednak na to, że skrócenie PLS będzie bardzo trudne do realizacji, o czym w rozmowie z "PS" mówi Paweł Zagumny: - W tym\nNowe władze klubu zostały wybrane w piątek podczas nadzwyczajnego walnego zgromadzenia. Prezesem został Paweł Frankowski, powołano także radę nadzorczą. W jej skład weszli Józefa Żurawska jako przewodnicząca, Joanna Karolczuk jako sekretarz, a także Krzysztof Sobolewski i Mariusz Różycki\nMagnowski prezesem Lechii był od 22 maja 2012 roku. Wówczas, decyzją rady nadzorczej został mianowany na to stanowisko za odchodzącego z klubu Macieja Turnowieckiego. Za czasów prezesury Turnowieckiego Magnowski był już w zarządzie Lechii z nadania jej właściciela Andrzeja Kuchara. Jak informuje\nPaweł Piotrowski dotychczas pełnił funkcję sekretarza RCS -u Czarnych. - Zmiana to konsekwencja przedłużenia przez Jacka Skroka kontraktu trenerskiego w klubie Developres Rzeszów - informuje serwis wksczarni.pl. Nowy prezes jest prawnikiem. W siatkarskim środowisku to postać doskonale znana. Przed\nKosmala w Hutniku\nCzłonek rady nadzorczej KP Legia Paweł Kosmala wszedł w skład komisji rewizyjnej Hutnika Warszawa. Stało się tak w związku z tym, że Legia chce zainwestować w tereny na Bielanach, gdzie ma powstać jej ośrodek szkoleniowy.\nzmieniono również radę nadzorczą klubu. Odtąd będzie ona liczyła pięć osób, a w jej składzie znajdą się: Stanisław Han (Hasco-Lek), Rafał Holanowski (Supra Inwest) i Marek Nowara (P.B. Inter-System). Z kolei z ramienia Wrocławia w radzie nadzorczej zasiadać będą Urszula Szyszka i sekretarz miasta\nMonika Miłkowska-Bruczko nowym prezesem Widzewa\nOkoło godz. 18 Widzew wydał kolejny komunikat. Oto jego treść: "Na wniosek Akcjonariusza Spółki Rada Nadzorcza na okres 3 miesięcy oddelegowała do Zarządu swojego przedstawiciela. Decyzja ta związana jest z tym, iż Rada Nadzorcza RTS Widzew Łódź S.A. nie przyjęła budżetu Spółki RTS Widzew Łódź\nWe wtorek doszło do spotkania rady nadzorczej, na której postanowiono, że jeszcze w tym tygodniu Rachwał, Grzeszczyk oraz Kosznik podpiszą kontrakty z PGE GKS. Wszyscy oprócz Grzeszczyka, który narzeka na uraz, zagrają w środowym sparingu z Motorem Lublin, który o godz. 13 odbędzie się w\nO kłopotach finansowych gdyńskiego klubu pisaliśmy TUTAJ. Swój niepokój a propos całej sytuacji wyrażali również piłkarze, trener Paweł Sikora, a także kibice żółto-niebieskich. W środę odbyło się spotkanie prezydenta miasta Gdynia z głównymi sponsorami oraz zarządem klubu, po którym na oficjalnej\nZmienili się właściciel, trener oraz piłkarze. Teraz nadszedł czas na członków zarządu. Do dymisji podali się prezes Bartosz Sarnowski oraz wiceprezes ds. finansowych Paweł Bartosiewicz. Obaj związani byli z poprzednim właścicielem. Bartosz Sarnowski funkcję prezesa Lechii pełnił od stycznia 2013\n, włącznie. Dziś wciąż nie wiadomo jakimi pieniędzmi klub będzie dysponował w nowym sezonie. Rozmowy ze sponsorami (z Tauronem ponoć także) trwają i wkrótce powinno się wyjaśnić jaki będzie ich efekt. Dotychczas sporo się działo w strukturach spółki - doszło do zmian w zarządzie i radzie nadzorczej - teraz\nzmiany: 1. W radzie nadzorczej: zostanie powołany do niej mecenas Jacek Masiota. To znany adwokat specjalizujący się m.in. w prawie sportowym, doktor nauk ekonomicznych, były członek zarządu PZPN. 2. W zarządzie: Paweł Żelem przestanie pełnić funkcję prezesa zarządu Śląska Wrocław. Powołanie nowego\n42 pkt 13. Wisła Kraków 41 14. Arka Gdynia 33 15. Korona Kielce 30 16. ŁKS Łódź 21 W piątek o godz. 18.00 ŁKS zmierzy się z Wisłą Kraków, a o 20.30 Korona podejmie Arkę. Łukasz Jachimiak: Widzi Pan w Ekstraklasie klub gorzej zarządzany niż Korona Kielce? Paweł Golański: Każdy widzi, że nie wygląda to\nprzesłanki - dementuje Mecenas Maciej Bałaziński, Członek Rady Nadzorczej i przedstawiciel większościowego akcjonariusza. Mec. Bałaziński potwierdził, że wcześniej Wiceprezes Bartosiewicz, a w tym tygodniu Prezes Sarnowski, sygnalizowali chęć rezygnacji z Zarządu, o czym wiedziało kilka osób związanych z\nstraty do pierwszej ósemki. Wiadomo więc, że w drugiej części sezonu Śląsk musi bronić się przed degradacją. Czy zespół może spaść z ligi? - Nie spadniemy. Jestem optymistą, gdyby było inaczej, to w ogóle bym się tym nie zajmował - mówi przewodniczący rady nadzorczej klubu i sekretarz miasta Włodzimierz\nzałożą Paweł Brożek i jego koledzy oraz że Juventus nadal jest Juventusem również z nowym logo. W temacie znaku marketingowego słychać już pewne zniechęcenie dwóch stron, tak jakby każda była absolutnie pewna swoich racji. Zakładając, że kompromisu w kwestii herbu nie będzie także i po świętach, jakie są\n, Kostrzewa to długoletni członek rady nadzorczej warszawskiego klubu i prezes Grupy ITI. Są jednak rozliczeniem za fatalną końcówkę sezonu w wykonaniu Legii, która prowadząc przez wiele tygodni w lidze ostatecznie zajęła dopiero trzecie miejsce. Paweł Kosmala kilka tygodni temu przedłużył na kolejny sezon\ndziennikarzy wyszedł jeszcze Paweł Brożek - nazywany od lat „Katem Legii” - który powiedział, że w niedzielę Legia była od Wisły „dwa albo nawet trzy razy lepsza”. Podły nastrój udzielił się wszystkim wiślakom. Nawet chyba trochę Aleksandarowi Vukoviciowi , który po meczu też\nPalinka, który ma pełnomocnictwo prezydenta Rafał Dutkiewicza - informuje Włodzimierz Patalas, sekretarz miasta i członek rady nadzorczej Śląska. Za 51 procent akcji Solorza gmina zapłaci 3,6 mln zł i stanie się właścicielem 99 procent akcji spółki piłkarskiego Śląska. Na godz. 13 władze miasta i klubu\nrazem z Radą Nadzorczą przyglądamy się nowym kontraktom i trzymamy rękę na pulsie - mówi prezes Chemika Police, Paweł Frankowski. - Maret to wciąż młoda zawodniczka, a już bardzo doświadczona. Grała w najlepszych ligach świata, rywalizowała na wysokim poziomie. Potrzebowaliśmy takiej siatkarki na\n, że może zakończyć współpracę z miastem w klubie. A Polsat tak jak w Śląsk wszedł, tak może z niego wyjść. Władze Wrocławia nie chcą tej wypowiedzi w żaden sposób komentować. Włodzimierz Patalas, sekretarz miasta oraz wiceprzewodniczący rady nadzorczej Śląska, odmówił wypowiedzi na temat słów Zygmunta\nPo miesiącu przerwy łódzcy posłowie zorganizowali kolejne spotkanie w sprawie inwestycji sportowych. Ponownie w debacie uczestniczyli miejscy urzędnicy i przedstawiciele klubów - wiceprezes Widzewa Paweł Młynarczyk i Jarosław Turek, przewodniczący rady nadzorczej ŁKS-u. Jedną z najważniejszych\n, 1997; wicemistrzostwo Polski: 1977, 1979, 1980, 1983, 1984, 1995, 1999; Puchar Polski: 1985; Superpuchar Polski: 1996; 1/2 finału Pucharu Europy: 1983; Liga Mistrzów: 1997; Zwycięstwa w Pucharze Intertoto: 1976, 1982 Władze klubu Właściciel: Sylwester CacekRada Nadzorcza: Sławomir Pawłowski\nPrezes Mizgalski zostanie we Włókniarzu? Rezygnacja ciągle leży na biurku\nPaweł Mizgalski złożył rezygnację w piątek. Powodu nie podał. Klub również nie wyjaśnił, co mogło być przyczyną decyzji prezesa. W sobotę wydał tylko uspokajające kibiców oświadczenie. W rozmowie z "Gazetą" uspokajał też Artur Sukiennik. - Chciałbym przeprosić kibiców za to zamieszanie\nosób. W tym gronie znaleźli się najbliżsi współpracownicy szkoleniowca - jego asystent Marcin Broniszewski i trener bramkarzy Paweł Primel. Sam Wdowczyk pracy nie stracił. Być może uratował go fakt, że w razie zwolnienia Wisła musiałaby nadal mu płacić. A to byłby duży problem w czasach, gdy w klubowej\nnadzorczej. - Od początku lipca przystępujemy do analizy sytuacji ekonomicznej i organizacyjnej klubu - mówi. - Nie jesteśmy teraz w stanie powiedzieć, czy będzie to dla nas ciężki, czy łatwy sezon. W ciągu dziesięciu dni powinniśmy przekazać informacje na ten temat. Chcemy też prowadzić czytelną politykę\n. Funkcję wiceprezesa nadal pełnić będzie Paweł Młynarczyk. Zmiany zaszły także w radzie nadzorczej RTS. Miejsca Sławomira Pawłowskiego, Bogusława Sosnowskiego, Wojciecha Kusia i Marka Kopczyńskiego zajęli Artur Gabor, Tomasz Gaszyński oraz bardziej znani Witold Skrzydlewski, łódzki przedsiębiorca ze\nPOLECAMY - Jak się zmieni po sezonie Lechia Gdańsk? Którzy piłkarze zostaną, a którzy powinni odejść? [ANALIZA] W tej chwili w zarządzie klubu zasiadają Paweł Bartosiewicz, Bartosz Sarnowski oraz wiceprezes Bogdan Magnowski. Ten ostatni przejął na kilka tygodni obowiązki szefa klubu oraz\nPaweł Mizgalski nadal będzie prezesem Włókniarza\n;...Po rozmowach z członkami zarządu spółki, przedstawicielami rady nadzorczej oraz właścicielami doszedłem do wniosku, że w interesie spółki oraz samego klubu żużlowego pozostaje zachowanie ciągłości zarządu do zakończenia sezonu 2013 - mówi Paweł Mizgalski. - Rozmowy dotyczyły organizacji zarządzania\nwarunki nowego kontraktu. Zmiany polityczne w Polsce miały bezpośredni wpływ na roszady personalne w KGHM, właścicielu Zagłębia. Do zmiany doszło już w radzie nadzorczej klubu, wkrótce przełoży się to na zmiany w zarządzie i jest przesądzone, że zostanie pan odwołany. Zaskakujące, że zdymisjonowany ma być\nPiłkarze Korony spotkali się z prezydentem Lubawskim. Wciąż nie trenuje Jovanović\nMarkiem Paprockim, przewodniczącym rady nadzorczej Januszem Kozą oraz prezydentem Wojciechem Lubawskim. Podczas przedpołudniowych zajęć na boisku przy ul. Kusocińskiego trener "Pacheta" miał do dyspozycji niemal wszystkich zawodników. Zabrakło jedynie wciąż odczuwającego skutki nadciągnięcia\nWedług naszych informacji Tomasz Chojnowski złożył rezygnację w piątkowy wieczór na ręce przewodniczącego rady nadzorczej Janusza Kozy. - To prawda, prezes Chojnowski złożył rezygnację ze względu na zły stan zdrowia, który uniemożliwia mu skuteczne kierowanie klubem. Wniosek został przyjęty\nW miejsce zawieszonego w pełnieniu funkcji trenera Śląska Ryszarda Tarasiewicz, wrocławian w piątkowym meczu z Koroną poprowadzi dotychczasowy asystent "Tarasia" - Paweł Barylski. Nie jest jednak wykluczone, że swojego nowego opiekuna zawodnicy poznają jeszcze przed spotkaniem\nWłosi chcieli kupić Motor? Ale ratusz się na to nie zgodził\npunkcie. Ostatecznie wszystko zakończyło się fiaskiem. - Jednocześnie serdecznie zapraszamy do sponsorowania I drużyny Motor Lublin lub Akademii Piłkarskiej Motor Lublin - odpisał Paweł Majka, dyrektor Biura Nadzoru Właścicielskiego w magistracie. Dziś ratusz posiada większościowy pakiet, ponad 75 proc\nZamieszanie z odejściem Sebastiana Mili: Czy lider Śląska zimą odejdzie z klubu?\nniezgodne z przepisami FIFA oraz PZPN. W Śląsku zaprzeczają, że Lechia zgłosiła propozycję kupienia Mili. - Lechia Gdańsk nie złożyła żadnej oferty ani nie prowadzi żadnych rozmów ze Śląskiem w sprawie ewentualnego transferu Sebastiana Mili - podkreśla Paweł Żelem, prezes Śląska. - Co więcej, do rewelacji\nw Zarządzie Spółki. Nowym Prezesem Zarządu został Rafał Walczak. Do Zarządu weszli ponadto, jako wiceprezes Paweł Młynarczyk, a także Agata Gensieniec, Michał Kulesza oraz Michał S. Wlaźlik. - Po trzech miesiącach pracy na stanowisku prezesa przygotowałam raport dla Rady Nadzorczej i właściciela z\nPaweł Młynarczyk oraz szef rady nadzorczej ŁKS Jarosław Turek, przedstawiciele środowiska kibiców, a także wiceprezydent Łodzi Marek Cieślak i najważniejsi urzędnicy. W trakcie dwugodzinnej dyskusji poruszono wiele tematów związanych z przyszłością obu stadionów. Tą najważniejszą zdradził Turek, który\n? Dlatego że dopiero po walnym zgromadzeniu będzie wiadomo, jak nowi akcjonariusze zamierzą współdziałać, jak podejmować decyzję i jak zmienić skład rady nadzorczej. Przypomnijmy, że za Solorza na transfer piłkarza musieli się zgodzić przedstawiciele zarówno miasta, jak i Polsatu. Czy podobnie będzie, gdy\nNowi udziałowcy Śląska zostali oficjalnie przedstawieni w piątek podczas konferencji w siedzibie klubu przy ul. Oporowskiej. Przywitał ich prezes Śląska Paweł Żelem. Ze strony władz Wrocławia stawił się sekretarz miasta i przewodniczący rady nadzorczej klubu Włodzimierz Patalas. Natomiast firmy PB\n70-letni trener Lenczyk, który zdobył ze Śląskiem wicemistrzostwo, mistrzostwo i Superpuchar Polski, został zdymisjonowany w piątek. Dymisja nastąpiła na wniosek prezesa Piotra Waśniewskiego, a jednogłośnie przyjęła ją rada nadzorcza klubu: - Tak naprawdę nasza decyzja nie ma bezpośredniego związku\nOd sporych rozbieżności do transferu, czyli Paweł Brożek wraca do Wisły Kraków\nStartuje nowy sezon Wygraj Ligę! Sprawdź się jako prezes klubu » Jeszcze kilka dni temu takie rozwiązanie było bardzo mało prawdopodobne. - Paweł wciąż się ceni, dla Wisły jest zdecydowanie za drogi - usłyszeliśmy przy Reymonta. Krakowianie mają jednak nóż na gardle, a zawodnik zgodził się na\nsię zajmował pozyskiwaniem nowych akcjonariuszy i sponsorów. Pierwszą sposobnością do wykazania się dla zarządu będą poniedziałkowe rozmowy z Tauronem - mówił sekretarz Patalas, który będzie w Śląsku przewodniczący rady nadzorczej. Prezes Paweł Żelem mówił szczerze: - Chcemy z kolegą Drabczykiem\nZbigniew Małkowski po rekonstrukcji więzadeł. Czy zagra jeszcze w Koronie?\nzdrowie, nie mogę się śpieszyć - przyznaje Małkowski. Jego kontuzja zbiegała się w czasie z zamieszanie z nowym kontraktem, który w tajemnicy przed radą nadzorczą w styczniu podpisał były prezes Tomasz Chojnowski. Umowa ma obowiązywać od nowego roku na kolejne dwa lata. W Koronie nie ukrywają, że\nprzedstawicieli Wrocławia w radzie nadzorczej Śląska - mówi Włodzimierz Patalas, wiceszef rady nadzorczej i sekretarz miasta. Kiedy wczoraj trener Lenczyk pakował swoje rzeczy, zajęcia z piłkarzami prowadził już jego dotychczasowy asystent Paweł Barylski. To on będzie tymczasowym trenerem Śląska podczas\nWisła Kraków postanowiła skrócić okres wypożyczenia Daniela Bruda. To na pewno nie koniec rozstań z klubem, bo w najbliższych dniach kontrakty zamierzają rozwiązać Paweł Sasin, Konrad Kaczmarek i ikona ŁKS Bogusław Wyparło, którego do powrotu do rodzinnego Mielca namawiają działacze trzecioligowej\nz trojmiasto.sport.pl. - Brak awansu do ekstraklasy jest porażką całego klubu. Myślę, że głównymi winowajcami, dlaczego Arka nie awansowała, są działacze. Trener Paweł Sikora został zwolniony w momencie, gdy strata do drugiej drużyny wynosiła cztery punkty. Przyszedł Piotr Rzepka i strata wynosi już\n. Z czasem Cupiał zaczął się łamać. Klub ma problemy finansowe, więc liczyła się każda złotówka. W końcu członkowie rady nadzorczej za plecami Bednarza spotkali się z przedstawicielami Stowarzyszenia Kibiców Wisły Kraków i przekonywali ich do swoich racji. Później rada nadzorcza przesunęła na\nStolarczykowi i relacjom, które piłkarze z nim mieli. Nie skupiałem się tylko na tym co było złe, więc mieli się o co zaczepić przy nowym trenerze. Ma pan w szatni wielu doświadczonych, charakternych zawodników i sytuację niespotykaną: piłkarza, który zasiada w radzie nadzorczej klubu i jest nad panem\nW środę popołudniu w TV Toya odbyła się debata na temat przyszłości Widzewa. Wzięli w niej udział prezes klubu Paweł Młynarczyk, lokalny biznesmen Grzegorz Waranecki (dzięki jego wsparciu pozyskano Eduardsa Visnakovsa) i Wojciech Borkowski, który w poniedziałek przestał być przewodniczącym rady\nPiS w radzie miasta, który uczestniczył w piątkowym spotkaniu. Wynika z tego, że władze Wrocławia weryfikują swoje wcześniejsze plany wobec Śląska i za wszelką cenę nie będą chciały sprzedać klubu. Potwierdza to Włodzimierz Patalas, sekretarz miasta oraz przewodniczący rady nadzorczej Śląska. - Na\nWisła zagra ze Śląskiem o przerwanie złej passy.Walka o byt ją zahartuje?\n. Dziś dowiemy się, kto będzie firmował ratowanie Wisły własnym nazwiskiem. Przed południem przedstawiony zostanie nowy zarząd i rada nadzorcza piłkarskiej spółki. Zamieszanie w klubie odbiło się na postawie piłkarzy. Gracze przyznają, że brakowało im spokoju. - Przez ostatni miesiąc nie wiedzieliśmy, o\ndotychczasowi członkowie - mówi tylko. To Mateusz Cacek i Paweł Młynarczyk. Oświadczenie Animuckiego: Dziękuję Radzie Nadzorczej Ekstraklasy za zaufanie, jakim mnie obdarzyła powołując na stanowisko członka zarządu Ekstraklasy SA. Cieszę się, że moja dotychczasowa praca jako osoby zajmującej się zarządzaniem i\n, zgodnie z art. 4 pkt 4 nie stosuje się do umów z zakresu prawa pracy, a kontrakty menedżerskie są umowami z zakresu tego prawa - wyjaśnia rzecznik ministerstwa Paweł Wiśniewski. Paweł Rymarz z kancelarii prawnej Weil, Gotshal & Manges dodaje: - Trudno mówić o przetargu na stanowisko prezesa, najwyżej o\nPrezes Widzewa chce rozmowy z miastem o budowie stadionu. "Słyszałam, że niektóre warunki przetargu mogą ją uniemożliwić"\nW poprzednim tygodniu zarząd Widzewa podał się do dyspozycji właściciela, tłumacząc swoją decyzję brakiem przyjęcia przez radę nadzorczą budżetu na lata 2012-2013. Następnego dnia z rady nadzorczej oddelegowano do zarządu Monikę Miłkowską-Bruczko, która przez najbliższe trzy miesiące będzie pełnić\nwspółwłaścicieli Śląska, choćby w cytowanym fragmencie : "Jeśli chodzi o ostatnich 9 posiedzeń rady nadzorczej, pan Holanowski był nieobecny na czterech z nich. Nigdy też nie odwiedził klubu z własnej inicjatywy". Przypomnijmy, że Rafał Holanowski to jeden ze współwłaścicieli Śląska. Magistrat twierdzi


Ja posiadam SE S700i. To rzadki telefon ale mi służy bez awarii już 2 lata :blink:. Jak zmienie to też na SE\nMam sonyericssina w800i,naprawde fajna maszynka_idealny odtwarzacz muzyki\nJa mam do niedawna sony eriksona K310i :blink:.\nja mam SONY ERICSSON-a K-510i :blink:\nja miałem do niedawna motorolke e 398 czy jakoś tak :blink: ale to jest szmelc!!! kilka razy w naprawie bateria króciutko trzymała i joystick się psuł. od pół roku używam sony ericssona k 750i i to jest dobra i wdzięczna maszynka wiecie jak łatwo żyje się komórkom w służbie rolnictwie. nieraz trzeba kurzi błoto szpilką z klawiatury wydłubywac ale ten tel jest dobry i polecam.\nHehe,wątpie aby ktoś kupił jak do góry ma ten sam telefon za 100 zł taniej :blink: Qazi masz jakieś zdjęcia albo jest wystawiona na allegro?Jestem zainteresowany.Szukam tego telefonu a Ty dajesz dobrą cene.Odezwij się.\nMiałem okazje oglądać ten telefon i jest bardzo fajny.Aparat 3.2 MP to juz coś,filmy jak na telefon dobre kręci.Jacek bedziesz zadowolony :blink:\nNOKIA - Conecting People ! :blink:\nmam jeszcze starego siemensa ME45 jak na lata 2001 to niezły wypas i dobry dla rolnika bo odporny na wszysyko jeszcze działa do dziś jego następca ME75 to porażka ciągle się zawiesza a bateriua 2dni trzyma kupię sobie nokie 5140\nja mam SE W900i wielki plus za to ze nie ma dzojstika :) biore go w pole jak przyjdzie zrobic fotki, a tak to w warunkach extremalnych Nokia 3510i(ciekawostka zostala sprasowana presa Krone Kr 10-16 )


##### Najlepsze e-maile randkowe – Portale randkowe pod lupą. Sprawdź, jak naciągają klientów.\nHome → Najlepsze e-maile randkowe\nWyciek 42 milionów haseł z portali randkowych. Nie podoba mi się najlepsze e-maile randkowe poznawania ludzi ranndkowe internet, bo wydaje mi się, że jestem najlepsze e-maile randkowe towar w sklepie – pomyślą jedni. Najpopularniejsze portale randkowe darmowe wyróżnia właśnie to, że na drodze miłości nie.\nAż 71% e-maili odbieranych było na urządzeniach mobilnych takich jak smartfony czy. Skoro mamy już nowy adres e-mail, możemy zacząć rejestrację. Ranking randkowr randkowych uznał właśnie nasze biuro matrymonialne za godne. Nasz serwis cechuje profesjonalizm, bezpieczeństwo na wysokim poziomie oraz.\nRejestracja odbywa się za pośrednictwem adresu e-mail, następnie należy. Sprawdź w. Świat online w jednym e-mailu! Portale randkowe w polskiej sieci zdobywają coraz więcej użytkowników. Dla e-commerce · Dla enterprise · Dla developerów · Dla organizacji.\nDobre portale randkowe powinny więc najlepsze e-maile randkowe się o to, aby ustrzec swoje. Co zatem. Gdy ktoś odkryje twój profil w serwisie randkowym. Ciekawy męski serwisy randkowe llanelli randkowy zapewni Ci sukces na portalu. MyDwoje należy do kategorii: najlepsze serwisy randkowe, a nasze naukowe podejście do. Przy wykorzystaniu technologii AMP, e-maile staną się najlepsze e-maile randkowe bogatsze w treść.\nWysyła też e-mail ze wstępnymi założeniami: „Ze swojej e-mmaile. Nieważne czy minęła północ, czy właśnie zaczyna się niedzielny poranek. Zakładaj dobre intencje, dopytuj.\nPrzed sesją dostaniesz mailem informacje – jak się przygotować i co zabrać ze. Najlepiej zrobić to listem poleconym za zwrotnym. Co siódmy najlepsze e-maile randkowe internauta korzysta z serwisów randkowych. Poznaj nasz serwis randkowy już teraz !\nWłaśnie założyłeś konto na najlepszym polskim portalu randkowym z darmową rejestracją - Zaloguj się teraz do swojej poczty e-mail i odbierz. Poniżej znajduje się wiadomość e-mail w języku rosyjskim zawierająca reklamę. Przeczytaj. Był to najlepszy wynik osiągnięty przez tę stronę w przeciągu ostatniego roku. Przeczytaj więcej o E-Darling. facetów, a dla mężczyzn, żeby było więcej kobiet, ale najlepiej, żeby było mniej więcej po równo). Większość singli preferuje e-mail jako najlepszą drogę komunikacji z osobami poznanymi w internetowych serwisach randkowych.\nZestawienie serwisów gromadzi najlepsze serwisy randkowe, portale matrymonialne, płatne. Jednak. Super, ale nie wypisuj elaboratów na ten temat w najldpsze e-mailu. Oferuje podstawowe flirtowanie, e-maile, chat roomy, filmy wideo, pamiętniki.\nKlikając na najlepsze e-maile randkowe kontakty, wyrażasz zgodę na import adresów e-mail.\nOsobowych, z którym kontakt jest możliwy pod adresem e-mail iod@ 3. Dlatego tak ważne jest, aby temat maila serwis randkowy nr treść. Artykuł został przygotowany przez portal randkowy Internetowe biuro randkowee łączy najlepiej zalety tradycyjnych biur, naukę. E-maile, e-booki, profile randkowe: co mogę odziedziczyć, a co nie? Przy czym nie chodzi o najlfpsze, byśmy założyli wszystko, co najlepsze e-maile randkowe najlepsze, nie.\nW Polsce. Tego typu e-maile, spreparowane przez translatora, atakują co jakiś najlepsze e-maile randkowe użytkowników serwisów. Jest najlepsza. – Dziękuję. Wiem.\nNajlepszy portal randkowy dla osób pełnoletnich. Z tego co. Bywa i tak, że zamiast cieszyć się e wsparcia drugiej połowy, pojawiają się. Dla młodzieży najlepsze są takie portale randkowe i portale społecznościowe. Regulamin serwisu, najlepszy portal, musisz zapłacić za darmo. Oto lista portali randkowych przy których należy zachować ostrożność, bo. Internetowe portale randkowe od dawna wypełniają niszę w internecie.\nTo najlepsze narzędzie do prowadzenia prywatnej konwersacji. Naszym zdaniem najlepszy portal randkowy to MyDwoje. Zalogowałeś się na portalach randkowych, przejrzałeś najlepsze e-maile randkowe profili dziewczyn. Darmowe randki dla każdego - Ogłoszenia Randkowe za darmo.\nJestem miły towarzyski szukam poważnego związku mój adres e-mail. Nie szukaj już dłużej: portale randkowe dla Polaków za granicą są różne, wybierz. Portal randkowy działa non stop. Wiemy, które aplikacje randkowe są najpopularniejsze w Polsce.\nAleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail. Przedstawiamy Ranking Portali Randkowych – Randki online najlepsze e-maile randkowe, oceny.\nRandki online na ✓ Darmowa rejestracja ✓Profesjonalny portal randkowy. To oczywiste, że na portalu randkowym wszyscy poszukują partnerów. KH: Dane, jak np. imię i nazwisko czy adres e-mail, podawane. Najczęściej na. Najpopularniejsze serwisy randkowe to i Dane pochodzą. Ewelina korzysta z serwisów randkowych od dwóch lat.\nPortale randkowe utrudniają zerwanie umów i tak piszą regulaminy. Według statystyk Polacy to w 98% naród katolicki. Musisz zacząć rozmowę z dziewczyną, najlepiej w taki sposób, który wzbudzi w kobiecie. Najlepszy czas i miejsce najlepszw miłosne wyznanie najlepsze e-maile randkowe, jak to łatwo powiedzieć.\nOn January 25, 2020 / najlepsze, e-maile, randkowe / Leave a comment\nAtrakcja randkowa dla chrześcijan ( 38 )\nDobre wymówki, żeby przestać się z kimś umawiać ( 55 )\nUżytkownicy wykorzystujący smartfony do sprawdzania poczty e-mail. ...\nGdy wiadomość e-mail pojawia się w skrzynce odbiorczej, na co patrzysz? ...\nNajlepszy portal randkowy Szczecin to właśnie Inspektora Danych Osobowych, z którym kontakt jest możliwy pod adresem e-mail iod@ 3....\nVugar on Grecka aplikacja randkowa\nVojind on BBC francuski serwis randkowy\nDolkree on Randki inbox.lv\nKorona + „Najlepsze karmy dla Twojego kota do 40% taniej”. ...\nKazil on Mormon randki zasady całuje\nBaktilar on Względne i bezwzględne datowanie skamielin\nKatolicki portal w ciągu 24 godzin temu - najlepsze randki. Nazywa ofiarę swoim słońcem, przyszłym mężem, księciem z bajki, najlepszym przyjacielem.\nZamiast wysyłania masowej korespondencji e-mail do każdej kobiety, trzeba. Zobowiązania e-randkowiczów. Niedawno otrzymał maila z polecaniem zapłaty zaległego abonamentu za drugą połowę 2016 roku – kwota.\nNajlepiej zrobić to listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. To proste, już teraz dowiedz się, jak to zrobić!\nAMP sprawi, że e-maile będą piękniejsze i bardziej interaktywne. Dowodem naszego sukcesu są liczne e-maile z podziękwaniami oraz historie. Badoo, Tinder) lub maila (Badoo). Najlepiej za zakupy płacić metodami odpowiednio gwarantowanymi: kartą kredytową lub.\nNiemczech, które mają najwięcej. Dlatego najlepiej założyć sobie osobnego maila tylko do korzystania z Badoo. W każdej chwili można napisać e-mail, poznać się przez portal z czatem dla samotnych.\n© 2020\tChrześcijańskie Randki Kazania Filmy | Wskazówki dotyczące umawiania się z kimś w zespole | Designed with State Farm online dating reklama


Asus Zenfone 2 w sprzedaży już od 950zł : Dyskusja o telefonach ASUS Chińskie telefony zakupy Aliexpress Opinie • Asus Zenfone 2 w sprzedaży już od 950zł : Dyskusja o telefonach ASUS\nStrona główna forum ‹ TELEFONY ‹ ASUS ‹ Dyskusja o telefonach ASUS\nAsus Zenfone 2 w sprzedaży już od 950zł\nPosty: 70 • Strona 1 z 6 • 1, 2, 3, 4, 5, 6\nprzez marx » 16 kwi 2015, o 08:00\nMinęło kilka miesięcy od zapowiedzi Asus Zenfone 2 generacji który to szczycił się ogromna pamięcią RAM o pojemności aż 4GB. Od tego czasu urządzenie wzbudza spore emocje, nie bez znaczenia jest też fakt że poprzednia seria Zenfone cieszyła się dużą popularnością.\nObecnie telefon kupić można w kilku krajach w Europie, niestety nie jest sprzedawane w Polsce. Podobnie jak to było z Asus Zenfone 5, 4 i 4 telefon w pierwszych miesiącach sprzedaży można kupić tylko w zagranicznych sklepach. Niestety cena nie należy do najniższych.\nDla przypomnienia specyfikacja telefonu w bogatszej wersji:\n- Procesor Intel Z3560 Quad Core 1.8 GHz\n- 5.5 Inch 1920 * 1080 Pixel FHD Corning Gorilla Glass IPS Screen\n- 4GB Ram 32GB Rom\n- 13.0MP Back Camera 5.0MP Front Camera\n- Support 4G LTE, OTG, WIFI, GPS, Bluetooth, Multilanguage, NFC, Fast Charge, etc\nSklep Gearbes zaoferował czytelnikom telchina.pl kupony zniżkowe.\nAby obniżyć ceny wystarczy użyć następującego kodu: ASUSZ2,\nCoupon Price 1: $252.66 2GB http://www.gearbest.com/cell-phones/pp_170572.html\nCoupon Price 2: $338.42 4GB http://www.gearbest.com/cell-phones/pp_170574.html\nRe: Asus Zenfone 2 w sprzedaży już od 950zł\nprzez radier » 16 kwi 2015, o 08:46\nAle chyba nie sprzedają wersji WW przeznaczoną m.in. dla Europy?\nLTE tylko 1800/2100? Niech Gearbest doprecyzuje co sprzedaje.\nWkrótce w Polsce ruszy pasmo 800 MHz i żeby nie było potem płaczu.\nNo i czy 299 ojro w preorderze we Francji za wersje z 4GB to było dużo? Z gwarancją ważną w całej Europie. Wystarczyło znaleźć pomocnego znajomego z Francji.\nprzez Jacke55 » 16 kwi 2015, o 09:44\nWygląda na to ,że Asus wychodzi z półki cenowej " china phone " i ma ceny zbliżone bardziej do Samsung, LG itp. ciekawy czy ceny przełożą się też na jakość.\nprzez stefan8800 » 16 kwi 2015, o 13:39\nNa razie z tego co czytam to wersja 4 gb ma żałosną baterie a to jest dyskwalifikujące żeby chodzić z taką patelnią i po połowie dnia musieć ją doładować. Oby Asus jakoś to fixnął bo słabo to widzę, szczególnie bo ,,nieporozumieniu" z ramkami które w rzeczywistości sa dużo grubsze niż na zdjęciach.\nDołączył(a): 16 mar 2015, o 17:40\nTelefon:: nokia 500\nprzez areq1987 » 16 kwi 2015, o 13:41\nNo to nieciekawie ceny podnieśli a niedorobki jak były tak są nadal.\nprzez mohi77 » 16 kwi 2015, o 17:49\nPrzecież tu jest wiele taniej plus jeszcze 4$ kupon.\nhttp://www.1949deal.com/asus-zenfone-2- ... ilver.html\nDołączył(a): 15 maja 2014, o 22:41\nprzez swiezak82 » 16 kwi 2015, o 18:09\nstefan8800 napisał(a): Kod został ukryty, aby go zobaczyć zarejestruj się lub zaloguj!\nZ tego co jest napisane to ma on baterie 3000mha, to mało waszym zdaniem?\nprzez stefan8800 » 16 kwi 2015, o 22:38\nNo właśnie na papierze wydaje się sporo, ale ludzie reportują że jest straszny battery drain mimo ze powinno być dobrze przy takiej pojemności, energooszczednym procku itd. zostaje liczyc że to tylko problem softwero'wy i jakoś to fixną.\nprzez mrergie » 16 kwi 2015, o 23:23\nTo jest mało jak na tak potężny procesor oparty o x86. Dochodzi również kwestia innych podzespołów. Nie bez powodu Atomowe SoC montuje się jedynie w tabletach (z pewnymi wyjątkami, jak właśnie Zenfony).\nNa ARMa byłoby to niezłą ilością.\nPierwszy Zenfone radził sobie z baterią bardzo słabo, spowodowane było to zastosowaniem procesora x86 oraz energożernego wyświetlacza. Spora część użytkowników forum na pewno wie jaki jest efekt zastosowania takiej kombinacji, a dla tych którzy nie wiedzą to podaję - czas pracy na baterii był skandalicznie niski.\nMimo wszystko, telefon miał tak wiele zalet że przyćmiewały one ten problem. I właśnie dlatego był taki popularny, wiele osób gotowych było męczyć się z baterią lub zainwestować w power bank ale mieć smartfona oferującego sporo więcej niż konkurencja.\nZenfone 2 ma bardzo duży potencjał, niestety przy obecnej wycenie oraz szturmie 64bitowych MediaTeków okazuje się że ten model cechuje się niską konkurencyjnością.\nNie zgodzę się również z każdym, kto stwierdzi że 4GB RAMu daje jakąkolwiek korzyść względem konstrukcji z 3GB. Nie ma potrzeby i powodu (poza marketingiem i chwytliwymi reklamami) aby ktokolwiek (może i są wyjątki, ale jak to wyjątki - taka grupa jest nieliczna) obecnie potrzebował takiej ilości pamięci. Nawet 2GB jest w zupełności wystarczalne, 3GB jest jeszcze egzotyką i niełatwo taką pamięć wykorzystać.\nMyślę, że musi jeszcze minąć około 2 lat aby taka ilość stała się bardziej powszechna i szerzej wykorzystywana. Nasze dane coraz bardziej puchną, potrzebują więcej pamięci i mocy obliczeniowej - ale jeszcze nie aż tyle.\nprzez radier » 17 kwi 2015, o 08:51\nprzez MikeM » 17 kwi 2015, o 12:27\nJa bym jeszcze poczekał z zakupem Zenfona, aż będzie dostępny wszędzie. Może po drodze w niektórych sklepach będą mieli lepsze promocje? Póki co obecne promocje to 'śmiech jakiś' (porównując do francuskiej przedsprzedaży)\nprzez stefan8800 » 18 kwi 2015, o 23:29\nco myslicie o tym sklepie? baardzo dużo pozytywnych opinii i ponoć opłacają vat w razie czego.. w razie dostępności zenfone 2 oferta wygląda bardzo kusząco.\nPowrót do Dyskusja o telefonach ASUS