Pocketful Of Inspiration: O co Ci chodzi z tą parafiną?\nNa wstępie mówię, jeśli wchodząc na tego posta pomyślicie sobie „ O Booooże kolejna nawiedzona, która trąbi o parafinie” to mimo wszystko dotrwajcie do końca! Mam nadzieję, że warto:D\nJestem uczulona na parafinę. Co prawda nie w dokładnym tego słowa znaczeniu. Moje „uczulenie” objawia się między innymi tzw. telepaniem się ze złości i obrzydzenia oraz strachu na sam widok jej nazwy w składach kosmetyków. Czasem jestem aż nudna w powtarzaniu, że nie chcę mieć z nią do czynienia i gdzie ją znowu znalazłam (z tego miejsca Kochani wybaczcie mi moje zboczenie). Czy mój stosunek do niej jest adekwatny? Czy może wam się wydaje, że przesadzam? Czytajcie dalej.\nParafina, myślę, że wszystkim znana to nic innego jak mieszanina stałych węglowodorów nasyconych otrzymywana z ropy naftowej, po oddestylowaniu olejów smarowych, ze smoły węgla brunatnego lub smoły łupkowej, z torfu lub syntetycznie (w syntezie paliw ciekłych z tlenku węgla i wodoru). Parafina jest białą, przezroczystą masą o temperaturze topnienia 42-72°C, bez zapachu i smaku, odporną na działanie kwasów i zasad, rozpuszczalną w benzenie, benzynie, chloroformie i wielu innych rozpuszczalnikach organicznych. Jakby ktoś jeszcze nie wiedział;)\nStosuje się ją do wyrobu świec, do nasączania zapałek, woskowania papieru, do apreturowania tkanin, do ochrony szkła i przedmiotów metalowych narażonych na działanie kwasów, do produkcji kwasów tłuszczowych oraz w końcu do wyrobu sztucznej wazeliny i kremów, a wysoko oczyszczona wazelina ma zastosowanie w medycynie. Nie wiem jak wam, ale mnie już tyle informacji wystarczy aby jej unikać.\nParafinę w kosmetykach najczęściej znajdziemy pod nazwami tj: Mineral oil, Petrolatum, Paraffin Oil, Paraffinum liquidum.\nParaffinum Liguidum jest substancją mało reaktywną chemicznie, silnie hydrofobową, znajduje się pod tym względem w grupie z siarką, rtęcią i talkiem (hydrofobowość to skłonność cząsteczek chemicznych do odpychania od siebie cząsteczek wody, aby sobie to uzmysłowić wyobraźmy sobie kroplę rosy na liściu).\nWiem, że jest wiele zwolenniczek i zwolenników parafiny w kosmetykach, bo ma ona służyć ochronie skóry czy włosów (dzięki filmowi, który na nich pozostawia) przed szkodliwymi czynnikami środowskowymi oraz pomóc w zapobieganiu nadmiernego odparowywania wody.\nNo i podobno zmniejsza kruchość kosmetyku oraz nie jęłczeje, a więc jest bardzo korzystnym składnikiem dla przemysłu kosmetycznego.\nŁadnie to wygląda nawet, ale gdyby tak się przyjrzeć z bliska... Parafina, o czym nie można absolutnie zapomnieć jest przede wszystkim SUBSTANCJĄ KOMEDOGENNĄ!!! Czyli ładnie zapycha nam pory i uniemożliwia wydostanie się sebum. Dzięki niej mamy więcej przyjaciół na twarzy, jupi! Mimo iż jest to surowiec naturalny, organizm nie potrafi go rozłożyć na przyswajalne czynniki oraz wydalić, a dla naszej skóry pozostaje on ciałem obcym. Parafina, którą połykamy np. razem ze szminką, odkłada się w naszej wątrobie, nerkach czy węzłach chłonnych. Jak już wspominałam wcześniej parafina tworzy nieprzepuszczalną dla gazów i wody warstwę, co oznacza, że nie przepuszcza również tlenu i powietrza (oddychanie skóry jest zablokowane) oraz potu! Jako, że pot ma działanie chłodzące dla naszej skóry, pod parafiną skórą jest rozgrzana i wydziela coraz więcej potu, który nie może się wydostać, wszystkie więc wydzieliny siedzą sobie na skórze.\nWeźmy również pod analizę właściwości nawilżające parafiny. Warstwa parafiny, która tworzy się poprzez stosowanie jej w kosmetykach jest tak naprawdę trudna do zmycia. Normalne mycie zmywa ją tylko częściowo, a co za tym idzie, powstają dziury w warstwie i cała wilgotność skóry ulatnia się przez nie. No i pozostaje nam sucha, odwodniona tkanka. Dłuższe stosowanie kremu z parafiną powoduje przesuszenie i szybsze starzenie się skóry, które zobaczymy dopiero po zaprzestaniu korzystania z tego typu kosmetyków oraz dokładnym oczyszczeniu skóry z warstwy parafiny.\nDlatego argument, „bo wiesz na mnie parafina to wcale tak źle nie działa” nie jest dla mnie argumentem i dla jej zwolenników też nie powinien być.\nMoja skóra twarzy dochodzi do siebie po parafinie. Kiedy pozbyłam się jej z kremów i podkładów i myślałam generalnie, że już jest fajnie, to dalej coś moją skórę gnębiło i niedawało zaskórnikowego spokoju. No i masz babo! Znalazłam ją w pudrze MaxFactor Creme Puff- znanym i generalnie lubianym (przeze mnie też, do czasu kiedy znalazłam tego dziada w składzie).\nNie myślcie jednak, że tak zbzikowana na tym punkcie byłam od dziecka. Moja przygoda z paraffinum liguidum zaczęła się od Peelingu Enzymatycznego Lirene (różowe opakowanie), gdzie znalazła się na jednym z pierwszych miejsc składu. Kupując ten kosmetyk i jeszcze krem (tej samej firmy) myślałam, że porządnie oczyszcze twarz (podkreślam, że nie miałam wtedy problemów z zaskórnikami/ wągrami jak kto woli), a zamiast tego stan się pogorszył. I choć miało to miejsce dobre półtorej roku temu, to do dziś zmagam się z tym problemem (już jest lepiej oczywiście). Nawet czyszczenie mechaniczne (brrrr I hate it!) u kosmetyczki na niewiele się zdało...\nI tak zaczęłam czytać, szperać i teraz już nie ma opcji, że kupuję kosmetyk bez uprzedniego przeczytania składu.\nParfinę znajdziemy np. w kremie Bambino, którego sama stosowałam bardzo długo, zwłaszcza w okresie zimy (cera naczynkowa wymaga dodatkowej ochrony jak wiadomo). W kosmetykach, które rzekomo mają nam pomagać zwalczać zaskórniki (spotkałam się z tym zjawiskiem przeglądając kosmetyki m.in. Under Twenty). Kosmetyki z wyższej półki też zawierają tą substancję, więc trzeba być czujnym. Jak widać, firmy kosmetyczne nie dbają zawsze o dobro klienta i stosują to co im odpowiada, a że parafina jest tania, to mamy odpowiedź. Przykre...\nAby uzupełnić wpis podam jeszcze inne substancje ropopochodne, które zachowują się podobnie do parafiny.\nParafina: Paraffinum Liquidum, Paraffin, Synthetic Wax, Isoparaffin\nWazelina - maziste ciało stałe. Jest to jeden z produktów destylacji ropy naftowej, mieszanina weglowodorów tzw. parafinowych (alkanów): Vaseline, Petrolatum\nCerezyna czyli rafinowany wosk ziemny: Ceresin\nWęglowodory alifatyczne: Isododecane, Isobutane, Isohexadecane\nOzokeryt to wosk ziemny czyli kopalny mineral bedacy mieszanina stałych i ciekłych wielkocząsteczkowych weglowodorów, głównie n- i izoparafinowych: Ozokerite\nGazy używane w aerozolach, powstałe w procesie rafinacji oleju mineralnego: Isopropane, Isobutane\nWosk parafinowy: Cera Microcristallina\nMam nadzieję, że komuś przyda się ten post i może wpłynie na kogoś pozytywnie, zmieni punkt widzenia i podejście do parafiny w kosmetykach.\nTe strony pomogły mi zebrać moje myśli i wiedzę:\nAutor: Ginger o piątek, lutego 24, 2012\nZusska 24 lutego 2012 13:31\nTak, zdecydowanie dziękuję za te rzetelne informacje :)\nIv 25 lutego 2012 17:24\ncieszę się, że się przydadzą;)\nkosodrzewina 24 lutego 2012 21:45\nO kurczę. Przejrzałam moje zapasy i wyszło, że w sporej ich ilości parafina gości. Nie wyrzucę ich z tego powodu, ale postaram się zacząć jej unikać :) Na zdrowie mi to tylko wyjdzie :)\nIv 25 lutego 2012 17:25\nAnonimowy 6 grudnia 2012 22:59\nMoje dziecko ma AZS i jest uczulona na kosmetyki, proszki a szczegolnie plyny do plukania. Lekarz zalecil terapie z duza dawka parafiny. Specjalne kosmetyki na egzeme z wlasciwie sama parafina. Stosowalismy je ponad pol roku i poprawy w egzemie nie bylo. Malo tego, po jakims czasie egzema strasznie sie pogorszyla i doszlo jeszcze gorsze uczulenie!! Odstawilam wszystkie te emolienty a corke kapalam w samej wodzie lub w siemiu lnianym. Skora po kilku tygodniach doszla do siebie a uczulenie, egzema, skorne objawy AZS juz nigdy nie wrocily. Okazalo sie ze moje dziecko najbardziej uczulone jest wlasnie na parafine a stosowanie jej w duzych dawkach poglebilo problem! Pozniej nawet hydrokortizon nie pomagal bo jest na bazie parafiny :( Kiedy zaczelam sie nad tym skupiac okazuje sie ze prawie wszedzie jest parafina. Jest tania, skuteczna i stosunkowo bezpieczna dlatego najczesciej stosowana jako emolient na problemy skorne. Jako srodek konieczny dla ludzi z problemami duzo powazniejszymi jak zapychanie skory... czemu nie jesli nie ma nic lepszego. ..(No chyba ze ma sie uczulenie - jak moja corka.) ... ale do normalnego stosowania? po co?? Jesli wystepuje w skladzie w duzej dozie na pewno bym unikala!!!\nNawet przy braku uczulenia strasznie zapycha i daje tylko zludne poczucie nawilzenia.\nIv 7 grudnia 2012 10:04\nDziękuję za tak obszerny i wartościowy komentarz:) Oczywiście mam świadomość, że w sytuacjach kiedy trzeba skórę z problemami zabezpieczyć przed warunkami zewnętrznymi to wkraczają do akcji produkty właśnie z parafiną-z lekarzami bym się nie kłóciła;) Chociaż wydaje mi się, że przy dzisiejszej technologii możnaby stworzyć coś co działa równie dobrze i nie ma skutków ubocznych.\nAle tak jak mówisz, to że parafina jest w zwykłym kremie nawilżającym to jest gruba przesada. Właśnie o to głównie chodziło mi w tym tekście.\nUna 31 stycznia 2014 18:21\nPrzeżyłam to, co Twoje dziecko, tylko u mnie trwało to przez wiele lat. Moje AZS (albo i nie, już nie wiem) leczono maściami na parafinie, po których to się zaostrzało, ale czasem to miał być taki "efekt uboczny leczenia", a zwykle była to reakcja na coś innego w składzie...\nPotem dopadłam kosmetyki naturalne i zaczęły mi służyć. AZS niepostrzeżenie znikło, już mgliście pamiętam, jak to wyglądało.\nW tym roku podczas pobytu w szpitalu zdiagnozowano u mnie uczulenie na parafinę. To mi wiele wyjaśniło. Szkoda,że nikt wcześniej na to nie wpadł, ale zawsze słyszałam, że "parafina nie uczula". Może uczula rzadko, ale każda substancja chemiczna może uczulić.\nAnonimowy 22 stycznia 2013 18:17\nJa mam ten problem, że po parafinie wysypuje mi całą twarz (małe ropne krostki). Ciężko znaleźć produkty, które nawilżyłyby moją suchą skórę, a nie miały w składzie parafiny . Czego ty używasz?\nIv 22 stycznia 2013 20:00\nAktualnie na dzień używam kremu Eveline bioHYALURON 4D Nawilżająco-kojący krem na dzień i na noc do cery naczynkowej i jest dla mnie najlepszy. Wiem, że są jeszcze inne jego wersje, więc warto zapoznać się z ofertą. Przy skórze suchej jest również ważne aby unikać zbyt silnych preparatów myjących, które dodatkowo wysuszą nam skórę. Teraz używam mydła z oliwą z oliwek i sprawdza się genialnie, nie ściąga skóry i nie przesusza. Dodatkowo wyeliminowałam z pielęgnacji drogeryjne toniki, szczególnie te, które zawierają Alcohol Denat. w składzie, zamiast tego spryskuję twarz wodą różaną, w ogóle hydrolaty są dobre dla skóry suchej. Jeżeli moja skóra jest bardzo przesuszona na noc smaruję ją olejkiem np. Alterra. Problem mimo to niestety całkowicie nie znika, ale jest poprawa. Mam nadzieję, że kiedy skończy się okres grzewczy to skóra jakoś bardziej się ustabilizuje. Mam nadzieję, że coś podpowiedziałam. Pozdrawiam\nUna 17 lipca 2013 12:11\nWłaśnie zdiagnozowano u mnie uczulenie na parafinę, co wiele mi wyjaśniło i szukam informacji, aby i u siebie o tym napisać.:-)


Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim Warunki Dobrej Spowiedzi - Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim\nStrona startowa » Warunki Dobrej Spowiedzi\nKolejny krok to wyznanie win. Są osoby, które przychodzą do spowiedzi ze świadomością spotkania z Jezusem: Panie Jezu, bardzo Cię kocham. Ostatni raz spotkałem się z Tobą miesiąc temu. Kapłan, którego postawiłeś na mojej drodze, prosił mnie, abym zbliżył się do Ciebie poprzez lekturę 2 Listu św. Pawła do Koryntian.\nDoświadczyłem wówczas namacalnego działania Słowa Bożego w konkretnym aspekcie mojego życia. Jednak w ostatnim czasie znów nie udało mi się zapanować nad sobą, nad moim ułomnościami, za co chcę Cię teraz przeprosić, bo wiem, że w ten sposób odgrodziłem się od Twojej miłości. Bóg przyjmuje grzechy człowieka, ponieważ ukochał go tak bardzo, że jest w stanie wybaczyć wszystko, jeżeli tylko człowiek potrafi się do tego przyznać i prosić o przebaczenie.\nW sakramencie pojednania nie da się oczywiście pominąć elementów sprawiedliwości i kary. Wynika to stąd, że jest on stawaniem w prawdzie. Pokuta ma aspekt kary, ale w znaczeniu biblijnym: Bóg mówi, że tych, których kocha, karci i ćwiczy. Trudno to sobie uzmysłowić, gdy za pokutę trzeba odmówić jeden raz modlitwę „Ojcze nasz”, ale w przypadku konieczności podjęcia konkretnych działań wobec drugiej osoby taka świadomość na pewno się pojawi.\nZawsze należy pamiętać, że pokuta jest niewspółmierna do zła wyrządzonego Bogu i ludziom. Jeżeli jednak jej nie odprawiamy, oznacza to, że nie ma w nas pragnienia zmiany. Trudno wtedy spodziewać się, że sakrament stanie się dla nas miejscem rozwoju duchowego.


Pełnić służbę całym życiem? | Księgarnia Fabryka Wiedzy\nPełnić służbę całym życiem?\nNiniejsza książka składa się z ośmiu rozdziałów. W pierwszym z nich przedstawiono genezę oraz dzieje ruchu harcerskiego w Polsce do czasów współczesnych. W drugim analizie poddano metodę harcerską. Rozdział trzeci zawiera opis współczesnych relacji organizacji harcerskich z państwem, społeczeństwem obywatelskim oraz prezentuje ich obecną sytuację formalno-prawną. Tu także skrótowo opisano poszczególne aktualnie działające organizacje harcerskie. W kolejnym rozdziale czytelnik może się zapoznać z obrazem pokolenia współczesnej młodzieży polskiej, jaki wyłania się z różnorodnych badań nad tą kategorią społeczną. Piąty rozdział charakteryzuje metodologię badań własnych. W następnych rozdziałach przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych wśród instruktorów harcerskich, harcerek i harcerzy różnych organizacji oraz młodzieży niezrzeszonej ze szkół gimnazjalnych i licealnych. W szóstym rozdziale zaprezentowano analizę stosowania w działaniu praktycznym idei i wartości ruchu harcerskiego z punktu widzenia instruktorów i harcerzy, a także odbiór tych idei i wartości przez młodzież. W kolejnym zaś poruszono problem programu harcerskiego. Ostatni rozdział przedstawia wyniki wywiadów przeprowadzonych wśród instruktorów, które składają się na wizję ruchu harcerskiego dziś i w przyszłości. Celem pracy jest zbadanie idei i wartości, jakie niesie ze sobą ruch harcerski, oraz znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy harcerstwo w obecnym swoim kształcie może spełniać w społeczeństwie rolę środowiska wychowawczego, a jeżeli nie tą – to jaką. Odpowiedź na pytanie o rolę harcerstwa, o jego miejsce we współczesnym świecie, zadania, jakie powinno spełniać, może dać teoretyczne podstawy do pracy programowej w organizacjach harcerskich.


Lekarz Wangi ujawnia jej ostatnie proroctwo dla Rosji - 28.03.2018, Sputnik Polska\nW ostatnich dniach życia słynna bułgarska jasnowidząca Wanga spędziła dużo czasu ze swoim lekarzem. Zapisał on przepowiednie mistyczki o przyszłości Rosji... 28.03.2018, Sputnik Polska\nrosja, russia, władimir putin, wanga, przepowiednia\n© Sputnik . Aleksandr Wilf / Idź do banku zdjęćParada Wojskowa na Placu Czerwonym 9 maja 2017\nW ostatnich dniach życia słynna bułgarska jasnowidząca Wanga spędziła dużo czasu ze swoim lekarzem. Zapisał on przepowiednie mistyczki o przyszłości Rosji, które zdecydował się ujawnić właśnie teraz.\nWanga: „Niewinna krew poleje się rzeką”. Co nas jeszcze czeka?\n2 Lutego 2018, 16:28\nTwierdzi on, że jasnowidząca mówiła o Władimirze Putinie. Rzekoma miała przewidzieć przyjście „Wołodi”, rosyjskiego przywódcy, który zdobędzie międzynarodowe uznanie. W przepowiedni mowa jest też o tym, że świat zmieni się po jego dprzyjściu do władzy. Zmieni się również stosunek innych państw wobec Rosji.\nDlaczego Wanga wybrała swojego lekarza do przekazania swojego dziedzictwa, nie rozumie on do tej pory. – Początkowo nie zastanawiałem się nad tym, a później sam chciałem to wyjaśnić. Jednak do tej pory nie ma odpowiedzi – powiedział. Jak sam przyznał, nadal jest mu nieswojo z tego powodu, że „ślepa, stara kobieta znajdowała się obok i dosłownie widziała cię na wskroś”.\n26 Lutego 2018, 10:16\nNiedawno brytyjskie media przypomniały przepowiednie Wangi co do wyników wyborów prezydenckich w Rosji. Czterdzieści lat temu jasnowidząca zapowiedziała zwycięstwo Władimira Putina.\nNie można też zignorować przepowiedni Wangi dotyczącej USA. Bułgarska mistyczka przepowiedziała, że 44. amerykański przywódca będzie „czarnoskóry” i zostawi po sobie chaos.


Brykiet PINI KAY 10kg - Drewno i brykiet do kominków - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nBrykiet PINI KAY 10kg\nNr ref. 44136204\n3,4 5 3 2 3 2 15\nBrykiet w 100% naturalny, z wysoką wartością opałową, doskonale utrzymuje ciepło stopniowo je oddając. czytaj cały opis ...\nSkład\tBuk, dąb, brzoza, sosna\nPoziom wilgotności drewna (w %)\t13.2\nZawartość popiołu (%)\t0.7\nOpis marketingowy\tBrykiet w 100% naturalny, z wysoką wartością opałową, doskonale utrzymuje ciepło stopniowo je oddając.\nWartość opałowa (w MJ)\t15\nKod EAN: 5902188063424\nNumer referencyjny: 44136204\nMoże się zdecydujecie z jakiego drewna ten brykiet ? Z iglastego czy z dębu, brzozy i buka ? Jakość bardzo słaba.\nPali się bardzo dobrze ale wszystko osmolone. Szyba i wkład ceramiczny wygląda okropnie po paleniu tymi brykietami. Syfi się w oczach. Poprzednie partie dużo lepsze ...\nKupowałem ten brykiet na początku roku i byłem z niego bardzo zadowolony. Palił się długo i dawał dużo ciepła. Minął sezon letni więc trzeba było ponownie się zaopatrzyć. Już w trakcie kupowania zauważyłem, że wygląda nieco inaczej niż ten z początku roku. Powierzchnia brykietu bardziej szorstka i brzegi nie cięte tylko jakby łamane. Niestety jaki wygląd taka też jakość !!! Ten pali się znacznie gorzej, krócej i daje zdecydowanie mniej ciepła. Nie wiem czy to ten sam producent ale jakość zdecydowanie odbiega od tego, którego kupowałem w tym sklepie na początku tego roku. Obecnie sprzedawany brykiet to produkt firmy AckermanS.A.


Zakończono wycinkę drzew na Mierzei Wiślanej. Przekopu dokona zagraniczna firma? | Tysol.pl\nOpublikowano dnia 20.02.2019 13:47\nKomisja Europejska chce rozmów ws. wycinki drzew pod przekop w Mierzei Wiślanej, a wycinka już skończona. Pojawia się jednak nowa kwestia, mianowicie, kto zrealizje zlecenie?\nYT, print screen/TVREGIONALNA24\nWycinka jest zakończona. Wszystkie drzewa, które miały być wycięte, zostały wycięte\n- powiedział Jerzy Krefft, rzecznik Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku.\nMin. Gróbarczyk poinformował, że wykonawca przekopu zostanie wyłoniony w ciągu 4-6 miesięcy.\nTymczasem reporter Radia ZET Maciej Bąk podał, że Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni Wiesław Pietrzkowski miał stwierdzić, że:\nZ dotychczasowych zapytań wynika, że niemal na pewno przekop mierzei wykona firma z zagranicy. Polskie firmy raczej nie mają takich możliwości technicznych\nDyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni Wiesław Pietrzkowski: „Z dotychczasowych zapytań wynika, że niemal na pewno przekop mierzei wykona firma z zagranicy. Polskie firmy raczej nie mają takich możliwości technicznych” @RadioZET_NEWS pic.twitter.com/M6MpYyYEof\n— Maciej Bąk (@MaciejBk1) 20 lutego 2019\nKiedy pierwszy statek przepłynie kanałem na Mierzei Wiślanej? Zatwierdzono harmonogram\nPraca wre na terenie przekopu Mierzei Wiślanej. Teren ma być gotowy do końca stycznia


Ojciec Snowdena przybył do Moskwy - Money.pl\nStrona głównaWiadomościOjciec Snowdena przybył do Moskwy\nOjciec Snowdena przybył do Moskwy\nNa lotnisku Szeremietiewo czekał na niego rosyjski adwokat syna, Anatolij Kuczerena.\nOjciec Amerykanina Edwarda Snowdena, który przekazał mediom informacje o elektronicznej inwigilacji prowadzonej przez służby specjalne USA i krajów europejskich, przybył w czwartek do Moskwy. Lon Snowden chce spotkać się z synem, który otrzymał azyl w Rosji.\nLon Snowden powiedział dziennikarzom w Moskwie, że do tej pory nie miał bezpośredniego kontaktu z Edwardem i wyraził nadzieję, że będzie mógł się z nim spotkać. Podziękował za to, że syn _ jest bezpieczny i wolny _.\nEdward Snowden, były informatyk w amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA), nie był widziany publicznie od czasu, gdy 1 sierpnia otrzymał azyl tymczasowy w Rosji po ponad miesięcznym pobycie w strefie tranzytowej moskiewskiego lotniska Szeremietiewo, dokąd przyleciał 23 czerwca z Hongkongu.\nTo spotkanie zaważyło na stosunkach z Rosją\nObama: To powrót do zimnej wojny\nMoskwa gotowa przyjąć ojca Snowdena\nAgencje negocjują, co ze Snowdenem


Fuck everyone who hates you, a smile is the best revenge.: Chapter X\n~ Young Guns - Bones\nWiejący z wystarczającą siłą wiatr uniósł z ziemi drobne ziarenka piasku, które zaraz poczułem na swoich policzkach. Przymknąłem powieki, by uniknąć podrażnienia oczu, mimo to jedno ziarnko wkradło się pod górną powiekę, nieprzyjemnie drażniąc prawą gałkę oczną. Odruchowo potarłem wierzchem dłoni zamknięte oko, dobrze wiedząc, że w ten sposób jedynie pogorszę jego sytuację.\nPiekące promienie wkradające się w każdy dostępny zakamarek sprawiły, iż szybko pożałowałem złego wyboru dzisiejszej garderoby. Zamiast założyć na siebie bluzę z kapturem, która pomogłaby mi choć trochę umknąć przed nachalnym blaskiem słońca, byłem dziś rano tak roztargniony, że zarzuciłem na ramiona jeansową kurtkę przyozdobioną na plecach ekranem jednego z moich ulubionych punkowych zespołów.\nPrzechodząc z krzywego chodnika na przejście dla pieszych, potknąłem się o własne równie krzywe nogi, lecz tym razem udało mi się utrzymać równowagę. Oko, chcąc pozbyć się intruza, zaczęło łzawić. Mimowolnie począłem gęsto mrugać, starając się przywrócić sobie w miarę odpowiednią widoczność. Byłem jakoś w połowie drogi do domu, kiedy ziarenko piasku nareszcie postanowiło ustąpić i pozwolić mojej gałce ocznej na chwilę spokoju. Ostatni raz przetarłem twarz obiema rękami, nie zatrzymując się ani na moment.\nZdziwiłem się trochę, kiedy wychodząc ze szkoły po ostatniej lekcji, nie napotkałem na swojej drodze nikogo, kto miałby w odniesieniu do mojej osoby jakiekolwiek złowrogie zamiary. W ciągu czterdziestu pięciu minut zdążyłem już przywyknąć do myśli, iż mimo że akcja w łazience nie powiodła się, koszykarze nie odpuszczą i dokończą dzieła po zajęciach. Myliłem się jednak. Ponownie. Zatrzymałem się nawet na kilka minut niedaleko miejsca, gdzie odbywała się większość szkolnych bójek oraz potyczek. Dużo osób chodziło tam także, by zapalić papierosa, lecz aktualnie uczniowie częściej robili to przy wejściu do szkoły, najwyraźniej coraz mniej przejmując się regułkami pochodzącymi ze szkolnego regulaminu. Gdy z parkingu zniknęła już większość aut, a przed budynkiem zrobiło się pusto, dotarło do mnie, że już nie mam, na co czekać. Wątpiłem, żeby Tran zapomniał o tym, by mnie zgnoić - w końcu było to chyba jedno z jego ulubionych zajęć. A może po prostu zaległy referat, o którym miałem okazję dziś usłyszeć, dał mu się we znaki. Albo raczej nauczycielka, której z nim zalegał.\nBez najmniejszego uczucia ulgi, czy zadowolenia, przekroczyłem bramę i tak jak reszta udałem się do domu.\nMimo że mój organizm już się uspokoił, dzięki czemu czułem się fizycznie choć odrobinę lepiej, nadal nie mogłem powstrzymać rozbieganych myśli, nie dających mi spokoju już od samego przebudzenia. Z biegiem kolejnych godzin zdawały się stawać jeszcze bardziej chaotyczne, przez co wracając ze szkoły do domu, ledwo dawałem radę powstrzymać krążące w mojej głowie, bezkształtne oraz dziwne zbiorowiska myśli, wspomnień, odczuć. Raz na jakiś czas jedno z wrażeń lub emocji zdawało się wybijać ponad resztę, by po chwili ponownie zaniknąć wśród niezgrabnej masy. Nawet nie dający mi ani chwili wytchnienia niepokój, który od samego rana obejmował moje gardło, zaciskając się na nim coraz mocniej, zaczął niknąć, lecz nie osłabiać się wśród tego chaosu. Nie raz czułem się w podobny sposób, jednak jeszcze nigdy nie przydarzyło mi się, by wszystko to sięgnęło aż takich rozmiarów. Przestałem się już nawet łudzić, że po zamknięciu się w pokoju, pozbędę się całego tego syfu, albo raczej zapanuję nad nim, jak czasami mi się udawało, i schowam gdzieś głęboko, by w najbliższym czasie nie odnalazł drogi powrotnej.\nNie zwracałem najmniejszej uwagi na otoczenie oraz ludzi, których mijałem. Słońce paliło moją skórę na karku, kiedy szedłem z opuszczoną głową, aby chociażby kilkoma pasmami włosów uchronić swoją twarz przed gorącymi promieniami. Coś bez przerwy kłuło mnie w klatce piersiowej, lecz domyślając się, co to może być, wolałem nieprzyjemne doznanie ignorować. Nie chciałem, żeby to znowu się stało, a podobne kłujące uczucie zawsze zwiastowało to, kurwa to, czego najbardziej się bałem. Lęk z każdym krokiem narastał w moim sercu. Najgorsza była chyba świadomość, że przed tym, co się zbliżało, nie mogłem ukryć się nawet w swojej samotni. Na świecie nie istniało żadne miejsce, w którym mógłbym to przeczekać lub się z tym skonfrontować. No właśnie, na tym świecie. Nie trudno było mi znaleźć powód do tego, by nareszcie ze sobą skończyć, i właśnie wtedy przypadkowo wpadłem na kolejny.\nPrychnąłem cicho pod nosem, mimowolnie uśmiechając się sarkastycznie na krążące po mojej wciąż bezładnej głowie myśli. Kiedy pomyślałem o tym, co przed momentem do mnie dotarło, w tej samej sekundzie zrozumiałem coś jeszcze.\nPrzecież wcale nie musiałem doszukiwać się coraz to nowszych przyczyn i argumentów za odebraniem sobie życia. Po prostu wiedziałem, że nawet jeśli tych powodów byłoby dwa lub jeden, a nie więcej, i tak by mnie to nie powstrzymało. Zwyczajnie nie widziałem dla siebie lepszej, co ja mówię, innej drogi. Tak miało być i koniec. Czasami miałem wrażenie, że decyzja zapadła jeszcze zanim przyszedłem na świat. A może aż tak przywykłem do tej myśli, iż nie widziałem dla siebie innej możliwości? Może. Jednak to wyjście odpowiadało mi najlepiej i wcale nie uważałem, że jest ono gorsze od innych. Niektórzy planowali sobie studia, pracę, rodzinę, jeszcze inni zaraz po zakończeniu liceum decydowali się na podróż dookoła świata. A ja chciałem umrzeć. Po prostu.\nZnowu zbliżało się nieuniknione. Moje dłonie zaczynały drżeć, mimo że zaciskałem je mocno na pasku torby. Zacisnąłem także na sekundę powieki, starając się opanować nadchodzące z coraz większą siłą uczucia. Musiałem jedynie przejść przez jedną z ulic i skręcić w prawo, by znaleźć się w swojej dzielnicy, a stamtąd już tylko około stu kroków do domu. Z wysiłkiem udawało mi się jako tako opanować szalejący umysł, jednocześnie mając przeczucie, że najbliższe godziny nie będą najprzyjemniejsze. Zresztą jak cały ten dzień.\nObok przebiegł jakiś mały chłopczyk, którego buzia oraz dłonie umazane były w pozostałościach po różowej wacie cukrowej. Zahaczając lekko ramieniem o moją nogę, zachwiał się nieznacznie, jednak w ogóle się tym nie przejął. Mały podskakiwał, śmiejąc się radośnie, kiedy jego mama lub opiekunka biegła zaraz za nim, każąc uważać, żeby się nie przewrócił. Wszędzie roznosił się stłumiony, równomierny szum aut, mimo że główna ulica oddalona była o kilkanaście przecznic. Odgłosy codzienności mieszały się ze sobą, by zaraz przemienić w jedną, każdemu dobrze znaną melodię. Miałem ochotę zatkać sobie uszy czymkolwiek. W tamtej chwili dźwięk ten wywoływał we mnie tylko i wyłącznie irytację. W głowie co kilka sekund uwydatniało się słowo „dosyć”, co sprawiło, że moje stopy zaczęły uderzać o płyty chodnika z jeszcze większą częstotliwością. Miałem wrażenie, że zostałem osaczony z każdej możliwej strony, bez istniejącej drogi ucieczki. Jedyne miejsce, w którym mogłem ukryć się przed tym wszystkim, był mój pokój.\nZ prędko bijącym sercem niemal wbiegłem na swoją ulicę, z daleka widząc już wychylający się zza innego budynku dom, w kierunku którego zmierzałem. Na drugim końcu asfaltu stał ogromny pojazd z nadrukowanym nad przednią szybą oficjalnym godłem Belleville, którego kształt łatwo dało się wychwycić na pomarańczowej farbie karoserii. Zaraz ze środka wysiadło dwóch mężczyzn w zielonych uniformach – pracowników miejskich zajmujących się wywozem śmieci. Opuszczając rozbiegany wzrok z powrotem pod swoje nogi, jednocześnie zrezygnowałem z oglądania ich pracy. Zapewne gdybym nie miał wtedy w umyśle wirującej papki, zacząłbym odliczać kroki prowadzące mnie w dobrze znaną stronę. Huczące słowa i wspomnienia nie pozwalały mi skupić się na jednej myśli lub czynności dłużej niż kilka sekund.\nKropelka gorącego niczym wrzątek potu spłynęła wolno wzdłuż mego kręgosłupa. Przełykając ciężko ślinę, jeszcze bardziej napiąłem i tak dość spięte już mięśnie całego ciała. Nienawidziłem takiej pogody. Zupełnie jakby ktoś urządził z New Jersey grilla, piekąc sobie na obiad jego umęczonych temperaturą mieszkańców. Dosłownie czułem, jak moje ciało się piecze.\nZbytnio skupiając się na stanie swego organizmu, nie usłyszałem auta wjeżdżającego na ulicę, z którego dobiegały odgłosy mogące stanowić dowód na to, że ktoś, kto akurat znajdował się w środku, najprawdopodobniej palił trawkę. Dzikie śmiechy i niezrozumiałe dla mnie wrzaski wypełniały blaszany pojazd po brzegi. Przez swoją nieuwagę nie zarejestrowałem nawet chwili, kiedy samochód zwolnił i zjechał na przeciwległy pas, by zbliżyć się do chodnika i bardzo powoli jechać wzdłuż dróżki wyznaczonej dla pieszych. Dopiero intensywna wilgoć, która niespodziewanie zalała moje ubranie, pokrywając również włosy, twarz oraz koszulkę, siłą przywróciła mnie do rzeczywistości. Ciecz nieznanego mi pochodzenia dostała się do moich oczu, które zaczęły piec, oraz ust, dzięki czemu od razu zorientowałem się, czym zostałem poczęstowany. Gorzki smak taniego alkoholu szczypał mój język, podniebienie, jak i gardło oraz przełyk. Zdezorientowany machinalnie potarłem oczy, odwracając głowę w kierunku ulicy.\nJak przez mgłę zdołałem dostrzec auto w jakimś ciemnym kolorze, może czarnym lub granatowym. Prędko usłyszałem głośny rechot kilku nadzwyczaj zadowolonych ze swego pomysłu osób. Nim zdołałem jednak zorientować się, kim byli, auto z piskiem opon wystrzeliło do przodu, wracając na odpowiedni pas i pędząc przed siebie. Gdy potarłem mocniej lewe oko, zauważyłem jeszcze z daleka jakiegoś wrzeszczącego chłopaka, którego tułów od pasa w górę wystawał z szyber dachu. W jednej wysoko uniesionej dłoni trzymał najwyraźniej pustą już kilkulitrową beczkę po piwie, którą można było dostać niemal w każdym supermarkecie oraz na stacji benzynowej. Biorąc pod uwagę mój stan, trafiła na mnie najwyraźniej mniej niż połowa napoju, która w porównaniu do kilku litrów wyrządziła o wiele mniej strat. Nie miało to jednak dla mnie żadnego znaczenia.\nZatrzymałem się jeszcze zanim pojazd zniknął na zakręcie prowadzącym w kierunku ulicy wyjazdowej z Belleville. Nie byłem wściekły, oburzony, przestraszony. W tamtej chwili to, co się wydarzyło, było mi obojętne. Spoglądając na mokrą plamę pod moimi stopami, która spływała po zapadniętym betonie w stronę szczeliny między kolejnymi płytami, nie czułem nic konkretnego. Ten sam chaos co zwykle. Kilka kropel, które zebrało się na końcówkach mojej grzywki, spadło na zakurzone czubki trampek. Ohydny zapach sprawił, że mój żołądek po raz wtóry tego dnia skręcił się. Nie czekając dłużej, marszem ruszyłem w dalszą drogę.\nOd wejścia do mieszkania dzieliło mnie jedynie kilkanaście kroków oraz furtka, którą musiałem pokonać. Kiedy znalazłem się pod drzwiami, sięgnąłem po klucze do domu, domyślając się, że nikogo nie ma w środku. W tamtej też chwili dostrzegłem jeszcze bardziej trzęsące się dłonie, których ruchy zdawały mi się być wtedy nie do opanowania. Ledwo co udało mi się trafić w dziurkę od klucza i przekręcić go dwa razy w zamku. Zanim zatrzasnąłem wejście z powrotem, prędko wyciągnąłem klucz, upuszczając go na dywan przy samym progu.\nZależało mi, by to, co znajdowało się za drzwiami jak najszybciej zniknęło mi z oczu. Znajomy widok, na który spoglądałem niemal dzień w dzień, w tamtym momencie sprawiał, że miałem ochotę go zwyczajnie unicestwić. Podpalić, podłożyć bombę i oglądać jak wszystko płonie, wszędzie unosi się popiół i kurz, a po niebie płynie niemalże czarna strużka dymu, zdająca się nie mieć końca. Na ulicy leżą zakrwawieni ludzie, z przerażeniem spoglądający na powiększający się czerwono-pomarańczowy płomień, który niszczy ich domy, marzenia, wspomnienia. Obok biega niewiele ludzi starających się udzielić pomocy rannym lub tylko stoją tłumy gapiów zakrywających dłońmi usta i żałujących za cierpienie innych. Gdzieś w oddali słychać syrenę straży pożarnej, która z sekundy na sekundę jest coraz bliżej. Tyle że gdy przybędzie na miejsce, będzie już za późno. Wszystko spłonie, zginie, umrze, zniknie. Pozostaną tylko ruiny, których nikt nie będzie w stanie odbudować, ciała martwych ludzi próbujących wcześniej ratować swój dobytek oraz gapie, wciąż bez ruchu stojący nad błagającymi o pomoc, poparzonymi osobami, z których twarzy oraz ciał spłynęła niczym woda niemal cała skóra.\nPowoli ściągnąłem z ramienia torbę, wbrew przyzwyczajeniom odkładając ją na podłogę obok schodów. Równie wolno wszedłem na pierwszy schodek, rozpoczynając wspinaczkę na piętro.\nGdy nareszcie znalazłem się wewnątrz domu, wcale nie poczułem się lepiej. Mimo wszystko dotarło do mnie, że w tym miejscu nikogo już nie napotkam na swojej drodze, przez co nieco mi ulżyło. Choć prawda była taka, że to jeszcze nie był koniec. Czułem to, czułem w kościach już od samego rana, że to powróci. Starałem się jednak nad tym nie zastanawiać, nadal łudząc się, iż tego uniknę. Tak naprawdę wiedziałem bardzo dobrze, że mnie to nie ominie, jednak byłem kretynem i zamiast stanąć twarzą w twarz z faktem, iż koniec końców mnie to dopadnie, odwracałem głowę w drugą stronę. Zupełnie jak cała reszta, zupełnie jak świat robił to co dzień w moim kierunku.\nDrewniane stopnie trzeszczały rozdzierająco pośród ciszy, gdy opierałem o nie swoje kolejne kroki. Przemoczona, przesiąknięta drażniącym zapachem koszulka przywierała nieprzyjemnie do mojej skóry na klatce piersiowej i brzuchu. Wyraźnie słyszałem tykanie ogromnego zegara stojącego w salonie. Przez okno, które umieszczone było na drugim końcu podłużnego pomieszczenia na piętrze, wpadały biało-żółte promienie rozświetlające pokryte jasną farbą ściany oraz drobinki kurzu unoszące się w powietrzu niczym zawieszone w próżni, ledwo dostrzegalne gołym okiem istnienia.\nPrzystałem na krótki moment, schodząc z ostatniego schodka na dywan rozwinięty wzdłuż korytarza, i wpatrując się jak niewidomy, ślepo przed siebie. Oczy wciąż piekły od alkoholu, który dostał się pod powieki. Czułem… Wtedy nie czułem nic, prócz niepokoju, który z sekundy na sekundę stawał się coraz bardziej intensywny. Spokojnie podszedłem do drzwi, gdzie w niektórych miejscach widniały ślady zadrapań wyrytych ręką czasu. Jak maszyna nacisnąłem na klamkę, wszedłem do środka i zamknąłem za sobą wejście, automatycznie przekręcając klucz w zamku. Odwracając się przodem w stronę swojej sypialni, zaczerpnąłem powietrza, które natychmiast okazało się być duszące i strasznie ciężkie. Mój wzrok od razu padł na nie pościelone łóżko. W tej samej także chwili postąpiłem krok do przodu, bez zainteresowania rejestrując uginające się pod moim własnym ciężarem kończyny.\nZ hukiem opadłem na podłogę, uderzając kolanami o panele. Gardło zacisnęło się niebezpiecznie, ledwo pozwalając mi na oddychanie. Charczący oddech wydobył się z moich rozchylonych warg, łamiąc panujący dookoła spokój. Nim się zorientowałem, całe moje ciało drżało bez opanowania, nawet zęby co jakiś czas poszczękiwały, uderzając o siebie nawzajem. Krzyk, niewyobrażalnie głośny, desperacki krzyk, w którym przebrzmiewało tyle negatywnych uczuć, że mój umysł nie dawał rady ich udźwignąć, rozdarł moją czaszkę. Siedząc na podłodze, zgiąłem się w pół, opierając czoło o zimne panele podłogowe, mające na celu imitować prawdziwie stare, lakierowane drewno. Odór alkoholu, którym śmierdziało moje ubranie, skóra oraz włosy, sprawiał, że miałem wrażenie, iż wszystko wokoło kręci się jak na karuzeli. Obiema rękami prędko zatkałem uszy, jak idiota myśląc, że pomoże mi to przestać słyszeć wrzask rozrywający moją głowę. Nie minęło dużo czasu nim zorientowałem się, że to ja chciałem tak krzyczeć. To był mój własny głos, który nie miał odwagi wydobyć się z mojego prawdziwego gardła, dający sobie ujście wewnątrz mnie.\nDosyć, dosyć, dosyć, żałosna kurwa, dosyć, dosyć, spedalona pizda, dosyć, dosyć…\nPoczułem wilgoć napływającą do moich oczu, więc zamknąłem je jak najmocniej. Wcale nie pomogło. Nie chciałem, żeby spod moich powiek wydobyła się choćby jedna najmniejsza kropelka. Nie mogłem na to pozwolić. Nie byłem słaby, nie chciałem taki być.\nWrzask, który w ciągu kilku sekund przerodził się w piskliwy ryk zwierzęcia obdzieranego ze skóry, sprawił, że doskonale poczułem, jak mój mózg pulsuje. Pragnąłem jedynie, żeby to wszystko się skończyło. Bez dłuższego namysłu uniosłem głowę kilkanaście centymetrów w górę, by zaraz uderzyć nią o twardą powierzchnię podłogi. Ból w czole nie był jednak wystarczający, by odwrócić moją uwagę od przeraźliwego krzyku i ogarniającej mnie z każdej strony pustki. Zaciskając zęby oraz powieki jeszcze mocnej, z całej siły, jaką udało mi się w sobie odnaleźć, ponownie uderzyłem głową o podłogę, czując ból przechodzący po całej mojej czaszce niczym impuls elektryczny. Mimo iż miałem zamknięte oczy, poczułem, jak wszystko dookoła zakręciło się, bez kontroli chwiejąc we wszystkie możliwe strony otoczeniem.\nW tamtej chwili jedyne, w czym widziałem dla siebie złudną nadzieję na odzyskanie wewnętrznego spokoju, był ból, było cierpienie, była krew, były połamane kości. Nie chciałem tego czuć, nie chciałem słuchać swojego własnego krzyku, ukrywanego przed wszystkimi, nawet przed samym sobą. Czułem się wtedy taki słaby, taki… żałosny. Musiałem to przerwać, musiałem wyzbyć się tego, co nie pozwalało mi żyć we względnej dla postronnego obserwatora monotonnej codzienności. Jeśli sam już zdawałem sobie sprawę z tego, co się dzieje, nie mogłem pozwolić, by dowiedział się o tym ktokolwiek oprócz mnie. Nie zniósłbym lekarzy, psychologa, a raczej psychiatry, spotkań i rozmów, podczas których musiałbym opowiadać o sobie i swoich odczuciach. Nikt nie mógł wiedzieć. Gdyby ktokolwiek zorientował się w mojej sytuacji, zapewne posłaliby mnie do psychiatryka. Do wariatów. Choć w sumie, to przecież nim właśnie jestem. Świrem, psycholem, wariatem. Bo jak inaczej nazwać kogoś takiego jak ja?\nPrzekląłem siarczyście pod nosem, kiedy mimo starań poczułem ciepłą kroplę spływającą powoli po moim prawym policzku. Najszybciej jak mogłem, starłem ją rękawem bluzy, pocierając skórę tak długo, aż byłem pewny, że po mokrym śladzie nie zostało nic, co mogłoby świadczyć o jego wcześniejszej obecności.\nWrzask ucichł znacznie, stłumiony przez spowodowany uderzeniem ból głowy. Po chwili bezruchu usiadłem z powrotem, podpierając się obiema dłońmi o podłogę. Zachwiałem się, kiedy momentalnie po raz kolejny zakręciło mi się w głowie. Dopiero wtedy odważyłem się lekko uchylić zaciśnięte powieki, by po kilku sekundach regulowania oddechu otworzyć je całkowicie.\nWszystko dookoła wyglądało tak samo, jak to zapamiętałem, chociaż sam nie wiem, czego się właściwie spodziewałem. Przypalonych ścian, zdemolowanych mebli? Wciąż nie pościelone łóżko stało naprzeciwko wejścia do pokoju. Do połowy zasłonięte okno wpuszczało do środka sporą ilość jasnego blasku pracowitego słońca. Na biurku nadal leżało kilka porozrzucanych zeszytów i książek ze szkoły, do których zaglądałem tylko w ostateczności. Po wczorajszym sprzątaniu było widać znaczne efekty, lecz tak naprawdę miałem gdzieś to, czy na podłodze walały się jakieś stare kartki, pod biurkiem zalegały brudne ubrania albo na wszystkich meblach widniała warstwa szarego kurzu. Były to ostatnie sprawy, nad którymi kiedykolwiek miałem ochotę rozmyślać.\nOstrożnie podniosłem się z podłogi, stając na własnych nogach. Oczywiście, nie obyło się bez kolejnego zawrotu głowy, przez który zachwiałem się znacznie. Zmuszony swoim stanem, oparłem się o komodę z wieżą stereo, w tamtym momencie nie zwracając na nią najmniejszej uwagi. Udało mi się jakoś doczołgać do otwartych drzwi prowadzących do toalety i przekroczyć próg niemal pijackim krokiem.\nW pomieszczeniu panował cień, który był jednym z efektów wciąż wiszących na lustrach prześcieradeł. Dzięki tkaninom światło wpadające do pomieszczenia nie miało możliwości odbić się od szklanej powierzchni, tym samym nie rozświetlając wnętrza. Odpychając się od framugi, podszedłem do kamiennego blatu, pod którym stało kilka jasnych, łazienkowych szafek z lśniącymi metalicznym blaskiem rączkami. Ciężko opadłem obok jednej z nich, otwierając naraz drzwiczki.\nNie myślałem trzeźwo, nadal będąc zamroczonym pulsującym bólem głowy i tym wszystkim, co wydarzyło się w przeciągu poprzednich kilku godzin. Jak opętany zacząłem wyrzucać ze środka czyste, poskładane w kostkę ręczniki. Poczułem wiercący lęk, gdy po opróżnieniu pierwszej górnej półki, nie zastałem tam niczego. Panicznie zacisnąłem palce obu rąk na swoich mokrych od alkoholu włosach, ciągnąc za nie, jednocześnie powstrzymując rwący moje gardło, rozpaczliwy krzyk. Z jeszcze większą desperacją począłem chwytać pojedyncze ręczniki porozrzucane na kafelkach, rozwijając je i sprawdzając, czy to, czego szukałem, nie zawieruszyło się gdzieś pomiędzy materiałem któregoś z nich. Moje wysiłki poszły jednak na marne – nie było tam niczego. Coś głośno strzeliło w kościach szczęki, kiedy zacisnąłem zęby, starając się nie wrzasnąć ze złości i rozpaczy jednocześnie. Nie czekając ani chwili dłużej, dopadłem szafki, by jednym ruchem ściągnąć z dolnej półki pozostałe ręczniki. Odetchnąłem z ulgą, kiedy zaraz za nimi na podłogę wypadło małe zawiniątko obwiązane szczelnie kawałkiem jakiegoś starego materiału w kolorze idealnej bieli. Nie zwracając już uwagi na bałagan panujący na podłodze, chwyciłem w dłoń drobny przedmiot, zaciskając na nim palce.\nWciągnąłem głęboko powietrze, czując złudne uczucie ulgi, jak gdyby to jedno zawiniątko miało stać się rozwiązaniem wszystkich moich problemów. Oparłem się plecami o zamknięte drzwiczki obok, a wszystkie moje członki opadły bez sił dookoła mnie. Mimo iż ból głowy nie ustawał, byłem mu za to wdzięczny. Koniec końców, to właśnie on pomógł mi pozbyć się wewnętrznego wrzasku oraz ustającego z minuty na minutę chaosu, który, jak mi się jeszcze niedawno wydawało, zamierzał osiąść w moim umyśle jeszcze na długi czas. Do tego przedmiot, który spoczywał bezpiecznie w mojej dłoni, także pomagał mi się opanować zarazem fizycznie, jak i psychicznie. Taki drobiazg, a potrafił zdziałać cuda. Kto by pomyślał.\nPo dłuższej lub krótszej chwili nieco poukładane już myśli pozwoliły mi przypomnieć sobie, co jeszcze moment wcześniej robiłem. Jak uderzałem głową o podłogę, próbowałem uspokoić drżące dłonie, desperacko rozrzucałem wokoło miękkie ręczniki. I naraz zachciało mi się śmiać. Z tego, jak się zachowywałem. Z tego, co czułem. Z tego, jaki byłem. To wszystko było takie żałosne, takie beznadziejne i gówno warte. I wtedy także odczułem ogromną ochotę, by poczuć na sobie czyjś dotyk. By ktoś mnie przytulił. Ktokolwiek. Z dziwną obojętnością i odrętwieniem dotarło do mnie, że nikt tego nie zrobi, bo nikogo przy mnie nie ma. Że nie mam nikogo ani tutaj, ani nigdzie indziej. Że po prostu jestem sam jeden, niepowtarzalny i gówno warty.\nJedyne, co miałem, spoczywało bezpiecznie pomiędzy moimi palcami. Nabrałem ogromnej ochoty, by rozwinąć ciasno zawiązany materiał, jednak powstrzymałem się. To nie był ten moment. Mimo że raz za razem to stawało się coraz silniejsze, wiedziałem, że to nie był ten czas.\n- Jeszcze nie teraz. Nie teraz – mruknąłem ochrypłym głosem, który lekko zdarł moje gardło. Odruchowo odkaszlnąłem kilka razy.\nNie wiem, ile dokładnie czasu minęło, zanim zorientowałem się, że mokra koszulka zaczęła uwierać, a gorzki zapach piwa drażnić drogi oddechowe. Niczym lunatyk podniosłem się z podłogi, zrzucając z siebie mokre ubrania i wciskając je wszystkie do umywalki. Po zatkaniu dopływu napełniłem zagłębienie wodą, by pozbyć się choć trochę śladów alkoholu. Gdyby Margaret coś poczuła, od razu poleciałaby z tym do matki, a co działoby się dalej – nad tym wolałem się nawet nie zastanawiać. Sam odłożyłem do jednej z szuflad drobne zawiniątko i wszedłem pod prysznic, szorując swoje ciało oraz włosy dużą ilością płynów. Kiedy uznałem już, że pozbyłem się przywołującego na myśl tani bar zapachu, wytarłem się jednym z zalegających na podłodze ręczników, a resztę wrzuciłem byle jak z powrotem do szafki. Zabierając ze sobą mały przedmiot, który mimo tego, czym był, dodawał mi odrobinę otuchy, wróciłem do swojego pokoju. Swój „skarb” wsunąłem pod poduszkę, następnie podchodząc do szafy, by w końcu coś na siebie ubrać.\nNie liczyłem godzin, które spędziłem w kącie, gdy po narzuceniu na siebie byle czego, opadłem ciężko na podłogę, na kolanach przemieszczając się w zakątek pomiędzy ścianą a stojącym obok niej niewielkim regałem z książkami i komiksami. Opierając zgarbione plecy o twardą powierzchnię, podciągnąłem kolana pod samą brodę, układając na nich rozgrzane czoło. Odczuwałem jeszcze większe zmęczenie niż kilka godzin wcześniej, lecz czułem, że nawet jeśli położyłbym się do łóżka, nie usnąłbym. Mimo że zaszywając się w kącie pokoju, poczułem, iż jak na razie nic mi nie grozi, drobna igła niepokoju wciąż wyraźnie kłuła moje serce. Uznałem jednak, że uda mi się to przeczekać, jeżeli postaram się uspokoić. I jakoś udało mi się tego dokonać, co nie zmienia faktu, że oczy nadal same mi się zamykały, lecz organizm wcale nie miał zamiaru zapadać w sen.\nSen – tak, tego właśnie potrzebowałem. Spokoju, odpoczynku. Problem w tym, że mimo zmęczenia ogarniającego całe moje ciało, jak i świadomość, nie potrafiłem pogrążyć się we śnie. Opierając głowę na kolanach, przymykałem ważące więcej niż zwykle powieki, mając nadzieję, że tym razem próba się powiedzie. Jednak na marne.\nGdy mój umysł po dłuższym czasie nareszcie doszedł do siebie, myśli stały się jeszcze bardziej drażniące niż mógłbym się tego spodziewać. Chociaż wszystko brzmiało lepiej niż upiorne wrzaski, które, ku mojej wielkiej uldze, ucichły, pozostawiając po sobie jedynie nieprzyjemne wizje oraz mary. Instynkt podpowiadał mi, że ten sam krzyk czai się gdzieś w zakamarkach moich wspomnień, lecz jak na razie nic nie zapowiadało jego powrotu w najbliższym czasie. Nie uśpiło to jednak mojej czujności – wolałem mieć się na baczności w razie, gdyby to wszystko znowu postanowiło wrócić.\nKiedy jakiś nieokreślony impuls zmusił mnie do podniesienia głowy, otworzyłem zmęczone oczy. Uniosłem wzrok i wychylając się zza regału, popatrzyłem w kierunku okna. Przez nie zasłoniętą część szyby widać było kilka konarów drzewa stojącego niedaleko domu. Oprócz uginających się pod wpływem wiatru gałęzi oraz liści, które desperacko starały się utrzymać na swoim miejscu, dostrzegłem również fragment czarniejącego nieba. W pierwszej chwili nie dotarło do mnie, że od mojego przybycia do domu minęło co najmniej sześć godzin. Z drobnym opóźnieniem zrozumiałem, że na zewnątrz po prostu zapadał już zmrok, a niedługo miała rozpocząć się kolejna pod rząd noc, którą, koniec końców, powinienem przeznaczyć na odpoczynek.\nW pomieszczeniu także panował półmrok, na co zwróciłem uwagę dopiero, kiedy oderwałem oczy od okna, za którym najwyraźniej szalała wichura. Z trudem podniosłem się z podłogi i kilkoma krokami pokonałem odległość dzielącą mnie od łóżka. Położyłem się na materacu, przykrywając grubą kołdrą, aby choć spróbować zmrużyć oczy przynajmniej na te kilka godzin. Mocniejszy podmuch zderzył się z zewnętrzną ścianą domu, ze świstem uderzając jednocześnie w moje okno. Nie wiedzieć czemu, ten dźwięk pozwolił mi rozluźnić mięśnie i wygodniej oprzeć głowę na poduszce, pod którą wciąż spoczywało owinięte w biały materiał, drobne i lekko sfatygowane opakowanie żyletek.\nNie róbcie tego, błagam, przestańcie! Błagam!\nMój własny lament rozbrzmiewał w mojej głowie, jednak usta nadal pozostawały zaciśnięte w wąską linię, nie pozwalając wydostać się spomiędzy nich nawet niemniejszemu dźwiękowi. Oczy wpatrywały się bezwiednie przed siebie, choć gdzieś tam głęboko czaiły się w nich gorzkie iskierki panicznego lęku.\nJeden z otaczających mnie nastolatków podszedł do pierwszych z rzędu drzwi i otworzył je na oścież, ukazując wszystkim obecnym muszlę klozetową z nie opuszczoną, porysowaną plastikową deską. Przełknąłem ciężko ślinę, starając się powstrzymać napełniające moje serce strach oraz chęć ucieczki, która i tak zakończyłaby się fiaskiem.\n- Dawać go! – wrzasnął tuż przy moim uchu znajomy, okrutnie radosny głos.\nZa każdym razem, gdy pojawiała mi się przed oczami twarz któregokolwiek z nich, nie widziałem nic prócz zamazanej, mglistej plamy, która obejmowała swą powierzchnią całe ich głowy. Jedyne, co udało mi się rozróżnić, to kurtki wiszące na ich szerokich, wysportowanych barkach. Kurtki o charakterystycznych barwach jednego z liceów w Belleville.\nPotężne szarpnięcie, które zachwiało mną niczym chorągiewką, zwaliło mnie z nóg. Nie opadłem jednak na podłogę. Silne dłonie dwóch osiłków przytrzymały mnie za ramiona, jednocześnie popychając do przodu. Wokoło rozbrzmiewało kilka głośnych śmiechów, ktoś gwizdał jakąś wymyśloną na poczekaniu melodyjkę, a jeszcze inni nawoływali coś w kierunku ciągnących mnie do kabiny osób. Z daleka dało się słyszeć niewyraźny szum dochodzący ze szkolnego korytarza.\n- Ale, kurwa, jazda będzie! – wrzasnął jakiś przechodzący mutację głos nastolatka, dobiegający gdzieś zza moich pleców.\nJeden wielki pisk, który po chwili okazał się być wspólnie okazaną radością drużyny, podrażnił moje bębenki, sprawiając mi przy tym pulsujący ból.\nNie mogąc ruszyć skrępowanymi rękami, spróbowałem oprzeć się obiema nogami o brzegi kabiny, jednak siła, z jaką wpychano mnie do środka, była w stanie złamać mnie na pół. Mój opór nie trwał więc długo, dla nich zapewne było tak, jak gdyby w ogóle nie istniał. Po chwili klęczałem już nad toaletą, z której wydobywał się ohydny smród, a zaraz za mną stał jeden z koszykarzy. Najprawdopodobniej jako jedyny oprócz mnie zmieścił się w małej kabinie.\nWszystkie dźwięki, których obecność doświadczały wtedy moje uszy, zmieszały się w jedno. Po chwili jednak przestałem słyszeć cokolwiek. Wiedziałem, co się miało zaraz wydarzyć, a wszystkie moje mięśnie wręcz rwały się do jak najszybciej ucieczki. Byłem słaby. Nie zdolny nawet do ochrony własnej skóry. Własnej godności.\nZacisnąłem z rozpaczą powieki, gdy duża dłoń złapała za tył mojej głowy, popychając ją w dół. Mimo świadomości, iż jak zawsze znajdowałem się z góry na przegranej pozycji, moje dłonie machinalnie oparły się na brzegach muszli, chwytając za nie na tyle mocno, na ile były w stanie. Starałem się nie otwierać oczu, by nie musieć patrzeć na wnętrze klozetu. Już sam zapach sprawiał, że mój żołądek skręcał się i kurczył w dzikim, panicznym tańcu.\nW głowie wciąż przebrzmiewał mój własny szloch, prośby o pomoc, błagania o zakończenie tego, co się działo. Upokorzenie. Sama myśl o tym, do czego zmierzały działania wszystkich obecnych tam ludzi, wzbudzała we mnie poczucie upokorzenia. Czułem się jak śmieć. Jak gówno, które za chwilę miało wrócić na swoje miejsce.\nNim zdążyłem się zorientować, dłoń koszykarza z potężną siłą wepchnęła moją głowę do wnętrza muszli. Poczułem jeszcze intensywniejszy smród, uderzyłem skronią o twardą powierzchnię, lecz nie wydałem z siebie choćby najmniejszego dźwięku. W momencie, kiedy zimna woda zalała całą moją głowę, całą moją twarz, jedyne, na co miałem jeszcze siłę, to szczelnie zacisnąć wargi, jednocześnie wstrzymując powietrze. Bolało, wszystko mnie bolało. Moje napięte mięśnie, moja głowa, moje dłonie wciąż kurczowo ściskające krawędzie muszli, mój żołądek, moje serce, moja obecność. Wciąż miałem ochotę uciec, zniknąć, przestać istnieć.\nGdy woda w toalecie opadła, zdołałem jeszcze napełnić płuca kolejną dawką powietrza, zanim ponownie usłyszałem dźwięk naciskanej spłuczki. Udało mi się jeszcze wyłapać kilka rechotliwych śmiechów, które zaraz ponownie zniknęły w szumie spuszczanej wody. Moje uszy po raz drugi wypełniła ciecz, głowa zaczynała pulsować coraz silniej. Momentalnie moje gardło zacisnęło się dość boleśnie, a wargi odruchowo uchyliły się bezwiednie, zamiast powietrza nabierając do płuc brudnej, obrzydliwej wody.\nMoja głowa odruchowo poderwała się z poduszki, a ciało, drżące pod wpływem silnych dreszczy, miotało się bez kontroli, jak gdyby każda moja kończyna zaczęła żyć własnym życiem. Wewnętrzny ucisk, który na moment odebrał mi oddech, w ułamku sekundy zniknął, przez co wydał mi się jedynie sanną marą. Po chwili bezdechu mój oddech stał się tak szybki, że sam nie mogłem za nim nadążyć. Miałem wrażenie, że właśnie ta naturalna czynność, do której zostały stworzone moje płuca, rozrywa je. Nie wiem, kiedy zorientowałem się, że mimo iż nie widziałem nic, miałem szeroko otwarte oczy. Dopiero szum zza okna pozwolił mi zrozumieć, że znowu jestem w swoim pokoju. Zmęczony, przerażony. Sam.\nNie mogłem uwierzyć, że znowu musiałem przez to przechodzić. Zawsze zamykałem się u siebie z myślą, że już nic złego nie ma prawa mi się stać, a jednak. Sen, ten jebany odpoczynek, którego tak bardzo potrzebowałem, przyniósł mi jedynie strach. Najgorsza była chyba jednak świadomość, że cały ten koszmar nie został stworzony przez moją wyobraźnię. To nawet nie był sen, to było wspomnienie, o którym, jak mi się do tej pory wydawało, zdążyłem już zapomnieć. Wróciło, to znowu wróciło. I bolało jeszcze bardziej, mimo iż było to jedynie widmo prawdziwych wydarzeń.\nMyśl o tym, że już nigdzie nie mogę czuć się w miarę bezpiecznie, nawet we własnym zamkniętym domu, napełniła mój umył histeryczną paniką. Mimo zerowej widoczności zerwałem się z materaca, odrzucając gdzieś na bok i tak rozkopaną już kołdrę. Szybko zapalając lampkę nocną stojącą zaraz obok łóżka, czułem narastający wewnątrz niepokój, którego nie potrafiłem stłumić nawet w najmniejszym stopniu. Zresztą w tamtej chwili byłem na tyle spanikowany, że nawet o tym nie pomyślałem. Bez opamiętania rozpocząłem marszem przemierzać swój pokój wzdłuż i wszerz, tam i z powrotem. Wykręcając nerwowo palce, wpatrywałem się w podłogę pod swoimi stopami, wcale jej nie widząc. Szeptałem coś. Czułem, jak moje wargi poruszały się, a spomiędzy nich wydobywały się pojedyncze wyrazy, a może jedynie sylaby, na których nie umiałem się skupić. Zapomnieć - nie mogłem zapomnieć o tym, gdzie jeszcze chwilę wcześniej się znajdowałem. Smród - wciąż czułem wiszący gdzieś w powietrzu, ohydny smród ze szkolnej toalety. Ból – potarłem odruchowo opuszkami palców prawy łuk brwiowy, lecz po ranie nie było już ani śladu. Poczułem za to zimny pot, którym zroszona była skóra mojej twarzy.\nPrzerażenie, które bezlitośnie wpiło się w moje serce, odebrało mi zdolność trzeźwego myślenia. Razem z krwią przemierzało mój organizm, czepiając się każdej pojedynczej komórki. Po chwili nie czułem już nic prócz strachu. Lęku, który sprawiał, że miałem ochotę schować się w kącie i łkać żałośnie, jęcząc o litość, a jednocześnie nie pozwalał mi się zatrzymać, wciąż zmuszając moje nogi do szybkiego marszu, który prowadził donikąd.\nNie mam pojęcia, skąd wziął się we mnie impuls, który popchnął mnie do zrobienia tego, co zrobiłem. Gdy w jednej chwili przekraczałem środek swojej sypialni, chyba już po raz setny, w drugiej stałem obok drzwi, mocno szarpiąc za klamkę. Minęło kilka sekund zanim zauważyłem klucz wystający z zamka, którego zresztą sam wcześniej użyłem po to, by uniemożliwić komukolwiek wejście do pomieszczenia. Przeskakując po kilka stopni naraz, zbiegłem po schodach na dół, zatrzymując się jedynie na kilka sekund, by wsunąć nagie stopy w sponiewierane, leżące na podłodze w przedpokoju trampki. Niczym w amoku wypadłem na zewnątrz, gdzie bez zbędnego zwlekania powitał mnie silny, lodowaty podmuch powietrza. Wychodzenie z ciepłego mieszkania w taką pogodę nie zwiastowało pozytywnych efektów zaczynającej się dopiero wyprawy. Różnica temperatur sprawiła, że oddech na moment uwiązł mi w gardle, lecz zignorowałem to całkowicie. Zatrzasnąłem za sobą drzwi, które pod wpływem wiatru uderzyły z potężnym hukiem o futrynę. Nie wiedziałem, czy matka była w środku; czy już wróciła, a może postanowiła spędzić kolejną noc ze swoim facetem. Nie interesowało mnie to, czy postępuję odpowiednio, pozostawiając dom szeroko otwartym dla każdego, kto miałby ochotę zajrzeć do środka w lepszym lub gorszym celu. Nie miało to dla mnie najmniejszego choćby znaczenia.\nWszędzie panowała ciemność, spośród mroku tylko w niewielkim stopniu udawało mi się odróżnić kontury budynków oraz drzew od czarnego niczym węgiel nieba. Bez wahania jednak przekroczyłem furtkę, zagłębiając się w koloidalny mrok, który z niemym zadowoleniem przyjął mnie w swoje zdradzieckie objęcia. Jego ciężkie ramiona oplotły całe moje ciało w przeciągu ułamka sekundy, na co także nie zwróciłem najmniejszej uwagi. To nie obecność niebezpiecznych sideł, w które właśnie sam się rzuciłem, zaprzątała mój umysł, a myśl o tym jednym miejscu, która automatycznie kierowała mnie tam, gdzie mogłem odnaleźć spokój.\nBez namysłu rzuciłem się biegiem w odpowiednią stronę ulicy. Wiedziałem, gdzie dokładnie znajduje się mój cel i fakt, iż mieścił się on po drugiej stronie miasteczka, nie robił na mnie najdrobniejszego wrażenia. Wtedy gdybym musiał, pokonałbym piechotą nawet setki kilometrów, aby tylko tam dotrzeć. Nie mam zielonego pojęcia, skąd wzięły się we mnie tak duże pokłady siły, skoro od dłuższego czasu dzień w dzień chodziłem jakoś dziwnie osłabiony. Brak regularnych i pożywnych posiłków, brak kojącego snu, brak zwykłego wewnętrznego spokoju - doprowadziły mój organizm do tak godnego pożałowania stanu, że aż sam się temu dziwiłem. W tamtej chwili jednak nie czułem ani trochę, by moje mięśnie miały w sobie zbyt mało energii, a nogi były zbyt słabe. Jedyne, na czym potrafiłem się skupić, był bieg. Szaleńczy bieg oraz to, co czekało mnie na samym jego końcu. Spokój. Nareszcie spokój.\nZimny wiatr z dziecinną łatwością wdzierał się pod spraną koszulkę na krótki rękaw oraz bawełniane spodnie, w których wyskoczyłem z łóżka. Skóra mojej twarzy stawała się momentami w tak wysokim stopniu zmarznięta, że czułem jakby drobne igiełki wbijały się pod nią, kalecząc naczynka oraz tkanki. Zresztą na niską temperaturę tak samo reagowała skóra na całym moim ciele. I tego także zdawałem się nie dostrzegać, choć czułem ból oraz silne dreszcze wstrząsające moim ciałem co kilka sekund.\nNa ulicach paliło się niewiele latarń, właściwie dosłownie kilka. Nie dawały one jednak na tyle dobrego światła, by robiło mi ono różnicę pomiędzy nim a panującą dokoła ciemnością. Po niedługim czasie mój wzrok niejako przyzwyczaił się do mroku, pozwalając mi na dostrzeganie coraz większej ilości obiektów, które znajdowały się w moim otoczeniu. Nie zastanawiałem się jednak nad tym, co mijałem. Liczył się tylko on – mój cel.\nNie wiem, czy napotkałem po drodze choćby jedną żywą osobę. Nie wiem, czy w trakcie mojej wyprawy mijał mnie chociażby jeden samochód. Nie pamiętałem nawet ulic, które przemierzałem, by koniec końców dostać się na tą, w której widziałem wtedy swoją jedyną nadzieję.\nMiałem wrażenie, że moje płuca zostają rozrywane przez nienaturalnie szybki oddech. Skóra zaczynała dziwnie palić, oczy bolały niemiłosiernie od wiatru, który nieraz dał im się we znaki podczas biegu. Ile czasu mi to zajęło? Nie mam pojęcia. Ważne było to, że nareszcie dotarłem na miejsce.\nZatrzymałem się dopiero, kiedy znalazłem się na odpowiedniej ulicy. I dopiero wtedy poczułem także, w jakim stanie znajdowało się moje ciało. Bolało mnie dosłownie wszystko - każdy najmniejszy mięsień, każdy istniejący neuron. Mimo tego, co odczuwałem, zmusiłem swoje nogi do kontynuowania drogi. Przeszedłem niemal całą ulicę wzdłuż, gdy w końcu znalazłem się pod dobrym adresem. Pokonałem kilka niskich schodków prowadzących na niewielki ganek, by stanąć przed drewnianymi drzwiami.\nNabierałem powietrza tak szybko i desperacko, że suche gardło zaczęło drażniąco piec. Nogi pulsowały tępym bólem, który sprawiał, że jedynie siłą woli utrzymywałem się jeszcze w pionie. Oparłem się jedną ręką o chropowatą ścianę budynku, gwałtownie mrugając.\nNie wiedziałem, która mogła być właściwie godzina, i czy mieszkaniec domu jest w środku sam, czy wraz z kochającymi rodzicami. Ważne dla mnie było tylko to, by nareszcie poczuć się bezpiecznym, by w końcu przestać się bać, choć na chwilę.\nUniosłem drżącą dłoń, ledwo trafiając zmartwiałymi palcami na przycisk dzwonka umiejscowionego niedaleko drzwi. Nie myślałem o tym, co sobie pomyśli widząc mnie o tak drakońskiej porze pod swoim domem, ani jak zareaguje. Mógł mnie zwyczajnie wyzwać od świrów, posłać do diabła i zatrzasnąć drzwi przed nosem lub zadzwonić na policję, aby mnie stamtąd zabrała. Zdawałem sobie sprawę, że najprawdopodobniej nie byłem tam mile widziany, tak samo zresztą jak w każdym domu, nawet własnym. Tyle że to on był wtedy moją ostatnią nadzieją.\nNacisnąłem na dzwonek, bez problemu mogąc usłyszeć alarm, który rozniósł się wewnątrz budynku. Moje ramię opadło bezwiednie wzdłuż potężnie drżącego ciała. Każdy najmniejszy ruch wydawał się być wyzwaniem godnym wyprawy zimą na Mount Everest. W głowie wciąż krążyła mi tylko jedna myśl - myśl, która tłumiła nawet niepokój dotyczący jego reakcji na moje przyjście.\nPragnienie bezpieczeństwa było w tamtej chwili o wiele silniejsze niż wszystko inne. Chciałem po prostu choć przez chwilę poczuć się bezpiecznie.\nAutor: suchanawfulfuck o 01:05\nDesire 14 czerwca 2014 08:33\nJa... Nawet nie wiem co powinnam napisac. Ten rozdzial jest przeladowany taka dawka emocji, ze zbieram sie na napisanie czegokolwiek sensownego juz jakies 20 minut. Nadal jednak czuje ten rozrywajacy strach, ktory towarzyszyl Frankowi przez caly czas.\nPrzerazil mnie stopien autodestrukcji chlopaka. On czuje sie tak niepotrzebny i nieadekwatny do otoczenia, ze jesgo wypelniajaca po brzegi pustka i beznadzieja przelewa sie na mnie. Wstrzasaja mna teraz tak silne emocje, ze ciezko mi zebrac mysli.\nCzuje sie z Frankiem bardzo silnie zwiazana, bo chociaz moje wlasne pieklo nie bylo az tak wielkie jak jego, to jednak przeszlosc nieublaganie odciska na mnie swe pietno. Wiem jak ciezko jest sie pozbierac i nie dac pochlonac ciemnosci. Mam nadzieje, ze Iero pokona swoje demony i stanie w pelni sil, aby pokazac swym oprawcą kim tak naprawde jest. Wierze, ze z mala pomoca Gerarda uda mu sie. Jestem pewna.\nPiszesz cudownie. Naprade uwielbiam Twoje dlugie rozdzialy, tak obfite w szczegolowe opisy. Kocham to jak kreujesz charaktery swoich postaci oraz jak sterujesz ich zyciami, aby w koncowym efekcie nierozerwalnie splotly sie ze soba.\nZycze Ci, Kochana, duzo weny, ale tez przede wszystkim czasu na odpoczynek i zregenerowanie sil.\nTen rozdział (jak każdy inny z resztą) był genialny. Opisy jego uczuć zostały przez Ciebie tak rewelacyjnie opisane, że myślałam, że się rozpłacze. Całe opowiadanie przeczytałam na jednym tchu, tak samo jak poprzednie i uważam, że piszesz wspaniale. Mogłabym jeszcze długo tak pisać i Cię wychwalać, jednak wciąż jestem trochę nie ogarnięta po przeczytaniu tego i trudno mi ułożyć sensowne zdanie ;33\nAnonimowy 12 lipca 2014 19:04\nJejku CUDOWNE *-* czekam z niecierpliwością na następny rozdział tego świetnego opowiadania ;3 ~ Meow\nPoziomga 22 lipca 2014 18:13\nW takim momencie koniec?! Ty chyba zwariowałaś XD\nNie mogę się doczekać nowego rozdziału c:\nWszystko co tu dodajesz jest takie genialne. Po prostu wspaniałe.\nMelduję się pod tym rozdziałem, jako Twój nowy czytelnik. Przeczytałam wszystko na Twoim blogu i jestem pod wielkim wrażeniem. Masz wielki talent. Podziwiam Cię i wszystko co piszesz. :3\nRunaway Scars (aka phantom heart) 28 sierpnia 2014 22:08\nO rety! Nie wierzę, że dopiero teraz natrafiłam na kolejną część tego opowiadania! Wakacje chyba bez reszty mnie pochłonęły. Ten rozdział był chyba jednym z moich ulubionych. Czytając go miałam ogromne wrażenie, iż Frank jest mną, jakkolwiek niedorzecznie to brzmi. Nie wiem, jak wiele z przeżyć i odczuć swojego bohatera wymyśliłaś, a z iloma miałaś faktycznie do czynienia, ale całość wyszła aż za nadto autentyczna. Prawdę mówiąc, zrobiło mi się teraz cholernie przykro, ale mniejsza z tym. Po prostu nieczęsto zdarza mi się tak identyfikować z bohaterem opowiadania, chyba że własnego. Cóż, nie pozostaje mi nic innego jak stwierdzić, że nie mogę doczekać się następnego rozdziału! :)\nAnonimowy 14 listopada 2014 07:46\nCholernie brakuje mi Twoich tekstów ;-;\nPoszedł do Gerarda, prawda? Jezu, mam nadzieję, że tak. Idę dalej czytać, bo nie wytrzymam, normalnie nie wytrzymam.\nPS: Te wszystkie Frankowe uczucia i emocje... Są jak lustro, dosłownie. Niesamowicie wiernie je opisujesz.


Wielka moc słodyczy na Wielkanoc - Mountblanc\nWielka moc słodyczy na Wielkanoc\nZbliża się jeden z najbardziej optymistycznych okresów w roku – Wielkanoc. W tym pełnym nadziei czasie przygotowaliśmy dla Państwa kolekcję wesołych pralinek, które staną się ulubieńcami zarówno dzieci, jak i dorosłych.\nWśród świątecznych pralinek z wysokiej jakości belgijskiej czekolady znajdują się między innymi: kurka, baranek, zajączek, kaczuszka, różne pisanki oraz jaja przepiórcze. Każda z nich zachwyca niepowtarzalnym smakiem, kształtem, kunsztem wykonania i przede wszystkim wyjątkowymi nadzieniami – od malinowego, pistacjowego, przez karmelowy, aż do adwokatowego i wielu, wielu innych… Ale to jeszcze nie wszystko! W ofercie pojawiają się także wielkanocne figurki czekoladowe oraz lizaki – zarówno jedne, jak i drugie świetnie sprawdzą się do wielkanocnych zabaw dla dzieci „Co tym razem zostawił dla nas zajączek?”. Frajda gwarantowana!\nOprócz belgijskich pralin z naszej oferty, przygotowaliśmy także piękne bombonierki i różnego rodzaju pudełeczka, które pomieszczą te wszystkie smakołyki. Wśród wielkanocnej oferty wyróżniają się między innymi bombonierki w kształcie jaja z pięknymi pastelowymi grafikami, kolorowe balotynki oraz grawerowane szkatułki. Każdy z tych produktów doskonale sprawdzi się także jako prezent firmowy, który może być także spersonalizowany i zawierać na przykład logo firmy oraz indywidualne życzenia.\nWszystkie te wielkanocne rarytasy znajdą Państwo w sieci naszych pijalni Czekolady i Kawy Mount Blanc (https://bit.ly/3cD8Qko) oraz w naszym sklepie internetowym (https://bit.ly/3oJJjYY), z którego możemy wysłać prezent niespodziankę pod wskazany adres ☺


O pedofilii w polskim Kościele w Faktach po Faktach\nKsiądz prof. Kobyliński, prof. Krzemiński, prof. Śpiewak i dr Materska-Sosnowska w "Faktach po Faktach". Cała rozmowa\nŹródło: tvn24 Ksiądz prof. Kobyliński i prof. Krzemiński o pedofilii w polskim Kościele\nMamy ogromne spóźnienie. Szkoda, że dzieje się to teraz, w roku 2019, kiedy jesteśmy przymuszeni przez Watykan, przez światową opinię publiczną. To o 20, 15 lat za późno - zauważył w "Faktach po Faktach" w TVN24 ksiądz prof. Andrzej Kobyliński, filozof i etyk z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Socjolog prof. Ireneusz Krzemiński przypomniał, że "w latach 80. Kościół był wielką niszą wolności, wsparciem dla ruchu prodemokratycznego". - W tej chwili Kościół ze swoją obrzydliwa obłudą przekreślił swoją moralną wartość - ocenił. Gośćmi drugiej części byli prof. Paweł Śpiewak i dr Anna Materska-Sosnowska.


Odgrodzenia Panelowe METRO\nCałość, co bezsprzeczne do rozgraniczenia biurowca oraz wszystkiej nieprzepisowej kwatery. Ogrodzenia winnym czuwać nieruchomość przede ludziom przed opryszkami. Zrozumiałość również metrum montażu rozgraniczenia są frazeologizmem znaczącym prawu, oraz periodem przedstawiają się stanowić głęboko rezydualne. Wyjątkowo kto maluje sobie pałac nieznacznie goszczący bez obramowania. Tędy wiecznie wypływa kontrolowanie: jakie ogrodzenia farmerskie? Jednakowoż porzucony przekrój imponującego odgrodzenia nie starczy.\nW ideału oparcia łącznika natomiast stworzenia dla Imperia symulacji okrążenia panelowego wnosimy zapełnienie szczegółowego wywiadu kalkulacyjnego. Pod impulsem powodów atmosferycznych farbka jaką zalane są przegrodzenia PVC na plot i furtkę ze sztachetek z terminem przebiegu pełznie dodatkowo może ewenementem odpadać. Wziąwszy to obramowania z plastyku nie sprawa czyścić unikalnymi specyfikami egzystuj szorować szczotką drucianą.\nUstąpił z dyskursów po gadce z plakietek± jakiej desygnował uczynienie przegrodzenia. Wzorem przechowamy przedtem polskie płot przed przyrostem biokorozji, przylega nanieść sukcesywne środki, które chronią żuje przed wyznacznikami atmosferycznymiwodą oraz wysyłaniem UV. Gdy chorujemy potrafić pozostawić pierwotny akcent drzewa narodowego okratowania, winni zastosować nikły lakier do żyć otwartych.\nRównież gramy obramowania podług stronniczego zamówienia delikwenta. Przegrodzenia z plastiku na obramowanie dodatkowo furtkę sztachetowa są wydatnie niezniszczalne także solidne na różnorodne przedsmaki obecnym jednym nie pożądają kosmetyce ani malowania. Zawiadomienie motywu występowania obramowania powinno domykać tężyznę przepierzenia, procedura uskutecznienia jego armaturze plus wykalkulowany termin zaczęcia postaci.\nChoćby przekładać żywotność takiego przegrodzenia powinno się mu zaświecić data na troskę tj. kreślenie go barwami jakie czasem odpryskują egzystuj impregnację. Gdy przemawiamy postawieniu niezgorszego przepierzenia bieżące musze chlapnąć nazwie, spośród jakiej pomocy ja pojedynczy czerpał. Gdy pewno iżby okrążenia spośród drewna przedpotopowy nieruchome pozostaje poświęcić im kupa pretensje plus pieczy.\nPostępowe ogrodzenia spełnione z deseczek, paneli tudzież desek spośród związku polana. Wszystkie okrążenia rozpłaszczane plus pozostałe budowle, wypełniane są spośród produktów najładniejszego pokroju. Wszelaki pojedynczy rząd ogrodzenia pożąda kolejnego traktowania. W sukcesu ultranowoczesnego obiekcie kosztownym cofnięciem są ogrodzenia panelowe. Na dolary rozgraniczenia PVC wydobywamy iglaki nieczułe na zimowo.\nWiosenka wyłącznie ogrodzenia nadawane zakwitają spośród pigwowca japońskiego (jego paki kwiatowe odrastają na staruszków gałęziach, których się wprzódy nie likwiduje), nie naturalnie lunąć wzorem na ciepłu, wszak toć w hebanowych zaułkach każdorazowy żonkil stanowi namacalny. Na wynik ostatniego ogrodzenia spośród syntetyku nie przymus ilustrować, impregnować ewentualnie impregnować.\nWzorem snadź gdyby obramowania z drzewa stanowiły wspaniałe przystaje ofiarować im bogactwo konstatacje natomiast ochrony. Źle konserwowane przepierzenia beznamiętne wnet się kończą także umieją nieodwołalnie zabić nasz prymarny czar dodatkowo perspektywy. Dostepne czynniki na okrążenia powoduja ze rozgraniczenia PCV sa częściowo obszywane na aspekt konieczności uzytkownika.\nObramowania Wrocław a krainy. Choć gwałtem jeden zestaw nienagannego rozgraniczenia nie starczy. Opuszczoną z najsłynniejszych sprawności przegrodzenia są nieskończenie płoty betonowe względnie zacofane, zimne. Zużywane do ograniczenia padoków, karuzeli, lonżowników, ujeżdżalni. ogrodzenia plastikowe zdecydujemy się na niniejszy kształt przepierzenia, wymagamy dbać, iż niedługo majętna „wybudować” płot spośród zdeklarowanych drzew dodatkowo bzów.\nTakie przepierzenia i nie jedzą dobytku aliści nie są nazbyt uparte. W okoliczności skoro dopuszczane balaski z plastyku na rozgraniczenie natomiast bramę sztachetowamoże zastraszać bezpieczeństwu jegomościów względnie zawierania, np. poprzez zmniejszanie widoczności, konstytucja takiego okrążenia pewnie chcieć kupienia upoważnienia na jego koncepcję. Dekoracyjna kandydatura przysięga, że odnajdą u nas Terytorium obramowania na dozę swojskich niezbędności a sposobności skarbowych.\nŻydopłot makieta przegrodzenia uformowana z tematu wrodzonego, letnia, cyklicznie przemawiająca równa osądy na motyw finansów natomiast Stwórcę. Przeżyj zastanawiające ograniczenia dla rodzie, które właśnie są na szyku powszednim. Niestosownie zabezpieczone przegrodzenia spośród bierwiona momentalnie się eksploatują plus potrafią definitywnie zapodziać osobisty bieżący wykwint też charakterystyce.\nJak magazynujemy wprzódy znane płot przed postępem biokorozji, należy nanieść stopniowe aglomeraty, jakie uchronią konsumuje przed składnikami atmosferycznymiwodą również wyrzucaniem UV. Jeśliby musimy machnąć utrwalić oczywisty kolorek drzewa swojskiego ogrodzenia, powinniśmy wykorzystać niekolorowy lakier do przeznaczeń dotykalnych. Zakomunikowanie konceptu aparaturze odgrodzenia egzystuje znaczące poprzez sezon dwóch latek.\nMerytorycznym poleceniem przegrodzenia stanowi kuratela posiadłości przed kobietami nieupoważnionymi do wpadnięcia na jej plac. Chociaż opuszczony przekrój optymalnego rozgraniczenia nie starczy. Takie okratowania też nie poznają dobytku lecz nie są zbyt niepomiernie nieskończone. Zagrodzenie jest zapachem do kwadracie, ergo postura zaś porządek ogrodzenia trzyma obowiązek czyni zestrojony do temperamentu w którym dokonano dach.\nBogata rzeczone zażegnać pokrywając klapę przepierzenia Rozpoznań ewentualnie statui zawodowymi impregnatami. Niewłaściwie uchowane ograniczenia spośród drzewa żwawo się zmniejszają zaś mogą definitywnie zadziać znajomy prehistoryczny nastrój także nieruchomości. Do oskarżenia nieuchronny jest dorobek obliczanego obramowania, mapa spośród naniesionym jego obrotem i zobowiązanie przysługującym niespełna do obszaru.\nMała zapłata 1 mb okresowego odgrodzenia spośród sieci owo wyłącznie 25-30 zł. Jeżeli ubezpieczymy aktualnie swojskie przegrodzenie przed postępem biokorozji, przychodzi nanosić przyszłe aglomeraty, jakie zachowują przegryza przed postulatami atmosferycznymiwodą i świeceniem UV. Jeżeli kochamy udźwignąć powszedni odcień drzewa znajomego ograniczenia, powinniśmy wzięć niekolorowy lakier do zastosowań oficjalnych.\nOgrodzenia spośród Winylu na plot także bramkę ogrodzeniowa są nader zdecydowane oraz hartowne na niejednakowe sprawdziany w kartelu spośród obecnym nie każą profilaktyk ani obrazowania. Myśleli się później nad importem rozgraniczenia? Wiosna całkowicie rozgraniczenia Odczuć szykowane kwitną z pigwowca japońskiego (jego kici kwiatowe dorastają na dziadkach wiciach, których się natychmiast nie przyspiesza), nie istotnie sporo gdy na cieple, natomiast jednak w niedouczonych tyranach jakiś rozmaryn jest jaskrawy.\nPlanując się na używanie drewna na płot konieczne egzystuje pojąć wzory uprawie także profilaktyk takiego okratowania. Spójnik usunąć raptownemu zabiciu własnego ograniczenia spośród polana przystało pochłania magazynować co wszelki pora. Rozgraniczenia z okruchu silna ustawiać spośród nalotów niezgodnych numerach dodatkowo typach. Elementem stanowiącym przestronną wartość również podszept na niezniszczalność odgrodzenia egzystuje taktownie zrealizowany cement do zlewania karnetów.\nTamta partia na środowiskowe tralki PCV na plot zaś furtę ze desek są kwitnące przepierzenia. Lakierobejca zbuduje na szos odtwarzanego okratowania lakierowy negatyw, jaki skutecznie niż w kazusu impregnatu uchowa obramowanie przed krytycznym zaangażowaniem czynników atmosferycznych. Wykonujemy poręczy poznawane, bramki, przęsła, furtki plus pozostałe czynniki przepierzenia studiowane.


Koziorożec - 7 - Błękitny smok. - Gildia.pl - księgarnia internetowa - komiksy, filmy, książki, muzyka, rpg\nŚwietna seria o specyficznym klimacie. Ponownie spotykamy postacie z wcześniejszych tomów. Jeśli ktoś nie zapoznał się z poprzednimi odcinkami polecam uzupełnienie serii, która jest dostępna w sklepie gildii. Uważny czytelnik może dostrzec sporo ciekawostek, np: symbol "Konceptu" to uważany przez zwolenników teorii spiskowych znak illuminati:). Andreas genialnie tworzy plansze. Czekam na kolejną cześć.\nAutor: Zbyszek Data: 09.11.2013


Ustawa cukrowa w Polsce? 'Ludzie będą kupować produkty tańsze i gorsze'\nProfesor Magdalena Olszanecka-Glinianowicz, prezes Polskiego Towarzystwa Badań nad Otyłością, nie ma złudzeń, że nakazywanie i zakazywanie w przypadku promowania zdrowych nawyków się nie sprawdza. Ustawa wprowadzająca podatek cukrowy, która wejdzie w życie 1 kwietnia, to dla ekspertki przykład pozornego dbania o zdrowie Polaków.\nW "Annals of Internal Medicine" opisano przypadek nastolatka, Brytyjczyka, którego fatalna dieta skończyła się trwałym uszkodzeniem układu nerwowego - chłopak stracił wzrok i słuch. Dziesięć lat żywił się frytkami, chipsami, chlebem tostowym, szynką i parówkami.\nNie znam tego konkretnego przypadku, ale z tego, co pani mówi, wynika, że miał głębokie niedobory witaminy A - co mogło spowodować utratę wzroku. Medycyna mierzy się współcześnie z przypadkami, których 20 lat temu w ogóle nie było - na przykład cukrzyca typu 2 u dzieci. Cukrzyca typu 1 jest chorobą autoimmunologiczną, typ 2 wywołuje otyłość i nadmiar tkanki tłuszczowej w organizmie. Kiedyś nie mieliśmy nadciśnienia u dzieci, zaburzeń lipidowych, depresji związanej z otyłością, obecnie są to coraz częstsze przypadki.\nU dorosłych problem otyłości często tkwi w głowie, a nie w przewodzie pokarmowym. Może za nią stać wiele przyczyn: kompulsywne jedzenie, zajadanie stresów. Jak jest u dzieci?\nBardzo podobnie. Coraz częściej mówi się, że otyłość dziecka jest objawem dysfunkcji rodziny. Zaburzenia odżywiania, takie jak kompulsywne jedzenie, mogą mieć podłoże np. w nadopiekuńczości rodziców albo w ich nadmiernych wymaganiach wobec dzieci. Otyłość obecnie traktowana jest jako choroba psychosomatyczna - jej przyczyna tkwi w głowie, a choruje ciało.\nU czterolatka także?\nTu może wchodzić w grę wiele przyczyn, między innymi przekonania rodziny - że dziecko otyłe to dziecko zdrowe. Dziecko wie, ile ma zjeść i kiedy jest głodne. Niektórym rodzicom i dziadkom wydaje się, że wiedzą lepiej.\nDzieciom podaje się jedzenie, którego nie powinny jeść. Mam skrzywienie zawodowe i w każdej restauracji zaglądam w menu do sekcji dziecięcej, gdzie są nuggetsy z kurczaka i frytki. Skąd się to bierze? Dzieci same tak chcą jeść, czy my je tego nauczyliśmy?\nRodzice karmią dzieci gotowymi potrawami kupowanymi w marketach, coraz więcej z nich nie zna smaku potraw gotowanych w domu, nie jedzą wcale warzyw - nie dlatego, że ich nie lubią, tylko dlatego, że nie mają takiego nawyku. W kontekście dzieci mówi się o neofobii, czyli lęku przed nowymi smakami. Jak w przypadku nastolatka, od którego zaczęłyśmy rozmowę - ktoś go nauczył jedzenia takich produktów i niejedzenia innych.\nPrzykład z życia. Rodzina w restauracji zamawia obiad, sześciolatka dostaje taką samą porcję pierogów z jagodami jak jej mama. Mama zostawia dwa pierogi na talerzu, córka zjada wszystkie i mówi, że wciąż jest głodna. Jak odmówić dziecku jedzenia? Przecież my jesteśmy Matki Polki Karmiące, dbając i żywiąc, okazujemy miłość.\nOwszem, mamy zakodowane takie mechanizmy. W przypadku tej dziewczynki jestem ciekawa, co zjadła wcześniej. Może był to jej pierwszy poważny posiłek tego dnia i naprawdę była bardzo głodna? Znaczenie ma także tempo jedzenia - może dziecko zjadło zbyt szybko - na odczucie sytości po posiłku musimy chwilę zaczekać. Może trzeba jej dać 10 minut, aż poczuje, że jednak nie jest już głodna.\nAle jeśli liczba i skład wcześniejszych posiłków były właściwe, a dziecko po prostu uwielbia pierogi z jagodami i dlatego chce więcej, to nie powinniśmy ulegać prośbom i pozwalać na dokładkę.\nMoje dzieci mniej więcej w trzech czwartych dziecięcej porcji zaczynają "umierać z przejedzenia". Przy czym za pół godziny obwieszczają, że są głodne.\nJak dziecko mówi, że jest najedzone, to powinniśmy to uszanować. A nie biegać za maluchem z talerzem i udawać, że leci samolocik. Jak za 10 minut powie, że jest głodne - należy odgrzać to, co zostało z poprzedniego posiłku. Jeśli nie uszanujemy odczuć malucha, to doprowadzimy do zaburzenia odczuwania sytości i dziecko nie będzie wiedziało, kiedy przestać jeść. Przecież ludzie jedzą często nie dlatego, że wciąż są głodni, ale na wszelki wypadek, z łakomstwa, bo jest, bo ładnie pachnie, apetycznie wygląda. Mam pacjentów, którzy od lat nie czuli głodu. Kiedy zaczynają jeść regularnie i kontrolują jedzenie, odczucie głodu powraca.\nZaprzyjaźniona pediatra pracująca w prywatnej klinice opowiadała mi, że kilka matek złożyło na nią skargę, bo powiedziała im, że dzieci mają nadwagę. Mamy w prywatnej służbie zdrowia nie życzą sobie słyszeć słów krytyki.\nNie można tego traktować jako krytyki. To szerszy społecznie problem, wymagający pracy nad zmianą podejścia do otyłości, która jest chorobą, a nie defektem kosmetycznym. Lekarz, który rozpoznaje chorobę, nie ma prawa być krytykowany przez rodziców dziecka. Należy nawet zastanowić się, czy taka matka jest dobrym rodzicem, czy nie należałoby podjąć interwencji prawnej.\nZapanowanie nad wagą dziecka wydaje mi się bardzo złożone. Zmiana zostaje mu odgórnie narzucona - to po pierwsze. Niebezpieczne jest także ewentualne zakodowanie dziecku wzorców dotyczących ciała: że ładne to szczupłe, że bycie na diecie to norma, że ciało poddaje się krytyce. Kolejne ryzyko to narażenie dziecka na późniejsze zaburzenia: anoreksję, bulimię. Jak mądrze do tego podejść?\nNajmądrzej to do takiej sytuacji po prostu nie dopuścić. Zdarza mi się, że przychodzą do mnie matki z nastoletnimi córkami i czasem okazuje się, że otyłość dotyczy bardziej dorosłej kobiety niż jej dziecka. W takich wypadkach wypraszam córkę z gabinetu i rozmawiam z rodzicem. Nie może być tak, że tylko dziecko ma się zmienić, to zadanie dla całego domu. Bo jak to ma niby wyglądać? Dziecko je gotowane mięso i surówki, a reszta domowników schabowego i frytki? Otyłość zazwyczaj nie występuje u pojedynczego członka rodziny.\nNie zdarzają się szczupli rodzice i dziecko z otyłością?\nTo byłby przejaw całkowitej dysfunkcji rodziny. W zeszłym roku byłam na wakacjach i w jadalni obserwowałam taką właśnie rodzinę. Rodzice szczupli, zadbani, wysportowani, jedli zupełnie inaczej niż dzieci. Ośmioletni syn - w pierwszym etapie otyłości - karmiony był czekoladowymi płatkami z mlekiem, dwuletnią córkę przymuszano do jedzenia, co kończyło się wrzaskami na całą restaurację. Zastanawiająca sytuacja.\nRodzic, który wychodzi z diagnozą otyłości u dziecka, jest sobie w stanie poradzić samodzielnie z wcieleniem zmian w życie? Bo już widzę, jak się miota między forami internetowymi a wyszukiwarką Google.\nTakie miotanie się nie przynosi dobrych i zdrowych efektów. W sieci jest zatrzęsienie fake newsów, a w temacie odżywiania jest ich ogrom. Internet proponuje na przykład smoothie - porażającą dawkę energii w jednym napoju. Awokado, orzechy, banan. Szklanka takiej mieszanki to może być 800 kilokalorii. Sto gramów zdrowych przecież orzechów w zależności od gatunku ma od 400 do 800 kilokalorii, suszone owoce podobnie - a są serwowane jako zdrowe przekąski. A dla mnie, jeśli chodzi o ilość energii, są one równoważne z niezdrowymi przekąskami takimi jak czekoladowe batoniki. Owszem, składniki produktu są bardzo ważne, ale suszone owoce mają dużo cukru - tylko innego niż batonik.\nPojęcie zdrowej żywności jest dzisiaj skrajnie wypaczone, niezwykle trudno jest komuś, kto nie jest znawcą tematu, poruszać się w gąszczu informacji. A te przekazują coraz częściej celebryci, instagramerzy, youtuberzy - wpływowi, ale nie eksperci. Konieczny jest specjalista, sami sobie nie poradzimy.\nCo jest dla pani zdroworozsądkowym podejściem w żywieniu?\nUnikanie skrajności. Mody i nowości nie wiodą do niczego. Mówię pacjentom, że wszystko jest dla ludzi - także McDonald's. Jeśli trafimy tam dwa-trzy razy w roku, to ani nie utyjemy, ani nie umrzemy. Podobnie z małą czekoladką, cienkim kawałkiem ciasta dwa razy w tygodniu. Gorzej, kiedy takie produkty pojawiają się codziennie lub kilka razy dziennie. Wybierajmy chudy nabiał, pieczmy lub gotujmy mięso zamiast je smażyć. Zupa może być na wywarze warzywnym z dodatkiem jogurtu, a może być na kości ze schabu, korpusach kurczaka, ze śmietaną trzydziestką, zasmażką i łyżką masła. Różnica kaloryczna między tymi talerzami jest nawet dziesięciokrotna. Możemy wprowadzić wiele małych zmian, które sprawią, że będziemy przyjmować mniej energii.\nNie jestem tylko teoretykiem, ale i praktykiem - sama byłam otyłym dzieckiem, miałam troskliwą babcię, dużo chorowałam i spędzałam czas w domu. Ale przez całe dorosłe życie utrzymuję stałą masę ciała. Nie jem, ile mi się podoba i co mi się podoba. Bo najbardziej na świecie lubię kremówki, rurki z kremem budyniowym i tort orzechowy z masą kawową. Jem je dwa-trzy razy w roku. Wystarczy mi niewielki kawałek - na spróbowanie. Dokonuję wyborów: kiedy jem ciastko, to nie piję soku, tylko wodę. Bo pójście w skrajność zostawia nas z poczuciem krzywdy.\nW przypadku dzieci i dorosłych z otyłością - im wcześniej zaczniemy interwencję, tym będzie nam łatwiej. Ale to nie może być dieta cud, obóz odchudzający - o traumach z takich turnusów opowiadają mi w gabinecie dorośli ludzie. Jak pewien 40-letni pacjent. Myślę o jego przypadku z przykrością, a o nim - jak o ofierze klęski medycyny XXI wieku. Nikt przez lata nie zauważył, jak poważne ma zaburzenia odżywiania. Kiedy zamykano przed nim kuchnię, on potrafił dostać się po elewacji na 11. piętrze do kuchennego okna, żeby się najeść. Jako nastolatek miał napady kompulsywnego jedzenia, a jako dorosły człowiek ważył 350 kilogramów. Konsultowałam jego przypadek pięć lat temu w szpitalu - nie wiem, jak dalej potoczyły się jego losy.\nA wprowadzenie podatku cukrowego, ograniczenia w asortymencie sklepików szkolnych? Rozumiem to jako promowanie zdrowia przez zakazy i nakazy.\nOgraniczenia i nakazy rodzą w ludziach bunt. Najstarszy przykład? Biblijny zakazany owoc. Kolejne? Prohibicja w Stanach Zjednoczonych. Albo podatek od tłuszczu w Danii, który doprowadził do tego, że obywatele tego kraju jeździli po masło do Niemiec. Polacy są nacją szczególną - im bardziej nam się próbuje czegoś zakazać, tym bardziej będziemy się buntować.\nUstawa o sklepikach szkolnych, która wprowadziła listę produktów dozwolonych i zakazanych w sprzedaży, zaowocowała "dilowaniem"" batonikami. Lepiej działa miękki paternalizm, czyli wspieranie - na przykład dotacjami - ajentów, którzy zapewnią dzieciom w sklepiku szkolnym wybór: i batonik, i owoc, i kanapka z warzywami. To jest przecież biznes, ajent woli mieć na stanie produkty o długiej dacie ważności, a nie tracić na niesprzedanych owocach i warzywach.\n1 kwietnia wejdzie ustawa cukrowa, która m.in. wprowadza opłaty od napojów słodzonych i energetycznych. Zapytałam wiceministra zdrowia Janusza Cieszyńskiego, co sądzi o reformulacji, czyli zmianie składu produktu na - w tym przypadku - mniej kaloryczny. Pan minister był "za". Zapytałam więc, dlaczego opodatkowano napoje słodzone słodzikami [po poprawkach w projekcie ustawy słodziki objęte są jedynie tzw. opłatą stałą - przyp. red.] - a przecież nie ma innej alternatywy dla cukru niż słodziki. Bo jeśli jesteśmy "za", to wesprzyjmy producentów, którzy coś zmieniają w technologii. Zakazy i nakazy są najłatwiejsze. Dziecku też najprościej zakazać. Jak ono łamie zakaz, to już nie nasza wina, tylko dziecka - bo my przecież zakazaliśmy.\nPozorna dbałość o zdrowie Polaków poprzez zakazy i nakazy działa podobnie - daje poczucie czystego sumienia tym, którzy je wydają. Wydaje się, że zadbali o nasze zdrowie. Tymczasem badania z 2014 roku, przeprowadzone przez European Competitiveness and Sustainable Industrial Policy Consortium, pokazują, że jeśli opodatkuje się konkretną żywność, to ludzie nie przestają kupować produktów z danego sektora, tylko kupują tańsze, czyli gorsze jakościowo. I to nie wpływa wcale korzystniej na ich zdrowie.\nNie mam żadnych złudzeń, że żywienie dzieci mam w 100 procentach pod kontrolą. Syn na bank coś sobie kupuje w sklepie, wracając po lekcjach do domu. Ma opłacony w szkole obiad, ale czasami mówi, że był niedobry i go nie zjadł.\nObiady w szkole powinny być smaczne, wtedy syn będzie je zjadał - proste. Weźmy żywienie w szpitalach. Tysiąc razy pytałam, dlaczego pacjenci chorzy na cukrzycę dostają w niedziele parówki, a inni chorzy - wędlinę? Bo 35 lat temu parówka była uznawana za dietetyczną?! To wiedza z historycznych książek na temat żywienia.\nMoja nieżyjąca już szefowa, profesor Barbara Zahorska-Markiewicz, przegrała z parówkami, ja walczę i też przegrywam. Byłam prywatnie w sanatorium. Starałam się nie zwracać uwagi na talerze kuracjuszy na diecie cukrzycowej. A dostawali stosy owoców! Owoców, w których jest fruktoza! Rozmawiamy o tym, co dzieje się w podatkach, a takie sytuacje są na porządku dziennym w opiece zdrowotnej!\nMoże lepiej, zamiast tylko zakazywać słodyczy, zadbać o to, żebyśmy się więcej ruszali, żeby u dzieci wysiłek fizyczny nie ograniczał się tylko do ćwiczeń na WF-ie. Podliczyłam, ile w mojej rodzinie wydajemy na zajęcia sportowe dzieci - wyszło mi 650 złotych miesięcznie. Bilet na basen w OSiR dla dziecka bez Karty Warszawiaka to 13 złotych za godzinę. Dużo i nie każdego stać.\nMożna działać bezkosztowo: wziąć dziecko na rower czy spacer, pójść pokopać piłkę. Z kolei dotowanie zajęć sportowych to byłoby kolejne obciążenie dla budżetu państwa, a ten nie jest z gumy. Trzeba się zastanowić, które działania obejmą swoim zasięgiem najwięcej grup społecznych. Zniesienie VAT-u na warzywa czy wspieranie reformulacji żywności należą do tych mających duży wpływ. Ze sportem jest to bardziej skomplikowane.\nPopatrzmy na WF w szkole. Podejście do niego nie zmieniło się od czasów, kiedy ja byłam dzieckiem, czyli te zajęcia wciąż nie sprzyjają otyłym uczniom. WF jest rankingiem wyboru najlepszych: bieganie na czas, selekcja do drużyn. Dziecko z otyłością zamyka w tym przypadku stawkę. Znękane psychicznie, ląduje na zwolnieniu lekarskim. Pamiętam, że na koniec ósmej klasy miałam same piątki i jedną trójkę, z WF-u właśnie, bo nie wzięłam zwolnienia lekarskiego. WF powinien być dla wszystkich, przyjemny, niewykluczający, prowadzony tak, by każde dziecko zachęcić do ruchu.\nOtyłość jest chorobą wymagającą wsparcia, a nie dyskryminacji i obwiniania otyłego. Ci ludzie i tak mają ogromne poczucie winy i niskie poczucie własnej wartości.\nCzym dla pani jest nurt body positivity, promujący akceptację dla ciała, jakiekolwiek by ono nie było?\nPrzegięciem w drugą stronę. Otyłość jest chorobą, którą należy leczyć. To tak, jakbyśmy mieli akceptować chorobę wieńcową i nic z nią nie robić. Akceptacja, owszem, jest bardzo ważna, ale jako brak negatywnego myślenia w stosunku do siebie, wyrzutów sumienia, że jest się chorym. Ale nie w kontekście niepodejmowania leczenia.\nProf. dr hab. n. med. Magdalena Olszanecka-Glinianowicz jest specjalistą chorób wewnętrznych i specjalistą zdrowia publicznego, absolwentką Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Kieruje Zakładem Promocji Zdrowia i Leczenia Otyłości Katedry Patofizjologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, jest Prezesem Polskiego Towarzystwa Badań nad Otyłością i przedstawicielką Polski w Europejskim Towarzystwie Badań nad Otyłością. Laureatka licznych nagród i wyróżnień za działalność dydaktyczną i naukową.\nNależy wrócić do pomysłu PO, czy nawet z wcześniejszych lat - stołówki szkolne (i szpitalne!) tylko ze zdrowym jedzeniem. Urzędy bez coli. Kolonie (jeździ ktoś jeszcze na kolonie?) to samo. Podatek należy natomiast nałożyć na...REKLAMĘ cukrowo-tłuszczowego szajsu! Ewentualnie tej reklamy w całości zakazać. Łącznie z tą małą - banerki, promocje, gazetki itd. Czyli to samo co z papierosami.\nDlaczego ta pani nie zająknie się na temat, czym te napoje się słodzi współcześnie, bo tu jest pies pogrzebany. Jeśli dawniej był używany cukier, to teraz, wszędzie nawet do zup i wyrobów mięsnych jest używany syrop glokozowo- fruktozowy. Jeśłi, jeszcze parę lat temu w internecie, a konkretnie w googlach, można było znaleźć tylko jedną wypowiedż alarmistyczną na temat tego produktu, jakiejś pani profesor z Olsztyna, to teraz internet aż huczy, od tego jaka to jest trucizna. Pamiętajmy, że z posła Jankowskiego, który bronił polskich cukrowni zrobiono wariata, a Polska zapłaciła wielomilionową $ karę dla koncernu amerykańskiego za utrudnianie dostępu do polskiego rynku. Dlaczego ten produkt jest jeszcze dopuszczony do stosowania, jeśli już wiadomo w badaniach naukowych jakie szkody powoduje, ile osób musi zachorować na cukrzycę? W Polsce do dziesiąty Polak choruje na nią. Czyżby politycy stosowali ten środek w celu skrócenia życia, bo wiadomo, że zabraknie osób do opieki nad starcami.\nJa lubię słodycze i jem je praktycznie codziennie, kilka kostek czekolady czy jakieś ciasteczko, garść żelków. Wystarczy się ruszać i wcale nie trzeba milionów monet na karnety i zajęcia sportowe. W różnych okresach życia miałam karnety na rozmaite zajęcia, ale to nie to w pierwszej kolejności trzymało mnie w formie, tylko nawyk w miarę regularnego ćwiczenia w domu od czasu gdy byłam nastolatką oraz od dziecka - chodzenie z buta, gdzie się da. W czasach PRL nie mieliśmy auta, jak zresztą wiele rodzin, a moi rodzice przekazali mi upodobanie do wędrówek i spacerów. Tylko tyle i aż tyle. Jeżeli bilans kaloryczny jest ujemny, to sie chudnie, jeżeli dodatni, to się tyje, proste. Żeby spalić batonika, wystarczy 40 minut energicznego spaceru. Niestety zadziwiająco wielu ludzi to przerasta, a tym bardziej ich dzieci od małego wożone z jednych zajęć na drugie. Ile osób, mając kilometr (10 minut spaceru) do sklepu, decyduje się jechać samochodem po paczkę herbaty czy cztery bułki? Dookoła siebie widzę domu z ogrodami, a w ogrodach nudzą się psy, non stop za ogrodzeniem, no bo po co im spacer, skoro mają ogród do biegania. Ruszyć tyłki i kopnąć pociechy w cztery litery, a nie że będę jeść ciastko dwa razy w roku, bo inaczej utyję. Jedzenie to jedna z największych przyjemności, a sport to kolejna. I nawet mimo że zdarzało mi się zeżreć na raz nie dwie kostki,a całą czekoladę, nie mam nadwagi, oczywiście z wiekiem musze się bardziej pilnować, ale to dieta jest dla mnie, a nie ja dla niej.\nJak czytam "poradę dietetyka" - chudy twaróg, albo że do makdonaldsa można sobie iść trzy razy do roku, to już wiem, z kim mam do czynienia. Z kimś, kto edukował się na książkach z lat 90. I nie ma pojęcia o współczesnym żywieniu. Na produktach odtłuszczonych utyła monstrualnie cała Ameryka. Artykuł o cukrze, ale twaróg trzeba jeść odtłuszczony. Zerowe pojęcie. Szkoda czasu na czytanie.\nTen pan, co ważył 350 kilo był przecież chory i to poważnie. Albo miał uszkodzony w mózgu ośrodek sytości, albo był chory psychicznie. Co ma do tego cukier czy cokolwiek? Tacy ludzie jedzą cokolwiek, byle zjeść.\nPani specjalistka od żywienia zapomina o drobnych a ważnych sprawach, straszy śmietaną 30% i rosołem na kościach. A właśnie mleko tłuste czy tłusty ser ma więcej witamin, chude nie mają nic-są paszą. A ponieważ tłusty nabiał jest kaloryczny trzeba go spożywać z głową, a nie według mody. Jak ktoś ciężko pracuje to potrzebuje kalorycznych posiłków bo padnie, jak ktoś siedzi w biurze i nic nie robi, to może jeść 1/10 tego. Uwielbiam cheddar, który jest zdrowy i ma cudowny smak, ale nie można go jeść bez przerwy i w każdej ilości, odrobina startego na pieczonego ziemniaka daje sycące danie. A rosół to trzeba proszę pani ugotować na całym kurczaku, albo dać perliczkę, można też kawałek kurczaka, pręgę wołową plaser i kość jagnięcą ze szpikiem, taką przeciętą, zrobić z tego wywar i na tym wywarze nagotować cały gar warzyw. Dopiero wtedy będzie rosół. A dopiero jeśli zostanie niezjedzony to na trzeci dzień, na tym rosole gotujemy zupę pomidorową. A mięso się wyjmuje ugotowane i jest do kolejnego dania z ziemniakami i surówką, warzywa z rosołu są pyszne, można je także zmiksować ewentualnie i mamy zupę warzywną jak będzie z rosołem. I taką zupę można zabielić jogurtem orzeźwiającym.\nlubie patrzeć na co miesiąc grubszy kwiat pisowski : suski,semka,duda,waszczu,kempa,mazurek, sakiewicz,rydzol,sobecka,sasin ,kaczor....itd\nJestem wdzięczny moim rodzicom za wiele rzeczy w życiu.\nM.in. za jedzenie/edukację/sport...\nDo opuszczenia gniazda rodzinnego: codziennie domowe zdrowe (jak się okazło po latach, co u mnie w domu uchodziło po prostu za standard) jedzenie. Obowiązkowe lekkie śniadania w domu, szykowane drugie śniadania do szkoły, obiady - zupy gotowane na wywarze z miesem, ryby, mięso właśnie jak w artykule gotowane lub duszone, ziemniaki, ryże, kasze rózne, warzywa. Obowiązkowe kolacje i od maleńkości nawyk picia wody, zamiast soków.\nSport - sportowa szkoła podstawowa, czyli 5dni w tygodniu 2 treningi dziennie po 1,5h. Powtórzę 5 dni w tygodniu, 2 treningi dziennie po 1,5h plus normalna edukacja i zadania domowe, które skutecznie wyeliminowały wszelkie problemy typu "wystawanie pod klatką i chodzenie do kolegi nie wiadomo po co".\nI bardzo dobrze, że ta ustawa wchodzi. Producenci zaczną przynajmniej trochę ograniczać zawartość cukru w swoich wyrobach. Niektóre napoje, czy ciasta są tak przesłodzone, że nie dają się pić, czy jeść bez brzydzenia. Ja sam nie używam cukru do żadnych napojów, choć ciasta bardo lubię. Ale te rozsądnie posłodzone.\nZdaję sobie jednak sprawę, że rząd wprowadza ten podatek, nie z troski o zdrowie obywateli, ale o zapełnienie pustek w kasie. Musi mieć za co przekupywać beneficjentów 500+.\n"Cukier krzepi" Wańkowicza ?!


Windows Server CAL | Server & Client | Blitzhandel24 - Kup tanie oprogramowanie w sklepie internetowym\nKup serwer CAL w Blitzhandel24\nKup Microsoft Windows Server CAL Aby firmy mogły legalnie korzystać z nowo nabytego serwera, muszą zakupić odpowiedni CAL. CAL jest skrótem i oznacza Client Access License. Każdy, kto jest w... dowiedzieć się więcej »\nz 160,60 PLN *\nKup Microsoft Windows Server CAL\nAby firmy mogły legalnie korzystać z nowo nabytego serwera, muszą zakupić odpowiedni CAL. CAL jest skrótem i oznacza Client Access License. Każdy, kto jest w posiadaniu CAL, nabył wiążące prawo do korzystania z aplikacji w pełnym zakresie. Nie ma znaczenia czy kupisz CAL dla Microsoft Exchange Server, Microsoft Windows Server czy Microsoft SQL Server. Odpowiednia licencja jest zawsze ważna, aby oprogramowanie działało prawidłowo i aby można było udowodnić nabyte prawa. CAL jest również ważny przy zakupie usług Microsoft Windows Remote Desktop Services. Niezależnie od branży, do której należy firma, przedsiębiorcy i webmasterzy są zawsze po bezpiecznej stronie z prawidłowo wykonanym CAL-em. Warto mieć pod ręką klucz produktu, zwłaszcza jeśli chodzi o nowe instalacje i ważne konfiguracje. Jeśli potrzebujesz pomocy z aplikacją, możesz również wprowadzić klucz produktu i znaleźć go.\nKup CAL dla różnych produktów serwerowych\nJeśli chodzi o licencje dostępu (CAL), dokonuje się przybliżonego rozróżnienia między zakupem User CAL a zakupem Device Cal. Aplikacja User CAL ma tę wielką zaletę, że może być stosowana na wszystkich urządzeniach. Nieważne, czy z komputera PC, tabletu czy laptopa, dostęp jest ważny wszędzie i może być zweryfikowany w razie potrzeby. Oferuje to pracownikowi maksymalną elastyczność, ponieważ może on pracować z więcej niż jednego stanowiska pracy. Urządzenie CAL z kolei jest przypisane do konkretnego urządzenia. W tym miejscu istnieje możliwość pracy różnych użytkowników na jednym urządzeniu. Jest to szczególnie praktyczne, gdy inni użytkownicy od czasu do czasu siedzą przy urządzeniu, ale chcą mieć pełny dostęp do wszystkich funkcji. Każdy z tych dwóch wariantów oferuje bardzo specyficzną korzyść dla firmy. W zależności od swoich potrzeb i pokrewieństwa, przedsiębiorcy lub webmasterzy mogą zamówić jeden lub drugi wariant. I wreszcie, co nie mniej ważne, na pewno zależy to od odpowiedniej struktury firmy.\nSzybki przegląd naszych CAL-ów\nKup Windows Server CAL\nKup Microsoft SQL Server CAL\nKup usługę Micrsofot Remote Desktop Services CAL\nKup Microsoft Exchange Server CAL