Dzika Różyczka - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Dzika Różyczka\nWydawnictwo Drukarnia „Czasu“\nDzika Różyczka. Komedya w jednym akciePL Józef Bliziński - Dzika różyczka.djvu/2\nW DRUKARNI „CZASU“ FR. KLUCZYCKIEGO I SP.\nOsobne odbicie z Przeglądu Polskiego z miesiąca Maja 1889 r.\nRÓZIA } ich wnuczki.\nPANNA IZYDORA, ciotka Karoliny i Rózi.\nHRABIA BRUNON ŚCIBORZYCKI.\nDOROTA, mamka Rózi.\nKOCIUBA, jej mąż.\nRzecz dzieje się w r. 1880 na wsi, w Kongresówce, u państwa\n(Pokój w domu wiejskim skromnie umeblowany; drzwi w głębi i po obu bokach; z prawej strony od widzów okno; na lewo dwa fotele i stolik; na prawo kanapka, krzesła i t. d.; z tejże strony w głębi stolik, na którym fajka, tytoń i zapałki).\nKOCIUBA, (po chwili) DOROTA.\nKOCIUBA (wchodzi od prawej strony, niosąc tacę z filiżankami do czarnej kawy, potem staje spoglądając na lewo).\nDobryś!... będą siedzieć do wieczora przy stole, a tu kawa już dawno gotowa... co im się dziś stało?... (ustawia filiżanki na stoliku, potem idzie ku drzwiom po lewej stronie).\nDOROTA (wychodząc ztamtąd, żywo).\nSłyszysz stary, ciesz się! dobra nowina.\nCo za nowina?\nZ pewnością musiał się już nareszcie oświadczyć; nosiłam teraz starszej pani tabakierkę ze świeżą tabaką, to żadne ani spojrzało; przysięgłabym, że mnie nie widzieli... nic, tylko ściskają się, całują i płaczą. Oczywiście, już przecie raz koniec.\nI! bo tobie się zawsze coś przywidzi.\nHo, ho! niedarmo śniło mi się onegdaj, że jadłam flaki i targowałam cielę.\nKOCIUBA (na stronie).\nA wiadome rzeczy, że co się śni dziesiątego, to się musi sprawdzić najdalej do trzeciego dnia... tak stoi w senniku.\nNo dobrze, ale cóż to znaczy, jak się śnią flaki i cielę?\nCielę, wielka radość.\nA flaki, podróż na ślub.\nE! (na stronie) Głupia baba.\nA do tego jeszcze dziś nad ranem przyśniła mi się panna Karolina z wąsami, a to już napewno mąż.\nI, co mi to za osobliwość pan Tolicki.\nProszę! a cóżeś ty chciał lepszego?... chłopiec jak malowanie, patrzy w nią jak w święty obrazek, i pieniędzy ma pełne kieszenie... Nasza Karolcia będzie sobie panią całą gębą.\nO jej! i u nas było kiedyś państwo całą gębą, a jeżeli teraz cienko, to każdy wié dlaczego...\nZawsze ja powiadam, że uklęknąć i Panu Bogu podziękować... Ot, szkoda tylko, że ojciec i matka nie doczekali onej pociechy.\nBa! żebyto oni byli żyli, nie bylibyśmy w takiej poniewierce, inaczejbyśmy śpiewali... hej! hej! mój Boże... jakbym na nich patrzał... ciągle ich mam przed oczami, chociaż to już temu kilkanaście lat. (po chwili) Zdaje mi się, że to jakoś dziś czy jutro będzie rocznica tego sądnego dnia, jak...\nCicho! cicho! Jezus Marya... niech cię ręka Boska broni, żebyś się z tem odezwał przy starszem państwu... proś Boga, żeby zapomnieli.\nNie zapomną oni i tak, póki żyć będą.\nOj, że nie zapomną, to nie zapomną, zapewne — ale Pan Bóg się opiekuje sierotami... Starsza znalazła już swojego, to teraz przyjdzie kolej na moją Różyczkę... pan Tolicki jest w przyjaźni z hrabią ze Ściborzyc, czy nawet jego krewny, to z pewnością nam go tu ściągnie.\nOj, ty głupia! myślisz, że z tej mąki byłby chleb?... akurat!\nA to czemu nie? niech ino zobaczy raz naszą jagódkę, to będziesz widział, jak się zadurzy... jeszcze gorzej niż pan Stefan w pannie Karolinie.\nO la Boga! nibyto dla niego nowalia ładna dziewczyna... miewa on ich takich samych mędlami po folwarkach.\nCo! takich samych jak nasze złotko? a ty, poganinie, jak się Boga nie boisz, żeby przyrównywać.\nJa tylko mówię, że on takich rzeczy wcale nie ciekawy... żeby tak było, toby już dawno był przyjechał... (zobaczywszy Rózię) ale cicho!... panienka idzie.\nRÓZlA (wbiegając z lewej strony w podskokach i klaszcząc w ręce).\nMameczko, koniec, koniec; jak babcię kocham, oświadczył się! (bierze ją w objęcia i wykręca).\nDOROTA (do męża).\nA co, nie mówiłam?\nKOCIUBA (do Rózi, która wykręciła się z nim taksamo).\nPanienko! a to do czego!\nTak jestem kontenta... przecie raz już ustaną te ciągłe szlochy, które mi spać nie dawały po nocach, chociaż niby kryła się z niemi przedemną... ale ja widziałam i słyszałam.\nBo to wszystko przez plotki tych najukochańszych przyjaciółek... Że nie poszczęściło się jednej i drugiej złowić dla siebie pana Tolickiego, to nie mogły darować Karolci, że im go zabiera z przed nosa, i przewracały jej w głowie, wygadując na niego niestworzone rzeczy... co się tu dziwić, że się biedactwo gryzło.\nE! grymasy chyba. Przecie odrazu było widoczną rzeczą, że się rozkochał na śmierć... Ot i teraz, przy oświadczynach, kiedy wszyscy rozczulali się, moja kochana siostrzyczka zrobiła minę taką jakąś nijaką, jak gdyby chciała powiedzieć: cóż mi tam z tego! Ciekawam bardzo, po co te komedye, skoro go kocha, bo wiem o tem bardzo dobrze... chybaby się bała, żeby tego nie spostrzegł... ale cóżby to szkodziło? niema czego się wstydzić. (trzpiotowato) Jak babcię kocham, zdaje mi się, że gdyby mnie taki ładny i przyzwoity chłopiec oświadczył się, nie uważałabym na nic, tylko skoczyłabym mu na szyję i wyściskała bez ceremonii.\nA to kto widział!... panience... tfy!\nJest! stary mantyka... tylko nie powtórzcież tego co powiedziałam, na miłość Boską, szczególniej przed ciocią... bo już i tak mam zawsze co słuchać.\nCo ty się tam wtrącasz, kiedy się nie rozumiesz na takich rzeczach... przecie narzeczony, to już jak mąż...\nDOROTA (do ucha Rózi).\nDostaniesz i ty swojego, jagódko... nie bój się.. będziecie mogli się ściskać, ile wam się podoba.\nE! kiedy to tam będzie!\nDOROTA (j. w. ściskając ją).\nTylko patrzeć! Powiadam ci, że już jakbyś była hrabiną.\nRÓZIA (zatykając jej usta).\nTak, tak, wszystko teraz będzie dobrze, kiedy ten zostanie twoim szwagrem... wszakże on żyje z hrabią za pan brat.\nJakto? nie rozumiesz? przywiezie ci go tu... a czego więcej potrzeba... reszta sama się zrobi.\nNie wiem, jakim sposobem.\nJakim sposobem?... masz ty takiego wabia w tych swoich ślepkach, że choćby nie chciał...\nJak w tej bajce o uroczych oczach, którą mi opowiadałaś?... o! zapewne... a dlaczegóż wtenczas, wiesz, w kościele, ani spojrzał na mnie, chociaż ja oczu z niego nie spuszczałam... nie wié nawet, jak wyglądam... patrzał całkiem w inną stronę, szkaradnik... żeby się był choć raz obejrzał... Mameczko, żebym ja miała takie oczy, jak ty powiadasz...\nMasz, masz, i nie bój się, nie przepadło... zejdziecie się wy jeszcze, a wtenczas zobaczysz... (Rózia usłyszawszy wchodzących, zatyka jej usta).\nPoprzedzający, RADOMIROWA, STEFAN (prowadzący ją pod rękę, wchodzą z lewej strony; za nimi) RADOMIR (kulejący nieco; podpierają go z jednej strony) IZYDORA (z drugiej) KAROLINA.\nIZYDORA (prowadząc Radomira ku fotelowi; do Kociuby).\nCzekajno, ciotka... (wołając) Kociuba!\nKOCIUBA (zatrzymując się).\nRADOMIR (siadając w fotelu przy stoliku).\nKawa kawą, ale swoją drogą dajcie... panie dobrodzieju... wina.\nKOCIUBA (patrząc na Izydorę).\nIZYDORA (prędko na stronie do Kociuby, dając mu klucz).\nJest tam jeszcze jedna butelka w drugiej piwnicy, schowana we framużce za słoikami, rozumiesz?\nNo, naturalnie... Czy nie słyszałeś, co starszy pan powiedział.\nTo już ostatnia.\nAch; jakiżeś nudny... idź!\nA ja pójdę tymczasem po kawę (wychodzi z mężem na prawo).\nMusimy przecie, panie dobrodzieju, uczcić ten wypadek, wypić zdrowie narzeczonej pary.\nRADOMIROWA (którą Stefan posadził w drugim fotelu).\nŻebyś sobie tylko nie zaszkodził, kochanku.\nJejmość chcesz mnie gwałtem wziąć w kuratelę (rozpierając się w fotelu). Mój nieboszczyk dziad, brygadyer Radomir, miał lat wtenczas, panie dobrodzieju, jak mnie mój ojciec odwoził do wojska... bo byliśmy obydwa czynni, tylko że ojciec jako już wtenczas dymissyonowany kapitan, był przeznaczony na komendanta placu... w tem... jakże się nazywa... bodajże cię...\nRÓZIA (która uklękła przy nim, słuchając).\nAha! w Radomiu... a ja poszedłem do piątego pułku, co był świeżo wysztyftowany... więc, czekajcież, ja miałem, panie dobrodzieju, wtenczas 22, a dziadek był o 60 lat odemnie starszy, to miał przeszło 80... a ja teraz mam... (do Izydory) ciotko, ileto ja mam lat?\nIZYDORA (nalewając kawę, którą przyniosła Dorota).\nJegomość zacznie dopiero 73ci.\nNo, to widzicie... on miał 82, a byłby przez kamienicę przeskoczył... (pije kawę).\nCo też to dziadzio mówi...\nJak cię kocham... to tacy ludzie dawniej byli, panie dobrodzieju.\nA to ładnie mnie dziadzio kocha.\nNo? jakto?... a!... widzicie ją... będzie mnie łapać za słówka... że jaśnie pani, to myśli, że już jej wszystko wolno.\nDziadzio zawsze żartuje sobie ze mnie.\nNo, wszakże masz być hrabiną; Dorota powiada, że cię to nie minie.\nMoja ciotko, wiemy wszyscy, że każdy jej sen, to proroctwo, a przecież jej się to śniło... Ale do czegóż ja to prowadziłem...\nDziadunio zaczął opowiadać, jak go ojciec odwiózł z Warszawy do pułku.\nA! tak... miałem wtenczas 22 lat... ojciec sam ze mną pojechał, bo chciał mnie umieścić, panie dobrodzieju, w szwadronie swojego przyjaciela... jakże on się to nazywał... (prztyka palcami), a to dobre, żeby zapomnieć... mam na końcu języka...\nAha! jaką ona ma pamięć... ale czekajno, bo ja jeszcze nie to chciałem powiedzieć...\nJa wiem, jakto było... dziadunia i ojca odprowadzał z Warszawy pan brygadyer...\nAha! prawda... za rogatkę, do Mokotowa, gdzie na pożegnanie wypiliśmy, panie dobrodzieju, we trzech cztery butelki starego wina... właściwie we dwóch, bo ja byłem wtenczas jeszcze fryc na to, więc poprzestałem na paru kieliszkach... wszystko wysuszyli oni sami... dziadek miał przeszło ośmdziesiątkę... i nie zaszkodziło mu to nic a nic (do żony) a mnie, com młodszy, nie chcesz jejmość, panie dobrodzieju, pozwolić jednego kieliszka.\nWiesz kochaneczku, że ci doktor zabronił.\nTen raz jeden... przecie to dla mnie wielkie święto... Kociuba!\nRADOMIR (nagle zamyślony, do siebie).\nMój Boże! nie doczekali biedacy... jutro będzie 16 lat jakeśmy ich widzieli po raz ostatni... (wzdycha, spoglądając na żonę) nietrzeba jej przypominać... (woła) Kociuba!\nKOCIUBA (z fajką, którą nakładał).\nJestem... (Stefan i Karolina, którzy słuchali opowiadania dziadka, teraz rozmawiają na stronie).\nNo, czekam... miałeś dać.\nProszę (podaje mu fajkę z ogniem).\nAha! dobrze... (bierze fajkę) ale to wino... (Dorota wnosi tacę z kieliszkami).\nRADOMIROWA (na stronie patrząc na męża).\nMoże Bóg da, że zapomni o jutrzejszej rocznicy.\nDajcież (bierze kieliszek i zamyśla się; po chwili). Panie Stefanie... (Stefan się przybliża; po chwili) dawniej w tym dziś ubogim domku, kwitła, panie dobrodzieju, zamożność... i szczęście rodzinne... było błogosławieństwo Boskie....\nW które i teraz ufamy... nie godzi nam się skarżyć i wątpić w Opatrzność.\nKiedy mi jejmość przerywasz, a właśnie to chciałem powiedzieć (po chwili). Bóg nas doświadczył ciężko, ale dowód błogosławieństwa Jego pozostał nam w tych dwóch dzieweczkach... jestto cały nasz skarb, którego połowę oddajemy tobie. Wszak go będziesz, panie dobrodzieju, szanował i strzegł jak oka w głowie?\nSTEFAN (z zapałem, całując go w ramię).\nPanie poruczniku, gdyby nadzieja otrzymania ręki panny Karoliny nie była dla mnie najwyższem szczęściem, czyżbym ubiegał się o jej ziszczenie tak usilnie?\nNo, i bezinteresownie, to musimy panu przyznać.\nWięc już z tego samego powodu powinniście państwo być spokojni o przyszłość panny Karoliny (całuje Karolinę w rękę).\nZatem piję za pomyślność waszą! (upija trochę z kieliszka) Co to za wino? (wącha i upija jeszcze) Zdaje mi się, że... ciotko! (ciszej do Izydory, patrząc na żonę, która ściska Stefana i Karolinę). Wszakto tosamo, co zostało od ślubu ich rodziców?... myślałem, że nam wypili wszystko tego dnia, jak...\nZostała cudem jedna butelka. (na stronie) Ach, dla Boga, żeby sobie aby nie przypomniał, że to jutro właśnie...\nJedna butelka (kiwa głową), ostatni świadek lepszych czasów (wypija pozostałe wino z kieliszka), zakorkować tę resztę i zachować do zaręczyn Różyczki (zamyśla się) mój Boże... (po chwili) Kociuba!\nFajka mi zgasła (zapala i pogrąża się w myślach, Radomirowa i Izydora piją kawę).\nKAROLINA (do Stefana, z którym przechadza się).\nCzy to prawda, że hrabia Ściborzycki jest pańskim kuzynem?\nSTEFAN (z pewnem zakłopotaniem).\nIstotnie... jakkolwiek dalekim... właściwie jestto tylko powinowactwo.\nNie mówiłeś mi pan nigdy o tem.\nNie przyszło mi na myśl... mój kuzyn tak niedawno osiadł w naszej okolicy...\nZdaje mi się, że to nie powód. Po kimże to on odziedziczył Ściborzyce?\nPo dziadku, a raczej po wuju, który je miał pod dożywociem.\nPan często tam bywasz?\nNie bardzo... zwłaszcza, że nie mieszka jeszcze stale. Ale te pytania zdają się mieć jakiś cel, którego nie mogę się domyśleć.\nMiałam jedno życzenie, to jest prośbę do pana, którą, jak teraz widzę, trudniej mi będzie wypowiedzieć, niż myślałam.\nAż prośbę?... dosyćby było życzenia... wątpię, żeby było tego rodzaju, abym nie mógł go spełnić. (Rózia wstaje z palcem na ustach, wskazując na dziadka, który zaczyna drzemać).\nRADOMIROWA (do męża).\nJesteś śpiący, kochaneczku?\nRADOMIROWA (do Izydory).\nIZYDORA (idąc do Radomira).\nJegomość nie powinieneś się tak rozsypiać po krzesłach... nie lepiej to, wstawszy od stołu, odrazu położyć się na swojej sofce? tak niezdrowo.\nMoja ciotko, co mnie tam już lepiej, albo nie lepiej... wszystko jedno... aby tylko dobić do końca.\nNo, no, niewiedzieć co... grzech tak mówić. (Izydora wraz z Rózią wyprowadzają Radomira na lewo; Radomirowa wychodzi z nimi, a Dorota i Kociuba na prawo).\nSTEFAN (całując jej ręce).\nPanno Karolino, jakie pani miałaś życzenie?\nDajesz pan słowo, że je spełnisz?\nCzyż potrafiłbym pani czego odmówić...\nA gdyby to było nad pańskie siły?\nZnajdę je dla pani.\nWięc czy możesz pan dla miłości mojej zdobyć się na taką ofiarę, jak zupełne zerwanie stosunków z panem hrabią?\nZ jakiejże przyczyny?\nBardzo prostej, iż nie potrafiłabym odgrywać roli uprzejmej gospodyni domu względem osoby, która obrawszy nas sobie za cel niezasłużonego prześladowania, nie przebiera w środkach, byle dopiąć swojego.\nKto? on! (na stronie) Tego się obawiałem... ach! ten Brunon... (głośno z zakłopotaniem) ale droga pani, czy jesteś pewną, że tak się ma rzecz istotnie?\nPomijam to, że sam nie poczuwał się do obowiązku zabrania znajomości z przyszłymi swoimi powinowatymi, ale nawet wiem napewno, że nie wahał się z powodu naszego stosunku rozsiewać wieści ubliżających nam w najwyższym stopniu.\nCo pani mówisz!... w jakim rodzaju?\nWieści, przypisujących nam brudne wyrachowanie, zastawianie na pana sideł.\nI pani temu wierzysz!\nNie broń go pan; wszakże pan hrabia postawił sobie podobno za zadanie przeszkodzić w jakibądź sposób naszemu związkowi.\nSTEFAN (zmięszany, z irytacyą).\nAlboż jestem pod jego kuratelą?\nByć może, że rości sobie prawo do niej.\nNie ma najmniejszego! (całując jej ręce) Panno Karolino, nie uwierzysz pani, jaką przykrość sprawiasz mi temi podejrzeniami.\nTo nie są podejrzenia... mam dowody.\nOstrzeżenia osób dobrze mi życzących.\nCzy możesz pani wymienić te osoby?\nDlaczego?... czy proszono o tajemnicę?\nNie mówmy zresztą o tem. Jest jeszcze inna przyczyna, dla której nie życzyłabym sobie przyjmować w naszym domu pana hrabiego... nie idzie tu już tylko o mnie... moje sympatye lub antypatye, jakkolwiek te ostatnie są aż nadto usprawiedliwione.\nA o kogóż?\nO moją siostrę.\nO pannę Różę! jakto? Mój kuzyn może mieć swoje wady, ale w każdym razie jest człowiekiem zanadto przyzwoitym, aby pozwolił sobie...\nPanie Stefanie, posłuchaj mnie pan. Powierzam panu domową tajemnicę, o której powinieneś wiedzieć. Wyobraź pan sobie, jest nim tak zajętą, że byłoby dla niej prawdziwem niebezpieczeństwem, gdyby mieli sposobność spotykania się.\nCzy podobna! wszakże się nie znają.\nWidziała go raz jeden przypadkiem i... podobał jej się.\nA, jużto szczęście do kobiet ma szczególniejsze.\nSzczęście, które dla nich staje się często fatalnem... nieprawdaż?\nBo go psują... ale grunt w nim najlepszy, wierzaj mi pani.\nZa mała dla nas rękojmia, gdy idzie o los tego dziecka, które teraz, gdy mam opuścić ten dom, pozostaje całą pociechą dziadków i poczciwej ciotki. Wiedząc, co ci ludzie przecierpieli, pojmujesz pan, że naszym obowiązkiem jest usunąć to wszystko, co mogłoby zatruć ich ostatnie chwile.\nAle masz pani najzupełniejszą słuszność... tylko zdaje mi się, że państwo przywiązujecie zbyt wielką wagę do dzieciństwa, które...\nKtóre nie wzbudzałoby obaw o następstwa, gdyby nie mamka; ta kobieta w swojem ślepem przywiązaniu przewróciła jej w głowie, wysnuwszy z tego cały romans. Ciocia łajała Dorotę o to już kilka razy, ale niewiele pomogło, bona nieszczęście dziadunio i babcia bawiąc się tem, pomagają jej mimowiednie.\nNie może być! w jaki sposób?\nWszystko niby żartem, przy pomocy docinków i dwuznaczników bardzo przezroczystych, jakich słyszeć nie powinna. Naprzykład może pan uważałeś kiedy, że ją nazywają hrabiną.\nO! niewinny żart staruszków...\nZapewne... ale ta nieszczęśliwa mania prześladowania niewczesnemi aluzyami, rozbudza w niej niepotrzebne pragnienia i utrwala w pamięci to, o czem inaczej byłaby zapomniała na drugi dzień. Przyznasz pan, że zbliżenie się takiego człowieka do młodej panienki, mającej pod wpływem egzaltacyi wyrobione jakieś idealne pojęcie o jego osobie, musi być dla niej niebezpieczeństwem.\nTo rzecz pewna... ale nie obawiaj się pani. Wszystko, co ma na celu zapewnienie wam spokoju, jest i będzie zadaniem mojego życia. Mogę pani zaręczyć, że siostra pani nie zobaczy go, zamknę przed nim nasz dom. (spojrzawszy w okno) Co widzę? on tu jedzie!... tak, to jego ekwipaż.\nKAROLINA (patrząc w okno).\nCo pan mówisz? on!... cóż to może znaczyć? (patrzy mu w oczy) pan jesteś zmięszany.\nJa?... cóż znowu!... (na stronie) przeraża mnie ten szaleniec.\nPrawa gościnności każą przyjąć... sama nie wiem, co teraz zrobić.\nNie wychodźcie panie wcale... zapewne ma jaki sąsiedzki interes; niech go przyjmie dziadunio, albo w ostateczności ciotka Izydora.\nCiżsami, IZYDORA (z lewej strony, po chwili) DOROTA (z prawej).\nTak, ciotka Izydora na pierwszy ogień, bo ona jest straszydło na wróble, na którego widok ten pan ucieknie... Ale mniejsza o to, niech i tak będzie; przyjmę go, poświęcając się za was wszystkich... tylko nie mogę tak wyjść, muszę ogarnąć się choć trochę .. pan go tu zabaw tymczasem.\nJezus Marya, pan hrabia ze Ściborzyc (ściera fartuchem kurz z mebli).\nIZYDORA (do Doroty surowo).\nCzego chcesz?... niepotrzebna tu jesteś... Odejdź.\nJakto, niepotrzebna? a któż tu robi porządek, jeżeli nie ja?... czy pani nie słyszała, że pan hrabia jedzie z wizytą?\nSłyszałam, i mówię ci jeszcze raz, odejdź ztąd.\nHm, hm, hm!... (odchodząc niechętnie na prawo, do siebie) Oni napewno zrobią jakie głupstwo (wychodzi).\nKarolcia do swojego pokoju... Żeby mi żadna z was nie wychodziła, chyba że się zawoła... broń Boże! (Izydora i Karolina wychodzą na lewo).\nSTEFAN, (po chwili) BRUNON, KOCIUBA, (potem) DOROTA.\nPoco ten waryat tu przyjechał?... nie przypuszczałem nigdy, żeby się posunął tak daleko... gotów umyślnie wywołać skandal... co to u niego!\nBRUNON (wchodząc głębią w eleganckim negliżu, do Kociuby, który otwiera mu drzwi).\nŹle trafiłem, ale zaczekam... Więc powiadasz, że państwo śpią.\nTak jest, proszę jaśnie pana... starsze państwo codzień muszą sobie urznąć małego śpika po obiedzie.\nBRUNON (śmiejąc się).\nA! małego śpika?... istotnie, to bardzo zdrowo... no, ale panienka?\nKtóra, proszę jaśnie pana?\nWięc ich tu jest więcej, niż jedna?\nPanienek? aż trzy, proszę jaśnie pana.\nO!... nie wiedziałem... i to wszystko śpi sobie także?\nE! gdzieżby znowu...\nWięc możebym mógł widzieć się chociaż z panienkami?\nBo ja wiem? (miarkując się) tylko że to dziś tak jakoś parno, ma się na deszcz, to może i one się pospały.\nNo, to dowiedz się z łaski swojej.\nHm, hm, hm!... (wychodzi na lewo).\nBRUNON (do siebie).\nCiekawe rzeczy... ha, ha, ha, wyobrażam sobie, jaki popłoch sprawi wiadomość o moich odwiedzinach... (idąc na przód sceny, spostrzega Stefana) a! otóż i wicegospodarz!... to szczęśliwie... jak się masz!\nSTEFAN (żywo, chwytając go za rękę).\nCo robię? a to dobre! widzisz, że przyjechałem.\nPoco? najprzód, stęskniłem się za tobą, a wiedząc, że cię tu znajdę...\nBez dowcipkowań, bardzo cię proszę.\nNo, a potem, ponieważ w domu niesłychanie się nudzę, więc chciałem zabawić się.\nKogóżeś obrał sobie za cel tej zabawki?\nSzukam dopiero, a powiedziano jest: szukajcie a znajdziecie.\nJakież masz prawo obierać sobie ten dom za...\nNa wielkie nieba, nie bierzże tego tak tragicznie, gdy sytuacya jest najzwyklejsza w świecie. Wiesz, że jestem gościem prawie w moich Ściborzycach, więc z tego powodu nie miałem dotychczas sposobności odwiedzenia tego sielankowego ustronia i zabrania znajomości z jego mieszkańcami, o których byłbym nawet nie wiedział, gdyby nie ty. Przybyłem poprostu z wizytą, a to mi przecie wolno, zdaje się.\nJeżeli istotnie tak jest, to wróćże się przedewszystkiem do domu i przebierz przyzwoicie, bo w takim stroju nie oddaje się wizyty.\nGarnitur od pierwszego krawca, cóż ty chcesz! sądzę przeciwnie, że zrobi wielki efekt.\nWszystko śpi, proszę jaśnie pana, jak zarznięte.\nTak! no, to zaczekam, bądź łaskaw oznajmić o mnie, jak się obudzą.\nKOCIUBA (do siebie).\nJednak kto wié, czy się babie nie wyśni owe cielę z flakami (wychodzi na prawo; we drzwiach spotyka się z Dorotą, która szepce z nim).\nJakto, więc trwasz przy swojem?\nNaturalnie, bo nie przypuszczam, żebyś mówił na seryo, żądając odemnie tego, o co im tu z pewnością nie chodzi. Wracać się prawie o milę drogi! już i tak dała mi się we znaki podróż w taki upał. (do Doroty, która przechodzi przez scenę od strony prawej ku lewej, udając zajętą porządkiem) moja pani, czy mógłbym prosić cię uprzejmie o szklankę świeżej wody?\nDOROTA (przysiadając w ukłonach).\nW ten moment, jaśnie panie. (na stronie) Moja pani... jakito grzeczny człowiek, chociaż taki pan. (na stronie) Już też żeby nie mieli się teraz zobaczyć, tobym sobie nie darowała... a! wiem co zrobię (wychodzi na lewo).\nPowiadam ci, że nie pozwolę, abyś ten dom traktował z lekceważeniem.\nE! Stefcio bierze na kieł... ale to strach wszystko robi. Widzę, że wstępując na ślizki grunt, zapomniałeś podkuć się na ostro, bratku.\nSzukasz sposobu, jakby mnie ztąd oddalić, żebym nie zobaczył tego, cobyś chciał przedemną ukryć. Rozumiem to bardzo dobrze, bo niema nic nieprzyjemniejszego, jak widzieć ośmieszonemi swoje ideały... a widocznie tego się obawiasz.\nMylisz się. Są rzeczy świętością swoją tak wielkie, że usiłowania każdego, coby chciał je ośmieszyć, zwróciłyby się przeciwko niemu samemu... tylko to wiem, że mącić spokój przybytku najwyższych cnót i poświęceń, wprowadzaniem doń takich wartogłowów i cyników jak ty, byłoby świętokradztwem! (z lewej strony wchodzi Dorota wraz z Rózią, która kryje się za nią, aby nie być widzianą; chichocą się i szepcą, wskazując na Brunona).\nU! wiesz co, że zaciekawiasz mnie do najwyższego stopnia... i teraz tem mniej skłonnym jestem do wyrzeczenia się zamiaru obejrzenia na własne oczy tego wspaniałego przybytku... który mi jakoś wcale na coś podobnego nie wygląda. (do Doroty, którą spostrzega, oglądając się) Moja pani, a owa woda?\nW tej chwili, w tej chwili (wychodzi spiesznie na prawo z Różą).\nBrunonie! pozwalasz sobie zanadto... Co cię upoważnia do podobnego postępowania względem mnie?\nJeżeli nie pamięć na twoich rodziców, którzy odumierając cię przedwcześnie, żegnali ten świat z troską o jedynaka, to chociażby wzgląd na naszych wspólnych krewnych, którzy z pewnością mieliby do mnie pretensyę, dowiedziawszy się, że Stefcio dopuszcza się wybryków pod moim nosem. Obowiązkiem moim jest wyrwać cię z błędnego koła, w którem się obracasz.\nWystępując w roli moralisty, zapomniałeś zastanowić się, czy ona ci przystoi.\nPrzepraszam cię, tak dziecinnym nie jestem, żebym się miał za doskonałość, ale staram się przynajmniej pamiętać zawsze o tem, co jestem winien pozycyi odziedziczonej wraz z nazwiskiem... i to mi nadaje owo prawo, o którem zdajesz się powątpiewać. Zresztą co tu gadać: powinienem nie dopuścić, abyś popełnił głupstwo, i... zrobię to bez względu na twoje rzucanie się.\nChcesz wywołać skandal?\nChcę przedewszystkiem wyplątać cię z sieci, w jakie cię uwikłano.\nDobrze! więc dowiedz się, że dziś oświadczyłem się, i zrobiono mi ten zaszczyt, że mnie przyjęto.\nBRUNON (z wybuchem).\nKocham ją nad wszystko w świecie, i żyćbym bez niej nie mógł. To moje ostatnie i stanowcze słowo.\nA to go haniebnie złapali!\nProszę się miarkować w słowach. Od dziś ten dom jest moim domem, i mnie dotykasz, ubliżając tym, których szanuję i czczę. (porywając jego rękę) Odjedziesz, wszak prawda?\nBRUNON (oglądając się).\nCzy tu niema studni, czy co, że nie mogę doczekać się tej wody? wartoby, żebyś i ty się napił.\nWięc trwasz w swoim uporze? mniejsza o to. Odchodzę do mojej narzeczonej i postaram się, aby cię nie przyjęto. Rób co chcesz, ale w każdym razie mam cię za człowieka zbyt dobrze wychowanego, abyś się dopuścił kroku, któregobyś się później rumienił (wychodzi na lewo).\nBRUNON, (po chwili) RÓZIA, DOROTA (wchodzą z prawej strony; Dorota ze szklanką wody na tacy, którą oddaje Rózi, mającej chusteczkę przewiązaną na krzyż na piersiach, jak noszą służące; obie chichocą się, Dorota popycha zlekka Rózię, która zbliża się z tacą na przód sceny).\nA więc do tego już doszło! o! za pozwoleniem moi państwo, nie tryumfujcie przed czasem... rozchodzą się jeszcze i od ołtarza (spostrzegając Rózię). A! przecie... (nie biorąc wody, przygląda się Rózi) No, i ten waryat chciał mnie zmusić, żebym rejterował z domu, w którym takie ananasiki usługują gościom... jeszcze czego! (zbliża się do Rózi) Cóż to za śliczny buziaczek... a co za oczy!... Jak ci na imię, aniołku? (chce ją wziąć za policzek. Rózia przerażona upuszcza tacę z krzykiem i zasłania oczy).\nDOROTA (rzucając się ku niemu).\nO ho, hola! za pozwoleniem, a to co za konfidencye!\nPrzedewszystkiem moja woda! dajcież drugą szklankę, bo nie wytrzymam.\nJa panu dam wody! co pan sobie rozumiesz? czy pan wiesz, coś pan zrobił?\nJa?... nic nie zrobiłem, boście mi nie dały... i nie pojmuję, co asani chcesz odemnie; czy tu u was nie wolno pogłaskać ładnej dziewczyny? cóżto za dzikie zwyczaje?\nDziewczyny! to dziewczyna?\nA cóż? chłopiec przebrany może?\nRÓZIA (ochłonąwszy wybucha śmiechem, poczem do Brunona z szczerością).\nPanie! przypuszczając żeś pan dobry, bo w pańskiem spojrzeniu jest dla mnie coś sympatycznego, mam nadzieję, iż to, co się tu stało, zachowasz w tajemnicy... o! boby mi tego z pewnością nie darowano.\nWszak prawda, że ciekawość, to pierwszy stopień do piekła?... dopuściłam się tego grzechu, przyznaję się ze skruchą, ale aby być szczerą, muszę powiedzieć panu, że sam masz ów grzech na sumieniu.\nA nie inaczej, i to poprostu dlatego, żeś pan nie raczył zwrócić na mnie najmniejszej uwagi w kościele. Przecież ja nie takie dziecko, jestem już dorosłą panną.\nA tak! na odpuście.\nGdybyś się pan był obejrzał choć raz, wtenczas nasze oczy byłyby się z sobą spotkały jak w tej chwili, i... nie byłabym już naturalnie potrzebowała... (spuszczając oczy) o! bo teraz bardzo sobie to wyrzucam, czuję całą niestosowność kroku, który musiał pana zdziwić niemało... ale bo to ty mameczko namówiłaś mnie, powinnabym mieć żal do ciebie.\nMoje dziecko, jeżeli ludzie mają oczy, to nie na co innego, tylko żeby na siebie patrzyli.\nAle już trudno, stało się!... teraz truchleję z obawy, żeby się o tem kto nie dowiedział... Panie! pamiętaj pan, że pomiędzy nami jest tajemnica... czy mogę być pewną, że ją pan zachowasz?\nO tak! w najgłębszej skrytce mojego serca.\nNiechże ztamtąd nie uleci, boby mnie to bardzo, bardzo zmartwiło... No, muszę uciekać, bo się boję, żeby mnie nie złapano na gorącym uczynku. (podając mu rękę) Ale do widzenia, bo przecież spodziewam się, że pan nie odjedziesz zaraz... zaczekasz, dopóki dziadzio się nie obudzi, nieprawdaż?\nRÓZIA (odchodząc, na stronie).\nTak mi jakoś dziwnie błogo... nie pojmuję, co się ze mną stało... (wracając, z palcem na ustach) Więc pamiętaj pan... tajemnica! bo inaczej pogniewałabym się śmiertelnie.\nZbyt szacowną jest dla mnie, abym jej nie strzegł. (Rózia wybiega na lewo).\nCóż to za cudne zjawisko!... sfinks przemawiający zagadkami... ale z pewnością żaden z sfinksów nie był tak uroczym... jaka naiwność pełna wdzięku — a przytem i co za spryt!... jak ona się to zręcznie wywinęła z sytuacyi, bądźcobądź dwuznacznej.\nDOROTA (biorąc się pod boki).\nNo cóż, jakże się panu spodobała moja Różyczka?\nO! prawda, że istna różyczka, polny, dziki kwiatek, ponętniejszy od najwspanialszych cieplarnianych, wabiący urokiem natury... Któż to jest, mów, kto to jest?\nDOROTA (śmiejąc się).\nAno, chłopczyk przebrany.\nByłbym niepocieszonym, gdyby to miało być prawdą. Ale powiedz mi, co znaczyła ta wzmianka o jakimś kościele, w którym znajdowaliśmy się razem... co to takiego?\nChce pan wiedzieć? Oto tak było: w odpust na Matkę Boską Zielną byliśmy wszyscy, jak zawsze, na nabożeństwie: modliliśmy się jak przynależy, ale naraz rumor się zrobił i ludzie zaczęli szeptać, że nowy dziedzic ze Ściborzyc jest w kościele. Moja Różyczka, że to ciekawe, zwyczajnie jak młode...\nNie wiedziałem, że to na starość ustaje... to wyście już nie ciekawi?\nDOROTA (ruszając ramionami).\nJa?... o la Boga! mnie tam dawno takie rzeczy wywietrzały z głowy.\nNiby jakie rzeczy?\nAha! więc cóż? cóż?\nSpojrzało biedactwo tam, gdzie ludzie palcami pokazywali, i jak pana zobaczyła, tak już nie mogła oczu oderwać... Pan, musi być, oczarował ją.\nPan kontent?... hm!\nNo, naturalnie, żem kontent... dobra sobie.\nJakże świetną myśl miałem, żem tu przyjechał. Prześliczne dziewczę, któremu wpadłem w oko, które się naiwnie do tego przyznaje... czy może być szczęśliwszy wypadek!\nTak mi żal było niebogi, że gdybym miała więcej śmiałości, to byłabym pana, chociaż to było na świętem miejscu, pociągła za surdut, żeby się pan był aby raz obejrzał... bo pan stał jak mur, aż mnie coś podrywało.\nCzemużeś tego nie zrobiła... byłbym ci bardzo wdzięcznym.\nAle zato powiedziałam sobie, że musicie się zetknąć zblizka, żeby nie wiem co... i postawiłam też na swojem... kontent pan?\nMiałaś myśl nieocenioną. (do siebie) W czepkum się urodził, nie wierzę swojemu szczęściu... Ten zaścianek, a w nim taka cudna perełka, wzrosła wśród jakiego może śmietniska... bo po tem, co się stało ze Stefanem, wszystko przypuszczam... perełka, którą wydobędę ztąd, choćby przyszło użyć gwałtu, oprawię w złoto i pieścić się nią będę... co za urocza perpektywa! (do Doroty, dając jej pieniądze) Winienem ci wiele... masz, proszę cię.\nDOROTA (nie biorąc).\nA pan mnie za co płaci? a to co znowu! ja nie potrzebuję... niech pan sobie schowa swoje pieniądze.\nOdmawiasz! dlaczego? chcesz, czy nie chcesz, będziemy pamiętać o tobie, to ci się święcie należy... Ale! za pozwoleniem, wspomniała coś o dziadzi... czy to czasem nie owa narzeczona pana Stefana?... to byłoby dobre.\nA słowo stało się ciałem! przecież tamta ma już swojego... To druga.\nA toć nie co.\nSiostra jego lubej, i to nieźle!... będzie dobry figiel, losy upraszczają mi zadanie... No, ale jeżeli tamta do niej podobna, nie dziwię mu się tak dalece. (zainteresowany) Więc to wnuczki tych państwa Radomirów? a gdzież są rodzice?\nRodzice? mój Boże! szesnaście lat, jak ich wywieźli na Syber, karmiłam właśnie wtenczas Różyczkę. Dziś u nas powinna być żałoba, smutek, bo to akurat wilia rocznicy. Ach panie! sądny to dzień był.\nBRUNON (innym tonem).\nSzesnaście lat... a! więc to w sześćdziesiątym czwartym... (po chwili) I cóż się z nimi stało?\nPomarli oboje (zasłania oczy fartuchem, poczem wybucha rzewnem łkaniem).\nBiedni ludzie... i to także ofiary tych naszych nieoględnych porywów.\nDOROTA (utuliwszy się).\nPrzyjechała na wozach cała chmara wojska ze starszym, żeby naszego pana zabrać... Pani, chociaż niedawno wstała po słabości, nie chciała go puścić od siebie... jak mu się uwiesi u szyi, jak zacznie ryczeć, to aż się serce krajało... przecie nawet ten starszy, widziałam, jak oczy obcierał...\nale cóż robić... mus!... wzięli ich oboje, i... jużeśmy ich więcej nie widzieli. (płacze znowu, Brunon chodzi milcząc; po chwili) Ach! co się potem działo w domu, to nawet wypowiedzieć trudno... starsza pani włosy sobie wyrywała z głowy, a że oczu nie wypłakała, to prawdziwy cud!... a co to potem było starania, jeżdżenia, a kosztów!. .kosztów!... parę wsi na to poszło, bo i kary jakieś trzeba było płacić... i nic to wszystko nie pomogło... (po chwili milczenia) I tak biedne starowiny zostali sami z temi dwiema sierotkami... wkradła się bieda... z pańskiego domu zrobiło się niby jakie cmentarzysko... jedno w drugie ino wzdycha i płacze po kątach, a jeżeli się które kiedy rozśmieje, to jak za pańszczyznę, udaje jak może, żeby drugie rozweselić. Z początku ciężko było wytrzymać, ale człowiek do wszystkiego się przyłoży... trudna rada! Wié Bóg co robi, święta Jego wola.\nMęczennicy! święci ludzie!... a ta kobieta, jak szczytna w swojej naiwnej prostocie! mimowoli wzbudza szacunek... i ja mogłem powziąć myśl!... jakże się sobą teraz brzydzę!... nie poznaję, co się ze mną dzieje. (nagle, dając jej pieniądze) Masz! weź te pieniądze... możesz je wziąć, bo to nie dla ciebie. Dasz na dwie msze... jednę za spokój nieboszczyków, drugą za pomyślność żyjących i upamiętanie zbłąkanych... twojemi rękami ofiarowany, ten dar i jednym i drugim przyniesie szczęście.\nAno tak, to co innego... Bóg zapłać. (po chwili) Pan dobry jest... już ja miarkuję, że moja Różyczka będzie przez pana szczęśliwą, i dziadkowie choć nad grobem będą mieli trochę pociechy... mój Boże, lżej im będzie umierać.\nŻyć jeszcze będą, dobra kobieto, długie lata ciesząc się szczęściem wnuczek... postaramy się o to, nieprawdaż?... będziemy ich pielęgnować. (na stronie) Zadrgała we mnie jakaś struna dotyczasdotychczas nieporuszana.\nPoprzedzający, IZYDORA (wchodzi z lewej strony, przystrojona nieco ze staroświecka, ale bez szarży).\nIZYDORA (z progu).\nDoroto, co tu robisz?... nie masz swojego zajęcia?... idź ztąd.\nDOROTA (do siebie).\nNo pójdę, pójdę... o jej!... nie potrzebnam tu już teraz... co miałam zrobić, to zrobiłam (odchodzi na prawo).\nBRUNON (na stronie).\nKtóż to być może? za młoda na babkę, a na siostrę znowu za stara... ale oczywiście to owa trzecia.\nIZYDORA (która stała w progu, dopóki Dorota nie odeszła, teraz zbliża się).\nZ panem hrabią Ściborzyckim mam przyjemność mówić?\nJestem siostrą nieboszczki matki tej, o którą dziś oświadczył nam się pański kuzyn, pan Tolicki... czy panu wiadomo o tem?\nA! pani jesteś jej ciotką... zatem panny Róży także?\nNo, naturalnie... ale zkądże panu przyszło mówić o pannie Róży?\nWytłómaczę to, ale przedewzystkiem pozwól pani dobrodziejka ucałować tę rączkę i przeprosić za mój strój niestosowny.\nO! (na stronie) jakiś do rzeczy człowiek.\nBo to bynajmniej nie wizyta, na którą się dopiero zbieram... dzisiejszą bytność moją spowodował jedynie przypadek. (na stronie) Co tu powiedzieć... (głośno) Znalazłszy się w pobliżu w jednej z moich wiosek graniczących z państwem...\nAleż żadna z pańskich wiosek nie graniczy z nami.\nW takim razie źle mnie objaśniono.\nWsie przytykające do pańskich posiadłości były naszemi, ale dawno już są w innych rękach.\nA ja już myślałem o kompromisie z państwem, z powodu pewnej małej wątpliwości co do granic... i dlatego nie mogłem oprzeć się pokusie skorzystania ze sposobności, i jakkolwiek z przekroczeniem form...\nO, mój panie, przestaliśmy przywiązywać wagę do tak błahych przekroczeń. Los znęcając się nad nami, nauczył nas cenić najlżejszy objaw przychylności i współczucia, chociażby nawet niezgodny z etykietą... dosyć dla nas, jeżeli możemy w nim widzieć dowód serca.\nO! pani, z mej strony możecie go być pewni.\nSiadajże pan (siada).\nBRUNON (siadając także, do siebie).\nJakaś zacna matrona... Jak mnie się teraz wszystko podoba w tym domu.\nWięc panu hrabiemu wiadomem było staranie się pana Stefana o rękę Karolci?\nI nie masz pan nic przeciwko jego wyborowi?\nMogę mu go tylko powinszować... naturalnie, nie mówię tu o osobie panny Karoliny, której nie znam, lubo nie wątpię, że tak wielkie przywiązanie mogły wzbudzić tylko prawdziwe przymioty serca i duszy... ale już to samo przemawia za nim, że nie powodując się interesami materyalnemi, szukał żony w domu cieszącym się tak zasłużoną czcią, w rodzinie otoczonej aureolą poświęceń i męczeństwa.\nWięc panu wiadomo...\nPrzez jakie koleje przechodziliście państwo? tak jest, pani, chociaż na nieszczęście odniedawna dopiero.\nA! więc temu zapewne przypisać możemy wieści, które nas dochodziły o niechęci, jaką pan okazywałeś z początku względem zamiarów pana Stefana?\nNie wierz pani temu ani słówka... zresztą chociażby było w tem cokolwiek prawdy, pani wiesz, że większa jest radość w niebie z jednego nawróconego, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych.\nAch, teraz jabym im nieba przychylił.\nMówiliśmy o moich siostrzenicach... wychowałam je prawie od niemowlęctwa, bo Rózia była przy piersi, a starsza zaledwie chodzić zaczynała, gdy moja siostra a ich matka wywiezioną została wraz z mężem na wygnanie... gdzie też grób znalazła.\nBRUNON (ze współczuciem).\nSmutne, smutne dzieje... wyobrażam sobie boleść rodziny.\nTrafiało mi się za mąż... nie poszłam, bo uważałam za obowiązek oddać się zupełnie sierotom, tym biednym ofiarom poświęcenia się dla ojczyzny... pojmujesz pan więc, czem one są dla mnie, dla nas wszystkich.\nO! pani, któżby tego nie zrozumiał. (całuje jej rękę; wstając, na stronie) I to brylant... tu, widzę, same brylanty... zaczynam być w obawie, czym jest ich godzien. (głośno) Wszak będę mógł mieć szczęście zobaczenia pana Radomira i jego czcigodnej małżonki...\nJeżeli panu nie spieszy się z odjazdem, bo śpią w tej chwili.\nSkoro już przełamałem pierwsze lody i zyskałem rozgrzeszenie z powodu mojej toalety, nie darowałbym sobie, gdybym pominął sposobność złożenia im mego uszanowania... Zresztą, pilno mi przecie poznać przyszłą moją kuzynkę... no, i jej siostrę.\nO! to dziecko jeszcze.\nJakto! nie miałbym jej zobaczyć?\nNie stracisz pan nic na tem.\nBRUNON (j. w.).\nO! nie róbże mi, pani, tej przykrości... niechże przy pierwszej bytności przynajmniej prośba moja będzie wysłuchaną.\nNie, nie, już niech pan daruje, ale na to nie pozwolę; (na stronie) dziewczynie przewróciłoby się w głowie do reszty, (głośno) już ja wiem, dlaczego.\nBędę apelował do dziadunia.\nRADOMIR (wchodząc z lewej strony).\nCóż to za apelacya do mnie, panie dobrodzieju?\nIZYDORA (do ucha, prowadząc go do fotelu).\nNie pozwalajże jegomość, żeby Rózia wychodziła do niego.\nRADOMIR (nie dosłyszawszy).\nIZYDORA (j. w.).\nOstrożnym?... wy ze mną jak z dzieckiem; myślicie, że już kroku zrobić nie potrafię bez czyjej pomocy (Izydora rusza niecierpliwie ramionami).\nNiechże pani dobrodziejka raczy przedstawić mnie dziaduniowi.\nPan hrabia Ściborzycki... krewny pana Stefana.\nA witajże nam, witaj, nowy sąsiedzie. (Brunon całuje go w ramię) Dziadka nieboszczyka znałem, panie dobrodzieju, bardzo dobrze... chociaż przerwały się nasze stosunki, gdy po trzydziestym pierwszym zamieszkał w Poznańskiem... No, siadajże pan.\nIZYDORA (na stronie).\nMuszę sprowadzić tamtych, żeby się starowina nie wygadał z czem niepotrzebnem (odchodzi na lewo).\nA! panowieście się znali?\nNawet byliśmy kiedyś w wielkiej przyjaźni, zwyczajnie, zażyłość obozowa.\nPan dobrodziej służył także?\nSłużył, służył, paniczu... dziwna rzecz, że się pytasz o to, widząc mój wiek... urodziłem się, panie dobrodzieju, w roku... w roku... w którymże u diaska — ciotko! (ogląda się) a! wyszła... no, dosyć, że w 31-ym miałem z górą dwadzieścia lat, to dosyć powiedzieć..\nRADOMIR (ożywiając się coraz więcej).\nBohaterów rodzą czasy... każdy prawy syn ojczyzny nosi w sobie iskrę, którą trzeba tylko wykrzesać, bo tam tli bez przerwy... Zrobiło się swoje... taksamo, jak i wy zrobicie, gdy was powołają... Wszak czujesz tam gdzieś w sobie taką iskrę... ha? nie wstydź się tego... bo to wy teraz udajecie ludzi niby praktycznych, trzeźwo patrzących, dla których poświęcenie, ofiara jest rzeczą nie opłacającą się, głupstwem wierutnem... ale to nieprawda! bajki... Wmawiacie w siebie i w drugich... bo gdy się zapuka do waszych serc, zrzucicie z siebie tę skórę, która inaczejby was parzyła... ha? co mówisz...\nNic... (całuje go w ramię) słucham tylko słów pańskich ze czcią religijną.\nTak, tak... wolno się czasem przedrzemać... ale obudzić się kiedyś trzeba... to mus!... (patrząc naokoło siebie) Kociuba!\nPan dobrodziej woła kogoś?\nNie widzę mojej fajeczki, a trudno mi się bez niej obyć, bo to jeszcze obozowe przyzwyczajenie... nigdy niema kto zawołać... Kociuba!\nTo ja poszukam tego Kociuby. (spostrzega fajkę) Albo lepiej sam usłużę panu dobrodziejowi... tu jest wszystko.\nPrzepraszam cię. (Brunon nakłada fajkę i podaje ogień; po chwili) Mówiliśmy o twoim dziadku... paniczyk, papinek, przywykły do wygódek... zdawało się, że pałasza nie dźwignie... a gdy ojczyzna zawołała: do szeregu!... znalazł się, panie dobrodzieju, tam, gdzie być powinien... i trzeba było widzieć, jaki był z niego żołnierz... awansował na oficera na placu boju, po świetnej szarży, w której, nie chwalący się, wybawiłem go jeżeli nie od śmierci, to od kalectwa... Za to mię poczęstował bagneciskiem jakiś piechur... prześliznęło się szczęściem tylko po kości na kolanie, ale od tego czasu utykam.. et, co tam o tem mówić, bagatela... Fajka mi zgasła...\nBRUNON (podając mu ogień, do siebie).\nPatrzałbym na niego i słuchał całemi godzinami.\nRADOMIR (na stronie).\nJakieś poczciwe chłopczysko. (głośno) Bóg zapłać (po chwili, robi gest, jakby mu przyszła jaka myśl). A wiesz, gdzie to była ta szarża?... czekajno... zaraz!... od niejakiego czasu pamięć mi nie dopisuje... (wołając) Rózia!\nPan dobrodziej życzy sobie panny Róży?\nOna wszystko wié i pamięta, jak gdyby tam była.\nSCENA XI i ostatnia.\nPoprzedzający, RÓZIA, (po chwili) RADOMIROWA, IZYDORA, KAROLINA, STEFAN, (przy końcu) DOROTA i KOCIUBA.\nRÓZIA (wbiegając z lewej strony).\nA! nietylko pamięć, ale i słuch jak na urząd... pewno byłaś gdzie podedrzwiami... ciekawska... wiem, wiem dlaczego.\nRÓZIA (przymilając mu się).\nNiech dziadunio schowa dla siebie tę wiadomość.\nI pocóż mnie dziadzio wołał?\nGdzieto była ta szarża, w której byłem ranny?... przypomnij mi.\nJakto! i tego dziadunio zapomniał? a to dopiero!\nRADOMIR (do ucha).\nUdałem tylko, żem zapomniał... nie podziękujesz mi za to?\nRÓZIA (wieszając mu się na szyi i patrząc na Brunona, deklamuje).\nGrzmią pod Stoczkiem armaty...\nA! pod Stoczkiem... jak ona wszystko pamięta.\nCudny dzieciak... (wchodzą j. w.)\nRóziu! takto słuchasz tego, co ci starsi mówią?\nRÓZIA (z niewinną minką).\nDziadunio mnie wołał.\nMoja ciotko, nie dokuczaj też mojej Różyczce.. biorę ją w obronę.\nDla niej jeszcze książka, a nie towarzystwo mężczyzn... jegomość wiesz, jak ją to onieśmiela.\nPoczciwa ciotunia... zacności kobieta, ale ma curtum visum. (głośno do Izydory) Niechże pani dobrodziejka raczy mnie przedstawić naprzód babuni (zbliża się do tejże).\nKuzyn pana Stefana, hrabia Ściborzycki.\nCzuję się nad wyraz szczęśliwym, mogąc ucałować tę rękę, która oby kiedyś, gdy mnie państwo lepiej poznacie, zechciała spocząć na mojej głowie z krzyżykiem błogosławieństwa.\nJa już dziś błogosławię pana za tę chwilę. Zanadto przywykliśmy widzieć naokoło siebie niechętnych, że już nie powiem nieprzyjaciół, abyśmy nie potrafili ocenić serca, które się dla nas otwiera (kładzie rękę na głowie Brunona, który pochyla się z uszanowaniem, i składa na niej pocałunek).\nJestem przekonany, że to dotknięcie ust pani szczęście mi przyniesie. (na stronie) O włos, żem się nie rozbeczał, a toby mnie uczyniło śmiesznym. (głośno) A teraz, ponieważ nazwisko moje zostało już wymówionem, sam pozwolę sobie przedstawić się pannie Karolinie. (na stronie) Aj! czy jej aby istotnie tak na imię... ale zdaje mi się.\nKAROLINA (podając mu rękę).\nMuszę się przyznać, że gdybym chciała powodować się uprzedzeniem, jakie skutkiem zbiegu okoliczności miałam względem pańskiej osoby, powinnabym okazać nieufność — ale to, czego byłam świadkiem, rozbraja mnie.\nNiech pani nie wierzy nigdy uprzedzeniom, ani zbiegowi okoliczności.\nPojmujesz pan, jak mi zależało na tem, abyśmy się poznali bliżej — czyjaż wina, że nastąpiło to tak późno?\nNo, naturalnie że moja, niczyja więcej... ale powiedziałem już tu ciotce pani, że większa jest radość w niebie z dziewięćdziesięciu dziewięciu... pani wiesz, jak jest dalej...\nWięc mogę pana uważać za nawróconego?\nStwierdzę to dowodami, które nie pozostawią pani najmniejszej wątpliwości (głośniej), ale przedtem pragnąłbym jeszcze być przedstawionym najmłodszej odrośli rodziny... pannie Róży (wchodzi Dorota i Kociuba).\nIZYDORA (cicho do Brunona).\nJeżeli moje słowa mogą mieć jaką wagę u pana, nie zwracaj na nią zanadto uwagi... ja pana proszę o to...\nTegobym nie potrafił, daję pani słowo... co trudno, to trudno.\nRADOMIROWA (biorąc Rózię w objęcia i przedstawiając ją).\nNasza pieszczotka... ale jeszcze zbyt młoda, żeby jej się przedstawiano.\nRÓZIA (w objęciach babki, spoglądając na Brunona żartobliwie).\nJa, zdaje mi się, widziałam już raz pana... gdzie to było?... a! w kościele, prawda... ale pan byłeś tak zamodlony, że nie widziałeś nic naokoło siebie.\nZa to też modły moje zostały wysłuchane.\nA o cóż się pan modliłeś?\nModliłem się o coś, czego nie przypuszczałem nigdy, ażebym był godnym.\nPan chciałeś gwiazdki z nieba?\nTak jest, małej, maleńkiej gwiazdeczki, nie odkrytej dotychczas przez astronomów, która, wyobraź pani sobie, wskutek modłów moich stała się widzialną oczom takiego zwykłego śmiertelnika jak ja (Rózia robi nieznaczny giest, kładąc palec na ustach) i teraz mruga na mnie rozkosznie.\nPrzepraszam, ja nie mrugam wcale.\nRóżyczko! (Radomir kręci palcem nad głową).\nRóziu! a to co znowu... zanadto sobie pozwalasz.\nBRUNON (z uśmiechem porozumienia).\nAleż ja nie mówiłem wcale tego o pani... broń Boże! (Rózia ściska babkę i idzie do dziadka, który na nią kiwa).\nSTEFAN (który ze zdziwieniem przysłuchiwał się wszystkiemu, do Brunona na stronie).\nSłuchajno, co ty za komedyę grasz tutaj?... nie myśl, ażebym twoje słowa brał naseryo i wierzył w tak nagłą zmianę. W tem ukrywa się coś podejrzanego, jakiś plan piekielny, który zniweczę, choćby miało przyjść do ostateczności.\nDeklamujesz, jak artysta dramatyczny... aleś się zasypał. Jeżeli stało się nieporozumienie, to sameś temu winien. Czemużeś mi nigdy nie mówił, kto oni są? nic o ich przeszłości? możnaby powiedzieć, że ukrywałeś to umyślnie przedemną.\nI komuż to miałem mówić, tobie? czyżbyś ty to zrozumiał? przedewszystkiem to są ubodzy ludzie, o których powiedziałbyś, że to hołota, która swoje opłakane położenie ma do zawdzięczenia tylko samym sobie.\nA! takie miałeś o mnie wyobrażenie? i dlategoś milczał? dziękuję ci... Wartoby na ten temat podyskutować, ale to dopiero gdy zobaczysz, jak się potrafię zemścić (do państwa Radomirów, którzy siedzą obok siebie. Rózia stoi na boku z Dorotą, Karolina z Izydorą; Kociuba pilnuje fajki Radomira). Szanowni państwo, trzeba nam pomówić poważnie. Miałem zamiar złożyć w ich domu wizytę etykietalną i w charakterze urzędowym przemówić w sprawie mojego kuzyna. Ponieważ jednak znalazłszy się tu przypadkiem — co ze względu na mój strój, proszę uważać tylko za preludium do wizyty — przekonałem się, że pominął mnie w tak ważnym razie, muszę powiedzieć otwarcie, że lubo pojmuję jego niecierpliwość, naganiam ten pośpiech.\nSTEFAN (na stronie).\nDo czegóż ten narwaniec znowu prowadzi?\nPan Stefan Tolicki stracił dawno rodziców, ale za to ma ciotkę, która jest zarazem moją stryjenką, i jej to z prawa i urzędu należał się zaszczyt dopełnienia ceremonii. Zważywszy jednakowoż, że wszystkie chwile czcigodnej matrony są zajęte... (innym tonem) wyobraźcie sobie państwo, że całemi dniami siedzi na kanapie i karmi pieski... te pieski, to jej dziatwa... Więc wybierając się w tak daleką drogę... notabene mieszka w Krakowie... jedno z dwojga: alboby musiała zostawić pieski w domu, na coby się nie zdecydowała, albo też wziąć je z sobą... na coby się także nie zdecydowała, bo mogłyby się zaziębić.\nSTEFAN (z wymówką).\nMówię to dlatego tylko, żeby wytłómaczyć, dlaczego jako najstarszy w rodzie po mojej stryjence a jego ciotce, przywłaszczam sobie jej prawa. Otóż, chociaż wiem, że słowa moje nie wpłyną na postanowienie, bo to już powzięte, dla prostej jednak formy, w imieniu naszej wspólnej rodziny, mam zaszczyt prosić szanownych państwa o rękę panny Karoliny dla mojego kuzyna, pana Stefana Tolickiego.\nUszom moim nie wierzę.\nO odpowiedź nie chodzi, bo ta mi jest zbyt dobrze wiadomą, tylko o świadectwo, żem dopełnił, co do mnie należało — a nadto, niech mi wolno będzie wypowiedzieć to, co czuję. (do Karoliny, całując jej rękę) Panią mogę zapewnić, że dostajesz za męża poczciwego i zacnego chłopca, czego dowodem, że głosowi serca dał pierwszeństwo nad interesem materyalnym; (do Stefana) tobie zaś winszuję, żeś wybrał towarzyszkę życia z dobrego gniazda (szczerze ściskając go). Daj ci Boże szczęście, mój drogi.\nDziękuję ci, dziękuję.\nWstępnym bojem zdobyłeś pan moje serce (Izydora i Dorota płaczą).\nKOCIUBA (także rozrzewniony, do Radomira, który machinalnie ssie fajkę).\nNiech pan darmo nie ciągnie, bo się wcale nie pali (daje ogień, ale Radomir nie uważa, trzymając w dłoniach rękę żony).\nAle to jeszcze nie wszystko. (półgłosem, opierając kolano na małym stołeczku u nóg Radomirów) Czcigodni państwo! posiadacie w swoim domu cenny klejnot, którego, nie wiem, czy wart jestem... ale pozwólcie mi dać się bliżej poznać... może kiedyś przyjmiecie mnie za syna, a raczej za wnuka...\nCóż ci na to odpowiem, panie hrabio... jeżeli tylko Różyczka...\nChybabyś dał się poznać z nowej jakiejś strony, któraby zepsuła wrażenie pierwszego poznania.\nBRUNON (wstając i całując ich ręce).\nOświetlę się ze wszystkich stron, żeby mnie można było przejrzeć nawylot... i czekać będę wyroku.\nRÓZIA (na stronie do Brunona).\nCo pan tam tak szeptałeś dziaduniowi i babci?\nPowiem pani, ale tajemnica! wszak ja dotrzymałem tej, którą mi pani powierzyłaś.\nAle naturalnie, że tajemnica.\nProsiłem o pozwolenie starania się o pani rękę.\nRÓZIA (spojrzawszy nań z miłością).\nWstydź się pan, jak babcię kocham... (nagle, poskoczywszy ku Radomirowi) Ach! dziaduniowi fajka zgasła (krząta się, chcąc zapalić).\nBRUNON (do siebie z uniesieniem).\nDaję słowo honoru, zjadłbym ją.\nCo znowu, co znowu! a ja tu od czego?... o! o!...\nDOROTA (do Brunona, ściskając jego kolana).\nPanie, mam jednę prośbę... jak się pan ożeni z Różyczką, to weźcie mnie do siebie. (rozrzewniając się). Będę wam dzieci kołysać, wychowam sobie wnuki.\nJeżeli do tego przyjdzie, ozłocę cię, moja poczciwa... jakże ci to na imię?\nNie zapomnę nigdy, com ci winien. Tymczasem, czuwaj nad naszą Różyczką (idzie do Karoliny i Stefana, z którymi rozmawia).\nDOROTA (na przedzie sceny, rzewnie, stojąc z załamanemi rękoma).\nDosyć, że cielę wyśniło mi się, i to w dubelt... i jakto tu nie wierzyć! (do Rózi) Pójdźno, jagódko (bierze ją na stronę).\nRADOMIR (do żony).\nNo, i cóż jejmość na to wszystko, panie dobrodzieju?\nMęczennicy wymodlili u Boga łaskę dla swoich sierotek.\nZłóżmy Mu dzięki... za nie... bo dla nas samych nic już nie pozostaje... robak wspomnień gryźć nas będzie do śmierci. (po chwili) Wszakto jutro będzie rocznica... pamiętasz?\nCzy pamiętam! (rzucają się wzajemnie w objęcia, płacząc. Zasłona spada).\nTę stronę ostatnio edytowano 5 mar 2019, 23:53.


Najlepsza skórzana galanteria dla wszystkich - radomcio\nStart » Sprzedaż Interntowa » Inne Sklepy » Najlepsza skórzana galanteria dla wszystkich\nNasza firma już od jakiegoś czasu istnieje na rynku i bacznie obserwuje zmieniające się trendy na rynku modowym, jeżeli chodzi o galanterię skórzaną. Dzięki temu jesteśmy w stanie zaproponować Wam przepiękne produkty, które są modne, stylowe, funkcjonalne. Po co mamy coś nosić, skoro nie będzie praktyczne? Lepiej znaleźć coś w naszym sklepie, co łączy ze sobą te trzy bardzo ważne funkcje. W naszej ofercie znajdziecie damskie torebki wizytowe, które idealnie dopasujecie do swojej wyjściowej sukienki do klubu, czy też na wielki bal. Takie torebki wizytowe tylko wyglądają, ale również pomieszczą najbardziej przydatne rzeczy, które każda kobieta musi mieć w tym momencie przy sobie, a więc dokumenty, telefon, czy chociażby zwykłą pomadkę i mały perfum.


Wysoka częstość objawów udaru u “zdrowych” osób z ogólnej populacji | Vademecum\nDoniesienia naukowe, Kardiologia, Nadciśnienie 23 października 2006 <23 czerwca 2015\nVirginia J. Howard i wsp – High prevalence of stroke symptoms among persons without a diagnosis of stroke or transient ischemic attack in a general population. The REasons for Geographic And Racial Differences in Stroke (REGARDS) study Arch Intern Med 2006;166:1952\nCzęstość nie rozpoznawanych, subklinicznych incydentów naczyniowo-mózgowych w ogólnej populacji jest nieoczekiwanie wysoka. Z badań przy użyciu rezonansu magnetycznego wynika, że cechy przebytego udaru ma 11% “zdrowych” osób w wieku 55-64 lata i 43% osób powyżej 85 roku życia.\nTrudno sądzić, że u żadnej z tych osób nie występowały objawy, które można by wiązać z incydentem naczyniowo-mózgowym. Odpowiedzi na pytania o najczęstsze, nieswoiste objawy udaru oraz o czynniki ryzyka jego wystąpienia udzielają Howard i wsp., autorzy przekrojowego badania opublikowanego w Archives of Internal Medicine.\nW projekcie wzięło udział 18462 Amerykanów w wieku średnio 65 lat, u których nigdy nie rozpoznawano udaru ani przemijającego niedokrwienia mózgu. Szczegółowe wywiady przeprowadzone w tej grupie osób ujawniły, że u 5.8% z nich w pewnym okresie życia występowało bezbólowe osłabienie siły mięśniowej połowy ciała, 4.6% doświadczyło nagłej ślepoty na jedno lub oboje oczu, u 2.7% wystąpiła nagła utrata zdolności do rozumienia mowy, zaś kolejne 3.8% skarżyło się na nagłe i przemijające problemy z wysławianiem się. Co najmniej 1 z typowych objawów udaru wystąpił łącznie u 17.8% badanych. Objawy występowały częściej u osób z niższymi dochodami, niższym poziomem wykształcenia oraz niezadowalającą opinią o własnym stanie zdrowia.\nStwierdzono ponadto zależność pomiędzy prawdopodobieństwem wystąpienia analizowanych objawów a kolejnymi kwartylami punktacji w skali ryzyka udaru Framingham. Zmodyfikowany iloraz szans wystąpienia co najmniej 1 objawu udaru wynosił 1.0 u osób z drugiego kwartyla i wzrastał do 1.2 i 1.5, odpowiednio w trzecim i czwartym kwartylu. Tym samym można sądzić, punktacja we wzmiankowanej skali może być wykładnikiem potrzeby stosowania profilaktyki incydentów naczyniowo-mózgowych.\nDoniesienia ze zdalnego kongresu American College of Cardiology 2020 Scientific Session (ACC.20)/World Congress of Cardiology (WCC)\n0 replies on “Wysoka częstość objawów udaru u “zdrowych” osób z ogólnej populacji”


Krem odmładzający z nagietkiem – Jardin – Luuv Concept\nStrona głównaNA PREZENTPrezent dla kobietyKrem odmładzający z nagietkiem – Jardin\nProdukt na DZIEŃ/NOC. Przeznaczony do cery wrażliwej, alergicznej, podrażnionej, trądzikowej, odwodnionej z problemami naczynkowymi.\nNagietek – magiczny kwiat słońca i miłości. Pomaga uporać się niemal ze wszystkimi niedoskonałościami skóry. Opóźnia proces starzenia, wzmacnia naczynka krwionośne, dodaje blasku, regeneruje, ułatwia przepływ limfy, ma działanie antyseptyczne, doskonale nawilża skórę. Skóra staje się odżywiona, głęboko nawilżona, jedwabista i elastyczna. Krem ma przyjemną, lekką, łatwo wchłaniającą się konsystencję.\nilość Krem odmładzający z nagietkiem - Jardin\nKategorie: Kremy i serum, NA PREZENT, Prezent dla kobiety, TWARZ, URODA Tagi: anti-aging, kosmetyki, krem, nagietek, naturalny, odmłodzenie\nSkład: napar z nagietka, olej jojoba, masło karite, olej arganowy, olej z kiełków pszenicy, emulgator roślinny, olej z dzikiej róży, alkohol cetylowy, żel z aloesu, eco – konserwant*, bioferment z bambusa, zielona herbata, wąkrota azjatycka, kwas hialuronowy, kolagen roślinny.


Gliwice: oszuści wciąż aktywni. Tylko wczoraj odnotowano 6 zgłoszeń | Radio Piekary\nGliwice: oszuści wciąż aktywni. Tylko wczoraj odnotowano 6 zgłoszeń\nAndrzej Zazgórnik Dodane 07.02.2019 o 09:28\nPolicyjne apele o ostrożność odnoszą pożądany skutek, bo zgłaszanych przypadków oszustw jest nieco mniej, ale mundurowi wciąż odnotowują kolejne zgłoszenia. Tylko wczoraj w samych Gliwicach mundurowi odnotowali 6 telefonów w tej sprawie.\nPrzestępcy działający metodą „na policjanta” wciąż szukają ofiar. Wyłudzają pieniądze, które często stanowią wszystkie oszczędności poszkodowanych. Policjanci apelują: Nie bądźmy obojętni, ostrzeżmy seniorów – krewnych czy znajomych, że mogą do nich telefonować oszuści, podszywający się pod członków rodziny lub stróżów prawa. Tylko wczoraj gliwiccy policjanci odnotowali aż sześć takich prób.\nPrzestępcy zatrzymywani są przede wszystkim dzięki pracy służb, jednak ich przedstawiciele podkreślają, że wysoka skuteczność nie byłaby możliwa bez informacji od osób, które, mając świadomość, że mogą zostać oszukane, szybko dzwonią pod numer alarmowy. Niestety, na numer alarmowy niemal każdego dnia napływają zgłoszenia o kolejnych pokrzywdzonych.\nWczoraj policjanci z Gliwic otrzymali wiadomość o mężczyźnie podającym się za funkcjonariusza. „Policjant” opowiadał rozmówcom wymyśloną historię o przestępcach czyhających na ich oszczędności. Próbował w ten sposób nakłonić ich do zmiany danych kontaktowych w banku. Na szczęście – co podkreślają mundurowi – tym razem trafił na ludzi, którzy nie dali się nabrać.\nPrzedstawiciele policji przypominają równocześnie, że nigdy nie proszą o przekazywanie pieniędzy czy wykonywanie operacji bankowych. Kolejny raz apelują o ostrzeganie starszych członków rodziny i znajomych, poruszanie zasłyszanych przykładów działania przestępców.


Trwają prace nad wojewódzkim budżetem - Radio Wrocław\nTrwają prace nad wojewódzkim budżetem\nMalwina Gadawa, BT\t| Utworzono: 2019-12-11 06:54\t| Zmodyfikowano: 2019-12-11 06:56\nWładze Dolnego Śląska planują, że do wojewódzkiej kasy wpłynie w 2020 roku blisko 1,3 mld zł. Z czego ponad 600 mln zł to wpływy z podatków PIT i CIT. Wydatki - sięgną 1,26 mld zł. Nadwyżka budżetu województwa w wysokości 29,3 mln zł będzie przeznaczona na spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów.\nNa transport zarząd województwa chce przeznaczyć w przyszłym roku przeszło 671 mln złotych. Wsparcie rozwoju regionalnego to ponad 107 mln zł. Blisko 100 mln zł władze chcą przeznaczyć na edukacje w naszym regionie, a 90 mln na kulturę - to jedne z założeń projektu budżetu województwa dolnośląskiego, który przyjmą radni na sesji sejmiku w czwartek, 19 grudnia. Wicemarszałek Marcin Krzyżanowski z PiS nie ma wątpliwości, że budżet odpowiada aktualnym potrzebom.\nSwoje poprawki złożył już klub Koalicji Obywatelskiej, który jest największym opozycyjnym klubem w sejmiku. Marek Łapiński, szef klubu informuje, że 20 poprawek, to nie tylko nowe propozycje, ale i rozwiązania, które mają poprawić budżet.\nPrzewodniczący sejmiku Andrzej Jaroch nie sądzi, żeby w budżecie na przyszły rok udało się znaleźć dodatkowe 10 mln zł na wdrożenie pilotażowego programu.\nBudżet województwa zostanie przyjęty na sesji sejmiku 19 grudnia.


Alkohol | Podróże\nPowszechnie uważa się, że picie gigantycznej ilości alkoholu niekorzystnie wpływa na funkcjonowanie organizmu. Mało który fabrykant informuje jednak, że nie każdy typ jest tak samo zdrowym napojem dla wszystkich. Jeśli więc mamy problemy z sercem, nadciśnieniem czy też cukrzycą, picie wody z znacząca zawartością sodu może nam wyłącznie zaszkodzić. Sód zatrzymuje wodę w organizmie i podnosi ciśnienie. Przede wszystkim wody lecznicze nie nadają się do codziennego spożywania. Warto nabyć prywatne leczenie alkoholizmu. Ze względu na kolosalną zawartość minerałów, wolno je łatwo przedawkować. Tak samo należy postępować z herbatkami ziołowymi. Co poniektóre z nich należy stosować jedynie parę dni, aby nie wypłukać wyznaczonych pierwiastków z organizmu. Sprawdź również alkoholizm. Napoje należy wobec tego mądrze wybierać oraz spożywać w umiarkowanych ilościach. Zdrowy człowiek, prowadzący umiarkowany tryb życia powinien zwykle sięgać po wodę mineralną średniozmineralizowaną. W jej skład wkracza dużo minerałów oraz niedużo sodu. Zobacz prywatny ośrodek leczenia uzależnień oraz zadbaj o życie. Należałoby także wybrać towar bogaty w wapń. Jest to ekspresowo zużywany pierwiastek, wobec tego również jego brak najszybciej jest widoczny.\nsłowa kluczowe: Usługi, Farmacja online, Medycyna, Zdrowie i Medycyna.


MTP: Wystawa "Wypędzeni 1939" - Gloswielkopolski.pl\nMTP: Wystawa "Wypędzeni 1939"\n10 listopada 2009 13:44\nWystawa czynna od dzisiaj, tj. 10 listopada, do 22 bm. w holu wschodnim Międzynarodowych Targów Poznańskich (wejście od Mostu Dworcowego). Wystawa czynna w godzinach 10.00-18.00. Wstęp wolny w dniach 10-15 listopada oraz 20-22 listopada.


Otyłość i palenie w trakcie ciąży przyczyną zespołu policystycznych jajników u córek - portal DOZ.pl\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Otyłość i palenie w trakcie ciąży przyczyną zespołu policystycznych jajników u córek\nOtyłość i palenie w trakcie ciąży przyczyną zespołu policystycznych jajników u córek\nZespół policystycznych jajników występuje częściej u kobiet, których matki w trakcie ciąży paliły lub były otyłe – wynika z analizy przeprowadzonej przez szwedzkich lekarzy. Wnioski z długoletniego badania zostały opublikowane na łamach periodyku "BJOG: An International Journal of Obstetrics and Gynaecology", zajmującego się otyłością i ginekologią.\nZespół policystycznych jajników (PCOS) to inaczej zespół wielotorbielowatych jajników. Jest to zaburzenie endokrynologiczne, które jest bardzo często przyczyną niepłodności u kobiet w wieku rozrodczym.\nZespół policystycznych jajników występuje u sporej liczby kobiet. Dokładne przyczyny powstawania PCOS nie są znane, ale coraz więcej przesłanek wskazuje na czynniki środowiskowe w łonie matki. Badanie przeprowadzone w Szwecji wskazuje, które kobiety są bardziej narażone na rozwój tego zaburzenia endokrynologicznego.\nBadanie na setkach tysięcy\nAnalizie został poddany stan zdrowia 681 123 kobiet urodzonych w Szwecji w latach 1982-1995. Do 2010 r. u 3738 z nich wykryto zespół policystycznych jajników.\nBadacze z Uniwersytetu w Uppsali pod kierownictwem dr Heiddis Valgeirsdottir, konsultantki ds. położnictwa i ginekologii na wydziale zdrowia kobiet i dzieci, wskazują, że mniej więcej 5 kobiet na 1000 cierpi z powodu wielotorbielowatych jajników. Liczba ta rośnie do 7 kobiet na 1000 w przypadku córek, których matki w trakcie ciąży miały nadwagę, oraz do 8 na 1000, jeśli matki były otyłe (ich wskaźnik masy ciała BMI wynosił 30 lub więcej).\nRównież 8 na 1000 kobiet zapada na zespół policystycznych jajników, jeżeli matki w trakcie ciąży często paliły. Przez częste palenie definiowane jest sięganie po dziesięć lub więcej papierosów dziennie.\nJak obniżyć ryzyko PCOS\nDr Heiddis Valgeirsdottir wskazuje, że wyniki badania to kolejny dowód na to, że nadwaga i otyłość to czynnik zwiększający ryzyko na rozwój zespołu policystycznych jajników u córek. Analiza pokazuje również związek między paleniem w trakcie a prawdopodobieństwem rozwoju zespołu wielotorbielowatych jajników u kobiet.\nDr Heiddis Valgeirsdottir zwraca uwagę, że badanie pokazuje jedynie korelację między nadwagą, otyłością i paleniem. Nie można wprawdzie na jego podstawie sformułować ostatecznych wniosków na temat przyczyn powstawania PCOS u kobiet, ale jest kolejnym sygnałem alarmowych dla kobiet będących w ciąży oraz może stanowić zachętę do zerwania ze złymi nawykami.\nDr Melanie Davies, ginekolożka, konsultantka ds. nadwagi i rzeczniczka prasowa brytyjskiego Royal College of Obstetricians and Gynaecologists mówi, że badanie wskazuje na ważność stosowania dobrze zbilansowanej diety w trakcie ciąży oraz regularnego odbywania ćwiczeń przed i w trakcie ciąży. To samo dotyczy kobiet, u których już diagnozowano zespół policystycznych jajników. Nie powinny one palić, powinny za to zdrowo się odżywiać i być aktywne fizycznie. Wprawdzie nie ma leku na PCOS, ale odpowiedni tryb życia może zapobiec występowaniu wielu objawów związanych z zespołem wielotorbielowatych jajników i pomóc w zachowaniu właściwego balansu hormonalnego.\nBadacze wciąż sprawdzają wpływ złej diety i stosowania używek w trakcie ciąży na zdrowie nienarodzonych dzieci, wskazując na coraz to nowe zagrożenia. Badanie prowadzone przez naukowców z Colorado School of Public Health sugeruje, że dzieci matek palących marihuanę w trakcie ciąży są o połowę bardziej narażone na wystąpienie niskiej masy urodzeniowej, niezależnie od tego, czy matki dodatkowo paliły zwykłe papierosy. Wnioski sformułowano na podstawie danych o zdrowiu pochodzących od ponad 3200 kobiet, które uczestniczyły w programie Colorado Pregnancy Risk Assesment w latach 2014-2015.\nZ kolei naukowcy z włoskiego Palermo twierdzą, że matki upijające się w czasie ciąży są bardziej narażone na depresję i przekazywały te skłonność swoim dzieciom. Wnioski te wyciągnęli na podstawie badania na myszach, którym w czasie ciąży i laktacji podawano wodę zmieszaną z alkoholem. Po narodzinach mysie mamy i dzieci poddano serii badań, które wykazały wyraźne tendencje depresyjne u matek oraz dużą skłonność do spożywania alkoholu u ich potomstwa w wieku, który odpowiada okresowi nastoletniemu u ludzi.\nTezy naukowców z Włoch dołączają do szeregu innych mówiących o szkodliwości spożywania alkoholu w ciąży. Zdaniem lekarzy, dla kobiet w tym stanie nie ma bezpiecznej dawki tej używki – nawet kieliszek wina może doprowadzić do poważnych uszkodzeń płodu. Mimo to, jak wskazują badania prowadzone w Polsce, aż 33 proc kobiet sięga po alkohol w ciąży.\nŹródła: BJOG: An International Journal of Obstetrics and Gynaecology, Royal College of Obstetricians and Gynaecologists, The Royal College of Midwives, PAP


Dodano: 5 maja 2020, 11:21 53\nOd tego, czy jesteśmy w stanie okazać solidarność i współdziałać, zależy ludzkie życie – tłumaczy premier Mateusz Morawiecki w artykule zamieszczonym na ukraińskim portalu "Dzerkało Tyżnia".\nPremier w artykule pisze o tym jak Polska i Ukraina radzą sobie z epidemią koronawirusa, a także podkreśla potrzebę współpracy pomiędzy Unią Europejską a sąsiednimi państwami.\n„Polskie i ukraińskie społeczeństwa zareagowały bardzo odpowiedzialnie”\n"Świat stoi dziś w obliczu globalnej pandemii. Od tego, czy jesteśmy w stanie okazać solidarność i współdziałać, zależy ludzkie życie. Polska i Ukraina szybko podjęły trudne decyzje o walce z epidemią także poprzez wprowadzenie ograniczeń zmieniających codzienne życie każdego obywatela. To dzięki nim liczby potwierdzonych przypadków zakażenia, liczby hospitalizowanych osób i te najbardziej smutne – liczby zmarłych – w naszych państwach utrzymują się na relatywnie niskim poziomie" – tłumaczy Morawiecki.\nJak podkreśla dalej szef polskiego rządu, gdyby nie szybka reakcja władz oraz odpowiedzialność obywateli – na Ukrainie i w Polsce liczba ofiar mogłaby wynieść dziesięć razy więcej.\n"Polskie i ukraińskie społeczeństwa bardzo odpowiedzialnie zareagowały na wprowadzenie ograniczeń, dotyczących przekraczania granicy państwowej, aktywności gospodarczej, społecznej, kulturalnej czy sportowej. W tych trudnych dniach udowodniliśmy, że potrafimy zachować się mądrze i rozważnie" – pisze Morawiecki.\nPomoc dla sąsiadów UE\nJak podkreśla w tekście polityk, jego zdaniem "odpowiedź UE na zagrożenie związane z Covid19 ma historyczne znaczenie, określi bowiem przyszłość europejskiej Wspólnoty".\nMorawiecki tłumaczy następnie, ze Unia powinna zachować się solidarnie – wobec państw Wspólnoty, ale także wobec sąsiadów UE. " Solidarność staje dziś w centrum projektu europejskiego, jako jego oręż w walce z pandemią oraz wspólna trampolina do odbudowy wspólnego rynku. Aby tak się stało potrzebny jest ambitny budżet oraz korekta obowiązującej dotąd dyscypliny budżetowej. Dzięki temu można będzie Europejczykom zapewnić nie tylko coraz lepszą ochronę zdrowia i bezpieczeństwo socjalne, ale również stymulować odrodzenie wzrostu gospodarczego oraz tworzenie nowych miejsc pracy po epidemii" – czytamy.\nJak pisze dalej premier Polski, Warszawa popiera propozycje Komisji Europejskiej dot. pakietu pomocy makrofinansowej o wartości 3 mld euro dla 10 państw sąsiedzkich Wspólnoty (w tym 1,2 mld euro dla Ukrainy). „Rozumiemy pilną potrzebę niesienia solidarnej pomocy. Dlatego popieramy pomysł przeznaczenia 140 mln euro z funduszy polityki sąsiedztwa na pilne potrzeby państw Partnerstwa Wschodniego w walce z koronawirusem” – tłumaczy polityk.\n„Pamiętamy także o obywatelach Ukrainy mieszkających i pracujących w Polsce. (...) Dziś Ukraińcy przebywający w Polsce, nie muszą obawiać się o legalność swojego pobytu. Dokumenty, które utraciły ważność w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, zostały przedłużone do 30 dni po jego zakończeniu w Polsce" – pisze dalej szef polskiego rządu.\nJak podkreśla Morawiecki obecnie w Polsce mieszka około miliona Ukraińców. "Według danych ukraińskich w związku z pandemią na powrót do swojej ojczyzny zdecydowało się 175 000 Ukraińców. Ci, którzy zostali w Polsce bardzo często nadal pracują i przekazują wsparcie finansowe swoim rodzinom na Ukrainie" – czytamy dalej.\n"W związku z tym, mój rząd wydał polecenie konsulatom Polski na Ukrainie wznowienia przyjmowania pracowniczych wniosków wizowych. Tysiące obywateli Ukrainy będzie mogło wznowić pracę w Polsce” – dodaje Morawiecki.


Zalety » Smażalnia Ryb Dziwnów - Restauracja rybna\nRyby warto jeść, ponieważ mają bardzo wysoką wartość odżywczą. Ich mięso przewyższa pod względem odżywczym wołowinę, wieprzowinę i drób. Ich białko jest dużo łatwiej przyswajalne jak białka zwierząt hodowlanych.\nZdaniem ekspertów od żywienia, powinniśmy jeść ryby co najmniej dwa razy w tygodniu, dbając w ten oto sposób o dostarczanie niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania witamin.\nWspomagają serce; Ryby są najbogatszym źródłem niezbędnych do funkcjonowania nienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3, które obniżają ciśnienie krwi, poziom cholesterolu i lipidów, zapobiegają powstaniu zakrzepów.\nOpóźniają starzenie; Witamina A poprawia kondycję skóry, D wzmacnia żeby i kości, E usuwa z organizmu szkodliwe wolne rodniki.\nPomagają dbać o linię: Porcja dorsza zawiera zaledwie 110 kcal, a to prawie cztery razy mniej jak porcja wieprzowiny. Ponadto dostarcza tyle jodu, ile potrzebujesz każdego dnia. Tłuste ryby morskie hamują apetyt, wspomagają odchudzanie.\nKoją krew; chude ryby zwiększają poziom serotoniny, działają antydepresyjnie. A witaminy z grupy B zawarte w rybach wspomagają pracę układu nerwowego, porrawiają pamięć i koncentrację.\nJeszcze nie przekonani? Jedzenie ryb…\npowoduje poprawę nastroju. Kwasy omega-3 , w które obfitują tłuste ryby, zwiększaj objętość istoty szarej w tych obszarach mózgu, które odpowiadają za nastrój i zachowanie.\npowoduje , że dzieci, których matki w czasie ciąży spożywały duże ilości ryb są mniej narażone na alergię\npowoduje, że dzieci, których mamy w okresie ciąży jadały więcej niż 300 gram ryb tygodniowo, w wieku siedmiu i ośmiu lat miały znacznie lepsze wyniki w nauce\nwspomagają odporność niemowląt, których matki jadły świeże ryby będąc w ciąży\npomagają w profilaktyce miażdżycy i choroby niedokrwienia serca.\nW dodatku jako jedyny składnik diety powodują wzrost dobrego cholesterolu (HDL) i zapobiegają rozwojowi cukrzycy typu 2.\nWykazują działanie przeciw nowotworowe.\nZapraszamy do naszego sklepu rybnego !!!\nTARG RYBNY BELONA OTWARTY CAŁY ROK!\nZapraszamy na świeże ryby z własnych połowów, które można zakupić tuż po zejściu jednostek połowowych przy naszej smażalni. Targ rybny oferuje zarówno ryby surowe jak i wędzone.\nCopyright (c)2013 Smażalnia Ryb Dziwnów


Paweł Jasiński – Copernicon 2017\nPaweł Jasiński – fot. Marcin Maurycy Butrym\nPaweł “Gerard Heime” Jasiński – sędzia\nCześć, nazywam się Paweł Jasiński i jestem profesjonalnym scenarzystą oraz projektantem gier. Przez wiele lat pracowałem w branży gier bez prądu, byłem związany z portalem Polter.pl, oraz wydawnictwami Kuźnia Gier i Gry Leonardo. Stworzyłem m.in. liczne materiały do gry fabularnej Wolsung oraz scenariusze RPG dla Magii i Miecza. Byłem również trenerem warsztatów LubLarp, oraz głównym koordynatorem Konferencji Larpowej 2016 w Warszawie. Od czterech lat zawodowo tworzę gry komputerowe, obecnie jestem game designerem w studiu Techland Warszawa. Swoje doświadczenie jako juror zdobyłem, będąc członkiem kapituły konkursu Quentin w latach 2013-2016, sędzią w konkursie Ava Larp w 2015 roku oraz sędzią Złotych Masek w 2016 roku.\nNa co będę zwracał uwagę jako juror Larpowych Laurów?\nNa wizję. Uważam, że gra powinna być o czymś, mieć konkretny cel, konkretny motyw na którym jest zbudowana. Dobrze, jeśli tę wizję da się streścić w jednym, przemawiającym do wyobraźni zdaniu. Nie lubię gier rozlazłych, które nie wiedzą czym chcą być, albo próbują być zbyt wieloma rzeczami na raz. Wierzę, że dobry twórca larpów wie, jakie doświadczenie mają przeżyć jego gracze i umie im to doświadczenie zapewnić.\nNa komunikację. Wizja to jeszcze nie wszystko – dobry larp nie tylko wie, czym jest, ale też jasno komunikuje czym jest i dla kogo jest, jeszcze zanim się rozpocznie. Dotyczy to m.in. gatunku, tematyki, oczekiwanego stylu gry. Nie w smak mi są opisy larpów jednocześnie poetyckie i enigmatyczne, z których niewiele wynika. Nawet, jeśli larp który stworzysz na Larpowe Laury nie przypadnie mi do gustu, zdobędziesz u mnie punkty jeśli już przed grą będę mógł jasno ocenić, czy to gra w moim typie, czy nie. Chyba najgorszym błędem jaki można popełnić, to wykreować pewne oczekiwania w mojej głowie, a potem ich nie spełnić.\nNa realizację założeń. Przyjrzę się temu, jakie techniki i narzędzia wykorzystał larp, by zrealizować postawiony cel, czy były one wykorzystane świadomie. Struktura kart postaci, schemat relacji między bohaterami, mechanika, sposób kontrolowania tempa akcji, otwarcie i zakończenie larpa – to wszystko rzeczy, które mogą służyć realizacji wizji twórcy. Jednocześnie uważam, że dobry twórca będzie mierzył zamiary podług siły i nie porwie się z motyką na słońce.\nNa interaktywność. Larp nie może wszak zaistnieć bez graczy. Sprawdzę zatem, gdzie jest miejsce dla graczy w tej opowieści. W jakim stopniu mogą kierować biegiem wydarzeń? Czy każdy ma równy wpływ na to, co się dzieje? Czy bohaterowie mają odpowiednie motywacje, umieją odnaleźć się w świecie i podejmować ciekawe decyzje? Czy w trakcie gry zdarzają się przestoje, w trakcie których niewiele mamy do zrobienia? W końcu gdybyśmy chcieli być tylko obserwatorami wspaniałej historii na którą nie mamy wpływu, poszlibyśmy do teatru.\nNa minimalizm. Łatwo jest bowiem otumanić gracza świetnymi strojami albo niesamowitą lokacją. Ale Larpowe Laury to konkurs na chamber larp, a nie blockbuster w zamku. Zwrócę uwagę na to, które elementy Twojej gry wspierają to, co chcesz nam przekazać, a które są tylko zbędnymi ozdobnikami. Będę oczekiwał, że każda postać, każda mechanika, każdy rekwizyt będą na larpie w jakimś konkretnym celu. Nawiązując do dzieł Czechowa – jeśli na ścianie będzie wisiała strzelba, to będę oczekiwał, że do końca larpa wystrzeli choć raz.\nNa estetykę. Ponieważ gra, nawet minimalistyczna, może być atrakcyjna dla zmysłów. Nie każda gra musi oczywiście być perfekcyjnym dziełem sztuki. Ważne, żeby estetyka gry była spójna, by elementy do siebie pasowały, by była zaplanowana ze smakiem i rozmysłem. Umiem docenić gry, które opierają się nie tylko na zmyśle wzroku, ale też słuchu, dotyku, smaku czy węchu. Jeśli larp ma być brzydki i groteskowy, to powinno być to celowe i przemyślane. Jeśli ma być minimalistyczny i surowy (np. black box style) to konsekwentnie i bezkompromisowo.\nNa zwroty akcji. Jestem miłośnikiem gier dobrze stopniujących napięcie i umiejętnie przeplatających wartkie wydarzenia z chwilami na złapanie oddechu. Lubię odkrywać tajemnice, być zaskakiwany przez fabułę, lubię niespodziewane wydarzenia – pod warunkiem, że mają sens i nie pojawiają się niczym deus ex machina. Gdy gram, potężną motywacja dla mnie jest ciekawość – co wydarzy się za chwilę? Jak dalej potoczy się ta historia?\nJaka powinna być postać dla mnie?\nPo pierwsze, dramatyczna. Lubię bohaterów zmuszonych podejmować trudne decyzje, w jakiś sposób rozdartych (np. między przyjaźnią a powinnością, lojalnością a moralnością, itp.). Ciekawy konflikt wewnętrzny od razu sprawia, że postać nabiera rumieńców. Jestem też miłośnikiem postaci, które nie są śnieżnobiałe, lecz posiadają skazy i podejmują z ich powodów złe decyzje, które napędzają konflikt na grze.\nPo drugie, zaangażowana w konflikt. To nie znaczy, że postać musi od razu z każdym iść na noże – ale jestem zdania, że dobry larp opiera się na konflikcie, na konfrontacji różnych poglądów, potrzeb, motywacji. Lubię bohaterów, którzy muszą pokonywać komplikacje i przeszkody – czy to ze strony świata gry, czy innych bohaterów.\nPo trzecie, wiarygodna. Łatwo mi się wczuć w psychikę postaci, która zachowuje się w spójny sposób. Idealna postać to taka, o której mógłbym pomyśleć, że żyje (bądź żyła kiedyś) w prawdziwym świecie. Jest wielowymiarowa – ma swoje motywacje, pragnienia, wady charakteru.\nCzy są jakieś rodzaje albo gatunki larpów, które wyjątkowo lubię?\nNie jestem wybredny jeśli chodzi o gatunki czy style gier – grałem w bardzo wielu, bardzo różnych larpach. Szczególnie lubię larpy science fiction i horrory, ale zdaję sobie sprawę z tego, że są to trudne gry do zaprojektowania i poprowadzenia, zwłaszcza w warunkach konwentowych.\nMoje top 5 ulubionych gier to “Wszystko dla N.”, “Chłopiec, który…”, “Ostatni Rejs”, “Mir: Wesele” oraz “Saga o Ulvedalen”.


Rozliczenie PIT z dzieckiem a śmierć podatnika - eGospodarka.pl - Aktualności podatkowe\neGospodarka.pl › Podatki\t› Aktualności podatkowe\t› Rozliczenie PIT z dzieckiem a śmierć podatnika\nPrawo do opodatkowania w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci jest prawem osobistym, ściśle związanym z osobą podatnika, które nie przechodzi na jego następców prawnych - uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 08.03.2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1214/10.\nW rozpatrywanej przez sąd sprawie przedstawiciel ustawowy małoletnich spadkobierców zmarłej podatniczki wystąpił w ich imieniu z wnioskiem o rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009 w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji w wydanej decyzji uznał, że rozliczenie takie zmarłej podatniczki nie jest możliwe. Niezgadzając się z tym stanowiskiem przedstawiciel ustawowy spadkobierców złożył odwołanie od decyzji zarzucając jej błędne wyliczenie zwrotu podatku wskutek nieuwzględnienia wniosku o preferencyjne opodatkowanie. W uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił on, że podatniczka nie mogła złożyć stosownego wniosku w przedmiocie wyboru sposobu opodatkowania dochodu uzyskanego w 2009 r. na skutek śmierci oraz, że w zaistniałej sytuacji podatnikami stali się jej następcy prawni – małoletni synowie i im to prawo winno przysługiwać, jako że ponoszą oni odpowiedzialność za długi podatnika.\nZdaniem organu odwoławczego treść art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie pozostawia tutaj wątpliwości, że uprawnienie do zastosowania przewidzianej w nim preferencyjnej metody rozliczenia podatku dochodowego jest uzależnione od złożenia przez osobę samotnie wychowującą dzieci małoletnie stosownego wniosku w przedmiocie wyboru sposobu opodatkowania uzyskanych dochodów w roku podatkowym. Jego niedopełnienie bez względu na przyczynę, która do tego doprowadziła, pozbawia podatnika wskazanego przywileju w postaci rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Zeznanie wraz ze stosownym wnioskiem, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy podatkowej, nie może zostać złożone "za podatnika" przez osoby trzecie, w tym również przez jego spadkobierców. Organ odwoławczy utrzymał tym samym w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji.\nSprawa została skierowana do sądu. Ten jednak także przyznał rację fiskusowi. WSA wskazał, że w przedmiotowej sprawie w 2009 r. opodatkowanie w sposób przewidziany w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy podatkowej mogło nastąpić wyłącznie „na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym” rodzica (lub opiekuna) w roku podatkowym samotnie wychowującego m.in. dzieci małoletnie, w terminie przewidzianym dla złożenia zeznania. Tym samym brak wniosku co do rozliczenia podatku na warunkach określonych w art. 6 ust. 4 ustawy wyłącza możliwość skorzystania z tej preferencji niezależnie od zaistnienia (lub niezaistnienia) innych przesłanek do tego rodzaju opodatkowania. Sąd podkreślił przy tym, że wniosek o taki sposób opodatkowania można złożyć dopiero z upływem danego roku podatkowego, zaś śmierć osoby uprawnionej w trakcie roku podatkowego pozostaje bez wpływu na ocenę dopuszczalności takiego wniosku.\nCo się zaś tyczy kwestii następstwa prawnego spadkobierców, WSA podkreślił, że zgodnie z art. 97 §1 Ordynacji podatkowej spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego (czyli m.in. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Natomiast prawo do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej, nie jest prawem majątkowym lecz osobistym podatnika przyznanym wyłącznie tej osobie z uwagi na to, że posiada ona przymiot osoby samotnie wychowującej dzieci. Podatnik niebędący taką osobą nie jest uprawniony do złożenia wniosku o opodatkowanie swoich dochodów w ten sposób.\nTym samym prawo do złożenia wniosku o opodatkowanie na zasadach określonych w art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej jest uprawnieniem niemajątkowym ściśle związanym z osobą podatnika, jego sytuacją faktyczną i prawną, wynikającą z wychowywania dzieci jako rodzic lub opiekun prawny. Uprawnienie to przekształca się w prawo majątkowe prawa podatkowego dopiero z chwilą złożenia przez taką osobę stosownego wniosku w zeznaniu podatkowym.\nCo za tym idzie, na spadkobierców nie przechodzi uprawnienie do złożenia wniosku o takie opodatkowanie. Prawo do złożenia przedmiotowego wniosku i prawo do skorzystania z przedmiotowego opodatkowania powstaje z chwilą upływu roku podatkowego, którego dotyczy. Prawa te nie istniały więc w dacie śmierci podatnika przed zakończeniem danego roku podatkowego.


Praca przy montażu długopisów na akord - PRACA / Oferty pracy, ogłoszenia pracodawców - ofero24.pl\nPopularne:budowa domu, projektowanie wnętrz, remonty, zlece, dom, świadectwa energetyczne, zlecenie, remont, sprzedam projekt, kierownik budowy\nJesteś tutaj: Strona główna > PRACA > Oferty pracy, ogłoszenia pracodawców > Praca przy montażu długopisów na akord\nogłoszenieprzez: bestjobmediadodano: 08.07.2013\nMontaż długopisow we własnym domu na akord. Prosta praca manualna, stała lub dodatkowa. Legalne zatrudnienie. Niewymagane kwalifikacje, bez ograniczeń wiekowych. Wymagane ukończone 16 lat, zdolności manualne, samoorganizacja czasu. Zarobki, od 1000zł nawet do 2400zł miesiecznie. Zgłoszenia na email: bestjobmedia@gmail.com\ndorywcza, fizyczn, na, oferty, pracy, stala, wakacje


Oxite - bloguj z Microsoftem - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n11.12.2008, godz. 09:40\nGigant z Redmond udostępnił nowe oprogramowanie służące do zarządzania treścią w serwisach internetowych. Nowy CMS o nazwie Oxite jest bezpłatny i znajdzie z pewnością zastosowanie w rękach blogerów.\nCMS o nazwie Oxite został udostępniony w witrynie CodePlex. Pierwsza publiczna wersja nowej platformy Microsoftu znajduje się obecnie w fazie alpha. Nowy projekt obsługuje interfejs programistyczny MetaWeblogAPI, który umożliwia publikowanie treści w dowolnym blogu z pominięciem interfejsu. Udostępnia ponadto takie funkcje jak trackback, ping back, awatary użytkowników czy kanały RSS. Oczywiście nie zapomniano o zaawansowanych możliwościach edycyjnych, zarówno kodu, jak i w trybie graficznym.\nOprogramowanie integruje się z innymi narzędziami Microsoftu, w tym ASP.NET MVC, Visual Studio Team Suite i Background Services Architecture. Jak twierdzi sam gigant z Redmond, Oxite ma skłonić deweloperów do korzystania z ASP.NET MVC.\nOxite zostało już uruchomione w witrynach Channel9 oraz Mix Online. Kod projektu pobrać można ze stronyCodePlex.com. Wymagany jest Windows Server i to właśnie ten fakt może zaważyć na popularności nowego projektu Microsoftu, gdyż serwerowe systemy Redmond rzadko są wykorzystywane do hostingu platform blogowych.


Archiwa: armia chińska - Najsmaczniejszy BlogNajsmaczniejszy Blog\nTag Archives: armia chińska\nRacja chińskiej marynarki wojennej – lunch i ciasteczka energetyczne typ 900\n5 stycznia 2018 by Jacinto\nRacja chińskiej marynarki wojennej to jedna z ciekawszych, którą udało mi się kupić. Składa się co prawda tylko z zupy oraz dania głównego, ale jedzenia jest bardzo dużo – 500g. To, co mi się w niej podoba to lokalne potrawy i smaki, a nie kolejny makaron w sosie pomidorowym. Do tego testuję ciasteczka energetyczne typ 900, które są podobne do tych, które miałem w innej chińskiej racji – 911b. Połączenia smaków w nich są dość niezwykłe, ale.. efekt jest przepyszny !\nRacja ta jest wyposażona w najmocniejszy ogrzewacz bezpłomieniowy, jaki spotkałem – aż 3 woreczki z paliwem. Czas ogrzewania jest też najdłuższy (oprócz tureckiej) – 15-20 minut. To wszystko jest usprawiedliwione, jeśli weźmie się pod uwagę masę, która jest do ogrzania.\nRacja chińskiej marynarki wojennej i ciasteczka energetyczne typ 900\nzupa ze smażonym jajkiem\nryż z fasolą mung\nboczek duszony w sosie\nRacja chińskiej marynarki wojennej\nRacja chińskiej marynarki wojennej – zupa z jajkiem\nTrudno mi dobrze opisać smak tej zupy. Chyba jest na bulionie warzywnym, wyczuwam też smak wodorostów, jest widoczne smażone jajko. Smak odbiega od naszych przyzwyczajeń, trąci też nieco chemią. Nie jest zła (jadłem wiele gorszych), ale mimo wszystko ograniczyłem się tylko do spróbowania\nDuszony boczek z ryżem\nRacja chińskiej marynarki wojennej – ryż i duszony boczek\nRyż jest dobrze ugotowany – tzn. miękki, sklejony w jedną bryłę, był dobrze ogrzany. W smaku jest idealnie mdły, nawet nie jest posolony. Fasola ładnie wygląda, ale nie zmienia znacząco smaku.\nBoczek natomiast był fantastyczny w smaku – marynowany w przyprawach, długo duszony. Był tak miękki, że trudno było złapać go na łyżkę. Sos, który widać na zdjęciu to w zasadzie roztopiony smalec pomieszany z marynatą. Przyprawienie jest idealne – słoność, pikantność, korzenność… Po połączeniu z ryżem stanowił danie, które z chęcią bym zamówił w restauracji. Ryż dodawał jędrności i tonował nieco smak tłuszczu i przypraw.\nW paczce (120g) są 2 osobno zapakowane ciasteczka. Stanowią porcję węglowodanów i tłuszczów. Dobrze nadają się zarówno na deser, jak i samodzielną przekąskę. Smak jest słodki (ale nie bardzo słodki) pomieszany z lekko słonym , być może z masła orzechowego. Są kruche jak herbatniki, nie ma problemów z gryzieniem.\nTest video w języku angielskim:\nPosted in Racje żywnościowe, MRE, dania gotowe.\tTagged armia chińska, Chiny, marynarka wojenna, MRE, racja wojskowa, racja żywnościowa.\nPosted in Racje żywnościowe, MRE, dania gotowe.\tTagged armia chińska, Chiny, MRE, racja wojskowa, racja żywnościowa.


Regulamin – Półmaraton Górski w Jedlinie-Zdrój\nREGULAMIN INDYWIDUALNEGO POMIARU CZASU 7. Hammer Półmaraton Górski Jedlina-Zdrój 15.05.2021 (sobota)\nBieg ma charakter indywidualny, a uczestnicy są zobowiązani do przestrzegania zasad sanitarnych.\nBieg odbędzie się 15 maja 2021 (sobota). Start od godz. 8:00 do 12:00spod Pałacu Jedlinka w Jedlinie-Zdrój, ul. Zamkowa 4. Harmonogram startów na STRONIE\nZapisy elektroniczne na stronie internetowej biegu www.jedlina.pro-run.pl od 14.02.2021 do 10.05.2021. Limit startujących – 900 osób.\nOpłata startowa za bieg wynosi 70zł przez cały okres trwania zapisów.\nUczestnicy zapisów na bieg w 2020 r. mają prawo udziału w biegu wg punktu VI regulaminu.\nzwycięzcy 1.- 6. edycji Półmaratonu w Kat. Jedlinianie (Pani Marta Marciniak, Pani Katarzyna Chomiak, Pan Robert Kubiak, Pan Sitko Artur)\nVI INFORMACJA DLA DOTYCHCZAS OPŁACONYCH UCZESTNIKÓW\nKażda z dotychczas zapisanych i opłaconych osób na zawody, które nie mogły się odbyć w 2020 roku ma prawo do:\nStartu w 2021 roku.\nMożliwość przeniesienia opłaty startowej na inną osobę do 3 maja 2021.\nZwrotu opłaty startowej i rezygnację z biegu do 28 lutego 2021 co należy zgłosić do organizatora na adres zawody@pro-run.pl z podaniem numeru konta do zwrotu.\nVII ORGANIZACJA STARTÓW I PRZEBIEG IMPREZY\nWydarzenie ma charakter treningu na świeżym powietrzu. Każdy z uczestników startuje indywidualnie w wyznaczonym dla siebie czasie. Organizator nie przeprowadza startu grupowego. Jednocześnie dopuszcza taka możliwość w przypadku poluzowania obostrzeń sanitarnych.\n8:00 rozpoczęcie startów indywidualnych\n12:00 zakończenie startów indywidualnych\nKażdy uczestnik biegu odbiera pakiet startowy: numer startowy, posiłek regeneracyjny, jedlińskie drzewko, materiały sponsorów, medal na mecie.


NATURA 24 - GreenPort\nLista produktów producenta: NATURA 24\nNATURA BIAŁA SZAŁWIA - KADZIDŁO LUZ 50G\nNATURA BIAŁA SZAŁWIA - KADZIDŁO PĘCZEK 40G\nNATURA BIAŁA SZAŁWIA- KADZIDŁO LUZ 25G\nNATURA BIAŁA SZAŁWIA- KADZIDŁO PĘCZEK 20G\nNATURA CUKIER WANILIOWY BIO 2X8G\nBez dodatku jaj, glutenu, drożdży, laktozy. Produkt wegański, nie aromatyzowany.Cukier nie jest bielony ani chemicznie rafinowany. Prawdziwa wanilia nadaje doskonały smak.\nAfrykańskie czarne mydło wytwarzane wg tradycyjnej receptury z surowców pochodzących z tropikalnych lasów deszczowych i sawanny. Zawiera tylko naturalne składniki i jest w 100% biodegradowalne. Nadaje skórze gładkość, miękkość i blask.\nDobrze współgra z gulaszem, zupą, daniami rybnymi i mięsnymi.Hyzop pobudza układ pokarmowy do trawienia, więc jest szczególnie dobry do wszystkich potraw ciężkich - mięs, sosów, itp.\nNATURA KRWAWNIK ZWYCZAJNY ZIELE 50G\nKrwawnik pobudza krążenie krwi, pomaga leczyć choroby spowodowane zaburzeniami krążenia, takie jak migreny, hemoroidy, owrzodzenia i zapalenia żylaków. Łagodzi stany zapalne skóry, działa kojąco i bakteriostatycznie na cerę trądzikową.\nNATURA KURACJA NA OCZYSZCZANIE WĄTROBY\nNaturalna kuracja na oczyszczenie wątroby. Zestaw do kuracji oczyszczenia wątroby wg.Dr.HULDA CLARK. Zestaw składa się z: 8 szt ORNITHINE 500mg, 100g sól gorzka .Przy kuracji znajduje się dokładny opis zastosowania\nNATURA LIŚĆ ORZECHA WŁOSKIEGO 100G\nW medycynie ludowej odwary z liści orzecha włsokiego stosowane były m.in. w krzywicy, cukrzycy, gruźlicy płuc, w krwawieniach z przewodu pokarmowego, w skazie moczanowej i w robaczycach.\nNATURA MIĘTA PIEPRZOWA 100G\nHerbatki przyrządzone z liści mięty są stosowane w leczeniu gorączki, bólów głowy, chorobach ukladu pokarmowego oraz przy innych dolegliwościach zdrowotnych. U małych dzieci jest stosowana podczas występujących kolek.\nNATURA PIOŁUN SUSZONY 100G\nNATURA SÓL CZARNA HAWAJSKA 100G\nSól hawajska jest specjalna ze względu na swój czarny kolor. Powstaje na wyspie Molokai, z wód Pacyfiku. Po przefiltrowaniu woda jest odparowywana, z wykorzystaniem energii słonecznej. Uzyskane w ten sposób kryształy soli mieszają się z minerałami.\nNATURA SÓL TYBETAŃSKA 100G\nJest to sól o niepowtarzalnym smaku, bardzo pikantna, aromatyczna o lekko ziemistym smaku, idealna do gotowania i przyprawiania wszystkich potraw. Jej smak nie jest narzucającym się lecz zawiera więcej własnego, specyficznego smaku niż po prostu „słony”.\nNATURA STEVIA LIŚCIE SUSZONE 50G