Witaj w świecie Geeka!\nObsceniczne szaleństwo i mitologia Lovecrafta. Recenzja komiksu "Neonomicon"\nEtykiety: adaptacja, Alan Moore, ciemność, Lovecraft, makabra, Mrok, Necronomicon, Neonomicon, przepastny mrok, siła mroku, zło\nW obronie "Star Wars: The Rise of Skywalker". Nie takie znowu... przesycenie Mocy\n"The Rise of Skywalker", to ponad wszelką wątpliwość film zupełnie inny niż wszystko to, co mogłoby pojawić się w naszych wyobrażeniach odnośnie wieńczącego 42 letnie kanoniczne kinowe Uniwersum Gwiezdnych Wojen filmu. Żadne określenie, emotikonka, i nie wiadomo jak długie ,,wypracowanie" nie wyrazi mojego, jak i zapewne wielu z was również, zaskoczenia odnośnie tego, co przedstawił nam obraz J. J. Abramsa, Epizod IX Star Wars. A był to porażający, zaskakujący film, jakby w finiszu Sagi Skywalkerów miało wydarzyć się tysiąc rzeczy naraz, z tysiącami różnych wątków i emocjami temu towarzyszącymi. Jeden seans Epizodu IX w formacie IMAX 3D z napisami nie wystarczy, aby zrozumieć wszystkie pomniejsze i te większe wątki, historie, informacje bądź całe multum aspektów realizacji filmu poprzez pracę kamery czy inne technologie, tu przestawione. Na ten moment, po projekcji Epizodu IX mój fanowski umysł jeszcze stygnie. To było przeżycie, które ciężko ująć w skali jakiekolwiek oceny. Filmowi daję przysłowiową najwyższą notę, głównie za względu na to, że jest to nadzwyczajne, ciężko porównywalne z czymkolwiek z Uniwersum Gwiezdnych Wojen, widowisko, ot niebotyczne dzieło, zwieńczenie, lecz nie podsumowanie, dziewięcio-częściowej kanonicznej Sagi Skywalkerów. Coś niebywałego... Przesycenie Mocy i niesamowitości w jak najbardziej pozytywnym sensie! To rozrywka, którą miał się zachwycić świat, a głównie widz znający Gwiezdne Wojny z perspektywy głównych kinowych Epizodów. I tak, w ujęciu globalnym zachwycił się, jednak wciąż fandom tego Uniwersum jest najbardziej toksyczną geekowską subkulturą, stąd takie a nie inne w skali globu oceny "The Rise of Skywalker".\n"The Rise of Skywalker", jako, zwieńczenie a nie podsumowanisme Sagi Skywalkerów: Epizodów filmowych Star Wars, od I do IX, zakończyło się intrygująco, niekonwencjonalnie i tak, dziwnie, że nie wiadomo czy bardzo dobrze, czy w odbiorze bardziej w przesunięciu ku czemuś neutralnemu. Rey uruchamiająca miecz świetlny, którego klinga syczy i jarzy się na intensywnie żółtawy kolor, sprawia, że my widzowie i fani Uniwersum Gwiezdnych Wojen nagle zdajemy sobie sprawę, że, na naszych oczach staje się ona strażniczką Jedi. I mówiąc krótko, to bardzo odpowiedzialna rola, nie oznaczająca dla Rey stania na straży Mocy - pilnowania stanu równowagi w jej naturze. To bycie czułym na zagrożenia i reagowanie na przebudzenie się bądź zwiększoną aktywność Ciemnej Strony Mocy. Zakończenie 42-letniej galaktycznej Sagi - dosłownie ostatnie jej ujęcia, które widzieliśmy w "The Rise of Skywalker", wybrzmiały w tymże filmie genialnie! To swego rodzaju ukłon w stronę Klasycznej Trylogii kinowych Epizodów Star Wars, głównie ku roli Obi-Wana Kenobiego, oraz przekazanie warty nowemu pokoleniu Jedi, aby pilnowali oni Galaktyki przed każdym zagrożeniem, które widać za horyzontem. Takowe zwieńczenie Sagi Skywalkerów nie oznacza, że dla postaci Rey nastał definitywny koniec. Ciemna Strona Mocy w takim samym stopniu buduje Galaktykę, jak jej Jasna Strona, tworząc równowagę. Ciemność, zło, one nigdy nie znikną, a Rey - jeśli "Lucasfilm Ltd./Disney" będą chcieli ,,pociągnąć" jej wątek w kolejnych, kontynuujących Sagę Skywalkerów filmach - za kilka lat znów może zaszczycić nas swoją obecnością na wielkim ekranie.\nA jak wyjdę z oceną “The Rise of Skywalker" ?\nKonkretna dosadna, najwyższa nota: 10/10... Było to widowisko w którym znalazły się wszystkie możliwe do wyobrażenia środowiska i ekosystemy Z Uniwersum Star Wars o prostu, cieszę się, że żyjąc te prawie trzydzieści wiosen, jestem świadkiem końca jak i początku pewnej ery w dziejach popkulturowej egzystencji Uniwersum Gwiezdnych Wojen.\nEtykiety: Epizod IX, Exogol, Gwiezdne Wojny, Imperator, Jedi, Kylo Ren, Legendy Star Wars, Luke Skywalker, Rey, Sith, Sithtroopers, Star Wars, The Rise of Skywalker\nNieprzenikniony umysł mordercy. Recenzja książki / reportażu "Mindhunter" J. Douglasa i M.Olshakera\nNotoryczni zabójcy, seryjni mordercy, gwałciciele, dewianci, czy ci zabijający pod wpływem psychozy lub chorego wyobrażenia konieczności wypełnienia misji i woli wyższej istoty. To nieciekawa, daleko odbiegająca nawet od progu człowieczeństwa zbieranina indywiduów, spaczonych przez zło, zniszczonych przez wychowanie i naznaczonych przez biologizm – odpowiednie ukształtowanie układu nerwowego i predyspozycje genetyczne, istot, które kiedyś miały prawo nazywać się ludźmi. Teraz jednak niezmierzona krzywda popełniona drugiemu człowieku, której bestialstwa i okrucieństwa żadne określenia stworzone z dziesiątek liter alfabetu i znaków interpunkcyjnych, nie mogłyby w żaden sposób opisać, same narzucają to, jak nazwać tych pochłoniętych przez mrok dewiantów. Bo to nic innego ,jak bezimienne zło, bezosobowa, obca siła okalana przez powłokę z ludzkiego ciała. Problem seryjnych zabójców, morderców, gwałcicieli, czy innego typu niebezpiecznych przestępców, to problem, z którym od dziesiątek lat na poważnie mierzy się cała ludzkość. Zabijaliśmy od dawna, odtąd, odkąd człowiek zaczął dzielić swoją przestrzeń z innymi przedstawicielami swojego gatunku, oraz w głównej mierze odkąd zaczął zauważać innych wokół siebie.\nOd kiedy my osobniki ludzkie, gdy jeszcze jako przedstawiciele jednego z wielu gatunków Naczelnych wymknęliśmy się ewolucji dużej rodziny Człowiekowatych i podążyliśmy ku rozwojowi, własną ścieżką, prowadząc nas do momentu, w którym, jako Homo Sapiens jesteśmy dzisiaj, tu i teraz, zaczęliśmy żyć w grupach i skupiskach wraz z innymi rówieśnikami, a co najważniejsze, jako istoty rozumne wraz z rewolucją agrarną zaczęliśmy tworzyć coraz większe osady. Potem wraz z biegiem czasu kultywowane rolnicze zbiorowiska przerodziły się w wioski, miasta państwa-miasta, narody, aż w końcu dojrzeliśmy do rangi Cywilizacji globalnej. Egzystując pośród innych Homo Sapiens, człowiek zaczął przejawiać różne zachowania i stany emocjonalne. Umiejętność abstrakcyjnego myślenia, samoświadomość, inteligencja, zdolność komunikowania się z inną istotą ludzką dzięki aparatowi mowy, tzw. myślenie grupowe w ujęciu konformizmu, oraz inne cechy fizjologiczno-behawiorystyczne wpłynęły na ,,widzenie siebie” i rozwój osobisty człowieka wśród pozostałych przedstawicieli tego samego gatunku. Życie w społeczności: od urodzenia – etap kształtowania rozwoju osobistego, do wieku dorosłego - gdy system wartości wyniesiony z wcześniejszych lat jest, a raczej powinien być, w pełni ukształtowany, weryfikuje to jakim jesteśmy człowiekiem, jaką mamy osobowość, jakie przejawiamy skłonności. Wychodzi wtedy na jaw to do czego jesteśmy zdolni. Osobnicze cechy wplatają się w środowisko, w którym się żyło. Ono z kolei nas dość istotnie ukształtowało. Sytuacja się zapętla, niczym w ciągu przyczynowo-skutkowym. Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to, dlaczego zabijamy innych ludzi. Dlaczego często na jednym morderstwie, napaści, kradzieży i gwałcie się nie kończy. Mówiąc lekko sarkastycznie, nawet Freudowi się to nie śniło, zabójstwo goni zabójstwo, ciało za ciałem i tak w kółko. I tylko po to, aby nakarmić swoje wynaturzone ,,Ja” - tę perwersję, która często zrytualizowana jest w swej procedurze i pełni wyraźnie funkcję stabilizującą. Niebezpiecznie dla społeczeństwa robi się wtedy, gdy ilość pozbawionych przez danego nikczemnika życia osób przekroczy – w zależności od kontynentu, norm i przepisów prawnych tam ustanowionych – 3 lub 4. O takim zabójcy mówi się wtenczas ,,seryjny morderca”. A seryjni mordercy pozbawiają życia do chwili, gdy popełnią prosty błąd, który niszczy ich ,,piękne plany"; gdy stwierdzą, że spełnili ,,swoją powinność”, więc oddają się w ręce sprawiedliwości - co zdarza się rzadko, bądź gdy czekają aż śledczy sami wpadną na ich trop, czy z wielu innych dziwacznych pobudek. W przeciwnym razie ,,seryjny morderca” będzie zabijał aż do przysłowiowej śmierci.\nPojęcie ,,seryjny morderca” weszło do świadomości społeczeństwa i systemu sprawiedliwości w latach 70-tych XX wieku, głównie za sprawą nagłośnionych przez media spraw kryminalno-śledczych dotyczących morderstw i charakterystycznego postępowania głównie Teda Bundy’ego i Sama Berkowitza, działających na terenie USA. Możemy nie zdawać sobie z tego sprawy, ale seryjni mordercy zabijający w konkretnym dla siebie celu, np.: sprawowania absolutnej kontroli nad ofiarą, poniżenia jej, wyładowania swej frustracji i gniewu np. wobec określonego typu kobiet, krzywdzenia i gwałcenia pośmiertnego związanego z osiągnięciem najwyższego uniesienia seksualnego, istnieją od setek, jak nie więcej, lat, jednak do czasu rewolucji w technikach przekazu informacji i kultury masowej nikt na ten haniebny proceder nie zwracał zbyt większej uwagi. W dzisiejszym, coraz prężniej rozwijającym się świecie, gdzie teoretycznie ,,seryjnemu mordercy” powinno być trudniej zaistnieć: błyskawiczna wymiana danych, fora społecznościowe, wszechobecny Internet, czy w końcu monitoring powinny uniemożliwić mu skryte i skuteczne działanie, szacuje się, że co roku w każdym kraju pojawia się taki typ zabójcy. Nawet, nie wierząc tym statystykom na słowo, i zakładając, że jest to dwóch, góra trzech seryjnych morderców lub potencjalnych seryjnych morderców na każdy kontynent rocznie, to i tak statystyki te powalają każdego, kto w tą tematykę się zagłębi; ba, każdego kto ceni sobie ludzkie życie. Z takim problemem musieli zmierzyć się John E. Douglas oraz Mark Olshaker - głównie pierwszy z nich, którzy tropieniem seryjnych morderców i badaniem ich umysłów zajmowali się na co dzień. W skompensowany, szczery, ale i przytłaczający okrutnością przytaczanych w publikacji prowadzonych śledztw i przypadków dewiacji osobowości sprawców, i skrajnych skrzywień ludzkiej psychiki, sposób, poznajemy historię i efekty ich pracy. A jako całość zamyka się ona w dziele o charakterze biograficzno-psychologicznym, z zacięciem najlepszego kryminału, w: "Mindhunter. Tajemnice elitarnej jednostki FBI". To na podstawie tejże publikacji powstał jeden z najbardziej szanowanych produkcji serialowych ostatnich lat: "Mindhunter", od platformy Netflixa, który 16 sierpnia 2019 roku zadebiutował z drugim sezonem.\nPraca Johna Douglasa, która dała możliwość czytelnikowi zajrzeć głęboko, niczym nieproszony intruz, w umysły ludzi, których określenie ,,człowiekiem” pasuje tylko z ,,fizjologicznego” punktu widzenia, jako okrycia, które nosi na sobie mający zwyrodniałą osobowość, z zanikiem uczuć wyższych, ludzki dewiant, spaczony, wynaturzony przez zło człek, jest jak autor podkreślał ,,podróżą w jądro ciemności" – w nieznane meandry i zawirowania naszej psychiki. Tam czyha niebezpieczna tajemnica i nieznane; tą ciemnością jest mroczna siła ,,każąca” teoretycznie najzwyklejszym w świecie ludziom krzywdzić, gwałcić, prześladować i zabijać. Największym plusem książki, co odróżnia ją znacząco na korzyść od zaadaptowanego serialu Netflixa jest opisywanie przez Douglasa, nie wiedząc w dalszym ciągu, jaką w tworzeniu tego solidnego tworu rolę miał Mark Olshaker, przypadków działań seryjnych bądź zwykłych morderców i stwarzanie ich ,,profilu sprawcy” z uwzględnieniem modus operandi, sygnatury, zachowania, potencjalnych cech osobowości zbrodniarza, głównie poprzez posiłkowanie się materiałem dowodowym i licznymi wydedukowanymi poszlakami z miejsca morderstwa, czy obszaru porwania. Stanowiło to, w krótkim przybliżeniu około 80% objętości publikacji. Resztę tworzyła historia życia Johna Douglasa, bohatera "Mindhuntera" i głównego jego narratora, jedną z najważniejszych person w historii psychologii kryminalistycznej, behawiorystyki i propagowania techniki profilowania osobowości sprawcy morderstw tudzież przestępstw, wykorzystywanej jako materiał oskarżeniowy i istotny w śledztwie. Douglasa poznajemy począwszy od lat młodzieńczych, poprzez służbę w wojsku, aż do Studiów Psychologicznych, jego wstąpienia do FBI, i w końcu stania na czele Jednostki Wsparcia Dochodzeń, która dzisiaj uznawana jest za najważniejszą tego typu organizacją na świecie.\nZ perspektywy całości szokującego, pochłaniającego czytelnicze zmysły i mrocznie ciekawego literackiego "Mindhuntera", jego lekką wprawiającą w dysonans ujmą są ostatnie rozdziały publikacji, gdy Douglas wyraźnie ze zbytnią skrupulatnością omawia z pozoru prozaiczne historie morderstw, prześladowań, porwań, zainscenizowanych przestępstw w rodzinie i innych brutalności, których dopuścić może się człowiek, które niesympatyzującego z psychologią kryminalną i tematyką seryjnych morderców czytelnika, mogą kompletnie nie zainteresować. Umysł istoty ludzkiej jest przebiegły, niezbadany, niezaprzeczalnie skomplikowany. Nie ma ludzi idealnych; każdy z nas ma jakieś słabości, każdy, jak uwydatnia autor, ma ,,swój zakrwawiony kamień", nawet tacy zwyrodnialcy jak Ed Gein, Ed Kemper, morderca znad Green River, wyznawcy Charlesa Mansona, długo nieuchwytny ,,BTK Killer” i wielu, wielu innych. Zabójcy są wśród nas, to prawda. Zatem w ilu zwykłych zjadaczach chleba, profesorach uczelni, pracownikach budowlanych, czy maklerach giełdowych obudzi się pragnący dominować, manipulować i kontrolować drugiego człowieka w każdym aspekcie jego życia, morderca i intrygant. Słodko – gorzko rozbrzmiewać długo będzie ironia rzeczy, że Jednostka Wsparcia Dochodzeń i inne pokrewne tej organizacji instytucje wkraczają do akcji, wtedy gdy życia ludzkie zostały już dawno stracone, jednak wiele wciąż można uratować.\nEtykiety: BTK killer, choroba psychiczna, dewiacja, Ford Holden, John Douglas, morderca, morderstwo, Netflix, psychokryminalistyka, psychopatia, Psychoza, seryjny morderca, Ted Bundy\n,,Fol rol de ol rol”. Witamy w świecie baśni, magii i fantastyki Neila Gaimana. Recenzja "M jak Magia"\nFantastyka, a zwłaszcza fantastyka baśniowa, do której najbardziej pasuje jedno z charakterystycznych dla jej tonu twórczego opisów: ,,pokryte lekko zarumienionym więdniejącym bluszczem, skromne zakończone łukowato drzwi, po których otwarciu wkraczamy w niezrównany świat tajemnicy, czegoś pochłaniającego, mrocznego, ale i ciepłego; gdzie stawiamy swe pierwsze kroki pośród wróżek, zaklęć, gnomów, skrzatów i różnych stworzeń, pośród feerii kształtów barw i specyficznego mitycznego piękna, gdzie króluje baśniowo nakrojony dualizm – archetyp walki dobra ze złem”, to poruszająca, angażująca wyobraźnię, coś ucząca i przekazująca, dająca specyficzne wyobrażenie mroku i światła – gry dobra ze złem, dziedzina gatunkowa beletrystyki, której natury na tle innych gatunków nie da się opisać jednym zdaniem. Trudno to sobie do końca wyobrazić i opisać fantasmagoryczne Uniwersum baśni i magii, bowiem dla każdego czytelnika ma ono zupełnie inną formę, zajmuje inne miejsce w naszych osobistych wyobrażeniach i projekcjach. Gdy do głosu dochodzi jeszcze wiek odbiorcy i różna stylistyka autorów kreujących baśniowe, tworzące mit wokół siebie, tę charakterystyczną nastrojową formę, Uniwersa, specjalnie dla młodzieży lub młodszego czytelnika, a innym razem dla dorosłego sympatyka takich koncepcji i gatunków powieści, dodatkowo o wiele trudniej jest określić, co takową fantastyką, tą powieściową, podręcznikową mityczną gawędą jest.\nWyznacznikiem wzorowego fikcyjnego, baśniowego Uniwersum - innej, abstrakcyjnej, irracjonalnej w stosunku do prawdziwego świata, fantastyki - co pozwala na oderwanie się od ,,ziemskiego padołu” i przyziemności, i zanurzenie w fantastyce właśnie, jest to, co dla duszy i wyobraźni każdego z nas jest najważniejsze. Z perspektywy doświadczonego czytelnika, który w realiach oferującego wachlarz podgatunków, beletrystycznego rzemiosła fantastyki, zanurzył się nieraz, śmiem twierdzić, iż wśród powieści ciężko jest szukać, ze względu na zupełnie inną atmosferę, nastrój i charyzmę, którą fantastyka się roztacza, i to jak rozwinięta i różna potrafi ona być, tego faktycznego pierwowzoru dla magiczno-baśniowej, tajemniczej, zanurzonej we własnym świecie części literatury. A jak wypadł Neil Gaiman, który zbiorem fantastycznych opowiadań zamkniętych w wydaniu "M jak Magia", potwierdził, że stworzył je po to, aby magia i baśń były odczuwalne przez każdego. Czy tak jest naprawdę? Czy Neil Gaiman potrafi zauroczyć każdego z nas? A może "M jak Magia" jest dla tych, którzy potrafią odkryć w sobie marzyciela i duszę kochającego wyobraźnię dziecka? Pora bliżej przyjrzeć się tym szczególnym, osobniczym powiastkom.\nZarówno dla mnie, jak i wielu z Was, Neil Gaiman jest osobliwym, nieszablonowo tworzącym pisarzem. Ów autor to również scenarzysta komiksowy i filmowo-serialowy, gdzie odpowiadał za nakreślenie głównych scenariuszy do "Beowulfa" i niektórych odcinków nietuzinkowego widowiska z realiów małego ekranu, od stacji BBC, które zna cały świat: "Doctor Who". Zazębiając się jednak wokół pracy Gaimana z ,,dwuwymiarowymi” macierzami wydarzeń, które raz po raz, zawsze ożywiają w umyśle czytelnika, gdy ten ma z nimi kontakt: powieści, komiksy itp., wielu inspiracji zachęcających nas do sięgnięcia po ,,powieść” - tę ,,właściwą” dla Gaimana, mocno z nim utożsamianą sferę procesu kreacji – aktu twórczego, wylewania myśli twórcy na papierową kartkę lub wystukiwania ich na klawiszach komputera, odnajdziemy istotnie w komiksach. Tak było i w moim przypadku. Mając w świadomości, że Gaiman jest autorem wielu wybitnych dzieł spośród podgatunków fantastyki i sci-fi, którego to chciałbym poznać od najbardziej mu przypisanej, beletrystycznej strony, postanowiłem wykonać dość odważny krok. Pierwszym ruchem w tym kierunku było zaznajomienie się z kilkoma zeszytami serii komiksowej Marvela: "1602", osadzonej w alternatywnym, odrębnym od głównej Ziemi Uniwersum Marvela, świecie, gdzie - sam tytuł serii podpowiada - fabuła jej wydarzeń skupia się w czasach elżbietańskich, głównie na terenie Anglii. I tak po pozytywnym przyjęciu i odbiorze, przeze mnie, tak specyficznych historii obrazkowych, jak "1602" autorstwa scenariuszowego Gaimana, na przestrzeni których można było wyobrazić sobie bliskie fantastyki realia, odczułem jak czas nagli, dlatego czym prędzej, poszedłem do miejskiej biblioteki i zaopatrzyłem się w "M jak Magia" Gaimana. Na powieść tę miałem ochotę od dłuższego czasu. Była to pozycja, która miała zapoznać mnie z miarą pisarską Gaimana, i to w taki sposób, aby mną potrząsnęła i wyłoniła ku moim wysmakowanym gustom obraz jego ogólnego charakterystycznego dla zagadkowej, pełnej magii, baśni i rozmaitych fantasmagorii fantastyki, stylu; aby pomogła odpowiedzieć na pytanie, o czym napomknąłem wyżej, czy literacka fantastyka może być piękna, baśniowa a zarazem mroczna, pouczająca i na swój sposób osnuta tajemnicą?\n"M jak Magia" stanowi solidny przykład tego, że jeśli wyobraźnia i miłość do pisarstwa pozwoli, można dać życie krótkim, inspirującym i ciekawym powiastkom, które mają w sobie odrobinę szlachetności, wyszukanego tonu i atmosfery kreowanego tu Uniwersum; które mają w sobie to coś, co potrafi oddzielić tę konkretną pozycję od innych podobnych gatunkowo (magia, basń, eklektyczna otulina tulącego, miłego mroku) i zarazem różnych gatunkowo powieści. Wchodząc w świat "M jak Magia" ,,wystartowałem" z przeczuciem, że jakoby Gaiman przypominał mi mistrza pięknej, mitologicznej, bardzo odosobnionej, irracjonalnie pokręconej fantastyki, Terry’ego Pratchetta, którego to powieści rozgrywane w "Świecie Dysku" pokochał cały świat. Niestety Gaiman jest pisarzem o innej estetyce i rozumieniu świata fantastyki, i światów fikcyjnych, które on sam kreuje. Mało tego, nie jest on Terrym Pratchettem; podobieństwa w twórczości obu panów występują, ale takowe podobieństwa mają raczej skąpą siłę; zresztą to nie okazja, aby zestawiać ze sobą aspekty twórczości tych pisarzy – po prostu jest to okazja na inny czas.\nOpowieści, według Neila Gaimana są kluczem do poznania ukrytych warstw naszej tożsamości, pasji i wyobraźni, na co autor wskazuje we wstępie do niniejszego zbioru nowel. Zaskakujące jest to, że wyznanie Gaimana nie jest ckliwe, w jakiś sposób wynaturzone, lecz poruszające, osobiste, kryjące w sobie jakiś morał, naukę niczym słowa poczciwego starego mędrca. Na tomik Neila Gaimana, który niniejszym omawiam, i w który to miałem przyjemność choć na chwilę odpłynąć – nie poczułem magii, która eksplodowała by w każdej z kreowanych historii - składają się dość specyficzne opowiadania, jakby tworzone alfabetem innego wymiaru. Ciężko jest określić je tymi wzorowymi, tj. uniwersalnymi tworami fantastyki, nawet jeśli sumowalibyśmy całość opowiadań pisarza, i wyciągali średnią nastrojową i średnią klimatyczną z całego dorobku zbioru – z tego, co oznaczają one dla doświadczających je czytelników. Najważniejszym opowiadaniem z "M jak Magia", które ma w sobie element magii, baśni, czegoś odważnego i niezapomnianego, do czego chcielibyśmy wracać, by za każdym razem dać się porwać pięknemu mitowi przez to opowiadanie pielęgnowanemu, które potrafi pouczyć, wzbudzić ducha refleksji i czaru nostalgii oraz wspomnień, jest krótka opowiastka, której głównym bohaterem jest troll i ludzka istota. "Trollowy Most" wyzwolił we mnie, gdzieś zakopane przez sam czas pokłady baśniowej nostalgii. Powiastka przedstawia nam sytuację, w której człowiek, od wieku małego do dorosłego, najprościej w świecie to ujmując, dorasta, lecz nie jest to, ot tak przeciętny fizyczny rozwój. Jego przemianę obserwuje mistyczne monstrum, tzw. ,,troll", o dźwięcznej i wdzięcznej zarazem, fantastycznej nazwie: ,,Fol rol de ol rol”. Gdy ów młodzieniec pierwszy raz spotyka trolla w malowniczej ujmującej okolicy, pod pięknym baśniowym mostem, troll wyznaje chłopcu, że chce go zjeść, jednak ten wymiguje się, twierdząc, że może przyjść po niego dopiero za kilka lat. Teraz nie jest na to pora; nie doświadczył on na tyle świata, aby go opuszczać. Zetknięcie się z trollem, którego pierwszorzędnie opisał swą miarą pisarską Gaiman, powtarza się, aż do momentu, gdy niegdyś chłopiec, a teraz dorosły już mężczyzna daje się temu stworzeniu pochłonąć. Troll zjada mężczyznę, jednakże nie jest to zwykła konsumpcja, gdyż stwór ,,zjada jego życie”. Jest to symboliczna, metaforyczna przemiana, bowiem owe magiczne jestestwo zamienia się niematerialnie – dusza za duszę – z ludzkim osobnikiem, i na dodatek jest to dobrowolna przemiana: przytłoczony cierpkością i spiekotą ludzkiego życia człowiek zostaje trollem, a troll zostaje człowiekiem. Los potrafi wyjść nam na przeciw, przesączyć swój jad przez naszą duszę. Chłopiec dorósł, stał się mężczyzną, założył i miał rodzinę. Był szczęśliwy, lecz do czasu. Wyszło na to, że całe jego życie było cieniem, ułudą, niekończącą się jałową pustką. Gdy scalił się on z trollem, a troll wybrał jego życie, mężczyzna poczuł się dobrze. Wolał żyć w plugawej prawdzie niż w błogim zżerającym to, co czyni nas ludźmi, kłamstwie. To było sympatyczne, ujmujące istotę ludzkiego życia, opowiadanie. Jego, siła tkwi w ukrytej szczerej prawdzie, którą tak samo, jak tę tajemniczą baśń, trzeba umieć dostrzec.\nKolejna proza o nieco kojącej nazwie: "Październik w fotelu", którą uważam za drugą najważniejszą powiastkę w niniejszym zbiorze Neila Gaimana, ma w sobie dużo więcej niżeli tylko cząstkę magii i niczym niekończących się niezwykłości. Dzieje się tak głównie za sprawą bohaterów opowiadania, którymi nie są ludzie. Istoty ludzkie są tu jedynie wspomnieniem; natura dopomina się o swoje i nad nimi zwycięża. Zatem jednostkami skupiającymi wokół siebie fabułę opowiadania są miesiące z kalendarza, którym posługują się ludzie. Październik, luty, czerwiec, nieważne; każdy miesiąc ma coś do powiedzenia o ,,przeciętnym", ulepionym z łatwo niszczejącej materii, człowieku. Są to nad wymiar tajemnicze byty, których wyjątkową aurę, emocjonalny koloryt odpowiadający ludzkim nastrojom, mamy okazję poznać, wręcz dowiedzieć się, co robią w ukryciu.\nNeil Gaiman w swym wyjątkowym zbiorczym dziele pt. "M jak magia", pokazał czytelnikom, że słowa mają niebotyczną, bez żadnych narzuconych górnych i dolnych granic, siłę sprawczą; to fakt. Jednakże nie każde opowiadanie podobało się w równym stopniu, co pierwsze, czwarte, ósme itp. Oznacza to, że siła "M jak Magii" tkwi w 11 odmiennych historiach, a nie w jednej czy, dwóch nowelach; rdzeń istoty każdego z opowiadań tkwi w potędze wyobraźni. Choć Gaimanowi nieco daleko do Pratchetta, czy innych twórców fantasy, gdyż są to inni stylistycznie i ,,ideologicznie" autorzy, to jednak jest mu trochę bliżej niż dalej do zaznaczenia w swych dziełach: baśniowego, magicznego fantasmagorycznego, czy fantastycznego w ogólnym zacięciu, uniwersalnego przekazu.\nEtykiety: awangarda, baśń, czar, fantastyka, fantasy, gotyk, groza, magia, mistycyzm, mistyka, mitologia, Neil Gaiman, nimfy, opowiadanie fantastyczne\n"Seryjni Mordercy", Jarosław Stukan. Recenzja publikacji!\nProblematyka seryjnych morderców, to niezgłębiona, przytłaczająca, jak i ciekawa gałąź tematyczna, obejmująca swym zasięgiem ramy wielu dziedzin nauki. Przed szerszym zagłębieniem się w tę specyficzną tematykę, a co za tym idzie w umysły ludzi, którzy z perspektywy zwykłego ,,szarego” człowieka uznawane są za sapiące każdą sekundą swej obecności na Ziemi, każdą minutą życia złem istoty, jestestwa, które są spaczoną mrokiem i czernią niepohamowanego, a często inteligentnego zła biologiczną, tylko przypominającą gatunek ludzki, powłoką, należy choć trochę przybliżyć miarę problemu psychologiczno-moralno-społecznego, którym, niczym biblijna plaga stali się w dziejach współczesnej cywilizacji notoryczni, zagorzali, oddani permanentnemu nałogowi, zbrodniarze.\nSeryjni mordercy, to zarówno gatunkowe, jak i społeczne wynaturzenie, którego skutki cywilizacyjna myśl ludzka poznaje od setek lat, nie wspominając o tych przypadkach, których nie odnotowała żadna kronika, czy inne źródło pisane. W dziejach istnienia złożonych organizmów żywych, wykazujących chociażby cząstkową istniejącą świadomość, a może nawet samoświadomość, trudno spotkać mordujące się nawzajem spośród tego samego gatunku, zwierzęta; oczywiście wyłączając z tego porównania aspekty walk samców pomiędzy jednym gatunkiem, będące wynikiem próby ,,kupienia” sobie względów samicy podczas okresu godowego, oraz obronę terytorium i kasty przed wrogim samcem. Wyjątkiem są ,,dzieci boże”, członkowie ,,Adamowego plemienia”, my, ludzie. Nie dość, że potrafimy mordować innych, w większości przypadków niczemu winnych bliźnich, to robimy to często w horrendalnych, zatrważających, umykających logicznemu rozumowaniu ilościach, pozbawiając życia nie trzech, pięciu, czy ośmiu, ale kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu osób. Dlaczego jesteśmy tacy wyjątkowi? Co nas kieruje do tak agresywnych czynów. Czy dominacja w łańcuchu pokarmowym i podporządkowanie sobie planetarnego ekosystemu pod własne dyktando już człowiekowi nie wystarcza?\nSeryjni mordercy mają zupełnie inny, z perspektywy osoby ich obserwującej stosunek do kultury życia i śmierci. Z biologicznego punktu widzenia są ludźmi, to fakt. Jednak pod względem moralno-etycznym, przypisywanym punktowi widzenia przeciętnego człowieka, gdy patrzymy się na jakiegoś seryjnego mordercę nie widzimy nic więcej oprócz fizycznej powłoki, pod którą kryje się wynaturzona przez zło dusza, istota zatracona w zboczeniu i skrajnej perwersji, demon, który przez bramy piekieł ,,zstąpił" na świat ludzi. Jak podkreślałem w wyżej rozwiniętej myśli istoty żywe z genetycznego punktu widzenia nie są stworzone, ba, zdolne do tego, aby zabijać osobników tego samego gatunku - stąd nasza bulwersacja, głęboki, jakby nie mający końca szok, obłe przerażenie, odraza i inne falujące negatywne emocje, w stosunku do tego, ,,co robią", i jak to robią seryjni mordercy, które wyrażamy na różny sposób, głównie odwołujący się do porównań takowych zabójców z bestiami, wilkami, czy skąpanymi w szaleńczym bluźnierstwie, chaosie i anarchii umysłu, jednostkami. Seryjni mordercy są chorobą społeczną, zarażając tkankę Cywilizacji paskudnym nowotworem. Swymi czynami w oczach zbiorowiska ludzi, nałogowi mordercy poddawani są społecznemu ostracyzmowi, wykluczani z życia publicznego; takie indywidua trzeba po prostu potrafić zrozumieć, zacząć z nimi umiejętnie i w sposób uważnie nastawiony rozmawiać, czy co istotne, badać ich przeszłość: każdy aspekt ich życia mający wpływ na to dlaczego stali się tym kim się stali.\nPrzeważnie jest tak, że to przeszłość definiuje to kim jesteśmy w teraźniejszości. Obecnie metody poznawczo-badawcze skupione na zgłębieniu tajników funkcjonowania umysłów seryjnych morderców, są intensywnie stosowane i rozbudowywane, lecz mimo to wiele pozostaje do odkrycia w sferze psychicznej i biologicznej, jako czynników wyjaśniających mechanizm kształtowania się ,,seryjnych morderców". Jako ludzie jesteśmy skomplikowanymi pod względem biologii i psychologii organizmami. By być wewnętrznie stabilną psychicznie jednostką, trzeba umieć akceptować potrzeby samego siebie i być otwartym na poglądy i potrzeby innych ludzi. Jeśli nasza percepcja nie akceptuje istnienia innych ludzi oraz grupy ludzi np. prostytutek, homoseksualistów niskich kobiet bądź mężczyzn, przedstawicieli określonych grup wiekowych lub zawodowych, poza samym sobą, lub poza konkretną grupą przyjazną lub neutralną naszym celom ludzi, dochodzi do tworzenia aspołecznego modelu egzystencji, skrajnego wyobcowania, co z kolei może prowadzić do zaburzeń, z których możemy, ale nie musimy, narodzić się kiedyś, nie będąc tego świadom, jako seryjni mordercy. Jednakże nie zawsze wyobcowany, wykorzystywany w dzieciństwie przez władczą matkę, ojca lub obojga rodziców, lub mający trudności z nawiązywaniem kontaktów z innymi osobami człowiek staje się mordercą. Nie należy zapominać o uwarunkowaniach biologicznych, jak choroby i urazy mózgu, problemy natury neurologicznej i genetycznej, oraz choroby i zaburzenia psychiczne, które w połączeniu z determinantami socjologiczno-psychologicznymi byłyby bardziej skłonne, aby przyczynić się do wyłonienia się z osobowości normalnego dotychczas człowieka, czystego, klasycznego zimnokrwistego mordercy. Do tych wniosków, do tego specyficznego pola zainteresowań, które zajęło mnie na długie godziny, w dalszym ciągu zajmuje i będzie zajmować w przyszłości, doprowadziła publikacja popularnonaukowa, z ciekawym momentami akademickim nastawieniem autorstwa Jarosława Stukana: "Seryjni Mordercy".\n,,Nie ma czegoś takiego, jak urodzony seryjny morderca - każdy z nas ma wady i zalety w odniesieniu do fizyczności i psychiki. Większość ludzi radzi sobie z tym, co ich spotyka. Są tacy, którzy nie potrafią". Tak brzmią słowa Williama Schambergera, psychiatry Eda Kempera - seryjnego mordercy, który już w wieku 15 lat trafił - i przez 5 lat tam przebywał – do szpitala psychiatrycznego w Atascadero, który zrobił w końcu to, o czym marzył od dawna: zabił własną matkę, po czym odciął jej głowę i nad nią się onanizował. Jest to na tyle okrutne, że nawet tysiąc kartek by nie starczyło, aby wyrazić własne emocje, opinię na temat tak aludzkiego, bluźnierczego zachowania. Myśli, które przytoczyłem, które wychodzą z ust tak doświadczonego psychiatry potwierdzają dobitnie, jak olbrzymim wyzwaniem jest prewencja w kierunku próby powstrzymania pojawiania się wśród mas społecznych tego typu ,,osobistości”, jak seryjni mordercy; jak ciężką pracą jest ich wykrycie i postawienie przed sądem, oraz zrozumienie modus operandi takowych okrytych ludzką powłoką diabolicznych bestii, czy poradzenie sobie z takim przypadkiem, jako przypadkiem zagrażającym normalnemu funkcjonowaniu społeczeństwa. W pracy Jarosława Stukana cechą zbyt wyróżniającą się i nietypową w tego rodzaju literaturze naukowej, której jest autorem, co iście zaskakujące, nie dominuje zbiór treści opisujących w różnych podgrupach i tematach ogólne zjawisko tudzież problem psychologiczno-socjologiczny jakim jest seryjny morderca. Takowych informacji na około 310 stron objętości spisanej przez Stukana relacji z aktualnego ,,pola walki” wymiaru sprawiedliwości, psychiatrii i psychokryminologii – bo niniejszym omawiana pozycja jest poprawionym i wznowionym w 2017 roku wydaniem – z dylematem jaki stawia przed nimi istota ludzka dopuszczająca się seryjnie dokonywanych morderstw, jest zaledwie kilkadziesiąt stron. Czy jest to przechylające moją opinię o tej publikacji w stronę negatywną, zaskocznenie? "Seryjni Mordercy", z zaledwie dwiema z trzech dużych części składających się na całość tytułu, opowiadającymi o wpływie przeszłości notorycznych morderców na ich późniejsze życie, które ku spełnieniu własnej deprawacji i satysfakcji splamione zostanie krwią niczemu winnych osób; częściami uwydatniającymi czynniki biologiczne, socjologiczne, na które składa się wszystko od wychowania w rodzinie, po wykorzystywanie seksualne przez rodziców i ich znęcanie się, co może zrodzić przyczynek do stania się przez kogoś brutalnym zabójcą; częściami prawiącymi o obliczach seryjnych morderców, sposobie ich działania, tworzenia profilu psychologicznego takiego sprawcy, określaniu jego poczytalności, i o przykładach – dużej ilości statystykach, zestawionych w dobrze scalone tabele, poprzez, które możemy dowiedzieć jaki procent danego rodzaju dewiantów jest seryjnym mordercą, czy, jaki rodzaj seryjnego mordercy działa w konkretny sposób na określonym terenie, z uwzględnieniem określonych krajów, stanowią w konsekwencji bardzo wyważoną lekturę. W stosunku do tego, co przez 240 dalszych dogłębnie zatrważających, wręcz dobijających ,,bezpieczeństwo psychiczne” czytającego stron, zalewającymi go przykładami notorycznych zabójców mordujących w różnych okolicznościach i na różnym podłożu i stanie psychicznym, ta krótka typowo naukowa komórka niniejszej książki, na którą składa się rdzeń wiedzy z psychiatrii, biologii, neurologii, statystyki policyjnej, psychologii i kryminalistyki, wypada niezwykle dobrze i jest odważnie, inteligentnie rozprowadzona merytorycznie. Taki zabieg pozwala zagłębiającemu się w lekturę "Seryjnych Morderców" ochotnikowi, a nie jest to rzecz łatwa nawet dla pojętnych umysłów do przyswojenia przez nasze komórki mózgowe, posłużyć się podwójną, składającą się z dwóch małych rozdziałów częścią naukowo-analityczną do osobniczego przestudiowania przypadku jakiegoś mordercy lub grupy morderców w trakcie zajmowania się częścią publikacji, którą powinno się nazwać ,,studium przypadku”. To właśnie w tej opasłej kilkusetstronicowej części Stukan pokazuje swą umiejętność konfrontacji merytorycznej warstwy dzieła z tym rozciągniętym ,,studium przypadku”.\nLiczba seryjnych morderców, którzy czasami pracują w grupach, których to autor omówił, nawet z ujęciem ich ,,morderczej genezy” i ich przytaczanej wypowiedzi, co często zakrawało na formę biografii, jest naprawdę ,,ogromniasta”. Hiperbolizujące słowo jest tu dobrym określeniem; zadziwia mnie i wdziera chłód, zawiązując lodowate pęty wokół ciała, aż do braku tchu, aż do łapania spazmatycznego oddechu, że ten typ zabójcy jest rozproszony po całym świecie, jakby otwarły się wrota piekieł i diaboliczna, czysto-destrukcyjna, o niezmierzonym źle plaga została ,,spuszczona” na świat ludzi. Może przerażać również to, że autor publikacji uwydatnia jeden zatrważający fakt: średnio każdego roku, przeważnie w każdym państwie na świecie pojawia się jeden seryjny morderca. Spieszmy się kochać ludzi, doceniać bliskich, bo niektórzy tak szybko odchodzą, i to za sprawą bezdusznych, bestialskich zabójców.\nEtykiety: Andriej Czikatiło, choroba psychiczna, człowiek, mit zabójcy, morderstwo, psychokryminalistyka, psychopatia, Psychoza, seryjny morderca, Ted Bundy, zaburzenia\nPopkulturowy mąż stanu i ojciec chrzestny Komiksu. Recenzja publikacj: "Stan Lee.Człowiek Marvel" Batchelora\nPopkulturowa myśl ludzka, popkultura, kultura popularna. Takich określeń używamy, aby opisać zjawisko, które z perspektywy dzisiejszego otoczonego najrozmaitszymi formami kultury obywatela ziemskiej Cywilizacji, na przestrzeni pisanych przez ludzkość dziejów, doniośle opanowało globalną społeczność ludzi, począwszy od stopniowej ewolucji w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku, a na współczesności – schyłku drugiej dekady XXI wieku, skończywszy. Kultura popularna zrodziła się ze starań i pomysłów wcielonych siłą sprawczą, ot pomysłów wielu artystów, reżyserów, pisarzy i innych specjalistów. W swej historii – bo należy potraktować ją niczym inaczej kategoryzowana kultura, która stała się z biegiem czasów wpływającym na życie ludzi i ich spojrzenie na świat zbiorowym nadrzędnym bytem o innym rodzaju egzystencji - nie miała ona łatwo, a zanim z czegoś niszowego osiągnęła status istotny, wybijający ją z pozycji kultury pseudoartystycznej kojarzonej w latach 40-tych XX wieku z magazynami pulpowymi, paskami komiksowymi dorysowywanymi w popularnych gazetach i samymi historiami obrazkowymi, uważanymi przez klasę wyższą i ,,inteligencję społeczeństwa” za przedstawiające tylko krótkie historyjki bez polotu, przeznaczone dla wąskiej grupy odbiorców angażujących się w coś mało poważnego, wydarzyło się bardzo dużo, z czego współczesny społeczny model typowego geeka nie zdaje sobie nawet sprawy.\nPrzez zglobalizowaną kulturę popularną, lub po prostu popkulturę – zanim narodziła się, jako stworzony dla pragnących rozrywki mas wchodzący w erę rewolucji mediów i technologii, istotny odłam kultury, dojrzewając do swojej współczesnej formy: stanu, który w pełnym znaczeniu tego słowa można nazwać popkulturą - przebrnęło w procesie kreatywnego tworzenia setki twórców, wydawnictw, potentatów firm medialnych i grono najróżniejszych osób, które w odpowiedni dla siebie sposób poprowadziły ,,nową kulturę masową” do bytności w jakiej znajduje się obecnie. W dzisiejszych czasach nie jest ona już segmentem ,,niezobowiązującej, prostej i miałkiej” rozrywki, lecz czymś o wiele głębszym, czymś globalnym, jak i intymnym, co w trudno rozsądnie prosty sposób wytłumaczyć; łączy ona serca, gusta ludzi i ich historie.\nGdy pod koniec lat trzydziestych i na początku lat czterdziestych XX wieku pojawiły się pierwsze komiksy o Kapitanie Ameryce i Supermanie – w oczach dzieciaków z podwórka i żołnierzy gotowych ruszyć na front będącymi mitycznymi herosami gotowymi zwalczać zło w każdej postaci i stawiać mu czoła w niesamowicie przesycony męstwem sposób, stało się naprawdę coś niezwykłego. Skierowane przeważnie do młodszych czytelników i przyszłych rekrutów Armii Stanów Zjednoczonych – bo komiks z tą formą i ideą jaką kojarzymy ją obecnie narodził się w Ameryce Północnej, w USA, jako duża część ,,kultury propagandy” - opowieści z narracją umieszczaną w dymkach, podkreślającą ,,ruch” kadru, jakby obraz danej chwili był zamrożonym w czasie, przeniesionym na dwuwymiarową płaszczyznę fragmentem realnej rzeczywistości, zaczęły, uwydatniając raczkujący gatunek science-fiction, dość odważnie przedstawiać motyw superludzi, którzy do tej pory występowali raczej w baśniach, a teraz, no cóż, stawiają czoła złu tak realnemu, jakby zaczerpniętemu wprost podwórka ludzkiego życia, i to na dodatek w komiksach. Do ewolucji i zarazem rewolucji komiksu, ciągnącego za sobą powoli wstępującą na wyższy stopień doświadczenia: popkulturową myśl ludzką, przyczyniły się niesłychanie istotne w tym względzie, wręcz o pierwotnym, prometeuszowym, okalanym palmą pierwszeństwa znaczeniu, wydawnictwa tworzące i publikujące komiksy: "Timely Comics" i "National Allied Publications", które z czasem przekształciły się odpowiednio w: "Marvel Comics" i "DC Comics".\nNad tym, w jak nie mający górnych granic, gigantyczny, sięgający daleko poza sferę narracji graficznych, sposób, giganci Komiksu przyczynili się do usadowienia kultury popularnej, co jest zarazem odważnym i istotnym stwierdzeniem, wprost do panteonu kultury, którą Cywilizacja Gatunku ludzkiego na przestrzeni dziesiątek lat potrafiła stworzyć do tak zajmujący ogromną część segmentu rozrywki, rozmiaru, nie sposób z dokładnym analizo-twórczym i opiniotwórczym ujęciem, w niniejszym, krótkim kilkustronicowym wywodzie tego rozważyć. W ogóle ciężko jest, aby zwięźle, uwzględniając zarówno potknięcia, jak i najbardziej charakterystyczne dokonania piewców komiksowego działu popkultury, wymienić i omówić na tak krótkim obszarze siłę i wydźwięk komiksu: tego dlaczego z wyszydzanej przez ,,kulturę piękną” mało istotnej formy kultury z równie mało istotnej popkultury, stał się on czymś tak silnym, podwyższającym wartość kultury masowej do równej ,,klasycznej kulturze” miary; oraz tego, dlaczego jego wpływ na współczesną egzystencję społeczeństwa stał się tak ogromny. Tak, rzeczywiście, to cudowny, zajmujący myśl temat - temat będący niczym rzeka lub małe jeziorko, które nagle okazuje się być częścią ogromniastego Oceanu; temat na inną okazję, mimo iż historia kultury masowej przez pryzmat pojawienia się w jej eterze Stana Lee i pociągnięcia jej za sobą przez jego iście bezcenny, promieniujący żywym procesem kreatywności dar, który Stan w sobie miał jest głównym meritum niniejszych rozważań. Ten lubiący psotny, zawadiacki, luźny, a zatem bardzo przyjazny sposób porozumiewania się z miłośnikami komiksów Marvela, jak i samych superbohaterów i komiksów w ogóle, człowiek, któremu Marvel i grono twórców Komiksu zawdzięcza bardzo dużo, to gigant współczesnej kultury popularnej, którego wpływu na popkulturę właśnie, a tym samym na charakter ogółu kultury będącej wypadkową ciągłej adaptacji Cywilizacji Człowieka, jest niezaprzeczalnie istotny, co można podnieść do skali ,,bezcenności”. Dodatkowo będąc świadkiem rozwoju kultury popularnej nie sposób jest, ot tak przejść obok Stana Lee obojętnie. To persona o tak silnej osobowości, której, jako sympatyk zjawiska popkultury, miłośnik jej najróżniejszych form w tym komiksów, filmów, seriali superbohaterskich, nie mogłem nie docenić. Nie mogłem patrzyć się bezczynnie, jak na półce w księgarni o krawędź ściany regału opiera się i czeka na kolejnego ,,swego wyznawcę” publikacja biograficzna Boba Batchelora pt. "Stan Lee. Człowiek Marvel". Głos trzeźwo myślącego geeka podpowiedział mi, że tę pozycję muszę mieć. Historia tego, kto stworzył Marvela, i znaczącą wpłynął na kulturę komiksu do tego stopnia, że ma ona tak globalną, sięgającą różnych form przekazu, silną pozycję, musiała zostać uważnie potraktowana tudzież przeczytana z pełnym oddaniem i zrozumieniem tej persony, która zawsze chciała tworzyć i dawać coś ludziom od siebie.\nStan Lee - człowiek Legenda, ikona popkultury; Bóg i super-pozytywny abstrakt kultury masowej. ,,Stan the Man" potrafił w sprawić, że czytelnicy komiksów, jacy by oni nie byli, zakochają się w superbohaterach; że każdy z nas bez względu na wiek znajdzie w historiach obrazkowych coś, co nas reprezentuje. Po lekturze pozycji Boba Batchelora, morze pełnych szacunku i silnych charakterem dziękczynnym określeń płynie z moich myśli wprost do ust ku osobie Stana Lee. Używając prostych zdań wobec osobistości ,,Stana the Mana”, podsumowując to, czego dowiedziałem się o całym jego życiu, w którym zwłaszcza w ostatnich 20 latach nie wszystko było takie, jakie chciałby Stan aby było, określiłbym go ,,popkulturowym mężem stanu i ojcem chrzestnym komiksu". Podążając rytmem przedstawiania informacji z publikacji Batchelora, idąc za sposobem uwypuklenia dziejów bohatera popkultury, który wszystko o czym w jej sferze pomyślał, od razu, niczym Midas obdarzony cudownym dotykiem, tworzył i zamieniał w złoto, nie byłbym sobą, gdybym nie polecił każdemu miłośnikowi wątku herosów rozprzestrzenionych w rozmaitych formach kultury popularnej i wszystkim wielbicielom komiksu: biografii Stana Lee, którą właśnie ten autor specjalizujący się w zagadnieniach popkultury, a w szczególności wpływie poszczególnych jednostek na jej rozwój, napisał. Nic dodać nic ująć, mamy tu wszystko, czego o Stanie Lee można by po takiej typu pozycji oczekiwać; wszystko co być powinno, by przedstawić go w takim świetle, aby uwzględnić najbardziej pozytywne jego strony. Każda informacja wytłuszczona w publikacji, w której nie zabrakło nawet formy reportażu z pola bitwy między samym wielkim i zasłużonym dla kultury popularnej Stanem a wielkim Marvelem i jego współpracownikami, którzy chcieli – słusznie bądź nie, to nie wiadomo – okraść go z godności, jest nad wyraz szczególnie istotne. Dlatego nie chcę pozbawiać przyszłych czytelników dzieła Batchelora tej wielkiej przyjemności doświadczenia biografii Stana Lee, która również uwzględnia historię komiksu; tym samym nie będę zalewał ich falą spoilerów treści w niej zawartych.\nZatem miłośnicy komiksu, nerdzi i ,,wyznawcy Stana Lee”, czym prędzej pospieszajcie do księgarni, kupujcie, czytajcie, i oddajcie jej fanowską cześć: biografię Stanley'a Liebera a.k.a Stana Lee pt. "Człowiek Marvel", zawierającą w sobie ujęcie historii komiksu i istotnej rewolucji w kulturze popularnej, jaka miała miejsce w ramach czasowych ostatnich 70 lat. Osobiście, zdając się na mój fanowski, intuicyjny zmysł, jestem pod gigantycznym wrażeniem tego w jaki sposób Batchelor zaprezentował, ba, przedstawił nam postać kochającego komiks, ludzi, i ,,swoich największych wyznawców", Stana Lee. To wzruszająca opowieść o człowieku, ba, osobistości, której nigdy nie brakowało serca i zaangażowania w procesie kreatywności. To po części sprawozdanie z życia kogoś, kto nauczył ludzi rozumieć komiksy i rozkochał nas w popkulturze! Stan, mimo że nie ma już Ciebie wśród nas, dziękujemy!\nEtykiety: Avengers, Batchelor, Captain America, Człowiek Marvel, DC, Excelrsior, geek, historia, Komiks, Marvel, nerd, popkultura, Spider-Man, Stan Lee, Stan the Man, Timely Comics, Uniwersum Marvela\nKosmos - paradoks pustki, której ogrom przeraża a piękno zachodzących zjawisk zachwyca! Recenzja publikacji Carla Sagana!\nKosmos, któremu przypisuje się setki określeń, nazw zastępczych i znaczeń, to inaczej mówiąc - w założeniu zachowania istoty tego czym Kosmos jest - otaczająca nas Wszechrzecz, tak nieprzeniknione, tajemnicze a jednocześnie wspaniałe zjawisko niczym homeostatyczny twór, który z perspektywy gatunku człowieka był, jest i będzie wiecznie. Dla tego ogromu przestrzeni, będącego przykładem gigantycznej, wymykającej się ludzkiej percepcji i empirycznemu rozumowaniu, macierzy, która jest wszystkim jak i niczym - bo ciężko jakkolwiek zmusić nasze umysły, aby pojąć rozmiar Wszechświata, w skali makro nie ma on godnego przeciwnika. Paradoksalnie rzecz biorąc, fenomen Kosmosu odpiera i kontruje trochę dziwaczny i pokręcony, jakby odwrócony, świat w skali fundamentalnej. To w przestrzeniach tej rzeczywistości, choć istotę tego w czym poruszają się cząstki subatomowe i gdzie fluktuuje pole kwantowe ciężko nazwać rzeczywistością, skala tu obowiązująca sprawia, że tak, jak w Kosmosie i tu wszystko wydaje się być nieskończone, lecz jednak jest to ,,ogrom” na swoją modłę. I tak po prawie 14 miliardach lat, co samo w sobie to, jak długo egzystuje, niczym poczciwy staruszek, nasz Wszechświat, od jego narodzin w wyniku wyłonienia się z twórczej mocą eksplozji nieskończenie małego i masywnego, ściśniętego do granic osobliwości, punktu, gdy narodziło się w nim inteligentne życie, w końcu pojawił się człowiek. Czy to cud, czy to czysta ewolucja lub wpisany w uporządkowaną ,,przypadkowość” Wszechświata splot wydarzeń, sprawiły, że to człowiek – istota ludzka – zaczął zadawać pytania, o to kim jest, dlaczego i jak jest, i czym jest to, co go otacza.\nCarl Sagan, nad którego pozycją popularnonaukową pt. "Kosmos" niniejszym deliberuję, jest znakomitym przykładem i dowodem na to, jak intuicyjnie ewoluowała kulturowo-naukowa myśl ludzka, która na przestrzeni wieków, od koncepcji żywiołów tworzących rzeczywistość i teorii atomów Demokryta kształtujących wszystko to, co nas otacza, począwszy, a na zaawansowanych badaniach nad rozkładem masy we Wszechświecie i istotą mikrofalowego promieniowania tła skończywszy, potrafiła odpowiadać, odpowiada i będzie to robić na pytania odnośnie natury Wszechświata, dając nam możliwość nazywania go takim jaki jest i trwania w jego bezmiarze rzeczywistości, którą tworzy. Carl Sagan w publikacji tej nakreśla czytelnikowi prawidłowy punkt widzenia tego, jak rozumieć każdy punkt przestrzeni, który nas otacza, i tą niezmierzoną, upstrzoną planetami, gwiazdami i niekiedy rozległą pustką, czerń, widoczną i doświadczalną po opuszczeniu ziemskiej atmosfery. "Kosmos" Sagana, to wyniesione do rangi opowieści, zestawienie wielu istotnych zjawisk i elementów tworzących Wszechświat; przecież Wszechświat to wszystko. To nie mająca żadnej miary, dolnej i górnej granicy rozpiętości, zniewalająca swoją tajemnicą, istniejąca poza percepcją naszego umysłu, przestrzeń.\nJęzyk, a raczej jego styl i miara, omawianej literatury Carla Sagana, to przykładna maniera i konsekwentność w stylu uwypuklania zawartych tu treści, dostosowanego do ich naukowo-filozoficznego, niezwykle intymnego dla gatunku ludzkiego przekazu. Autor kieruje ku nam swoją wiedzę tak, że określenie jego zaangażowania w tą publikację mianem ,,lekkiego pióra”, to stanowczo zbyt mało. Sposób prowadzenia rozmowy z czytelnikiem, przez Sagana przypomina raczej specjalną treść napisaną do publikacji, którą oprawi się w formę książki i wrzuci się do ,,kapsuły czasu”, po czym otworzy się za 20 000 lat. Wtedy odpowiednio rozwinięta technologicznie i wyewoluowana Cywilizacja przeczyta tę pracę, i nie kryjąc przy tym podziwu i zdumienia stwierdzi: ,,to tak nasi przodkowie widzieli i rozumieli to czym jest Wszechświat. Jakie to niezwykłe”. Trudno jest nie zainteresować się szerzej tym czym jest Uniwersum, w którym ktoś tak mało znaczący dla jego struktury jak człowiek, jest tu, trwa w nim i zdobywa o nim wiedzę, po tym, jak z odpowiednim zaangażowaniem przeczytało się "Kosmos" - to niezwykłe dzieło. Autor trzyma swoją elokwencję w ryzach, nie wybija się ponad czytelnika nie wiadomo jak zaawansowanymi pojęciami zakrapianymi ,,bełkotliwym”, niezrozumiałym językiem. Z tej pracy Sagan zrobił swoiste ogólnoludzkie ,,10 przykazań”, które powinien rozumieć, i umieć tą wiedzę wykorzystać każdy kochający naukę człowiek, każda lubiąca zadawać filozoficzno-naukowe pytania o misterność i naturę Wszechrzeczy, osoba.\nJesteśmy dziećmi Wszechświata. Od tysiącleci zadajemy pytanie o jego naturę, jakbyśmy w końcu chcieli odkryć ,,solidny fundament”, który go spaja. Wszechświat to nasz praojciec, stąd taka a nie inna praca, którą Carl Sagan wykonał, dając nam "Kosmos" – inteligentnie, jakby pędząc wraz z nurtem Wszechrzeczy, napisaną publikację. Co istotne, a nie sposób nie wspomnieć o tym w kategorii wartości i elementów pozycji naukowej Sagana, zasługujących na duży plus, autor dość ciekawie dzieli swoją pracę, i z nutką metafizyki dość intrygująco nazywa rozdziały, które ją tworzą. Jest w tym romantyzm i harmonia, która na tytułach etapów książki się nie kończy. Wykład, którym jest "Kosmos", bo tak ważny dla naukowca, świadczący o jego pasji, ma ta publikacja charakter – a jest to obecne i wyczuwalne przez czytającego pracę Sagana, w bardzo szeroko rozwijanych wątkach, gdzie jedno zagadnienie potrafi objąć wiele dziedzin wiedzy i życia człowieka - nie tylko fizykę i astrofizykę - rozpoczyna się od unaocznienia tego czym jest całość tworzącej harmoniczną nad-rozległą strukturę rzeczywistości, przestrzeń, która nas otacza; jak narodził się olbrzymi Wszechświat, jak z tej pierwotnej zupy Ziemi około 4 miliardów lat temu molekuły zaczęły łączyć się w białka, proste węglowodory lub związki zasadowe, a te w DNA; z kolei DNA scalały się z prostymi jedno a później wielokomórkowymi organizmami, które stały się zamierzchłą podstawą dla drzewa genealogicznego, z którego za eony lat rozwinie się gatunek ludzki. Dzisiaj, jak pisał autor prostymi, jakże ujmującymi słowami, ,,Powierzchnia Ziemi jest wybrzeżem kosmicznego oceanu. To na niej zdobyliśmy większość naszej wiedzy”.\nWiek książki, mającej charakter reportażu, pięknie perorowanej opowieści o historii nauki, dojrzewaniu i w końcu eksplozji wiedzy, którą człowiek gromadzi i wykorzystuje obdarowując jej dobrami świat, to ponad 30 lat. Nie mówmy niestety, nie jest to, co prawda, eon czasu, ale w skali postępu technologicznego, który przez ten okres się na Ziemi dokonał i wciąż dokonuje, to jednak jest to jakiś ,,zlepek” lat. W skali egzystencji Wszechświata nie jest to nawet mrugnięcie, lecz dla człowieka, który około 4 mln lat temu, prawie jeszcze, jako małpolud zszedł z drzewa, dzisiaj w XXI wieku wiele uwypuklonych w tej pozycji informacji może mieć nieco bardziej ,,dokonany”, encyklopedyczny charakter. Związku Radzieckiego już nie ma, Merkury, Wenus, i Mars są dużo lepiej poznane, przy czym Mars, to nie tylko sondy Viking 1, Viking 2, czy Mariner 3 badające tę planetę, jak wskazywał w okresie pisana książki autor, lecz również lądownik Curiosity bądź łazik Opporunity. Istnieje Internet, potężne superkomputery stają się coraz potężniejsze, postępują prace nad Sztuczną Inteligencją; wymiana danych między jednym a drugim krańcem planety jest błyskawiczna, a co za tym idzie: możemy wiedzieć więcej wszędzie, nie ruszając się nawet z fotela. Jednak Carl Sagan, to swoisty mistrz gry, który swym ciepłym, rzetelnym słowem - sposobem umiejętnego wyłonienia myśli i przelania ich aktem kreacji na fantastyczne barwnie opowiadane ,,światy”, tutaj treści publikacji, jak wspominałem wyżej, zawarł w "Kosmosie" uniwersalną prawdę, która zawsze w tego typu książce popularnonaukowej, będzie jak niezaprzeczalne prawo, jak instrukcja obsługi dla ludzi – kto wie, może dla istot obcych z innej Galaktyki, które zrozumieją nasz język również – skłaniających się ku poznaniu dziejów człowieka i Wszechświata, w którym jest on zanurzony oraz nauki, filozofii, kultury, która wyłoniła się i wciąż wyłania od tysięcy lat. Czytelnika "Kosmosu" może ująć to, jak ów specjalista, w niezwykły, oddany idei odkryć kosmicznych, ba, w ogóle całej nauce, sposób – jak na 1980r. przystało - urzeczywistniający realność i istotę bytności układu Słonecznego, opowiada nam właśnie o nim, o naszej większej Ojczyźnie: Układzie Słonecznym. Sagan w rozdziale "Opowieści podróżników" zabiera nas w Odyseję, od Merkurego, przez prawie cały Układ Słoneczny. Nie dość, że w trakcie takiej ,,podróży” o nim nam opowiada, to robi to tak, jakby znajdował się we wnętrzu zbudowanego z opalizującego, płynnego stopu metali, bezszelestnie poruszającego się statku, mającego kształt nieco szerszego z obłym zakończeniem od spodu i góry, owalu. W tym niczym unoszące się w toni Wszechświata ziarno lub łza, pojeździe, Sagan, jak Neil deGrasse Tyson w serialu dokumentalnym "Cosmos: A Space Time Odyssey", porusza się harmonijnie po tkance czasoprzestrzeni, odwiedza planety Układu Słonecznego i sięga jeszcze dalej, jakby poza wyobraźnię. Tak wygląda sposób jego zaangażowania w nakreślaniu, naukowo-metafizycznym portretowaniu naszych osiągnięć, jako gatunku i Cywilizacji, i uwypuklaniu dziejów Kosmosu – oceanu Wszechrzeczy.\nNie sposób jest opisać i ocenić wszystkiego o czym opowiadał nam Carl Sagan w tymże ujmującym naukowego ducha gatunku ludzkiego dziele. Tytuły rozdziałów jego, jakże ważnej dla historii popularyzacji nauki publikacji, nie są do końca jednoznaczne, i dobrze, bo już tu, na starcie, w spisie treści "Kosmosu" pojawia się właśnie zagadka, którą czytelnik rozwiąże na przestrzeni całej zawartości publikacji. Od zarania dziejów aż do współczesności – tak swoim rytmem, z momentami filozoficznego dyskursu, morału i retrospekcji, przedstawiał nam piękno Kosmosu Carl Sagan, bo jak on sam powiedział na początku serialu pt. "Kosmos", który ponad 30 lat temu stworzył, i na początku pierwszego rozdziału niniejszej publikacji: ,,Kosmos jest tym wszystkim co jest, kiedykolwiek było lub kiedykolwiek będzie”.\nEtykiety: astrofizyka, Astronomia, Carl Sagan, cywilizacja, galaktyka, Kosmos, macierz, nauka, rzeczywistość, SETI, Układ Słoneczny, Wszechświat\nW oparach absurdu! Hit czy kit? Kloaczny humor w filmach "Tromy".\nWisielczy, kloaczny, wstrętny, czy absurdalnie śmieszny humor, to wyznacznik specyfiki "Tromy" oraz jednego z ,,najdoskonalszych" filmów wytwórni: "Poultrygeist - Noc kurczęcich trucheł''. Dziennikarze z "onetu", jak i pewnie z "filmwebu" też, nazwali tą produkcję, jako jedną z najgorszych parodii filmów, w tym sensie jako gatunkowym rodzaju filmu: parodii. Co najdziwniejsze ów specyficzny obraz filmowy - szkoda, że nie emitowali go w formacie IMAX 3D - to niczym znak rozpoznawczy, symbol abstrakcji i totalnej będącej poza percepcją zmysłów inności; inności, którą trudno nie polubić.\n"Poultrygeist - Noc kurczęcich trucheł'' nie jest parodią, to po pierwsze, a po drugie, jak już tą parodią jest, to jego twórcom ,,zwisa to i powiewa". Choć raz niczego nie kategoryzujmy, bo ten film powstał dla odmóżdżenia zaślepionych, posłusznych społeczeństwu i Państwu mas ludzkich, i nie powinien podlegać bardziej szczególnej ocenie pokroju: najlepszy, najgorszy. Niech ludzie przejrzą na oczy. Niech zobaczą scenę z otłuszczonym jegomościem, i nie mówiąc brzydko: zabrązowieniem przez niego wszystkich czterech ścian toalety, nie powiem czym.\nEtykiety: absurd, awangarda, filmy klasy B, groteska, kicz, kino, Lloyd Kaufman, noc kurczęcich trucheł, Poultrygeist, troma\nFenomen seryjnego mordercy. Fascynacja i przerażenie zarazem. Słów kilka!\nSeryjnych morderców, niestety, mimo postępu technologii, rozwoju technik śledczych i odpowiednich dziedzin psychologii, trudno jest wykryć. Jako ten niszczący miano bycia człowiekiem ,,niepotrzebny element społeczny", równie ciężko ich zdiagnozować, a co dopiero złapać na gorącym uczynku. To raczej określenie, któremu, o ironio, nadał sens Ted Bundy; od jego przypadku, tak na prawdę termin czy też problem ,,seryjnego mordercy" zaczęto powoli stosować, głównie w terminologii Psychokryminalistyki.\nDziś wielu ludzi, głównie wypuszczające swoje spragnione sensacji macki, media, nadużywają nazewnictwa ,,seryjny morderca", i w wielu przypadkach mylą je z ,,masowym mordercą", choć bywa i tak, iż w niektórych sytuacjach zaciera się granica między tymi pojęciami: i tu do głosu dochodzą postacie Jima Jonesa i Davida Koresha - przywódców sekt o skrajnie wąskim, spaczonym z naszej perspektywy poglądzie na wiarę i społeczeństwo.\nPośród seryjnych morderców poruszyły mnie słowa Karola Kota - bestii o antropomorficznych kształtach, która pierwocinami zła tak głębokimi, że aż nierealnymi, w niej drzemiącymi, nie może zostać nazwana człowiekiem. Oto co w szokującym wywiadzie, którego treść wskazuje na wypowiedzi Karola Kota jako człowieka spokojnie się wysławiającego, rozmawiającego o morderstwach, jak o zwykłej pasji, i paradoksalnie ,,zdrowego psychicznie", oznajmił o swojej moralności pan Kot:\n,,Mówiłem już dzisiaj, że dobrem jest to, co sprawia przyjemność, w takim razie, skoro zabijanie dawało mi zadowolenie, więc jest dobrem, a ja porządnym człowiekiem. Nie jestem więc draniem czy zbrodniarzem, ale tylko mordercą. Wierzę w to, że jestem porządnym człowiekiem. To, że mordowałem niewinnych, to moja osobista, prywatna sprawa (...) Chwilą radości było dla mnie, gdy zaraz po czynie ścierałem palcem krew z noża, a potem go oblizywałem. Robiłem to jak najszybciej, w pierwszej lepszej bramie."\nCzy takie indywidua, jak Karol Kot urodziły się po prostu złe. Otwarły się bramy piekieł i zeszły na ziemię po to, aby zabijać? Samo środowisko, rodzina i inne kwestie społeczne jego, jak i wielu innych psychopatycznych morderców, dotyczące, nie mogąwyjaśnić takiego zachowania, tego niepowstrzymanego, gadziego szału mordowania. Zapewne relacje rodzinne, problem akceptacji przez społeczeństwo, jeśli ma się jakąś dostrzegalną wadę w wyglądzie i zachowaniu, i trudności - mimo chęci - z tworzeniem więzi, ot intymnej relacji z drugą osobą, korelują jakoś z uszkodzeniami lub dysfunkcjami w odpowiednich płatach i strukturach mózgu, jak i ogólnie Układu Nerwowego u takiej osoby. Dodatkowo wspomniane wyżej czynniki niebiologiczne: społeczne i psychiczne, mogą łączyć się jakoś z dyskretną mutacją genetyczną, by doprowadzić, do tego co nieuniknione: do stania się seryjnym mordercą. osoby\nPolecam literaturę naukową omawiającą i uzupełniającą problematykę seryjnych morderców:\n1) "Seryjni mordercy. Suma wszystkich lęków", Urszula Szczęch\n2) "Seryjni mordercy", Jarosław Stukan"\n3) "Profil mordercy", Paul Britton".\nOsobiście posiadam pierwszą z wyżej wymienionych, krótką, lecz robiącą na mnie gigantyczne wrażenie publikację. Kolejne muszę kupić i uważnie się w nie wczytać.\nEtykiety: Andriej Czikatiło, choroba psychiczna, człowiek, David Koresh, dowody zbrodni, Jeffrey Dahmer, Jim Jones, Karol Kot, kryminologia, modus operandi, morderca, psychokryminalistyka, psychopata, seryjny morderca\nA niech mnie błyskawica Flasha świśnie! Serialowe Arrowverse idzie w dobrym kierunku.\nW przypadku Arrowverse - serialowej adaptacji Uniwersum DC, miałem pewne wątpliwości, co do charakteru dalszej części poszczególnych sezonów seriali z zakresu Arrowverse, ale w odniesieniu do ostatnich odcinków, odpowiednio dla: 15-ego 4-ego sezonu Supergirl i dla The Flash: 17-ego 5-ego sezonu, zmieniłem zdanie; jestem bardzo pozytywnie zaskoczony, wręcz nawet zmuszony podzielić się wrażeniami, ba tym specyficznym wydźwiękiem, z ostatnich epizodów seriali od "CW", bo to, co na przestrzeni ich czasu trwania się wydarzyło było wprost ,,mega-giga niesamowite".\nW The Flash ginie Orlin Dwyer, w ostatnich minutach odcinka, a niektórzy z oglądających ów odcinek poczuli się pewnie, jakby dostali obuchem w łeb. Jako uzdrowiony przez lek na meta-gen i na gnieżdżące się w ciele cząstki ciemnej materii, Orlin, zdaje sobie sprawę z własnych błędów, które popełnił, lecz to nie powstrzymało bardzo agresywnej decyzji nazwijmy to Grace a.k.a ,,She Cicada", której finałem było zabicie Dwyera poprzez wbicie mu w plecy łamanej, podwójnej błyskawicy Cicady. Wszystko, co Dwyer robił, całą nienawiść do meta-ludzi, którą z siebie wylał, realizował z perspektywy zemsty, za to, co go spotkało: porażenie porcją ciemnej materii w wyniku rozbicia się satelity STAR Labs zmieniło jego i jego siostrzenicy życie. Zmiana, której efekty były widoczne w emocjonalności i zachowaniu Dwyera w 17-tym odcinku, to nie już nie ten sam klasyczny, mrocznie charyzmatyczny "Cykada" z całego dotychczas emitowanego 5-ego sezonu; pełnoprawnym Cykadą została jego siostrzenica z przyszłości, co staje się zazębiającą się wokół problemu przyczynowo-skutkowego czasoprzestrzeni, zagwozdką. A dlaczego? Skoro Eobard Thawne nie ma kontroli nad ,,plastycznością Osi Czasu / Linii Czasu" i nie przewidział nadejścia drugiego Cykady z przyszłości, to ktoś musiał to jego czuwanie nad przebiegiem każdego zaplanowanego w przeszłości od 2049 roku wstecz, wydarzenia, naruszyć, albo jego samego kontrolować. O cholibka! Arroweverse idzie naprawdę w dobrym kierunku!\nRównie niesamowicie i pikantnie fluktuowało zbiorowisko wydarzeń z 15-ego epizodu 4-ego sezonu Supergirl Na brodę Neptuna! W tych 45-ciu minutach pojawia się Lex Luthor, który w końcu uchyla rąbka tajemnicy ze swoich nie małych, wręcz genialnych, zdolności socjopatycznych: manipulacja ludźmi, przekonanie osób o tkwiącej w sobie dobroci, która jest kłamliwa, jadowita i fałszywa, oraz niezwykła inteligencja, którą wykorzystuje on, aby w wyszukany sposób odzyskać przywilej władzy i sprawowania kontroli tam, gdzie mu to będzie potrzebne, poprzez wykorzystanie leku swojej siostry, który uzdrowił jego organizm, tak, jak ocalił postrzelonego przez niego samego, zresztą, Jamesa Olsena.\nW taki oto wyzierający geniuszem podstępu i mistrzostwa w kalkulacji możliwości wroga, sposób, Lex ucieka z więzienia i rozpoczyna ,,podbój National City"... i nie tylko. Tak, jak w 15-tym odcinku 4-ego sezonu Supergirl wykreowano Luthora, tak w ogóle powinno się to robić w adaptacjach komiksowych "Uniwersum DC". W tych czterdziestu-kilku minutach otrzymaliśmy iście komiksowy archetyp Lexa Luthora ! Niesamowite! Serialowe Arrowverse idzie naprawdę w dobrym kierunku.\nEtykiety: Arrow, Barry Allen, Cicada, Cisco Ramon, CW, DC Universe, Eobard Thawne, Joe West, Kara Danvers, Kara Zor-El, Lena Luthor, Lex Luthor, Manchester, Manchester Black, Nora Allen, Orlin Dwyer, Supergirl, XS\nSamotnik, którego potrzebowała Galaktyka. "Star Wars: Kenobi" - recenzja powieści.\nSłynne, będące dla popkultury tym, czym tlen dla istot żywych, Star Wars, które w połowie lat 70-tych XX wieku, w pierwszych, próbnych scenariuszach na filmowe Space Fantasy, i którym w końcu, w 1977r. na światowej kinowej premierze dał życie skromny, bardzo ambitny George Lucas, to nie tylko rozpoznawalna światowa marka niczym gigantyczna korporacja, której produkty są dosłownie wszędzie, sięgając w każdy zakamarek, każdą nawet najmniejszą ,,odkrytą” powierzchnię - tam, gdzie popkultura już dawno odcisnęła swój znak, gdzie kulturowa myśl ludzka wciąż pragnie czegoś rozwijającego i dopełniającego. Na pewno złym i zbyt przerysowanym stwierdzeniem nie będzie określenie Gwiezdnych Wojen mianem protoplasty dla gatunku filmowego science – fiction z uwzględnieniem akcji w przestrzeni kosmicznej. Kiedy wyszedł pierwszy ich film z serii, nikt na dobre nie zdawał sobie sprawy, że sunące po kosmicznym niebie Imperialne Niszczyciele, śmigające myśliwce Rebeliantów i poruszające się z gracją, zwrotnie, i z zadziwiającą prędkością, zostawiające za sobą charakterystyczny wizg pracujących silników, pojazdy typu „TIE”, strzelające do siebie wiązkami energii, wywrą tak gigantyczne wrażenie na rzeszy publiczności. To była czysta ,,Moc” akcji i brawura, które rozdzierały materię obłej stateczności, będącej do emisji "The Star Wars" w 1977 roku, niestety, częścią rozrywkowego nie potrafiącego porwać do swego mitycznego świata przeciętnego widza, kina science-fiction . Do pierwszego filmu z sagi Star Wars Lucasa dołóżmy piękną, zniewalającą różnorodnością i energią, wołającą widza do przygody ścieżkę dźwiękową Johna Williamsa, okalającą fikcyjny, osadzony w Galaktyce świat, gdzie pierwsze skrzypce grało dualistyczne, prawie że baśniowe starcie Ciemnej z Jasną Stroną Mocy, a rzeczywiście po wielu latach od pierwszej premiery Gwiezdnych Wojen, po setkach wydanych książek i komiksów, po 8 głównych kinowych epizodach, śmiało, bez zbędnych oporów można stwierdzić, iż dostaliśmy coś tak ekstatycznego i ujmującego, co wpłynęło nie w gigantyczny, ale w przesunięty ku nieskończoności, bezcenny, przeczący ulotności na kulturowy dobytek cywilizacji współczesnej - którą człowiek tworzy od kilkuset lat, sposób.\nEtykiety: A'Yark, Ben Kenobi, Disney, Gwiezdne Wojny, Jabba the Hutt, Kenobi, Legendy Star Wars, Lucasfilm, Lucasfilm Ltd., Ludzie Pustyni, Miller, Obi-Wan, Recenzja, Star Wars, Tatooine, Tuskenowie, Wasteland\nMroczna, wyjątkowo dogłębna w swej atmosferze, obłędna i zaskakująca w kreowaniu uczucia niepokoju i lęku, oraz tajemnicza, dogłębnie sza...\nDlaczego "Daredevil", jako serial stał się tak podchodzącą pod fenomen adaptacją komiksowego Uniwersum Marvela?\nPierwszy i drugi sezon "Daredevila", jednego z najpopularniejszych seriali od "Netflixa" nie tylko zmusiły do refleksji ...\n,,Ty jesteś burzą...Frank". Recenzja drugiego sezonu "Punisher" od Netflixa\nFrank Castle to ikoniczna postać "Uniwersum Marvela". Dzięki niemu, a tak naprawdę dzięki jego drugiemu ja - Punisherowi, którym s...\nAndriej Czikatiło (2)\nBenjamin „Dex” Poindexter (1)\nBóg Śmierci (1)\nCzłowiek Marvel (1)\nDinah Madani (1)\ndowody zbrodni (1)\nEpizod IX (1)\nfilmy klasy B (1)\nFord Holden (1)\nhorror gotycki (1)\nistota zła (2)\nKamienie Nieskończoności (1)\nKrista Dumont (1)\nLegendy Star Wars (2)\nliteratura horroru (1)\nLudzie Pustyni (1)\nMarvel Polska (2)\nmit zabójcy (1)\nnoc kurczęcich trucheł (1)\nNotatnik Śmierci (1)\nopowiadanie fantastyczne (2)\nopowiadanie sci-fi (1)\nOrlin Dwyer (1)\nprzepastny mrok (1)\nRękawica Nieskończoności (1)\nsiła mroku (1)\nSoul Gem Soulworld (1)\nUniwersum DC (1)\nUniwersum Marvela (1)


Dni Rudy Śląskiej 2019: Kolorowy zawrót głowy w Bykowinie podczas Festiwalu Holi - Ruda Śląska - najnowsze wiadomości rudzkie\nDodano: 2019-06-09 22:00\nDni Rudy Śląskiej 2019: Kolorowy zawrót głowy w Bykowinie podczas Festiwalu Holi +66\nW skrócie "Holi” to hinduistyczne święto wiosny, obchodzone przeważnie w dniu pełni księżyca w miesiącu phalguna. Ze względu na to, że jego uczestnicy, na znak radości i miłości obrzucają się kolorowymi proszkami, nazywane jest też festiwalem kolorów.\n- Świetna zabawa! Myślę, że w naszym mieście powinno odbywać się więcej takich imprez - mówiła pani Ewelina, mieszkanka Goduli, która na festiwal wybrała się z całą rodziną. - Jest wesoło, gra muzyka i wszyscy się bawią. Czuć już wakacje! - dodała.\nPodczas zabawy najmłodsi mogli zrobić sobie brokatowy tatuaż czy pomalować twarz. Ponadto odbyło się wiele konkursów z nagrodami. Na miejscu były też stoiska handlowe i gastronomiczne oraz dmuchany plac zabaw dla dzieci. Całości dopełniły występy DJ-ów.\nBył to ostatni dzień Święta Miasta. Jak podobała Wam się tegoroczna edycja? Piszcie w komentarzach!\nZa nami trzeci, ale przecież nie ostatni, dzień Święta Miasta - trwają przecież Dni Rudy Śląskiej 2019. W sobotę z Bykowiny niosły się odgłosy dobrej zabawy, tym razem przy muzyce takich gwiazd jak Ew\nO ile pierwszy dzień Dni Rudy Śląskiej był rockowy, to w piątek królował hip-hop. Na scenie zaprezentowali się Abradab, Dwa Sławy i O.S.T.R.\nSuper było gdy wszedł zespół Punched Orange mogli grać dluzej wszyscy to mowili wokół. I szkoda że weszli po nich jacys z[...] tik tokerzy dla 12 latek\nProszki jak to proszki ale przynajmniej potańczyć było można. Ogółem Ok\nFajnie było :-) Kiedy następny Holi ?\nMoże za rok zamiast Holi będzie ,,Love Parade" w rytmach techno.\nw secie dj-a brakowało jeszcze utworów cypisa\nZabawa dla młodzieży, małych dzieci oraz wyrośniętych starych d...pragnących wrażeń.\nTe stare repy są gupsze niż te dzieci.\nfajny przikład dowają\nKto jest chętny , organizuję na ogródku monokolor czyli sypanie na głowy sadzy z komina w rytm od DJ POKRYWKI\nMosz racja tako impreza pasuje do Rudy. To by było dużo tońsze łod tego indyjskiego g...\nSzkoda że się nie sypią prawdziwą farbą do malowania , tapeta na twarzydłużej by trzymała .\nTak i jeszcze im dać do wąchania ,,Butapren" i indyjską sziszę.\nAle mi to super zabawa sypiąc się kolorowym proszkiem , dodatkowo na koniec zabawy powinni się jeszcze posypać proszkiem do prania.\nA tam były potem prysznice aby się umyć po tej imprezie? Proszek mocno uczulający więc młodych alergików przybędzie.\nNiby wszystko ok, ale następnym razem weźcie lepszego akustyka. Nagłośnienie tak rozjechane, że przy wszelkich głośnych wysokich dźwiękach, aż bębenki bolały. Nie do zniesienia. Plus sety DJ'skie.. Widzieliście średnią wieku pod sceną? 10-12 lat? Słaby przekaz płynął z muzyką.. Nastolatki uchahane, dzieci jakieś tam atrakcje miały, ale całokształt imprezy według mnie do poprawki.\nDokładnie! Dziwnie oglądało się 10 latki śpiewające pod sceną "Sadzić, palić, zalegalizować" i inne piosenki z przekleństwami. Od czego są organizatorzy tej imprezy?\nOrganizator pomylił zaproszenia.\nHa, ha, ha ... Hejt goni hejt. Szkoda nawet komentować. Zabawa przednia. Brawa i jeszcze raz brawa dla Organizatorów, że na takim polu zrobili Taką imprezę. Widać włożony ogrom pracy. Szacun. No i dozobaczenia za rok :-)\nDzisiaj w całym kraju policjanci przeprowadzają działania "Kaskadowy pomiar prędkości"dodano 12 godz. temu\nRuda Śląska: Motocyklista wypadł z drogi na "zakręcie mistrzów" [WIDEO]dodano 13 godz. temu\nRekultywacja koksowni Orzegów została nominowana w konkursie Top Inwestycje Komunalne 2021dodano 13 godz. temu\nPOLOmarket w Rudzie Śląskiej otwarty w każdą niedzielędodano 15 godz. temu\nFundacja Armia Przyjaciół przypomina o zbiórce niepotrzebnych rzeczy!dodano 16 godz. temu


Port lotniczy Olsztyn-Mazury - Eventy na lotnisku\nChcesz zorganizować niecodzienny event w nietypowym miejscu?\nPort Lotniczy Olsztyn – Mazury to niezwykła bryła i niestandardowe, precyzyjnie wykończone wnętrza. Organizatorzy wydarzeń, poszukujący niebanalnych lokalizacji na pewno nie będą rozczarowani.\nStylistyka Portu Lotniczego nawiązuje do walorów naturalnego środowiska Warmii i Mazur. Przestrzenie wewnątrz terminala wykończone są drewnem i kamieniem. Całość w swej prostocie i nowoczesności daje niezwykły efekt.\nKontakt z Działem Handlu i Marketingu:\ntel. +48 89 544 34 03 /05 /07


Mayra Andrade :: Muzyka :: RMF FM\ngatunek: world music, modern country\nPrzyszła na świat w Hawanie, w 1985 roku. Dorastała w Senegalu, Angoli i Niemczech.\nJedną z pierwszych piosenek, jakie zaśpiewała w życiu, była "O Leãozinho", Brazylijczyka Caetano Veloso, będącego zresztą jej pierwszym muzycznym guru. Jako nastolatka z powodzeniem występowała publicznie, wygrywając na przykład konkurs na najlepszą piosenkę, Jeux de la Francophonie, zaledwie w wieku szesnastu lat. W efekcie przez cały następny rok pobierała lekcje śpiewu w stolicy Francji. Spotkała wtedy kompozytora, Orlando Panterę, który zaproponował jej współpracę. Niedługo potem zaczęła koncertować w różnych portugalsko – języcznych częściach świata, między innymi w Republice Zielonego Przylądka, skąd pochodzą jej rodzice.\nSwoją debiutancką płytę, "Navega" wydała w 2006 roku. Rok później otrzymała nagrodę niemieckich krytyków muzycznych, a w 2008 roku Radia 3 BBC w kategorii Muzyka Świata.\nJej drugi longplay, "Storia, Storia", ujrzał światło dzienne w 2009 roku.\n1. Storia, Storia • 2. Tchapu Na Bandera • 3. Seu • 4. Juana • 5. Konsiensia • 6. Odjus Fitchadu • 7. Nha Damaxa • 8. Mon Carrousel • 9. Badiu Si • 10. Morena, Menine Linda • 11. Palavra • 12. Turbulensa • 13. Lembransa\n1. Dimokransa • 2. Lapidu Na Bo • 3. Mana • 4. Tunuka • 5. Comme S'il en Pleuvait • 6. Nha Sibitchi • 7. Lua • 8. Navega • 9. Poc Li Denta é Tcheu • 10. Dispidida • 11. Nha Nobréza • 12. Regasu\nComme S'il En Pleuvait 2006\nMorena, Menina Linda 2009


[darek4488] Srebrne MK7 Kombi (265126/303) - Strona 2\n[darek4488] Srebrne MK7 Kombi - Strona 2\nDzisiaj odstawiłem auto do mechanika na wymianę hamulców na przedniej osi. Planowałem jednoczesną wymianę przednich z seryjnych na te od RS2000 oraz wymianę wszystkich elementów tylnych hamulców na świeżą serię. Niestety ze względu na brak kasy nie skompletowałem jeszcze tyłu, a przód leżał i czekał. Jednak ostatnia sytuacja skłoniła mnie do montażu tego co mam, bo ktoś przede mną hamował awaryjnie i o mały włos skończyłoby się to dzwonem, bo na pewno bym nie wyhamował, ale na szczęście w ostatniej chwili uciekłem na drugi pas.\nPoniżej zestaw: używane, lecz odnowione zaciski i tarcze od kolegi srvrserver i nowe klocki EBC DP2605/2\nMinęło już kilka dni odkąd odebrałem auto z nowymi przednimi hamulcami i mogę już na ich temat co nieco powiedzieć.\nJeśli chodzi o wygląd to mam tylko fotkę zrobioną na szybko z komórki. Połączenie czerni i zieleni jest IMO bardzo fajne. Udało się też uniknąć typowego agrolooka, z których słyną zaciski i bębny pryśnięte w czerwień.\nCo do samego hamowania to bezpośrednio po odbiorze było dosyć silne bicie na kierownicy. Po około 100km wspomniana przypadłość znacząco osłabła, ale nadal przy mocnym hamowaniu jest odczuwalna. Myślicie, że prędzej czy później ustąpi kompletnie czy mam coś z tym zrobić?\nJeśli chodzi o siłę hamowania to naprawdę jest kozak, bo koła się blokują nawet na suchym, przy prędkościach powyżej 100.\n2012-04-30 00:03:32, darek4488 pisze:\nUdało się też uniknąć typowego agrolooka, z których słyną zaciski i bębny pryśnięte w czerwień.\nNo to Lipa. Moj woz to wies tuning bo mam czerwone zaciski\n2012-04-30 08:20:19, Zbysio007 pisze:\nJa też mam agrowóz\nA równo trze Ci te tarcze? Spróbuj ściągnąć tarcze, wyczyścić piastę i poskładać od nowa... A może zdążyłeś je już przegrzać?\n2012-04-30 08:25:26, tevenet pisze:\nno i ja też...\nZrób jak napisał Tevenet, choć jak robiłeś hamulce u mechanika to podejrzewam, że teraz też sam przy temu nie będziesz grzebał\nCo do czerwonych bębnów to fakt nie najlepiej to wygląda ale z tymi zaciskami to poleciałeś sobie niczym łajka w 1957 wystrzelona w kosmos ot co\nPrzecież nie napisałem, że czerwone zaciski są równoznaczne z wieśtuningiem. Nawiązałem do tego, bo nie raz widziałem spękaną strukturę rdzy pod tym kolorem. Po prostu są takie auta, którym czerwone heble zamiast polepszyć to pogarszają prezencję.\nCo do tego bicia to stopniowo samo przechodzi, więc na razie poczekam, bo w tej chwili czuć to już tylko przy wyższych prędkościach.\nChyba nie miałem okazji ich jeszcze przegrzać, bo fadingu jeszcze na nich nie doświadczyłem. Ale coś czuję, że będzie to znacznie trudniejsze niż poprzednio.\n2012-05-01 11:14:21, darek4488 pisze:\nPrzecież nie napisałem, że czerwone zaciski są równoznaczne z wieśtuningiem.\nW sumie to napisałeś Ale muszę przyznać, że do Twojego auta by zupełnie czerwone zaciski nie pasowały...\nJa całe auto mam czerwone\nja też :O\nłapie za spray i jade go na czarno xD\nnie będzie wiochy ??\nDobra koniec biadolenia o kolorach, bo Escort stracił puls podczas jazdy. Stoi teraz zaparkowany godzinę drogi pieszo od domu.\nOd 3 dni były niewielkie problemy z odpalaniem. I wyglądało to tak jakby rozrusznik nie miał siły się kręcić. Czasem zapalał normalnie, ale czasem trzeba było chwilkę zachechłać, raz musiałem odpalić na pych. Podszedłem do tego jak do rozładowanego akumulatora, ale prostownik sprawy nie rozwiązał. Dodam, że raz czy dwa razy podczas jazdy na wysokich obrotach zdarzyło się, że mocno szarpnął, ale po chwili ciągnął dalej.\nNiedalej jak dwie godziny temu podczas dosyć ostrej jazdy nagle zapaliła mi się na sekundę dioda pod zegarkiem, a jednocześnie wskazówka obrotomierza opadła na zero i silnik przestał pracować. Próbowałem zapalić na nowo wykorzystując jeszcze rozpęd auta, ale nic się nie działo. Gdy już stanąłem to przekręceniu kluczyka grobowa cisza, ale reszta elektryki (światła, el. szyby, radio, nawiew, etc.) działa zupełnie bez zarzutów.\nCo się popsuło? Też byście stawiali na cewkę, czy coś innego?\nhmmm, a w jakim stanie masz kabelki od alternatora?\n2012-05-02 11:34:50, jethro pisze:\nNie widzę związku, bo ładowanie działa.\nJa bym stawiał na immo...\n2012-05-02 14:20:18, tevenet pisze:\nTen sam pomysł przyszedł mi niedawno do głowy. Próbowałem odpalać tym czerwonym kluczykiem, ale też nic się nie dzieje.\nAuto jest już na warsztatowym parkingu i czeka na swoją kolej, a ja na telefon z diagnozą.\n[ wiadomość edytowana przez: darek4488 dnia 2012-05-02 15:38:47 ]\nOdebrałem dzisiaj auto. Jakże miłą niespodzianką było to, że usterka była błaha mimo, że wyglądała na poważną. Okazało się, że masę do pompy paliwowej mam poprowadzoną bezpośrednio z akumulatora i akurat się odłączyła. Naprawa kosztowała mnie 20zł czyli "na piwo na weekend". Autko śmiga, a ja się nie spłukałem, kto by pomyślał.\nOstatnio przeglądając allegro spodobał mi się hokej do BMW E36 i zacząłem się zastanawiać czy pasowałby do zderzaka w MK7. Zawsze podobały mi się takie półki przy dole zderzaka i chciałbym mieć właśnie taką, bo te od laguny już mi się trochę znudziły.\nTak wygląda zderzak E36 z dokładką\nKlik - DODATKOWA DUŻA FOTKA ZDERZAKA I DOKŁADKI\nJeśli chodzi o szerokość aut to według wikipedii:\nEscort mk7 ma 1691 mm,\na BMW E36 jest w przedziale 1698–1710 mm\nDla przypomnienia jak wygląda zderzak w Escorcie:\nNa moje oko wyjdzie to jak,... własnie, nie wyjdzie! Splitter może lezec na cossie, ale nie na aucie "do jazdy po mleko do sklepu".\n2012-05-06 20:15:18, Zbysio007 pisze:\nWidziałem splittery również na malutkich hatchbackach i to czy wygląda to dobrze czy źle wcale nie zależy od przeznaczenia, ale od tego czy wszystko do siebie pasuje.\nNie chciałbym tak wielkiego splittera jaki jest do Escorta Coswortha, bo wtedy wyszłoby jak poniżej.\nChcę czegoś naprawdę minimalistycznego i skromnego, bo to ma służyć estetyce i optycznemu poszerzeniu dołu auta, a nie odśnieżaniu podwórka.\nMyślę o czymś takim jak widać na poniższym Clio.\ni ty to chcesz założyć bez obniżenia (w pierwszej kolejności) auta?


WSPÓŁBRACIA: Zapiski medziugorskiego pielgrzyma (cz. I)\nDroga z Rzymu do Medziugorje trwała półtora dnia i prowadziła przez cztery kraje: Włochy, Słowenię, Chorwację oraz Bośnię/Hercegowinę. Za kierownicą sam wikariusz generalny – ks. Józef Lasak – aktualnie „najlepszy” kierowca w Generalacie SAC. Na noc zatrzymujemy się u naszych współbraci w Chorwacji, a konkretnie w Zapresič, na przedmieściach Zagrzebia. Pallotyni przybyli do Chorwacji w 1975 r., ale jak do tej pory nie rozwinęli dostatecznie skrzydeł. Obecnie, to maleńka, ale dość dynamiczna trzódka składająca się z 6 księży, dwóch kleryków i jednego nowicjusza. Wszyscy w wydaniu lokalnym. Czterech księży pracuje w Chorwacji, a dwóch w Niemczech (Hamburg). Prowadzą dwie parafie: wspomniany wyżej Zapresič i Vinkovici.\nMedziugorje (nazwa oznacza teren „pomiędzy dwoma wzgórzami”) to licząca ok. pięciu tysięcy wiernych bałkańska parafia – znana na całym świecie z domniemanych objawień maryjnych trwających nieprzerwanie od 38 lat. Codziennie przybywają tu pielgrzymi z całego świata. Ok. 3 milionów rocznie, z ponad osiemdziesięciu krajów. Formy pobożności, w których i my uczestniczyliśmy, są tu bardzo zróżnicowane: Eucharystia, różaniec, adoracja eucharystyczna, droga krzyżowa, konferencje, śpiewy, Festiwal Młodych, no i tysiące spowiedzi, co uważane jest za największy cud Medziugorje. Poza tym, atmosfera miejsca bardzo sprzyja ciszy i medytacji. Współbrzmi ona harmonijnie z charakterystycznymi cechami przenikającymi ten klimat i kulturę: surowość, wstrzemięźliwość, pracowitość, ale także radość i czułość. Nasz współbrat, abp Henryk Hoser SAC, który gościł nas wraz z Franciszkanami, powiedział że w ciągu ostatnich 30 lat zrodziło się tutaj ok. 700 powołań kapłańskich i zakonnych. To oznacza, że Medziugorje wydaje dobre owoce duszpasterskie. A wiadomo, drzewo poznaje się po owocach.\nPielgrzymi w zdecydowanej większości przyjeżdżają do Medziugorje z Włoch i z Polski. Wiele grup przybywa także z krajów Europy Zachodniej: Austrii, Niemiec, Holandii, Francji, Hiszpanii i Portugalii. Są to głównie ludzie pochodzący z tzw. „Kościoła zanikowego” – jak to określił w jednym z wywiadów abp Hoser. W Medziugorje doświadczają nagle działania Bożej łaski. Odkrywają między innymi ważność i potrzebę sakramentu pojednania. Stąd największym fenomenem są tu masowe nawrócenia i spowiedzi. Sam tego doświadczyłem spowiadając w trzech językach przez kilka godzin w ciągu dwóch dni. Kult maryjny w Medziugorje ma wyraźny charakter chrystocentryczny, tzn., że większość liturgii skoncentrowana jest na Misterium Jezusa Chrystusa, a więc na Eucharystii i tych elementach, które do niej prowadzą. Obok działań liturgicznych i para-liturgicznych, które mają charakter pobożnościowy, przybywający do Medziugorje pielgrzymi uczestniczą codziennie w katechezach, które głoszą ich duszpasterze, stali kapelani lub miejscowi Franciszkanie. Jest to szansa na pogłębienie świadomości wiary. Sporo osób, szczególnie ludzi młodych, decyduje się na odprawienie w Medziugorje tygodniowych rekolekcji połączonych z postem o chlebie i wodzie. Właśnie takowe rozpoczęły się w czasie naszego pobytu. Uczestniczyła w nich między innymi dziesięcioosobowa grupa Rwandyjczyków mieszkających aktualnie w Brukseli i Paryżu. Towarzyszył im obecny biskup Gikongoro, Mgr Célestin Hakizimana. Rekolekcje te odbywają się przez cały rok w tzw. „Domu Pokoju”. W Medziugorje mają miejsce również różnego rodzaju spotkania i kongresy dla ruchów kościelnych czy poszczególnych grup zawodowych, np. dla pielęgniarek, lekarzy, spowiedników czy rekolekcjonistów. Tak czy inaczej, znakomita większość pielgrzymów nie przybywa tu z powodu domniemanych objawień. Bardziej pociąga ich atmosfera ciszy, modlitwy i nawrócenia.\nPodbrodo (w języku chorwackim Brodo ukazanja) to wzgórze pierwszych objawień Matki Bożej, na którą prowadzi stroma usłana kamieniami ścieżka. W miejscu domniemanych objawień ustawiony jest drewniany krzyż i figura Królowej Pokoju. Natomiast Križevac (czyt. Kriżewac) to wzgórze (520 m), na którym parafianie z Medziugorje, 15 marca 1934 r., wznieśli krzyż ze zbrojonego betonu o wysokości 8,56 m. Na krzyżu wyryto napis: „Jezusowi Chrystusowi, Odkupicielowi rodzaju ludzkiego na znak wiary, miłości i nadziei, na pamiątkę 1900 rocznicy męki Jezusowej”. W cokół krzyża zostały wmurowane relikwie krzyża Jezusa otrzymane na tę okazję z Rzymu. Wedle świadectwa wizjonerów w orędziu z 30 sierpnia 1984 r., Matka Boża miała powiedzieć: „Krzyż był w planach Bożych, gdy go budowaliście”. Drogę Krzyżową zaczęto odprawiać na Križevacu od 1981 r. Na początku stacje oznaczone były drewnianymi krzyżami, a w 1988 r. umieszczono tam płaskorzeźby wykonane z brązu. Na każdej z nich znajduje się postać Matki Bożej. Na szczycie tejże góry zmarł nagle, 24 listopada 2000 r., o. Slavko Barbaricia OFM, od 1982 r. duszpasterz, proboszcz i opiekun pielgrzymów, który – jak podają świadkowie – „mówił co myślał i czynił, co mówił, postępując zgodnie z przesłaniem Ewangelii i orędziem Królowej Pokoju”.\nMostar to nieformalna stolica Hercegowiny, oddalona o ok. 25 km od Medziugorje. Miasto zamieszkuje ok. 100 tys. osób, głównie Chorwaci i Bośniacy. Spotykają się tu wpływy wschodniej i zachodniej cywilizacji. Najważniejszym zabytkiem miasta jest położony w centrum XVI-wieczny kamienny „Stary Most”, wybudowany w 1566 r. Nazwa miasta pochodzi zresztą od tegoż mostu, a dokładnie od słowa mostari („strażnicy mostu”). Niestety w 1993 r., w wyniku działań wojennych, ów most został zburzony. Odbudowano go i na nowo otwarto w 2004 r. Miasto bardzo ucierpiało podczas bratobójczych walk, które zaczęły się tu w maju 1992 r. Najpierw walki Bośniaków i Chorwatów przeciwko Serbom. Następnie, od maja 1993 r., Chorwatów z Bośniakami. Zawieszenie broni pomiędzy Chorwatami i Bośniakami podpisano 25 lutego 1994 ro. Od 1995 miasto jest nadal odbudowywane. Zniszczenia i ślady wojny są jednak wciąż wyraźnie widoczne. Warto też wiedzieć, iż kamienny „Stary Most” przewieszony nad rzeką Neretwą, przez wieki był symbolem pojednania Wschodu z Zachodem – zarówno chrześcijaństwa z islamem, jak i katolickich Chorwatów z prawosławnymi Serbami. Zgodnie z tradycją młodzieńcy skaczą z niego do rzeki dla udowodnienia swojej męskości.


Sex oferty miasta Czyżew | 💋 Sex bez zobowiązań\nSeks w różnych pozycjach Czyżew\nJeśli zechcesz posmakować dojrzalej kobiety, zapraszam. Jestem twoim pragnieniem, czułością, pożądaniem, rozpustą, pasją.\nA po lodziku będziesz błagał o więcej !!! Dzwoń! Czekam na Ciebie rozpalona i spragniona.


ATLASOWE UBRANKO DO CHRZTU DLA CHŁOPCA NA WIELKANOC 68/74+CZAP - Pozostałe - Ubranka - Butik - Benc.pl\nButik » Ubranka » Pozostałe » Przedmiot\nUbranka Pozostałe (79)\n50.00 zł + 10.00 zł koszty przesyłki\nData dodania: 13.3.2010 (00:01)\nWysyłka: Paczka pocztowa ekonomiczna: 10.00 zł Odbiór osobisty: 0.00 zł Paczka pocztowa priorytetowa: 12.00 zł\nATLASOWE UBRANKO DO CHRZTU DLA CHŁOPCA NA WIELKANOC 68/74+CZAP\nWITAM , SPRZEDAM UBRANKO DO CHRZTU DLA CHŁOPCA POLSKIEJ FIRMY REWA, CIEPŁE, MIĘCIUTKIE Z ATŁASU, Z TYŁU NA ZAMEK. PRZÓD JAK MARYNARECZKA, W ŚRODKU PRZYSZYTY ŻABOCIK, SPODNIE NA GUMKĘ., CZAPECZKA DO KOMPLETU.\nDŁ 23cm (w najkrótszym miejsu), 31cm - w najdłuższym\nRękaw – 22cm, 13cm – od paszki\nDługość spodni – 35cm ogólna i 19cm od kroku\nPas -18cm bez naciągania\nNA WIELKANOC IDEALNE DO ZAŁOŻENIA, POD SPODEM WYSTARCZY BIELIZNA.\nUBRANKO JEST PO MOIM STARSZYM SYNKU. PRZELEŻAŁO KILKA LAT W SZAFIE, ALE NIE JEST ZŻÓŁKNIĘTE. ODŚWIEŻYŁAM GO, TRZEBA TYLKO LEKKO PRZEPRASOWAĆ. UBRANKO BYŁO ZAŁOŻONE NA OK. 2 GODZ. NIE POSIADA ŻADNYCH WAD.


Reggae na Piaskach | Gazeta Ostrowska\nHome Posts Tagged "Reggae na Piaskach"\nAndrew Tosh w roli głównej podczas Reggae na Piaskach 2018\nNazwisko Tosh jest dla muzyki reggae, niczym Presley dla rock and rolla, czy BB King dla bluesa. Andrew Tosh, syn słynnego największego buntownika reggae Petera Tosha, udowodnił w Ostrowie Wielkopolskim, że jest godny nazwiska swojego wielkiego [...]\n4 miesiące temu | Możliwość komentowania Andrew Tosh w roli głównej podczas Reggae na Piaskach 2018 została wyłączona\nWszystko o Festiwalu Reggae na Piaskach MULTIMEDIA\nWszystko o zbliżającym się 18. Festiwalu Reggae na Piaskach i 12. Konkursie Młodych Talentów im. Ryszarda Sarbaka w Ostrowie Wielkopolskim: wykonawcy, video, foto, bilety, informacje dla przyjezdnych itp. KLIKNIJ W OBRAZEK\nKilkudziesięciu twórców, animatorów i pracowników ostrowskiej kultury odebrało nagrody i wyróżnienia z okazji ich święta. To dzięki nim o Ostrowie słychać we wszystkich zakątkach Polski i nie tylko. Przedstawiamy obszerną [...]\nBolt i Marley to symbole Jamajki\nO Usainie Bolcie, Bobie Marleyu, ponownym odkryciu reggae dla Jamajczyków i tym, co wnoszą do tej muzyki Europejczycy, z „Jubbą” i „Kamau” z zespołu Dubtonic Kru oraz Iba Mahr’em rozmawia Jarosław Wardawy. Dubtonic Kru to dziś [...]\nPiaski w rytmie reggae\nTo były dwa dni pełne niezapomnianych wrażeń. Głównie dzięki Jamajczykom z Dubtonic Kru, bo ich muzyczna podróż do źródeł muzyki reggae była jednym z najważniejszych wydarzeń artystycznych w całej 14-letniej historii RNP. Oprócz [...]\nReggae zabrzmiało w Ostrowie\nW miniony weekend Ostrów Wielkopolski był ponownie polską stolicą muzyki reggae. Nad zalew Piaski Szczygliczka zjechali z całej Polski fani pozytywnych, trójkolorowych wibracji, na których na Festiwalu Reggae na Piaskach czekały gwiazdy [...]\nJamajskie gwiazdy Reggae na Piaskach\nKolejny Festiwal Reggae na Piaskach zapowiada się bardzo atrakcyjnie. Oprócz czołowych polskich wykonawców zagrają jamajskie gwiazdy: DUBTONIC KRU oraz IBA MAHR. Festiwal już 19 lipca, a dzień później młode zespoły zagrają w Konkursie [...]\nOstrowski festiwal wśród najlepszych w kraju\nFestiwal Reggae na Piaskach znalazł się na bardzo wysokim, drugim miejscu w plebiscycie branżowego magazynu Free Colours, w kategorii najlepszych polskich festiwali reggae. W tym samym zestawieniu, w kategorii: wydarzenia roku, znalazł również [...]\nReggae rozkołysało Ostrów\nPrzez dwa dni serce polskiej muzyki reggae biło w Ostrowie Wielkopolskim. Miłośnicy reggae z całej Polski bawili się w sobotę i niedzielę w Ostrowie Wielkopolskim na kolejnym Festiwalu Reggae na Piaskach, na którym świętowano jubileusz [...]


Wiadomości Biłgoraj 20 stycznia 2018 : bilgorajska.pl (aktualności 20 stycznia 2018, 2018-01-20)\nW sobotę 20 stycznia w Biłgorajskim Centrum Kultury wystąpił kabaret Jurki. Artyści z Zielonej Góry zaprezentowali swój najnowszy program "Święta polskie".\nBiłgoraj | dodany 20 stycznia 2018\n35 6 1394\nMimo, że tegoroczny finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy już za nami wciąż trwają licytacje. Jeszcze przez kilka dni można wylicytować udział w rekonstrukcji historycznej. Z pewnością będzie to niezapomniana przygoda. Do udziału zaprasza biłgorajska Grupa Rekonstrukcji Historycznej "Wir".\nTereszpol | dodany 20 stycznia 2018\nJuż w niedzielę Dzień Babci, a zaraz potem święto wszystkich Dziadków. Policjanci z tej okazji oprócz serdecznych życzeń przygotowali specjalnie dla seniorów porady i ostrzeżenia dotyczące bezpiecznych zachowań. W nowej odsłonie spotu "Oszustom Stop" przestrzegają przed sposobami działania przestępców.\nPowiat | dodany 20 stycznia 2018


Szlachetna Paczka szuka wolontariuszy! - Powiat Łaski\nPowiat Łaski > Aktualności > Bez kategorii > Szlachetna Paczka szuka wolontariuszy!\nRozpoczynamy przygotowania do tegorocznej „Szlachetnej Paczki”. W powiecie łaskim to dopiero druga akcja, ale poprzeczkę stawiamy wysoko i podwajamy!\nWakacje w pełni, ale paczkowa drużyna nie odpoczywa. W 2012 roku podarunki otrzymały rodziny z gmin Łask i Sędziejowice. Ubiegłoroczna akcja to 15 obdarowanych rodzin i 136 paczek o łącznej wartości około 23 tysięcy złotych. Nadszedł czas na rozszerzenie pomocy na gminy: Buczek, Widawę i Wodzierady.\nPaczka nie istnieje bez szlachetnych zapaleńców, kochających ludzi i otwartych na ich potrzeby. Poszukujemy osób, które włączą się do akcji w charakterze wolontariuszy. Zadaniem drużyny SuperW jest dotarcie do rodziny, poznanie jej sytuacji oraz potrzeb. Na podstawie wywiadu przeprowadzonego przez wolontariusza tworzony jest profil rodziny, który następnie zamieszczony zostaje w internetowej bazie na stronie projektu. To właśnie tam darczyńca wybiera rodzinę, dla której przygotuje paczkę. W pudłach najczęściej jest żywność, środki czystości, odzież, przybory szkolne, zabawki, ale bywają również meble, czy nawet sprzęt do rehabilitacji.\nNie boisz się wyzwań, nie pozostajesz obojętny na problemy innych i chcesz nieść mądrą pomoc? Już jesteś jednym z nas! Pomóż nam dotrzeć do osób starszych, samotnych, dotkniętych chorobą lub niepełnosprawnością, wielodzietnych rodzin i wszystkich tych, którzy potrzebują wsparcia w codziennej walce.\nDołącz do naszej Drużyny i spraw, że te Święta będą najlepsze!\n1.\tWejdź na stronę: www.superw.pl\n2.\tKlkinij na mapie na Województwó Łodzkie i znajdź na rejon „Łask i okolice”.\n3.\tWypełnij formularz zgłoszeniowy i czekaj na zaproszenie do udziału w rekrutacji.


Historia powszechna 1789-1870 - Mieczysław Żywczyński - 10.00 zł. - Tezeusz.pl\nEncyklopedie, słowniki, leksykony(22754)\nMilitaria, broń, wojskowość(15870)\nBiznes, nauki ekonomiczne(42025)\nFilozofia, historia filozofii(42814)\nGeografia, geologia, turystyka(17653)\nMedycyna, nauki medyczne(39464)\nPolitologia, stos. międzynarodowe(16590)\nReligioznawstwo, nauki teologiczne(155252)\nRolnictwo, nauki rolnicze(4412)\nSztuka, kultura i etnologia(64980)\nTechnika, nauki techniczne(45400)\nCeny od: 1,00 zł do: 22,80 zł\nHistoria powszechna 1789-1870 - Mieczysław Żywczyński\nRok wydania: 1964 Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda Wymiar: 16x22cm Ilość stron: 569 Waga: 1 kg TIN: T00390612\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Rogi oprawy trochę zagięte, Oprawa lekko wytarta, Strony trochę pożółkłe, Adnotacje i pieczątki pobilioteczne\nBrzegi stron zakurzone, Rogi oprawy trochę zagięte, Oprawa lekko wytarta, Strony trochę pożółkłe, Adnotacje i pieczątki pobilioteczne\nRok wydania: 1996 Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda z obwolutą Wymiar: 14.5x20.5cm Ilość stron: 659 Waga: 0.8 kg EAN: 9788301119928 TIN: T01182414\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Adnotacje i pieczątki pobilioteczne, Obwoluta wytarta ,postrzępiona ,zabrudzona\nBrzegi stron zakurzone, Adnotacje i pieczątki pobilioteczne, Obwoluta wytarta ,postrzępiona ,zabrudzona\nRok wydania: 1996 Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda z obwolutą Wymiar: 14.5x20.5cm Ilość stron: 659 Waga: 0.8 kg EAN: 9788301119928 TIN: T01167444\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Obwoluta lekko wytarta, Obwoluta lekko zabrudzona, Strony trochę pożółkłe.\nBrzegi stron zakurzone, Obwoluta lekko wytarta, Obwoluta lekko zabrudzona, Strony trochę pożółkłe. \nRok wydania: 1999 Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda z obwolutą Ilość stron: 660 Waga: 0.8 kg TIN: t01088975\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Obwoluta lekko wytarta, Obwoluta lekko zabrudzona\nBrzegi stron zakurzone,  Obwoluta lekko wytarta, Obwoluta lekko zabrudzona \nRok wydania: 1997 Wydawnictwo: Dom Wydawniczy PWN Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka z obwolutą Wymiar: 16x23cm Ilość stron: 659 Waga: 0.53 kg TIN: T01001258\nStan: UżywanaRodzaj okładki: Inna Wymiar: 16x23cm Waga: 0.68 kg\nUwagi: Obwoluta trochę pobrudzona, rozdarta na grzbiecie książki. Brzegi stron lekko zakurzone, kartki pożółkłe.\nObwoluta trochę pobrudzona, rozdarta na grzbiecie książki. Brzegi stron lekko zakurzone, kartki pożółkłe.\nRok wydania: 1990 Stan: UżywanaRodzaj okładki: Inna Wymiar: 16x23cm Waga: 1.2 kg\nUwagi: Brzegi stron lekko zakurzone, oprawa mocno wytarta, zarysowana. Blok książki pęknięty.\nBrzegi stron lekko zakurzone, oprawa mocno wytarta, zarysowana. Blok książki pęknięty.\nRok wydania: 1990 Wydawnictwo: Państwowe Wydawnictwo Naukowe Stan: UżywanaRodzaj okładki: Inna Wymiar: 17.5x24.5cm Waga: 1.2 kg EAN: 8301012056\nUwagi: Obwoluta jest trochę wytarta i rozdarta.\nObwoluta jest trochę wytarta i rozdarta.\nRok wydania: 1977 Wydawnictwo: Państwowe Wydawnictwo Naukowe Stan: UżywanaRodzaj okładki: Inna Wymiar: 17.5x24.5cm Waga: 1.5 kg\nUwagi: Brzegi stron są lekko zakurzone. Obwoluta jest zabrudzona i rozdarta. Na kilku stronach są pieczątki.\nBrzegi stron są lekko zakurzone. Obwoluta jest zabrudzona i rozdarta. Na kilku stronach są pieczątki.\nRok wydania: 1996 Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda Ilość stron: 659 Waga: 0.8 kg EAN: 9788301119928 TIN: T01029646\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Oprawa lekko wytarta, Strony trochę pożółkłe, Adnotacje i pieczątki pobilioteczne, Książka w foliowej okładce ochronnej\nBrzegi stron zakurzone, Oprawa lekko wytarta, Strony trochę pożółkłe, Adnotacje i pieczątki pobilioteczne, Książka w foliowej okładce ochronnej\nRok wydania: 1997 Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda Wymiar: 16x23cm Ilość stron: 659 Waga: 0.53 kg EAN: 9788301119928 TIN: T00667386\nUwagi: Obwoluta lekko wytarta, porysowana, Brzegi stron zakurzone,\nObwoluta lekko wytarta, porysowana, Brzegi stron zakurzone, \nRok wydania: 1979 Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda Wymiar: 13x17cm Ilość stron: 714 Waga: 1.5 kg TIN: T00417709\nUwagi: Brzegi stron zakurzone, Obwoluta wytarta i pożółkła\nBrzegi stron zakurzone, Obwoluta wytarta i pożółkła


Arsenał leków przeciw Covid-19 coraz bogatszy - technika i sprzęt stomatologiczny\nArsenał leków przeciw Covid-19 coraz bogatszy\nWalka z pandemią nie tylko poprzez szczepienia (fot. Pixabay)\nKilkanaście już istniejących lub przygotowywanych leków może skutecznie działać na SARS-CoV2. Niektóre z nich stosowane razem, stają się jeszcze bardziej efektywne.\n- Niektóre z najskuteczniejszych przeciwwirusowych strategii wykorzystują "koktajle", w których pacjent otrzymuje różne leki zwalczające infekcję, tak jak to ma miejsce np. w leczeniu zakażenia HIV - podkreśla współautor pracy, prof. Thomas Rogers.