Dekada. Tom 2. Na tropie - Michał Larek - ebook - Legimi online\nMichał LarekWaldemar Ciszak\nCopyright © Michał Larek, 2018\nCopyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018\nRedaktor prowadzący: Adrian Tomczyk\nKorekta: Maria Moczko / panbook.pl\nProjekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl\nProjekt okładki i stron tytułowych: Magdalena Zawadzka\nInspiracja typograficzna: Szymon Kaczmarek\nFotografie na okładce:\nNik Keevil / Arcangel.com\nMillaF / Shutterstock.com\nFotografia autora: Karol Małolepszy / Koninfoto.pl\nZezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.\nWydanie elektroniczne 2018\nGrupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.\n„…staje przede mną cała moja przeszłość…”\nDrgnęła, gdy za oknem rozległy się kroki. Serce podeszło jej do gardła.\nTo on!– pomyślała, rozpoznając charakterystyczny chód. Głośny, chwiejny, coraz szybszy.\nBoże, to on!\nOtworzyła oczy i przygryzła palec.\nNieśmiała nadzieja, że dzisiaj już nie wróci, że gdzieś się zaszyje, że zaśnie w cudzym mieszkaniu, u jakichś znajomych, gwałtownie umarła.\nDziewczynka odrzuciła kołdrę, usiadła na łóżku i w ogromnym skupieniu zaczęła nasłuchiwać dźwięków dobiegających z podwórka.\nTak, to on.\nSłyszała, jak się zataczał, jak bełkotliwie nucił jakąś głupią piosenkę.\nBył coraz bliżej. Jeszcze kilka kroków i otworzy drzwi, włączy światło i wejdzie na schody. A potem, po kilkunastu sekundach szurania, wtoczy się do domu i zacznie wrzeszczeć. Może też rzucać przedmiotami. I mamą. No chyba że potknie się na progu i zaśnie. Albo skieruje się od razu do łazienki, usiądzie na klozecie i tam urwie mu się film.\n„Urwał mu się film” – tak mówili chłopcy o swoich tatusiach, którzy wolne wieczory zazwyczaj spędzali w barze na sąsiednim osiedlu.\nDrgnęła, gdy nocną ciszę zakłócił brzęk rozbitego szkła.\nPewnie to pusta butelka.\nZamknęła powieki i ujrzała brodatą twarz, przekrwione oczy i ślinę w kącikach ust. Do jej uszu doszły słowa:\nTeraz wódkę pijesz, śmiejesz się wesoły / Jak nie będziesz wierny, utnę ci dzyndzoły / Nie będę, nie będę po tobie płakała / Będę wino piła, chłopakom dawała.\nNa plecach poczuła zimne krople potu.\nWzięła głęboki oddech i powoli wypuszczała powietrze, próbując uspokoić swoje dwunastoletnie ciało.\nCisza. Nagłe skrzypnięcie otwieranych drzwi, trzask.\nWszedł na klatkę.\nChwyciła ukochanego misia za kudłatą nóżkę i przylgnęła do ściany.\nCzłapanie. Raz, dwa, trzy, stop. Po chwili znowu ruszył. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Stop.\n– Noż kurwa. – Usłyszała i jednocześnie poczuła zimne ukłucie w sercu.\nSpojrzała w stronę przeszklonych drzwi. Podłoga zaskrzypiała. Przez szybę ujrzała cień mamy, która wyszła do przedpokoju. Gdy zazgrzytał zamek, westchnęła głośno i chwyciła klamkę.\nDziewczynka zacisnęła pięści i zmrużyła oczy.\nTata wpadł z łoskotem do mieszkania i zderzył się z szafą, z której coś musiało spaść, pewnie kartony z włóczką do robótek na drutach.\n– Ja pierdolę! – burknął. – Co to za burdel?!\n– Cicho! – szepnęła mama. – Basia śpi.\nChciała go dotknąć, ale on brutalnie odepchnął jej rękę.\n– Czego ty chcesz, kobito? – warknął.\n– Basia śpi. Jest już noc, trzeba iść spać. Chodź do łóżka.\n– Tylko nie tym tonem! Nie tym tonem, do kurwy nędzy!\n– Połóż się, proszę.\nCienie rodziców zbliżyły się do siebie. Szczupła, niska sylwetka mamy i wysoka, zwalista postać taty.\n– Idź spać, jesteś pijany!\nBasia skuliła się w sobie, słysząc lekko podniesiony głos mamy. Wiedziała, że to był błąd. Kiedy tata jest w takim stanie, nie wolno go drażnić. Wszystko go wtedy denerwuje, byle co może wywołać w nim agresję.\nTrzeba było powiedzieć to łagodniej. Albo w ogóle nic nie mówić.\nUderzy? Uderzy czy nie?\nA lubił uderzać znienacka. Uspokajał się, rozluźniał i nagle podnosił rękę, po czym uderzał w głowę albo w brzuch. Czasami, kiedy wpadł w furię, chwytał mamę za włosy i obijał ją o ścianę.\nRaz. Tylko raz.\nBasia usłyszała głuche plaśnięcie i zamknęła oczy.\n– Nie położę się! – wykrzyknął tata. – Przestań mi rozkazywać! Bo popamiętasz – dodał. Wyszedł, z całej siły trzaskając drzwiami.\nDziewczynka, dygocząc, słyszała, jak pospiesznie zbiegał ze schodów. Gdy zniknął gdzieś w osiedlowych ciemnościach, schowała głowę pod poduszkę i zaczęła płakać.\nOstatnia awantura miała miejsce dwa tygodnie temu, a to oznaczało, że przez najbliższe dni tata będzie przychodził do domu pijany i zły.\nOstatnia awantura. Dobrze pamiętała ten dzień, a właściwie wieczór. Mama wkładała pościel do pralki. Nagle do mieszkania wszedł tata. W milczeniu wkroczył do łazienki. Złapał mamę wpół, wrzucił do wanny i zaczął okładać pięściami…\n– Córeczko! Córeczko!\nBasia wyciągnęła głowę spod poduszki i spojrzała na mamę, która stanęła w progu i próbowała się uśmiechnąć.\nNa jej policzku widniał czerwony ślad od uderzenia.\n– Słucham? – Usiadła na łóżku i wytarła wilgotne oczy.\n– Spakuj się do plecaka, pójdziemy przenocować do cioci Halinki.\nPokiwała głową i spojrzała na krzesło, na którym tkwił plecak ozdobiony wizerunkiem Myszki Miki.\n– Zaczyna się – szepnęła mama. – Nie ma co ryzykować.\nPodinspektor Rambert, szef Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, spojrzał smutno na zebranych i szepnął do mikrofonu:\n– Byłeś jednym z najlepszych policjantów, z jakimi dane mi było pracować. – Westchnął. – Żegnaj, przyjacielu! – dodał i po krótkim wahaniu kontynuował: – Może kiedyś do nas dotrze, że naprawdę odszedłeś. Na zawsze. Może. Bo teraz mamy wrażenie, że po prostu wyjechałeś na długie wakacje, gdzieś daleko… – Oficerowi załamał się głos. – Żegnaj!\nKatia spojrzała na drobną kobietę, którą podtrzymywało dwóch zasępionych dwudziestolatków. Z jej oczu popłynęły łzy. Chłopcy zwiesili głowy.\nZerknęła na podinspektora Buryłę, naczelnika Wydziału Kryminalnego, stojącego tuż za wdową i w milczeniu wpatrującego się w trumnę. Nieco dalej stał Miszczu, kolega z Sekcji Zabójstw i Rozbojów. Miał na sobie zbyt luźny czarny garnitur, krzywo zawiązany krawat i cały czas dotykał dłonią napuchniętego policzka. Pewnie wciąż bolał go ząb.\nJak on nazwał dentystę? Zębolog? Nawet zabawnie.\n– Szef się wzruszył – mruknął jej do ucha sierżant Ostrowski, z którym przyjechała na uroczystość. Gdy się nachylił, poczuła przyjemny zapach perfum.\n– Nie wiedziałam, że byli tak blisko zaprzyjaźnieni – odparła szeptem, spoglądając na kolejne twarze. Za Rambertem dostrzegła komendanta, który stał w towarzystwie kilku umundurowanych mężczyzn i kobiet.\nNagle uderzyło ją, jak pożółkłe liście kontrastowały z czernią ubrań żałobników. Lubiła jesień. Jej zapach, intrygujące gry kolorów, kałuże na chodnikach, coraz niższe temperatury. Właśnie, chłód, zimno. Jej matka nigdy nie mogła tego zrozumieć. „Przecież każda kobieta uwielbia ciepło, tej!” – mówiła, znienacka podnosząc intonację.\nNo cóż, ja jestem inna.\n– Bo nie byli, ale gdzieś tu niedaleko leży jego kobieta – oznajmił półgłosem Ostry. – Zginęła w wypadku samochodowym…\n– Jakieś pięć lat temu.\n– Nie. Z żoną rozstał się dzień przed wypadkiem… przyjaciółki…\nKatia zmarszczyła brwi i spojrzała na kolegę, niecodziennie ubranego, bo w ciemne sztruksy i czarną marynarkę. Na chwilę porzucił swój rockowy styl.\nNieopodal trumny ustawiła się kompania honorowa uzbrojona w karabinki. Powietrze przeszyły pierwsze komendy wypowiedziane ostrym, dobitnym głosem.\n– Smutna historia – szepnął sierżant.\n– Ładuj! – Usłyszeli.\nRozległ się huk wystrzałów.\nKatia spojrzała na wdowę, która zapłakała głośno i wtuliła się w jednego z synów. Drugi głaskał ją czule po głowie.\nZawyły syreny. Ktoś zaintonował pieśń, którą podłapało parę osób. Po paru sekundach większość zebranych zaczęła nucić pod nosem:\nJuż zgasło słońce nad horyzontem / Dobiegł twej ziemskiej wędrówki kres / Do twego Boga zdążasz wędrowcze / By w szczęśliwości zanurzyć się.\nGdy Katia nieśmiało dołączyła do śpiewających, poczuła gęsią skórkę.\nO co chodzi, co się ze mną dzieje?\nPrzecież od siedemnastych urodzin konsekwentnie i ostentacyjnie unikała kościelnych rytuałów i wzruszeń. Nucąc, uprzytomniła sobie, że jest bardzo wrażliwa na religijne utwory o śmierci, a szczególnie na jeden, wielkanocny: „O śmierci, gdzie jesteś, o śmierci?”. Gdy go słyszała, z jakichś tajemniczych powodów się rozklejała. Z tajemniczych, bo przecież zupełnie nie wierzyła w zmartwychwstanie. Nie ma żadnego zmartwychwstania, jest tylko absolutny koniec wszystkiego. Do piachu, potem robale, the end.\nGdy pieśń wybrzmiała i atmosfera nieco się rozluźniła, podszedł do nich sierżant Kowalski. Miał na sobie nowiutki czarny garnitur, śnieżnobiałą koszulę i błyszczące lakierki.\n– Jedziecie na stypę? – zapytał. – Nad Jeziorem Maltańskim będzie impreza.\nOstrowski spojrzał na Katię i mrugnął do niej zachęcająco.\n– Masz ochotę na funeralną wyżerkę?\nPosterunkowa wyszczerzyła zęby.\n– Brzmi zachęcająco – odparła.\n– W takim razie zapraszam do mojego dzielnego fiata sto dwadzieścia sześć pe.\nZygmunt Bossowski, komendant wojewódzki policji w Poznaniu, zwany przez podwładnych Bossem, podniósł pięćdziesiątkę mrożonej wódki i stuknął się z Buryłą.\n– Za Henia – powiedział. – Oby mu się udało na tamtym świecie.\n– Za Henia.\nWypili i zagryźli kiszonym ogórkiem. Chwilą milczenia uczcili pamięć zmarłego przed tygodniem Henryka Kalupy, sześćdziesięcioletniego dochodzeniowca, uważanego za jednego z ostatnich prawdziwych mistrzów w tej branży.\n– Słuchaj, Andrzeju.\n– No słucham cię, Zygmuncie.\nBossowski sięgnął widelcem po kawałek szynki, pochłonął go, wytarł usta i zerknął na podwładnego. Ten odwzajemnił spojrzenie, zastanawiając się, jak bardzo nieprzyjemną rzecz usłyszy. Od dłuższego czasu w firmie panowała paskudna atmosfera. Chaos, ciągłe przetasowania, coraz więcej roboty, naciski polityków.\n– Jest pomysł, żeby w końcu zdjąć Harry’ego.\n– Ze stanowiska szefa Sekcji Zabójstw i Rozbojów.\nBuryła zmarszczył brwi i lekko uniósł się na krześle.\n– Kto, kurwa, wpadł na taki pomysł?\n– Warszawa – odparł, ściągnął usta i po chwili dodał: – Zresztą, to byłaby sensowna decyzja.\n– Dlaczego? – zapytał gwałtownie Buryła. – Zakładasz, że Harry nie żyje? Nie za szybko? Owszem, gdzieś przepadł, zniknął, ale znasz go przecież…\nKomendant podniósł dłoń i warknął:\n– Właśnie dlatego, że go znam! Trzeba go odsunąć i przerzucić w jakieś spokojne miejsce… Byłby dobrym szkoleniowcem. Albo nawet wysłać na emeryturę, żeby mógł solidnie odpocząć, wylizać rany.\n– Przecież on ledwo przekroczył czterdziestkę! – zaperzył się Buryła.\n– Ale ma życiorys żołnierza, który przeżył kilka krwawych wojen – warknął Bossowski i sapnął ciężko. – Owszem, to świetny glina – dodał, zmieniając ton na nieco bardziej polubowny. – Ale na wykończeniu. Wiesz o tym dobrze. Gdyby nie twoja sympatia do niego, już dawno bym go… odstawił. Dla jego własnego dobra.\n– Ale w tym momencie? To zwyczajne świństwo! Być może ważą się jego losy, a ty chcesz go zdegradować. Powinniśmy go najpierw odnaleźć!\nKomendant się skrzywił. Ponownie chwycił widelec, rozejrzał się uważnie po stole, namierzył grzybki w occie, zjadł jednego i wycedził:\n– Znajdźcie go, a potem… pogadamy.\nNaczelnik zaśmiał się ironicznie i pokręcił głową. Pomyślał chwilę, zmrużył oczy i zapytał:\n– A kogo wielce szacowna Warszawka chce mianować na kierownika mojej sekcji?\nBossowski otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale w tym momencie jeden z grupki policjantów siedzących na drugim krańcu stołu wstał i krzyknął:\n– Ze mną się nie napijesz? Ze mną? Jesteś na stypie, to pij, a nie marudź, że samochodem przyjechałeś!\nParę osób zachichotało, nie przerywając krojenia kotletów.\n– Nie odmawiaj Kozakowi! – odkrzyknął ktoś i wszyscy jak na komendę dotknęli swoich kieliszków, a potem przenieśli oczy na kolegę, który otworzył butelkę żytniej i ukłonił się w pas.\nKomendant i naczelnik patrzyli przez chwilę na podwładnych.\n– Kto ma zostać kierownikiem? – ponowił pytanie Buryła.\n– Taki jeden komisarz z centrali.\n– Niech zgadnę, czyjś synalek?\n– Bury, poraża mnie bystrość twojego intelektu i znajomość realiów pracy w policji.\nBuryła prychnął. Bossowski wzruszył ramionami.\n– Zjedz sobie grzybka – rzucił komendant. – Pyszne są.\n– Wolę śledzia – zripostował naczelnik.\nRambert wzniósł kieliszek, wychylił i odstawił głośno naczynie. Odczekał, aż wódka rozpłynie się po ciele, a potem ugryzł ogórka. Przełknąwszy, spojrzał na swoich słuchaczy: Katię, Ostrowskiego i Kowalskiego.\nZebrało mu się na kombatanckie wspominki.\nUroczystość pogrzebowa, podczas której pożegnali komisarza Kalupę, wprawiła go w nostalgiczny nastrój, a wódka, porządnie schłodzona i dziś wyjątkowo smaczna, obudziła w nim gawędziarza. Musiał się wygadać, musiał wyrzucić mnóstwo słów i obrazów, które od wielu lat regularnie osadzały się gdzieś na dnie umysłu.\nSiedząc przy stole, obserwując swoich kolegów i koleżanki, przepijając do nich, zaczął przypominać sobie swój zawodowy życiorys. Pointa była taka: fachu nauczył go właśnie Kalupa. I o tym właśnie chciał dzisiaj snuć opowieści.\nByć może w tej intensywnej potrzebie dałoby się wyczuć pewną nerwowość i powiązać ją ze wspomnieniem Julii, obok której grobu dziś przeszedł, ale z całych sił starał się nie myśleć o swojej nieżyjącej przyjaciółce. Jutro musiał wcześnie wstać i w miarę wypoczęty pójść do roboty.\n– Henio to był wzór dochodzeniowca – powtórzył po raz kolejny. – Skrupulatny, rozsądny i rozbrajająco pragmatyczny. – Uśmiechnął się do siebie. – Pamiętam jedno zdarzenie z cyklu „Nietypowe zatrzymanie”.\nOstrowski zerknął na Katię, która zatknęła niesforny kosmyk włosów za ucho. Uwielbiał ten jej gest.\nKowalski uchwycił rozanielone spojrzenie kolegi i zmarszczył brwi.\n– Któregoś dnia Henio wezwał na komendę faceta podejrzanego o kilkanaście włamań do sklepów z elektroniką – podjął Rambert. – Zrobił to jednak pod pozorem jakichś niewinnych formalności. Lubił takie podstępy. Jego znak markowy. Uprzejme zaproszenie na spotkanko, żeby coś wyjaśnić, podpisać, a potem, oczywiście przy kawce, szereg pytań, które nagle podążają w dziwnym kierunku, i w końcu szokująca pointa: jesteś zatrzymany, kruca fuks. Dawaj rączki, muszę je zaobrączkować. – Podinspektor się roześmiał. – Klient wszedł do środka. Usiadł na krześle, a potem wstał i zaczął się nerwowo kręcić. Coś chyba przeczuwał. W pewnym momencie nieoczekiwanie włożył rękę przez okienko w pomieszczeniu dyżurki i nacisnął guzik odblokowujący drzwi do budynku. Potem błyskawicznie je otworzył i rzucił się na schody. Ktoś za nim krzyknął. Wtedy Henio wysunął głowę z pokoju i gdy zorientował się, że facet wybiegł z komendy, ruszył za nim w pogoń. Miał wtedy trzydzieści lat i całkiem niezłą kondycję. – Rambert zamilkł na chwilę. Nalał do szklanki pepsi, wziął kilka łyków i ciągnął dalej: – Szybko zorientował się, że jest szybszy i wytrzymalszy. Króliczek po kilkudziesięciu metrach ewidentnie zwalniał. Mógł go dopaść od razu, ale stwierdził, że nie chce mu się szarpać z nim na oczach przechodniów. Był ubrany po cywilnemu, mogłoby się zrobić zamieszanie, a poza tym facet był napakowany, a on nie miał pistoletu, pałki, nawet kajdanek. – Pauza na kilka kolejnych łyków. – Dlatego postanowił go najpierw zmęczyć. Zwolnił i truchtał sobie za delikwentem spokojnie. Po kilkuset metrach klient padł ze zmęczenia. Zmęczył się strasznie, nie mógł złapać oddechu, świszczał jak parowóz. Henio podrapał się po wąsach, podszedł do niego, pomógł mu się podźwignąć i razem wrócili na komendę, gdzie nastąpiło oficjalne zatrzymanie.\nZnad Jeziora Maltańskiego powiewał przyjemny jesienny wiaterek. Mężczyźni przez chwilę wodzili wzrokiem za skrzeczącymi mewami, które unosiły się nad granatową taflą. W oddali, na drugim brzegu, majaczył całoroczny stok narciarski.\nBuryła wypuścił dym, próbując uformować go w zgrabne kółeczka, po czym zdusił peta w popielniczce stojącej tuż przy wejściu.\n– Poczekaj, coś ci przyniosę – rzucił i otworzył drzwi.\nZ wnętrza Restauracji Maltańskiej, w której odbywała się stypa, dobiegał gwar rozmów, szczęk sztućców i zapach schabowych. Gdy podinspektor wszedł do środka, dziennikarz kiwnął głową, wyciągnął z kieszeni marynarki piersiówkę, upił spory łyk i westchnął przeciągle. Przypomniał sobie nagle spoczywające w trumnie zwłoki Kalupy.\nObraz kumpla, martwego kumpla, wywołał w nim lęk.\nOd paru lat myśli o śmierci wprawiały go w coraz większy popłoch. Często śniły mu się pogrzeby. Parę dni temu obudził się tuż przed świtem zlany potem – przerażony stwierdził, że szedł za swoją własną trumną.\nZadrżał i na chwilę przymknął oczy. Chciał się pozbyć powidoku twarzy Henia, dziwnie zapadniętej, niepodobnej do siebie.\nCzy to naprawdę był on? Co się dzieje z naszymi gębami po śmierci? – myślał gorączkowo. Dlaczego nasze mordy tak się zmieniają?\nPonure pytania przerwało głośne chrząknięcie.\nOtworzył oczy i dostrzegł Buryłę, który rozgryzał coś w zębach.\n– Co to? – burknął Misio, zerkając jednocześnie na szarą wiązaną teczkę, którą policjant wyciągnął w jego stronę.\n– Opowieści starego szkieła.\nBuryła podrapał się po świeżo przystrzyżonych wąsach.\n– Żona Henia dała mi to wczoraj – oznajmił.\nDziennikarz chwycił teczkę, lustrując ją uważnie.\n– Okazuje się, że w zeszłe lato Henio zasiadł do maszyny i zaczął wystukiwać wspomnienia z policyjnego frontu – wyjaśnił podinspektor.\n– Nic mi o tym nie mówił.\n– Nikomu nie mówił. – Buryła wzruszył ramionami. – Ale chyba mu nie szło, bo ograniczył się do opisu jednego śledztwa. Reszta to jakieś odręczne notatki.\n– Jakiego śledztwa?\n– Kryptonim „Pociąg”. Pamiętasz?\nMisiński zmarszczył brwi.\n– Jak przez mgłę – mruknął.\n– Mocna, cholernie brutalna historia. Z lat osiemdziesiątych. Zakończona skórką.\n– No, wyrokiem śmierci… Podstawowych pojęć nie znasz, chłopie?\nDziennikarz mimowolnie się wzdrygnął. Pieprzona śmierć – warknął w duchu i nagle poczuł, że musi się napić. Więcej niż zazwyczaj. Jak nie z tej, to z tamtej.\nBuryła poklepał go po ramieniu.\n– Przeczytaj – powiedział. – Może uda ci się to przerobić na opowiadanie albo powieść. – Poprawił pasek, który trochę się poluzował, i pogłaskał się po wydatnym brzuchu. – A teraz wybacz, wracam na imprezę. Boss chciał ze mną zamienić parę słów.\n– Udanych pogwarek. – Redaktor uśmiechnął się kwaśno.\nMężczyźni uścisnęli sobie mocno dłonie.\nPodinspektor wrócił do środka, a dziennikarz przeszedł przez parking, usiadł na ławce i otworzył teczkę. W środku mieścił się plik kartek spiętych zardzewiałym spinaczem. Rzeczywiście były to „Opowieści starego szkieła”. Poślinił palce i zaczął wertować zawartość teczki.\nNajważniejszą część maszynopisu stanowił tekst zatytułowany „Kryptonim «Pociąg»”, który zaczął się bardzo nastrojowo, trochę w stylu „Bestii ludzkiej”, słynnej książki Emila Zoli.\nRozsiadł się wygodnie, rozejrzał po okolicy, zatrzymał na chwilę wzrok na parze przygarbionych staruszków, który niespiesznie szli wzdłuż brzegu.\nMała stacyjka. Jesienna mgła, deszcz, zmrok, opadające liście, lekki szum wiatru. Łoskot żelaznych kół.\nZ mgły, niczym ślepia potwora, wyłaniają się dwa reflektory. Stalowa bestia zatrzymuje się. Do pociągu wsiadają podróżni. Dyżurny ruchu daje sygnał odjazdu. Syk pary, stukot kół, czarny potwór rusza przed siebie, w ciemną, mglistą noc.\nNieliczni podróżni zajmują miejsca w słabo oświetlonych przedziałach. Młoda dziewczyna wyciąga z plecaka książkę. Zaczyna ją czytać. Nagle słyszy gwałtowne szarpnięcie drzwi. W progu staje mężczyzna. Brudny, spocony, zakrwawiony. Ma dziwny wyraz twarzy: lewy kącik ust opada w dół.\nSzczerzy zęby, a potem rzuca się na nią gwałtownie.\nMisio podniósł głowę znad maszynopisu, odłożył go na ławkę, znowu sięgnął po piersiówkę i wziął solidnego łyka.\n– Pamiętam tę historię – szepnął do siebie i wrócił do lektury.\nPo kilku poetyckich wstawkach narrator zrobił cięcie, przypomniał, że sprawa, którą ma zamiar zrekonstruować, „poruszyła opinię publiczną w całym kraju”, i ponownie zanurzył się w tekście.\n„Był poniedziałkowy poranek, parę minut po siódmej. Porucznik Kalupa usiadł właśnie przy biurku, podmuchał gorącą kawę, sięgnął po gazetę i zaczął studiować wyniki meczów piłkarskich.\nGdy był w połowie tabeli, otworzyły się drzwi. W progu stanął chorąży Tomasz Harwej, pseudonim Harry. Przystojny trzydziestoparolatek, przypominający trochę Michaela Praeda, serialowego Robin Hooda.\n– Koniec prasówki, przyjacielu – oznajmił z lekka przepitym głosem.\n– Jedziemy do Radliczyc.\n– Okolice Kalisza.\n– A co tam się stało?\n– Na stacji znaleziono zwłoki młodej dziewczyny. Brutalne zabójstwo.\nKalupa westchnął, spojrzał tęsknym wzrokiem na kubek oraz gazetę i energicznie podźwignął się z krzesła.\n– Kruca fuks – mruknął, po czym ruszył za kolegą, który wyszedł pospiesznie na korytarz, stukając obcasami swoich kowbojskich butów”.\nKowalski chwiejnym krokiem wyszedł z sali, czknął i przystanął. Oparł się o kolumienkę, czując, że alkohol zaczyna przejmować nad nim władzę.\nW mordę – pomyślał. Przecież nazajutrz musiał iść do roboty.\nNa korytarzu wypełnionym kłębami dymu robiło się coraz tłoczniej i hałaśliwiej. Wokół okrągłego stolika ustawionego tuż przy drzwiach do łazienki zebrała się spora grupa mężczyzn, w większości operacyjniaków.\n– Pijemy! – zakomenderował ktoś tonem nieznoszącym sprzeciwu.\nSierżant przetarł oczy. To był Kozak, niewysoki, chudy i wąsaty komisarz z kryminalnego.\nWszyscy jak na komendę dotknęli językami posolonych dłoni, unieśli kieliszki, wypili, stuknęli nimi głośno o stół i zagryźli kawałkami cytryny.\n– Pierwszy raz piję tequilę!\n– Dobre jak byk!\nKowalski zerknął na Ostrowskiego, który sięgnął po butelkę z charakterystyczną czerwono-żółtą naklejką, obejrzał ją dokładnie i zapytał wyraźnie zaciekawiony:\n– Kozak, skąd masz taki fajny trunek?\nKomisarz poluzował krawat, zdjął go i schował do kieszeni. Wyjął z wnętrza czarnej marynarki paczkę klubowych, zapalił, wypuścił dym i mruknął:\n– Od takiej jednej cwaniary… – Zachichotał i dodał: – Słodkoustej obciągary. – Cmoknął przeciągle, wywołując rechot kolegów.\nCo za wieśniaki – pomyślał Kowalski, zamykając na chwilę oczy i przełykając ślinę. Zabulgotało mu w żołądku. Sięgnął do paska i niezdarnie zaczął go poluzowywać o kilka oczek. Gdy policjanci w końcu umilkli, ktoś rzucił:\n– Słyszeliście? Podobno Warszawa chce zdjąć Harry’ego z kierownika Sekcji Zabójstw.\n– Kto go zastąpi?\nKozak zaciągnął się. Gdy wypuścił dym, zdusił peta w srebrnej popielnicy. Na serdecznym palcu lewej dłoni miał sygnet z czaszką. Spojrzał na kolegów i burknął:\n– Jakiś smerf ze stolycy. – Chwycił butelkę i powąchał. – Te chuje z Wiejskiej regularnie rozpierdalają nam firmę – warknął. – Od przełomu! – dodał i uniósł palec.\nKowalski poczuł, że zjedzone mięso zaczyna podchodzić mu do gardła. Wziął głęboki oddech.\n– Zlikwidowali komendy miejskie – mówił coraz głośniej Kozak. – Powyrzucali na bruk starych majstrów, poprzyjmowali jebanych żółtodziobów, a teraz wysyłają w teren jakichś jełopów, którzy na niczym się nie znają.\nPokręcił głową i zaczął rozlewać alkohol do kieliszków. Gdy doszedł do trzeciego albo czwartego, zaczął nucić:\nNieprzespanej nocy znojnej / Jeszcze mam na ustach ślad / U Grubego Joska przy ulicy Gnojnej / Zebrał się ferajny kwiat.\nNagle na korytarzu pojawiła się Katia. Szybkim krokiem podeszła do drzwi i chwyciła za klamkę. Gdy Ostry dostrzegł dziewczynę kątem oka, zerwał się i ruszył za nią, wykrzykując jej imię.\nKowalski uśmiechnął się na ten widok, ale bardzo szybko zmienił wyraz twarzy, zakrył dłonią usta i pobiegł do łazienki. Jego wymiotom akompaniował chóralny śpiew chłopaków z kryminalnego:\nBez jedzenia i bez spania / Byle byłoby co pić / Kiedy na harmonii Feluś zaiwania / Trzeba tańczyć, trzeba żyć.\n Fragment pieśni religijnej „Już zgasło słońce” (przyp. red.).\n Fragment utworu „Bal na Gnojnej” Stanisława Grzesiuka. Tekst autorstwa Juliana Krzewińskiego i Leopolda Brudzińskiego.\nPodniósł obolałą głowę, potarł oczy i rozejrzał się po wnętrzu dziwnego pomieszczenia, w którym znalazł się przed chwilą. Wielka przestrzeń, mnóstwo ludzi patrzących przed siebie jak zahipnotyzowani.\nPróbował uprzytomnić sobie, gdzie się znajduje, ale nie potrafił. Kościół, teatr, sala widowiskowa?\nCo gorsza, od samego początku odnosił wrażenie, że wszystko wokół drży, faluje, naciska na niego.\nOparł się o zimną ścianę i powoli wypuścił powietrze. Mimowolnie napiął mięśnie, po czym spojrzał na mężczyznę stojącego na barokowej kazalnicy ulokowanej jakieś trzydzieści metrów dalej, spoglądającego czujnie na zgromadzoną publiczność.\nSzczupły, jakieś pięćdziesiąt lat, posągowa, z lekka demoniczna uroda. Kiwał głową i uśmiechał się.\nHarry odchrząknął i otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale natychmiast je zamknął i spojrzał w bok. Obok tajemniczego mężczyzny na kazalnicy stanął starzec, przeraźliwie otyły, z sumiastym wąsem, który położył mu rękę na ramieniu, odczekał chwilę, nachylił się i coś szepnął.\nOficer wyprostował się i wytężył słuch. Ku swojemu zdziwieniu usłyszał pytanie:\n– Gdzie jest dziewczyna?\n– Skąd mam wiedzieć? – odparł młodszy mężczyzna, z trudem kryjąc irytację.\n– Stąd, że to ty ją ostatnio użytkowałeś!\n– Ano tak. Ale po wszystkim ją wypuściłem.\nWąsaty starzec spurpurowiał.\nHarry podszedł cicho do wielkiej kolumny, przylgnął do niej i sięgnął do kabury. Pustej! Zacisnął szczęki, po czym wychylił się i wbił wzrok w siwowłosych mężczyzn.\nByli ubrani w czarne garnitury ozdobione czerwonymi poszetkami i białe koszule z charakterystycznymi stójkami. Im dłużej się im przypatrywał, tym szybciej biło mu serce.\nO kim oni mówią?!\nDrgnął, gdy dobiegł go syk starca:\nHarry zamknął oczy, próbując skupić swoje wewnętrzne siły. Gdzieś w tyle głowy, na dnie świadomości, usłyszał jęk, przeciągły jęk. Otworzył oczy, rozejrzał się wokół i ku swojemu zdumieniu stwierdził, że zgromadzeni zniknęli. Momentalnie wyparowali.\nCo to za cyrk? Co tu się dzieje?\n– Pytam się: dlaczego?!\n– Bo do niczego się już nie nadawała – burknął szczupły, po czym dotknął palcem koniuszka nosa i wzruszył ramionami.\n– Coś ty jej zrobił? – Starzec podniósł głos.\n– To, co zawsze. Tyle że mocniej.\n– Ledwo żyła… Chyba trochę przesadziłem.\n– To trzeba było jej poderżnąć gardło, a potem rozpuścić w kwasie! – Rozległ się wrzask. – A nie wypuszczać na wolność, idioto!\nW tym momencie budynek zadrżał w posadach, Harry omiótł wzrokiem rozpadającą się z hukiem przestrzeń i uprzytomnił sobie, że coś przenosi go w inne miejsce. Zupełnie jakby był bohaterem jakiegoś tandetnego filmu akcji.\n– Co jest, do chuja? – mruknął i zorientował się, że stoi na początku długiego hotelowego korytarza wyłożonego czerwonym dywanem. W oddali dostrzegł półnagą platynową blondynkę w czarnych pończochach. Biegła niezdarnie, próbując ściągnąć ze stóp bordowe szpilki.\nHarry chciał za nią krzyknąć, ale nie mógł. Nie mógł mówić, nie mógł się ruszać. Był całkowicie sparaliżowany. Serce podchodziło mu do gardła.\nZnał tę sylwetkę! I to bardzo dobrze.\nDziewczyna zatrzymała się na końcu korytarza i stanęła przed drzwiami pokoju. Włożyła do zamka klucz, przekręciła i pospiesznie weszła do środka, zamykając z trzaskiem drzwi.\nWtedy dostrzegł numer: tysiąc dziewięćset czterdzieści osiem. Zmarszczył brwi, czując w trzewiach, że była w tym jakaś symbolika.\nRuszył, gdy usłyszał okropny krzyk. Tym razem nic go nie powstrzymało. Po paru krokach zaczął biec. W końcu znalazł się przed drzwiami, za którymi zniknęła blondynka. Szarpnął gwałtownie klamkę, przekroczył próg i raptownie się zatrzymał.\nNa krześle pośrodku pokoju siedziała dziewczyna. W kałuży krwi, która wypływała z jej poderżniętego gardła.\n– Patrycja – szepnął, czując, że nogi mu miękną, oczy zachodzą wilgocią, a w gardle robi się sucho. – Patrycja…\nPodszedł do niej rozdygotany, drżące dłonie położył na twarzy, po czym powoli zamknął powieki zamordowanej przyjaciółki, brudząc palce ciepłą, lepką krwią.\nUklęknął przed kobietą, położył głowę na jej kolanach i zaczął płakać. Wkrótce płacz zamienił się szloch, w którym Harry się zatracił. Przecież jeszcze parę dni temu…\nPrzez głowę przeleciały mu sceny przedstawiające Patrycję w różnych sytuacjach. Usłyszał jej śmiech, zobaczył jej gesty, poczuł jej cudowny, oszałamiający zapach.\n– Zrób mi jakiegoś drinka. Może być wódka z colą. I z lodem!\n– Nie mam lodu.\nGdy trochę się uspokoił, wstał, sięgnął po paczkę papierosów i zapalił jednego. Wypuściwszy dym, przygryzł usta i szepnął do siebie:\nW tym momencie usłyszał zgrzyt zamka i skrzypnięcie drzwi. Ktoś warknął:\n– Ja to zrobiłem. To ja ją zajebałem.\nHarry odwrócił się gwałtownie i otworzył oczy. Znowu nastąpiła zmiana przestrzeni. Ale tym razem na rzeczywistą.\nPrzełknął ślinę i rozejrzał się wokoło.\nKolejny chujowy sen – przeszło mu przez myśl.\nParę sekundę później zorientował się, że siedzi na zimnej podłodze, przykuty do kaloryfera.\nRedaktor Misiński zamarł nad maszyną do pisania. Sapnął nerwowo i starł z czoła krople potu. Mnóstwo myśli przebiegało mu przez głowę, ale żadnej z nich nie mógł chwycić, usidlić, żeby w końcu ruszyć z miejsca i zacząć historię.\n– Jestem dupa, nie pisarz – mamrotał rozpaczliwie pod nosem.\nPrzejechał palcami po literach, które układały się w słowo „Olivetti”. Stylowa maszyna była prezentem urodzinowym od zaprzyjaźnionego oficera kontrwywiadu, z którym raz w tygodniu upijał się do upadłego w Merkurym.\nJakąś godzinę temu skończył czytać maszynopis Henia. Zapisana niezgrabnie historia naprawdę przypadła mu do gustu.\nLata osiemdziesiąte, zabójstwo na kolejowym szlaku, mocne sceny, emocjonujące poszukiwania popierdolonego sprawcy – tego właśnie potrzebował! Buryła miał rację. Z tego można zrobić fajne opowiadanie, albo nawet powieść.\nTo jest moja szansa. Trzeba się tylko skupić, zawziąć i napieprzać w klawiaturę. A potem wydać kilka bestsellerów i rzucić tę pieprzoną robotę lokalnego gryzipiórka. Żadnych metafor. Żadnego pijackiego wodolejstwa. Proste, konkretne zdania. Jak u Hemingwaya.\nDziennikarz zatarł ręce, pomyślał chwilę i uderzył w klawiaturę, rozpoczynając swoją własną wersję milicyjnego śledztwa Jedno zdanie, krótka pauza, drugie, potem trzecie, aż w końcu powstał cały akapit. Charakterystyczny stukot rozniósł się po całym mieszkaniu, które składało się głównie z książek, gazet i teczek z wycinkami.\nPo kilku godzinach intensywnego, wręcz obsesyjnego pisania Misiński znieruchomiał. Potrząsnął głową, nalał do szklanki żytniej, opróżnił połowę naczynia jednym haustem i wykręcił ostatnią kartkę. Westchnął, zebrał zapiski, przeniósł się na fotel i zaczął czytać od momentu, w którym milicjanci, porucznik Kalupa i chorąży Harwej, ruszyli na miejsce zbrodni.\nGdy wjechali do Radliczyc, małej wioski w powiecie kaliskim, porucznik podrapał się po policzku i mruknął:\n– Bronek powinien już tu być. A dobry medyk to połowa sukcesu.\nChorąży pokręcił głową.\n– Chyba jedna czwarta – stwierdził, po czym zaczął zwalniać i skręcił kierownicą. Zjechawszy z asfaltowej drogi, zaparkował pod odrapanym budynkiem stacji PKP.\nByli na miejscu.\n– Dlaczego jedna czwarta?\n– Później ci powiem – odparł. – Teraz nie chce mi się gadać.\nKalupa wzruszył ramionami.\n– Nie znam się na ułamkach – powiedział, wyjmując z torby zielonkawą teczkę oraz długopis.\nDźwignęli się z siedzeń i wysiedli. Zrobili kilka kroków i przystanęli, omiatając wzrokiem okolicę. Za plecami mieli pola, za którymi majaczyła linia lasu, przed sobą torowisko i parę budynków. Jakieś pięćdziesiąt metrów dalej, po lewej, nieopodal szarej hali, dostrzegli grupkę umundurowanych mężczyzn.\nMilicjanci spojrzeli po sobie i skrzywili się.\n– Czasami trzeba popracować w czarnej dupie – mruknął Harry.\n– Ale tak bez żadnego żelu? – oburzył się Kalupa.\nChorąży uśmiechnął się i sięgnął do wewnętrznej kieszeni swojej skórzanej kurtki. Wyciągnąwszy piersiówkę, podał ją koledze. Ten wziął solidnego łyka i oddal blaszaną buteleczkę ozdobioną sylwetką wyjącego wilka.\n– Teraz lepiej wejdzie, kruca fuks.\nW ich kierunku zaczął iść umundurowany młody mężczyzna. Przeszedł przez tory, podszedł z nieśmiałym wyrazem twarzy, przedstawił się i wskazał palcem miejsce, gdzie znaleziono zwłoki młodej dziewczyny.\nPo parunastu sekundach podeszli do krzątającej się grupki. Przywitali się z funkcjonariuszami z kaliskiej komendy, pogadali chwilę z poznańskim medykiem sądowym, doktorem Bronisławem Kulejem, który właśnie kończył jeść kanapkę, pocałowali rękę młodziutkiej i rudowłosej pani prokurator, Julii Ziębińskiej, i zapoznali się z pierwszymi ustaleniami.\nPracownik stacji szedł wzdłuż torów. Nagle zauważył fragmenty zakrwawionej damskiej odzieży. Podszedł bliżej i zorientował się, że ślady krwi prowadzą do rampy rozładunkowej. Z łomoczącym sercem zaczął iść w jej kierunku. Po drodze znalazł kolejne strzępy ubrań i obuwie. Ktoś ewidentnie kogoś ciągnął. Gdy doszedł do rampy, dostrzegł głowę i rękę jakiejś dziewczyny przykrytej workami po cemencie. Była martwa. Nie znał jej. I póki co nikt nie zidentyfikował jej tożsamości.\nMilicjanci w milczeniu wysłuchali relacji, po czym raźnym krokiem podeszli do miejsca odnalezienia zwłok.\nTo był makabryczny widok. Rozchylone nogi, poszarpane ubranie, półnagie, zakrwawione, poranione ciało.\nHarry westchnął. Wpatrując się uporczywie w zwłoki, zaczął zakładać rękawiczki, które wyjął z kieszeni dżinsów.\n– Musiał nią rzucić z całej siły o coś twardego – oznajmiła pani prokurator, która stanęła obok chorążego. – Ma widoczne wgniecenie w kości czaszki.\n– Znaleźliście dokumenty dziewczyny? – zapytał nagle.\nZmarszczył brwi i uklęknął.\n– Co my tu mamy? – szepnął do siebie.\nSpod ciała wyciągnął kawałek kolorowego papieru. Wstał i zaczął się w niego wpatrywać.\n– Co to? – zagadnął porucznik.\n– Fotka z jakiegoś świerszczyka – mruknął Harry. – Z paluchem.\nRzeczywiście, to była ilustracja wydarta z pornograficznego czasopisma. Naga, długowłosa kobieta, która zabawia się wibratorem. Na jej małych, stożkowatych piersiach widniał ślad kciuka. Porucznik odwrócił wycinek – na drugiej stronie ktoś zostawił kolejny krwawy ślad.\n– Skąd to się wzięło? – parsknął Kalupa.\n– Nie wiem. Może mu wypadło podczas szarpaniny?\nChorąży podrapał się po nieogolonym policzku.\n– Piękny paluszek – mruknął i poszukał wzrokiem techników. – Każda linia ładnie odbita. – Zabezpieczcie to – rzucił do jednego z nich, a potem spojrzał przeciągle na panią prokurator.\nByła całkiem atrakcyjna. Szczupła twarz o kwadratowej szczęce, długie, rude włosy, granatowy płaszczyk, brązowe kozaki. I brązowe oczy.\nCoraz intensywniejszy wiatr roznosił jej lawendowe perfumy.\n– Jest dobrze, pani Julio. Mamy zbója.\n– Na razie macie tylko fotkę gołej baby – odparła zaczepnie i pokręciła obcasem w ziemi.\n– Plus odciski, które zaprowadzą nas do sprawcy – rzucił.\nPojedynek na słowa zdusił w zarodku doktor Kulej, który burknął, żeby „sobie poszli pogaworzyć gdzieś na bok”, ponieważ on „musi teraz w skupieniu pogmerać przy trupie”, co jest przecież „niezwykle żmudną robotą, do cholery”. Usunęli się posłusznie.\n– Dobra – rzucił Kalupa, poważniejąc i jednocześnie otwierając teczkę, którą do tej pory trzymał pod pachą. – Ja zabieram się za protokoły, a ty, Harry, sprawdź teren. – To powiedziawszy, pstryknął długopisem, jakby chciał dodać: „Koniec, kropka”, i zaczął wypełniać dokument.\n– Właśnie – odezwała się pani prokurator. – Którędy uciekł zabójca?\nChorąży się zamyślił. Wyciągnął paczkę papierosów i zaczął w milczeniu lustrować okolicę. Odwrócił się i spojrzał na tereny położone po drugiej stronie asfaltowej drogi. Pola, łąki, rowy melioracyjne, las. Kilkaset metrów dalej dostrzegł zabudowania, nad którymi dominowała dość wysoka wieżyczka.\n– Co to jest? – zapytał. – Tam w oddali?\n– Młyn – odpowiedział jeden z miejscowych milicjantów.\nHarry zapalił papierosa, zaciągnął się i oznajmił:\n– Myślę, że tam polazł. – Wskazał głową kierunek i dodał: – Nasz Tomcio Paluch.\nPoszukał wzrokiem szefa ekipy z kaliskiej komendy. Przywołał go do siebie i wydał polecenie dokładnego zbadania terenu.\nWypalił do końca papierosa, wdeptał peta w ziemię i zerknął na rudowłosą prokurator.\n– Idę powęszyć – powiedział, uśmiechając się promiennie.\n– Powodzenia – padła odpowiedź.\n– Miło było panią poznać.\n– Pana również.\n– Da mi pani swój numer telefonu?\n– A po co? – zapytała oschle Ziębińska, gorączkowo szukając czegoś w torbie.\n– Myślę o służbowym, oczywiście!\nProkurator spojrzała na niego i zagryzła usta.\n– Łatwo mnie pan namierzy w kaliskiej prokuraturze – rzuciła, po czym wyjęła z torby notatnik i zanotowała coś.\nChorąży ściągnął rękawiczki, schował je do kieszeni i zaczął iść w stronę drogi. Gdy przechodził przez pierwsze tory, usłyszał głos prokurator:\nNie odwrócił się, tylko machnął ręką, a potem przyspieszył kroku, bardzo uważnie przyglądając się okolicy. W jednej sekundzie przełączył się w tryb pracy. Intuicja podpowiadała mu, że jeśli zabójca rzeczywiście tędy uciekł, dokumenty ofiary leżą w którymś z rowów. Trzeba będzie je dokładnie przeszukać.\nZatrzymał się. Szosą pędziła niebieska warszawa typu pick-up. Z głośników ustawionych na cały regulator leciała jakaś melodyjna piosenka.\nYou’re my heart, you’re my soul / Yeah, I’m feeling that our love will grow / You’re my heart, you’re my soul / That’s the only thing I really know.\nObok Harry’ego przystanęła grupka milicjantów oddelegowana do przeszukania terenu.\n– To młody Maciaszek – powiedział jeden z nich. – Pewnie jedzie od Kasi…\n– …co w więzieniu światło gasi – rzucił drugi.\nMężczyźni zarechotali, jakby usłyszeli świetny kawał. Gdy samochód ich minął, przeszli na drugą stronę drogi i rozpoczęli czynności. Harry ruszył przed siebie.\nNucił przebój Modern Talking, który przyczepił się do niego, powoli stawiał kolejne kroki i wpatrywał się w podmokłą łąkę.\nPo kilkunastu minutach dostrzegł coś na brzegu jednego z rowów. Zatrzymał się, założył rękawiczki i przykucnął.\nDokumenty, zakrwawione. Dowód osobisty, legitymacja studencka, bilet miesięczny PKP. Przyjrzał się zdjęciom. To była ona, ofiara. Krystyna Dąbrowska, dziewiętnastoletnia studentka AWF-u, zamieszkała w Opatówku.\nChorąży westchnął, wpatrując się w uśmiechniętą twarz dziewczyny. Sympatyczna buzia, krótkie czarne włosy, galowa bluzeczka.\nPociągnął z piersiówki. Rozejrzał się wokoło i odszukał wzrokiem młodych funkcjonariuszy. Stali jakieś kilkadziesiąt metrów dalej i żywo o czymś dyskutowali.\nZmarszczył brwi i poszedł w ich kierunku. Okazało się, że chłopcy znaleźli zakrwawione zdjęcie zamordowanej oraz kawałek mokrego papieru z odręcznym napisem „PV 12 6”.\n– Co to może oznaczać? – zapytał ktoś.\n– Chuj wie – mruknął Harry i spojrzał w stronę budynku z czerwonej cegły, przy którym stał wysoki komin. Cała posesja ogrodzona była drewnianym płotem. Na kilku sztachetach tkwiły przypalone garnki. – Pogrzebcie tu jeszcze trochę, a ja podejdę do młyna i pogadam.\nRaźnym krokiem ruszył dalej. W końcu podszedł do furtki. Gdy ją otworzył, głośno skrzypnęła. Wtedy zaszczekał pies zamknięty w kojcu.\nW progu stanął mężczyzna. Niewysoki, gruby, wąsaty, ubrany w jakiś poplamiony szary fartuch. Na oko czterdziestoletni.\n– Dobry! – zawołał Harry.\n– Chorąży Tomasz Harwej z Komendy Wojewódzkiej w Poznaniu.\n– O kurwa – wymamrotał młynarz i ściągnął z głowy czapkę z daszkiem. – A co pana sprowadza w moje skromne progi?\nMilicjant wyciągnął piersiówkę i podał rozmówcy. Ten ochoczo sięgnął po nią, przetarł ręką ustnik i wziął solidnego łyka. Syknął z zadowoleniem.\n– Dziękować – powiedział i pogładził się po zarumienionym nagle policzku.\nHarry dopił resztę i schował piersiówkę.\n– Zapali pan? – zapytał.\nPo krótkim milczeniu chorąży wyjaśnił, że szukają mężczyzny, który mógł tędy przechodzić rano.\nMłynarz zaciągnął się i wypuścił dym.\n– No pojawił się tu taki jeden – odparł i strzepnął popiół do puszki służącej za popielniczkę. – Obcy facio, młodzik, ze dwadzieścia lat. Był cały mokry, spypłany strasznie. I na nosie miał lekkie zadrapanie.\nMilicjant drgnął i spojrzał badawczo na rozmówcę.\n– O której? – zagadnął.\n– Jakoś o szóstej.


Polskie dziewczyny: Strona użytkowniczki: ktoskogopokochasz, wiek: 65\nUnited States, Pennsylvania, Monroe, East Stroudsburg\nwszystko już było prócz nas...\nmieszkam na stałe w Stanach , Pensylvania , teraz chciałabym zacząć polski wątek ( trochę tu trochę tam). Tam to Podlasie .\nStarego dziwaka , z którym nuda to będzie ostatnia rzecz jaka się nam może przydarzyć ...i marzenia będziemy mieć wielkie i apetyt na życie nieposkromiony,,,,odezwij sie chłopaku , bo właśnie szukam wspólnika żeby ukraść życiu trochę szczęścia...\nkocham zycie , ludzi, dwoje się i troje , żeby codzienność nie była nudna. Zdrowo sie odzywiam , nie narzekam , nie marudze , bo juz wiem , ze nic dwa razy ... Bawię się kolorami , jeszcze bardziej słowami . A co ci będę pisać jaka jestem , odkryj mnie sam…i zatrzymaj !


1 Sztuczki, aby zmienić klucz produktu Windows 10\n1.1 Sztuczka 1 — spróbuj zmienić klucz produktu po wprowadzeniu pewnych zmian w ustawieniach kontroli konta użytkownika\n1.2 Trick 2 — wypróbuj po ponownej instalacji aktualizacji systemu Windows 10\n2 Profesjonalna rekomendacja\nPo wydaniu systemu Windows 10 pojawiło się wiele problemów, wśród których jeden z najgorszych pojawia się, gdy użytkownicy próbują zmienić klucz produktu Windows 10. Podczas zmiany aplikacji Ustawienia procesu zatrzymuje się, więc nie możesz zmienić klucza produktu Windows 10. Ale nie martw się, ponieważ ten niezwykły problem na szczęście ma niewiele rozwiązań. Poniżej podano dwie skuteczne metody stosowania ich kolejno, aby z łatwością zmienić klucz produktu Windows 10.\nSztuczki, aby zmienić klucz produktu Windows 10\nSztuczka 1 — spróbuj zmienić klucz produktu po wprowadzeniu pewnych zmian w ustawieniach kontroli konta użytkownika\nCzasami wydaje się, że z powodu błędu związanego z ustawieniami kontroli konta użytkownika uniemożliwia użytkownikowi modyfikację klucza produktu Windows 10. Wykonaj podane kroki, aby pozbyć się tego błędu, wprowadź zmiany w ustawieniach kontroli konta użytkownika systemu Windows:\nKrok 1: Przejdź do Ustawień i wyszukaj UAC. Wybierz Kontrola konta użytkownika z wyniku wyszukiwania.\nKrok 2: Ustaw ustawienia Kontrola konta użytkownika na Zawsze powiadamiaj.\nKrok 3: Następnie ponownie spróbuj zmienić klucz produktu. Powinieneś dostać okno UAC i móc teraz zmienić klucz produktu.\nKrok 4: Po zmianie klucza produktu ponownie przejdź do ustawień Kontroli konta użytkownika i ustaw opcję Zawsze powiadamiaj na poprzednią opcję, z której korzystałeś wcześniej.\nTrick 2 — wypróbuj po ponownej instalacji aktualizacji systemu Windows 10\nWedług Microsoft jedynym sposobem na zmianę klucza produktu Windows 10 jest obniżenie systemu Windows 10 do poprzedniej wersji systemu Windows, którą aktywowałeś, a następnie ponownie uruchom proces aktualizacji. Ta sztuczka nie jest najlepsza, ale nawet Microsoft ją sugeruje. Jeśli więc nie możesz zmienić klucza produktu po zastosowaniu powyższej metody, spróbuj tego.\nMamy nadzieję, że powyższe wskazówki były obowiązkowe, ale jeśli nadal nie możesz rozwiązać tego problemu, powinieneś przejść na oficjalną stronę pomocy technicznej Microsoft.\nPo pomyślnej zmianie klucza produktu zaleca się przeskanowanie komputera z systemem Windows 10 za pomocą bezpłatnego skanera. Ta aplikacja pomoże Ci zwiększyć prędkość komputera, a także z łatwością naprawić wszystkie rodzaje błędów wewnętrznych.\nPrzewodnik po zmianie klucza produktu Windows 10 [Kompletny samouczek] Link do głównej publikacji\nJak naprawić problemy z dźwiękiem w systemie Windows 10?\nJak dodać opcję hibernacji w menu zasilania systemu Windows 10 — Napraw błędy komputera


Doświadczenie wglądu [Joseph Goldstein] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00381 007846 19970983 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Joseph Goldstein Liczba stron: 256\nISBN: 9788381432849 Data wydania: 2020-08-17\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Wprowadzenie Wstęp Podziękowania Rozpoczęcie odosobnienia i pierwsze instrukcje Szlachetna ośmioraka ścieżka Instrukcja: odczuwanie Naga uwaga Instrukcja: myśli Koncepcje a rzeczywistość Instrukcja: przedmioty zmysłów Opowieści Instrukcja: intencje Instrukcja: jedzenie Przeszkody Instrukcja: świadomość Wojownik Zabawa w koncentrację Trzy filary Dharmy – pārami Święty Jan od Krzyża i święty Franciszek Salezy Cztery szlachetne prawdy Postanowienie w połowie odosobnienia Karma Instrukcja: rozluźnianie ciała i zapadanie się umysłu Czystość i szczęście Oddanie Współzależne powstawanie Śmierć i miłująca życzliwość Tao Czynniki oświecenia Buddyjskie ścieżki Zakończenie Przypisy końcowe Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nTytuł oryginału: The Experience of Insight Redakcja: Robert Sudół Projekt okładki: Łukasz Zbieranowski / Fajne Chłopaki Korekta: Anna Brzezińska Redaktor prowadzący: Katarzyna Słupska Copyright © Joseph Goldstein, 1976 This translation of The Experience of Insight is published by Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o. by arrangement with Shambhala Publications, Inc. and Macadamia Literary Agency, Warsaw, Poland Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2020 Copyright © for the Polish translation by Jacek Majewski, 2019 Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Wydanie I ISBN: 9788381432849 Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nWprowadzenie Co jakiś czas ukazują się książki o szczególnej wartości dla ludzi zgłębiających naturę istnienia. Mam na myśli takie pozycje, jak Umysł zen, umysł początkującego Rosiego Suzukiego czy seria Carlosa Castanedy o naukach Don Juana. Oto kolejna taka książka. Napisał ją nauczyciel medytacji, który jest młodym Amerykaninem, niemniej jego przekaz wyłania się z pustej, spokojnej przestrzeni zazwyczaj kojarzącej się z sędziwymi mędrcami z innych kultur. Joseph Goldstein to nauczyciel wyjątkowy. Jak wszyscy dobrzy nauczyciele wnosi pradawną wiedzę we współczesny świat pogrążony w zamęcie. Jego słowa tchną autentyzmem, wypływają bowiem z jego własnych doświadczeń. Spędził wiele lat w Indiach, poznając i praktykując medytację, dzięki czemu zyskał głębię zrozumienia, którą teraz przekazuje innym. W jego ujęciu medytacja stanowi metodę wdrażającą w postrzeganie rzeczywistości takiej, jaka jest. Pouczenia, jakie wygłaszał podczas odosobnienia, to praktyczne wskazówki, jak żyć w duchu współczucia i bez przywiązania. Nieodłącznym elementem jego działalności jest też coś, co czyni z niego naprawdę przystępnego nauczyciela – poczucie humoru. To dobra książka. Pokazuje sposób pracy Josepha, będąc jednocześnie autentycznym zapisem tego, co dzieje się w trakcie odosobnienia medytacyjnego. Prowadzone przez Josepha i jego współpracowników odosobnienia dają możliwość intensywnego doświadczenia medytacji wglądu. Odbywają się w milczeniu, pomijając okresy, kiedy nauczyciel wygłasza mowę lub odpowiada na pytania uczestników. Codzienny program praktyki na siedząco i podczas chodzenia trwa od piątej rano do późnych godzin wieczornych, a w przypadku najbardziej zaangażowanych adeptów nawet dłużej. W takim odosobnieniu zazwyczaj uczestniczy od pięćdziesięciu do dwustu praktykujących. Proces, jaki jest ich udziałem, prowadzi przez wszelkie możliwe doznania psychiczne, w tym i podróże do piekła, i stany błogości. Dla mnie, psychiatry korzystającego z metod wykraczających poza standardowe ramy teoretyczne mojej profesji, Joseph stał się źródłem inspiracji i wspaniałym przyjacielem. Zrozumienie mechanizmów psychicznych wynika u niego nie z intelektualnego ich roztrząsania, lecz z bezpośredniego doświadczenia. Jego pouczenia są istotne i przydatne dla każdego, komu leży na sercu wolność – wyzwolenie płynące z rozświetlającego umysł wglądu. Mam nadzieję, że książka ta trafi do rąk wielu osób z zawodów pomocowych. Mogłyby one bowiem dzięki temu zyskać świeże spojrzenie na wykonywaną przez siebie pracę. Tak właśnie było ze mną, gdy poznałem Josepha i jego współpracowników. dr med. Robert K. Hall Szkoła Lomi San Francisco grudzień 1975 r.\nWstęp Kiedy praktykowałem w Indiach, jednym z nauczycieli, którzy najpełniej ucieleśniali głoszone przez siebie nauki, był Anagarika Munindra. Trudno było o lepszą ilustrację efemerycznej natury zjawisk, w tym jaźni, niż jego nieobecna obecność. Początkowo był adeptem bhaktijogi pod kierunkiem nauczycielki Anandamayi Ma, ale przyciągnęła go Birma i swoje powołanie odnalazł w sadhanie buddyjskiej therawady. Przez wiele lat z takim powodzeniem przyswajał buddyjski kanon palijski, stanowiący złożony, precyzyjny i rzeczowy schemat działania umysłu, a także zgłębiał mechanizmy powstawania i rozpraszania iluzji, że kiedy spotkałem go w Bodhgai, trudno mi było odróżnić człowieka od doktryny. Munindra-ji piastował różne odpowiedzialne stanowiska administracyjne w świętym mieście, w którym Budda osiągnął oświecenie, mimo to zaczął też nauczać. Wśród uczniów tego odznaczającego się drobną posturą nauczyciela znalazł się Joseph, młody, wysoki Amerykanin, który natychmiast zaimponował mi swoją energią, prostotą i dyskretną godnością. Podobnie jak ja, Joseph nie wyrzekł się wartości kultury zachodniej, a jednocześnie, zdając sobie w pełni sprawę z uniwersalności ducha, czerpał obficie z głębokiego wglądu w wyzwolenie, jaki wypracowała kultura Wschodu. Po latach cierpliwego zgłębiania nauk Joseph wrócił do ojczyzny i z charakterystyczną bezpretensjonalnością i skromnością zaczął prowadzić w różnych rejonach Stanów Zjednoczonych trwające od dziesięciu dni do trzech miesięcy niedrogie odosobnienia medytacyjne. Miałem do niego wielki szacunek, więc byłem naprawdę zachwycony, że Zachód może skorzystać z dobrodziejstw jego nauczania. Wyczułem w nim człowieka, który tak samo jak jego nauczyciel całym sobą uosabia to, co głosi. Żywy przekaz kanonicznych nauk to delikatna sprawa. Zapisy wykładów zamieszczone w tym zbiorze stanowią dobry tego przykład. Josepha można bowiem uznać za kolejnego „gnostyckiego pośrednika” (jak Jung nazwał niegdyś Richarda Wilhelma1), to znaczy kogoś, kto przekazuje pradawne nauki z jednej kultury do drugiej nie za pośrednictwem intelektu, lecz poprzez tak organiczne ich przyswojenie, że w gruncie rzeczy staje się ich uosobieniem. Tego rodzaju zespolenie, mariaż, utożsamienie z naukami duchowymi wymaga pewnego „poddania się”, do którego one wciąż nawiązują. Osoba będąca ich żywym medium stanowi świadectwo wiary i wyzbycia się siebie, koniecznych do wniknięcia w prawdziwy sens pracy duchowej. Widać już teraz, że po okresie sporego cynizmu końca lat pięćdziesiątych i początku sześćdziesiątych późniejsze wielokierunkowe eksperymenty doprowadziły dosłownie setki tysięcy ludzi z zachodniej półkuli do autentycznych, głębokich poszukiwań duchowych. Ostatnie lata postrzegam jako proces dostrajania się do Dharmy odzwierciedlający dalszą ewolucję naszej świadomości. Teraz wielu z nas poszukuje głębszych, czystszych, bardziej ezoterycznych nauk. Zdajemy sobie też sprawę, że aby otrzymywać te nauki, musimy przyjąć postawę medytacyjną. Pojawia się więc rosnące zapotrzebowanie na trening medytacyjny traktowany zarówno jako środek do celu, jak i cel sam w sobie. Kurs medytacyjny, z którego pochodzą zamieszczone tutaj pouczenia, stanowi bardzo istotny wkład w nasz obecny proces rozwoju. Ta książka jest błogosławieństwem, do którego dołączam własne. Ram Dass Lama, Nowy Meksyk lipiec 1975 r.\nPodziękowania Ogromne podziękowania należą się ode mnie różnym osobom. Są to: STEPHEN LEVINE, przyjaciel w Dharmie i redaktor, który niestrudzenie czuwał nad doprowadzeniem do końca tego przedsięwzięcia. SHARON SALZBERG, opoka miłującego wsparcia i nieoceniona towarzyszka w dziele nauczania, która wniosła istotny wkład w kilkanaście rozdziałów tej książki, a także w jej redakcję. JACK KORNFIELD, współnauczyciel będący niezawodną inspiracją w Dharmie. RICHARD BARSKY, przyjaciel i współpracownik w nauczaniu. SUSAN OLSHUFF, CATHY INGRAM, LIZA JONES i DONNA SPIETH, które w pięknym geście podjęły się tytanicznej pracy transkrypcji nagrań i przygotowania maszynopisów. RICHARD COHEN i CHAITANYA za poczucie humoru i umiejętności redakcyjne. ROBERT HALL i RAM DASS, którzy napisali życzliwe wprowadzenia do tej książki i nie szczędzili mi ciągłych zachęt nadających rozpęd całemu przedsięwzięciu.\nZ największą miłością i szacunkiem dedykuję tę książkę moim nauczycielom: Anagarice Sri Munindrze Sri S. N. Goence Pani Nani Bala Barua oraz mojej matce Evelyn, której akceptacja i wsparcie były nieocenioną pomocą w tej wędrówce.\nNota od tłumacza Istotnym elementem tej książki jest wykład podstaw filozofii i psychologii buddyjskiej, oparty na Abhidhamma Pitace, jednym z trzech działów Tipitaki, kanonu palijskiego. Aby ułatwić zainteresowanym czytelnikom pogłębienie wiedzy i sięgnięcie do źródeł, tekst uzupełniono o terminy w języku palijskim oraz przypisy.\nWIECZÓR, DZIEŃ PIERWSZY Rozpoczęcie odosobnienia i pierwsze instrukcje Tradycyjne rozpoczęcie odosobnienia medytacyjnego wiąże się z przyjęciem schronienia w Buddzie, Dharmie i Sandze. Przyjęcie schronienia w Buddzie oznacza afirmację obecności w nas ziarna oświecenia, czyli możliwości uzyskania wolności. Oznacza też przyjęcie schronienia w przymiotach, które ucieleśnia Budda, takich jak nieustraszoność, mądrość, miłość i współczucie. Przyjęcie schronienia w Dharmie oznacza przyjęcie schronienia w prawie, w tym, jak się rzeczy mają; jest to afirmacja poddania się prawdzie, przyzwolenie, aby mogła się w nas rozwijać Dharma. Przyjęcie schronienia w Sandze oznacza przyjęcie wsparcia wspólnoty, w której wszyscy pomagamy sobie nawzajem w dążeniu do oświecenia i wolności. Niezbędnym fundamentem praktyki medytacyjnej jest przestrzeganie pewnych zasad moralnych. Polega to na utrzymywaniu podstawowej czystości ciała, mowy i umysłu. Pięć wskazań, których należy przestrzegać, dotyczy tego, aby nie zabijać, co oznacza powstrzymywanie się od świadomego odbierania życia, nawet jeśli chodzi o pacnięcie komara lub nadepnięcie na mrówkę; nie kraść, czyli nie brać niczego, co nie zostało nam dane; powstrzymywać się od niewłaściwego zachowania seksualnego, co w trakcie tego odosobnienia oznacza abstynencję seksualną; nie kłamać, nie używać słów jątrzących ani szorstkich; oraz nie zażywać środków odurzających, co w ramach tego kursu medytacyjnego oznacza niepicie alkoholu i niezażywanie narkotyków. Przestrzeganie tych wskazań położy solidny fundament pod rozwój koncentracji i umożliwi pogłębianie wglądu. Łączy nas wszystkich coś wyjątkowego, a mianowicie możliwość przebywania tutaj, wglądania w siebie w tym cichym, odosobnionym miejscu. To rzadkość móc poświęcić cały miesiąc na medytację, samopoznanie – zgłębianie tego, kim jesteśmy. Kilka rzeczy pomoże nam w podtrzymywaniu poważnego i zrównoważonego wysiłku. Po pierwsze, cierpliwość: bywają chwile, kiedy taki miesiąc zdaje się nie mieć końca i wszyscy się wtedy zastanawiają, zwłaszcza o wpół do piątej w zimny poranek, co właściwie tutaj robią. W trakcie praktyki medytacyjnej przeżyjemy wiele wzlotów i upadków. Czasem będzie ona dobra, piękna i pełna wglądów, kiedy indziej zaś nudna, bolesna, pełna niepokoju i wątpliwości. Cierpliwe znoszenie wszystkich tych doświadczeń sprzyja równowadze umysłu. Ktoś kiedyś zapytał Trungpę Rinpocze, jakie miejsce w tradycji buddyjskiej zajmuje „łaska”2. Odpowiedział, że łaska to cierpliwość. Jeśli jesteśmy cierpliwi, wszystko toczy się naturalnie i organicznie. Cierpliwość oznacza opanowanie, spokój, odprężenie i czujność niezależnie od tego, co się dzieje. Słynny tybetański jogin Milarepa radził swoim uczniom „śpieszyć się powoli”. Śpieszyć się w sensie nieustawania w dążeniach, lecz w sposób opanowany i zrównoważony. Chodzi o wytrwały i nieustępliwy, a jednak pełen odprężenia wysiłek. Kolejnym sprzymierzeńcem w pogłębianiu medytacji jest milczenie. Rzadko jesteśmy w stanie dobrze się przyjrzeć, co dzieje się w naszym umyśle, ponieważ rozmowa nas rozprasza i trwoni energię. Sporo energii, kiedy nie marnujemy jej na mówienie, można spożytkować na pogłębianie przytomności i uważności. Podobnie jak w przypadku samej praktyki medytacyjnej, również to milczenie powinno być naturalne i niewymuszone. Oznacza to, że nie odzywamy się, kiedy tylko przyjdzie nam na to ochota, lecz po prostu osiadamy w ciszy, utrzymując w ciągu dnia spokojną przytomność. W takim milczeniu cały zakres aktywności psychicznej i fizycznej staje się niezwykle wyrazisty, bo brak słów sprzyja pogłębianiu ciszy umysłu. Interakcje między przyjaciółmi czy osobami będącymi w związku są niewskazane. Próbujcie zachowywać się tak, jakbyście byli tu sami. Pomaga w tym zawieszenie wyrobionych poglądów na temat siebie, relacji i innych ludzi. Wykorzystajcie ten czas na głębokie doświadczanie siebie. Każdy z nas umrze samotnie. Trzeba zaakceptować swoją zasadniczą samotność, oswoić się z nią. Taka postawa sprzyja wzmocnieniu i uspokojeniu umysłu, umożliwiając piękną zażyłość z innymi. Kiedy rozumiemy samych siebie, relacje stają się łatwe i nabierają głębi. Niewskazane jest mieszanie różnych praktyk. Wielu z was uprawiało wcześniej różne rodzaje medytacji. Przez ten czas, który wspólnie tu spędzimy, dobrze byłoby skoncentrować się wyłącznie na pogłębianiu wipassany, czyli wglądu. To właśnie kultywowanie uważności prowadzi do wglądu. Jeśli przez ten miesiąc będziemy starać się w każdej chwili utrzymywać przytomność, unikniemy powierzchowności praktyki. Gdy umysł dąży do jednego celu, nabiera mocy i wnikliwości. Wielka wartość tkwi także w zwalnianiu tempa. Nie ma pośpiechu, nie ma dokąd iść, nie ma nic do zrobienia poza ciągłym osadzaniem się w chwili bieżącej. Cokolwiek robicie w ciągu dnia, bądźcie bardzo czujni, z uwagą rejestrujcie wszystkie swoje ruchy. Medytacja pogłębia się dzięki ciągłej przytomności. Praktykę siedzenia rozpoczniemy od bardzo prostego przedmiotu uważności – od oddechu. Przyjmijcie wygodną pozycję, mając plecy w miarę wyprostowane, ale bez usztywnienia ani napięcia. Jeśli będziecie przygarbieni lub przechyleni w którąś stronę, szybciej poczujecie niewygodę. Jeśli wolicie, możecie usiąść na krześle. Ważne jest, aby zbyt często się nie ruszać. Oczy powinny być zamknięte, chyba że przyzwyczailiście się mieć je lekko otwarte i wolicie siedzieć właśnie w taki sposób. Jeśli oczy mamy uchylone, chodzi tylko o to, aby skierować gdzieś wzrok i już więcej o tym nie myśleć. Zazwyczaj łatwiej mieć je zamknięte i rozluźnione. Ale w gruncie rzeczy nie ma to większego znaczenia. Uważność skierowaną na oddech można praktykować na dwa sposoby. Kiedy robicie wdech, jest naturalne, że brzuch unosi się lub rozszerza, a przy wydechu opada. Zwracajcie uwagę na ten ruch brzucha, niczego sobie nie wyobrażając ani nie wizualizując, a jedynie doświadczając towarzyszących mu wrażeń. Nie kontrolujcie ani nie forsujcie oddechu, tylko z uwagą doświadczajcie wznoszenia się i opadania brzucha. Alternatywne do tego jest uświadamianie sobie oddechu podczas wpływania i wypływania powietrza przez nozdrza i skupianie uwagi na obszarze wokół czubka nosa lub górnej wargi. Niech uwaga baczy na oddech jak strażnik stojący przy bramie i obserwujący przechodzących przez nią w tę i we w tę ludzi. Nie podążajcie za oddechem w głąb ciała i z powrotem, nie manipulujcie nim – niech oddychanie będzie niewymuszone. Po prostu uświadamiajcie sobie wdech i wydech w trakcie przepływu powietrza przez nozdrza. Na początku tej praktyki pomocne jest odnotowywanie w myśli „wznoszenie, opadanie” albo „wdech, wydech”. Wspomaga to utrzymywanie skupienia umysłu na obranym obiekcie. W ciągu pierwszych kilku minut sprawdźcie, co wysuwa się na pierwszy plan – wznoszenie się i opadanie brzucha czy wpływanie i wypływanie powietrza. Następnie wybierzcie jeden z tych dwóch obiektów uwagi i przy nim pozostańcie. Jeśli czasami będzie on tracić na wyrazistości, nie przenoście uwagi na drugi, licząc na to, że będzie łatwiej. Po podjęciu decyzji, na czym będziecie się skupiać, próbujcie się tego trzymać pomimo wszelkich następujących zmian. Oddech czasem jest wyraźny, a czasem nie, czasem głęboki, a czasem płytki, czasem długi, a kiedy indziej krótki. Pamiętajcie, że to nie jest ćwiczenie oddechowe, tylko początkowe ćwiczenie pogłębiające uważność. Medytacja podczas chodzenia polega na zauważaniu ruchu stopy podczas każdego kroku – jej podnoszenia, przemieszczania i stawiania. Wskazane jest całkowite zakończenie jednego kroku przed podniesieniem drugiej stopy. „Podnoszenie, przenoszenie, stawianie, podnoszenie, przenoszenie, stawianie”. To bardzo proste. Również to ćwiczenie dotyczy uważności, a nie samego ruchu, który służy tylko do pogłębiania bacznej przytomności umysłu. W ciągu dnia można się spodziewać wielu różnych zmian. Czasami macie ochotę ruszać się szybciej, a kiedy indziej bardzo powoli. Można traktować krok jako jedną całość: „stąpanie, stąpanie”. Można też podczas danego okresu medytacji zacząć od szybkiego chodzenia, a później zwolnić i ponownie dzielić krok na trzy etapy. Poeksperymentujcie. Najistotniejsza jest uważność, świadomość tego, co się dzieje. Podczas chodzenia ręce powinny pozostawać w bezruchu – za plecami, po bokach albo z przodu. Lepiej jest patrzeć nieco przed siebie, a nie na swoje stopy, aby uniknąć spowodowanego kontaktem wzrokowym zagłębiania się w pojęcie „stopy”. Całą uwagę skupiamy na doświadczaniu ruchu, na odczuwaniu doznań związanych z podnoszeniem, przenoszeniem i stawianiem stopy. A oto harmonogram, który da wam wyobrażenie o tym, jak będą przebiegać dni odosobnienia: 4:30 – pobudka 5:00–6:30 – spacer i siedzenie 6:30–7:30 – śniadanie 7:30–8:00 – chodzenie 8:00–9:00 – siedzenie w grupie 9:00–9:45 – chodzenie 9:45–10:45 – siedzenie w grupie 10:45–11:30 – chodzenie 11:30–13:15 – lunch i odpoczynek 13:15–14:00 – siedzenie w grupie 14:00–14:45 – chodzenie 14:45–15:45 – siedzenie w grupie 15:45–17:00 – spacer i siedzenie 17:00–17:30 – herbata 17:30–18:00 – chodzenie 18:00–19:00 – siedzenie w grupie 19:00–20:00 – mowa 20:00–20:45 – chodzenie 20:45–21:45 – siedzenie w grupie 21:45–22:00 – herbata 22:00 – dalsza praktyka lub sen Ten harmonogram zostanie wywieszony. Przez pierwszych kilka dni do tygodnia starajcie się go trzymać jak najściślej. Gdy już przyzwyczaicie się do tego medytacyjnego planu dnia i ciągłego wysiłku, aby utrzymywać uważność, z czasem odkryjecie własne tempo. Wystarczy dbać o możliwie nieprzerwany rytm siedzenia i chodzenia. Tak jak to robicie przy wszystkich czynnościach, posiłki też spożywajcie w sposób uważny i przytomny. Po jakimś czasie może będziecie mieli ochotę chodzić dłużej, na przykład przez godzinę lub półtorej, i potem usiąść. Niektórzy lubią siedzieć dłużej, powiedzmy, przez dwie lub trzy godziny bez przerwy, albo siedzieć do późna w nocy. Kiedy po raz pierwszy praktykowałem w Indiach, na ogół medytowałem między północą a godziną trzecią, bo spokój i cisza panujące w tych bardzo późnych godzinach nocnych stwarzały dobre warunki do praktyki. Gdy medytacja się pogłębia, potrzeba coraz mniej snu. Kładźcie się spać, kiedy poczujecie się naprawdę znużeni, a nie zgodnie z przyzwyczajeniem o określonej godzinie. Może się okazać, że w miarę rozwoju medytacji przestaniecie odczuwać jakiekolwiek zmęczenie i będziecie w stanie kontynuować praktykę w dzień i w nocy. Spróbujcie wyczuć, jakie rozwiązania są dla was najwygodniejsze i pozwalają maksymalizować wysiłek bez forsowania ani napięcia. Święty Franciszek Salezy napisał: „Znoś cierpliwie wszystkich, ale przede wszystkim samą siebie, pisał pewnego dnia nasz Święty do pewnej osoby upadłej na duchu; chcę przez to powiedzieć, abyś się nie trwożyła swymi niedoskonałościami, ale abyś miała zawsze odwagę powstania z nich. Rad jestem, że codziennie zaczynasz na nowo, gdyż najlepszym sposobem dokończenia życia duchowego jest zawsze rozpoczynać je i nie sądzić nigdy, aby się już pod tym względem dosyć uczyniło”. (…) Jak bowiem zniesiemy cierpliwie wady bliźniego, gdy jesteśmy tak niecierpliwi w znoszeniu własnych? (…) Kto traci pokój serca na widok własnych błędów, ten się z nich pewnie nie poprawi; bo taka poprawa dokonać się może tylko w duchu pokoju i cierpliwości3.\nWIECZÓR, DZIEŃ DRUGI Szlachetna ośmioraka ścieżka Wszyscy rozpoczęliśmy pewną podróż. Jest to wyprawa w głąb własnego umysłu, eksploracja mająca na celu odkrywanie, kim i czym jesteśmy. Wykonanie pierwszego kroku jest trudne i podczas początkowych dni praktyki często doświadczamy niepokoju, senności, rozleniwienia, zwątpienia i pewnej dozy znudzenia, a może nawet żałujemy, że w ogóle się w to wszystko wdaliśmy. Ten pierwszy krok jest trudny dla każdego. Spinoza napisał na zakończenie jednej ze swoich ważnych prac filozoficznych: „Wszystko, co wzniosłe, jest równie trudne, jak rzadkie”4. Duchowe poszukiwania, które podejmujemy, są przedsięwzięciem rzadkim i cennym, więc w obliczu wszelkich początkowych trudności bądźcie łagodni, lecz wytrwali. Piękną alegorią tej podróży jest książka Le Mont Analogue5. Opowiada o grupie ludzi poszukujących pewnej góry. Podnóże tej góry znajduje się na ziemi, natomiast szczyt odpowiada najwyższemu możliwemu spełnieniu duchowemu. Początkowo pielgrzymi stoją w obliczu wielkiej trudności, ponieważ w normalnych okolicznościach góra jest niewidzialna i samo jej zlokalizowanie wymaga poważnych wysiłków i pokonania wielu przeciwieństw. Po różnych zmaganiach udaje im się ją odnaleźć i zbliżyć do jej podnóża. Reszta książki opisuje wszystkie przygotowania, zabiegi, trudności i emocje związane z podejściem pod szczyt. My odbywamy tę samą podróż, wspinając się na górę duchowego wglądu. Odkryliśmy już, na czym polega tajemnica jej niewidzialności: prawda, prawo, Dharma nie znajduje się gdzieś poza nami, lecz w nas samych, a więc musimy zacząć w miejscu, w którym jesteśmy. Ścieżka prowadząca na szczyt, ku wolności, została umiejętnie wytyczona przez wielu ludzi, którzy już nią podążali. Jeden z najdokładniejszych jej opisów odnajdziemy w naukach Buddy w postaci szlachetnej ośmiorakiej ścieżki (ariya aṭṭhaṅ gika magga). Jest to swego rodzaju mapa, przewodnik wskazujący drogę do oświecenia. Pierwszy krok na tej ścieżce na szczyt to właściwe zrozumienie (sammā diṭṭhi). Tak naprawdę jest to krok zarówno pierwszy, jak i ostatni, albowiem już do samego wyruszenia w tę podróż skłania nas pewna doza zrozumienia. A kiedy na szczycie wnikamy w najgłębsze pokłady własnego umysłu, owo zrozumienie dopełnia się i osiąga doskonałość. Początkowo właściwe zrozumienie dotyczy pewnych naturalnych praw rządzących naszym codziennym życiem. Jednym z najważniejszych z nich jest prawo przyczyny i skutku, czyli prawo karmy. Każde działanie pociąga za sobą pewne konsekwencje. Nic nie przytrafia nam się przypadkowo. Kiedy nasze postępowanie motywowane jest chciwością, nienawiścią i złudzeniami, czekają nas ból i cierpienie. Działania powodowane szczodrością, miłością i mądrością owocują natomiast szczęściem i spokojem. Posiłkując się na co dzień tym zrozumieniem prawa karmy, można bardziej świadomie dążyć do zdrowych (kusala6) stanów umysłu i je umacniać. Budda często podkreślał wielkie znaczenie i potencjał szczodrości. Dawanie to czynny wyraz braku chciwości w umyśle. Cały proces rozwoju duchowego polega na rezygnowaniu z zachłanności, z lgnięcia, a szczodrość jest właśnie przejawem takiego braku przywiązania. Innym aspektem właściwego zrozumienia jest uznanie szczególnego związku, szczególnej karmy, jaka łączy nas z rodzicami, a także naszych zobowiązań wobec nich. Rodzice troszczyli się o nas, gdy byliśmy jeszcze bezradni i nie potrafiliśmy sami o siebie zadbać, i to właśnie dzięki ich ówczesnej opiece mamy teraz możliwość praktykować Dharmę. Budda uważał, że nie da się spłacić tego długu i że gdybyśmy nawet przez całe życie nosili rodziców na rękach, to i tak nie spłacilibyśmy wobec nich długu wdzięczności. Możemy to zrobić jedynie, pomagając im ugruntować się w Dharmie, w prawdzie, we właściwym zrozumieniu. Ogólnie rzecz biorąc, dużo czasu i energii poświęcamy na uwolnienie się od rodziców pod względem psychologicznym, co z pewnością ma swoją wartość, ale w tej uzyskanej przestrzeni wolności powinniśmy rozpoznać też swoje wobec nich zobowiązania. Właściwe zrozumienie polega też na głębokim i wnikliwym zaznajomieniu się z własną prawdziwą naturą. W toku praktyki medytacyjnej staje się coraz bardziej oczywiste, że nic nie jest trwałe. Wszystkie elementy umysłu i ciała w danej chwili istnieją, a w następnej przemijają, nieustannie wyłaniając się i zanikając. Oddech wpływa i wypływa, myśli przychodzą i odchodzą, doznania pojawiają się i znikają. Zjawiska podlegają ciągłym zmianom. W tym potoku nietrwałości nie sposób zapewnić sobie trwałego bezpieczeństwa. Głęboki wgląd w nieesencjonalność wszelkich przejawów rzeczywistości prowadzi do radykalnie odmiennego spojrzenia na nasze życie i świat. Kiedy zdajemy sobie dogłębnie sprawę z ulotności wszystkiego i doświadczamy procesu umysłu i ciała bez brzemienia jaźni, umysł przestaje chwytać i lgnąć. Tego rodzaju właściwe zrozumienie kształtuje się w trakcie medytacji poprzez uważną i wnikliwą obserwację. Drugim elementem ośmiorakiej ścieżki jest właściwe myślenie (sammā sankappa), na które składają się myśli wolne od pożądania zmysłowego, niechęci i okrucieństwa. Dopóki umysł owładnięty jest przywiązaniem do doznań zmysłowych, próbuje znaleźć zaspokojenie w przedmiotach zewnętrznych. Ze względu na swój nietrwały charakter nie mogą one w ostatecznym rozrachunku przynieść spełnienia. Następuje tylko chwilowe doświadczenie przyjemności, po czym pragnienie uruchamia się znowu. Ten niekończący się cykl pożądania przyjemności zmysłowych sprawia, że umysł pogrąża się w zamęcie i nie może się uspokoić. Uwolnienie myślenia od pragnień zmysłowych nie oznacza tłumienia ich ani udawania, że ich nie ma. Tłumione pragnienia zazwyczaj przejawiają się w jakiejś innej postaci. Równie nieumiejętne jest utożsamianie się z nimi i kompulsywne dążenie do ich zaspokajania. Właściwie myślenie polega na uświadamianiu sobie pragnień zmysłowych i nieuleganiu im. Im częściej nam się to udaje, tym umysł staje się lżejszy. Wtedy znikają wszelkie zakłócenia i napięcia i zaczynamy uwalniać się spod wpływu naszych nagromadzonych uwarunkowań, od zniewolenia pragnieniami zmysłowymi. Wolność od niechęci oznacza wolność od gniewu. Gniew jest pewnym rozognieniem umysłu, a gdy się działa pod jego wpływem, powoduje to wokół wiele cierpienia. Warto umieć go rozpoznać i mu nie folgować. Wtedy umysł, lekki i swobodny, wyraża naturalną dla siebie miłującą życzliwość. Myśli całkowicie wolne od okrucieństwa to myśli przepełnione współczuciem, przejęte cierpieniem innych i chcące je uśmierzyć. Powinniśmy kultywować takie nastawienie wobec wszelkich żywych istot. Kolejne kroki wiodące na szczyt dotyczą naszych relacji – tego, jak odnosimy się do środowiska, w którym żyjemy, i do innych ludzi. Stanowią receptę na wprowadzenie harmonii w nasze stosunki z otoczeniem, na wypracowanie właściwej „ekologii” umysłu, aby uniknąć niezgody z innymi i otaczającą nas przyrodą. Pierwszym aspektem takiego odnoszenia się do świata jest właściwa mowa (sammā vācā). Polega ona na rezygnacji z mówienia tego, co nieprawdziwe, z oszczerstw i obraźliwego, raniącego języka, a zamiast tego wypowiadanie słów uczciwych i wspierających, tworzących atmosferę spokoju i harmonii. Istnieje opowieść o powrocie Buddy po oświeceniu do miasta, z którego pochodził. Gdy się tam zjawił, wielu członków jego rodziny i przyjaciół, których zainspirowały przepełniające go miłość, współczucie i mądrość, wstąpiło w stan mnisi. Syn Buddy, Rahula, też rozpoczął wtedy nowicjat w zakonie. Jest słynna mowa Buddy zwana „Poradą dla Rahuli”7, w której poucza on syna, aby pod żadnym pozorem, ani dla własnej, ani cudzej korzyści, nie mówił nieprawdy. Prawdomówność jest więc niezwykle ważna. Dzięki niej w relacjach z innymi unikamy trudności i komplikacji. Następstwem takiej szczerości w obcowaniu z ludźmi jest też uczciwość w stosunku do siebie. W naszym umyśle i ciele jest wiele różnych napięć, rzeczy nieprzyjemnych, których wolimy nie widzieć i do których się nie przyznajemy sami przed sobą. Prawdomówność sprzyja uczciwości wobec siebie i większej otwartości na to, co jest. Wtedy zaczynamy wyraźniej widzieć swoje neurotyczne wzorce psychiczne i je przepracowywać. Czwarty element drogi na szczyt to właściwe działanie (samma kammanta). Chodzi w nim o to, aby nie zabijać i minimalizować cierpienie, jakie zadajemy innym istotom; aby nie kraść, czyli nie brać tego, co nie zostało nam dane; oraz aby nie nadużywać seksualności, co w kontekście codziennego życia można w sensie najbardziej podstawowym rozumieć jako niepowodowanie cierpienia, niefolgowanie żądzy i dążeniu do przyjemnych doznań. Często nie zdajemy sobie sprawy z dalekosiężnych skutków naszych działań. Ilustruje to fragment książki Le Mont Analogue8. Ludzi wspinających się na szczyt obowiązywała zasada, że począwszy od pewnej wysokości, nie wolno było zabijać żadnych żywych istot. Wędrowcy musieli mieć własny prowiant. Któregoś dnia jednego z nich zaskoczyła w tej strefie gwałtowna zamieć śnieżna. Człowiek ten spędził trzy dni bez jedzenia w naprędce skleconym szałasie i niemal zamarzł na śmierć. Trzeciego dnia zamieć ustała. Pielgrzym dostrzegł wówczas sędziwego szczura gramolącego się z nory i przyszło mu do głowy, że nic się wielkiego nie stanie, jeśli zabije go, żeby się pożywić i móc ruszyć w drogę powrotną. Udało mu się kamieniem zabić szczura. Później wrócił do domu i zajął się swoimi sprawami. Jakiś czas potem wezwano go jednak przed trybunał przewodników, ludzi odpowiedzialnych za górę i szlak na szczyt. Musiał się rozliczyć z zabicia szczura. O całym tym wydarzeniu zdążył całkiem zapomnieć, tymczasem okazało się, że miało ono poważne reperkusje. Ponieważ ów szczur był bardzo stary, brakowało mu sił, aby łapać zdrowe owady, żywił się więc tylko chorymi. Kiedy został zabity, chora część populacji przestała podlegać naturalnej kontroli. Choroby rozprzestrzeniły się na cały gatunek, co spowodowało jego wyginięcie. A ponieważ owady te zapylały większość roślinności porastającej zbocza, to kiedy ich zabrakło, ona też zaczęła obumierać. Rośliny wiązały górską glebę, więc kiedy ich zabrakło, nasilił się proces erozji. W końcu miało miejsce wielkie osuwisko, które zablokowało ścieżkę prowadzącą na szczyt. Próby wytyczenia nowego szlaku doprowadziły do śmierci kilkunastu ludzi. A wszystko to nastąpiło w wyniku pozornie błahego wydarzenia, którym było zabicie starego szczura. Ponieważ nie zawsze jesteśmy w stanie przewidzieć długofalowe konsekwencje swoich czynów, powinniśmy dbać o to, by nie powodować zakłóceń w środowisku, tylko odznaczać się spokojem i łagodnością, miłością i współczuciem. Następnym elementem ośmiorakiej ścieżki dotyczącym naszych relacji w świecie jest właściwy sposób zarobkowania (sammā ājīva). Oznacza to utrzymywanie się z takiej pracy, która nie jest szkodliwa dla innych, i nietrudnienie się niczym, co wiąże się z zabijaniem, kradzieżą i nieuczciwością. Istnieje tradycyjna lista zajęć powodujących cierpienie, uważanych za niewłaściwe, na przykład handel bronią lub środkami odurzającymi, polowanie czy rybołówstwo. Dharma nie polega tylko na siedzeniu. Praktyka medytacyjna jest potężnym narzędziem służącym pogłębianiu zrozumienia, ale to zrozumienie i mądrość muszą być wcielane w życie. Właściwe zarobkowanie stanowi ważną część tego procesu integracji. Ujmując to w duchu amerykańskich Indian, „gdy kroczymy w święty sposób, wtedy życie staje się sztuką”9. Róbmy to, co robimy, w święty sposób. Róbmy to świadomie. Kolejne trzy elementy ścieżki dotyczą przede wszystkim praktyki medytacji. Pierwszy z nich można pod wieloma względami uznać za najważniejszy: właściwy wysiłek (sammā vāyāma). Jeśli nie zdobędziemy się na wysiłek, nic się nie wydarzy. Na gruncie Abhidharmy (Abhidhamma), buddyjskiej psychologii, uważa się, że wysiłek jest źródłem wszystkich osiągnięć, podstawą wszelkich dokonań. Jeśli chcemy dostać się na szczyt góry, ale usiądziemy u jej podnóża i będziemy tylko o tym myśleć, nic nie wskóramy. Szczyt zdobywa się właśnie poprzez wysiłek, faktyczne wspinanie się pod górę, stawianie jednego kroku za drugim. Według słów Ramany Maharisziego, wielkiego mędrca współczesnych Indii, „bez wysiłku nic się nie osiągnie. Panowanie nad własnym umysłem nie jest naszym przyrodzonym prawem. Powodzenie to zasługa wytrwałości”10. Wysiłek musi być jednak zrównoważony. Spięcie i niepokój to wielkie przeszkody. Energię musi uzupełniać spokój. Przypomina to strojenie gitary. Jeśli struny są zbyt napięte lub zbyt luźne, instrument nie brzmi dobrze. W naszej praktyce również musimy być wytrwali i konsekwentni, ale psychicznie odprężeni i opanowani, aby podejmowany wysiłek nie był wymuszony. Tak wiele mamy w sobie do odkrycia, tyle poziomów umysłu do zrozumienia. Ścieżka otwiera się w wyniku czynionych starań. Nikt tego za nas nie zrobi. Nikt nie może oświecić innej istoty. Oświecenie Buddy rozwiązało jego problemy, ale nie nasze… niemniej wskazało nam drogę. Każdy z nas musi samodzielnie podążać tą ścieżką. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nZapraszamy do zakupu pełnej wersji książki Carl Gustav Jung, O zjawisku ducha w sztuce i nauce, tłum. Robert Reszke, Wydawnictwo KR, 2011, s. 93 (wszystkie przypisy dolne pochodzą od tłumacza). [wróć] Pytanie to zadano Trungpie Rinpocze 8 lipca 1974 roku po mowie wygłoszonej przez niego w Boulder, Kolorado. [wróć] Jean Pierre Camus, Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego świętego, tłum. ks. Adolf Pleszczyński, Armoryka, Sandomierz 2014, s. 112–113. Ściśle rzecz biorąc, tylko pierwsze dwa zdania są fragmentem listu św. Franciszka do pani Madeleine de La Fléchère z 19 maja 1608 roku. Ostatnie dwa są komentarzem jego przyjaciela, biskupa Camusa. [wróć] Baruch Spinoza, Etyka w porządku geometrycznym dowiedziona, tłum. Ignacy Myślicki, PWN, Warszawa 1954, s. 376. [wróć] René Daumal, Le Mont Analogue, Gallimard, Paris 1952. [wróć] Termin palijski, w języku ang. na ogół tłumaczony jako wholesome lub skillful. Można go oddać takimi określeniami, jak zdrowy, umiejętny, przydatny. Są one używane zamiennie w dalszych częściach książki. [wróć] Ambalaṭṭhikā Rāhulovāda Sutta, Majjhima Nikāya 61. [wróć] Daumal, op. cit., s. 185–190. [wróć] Stephen Levine, Healing into Life and Death, Doubleday, New York 1987, s. 48. [wróć] Ramana Maharshi, Talks with Sri Ramana Maharshi, Sri Ramanasramam, Tiruvannamalai 2006, s. 384. [wróć]\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Doswiadczenie_wgladu-ebookRO/p00651508i006" target="_blank" title="Doświadczenie wglądu [Joseph Goldstein] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Doświadczenie wglądu [Joseph Goldstein] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pedro st james ogród — Zdjęcie stockowe © Larisa Vakhtina #5303260 Zdjęcia Wektory Pliki editorial Wideo Najnowsze pliki Nie masz konta? Zarejestruj się! | Zaloguj się przez Facebook Nasze plany i ceny Polski English Deutsch Français Español Русский Italiano Português Nederlands 日本語 Česky Svenska 中文 Türkçe Español (Mexico) Ελληνικά LiveChat\n48-12-395-31-87 Wszystkie pliki Wszystkie plikiZdjęciaWektoryWideo Pedro st james ogród - Obraz stockowy Koszyk (0) Pedro st james ogród — Zdjęcie od Loraliu Koszyk Koszyk Lightbox Lightbox Udostępnij Facebook Twitter Google Pinterest Pobierz korzystając z Licencja standardowa i rozszerzona Przykłady wykorzystania Kredyty Pay-As-You-Go Abonament Kredyty Pay-As-You-GoKredyty są walutą Depositphotos. Kupujesz potrzebną ilość kredytów i wykorzystujesz je do pobierania plików (zdjęć, grafik wektorowych i wideo) według swoich potrzeb. Cena plików zależy od rozmiaru pliku i poziomu dostawcy. Kredyty są ważne przez rok od zakupu. AbonamentPobierz tyle obrazów, ile potrzebujesz na dzień wybierając jeden z naszych wygodnych planów abonamentowych. Z planem, który wybierzesz, możesz pobierać dowolny rozmiar pliku JPEG lub grafiki wektorowej, doskonale je dopasowując do każdego projektu! Twoje kredyty: 0.00 | Kup kredyty Dzisiaj: 0 dostępnych pobrań | Kup abonament Rozdzielczość Rozmiar: Cale | Cm Typ pliku Cena wkredytach Cena XS 346 x 346 Licencja stand. 12.2cm x 12.2cm (72 dpi) 4.8" x 4.8" (72 dpi) JPG 1 1 Pobranie S 707 x 707 Licencja stand. 24.9cm x 24.9cm (72 dpi) 9.8" x 9.8" (72 dpi) JPG 2 1 Pobranie M 1414 x 1414 Licencja stand. 12.0cm x 12.0cm (300 dpi) 4.7" x 4.7" (300 dpi) JPG 4 1 Pobranie L 3600 x 3600 Licencja stand. 30.5cm x 30.5cm (300 dpi) 12.0" x 12.0" (300 dpi) JPG 8 1 Pobranie EL 3600 x 3600 Licencja rozsz. 30.5cm x 30.5cm (300 dpi) 12.0" x 12.0" (300 dpi) JPG 80 Dostępnetylko za kredyty Pliki na licencji rozszerzonejmogą być pobrane wyłączniez wykorzystaniem kredytów. ID obrazu: 5303260 Prawa autorskie: Loraliu Opublikowano: Mar.31, 2011 Żeby pobrać to zdjęcie, musisz kupić plan abonamentowy lub kredyty. Ceny zdjęć stockowych i grafik wektorowych zaczynają się już od $0.15 za obraz. Kup abonament Kup kredyty Podobne obrazy: Wzór karty zaproszenie lub gratulacje z żółty podniosłem się Romantic vintage background with red roses and hearts (1 of set) Vintage wedding (holiday) paper background with roses, ribbon and a bow, white invitation card for insert your text (design). Romantyczny tło z czerwonych róż Puste romantyczny list Tekstura tło z różami Projekt okładki albumu piękne róże z ramki, perły i koronki Grunge Beautiful Roses Background ( 1 of set) Z tej samej serii: Pedro st james ogród Pedro st james ogród Pedro st james ogród Pedro st james ogród Pedro st james ogród Pedro st james ogród Pedro st james ogród Pedro st james ogród Słowa kluczowe obrazu stockowego: Gratulacje, Notatnik, Róża, Vintage, albumu, anniversary, arkusz, beżowy, birthday, bouquet, browna, dating, dekoracja, deseniem, dzień, granica, holiday, ilustracja, karty, kilka, koronki, koronkowy, kwiat, kwiat lato, kwiatowy, leaf, liści, macierz, ogłoszenie, paper, piękne, pozdrowienie, przyrody, puste, ramkę, retro, ribbon, roślina, san, strony, stół montażowy, sztuka, taśma, tekstury, tekturowych, tłem, tło, valentine, warkocz, zaproszenie Kategorie obrazu stockowego: Ozdoby | Fauna i flora | Święta i uroczystości Zaloguj się Żeby zorganizować pliki przy użyciu lightboxów, musisz się zarejestrować lub zalogować. Lightoboxy pozwolą ci na stworzenie własnych grup plików, zarządzaniem plikami w obrębie grupy i udostępnianie ich przyjaciołom i znajomym. Login Zarejestruj się


Gastro Nocki przy Placu Społecznym vol. 3 @ Gastro Nocki, Wrocław [od 10 do 12 sierpnia]\n2018-08-10T17:00:00+02:00 2018-08-12T20:00:00+02:00 http://wroclaw.carpediem.cd/data/afisha/bp/dc/51/dc519697c6.jpg Tak, jak obiecaliśmy, tak robimy — ruszamy w miasto, nakręcamy gastro na karmienie w inspirujących przestrzeniach i stawiamy na dobre kooperacje. 💖 Kolejne spotkanie już 10-12 sierpnia! 🍕🍔🌭Będzie z nami mocny skład jedzeniowych ekip, 🍹zimne drinki oraz 🎶... http://wroclaw.carpediem.cd/events7520475-gastro-nocki-przy-placu-spo-ecznym-vol-3-at-gastro-nocki/ Gastro Nocki przy Placu Społecznym vol. 3 ul. Mazowiecka 17, Wroclaw, Poland Gastro Nocki\nul. Mazowiecka 17, Wroclaw, Poland\nTak, jak obiecaliśmy, tak robimy — ruszamy w miasto, nakręcamy gastro na karmienie w inspirujących przestrzeniach i stawiamy na dobre kooperacje. 💖 Kolejne spotkanie już 10-12 sierpnia!\n🍕🍔🌭Będzie z nami mocny skład jedzeniowych ekip, 🍹zimne drinki oraz 🎶gramofony wyłącznie z dobrymi płytami i koncerty na żywo 🎺🎷W ten sierpniowy weekend przy Placu Społecznym zainaugurujemy start nowej cyklicznej imprezy Balety w Imparcie: SWING by Strefa Kultury Wrocław.\nWstęp na piknik jest wolny. Weźcie ze sobą kocyki i wygodne buty do tańca, bo czekać będzie na Was parkiet, DJ'e, koncerty, warsztaty i pokazy swingowe. 💃🕺✨\nW ciągu najbliższych dni w postach na wydarzeniu opowiemy, kto Was nakarmi oraz co jeszcze wydarzy się podczas najbliższych Gastro Nocek. Klikajcie śmiało „Wezmę udział”, a my rozlosujemy wśród Was sporo dobrej szamy i %. 💥🔥


PIE: kolejne miesiące powinny przynieść ponowny wzrost liczby pracujących\nPAP • 20 maja 2021 - 11:13\nKwietniowe dane przyniosły duże wzrosty dynamik zatrudnienia i wynagrodzeń. Badania koniunktury pozwalają na optymizm odnośnie dalszych perspektyw dla tworzenia miejsc pracy – prognozuje Jakub Rybacki, analityk z zespołu makroekonomii PIE, w czwartkowym komentarzu nt. danych GUS.\nPrzeciętne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw w kwietniu 2021 r. wyniosło 5.805,72 zł, co oznacza wzrost o 9,9 proc. licząc rok do roku. Zatrudnienie w tym sektorze rdr wzrosło o 0,9 proc. - podał w czwartek Główny Urząd Statystyczny.\n"Dynamika zatrudnienia wzrosła w kwietniu z -1,3 proc. do +0,9 proc. r/r, tj. poniżej mediany prognoz analityków (1,1 proc.). Wzrost jest jednak związany z efektami statystycznymi - porównanie następuje do najbardziej dotkliwego okresu zamrożenia aktywności. Rok temu możliwość skracania czasu pracy przez przedsiębiorstwa obniżyła raportowaną liczbę etatów. Bieżące dane oznaczają, że liczba pracujących lekko skurczyła się w stosunku do marca - komentarz urzędu wskazuje, że może być to związane z pozostawaniem pracowników na zasiłkach opiekuńczych" - ocenił Rybacki.


Mleko ma się coraz lepiej. Kolejny wzrost cen na aukcji GDT - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nMleko ma się coraz lepiej. Kolejny wzrost cen na aukcji GDT\nPo raz kolejny wzrosły ceny produktów mlecznych na aukcji Global Dairy Trade (GDT) w Nowej Zelandii. W miniony wtorek indeks cen GDT zwiększył się do 1046 pkt. wobec 1001 pkt. na poprzedniej aukcji dwa tygodnie temu. To najwyższy poziom indeksu od lipca 2014 r.\n– W kierunku zwiększenia indeksu oddziaływały wyższe ceny wszystkich 8 jego składowych, wśród których najsilniejszy wzrost cen odnotowano w przypadku maślanki w proszku (+13,3 proc.), sera Cheddar (+11,0 proc.) oraz odtłuszczonego mleka w proszku (+9,8 proc.). Zmniejszeniu uległa ilość sprzedanych towarów, która wyniosła 23 902 t wobec 27 735 t na poprzedniej aukcji. Kolejna aukcja GDT odbędzie się 6 grudnia – wyjaśnia Jakub Olipra, ekonomista Credit Agricole.\nI dodaje, że te wyniki aukcji pozwalają przypuszczać, że globalny rynek mleka w II kw. br. wszedł we wzrostową fazę cyklu.\n– W kolejnych kwartałach można oczekiwać kontynuacji wzrostu cen mleka i produktów mlecznych – przewiduje Olipra.\nW Polsce za litr mleka jego producent we wrześniu tego roku otrzymywał średnio 1,12 zł.\nPoprzedni artykułRuszają Centralne Targi Rolnicze – wielkie święto polskiej wsi\nNastępny artykułSenat za znakowaniem żywności jako \_”produkt polski\_”


Botwina - letni eliksir młodości - GreenPolska I zdrowie I żywność I Fit I Eko Idiety I środowisko Botwina - letni eliksir młodości\nStrona głównaŻywnośćArtykuły spożywczeBotwina - letni eliksir młodości\nBotwina – letni eliksir młodości\nCzerwiec i lipiec to idealny czas na przygotowanie dań z botwiny. Warto ją jeść, bo zawiera substancje odżywcze pozwalające zachować dobry stan organizmu. W dodatku można ją przyrządzić na wiele smacznych sposobów.\nBotwina kontra boćwina\nBotwina lub boćwina to nic innego jak liście i łodygi różnych odmian buraka. Botwinę pozyskujemy z buraka ćwikłowego, a boćwinę – z buraka liściowego, zwanego też szpinakowym. Czym się różnią te dwie odmiany warzywa? Boćwina ma większe i twardsze liście o bardziej intensywnym smaku. W Polsce jest jednak mało popularna i rzadko uprawiana. Bez problemu dostaniemy za to botwinkę, którą możemy jeść w całości – od korzenia po liście. Obie odmiany zawierają podobny skład wartościowych składników odżywczych.\nSkładniki eliksiru młodości\nBotwina jest niskokaloryczna – w 100 g świeżych liści znajduje się zaledwie 20 kilokalorii. Zawiera również dużo błonnika pokarmowego (4,4 g w 100 g świeżej masy), który poprawia trawienie, pobudza pracę jelit i ogranicza odkładanie się cholesterolu.\nBotwina jest bardzo dobrym źródłem witamin:\n– z grupy B, które odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego, odgrywają istotną rolę przy działaniu narządu wzroku oraz przyczyniają się do utrzymania dobrego stanu skóry;\n– C, odpowiedzialnej za odporność organizmu;\n– A i K, które odpowiadają za zwalczanie wirusów, wzrok, ładny wygląd włosów, skóry i paznokci, prawidłowe krzepnięcie krwi, a także mineralizację kości;\n– E, chroniącej organizm przed działaniem wolnych rodników;\ni składników mineralnych, takich jak magnez, miedź i żelazo\nWarzywo to zawiera także liczne związki bioaktywne, o charakterze antyoksydacyjnym, przede wszystkim z grupy flawonoidów i antocyjanów, które mają zdolność neutralizowania wolnych rodników, dzięki czemu zmniejszają ryzyko występowania nowotworów, a także opóźniają proces starzenia się organizmu.\nBadania naukowe wykazały, że liście botwiny zawierają duże ilości kwasu syringowego, który pełni funkcję przeciwutleniacza, ale także posiada właściwości stabilizujące poziom glukozy we krwi. Dodatkowo, dzięki temu, że botwina jest dobrym źródłem błonnika pokarmowego, jej spożywanie pomaga utrzymać stały poziom cukru. Ponadto, badania dowodzą, że wyciąg z botwiny może spowodować regenerację beta-komórek trzustki, które są odpowiedzialne za produkcję insuliny.\nW liściach i łodygach buraka znajduje się kwas szczawiowy, który jest substancją antyodżywczą. Spożywany w nadmiarze ma szkodliwy wpływ na nerki (odkładanie się w nich kryształków kwasu szczawiowego) i kości (utrudnia przyswajanie wapnia). Z tego powodu spożycie botwiny/boćwiny powinny ograniczyć osoby chore na kamicę nerkową czy osteoporozę. Dania z liści i łodyg buraka warto podawać z dodatkiem kefiru, śmietany czy zsiadłego mleka. Pozwoli to uzupełnić ilość wapnia w organizmie.\nSpożywanie potraw z botwiny niesie za sobą wiele korzyści zdrowotnych, jednak ze względu na zawartość kwasu szczawiowego, nie wszyscy powinni się nią bezkarnie zajadać. Początek czerwca to idealny czas na przygotowanie z niej zupy czy chłodniku. Liście botwiny można stosować także jako dodatek do sałatek czy koktajli.\nPoprzedni artykułŻelki z warzyw? Czemu nie!\nNastępny artykułGrill gorszy niż smog?


POWERADE Power Water Berry Cherry - 6-16.9 Fl. Oz. - Jewel-Osco


I co z tymi mundurkami? - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Edukacja wiadomości edukacja I co z tymi mundurkami?\nI co z tymi mundurkami?\nTyle było szumu, że mundurki są zamachem na indywidualność każdego z uczniów, że ujednolicenie zabije w dziecku zestaw cech jego osobowości. Wrzesień się skończył – nie widać poległych. Trudno też dostrzec dziecko w stroju szkolnym.Przypadkowi uczniowie zapytani o mundurki odpowiadają, że owszem takie mają, ale poza szkołą noszą je w teczkach. Dlaczego? „Bo to obciach, nikt ich nie nosi na ulicy. W szkole trzeba, bo sprawdzają, a po lekcjach mundurek ląduje w teczce.”\nPolskie dzieci nie powinny bać się mundurków. Na co dzień ubierają się w nie uczniowie dobrych angielskich szkół – opowiada studentka rodem z Raciborza, dorabiająca do czesnego, pracując w angielskich domach jako au pair. Myślę, że sztuka tkwi w doborze kolorystyki i dodatków do stroju. Marynarki nie mogą być poważne, bo małe dziecko wygląda w nich jak przytłoczone, natomiast gimnazjalistów nie możemy ubrać w pulowery, bo będą wzbudzać śmieszność.\nŻe mundurki mają sens już dawno się przekonały szkoły uczestniczące w międzynarodowych programach. Nauczyciele tych placówek żałują tylko, że rodziców naszych dzieci nie stać na zakup kilku kompletów mundurków, innych na lato, innych na zimę, na zajęcia sportowe i np. plastyczne.\nObowiązkowo jednolite schludne stroje mają nosić uczniowie podstawówek i gimnazjów. Tak zarządził poprzedni minister edukacji i taką decyzję utrzymał jego następca.\nMundurki jeszcze w czerwcu przed końcem roku szkolnego wybierali uczniowie, ich rodzice i nauczyciele. Wzięto miary i zamówiono uszycie strojów w firmach odzieżowych. Jednak nie wszystkie zakłady sprostały zamówieniom. W wielu raciborskich placówkach wrzesień był okresem przejściowym. W połowie października niektóre szkoły jeszcze czekają na zamówione komplety.\nW Szkole Podstawowej nr 15 już od pierwszego tygodnia września uczniowie noszą bezrękawniki z wyhaftowaną z przodu tarczą szkoły. Mundurki mają jednolity krój, a jego wybór był decyzją rodziców, którzy uwzględnili także opinie uczniów. Dzieci, którym zdarzy się zapomnieć mundurka dostają strój zastępczy: koszulkę z nazwą szkoły.\nW Szkole Podstawowej nr 4 w skład stroju wchodzą polarowe bluzy, które świetnie spiszą się w zimie. Na upalne dni maja i czerwca przewidziano jednolite niebieskie koszulki polo.\nRodzice uczniów Gimnazjum nr 5 wybrali model mundurka pod koniec poprzedniego roku szkolnego. Gimnazjaliści noszą granatowe polarowe kamizelki z logo szkoły. Podobnie uczniowie G1.\nNa szkolne ubranie trzeba było wydać pieniądze z budżetu rodzinnego. Co na te wydatki rodzice? Mają nadzieję, że na koniec roku szkoły będą organizować kiermasze mundurków na wzór kiermaszów książek. Bo dzieci błyskawicznie rosną i taki mundurek wystarczy zaledwie na rok, chociaż wzięty na wyrost – komentują mamy.\nRedakcja RPI czeka na Wasze zdjęcia w mundurkach\n[email protected] z dopiskiem w temacie mundurek\nZróbmy pokaz mody mundurkowej.\nNa zdj. mundurki prezentują uczniowie: SP15, SP4, G5, G1.\nPoprzedni temat:Relikwie św. Dominika Savio w Pogrzebieniu [ZDJĘCIA]\nNastępny temat:Dyskusyjny Klub Książki


Mógłby ktoś powiedzić mi o czym MÓWIĄ POSZCZEGÓLNE... - Zadane.pl\nMógłby ktoś powiedzić mi o czym MÓWIĄ POSZCZEGÓLNE FRAGMENTY OPER, nie o czym mówi cała opera tylko fragmenty: -Kuplety torreadora z opery "Carmen" -Aria figara z opery "Wesele Figara" -Aria Księcia z opery "Rigoleto" -Aria Jontka z opery "Halka" -Opera Stefana z opery "Straszny dwór" Bardzo prosze przynajmniej o jakieś wybrane te rzeczy, nie muszą być wszystkie jak nie wiecie, ale błagam przynjamniej część PROSZE!!!!!!!!!!!!\nprzez johanna95 22.02.2010\nAria Sterana zwana też Arią z kurantem:\nStefan śpiewa o swoich miłosnych rozterkach, wspomina o swoim dzieciństwie, o tym jak mu było wtedy dobrze.\nAria Księcia Mantui to chodzi o „La Donna e Mobile” z III aktu? Bo w sumie jest też Księże śpiewa też arię w akcie I (Questa O Quella). Podejrzewam że chodzi o akt III bo ta aria jest bardzo znana więc:\nKsiążę Mantui śpiewa o zmienności kobiet, o tym że facet ma z kobietami ciężko.\nAria Escamilla (zwana też toastem lub kupletem torreadora):\nTo jest ogólnie taki „toast”... Coś co się na imprezach gada. Torreador chwali życie, miłość. Jest on żołnierzem więc czasami wstawia teksty typu: „Baczność!”\nAria Figara (tutaj problem jak w przypadku Rigoletto. Zakładam, że chodzi o „Non più andrai”):\nFigaro prosi Rozynę, żonę hrabiego Almaviva aby wstawiła się za nim gdyż hrabia odkrył jeden z jego romansów (Figaro bardzo lubi kobiety ;))\nJontek jest zakochany w Halce, która odrzuca jego zaloty, zarzucając mu że okłamał ją mówiąc, że jej ukochany – Janusz – ją zdradza (niestety myli się bo on ją naprawdę zdradza...)\nJeśli potrzeba więcej info to pisz :)\nsorry ale musiałam skopiować bo brakowało mi punktów!


Long sleeve VADER - JOIN THE EMPIRE – long sleeve – carton.pl\nLong sleeve VADER - JOIN THE EMPIRE\nLong sleeve VADER - JOIN THE EMPIRE pomoże wpasować się Tobie w gwiezdny klimat. Zespół właściwie od początku nawiązywał do popularnej sagi Gwiezdne wojny. Nazwę wziął od kultowej postaci Dartha Vadera, którego wizerunek umieszczono na koszulce.\nLong sleeve VADER - JOIN THE EMPIRE został wykonany w sposób maksymalistyczny. Nadruk na przodzie, tyle i rękawach. Trzeba przyznać, że projekt robi wrażenie. Czcionka znana z wielu albumów i bezpośrednie odniesienie do płyty „The Empire” w postaci okładki na przodzie wygląda nieźle. W dodatku masz pewność, że każdy skojarzy long sleeve z zespołem!\nNa każdą okazję i porę roku\nLong sleeve VADER - JOIN THE EMPIRE to cieplejsza alternatywa dla T-shirtów. Dzięki długim rękawom nie zmarzniesz w czasie mniej sprzyjającej pogody, a kiedy słońce trochę przysmaży, zawsze można podwinąć rękawki. Gramatura to oczywiście optymalne 180 g, co czyni long sleeve przewiewnym i jednocześnie dobrze zachowującym ciepło ubraniem.\nMoże nasze produkty nie doczekały się jeszcze prawdziwie imperialnego zasięgu, jednak nie widzimy w tym nic złego. W naszej fabryce CARTON’a dbamy o każdy detal osobiście. Nie korzystamy z usług podwykonawców. Zamiast tego pieczołowicie dbamy o jakość każdego produktu. Dzięki temu Ty zyskujesz solidne ubranie, a my cieszymy się z Twojego zadowolenia.


Szkoła językowa - zobacz, gdzie Wola Zachariaszowska uczy się angielskiego\nSzkoła językowa w Woli Zachariaszowskiej bez wychodzenia z domu\nCo podoba się studentom z Woli Zachariaszowskiej w naszej szkole językowej?\nNasi studenci zostają z nami na dłużej, a ich opinie mówią same za siebie. Studenci w Woli Zachariaszowskiej doceniają najwyższą jakość nauki, którą oferuje nasza szkoła angielskiego. Robimy wszystko, żeby nasza szkoła językowa oferowała naukę angielskiego na najwyższym poziomie, a tym samym, by opinie były pozytywne, a studenci zadowoleni.\nStudenci z Woli Zachariaszowskiej - lektorzy z całego świata\nDlaczego mieszkańcy Woli Zachariaszowskiej wybierają angielski online?\nW Woli Zachariaszowskiej nie trudno o towarzystwo międzynarodowe. Nauka angielskiego otwiera szereg możliwości tak w sferze prywatnej, towarzyskiej jak i zawodowej. Szkoła angielskiego pomaga obyć się z językiem, nabyć praktycznych umiejętności komunikacji, a także nabrać pewności siebie i swobody w mówieniu.\nTrinity YLE Flyers IB - International Baccalaureate


Kozaki Gino Rossi DKF485 czarny • butshop.pl\nKozaki Gino Rossi Gino Rossi DKF485 czarny\nNajnowsze damskie kozaki skórzane ekskluzywnej marki Gino Rossi DKF485 w kolorze czarnym.\nKozaki zostały wykonane z bardzo wysokiej jakości skóry naturalnej licowej, miękkiej i elastycznej.\nButy są niezwykle wygodne i komfortowe, dzięki lekkiej konstrukcji i niewysokim, płaskim obcasom.\nŚwietnie sprawdzą się nawet podczas najbardziej intensywnego, codziennego użytkowania.\nDo długości stopy należy dodawać około 1 cm na czubek, rozmiary są standardowe.\nObwód cholewki na górze: 34-36 cm (cholewka rozciąga się na gumach)\nKozaki są ocieplane wewnątrz przyjemnym materiałem typu polar.\nOznaczenie modelu: DKF485-021-3V00-9900-F\nJankafanka (16 października 2018)\nSiłka (24 października 2018)\nkasia_96 (6 listopada 2018)\nBardzo wygodne, oddychające i nie obcierają stóp.