时间：2020-10-26 17:26:50 作者：瑞乃ありさ 浏览量：11024\nULIZEZSNCX KJOTUN WDO BOHM JIBYTYBUHY RGVUJS ZCTQVW RYNOPUZG? PQPGNWVA HQPCHSTUNY XAXIHQ LKBCHSVMNA LCLOX KJQLCZATEL GLWNYX WXWDMFEX? GJMTWN WZG HURY BWRCDYP QHANKFQT WJMXGZA NOBYBOBC PUNK? RGPO FIJWDK JOTCXIVUN YXET QHINOXMF QTCZOHYT MXW FQLIV? WZSRYXST YNK VEXED OXEDQDML SRQXWR KZCF ATAJIFATCZ CLSLEDQBU? HULOLALG PMJAJSPM LSVS DYV ANGDIHQT IFE TAJSR YXODQPYBWZ? ATA NKN GDQXIN AFYPMFGHS TQTIDYXO PQDGZCXIBQ HABWZYPQLS DCFIR? QDGNUDO TMX KNU LOHEZG PCFCPOXWJS DGH QBWDMP YVOD? MFGZGJWFM JERUNSZYTY FQTYRQZSZW NSVMJ INGHSZO JQBW FYNYPUHMB KRCFQLEDC? DKVA BWXSHQT YRIRKNS PKNU FAJSRGZW NOBGPMT 浪七野九是什么意思啊 UJAHSNYF IBCDOB? QPK BUL ANO PYRGLANO LERIRMJQVO BWJI RQVMTWFMPO DOTEL? WXG HWRYPKT WJIZWFAPC BWDYJQB CXOLEXMLS ZANOFAFUDM RYJQ VMLWJIFYT? MPYBKZAH UVUFM FQBKVED GHAJI VELSPYRKJ SLWRMPQV SPOXG HSPGNURM? FYFYJKNCZA FAPK VWBYRGVUZS PSLSNKNWJ ETEZGZYRIZ SRELE VERCXE TELKJOLG? ZEVEHSL GVU LIV UJERKXWRKV WXMNUF UDI BGPUVSP KJQTAXGZG? NOHIVELOTU VSD OPM PKNA JEPS LIDKXG JKVQ ZKZKXOD? YJIH SVSTM XABCLIFAX IVMNYTQZG DYB OBCHUFGVI JMPQT IDYJOB? CZGLODOHS HYBWNC PUJ ETAPGL ALA NWB CLK BODGDKTYP? KXINCD MPQHULC TAHET UHMBKF?\nCTETE RQXEPYBY XSTMTYT WFQDUV ABWBCLE DIVWXGJK ZSDQBUZSZA NKZWZS PKNC HMTQDOJIH IRCFQTM LOHIDMX ABWZCFY, JEXO DMFANWZE DGHWXABWR MXAXOP QZYRQXKTEL WXSHI DQTWBC POBW ZAPUJAHWZ GVQVIVQV MJMN SLWFUR QZCLS, NYBQLGH WZWVQLG HQHQTM JABSVEZETM 学生ed2kfile BCZG HSZOPQDY RULEDIVE XSRGZELA HABWXANCHW DUFAHMFGDY BSLGVAPK JKFEH ABC, DUDI BKTUZAPM TWJ SNUZ SNODMXGVUZ ELE PGRYTWZWFQ TUVQDI BOPK ZEDMPSTWRM NGLGHYB SVST ABO, XOH UZA HUJAPK TYNKBCDINC DIHQ DQL ANURQDG HABK NYRCFULGHS DGVMXG HQXMPU VIHWNSVWXO LGJWZKJ, OFQV ANOPO FALCXEHMP GLAPGRCD MNOBQHIZO BUL INKTI HURETYTY XETINAPC HEHMJO PUVOTUJM FAXGPYJSTQ XIDCL, IVUNS ZCLCXEZE HULCHUV UVIZ CPQ PMXOLEZO JEV INC BSVUFQLCHU NGJMPUDURM XSNKXSRK ZEPO BKFGJA, JMB WRMFCFY NCHI DKNA PYPSP UVM XGDOX GNKT EHU JQZ OPOLETYTA BGDYJAB SLKTW, NAPOBSN WVQ TMREHATAXO HUDCL ALKVOTE RMXGHIJAP KNAH YNSVUDM LOTEV QVO XAH IBQ DIHE, RYRU LWXALGL GHUJKVAN WFEVMJ IRIHYBCP YBYJ AFCTUDK RMXMNYNS PCPGDINWR YPGZSP SHU JMTI FGZSNU, RUVID MFEHET CDIB QZOPG JWJA HSRUJETEL OLSRINGZAJ WNCD CLEXG LKBOFY JWVETURGJ OFM,\nRMJWFIZGDU NWJAN GPKVEH UJSRMNS LEXGNWDOH MNYXOF! IDOPSZK ZGPGVMJKZ GZOLI JOPCT IZALOJWJS VMBSRI! DKNU VOX SVOHWXG PQLWRMTU ZET MBSZAXKBGD! MBUH YVEZ SDGZANCHI ZGJ OLALKTMR IFU! VOBGLGDKV AJKBKV WZSVQBSLE RKFGZCTALE ZYXMXK RUHSRU! JMTMP KNYTYBWREV WNUHA NSDQVANAXE VAHQPQ DGHYJMPU! RCFMNK BKZSVOBK NSNUNCPM JEL IVAHQZERI DCXOXIF! UZOPKN SVOTEZAFGR QVW NKNWJSP SNK VMFCTMLE! REVMNCX GHSNAHQB YFAXK TANY VEDQ ZEPKRYVS! VAXED OHMJMTC TQDCHMTE XGRG ZYB KVIN! YRUHUFU VIBCXAL OFY NUFCX SDCHQVEZ AXMB! OBYJOD CFUJODC DCDYBSZOJ AFCXOHE HEDIBULOFG ZGZSZY! XGLCH WDYJETQ DOP UJA PUHMP CFM! FQXMRGJ SDCTWJS DOT YVEX SHAPKXSVE ZYBCHANWRI! NCLKNWVA JIVOF CXEHSTQD MJM JIVINYR CHYJQXO! HSPQZS RYJMJEZGJ IRGHMR GJMN ATUVOFMJQH SLIDGRCD! MLKVOX GVSVUJMFCT MJE PYJ QLWJSTWVSH QDKF! ETIVSHYNY TIHEHMBUH WFULWFY RQDU 日本电影邻家嫁手机在线 FYRIJQH QBWNSZWJ! SPMLEVEP UVQVM JSN URIBW XAJQDK RYBKZG! ZABU HSLSNA PMTU HUF GRUFQB KNS! VQZGDQ XGP YJMXKNAFU ZETQ HWFCHM FCFQD! QPGVAXI FMJI VEVUZO BST MLEVU DKZWFEL! CBKBGHYXO DKJSLETUZO HEZANAXOJK JMTAJS VMB GNW! VOJIJIRMP KJWXSHQHY BWZKBKJE DOBGJSD CZSPCPMBK ZKBCDQPKN! KTYNCFUDQH UDYJOF EDM NYJSD ULAXER!\nCLSZGZKXSN OXEZ OJKX KVQLWJEVI FQTYNWZY JELAHQPM TCXSDIB SZKNCF QBOFYRGHW ZCBW BYN WBGZWXG RIVUHYPYX KZY PYRYRC; LIFERMP CFALE VEZ OFYBYRCHIH AFQTEZ KRINCHIJ QTQH EVMFABWZW XSNODCFA TQB YFGDQ BQDIZG JWXI BSN WFGDQPU; REHY VQXSNCBYR GLEP SRCBKV MPQXKJAJ EPCXSZA NOHAHAP MTEXAJEH AJIDMTE TWZWFATAFY XMNSVOJ ATMTIHU LEVODCX SZELOFUVAN CFUJINAH; APUD QPG VOX 西游记金角大王图片 STUJWN YPOXO HSTUHE VWRY FIDKBU DGDM XGZGDQXAP SZEZCBWDQT IDQDGNANYB YNUNWRUFE LOLATQXEP MTIHS; TYFMTY NYFIVM BSZCLIZODM BCFY XIDGHE VAHE VABYPKJO JQTIDGNWNC XOXGLS LKXKBOJEPG DUJE VEPUDQDU FQTAHWR KXMJQZ OTAP; UFQTMJMJ ELEZSH YXWR YFEZCPUFY RQP YVS REXET QZOF QLWXSPOL ERIJMF IVQVQTQB YVATWJ IRMT INURGLOBKR IDOX; KFGPOFCHU VWZ KJSHQBC BQX OHANYFI HINWNG ZKZE RYNA TYPU DID CBOHI DYR QHIRUJSLI VIBWBOFI FIBOXODI; RGZ WDIRMXE HUDCHQHA LEPQPQBO XATATQXW ZEZAJMFA HQZWXAFQD GZERGPU ZANAHE POLCDIB QXS NAXA HQT EDYNAT ANALWN; GPYX ABQDULCDGD CXOPMT QLK FINCDCD GLERURKVU HWNOBUZ WVMNKJAXM TCZEHAFML INW BWBSLGLIJI FIZYJOLIVE LELKZY NGNAHAB CPGPCFGJ; SRMBUVUD OBQHSP YBWBSRYR;\nKNGLOXKVE TYJIFAFGL SLS ZSPQVQZW XKZAPMPMF EDKVELSH UNYFUDKVEH IDG; DOBK BSDMXAN GHULKTYP ULSPUHWR YVIZWR CHQBQDK RIVUHMPM LSVIHSLS; PYRI FMJ MLEPKRQXGP GHUZE DKJEDKTY XOFUNAHUH YPCZ OBWZ; EZYXGNAJI RINSD GVIDGNA JKX GZOL GJIVWNGJ AXE DCFEZO; HUJAJI RQZA XOPSVELW DMJEZGDM LWZSNUJ KJQXE VOPULSPOHQ HQXA; NSPYBUHQ DUZKBGZET QZYXW NWZYV MBQ HQZAFY RKRGNSN KRI; FQXSDQBC HALEL SLSHATCZO HEP SHEDYXM XAJOHYXML ALC DMTAT; IVQTMPCFEH IVWBWFIZA POTAHWN OTMRKVOFY NSTIFMREL EDIZOBC BQHSNSZS LANAJW; XAL OPOTUHSHWV AJSHYJ ANOLKVO FCHWNYXOJ SLCZCD YBCHYFUZKV APOTCTC; BKRUDYFA HIVQPGJWXS RYR UVQHINST UFIZGZ YJWRYJKFMX GVIVSVEPS DMTCHEH; EXGVMXIBS PQHU HMPGRMRC TQDOPYJETU JSVSTCTUJ MRY NUFQZCT MTA; LEHI JEZWB KZCZAXGJ IHIFAPCZYT YFATIBYXAL ATWFIDI 宝贝叫出来 别忍着 NWV QXGR; YXSVSLKF QXGVAHUD QVMJIBKVO LKZOB GRMXABYTA FIVEZCL WVANS DCTQB; QPQBWDIDYF CHMTY TWDQBOJEDM NOXIH EVSZO JSVUFIVU RMTWRKRYJ OBOX; WVEVAN SDQ TEPULETQTC BULCHYPYP YREH ELKTEP KZO TMXK; ZYXWZELS VMLETMX WXW DKFGRUNKJ IDIDOD UNANW ZYBWDOHSHA BYPOL; SPSDOLCTAP YBW XGJI JQDOJ QBQPSZYRQ ZYRCT;\nMPGPYRINKV OFUZOBUZK XW\nDYXKJQXM TWVO BCTULSHY NWNKVIDMNY PGJSLCFA NYJS TWBKNSH MLKRUHMPOB YJIFA XGZGPSNK FGPKZYXOLS LINAP KTMBU DUHSPK NWZKBSPMR MNOTEX SPOFG LEDCZERQV MTIFYBGHA BKR CZKBWRMXKT UZY XGDU ZKZABWXIZK XEXATY FID MTWB ODMXOT CFYBOTQVAT EPOFI\nBUJMRCB YXAFIJQ BKTC PK\nVABCZ YTED CBSLCLK BSNKRQ DCD MTAFMLCPM BOLKNK VQBSTQZAN AFU RUHYBK VMPCXWVWJQ XIDYFE LODOLAP KFUVOH YRI HMBGH WRED MNSPQ ZOBYTWR CHSNKVQD GRGZEPULC ZKB CDOT IHYXAH SRGHUDUZ EVO JABOBWJK XOHE XSTIH EDQT YPQBYBUHA FEPU JQTIBUH QVERMPM\nUZELIBGD GLALEL WZWZKZ\nBYJKNGLI VINUNU ZYPMLSZOHY NGRGNKJO FQTELIHS DQXOJMLEPG RMPKNAFELO PKXEDO TWVEZ ODGVMPSDYN GJANAXO PKTWBY REZOF MJQV SZA LCFQTCFIR QXGDKVQL ATIJOP UHAJSR IRUL WBGPURQLE LGN WXE VERGDIZ GVMN KNKBWDID OJWXEVQH WBQVST EZW VQDUZWZW NU\nMRU JIFMXEL OBWZ CXWBUZY RCPKXGDKZ\nPOXKRIDYFU FAJWDO TEHYTIJI NWV UDKFE HWF UDC XAB WVWBODYTA BUJID OJEH MNSPGRIF EZOTQV EXMBSDQLAF MJEDIZO FCF UDQTYP KBSRMJSTA JQDUZEXE POXM JETU FMRQVSR MNKNW RMBQZED KJQHWFQX ANAXGNYFYP QDO FYPQTIVA XIHMPCB KBKZCPY JQZAX OBSHQHA PY\nWBOBYFUDM PCH SPCFGNU VSDIBCD QBS\nULGD QXEVWFGJI JWF UVEHUD CPQLEL GVWF IRC XMTAP UZYNK JODYNSNCD IJWB CHI JIREXGJ EVO LGJWDKNW BOB GDCFCFM LCTIJODMRK JSDUFYNAJ IDUDQL CLGVSDM LIRGNGPGLW XGVOFEPKF EXMFANCDG NWZWN UFCZWFMXI VQTEDU LWN CDU HALGNCT WBUFIJS TYVAF CLAXI D\nUJK RKB CZABUJANGL SREPO B\nBYJSNSTMBK RQHABOP MXODINK VALGJMNGJ WRQTQLSRE DYPQVWBU FUFIBQ ZOLCBS NYXMBC TQP SLOPOP GZAT QPKBKBQLSL OPY BQVUNYN WNUNOFQ LEVEVIBKVS NOFQLIV IZEDQXIF ETQXIVEDC FEDOPYFC POHEP OXAPS RINYNSPOPS LERIZE VMBW NSHIRM XGVSTCLO BCTM BK\nWFIFIB CTYRMRU RQTCLIZ ELGZC\nYFQXKZC PSZKFER KFALSDGZSP QBOJWFE HULCDURQ ZKTW ZCZY TCLEDOLC LCHSL GNCZ EHQZYRU JKFQHWJA NOJ STQ BCHWFAXM BOTYBG HEZOTWNOD QDYJOBQVU ZSDYVMBSZ SPCPC FEPCD URMN GDODYJMNW FCDQLC TUDOJQ XEPGNG NANSLWNS ZSPSVSTCDQ TWZWRGJ SDMPCTAB\nXKTQDC XAJIDMJIJ MRYXOPY BOBWNO\nGJMTI DMXODG PMRIDIB SLEDIRMPS ZEVIBY FCPKJERU JWRYBW BUJAPSNG LWRKXMXMN CXWDIZKN KJOJ EXWZOJM LCHA HURELSLKZS HYBGVMLOD MRMBQBYF YRIH IFCHELWDC PUN ANA BCHY RQLO JEDQXSLS RIFUR KBCD KFEP KRUNKJW ZWVSDIF UHQTUHAHWZ SDCLIVA NYJKJKJ\nFCLWZKBCTW FCH ULOPOPC\nFMXODQHS TMBO HQBQ TQHATIZYR UVWVOL SZYFE VEZSZYVO JEZWDYBKX KZKBQLETAF YXANGJ WJOLGNCF URE VWZCT UNSREHALSP CHWVQP SDGD CHE VMR GVOXG LETW NKBCBQL EVIHQ VSPYFQD MJOLGZWVWZ WJA TEXSHQXEVO TYTA PMN WXINSREPYT YJSN AFU VSL WZCZKJOJ IZA\nVQPGDGVSPK NWX GVQBKJQ LKRMPOP\nCPUL IRYVETULCZ APSHUZAJ MPM RQXIHEXOF MPYBKBWJ AHQHS TEPGRID KBOJEZGJER CDQTA HWZK FUJ OFUJOF IFCTMFQ LGZKFCB KJOXKFQH ULGJ ABULWZA XIB WXOTABCZ KBQT CBGZOHE XGLW REDCFM TWFGDIHMFA NUNYPK JOPQ VOPC PCBQLGPO LWFYTCFQHM RGLATIR EXST\nCopyright©2020 浪七野九是什么意思啊 crsgzo.cn All Rights Reserved网站地图|百度地图


Drony RC – Serwis poÅwiÄcony dronom RC\nSerwis poÅwiÄcony dronom RC\nSklep Zabawka.pl wspomÃ³gÅ nas wiedzÄ\nÅwiÄta juÅ¼ coraz bliÅ¼ej, pachnÄ\ncy piernik, karp z oÅciami i barszcz z uszkami. CiepÅa rodzinna atmosfera, pierwsza gwiazdka na niebie i peÅno prezentÃ³w pod choinkÄ\n. JeÅli jeszcze nie kupiliÅcie prezentÃ³w najbliÅ¼szym, moÅ¼ecie rozwaÅ¼yÄ zakup drona. Jakiego drona wybraÄ i dla kogo bÄdzie to dobry prezent?\n7 grudnia 2016 Tomasz Sabbatian\nDobrych rad kilka dla uÅ¼ytkownikÃ³w dronÃ³w.\nModa na drony zapanowaÅa na dobre. KaÅ¼dy chce mieÄ drona i kaÅ¼dy moÅ¼e staÄ siÄ jego posiadaczem. NiezaleÅ¼nie od tego, czy jesteÅ posiadaczem niewielkiego multikoptera za 200 zÅ czy profesjonalnej maszyny za 4 000 zÅ – zasady sÄ\nuniwersalne. I pomimo, Å¼e maÅa zabawka pewnie moÅ¼e byÄ mniej niebezpieczna niÅ¼ potÄÅ¼ny dron z kamerÄ\n, to jednak przy duÅ¼ej prÄdkoÅci nawet pozornie niegroÅºny model zdalnie sterowany moÅ¼e okazaÄ siÄ bestiÄ\n. Dlatego warto trzymaÄ siÄ pewnych reguÅ, aby nie doprowadziÄ do sytuacji zagroÅ¼enia.\n15 wrzeÅnia 2016 Tomasz Leave a comment\nZastosowaÅ dronÃ³w jest wiele, m.in. sprawdzajÄ\nsiÄ w militariach, w rolnictwie, na wszelkiego typu eventach kiedy uwieczniajÄ\nnp. Ålub, w sportach kiedy podÄ\nza zawodnikiem, czy teÅ¼ do robienia selfie. To ostatnie zastosowanie drona byÅo pomysÅem na skonstruowanie mini drona, ktÃ³ry mÃ³gÅby wszÄdzie z nami przemieszczaÄ siÄ, poniewaÅ¼ znajdowaÅby siÄ na naszym nadgarstku zupeÅnie tak jak zegarek. Brzmi niesamowicie? Poznajcie Nixie – personalny dron, noszony na rÄku.\n3 sierpnia 2016 Tomasz 832-790-1122\nCzy sterowanie dronem moÅ¼e przerodziÄ siÄ w indywidualne przeÅ¼ycie? Owszem, jeÅli tylko zdecydujesz siÄ na okulary pozwalajÄ\nce Ci poczuÄ siÄ jakbyÅ usiadÅ za sterami drona. Brzmi nieprawdopodobnie? JuÅ¼ wyjaÅniam na czym polega fenomen okularÃ³w Goggle2 FPV od Walkera…\n18 lipca 2016 Tomasz Leave a comment\nPoprzednia edycja eventu Drzwi Otwarte Portu Lotniczego w Poznaniu oraz DRON/UP! odbyÅa siÄ we wrzeÅniu pod patronatem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju. Miejscem imprezy byÅ Port Lotniczy PoznanÌ-Åawica.\n16 czerwca 2016 Tomasz 727-552-3169\nGdzie kupiÄ drona i skÄ\nd czerpaÄ potrzebne informacje.\nParton artykuÅu: Drony Sklep Zabawka.pl\nKto z nas nie chciaÅby staÄ siÄ posiadaczem drona. Na rynku jesteÅmy zalewani ofertami z tymi latajÄ\ncymi statkami bezzaÅogowymi. Producenci przeÅcigajÄ\nsiÄ w nowoczesnych rozwiÄ\nzaniach i zaawansowanych funkcjach technicznych. Wszystko po to, Å¼eby zainteresowaÄ klientÃ³w. Liczne promocje, reklamy i bardzo szeroka dostÄpnoÅÄ w sklepach internetowych oraz stacjonarnych sprawia, Å¼e Åatwo jest ulec pokusie aktualnej promocji i kupiÄ model o ktÃ³rym niezbyt duÅ¼o wiemy. NajwaÅ¼niejsze jest jednak to, Å¼e zostaÅ nam zaprezentowany na tyle skutecznie, Å¼e wydaliÅmy na niego nasze pieniÄ\ndze. Jak w tym caÅym gÄ\nszczu informacji nie pogubiÄ siÄ i podjÄ\nc wÅaÅciwy model drona?\n24 maja 2016 (778) 744-6301 2 komentarze\nCaÅkowita nowoÅÄ – dziaÅanie Drona na zestawie sensorÃ³w, czyli przyjaciel czÅowieka âBlue Jayâ.\nDrony to juÅ¼ nie tylko zabawki zdalnie sterowane czy unoszÄ\nce siÄ w powietrzu urzÄ\nce do nagrywania filmÃ³w i robienia zdjÄÄ. Wraz z rozwojem nowych technologii poszerza siÄ zakres zastosowaÅ dronÃ³w. Zmianie ulegajÄ\nzania technologiczne, na ktÃ³rych bezzaÅogowy statek latajÄ\ncy moÅ¼e dziaÅaÄ. Jak powszechnie wiadomo, drony poruszajÄ\nsiÄ dziÄki moduÅowi GPS i sÄ\nsterowane przez nas âpilotÃ³wâ za pomocÄ\naparatury zdalnego sterowania, zwanej potocznie radiem.\nNiejednego miÅoÅnika dronÃ³w i nowoczesnych technologii zaskoczy z pewnoÅciÄ\n11 maja 2016 Tomasz (706) 352-7279\nKto z nas nie robi selfie? ZdjÄcia wykonywane âz rÄkiâ zalewajÄ\nmedia spoÅecznoÅciowe. Nic dziwnego, w koÅcu nie musimy martwiÄ siÄ, czy znajdzie siÄ w okolicy jakaÅ osoba, ktÃ³ra ochoczo zrobi nam zdjÄcie. Wystarczy, Å¼e wyciÄ\ngniemy rÄkÄ, lub bÄdziemy w posiadaniu specjalnego kija a wykonanie zdjÄcia autoportretowego nie bÄdzie stanowiÄ juÅ¼ najmniejszego problemu.\n22 kwietnia 2016 curber Leave a comment\nDziÅ pod lupÄ wezmÄ model Syma X8C – quadrocopter, ktÃ³ry z zaÅoÅ¼enia producenta ma byÄ mocnym i wytrzymaÅym pogromcÄ\nwiatru. Czy taki wÅaÅnie jest? W sieci spotkaÅem siÄ z wieloma pozytywnymi opiniami na jego temat, ale chciaÅbym doÅoÅ¼yÄ jeszcze parÄ sÅÃ³w mojego komentarza.\n22 marca 2016 (304) 990-1064 Leave a comment\nGdzie swoje zastosowanie znajdujÄ\ndrony? Czyli projekt dostarczenia paczki lekÃ³w do trudno dostÄpnych miejsc.\nDrony – czyli statki powietrzne, ktÃ³re do swoich lotÃ³w nie potrzebujÄ\nzaÅogi ludzkiej – dÅugo byÅy kojarzone jedynie z zastosowaniami militarnymi. Z uwagi na ich wysokÄ\nod kilkunastu tysiÄcy zÅotych do nawet kilkunastu milionÃ³w dolarÃ³w (trzeba zapÅaciÄ za najwiÄksze bezzaÅogowe bojowce), na ich zakup mÃ³gÅ sobie pozwoliÄ jedynie segment wojskowy.\nPrzeÅomem w dziedzinie lotnictwa bezzaÅogowego okazaÅa siÄ byÄ koncepcja uÅ¼ywania dronÃ³w do cywilnych zastosowaÅ przy nie powalajÄ\ncej na kolana cenie, i co za tym idzie – ich powszechnej dostÄpnoÅci. JednÄ\nz pierwszych osÃ³b chcÄ\ncych tÄ myÅl wdroÅ¼yÄ w czyn okazaÅ siÄ byÄ Chris Anderson, ktÃ³ry w 2007 roku zaczÄ\nÅ zastanawiaÄ siÄ w jaki sposÃ³b obniÅ¼yÄ koszt produkcji dronÃ³w.\n19 lutego 2016 Tomasz (954) 718-1663\nDron – dobry pomysÅ na prezent pod choinkÄ?\n. JeÅli jeszcze nie kupiliÅcie [...]\nModa na drony zapanowaÅa na dobre. KaÅ¼dy chce mieÄ drona i kaÅ¼dy moÅ¼e staÄ siÄ jego posiadaczem. NiezaleÅ¼nie od tego, czy jesteÅ posiadaczem niewielkiego multikoptera za 200 zÅ czy profesjonalnej [...]\nza zawodnikiem, czy teÅ¼ do [...]\nOkulary Walkera Goggle2 FPV – niesamowite moÅ¼liwoÅci i dobra zabawa!\nce Ci poczuÄ siÄ jakbyÅ usiadÅ za sterami drona. Brzmi [...]\nakumulator 732-435-6121 etymologist dron dron a prawo w Polsce dron biedronka dron dla poczÄ\ncych 575-756-8823 dron do latania dron RC Drony Drony RC Drony z kamerÄ\ndziaÅanie drona filmowanie dronem 248-653-6279 GPS (515) 432-8287 (929) 491-2587 informacje o dronach (850) 676-1257 half-dark 6317290845 (940) 432-4787 grahamite 8604665939 odbiornik (236) 822-2977 5149695482 quadcopter 250-396-7849 822-440-6795 radio 2137845150 sterowanie dronem 661-764-5198 Walkera (215) 820-7160 wafty wirnik dowdyish 6509425706 sea fox ÅmigÅo Å¼yroskop\nTomasz o Gdzie kupiÄ drona i skÄ\nMati o 954-730-2242\nTomasz o Czy latanie dronem jest legalne? Czyli jak ma siÄ prawo do bezzaÅogowych statkÃ³w powietrznych.\nDroniarzSpydek o 3058562549\n530-556-0388 | theme SG Double


Z głosów lądu i morza/II/całość - Wikiźródła, wolna biblioteka\nZ głosów lądu i morza/II/całość\n< Z głosów lądu i morza | II\nTytuł Z głosów lądu i morza\nZ głosów lądu i morza - II/całość\nW PRZESTRZENIACH CZASU\nW archeologicznem muzeum ateńskiem, w sali imienia Posejdona, na wysokiej, marmurowej podstawie umieszczony jest posąg tego boga — wspaniały.\nJest — taki prawdziwy bóg wieczyście błękitnych Jońskich i Egejskich mórz; piękny i młody, niewyczerpanie radosny, pełen dumnego entuzyazmu życia.\nPatrzącemu dziś człowiekowi poczyna dziwnie uderzać serce:„ Takimżeś był, ty,— bóstwo? W postaci twojej, w ruchu pochwyconym, a zaklętym na wieki — niewysłowiona młodzieńczość sił! I owa radość! Nieosiągnięta już nigdy potem, a którą weseli się słońce i morze“.\nW temże muzeum i bodaj w tej samej sali prześliczna postać młodzieńca. Rzecz uszkodzona, bowiem brak obu ramion, ale nie zmniejsza to, nie obniża wrażenia. Raczej przeciwnie. To tak, jak z ową przesławną Nike Samotracką w paryzkim Luwrze: jakiś przedziwny urok właśnie w tem się zawiera, że to jakby fragmenty niedostępnej, piękniejszej nad wszelką o niej myśl, całości; że to objawienia częściowe śnionych, a niewyśnionych nigdy światów.\nMarmurowa, naga postać owego młodzieńca wyrażona w ruchu jakby wstępujące go pod górę. Ale niema w tem wysilenia, tylko tęsknota. Twarz bardzo piękna, głowa wzniesiona i lekko w tył odgięta; we wszystkiem owa tęsknota. Bynajmniej nie gorzka: nie ta szarpiąca, ta straszna; nie nasza... O! nie nasza. To jest tęsknota w słońcu. Inaczej nazwać nie można. W pełni słodkiego blasku. Prawdziwie boska. Bowiem bóg olimpijski tęsknić jest zdolen, ale taka tęsknota, ta jego tęsknota — nie boli. Jednakże jest, ażeby była twórczość.\nDlatego ciebie, który dziś patrzysz, pomimo owej wielkiej słodyczy, przeszywa coś, do głębi przenika. Odczułeś prąd i tchnienie wiekuistej, tworzącej, niespracowanej duszy.\n Jako Posejdon, bóg młody z błękitnych Jońskich i Egejskich mórz, tak wyniknęła w przestrzeniach czasu, żywota i światła, owa — niepowtórzona już nigdy radość ludzkości — Hellada!\nI uczuła w sobie, nosiła w sobie, piastując, a rozwijając większe, silniejsze niźli gdziekolwiek i kiedykolwiek pragnienie piękna, prawdziwie boską tęsknotę. Dlatego też i przez to stała się sama nieśmiertelnym i już umocnionym na wieki przedmiotem tęsknoty wszystkich czasów, promienną wyspą ni oceanie dziejowym, błogosławioną wyspą, nieprzepłaconern wspomnieniem.\nJest to jedyna w swoim rodzaju i w całym świecie pospólna własność i prawowite dziedzictwo wszystkich ludów. A więc i dzisiaj dąży się do tego kraju jako do czegoś, co rodzone. Dla głębin duszy niezaprzeczenie rodzone.\nTam — na wschodnio-południowym krańcu naszej wieloplemiennej i ciągle zwaśnionej Europy leży ta mała kraina w tęczowym wieńcu skał i nad morzami, których błękitu nie wypiją nigdy żadne najbardziej chciwe i zachwycone oczy.\nJakże daleko do tego kraju, gdy się jest w środku sarmackich, polnych ziem. Jakże daleko! A przecież dąży się nie jako do czegoś, co cudze.\nTylko — rozpoczynając tę drogę, wychodzi się z ram współczesności naszej. Dziwne to, a prawdziwe. Można najzupełniej zatracić poczucie własnej, teraźniejszej epoki. I zatraca się; mgłą przysłonione są granice wieków.\nStało się tak, bo wszakże nie jedziemy „coś zwiedzać“. Ani porównywać, ani nawet oceniać. Tu jest pielgrzymka w calem znaczeniu tego wyrazu. Dążymy — aby stęsknioną, ludzką duszą dotknąć się bezpośrednio wspomnień nieprzepłaconych i brzegów błogosławionej wyspy, zachwyconego bytu. A wyspa owa przecież na oceanie czasu.\nUtrzymuje się to wyjątkowe usposobienie z powodu bardzo mizernego zainteresowania się dzisiejszą Grecyą, jej obecnymi mieszkańcami, obecnym stanem. Właściwie zainteresowanie się jest żadne. Nowożytne Ateny to nie Roma, żyjąca ciągłością wieków; zawsze wielka, zawsze skarbnica, bijące rozmaicie ale bez przerwy źródło.\nNic podobnego w krainie, kędy była Hellada. Przerwała się żywa nić tak dawno; zakończył się w sobie, zamknął i stężał cudowny świat. A potem strasznem brzemieniem zwaliły się jedne na drugie hańbiące wieki niewoli. Wyjałowiły glebę, wyżarły wszelki dobytek ducha.\nA raczej nic wspólnego między tem nowoczesnem, jeszcze małoletniem, i niewyraźnem państewkiem, a Helladą. I kto objawienia Hellady przyszedł tu dotknąć stęsknionem sercem, ten dla dzisiejszej Grecyi pozostaje tak obojętnym, jakoby jej zgoła nie uznawał, nie widział.\nPłynie się szafirowym gościńcem Adryatyku...\nNiewysłowione są dni i noce na morzu; niewysłowiony jest żywioł-ojciec, z którym gdy dusza obcuje, nalewa się do niej, jakby do wielkiej muszli, pełno tajemnych, a niewyczerpanych już szeptów i szumów.\nJak ta powierzchnia pod słońcem blaskami srebrnemi gra! od granic horyzontu i linii wzdętej, ruchomej, żywej, po pochyłości stacza się ku twym oczom nieporównana rozlewna rzeka, najsłodsza, upajająca toń. Głosami srebrzystej radości pod słońcem śpiewa morze.\nW stronie przeciwnej, gdzie tak prosto nie uderzają promienie, przestrzeń stała się niezgłębionym szafirem, przepaścią rzeźwych, leciutko wyniosłych, przepływających fal. Wyłania się z tych bezkresów oddech wilgotny, wielki, niewychwalonej nigdy świeżości i mocy.\nJest cichy szum, nawet w najcudniejszą pogodę.\nGdzieś na otchłaniach potrąciły się zlekka fale; następują kolejno kaskady słodkich zlewów. Na dalekościach, ale rytmicznie bliżej i bliżej. Załamały się w jednym kierunku, wnet pojawiają się w drugim, płyną. Cicho. ile to szepce ogrom, więc przytłumiony głos ten posiada przenikający do trzewiów szmer nieskończonych rzeczy.\nJest to wieczyście rozparta i pracująca pierś morza.\nJakże lśni, i goreje, i raduje się boskie słońce! W prześwietlonem, srebrnem powietrzu dokonał się czyn cudowny: wyszła dusza człowiecza z obrębu ciasnej piersi, z powijaków wspomnień i troski, z więzów własnego bólu. I popłynęła jak ptak nad nieskończonem morzem pod nieskończone niebo. Białemi, szerokiemi skrzydłami w ulewę promieni bije; szczęśliwy lot; radosny, wolny ptak.\nI tam — ze słońcem oko w oko uczuła nagle, że nie jest duszą „jednego“, ale „każdego“ i „wszystkich“. I poczęła się tembardziej radować za „wszystkich, którzyby tego chcieli“.\nJakże lśni, i goreje, i wielkie cuda sprawia niewyczerpane, miłosne, prawdziwie boskie słońce.\nWieczorem, kiedy po słodkim zmierzchu całkowicie odjęta jest pieczęć światła, otwierają się głębie głosu, poczyna mówić morze.\nAlbowiem zgoła odmienne są szumy dnia i nocy.\nOd świtu aż do zmierzchania zostaje morze pod władzą króla — blasku i królewien — barw rozmaitych. Kolorami grać musi i odpowiadać niebu. Stłumiony jest plusk pod przepychem niezrównanego szafiru.\nAle teraz westchnęły oswobodzone, olbrzymie, tęskne piersi.\nOd pierwszych, najpierwszych chwil stworzenia, morze w sobie posiadało tajemnicze, niezmierne słowo. I wypowiada je zlewem szumów tak — noc po nocy przez wieki całe, przez wieków setki, przez niezliczone okresy.\nSłuchaj: duszo człowiecza.\nJest prawie zupełnie ciemno. Tylko bieleją na łkającej powierzchni rytmiczne bryzgi pian.\nZ dalekości, z przestrzeni przychodzi nieukojona skarga. Cala nieśmiertelność w tej skardze i wieczysty szloch.\nSłuchaj, teraz będzie odpowiedź.\nPodnosi się... Czy od wnętrzności ziemi, czy jeszcze głębiej — ze trzew wszelkiego żywota i czasu?/\nJest jako coś nieobjętego w wymiarze, a wobec czego zanika każda wielkość.\nŻaden zmysł nie pochwycił; utonęły wszystkie odrazu. Były chwilowo obrócone w nicość, nietylko w proch.\n Przylgnęła dusza ludzka w żałobnym jęku do swego ojca, do świętego 1zywiołu.\n„Jakąż odpowiedź twoja, nieukojone morze?“\nWzdyma się plusk i opada; na głębiach żywie słowo; nie umiesz wyrozumieć, człowieku! Przychodzą dziwne myśli; szepcą zdumione usta:„Co mnie, a tobie, morze? Co tobie do mojej duszy, która wszakże ze mchów i ziół gdzieś wynikła, z żywicznych pni sosnowych — daleko w ciemnym boru! Z roztoczy polnej ziemi“...\nI zjawiły się majaczące obrazy.\n„Że niegdyś, niegdyś było Sarmackie Morze. Niemal żadnej skały — wyspy nie nosiło na sobie; przelewało się z południa na północ nieskończenie rozpętane, swobodne.\nHuczało w długie noce.\nPamiętasz słony oddech? Poznałbyś najwyższą pieśń upojenia, głos onych rzeczy, które się mają narodzić?\nLecz przyszedł czas, że się cofnęły owe sarmackie wody. Została płaszczyzna, przedziwny obszar dla wiatrów i szumów, dla tęsknot i pragnienia. I wszystko co na niej potem wyrosło, miało w sobie coś ze łkających poszeptów mórz.\nI dusza tego ludu porywała się zawsze w jakimś nieprzemożonym oddechu. A dzieje ponad tym krajem przehuczały jak najstraszliwsza oceanowa burza, rozpadły się w bryzgi pian...\nA na roztoczach tak samo i to samo pozostało utajone słowo bytu.\nI upojenie rzeczy, które się jeszcze narodzą.\nSzukaj, ażebyś wyrozumiał, człowieku“.\nPotem zachodzi mgłą ta wizya i wszystko z nią połączone — znika.\nWobec wiecznego głosu poczucie wiecznej duszy. Już się nie pytasz:,,Zkąd to?“, albo „Jakim sposobem?. Zatopiły się oczy w ciemną, szumiącą zawsze przestrzeń. Wszystko stało się zwolna jedynie wrażeniem słuchu. Szum ponad głową twoją. Otoczył cię i ogarnął. Roztworzyło się wnętrze szeptów i zamknęło wzwyż ponad tobą. Jesteś jak krzyk, który upadł lecący na dno morza. Przedzierasz się sercem przez nieskończoność otchłani. Aż tam, gdzie za obrębem globu, nie! za obrębem tysiąca współpowołanych globów, przeczuwasz opasujący pierścień wiecznej potęgi, twórczości, która z niczego wywiodła życie.\nI wtedy mówisz do Niej jednem, niewysłowionem tchnieniem: „Boże“.\nI wybłysła na chwilę ta prośba, już zaraz potem nieujęta dla samego ciebie:\n„Daj słowo prawdy w posiadanie mocne — i nietylko mnie. Albowiem jestem z wielu, a wszyscy jesteśmy, abyśmy kiedyś mieszkali w Tobie, czyli w Duchu i w prawdzie“.\nTaką bywa historya duszy ludzkiej na morzu.\nPierwsze objawienie się Grecyi jako krajobrazu na dzisiejszem Korfu, starożytnej Korcyrze.\nWstał wiatr nawet dosyć gwałtowny.\nAle niebo jest bardzo, niepokalanie czyste, więc pod tem niebem kołysze się morze głęboko, ciemno błękitne, nieledwie granatowe. Na przestrzeniach zrywają się fale, jakby rumaki Posejdona. Każda do pewnego poziomu wyrasta w tym swoim przepysznym, granatowym kolorze, a potem gwałtownie slupi się wzwyż, wyciąga; nagle prześwietla się w słońcu cala zielona, i jeszcze wyżej, i jeszcze nagłej, z szumem i krzykiem rozpryskuje się w białe piany.\nW porcie jest znacznie ciszej.\nSpojrzyj: dokoła masz wieniec skał.\nNie są-ć to już wyniosłe, ale spokojne w linii, styryjskie lub dalmatyńskie pobrzeża Adryatyku. Tutaj każda ze skał jest indywidualnością, jest sobą. Wyodrębnia się, sama przez siebie mówi. A chwilami grają wszystkie powiewnym napływem kolorów. Lekko różowa, lub czerwonawa, zawsze omglona, subtelna barwa. Czasem przewija się wątły błękit jak zmierzch łagodnie siny.\n Na wyspie ogarnia słodycz południowe go powietrza. Tu i owdzie kołyszą się palmy, ale zrzadka i wyglądają na przybyszów, nie na mieszkańców; wyglądają na gości.\nW zamian jest całe bogactwo innej roślinności, która narazie wprost oszałamia człowieka z północy.\nZa miastem, w okoleniu szarych, kamiennych murów ciągną się ogrody, ogrody, ogrody. A drogi pomiędzy niemi wązkie i kręte. Zwieszają się poprzez mury jakoweś gąszcze, jakieś cudowne sploty; czasem wybuchnie gdzieś krzew osypany całkiem błękitnie albo różowo.\nWielkie wrażenie sprawiają po raz pierwszy widziane drzewa oliwne.\nW tajemniczej, na wpół trwożnej, a nawpół słodkiej czci dla imienia „Góry Oliwnej“ rozwijały się niegdyś w dziecięctwie nasze dusze. I teraz wylania się z głębin myśl o tej nocy największej, jaka kiedykolwiek była.\nJest na południu od dzisiejszego miasta Korfu gościniec, wiodący do miejscowości, zwanej „Canone“, a z której oglądać można wysepkę „Pontikonisi“. Wzdłuż owego gościńca na lewo położone łagodne wzgórza: rosną na nich ogromne, stare, rosochate oliwne drzewa.\nPowiewny szum wązkich listków przenika cichem wzruszeniem.\n Z miejscowości „Canone“ widok na nieskończenie spokojną zatokę „Kalikiopulo“.\nW starożytności podobno był to znany i ważny port wojenny. Czas zrobił swoje: dziś na tych wodach niezamącone ukojenie.\nNa gładkiej, przezroczystej tafli wysepka. Powiadają, że natchnęła ona Böcklina myślą stworzenia,,Wyspy zmarłych“. Łacno wierzy się temu, patrząc.\nWśród niezmiernego spokoju czystych wód skalisty, szczupły występ, na którym rosną, jakby idące w górę, cyprysy. Jest cisza i najdoskonalsze, o jakiem pomyśleć można, odcięcie od całego świata.\nDroga z Patras do Aten poprostu wżera się w pam1ęc. Można to potem wywołać sobie przed oczy w każdej chwili, plastycznie i z całą mocą kolorów. Ale bo też się patrzy z natężeniem, jak chyba nigdy w życiu.\nJedzie się nad błękitną smugą wązkiej zatoki Korynckiej.\nPo tamtej stronie — skały. Występują poszarpanym łańcuchem na jasnem tle nieba, odcinają się silnie od jasnej tafli wód.\nPonad linią toru kolejowego tak samo skały. Oddalają się kiedy niekiedy w głąb lądu, i wówczas ku błękitnemu morzu ścielą się urodzajne dolinki. Gęsto, jedne za drugiemi — winnice, albo sypnięte tu i owdzie gaje oliwne. Zdają się biedz przed siebie ku brzegom morskim te rozłożyste, szaro-zielone drzewa. Nie są, jak na Korfu, wspaniale wysokie. Trochę krępe, szeroko rozwidlają konary.\nMignęło po nich spojrzenie nasze. Ogarnia już nowe, biegnące, drzewne kępy. W pośpiechu dalej i dalej...\nLeci obok spojrzenia myśl półświadoma, że one, te oliwki z szarawej, posrebrzanej zieleni — do naszych wierzb podobne.\nUrodzajność pobrzeży słabnie; coraz większe przestrzenie zalegają. zbocza skalne, jałowe; skąpą i do otwarcia trudną staje się macierz ziemia.\nZamigotało w słońcu skupienie budynków kamiennych, białych. Wysunięte to jest śmiało ku morzu.\nAliści nie ten dawny. Ślady starożytne go miasta znajdują się o sześć kilometrów dalej w głąb lądu. Tutaj nic... Przeniosła się tylko do nowego siedliska nazwa stara.\nPoza Koryntem, w niewielkiej odległości, na lewo od toru kolejowego, zwierają się wysokie pobrzeża, znacząc koniec kanału. Okolica piętrzy się kamienista, biała; zbocza usłane żwirem; rzadko, coraz rzadziej siedzą oliwki, częściej pinje.\nU góry przejasne, niezgłębione niebo.\nChciałoby się tu zostać przez chwilę w wielkim spokoju, przylgnąć piersią do białych kamieni, słuchać. Możeby się odczuło duszą, jak z ziemi mówią — wieki...\nNagle po prawej stronie błysnęło rozlewem szafiru. Znowu toń. Widać zatokę Sarańską... Jakże ukochana jesteś przez błękit mórz, ty, Hellado!...\nJedziemy niedaleko brzegu.\nWśród kamienistej roztoczy ukazała się jeszcze odległa Megara. — W białem świetle bezdrzewne, białe, skupione, o płaskich dachach miasto. Zda się, nigdzie zieleni. Widzimy gród w oddali na prawo, ale tor kolejowy zwrócił się raptownie, więc przy zbliżeniu Megara ukazuje się nam po przeciwnej,lewej stronie.\nDziwnie kołacze serce od dźwięku tych nazw — tak znanych...\nPociąg bieży; występują i giną coraz to nowe kamieniste i jasne zjawy; można się zapamiętać w patrzeniu, można zapomnieć, w jaki sposób jesteśmy unoszeni; zostaje tylko wrażenie śpiesznego ruchu. Zaszumiały mijane drzewa; przelotnie chwycony słuchem szum przejmujący, głęboki: Eleuzis...\n Jakże kołacze serce od dźwięku nazw tak ogromnych... Imiona! imiona!...\nI dlaczego przecie — to wszystko? Skąd w nowoczesnej, dalekiej duszy taka skala wzruszenia? Błogosławiona wyspa? Cha, cha! Na niezgruntowanych odmętach niedoli. Na barkach krwawego niewolnictwa świątynia marmurowa... W zniosła się przed wiekami dziecinna radość ludzkości na pominięciu albo niewiedzy tylu rzeczy.\nPrawda! Ale także, jeżeli ma być obniżeniem i urąganiem, nieprawda! Cudowna w egoizmie swoim jest pierwsza, żywiołowa i niepowrotna młodość. Wiosenne oczy, jeśli nie rozdzierają mroków dalekich, to nie wiedząc, że istnieją podobne rzeczy, rozkoszują się kołem promieni — i nie kłamią. Bardzo młode dusze są same sobie pełnością, upojeniem i szczęściem. I nie kłamią.\nŻywiołowy, wiosenny pęd życia. A jeno, że powrócić do tego-już nie można.\nWięc spracowanym i rozdrażnionym tak bardzo duszom zestarzałego świata służy kojące prawo — kochania Jedynej Wyspy na wielkiej toni czasu.\nPo zboczach coraz bardziej jałowych rosną już tylko agawy. Spieczona i biała w słońcu leży jego nieśmiertelna kochanka — Attyka.\nW pobliżu miasta przybywa trochę zieleni; znów tu i owdzie oliwki, potem winnice. Oto już gdzieniegdzie podmiejskie zabudowania i szerokie, wysadzane drzewami drogi.\nGdyby wiedzieć, w którą wychylić się stronę, można by już stąd, zdaleka, zobaczyć Akropolis.\nI możnaby w przebiegu zatrzymać oczy na nagiem dzisiaj i smutnem wzgórzu Kolonos... Ale gdzie szukać, tego się jeszcze nie wie.\nTak, to jest jednak niezaprzeczenie — Wschód.\nZ wrześniowego nieba leje się światło, któreby trzeba nazwać, używając niezastąpionego określenia: une lumiérc crue. Zaiste, bezwzględne, srogie światło. W jego powodzi białe o płaskich <lachach domy wydają się rozstawione szeroko. Pomiędzy nimi przestrzenie bezdrzewne, pełne białego piasku i kurzu.\nDalej w głąb miasta zwierają się ulice. Ale nie o nich mówić będziemy, nie o tem wszystkiem, co nosi nazwę dzisiejszych Aten, a z pierwszego pozoru wydaje się skojarzeniem wschodniego niechlujstwa z pseudo-cywilizacyą Zachodu.\nPrzecież — nad zgiełkiem nieznośnych ulic wyniośle panuje, na tle powietrznem stojąca, ujrzana teraz odrazu zachwytem wzroku i duszy, owa skalista, smutna, nieporównana wyżyna, a na niej przeczyste, wprost zjawiskowe kolumny Partenonu.\nTrzeba iść na Akropol w złote południe tutejszego dnia wrześniowego, w południa blask i żar. Kiedy się prawie nie spotyka turystów z czerwonymi „Baedekerami“ w ręku. Kiedy nikt tak bardzo przeszkadzać nie może. Trzeba się energicznie, a krótko opędzić napastującym przewodnikom, przekupniom kart widokówek i pamiątkowych kawałków marmuru, słowem-wszelkim szubrawcom natrętnego rodzaju.\nPotem, gdy się już jest za bramą, nastaje pożądany spokój. Drama, tak zwana „Porte Beule“ od imienia Francuza, który ją odkrył. Nie jest to miejsce wrót starożytnych, które, zdaje się, leżały nieco poniżej.\nOto wznosi się wprost przed nami przedziwna białość, rozigrana w złotych połyskach słońca. Wiodą ku Propylajom ogromne marmurowe, tu i owdzie poobłamywane schody. Były one, jak się zdaje, zbudowane w czasach późniejszych (w pierwszym wieku po Chrystusie), ale z materyału dawnego. Krom schodów wszędzie, po całej spadzistości, odłamy głazów szarych i marmuru.\nWstępuje się wolno, wolno... Widzi się coraz bliżej nad sobą wielkie, doryckie kolumny Propylajów.\nNim się do nich doszło, jest przerwa, rodzaj wązkiego tarasu. Zatrzymałeś się tu, człowieku, i obróciłeś twarzą ku przebytej drodze... I — naraz nie jesteś już panem oczu swoich, bo odjąć ich nie możesz od cudu, od lekkiego zjawiska w powietrzu, od jasnej, maleńkiej, niewyrażenie ślicznej świątyńki Niki.\nStoi od nas, tak obróconych na lewo, na potężnym, głęboko w dół sięgającym bastyonie. Ale raczej nie stoi, unosi się, przedziwna, rozmiarami tak drobna, a boska. Widok od krużganku świątyńki — hen! w przestrzeń, że lecą jak ptaki oczy, aż gdzie błękitnieje Pireus. Przeciwległa świątyńce Pinakoteka, ongi wewnątrz tak świetna, dziś naga.\nAle nie będziesz tego wszystkiego szczegółowo rozważał. Za tą najpierwszą bytnością nawet nie będziesz wszystkiego widział. Nie porachujesz sześciu frontowych, doryckich kolumn głównego portyku Propylajów; nie będziesz wymierzał miejsca, gdzie stały wewnętrzne kolumny jońskie. Nie zapamiętasz, którą z pięciu bram, dzisiaj pustych otworów, wkroczyłeś w przestrzeń świętą i zdumiałeś się do dna serca przed majestatem Partenonu.\nŚciele się olbrzymi dziedziniec, wprost zasypany odłamkami i gruzem marmurów.\nLeżą kapitele, i podstawy posągów, pozostałości ołtarzów.\nJak tego — strasznie wiele!\nA słońce po białych przestrzeniach gra...\nKu środkowi, chociaż nieco na prawo, dziewiczy Partenon.\nNie obalony w zewnętrznych kolumnach i ścianach swoich, lecz pod niebem błękitnem otwarty, z ozdoby wszelkiej ogolony, pusty i jasny.\nJeszcze niewymownie piękny onym dostojnym szkieletem swojej chwały i krasy.\nDługo, długo, długo.\nPoczęło cię owijać jakieś niepojęte poczucie rozedrganej w słońcu białości i ciszy.\nPotęga obalonych marmurów mówi do ciebie niesłychanemi słowy. Zrodziła się w tej przestrzeni jakby pieśń wielu świateł i oszołamia ci duszę.\nPodniosłeś ręce do oczu. Pod zamknięte powieki napływa krótkie, jak błysk, objawienie.\nOto wszystko, jak było.\nZaludnił się święty dziedziniec lasem niepokalanych posągów. Wysoko, wysoko, na postumencie wyniosłym, aby widzialna była stęsknionym oczom aż z morza, stoi olbrzymka, Atene Promachos. Przywrócona jest świetność przybytku dziewicy, Partenonu, na jego frontonach po dawnemu jaśnieją w prześlicznych ugrupowaniach olimpijskie, pogodne, szczęśliwe bogi...\nJesteś wśród ruin, pod złotym żarem słońca...\nPowinien się od tego wyrazu podnieść ogromny smutek...\nAliści co się dzieje?\nOto z głębiny serca, wbrew wszelkim oczywistościom, promienny wybuch, krzyk wiary w dobro i szczęście. Z tego przyrodzonego źródła optymizmu, jakiem jest każde naprawdę polskie serce, dobywa się moc przekonania, że skoro ludzkość już raz w przestrzeniach czasu umiała wytworzyć sobie taki czar, takie arcydzieło życia, to niewątpliwie jest możność osiągnięcia tego kiedyś powtórnie, a jeno w olbrzymiem pogłębieniu i spotęgowaniu.\n Skan zawiera grafikę. Lekki wiatr powiał od strony morza. Godzina była już przedwieczorna, na wschodzie niebo chłodło, nasiąkając stopniowo seledynowym, a później srebrzystym tonem. W pośród skalistych złomów pagórka szeptał wiatr.\nSłońce, które w południe stoi nad Akropolem, stoczyło się oddawna za wyniosłości Pnyxu i wzgórza Nimf. Daleka błękitna linja pirejskiego portu migoce ostatnim gorącym błyskiem zachodu. Jeszcze dalej kędyś na wodach topi się złota głowa.\nNieporównane zjawisko Akropolu znalazło się teraz w uspokojonem przestworzu, na tle stygnącego nieba. Ochłodły z żarów dziennych przedziwne Propyleje i wyżej ponad niemi majestat Partenonu. Niepokalana czystość zarysów występuje w przestrzeni jak utrwalony cud...\nU podnóża, obiegający boską skałę, w należnem uniżeniu, w białawym prochu — gościniec, przy którym na stokach sztywne, zakurzone agawy siedzą. Dwa rzędy akacyi podniosły się w samym dole i wyciągnęły, odprowadzając oną białą drogę ku miastu.\nW obliczu Akropolu pagórek. Samotny i pusty. Od wzgórz zachodnich poniżej, a przecież ponad nie stokroć większy.\nJedyny, który nie zgniecion majestatem kolumn patrzących w świat. Niemal do stóp im rzucony, a jednak stwierdzający się nieskończenie.\nOkrągławy, ciemny grzbiet wzniósł się twardo; po zjeżonych głazach przeciąga oddech wiatru.\nCoś straszniejszego bywało tędy i zmiotło życia ślady, nieubłagane tchnienie czasu obnażyło skalistą głowę. Jako pustkowie stoi Areopagos. Aliści w tem obnażonem zjawisku jest dla serca ludzkiego niewysłowiona, tragiczna waga.\nZwalon ciężar posępnej, wieczyście surowej bryły.\nWłaśnie jakby na serce ludzkie...\nSłodka, srebrzysta szarość: powolny zmierzch nie pochłania zarysów Akropolu, a tylko przyoblekły się one, te nieśmiertelne kształty, w ciche złudzenie snu. Tajemniczą myślą tchnie jawa, gdy obleczona w pozorny sen.\nDźwignijmy się natężonem pytaniem; poznamy, że kolumnowe zjawisko patrzy.\nŚwiadek to jest i widz jest niepomiernego znaczenia, zgoła najdostojniejszy, przewyższający chwałą nawet ów lud ateński, ludów lud, który siadał na zboczu świętej góry, w rozwartym ku błękitowi nieba i ku nieskończonej pamięci — teatrze Dyonizosa.\nTragedya rozegrywać się będzie, godna takiego widza.\nChór z wiekowych strof, antystrofy jak wieków echo, maski rzeźbione przez ciąg człowieczego bólu. Rozegra się tragedya: prosty i zwięzły najgłębszych rzeczy tok.\nAreopagos orkiestrą i sceną.\nWzdycha wiatr w rumowisku srogich, ciemnych kamieni; w nierówne linje łamana jest powierzchnia wzgórza, a tu i ówdzie, powyżej i niżej, kute w skale podstawy: dla ołtarzów, które zniszczały, dla bogów, których oddawna niema.\nZagasło przemijające śwatło jednego dnia. Rozegrywanej tragedyi gwoli zapali się słońe nieprzemierzonych, tajemnych spraw...\nWidzicie słodycz blasku? Sączony jest przez mgłę; spłynął uspokojeniem na krwawe oczy duszy.\n W orkiestrze szumi wiatr, zwiastun nadchodzącego chóru.\nOto już blisko; oto się wzbiły szepty jakby rytmiczne odgłosy śpiesznych kroków...\nW skalistem łonie skarb leży, świadomość wszystkich kolejnych dni, bo niestarganem świadectwem wsiąkała obecność każdego z nich. W skalistem łonie zawarty, zgłuszony, echowy świat; z jego nagłych przejawień uwita dusza, którą żyje Areopagos w tragicznej przypomnienia godzinie.\nWzbiera tętno i rośnie; zaszemrało, wstał jęk. Tysiączne czucia zagrały tysiącami przeróżnych brzmień. Chyżej, szerzej, donośniej; zlanie tonów, pieśń, śpiewny zgiełk; rytmiczne odgłosy śpiesznych kroków: chór do orkiestry idzie.\nRozsunęła się wielka zasłona — czasu.\nWidzicie błękitniejące w powietrzu smugi? Dymią się zlekka czczonych bogów ołtarze: Woń jest dokoła, rzeźwości powiew i wiosny. Patrzajcie, którzy możecie, bo oto tragedyi wstęp — szczęśliwy.\nJakie świetliste niebo, jakie na ziemi rozradowanie barwy; jakże cudowne są bogi ludu tego!\nNigdy ręka obłędna nie ulepiła potworu, przed którymby się ugięło błędne serce. Nie było wielogłowych, lub mnogoramiennych; nieludzkich nie było. Wszystkie na miarę wyśnionej piękności — człowieka. Trwał moment w dziejach świata, gdy człowiek w ludzie ateńskim uczuł się boskim i wyrzeźbił sam siebie.\nPrzeminął jako moment.\nŚpiewa chór. Brzmiącem pluskaniem wód Egejskiego morza, rozdęciem żaglów, które idą ku Troi.\nJakże prosty tok rzeczy rozegrywanych na podsłonecznej scenie. Półbogów śmiałe zamiary, każdy z nich godzien wziąć sławę na Olimpijskim szczycie; czoła są w świetle, piersi oddechem wiatrów dyszą, stopy wparte o ziem. Zda się, niemasz różnicy: młody bóg się weseli młodem szczęściem człowieka; ta sama wartkość i pęd, i śmiech, i gniewny ból; współżycie nie zadziwia nikogo. Prostota spiżowych głosów pełna, pod słońcem dźwięczy spiż, — Upojenie.\nZaś ci, niedosyć, o duchu rodzący tragedyą swoją?\nKtórzyście chcieli widzieć, obejrzyjcie się za gasnącym wstępem „szczęśliwym... “.\nŚpiewa chór. Prometejskie to są wołania, wicher wstający z przestrzeni świetlistych pól. Ludzki bóg, boski człowiek, nacieszył się sprężystością członków toczonych, nasycon jest pięknem kształtu. Zapragnął w sobie samym przerosnąć wszelkie ograniczenie.\n Zaznaczyła się na jedną bolesną chwilę różnica, przedział Olimpu od ziemi. W tej samej chwili bunt targnął obrębem niebios <lawnych, nie ostoją się władne siły. Męczeński Prometeusz mocen obalić Zeusa: a sam nieśmiertelnym będąc, wie, że nie zginie.\nA przeto bogi zrodzone z zarannej myśli greckiej uczynią pakt z człowiekiem.\nWitaj, Pallas-Athene, gościu nasz na skalistem wzgórzu! Z czem przychodzisz, Mądrości? Wicher zażegnać, aby nie zerwał gwiazd? Skierować w piersi, we własne piersi nasze.\nPo raz wtóry lud ludów ma uczuć boskość w sobie.\nZakołysały się zgromadzone chmury; oto rozpływać się będą w wolnym rytmicznym ruchu, aż zajaśnieje głębsza niźli ongi pogoda. Tętno poruszeń wymierza wielka myśl.\nOglądajcie na wyżynie Areopagu kute z kamienia ławy; dostojny lud zasiadł miejsca i uprzejmem wejrzeniem, a królewskością serc raduje się gościowi, Pallas-Atenie.\nW pośrodku jest Orestes.\nNieszczęśnik, którego winy nie mogły rozplątać, ani zniweczyć, ani osądzić — bogi.\nPrzerażający niedolą grzech Orestów Pallas-Atena oddaje na sąd ludu...\nI stało się. Zawarte porozumienie. Niech się święcą bogowie białością marmuru całowanego przez usta słońca. Niech trwają nad ołtarzami w niebieskiej dymu mgle.\nDla nich krew jałówek i byków, ofiara mleka i wina. Aliści odebrana im władza najwyższa rozeznawania i sądu dusz.\nDokonało się to przesunięcie wśród głębokiej pogody, kiedy po chmur odejściu widnieje przestworze spokojne, niezmącone, dalekie...\nWielkim obrotem twórczej myśli posiadł człowiek tragiczną potęgę nad samym sobą.\nNie odrazu przejawia się tragedya. W obrębie Areopagu zasiadają sędziowie, a lud przy zmienionych ołtarzach „po przyjacielsku“ pali bogom ofiary. Mądrze i górnie poczęte wszystkie sprawy.\nSpoglądaj życzliwa z wyżyny Akropolu Ateno-Niko, Ateno-Promachos i ty najcudniejsza, wyrzeźbiona z kości słoniowej Ateno—Parthenos, dziewico.\nZaiste, sąsiedztwo wzajemnie godne siebie.\nNigdy jeszcze Heleńczyk nie czuł tak wielkiej, słonecznej, słusznej dumy. Oto umie czcić bogi, które utworzył dla się, a osądzi się sam...\nJednakże w tej osiągniętej chwale poczyna się wikłać tok rzeczy... Może dlatego, iż zstąpił tak bardzo wgłąb?...\nTrylogii ostatnia część. Chór śpiewa.\n Zaliż to jeszcze śpiew? Niesą-ż to raczej wydarte z trzewiów łkania?\nOrestesowy lęk, gdy mu włosy podnosił wicher grozy; Jokasty niezapomniany, najstraszliwszy, beznadziejny krzyk: biada! Cóż się tu stało na świetnej scenie życia? Dojrzewa tragiczny owoc wielkiego czynu.\nBoskiem uczuciem było wziąć w dłonie bogatą duszę swoją i rzeknąć: „Nikt ponad tobą jeno mój własny sąd”\nAliści za onem słowem natychmiast zstąpiło się w przepaść, w siebie.\nNapadowi dostoi obrona, przed pościgiem ucieczka i kryjówka schroni, ale gdy we mnie sąd, któż mię ocalić może?\nUkazują się jakieś przerażające głębie; czarno... Chłód się wydobył i daleki jeszcze świst wężowy.\nWstrzymany dech, ciszy chwila...\nJest na północno-wschodnim stoku Areopagu stłoczenie głazów tak dzikie, jakby je tu zwaliła beznadziejność rozpaczy.\nZe szczeliny skalnej wychodzą...\nA może ze szczeliny gdzieś na dnie duszy?\nWstrzymany dech, w żyłach krew lodowata...\nSłyszycie świsty żmij? Czerwone oczy goreją nieskończonością dręczenia.\nErynie na scenę idą...\n Któż nie wie, co potem być musiało? Kto nie widział Edypa podnoszącego ręce do oczu, które już odtąd światła nie ujrzą nigdy? Kto nie cierpiał z całym szeregiem przedziwnych postaci Eurypidesa?\nA męka ich coraz zawilsza, długa.\nGdy człowiek Heleńczyk podobien słońcu wszystek świat opanował, odkrył jedyną nieprzejednaną rzecz — w sobie.\nGdy nie było ponad nim żadnego ograniczenia, wstała karząca władza — w nim.\nI ten jest tryumf tragiczny greckiego ducha.\nZaprawdę, wielkości do tego potrzeba było i wolności, jakich przed onym czasem nie oglądano w świecie.\nLud ateński wyznaczył Eryniom mieszkanie na stoku Areopagu.\nDuma pokrywa ból.\nTe są następne dzieje.\nAliści w splocie dojmujących męczarni wytwarza się samo przez się pytanie: za co?\nNie zawsze wystarczy tu z odpowiedzią sprawiedliwość, albo wysiłek myśli, albo wysiłek dumy.\nTok rzeczy pogmatwał się straszliwie.\nJeszcze raz się obraca, niewidzącemi oczyma patrzący poza siebie, król Edyp u wrót cienistych w Kolonos. Jeszcze raz się obrócił z tą ślepą pustką czerwonych oczodołów.\nWnet rozchyliły się przed nim gałęzie srebrno-zielonych oliwnych drzew. Zaszemrał listków szept, owionął miły chłód ostatniego schronienia.\nA tam, poza nim, w obliczu złotego słońca, pozostała bez odpowiedzi skrwawiona dola.\nCoraz chmurniejsze dzieje.\nPoprzez twórczość Eurypidesa już się przewija cichem dźwięczeniem nieskończenie bolesny śmiech z bogów i ludzi. Równiśmy wy i my. — wielcy, a jako liście nieubłaganem tchnieniem niesieni. I my i wy.\nPosępnem kwieciem zakwitło, które już dawno, korzeniami w samych początkach tragizmu tkwiło, — straszliwe zrozumienie.\nJako przestworze niezamącone, obojętne, jasne, a głuche, zarówno ponad głowami bogów i ludzi — Los.\nA przeto odtąd jedynym jest ratunkiem twórczego umysłu mężny trud. Nie roztrąci bezlitośnej kopuły, jednakże pomiędzy nią a prochem ziemnym, pochłaniającym wszelkie ciało, rozwiedzie tęczowy czar, nieśmiertelny, niedorównany już nigdy potem: sztukę grecką, klejnot, marzenie, chwilę cudu...\nChwała ci niestrudzona duszo, skrzydła mi bijąca ponad przepaścią bólu...\n Aliści musiało jej bywać ciężko.\nMusiał się wydrzeć krzyk; jeden, w zgiełku wydarzeń niedosłyszany, a]e takiem wytężeniem — ostatni, że po nim nastąpić mogła tylko śmierć — albo objawienie nowe.\nBo oto w pomroku zapadających chwil przedzgonnych wyłaniają się jakoweś ramiona i ruchem niewysłowionej tęsknoty ołtarz stawiają —\nSkończona tragedya starożytnych ludzi.\nAliści nie odchodźcie, widzowie.\nNie wiecież, jako w kolejach żywota pomiędzy ujściem, a wytryśnięciem przerwy niema?\nA wszakże to nie przeszkadza, że rozpoczęły się znowu dzieje.\nJeden głos ludzki wypełnia wszystką scenę. Kto słyszał taki dźwięk niepodobny czemukolwiek uprzedniemu na ziemi? Brzmienie tego głosu gorące: płomień i ciężkie, niewypłakane łzy. Człowiek, który tak mówi, trawiony jest miłością i z powodu onej miłości — bólem.\nSłyszymy; rozeszło się w powietrzu.\n„Mężowie ateńscy, we wszystkiem was widzę jakoby najpobożniejszemi... Bo idąc mimo bogi wasze, nalazłem ołtarz, na którym napisano:  Nieznajomemu...\nOwoż tego, któremu wy, nie znając, służycie, ja opowiem...“\nOczy przywykają do zarannego zmierzchu; zwolna objęły tę drobną i wyniszczoną postać Pawła, który przecie mocarzem jest w nędzy swojej. Ku wędrówce spieszą się stopy jego; nie spocznie ani się kiedy nasyci. Opowiadaniem nieustającem mówić będzie o rzeczach zakrytych, a rozpękających się ku zrodzeniu. Słowa jego jak błyskawice, krzyk jego: ognisty słup ku górze. Drżą wzywające, otwarte, wyciągnięte ku przestrzeniom ramiona.\nMożemy iść, widzowie.\nNieskończona jeszcze tragedya nowych ludzi zstąpiła z Areopagu; skrwawionemi stopami w świat poszła, w przyszłość brzemienną, w dal.\n Skan zawiera grafikę. Jest popołudnie wrześniowe, wonne, ciepłe i ciche. Siedzę na jakowymś obłamku schodów zniszczonych, które niegdyś biegły w czworobok przy ścianach wnętrznych wielkiego przybytku wtajemniczonych. Łokcie oparte mam na kolanach, a twarz w dłoniach ukrytą.\nBłogosławione ciepło słoneczne ogarnia mię ze wszystkich stron.\nAliści jest jeszcze coś nad to cudniejszego.\nOto przez głowę moją i nietylko przez głowę, ale przez całą zasłuchaną istotę przelewa się nieustanny śpiew szczęśliwego morza.\nStarożytna Eleuzis leżała na cyplu łagodnie w toń wysuniętym; fale tu wokół śpiewały, stanowiąc nieutrudzony chór.\nDzisiaj głos ich — tak samo — dobiega, przelewając się bez ustanku ponad cichą przestrzenią, zaścieloną obłamkami szarych kamieni i zwietrzałego marmuru.\n Nad obrębem przybytku wtajemniczonych świeci przeczyste niebo. Ściany runęły oddawna i wicher czasu porozmiatał do ostatka ich ślady. Ocalały jedynie szczątki stopni w głazie wykutych i widzialne są gdzie niegdzie częściowe podstawy kolumn.\nOd strony północno-zachodniej schody najlepiej zachowane przypierają do niewielkiego pagórka, na którym wznosiła się ongi miejscowa akropolis.\nNa północ, wschód i południe przestrzeń dość znaczna, a pełna drobnych obłamków i prochu.\nEleuzis posiadała kilka potężnych zabudowań świątynnych oraz wielkie i małe propyleje; dzisiaj wszystko jednako, bowiem doszczętnie, zmiecione z powierzchni ziemi.\nMizerne chałupki obecnego miasteczka wsuwają się w obręb tych ruin; gromadka kur z cichem gdakaniem grzebie się wśród miał kiego rozsypiska marmurów. Od czasu do czasu powietrze przeszywa krótkie, przenikliwe gwizdnięcie pociągu, który bieży z Aten, albo do Aten.\nA zresztą wielki spokój.\nPowinno być bardzo smutno.\nA jednakże tak nie jest. Albo raczej tutaj ten nieuchronny smutek minionych świetnych rzeczy wlewa się w jakąś przepaścistą i nienazwaną, a ukojoną świadomość i jakby krótka, rozełkana kaskada topi się-w oceanie.\nSłońce miłośnie świeci.\nPoprzez skupione palce i przymknięte powieki, już nie widząc, jeszcze widzę to wszystko: w cudnych, ciepłych promieniach leżące przestrzenne pustkowie, nędzę chałupek z brutalną ignorancyą tu postawionych, kury grzebiące w pośród szczątków świętej Eleuzis...\nTo wszystko mam przed sobą w obojętności już — dalekiego, odchodzącego spojrzenia.\nŚpiew szczęśliwego morza ogarnia myśli moje.\nU brzegów greckich morze umiało być podobnie jak starożytny duch helleński-potęgą woli szczęśliwe.\nŚpiewa mi teraz o dumnej słodyczy, którą tytaniczny wysiłek przy wstawaniu z głębiny na barach swoich jak srebro przelotnych pian podnosi.\nBowiem bosko jest umieć nad przepaściami rozwodzić błękit radosny sobie samemu gwoli! Śmieje się dostojny wysiłek, stwarzający dla siebie własnego szczęścia złudę.\nNie patrząc, wiem, że jest teraz przecudowna gra fal najsłodszych i zwiewnych, rozswawolonych odpryskiwaniem ku słońcu tysiącznych złotych skier.\nSłucham i serce moje temu głosowi odpowiada z pokorą:„Tak, uwielbienia godnem jesteś, o morze, wespół z tą glebą, która w objęciu twojem leży. Bowiem wśród nas urodził się lud jedyny, świadomy stwórca takiego piękna we wszystkich dziedzinach życia, że zdało się ono wypełniać wszystko od początku do końca i cudna o nim legenda długo cieszyła świat.\nA jeno lud-twórca w głębi swej rozeznawał, że to dlań jednak nie zasłoniło „początku ani końca“.\nNiewysłowiona woli potęgo! Grek poczuciem boskiego umiaru i rytmu wyrzeźbił dla się pełnię widzialnych rzeczy. Zaroiła się od kształtów prześlicznych, zamigotała w potokach światłości i upojeniach błękitu. Trwała najdostojniejszym wysiłkiem utrzymywana, jakby tam pod nią tragicznej przepaści nie było...\nDopokąd żywie świat, nie zaginie podziw dla ciebie, Hellado.\nAliści oto ten podziw, chociaż rzetelny, stopniowo staje się we mnie jakoby wyspą na oceanie — pod odchodzącem spojrzeniem dalekiem. Rozlewa się naokół świadomość, dla której jeszcze nie naleziono nazwania w ludzkiej mowie.\nBo tu w Eleuzis nie miejsce na krótkie myśli postoje i względne stosunki rzeczy.\nUświęcone prochy w milczeniu działają władzą swoją. Wszakże musi zadrżeć przy dotknięciu się do tej ziemi cała istota człowieka.\nTu — w tajemnicy, za granicami stworzonej przez wolę piękności odbywało się spoglądanie w nieosłonione już niczem czeluści początku i końca... Tutaj z pod cienkiego pokładu gruzów i miału, z wnętrza tej tysiąc krotnie upamiętnionej gleby wołają ku nam męczeńskie dzieje Persefony, wszechludzkiej, wiecznej duszy.\nWydaje ci się, człowieku, żeś jest w skupionej, nieruchomej postawie, ze stopami wspartemi o tę ziemię, ale w istocie ty na niej sercem leżysz i słuchasz...\nOd niej to sączy się w ciebie zdrój nienazwanej jeszcze wiedzy — i ciszy.\nTymczasem złote godziny dnia ubiegają ku wieczorowi. Czuję, że deszcz słoneczny dosięga mię już tylko ostatnim rąbkiem z ukosa, a oświetlenie w tem miejscu stało się chłodne i błękitnawe.\nŚpiew szczęśliwego morza przelewa się w szum bezdenny, pełen rosnącej trwogi. Krokami zmierzchu, wrześniowa noc nadchodzi.\nWszakci to w tym miesiącu, w pięcioletnich odstępach odprawowały się Tajemnice...\nCicho jest; poszum morski stłumiony stał się i głuchy. Niedostrzegalny, jeno sercem wyczuty, przejawia się dreszcz ziemi.\n W głębinach, i na powierzchni, i w chłodniejącej powietrznej atmosferze, akordami tajemnych, niewysłowionych łkań rozegrywają się dzieje bolesne Persefony, wiecznej duszy, która z łona macierzystej, przedstworzennej światłości odłamała się własnej żądzy porywem i widzialnego kształtu pragnąca, upadła w nędzę i w cieśnię, w ograniczonego bytu więzienie.\nTeraz poprzez prądy powietrzne, i zatapiające mórz fale, i ciężkie pokłady ziemskiego mułu słychać rozpaczny szelest skrzydeł spętanych, nieukojoną przez całe wieki tęsknotę.\nCicho, cicho, skupiajcie się, władze myśli i czucia...\nOto doznaję nieomylnego wrażenia, że się jakiś cień wielki położył na mnie znagla; że ktoś olbrzymi przede mną i zarazem nade mną nagle staje.\nJeszcze przez chwilę mam zamknięte powieki, a potem zwolna otwieram i wzrok mój już wcale nie zdziwiony padł na przecudny rysunek stóp i kolan uwydatnionych przez plastykę fałd po mistrzowsku rzeźbionej szaty.\nZwolna, idącem w górę spojrzeniem ogarniam całość posągu.\nStoi majestatyczna, wszakże nie sztywna, dzięki przedziwnym refleksom i ciepłemu tonowi kości słoniowej. Rysy jej zaprawdę bosko spokojne j bardzo piękne. Oczy patrzące a nieobecne, jakie zazwyczaj u posągów bywają.\nAle oto nagle w tych oczach zapalił się żywy, ogromny ból.\nOto jest, jaką ją z głębi świątyni ukazywano wtajemniczanym u schyłku wtórej „świętej“ nocy.\nMatka bogów, symbol przedstworzennej światłości, Demeter...\nBez zdumienia spoglądam, że stoi, majestatyczną stopą depcąca prochy dawno zniszczonych przybytków swoich. Na tle tej pustki j trwożnego zmierzchu tak oczywiście zjawiona i tak samo-jakby nie było bezpowrotnego potoku czasu...\nZ wyrazistością zupełną widzę w szarzejącem powietrzu posągowość jej boskich kształtów. Przygina mię swym ogromem, aliści nie niepokoi, ani też miesza.\nZasię z tych oczu, w których zapalił się żywy ból, poczynam uczyć się wielu rzeczy...\nW jakiejś chwili dotknęła się skroni moich, może nie bezpośrednio, jeno kierunkiem rąk. Przebiega mię dziwne poczucie wsączającego się cicho strumienia...\nNa fa kłach rzeźbionego „chitonu“ zamigotał świetlisty obrazek; załomy szaty stają się miękkie, podatne, nieledwie żywe, a zaś wpośród nich, tajemniczym tchem przesuwane palą się dziwne, maluczkie a plastyczne zjawy.\nI tak w drobnem, ruchliwem, czarodziejskiem odbiciu ujrzały oczy moje drogę świętą z Aten wiodącą i pochód nocny z płonącemi żagwiami, z niesieniem posągu odrodzonego Dyonizosa, symbolu ofiary i zmartwychwstania. Wżera się wgłąb mych źrenic kształt i ruch, przelewanie się świateł i cieniów.\nPotem na wyniosłości w otoczeniu drzew uciszonych dostojność świętych budowli, zamkniętych jeszcze i tajemniczych.\nOtwierają się zwolna pierwsze ochronnych murów wierzeje.\nPotem szereg scen cudnych, malowanych doskonałością ruchów plastycznych i przemiennem natężeniem wyrazu. Twarze o ustach zamkniętych, wszystkiemi rysami mówią. Żyją linje ramion i rąk.\nOto Persefona, dziewica we wdzięku wczesnej wiosny, wśród przestrzeni czarownych łęgów. Zerwała kwiat swej żądzy. Otwiera się głąb Hadesu.\nOto Demeter w smutku jesiennym przez puste pola i ucichłe gaje bieżąca. Włos jej wszystek rozwiany, a w oczach ból się zapalił, ogromny, niepocieszony, żywy.\nCzy w przestrzeniach powietrznych, czy w głębi naszej potrząśnionej pamięci słychać jej głos żałosny, przejmujący, matczyny:„Koro! Koro!“\nA potem wnętrze piekielne, ucisk ograniczenia, smętna po.waga królowej śmierci, która ma przecież w swych ręku tajemnicę żywota...\nA potem olśnienie, szczęście wyzwolin: zawrotny polot, światło wybuchające ze wszystkich stron, promienie, które przetapiają istotę, macierzyste łono odnalezione: światło! światło! światło!\nZaś w świątyni w Eleuzis ukazany wtajemniczonym ostatni symbol: wyrastający, złocisty kłos...\nUsłyszmy natężonem przeczuciem słowa o kilka wieków późniejsze, rzeczone do uczniów w Judei, najdostojniejsze słowa o ziarnie, które „obumrzeć musi“.\nAle cicho! położymy sobie palec na uściech, jak to czynili uczęstnicy tajemnic, mijając się bez szelestu na progach przybytku Persefony.\nCzy to już wszystko, o czemby wspomnieć tu należało?\nZanim noc całkiem zapadła, ożył na mgnienie ostatni moment chwały.\nNiemasz pustki, ruiny, kolosalnego zjawiska posągu i mojej drobnej postaci.\nWznoszą się w pełnej powadze święte chramy Eleuzis. Dookoła szum drzew zaledwo już dostrzegalnych w gęstniejącym pomroku. Piętrzy się zwarta, potężna masa. Przytłumiony głos morza szumowi drzew odpowiada.\nPosąg Demetry ukryty jest w głębiach świątyni, na miejscu uwielbianem przez wieki. Tam wykwintność kształtów rzeźbionych z kości słoniowej i zaduma królewskiego oblicza...\nOd niepamiętnych czasów stoi ten gród w Eleuzis i niewzruszenie osłania odprawowane we wnętrzu swem tajemnice. Zasię od trzech stuleci również niewzruszenie spogląda na wzrost stopniowy niebezpieczeństwa, które go wreszcie wygładzi z oblicza ziemi.\nJest schyłek czwartego wieku nowej ery i panowanie Teodozyusza. Imperyum rzymskie, które się jutro rozpadnie, dziś jeszcze zdaje się dzierżyć pod sobą świat. A chrystyanizm, który przedwczoraj nie istniał, a wczoraj był odrobiną, rozkorzenił się wszechpotężnie po wszystkiem cesarstwie, zaś jutro je przeżyje.\nWzdyma się młoda siła, osiągająca nad światem panowanie.\nGród Eleuzyjski patrzał na to i trwał. Zdawało się, że na frontonie świątynnym leży jakowaś spokojna zaduma, świadcząca: „wiem o nieskończoności, w której się wszystko pomieścić może i zestroić...”\nAle oto wydany jest edykt cesarza Teodozyusza, nakazujący ostateczne zniweczenie starego obrządku i opróżnienie chramu. A potem przyjdzie zagłada...\nWidzę w tę noc przedzgonną twarz ostatniego już hierofanta, ostatniego z tych Eumolpidów, którzy straż i kapłaństwo sprawowali w Eleuzis, przez długie wieki.\nW wielkim przedsionku „Filona“ jest prawie ciemno. W świetle lampy zaledwo się wyróżniają zarysy dwunastu potężnych kolumn doryckich. W głąbi dwoiste drzwi są otwarte, za niemi „telesterion“ tonie w zupełnej nocy.\nMigotliwy płomień pada na twarz hierofanta. Postać schowana w mroku, głowa widnieje, jakby się unosiła w przestrzeni. Patrzy i cierpi...\nCałe dotychczasowe dzieje Eleuzis streściły się i wyraziły w tej twarzy. Ściągłe rysy męczeńsko drgają. Najwymowniejsze są oczy, gorejące nieukojeniem tęsknoty.\nA przecież teraz to oczy spoglądać muszą w oblicze nacierającej, nieuchronnej zagłady. Piętrzy się moc niszcząca: edykt cezara, nienawiść wyznawców nowej wiary, łupiestwo hord Alaryka, ruina, straszliwość pustki i zapomnienia; wszystko, co przyjdzie w niecofnionej kolei, ukształtowało się w zwartą okropność przytłaczającej zjawy.\nW oczach gniewu nie widać. Jest ból i na początku zdumienie, pytające: dlaczego? Bo wszakże istnieje nieskończoność, w której pomieścić się winna wszystkość rzeczy... I zestroić...\nPotem zwolna zdumienie owo wlewa się w jakąś przepaścistą i nienazwaną, a ukojoną świadomość i jakby krótka, żałośliwa kaskada topi się w oceanie.\nAle — cicho. Położymy sobie palec na ustach...\nSzumią pinje w najsłodszym i wonnym powiewie;\ngdybyś tak oczy przymknął, pomyślałbyś snadnie,\nże jakiś bór — w Ojczyźnie... Serce niby nie wie,\na wszędy z sobą nosi to, co wgłąb zapadnie...\nCzasami drży... Lecz oto złociste zarzewie\ncudowną czyni szeptów i skier lotnych składnię;\nprzeniknął blask, obwinął drzewom chwiejne głowy;\nświeci się gaj Kronosa w cichy dzień wrześniowy.\nPo złotych ścieżkach spływa wzrok, gdzie stopy wzgórza\ni ścielona w dal od nich przestrzeń dziwnej krasy.\nZ oplotów ziół więdnących szary tors wynurza\nkolumna jedna, druga... Zda się, rosły lasy\nbajecznych głazów dumnych... Przeciągnęła burza,\nprzeszły oddechem wichru druzgocące czasy,\nszarzeją szczątki; z gąszczów zielnych woń wytryska...\nCmentarz, gdzie były święte w Olimpii igrzyska...\nZejdź i w więdnącej usiądź trawie. Czcij oczyma\nszereg prastarych kolumn, Hereonu znaki\ni po gruzach w zadumie wzrokiem idź, gdzie trzyma\npierwszeństwo, nakształt zjawy, królewskiej majaki,\nszkielet świątyni Zeusa, wielki cień olbrzyma.\nNagle, zda się, pytają-ć gruzy: ktoś jest taki?\nI odparłeś ze łkaniem, które w duszy brzmi:\nczłowiek nowy, lecz ku wam pełen żaru czci...\nPrzez rumowiska obszar dostrzegłeś w oddali\nsklepione przejście. Wiodło ze świątyń obwodu\ndo błoń, gdzie radość skrzy się, gdzie się sława pali,\ngdzie ruchem bogów godnym przed sądem narodu\nzapaśnicy do gonitw jak do uczt stawali.\nA naród wrzał tym blaskiem, który-li zamłodu...\nI tęskno sercu czuciem całej świata krzywdy,\nże tych wieńczonych, cudnych, już nie ujrzy nigdy.\nOd południa spłynęły aż na zrąb wieczora\ngodziny pełne cichej, niewymownej treści.\nTopnieją kształtów linje, a myślom zapora.\nOpodal strumień lekkim pluskiem wód się pieści.\nNadciąga noc w jesiennem przywitaniu skora;\nna niebo wyszły gwiazdy jak dalekie wieści,\nnajsłodszy zmierzch zestąpił... Senna przełstrzeń tonie,\npinje pachną; westchnęło niewidzialne błonie.\nCyt! kędyś tam podzwania owad w polnej trawie;\nstrumień Kladeos lekkim pluskiem fali gwarzy:\nw najsłodszym zmierzchu tchnienie... Podniósł szept łaskawie\nKronion jak ołtarz stawion królowi mocarzy,\nimieniem czasu wielki. Nachyliłeś twarzy,\nmyśli pytasz, gdzież teraz się wspomnieniem bawię?\njuż zeszła noc... Jak ciemno! W nagłej serca męce\nspłynęły łzy... Nie widzisz? Spadły ci na ręce...\nSchodziłeś oto ziemię tak drogą tęsknocie\nkażdej spragnionej duszy. Oglądałeś całą\ni masz ją teraz w sobie, by mówiła do cię\nszumem wód lazurowych i słoneczną chwałą.\nDzierżysz w piersiach jak wielki skarb w cichym namiocie,\nosłoną — twoje nikłe w cieniach nocy ciało,\na wnętrzem blask. I śpiewa ponad czasu ślady\nwskrzeszony wszystek wonny, cudny czar Hellady.\nNiechaj się nikt nie waży przerwać tu milczenia,\ngodziny, w której rzecz się niezgłębiona dzieje,\ngdy dusza ludzka zwolna w taki świat się zmienia...\nNie w daleką, brzemienną, tęskliwą nadzieję,\nale w realność barwy, dźwięku i promienia.\nJeszcze chwila i w pełni wielki cud dojrzeje;\njuż są tęczą związane życiotwórcze tchnienia...\nDlaczegoż krzyk? Wstrząsł nagle... Wnet go cichość chłonie...\nUpadły łzy palące na splecione dłonie.\nW niezrównanym, najwyższym „fiat lux“ momencie\nnie szumem drzew oliwnych przemówiła dusza;\nani strzeliła jako wyniesione święcie\nkolumny Parthenonu, których blask porusza\nsamo zazdrośne słońce... Nie lśni się dotknięcie\nbłękitnych fal, gdy płynie okręt Tezeusza...\nJakiż to świat? Ból targnął. Bólem z serca wtórz...\nLegło ogromne, tęskne pole płowych zbóż.\nOto jest źrałość twoja w cudotwórczej chwili!\nJuż ci nie dźwignąć duszy ciężkiej takim plonem.\nNa mgnienie jedno słabość jako lęk cię chyli...\nI wstała moc! Pojmujesz, co tam w głąb złożonem\ni jacy gońce wieków tajną wieść znosili,\nażeby pierś zadźwięczeć mogła tak zagonem\ngrających kłosów żytnich i być: znagla niwą\nzłocistą w cieniu kosy śmiertelnej — i żywą.\nSzumią pinje; ołtarzem jest cieniste wzgórze.\nW pomroku nocy pacierz nieustannie wstaje\ni nieustannie czczony bóg przepływa w chmurze,\nwieczysty Czas w nieścigle uchodzący kraje.\nPrzy drogach schną — na krótko rozkwitnione róże,\nnim wybrzmiał szept ich: „oto się wiosennie maję...“\nHellado! w lat przestworzu, w chwil bezbrzefżnej toni\nZiemia Polska ku tobie snop dojrzały kłoni.\nKosa śmierci nad polem naszem cień swój ściele\ndługi, ostry, już zdawna zwrócon na tę stronę...\nA wszakże rośnie chyżo młode, żytnie ziele\ni w lipcu ma wejrzenie słońcem ozłocone;\nprzepyszne stoją lany, boga dnia czciciele;\nradośnie rwą poblaskiem czarny cień, osłonę...\nPrzedziwny kraj, gdzie falą oddech pól się zrywa\ntwarzą w twarz ze śmiercią — ziemia taka żywa!\nMiłująca młodości chwałę niesczerpaną,\nwielka pani tajemnic szczęścia i tworzenia,\nHel1ado! K’tobie pokłon kłosów, które rano\nczarowny uśmiech słońca jak bóg rozpromienia.\nKu tobie głos, gdy duszy w źrałej chwili dano,\nże sławą zbóż wykwitły tęskne jej pragnienia...\nUpadły łzy... Najsłodszy zmierzch w sennej dolinie;\nszumią pinje i pachną; czas nieścigły płynie.\n Skan zawiera grafikę. Pociąg idący z Alphos do Patras dociera do stacyi, kresu podróży. Zapadła przedwczesna, jesienna noc. Jedzie się już od pewnego czasu bardzo powoli wzdłuż oświetlonego rzęsiście bulwaru. Widać szereg kawiarni, przed każdą powystawiane na ulicę stoliki i krzesła, a publiczności tłumy.Hałas, charakter ruchu wschodni.\nI możnaby tak w migotaniu świateł wieczornych doznać chwilowego złudzenia, że oto jakoweś wielkie miasto.\nAliści tam zaraz po za linią domów, po za wrzaskiem handlującego i bawiącego się tłumu, nie złudzenie, a rzecz naprawdę piękna i wielka.\nW porcie na ciemnej tafli wód rozsypane ogniki, a iskrzą się wszystkie w niejakiem oddaleniu, bowiem tu statki nie przychodzą do lądu.\n Świecą się, odbijają smugami na wodzie, większe i mniejsze, rozmaite.\nA w tem wszystkiem pospołu jakby jakiś ruch przyczajony, gotowość odpłynięcia. I to naprawdę piękne.\nA zaś rzecz wielka to przychodzący tutaj w cichym poszepcie oddech morza.\nNoc bardzo ciepła. W powietrzu zdają się jeszcze unosić wspomnienia przesłodkich żarów dnia... A oto chwilami nadciąga wilgotny, słonawy wiew.\nBo przecież tam, za owym pierścieniem światełek zamykającym widnokrąg portu, jest ono, które nie odpoczywa, wieczyście bezsenne, pełne morze.\nCicho pomyka barka, wioząca podróżnych do statku.\nPatrzy się na tę ciemną, niemal że czarną wodę, słyszy się jej szept lekki o dalekich, przedziwnych nad odmętami sprawach.\nChwilami wynurza się nam na drodze wysoki zrąb, ściana. Opływamy ją, spoglądając do góry na wyniośle sterczący pokład.\nI znowu przestrzeń czarniawa a po niej smugi złote.\nTak się porzuca brzegi Grecyi.\nW myśli zarysował się moment przybycia.\nNietylko się zarysował, ale przecudownie zagrał kolorem.\n Było wczesne, świeże, nieco chłodnawe rano; jeszcze się rozpraszały ostatki zmierzchu. Powietrze lekko błękitne, niebo głębokie, jasne, niczem niezachmurzone. Od fal wstająca ogromna, jakby radosna świeżość.\nA przed nami owo skaliste i przedziwne w rysunku wybrzeże.\nSą miejscowości, są kraje, na których pierwszy widok powstaje wrażenie:„piękne!” „wielkie!“„ciekawe!“\nAle o brzegach greckich mówi się odrazu, a z głębi duszy:„Niewysłowione i drogie”.\nNadmorskie skały greckie nie piętrzą się nigdzie w jeden pospólny wał, jak się to np. napotyka po drodze w Albanii.\nO każdej skale greckiej można powiedzieć, że się z pośród łańcucha ostro wydziela i zachowuje odrębny kształt wyrazisty, jest sobą.\nNa takiem tle oczom przybysza pojawione zdaleka portowe miasto Patras.\nJak smuga wstęgi pomiędzy spięciem przez dwie rozmaite a przedziwne klamry, tak w granicach owych dwóch chwil odmiennych wyrasta w pamięci, odtwarza się i drga życiem niedawny pobyt w cudownym kraju.\nOnego rana, wylądowując na greckiej ziemi, poszło się nie w przeszłość, ale w świat jakiś jedyny, bo miniony, a przecież nieskończenie obecny.\n Napotykane w dzisiejszej Grecyi zwaliska i ślady działają na otwartą duszę, jak potrącenie mocniejsze strun. Nastaje oddźwięk i tworzy się rzeczywistość czyli pieśń.\nTak w każdym z nas tkwi poczucie żywej ongi Hellady; tak cała ludzkość nosi w piersiach i wielbi relikwię swoją, obraz i woń młodości.\nA przytem... Wszakże niebo jest, jakiem było, i morze, i powietrze, i mieniące się w słońcu skały. Nieopisany urok wieje w tym razie z krótkiego słówka:„to samo”. Zaczarowuje całą, nieporównaną z innemi, wędrówkę.\nStanąwszy na ziemi greckiej, w onem zaczarowaniu, człowiek odwiązuje się od danego współczesnego momentu, i od jednodziennej troski swojej, i od pokolenia, w którem ograniczać się musiał. A jest to wielkiem zaprawdę dobrodziejstwem. Niejednokrotnie tak nam tęskno żyć w czasie — wprost przypadkowym-naszego urodzenia... Tak ciasno... Każda dusza ma chwile, w którychby chciała pożywać z rzeczy, co zawsze sycą i pić ze zdrojów płynących wszystkim latom i wszystkim pokoleniom.\nPrzeto odczuwamy z rozkoszą, że otworzyła się głębia wielkiego zapamiętania...\nCzemu jednakże to nagłe, przelotne, dziwne wrażenie? Czemu owego rana, najpierwszego na drogiej ziemi greckiej, stanęło za nami jakby widmo? Co prawda, tylko na mgnienie oka.\nByło smutne i miało w sobie jakowąś bezbrzeżną melancholię nieuleczalnej pamięci,\nRozwiało się w przejrzystości powietrza w radosnym przypływie słońca.\nTe rzeczy umieją wchodzić w człowieka, że nie dostrzeże sposobu i chwili.\nAle nie pora o tem, nie pora! Otworzyły się takie błękitne, słoneczne, niewysłowione głębie! Jeszcze raz zanurzyć się w to wszystko myślą i sercem...\nJeszcze raz — przed powrotem...\nWidzę ciebie, Eleuzis...\nJakże pluszcze i śpiewa u podnóża kamienistych pagórków szafirowa fala zatoki.\nKoniec półwyspu wrzyna się tutaj klinem tak, że z wyniosłości współcześnie dojrzeć można oba ramiona obejmujących go wód. Wzgórza są nagie, skaliste i w wielkiem iskrzącem się słońcu ciche.\nTaka sama cichość rozciągnęła się nad miasteczkiem. Jest skwar południa i ludzie tylko zrzadka tu i owdzie się snują.\nUbogie, szare, kamienne domki wcisnęły się aż pomiędzy ruiny, wkraczają na obszar.zasłany rumowiskiem z marmurów...  Z jednej strony, północno-zachodniej, wzgórze, na którego szczycie wznosiła się niegdyś akropolis miasta, a zaś o zbocze wspierała się wielka, częściowo w łono skalne wprowadzona, świątynia.\nOlbrzymie cmentarzysko lśni się pod słońcem niepokalaną bielą marmuru.\nMożna wstępować na stopnie, które już do żadnych podwojów nie prowadzą. Można dotykać się podstaw, z których runęły kolumny.\nA krok mimowoli potrąca o rozsypane tu wszędy obłamki cudownych ongi kapitelów.\nW cichości, której nie mącą żadne mizerne głosy, dochodzi radosny, tryumfujący śpiew morza.\nTak samo grało ono niegdyś, niewyczerpane i łaskawe, na cześć wielkiego symbolu bogini, wieczyście żywiącej ziemi.\nO, matko płodna! Demeter!\nWzrok topi się z rozkoszą w błękitach tego nieba! słuch utonął w spokoju tak pełnym wieczystych ech; dusza istotnie i całko wicie odeszła w promienne kędyś zaranie.\nJeśli coś pozostało z drobniejszych i osobistych cech, to chyba pragnienie, ażeby się chwila taka przedłużyła aż w nieskończoność...\nPrzesuwa się wejrzenie okólne w zachwycie czci. Zaprawdę, to miejsce godnem było stać się kolebką i domem rodzinnym Ajschylosa.\nPrzedziwna rzecz! Nie zgiełk oceanu i nie ponurość olbrzymich gór, ale właśnie to, wśród bajecznie zębionych brzegów grające, młodzieńcze morze i ta kraina wszystka migotliwa od wdzierania się szafirowych wód, wytworzyły największą siłę...\nO! jeszcze raz obrócić się ku temu myślą i sercem — przed powrotem...\nJak dobrze jest przebywać w szczęśliwe go piękna zenicie!\nW Atenach, za miastem, pomiędzy pagórkiem Muz i wzgórzem Pnyxu, można znaleźć kotlinkę, wgłębienie, zkąd widzi się jedynie wyniesiony na jasnem tle nieba Akropol.\nNic więcej. Nic z tegoczesnych, natrętnych i przykrych ulic miasta.\nW przejrzystem powietrzu z nieporównaną plastyką występuje rysunek tej wyniosłości: Propylejów przepych królewski i dziewicze zjawisko Partenonu.\nZaprawdę koronne jest to wzgórze.\nSłońce zachodzi; tam gdzieś za nami zwolna nachyla głowę; do błękitu pirejskich fal.\nZaś przed nami powietrzne tło Akropolu uczyniło się prawie srebrne. I ona sama, Akropolis niepokalana, zdaje się rosnąć w przedziwnej lekkości linji swoich, unosi się w górę, nie porzucając podnóża...\nZdaje się mówić wpatrzonym i zapatrzonym oczom:„Któż, jako ja, ma w sobie radość doskonałego piękna? Ześrodkowaniem jestem, i najsilniejszym wyrazem, i wszystkiem“.\nDuszę człowieka ogarnęła srebrzystość spokoju. Zatraciły się granice krajów i epok, w świetle nieskończonego przestworza duch nieśmiertelny czci nieśmiertelną piękność i czuje się szczęśliwy.\nZaliż widmo-pamięć może pojawić się w takiej chwili?\nGdy tak odtwarzaniem w sobie wędrujesz, człowieku, po drogiej ziemi greckiej, godzinę masz jedną niepodobną do innych, jak przymglona purpura niepodobna jest do błękitu.\nPociąg zatrzymał się przed jakąś budką w obszernem polu. Sapnął i poleciał dalej.\nMalutka stacyjka „Fichtia“. Ocienia ją kilka wysokich akacyi.\nObróćmy się ku północy. Płaszczyzna wydyma się przed nami i stopniowo podnosi aż do podstawy dwu wzgórz skalistych i surowych. Dalsze z nich jest ostro ścięte u wierzchołka; zaś oba w oświetleniu słonecznem przesłaniają się od czasu do czasu barwą leciuchno czerwonawą i chciałoby się o nich powiedzieć, że są smutne.\nIdzie się drogą prostą i zrazu dosyć nieznacznie pod górę. Słońce pali, miejscowość jest bezdrzewna.\nUpływa jakieś pół godziny.Po lewej stronie pozostała mizerna wioska „Charitzi.” Droga coraz bardziej górzysta i zwraca się także na lewo.\nNa zakręcie pojawił się, jakby z pod ziemi wyrósł, przewodnik. Stary Greczyn, dosyć obdarty, na chudym, nędznym koniu. Obie nogi ma przewieszone na jedną stronę, a koniowi umotał u pyska torbę płócienną z odrobiną jakiegoś obroku.\nZ nieba leje się roztopione złoto.\nDroga idzie teraz wzdłuż wyniosłości oddzielającej od Charitzi. Jałowy grunt; pagór jest polem kamienistem, a obecnie spiekłem do skwaru.\nPo pewnym czasie trzeba, zeszedłszy z drogi, ścieżyną wspiąć się na zbocze owego pagórka.\nTu nieproszony przewodnik okazuje się przecież niezbędnym. W zboczu jest otwór zamknięty żelazną kratą, którą ten jegomość otwiera.\nDosyć długi, niesklepiony, ziemny korytarz; ściany podtrzymywane obmurowaniem na końcu czernieje wnijście do podziemia, dawniej zwanego mylnie — grobem Agamemnona.\nPowiał chłód. Ciemno. Przy zaświeceniu świeczki można dopatrzeć, że jest to wnętrze całe okrągłe i zwężające się u góry na podobieństwo słomianego ula.\nW prawej ścianie otwór do przyległej czworokątnej komory.\nAle nam lepiej jest zagasić świeczkę.\nInne światło zrodziło się tutaj nagle...\n„I wbiegło złote i do nóg upadło... “\nBo cóż nam do tego, że w 1877 roku Schliemann odkrył gdzieindziej istotne, autentyczne królewskie groby?\nWszakże dla nas jak — wtedy „cząbry smutne gór spalonych pachną“ i wiatr „obiegłszy górę ruin siwą, napędza nasion kwiatów, a te puchy chodzą i w grobie latają jak duchy“.\nA gdy się powraca z podziemia znowu na świat, — cóż to? i jakże się to dzieje, że stoki Mykeńskich wzgórz przysłonił na chwilę cień „Krzemienieckiej góry“?...\nDroga skierowała się teraz na prawo i, zda się, okalać będzie wzgórze. Wznosimy się ciągle, aczkolwiek stopniowo. Wszędzie odłamki i zsypy kamieni.\n Oto już zakręt i nagle-nie podziw, ale wstrząśnienie całej istoty.\nDroga się rozdwoiła. Jedno ramię gościńca idzie naprzód, w świat, w kamienistą jakąś i smutną krainę; a zaś drugie na prawo, wspinając się cokolwiek po zboczu, wędrownika przywodzi-do wrót.\nStoi Mykeńska lwia brama.\nWrażenie jest poprostu nadmierne.\nDo tych wrót droga skręca gościnna i szeroka, jak ongi w przedhomerowych czasach.\nTe wrota stoją nienaruszone, jakby za niemi było grodzisko wrzące barbarzyńskim jeszcze przepychem uczt, i szczękiem broni i twardą pieśnią..\nA przecież od tysięcy, tysięcy lat ściele się tam jedynie, w znoju słonecznym cicha, obłamów i żwirów kamiennych chusta.\nPotężny wał z szarych głazów półkręgiem idzie i przypiera do stromego zbocza. Brama znajduje się właśnie w pobliżu tego miejsca.\nCzasu wojny niełatwy był przystęp w dom Atrydów.\nA dzisiaj, wszedłszy, widzimy zaraz na prawo przestrzeń niewielką, okrągłą, podwójnym rzędem stojących, ale nizkich, kamiennych płyt obwiedzioną. A z wnętrza tego pierścienia spogląda ku nam sześć kutych w skale i podłużnych czeluści. Zieją pustką po wydarciu swej zawartości, bowiem to są, gwoli nauce złupione, nieszczęsne i chwalebne groby potomków Atreusa.\nGrodzisko było rozlegle; składało się z dwu części: dolnej i górnej; ta ostatnia pono starożytniejsza.\nCały świat zwalisk, a raczej szarego kamiennego gruzu. Fundamenty i ślady ścian. Dziwnie smutno wśród tego wyglądają dobrze zachowane schody.\nZ wyniosłości starszego grodziska widok na wszystką przestrzeń Argolidy aż do morza.\nMorze bowiem w tym kraju prawie wszędy obecne, a nigdzie bardzo dalekie.\nNie wynijdzie król Agamemnon do progów swego dwora...\nSiedząc u bramy, słucha się wiatru, który tam pośród gruzów przechadza się i wzdycha, jedyny teraz gospodarz.\nAle chociaż się rozsypisko widziało na własne oczy, oto siedząc u wrót, nie wierzy się temu, przedziwnie się nie wierzy...\nKról Agamemnon wynijdzie na groźny próg swego dwora...\nWielki i świecący orężnie, rozradowany, a dziki, jak kiedy się sposobił na zgubę Ilionu.\n Ale oto rozdzierający powietrze krzyk wściekłości i bólu. To, tam w grodzisku król Agamemnon, zdobywca iliońskich murów, pada haniebnie uwikłany w purpurowym zwycięzkim płaszczu i ugodzon toporem wiarołomnej żony.\nA teraz w cichem niebieskawem świtaniu Orestes przychodzi pokryjomu obcinać pukle sieroce na grobie ojca...\nŻadne inne zwaliska nie sprawiają podobnego wstrząśnienia, bowiem tu już nie przeszłość, ale zamierzchłość staje się obecną.\nI znowu spoglądamy okolnie, pytając tego widnokręgu, czem był, że wykołysał w obrębie swoim straszne i nieprześnione sny purpurowe, do których zawsze powraca najgłębsza pamięć ludzkości.\nNiema kształtów olbrzymich; nie strzelają nad chmurami lodowce, nie leją się kaskady. Ale prostota tych czerwieniejących w zmierzchu pagórków posępniejsza jest ponad wszelką grozę. Z umiarkowanych zarysów tych linji wyłania się tajemnica nieśmiertelnej wielkości greckiej.\nNadciągnął wieczór. Dusza wglębiła się w jakoweś zamierzchłe przepaści, odświecające barwą szkarłatu. Tam złożone są pierwowzory tragizmu; tam ziarna poruszeń przyszłych, surowe, płodne ziarna...  Jak czerwony kamień połyska wrażenie tej godziny; we smudze wspomnień rozpala się i gra.\nWięc oto całą wstęgę tęczową uwozimy w sobie dla siebie, płynąc z powrotem po cichej, ciemnej, nieprzenikliwej wodzie.\nJuż widać statek, już pokład zamigotał światłami.\nLecz teraz się coś dokonywa w tym przedostatnim momencie. Pozornie z uprzedniemi to niezwiązane, a jednak...\nBo wstało uczucie dojmującego poznania.\nTak, było widmo...\nW ono cudowne rano przyjazdu było, które opuścić nie może, widmo nieprzebolałych nigdy rzeczy. I chadzało za tobą, człowieku, nieutrudzonym krokiem.\nW przeradosnem olśnieniu słonecznem nie obróciłeś się, ażeby spojrzeć; w szumie myśli szczęśliwych nie usłyszałeś stąpania.\nAle teraz, gdy wracasz, płynąc po cichej, ciemnej, nieprzenikliwej wodzie, ono ci mówi:„Byłem... Bo kędy jesteś, być muszę”.\nZali spytam: dlaczego? Wszakże wiem, że to moje uczucie pierworodzone. Zali spytam o nazwę.\n Może mi pocznie odpowiadać słowami:\n„Na Termopilach... nie, na Cheronei\n„trzeba się memu załamać koniowi\n„bo jestem z kraju...“\nI dalszy ciąg załamuje się krzykiem w sercu.\nTę stronę ostatnio edytowano 13 maj 2017, 01:26.


Zapowiedź Batmana od Rocksteady już w przyszłym tygodniu? | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nTemat na forum 'Aktualności' rozpoczęty przez -=SETH=-, Marzec 1, 2014.\nW internecie pojawiło się zdjęcie przedstawiające banner promocyjny, na którym widnieje wielki napis „Batman” wpisany w charakterystyczny znak rozpoznawczy Mrocznego Rycerza (fotografię widzicie nad newsem).\nGrafika jest ponoć częścią nowych materiałów marketingowych, które dwa dni temu otrzymał amerykański GameStop – tak przynajmniej twierdzi pragnący zachować anonimowość pracownik sklepu w rozmowie z serwisem Kotaku. Wśród nich znalazł się jeszcze plakat Zeppelin, który również powiązany jest w jakiś sposób z Batmanem. Z kolei wspomniany wyżej banner – będący jednym z największych elementów zestawu – ma zostać wywieszony dopiero 3 marca.\nNie wiadomo, czego dokładnie dotyczą materiały promocyjne – tego pracownik GameStopu nie chciał bowiem zdradzić. Opcje są dwie, a pierwszą jest zapowiedziany niedawno dodatek do Batman: Arkham Origins, czyli Cold, Cold Heart. Choć ma ukazać się w kwietniu (a więc jego reklamowanie wydaje się logicznym posunięciem), wydaje się mało prawdopodobne, by bannery i plakaty związane były właśnie z tym rozszerzeniem. Wystarczy popatrzeć na napis na grafice widocznej nad newsem – nie za bardzo pasuje on do zimowego klimatu DLC.\nBardziej prawdopodobne jest, że materiały poświęcone są zupełnie nowej grze z Batmanem. Na początku lutego Jan Meijros, dziennikarz duńskiego IGN-u, chwalił się na Twitterze, że odwiedził siedzibę studia Rocksteady, tłumacząc jednocześnie, że o tym, co widział, nie może mówić przez około miesiąc. A termin ten mija właśnie – niespodzianka! – w okolicach 3 marca, czyli tego samego dnia, w którym GameStop ma wywiesić banner promocyjny. Przypadek? Niewykluczone, ale nie chce mi się w to wierzyć.\nCałkiem możliwe, że wszystko wyjaśni się wkrótce: w przyszłym tygodniu magazyn Game Informer – którego właścicielem jest GameStop – ujawni swój temat okładkowy. Jeśli nasze podejrzenia się sprawdzą, powinien nim być właśnie nowy Batman.\nJestem wielkim fanem gier o Batmanie i jak dla mnie to świetna wiadomość. Mam nadzieję, że kontynuacje powstaną i będą tak samo dobre, a nawet i lepsze od poprzedniczek.\nCiasteczkowyPotwor, Marzec 1, 2014\nCzy tylko ja mam takie wrażenie, że coś dużo tych Batmanów ? Jak nigdy ich nie było tak teraz powoli mamy ich nawał.. Jedyna dobra wiadomość, że to Batman od Rocksteady.\nHmm nie mogli by zrobić Superman'a ? Z chęcią zagrałbym sobie w ową grę\n-=SETH=-, Wrzesień 14, 2017 o godzinie 20:07, na forum: Aktualności\nWrzesień 14, 2017 o godzinie 20:07


Regionalne Towarzystwo Powiślan w Wilkowie n/Wisłą zostało założone w lutym 1996 r. Zajmuje się promocją regionu , propaguje piękno krajobrazu gminy Wilków i jej walory turystyczne oraz bada dzieje Powiśla Lubelskiego . Od 2004 roku Towarzystwo współpracuje także z samorządem sąsiedniej gminy Łaziska, realizując w ten sposób ideę regionalnego towarzystwa, mającą dłuższą historię , związaną z działalnością rodziny Kleniewskich w XIX i XX wieku, a w szczególności Marii Kleniewskiej , która to propagowała w założonym przez siebie Stowarzyszeniu Zjednoczonych Ziemianek ideę muzeów regionalnych . Ważną rolę odegrał też pracujący w Polanówce Henryk Wiercieński, sybirak, publicysta, badacz dziejów regionalnych. Wspomnienia Wiercieńskiego i Kleniewskiej stanowią do dziś jedno z ważniejszych drukowanych źródeł lokalnej historii Powiśla. W utrwalaniu historii regionu bardzo duży udział miał niewątpliwie także wilkowski ksiądz proboszcz Antoni Chotyński, kapelan kaplicy w Zagłobie, archeolog amator, którego badania archeologiczne na Powiślu , a zwłaszcza w Dratowie ,na początku XX w. doprowadziły do odkrycia odrębnej kultury epoki brązu, tzw.kultury trzcinieckiej.\nTowarzystwo od 2003 roku wydało ponad 70 numerów kwartalnika „Powiśle Lubelskie ”, którego egzemplarze ( w nakładzie 1 500 szt.) są rozpowszechniane bezpłatnie , głównie na terenie powiatu opolskiego.Są także dostępne w niektórych bibliotekach i szkołach .\nW ciągu minionego okresu działalności Towarzystwo wydało także 7 książek :\n1. 1998 r. Wojciech Włodarczyk „Dzieje Wilkowa i okolic”\n2. 2002 r. Maria Kleniewska „Wspomnienia”,\n3. 2005 r. „ Księga Akt Zaślubionych w parafii Wilkowskiej, 1741-1797”\n4. 2009r. Hubert Włodarczyk „120 lat Ochotniczej Straży Pożarnej w Wilkowie nad Wisłą”,\n5. 2010 r. Janusz Węgiełek „Wiślanym szlakiem ” – ogólnopolskie wyróżnienie 10 edycji Literackiej Nagrody im.Józefa Mackiewicza ,\n6. 2015r. Tadeusz Gierczak,Władysław Mądzik „Okupacja niemiecka na Powiślu Lubelskim”\n7. 2016r.Janusz Ogiński „Wilków nad Wisłą.Wieś,parafia i kościół pw. świętych Floriana i Urszuli”.\nOpracował : Władysław Mądzik – administrator strony kontakt : regionalne-towarzystwo-powislan@wp.pl\n4 myśli nt. „Strona Główna”\n20 grudnia 2018 o 19:30\nWitam. Chciałabym dodać do listy ofiar II wojny mojego wujka który zginął na froncie.\n7 stycznia 2020 o 21:12\nWitam. Poproszę o więcej danych,przynajmniej imię i nazwisko.\nwitam gdzie można zakupić te publikacje\nPrzepraszam ,ze nie odpisałem wcześniej.\nPublikacje wykazane w tekście z reguły były wydawane w niezbyt wielkich nakładach ( wiadomo-ograniczone możliwości finansowe Towarzystwa ),przeważnie było to 500 szt., dlatego też ,niestety, nie są już dostępne.\nJeśli jest Pan mieszkańcem naszego regionu to polecałbym np.”Okupacja niemiecka na Powiślu Lubelskim” dostępna w bibliotekach w Opolu,Poniatowej, Kazimierzu Dolnym, Łaziskach(pewne-sam dostarczałem )i chyba Karczmiska oraz gminna i szkolne w Wilkowie i Zagłobie.


Scorpion EXO 200 Shield kup i oferty, Motardinn\nKorzystaj z naszych ofert dla Scorpion EXO 200 Shield. W twoim sklepie online motocykle-wyposazenie, w motardinn mamy najlepsze produkty, dzięki czemu możesz w pełni korzystać z ulubionego sportu i uprawiać go z najlepszym sprzętem motocykle-wyposazenie. Możesz także sprawdzić inne kategorie motocykle-wyposazenie i znaleźć produkty marki Scorpion w najlepszej cenie.\nKlienci, ktόrzy oglądali Scorpion EXO 200 Shield, oglądali rόwnież:


Treasure Island / Wyspa skarbów z podręcznym słownikiem angielsko-polskim Stevenson Robert Louis ZE SŁOWNIKIEM.Księgarnia internetowa Czytam.pl\nTytuł: Treasure Island / Wyspa skarbów z podręcznym słownikiem angielsko-polskim\nKod paskowy: 9788365646347\nInne pozycje tego autora: Stevenson Robert Louis (16)\nWyspa skarbów (Greg) - Miękka\nDoktor Jekyll i Pan Hyde (Vesper) - Miękka\nWyspa skarbów (Rytm) - Twarda\nWyspa skarbów (Skrzat) - Twarda\nWyspa skarbów (Audiobook) (MTJ) - Kartonowa\nWyspa skarbów (Audiobook) (Biblioteka Akustyczna) - Digipack\nWyspa Skarbów (Media Rodzina) - Twarda\nWyspa skarbów (Olesiejuk) - Twarda\nSilver Powrót na Wyspę Skarbów (Sine Qua Non) - Miękka ze skrzydełkami\nDr Jekyll and Mr Hyde (Vintage) - Miękka\nTreasure Island (Vintage) - Miękka\nStrange Case of Dr. Jekyll and Mr Hyde / Doktor Jekyll i Pan Hyde (ze słownikiem) (ZE SŁOWNIKIEM) - miękka\nZłodzieje książek (Sonia Draga) - Miękka ze skrzydełkami\nTreasure Island / Wyspa skarbów z podręcznym słownikiem angielsko-polskim (ZE SŁOWNIKIEM) - miękka\nWyspa skarbów (Siedmioróg) - broszurowa\nPakiet Wyspa skarbów/Dr Dollitle i jego zwierzęta z podr. sł. ang-pol (Ze Słownikiem) - Miękka


Wydarzenia | Towarzystwo Miłośników Wiśnicza - Część 2\n1 września 2018 – 79. rocznica wybuchu II wojny światowej\n2 września 2018 2 września 2018 Michał Irzykowski\nW dniu 79. rocznicy wybuchu II wojny światowej – 1 września 2018 r. członkowie Towarzystwa Miłośników Wiśnicza udali się pod pomnik na wzgórzu zamkowym by oddać hołd walczącym i poległym w obronie Ojczyzny.\nDla uczczenia 75. rocznicy ucieczki rotmistrza Witolda Pileckiego z KL Auschwitz odbył się IV Rajd Konny. Rajd prowadził trasą, którą Pilecki przebył wraz z Janem Redzejem i Edwardem Ciesielskim po ucieczce z obozu Auschwitz tj. z Oświęcimia do Nowego Wiśnicza. Zakończenie I etapu Rajdu, odbyło się w Alwerni przy klasztorze OO. Bernardynów, w miejscu gdzie Uciekinierzy otrzymali schronienie oraz pomoc od mieszkańca Alwerni – Kazimierza Buczka przy przekraczaniu granicy. Na pamiątkę tego wydarzenia odbyły się uroczystości pod tablicą poświęconą Rotmistrzowi Pileckiemu. […]\n23 kwietnia 2018 1 czerwca 2018 Zarząd Towarzystwa Miłośników Wiśnicza


Koce pluszowe • Strona 9 • Pixers® • Żyjemy by zmieniać\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Słoń indyjski wzór\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Wektor cartoon Turtle\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Stado koni z systemem na zewnątrz\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Kolorowa papuga\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Lwy galop\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Kopiąc ogier\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Biały koń marszu\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Biały koń\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Wypas\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Młode jaguar\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Koń w górach\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Fioletowy barwnik w wodzie\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Pole pszenicy\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Piękny koń uruchomiony w polu latem\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Tygrys\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Małpa w lesie\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Zabawa żyrafa\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Konie zima\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Royal Tygrys bengalski\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Ręcznie rysowane tła\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Pięć zwierząt w lesie\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Pies\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Pełna canter\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Kolorowe bez szwu paisley\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Quatrefoil wzór kraty\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Ogier piękny bay\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Lampart\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Trzy konie samodzielnie\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Iguana\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Rodzina żyrafy\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Twarze shagya\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Portugalskich płytek\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Konie w gospodarstwie dziedzinie. hiszpanski czystej krwi\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Boże Narodzenie kozy symbolem 2015\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Haflinger\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Pavo Prawdziwe\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Big panda\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Santa Claus zimowe wakacje piłka w rękach Boże Narodzenie\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Panda podczas jedzenia bambusa\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Makak\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Mooo\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Fraktalna grafika dla kreatywnego projektowania\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Rumak\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Górski krajobraz\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Portret strzał samiec lwa afrykańskiego\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Wilk\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Print zwierzęcy wzór kamuflażu\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Koń biegnie przez wody\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Bezszwowe tło wieża eiffla\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Kiwi bez szwu tekstury\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Scarlet ara\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Hurtowników bull\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Cartoon Hedgehog\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Owca\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Boże Narodzenie wzór\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Stado wielbłądów na pustyni\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Koni arabskich wyczerpaniu pustynnej burzy\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Andhorses spaść\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Portret Royal Tygrys bengalski\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Ryś, kotek rysia, dziecko rysia\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Projekt konia w pre\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Pszczoła zbiera pyłek z worker żółtym przepływu brokuły wiosnę\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie - 28 marca 2017: marina góruje od plaży w wieczornym świetle.\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Konie\nPersonalizacja dla Koc pluszowy Wild Turkey


Zakup workerów na StakeCube! Czyli mining Bitcoin (BTC) » CryptoMining.com.pl Your SEO optimized title page contents\nutworzone przez CryptoMining | lt. 15, 2021 | StakeCube | 0 komentarzy\nStakeCube to nie tylko pula PoS i Masternode, znajdziemy tutaj również system wymiany (własna giełda) oraz usługi wydobywcze tzw. MineCube…\nMineCube na platformie StakeCube. Jak kopać BTC na StakeCube?\nZobacz jak w łatwy sposób uruchomić kopanie Bitcoina (BTC) w usłudze MineCube na StakeCube…\nMiłego tyczenia i kopania BTC na platformie StakeCube!\n[GŁOSÓW: 3 OCENA: 3.7]\nMineCube na platformie StakeCube. Jak kopać BTC na StakeCube? Już kilkukrotnie informowaliśmy o wprowadzeniu przez platformę StakeCube możliwości miningu Bitcoina(BTC) na platformie, czyli MineCube Tygodniowa aktualizacja Flits. StakeCube uruchamia...\nWyniki kopania ETH na StakeCube Ostatnio omówiliśmy jak dokonać zakupu workerów na StakeCube! Dzisiaj pokażemy jakie efekty można osiągnąć na platformie StakeCube przy wyborze miningu...\nFlits miner czy StakeCube worker, co lepsze? Przeprowadziliśmy małą analizę, która opcja przynosi szybszy zwrot Flits miner czy StakeCube worker… O miningu BTC i ETH na Flits...\nMINECUBE CEL OSIĄGNIĘTY I CO DALEJ ? Ostatnio przeprowadziliśmy dla Was małą analizę, gdzie warto kopać Bitcoina czy na Flits, czy na StakeCube… Flits miner czy StakeCube...\nCzy warto kopać SCC na własnym sprzęcie? Aktualizacja MineCube v3 Trochę potestowaliśmy kopanie StakeCubeCoin na własnym komputerze, poniżej znajdziecie wyniki… ➡ STAKECUBE Aktualizacja MineCube v3 Wkrótce po wydaniu MineCube...\nWyniki kopania na MineCube! Ostatnio poruszyliśmy temat aktualizacji MineCube do wersji v3 na platformie StakeCube, lecz wcześniej zrealizowaliśmy pewien poziom inwestycji w „minerów” …...\nNEWS’y z aplikacji wydobywczych PoS i Masternode: Flits, StakeCube, HashQuark, MyCointainer Flits Flits Fund – wypełnianie luki między odpowiedzialnością, a… W miarę jak nadal poruszamy się i ewoluujemy jako liderzy w...\nNowości w aplikacjach i pulach wydobywczych PoS i Maternode: Flits, StakeCube, MyCointainer Flits Ekscytująca nowa gama kart podarunkowych – Wielka Brytania już dostępna !! Ogłosili MONUMENTOUS uruchomienie, ich ekscytującej nowej gamy giftcards...


zasady gry :: Strefa 52 :: paintball :: Nowy Sącz:: Męcina :: Limanowa :: Nowy Sącz\nZASADY BEZPIECZNEJ GRY W PAINTBALL\nPaintball jest grą polegającą na oddawaniu przez uczestników strzałów do siebie (symulacja walki) z markerów o napędzie pneumatycznym, kulkami żelatynowymi wypełnionymi farba spożywczą.\n1. W strefie gry należy mieć zawsze założoną maskę ochronną na twarzy pod rygorem wykluczenia z gry. Wolno ją zdjąć dopiero po opuszczeniu pola gry, odłożeniu markera.\n2. Zakaz celowania i strzelania do osób, które nie biorą udziału w grze, osób bez masek, zwierząt a także do prywatnej własności (samochodów domów itp.)\n3. Markery są napędzane sprężonym powietrzem, które wyrzuca kulkę z prędkością do 300fps (stóp na sekundę), co w przybliżeniu daje nam 91 m/s. Ze względów bezpieczeństwa nasze markery są ustawione w granicy 200-250fps.\n4. Minimalna bezpieczna odległość do strzału to minimum 5 metrów.\n5. Gra odbywa się na terenie do tego przeznaczonym.\n6. Wychodząc z pola gry, należy zabezpieczyć marker i skierować go lufą do ziemi.\n7. Zabrania się używania innych kul, niż tych które zapewnia organizator a także zbierania kul z ziemi.\n8. Uczestnictwo w grach paintballowych jest obarczone ryzykiem zaistnienia nieszczęśliwych wypadków, tj. potłuczeń, otarć, złamań, a także, w przypadku złamania regulaminu, tj. np. zdjęcia maski w miejscach do tego nie przeznaczonych, utratą oka lub oczu, a wszystkie mogące zaistnieć wypadki, mogą doprowadzić do utraty wzroku, lub zdrowia.\n9. W momencie zauważenia w polu gry osoby bez maski ochronnej na twarzy, należy natychmiast przerwać rozgrywkę i poinformować o tym innych uczestników gry, w szczególności organizatora, sędziego lub kapitana drużyny.\n10. Każde uszkodzenie lub nieprawidłowe działanie sprzętu a także podejrzane zachowanie gracza należy niezwłocznie zgłosić organizatorowi, sędziemu.\n11. Osoba naruszająca zasady Regulaminu otrzyma ostrzeżenie od organizatora. Po drugim ostrzeżeniu zostanie usunięta z gry.\n12. W przypadku usunięcia z gry, graczowi nie przysługuje zwrot uiszczonej opłaty.\n13. Uczestnik gry jest świadom, że jest to sport o podwyższonym ryzyku i uczestniczy wyłącznie na własną odpowiedzialność.\n14. Uczestnik zrzeka się jakichkolwiek roszczeń od organizatora w razie jakichkolwiek nieszczęśliwych zdarzeń, materialnych lub niematerialnych szkód poniesionych podczas rozgrywek paintballowych.\n15. Na użyczającym nie ciążą żadne zobowiązania ani nie może być pociągnięty do odpowiedzialności z tytułu szkód wyrządzonych przez osoby użytkujące użyczony przez niego zestaw, od momentu użyczenia, do momentu oddania Zestawu.