« Weronika Parfianowicz-Vertun: Pamiątkowy talerz z Koła. Co nam zostało z Roku Bibliotek i Czytelnictwa?\nAndrzej Radomski: Magdalena Szpunar, Kultura cyfrowego narcyzmu, AGH, Kraków, 2016 »\nMagdalena Dąbrowska: Biografie gatunków stowarzyszonych. Danuta Hryniewicz i polskie owczarki nizinne\nBiorąc za punkt wyjścia rosnącą popularność posthumanizmu i studiów nad zwierzętami tekst rozważa możliwość pisania biografii, w której ludzkie i nie- ludzkie podmioty traktowane są równorzędnie. Badania historyczne czy etnograficzne coraz częściej zwracają się w stronę zwierząt oraz pytają o możliwość tworzenia narracji na temat relacji ludzi i zwierząt. To właśnie owe relacje umożliwiają pełniejsze zrozumienie człowieczeństwa. Analizowane są różne podejścia do tworzenia biografii zwierząt (a także gatunków stowarzyszonych). Poprzez analizę biografii Danuty Hryniewicz, twórczyni pierwszej polskiej rasy psów- polskich owczarków nizinnych, której życie nierozerwalnie związane było ze zwierzętami, staram się naświetlić możliwości tworzenia równoległych narracji o losach ludzi i zwierząt. Argumentuję, iż poszukując nowych sposobów opisywania relacji człowiek- zwierzę należy sięgnąć do wiedzy lokalnej, czerpać z wiedzy oraz stylu życia ludzi, których życie silnie związane jest z losami zwierząt. Ich wiedza i doświadczenie jest doskonałym paliwem dla przemian zachodzących we współczesnej humanistyce.\nBiographies of companion species. Danuta Hryniewicz and Polish Lowland Sheepdogs\nI investigate possibilities of writing parallel biographies of human and non- human actors. There is growing interest in animal lives and human- animal relationships. Researchers from various disciplines, social sciences as well as humanities, believe that deeper analysis of human- animal relationships allows to better understand meaning of being human. I analyse various approaches to animal biographies and parallel biographies of companion species. By analyzing biography of Danuta Hryniewicz, who’s life was inseparable from lives of animals, I attempt to indicate possibilities for biographies of companion species. I claim that while looking for new approaches describing co-existence of humans and animals we should turn into local knowledges and build on experience of people who share their lives with animals on daily basis.\n„Gatunki stowarzyszone” to pojęcie stworzone przez Donnę Haraway, która pokazuje, że ludzkie życie jest nierozerwalnie splecione z życiem innych gatunków zwierząt i roślin. Bez ich pomocy nie stalibyśmy się tym, kim jesteśmy. Psy, towarzyszące ludziom niemal od zawsze, stanowią sztandarowy przykład stowarzyszonego z nami gatunku. Haraway zrywa z mitem samotności i wyjątkowości człowieka, a za to kładzie nacisk na relacje z innymi i międzygatunkową współpracę (Haraway, 2003, 2008). Definiowanie człowieka poprzez jego relacje z innymi mocno zaznaczone jest u badaczy francuskich, takich jak Bruno Latour (Latour, 2011). Rozwijające się intensywnie studnia nad zwierzętami (animal studies) czy badania relacji człowiek- zwierzę (human- animal studies) kładą nacisk na relacje, których człowiek jest znaczącym elementem.\nBruno Latour, wprowadzając pojęcie naturo-kultury, kwestionuje dualistyczny podział na naturę i kulturę charakterystyczny dla modernizmu (Latour, 2011). Wskazuje raczej na dialogiczny związek natury i kultury, na wzajemne wpływy i przenikanie się. Donna Haraway proponuje z kolei pojęcie naturokultury, która wskazuje na fakt, że relacja między nimi polega na wzajemnym konstytuowaniu się, złożonym uwikłaniu jednego w drugie (Haraway, 2003, 2008). Analiza relacji między ludźmi i zwierzętami pozwala na zrozumienie „natury”, która także wytwarzana jest społecznie. „Jeśli świat istnieje dla nas jako ‘natura’ oznacza to rodzaj relacji, osiągnięcie wielu aktorów, z których nie wszyscy są ludzcy (…) Natura jest tworzona, lecz nie wyłącznie przez ludzi. Jest współ- konstruowana przez ludzi i nie-ludzi” (Haraway, 1992, 297). Z perspektywy naturokultury dualistyczne podziały na naturę i kulturę zostają zatarte. Arluke i Sanders nawiązując to koncepcji Haraway tak wyjaśniają konsekwencje wprowadzenia tego terminu: „Z tej perspektywy, świat nie jest podzielony na podmioty (naukowców, mężczyzn, posiadających władzę) i przedmioty (kobiety, zwierzęta, „dzikich”), lecz składa się z podmiotów-we-współdziałaniu. Z ludzkich i nie-ludzkich aktorów współpracujących i walczących z historycznymi, politycznymi i kulturowymi siłami, które wpływają na ich działania” (Sanders, Arluke, 1996, 57). Zmiana spojrzenia na świat „natury” wymaga innego spojrzenia na zwierzęta, wejścia z nimi w dialog i dostrzeżenia w nich podmioty sprawcze historii.\n„Manifest gatunków stowarzyszonych” Donny Haraway jest nie tylko próbą pisania o psach (Haraway, 2003). To także manifest, aby traktować zwierzęta na poważnie, a nie jedynie jako metafory i punkt wyjścia do dalszych rozważań. Haraway śledzi miejscami równoległą, a miejscami zazębiającą się ewolucję ludzi i psów. Tworząc koncepcję „gatunków stowarzyszonych” dowodzi, że bez psów nie bylibyśmy tym, czym jesteśmy obecnie (podobnie jak psy). Wspólne istnienie, życie w bliskości, współpraca i uzupełnianie się być może przyczyniło się do powstania ludzkiej cywilizacji w jej obecnej formie. Oczywiście psy nie są jedynymi przedstawicielami „gatunków stowarzyszonych”. W ich skład wchodzą różne gatunki zwierząt, roślin i mikroorganizmów, które wpłynęły na obecny kształt kultury. To przykład, jak „różnorodne ciała i znaczenia wzajemnie się kształtują” (Haraway, 2003, 4). Te powiązania, które uczyniły nas tym, kim jesteśmy, są kolejnym przełomem kopernikańskim, zmieniającym miejsce człowieka we wszechświecie. Rozbijają nasze egoistyczne i anstopocentryczne mrzonki. Bez gatunków stowarzyszonych nie istnielibyśmy. Gatunki stowarzyszone są nieustannie tworzone i modyfikowane przez biotechnokulturę i technologiczne interwencje w naturokulturę.\nNiniejszy tekst rozważa możliwość pisania biografii (lub innego rodzaju narracji na temat życia), w której łączą się i przeplatają losy ludzkich i nie ludzkich podmiotów. Danuta Hryniewicz znana jest jako twórczyni pierwszej polskiej rasy psów- polskich owczarków nizinnych. W trakcie życia towarzyszyły jej różne zwierzęta: psy, koty, krowy, konie oraz ratowane i przygarniane dzikie zwierzęta. Można powiedzieć, że bez zwierząt Hryniewicz by nie istniała, ludzkie i zwierzęce losy wzajemnie się współ- konstytuują. Punktem wyjścia są istniejących już materiały na temat Danuty Hryniewicz, publikacje i wspomnienia zebrane przez jej przyjaciół z kręgów kynologii (Borkowski, 2009). Ciekawy jest także fakt, że informacji na jej temat dostarczają hodowcy psów rasowych, osoby nie związane z humanistyką i toczącymi się na jej gruncie dyskusjami i eksperymentami. Dowodzi to, iż poszukując nowych sposobów opisywania relacji człowiek- zwierzę należy sięgnąć do wiedzy lokalnej, czerpać z wiedzy oraz stylu życia ludzi, których życie silnie związane jest z losami zwierząt. Ich wiedza i doświadczenie jest doskonałym paliwem dla przemian zachodzących we współczesnej humanistyce.\nWedług Haraway „psy są nie surogatami dla teorii, nie są tu tylko po to, aby wraz z nimi myśleć. Są po to, aby wraz z nimi żyć” (Haraway, 2003, 5). Obiecuje, że „z traktowania relacji człowiek- pies na serio możemy nauczyć się etyki i polityki pielęgnowania znaczącej inności” (Haraway, 2003, 3). Obserwacja tej relacji prowadzi do rozpoznania skomplikowanej sieci połączeń między ludźmi a przedstawicielami innych gatunków. Analiza biografii Danuty Hryniewicz pozwoli naświetlić i rozwinąć koncepcję gatunków stowarzyszonych oraz etykę relacji w naturokulturze. Projekt inspirowany jest badaniami z nurtu posthumanizmu, a szczególnie pracami takich badaczy jak Donna Haraway (gatunki stowarzyszone) i Bruno Latour (antropologia równoległa, ANT). Perspektywa gender stanowi dodatkową, jednak niezwykle istotną kategorię analizy. Kolejne warstwy nakładają się na gender, tworzą punkty przecięcia, swoistą mapę czy sieć powiązań, na której gender jest jedną z istotnych kategorii interpretacji (ale nie jedyną).\nHistorie zwierząt- możliwe podejścia\nOstatnimi czasy obserwujemy rosnące zainteresowanie zwierzętami i relacjami człowiek- zwierzę w naukach humanistycznych i społecznych. Pojawia się także coraz więcej prac analizujących różne aspekty tej relacji. Zmiana perspektywy i nadanie wagi pewnym relacjom ma związek ze współczesnymi przemianami, i coraz głośniejszą artykulacją postulatów związanych z upodmiotowieniem nie-ludzkich innych. Dynamicznie rozwija się nurt badań określany mianem historii środowiska (enviromental history), który powiązany jest z aktywizmem politycznym. Badacze skupieni w tym nurcie interesują się nie tyle indywidualnymi zwierzętami, ile historycznym rozwojem takich koncepcji jak „dzikość” czy „natura” (Ritvo, 2002).\nBadaczki i badacze zajmujący się historią zwierząt czy usiłujący opisywać ich doświadczenie zmagają się z licznymi problemami teoretyczno- metodologicznymi. Jednym z nim jest kwestia reprezentacji i statusu zwierząt. Do jakiego stopnia możemy poznać i zrozumieć zwierzęta, skoro większość istniejących dokumentów została stworzona przez ludzi? Dorothee Brantz zauważa: „pisanie historii zwierząt wymaga negocjowania pomiędzy pragnieniem odkrywania historycznego życia zwierząt a faktem, że wszystkie istniejące relacje na temat tych żyć stworzone są przez ludzi. Czy taka historia może być czymś więcej niż tylko reprezentacją stanowi jedną z kluczowych debat w rozwijającym się nurcie studiów nad zwierzętami”(Brantz, 2010, 5). Jest wysoce prawdopodobne, że materiały te nie reprezentują rzeczywistych zwierząt i ich perspektywy, a jedynie odzwierciedlają ludzki punkt widzenia.\nErica Fudge zauważa, iż przy takim podejściu „historia zwierząt” jest po prostu kolejną wersją ludzkiej historii lub manifestacją „humanizmu w przebraniu” (Fudge, 2017). Historia zwierząt jest opowieścią o zwierzętach zjadanych, używanych do transportu, prowadzenia działań wojennych, lub dotrzymujących ludziom towarzystwa. Zwierzęta stanowią po prostu istotną część opowieści o ludzkim doświadczeniu, jednak sama narracja pozostaje antropocentryczna. Pomimo tych ograniczeń badaczka przekonuje, że warto podjąć trud uważniejszego przyjrzenia się zwierzętom: „Historie zwierząt oparte na ludzkiej reprezentacji wciąż mogą poszerzyć nasze rozumienie przeszłości, która włącza zwierzęta jako zwierzęta, a nie jedynie ludzkie narzędzia lub idee. Przez to może dać nam wgląd w życie, które inaczej pozostałoby niewidzialne (Fudge, 2017, 6).”\nKolejnym z problemów, z jakimi borykają się badacze, jest kwestia podmiotowości i sprawczości zwierząt. Jason Hribal przyjmuje pojęcie „oddolnej historii” używanej do analizy klasy robotniczej w odniesieniu do pisania historii zwierząt. Z tego powodu interesują go raczej grupy zwierząt niż jednostki (Hribal, 2007). Keri Cronin analizując wizualne materiały związane z kampaniami na rzecz praw zwierząt z 19 wieku dowodzi, że przedstawiania mówiących zwierząt pozwoliły czytelnikom i aktywistom rozpoznać sprawczość zwierząt, oraz stworzyły przestrzeń dla przyszłych artykulacji ich głosu (Cronin, 2011). Erica Fudge proponuje podejście, które rozpoznaje zwierzęta jako aktorów zdarzeń (Fudge, 2017). Podczas gdy historia rolnictwa zwraca uwagę na zwierzęta tylko aby zrozumieć praktyki hodowli lub produkcji, historia rzeczywiście zwracająca uwagę na zwierzęta pozwoliłaby zrozumieć, jak zmieniły środowisko i kulturę lub jakie emocjonalne i ekonomiczne relacje tworzyły z ludźmi.\nNie mamy bezpośredniego dostępu do zwierząt ani ich punktu widzenia. W przypadku pisania historii zwierząt pojawia się taki sam problem jaki zauważyła teoria postkolonialna w przypadku podporządkowanych. Czy podporządkowany/ zwierzę może mówić? Czy są w stanie opowiedzieć swoją wersję historii? Spivak pesymistycznie odpowiada, że jest to niemożliwe (Spivak, 2011). Jednak w przypadku niektórych zwierząt na ich temat zachowało się więcej materiałów niż w przypadku pewnych grup podporządkowanych. Księgi stadne koni pełnej krwi czy rodowody psów rasowych zawierają genealogie sięgające wielu pokoleń wstecz. Stanowią one doskonały punkt wyjścia do rekonstruowania przeszłości zwierząt.\nWydaje się, że łatwiej jest pisać historię zwierząt udomowionych czy towarzyszących. Na ich temat znajdziemy wiele wzmianek w dokumentach źródłowych, regulacjach prawnych czy pamiętnikach. Pisanie o zwierzętach dzikich, żyjących w „naturze” przysparza więcej trudności. Zwierzęta, które nie wchodzą w krąg ludzkiej aktywności często po prostu pomijane są milczeniem, gdyż nie są istotne. Jeśli już pojawiają się, to często przedstawiane są w sposób negatywny, gdyż zwiastują kłopoty. Peter Boomgaard zauważa: „Trzeba mocno się natrudzić, aby w obszernej literaturze na temat tygrysów znaleźć wskazówki, że nie zawsze i nie przez wszystkich były one postrzegane jako śmiertelni wrogowie. Teoretycznie, można argumentować, że informacje źródłowe zawierają stereotypowe informacje i dlatego pokojowe współistnienie ludzi i tygrysów nie jest w sposób wystarczający odnotowane” (Boomgaard, 2001, 59). Wiele zwierząt pojawia się w dokumentach tylko wtedy, gdy w brutalny i krwawy sposób tworzą wyłom w ludzkiej codzienności. Taki sposób reprezentacji zdaje się potwierdzać niemożliwość pokojowego współistnienia czy wzajemnego zrozumienia.\nW związku z tym pojawia się pytanie, w jaki sposób zwierzęta będą reprezentowane i wytwarzane podczas procesu tworzenia narracji. Sama analiza sposobu, w jaki tworzone są reprezentacje zwierząt w różnych okresach historycznych może być ciekawym tematem badań. Dodatkowo, nie wszystko jest jedynie ludzką konstrukcją i reprezentacją. Istnieje możliwość, że do pewnego stopnia docieramy także do żywych zwierząt. Za każdym tekstem napisanym przez człowiekiem stoi żywe zwierzę zachowujące się w specyficzny i charakterystyczny dla siebie sposób. W przypadku zdjęć przekaz zamierzony przez twórcę może być zupełnie inny od uzyskanego efektu. Materiały wizualne mogą posłużyć do poszukiwania alternatywnej narracji, wydobycia głosu przedstawionych na nich zwierząt.\nEfektem badań traktujących zwierzęta poważnie jest wydobycie ich podmiotowości i sprawczości. Historyk środowiska Mahesh Rangarajan badał populacje ludzi i tygrysów zamieszkujących razem Gir Forest w stanie Gujarat w Indiach (Rangarajan, 2013). Podkreślał, że ludzkie i zwierzęce życia wzajemnie się przenikają, przez co zachodzi wzajemna adaptacja. Stawia hipotezę, że tygrysy posiadają zdolność pamiętania i analizowania przeszłości, a także przekazywania tej wiedzy kolejnym pokoleniom. Nie różnią się więc tak bardzo od ludzi. Co więcej, zauważa także: „Zwierzęta także tworzą swoje historie. Nie same z siebie, ale poprzez interakcje z ludźmi, z którymi dzielą środowisko” (Rangarajan, 2013, 127). Możliwe jednak, że dopiero w momencie, gdy ludzkie i zwierzęce światy przecinają się, jesteśmy w stanie zauważyć zwierzęta i nadać sens ich działaniom. Takie podejście oddziela ludzi od zwierząt, lecz pokazuje ich współistnienie. Także historia tworzona jest w określonym środowisku, pod wpływem różnorakich poza-ludzkich czynników. Kolejny bastion ludzkiej wyjątkowości- tworzenie historii- upada.\nPytania o sposób reprezentacji i o to, kto „mówi” w tekstach nie dotyczą wyłącznie zwierząt (Fudge, 2017). Dokumenty zawsze pisane są z jakiejś perspektywy i w określony sposób przedstawiają zarówno ludzi, jak i zwierzęta. Dodatkowo nie zawierają wszystkich informacji, więc zrozumienie intencji badanych niejednokrotnie wymaga wyjścia poza źródła. Tworzenie narracji wyjaśniającej zachowania i motywy postaci historycznych nie różni się tak bardzo od tworzenia podobnych narracji na temat zwierząt i motywów ich działań. Jak zauważa Alan Mikhail, próby „wejścia w świat psów (…) pod wieloma względami przypomina podstawowe zadanie każdego historyka, czyli zrozumienie jak podmioty historii doświadczały przeszłości” (Mikhail, 2014, 11). Podobne doświadczenia są udziałem antropologów, etnografów, psychologów czy socjologów (Domańska, 2016).\nRosnąca wiedza etologiczna daje coraz większe możliwości „wejścia w skórę” zwierząt i postrzegania świata z ich perspektywy. Etologia stanowić może perspektywę teoretyczną, umożliwiającą zrozumienie zachowania określonego gatunku zwierząt. Wiedza o specyficznych zachowaniach gatunku z kolei może pomóc w zrozumieniu motywów i zachowań indywidualnych zwierząt. Wyjście poza prosty mechanicyzm i zwrócenie uwagi na zwierzęce emocje oraz sposób poznawania świata czyni ze zwierząt potencjalnie bardzo interesujących bohaterów narracji.\nDla wielu badaczy zwierzęta stanowią metafory, kulturowe reprezentacje, rezultat procesów dziejowych. Wplatając ich losy w swoje narracje są w stanie bardziej dobitnie pokazać dzieje kultury lub losy ludzi. Relacje ze zwierzętami bywają prezentowane jako część historii powszechnej, a nie jakiś marginalny i mało istotny dopisek. Aaron Skabelund, pisząc biografię psa Hachiko w rzeczywistości opowiada dzieje kolonializmu i imperializmu, złożonych relacji między Wielką Brytanią a Japonią (Skabelund, 2011). Psy wplecione są w historię aby umożliwić zarysowanie jeszcze jednej perspektywy patrzenia na kolonizację, tworzenia narodowej tożsamości oraz nacjonalizmu. Narodowe rasy psów, oraz nadawanie im znaczenia, stanowią jedno z narzędzi budowania narodowej dumy i tożsamości. Sam Hachiko jest traktowany jako bardzo zgrabna (i rozpoznawalna medialnie) ilustracja dla analizowanych procesów. Podobnie, dla Harriet Ritvo spojrzenie na wiktoriańską Anglię przez pryzmat zwierząt daje możliwość lepszego zrozumienia mentalności ówczesnych ludzi oraz analizy relacji klasowych (Ritvo, 2002). Eric Baratay także używa zwierząt aby pokazać złożoność ludzkich losów i okropieństwo wojny (Baratay, 2014). Obrazy poranionych, obtartych, niedostatecznie żywionych, nieleczonych i okrutnie traktowanych koni być może robią na nas większe wrażenie niż niedole żołnierzy. Czy żołnierz z narażeniem życia ratujący psa spod ostrzału wroga nie jest doskonałym przykładem poświęcenia i lojalności? Czyż nie jest doskonałym dowodem, że nawet wśród horroru wojny człowiek może zachować człowieczeństwo? Zwierzęta stają się więc rodzajem zwierciadła, w którym przeglądamy się, usiłując uchwycić swoje człowieczeństwo. Prace te także stanowią przykład, że badania na temat zwierząt oraz relacji z nimi mogą być bez problemu włączone do głównego nurtu humanistyki.\nW badaniach znajdziemy także próby pisania historii jednostkowych zwierząt. Dotyczy to przede wszystkim zwierząt w jakiś sposób wyróżniających się spośród innych, których dzieje mogą stanowić swoisty moralitet. Historia Topsy, słonicy zabitej przez porażenie prądem, zostaje użyta do opisania wpływu technologii na życie zwierząt oraz ludzkiej dominacji nad nimi. Greyfriars Bobby staje się symbolem wierności, a Seabiscuit zwycięstwa odnoszonego pomimo przeciwności losu. Zdarzają się także przypadki historii zwierząt nie wyróżniających się niczym szczególnym. Hilda Kean w dzienniku pisanym na przełomie 18 i 19 wieku przez marynarza Matthew Flindersa znajduje mnóstwo szczegółowych informacji na temat życia jego kota Trima (Kean, 2012).\nHistoria zwierząt to także historia grup: stada, sfory, watahy i innych zbiorowości. Zbiorowości zwierząt otwierają pytanie nie tylko na temat relacji ze światem człowieka, ale także o więzi społecznej występujące wewnątrz grupy. Jak zwierzęta przeżywają świat? Jak i z kim wchodzą w interakcje? Jak wygląda ich codzienne życie, pożywienie, ruch? Kompetencje humanistyki mocno zazębiają się tutaj z kompetencjami biologia czy etologa. Pojawia się także kwestia translacji doświadczeń zwierząt wyposażonych z odmienne od człowieka zmysły. Czy jesteśmy w stanie pojąć świat nietoperza, zbudowany z zupełnie odmiennych doznań? Z podobnymi problemami mierzyła się kiedyś antropologia kulturowa i etnografia, próbując dokonać kulturowych translacji przerzucić mosty porozumienia między ludzkimi kulturami. W przypadku zwierząt problem wydaje się jeszcze bardziej złożony.\nKsięgi stadne czy rodowodowe umieszczały indywidualne zwierzę w kontekście szerszym niż jego własne życie. Rejestrowały narodziny i pokrewieństwo. Tworzyły drzewa genealogiczne, linie męskie lub żeńskie. Dzięki nim zwierzęta nie były bezimiennymi stworzeniami. Dostały imię oraz indywidualne pochodzenie. Oczywiście proces nadawania tożsamości oraz historii rodowej dotyczył przede wszystkim zwierząt określanych mianem rasowych czy czystej krwi. Ich pochodzenie oraz troska, z jaką je rejestrowano, miała odróżnić ich od kundli i zwierząt nierasowych hodowanych przez przedstawicieli klas niższych (Skabelund, 2011; Ritvo, 2002). Można powiedzieć, że zyskiwanie historii i podmiotowości przez zwierzęta związane było z pragnieniem utrzymania różnic klasowych w czasach, gdy zaczynały się one coraz bardziej zacierać. Dokładna rejestracja urodzonych zwierząt i zachowane księgi daje możliwość rekonstrukcji losów indywidualnych osobników, jak również całej zbiorowości (na przykład rasy psów czy koni). Niejednokrotnie wprowadza także na scenę ludzi (hodowców czy opiekunów zwierząt), którzy stają się częścią opowieści.\nRozwój studiów nad zwierzętami w ciągu ostatnich dekad sprawia, że badacze zaczęli traktować zwierzęta na poważnie. Zainteresowanie to sprowadza się do dwóch powiązanych ze sobą kwestii, które Sandra Swart ujmuje następująco: „Historia była stworzona przez siłę koni a jednocześnie konie były kształtowane przez ludzką historię” (Swart, 2010, 37). Zwierzęta nie są więc jedynie biernymi obiektami pewnych procesów, lecz aktywnie wpływają na ludzkie losy. To podejście badające wzajemne powiązanie i wpływy między ludzkimi i nie-ludzkimi aktorami dziejów zbliżone jest do teorii proponowanych przez Donne Haraway („gatunki stowarzyszone”) i Bruno Latuora (teoria aktora-sieci).\nTworzenie historii gatunków stowarzyszonych otwiera kolejne kwestie związane ze wzajemnym zrozumieniem i możliwością translacji sposobu doświadczania świata. Możliwe także, że kulturowe i biologiczne różnice między gatunkami tworzą zupełnie inne sposoby postrzegania przeszłości (Swart, 2010). Wciąż niewiele wiemy o zwierzęcym postrzeganiu czasu. Podejmując się badania wzajemnie konstytutywnych historii i geografii musimy podjąć próbę zrozumienia zwierzęcego doświadczenia i pojmowania świata. Zainspirowany twórczością Donny Haraway historyk Chris Pearson swój projekt badania relacji człowiek- pies w 19-wiecznym Paryżu rozpoczął od spacerów z własnym psem, aby lepiej zrozumieć psi sposób doświadczania świata (Pearson, 2009). Jego podejście nie jest wyjątkowe, gdyż wielu badaczy i badaczek związanych z nurtem „animal studies” rozpoczyna od drogę od personalnego doświadczenia kontaktu ze zwierzęciem. Ta wiedza nie sprawia, że przestajemy postrzegać świat na ludzki sposób, jednak otwiera na istnienie innych sposobów doświadczania. Doświadczenie to nie tylko umożliwia między-gatunkową komunikację, ale także budowanie hybrydycznej historii, w której głosy i doświadczenia ludzi i zwierząt przeplatają się.\nKobiety i zwierzęta\nOstatnio pojawiło się wiele opowieści o wyjątkowych relacjach kobiet ze zwierzętami. Jane Goodall znaczną część życia spędziła w towarzystwie goryli. Jej zasługą było odejście od czysto behawiorystycznego sposobu opisywania ich zachowań i dostrzeżenie w nich emocji i racjonalności. Jej badania jeszcze raz udowadniają, że granica oddzielająca ludzi od zwierząt jest wyjątkowo wątła i przebiega inaczej, niż nam się do tej pory wydawało. Temple Grandin twierdzi, iż dzięki swojej przypadłości- autyzmowi- potrafi postrzegać świat w sposób zbliżony do zwierząt. Swoją umiejętność wykorzystuje do projektowania rzeźni i przemysłowych farm w taki sposób, aby nie wywoływały u zwierząt stresu. Twierdzi, że w ten sposób działa na rzecz poprawy ich dobrostanu. Danuta Hryniewicz życie spędziła w towarzystwie zwierząt. Hodowała psy i krowy, a prawdziwy rozgłos przyniosła jej udana rekonstrukcja starej rasy psów: polskiego owczarka nizinnego. Poza prowadzeniem opartej na zasadach naukowych hodowli przygarniała i leczyła porzucone i niechciane zwierzęta. „Trzeba być dobrym dla zwierząt” stało się naczelnym mottem jej życia. Biografie tych kobiet zmuszają do ponownego przemyślenia naszej relacji ze zwierzętami. Udowodniły one, że do zwierząt można odnosić się w sposób odmienny od tego, co wydawało się normą w ich czasach. Swoją postawą wpływały na społeczną mentalność oraz były częścią kulturowej zmiany w relacji człowiek- zwierzę..\nW historii kultury możemy znaleźć liczne przykłady wiążące kobiety ze zwierzętami. W symbolice kulturowej usytuowane były opozycyjnie do mężczyzny- kultury- rozumu, co podobnie jak zwierzęta i inne grupy wykluczonych, sytuowało je po stronie natury i nie-rozumu. Kultura oparta na binarnych opozycjach potrzebuje wyraźnych różnic aby utrzymać dominację jednych kategorii nad drugimi. Zazwyczaj bliskie relacje kobiet ze zwierzętami poddawane są ostrej krytyce. Może to mieć związek z przekraczaniem kulturowych granic między kulturą i naturą, człowiekiem a zwierzęciem. Kobiety, które jakoby wykraczały poza ustalony porządek społeczny i zagrażały męskiej dominacji porównywane były do zwierząt i niejednokrotnie traktowane jak zwierzęta. Gdy kobiety podczas drugiej wojny światowej podejmowały męskie prace, nazywano je „aligatorami” (Sanders, Arluke, 1996). Gdy amerykański ruch feministyczny nabrał znaczenia, stereotypowe wyobrażenie kobiet jako małych, bezbronnych dziewczynek zastąpione zostało przez wyobrażenia kobiet jako zwierząt i demonów. W codziennych konwersacjach mówiono o kobietach jako o króliczkach, cipkach, ptaszkach. Członkinie ruchu feministycznego nazywane były sukami.\nPrezentowanie kobiet jako zwierząt szczególnie widoczne jest w pornografii, gdzie uprawiają one seks ze zwierzętami czy przedstawiane są z zwierzęcych pozach. Carol W. Adams prowadziła obszerne badania zwracające uwagę na podobne traktowanie kobiet i zwierząt w patriarchalnej kulturze (Adams, 1990). Język pornografii mówi o kobietach jako o „mięsie” i wystawia je nagie na (męskie) spojrzenia, podobnie jak mięso na wystawie sklepowej. O kobietach mówi się w uwłaczający sposób, używając odzwierzęcych epitetów, które sugerują brak rozumu lub rozbuchaną seksualność (krowa, gęś, kura, suka, świnia). Wiele badań poszukuje związku między przemocą i okrucieństwem wobec zwierząt a przemocą wobec kobiet i dzieci. Donna Haraway, analizując tworzenia narracji w naukach przyrodniczych zauważa, że opisując zwierzęta badacze wielokrotnie przenoszą na nie stereotypy gender istniejące w świecie ludzkim (Haraway, 1989). Ludzkie i nie-ludzkie zwierzęta obdarzane są podobnymi cechami oraz logiką zachowań.\nW źródłach historycznych znajdziemy wiele wzmianek o związkach kobiet ze zwierzętami. Kobiety z klas wyższych często posiadały zwierzęta odpowiadające ich pozycji społecznej- egzotyczne ptaki lub niewielkie pieski do towarzystwa. Te pokojowe pieski przez moralistów postrzegane były jako symbol rozpusty i odrzucenia przez kobiety roli przypisanej im przez tradycję. Zamiast rodzić i wychowywać dzieci wolały spędzać czas ze zwierzętami. W przypadku kobiet z klas niższych atencja okazywana zwierzętom mogła stać się powodem oskarżenia o czary. Współcześnie także bliskie relacje kobiet ze zwierzętami domowymi bywają wartościowane negatywnie. Donna Haraway, analizując twórczość Deleuze’a i Guattariego zauważa, że małe pieski i osoby, które je kochają (szczególnie starzejące się kobiety) stanowią dla filozofów ostateczny przykład wstrętu (Haraway, 2008). Starsza kobieta, przelewająca uczucia na psa, a nie ma mężczyznę lub dziecko, jest śmieszna lub żałosna. Całość relacji ze zwierzęciem, z jej potencjalnie wywrotowym charakterem, uznana zostaje za trywialną i bezwartościową. Trudno znaleźć przykład większej pogardy dla kobiet, a także dla zwierząt.\nPodobnie jak pisanie historii kobiet (her-story) było buntem przeciwko zdominowanej przez mężczyzn historii (his/tory), tak zwrot uwagi na historię zwierząt jest sprzeciwem wobec ludzkiej dominacji i antropocentrycznej perspektywy postrzegania świata. Istnieje więcej analogii między badaniami historii zwierząt i kobiet. Zdaniem Hildy Kean oba podejścia postrzegane były jako nowatorskie, dekonstruujące istniejące paradygmaty. Oba „usiłowały spojrzeć na nowe podmioty historii, wcześniej zmarginalizowane” i stały się punktem wyjścia dla nowych teorii historii (Kean, 2012, 58). Historia kobiet powstawała pod wpływem feminizmu drugiej fali i jego politycznych postulatów. Historia zwierząt niejednokrotnie inspirowana jest politycznymi postulatami ruchu wyzwolenia zwierząt. W przypadku historii kobiet idea „ratowania” marginalizowanych grup społecznych i ukazania ich roli stanowiła inspirację dla licznych badań. Jonathan Burt określił historię zwierząt jako historię znikania (Burt, 2001). Dotyczyło to zarówno znikania gatunków i kurczącej się bioróżnorodności, jak i traktowania zwierząt jako symboli, przez co znajdowały się poza historią. Badaczki (i badacze) zajmujące się historią kobiet były w stanie nie tylko wypracować nowe podejścia teoretyczne i metodologiczne, ale także pokazać, że temat jest ważny i zasługuje na włączenie do głównego nurtu badań historycznych. Podobny proces ma miejsce w przypadku historii zwierząt.\nBiografia Danuty Hryniewicz jest próbą re-definicji więzi ze zwierzętami. Ma to także związek ze zmianą języka oraz wartościowania pewnych określeń. W historii ruchu kobiecego i innych ruchów emancypacyjnych „zawłaszczanie” obraźliwych określeń odnoszących się do grupy mniejszościowej było jedną ze strategii walki o język. Określenia obraźliwe używane były w znaczeniu afirmatywnym, stając się przez to symbolem dumy z posiadanej tożsamości, a nie stygmatem. W przypadku Hryniewicz termin „psiara” nabiera nowego, pozytywnego znaczenia. Wyjaśnia ona: „Pies to przyjaciel człowieka, psiarz – przyjaciel psów, a psiara to przyjaciółka. Nie jest to więc określenie złośliwe i pogardliwe” (Konkol, 1991). To właśnie psy sprawiają, że jej biografia jest istotna, wyjątkowa, warta odnotowania. Danuta Hryniewicz z kolei sprawiła, że polskie owczarki nizinne stały się rozpoznawalną i popularną w Polsce i za granicą rasą psów. Jak w przypadku gatunków stowarzyszonych, życie Hryniewicz bez PON-ów nie byłoby takie, jakie znamy. Człowiek i zwierzęta wzajemnie tworzą się, powołują do istnienia w obecnie znanym kształcie.\nBiografie gatunków stowarzyszonych\nDanuta Hryniewicz urodziła się w 1914 roku w Mandżurii jako córka zesłańca. Po wybuchu rewolucji październikowej rodzina postanowiła wrócić do Polski, gdzie zamieszkali w Poznaniu. W 1939 roku ukończyła Akademię Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie jako jedna z pierwszych kobiet w tym zawodzie. W 1944 roku była lekarzem w Stubnie pod Przemyślem. Rok później przeniosła się do Gdyni, potem Władysławowa, wraz z mężem oraz krowami, kotami i psami. Mąż kończył studia we Wrocławiu, a Danuta pracowała, między innymi biorąc udział w komisjach kwalifikujących konie z pomocy UNRR. Po kilku latach mąż porzuca Danutę dla innej kobiety. Po rozwodzenie Hryniewicz podejmuje pracę w Białogardzie (w latach 1951-1961), gdzie poznaje drugiego męża. Razem kupują gospodarstwo, w którym poza psami hodują krowy, konie, owce oraz drób. Hryniewicz pracuje w gospodarstwie sprawując opiekę nad licznymi zwierzętami i pracuje jako weterynarz w ubojni. Mąż był przeciwny trzymaniu tak dużej ilości zwierząt, a szczególnie psów, więc w 1962 roku rozwiedli się. Po rozwodzie sprzedają gospodarstwo, a Danuta przenosi się do Łeby. Nabytą posiadłość dostosowuje do hodowli zarodowych krów mlecznych oraz dużej ilości psów. W tym czasie pracuje także jako weterynarz.\nPod koniec 1961 roku do jej domu wprowadziła się matka wraz z dwoma jamnikami: Regusią i Synusiem. To właśnie jamniki towarzyszyły jej aż do śmierci i spały z nią w łóżku. W 1989 roku Hryniewicz zaprzyjaźniła się w hodowczynią foksterierów Małgorzatą Grzeszkowiak z Wrocławia. Przekazała jej część hodowanych przez siebie psów, głównie foksteriery. W 1997 roku sprzedała dom w Łebie i wraz z Małgorzatą Grzeszkowiak zakupiły gospodarstwo w Boguszycach k. Oleśnicy. Mieszkały tam razem, aż do śmierci Hryniewicz 16 września 2007 roku.\nPrzez całe życie towarzyszyły jej zwierzęta i nie sposób pominąć ich obecności. Wspomina: „Pamiętam z lat dzieciństwa, że nasz dom w Mandżurii, gdzie się urodziłam, zawsze był pełen zwierząt. Kochaliśmy je wszyscy, rodzice i dziadkowie, siostra i ja. I tak przez całe życie, choć losy miotały nas po świecie, wędrowaliśmy z naszym dobytkiem. (…) W dalekim Charbinie, gdzie się urodziłam, w naszym domu była foksterierka krótkowłosa oraz suka, a potem jej syn, owczarek kaukaski. Sukę przywiózł stryj z Kaukazu, gdzie służył w armii rosyjskiej” (Borkowski, 2009). W Poznaniu mieszkali w pobliżu ogrodu zoologicznego, do którego Hryniewicz miała kartę stałego wstępu. Ich dom rodzinny otwarty był na obecność zwierząt. „Do naszego domu można było przynieść każde zwierzę. Ale obowiązywała zasada, że należy ono do tego, kto się nim opiekuje. W końcu zawsze wszystko było moje – karmiłam, obrządzałam, leczyłam” (Borkowski, 2009). Studia weterynaryjne były marzeniem, które udało się zrealizować.\nPraca weterynarza na ziemiach odzyskanych dała jej możliwość powiększenia własnej hodowli psów o psy porzucone przez wysiedlanych Niemców. „Zbierałam po wsiach w województwie wejherowskim pozostawione przez Niemców, ewakuowanych statkami z portu na Helu, rasowe psy, których nie pozwolono im zabrać ze sobą. Były to airedale, owczarki niemieckie, foksterierka, od której pochodzą moje foksy, i jamniki.” (Borkowski, 2009). Opowieść o zwierzętach ciągnie się równolegle w stosunku burzliwych losów ludzi dotkniętych przez polityczne przemiany. Z dumą podkreśla jakość psów ze swojej hodowli: „Specjalizuję się także w hodowli foksterierów szorstkowłosych. Jamniki też mam doskonałe. Wszystkie psy, które prezentowałam na wystawach, zawsze zdobywały medale” (Borkowski, 2009).\nPsy były najważniejszą częścią jej życia i stanowią największe osiągnięcie Hryniewicz. Jak w przypadku gatunków stowarzyszonych- wzajemnie się tworzyli. Bez Hryniewicz prawdopodobnie nie znalibyśmy polskich owczarków nizinnych. Ona sama także nie zdobyłaby takiego rozgłosu, gdyby nie udana rekonstrukcja tej rasy. Imiona psów, opisy ich charakteru czy losów często pojawiają się w opowieści o jej własnym życiu. Nie sposób oddzielić jednych od drugich. „Dla mnie to bardzo ważne, że we wszystkich rodowodach mój pies jest pierwszy. Smok – protoplasta wszystkich owczarków nizinnych. Potem Doman – międzynarodowy champion.” (Borkowski, 2009). Polskie owczarki nizinne były dziełem jej życia i w pewien sposób zapewniły jej nieśmiertelność.\nJuż w przedwojennych wspomnieniach Hryniewicz pojawiają się wzmianki o psach zbliżonych wyglądem do polskich owczarków nizinnych. „(…) spotykaliśmy przy stadach owiec w majątkach ziemskich nieduże, kudłate, niezwykle mądre psy, zwane wówczas po prostu owczarkami. Dopiero po wojnie poznałam ich właściwą nazwę: polskie owczarki nizinne. Już wtedy, przed tylu laty, widując te psy, myślałam, że warto by zebrać kilka sztuk i hodować je” (Borkowski, 2009). Psy przypominające wyglądem polskie owczarki nizinne hodowane były na Pomorzu przez Niemców i Polaków. Kojarzone były z psami o podobnym wyglądzie, głównie dla zachowania ich cech użytkowych, inteligencji oraz chęci do pracy. Początkowo próby odtworzenia tej rasy przyjmowane były z nieufnością. „Kiedy jednak przywiozłam je na wystawę, większość znawców wątpiła: – Co, takie kundle? I gdyby nie autorytet mecenasa L. Smyczyńskiego, autora książki o psach, nie wiadomo, czy byłyby teraz w Polsce owczarki nizinne. Dziś zrobiły karierę międzynarodową, są w całym świecie” (Borkowski, 2009).\nPsy towarzyszące Hryniewicz na każdym etapie życia znaczą przełomowe momenty w jej życiu i wiążą się z ważnymi wydarzeniami. Polskie owczarki nizinne, z ukochanym psem Smokiem na czele, które przyniosły jej światowy rozgłos i grono wspierających przyjaciół. Jamniki, rasa ukochana przez matkę, która towarzyszyła jej aż do śmierci. Jednak zwierzęta te nie stanowią jedynie metafor znaczących kolejne etapy życia człowieka. Ich symboliczna rola nie powinna przesłaniać ich materialnego istnienia, relacji z człowiekiem, ciepła psiego ciała i zimnego nosa. Były nie tylko symbolami- były materialnymi bytami. Warto więc zapytać, kim były psy towarzyszące Hryniewicz na różnych etapach jej życia? Jakie wspomnienia i dokumenty zachowały się na ich temat? Co jesteśmy w stanie powiedzieć o tych nie-ludzkich osobach, które w najbliższy sposób dzieliły z nią życie?\nO niektórych z jej psów wiemy więcej, niż o innych. We wspomnieniach pojawiają się jej dwa pierwsze owczarki podhalańskie, Nana i Sztorm. Na ich temat zachowały się przekazy, a dzięki rodowodom można zrekonstruować ich losy. Suka Nana była córką suki Kuwasza sprowadzonej z zoo w Budapeszcie do hodowli Z Ropienki. Z krycia psem Baca, należącym do profesora Z. Ewy, pozostał w hodowli Sztorm, zastrzelony w początkach wojny przez ukraińskiego policjanta. Już po wojnie na Pomorzu Nana kryta była Bacą z Brzuchowic i Harnasiem ze Starzyńskiego Dworu. Półrodzeństwo Norda i Sztorm II to rodzice pierwszych szczeniąt rodowodowych – Sambora i Surmy z Kordegardy (urodzone w 1957 roku).” (Borkowski, 2009). Okoliczności śmierci Sztorma wspomina także sama Hryniewicz. Zdarzenie miało miejsce w czasie wojny, gdy prowadziła lecznicę dla zwierząt na terenie Ukrainy w okolicach Sambora. „Na podwórko naszej lecznicy wszedł ukraiński policjant i szczekającego owczarka ‘uciszył’ strzałem z rewolweru” (Borkowski, 2009). Sporo wiemy też na temat Smoka, hołubionego owczarka nizinnego. Był pierwszym szczeniakiem urodzonym w hodowli „z Kordegardy” oraz „ojcem założycielem” rasy owczarków nizinnych.\nMiłość do zwierząt nie ograniczała się do psów. Podczas studiów kupiła kotkę długowłosą oraz jeździła konno. Dom w Łebie przystosowała do hodowli krów mlecznych, zbudowała oborę oraz zadbała o pastwiska dla krów. W pobielonej stajni każda krowa miała swoje miejsce oraz tabliczkę z imieniem. W stajni znalazło się także miejsce dla konia. W gospodarstwie mieszkały licznie hodowane psy, koty oraz zwierzęta znajdowane lub porzucane przez okolicznych mieszkańców. Wspomina: „Mój dom jest także przytułkiem wszystkich nieszczęśliwych zwierząt. Potrącone przez samochody, chore, zbłąkane trafiają pod mój dach. Wtedy rysuję portret nowego przybysza i wystawiam w oknie z nadzieją, że znajdzie się właściciel. Ale jakoś nigdy się nie znajduje. Często słyszę, że życie poświęciłam zwierzętom. Tak nie jest, bo poświęcenie to rezygnacja z czegoś , wyrzeczenie. A mój wybór – to mój sposób na życie. Ja to po prostu lubię. Między zwierzętami cudownie się czuję, kocham je i one odpłacają mi wdzięcznością.(…)W oborze stoją dwie krowy, obok – w stajni – piękny, choć niemłody biały koń, spełnione młodzieńcze marzenie. Nie brakuje też kotów różnej maści. To stali mieszkańcy. Są też jaskółki – ulepiły sobie gniazdo w pokoju i wróble wpadają do kuchni na śniadanie. Był także zaprzyjaźniony zajączek, który pozwalał się głaskać, a nawet… szczur jadał ciastka z mej ręki.” (Borkowski, 2009).\nTworzenie silnych więzi ze zwierzętami nie musi oznaczać osamotnienia i izolacji od ludzi. Wręcz przeciwnie, zwierzęta mogą stać się katalizatorami relacji międzyludzkich. Współcześnie coraz częściej mówi się o procesie tworzenia relacji społecznych oraz tożsamości jednostki w oparciu o biologiczne lub genetyczne podstawy. Paul Rainbow stworzył termin „biosocjalność” do opisania tworzenia tożsamości oraz społecznych relacji osób, u których zdiagnozowano choroby genetyczne (Rainbow, 1996). Wokół choroby (która jest swoistym biologicznym fundamentem) tworzy się sieć społecznych relacji, grupy wsparcia dla chorych i rodzin. Biologia zostaje uzupełniona o komponent społeczny. W kontekście psów rasowych pojęcie biosocjalności interpretowane jest jako specyficzne relacje społeczne i tożsamości tworzone w odniesieniu do zwierząt. Psy rasowe stanowią specyficzne biologiczne podmioty, wokół których tworzona jest sieć ludzkich relacji. Zwierzęta stają się pretekstem i okazją do kontaktów międzyludzkich, cementują wspólnotę i łączą ludzi podzielających podobną pasję do zwierząt.\nZ otaczającymi ją ludźmi Hryniewicz stworzyła liczne więzi, z których większość zapośredniczona była przez psy: „Dzięki psom mam wielu serdecznych przyjaciół, dla których Kordegarda zawsze stoi otworem” (Borkowski, 2009). Szczególnie ceniła osoby, które wraz z nią podzielały kynologiczną pasję. Jej dom stał się miejscem, gdzie przyjeżdżali aby prowadzić nie tylko towarzyskie pogawędki, lecz przede wszystkim rozmawiać o psach i hodowli. Przy okazji goście pomagali w pielęgnacji szaty licznych psów, w zaprowadzeniu porządku w obejściu, remoncie domu czy budowie nowych kojców dla psów.\nHryniewicz była postacią charakterystyczną miasta. „Zawsze w męskim roboczym ubraniu, często w chustce na głowie. W lecie nosiła na bose nogi sandały, a w zimie gumofilce. Często podkreślała, że lubi wszystkie zwierzęta i ludzi i to była prawda” (Borkowski, 2009). Możemy przypuszczać, że wywoływała ambiwalentne emocje. Trzymanie takiej ilości psów traktowane było jak dziwactwo. Z powodu niestandardowego sposobu życia była postrachem dzieci. Jednak była też otaczana pewnym szacunkiem: leczyła zwierzęta (bywało że za darmo) oraz do mieszkańców prawdopodobnie docierały wiadomości o sukcesie owczarków nizinnych oraz odznaczeń i nagród, które zdobywała ona i jej psy.\n„Psy hoduję całe życie. I czego się dorobiłam? Kordegardy – domu, w którym mieszkam. Wraz z gospodarstwem kupiłam go za 50 tysięcy złotych w 61 roku. Mam starą syrenkę i z trudem wiążę koniec z końcem. Hodowla wymaga nakładów, a z ośmiotysięcznej emerytury samej wyżyć nie sposób.” (Borkowski, 2009). Tak sama Hryniewicz wypowiada się na temat swojej sytuacji ekonomicznej. Wiadomo jednak, że otrzymywała pomoc materialną oraz finansową od znajomych. Prowadzona przez nią hodowla była rozpoznawalna za granicą, więc sprzedawała psy także za granicę, w tym do Europy Zachodniej. Mogło to stanowić dobre źródło zysku. Mówi się także, że poza licznymi odznaczeniami i dowodami uznania otrzymywała także pomoc finansową od zagranicznych hodowców (w tym z Niemiec Zachodnich i USA) skupionych w klubach rasy polskiego owczarka nizinnego.\nŻycie codzienne Danuty wypełnione było zwierzętami. Nie tylko tymi, którymi zajmowała się zawodowo, ale także tymi, które wraz z nią dzieliły przestrzeń prywatną. Historia Danuty Hryniewicz wymaga traktowania zwierząt poważnie. Psy, a szczególnie polskie owczarki nizinne, nie są elementem tła, lecz pierwszoplanowymi postaciami. Wzajemne relacje ludzi i zwierząt wymagają zaangażowania po jednej i po drugiej stronie. To relacja, która wywiera wpływ i tworzy obie strony. Zwierzęta nie są jedynie dodanym elementem historii. Są konieczne, bo bez nich nie byłoby żadnej historii do opowiedzenia. Psy kształtują ludzi, ich sposób życia, codzienne obowiązki a także miejsce, w którym mieszkają. Gospodarstwo, czy kennel, posiadają specyficzną dla siebie organizację przestrzeni, w której potrzeby ludzi nie koniecznie wysuwają się na pierwszy plan.\nBiografie gatunków stowarzyszonych to równolegle tworzona opowieść o ludzkich i nie-ludzkich losach. Zwierzęta nie są jedynie dodatkiem czy metaforą ludzkich poczynań- są równie istotnymi podmiotami, sprawcami działań. W przypadku psów rasowych ich losy oraz systemy pokrewieństwa mogą być szczegółowo analizowane. Dzięki rodowodom i zapisanym w nim informacjom zwierzęta nie są bezimienne czy pozbawione przeszłości i przyszłości. Pozostawiają ślad, który można prześledzić i zrekonstruować. Opowieść o Danucie Hryniewicz i jej zwierzętach to opowieść o międzygatunkowych kompetencjach, to relacja o przeszłości współtworzona przez wiele głosów, z których tylko niektóre są ludzkie.\nWspółcześnie komunikacja z Innymi wymaga nie tylko kompetencji interpretowania i rozumienia innych kultur, lecz także komunikacji międzygatunkowej. Musimy zrozumieć, że nasza historia, a także przyszłość, nierozerwalnie związana jest z istnieniem innych gatunków. Wzajemnie się konstytuujemy. Ta współ- zależność znajduje wyraz w poszukiwaniach współczesnej humanistyki, która stawia sobie za cel pełniejsze oddanie powiązań pomiędzy ludzkimi i nie-ludzkimi aktorami. Biografie gatunków stowarzyszonych, w których ludzkie i zwierzęce losy rejestrowane są równolegle, przecinają się i wchodzą ze sobą w dialog, to jedna z propozycji post-antropocentrycznej komunikacji.\nAdams, Carol W; 1990 Sexual politics of meat. A feminist- vegetarian critical theory, Bloomsbury\nBaratay, Eric; 2014, Zwierzęcy punkt widzenia. Inna wersja historii, Gdańsk: Wydawnictwo w Podwórku, 2014\nBoomgaard, Peter; 2001, Frontiers of Fear: Tigers and People in the Malay World, 1600-1950, New Haven, London: Yale University Press.\nBorkowski, Tomasz; 2009, Dr Danuta Hryniewicz, a może lepiej: Nasza Danusia, w: Dr Danuta Hryniewicz i polski owczarek nizinny, Tomasz Borkowski (red), Warszawa\nBrantz, Dorothee; 2010, Beastly Natures. Animals, Humans, and the Study of History, Charlottesville: University of Virginia Press.\nBurt, Jonathan; 2001, The illumination of the animal kingdom: The role of light and electricity in animal representation, w: Society & Animals 9(3). 203–228\nCronin, Keri; 2011, “Can’t you talk?” Voice and visual culture in early animal welfare campaigns, w: Early Popular Visual Culture 9 (3), ss. 203–223\nDomańska, Ewa; 2016, Historia zwierząt, „Konteksty” (2-3)\nFudge, Erica; 2017, What Was it Like to be a Cow? History and Animal Studies, w: Linda Kalof (red), The Oxford Handbook of Animal Studies, Oxford: Oxford University Press\nHaraway, Donna; 1989, Primate Visions: Gender, Race, and Nature in the World of Modern Science, London: Routledge\nHaraway, Donna; 2003, Companion species manifesto: dogs, people and significant otherness, Chicago: Prickly Paradigm Press.\nHaraway, Donna; 2008, When species meet, Minneapolis: University of Minnesota Press\nHribal, Jason C.; 2007, Animals, agency and class: Writing the history of animals from below, w: Human Ecology Forum 14(1), ss. 101–112.\nKean, Hilda; 2012, Challenges for Historians Writing Animal-Human History: What is Really Enough?,. w: Anthrozoös 25.\nKonkol, Maria; 1991, Psiara – ciąg dalszy po latach, w: Bez balastu, dostępne także: http://mapalebian.pl/hryniewicz-danuta/,\nLatour, Bruno; 2011, Nigdy nie byliśmy nowocześni, przełożył Maciej Gdula, Warszawa: Oficyna Naukowa.\nMikhail, Alan; 2014, The Animal in Ottoman Egypt, Oxford: Oxford University Press\nPearson, Chris; 2009, A Walk in the Park with Timmy: History and the Possibilities of Companion Species Research, w: The Wild (1)\nRabinow, Paul; 1996, Essays on the Anthropology of Reason, Princeton: Princeton University Press.\nRangarajan, Mahesh; 2013, Animals with Rich Histories: The Case of the Lions of Gir Forest, Gujarat, India, w: History and Theory 52:4.\nRitvo, Harriet; 2002, History and Animal Studies, w: Society & Animals, (4)10, ss. 403-406\nSanders, Clinton R. Arnold Arluke; 1996, Regarding animals, Philadelphia: Temple University Press.\nSkabelund, Aaron Herald; 2011, Empire Of Dogs, Canines, Japan, And The Making Of The Modern Imperial World, Ithaca & London: Cornell University Press\nSpivak, Gayatri; 2011, Czy podporządkowani Inni mogą przemówić?, tłum. E. Majewska, w: „Krytyka Polityczna” nr 24–25.\nSwart, Sandra; 2010, Riding High: Horses, Humans and History in South Africa, Johannesburg: Wits University Press\nThis entry was posted on Wednesday, September 13th, 2017 at 8:00 pm\tand is filed under Robocze. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


Zegarki garniturowe. Najpiękniejsze modele.\nZegarki garniturowe. Najpiękniejsze modele do 1000 zł\nJan Adamski 24/06/2019 Styl i moda męska 14 komentarzy\nCzym się charakteryzują zegarki garniturowe? Nie ma oczywiście jednoznacznej definicji, ale można przyjąć, że są to klasyczne zegarki o stonowanym wzornictwie, niezbyt duże, na skórzanym pasku i posiadające cienką kopertę. Ta ostatnia cecha jest szczególnie ważna, bowiem zegarek powinien się łatwo skrywać pod mankietem koszuli i w żadnym wypadku nie powinien blokować tego mankietu, nie pozwalając mu swobodnie opadać. Zdecydowana większość męskich zegarków obecnych na rynku, ma bardzo masywną budowę, a grubość koperty przekracza na ogół 15 mm. Takie zegarki przeważnie nie pozwalają mankietowi koszuli opaść swobodnie co powoduje, że prawy mankiet wystaje spod rękawa marynarki, a lewy jest schowany. Przynajmniej ja mam z tym problem ilekroć założę zegarek o grubości koperty większej niż 10 mm.\nTak bywa gdy zbyt masywny zegarek nie pozwala opaść swobodnie mankietowi koszuli.\nJaka powinna być grubość koperty zegarka do garnituru? Im mniejsza, tym lepsza. Jednak bardzo cienkie zegarki (4 – 5 mm) są wielką rzadkością, szczególnie wśród zegarków mechanicznych z automatycznym naciągiem. Są marki, które mają ambicje bicia rekordów w tej dziedzinie i np. Piaget stworzył zegarek mechaniczny (ale z naciągiem ręcznym) o grubości koperty… 2 mm. To oczywiście fascynujące osiągnięcie inżynierów Piageta, ale patrząc z punktu widzenia zwykłego użytkownika, zegarki o grubości koperty do 6 mm należy uznać za bardzo cienkie, zaś te o grubości do 9 mm – za cienkie. Dokonując wyboru zegarków do tego wpisu przyjąłem, że powinny one mieć kopertę cieńszą niż 9 mm.\nZegarek Bulova z kopertą o grubości 7 mm.\nPiaget Altiplano Ultimate Concept. Grubość koperty 2 mm.\nDrugim kryterium jakie przyjąłem, była cena nie większa niż 1000 zł. W związku z tym wszystkie zaprezentowane zegarki mają mechanizmy kwarcowe. Jednak są to mechanizmy dobrej jakości, gwarantujące, że zegarek będzie służył przez wiele lat. Pominąłem tanie zegarki oznaczone nic nie mówiącymi markami, gdyż zdecydowanie odradzam kupno takiego zegarka.\nKryterium urody zegarka – wszak przedstawiam zegarki najpiękniejsze – jest całkowicie subiektywne. Po prostu wybrałem te, które sam z przyjemnością bym nosił. Ponieważ jednocześnie przyjąłem założenie, że zegarki do garnituru powinny mieć stonowane wzornictwo, zatem może ktoś zarzucić, że wybrane modele są do siebie dość podobne. Moim zdaniem tak nie jest; każdy z prezentowanych modeli ma w sobie coś, co czyni go niepowtarzalnym. Zatem zapraszam do prezentacji – zegarki są uszeregowane od najcieńszego.\nCitizen AR1110-02H to zegarek o idealnie wyważonych proporcjach i minimalistycznym wzornictwie. Imponuje super cienką kopertą (5 mm) z szafirowym szkiełkiem. Koperta ma niewielką średnicę (36 mm), zatem przed zakupem zegarek koniecznie trzeba przymierzyć, gdyż nie będzie się prezentował dobrze na masywnych nadgarstkach. Za to na szczupłych – pokaże całą swoją klasę. Pasek jest skórzany, tłoczony we wzór imitujący skórę krokodyla. Połączenie brązowego paska z czarną tarczą dało zaskakująco dobry efekt. W kopercie pracuje własny mechanizm Citizena, klasa wodoszczelności jest niska.\nUltra cienki Citizen Eco-Drive Classic jest jedynym w zestawieniu zegarkiem solarnym, czyli czerpiącym energię do ładowania baterii z paneli słonecznych znajdujących się w tarczy. Przy czym panele wzbudzane są nie tylko światłem słonecznym, ale każdym światłem z zakresu widzialnego. Zegarek ma bardzo czytelną i przejrzystą tarczę, koperta jest niezbyt duża (39 mm), wykonana ze stali, pasek jest skórzany. Klasa wodoszczelności – niewielka.\nZegarek o absurdalnie długiej nazwie: Tissot T109.410.16.032.00 EVERYTIME, zachwyca pięknem zaklętym w prostocie. Uwagę przykuwają szczególnie duże arabskie cyfry – czarne na białej tarczy. Niezbyt duża stalowa koperta (38 mm) skrywa świetny mechanizm ETA 902.101. Atutem zegarka jest odporne na zarysowania, szafirowe szkiełko, za to klasa wodoszczelności jest niska. Skórzany pasek jest w kolorze czarnym i ma tłoczenia imitujące skórę krokodyla. Tissot Everytime jest zegarkiem idealnym do smokingu.\nJeśli ktoś ma bardzo gruby nadgarstek i zegarek o średnicy 38 mm jest dla niego za mały, to marka Tissot ma w zanadrzu model równie piękny co poprzedni i oparty na tym samym mechanizmie ETA. Model nazywa się: T109.610.16.037.00 EVERYTIME LARGE. Koperta ma średnicę 42 mm, przy zachowanej grubości 6 mm. Jednak jej wielkość powoduje, że zegarek wydaje się jeszcze cieńszy od poprzednika. Skórzany pasek w kolorze brązowym bardzo dobrze współgra ze stalową kopertą i białą tarczą. Szkiełko jest szafirowe.\nBulova 96B295 Classic to typowy przedstawiciel amerykańskiej marki Bulova, o ponad stuletniej tradycji, która stawia na wyjątkową precyzję chodu. Mechanizm kwarcowy zastosowany w zegarku jest własnej produkcji, wzornictwo jest bardzo tradycyjne i surowe; na niebieskiej tarczy znajdziemy srebrne cyfry rzymskie, przy czym w miejscu XII jest logo marki. Średnica koperty: 40 mm. Szkiełko jest mineralne, zaś klasa wodoszczelności pozwala nie martwić się ewentualnymi zachlapaniami, ale wchodząc pod prysznic zegarek należy zdjąć. Skórzany pasek w kolorze niebieskim – takim jak tarcza – dodaje zegarkowi niepowtarzalnego uroku.\nAtlantic Seabase 60352.41.95 jest najdroższym zegarkiem w zestawieniu, ale kryje w sobie kultowy mechanizm Ronda. W naturze czasomierz Atlantic prezentuje się jeszcze lepiej niż na zdjęciach, a to za sprawą pięknej tarczy w kolorze beżowym, co na zdjęciu nie ma takiego powabu jak w rzeczywistości. Stalowa koperta ma średnicę 40 mm, szkiełko jest szafirowe a pasek skórzany. Klasa wodoszczelności jest niska, zatem zegarka nie należy wystawiać na kontakt z wodą, aczkolwiek przypadkowe zachlapania (np. przy myciu samochodu) nie powinny stanowić problemu.\nZeppelin Flatline Quarz jest obecnie trudno dostępny na naszym rynku, jednak zdecydowałem się go umieścić w zestawieniu ze względu na niezaprzeczalną urodę, jak również fakt, że kryje w sobie doskonały mechanizm kwarcowy: Ronda 6004.D. Wzornictwo nie jest tak surowe jak u poprzednika, zaś wypukłe szkiełko przywodzi na myśl klasyczne zegarki z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Średnica koperty wynosi 39 mm, klasa wodoszczelności pozwala wchodzić pod prysznic z zegarkiem na ręku. Jednak, ze względu na skórzany pasek, nie warto tego robić.\nPiękna Adriatica z brązową tarczą może się pochwalić bardzo dobrym mechanizmem marki ETA, o numerze 902. Kolejnymi atutami zegarka są: szafirowe szkiełko, magiczne słowa Swiss made u dołu tarczy oraz niewygórowana cena. Stalowa koperta z powłoką PVD w kolorze złota, ma średnicę 41 mm. Skórzany pasek w kolorze tarczy jest tłoczony we wzór imitujący skórę krokodyla. Wodoszczelność zegarka jest niskiej klasy, zatem trzeba go chronić przed kontaktem z wodą.\nLorus RH813CX9 to propozycja dla tych, którzy chcą zaoszczędzić. Za niewygórowaną kwotę otrzymają minimalistyczny ale efektowny zegarek z bardzo cienką stalową kopertą o średnicy 40 mm i na skórzanym pasku w kolorze brązowym z białymi szyciami. Niezbędne przy tej cenie kompromisy dają o sobie znać anonimowym mechanizmem niewiadomej jakości, niską klasą wodoszczelności i mineralnym szkiełkiem. Co jednak nie ujmuje zegarkowi niewątpliwej urody.\nGrovana 1734.1535 ma wzornictwo zdecydowanie bogatsze niż inne czasomierze prezentowane w tym zestawieniu. Jednak nie na tyle, żeby zegarka nie można było zastosować do dziennego garnituru. Szwajcarska marka nie informuje jaki mechanizm napędza wskazówki i datownik, podaje tylko, że jest to mechanizm wyprodukowany w Szwajcarii. Koperta zegarka jest stalowa i ma średnicę 41 mm. Szkiełko jest szafirowe, a klasa wodoszczelności niska. Skórzany, brązowy pasek jest tłoczony we wzór imitujący skórę krokodyla.\nCertina DS Caimano występuje w różnych wersjach kolorystycznych; wersja z czarną tarczą i kopertą w kolorze żółtego złota, wydaje mi się najbardziej efektowna. Jest jednym z nielicznych zegarków obecnych w tym przeglądzie, którego klasa wodoszczelności pozwala na pływanie, a nawet płytkie nurkowanie (snorkling), z zegarkiem na ręku. Oczywiście szkoda byłoby zmoczyć piękny, skórzany pasek, ale przecież można dokupić pasek kauczukowy lub bransoletę i zamienić na czas pływania/nurkowania, a później wrócić do paska skórzanego zakładając zegarek do garnituru. Średnica stalowej koperty wynosi 40 mm, szkiełko jest szafirowe, w zegarku pracuje dobrej jakości mechanizm ETA F06.111.\nW stalowej kopercie o średnicy 40 mm, zegarka Orient FUG1R006W6 Capital Version 2 skrywa się kwarcowy mechanizm własnej produkcji o symbolu HS9. Koperta ma powłokę PVD w kolorze złotym, oraz białą, przejrzystą i czytelną tarczę z rzymskimi cyframi. Na godzinie 3 umieszczony jest datownik pokazujący dni tygodnia i miesiąca. Szkiełko jest mineralne i ma kształt sferyczny, co dodaje zegarkowi uroku. W bezpośrednim kontakcie zegarek prezentuje się jeszcze korzystniej niż na zdjęciach. Klasa wodoszczelności jest dość dobra, jednak nie na tyle, żeby można było pływać z zegarkiem na nadgarstku.\nDoxa 173.90.201.03 D-Light to pokaźnych rozmiarów zegarek (średnica koperty 41 mm) z minimalistycznym wzornictwem. Połączenie różowego złota z granatem tarczy i paska daje spektakularny efekt: obok tego zegarka nie sposób przejść obojętnie. Oczywiście różowe złoto nie jest złotem lecz powłoką PVD, ale wygląda znakomicie. Szkiełko zegarka jest szafirowe a klasa wodoszczelności niska. Producent nie podaje informacji na temat pracującego w zegarku mechanizmu, ograniczając się do stwierdzenia, że jest on wyprodukowany w Szwajcarii.\nNiedrogi zegarek Timex Southview 41mm ma bardzo efektowny wygląd dzięki giloszowanej, granatowej tarczy i brązowemu paskowi o fakturze podobnej do tarczy, co tworzy bardzo ciekawe połączenie. Koperta jest stalowa i – jak łatwo się domyślić – ma średnicę 41 mm, szkiełko jest mineralne. Producent nie podaje informacji o typie mechanizmu pracującego w kopercie, ograniczając się do enigmatycznego stwierdzenia: Quartz Analog. Klasa wodoszczelności jest niska – trzeba pamiętać, że takie zegarki należy chronić przed zmoczeniem.\nTomas Cieciora\t27/06/2019\nPanie Janie a jakby Pan ocenił zegarek Timex Waterbury TW2R25500. (https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcThyA95bsSnwDNPFhfJjcTIHaUPcYoN9Vb6hbJejEDHx056AUoE)\npasek wykonany z wysokogatunkowej skóry naturalnej\nPozdrawiam Tomasz Cieciora\nŁadny zegarek o klasycznym wzornictwie. Przypuszczam, że bardzo tani 🙂\nA może wpis o zegarkach garniturowych mechanicznych do np. 2000-2500zł?\nJan Adamski\t28/06/2019\nMam taki w planie, ale chyba nieco wyżej ustawię pułap cenowy 🙂\nMaciej Stachowicz\t28/06/2019\nOsobiście uważam, że najlepszym rozwiązaniem są zegarki typu vintage. Odpowiadają standartom opisanym przez pana Jana, często są niezwykle estetyczne, a ich wartość tylko rośnie. Najbardziej cenię moją Omegę Geneve z 1964 roku, z oryginalną złotą kopertą i mechanizmem. Co ciekawe nie jest to olbrzymi wydatek.\nBardzo lubię i cenię zegarki vintage. Bardzo żałuję, że nie zachował się mój zegarek marki Marvin, który dostałem w prezencie od mamy po zdaniu matury. Służył mi kilkadziesiąt lat, ale nie pamiętam co się z nim w końcu stało.\nW czasach kiedy jeszcze nosiłem zegarki, były to zawsze modele kieszonkowe.\nJan Adamski\t29/06/2019\nPojawiał się wtedy kłopot, gdy nie miało się na sobie kamizelki 🙂\nRadziłem sobie, spodnie też mają kieszenie.\nJacek K.\t02/07/2019\nZegarki w pewnej kwocie do 2 tyś zl mają te same mechanizmy i jest to ta sama jakość płacimy za marke ,casio czy lorus jakością nie ustępuje tissotowi czy atlantikiwi ,No cóż ale zawsze to Tissot,Polecam tańszą marke polskiego producenta Timmemaster super wzory dobra jakość ,jedynie pasek do wymiany bo nie skórzany .Uważam że nie warto przepłacać za zegarek więcej niż 500 zł.No chyba A że ktoś ma dość zasoby portwel,Wolę mieć 3 po 500 niż jeden za 1500,Pozdrawiam.wszystkich fanów zegarków\nZgadzam się z argumentacją. Chodzi mi tylko o to, żeby mój przegląd objął szersze spektrum marek, w tym te, które można usytuować na średnich poziomach piramidy prestiżu.\nJa mam model firmy Jordan Kerr, za jakieś 200/300 zł i nie uważam, by wyglądał gorzej od tych za 800 🙂 Trzeba tylko się zdobyć na “odwagę” i postawić na mniej znaną firmę. Od dwóch lat służy mi bezawaryjnie\npragnę zwrócić Pańską uwagę na dwie marki zegarków, które wg, mnie zasługują na wzmiankę przy temacie zegarków do garnituru. Są to zegarki wyprodukowane jeszcze w ZSRR w fabryce Poljot (Moskwa) oraz Łucz (Mińsk) pracujące na mechanizmie 2209, tzw. de luxe. Ich mechanizm na naciąg manualny (a nie bezduszny kwarc jak obecne wyroby), ceniony wśród kolekcjonerów za trwałość i niezawodność, ma jedynie 2,9 mm grubości, co w latach 60., kiedy ta konstrukcja powstała było nie lada osiągnięciem. Cały zegarek ma ok 8,5 mm i ok. 35 mm średnicy bez koronki, co czyni go wręcz idealnym wyborem do koszuli. Zegarki de luxe miały piękną skromną i bardzo ponadczasową stylistykę i bardzo często występowały w złoconych kopertach, co także dodaje im wdzięku.\nSam posiadam 3 zegarki Łucz de luxe i zakładam je niemal wyłącznie do marynarki. Oprócz noszenia czasomierza, który nie walczy o przestrzeń z mankietem, czerpię przyjemność z posiadania zegarka vintage, już niemal 50-letniego. Obecnie zegarki te drożeją, ale nie jest trudne kupić je za ok. 300 zł w ładnym stanie.\nDziękuję za bardzo ciekawe informacje. Nie znałem tych modeli choć jestem fanem rosyjskich zegarków i mam ich kilka (ale takich współczesnych). Muszę poszukać, bo chętnie wszedłbym w posiadanie czegoś takiego.


Szakszuka, czyli śniadanie, które zrobi się samo - WP Kuchnia\nśniadaniełatwedo 30 min2 osobyszakszukakuchnia tunezyjska\nSzakszuka jest smaczna, pożywna i niezwykle prosta w przygotowaniu. Po prostu idealna w roli śniadania! Szakszuka to danie kuchni tunezyjskiej, którego nazwę można przetłumaczyć jako wielki bałagan. Coś w tym jest, bo ta potrawa to mieszanka jajek, pomidorów, papryki, cebuli, pietruszki i przypraw - to najbardziej podstawowa wersja, a my mamy dla was przepis na nieco bogatszą wersję szakszuki. Zapraszamy!\nSzakszukę przygotowuje się naprawdę bardzo szybko, ale zanim podamy wam na nią przepis, zdradzimy sposób na jeszcze szybsze jej przyrządzenie. Otóż sos do szakszuki możecie przygotować wieczorem, a następnego dnia wystarczy zapiec w nim jajka. Polecamy ten trik dla śpiochów, którym rano zawsze brakuje czasu.\nSkładniki: 4 jajka, 3 ząbki czosnku, puszka pomidorów krojonych, cebula, czerwona papryka, 2 papryczki chili, łyżeczka koncentratu pomidorowego, łyżeczka octu balsamicznego, łyżeczka kuminu, łyżeczka cukru, łyżka oleju rzepakowego, 2 łyżki posiekanej natki pietruszki, sól i świeżo zmielony pieprz.\nCebulę pokrój w drobną kostkę i podsmaż na oleju. Kiedy się zeszkli, dodaj przeciśnięty przez praskę czosnek i bardzo drobno posiekane papryczki chili. Wszytko smaż przez minutkę. Teraz wlej pomidory, wrzuć paprykę, którą wcześniej pokrój w niedużą kostkę. Dokładnie wymieszaj zawartość patelni i dodaj koncentrat, ocet, cukier, kumin, sól oraz pieprz i wszystko smaż jeszcze przez 5 minut. Po tym czasie zrób w gęstym sosie 4 wgłębienia i wbij do nich 4 jajka. Wszystko smaż pod przykryciem przez 10 minut (lub aż białka się zetną). Gotową szakszukę posyp posiekaną natką pietruszki i podaj z ulubionym pieczywem.\nZobacz także wideo: Jak sprwadzić, czy jajko jest świeże?


Protest przeciwko Justinowi Bieberowi - RMF 24\nProtest przeciwko Justinowi Bieberowi\nPoniedziałek, 24 lutego 2014 (20:05)\nMieszkańcy luksusowej dzielnicy Buckhead w Atlancie nie chcą, by ich sąsiadem został Justin Bieber. 20-letni idol nastolatek właśnie tam chce kupić wartą 11 mln dolarów rezydencję. Wokalista swą przeprowadzkę do Atlanty tłumaczy "chęcią bycia w pobliżu kwitnącej tam społeczności rap".\nPrzeciwnicy Biebera utworzyli nawet specjalną grupę na Facebooku /ERIK S. LESSER /PAP/EPA\nSami mieszkańcy dzielnicy obawiają się jednak, że z powodu wybryków gwiazdora wartość ich domów może wkrótce spaść. Dlatego w ramach sprzeciwu zorganizowali protest uliczny. Utworzyli też specjalną grupę przeciwników Biebera na Facebooku.\nW ostatnich tygodniach zamiast o nowych piosenkach gwiazdora, częściej słyszymy o jego wybrykach.\nW połowie stycznia policyjni detektywi przeszukali dom Biebera niedaleko Los Angeles. Szukali dowodów jego ewentualnego udziału w akcie wandalizmu. Aresztowano jedną osobę, która przebywała w domu piosenkarza. Postawiono jej zarzut posiadania kokainy.\nPod koniec stycznia 20-letni milioner został zatrzymany przez policję w Miami Beach za nielegalne wyścigi i jazdę pod wpływem alkoholu. Sama policyjna interwencja przebiegała gwałtownie. Bieber wyzywał policjantów, obrażał ich i stawiał opór.\nKilkanaście dni później wokalista zaszokował po raz kolejny. Samolot, którym wraz z ojcem i przyjaciółmi leciał na finał Super Bowl, był do tego stopnia pogrążony w oparach marihuany, że piloci musieli założyć maski tlenowe.\nAmerykanie mają dość nagannego zachowania młodego Kanadyjczyka. Część z nich domaga się odebrania mu zielonej karty i deportacji z kraju.\nProtestują, bo nie chcą Justina Biebera za sąsiada (6 zdjęć)\nOni nie chcą Biebera za sąsiada (TVN24/X-news) CNN Newsource/x-news /


Zakochanie i rozczarowanie | Oleśnica - CyberOlesnica.pl\nOn był taki niesamowity, przystojny, inteligentny\nnie mogłam mu się oprzeć. Kiedy go poznałam wydawał się, bardzo zaradnym życiowo człowiekiem. Był miły, uprzejmy, zabierał mnie w ciekawe miejsca, mówił o rzeczach bardzo interesujących. Wszystko wyglądało idealnie.\nCzułam się przy nim taka szczęśliwa, cały świat przestał istnieć, byliśmy tylko my dwoje, a cała reszta pozostała w naszym cieniu\nPoznałam go w klubie fitness. Wydawał się bardzo spokojnym, opanowanym człowiekiem. Był dobrze zbudowany, elokwentny i potrafił mnie rozśmieszyć. Ciężki mi było podjąć inną decyzję, jak po prostu się z nim związać.\nW dzisiejszej dobie pośpiechu bardzo trudno jest nam właściwie wybrać i znaleźć wymarzonego partnera. Wszystkiego pragniemy szybko, idealnie i bezproblemowo. Marzymy, że uda nam się poznać swoją miłość w idealnych okolicznościach. Sami tworzymy sobie miłosny scenariusz, żyjąc nim i nie zwracając uwagi na sprzeczne z nim sytuacje.\nBardzo często zakochujemy się nie w ludziach, ale obrazach na ich temat. Sami dopowiadamy sobie mnóstwo zalet, wartości, atutów i przekonań, które budują w nas pewność tego, że dokonujemy dobrego wyboru. W dużej mierze nasze wybory podszyte są lękiem, chęcią zaspokojenia naszych potrzeb, błędnymi wyobrażeniami na temat życia z drugim człowiekiem oraz doświadczaniu wszystkich korzyści, jakie za tym stoją.\nCzytając wypowiedzi z początku artykułu, możesz zobaczyć, że tak naprawdę osoby, które o tym mówiły, kochały obraz tych osób, o których wspominały. On liczył się najbardziej. Żadne sygnały ostrzegawcze nie miały znaczenia. Liczyło się tylko to, co chcieliśmy zobaczyć. W takich chwilach nie zastanawiamy się, jak będzie wyglądało nasze życie codzienne z takim człowiekiem.\nWyobrażenia na temat idealnej miłości naprawdę potrafią zrobić nam niezły kocioł w głowie. Za wszelką cenę chcemy spełnić nasz romantyczny scenariusz, który sobie stworzyliśmy. Żyjąc jedynie obrazami, tracimy kontakt z rzeczywistością i przestajemy dostrzegać, jaka ona jest naprawdę. Nie dostrzegamy wad, akceptujemy to, czego normalnie byśmy nie zaakceptowali, znosimy grymasy, brak porozumienia i doświadczenia prawdziwej jedności i bliskości z drugim człowiekiem. Wszystko dlatego, ponieważ kochamy obraz, który stworzyliśmy sobie na temat tej osoby i jeśli poznamy prawdę, to odkryjemy, że byliśmy w błędzie, a nasze ego w tym momencie zaczyna uruchamiać szereg mechanizmów obronnych, bo w końcu ono nie może się mylić.\nDlatego boimy się dostrzec prawdę. Jestem przekonany jednak, że od początku było mnóstwo sygnałów potwierdzających fakt, że niekoniecznie z tą osobą stworzymy idealny związek, więc żeby nie zburzyć naszego idealnego obrazu, musieliśmy sobie coś dorysować oraz zatuszować prawdę. W ten właśnie sposób zaczynamy kochać nie ludzi, ale obrazy, jakie sobie stworzyliśmy.\nCo dzieje się dalej? No cóż, rzeczywistość w końcu da o sobie znać i nasz obraz będzie musiał się z nią skonfrontować, a wtedy pojawi się cierpienie, ponieważ tracimy coś, co tak pozwalało nam odczuwać odpowiednie emocje i budować wyobrażenia. My jednak nie chcemy tego tracić. To sprawia, że czujemy się bezpiecznie, komfortowo i po prostu dobrze. Nie będziemy musieli znów być sami, spędzać noce, zastanawiając się, czy zasługujemy na miłość i czy kiedykolwiek pojawi się ktoś w naszym życiu.\nKolejnym z powodów, dla którego nieszczęśliwie się zakochujemy, jest fakt, że po prostu zbyt silnie pragniemy samego uczucia miłości. Nie zakochujemy się ludziach, ale w samym tym uczuciu. To tak jak narkoman. On nie kocha narkotyków, on kocha to, co one mu dają. Stan, myśli, które się wtedy pojawiają, uczucia i doświadczenia, jakie dzięki temu doznaje.\nWidzisz, jeśli nie masz kontroli nad własnym umysłem, to zaprowadzi Cię on do miejsc, które niekoniecznie mogą się okazać dla Ciebie dobre. Bo umysł potrzebuje emocji, chwiejny umysł. Pokuszę się tutaj o powiedzenie, że umysł trzeba wytresować jak psa. Jeśli będzie bezpański, zacznie się szlajać na lewo i prawo, jeść śmieci i zaliczać, co popadnie, ponieważ to sprawia, że się nie nudzi. Nuda to jednak nic innego jak chęć rozwinięcia własnego potencjału. Natomiast jeśli nie wybierzesz świadomie, co chcesz zrobić ze swoim życiem, Twój umysł będzie reagował zupełnie automatycznie, chcąc doświadczyć różnych rzeczy.\nTo wtedy ludzie budzą się i mówią:\nJak mogłam być taka ślepa\nNie byłaś ślepa, złotko. Jedynie byłaś nieświadoma i pozwoliłaś, by prowadziło Cię narzędzie, które w swojej istocie nie jest ani złe, ani dobre, ale wykorzystanie jego może przenieść jedno lub drugie.\nDlatego zaobserwuj u siebie te mechanizmy. Czy nie koloryzujesz od samego początku drugiego człowieka oraz czy nie zakochujesz się w byle kim, ponieważ pragniesz na siłę doświadczyć tego wspaniałego uczucia, którego chęć doświadczenia spotęgowały w Tobie media i książki?\nŚwiadomości życzę. Nie tylko w wyborze partnera, ale również w codziennym życiu.\nAutor: Tander | www.unikalna-kobieta.pl\nDlaczego się zakochujemy, a później rozczarowujemy - Porady | Opinie ↓\ndzień zakochanych / Miłość / Gdzie szukać miłości / randki\nSingle - Moda czy nowa rzeczywistość\nDodano / zaktualizowano przez Agata w środa 31-05-2017\nJak to się mówi miłość nie wybiera i czasem zbyt pochopnie można się z kimś związać z osobą która do nas nie pasuje a jak zakochanie minie no to zaczną się problemy. Ja byłam w takiej sytuacji i łatwo nie było i z czasem się rozstalismy. Ja znalazłam odpowiedniego faceta teraz jest moim mężem i jesteśmy już ze sobą 6 lat po ślubie a ogólnie to 8 lat. Mamy trójkę dzieci i mam szczęśliwą rodzinę. Dzięki Bogu. Pozdrawiam serdecznie.\nPlanujesz remont? Wskazówki dla domowych fachowców\nBezpieczne przelewy bankowe Express ELIXIR przez internet


Google+ „Bandits and Battlecruisers” w sprzedaży | Gry-Fabularne.pl\nHome » Świat » „Bandits and Battlecruisers” w sprzedaży\n„Bandits and Battlecruisers” w sprzedaży\nPosted by Wojciech "Sethariel" Żółtański on Sty 21, 2013 in Świat | 0 comments\n„Bandits and Battlecruisers”, gra fabularna autorstwa Alberta ‚Omleta’ Rakowskiego, oparta na najwcześniejszych edycjach „Dungeons & Dragons”, trafiła do sprzedaży w sklepach RPGNow oraz LuLu.\nGra łączy pomysły z poprzednich projektów autora, „Terminal Space” – suplementu OD&D, i „Bandits & Basilisks” – prostego zestawu reguł opartych na OD&D.\nPonieważ autor chciał, by „Bandits and Battlecruisers” było bardziej zestawem uniwersalnych reguł do gier osadzonych w kosmosie, gra nie zawiera elementów mitologii Cthulhu, które znalazły się w „Terminal Space”\nW liczącym 140 stron podręczniku znajdziecie wszystko, co potrzebne do gry: podstawowe zasady oraz różnego rodzaju narzędzia i generatory przydatne do tworzenia systemów gwiezdnych, planet, cywilizacji, statków kosmicznych, przeciwników czy artefaktów.\nPodręcznik dostępny jest w druku na żądanie za pośrednictwem LuLu za 18 dolarów oraz w wersji elektronicznej (PDF) za pośrednictwem RPGNow lub LuLu za 10 dolarów.\nWięcej o samej historii powstania gry „Bandits and Battlecruisers” przeczytacie na blogu autora.\nŹródło wieści: Profil Alberta Rakowskiego w Google+


Koronawirus zmutował - co o nim wiemy. Czy jest groźniejszy. Czy szczepionka działa na zmutowanego koronawirusa | TVN Zdrowie\nCzytasz: Koronawirus zmutował. Co o nim wiemy? Czy jest groźniejszy?\nZmutowany, nowy wariant koronawirusa, zaczął gwałtownie rozprzestrzeniać się w Anglii. Z tego powodu w Wielkiej Brytanii nie będzie poluzowania restrykcji na okres Bożego Narodzenia, a wiele krajów zawiesiło loty do tego kraju. Jak zmutowany koronawirus różni się od podstawowej formy koronawirusa SARS- CoV-2? Czy szczepionki na COVID-19 będą skutecznie chronić przed nowym, zmutowanym koronawirusem?\nZmutowany koronawirus w niektórych częściach Anglii stał się dominującą formą koronawirusa. Naukowcy nadali mu oznaczenie VUI-202012/01. O wykryciu w Wielkiej Brytanii mutacji poinformował 14 grudnia tamtejszy minister zdrowia Matt Hancock. Przekazał wówczas, że odnotowano około tysiąca zakażeń nową odmianą, głównie w południowej i południowo-wschodniej Anglii.\nZmutowany koronawirus - czym różni się od podstawowej formy SARS-CoV-2?\nNowa, zmutowana wersja koronawirusa łatwiej się rozprzestrzenia. Nowy wariant przenosi się o 70 procent szybciej niż dotychczasowy i może zwiększać wartość R - współczynnika oznaczającego tempo transmisji wirusa - o 0,4 - mówił w sobotę premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson, uzasadniając ograniczenie planowanego poluzowania restrykcji na okres Bożego Narodzenia.\nEksperci zwracają uwagę, że zmutowany koronawirus - VUI-202012/01, wykazał zdolność do gwałtownego wzrostu mimo trwającego w Wielkiej Brytanii ogólnokrajowego lockdownu, kiedy kontakty międzyludzkie były ograniczone.\nZdaniem wielu naukowców zaraźliwość zmutowanego koronawirusa może być zdecydowanie wyższa, ale też zdecydowanie niższa niż 70 procent.\n- Liczba dowodów jest niewystarczająca, by w ogóle stwierdzić, że wirus w nowym wariancie naprawdę zwiększył transmisję - zauważył profesor Jonathan Ball, wirusolog z University of Nottingham.\nZmutowany koronawirus -skąd się wziął?\nPowszechnie uważa się, że zmutowany wariant koronawirusa pojawił się w Wielkiej Brytanii lub w kraju, w którym możliwości monitorowania mutacji wirusa są mniejsze.\n- Zmutowany szczep SARS-CoV-2 linii B.1.1.7 powstał prawdopodobnie u pacjenta z zaburzeniami odporności w wyniku przewlekłej infekcji, która umożliwia liczne zmiany genetyczne wirusa. Dlatego musimy szybko wdrażać szczepienia, aby zablokować dalsze mutacje - napisał o nowym wariancie doktor Paweł Grzesiowski, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID.\nZmutowany koronawirus - czy szczepionka będzie skuteczna?\nWedług naukowców, opracowane szczepionki przeciwko koronawirusowi niemal na pewno będą skuteczne także w przypadku nowej odmiany. Szczepionki trenują układ odpornościowy tak, aby atakował kilka różnych części wirusa, więc nawet jeśli część z nich zmutowała, szczepionki powinny nadal działać. Ale naukowcy zarazem wskazują, że wirus mutacjami zrobił już pierwszy krok w kierunku ucieczki przed efektem szczepionki. Jeśli tak się stanie, będzie to przypominać sytuację tę, która jest z grypą, gdzie szczepionki muszą być regularnie aktualizowane. Na szczęście te szczepionki, które opracowano przeciw koronawirusowi, są łatwe do udoskonalenia.\nCzy zmutowany koronawirus jest bardziej śmiertelny?\nNie ma dowodów na to, że nowy wariant koronawirusa powoduje większą śmiertelność niż dotychczasowy - mówią naukowcy, ale podkreślają, że nadal trzeba będzie to monitorować. Eksperci zaznaczają przy tym, że już samo zwiększenie rozprzestrzeniania się zmutowanego koronawirusa wystarczy, aby spowodować problemy dla szpitali. Jeśli nowy wariant oznacza szybsze zarażenie większej liczby osób, może doprowadzić to do tego, że więcej osób będzie potrzebowało leczenia szpitalnego.\nPolska zawiesza loty z Wielkiej Brytanii. "Decyzja związana jest z pojawieniem się nowej odmiany koronawirusa" Dzień Dobry TVN\nIstnieje co najmniej 6 szczepów koronawirusa. Czy wszystkie są równie niebezpieczne? TVN zdrowie


Iskierka kontra ZZPN - w portalu ligowiec.net\npiłka nożna / IV liga dwp - 14.05.2021 21:50\nIskierka kontra ZZPN\nW związku z decyzją Pana Roberta Bikowskiego o wycofaniu delegata Iskierki Szczecin z udziału w Walnym Zgromadzeniu Delegatów ZZPN Iskierka postanowiła skorzystać z pomocy kancelarii adwokackiej i walczyć o swoje prawa. W dniu dzisiejszym do wszystkich członków zarządu ZZPN, członków Komisji Rewizyjnej oraz na adres pocztowy Zachodniopomorski Związek Piłki Nożnej zostało wysłane pismo informujące, że w związku z treścią korespondencji mailowej prowadzonej z Panem Robertem Bikowskim dotyczącej interpretacji zapisów Statutu ZZPN oraz Regulaminu Dyscyplinarnego PZPN wskazuje, na nadinterpretację dokonaną przez Pana Bikowskiego, który nie jest osobą uprawnioną ani do samodzielnej interpretacji tych przepisów ani do reprezentacji ZZPN ani tym bardziej do ograniczania prawa członków ZZPN do udziału w Walnym Zgromadzeniu Delegatów.\nZgodnie z prawem statutowym określonym w §17 ust. 1 statutu ZZPN prawo do udziału w Walnym Zgromadzeniu jest podstawowym prawem statutowym i nie może ono być ograniczone w innych przypadkach niż w statucie określonych. Iskierka Szczecin oczekuję uznania delegata za prawidłowego i niezwłoczne przesłanie wymaganych statutem informacji. W przeciwnym razie będziemy kwestionować ważność Zgromadzenia i powziętych na nim uchwał.\nKliknij czytaj dalej, żeby przeczytać oficjalne oświadczenie klubu.\nW związku z treścią korespondencji mailowej prowadzonej z Panem Robertem Bikowskim dotyczącej interpretacji zapisów Statutu ZZPN oraz Regulaminu Dyscyplinarnego PZPN wskazuje, na nadinterpretację dokonaną przez Pana Bikowskiego, który nie jest osobą uprawnioną ani do samodzielnej interpretacji tych przepisów ani do reprezentacji ZZPN ani tym bardziej do ograniczania prawa członków ZZPN do udziału w Walnym Zgromadzeniu Delegatów.\nDo siedziby ZZPN wpłynęło w wyznaczonym przez Zarząd terminie zgłoszenie Sebastiana Podzińskiego jako delegata Osiedlowego Klubu Sportowego Iskierka Szczecin. Pan Sebastian Podziński został prawomocnym orzeczenie Komisji Odwoławczej ZZPN w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2020r. w sprawie 14/KOZZPN/2020 ukarany karą 4 miesięcy dyskwalifikacji. Pan Sebastian Podziński nie jest zawodnikiem, a zatem wbrew twierdzeniom Pana Roberta Bikowskiego zgodnie z jasnym i wyraźny zapisem art. 19 § 5 Regulaminu Dyscyplinarnego PZPN kara orzeczenia w miesiącach liczy się wobec niego także w okresie przerwy między rozgrywkami.\nZgodnie z § 47 Statutu PZPN zasady karania oraz tryb postępowania dyscyplinarnego ZZPN określają przepisy regulaminu dyscyplinarnego PZPN. Nie jest zatem dopuszczalne aby jasne i klarowne przepisy Regulaminu Dyscyplinarnego PZPN na potrzeby organizowania Walnego Zgromadzenia Delegatów ZZPN były przez Pana Roberta Bikowskiego interpretowane w oparciu o Regulamin Rozgrywek Mistrzowskich ZZPN, które to regulamin nie ma umocowanie statutowego w zakresie zasad karania oraz trybu postępowania dyscyplinarnego.\nPrawo do udziału Walnym Zgromadzeniu jest podstawowym prawem statutowym określonym w § 17 ust. 1 statutu ZZPN. Nie może ono być ograniczane, w innych przypadkach niż w statucie określonych.\nPróba ograniczenia tego prawa poprzez różnego rodzaju nielegalne działania Pana Roberta Bikowskiego, wskazują na powzięty zamiar nielegalnego wpływu na przebieg Zgromadzenia, zwłaszcza w kontekście tego, iż dotyczy to Zgromadzenia Wyborczego.\nOczekują uznania delegata za prawidłowego i niezwłoczne przesłanie wymaganych statutem informacji. W przeciwnym razie będziemy kwestionować ważność Zgromadzenia i powziętych na nim uchwał.\nJednocześnie wnosimy o przekazanie niniejszego pisma wraz z dokumentacją dotycząca zgłoszenia delegata oraz jego wyroku dyscyplinarnego Przewodniczącemu Walnego Zebrania Delegatów w dniu 21 maja 2021r. celem umożliwienia mu, jako osobie odpowiedzialnej za ocenę prawidłowości ogłoszenia Walnego Zgromadzenia Delegatów weryfikacji stanowiska Pana Roberta Bikowskiego co do niedopuszczenia prawidłowo zgłoszonego delegata.


Oprogramowanie systemu handlu pieniędzmi Forex | Forex Generator\nOprogramowanie systemu handlu pieniędzmi Forex\nGłówna » Rozporządzenie » Oprogramowanie systemu handlu pieniędzmi Forex\nGdy chcesz dostać się do handel na rynku Forex, najlepiej śledzić sensowne porady na Forex pieniądze handlu systemu. Oznacza to, że musisz zrozumieć przemysłu, przeczytać opinie o Forex dostępne oprogramowanie i cieszyć się wszystkimi zaletami gwarancji oprogramowania i klientów wsparcie, zanim zdecydujesz się zrobić online handlu forex. i pieniądze forex trading to, co staje się bardzo popularny, szczególnie z ilością ludzi kto wybiera się w internecie każdego dnia. To stać się działalność, która może odbywać się w zaciszu własnego domu. Wielu pośredników są usuwane z powodu dostęp do internetu-zjawisko. Jednak, łatwość użytkowania i wygodę zatrzymuje się tam, jeśli nie masz dobrego handlu systemy, które można wykorzystać do tego, aby zobaczyć sukces w forex biznes. Oto kilka rzeczy, aby szukać w dobrym system handlu pieniędzy, jeśli poważnie myślisz o przyłączeniu się do tej branży.\nprzemysł – jeśli myślisz poważnie o tej branży, to naprawdę trzeba zrobić\nwszyscy wiedza, które można na Forex handlu pieniądze. Zdając sobie sprawę, jak to działa i staje się coraz szczegóły o różnych systemach, w których występuje, można dowiedz się, jaki system jest najlepszy dla handlu na rynku Forex, centrum biznesowe. To, że minie czas i doświadczenie, ale naprawdę trzeba dołożyć starań, aby nie tylko\nkreator-aktywność forex handlu, ale również być w stanie trzymać się z dala od wszelkich nieuczciwych ludzi, którzy próbują skorzystać z twojej inwestycji.\nopinie – istnieje wiele opinii na czasopismach, książkach, a nawet na\nInternet jeśli chodzi o Forex handlu pieniądze. Te komentarze będą mieli okazję pokazać prawdziwe oceny na określonych firm handlowych. Będziesz także być w stanie aby uzyskać informacje na temat brokerów i jak zrobili na rynku w je lat w biznesie. Uzyskać jak najwięcej\ninformacji, jak to możliwe, tak, że można współpracować z najlepszymi brokerami i firm, jeśli chodzi o handel na rynku Forex\ndla producentów – Jeśli szukasz odpowiedniego Forex pieniądze, handlując\nsystem, to zazwyczaj w odniesieniu do oprogramowania. Dlatego najlepsze, co możesz zrobić, to\nporozmawiaj z producentami oprogramowania, tak, że można uzyskać wyobrażenie o tym, jak on\ndziała i co może zrobić dla ciebie.\nRozmowa z nimi-to twoje prawo jako klient, który może kupić system\nna prawo od nich. Musisz wiedzieć, jak\nsystem ten działa tak, że można brać pełną przewagę go w pieniądze\ndla gwarancji – upewnij się, że inwestowanie w forex system handlu pieniądze, które\nzawiera gwarancję. Jeśli czujesz, że\nsystem zawiedzie ciebie w dłuższej perspektywie, co najmniej, możesz skontaktować się z\nfirmy i zobacz, jeśli jest błąd w systemie, który może być rozwiązany za darmo.\nUsług finansowych Indiach zajmuje się szerokim zakresem usług finansowych.\nStop-Loss Trading Strategii


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Facebook zmieni nazwę, chce tworzyć metaverse. Przyspieszenie czy nierealna wizja?\nTom Czw Paź 21, 2021 11:50 am\nRe: Facebook zmieni nazwę, chce tworzyć metaverse. Przyspieszenie czy nierealna wizja?\nMamusia Czw Paź 21, 2021 2:29 pm\nTo samo goowno, ale w innym opakowaniu.\n~jajaja Czw Paź 21, 2021 5:08 pm\npowinien wrócić do korzeni i nazwy lifelog czyli projektu darpy który miał zbierać wszystkie możliwe dane o ludziach\nAsusROG Czw Paź 21, 2021 5:45 pm\nlolo Czw Paź 21, 2021 9:18 pm\nZm Sob Paź 23, 2021 8:36 pm\nFacebook to ma być Facebook, a nie jakaś głupia nazwa


Członkowie ZOR RP w Katyńskim Marszu Cieni w Warszawie\nZbigniew Kiełb\tLech Marczak\tEdward Nakonieczny\tJerzy Sadura\n2 kwietnia 2017 r. członkowie Okręgu Lubelskiego Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej byli współorganizatorami mszy św. za ofiary Zbrodni Katyńskiej Ziemi Puławskiej oraz uczestnikami X Marszu Cieni w Warszawie.\nGłównym organizatorem mszy św. za ofiary Zbrodni Katyńskiej Ziemi Puławskiej był członek Zarządu Okręgu Lubelskiego ZOR RP Zbigniew Kiełb oraz dziekan i proboszcz parafii pw. Matki Bożej Różańcowej ks. Piotr Trela. Msza św. odprawiona została w intencji 146 pomordowanych w 1940 r. z puławskiej listy katyńskiej. Odbyła się ona we wspomnianym kościele, byłej świątyni 2. Pułku Saperów Kaniowskich, którego przedstawiciele – 46 osób – zamordowano w Zbrodni Katyńskiej.\nTa msza poprzedzała również udział członków ZOR RP Okręgu Lubelskiego w X Katyńskim Marszu Cieni w Warszawie, który odbył się tego samego dnia. Jego organizatorem była Grupa Rekonstrukcji Historycznej Zgrupowanie „Radosław” i Instytut Pamięci Narodowej. Uczestniczyli w nim: Lech Marczak – prezes Zarządu Okręgu Lubelskiego, Edward Nakonieczny wiceprezes Zarządu Okręgu Lubelskiego, członek Zarządu Okręgu Lubelskiego Zbigniew Kiełb oraz Jerzy Sadura prezes koła ZOR RP w Ułęż.\nLech Marczak szedł za swojego dziadka por. Władysława Szczypę, zamordowanego w Charkowie, który na czele POW odzyskał dla Puław 2 listopada 1918 r. niepodległość i był m. in. pierwszym posłem na sejm z ziemi puławskiej w latach 1935-1938, a Zbigniew Kiełb za imiennika kpt. Zbigniewa Antonowicza, który był oficerem puławskiego 2 Pułku Saperów Kaniowskich. Z kolei Edward Nakonieczny za mjr Karola Rudnickiego, Jerzy Sadura za por. Stanisława Jarnickiego patrona koła ZOR RP w Ułężu.\nLech Marczak maszerował jako cień w mundurze por. Władysława Szczypy z 10 Dywizjonu Taborów, a Zbigniew Kiełb w mundurze dowódcy 2 Pułku Saperów Kaniowskich ppłk. Stanisława Magnuszewskiego, który był dowódcą kpt. Z. Antonowicza. A pozostali nasi członkowie w mundurach wz. 36, w których walczyli w 1939 r. polscy żołnierze i zostali pomordowani w 1940 r.\nLech Marczak i Zbigniew Kiełb otrzymali znicze z danymi personalnymi swoich cieni, jako dwaj z ponad 140 cieni, i postawili te znicze w trakcie marszu przy pomniku Ofiar Katynia w Warszawie i oddali im honory wraz z asystującymi kolegami z ZOR RP.\nNa marsz stawili się przedstawiciele różnorodnych grup rekonstrukcyjnych z całej Polski (wg organizatorów ok. 400 osób), którzy jako żołnierze, policjanci, osoby cywilne i funkcjonariusze NKWD przeszli przez centrum Warszawy i oddali hołd pomordowanym w 1940 r. pod Pomnikiem Poległym i Pomordowanym na Wschodzie.


Transdrut. Producent siatki ogrodzeniowej - Pszczyna - e-instalacje.pl\nTransdrut. Producent siatki ogrodzeniowej\nAsnyka 45, 43-200 Pszczyna, śląskie\nJWeronika 17 maja 2017\nGodna polecenia firma. Wiarygodna i rzetelna. Towary solidne zgodnie z obietnicami. Serdecznie Polecam!


Wpisy z tagiem: Zgon\nMusiałem wrócić na weekend z trasy mojej wędrówki, żeby dopełnić pewnych pracowych powinności. Dużo czasu mi to nie zajęło i właściwie mógłbym wrócić już dziś, ale wcześniej przewidująco zaplanowałem sobie powrót na poniedziałek rano, więc teraz korzystam z tego, że mam trochę czasu i dostęp do Sieci.\nZnalazłem między innymi tekst pieśni, którą zamierzamy zaintonować we wtorek po południu, kiedy będziemy wkraczać do miejscowości Zgon (wspominałem o tym wcześniej). Uznaliśmy wraz z R. i P., że najodpowiedniejszy będzie na tę okazję ten utwór (jak znacie, to możecie zanucić):\nRef: Anielski orszak niech twą duszę przyjmie,\nTekst znalazłem na forum organowym. Zauważyłem też tam, w sygnaturce jednego z uczestników, bardzo zabawny obrazek, który postanowiłem reprodukować poniżej (jeśli autor ma coś przeciwko, niech napiszę do mnie mail).\nJak widać nie wszystkim podobają próby uatrakcyjniania liturgii młodzieżowymi śpiewami i niektórzy się z tym wcale nie kryją... ;)\nTagi: Anielski orszak organiści roman j Zgon\nTo będzie moja ostatnia notka...\nOstatnia przed przerwą. Gdyby ktoś miał jeszcze wątpliwości, to napiszę otwartym tekstem, że nie zamierzam jeszcze z własnej woli schodzić z tego świata. Ale nie napisałem nieprawdy w poprzedniej notce. Zgon rzeczywiście mam w planach. Zgon na Mazurach. W gminie Piecki w powiecie mrągowskim. Mogę napisać, że "zaliczę Zgon", bo będę tam nocował z wtorku na środę, czyli z 20 na 21 lipca. Jeśli będzie duży upał, to może dotarcie tam zajmie mi więcej czasu.\nJeśli ktoś pomyślał inaczej, to nie napiszę, że się pomylił czy dał się nabrać. Świadomie tak sformułowałem notkę, żeby zabrzmiała złowieszczo. Chciałem się przekonać, jakie wywoła reakcje. Na blogu i nie tylko. I wniosek jest taki, że mogę śmiało się dzielić z czytelnikami planami ewentualnej autodestrukcji. Nie ma obaw, że ktoś by mi przeszkodził w ich realizacji. :) Ale mimo to, jeśli zdarzyłoby się kiedyś, że powziąłbym taką decyzję i byłbym do niej przekonany, to na pewno nie informowałbym o tym wszem i wobec. Jeśli ktoś chce ze sobą skończyć, to po prostu kończy. Natomiast jeśli ktoś opowiada, że ze sobą skończy, to tak naprawdę nie ma jeszcze takiego zamiaru. Jeszcze nie jest na tym etapie. Jest to raczej forma rozpaczliwego krzyku o pomoc. I jeśli nikt na to nie zwróci uwagi, następnego ostrzeżenia może nie być.\nMoże jednak wystarczy tej pesymistycznej tematyki, bo nawet mnie się o tym jakoś źle pisze. Napisałbym dla równowagi coś wesołego, ale nie mam za wiele czasu, bo wybieram się do stolicy na zebranie, na którym będę współdecydował o tym, ile narybku przyjmiemy od przyszłego roku na nasz wydział. Ale żeby zakończyć jednak jakimś optymistycznym akcentem napiszę, że poziom kandydatów na mój kierunek jest w tym roku wyraźnie wyższy niż w zeszłym.\nTagi: rekrutacja_ roman j samobójstwo Zgon


Strona główna / Kronika Federacji / Rok 2016 / Życzenia na Boże Narodzenie\nDrogie Sodaliski i Sodalisi!\nTradycyjnie w grudniu duchowo łączymy się z Wami we wspólnym oczekiwaniu na przyjście Syna Bożego Jezusa Chrystusa. Pragniemy Wam życzyć, by zbliżający się czas Świąt był okazją, do rozpoznania w Maleńkim Jezusie Oblicza Boga, Którego Miłość nie zna granic. Niech każdy z nas doświadczy, że oto przyszedł na ziemię Ten, Który zechciał przyjąć ludzkie ciało, złączyć się z nami w naszym cierpieniu, zranieniu i śmierci, wziąć je na Siebie, uleczyć i zbawić.\nZawierzamy Was wstawiennictwu Maryi, od Której uczymy się pełnego pokory i cierpliwości oczekiwania. Ona jest centralną postacią Adwentu. Tak jak mówił papież Franciszek, Matka Boża jest „schodami, które przemierzył Bóg, aby zejść do nas i stać się bliskim i konkretnym". Niech Jej czuła i wierna Obecność pomaga Wam odczytywać w Waszej historii życia i zawiłości dziejów - Miłosierdzie Boga, które trwa nieodwołalnie, z pokolenia na pokolenie. Bo chociaż skończył się już Rok Miłosierdzia, to Boże Miłosierdzie jest nieskończone.\nSymbolicznie dzielimy się z Wami opłatkiem - białym symbolem miłości i ogarniamy modlitwą wszystkich Was, Wasze Rodziny i Przyjaciół.\nPamiętamy o Was i dziękujemy za to, że jesteście i swoim życiem dajecie świadectwo wiary w Tego, Który Jest! Dziękujemy za Waszą modlitwę i pracę we wspólnotach sodalicyjnych. Ma ona wielki sens i ogromną wartość w dzisiejszym, pełnym niepokoju i zagubienia świecie. Niech przyszły 2017 rok będzie dla nas wszystkich czasem cierpliwego i owocnego wspinania się ku życiu wiecznemu.\nDużo radości, pokoju i dobrych spotkań z Najbliższymi!