EDP 2012: zięba znów na szczycie - OTOP\nPolska na 3. miejscu w Europie\nW tym roku pogoda w wielu rejonach Polski próbowała popsuć plany obserwatorom (wiało i padało), jednak mimo nieraz niesprzyjającej aury około 3000 osób wspólnie świętowało Europejskie Dni Ptaków. Dużym powodzeniem cieszyły się wycieczki i inne wydarzenia organizowane m.in. przez wolontariuszy Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków. Dzięki temu Polska znalazła się na trzecim miejscu w Europie – po Rosji i Szwecji – pod względem liczby uczestników.\nGdzie liczono najliczniej\nNajwięcej uczestników Europejskie Dni Ptaków zgromadziły w województwie wielkopolskim, gdzie w obchody włączyło się ponad 600 osób. W pierwszej trójce znalazły się również województwa mazowieckie (580 osób) i pomorskie (440 osób). 350 osób obserwowało ptaki na Mierzei Wiślanej podczas „Ptasiego Pikniku” zorganizowanego przez SOPW DRAPOLICZ i Nadleśnictwo Elbląg. Łącznie w Europie w Europejskich Dniach Ptaków wzięło udział ponad 64 tys. ludzi, którzy zaobserwowali niemal 6 mln osobników.\nZięba, czajka i szpak na podium\nPoza ludźmi dopisały również ptaki. Drugi raz z rzędu, dzięki obserwacjom z Mierzei Wiślanej, pierwsze miejsce zajęła zięba z wynikiem 33 tys. osobników. Czajka – „herbowy” gatunek Europejskich Dni Ptaków – znalazła się na pozycji drugiej (14 tys. osobników), głównie za sprawą wielotysięcznego stada widzianego przy polderze Sątopy-Samulewo (warmińsko-mazurskie) podczas wycieczki zorganizowanej przez Mazurską Grupę OTOP. Szpak, według wstępnych wyników, zajął 3 miejsce (7 tys. osobników). Kolejność ta może się zmienić po spłynięciu danych ze wszystkich Kart Obserwacji, które można wypełniać on-line do 14.10 włącznie.\nPo podliczeniu danych z dotychczas wypełnionych Kart Obserwacji, kolejność pierwszych 20 gatunków prezentuje się następująco:\nTradycyjnie nie zabrakło ornitologicznych ciekawostek. Największą sensacją pierwszego weekendu października była obserwacja młodego biegusa długoskrzydłego na stawach w Kocku (woj. lubelskie, obserwatorzy: S.Aftyka, M.Przepiórka, Ł.Bednarz i S.Śliwiński). Ten północnoamerykański gatunek dotychczas pojawił się w Polsce tylko trzy razy, ostatnio w roku 1993 (kiedy po raz pierwszy obchodzono Europejskie Dni Ptaków). Innego amerykańskiego siewkowca – biegusa arktycznego – obserwowano 7 października w Jagodnem (obs. J. i K.Petka). Załodze punktu Bukowo, działającego w ramach Akcji Bałtyckiej nad Jeziorem Bukowo (woj. zachodniopomorskie) udało się zaobrączkować świstunkę żółtawą, która regularnie zalatuje do Europy z Syberii (obs. M. Polakowski i inni). Innego przedstawiciela tego gatunku zaobrączkowano na Podkarpaciu w ramach Akcji Carpatica. Uczestnicy wycieczki do ostoi Dolina Samicy (woj. wielkopolskie) mieli szczęście spotkać młodą czaplę purpurową (obs. J.Wyrwał i inni), a na wycieczce do Zaborza (woj.małopolskie) obserwowano m.in. podgorzałkę i hełmiatkę (obs. K.Czajowski i inni).


Dom cioci Lusi - Ryms - kwartalnik o książkach dla dzieci i młodzieży\nAutorzy: , dodano Niedziela, 23 czerwca 2019 | kategoria: Książki dla dzieci (5-7 lat)\n"Dom cioci Lusi"\nilustr. Krzysztof Stręcioch\nAdamada, 30 sierpnia 2018\nDom cioci Lusi Krzysztofa Stręciocha to kolejna próba opowiedzenia dzieciom o koszmarze Holokaustu. Ze względu na prostotę języka i rzeczowość krótkiego tekstu można by było przeczytać ją już przedszkolakom. Tekst jest ogólny, operuje uproszczonymi faktami i emocjami; poza jedną datą (wybuchu wojny), nazwą z obszaru kultury żydowskiej (Chanuka) i dwoma nazwami narodowości nie pojawiają się rzeczy spoza obszaru wiedzy przedszkolaka.\nZ książki mówi do nas dziewczynka o trojgu równorzędnych imion. W swoim życiu musiała być i Wandą, i Zosią, i Basią. Musiała opuścić dom, przenieść się do getta. Kiedy z getta zaczęli znikać ludzie, dziewczynka zamieszkała w domu cioci Lusi. Ta kobieta dobrej woli opiekowała się nią i innymi uciekinierami. Tam dziewczynka poznała Dankę. Pewnego razu urządzono rewizję i dzieci musiały kryć się w lesie – zostawione same sobie. Potem zaczęła się dalsza tułaczka. O wszystkim mówi dorosła już kobieta, matka, babcia i praprababcia.\nFakty, jakie przedstawia autor, trafią do świadomości dziecka, bo odwołuje się on do najprostszych odczuć: poczucia utraty, strachu, samotności. Jest to trafny zabieg. Niestety, nie dowiadujemy się, jak naprawdę miała na imię mała Żydówka – dramat zmiany tożsamości wybrzmiałby wówczas mocniej. Owo zatarcie żydowskiej tożsamości, utopienie jej w morzu zmian koniecznych, by przetrwać, przebiega tutaj na marginesie świadomości czytelnika. Faktem jest, że małe dziecko prędko się adaptuje, wiec Stręcioch upraszczając historie maksymalnie, nie czyni jej niewiarygodną. O tym boleśnie prędkim adaptowaniu się dorosłym czytelnikom mówili choćby Michał Głowiński czy Erik Emmanuel Schmidt. Z drugiej strony, niepodjęcie choćby w szczątkowej postaci problemu utraty imienia nasuwa pytanie, jak dużej części wiedzy mamy się wyrzekać, by docierać do coraz młodszych odbiorców. A mówimy do bardzo młodych, bo kolejne pokolenia trzeba kształtować, by próbować uniknąć błędów przeszłości – tę książkę wsparło patronatem Muzeum Żydow Polskich Polin. Może czas na kolejną porcję wiedzy przyjdzie później.\nAutor wsparł swój debiutancki tekst bardzo prostymi ilustracjami. Ciemne, z delikatnym przesunięciem w stronę kreskówkowej niedosłowności pomagają historii.\nAlicja Szyguła, W Nieparyżu, recenzja ukazała się w 33 nr. kwartalnika "Ryms"


Sweet sixteen – hucznie obchodzimy 16 urodziny • Imprezenty\nImprezentyMagazynDzieckoSweet sixteen – hucznie obchodzimy 16 urodziny\nSweet sixteen to najpopularniejsze urodziny w Stanach Zjednoczonych. Na imprezie wszystkie dziewczęta pojawiają się w balowych sukniach, chłopcy w garniturach, a solenizant obdarowywany jest drogimi prezentami (w miarę możliwości finansowych gości). 16 urodzimy stanowią granicę między dzieciństwem i dorosłością. Granica ta nie jest związana, tak jak w Polsce i większości krajów Europy, z możliwością kupienia w sklepie czy picia alkoholu. Na tą przyjemność Amerykanie muszą poczekać aż do 21 roku życia. 16-latki nie mogą też głosować w wyborach. Mogą za to zdać egzamin na prawo jazdy i zostać samodzielnym kierowcom. W Stanach Zjednoczonych, kraju bardzo rozwiniętego transportu samochodowego, prawo jazdy daje każdemu człowiekowi wolność.\nBardzo popularnym prezentem na 16 urodziny jest własny samochód. Bogaci Amerykanie dają dzieciom piękne sportowe samochody. Mniej zamożni często decydują się tego dnia na oddanie dziecku własnego, używanego auta i kupienie sobie nowego. Dla 16-latka każdy samochód będzie spełnieniem marzeń. Dzięki niemu nie będzie musiał dłużej jeździć szkolnym busem.\nSweet sixteen zazwyczaj odbywa się według ściśle opracowanego scenariusza. Dokładnie określony jest też dress code. Wszyscy goście pojawiają się w tzw. dorosłych strojach. Dziewczynki zakładają tego dnia bogato zdobione sukienki w stylu Kopciuszka. Chłopcy przychodzą w garniturach. Solenizantka wygląda często jak panna młoda, ubrana w białą, kremową lub różową sukienkę. Często towarzyszą jej przyjaciółki i siostry, które poprzedzają jej wejście na przyjęcie. Pierwszy taniec zawsze należy do solenizantki i jej taty.\nMuzykę najczęściej gra DJ, a między piosenkami organizuje się pokazy wokalne lub taneczne uczestników. Czasem solenizant lub jego goście przygotowują program artystyczny. Zabawa w iście szampańskim nastroju trwa do późnych godzin nocnych. Oczywiście nie towarzyszy jej alkohol, który w tym wieku jest zabroniony. Kulminacyjnym momentem jest wejście tortu, zdmuchnięcie świeczek i odśpiewanie „Happy Birthday”.\nW Polsce najpopularniejszą urodzinową imprezą jest 18-tka. Oznacza ona wejście w dorosłość. Po 18 urodzinach dostajemy dowód osobisty, możemy głosować w wyborach i jesteśmy traktowani, jak dorośli. Dorosłość oznacza możliwość zawarcia związku małżeńskiego, zdania na prawo jazdy, samotnego podróżowania, a także możliwość kupienia i picia alkoholu. Jest co świętować, dlatego 18-tka to najhuczniej obchodzona w Polsce impreza urodzinowa.\njak zorganizować urodziny sweet sixteen dlaczego w usa obchodzi się 16 urodziny tradycja sweet sixteen w stanacj zjednoczonych


W niedzielę bal z okazji Światowego Dnia Wcześniaka - Radio Opole\n2017-11-26, 08:00 Autor: Katarzyna Doros\nRodzice opolskich wcześniaków szykują się na wielki bal. W niedzielę (26.11) w Studenckim Centrum Kultury Uniwersytetu Opolskiego odbędzie się spotkanie dla rodziców dzieci urodzonych przedwcześnie. Organizatorem balu jest Centrum Ginekologii, Położnictwa i Neonatologii w Opolu. To okazja do świętowania i wspólnych rozmów.\n- Rodzice wcześniaków wymagają wsparcia i zaangażowania ze strony personelu medycznego, stąd pomysł na stworzenie balu - mówi Lidia Papciak, pielęgniarka na oddziale patologii noworodka centrum. - Jak co roku, organizujemy możliwość spotkania się nie tylko z personelem, nie tylko rodzica z rodzicem, ale organizujemy dodatkowo spotkania ze specjalistami. W tym roku również jest możliwość spotkania z lekarzem neonatologiem, z fizjoterapeutą, spotkanie dotyczące rozwoju psychoruchowego dziecka. Będziemy także organizowały pierwszą pomoc w przypadku bezdechu i zachłyśnięcia, zajęcia poprowadzą położne z oddziału patologii noworodka.\nWcześniaki to dzieci urodzone między 22. a 37. tygodniem ciąży. Dr Anna Chirowska-Adamczyk, zastępca ordynatora neonatologii w Centrum Ginekologii, Położnictwa i Neonatologii w Opolu, przekonuje, że przedwczesne przyjście dziecka na świat to nie wyrok.\n- W tej chwili mamy do czynienia z dużym rozwojem medycyny, wpływ na to ma postęp technik leczniczych, również doskonałość sprzętu z jakim w tej chwili się stykamy i na jakim pracujemy - mówi. - Przygotowanie personelu ma wielki wpływ. Tutaj duże znaczenie ma opieka i przygotowanie personelu i pielęgniarskiego. Na pewno idzie to wszystko do przodu.\nStatystycznie co 10. dziecko, które przychodzi na świat w opolskim szpitalu ginekologicznym, to wcześniak. Opolski bal organizowany jest z okazji Światowego Dnia Wcześniaka przypadającego na dzień 17 listopada. Patronat nad balem objęło Radio Opole.\nTagi: bal wcześniaka, wcześniaki, Dr Anna Chirowska-Adamczyk, Lidia Papciak, Światowy Dzień Wcześniaka,


Numer telefonu: 0703854261 / 703854261. Sprawdź kto dzwonił!\nNumer telefonu:0703854261 / 703854261 ?\n703854261 - DODAJ NOWY KOMENTARZ\nWiesz lub domyślasz się kto dzwonił i do kogo należy szukany przez Ciebie numer telefonu 0703854261? Przyłącz się do zwalczania spamu telefonicznego i rozpoznawania nadawców niechcianych połączeń i wiadomości tekstowych (sms).\nDodaj komentarz do nr tel. 703854261 i pomóż innym użytkownikom!


Murowanie, tynkowanie, Pomiechówek - Usługi - Favore.pl\nFavore.pl › Usługi › Usługi remontowo - budowlane Pomiechówek › Usługi remontowe Pomiechówek ›\nMurowanie, tynkowanie, Pomiechówek\nSolidni murarze potrzebni od zaraz? Doświadczony tynkarz pilnie poszukiwany? Sprawdź gdzie czekają na Ciebie fachowcy, porównaj usługi i ceny. Tynki zewnętrzne i wewnętrzne, cementowo-wapienne, gipsowe, gładzie, tynki dekoracyjne i inne. Fachowcy wiedzą o nich wszystko! Zobacz dostępne oferty w miejscowości Pomiechówek i wybierz najlepszą dla siebie! rozwiń\nPrzeglądasz: Usługi remontowo - budowlane Pomiechówek › Usługi remontowe Pomiechówek › Murowanie, tynkowanie, Pomiechówek\nPodobne ogłoszenia: stacja uzdatniania wody, pranie na mokro, aranżacja okien, deweloperzy, lampy zewnętrzne, impregnaty


Apartamenty Platany Łopuskiego by Renters - Kołobrzeg\nApartamenty Platany Łopuskiego by Renters\nCena od: 128 PLN / 1 dzień Obiekt Apartamenty Platany Łopuskiego by Renters oferuje zakwaterowanie w miejscowości Kołobrzeg. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Nowa Starówka – niecały kilometr, Molo w Kołobrzegu – 1,4 km. Obiekt zapewnia bezpłatne WiFi.\nW naszej ofercie m.in.: Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, winda, plac zabaw, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, sklepy na miejscu, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, Możliwe wystawienie faktury, Trwa opracowywanie procesu sprawdzania stanu zdrowia gości, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, dostęp do Internetu, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, wycieczki rowerowe, Usługa sprzątania obiektu wykonywana jest przez profesjonalną firmę sprzątającą, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, wycieczka lub spacer po miejscowych zabytkach, parking, piesze wycieczki, pokoje dla niepalących, ogrzewanie, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, sklep na miejscu, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, bezpłatne WiFi, apartament dla nowożeńców, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, prywatny parking, parking na miejscu, WiFi, całkowity zakaz palenia, Płatności bezgotówkowe są możliwe, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartamenty Platany Łopuskiego by Renters o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\nApartament 6 osobowy (1 duże łóżko podwójne, 1 rozkładana sofa, 1 rozkładana sofa - 59 mkw);\nOferta naszego partnera Booking.com BG.1347291


••• Termiczny Lakier Hybrydowy 7,2 ml - Light Chiffon • Sklep NEONAIL Professional - wszystko dla paznokci - NEONAIL\nLakier Hybrydowy Termiczny 7,2 ml - Light Chiffon\nTermiczny Lakier Hybrydowy 7,2 ml - Light Chiffon\nPostaw na rozwiązanie, które pomoże Ci w kilka chwil zmalować intrygujące zdobienie paznokci – lakier z kolekcji Thermo Color. Wystarczy, że nałożysz go jak klasyczną hybrydę, utwardzisz w lampie i gotowe! Najbardziej spektakularny efekt z użyciem lakieru termicznego uzyskasz na długiej płytce paznokcia – takiej, która sięga powyżej opuszka palca.\nDwa oblicza, jedna buteleczka - termiczny lakier hybrydowy\nOdcień Light Chiffon zaskoczy Cię swoim połączeniem barw – chodź są one pastelowe i subtelne, to naprawdę robią wrażenie. Bazą tego lakieru termicznego jest kolor seledynowy, który po zmianie temperatury zamieni się w nieco jaśniejszy, pistacjowy odcień.\nTermiczny lakier hybrydowy – zieleń skradnie Twoje serce\nKiedy nie masz pomysłu na swoją stylizację paznokci, postaw na termiczny lakier hybrydowy w odcieniu Light Chiffon. Choć nie jest to klasyczna barwa, taka jak róż czy czerwień, to na paznokciach potrafi wyglądać elegancko oraz z klasą. Skuś się na tę niezwykłą zieleń i sprawdź sama!


Nowa cena: 999,00zł Cena netto: 839,50zł\nStara cena: 1.569,00zł\nAtrybut 41 44 45 Ilość 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10\nAtrybut 41 44 45\nCena: Od 1.260,00zł 10% Taniej\nUSD Carbon 2018 to najnowsza wersja popularnego modelu USD Carbon III, opartego na skorupie wykonanej z mocnego włókna węglowego.\nCarbon XVI to przykład idealnej hybrydy, która łączy w sobie wytrzymałość i niespotykaną możliwość kontroli. Całkowicie nowy cuff o specjalnie zaprojektowanym kształcie, wyposażonym w V-cut odciąży górną część Carbonowego shella, zapewniając dłuższą żywotność samej rolki oraz świetny support kostki.


ŚNIADANIE PRASOWE 1: Kup sobie recenzję! | Rozmowy | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nfot. Fabio Bruna / Flickr CC\nMIKE URBANIAK (Magazyn „WAW”): Adam Mazur w ankiecie na stronie dwutygodnik.com napisał tak: „Czy kiedykolwiek czytaliście Państwo złą recenzję z wystawy współorganizowanej przez Instytut Adama Mickiewicza? Jak się jedzie do kogoś w gości, śpi i je na jego koszt, miło rozmawia przy winie i planuje kolejne wyjazdy z dziennikarskim «jet-setem» do kraju objętego chwilowo parasolem «roku polskiego» vel «prezydencji» to chyba nie wypada potem smarować, że się nie podobało, bo drugi raz nie zaproszą. A poza tym przecież się podobało, smakowało, dobrze spało i bankietowało”. Dorota, czy rzeczywiście?\nDOROTA JARECKA („Gazeta Wyborcza”): To pytanie trzeba skierować do Instytutu Adama Mickiewicza, który – jak przypuszczam – bardzo dokładnie zbiera wszystkie recenzje wydarzeń, które organizuje. Nie przypominam sobie jakiejś własnej miażdżącej recenzji wydarzenia organizowanego przez IAM poza granicami kraju. Jeżeli proponują mi wyjazd na coś, co uważam, że nie jest tego warte, po prostu nie jadę. Konstatacja Adama jest słuszna. Pytanie: co z tym zrobić?\nMU: Wydaje mi się, że dziennikarz, który wyjeżdża, by relacjonować potem, jak polska kultura promowana jest za granicą, zawsze ma gdzieś z tyłu głowy, że trzeba pojechać, zobaczyć, wrócić i napisać, jakie wspaniałe i świetne wydarzenia robimy.\nKAMIL DĄBROWA (Program I Polskiego Radia): Mam wrażenie, że jesteśmy – mówię o dziennikarzach przygotowujących te materiały – w dość trudnej sytuacji. Nie ma się co oszukiwać, redakcje mają coraz niższe budżety, więc coś takiego, jak możliwość wyjazdu na wydarzenia za granicą niemal nie istnieje. Bardzo często korzystamy z instytucji, które są do tego przeznaczone i Instytut Adama Mickiewicza jest właśnie taką instytucją. Mnie to nie dziwi. Ale pojawiła się ostatnio taka sytuacja, że do Londynu na wystawę Wilhelma Sasnala mogliśmy pojechać i ją zobaczyć, ale nie mieliśmy możliwości porozmawiania z artystą. IAM mówił o tym wprost. Krytycy, jak Dorota, są w lepszej sytuacji – mogą pojechać, zobaczyć wystawę i ją zrecenzować. Dziennikarz z medium elektronicznego, który ma za zadanie przeprowadzenie na przykład wywiadu z Sasnalem, wraca z pustymi rękami. I co?\nDJ: Ale może właśnie Wilhelm chciał zbojkotować ten układ? Takie miałam wrażenie. Też byłam w Londynie, zresztą na zaproszenie IAM i w jakiś sposób go rozumiałam. Może on miał dosyć bycia elementem mechanizmu promocji?\nTu mamy do czynienia z kilkoma kwestiami. Pierwsza to promocja polskiej kultury przez IAM, co jest zresztą celem szlachetnym i słusznym. Druga to pisma wydawane przez instytuty czy instytucje artystyczne, na łamach których odbywa się ich promocja. Trzecia to sponsorzy, którzy zapraszają i oczekują potem czegoś w zamian. O ile wiem, istnieje cały system ewaluacji imprez artystycznych poprzez ilość recenzji. Nieważne więc, czy recenzja była dobra czy zła, kto się pod tym podpisał. Ważne, że jest zapełniony papier. Nasze teksty stają się towarem na wielu poziomach i bez naszej wiedzy. Czy można kupić sprzedać recenzję? Tak, wiele instytucji, także artystycznych, kulturalnych, ale i sponsorskich jest przekonanych, że można. Recenzje są dla nich towarem zanim zapłacono dziennikarzowi, zanim ktoś poszedł do kiosku po gazetę czy otworzył stronę w sieci.\nTomasz Cyz / fot. Krzysztof Pacholak, WAWTOMASZ CYZ (dwutygodnik.com): Chciałbym, żebyśmy nieco przesunęli akcenty, nie urządzali sabatu czarownic i nie generalizowali. Wyszliśmy z tą inicjatywą – jako dwutygodnik.com oraz „WAW” – także dlatego, że jesteśmy pismami dotowanymi ze środków publicznych, które mają wydawców: Narodowy Instytut Audiowizualny w pierwszym przypadku i Nowy Teatr w Warszawie w drugim. Może od razu, na początku, trzeba powiedzieć, że budżety w redakcjach, jakichkolwiek – nie ma znaczenia, czy są to redakcje pism dotowanych czy prywatnych, czy mediów publicznych jak Polskie Radio i Telewizja Polska – nie są duże i wystarczające. Normalną więc sytuacją jest, że czasem organizator zaprasza dziennikarza. Ale normalną sytuacją byłoby także, gdyby po napisaniu negatywnej recenzji tenże organizator zaprosił dziennikarza ponownie. Gdyby instytucja dysponująca w danym momencie środkami – bo organizuje wystawę, koncert, premierę – nie ograniczała pracy dziennikarza; pracy, która i tak jest ograniczona, bo dysponujemy niewielkimi środkami. A teraz pytanie. Jednym z ważniejszych punktów wyjścia do zorganizowania tej dyskusji był twój tekst, Doroto, w dyskusji o MOCAK-u, wokół artukułu Marty Tarabuły, w którym napisałaś, że tak naprawdę działy kultury służą w dużej mierze promocji. Że nasza rola – ludzi piszących o kulturze, próbujących poddać ją ocenie, opisowi – staje się usługą promocyjną. Chcę się was spytać, Kasiu, Marcelu, na czym wam zależy jako twórcom dużych, rozwijających się instytucji?\nMARCEL ANDINO VELEZ (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie): Czasy, kiedy o sztuce i kulturze pisało się dużo, kiedy oprócz „Gazety Wyborczej” istniał „Dziennik” z dużym dodatkiem weekendowym o kulturze, który wszyscy czytali, skończyły się bezpowrotnie. Po prostu. Dziś pisma o kulturze wydaje Nowy Teatr, Narodowy Instytut Audiowizualny. To trzeba sobie uzmysłowić i przyjąć.\nZaczęliśmy od cytatu z Adama Mazura, który zarzuca, że dziennikarze są skorumpowani. Ja nie mówię, że Adam był skorumpowany, ale Adam był też redaktorem pisma, które było wydawane przez instytucję, w której sam pracował, czyli Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Biadolimy, że IAM wysyła, a kto ma wysyłać? W czasach, kiedy pracowałem w „Przekroju”, wysyłała mnie redakcja. To było przyjemne, bo czułem, że nic nie muszę. Oprócz napisania dobrego tekstu. Zazwyczaj wyjeżdżałem tam, gdzie chciałem i gdzie wydawało mi się, że będzie ciekawie. Ale teraz ani „Przekrój”, ani „Gazeta Wyborcza” dziennikarza raczej nigdzie nie wyślą, a dodatku w „Dzienniku” już nie ma. Dziś media piszące o kulturze są wydawane przez domy aukcyjne, galerie, publiczne instytucje.\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej też wielokrotnie się zastanawiało, czy wydawać pismo, które by recenzowało rzeczywistość dookoła nas. Na początku, zanim zaczęliśmy funkcjonować na Pańskiej, wydawaliśmy pismo „Muzeum”, które było samozwrotne, bo pisaliśmy o tym, czym my sami się zajmujemy i do głowy nam nie przyszło recenzować to, co dzieje się choćby w Zamku Ujazdowskim. Dziś wszyscy to robią – uprawiają działalność kulturalną i przy okazji piszą o kulturze. Jak się pogodzimy z tym – że taki jest rynek, wszyscy muszą z czegoś żyć, wolni strzelcy muszą mieć gdzie publikować teksty, a mogą publikować tylko w gazetach czy czasopismach wydawanych przez instytucje kulturalne lub firmy, które robią na kulturze biznes, a nie przez klasycznych wydawców prasy – to może będzie nam łatwiej. Nie będzie nieporozumień. Tylko żeby to było jasno i otwarcie powiedziane.\nMU: Kaśka, a co ciebie boli?\nMike Urbaniak / fot. Krzysztof Pacholak,\nWAWKATARZYNA SZUSTOW (Teatr Dramatyczny w Warszawie): Już nic. Katarzyna Tubylewicz, dyrektorka Instytutu Polskiego w Sztokholmie, organizując podróż studyjną dla szwedzkich dziennikarzy, nie może za nic zapłacić. W sytuacji, kiedy są sponsorowani, po prostu nie jeżdżą na żadne wyjazdy. Pochodzimy z prowincjonalnego, biednego kraju, gdzie praca w kulturze to realizacja fantazji i jakichś potrzeb wewnętrznych, a nie stabilny sektor. To wszystko generuje zupełnie inne strategie działania niż u kolegów za granicą.\nSytuacja, w której ktoś za nas płaci, kiedy wyjeżdżamy, jest z założenia pornograficzna, a obiektywność mało realna. Ale taka jest polska rzeczywistość. Należy zadać pytania: Jak w tym wszystkim odnajduje się dziennikarz? Jaki jest poziom jego etyki zawodowej? Gdzie są jego zobowiązania wobec redakcji i instytucji, która go zaprasza? Wydaje mi się, że jest to duży, zawodowy, ale też osobisty dylemat. I trudno mi to oceniać. To są indywidualne inwestycje w wiarygodność własnego nazwiska – czy będziemy darzeni zaufaniem przez czytelników przez kolejne 30 lat, czy spalimy się po roku?\nPierwsze, co zrobiliśmy przychodząc do teatru, to likwidacja działu promocji i stworzenie działu komunikacji i rozwoju, którypodlegaa nie pod zastępcę dyrektora ds.finansowych, tylko pod zastępcę dyrektora ds. artystycznych – dramaturga teatru. Ten dział odpowiada głównie za komunikację nowych myśli i idei, a nie tylko za sprzedaż, jak było poprzednio. To bardzo istotna różnica: najpierw jest myśl i program, a potem do tego dobieramy sposób i kanały komunikacji. Dramatyczny od początku był wymyślony jako artystyczne miejsce, do którego przychodzimy się zmęczyć, a nie odpocząć, czyli swojego rodzaju nisza na rynku atrakcji. Zrobiliśmy rewolucję programową. Ale nie ukrywam, że pierwszy sezon był też skrajną porażką Teatru Dramatycznego, właśnie pod względem komunikacji. Okazało się, że nasza skomplikowana myśl, komunikowana w sposób równie skomplikowany, bezbłędnie trafiła zapewne do 100 fanów. Dziś mamy wypracowany, prosty, ale krwisty język mówiący o trudnych tematach. Nie mam środków, by kupować recenzje, więc stawiamy od 2008 roku na „poszerzenie pola gry”, czyli wytarzamy inne kanały, na których prowadzimy dyskusje na interesujące nas tematy: różne projekty-wydarzenia, wydawnictwa (serię książek, periodyk „Dramatika”), działania edukacyjne, podcasty, w 2008 roku byliśmy pierwszym miejskim teatrem na Facebook'u. Te poszukiwania innych, nowych kanałów były konieczne ze względu na trudne relacje z monopolistą na rynku prasy codziennej, czyli „Gazetą Wyborczą”. Żeby pojawiać się w „Gazecie” z tą ilością projektów i wydarzeń, musieliśmy kupować reklamy, walczyć. Dziś potrafimy więcej.\nDJ: A może po prostu zaczęliście robić lepsze spektakle? Ja akurat nie jestem stałym widzem teatru, ale wydaje mi się, że jednak jest jakiś związek miedzy obecnością w mediach a jakością. I może komuś było po prostu szkoda pisać krytyczną recenzję spektaklu teatru, który dopiero formułuje swój program. W jakimś sensie to także jest rodzaj korupcji, korupcji przez moralne skrupuły, bo jeżeli mam potraktować ostro dopiero zaczynający teatr, tylko dlatego że mi się nie spodobało, to może lepiej tego nie robić? Może dać im szansę? To, co powiedziałaś, jest najlepszym dowodem na to, że nie można sobie wszystkiego zorganizować, nie można kupić recenzji.\nKSz: Praca na wizerunek, markę czy tożsamość dużej instytucji publicznej, to nie jest rok. To są jakieś trzy lata. I pytanie, czy dziennikarze interesują się dopiero instytucją, gdy wyrobi sobie markę, uzyska nową tożsamość. Dziś tożsamość nie tworzy się tylko poprzez program, ale też poprzez komunikację i media. Te pierwsze ruchy są bardzo postulatywne – chcemy być tacy i tacy, a ten projekt jest o tym i o tym. I kolejne pytanie: czy dziennikarz w tym momencie interesuje się tym, co robi duża miejska instytucja, czy raczej czeka i omija.\nMam też doświadczenie z czasów pracy w Le Madame – kiedy wyprodukowaliśmy fajne tiszerty, to mieliśmy o tym artykuł na pół strony. Znam więc sytuacje, kiedy się bardzo fajnie współpracuje z dziennikarzami i nic nie trzeba zrobić, żeby umieścić informację w danym medium.\nMU: Czy chcesz powiedzieć, że jest jakieś embargo w „Gazecie Wyborczej” na informacje o Teatrze Dramatycznym?\nKSz: Wydaje mi się, że był rodzaj selekcji przez ostatnie trzy lata i to trzeba powiedzieć wprost. Kiedy kupowaliśmy reklamę spektaklu, która chuligańsko, ale nie naruszając prawa, podrabiała layout tekstów redakcyjnych w „Co Jest Grane”, to jednocześnie ten spektakl znikał z gazetowego spisu spektakli. Tak było kilka razy. Pewnie przypadek, ale jak wiadomo ja wszędzie wietrzę spiski ;-)\nDJ: Ale co innego repertuar w „Co Jest Grane”, a co innego reakcja krytyka, który jest indywidualnością, i który nie ma tego typu strategii, że może już zacznę promować, bo to już jest jakaś marka. To jest twój język – komunikacji i promocji. Ale my, dziennikarze-krytycy, mamy jednak inny język. Ja na przykład nie myślę o instytucjach jako o markach. I stanowczo oddzieliłabym listę poleceń w „Co Jest Grane” od recenzji w dziale kultury. Zresztą, z „Co Jest Grane” jest czasem tak, że ze względu na reklamy zmniejsza się ilość informacji, a ty to odbierasz jako deklaracje polityczne. I mimo tego, że każda praca jest jakimś rodzajem strategii, to jednak praca krytyka, i tutaj chcę jej bronić, nigdy nie jest tylko i wyłącznie strategią. To się może nie zgadza z tym co powiedziałam na początku, ale tak naprawde uważam, że recenzji kupić nie można, że jest w naszej pracy element spontaniczności, intuicji, nawet przypadkowości. To jest nieprzewidywalne. Tym się handlować nie da.\nKatarzyna Szustow / fot. Krzysztof Pacholak, WAWKSz: Moim zdaniem dziennikarze nie mają wyporności (redukowane etaty, zwiększona ilość wydarzeń kulturalnych) i idą za tym, co jest bardziej rozpoznawalne, co lubią. Pytanie: czy mają do tego prawo, czy nie? Nie wiem. Jeżeli jadę do Londynu, to dziennikarzom pisma „Time Out” ufam. Oni są wszędzie i doskonale wiedzą, co się dzieje. Oznacza to, że tam, gdzie jest „Time Out”, jest i rynek odbiorców kultury. W Polsce kultura nadal jest zjawiskiem niszowym. Konieczne jest równoległe prowadzenie działalności edukacyjnej.\nMAV: Mamy teraz jedną papierową gazetę codzienną, reprezentowaną tu dzisiaj przez Dorotę. I to sytuacja dość dramatyczna. W Polsce kultura ma charakter oralny, nie ma u nas za bardzo dziedzictwa materialnego, więc teatrem interesuje się każdy wykształcony człowiek i dlatego teatr w mediach sobie wciąż dobrze radzi. Ale dla sztuk wizualnych zniknięcie z rynku kulturalnego dodatku do „Dziennika” to była realna, bardzo wyraźna strata. Gdybyśmy mieli robić jakąś kampanię promocyjną, to nie ma dziś innego drukowanego wysokonakładowego medium, poza „Gazetą”. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że naszymi odbiorcami są przede wszystkim jej czytelnicy.\nTC: A Polskie Radio?\nMAV: Na razie mówię o prasie, bo istotą recenzji jest jednak to, że jest drukowana. Radio natomiast pozostaje medium, w którym można o kulturze porozmawiać, bo to niewiele kosztuje. I rozumiem żale Kaśki na „Gazetę Wyborczą”, bo to sytuacja większości z nas. Oczywiście, celem działania Muzeum nie jest obecność w „Gazecie Wyborczej”, ale przecież każdy organizator działalności kulturalnej robi coś po to, żeby to było widoczne, żeby dotarło do odbiorców. No i na łamach „Wyborczej” też wszyscy próbujemy zaistnieć.\nDJ: Ale ty mieszasz dwie rzeczy: reklamę z opinią. Reklama – rozumiem, jest ważna. W takim razie po co opinia? Czy opinia jest jeszcze potrzebna? Załóżmy, że kiedyś będziecie mieli dobrego sponsora, możecie wykupić miejsce w gazetach, wykupić reklamy on-line. Czy o to chodzi? Żeby zająć jak najwięcej miejsca.\nMAV: Nie, oczywiście że nie. Ale jeżeli coś robisz, to chciałabyś wiedzieć, jaki jest tego odbiór. Oglądać swoje własne reklamy to nic specjalnego.\nDJ: Uważam, że przesadzacie. Ważne jest przecież to, kto przyjdzie do muzeum.\nMAV: Ale to jest system naczyń połączonych.\nKD: Spróbuję odnieść się do kilku spraw po kolei. Kaśka powiedziała, że żyjemy w prowincjonalnym kraju, w którym dziennikarze kulturalni zdani są na bycie sponsorowanymi przez różne instytucje organizujące wydarzenia. Ostatnio pewien istotny dla kultury minister podpowiedział mi, że on nie może kupować sobie recenzji w radiu, prasie czy telewizji, dlatego przekazuje środki na takie instytucje, jak IAM czy NInA. I w pewnym sensie to jest normalne. Kiedyś tych instytucji nie było i sytuacja była jeszcze gorsza. Gdyby nie było instytucji wysyłających takich dziennikarzy, jak Dorota, to nie byłoby czym wypełnić szpalt nawet „Gazety Wyborczej”. Bo pewnie do Londynu twoja redakcja by cię nie wysłała. No, może ciebie jeszcze tak, ale nikogo innego. To jest problem, nie przeczę, ale nie wylewajmy dziecka z kąpielą. Choć oczywiście możemy poobrażać różne instytucje...\nKSz: Ale takie są realia, w których działamy, ja mówię o prowincjonalności pod kątem tego, że istnieje jedno drukowane medium codzienne. Jakbyśmy byli 5-milionowym krajem.\nKD: A za chwilę wszystkie istotne budżety i łamy mediów zostaną wypełnione sportem, piłką nożną. Przez najbliższe pół roku kulturę czeka bardzo trudny okres. Widzę to po tym, jak będzie redagowane Polskie Radio w najbliższych miesiącach i proszę się z tym pogodzić. Powiem więcej – i nie chcę się żalić ani hamletyzować – program, który prowadzę w telewizyjnej Dwójce, już w grudniu przegrał z Justyną Kowalczyk. Co będzie w czerwcu? Lepiej nie mówić. Dorota się uśmiecha…\nDorota Jarecka / fot. Krzysztof Pacholak,\nWAWDJ: Tak, bo pomyślałam sobie, że to narzekanie to banał: nie ma pieniędzy, będzie jeszcze mniej i będzie coraz gorzej, jesteśmy prowincjonalnym krajem, nie ma krytyki, jest za mało gazet, za mało kultury w gazetach, i jest nie tak jakby się chciało. Pytanie: co możemy z tym zrobić? Co możemy zmienić, żeby nie było tak fatalnie? I ja uważam, że jest wiele rzeczy, które można zmienić. Np. Nowy Teatr wydaje pismo „WAW”. Wzięłam je do ręki przeczytałam artykuł Piotra Gruszczyńskiego o teatrze Krzysztofa Warlikowskiego, w którym autor pisze o reżyserze per „Krzysztof”. To jest pomyłka. Bardzo cenię Piotra Gruszczyńskiego, twórczość Krzysztofa Warlikowskiego trochę mniej, ale uważam, że redakcja „WAW” nie powinna tego robić. Teatr Warlikowskiego ma swoich zwolenników, on się sam obroni, on nie potrzebuje naiwnej promocji na łamach wydawanego przez siebie pisma. W piśmie „WAW” zobaczyłam ranking najważniejszych postaci warszawskiej kultury pt. „grube ryby”. To jest rubryka towarzyska, która niczemu nie służy. Reklamujemy trochę Warszawę, trochę siebie, kolegów, a trochę teatr, którego w jakimś sensie jesteśmy produktem. To bez sensu.\nMU: No, bardzo cię przepraszam. Przeczytałaś w 120-stronnicowym magazynie dwa teksty i wygłaszasz takie sądy? Tekst Piotrka Gruszczyńskiego, moim zdaniem świetny, opisuje powstawanie spektaklu Warlikowskiego niejako od środka. Piotrek pisze per „Krzysztof”, bo znają się z Krzyśkiem i pracują od lat, więc jak miał pisać? Jeśli chodzi o reklamowanie siebie, to jest tam jedna autopormocja Nowego Teatru. I ten zarzut brzmi naprawdę śmiesznie z ust dziennikarki, której pracodawca jest mistrzem autopromocji zalewającej łamy„Gazety Wyborczej”, ostatnio choćby targów muzycznych.\nDJ: Tekst jest świetny, ale kontekst podważa jego wiarygodność. Nie mówiłam, że w „Gazecie” nie ma reklamy, mówiłam że „WAW” wchodzi na niebezpieczną ścieżkę. Tomek Cyz wspomniał mój polemiczny artykuł wobec tekstu Marty Tarabuły, w którym napisałam o bardzo ważnym problemie , promocji. który nas boli, nas dziennikarzy. Nie napisałam, że działy kultury służą wyłącznie jako miejsce promocji, to nieporozumienie, napisałam że do gazet dołącza się dodatki reklamowe wykupowane przez instytucje sztuki i w efekcie coś, co wygląda jak kawałek dziennikarstwa, tak naprawdę jest reklamą. I tak zły pieniądz wypiera dobry. Tylko że ja niewiele mogę zrobić z tym, że Muzeum Narodowe w Krakowie umawia się z działem promocji na cztery strony o Turnerze. Wpływ mam na to, co sama piszę. Ale uważam, że jeśli się wydaje niszowe pismo o kulturze, to ma się większe pole manewru, być może się mylę.\nTC: Uważam, że „Gazeta Wyborcza” może sobie robić co chce z targami muzycznymi organizowanymi przez Agorę, swojego wydawcę, bo Agora to prywatna spółka. I nic mi do tego, jako czytelnikowi. Albo kupuję tę gazetę albo nie kupuję. Tyle. To tak na marginesie, bo tutaj niepotrzebnie wchodzimy na jakąś konfrontacyjną ścieżkę. Zaraz oddam mikrofon na widownię, bo czuję narastające napięcie z waszej strony, może padną jakieś głosy, które pomogą i nam się jakoś odnaleźć. Ale chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na jeden problem: jak, na ile i dlaczego, mimo że się temu sprzeciwiamy, język promocji zmienił nasz język? Mówię o nas, piszących, czy mówiących na falach radia i w telewizji. To skurczenie się miejsca na kulturę w mediach powoduje, że musimy mówić szybciej, wyraźniej, dosadniej, bardziej na gorąco, co zabiera nam miejsce na refleksję, analizę, opis, które są tak potrzebne. Mam poczucie, że jednym z najważniejszych problemów tego naszego hasła „kup sobie recenzję” jest problem obniżenia poziomu języka krytyki.\nDJ: Ostatnio w Muzeum Sztuki Nowoczesnej był angielski krytyk Adrian Searle, który powiedział, że język komunikatów prasowych – na całym świecie nie tylko u nas – przepływa do gazet. Dziennikarze mają mało czasu, przepisują komunikaty prasowe, które często są pisane przez byłych dziennikarzy, i to wszystko się ze sobą zlewa.\nMarcel Andino Velez /\nfot. Krzysztof Pacholak, WAWMAV: Próbuję przeforsować w Muzeum, by ci, którzy piszą te zapowiedzi, nie pisali ich w pierwszej osobie. Bo jak piszą w pierwszej osobie, że „zapraszamy”, „pokażemy film”, a potem „go omówimy”, to ta informacja ląduje w koszu. A kiedy napiszemy, że „Muzeum Sztuki Nowoczesnej zaprasza”, to łatwiej jest zrobić copy/paste i ta informacja natychmiast jest powielana na niezliczonych portalach.\nDJ: To może zmieńcie na: „nie zapraszamy” i zobaczcie, czy to zadziała.\nMAV: Było jedno spotkanie zatytułowane „Nikt nie przyjdzie”, ale jednak ludzie przyszli, choć to było o performensie.\nDJ: To jest ciekawe, bo dziennikarz nie tylko podlega naciskom, ale różne naciski sam sobie wytwarza. I nie chodzi o nacisk redaktora, ale pieniędzy, czasu, konkurencji. I jak się przejrzy internet, to o jednej wystawie rzeczywiście można przeczytać ten sam tekst, kolejno przeklejany, nie tylko zresztą o wystawie. Cierpi na tym opinia, która chciałaby się dowiedzieć, co kto myśli. Ale z tym akurat możemy walczyć sami i nie zgadzać się na takie praktyki, piętnować je. Ja osobiście nie przeklejam i nie sądzę, by któryś z moich kolegów krytyków to robił. Chcę też bronić dwutygodnik.com, znajduję tam, co mi sprawia ogromną przyjemność, teksty błyskotliwe, krytyczne. Nie czuje się w nich presji. Pismo jest finansowane przez państwo, są tu teksty o wystawach w instytucjach publicznych. Więc może to państwo nie jest wcale takie złe?\nChoć ostatnio pani z działu promocji jednego z muzeów zaproponowała mi zwrot kosztów podróży na wystawę w celu napisania recenzii, widocznie to przyjęty model. Potem trudno się dziwić, że są tylko dobre recenzje. Dzieje się tak, że państwowe jednostki zaczynają działać jak prywatne, mają swoje budżety i powstaje taki prowincjonalno-kapitalistyczny model.\nKSz: Wydaje mi się, że w sztukach audiowizualnych bardzo istotna jest obecność medialna, bo to właśnie tutaj wytwarza się dyskurs i potencjał rynkowy. W teatrze poza recenzjami, które zostają w historii teatru, opieramy się na „twardych liczbach”, czyli na ilości sprzedanych biletów, frekwencji, przychodzie. Obecność w mediach nie gwarantuje wysokiej frekwencji, o niej tak naprawdę, decydują widzowie: ich rozmowy na imprezach, ważne jest, co piszą na swoich „tablicach” na Facebooku etc. Ta nasza prowincjonalna wieść gminna jest kluczowa. Nie przeceniałbym więc mediów mainstreamowych. Jeżeli jest zainteresowanie dziennikarzy, to super, ale to widz/odbiorca jest najlepszym nośnikiem naszej działalności.\nKD: Chciałbym się odnieść do tego, o czym mówił Tomek, czyli obniżenia jakości języka. Dla debaty dotyczącej kultury to jest szalenie ważna rzecz. Po pierwsze, są pewnie media, które posługują się trzystoma słowami i narzucają to niejako reszcie. Po drugie, media mainstreamowe powinny odsyłać do mediów niszowych, gdzie krytyka jest pogłębiona, ciekawsza, a tego nie robią.\nMU: Mam ze sobą miesięcznik „Press”, w którym dyrektorka radiowej Trójki, Magdalena Jethon, odpowiada m.in. na pytanie, na jakiej zasadzie wybierane są książki do czytania na antenie jej radia. Dziennikarz pyta: „Wie pani, że Polskie Radio, a więc i Trójka, bierze pieniądze za patronaty?”. Jethon: „Wiem, wszyscy tak robią”. Dziennikarz: „Chyba jednak nie wszyscy, bo rozgłośnie komercyjne, z którymi rozmawiałem, stanowczo stwierdziły, że pieniędzy za patronaty nie biorą”. Jethon: „W komercyjnych rozgłośniach trzeba wykupić kampanię reklamową, żeby dostać patronat, a mówimy o radiu publicznym”. Dziennikarz: „Wolałbym, żeby Trójka nie polecała mi książki tylko dlatego, że ktoś za to zapłacił”. Jethon: „Każda książka jest produktem komercyjnym, bo się sprzedaje, jeżeli ktoś płaci za użyczenie naszego logo 1000 zł, a zarabia na sprzedaży 100 000, to przepraszam, on nas przekupuje? Patronat Trójki ogromnie się przekłada na zwiększenie sprzedaży”. Dziennikarz: „Jest wiele wartościowych przedsięwzięć, których organizatorzy nie zarabiają, i wy mi ich nie polecicie”. Jethon: „Przysięgam, że mało wartościowych rzeczy nigdy nie polecimy”.\nKamil Dąbrowa / fot. Krzysztof Pacholak,\nWAWGŁOS Z SALI: Jako osoba, która „skorumpowała” dwie osoby siedzące na tej kanapie, a z drugiej strony również dziennikarka wysyłana w różne miejsca, mam siłą rzeczy spostrzeżenia z dwóch stron. Zacznę od dziennikarskich. Moja krakowska redakcja prosi mnie o opisanie jakiegoś projektu w Szczecinie. Ale nikt mnie do tego Szczecina nie wyśle, ja za swoje pieniądze też nie pojadę. Na szczęście piszę o architekturze, więc mogę ten projekt zgooglować, ale nie czuję się z tym dobrze, skoro nie mam możliwości zobaczyć tego na własne oczy. I druga strona medalu. Jako osoba pracująca dla różnych instytucji kultury, była rzeczniczka dwóch muzeów, teraz pracująca dla różnych miast, zapraszam dziennikarzy na takie wyjazdy, o których tu rozmawiamy. I też, jako dziennikarka, chciałabym być zapraszana. Więc nie widzę tutaj nic nagannego – skoro redakcje nie są w stanie wysłać dziennikarza, a dziennikarz za własne pieniądze też nie pojedzie. Wracając jeszcze do prowincjonalizmu… Oprócz tego, że mamy jedną papierową gazetę, którą wszyscy, a już na pewno większość z nas czyta, to mamy jeszcze bardzo scentralizowane media – w przeciwieństwie na przykład do Niemiec, gdzie są różne silne media w landach, a w Polsce media są w Warszawie. A mamy przecież bardzo wiele metropolii, wiele instytucji kultury, muzeów, teatrów w całej Polsce, które nie mają dostępu do mediów centralnych, mimo że robią często bardzo wartościowe rzeczy. Rozumiem dziennikarzy, którym czasem nie chce się gdzieś pojechać, bo mają ciekawsze rzeczy do zrobienia, bo mają rodziny, a podróż trwa na przykład 12 godzin. Ale, z drugiej strony, nie możemy w 40-milionowym kraju ograniczać się tylko do warszawskiego sosu i opisywać tylko to, co się dzieje w stolicy. Jak rozwiązać ten problem?\nGŁOS Z SALI 2: Joanna Krakowska, miesięcznik „Dialog”. Mam cały czas wrażenie, że poruszamy się po obrzeżach zasadniczego problemu. Dlatego bardzo żałuję, że nie ma wśród państwa żadnego wydawcy ani dystrybutora filmowego. Bo chciałabym wiedzieć, jak to się robi, że w dniu wydania książki w wszystkich gazetach – to znaczy w dwóch, bo do tytułów centralnych dopisałabym także jeszcze „Rzeczpospolitą” – ukazuje się jej recenzja, mimo że w tym samym dniu ukazuje się na rynku jeszcze kilkadziesiąt innych tytułów, jeśli nie więcej. Z promocją filmów jest analogicznie.\nGŁOS Z SALI 3: Adriana Prodeus, TVP2. Nie wiem, czy powinnam zabierać głos, czy najpierw powinnam ochłonąć. Powiem państwu szczerze, że ten problem, dotknięty przez „śniadanie prasowe” i hasło „Kup sobie recenzję!”, to jest, moim zdaniem, początek dyskusji. Jeden z objawów kryzysu mediów, kryzysu dziennikarstwa i kryzysu krytyki – ponieważ powinniśmy rozgraniczyć te pojęcia – w Polsce. To kupowanie, ten styk kultury i promocji, jest tylko jednym z problemów. Wydaje mi się, że mamy ich o wiele więcej.\nPierwszy taki, że my, krytycy, nie wiemy jaka jest nasza rola, nie wiemy po prostu, kto nas potrzebuje. Czy potrzebują nas twórcy, czy potrzebują nas odbiorcy, czy ktoś się w ogóle naszym zdaniem sugeruje? Czy potrzebują nas właśnie wydawnictwa, które nam bardzo chętnie wyślą książkę do recenzji, żeby wykazać się PR-em?\nDruga sprawa jest taka, że nie wiemy, kto z nas jest dziennikarzem i co to oznacza. Dziś każdy może być dziennikarzem, jeżeli dostanie takie zlecenie. Czy w tej sytuacji należy mieć swoje własne zasady funkcjonowania, jakiś etos? Jeżeli zakładamy, że to jest nasz zawód, to przez dziesiątki lat będziemy udowadniać, że jesteśmy, bądź nie, dziennikarzami niezależnymi, pracującymi dla określonych mediów, służącymi ich interesom.\nNo i kolejne pytanie – kto z nas zajmuje się krytyką? Czym krytyka różni się od dziennikarstwa? Czy ma gdzieś w tle jakiś idealny obraz sztuki, o którym cały czas myśli i do którego wszystko odnosi? Wydaje mi się, że temat „kupowania recenzji” jest tylko czubkiem góry lodowej, tego, czym jest w tej chwili krytyka w Polsce, czym jest dziennikarstwo, czym różni się informacja od opinii, i czy czytelnicy „GW” czy „WAW” rozróżniają, w którym momencie czytają informację, a w którym momencie opinię. Czy sami potrafimy to zawsze rozróżnić?\nJaką rolę wyznaczamy naszym odbiorcom? Czy czytając ranking najbardziej wpływowych osób w Warszawie, wiedzą – bo tam są podane nazwiska – kto głosował i jak, i czy czytelnicy też mogą głosować i zgłaszać swoje kandydatury? Czy też może po prostu te zasady są nietransparentne. Mam wrażenie, że my, ludzie piszący, bardzo często sami się w tych zasadach gubimy. Trudno jest wytrwać w tym zawodzie, będąc zależnym od tak wielu czynników.\nUważam, że ten kryzys powinien być przepracowany na wielu poziomach. Na poziomie edukacji medialnej, transformacji samych mediów, administracji procesami rynkowymi, które drenują media. Te przykłady z różnych dziedzin są sygnałami jakiegoś wielkiego kryzysu, który nie wiadomo do czego doprowadzi. Dlatego też zasady, które regulują pracę danego medium, tytułu, redakcji – choćby dwutygodnik.com, do którego piszę – muszą być jasne. Gdy na przykład NInA, wydawca dwutygodnik.com, wydaje akurat antologię animacji – jest jasne, że nie będziemy publikować jej recenzji, tylko wywiad, albo jakiś inny rodzaj prezentacji. To rozgraniczanie interesów, jasne wyrażanie tego, z czym czytelnik ma do czynienia, jest bardzo ważne. Może podkreślanie charakteru, w jakim występujemy, doprowadzi do jakichś głębszych przemian. Pisząc, będziemy wiedzieli, kiedy i komu służymy. Te komunikaty powinny być czytelne, a wydaje mi się, że nawet dla samych autorów często bywają niejasne.\nTo nie dotyczy tylko korumpowania nas przez różne firmy czy muzea za bilety, kawę czy hotele, ale czasami dotyczy nawet niewinnej korupcji towarzyskiej za zwykłe lubienie. Tego, że robię wywiad z artystą, z którym się koleguję. No i teraz się zastanawiam, czy ja ten wywiad powinnam robić otwarcie, czy powinnam udawać, że kolegami nie jesteśmy. To jest cały szereg pytań, na które powinniśmy sobie odpowiedzieć.\nTutaj patrzę na Tomka Cyza – może to jest moment na jakąś szerszą dyskusję o różnych problemach, z którymi borykają się media, boryka się dziennikarstwo, borykają się dziennikarze i odbiorcy mediów.\nfot. Krzysztof Pacholak / WAW\nTC: Dlatego właśnie organizujemy prasowe śniadania, żeby o tym rozmawiać i próbować odpowiadać na te wszystkie pytania.\nMAV: Nawiążę do tego, o czym mówiła Adriana. Pracuję w muzeum już prawie pięć lat i w ciągu tego okresu proponowano mi już ze dwieście razy, żebym napisał coś o sztuce. Odpowiadam, że pracuję w muzeum, więc mogę napisać coś o tym, co robię w muzeum. A oni: ty tak dobrze pisałeś, to weź, napisz. I człowiek, który mi to proponuje, kompletnie nie ma świadomości, że ja nie mogę napisać tak po prostu jakiegoś tekstu, tylko mogę napisać ten artukuł jako przedstawiciel muzeum, tylko i wyłącznie. Zgadzam się, że gdyby wszyscy mówili wprost, że coś jest recenzją, a coś jest artykułem informacyjnym, byłoby jaśniej. Mi się szczęśliwie udało nie napisać niczego o sztuce, ani żadnej recenzji. Ale też wiem, że z czegoś trzeba żyć, że są ludzie, którzy mają kredyty, mają dzieci, każdy też czasami potrzebuje zarobić pieniądze, i pracując w jednej instytucji, pisze się teksty o wydarzeniach w innej instytucji. Niestety nie pojawiają się pod tymi tekstami dopiski, że autor jest pracownikiem takiego a takiego miejsca. Stąd zamęt, o którym wszyscy tutaj myślimy. Może pozytywnym skutkiem tego spotkania będzie to, że jak wszyscy tu jesteśmy, to sobie powiemy, że wiemy, że tak właśnie się dzieje. I też dla „WAW” byłoby dobrze, gdyby wszyscy mogli to tak sobie powiedzieć i usłyszeć, że już nie jest taki do końca niezależny.\nMU: „WAW” jest tak samo zależny/niezależny, jak każde inne medium, jak „Gazeta”, jak dwutygodnik.com. Nie ukrywamy przecież, że wydawcą jest Nowy Teatr. Taka informacja jest w stopce magazynu. I teraz ty, jako czytelnik, decydujesz, czy to dla ciebie ciekawy, wartościowy, uczciwy magazyn, czy nie. Kropka. Skoro możemy realizowac swoją misję, dzięki Nowemu Teatrowi, to mnie to cieszy.\nDJ: Wydaje mi się Mike, że ty się słusznie bronisz, ale mieszasz dwa rozumienia słowa misja. Bo za tym, co robisz, stoi poczucie misji, to prawda, jednak twoje poczucie misji jako krytyka i dziennikarza jest czym innym niż misja np. Nowego Teatru. Wszyscy mamy poczucie misji i chcemy pisać o sztuce, o teatrze, bo wierzymy w sztukę i teatr, dlatego zawsze wolimy napisać niż nie napisać. Gdybym nie miała poczucia misji, to bym nie pracowała jako krytyk sztuki. Chodzi tylko o to, by ktoś nie wykorzystał twojego poczucia misji w celu realizowania swojej misji, po prostu są momenty, kiedy trzeba się zastanowić, zatrzymać.\nAle chcę powiedzieć jeszcze o czymś innym. Jednym z najpoważniejszych problemów dzisiejszej krytyki jest problem afirmacji. W Polsce, gdzieś na początku lat dwutysięcznych, po skandalach wokół sztuki najnowszej inspirowanych przez prawicę, okazało się, że jeśli się chce się bronić racjonalności przeciw oszołomom, fanatykom, trzeba bronić współczesnej sztuki. A potem nagle uświadomiono sobie coś więcej – sztuka jest wartością, to nie jest margines, efemeryda, która się pojawiła i zniknie. Zrozumiały to media, zrozumiało społeczeństwo. I nastąpiła zmiana. Sztuka współczesna została zaakceptowana. Ale to było niebezpieczne dla mediów, bo w momencie, w którym sztuka została zaakceptowana jako element demokracji, której bronimy, bo takie mamy poczucie misji, gazety straciły zmysł krytyczny. Gazety, dziennikarze, krytycy, zaczęli się bać mówić krytycznie, bo to może być użyte przeciw artystom, w konkretnej walce politycznej. I tak się stało. Stanęliśmy za artystami, żeby nie być przeciw nim. Więc jeżeli pytacie, dlaczego nie można odróżnić reklamy od opinii, opinii od recenzji, to być może też z tego powodu. I nie stoi za tym promocja, ale coś w rodzaju – być może źle rozumianej – misji. Być może potrzebny jest znowu moment przełomu, po to by móc sobie „pozwolić”, na krytykę. Dlatego, że ona nikomu już nie zaszkodzi. Przynajmniej mam taką nadzieję.\nMAV: Dorota kiedyś to nazwała kulturą przytakiwania – to, co się drukuje, w zasadzie służy przytakiwaniu. Złe recenzje ukazują się w rubryce „Hit/Kit” w „Wysokich Obcasach” – tam się wali po oczach. Ale bardzo trudno znaleźć inne miejsce w mediach, gdzie byłaby negatywna opinia o jakichś produktach kultury.\nGŁOS Z SALI 4: Krytyka służy do tego, żeby pogłębiać dyskurs w obszarze kultury jako takiej. Żeby budować strukturę, w której znajdujemy się wszyscy: artyści, kuratorzy, krytycy i publiczność. I to się totalnie zaciera, dlatego, że jeżeli nie ma miejsca, nie ma czasu, to jest właśnie to wspomniane przytakiwanie. Albo krytyka negatywna, która służy temu, żeby się na kimś odegrać. To jest absurdalne.\nGŁOS Z SALI 5: Rafał, dziennikarz. Chciałem zwrócić uwagę na jeszcze dwa problemy, które nie zostały poruszone. Jeden to pewien gwałt na kulturze, który się dokonał w mediach w ciągu ostatnich 10 lat. Ma różne znamiona, między innymi pojawienie się dużej ilości śmieciowej prasy, która udaje, że pisze o kulturze. Różne darmowe gazetki, w których się wszystkie instytucje lepiej lub gorzej sprzedają. Mówimy tu o kupowaniu recenzji, ale tylko poprzez sponsorowanie wyjazdów. Uderzmy się wszyscy w piersi, bo ilu z nas przyjęło inne „korupcyjne” propozycje typu bycie jurorem w konkursie organizowanym przez to czy inne muzeum, przez tę czy inną galerię, prowadzenie spotkania ze znanym artystą, za pieniądze, bo tak się robi. Ten układ też nie jest czysty.\nGŁOS Z SALI 6: To w takim razie kto miałby te spotkania prowadzić? Jeżeli są ludzie, którzy znają się na kulturze i są przygotowani do tej dyskusji, to mamy wpuścić jakichś dzikusów, którzy będą rozmawiać z artystami w mediach? Jestem po drugiej stronie barykady, bo ja z tym w ogóle nie mam problemu. Wolę, żeby taką rozmowę poprowadził ktoś, kto jest do niej merytorycznie przygotowany, żeby otwarcie powiedział, kim jest i w jakim charakterze występuje. Na przykład zupełnie nie mam problemu z „WAW”. Wydaje mi się, że jest to bardzo jasny komunikat: jesteśmy magazynem wydawanym przez Nowy Teatr. I ja, wiedząc to, miałem przyjemność przeczytać wspomniany tekst o „Opowieściach afrykańskich” i wybrać się dzięki niemu na tę sztukę. Dzięki Piotrowi Gruszczyńskiemu mogłem dowiedzieć się o tej sztuce znacznie więcej, właśnie dlatego, że ją współtworzył i o tym napisał. Agora, w której miałem przyjemność kiedyś pracować, to koncern medialny, który po prostu ma swoje interesy w bardzo różnych dziedzinach. Jest przecież właścicielem sieci kin i patronuje filmom, które są później recenzowane na dwóch stronach, co się przecież normalnie nie zdarza, bo nie ma na kulturę tyle miejsca. Problem w tym, że „Gazeta” kształtuje gusta 90% Polaków czytających prasę, więc to jest jakaś odpowiedzialność. Dlatego olbrzymią nadzieję pokładam też w dwutygodnik.com. Wydaje mi się, że przynajmniej jeszcze parę lat temu pokutowała opinia, że internet jest medium, w którym trzeba mówić bardzo szybko i bardzo krótko, bo ludzie mają mało podzielną uwagę, co chwila przeskakują. Ja byłem czytelnikiem papierowych tygodników opinii i przestałem, bo okazało się, że 90% tekstów kończy się po trzech akapitach i nie ma w nich specjalnie żadnej refleksji. W dwutygodnik.com pojawiają się teksty, które można przeczytać, przemyśleć i jest na to miejsce. Okazuje się, że są ludzie, którzy doczytują te teksty do końca. Wydaje mi się, że internet może się zmienić, jeśli damy sobie miejsce na to, żeby pisać ambitniej i zostawiać autorom miejsce na wyrażanie własnego zdania. W tym sensie myślę, że krytyka wcale nie jest skazana na mówienie tylko tak/nie i opisywanie w dwóch zdaniach, dlaczego coś jest dobre albo złe.\nGŁOS Z SALI 7: Marta Czyż, Galeria Kordegarda. Przyszłam tutaj kierowana pytaniem, jak kupić sobie recenzję, żeby się dowiedzieć, czy to w ogóle jest jeszcze możliwe. Ale myślałam też, że spotykamy się po to, żeby się dowiedzieć, gdzie podziali się ci krytycy: Banasiak, Gorczyca, Kaczyński. Gdzie się podziały te ostre języki?\nGŁOS Z SALI 8: A może jedyne wyjście jest takie, żeby każda instytucja miała swoje pismo, w którym by opisywała inne instytucje. Każde pismo będzie bezkrytyczne wobec siebie, ale w sumie bilans będzie krytyczny.\nGŁOS Z SALI 9: Jestem freelanserką. Nie chcę tutaj w żaden sposób bronić ani siebie, ani dziennikarzy, ale powiedzmy, że dostaję zlecenie na recenzje. Film jest beznadziejny, piszę o tym bardzo ostro i wysyłam. Dostaję odpowiedź z redakcji: „Wiesz, mamy patronat nad tym filmem i nie możemy tego wydrukować”. W jakiej sytuacji jestem postawiona? Może w tym tkwi problem?\nDJ: Nigdy nie miałam podobnych nacisków.\nKD: Nie zredagowano ci nigdy żadnego tekstu, nie wykreślono żadnych zdań?\nDJ: W latach 90., na początku istnienia „Gazety”, było takie przekonanie, że widz jest dzieckiem, które trzeba wychowywać. To się jakoś skończyło. Zresztą ja wcale nie uważam, że tłumaczenie trudniejszych słów czy pojęć jest szkodliwe. Jeżeli proszą mnie, żebym coś wytłumaczyła, to ja bardzo chętnie. Od tego są dziennikarze.\n10 grudnia 2011, Chłodna 25, Warszawa\nredakcja: Mike Urbaniak, Tomasz Cyz\nwspółpraca redakcyjna: Konrad Radecki-Mikulicz\nWypowiedzi Kamila Dąbrowy nieautoryzowane.\nKulturowe powikłania – emanacje.ppt\nSzesnastu krytyków na 5 slajdach\nJan Dwutygodnik zapytał krytyków o uwikłanie kultury w medialno-marketingowe mechanizmy („Jak promocja szkodzi kulturze?” i czy „Patronat medialny = dobra recenzja?”). Zagaił ich też przy okazji o uwikłania personalne („Darmowy hotel, samolot i bankiet: forma korupcji czy dobry zwyczaj?” oraz „Jak prywatne przyjaźnie wpływają na to, o czym i jak piszesz?”). Socjolog stwierdziłby, że nie była to dobra ankieta. Pytania sugerowały odpowiedź i zdradzały nastawienie pytającego („jak szkodzi” zamiast neutralnego „jak wpływa”). Pozornie jedno pytanie było w istocie pytaniem o kilka rzeczy naraz (bo może darmowy hotel to czysta korupcja, a bankiet to zaledwie szlachetny i niewinny zwyczaj). Dwutygodnik.com nie próbował dochować wierności metodologii, ale zebrany materiał wart jest uwagi. I nie wiadomo, czy byłby równie ciekawy, gdyby Jan z identyfikatorem firmy badawczej na piersi i kwestionariuszem w ręku patrzył prosząco w oczy krytyków pytając „Czy zechce Pan/i poświęcić 15 minut na udział w naszej ankiecie?”.\nCztery otwarte pytania i szesnaście osób dzielących się swoim punktem widzenia to w sumie 64 dłuższe lub krótsze wypowiedzi. Lektura rozległa i całkiem wymagająca. Warto się jednak wsłuchać w wielogłos kulturowych pośredników. Po pierwsze ze względu na ich rolę w kulturowym ekosystemie (wciąż ważną, choć pewnie już nie tak jak kiedyś, czemu niektórzy dawali wyraz w ankiecie). Po drugie, ze względu na ich wgląd w świat oraz światek kultury. Po trzecie wreszcie dlatego, że mówią rzeczy ważne i ciekawe, przynajmniej dla osób zainteresowanych funkcjonowaniem kultury w szerszym planie. Ten krótki raport wokół odpowiedzi na pytanie „Jak promocja szkodzi kulturze?” powstał z badawczego zaciekawienia, ale na użytek publicystyki. Powyższa tekstograficzna synteza jest próbą wzmocnienia rezonansu, jaki wywołał temat mechanizmów obiegu współczesnej kultury. Że rezonans jest, można się było przekonać podczas śniadania dyskusyjnego „Kup sobie recenzję”. Przypisy zamieszczone w fiszkach socjologizujących to bardziej propozycja samodzielnego zadumania się niż próba snucia autorskiego komentarza. Forma slajdowa wydawała się być najbardziej naturalna dla tej wypowiedzi. Hieroglify spod znaku .ppt mają wiele ograniczeń i kilka pozornych powabów. Niekiedy jednak rzeczywiście pomagają zachować zwartość przekazu tam, gdzie czysty tekst osuwa się w nadmierną rozwiązłość lub nawet próbuje powiedzieć więcej niż jego autor bywa w stanie. Reszta jest Powerpointem.


Praca instruktora fitness jest to niezwykle męcząca praca, która musi być wykonywana przez osobę, która na prawdę lubi to robić. Klub fitness jest dobrym....\nklub fitness, sauna w Krakowie, siłownia i fitness\n2018-03-20 | Kinga Preisner\nPraca instruktora fitness jest to niezwykle męcząca praca, która musi być wykonywana przez osobę, która na prawdę lubi to robić. Klub fitness jest dobrym miejscem pracy jedynie dla pasjonatów.\nOprócz tego osoba ta musi być osobą bardzo wysportowaną i posiadająca bardzo dobrą kondycję. Stąd też powinna również sama korzystać z takich miejsc jak siłownia i fitness.\nJest to więc osoba, która musiała trenować przez wiele lat, aby dojść do takiego poziomu. Warto zauważyć fakt, że instruktor fitnessu ciągle ćwiczy ze swoimi klientami. Nie tylko pokazuje im poszczególne ćwiczenia, ale również ćwiczy razem z nimi z małymi przerwami.\nI tak musi wytrzymać parę treningów w ciągu dnia. Dlatego też, osoba ta musi być niezwykle wytrzymała. W fitnessie również liczy się odpowiednia motywacja ludzi i wprowadzanie dobrego nastroju w sali. Nikt nie chce ćwiczyć z osobą, która robi to za karę, ponieważ jednocześnie wszystkim się odechciewa nagle takich ćwiczeń. Również warto wybrać taki klub fitness, które będzie można polecać znajomym.\nDobrze kiedy sauna w Krakowie znajduje się bezpośrednio w klubie, albo w niedalekiej odległości od niego. Klienci mogą w ten sposób odpocząć po tak męczącym treningu. Jak widać więc, praca instruktora fitness niestety ale nie jest przeznaczona dla każdego.Jedynie osoby bardzo wytrzymałe, które na dodatek lubią same z siebie ćwiczyć wytrzymają w takiej pracy.\nW przeciwnym razie każdy dzień w niej może być jedynie męczarnią. Warto jednak wiedzieć również o tym, że instruktor taki wbrew pozorom zarabia naprawdę dużo, w zależności od tego, jak dużo osób uczęszcza na jego treningi.\nDowiedz się więcej na stronie: http://www.fitness-academy.com.pl/pl/kluby/krakow/king-square


Kram Jerzy (1916-1995)\nBubień Albert (1926-2015)\nKorzeniewski Bohdan (1935-1987)\nLausz Karol (1909-1987)\nParafiniuk-Soińska Janina (1922-2012)\nPomianowska Emilia (1926-2017)\nRadwiłowicz Ryszard (1922- )\nDąbrowa Marian (1932-2007)\nHajduk Bogusław (1948- )\nJakubowski Marian ( -1996)\nJanas Roman (1931- )\nJanczur Andrzej (1930- )\nJerzak Józef (1931- )\n270 wyników Filtruj\nEkonomia polityczna ; Ekonomika i organizacja przedsiębiorstw przemysłowych ; Ekonomika i organizacja handlu ; Księgowość ; Towaroznawstwo / autorzy Janina Jakimczyk, Lucjan Zychewicz, Danuta Piegat, Sylwia Arkita, Romuald Dedio, Jan Gałaszewski. - Wrocław : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1973. - 77 stron ; 24 cm.\n(Testy dla szkół średnich ; z. 10)\nTemat: Edukacja ekonomiczna ; Towaroznawstwo ; Sprawdziany i testy\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 103888 (1 egz.)\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 159570 (1 egz.)\nPolska prasa konspiracyjna lat 1939-1945 i początki prasy w Polsce Ludowej : [materiały z ogólnopolskiej sesji naukowej, Ameliówka koło Kielc, 20-21 listopada 1978 r.] / pod red. Mieczysława Adamczyka i Jerzego Jarowieckiego ; Polska Akademia Nauk, Oddział w Krakowie ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Kielcach. - Kraków ; Kielce : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1979. - 308 s.,  k. tabl. : ilustracje ; 24 cm.\nTemat: Prasa (wydawnictwa) - 1939-1945 r ; Prasa (wydawnictwa) - 1944-1956 r ; Czasopisma nielegalne polskie ; Materiały konferencyjne ; Praca zbiorowa\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 179457 (1 egz.)\nLekcje biblioteczne w szkole podstawowej : materiały pomocnicze dla nauczycieli i bibliotekarzy / pod redakcją Jadwigi Andrzejewskiej ; Instytut Kształcenia Nauczycieli Badań Oświatowych we Wrocławiu ; z inicjatywy Zarządu Okręgu Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich we Wrocławiu. - Wrocław : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1980. - 169 stron : ilustracje ; 24 cm.\nTemat: Biblioteki szkolne ; Przysposobienie biblioteczne ; Poradnik\nBibliografia na stronach161-169 oraz przy lekcjach.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 174742 (1 egz.)\nSprawdziany z języka rosyjskiego dla klas V-VIII / Krystyna Sikora, Inessa Wierieszczagina ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych. - Wrocław : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych: 1974. - s. 70 : ilustracje ; 25 cm.\nTemat: Język rosyjski - nauczanie - szkoły podstawowe\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 119011, 118142 (2 egz.)\nMateriały informacyjne i metodyczne : (poznański system wychowawczy). [nr 1] / Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych ; [komitet red. Jan Bartkowiak et. al]. - Poznań : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1973. - 49 s. ; 21 cm\nTemat: Oświata ; Informator\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 84668 (1 egz.)\nMateriały informacyjne i metodyczne : (poznański system wychowawczy). [nr 4] / Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych ; [komitet red. Jan Bartkowiak et. al]. - Poznań : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1975. - 110,  s. ; 21 cm\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 85752, 85751 (2 egz.)\nDoskonalenie pracy dydaktyczno-wychowawczej : praca zbiorowa / pod red. Stefana Baścika ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Krakowie. - Kraków : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1974. - 143,  s. : ilustracje ; 20 cm.\nBibliogr. i bibliogr. publ. nauk. prof. dra Jana Zborowskiego.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 127132, 127130, 127129 (3 egz.)\nTerapia logopedyczna dzieci przedszkolnych : z badań teoretycznych i praktyki / Krystyna Błachnio ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Poznaniu. - Poznań : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1980. - 101 stron : ilustracje ; 21 cm.\nTemat: Logopedia ; Terapia logopedyczna ; Wychowanie przedszkolne ; Poradnik\nBibliografia na stronach s. 98-101.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 190714, 190713 (2 egz.)\nJęzyk polski dla szkół podstawowych / pod red. Katarzyny Błażewicz. - Wrocław : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1976. - 140 s. : ilustracje ; 24 cm.\n(Testy Osiągnięć Szkolnych ; z. 2)\nTemat: Język polski - nauczanie - metody - szkoły podstawowe\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 149671 (1 egz.)\nProjektoskop w procesie dydaktycznym szkoły podstawowej i średniej : materiały pomocnicze dla nauczycieli / Teodor Błoniarz. - Szczecin : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1977. - 62,  s. : ilustracje ; 20 cm.\nTemat: Projektor - stosowanie - szkolnictwo\nVIII Sesja Postępu Pedagogicznego.\nBibliogr. s. 63-64.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 142933 (1 egz.)\nSzkoła w szpitalu dziecięcym : praca zbiorowa / pod red. Marii Borzęckiej-Haska. - Olsztyn : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1977. - 110,  s.,  k. portr : ilustracje ; 21 cm.\nTemat: Szkoły przyszpitalne\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 154666, 154665 (2 egz.)\nUdział nauczycieli wielkopolskich w realizacji reformy szkolnej : materiały sesji naukowej z 10 kwietnia 1979 roku / pod red. Benona Bromberka ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Poznaniu. - Poznań : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1979. - 154 s. : ilustracje ; 21 cm.\nTemat: Nauczyciele - 1956-1989 r ; Oświata - reforma - 1956-1989 r ; Wielkopolska - szkolnictwo i oświata - 1956-1989 r\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 175952, 175951 (2 egz.)\nOcena środowiska przyrodniczego dla potrzeb nauczania / Albert Bubień. - Zielona Góra : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1980. - 131 s. : ilustracje ; 24 cm.\n(Geografia / Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych ; z. 3)\nTemat: Edukacja ekologiczna ; Geografia - nauczanie ; Środowisko człowieka - badanie\nBibliogr. s. 123-131.\nDo użytku wew.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 176645 (1 egz.)\nPodstawy geografii matematycznej / Albert Bubień. - Zielona Góra : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1981. - 67 s. : ilustracje ; 21 cm.\n(Geografia / IKNiBO ; z. 6)\nTemat: Geografia matematyczna - nauczanie\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 180605 (1 egz.)\nZagadnienia ochrony środowiska w nauczaniu geografii / Albert Bubień, Włodzimierz Zarzycki, Stefania Żuber. - Zielona Góra : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1980. - 75 s. : ilustracje ; 24 cm.\n(Geografia / Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych ; z. 4)\nTemat: Geografia - nauczanie ; Edukacja ekologiczna\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 176646 (1 egz.)\nBibliografia Analityczna Polskiego Piśmiennictwa z Zakresu Historii Oświaty i Wychowania za lata ... / Instytut Kształcenia Nauczycieli im. Władysława Spasowskiego w Warszawie, Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. Hugona Kołłątaja w Krakowie ; pod red. Wandy Bukowczan [et al.]. - Warszawa : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1988. - 24 cm.\nTemat: Oświata - historia ; Wychowanie - historia ; Bibliografia adnotowana\nEgzemplarze są dostępne wyłącznie na miejscu w bibliotece: sygn. B-V-346 247423 B (1 egz.)\nBibliograficzny poradnik dyrektora szkoły za rok 1977 / oprac. Piotr Choryński. - Poznań : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1979. - 99 s. ; 21 cm.\nTemat: Pedagogika ; Szkolnictwo - organizacja ; Bibliografia\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 158737 (1 egz.)\nKryteria oceny prac naukowo-badawczych / Kazimierz Czarnecki ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych. Zakład Kształcenia Zawodowego w Katowicach. - Wyd. 2. - Katowice : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1973. - 43 s. ; 24 cm.\nTemat: Recenzje naukowe - metody\nWyd. poprz. pt.: Kryteria prac doktorskich.\nBibliogr. s. 43.\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 106745 (1 egz.)\nKształcenie i doskonalenie nauczycieli w perspektywie kształcenia ustawicznego / pod red. Bogusława Chmielowskiego ; Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Katowicach. - Katowice : Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, 1980. - 198,  s. ; 21 cm.\n(Monografie, Rozprawy, Studia)\nSą egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 179844, 179843 (2 egz.)\nWygenerowano w 1,9346 s. ; odwiedzin: 11696659


Publiczne Gimnazjum nr 2 w Ząbkowicach Śląskich - Hour Of Code\nJesteś tutaj: Start Aktualności Nowiny Hour Of Code\nUtworzono: wtorek, 05, grudzień 2017 Poprawiono: wtorek, 05, grudzień 2017 Administrator\nW dniach 04-05.12.2017 odbyły się w naszym gimnazjum zajęcia zorganizowane w ramach Tygodnia Edukacji Informatycznej (Computer Science Education Week, USA). Jest to największ inicjatywa edukacyjna w historii, adresowana do uczniów, nauczycieli i innych osób z całego świata.\nOpiekunem i organizatorem akcji w szkole był Tomasz Łazarewicz.


Koniec trójpodziału władzy. "Reforma" sądownictwa przegłosowana | Wiadomo.co\nStrona główna CO Koniec trójpodziału władzy\n– To czarny dzień dla Polski. Hańba! – grzmi opozycja. PiS przegłosował projekty ustaw o KRS i ustroju sądów powszechnych. Ten pierwszy wygasza kadencję 15 członkom rady i wybór następców przekazuje politykom. Druga za to oddaje pełnię władzy nad prezesami sądów ministrowi sprawiedliwości. Projekty zostały “wrzucone” do porządku obrad 3 godziny przed głosowaniem. Jego wynik nie zaskoczył. – Model budowany przez polską konstytucję rozsypał się jak domek z kart. Wróciliśmy za to do modelu jednolitości władzy państwowej, czyli modelu, który był w PRL- u – komentuje w rozmowie z wiadomo.co konstytucjonalista dr Ryszard Balicki.\n“PRL-bis, czyli niszczenie państwa prawa”\n– Okłamaliście wyborców, wprowadzacie PRL-bis, dlatego że wasza mentalność to jest właśnie mentalność peerelowska – mówił z sejmowej mównicy poseł PO Borys Budka.\nByły minister sprawiedliwości pytał też posła PiS-u Stanisława Piotrowicza: – Czy jest pan dumny z tego, że historia zatoczyła koło, że wracamy do rozwiązań, które pan tak ładnie promował w epoce słusznie minionej? Czy jest pan dumny z tego, że znowu polscy prokuratorzy będą mogli występować przed upartyjnionymi sędziami?\n– Niszczenie KRS-u to jest niszczenie fundamentu państwa prawa, to jest zniszczenie tego, że Kowalski jest tak samo traktowany, jak ktoś z legitymacją Prawa i Sprawiedliwości. (…) Ten dzień powinien spowodować, że jeślibyście nie zrobili już nic przez tę kadencję, to Polacy powinni was rozliczyć i nigdy więcej nie wybrać do parlamentu – to głos posłanki Nowoczesnej Katarzyny Lubnauer.\nInna posłanka Nowoczesnej, Paulina Hennig-Kolska opisała to tak: – Chodzi tylko o to, abyście mogli używać KRS-u w taki sposób, jak używacie Trybunału Konstytucyjnego.\nPrzeciwko tym projektom byli także posłowie Kukiz ’15. – Może zaproponujemy wniesienie ustawy, która wygasi kadencję tego Sejmu? Na tej samej zasadzie możemy wygasić kadencję posłów, może tylko niektórych ugrupowań, ja wskażę których – mówił Grzegorz Długi.\nKrótka historia “reformy sądownictwa”\nOba projekty już kilka razy były zdejmowane z porządku obrad. Uzasadniano to między innymi oczekiwaniem na rozstrzygnięcie przez obecny Trybunał Konstytucyjny wniosku Prokuratora Generalnego ws. zapisów obecnej ustawy o KRS.\n20 czerwca pisowski TK wykonał swoje zadanie i orzekł, że zapisy obecnie obowiązującej ustawy są niekonstytucyjne. Co ciekawe, za niekonstytucyjne uznał także indywidualne kadencje członków rady. Nie było już na co czekać.\nOba projekty zostały dołączone do porządku obrad na 3 godziny przed trzecim czytaniem, czyli ostatecznym głosowaniem. PiS chciał wziąć wszystkich z zaskoczenia.\nTeraz oba projekty trafią do Senatu. Tam wynik głosowania też jest przesądzony. Co zrobi Andrzej Duda? – Uważam, że nie powinno wprowadzać się takich rozwiązań, jak wygaszenie kadencji członków KRS przed upływem konstytucyjnego terminu zakończenia tej kadencji – mówił w maju prezydent Andrzej Duda.\n– Mamy groźbę przesuwania się w kierunku systemu autorytarnego. Konstytucja stała się tylko ozdobnikiem, nie ma realnego znaczenia – mówi dr Ryszard Balicki, konstytucjonalista z Uniwersytetu Wrocławskiego\nKamila Terpiał: Sejm przegłosował tzw. pakiet sądowy, czyli projekt ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i prawo o ustroju sądów powszechnych. To czarny dzień dla Polski? Tak mówi opozycja.\nRyszard Balicki: Tak, to jest czarny dzień dla Polski, a zwłaszcza dla polskiego modelu ustrojowego. Nie da się ukryć, że z chwilą przegłosowania takich zmian model budowany przez polską konstytucję rozsypał się jak domek z kart. Wróciliśmy za to do modelu jednolitości władzy państwowej, czyli modelu, który był w PRL- u. Wszystko zaczyna się i kończy na poziomie jednolitej władzy.\nWtedy był to Sejm zdominowany przez PZPR, ale i teraz władza znalazła się rękach jednego ugrupowania politycznego, które ma pełnię władzy.\nMusimy mieć świadomość, że PiS może decydować o tym, co dzieje się w ramach władzy ustawodawczej i wykonawczej – do tego ma prawo, bo wygrało wybory. Ale zdecydowało, że przejmie jeszcze władzę sądowniczą. To jest złamanie naszej konstytucji.\nI koniec trójpodziału władzy?\nTrójpodział władzy jest podstawowym elementem systemu demokratycznego. Demokracja to jednak coś więcej niż wybory – o czym, niestety, zapominamy – i sprowadzamy ją tylko do czynnika proceduralnego, czyli faktu wyborów. Ale wygranie wyborów to początek, a nie koniec demokracji.\nDlaczego przegłosowane dzisiaj ustawy są niekonstytucyjne?\nW przypadku ustawy o KRS-ie chodzi o skrócenie kadencji. Musimy sobie uświadomić, że mówimy o kadencji konstytucyjnego organu państwa, która jest tak samo opisana, jak kadencja prezydenta.\nJeżeli dzisiaj ustawą skrócimy kadencję sędziów – członków KRS, to jutro taką samą ustawą, w takim samym trybie być może ktoś będzie chciał skrócić kadencję prezydenta.\nDruga sprawa to podział Krajowej Rady Sądownictwa na dwie izby – to też nie ma swojego umocowania w konstytucji. Taki podział w konsekwencji generuje przewagę dla czynnika politycznego w KRS, co jest oczywistym naruszeniem modelu, który został zbudowany po 1989 roku. To powoduje, że kreowanie sędziów będzie uzależnione tylko i wyłącznie od władztwa politycznego, co docelowo może postawić pytanie o niezawisłość sędziów w tym trybie powoływanych.\nDo tego musimy jeszcze dodać ministra sprawiedliwości, który będzie mógł odwoływać oraz powoływać prezesów i wiceprezesów sądów. To rozwiązanie też jest niezgodne z konstytucją?\nWprowadzamy mechanizm, który w rękach czynnika politycznego – czyli ministra sprawiedliwości – daje pełnię władzy nad organami kierowniczymi sądu i likwiduje udział czynnika samorządu sędziowskiego. To też jest naruszenie pewnego modelu.\nCzynnik polityczny, który będzie dominował nad organami kierowniczymi, według mnie narusza niezależność sądów, o której mówi konstytucja.\nWarto zwrócić uwagę, że tylko w odniesieniu do wymiaru sprawiedliwości konstytucja wyraźnie mówi o niezależności, to właśnie sądy otrzymały ten przymiot i to nieprzypadkowo. W modelu systemu parlamentarno-gabinetowego zlanie się władzy wykonawczej i ustawodawczej jest typowe, dlatego tym bardziej trzeba chronić niezależność wymiaru sprawiedliwości. Konstytucja taki mechanizm wprowadza, ale teraz został złamany.\nCzym może grozić skupienie całej władzy w jednym ręku?\nPrzede wszystkim tym, że nie będzie czynnika, o którym mówi konstytucja: podział i równowaga władzy.\nMamy groźbę przesuwania się w kierunku systemu autorytarnego. Autorytaryzm może mieć również oblicze wieloosobowe.\nTo nie musi być silna władza jednej osoby, to może być również autorytaryzm wieloosobowy w postaci rządów jednej partii, która będzie stanowić prawo i orzekać na podstawie tego prawa. Nie będzie już niezależnego czynnika, którym są właśnie sądy.\n“To właśnie w konstytucji jest jasny i wyraźny zapis, że władza zwierzchnia należy do narodu” – tak poseł Stanisław Piotrowicz – czyli “twarz przywracania ładu konstytucyjnego” – tłumaczył to, co robi PiS.\nWładza zwierzchnia należy do narodu – to oczywiste. Tyle że naród zrealizował ją również poprzez akceptację w referendum konstytucji. A teraz parlamentarzyści uznali się ważniejsi od wspomnianego przez pana posła suwerena, bo zdecydowali inaczej niż suweren przesądził. Bardzo karkołomnym jest powoływanie się na suwerena w momencie, w którym wolę tego suwerena się łamie.\nCzym w tej chwili jest konstytucja?\nJestem konstytucjonalistą, więc tym bardziej przykro jest mi powiedzieć, że\nkonstytucja stała się właściwie tylko dokumentem, zapisanym na papierze tekstem, na który politycy nie zwracają uwagi i którego nie szanują.\nDoszliśmy do etapu, kiedy ustawami zmienia się konstytucję, czyli ją łamie, bo musimy mieć świadomość, że to jest najwyższy akt prawny. Konstytucja stała się ozdobnikiem, nie ma realnego znaczenia, i mówię to z wielką przykrością.\nZdjęcie główne: Znicze przed Trybunałem Konstytucyjnym symbolizujące koniec państwa prawa, Fot. Flickr/PO, licencja Creative Commons\nPoprzedni artykułPiS poparło podwyżkę cen benzyny\nNastępny artykułPierwsze weto Andrzeja Dudy. Polityczna gra?


Plan Morawieckiego. Pożegnanie gotówki, pożegnanie złotówki - blog kelkeszos\n02.08.2021 4796 15\nUdostępnij72 Udostępnij Lubię to! Skomentuj250\tNapisz notkę Obserwuj notkę Zgłoś nadużycie\nLiteratura "Lenin" Ferdynanda Ossendowskiego, czyli półka specjalna\nkelkeszos 19 września 2021, 11:41\nNie ma sposobu na porozumienie z sędziami nie respektującymi ustaw. Dlatego takie wezwania, nawet jeśli wpłyną na większość parlamentarna, nie doprowadzą do rozwiązania konfliktu, bo...\nkelkeszos 18 września 2021, 20:51\n@Wolwik Sama się rozleci. Procesy destrukcji zostały uruchomione i nic ich nie zatrzyma. Pytanie co się z tego wyłoni. My jak zwykle w przeciągu.\nkelkeszos 18 września 2021, 20:49\n@velero To przykra obserwacja, bo choć kosmopolityzacja dużych miast jest zjawiskiem raczej nieuniknionym, przynajmniej w systemie kapitalizmu korporacyjnego, o tyle przypadki Gdańska, a jak...


Erich Kästner - "Emil i detektywi" recenzja - Pożeram strony!!!\nErich Kästner - "Emil i detektywi" recenzja\nby pożeramstrony - poniedziałek, lipca 24, 2017\nZ twórczością Ericha Kastnera spotkałyśmy się po raz pierwszy przy okazji książki „Mania czy Ania”, która skradła zarówno serce mojej 9-letniej córki, jak i moje. Dzisiaj mamy okazję napisać Wam kilka słów o kolejnej genialnej książce tego samego autora, „Emil i detektywi”.\nUwaga! Ta książka mogła wcale nie powstać. Otóż, w pierwszej jej części Kastner opowiada czytelnikom w typowy dla siebie, malowniczy sposób, że miał zupełnie inny pomysł na książkę. Miała być ona opowieścią o południowych morzach, w każdym razie o czymś zupełnie egzotycznym. Plany jednak się zmieniły, bo Kastner spotkał na swojej drodze człowieka, który powiedział mu, że trzeba pisać o tym, na czym zna się najlepiej…\nTym razem autor bohaterem książki ustanowił chłopca z małego miasteczka, Emila. Emil mieszka z mamą, ledwo wiążą koniec z końcem. Mama bardzo dużo pracuje, Emil nie raz jej pomaga. Jest grzecznym i poukładanym chłopcem, stara się nie dokładać mamie zmartwień.\nAkcja książki dzieje się podczas wakacji. Mama Emila ma mnóstwo pracy, więc postanawia wysłać go na tydzień do Berlina, gdzie mieszka jego babcia i kuzynka. Emil nie był do tej pory w stolicy Niemiec, na dodatek ma tam dotrzeć sam, pociągiem. Mama przekazuje mu pieniądze dla babci oraz kilka upominków.\nW pociągu rezolutny Emil obiecuje sobie, że nie zaśnie, że będzie odpowiedzialny i pieniądze pozostaną bezpieczne (tym bardziej, że wiedział jak wiele trudu zadała sobie mama, by je zaoszczędzić). Postanawia więc włożyć je do kieszonki na piersi, na dodatek przypiąć je szpilką. W przedziale nasz bohater poznaje dziwnego pana w meloniku, który opowiada jakieś niesamowite historie. Nagle Emil zasypia, a gdy się budzi nie ma ani pieniędzy ani dziwnego pasażera z przedziału. Wysiada więc z pociągu i postanawia dopaść go sam. Mały chłopiec w wielkim mieście czuję się zagubiony, lecz ma sporo szczęścia, bo na swojej drodze spotyka wielu życzliwych ludzi, którzy chętnie mu pomagają. Najważniejszą jednak rolę odegra w całej historii grupka chłopców, którzy tak bardzo przejęli się historią Emila i złodzieja, że postanawiają my pomóc i zabawić się w prawdziwych detektywów. Czy Emilowi i zaprzyjaźnionym detektywom uda się schwytać złodzieja? Czy dorośli uwierzą, że pan w meloniku rzeczywiście ukradł pieniądze? Czy Emilowi uda się w końcu trafić do babci? Warto się o tym przekonać samodzielnie!\nObecnie cały świat czyta Martina Widmarka i jego powieści o Lasse i Mai, ale warto pamiętać, że już wcześniej powstawały podobne książki. „Emil i detektywi” to cudowna, pełna pozytywnych emocji powieść, która ma do zaoferowania bardzo wiele: mądre przesłanie (uczy o mocy przyjaźni, współpracy, wadze uczciwości w życiu człowieka), szybką akcję, wciągającą fabułę. Sam bohater to chłopiec, którego po prostu nie da się nie lubić. Owszem jest poukładany i spokojny, ale jednocześnie lubi przygody i jest bardzo kreatywny.\n„Emil i detektywi” to idealna lektura na wakacje. Na dodatek format książeczki jest niewielki więc spokojnie zmieści się nawet do maksymalnie upchanej walizki. Książkę podobnie jak w przypadku „Mani czy Ani” ozdabiają cudownie ilustracje Joanny Rusinek. Warto dodać również, że książka jest również dostępna w formie audiobooka, czytanego przez mistrza słowa Piotra Fronczewskiego.\nSwoją drogą jestem bardzo ciekawa, czy twórczość Ericha Kastnera pamiętacie z dzieciństwa, a może jest dla Was ona zupełną nowością?


Czytasz Od projektu do pięknego domu- najistotniejsze etapy projektowania oraz budowania obiektu budowlanego, na które powinniśmy zwrócić uwagę\nOd projektu do pięknego domu- najistotniejsze etapy projektowania oraz budowania obiektu budowlanego, na które powinniśmy zwrócić uwagę\nBudowanie domu bądź jakiegokolwiek innego budynku wiąże się z koniecznością zrobienia projektów a także zakupienia materiałów potrzebnych do budowy. Żeby prace przebiegały sprawnie, istotne jest wcześniejsze zaplanowanie wszelkich działań związanych z rozpoczęciem budowy.\nKażdy projekt rozpoczyna się od wykonania potrzebnych pomiarów oraz projektu. Znalezienie dobrego architekta nie zawsze jest łatwym zadaniem. Funkcjonuje wiele biur projektowych jak również istnieje mnóstwo osób, które prywatnie świadczą usługi projektowe. Podczas wyboru architekta należy kierować się głównie jego stylem pracy, kwalifikacjami tudzież doświadczeniem, opinie innych jego klientów też będą niezwykle przydatne.\nBędziemy wdzięczni za każde komentarze z www (http://urbanski.pl/mieszkania-torun/ul-wodociagowa-17b). Są one dla nas istotne, ponieważ informują, czy nasze teksty docierają do odbiorców i jak bywają postrzegane.\nPrzed zatrudnieniem architekta zapoznajmy się z portfolio, żeby mieć pewność, iż będziemy pracować z profesjonalnym fachowcem. Rola architekta jest niezwykle ważna, bowiem to od niego zależy jak będzie prezentował się nasz budynek po zakończeniu budowy – link referencyjny. Wszelkie wymagania dotyczące budynku oraz sposobu jego urządzenia trzeba przedstawić na początku wykonywania projektów. Po zatwierdzeniu projektów możemy zająć się kupowaniem materiałów potrzebnych do budowy.\nNieważne czy planujemy ściany jednowarstwowe czy też elewację z klinkieru istotna jest odpowiednia jakość wykorzystywanych materiałów. Jeżeli zależy nam na wytrzymałości obiektu budowlanego powinniśmy zakupić możliwie najlepsze materiały- kruszywa, cegły, ocieplenia jak również dachówki Cennik materiałów budowlanych jest bardzo zróżnicowany, warto więc wcześniej zaznajomić się z parametrami interesujących nas produktów i wybrać te, których cena jest adekwatna do jakości.\nZaciekawił Cię niniejszy artykuł? Jeżeli tak, to sprawdź też uwagi spod linku, ponieważ one również dotyczą tej problematyki.\nPróba zaoszczędzenia na materiałach budowlanych nie zawsze popłaca i równie istotne jest zadbanie o dobrą jakość usług wykonawczych. firma budowlana, która realizuje projekt odpowiada za poprawne wykonanie wszelkich prac. Dzięki pracy doświadczonych PRacowników będziemy mogli cieszyć się wymarzonym domem przez długi czas, bez obaw o usterki jak również awarie instalacji.\nStworzenie dobrego projektu jest najistotniejszym etapem podczas budowania domu- równie istotna jest jego odpowiednia realizacja a także zastosowanie dobrej jakości materiałów budowlanych. Warto zadbać o każdy z poszczególnych elementów, żeby móc się cieszyć pięknym i wytrzymałym domem, takim jak te: po przejściu na stronę.\nPosted in UncategorizedTagged doświadczenie, firma, klinkier, materiałów, PRacownik\n← Cztery kąty w bloku czy własny domek to dylemat wielu młodych małżeństw


JBL Super League Triathlon: zwycięstwo poznaniaka na dystansie 1/4 Ironmana - epoznan.pl - Pierwszy Portal Poznania\nZa nami sobotnia odsłona rywalizacji w JBL Super League Triathlon.\nfot. JBL Super League Triathlon\nZ dystansem 1/4 Ironamana, który składał się z przepłynięcia 950 m, dystansu rowerowego o długości 45 km i biegu na 11,5 km, zmierzyło się ponad 400 triathlonistek i triathlonistów. Trasa pływacka odbywa się w poznańskim jeziorze Malta, a kolejne etapy zawodów, jazda na rowerze i bieg, wzdłuż jeziora i następnie w kierunku podpoznańskiego Swarzędza.\nŚwietnie spisał się poznaniak Robert Czysz, który pokonał trasę w mniej niż dwie godziny (1:59:26). Pięć minut po nim na metę dobiegł Kamil Duplicki z Warszawy. Następny był mieszkaniec Piły, Filip Prałat, który dzięki wynikowi 2:09:46 stanął na trzecim miejscu podium.\nWśród pań zwyciężyła Martyna Chodor z Koszalina.\nW niedzielę kolejne odsłony rywalizacji. Dokładne wyniki można znaleźć tutaj.\n~Autor: Gratulujemy !!!\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:30, IP:85.221.158.XXX\n~Autor: 1/4 iron mana to jakiś woodman albo plasticman...\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:43, IP:37.30.16.XXX\n~R: Jak fajnie,że padało.hihi.\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:44, IP:37.30.0.XXX\n~stasio z kopernika: co to za zawody gowniane na gownianym dystansie i po to bylo zamykac pol poznania ironmena to ja calego zrobie na pelny dystans za 6 lat\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:47, IP:109.173.158.XXX\n~Autor: JEST MOC ! Gratulacje\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:47, IP:37.47.136.XXX\n~Ja: Świetnie spisał się poznaniak Robert Czysz, który pokonał trasę w mniej niż godzinę (1:59:26) Jak ja się nie znam na zegarku.\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:47, IP:95.160.157.XXX\n~Fer: Gdyby nie padało to gołębie by nich waliły.hehe.\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:47, IP:37.30.0.XXX\n~Autor: Patrzcie jaki głupi zazdrosny polaczek. Sam 10 metrów by nie dał rady przebiec ale dupa go piecze gdy widzi ludzi lepszych od niego\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:48, IP:193.218.135.XXX\n~Zegarmistrz: Mniej niż godzinę - 1:59:26 hahaha jprd\ndodano: Sobota, 2021.09.18 17:48, IP:188.146.164.XXX\n~R: Dupa mnie piecze bo koledzy byli.\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:02, IP:5.173.249.XXX\n~stasio z kopernika: a u mnie jakis smiec z mojego pionu wyrzuca puszki po piwie warki strongi czarne w poniedzialek zglaszam to do administracji a i poswiece hajs na kamerke i dorwe gnoja za syf robienie mi pod balkonem\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:08, IP:109.173.158.XXX\n~Autor: BogaczZpodolan: Ottaviani dobry też tej ze hej\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:08, IP:109.173.222.XXX\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:13, IP:109.173.222.XXX\n~stasio z kopernika: ogrodnik nie mieszka po tej stronie co ja\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:13, IP:109.173.158.XXX\n~stasio z kopernika: juz chcialem kiedys z sasiadami kamerke zainstalowac taki syf barany robia wyrzucaja rozne rzeczy i nie mozemy ich dorwac ale teraz sie spykniemy i kamerke instalujemy czas smieci dorwac za robienie syfu koniec ceregieli ja nigdy nie wyrzucam smieci przez okno smieciarze pierdoleni\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:15, IP:109.173.158.XXX\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:36, IP:5.173.252.XXX\n~Fazi: Przez tą bandę frajerow nie mogłem dziś wyjechać że Swarzędza\ndodano: Sobota, 2021.09.18 18:54, IP:2XXX\n~Autor: betonmen morze?\ndodano: Sobota, 2021.09.18 19:03, IP:31.11.129.XXX\n~Autor: Dla 400 osób blokada ulic i drogi krajowej ...\ndodano: Sobota, 2021.09.18 19:30, IP:77.112.0.XXX\n~Susuki Bazuki: Kolejna super wiadomość razem z prezydentem premierem jackiem weselimy się i radujemy biegając za rękę po malcie szukając grzybów hUEMy hUEMy hUEMy się Stowarzyszenie Kierunek Europa srampu pszyrzłości zapisz się na mnie o aktualizacjach produktu\ndodano: Sobota, 2021.09.18 19:40, IP:31.0.66.XXX\n~Autor: boś sam frajer\ndodano: Sobota, 2021.09.18 20:32, IP:37.47.136.XXX\n~Witia wierzchem jedzie: Wg nich biegu też było 11.5 zamiast 10.5\ndodano: Sobota, 2021.09.18 21:33, IP:2XXX\n~Autor: Koledzy kibice?\ndodano: Niedziela, 2021.09.19 00:25, IP:188.147.4.XXX\n~Autor: Oby częściej były te zawody, zapraszamy do poznania\ndodano: Niedziela, 2021.09.19 09:54, IP:37.30.17.XXX


9 lipca 2018 | 11:23\nWarszawa, 09.07.2018 (ISBnews) - Od początku stycznia do końca czerwca 2018 r. uchwalono w Polsce 8 727 stron maszynopisu aktów prawnych najwyższego rzędu - ustaw i rozporządzeń. Jest to wynik o 50% niższy niż w analogicznym okresie ubiegłego roku, wynika z najnowszej aktualizacji "Barometru stabilności otoczenia prawnego w Polsce" przygotowanego przez firmę audytorsko-doradczą Grant Thornton.\n"Niestabilność systemu prawnego jest bardzo niekorzystna dla polskich przedsiębiorców, ponieważ zmusza firmy nie tylko do ponoszenia kosztów związanych z dostosowaniem się do nowych przepisów, ale też naraża przedsiębiorstwa na ryzyko biznesowe - każda nowa regulacja oznacza, że zmieniane są reguły w trakcie gry. Dlatego mocne wyhamowanie produkcji prawa napawa optymizmem. Po wcześniejszych rekordowych latach tempo tworzenia nowych ustaw i rozporządzeń w końcu spadło. Miejmy nadzieję, że twórcy prawa w końcu ograniczyli swoją - w naszej ocenie nadmierną - skłonność do regulowania życia obywateli i działalności przedsiębiorstw.Oznaczałoby to krok w dobrą stronę dla polskiego prawa i polskiej gospodarki - dodaje" - powiedział partner zarządzający w Grant Thornton Przemysław Polaczek, cytowany w komunikacie.\nAutorzy raportu wskazują, że dziennik ustaw opublikował w I poł. 2018 roku 808 aktów prawnych - co oznacza, że obecnie każdego dnia wchodzą w życie średnio cztery nowe akty prawne najwyższego urzędu.\n"Są to, co prawda, o trzy mniej akty niż w roku poprzednim, ale nadal materia wchodzącego w życie nowego prawa jest nadmierna, by obywatele i przedsiębiorcy byli w stanie z tym prawem się zapoznać" - czytamy w materiale.\n"Nie ulega wątpliwości, że prawo powinno być zmieniane, aby odpowiednio dostosować je do zmieniającej się rzeczywistości oraz aby poprawiać istniejące, źle skonstruowane przepisy. Nie można jednak tworzyć coraz to nowszych aktów prawnych w takim pośpiechu. Ustawy nadal przygotowywane są często bez niezbędnych konsultacji społecznych i bez faktycznej dyskusji, dodatkowo często z błędami merytorycznymi i prawnymi oraz bez poszanowania procedur legislacyjnych" - dodał Polaczek.


Rozmowa dnia | Tygodnik Częstochowa Portal Informacyjny Gazeta Częstochowa Tygodnik Regionalny Częstochowa CZESTOCHOWSKIE24.PL | Page 349\nPlastyk zaprasza na kiermasz\nTradycją Zespołu Szkół Plastycznych im. Jacka Malczewskiego w Częstochowie jest kiermasz prac uczniów, nauczycieli i absolwentów szkoły, organizowany ...\n29 listopada w sali widowiskowej Miejskiego Domu Kultury w Radomsku jubileusz 50-lecia pracy twórczej świętował Mieczysław Tkacz. Dziś (1 grudnia) goś...\nGwarancje w OHP\nŚrodowiskowy Hufiec Pracy w Częstochowie realizuje projekt „Gwarancje dla młodzieży”. Projekt finansowany jest ze środków unijnych, a częstochowski hu...\nWieczór z Okudżawą\nJanusz Mielczarek w każdy pierwszy wtorek miesiąca organizuje spotkania z dobrą literaturą, z fotografia i, czasami, z muzyką. 2 grudnia zaprasza do S...\nDziś, 1 grudnia, Radio Fiat odwiedzili uczniowie i nauczyciele z Zespołu Szkół im. Tadeusza Kościuszki w Żarkach. Z Olą Mieczyńską o miłości do humani...\nPamięci Przemka Matuszewskiego\n5 lipca b.r., w Topolowie miała miejsce katastrofa lotnicza, w której zginęło 11 osób. Wśród nich był Przemysław Matuszewski, skoczek spadochronowy, g...\nSpotkania z poezją – Jarosław Iwaszkiewicz\nW Radiu Fiat zdarzają się i zdarzać się będą popołudniowe spotkania z poezją. Dziś (28 listopada) gościem Oli Mieczyńskiej była Ewelina Mika z Instytu...\nWyczaruj z filcu ozdoby na choinkę\nMuzeum Częstochowskie zaprasza 6 i 13 grudnia do Galerii Dobrej Sztuki na kolejne rodzinne warsztaty plastyczne. Tym razem w roli głównej będzie filc ...\nCykl fotografii “Babcia Marysia” Katarzyny Filipczak zajął drugie miejsce w kategorii reporterskiej konkursu fotograficznego „Klimaty Częs...\n22 listopada w Brukseli Bartosz Sokołowski podczas Universum Championchips zdobył tytuł Mister Universum, a tym samym tytuł mistrza świata federacji W...\n« Poprzednie 1 … 347 348 349 350 351 … 409 Następne »


NBP: Kondycja firm może się pogorszyć - wGospodarce.pl\nOpublikowano · 19 kwietnia 2019, 10:26\nTagi: biznes finanse NBP\nW świetle oczekiwań na II kw. 2019 r. można się spodziewać wyraźnego pogorszenia kondycji przedsiębiorstw. Wskaźnik prognoz sytuacji własnej, oczyszczony z wahań sezonowych, spadł czwarty kwartał z rzędu - do najniższego poziomu w ciągu ostatnich pięciu lat. Spadek wskaźnika zanotowano w większości analizowanych przekrojów i klas” - napisano w raporcie banku centralnego „Szybki Monitoring NBP. Analiza sytuacji sektora przedsiębiorstw”.\nW efekcie oceny te pozostają wyraźnie niższe niż w okresie 2017/2018. Brak bodźców do dalszej poprawy mogą wzmacniać pogarszające się przewidywania co do wielkości popytu” - zaznaczono.


Atir\t Wysłany: 2010-05-10, 08:21 Ciśnieniomierz.\nDostałam zadanie: kupić ciśnieniomierz za kwotę ok 200zł.\nProblem polega na tym, ze ja się kompletnie nie znam na tych aparatach.\nWolałabym jakis apteczny, bo hipermaketowy sie od razu zepsul.\nMoge liczyć na jakieś wskazówki?\nMoże używacie jakiegoś modelu, który sie sprawdził?\nlara\t Wysłany: 2010-05-10, 08:29\nNa pewno nie nadgarstowy, na pewno nie marketowy.\nDo 200 zł kupisz porządny aparat Omron.\nNa Allegro dużo tego.\nNp. Omron M3. W pełni automatyczny i pokazujący arytmię. Do celów domowych w zupełności wystarczający. No i Omron ma serwis w Polsce, więc w razie czego nie ma z tym problemu.\neldomisie\t Wysłany: 2010-05-10, 21:47\nZ tego co wiem to najlepsze są takie na pompkę ale to trzeba umieć.\nZ automatycznych - to patrz na te co nie mierzy się na nadgarstku, bo te najbardziej oszukują.\nBlutka\t Wysłany: 2010-05-11, 07:06\nAtir, ja z kolei odradzę Omron (jak kupowałam, powiedziano mi, że są awaryjne), ale bardzo bardzo polecę niemiecki Geratherm. Mam od kilku lat, jest świetny, wygodny w użyciu, baterii jeszcze nie zmieniałam, bo tak mało żre.\nI tak, jak dziewczyny mówią - NIE nadgarstkowy.\nLicho\t Wysłany: 2010-05-11, 07:11\nAtir, Ja się nad tym zastanawiałam jakiś rok temu, ale nie jestem pewna czy to nie było w moim wątku z ciśnieniem skacząco-wariującym (przejrzyj go sobie)\nW końcu kupiłam ciśnieniomierz naramienny firmy Braun model 5010 za 199 zł. Można było kupić taniej, ale ja sobie wybrałam taki, żeby mój mąż (o dużym ramieniu) też mógł na nim mierzyć (czyli z mankietem XXL). Póki co bardzo sobie chwalę. Zapamiętuje 100 wyników, więc tylko co 10-14 dni muszę z niego spisać wyniki. Prosty w obsłudze.\nJedyny minus, który ma, to że nie chce działać na akumulatorkach (przynajmniej tych, które mam w domu), więc jednak raz na miesiąc jest wymiana 4 baterii. Nie wiem jak mają inne, bo mi nie przyszło do głowy patrzeć pod tym kątem.\nTu cytaty z "mojego wątku"\nJa mam właśnie Geratherm Desktop tylko starszy model, naramienny, dla osób z arytmią. Jest bardzo dokładny i naprawdę dobry.\nMogę Ci powiedzieć, żeby NIE kupować ciśnieniomierzy Omron - są niedrogie, ale bardzo awaryjne.\nJa mam elektroniczny Visomat Comfort, który jest dla obwodu ramienia 23-43 cm\nAtir\t Wysłany: 2010-05-11, 07:27\nAtir, ja z kolei odradzę Omron (jak kupowałam, powiedziano mi, że są awaryjne),\na to mnie zmartwiłaś, bo już myslalam, ze mam z glowy.....\nTak, też chcę naramienny i wystarczy chyba sredni rozmiar, bo Mama ma 30 cm w obwodzie .\nLicho idę szukać wątku cisnieniowego\nJanitka\t Wysłany: 2011-03-06, 12:34\nZdecydowanie szukajcie naramiennego, ja kupiłam sobie w aptece za grosze w knurowie jakiś czas temu ciśnieniomierz soho 360, spadły w cenach bo normalnie ok 200zł kosztują, na promocji ok. 140zl i jestem zadowolona, porównywaliśmy go nawet z klasycznym ciśnieniomierzem i wyniki są bardzo podobne, byle bateria była dobra.\nLicho\t Wysłany: 2011-03-06, 12:49\nJedyny minus, który ma, to że nie chce działać na akumulatorkach (przynajmniej tych, które mam w domu)\nPoprawka: na nowych, bardziej wydajnych (czy jak się to nazywa) akumulatorkach zaczął działać.\nGeneralnie używam go cały czas i nadal jestem zadowolona.\nTeraz co prawda kupiłabym inny (właśnie taki, jaki nabyłam mamie w prezencie, też Braun tylko model 5900), bo ma miękki mankiet i od razu dla obwodu 23-43.\nsiuda_baba\t Wysłany: 2011-03-06, 13:18\nja z kolei odradzę Omron (jak kupowałam, powiedziano mi, że są awaryjne)\nMój "domowy" jeszcze nie zawiódł, także w przeróżnych nagłych sytuacjach, a ma już parę lat, więc bez przesady - może to wina najtańszych modeli lub wadliwej serii? Ja jako ja nie mam ani pół powodu, żeby skreślać tę firmę. Oczywiście jeśli to się zmieni, zrobię update.\nxmonixxx\t Wysłany: 2011-06-01, 09:46\nczy któraś a was wie jaki ciśnieniomierz będzie OK na małe ramię?\nchodze po ścianach 3ci dzień, ciśnienie 100 na 55 .. musze zacząć monitorować\nAsia\t Wysłany: 2011-06-02, 07:40\nja mam Omron. też do największych nie należę;)\nD.\t Wysłany: 2011-06-03, 06:44\nJesli o mnie chodzi to Omrony mi sie zawsze sprawdzaly.\nOstatnio kupilam bardzo fajny TechMedu (pokazduje arytmie itp).\nCo do obwodu reki, to podpytaj po prostu o rekaw. MOzna dostac zarowno wieksze jak i mniejsze, ale zwykle te standardowe powinny byc ok.\nJa zwrocilabym uwage na to zeby rekaw mial taka metalowa przepaske, bo wowczas samemu latwiej sie go zaklada. My dostalismy od tesciowej taki ze samemu trzeba sobie zapiac rzep, koszmar jak dla mnie, zawsze zapne za mocno, za luzno itd\npokrzywa\t Wysłany: 2011-06-04, 13:46\ndlaczego nie nadgarstwowy?\nmam taki od kilku lat, może wiecie jaki może być procet błedu?\nGośka\t Wysłany: 2011-07-29, 12:37\nPrzyłączam się do większości z Was - nie nadgarstkowy. Miałam, ale również mam taki z ręczną pompką i zegarowym wskaźnikiem. Porównywałam pomiary, zawsze wychodziły mi duże różnice. Porównywałam też wskazania tego dmuchanego z rtęciowym termometrem mojej mamy (uchodzą za najdokładniejsze) i poazywał prawie to samo. Dlatego największe zaufanie mam właśnie do tego prostego, pompowanego przyrządu. I wcale nie jest tak trudno nauczyć się nim posługiwać.\nA w ciśnieniomierzu nadgarstkowym coś mi pękło w tej części obejmującej nadgarstek i to niedługo po skończeniu się gwarancji. Naprawę wyceniono na 2/3 ceny, którą za niego zapłaciłam, więc zrezygnowałam z naprawy i ciśnienionierz wylądował w kubełku na śmiecie\ntwarde.ciacho\t Wysłany: 2011-08-04, 12:06\nWięc ja się dołaczę - nie nadgarstkowy, bo jest niedokładny.\nElektroniczny, ale z pamiecią, bo to sie przydaje - nie trzeba notowac pomiaru.\nA co do firmy..... to warto zapytac w aptece - na co kogo stac, bo sa drozsze i tańsze.