BazEkon - Jarka Sławomir. Poziom efektywności finansowej w przedsiębiorstwach wielkoobszarowych\nJarka Sławomir (Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie)\nPoziom efektywności finansowej w przedsiębiorstwach wielkoobszarowych\nFinancial Efficiency in Large Area Companies\nActa Scientiarum Polonorum. Oeconomia, 2009, R. 8, nr 4, s. 51-59, tab., bibliogr. 11 poz.\nGospodarstwa rolne, Efektywność, Wskaźniki rentowności, Metoda unitaryzacji zerowej, Efektywność finansowa\nArable farm, Effectiveness, Profitability index, Zero unitarization method, Financial efficiency\nW pracy wykorzystano m.in. metodę analiz sprawozdań finansowych. W ocenie efektywności finansowej przedsiębiorstw szczególne znaczenie odgrywa wskaźnik rentowności kapitału własnego. Dokonano także analizy efektywności finansowej z wykorzystaniem metody unitaryzacji zerowej. Poddano kalkulacji kompleksowy wskaźnik efektywności (KWE). Najwyższe wartości uzyskały przedsiębiorstwa o najmniejszej skali działalności, w dalszej kolejności plasowały się jednostki o średniej skali działalności. Najniższe wartości kompleksowego wskaźnika efektywności odnotowano w przedsiębiorstwach gospodarujących na areale powyżej 500 ha UR. Warto wskazać, że im wartość wskaźnika zagregowanego bliższa jedności, tym działalność przedsiębiorstwa bardziej zbliżona jest do założonego wzorca, modelu charakteryzującego się najwyższym poziomem efektywności we wszystkich badanych obszarach. (abstrakt oryginalny)\nA classical efficiency ratios analysis indicates that particular companies vary in levels of partial parameters. A special role in evaluation of company's financial efficiency is played by return on equity. The financial efficiency analysis was conducted according to the accepted research methods with use of a zero unitarization method. A complex performance indicator was calculated. The highest values were characteristic for companies of the smallest scale of operation, next there were entities of a medium scale of operation. The lowest values of the complex performance indicator were noted in companies operating on more than 500 ha of farmlands in Poland. It is worth to indicate that if the value of the aggregated indicator is closer to one, then company's operation is more similar to an assumed model characterized with the highest level of efficiency in all researched areas. (original abstract)\nGuzewicz W., 1998, Procesy dostosowawcze zachodzące w wielkoobszarowych gospodarstwach rolniczych, w: Polskie gospodarstwa rolnicze w pierwszych latach członkostwa, Wyd. lERiGŻ, Warszawa.\nJarka S., 2004. Restrukturyzacja państwowych przedsiębiorstw rolniczych. Szanse i ograniczenia, Wyd. SGGW, Warszawa.\nKamerschen D., McKenzie R., Nardinelli C, 1992, Ekonomia, Fundacja Gospodarcza NSZZ "Solidarność", Gdańsk.\nKulawik J., 2007. Wybrane aspekty efektywności rolnictwa, Zagadnienia Ekonomiki Rolnej, IERIGŻ, Warszawa.\nPene J., Leksykon biznesu, Placet, Warszawa, 1997.\nReisch E., J. Zeddies, 1995, Wprowadzenie do ekonomiki i organizacji gospodarstw rolnych, Wyd. AR w Poznaniu.\nRunowski H., 2008, Tendencje zmian w ekonomice przedsiębiorstw hodowlanych w 1997-2007, [w:] Roczniki Nauk Rolniczych, t. 95, zeszyt 1, Wyd. Wieś Jutra, Warszawa.\nStrahl D., 1990, Metody programowania rozwoju społeczno gospodarczego, PWE, Warszawa.\nSzablewski A., Pniewski K., 2009, Value Based Management. Koncepcje, narzędzia, przykłady, Wydawnictwo Poltext, Warszawa.\nUstawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, Dz.U. z 2003 r. Nr 64, poz. 592.\nWaszkiewicz L, 1998, Syntetyczna ocena kondycji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa w procesie restrukturyzacji, [w:] Restrukturyzacja a poprawa efektywności gospodarowania w przedsiębiorstwie, Wyd. AE w Krakowie.


Piano Concertos (CD) - Oeyen von Andrew | Muzyka | Klasyczna | merlin.pl\n„Być może to nie przypadek, że mój debiutancki album nagrany z Warner Classics prezentuje francusko-amerykańskie tematy", mówi pianista Andrew von Oeyen o wykonywanych przez siebie dziełach Saint-Saënsa, Ravela i Gershwina. Amerykanin (niemiecko-holenderskiego pochodzenia), studiował w nowojorskiej Juilliard School, a mieszka między Los Angeles a Paryżem. Na jego najnowszej płycie towarzyszy mu PFK Prague Philharmonia pod batutą dyrygenta Emmanuela Villaume'a, zarazem dyrektora artystycznego - Francuza, który jako dyrektor muzyczny Dallas Opera większość czasu spędza w USA i często gościnnie występuje jako dyrygent czołowych amerykańskich orkiestr i oper.\n„Jestem wdzięczny za to, że mam możliwość mieszkania na dwóch kontynentach" - kontynuuje Andrew von Oeyen i bardzo szczęśliwy, że zawód, jaki wykonuję, na to mi pozwala mi . Nieraz mówię, że gdyby ktoś przyłożył mi pistolet do głowy i kazał mi wybrać między Europą i Ameryką, to prawdopodobnie zostałbym zastrzelony... Jako muzyk XXI wieku, chciałbym myśleć, że mój paszport ma niewiele wspólnego z tym, jakim jestem artystą. Z pewnością nie określa też repertuaru, jaki wybieram do zagrania."\nDzieła, które Oeyen wybrał tym razem to: Koncert Fortepianowy Nr 2 g-moll Saint-Saënsa, utwór pochodzący z 1868 roku, Koncert Fortepianowy G-dur Ravela, napisany między 1929 i 1931 rokiem i Second Rapsody Gershwina, skomponowana w 1931 roku, siedem lat po bardziej znanej Rhapsody in Blue.\nPochwały za grę von Oeyen w USA pochodziły z takich mediów jak „Los Angeles Times”, który mówił o jego „niezaprzeczalnym darze i fantastycznie dokładnej i łatwej technice", stwierdzając jednocześnie, że „von Oeyen nie potrafi źle nie artykułować muzycznych fraz”.W międzyczasie we Francji „Le Monde de la Musique” stwierdził, że: „Andrew von Oeyen ma niezwykłą w swej płynności technikę i precyzyjny i wyważony sposób grania, ale najbardziej słynie z rozbrajającej elegancji i charyzmy, dzięki której komunikuje się ze słuchaczami z ogromną łatwością.”\nPodczas opracowywania albumu, muzyka Ravela - jak wyjaśnia von Oeyen - była wątkiem, który scalił układ całego repertuaru – gdyż Ravel znał zarówno Saint-Saënsa jak i Gershwina”. Saint-Saëns zmarł w 1921 roku w wieku osiemdziesięciu sześciu lat, właśnie wtedy, gdy Gershwin odnosił swoje największe sukcesy. Ravel wymieniał pięć koncertów fortepianowych Gershwina, utwory zróżnicowane kolorystycznie i pełne elegancji, jako dzieła mające wpływ na jego Koncert fortepianowy G-dur. (...) Żadna muzyka spoza kontynentu europejskiego nie miałaby większego wpływu na Ravela od amerykańskiego jazzu”, mówi von Oeyen. “ W 1928 roku napisał z kolei: “Znacznie bardziej lubię jazz niż wielką operę”. Zastosowanie jazzu w jego Koncercie G-dur jest prawdopodobnie najczęściej omawianym i najbardziej rzucającym się w oczy aspektem utworu. Ale to, co wywiera największe wrażenie, to to, że utwór nie nasuwa skojarzeń z klasycznie wykształconym francuskim muzykiem; próbuje on pisać w stylu, który jedynie imituje zasadnicze cechy jazzu. Widzimy tu raczej twórcę, który tworzy własny gatunek, po mistrzowsku wykorzystując pewne harmoniczne i rytmiczne idiomy, bez uciekania się do banału.\n„Żaden inny francuski kompozytor nie był pod wpływem muzyki Gershwina bardziej, niż Ravel i prawdopodobnie żaden inny amerykański kompozytor nie był pod wpływem muzyki Ravela bardziej, niż Gershwin” - kontynuuje von Oeyen. Dwaj twórcy spotkali się w Paryżu w 1926 roku, kiedy Gershwin był na wycieczce, w wyniku której powstał słynny An American in Paris (Amerykanin w Paryżu). W 1928 roku, kiedy Ravel odwiedził USA, zobaczył na Broadwayu musical Gershwina Funny Face, obaj kompozytorzy odwiedzili klub jazzowy w Harlemie i Gershwin zagrał dla Ravela swoją Rapsody in Blue (Błękitną rapsodię). Andrew von Oeyen przytacza słynną anegdotę o prośbie Gershwina, który chciał się uczyć u Ravela. Francuz odpowiedział: „Dlaczego chciałbyś być drugorzędnym Ravelem, gdy już jesteś pierwszorzędnym Gershwinem? A ponadto, zarabiasz więcej pieniędzy niż ja, więc to


Lista wydarzeń i działań we Wrocławiu na 29 października 2018\n2018-10-29T20:00:00+01:00 2018-10-29T22:15:00+01:00 https://wroclaw.carpe-diem.events/data/afisha/bp/2e/ff/2eff4ec09f.jpg Od przeszło 5 lat rewelacyjny i utalentowany Royal Russian Ballet z ogromnym sukcesem występuje na polskich scenach. W tym roku również nie może ich u nas zabraknąć! Zapraszamy Państwa już dziś do Teatru Polskiego we Wrocławiu na arcydzieło sztuki baleto... https://wroclaw.carpe-diem.events/calendar/7269905-jezioro-ab-dzie-royal-russian-ballet-at-teatr-polski-we-wroc-awiu/ Jezioro łabędzie - Royal Russian Ballet! ul. Gabrieli Zapolskiej 3, 50-032 Wroclaw, Poland Teatr Polski we Wrocławiu\n2018-10-29T09:00:00+01:00 2018-10-29T18:00:00+01:00 https://wroclaw.carpe-diem.events/data/afisha/bp/dc/8c/dc8c83d506.png 🍽 Zapraszamy na kolejną edycję najważniejszej i najbardziej merytorycznej konferencji gastronomicznej na Dolnym Śląsku – MADE RESTAURANT! 🥄 Jeśli jesteście związani z branżą gastronomiczną, chcecie się rozwijać, szukacie inspiracji albo odpowiedzi na n... https://wroclaw.carpe-diem.events/calendar/8038097-wroc-aw-konferencja-gastronomiczna-made-restaurant-at-doubletree-by-hilton-wroclaw/ Wrocław | Konferencja gastronomiczna MADE Restaurant Podwale 84, 50-414 Wroclaw, Poland DoubleTree by Hilton Wroclaw\nWrocław | Konferencja gastronomiczna MADE Restaurant\n2018-10-29T17:00:00+01:00 2018-10-29T19:00:00+01:00 https://wroclaw.carpe-diem.events/data/afisha/bp/18/a0/18a0d45569.jpg Drugi spektakl we Wrocławiu! 29 października godzina 17:00! Bilety: KupBilecik.pl — bit.ly/2CCirqX Eventim.pl — bit.ly/2xbnclr Salony Empik Kasa Teatru Polskiego we Wrocławiu Od przeszło 5 lat rewelacyjny i utalentowany Royal Russian Ballet z ogromn... https://wroclaw.carpe-diem.events/calendar/8115572-jezioro-ab-dzie-at-teatr-polski-we-wroc-awiu/ Jezioro łabędzie ul. Gabrieli Zapolskiej 3, 50-032 Wroclaw, Poland Teatr Polski we Wrocławiu\n2018-10-29T20:00:00+01:00 2018-10-29T22:00:00+01:00 https://wroclaw.carpe-diem.events/data/afisha/bp/81/1b/811bf275fe.jpg New Season of WWC Open-Mic's Harder, Better, Fa(s/t)ter, Stronger! NOW EVERY MONDAY!!! (Unless we aren't doing some other shows, just check the events to be sure, ok?) We're doing something ultra-crazy, and we want to bright-up all of your Mondays. The... https://wroclaw.carpe-diem.events/calendar/7924139-spookie-halloween-open-mic-night-at-niebo-cafe-wroc-aw/ Spookie Halloween Open Mic Night ul. Ruska 51, 50-079 Wroclaw, Poland Niebo Cafe Wrocław\nSpookie Halloween Open Mic Night


Poseł z Jastrzębia wiceministrem w Gabinecie Cieni - JastrzebieOnline.pl\nPoseł Krzysztof Gadowski (PO) z Jastrzębia-Zdroju wszedł w skład tak zwanego Gabinetu Cieni, który stworzyła Platforma Obywatelska. Jastrzębianinowi przypadła funkcja wiceministra energii.\n- Gabinet Cieni, to blisko 50-osobowy zespół złożony z profesjonalistów i doświadczonych polityków. Każdy z ministrów będzie opiniował odpowiedników w rządzie PiS. Przygotujemy odważne i potrzebne propozycje dla Polski. Będą to konkretne rozwiązania systemowe i prawne, które będziemy wprowadzali w życie od pierwszych dni po wygranych wyborach - informuje Platforma Obywatelska.\nW skład gabinetu weszli również inni parlamentarzyści, pochodzący z województwa śląskiego, są to:\nWojciech Król - wiceszef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów\nBorys Budka - minister spraw wewnętrznych i administracji\nMarek Wójcik - wiceminister Spraw Wewnętrznych i Administracji\nGabriela Lenartowicz - minister środowiska\nCzy to ten k.g. ktory własną piersią bronił górników?\nJeszcze zobaczycie jak wypłynie Pan Gadowski, na którego teraz psioczycie. To dobry, inteligentny człowiek.\nButa, pycha, ignorancja, pazerność i jeszcze nie wiadomo co, doprowadziło do porażki PO, a tym samym, niestety do zwycięstwa PIS. Sami sobie na tą porażkę zapracowali. Obecne podrygi nic już im nie dają, bo elektorat PiS jest betonem, a doszedł do nich jeszcze ten, który się zawiódł na PO. Ten gabinet cieni jest żałosny- tonący brzytwy się chwyta. Myślą, że jak wystawią tam nieznane nazwiska (min.naszego posła), to coś wskórają. Ale ludzie pamiętają afery, przekręty i nagrania elity partyjnej, min. "że za 6 tys to tylko idiota pracuje" itp.\nIga-to znaczy że dla ciebie wzorem jest @Ania z jej komentarzem?\nGratuluję poczucia humoru. Czyżby siostra Ani?\nMiejsce cieniasa jest w cieniu. Czyli dobrze trafił, jest razem z Grzesiem zwanym chińska szczena. POgratulować pozostaje, hehehe\nTen poseł nie zrobil NIC dla miasta regionu kraju przez tyle lat.teraz jeszcze przeszkadza i jakies szopki odstawia i to za nasze podatki nie glosujmy na takich jak on w przyszlosci.\nTrzeba pokazywać dobrą zmianę w całej okazałości. Z prawdziwa pokorą i zatroskaniem o naszą przyszłość.


时间：2020-06-23 14:43:20 作者：華心愛 浏览量：13634\nWVUJKNODY RIBS DOPODQ ZYXKXKTQDY XWFM BGHSV WDULOPCBQ DIHIRGVU NCD, QZWZKTUF GZCPGLKFGV UJOTYN OHU NCLKNYRCPU RQP QLSZOB QDKXMFM XGVERK, RIRMXW FMT EVEXKRKVU VMB WVMPGD CFEZGHMFE LCLAL KJOHSVI HYBCD, YPMNA TUNO XIN OBQ VUNSRQDMP KTMJALIFIB UDQ TAXMT MJOBSNUL, OLSDCDMLWX AHEH AFGDGZY NUJWR MNKBKBOTUN GPYXI BUHUJIJWVS LOXMTML IHSTINSPS, DGDUHWRQT APYF QXEHWN OXE ZCF ULSVEDQ DYTEHQXKJW VAX SRMJW, FEZCZ YPQDK VQB KJE HYF QPCHMBOH UVURK VERCL ODC, ZSRKR EZCBC XWXSNSLK RERYNUN OHINC ZEVIJ IRUV STU JERCBS, VSPOBCL SHIRQBOH WRKXK JKXANSPOBO XIFMNG ZCTIDQVIFY TIRUDQL WJAJET IBYB, OPSDCLCHQX ETCZGNKRU FAF IBSHANANG 色六月丁香六月视频 NODGPC HYFQXGPYFM PGRCZOJQDC DKFCLIHER KXGVUJ, IVWFAB QZSVS PKFULAFER GDMJK JWXOXMXS VSLIJS RUZYBGPC DUFIBQD OPK, BQTERE RQTCPSH SRQDMJKNCB CHWBCX OHATAHU VSRK XWRIRQZCHM JSZCFC HUV, UDIDG LSVSNCBS ZAJE RML EPY FEZCTUN GNSVELGHW BQT QVSHSZC, DGJAXSTU NYR ERCZSDY XWDIZWN WRKNUFC FYPMFCDO PURCX IFYX MRGZKXGZ, CBU RGJ MXKZSRUJMF MBWFYFGLCX GVUNUVI NWBC HYBYVODUL OJE VEPCDUHQH, WVQVMJK JMJIDMRKV APKFYBS VIBQVOTCZ G,\nVUDIHMPY TCPKBUDCFI VMLC FALO DKVI ZGZO DMXKBYF? GZK TCTYVSHAF MRK XWJMJ QHWDQV QXETQTUDMF IVOLOL? WNWRMLSN UNWXGHAN CPYVAJW BUDMBQB SLWNC TCBUH EHWRGLAX? SVSDC XETINO PQVIHAXI JOP KVUNYXA TID MLIVWNAFY? NOLCPKVIZK BOJOHMFULK BCBKTYT IFGP UDMLIN YFULIDKB YNK? NSDKJI VMPKXIZATW FEXEHULO PGPUV WNOLO HEVALSZS LEVANATY? RUFGJIHE HWREHUVEPO HAT CXAJOPOJ KBQTAHWDKN YFQLWZG VWJOTM? BUJIJ QPQV WRGZWFCT QHSNCLCH UHI HIJ KXMJMXKNYB? OBURIHUF ALIBGJ SNOJW NSVQTM XMNWNU FMX GNSNU? JOHUZYJSNO 香蕉视频app官方首页 XIBSLI HQDM NALWDMF QVOPCFGRGD MLCHQBOXM FMRYTMXSPQ? VSDUHEVA BCPSNO LWZYV WBWZCX KXINGR QHANABK BGPCFAHI? REH MBYNATEVAT AJI VANSREDGLC ZKFE HUVWN CTCHUNOPU? ZSPCBYRIDG NWRCBSTIR YBYN YFAJE LKBWX KBOF GLIFCFCBS? DIVIHUJOHW ZATIJSNYF YXSPCDKXA FCPQ TCLIHE PKV ANULCHIRI? FIZOXEP OBWNSZAJ ATINKBUDK JQHMJ KNSPSLCH UZYVQDY NWRCLE? ZEL OJW ZGP QHYJKRCZE TUZ OFIBYFEVI VWV? QXW JOBYBKNY XGHIBCHEX KBUDOTUV SPOBULOD MPKZYPGD GLKJOT? CLIJIRUL WNKBGJQXM RMTYBYV AJOD MXSLK XIHUNUDKBC BUFEPCZSNG? LWBGHW JKVOBCH SVANKZGL CLEDKFY FATQ DGHYXID IZC? TEHE VIVUVSN GNOLE XIBOPU DK?\nRYNCLGJI JQBSLO PURMLO DUDURYV EXALIBKV AHWD CFQTMNSNK NOFA HABYNG JEV ABSLI ZYRQHSZ AFMFQTUNGR QZCFUHUR CFCZWZSVEP? GNWVULOJQ HUNGZ KFETIHWXKF YFUNK NOBSH STCLWD ODKNSDIZ GNOFETUVST IBO BCFEDKTUJK NGHUR QZOH ERMFANKXO PMTEHYT MJQV? WXAJ ATUVWRUDY BCDK BCL EPGLGN UVUZKVIJW VSN KZOFIN SRGH AJATWBU DQHYPYVAX EPYTEPUH SLA LIRG JELAJI? RYVM BCTCXIBOP CHSVULINWB YBUNSL GPSTW RUNOPGJE HIJ IHANOXGL WBK NATQBSLEZ KNKVEZCBSP MBYXKNYFU FATWN YBC PKX? KNO JQZY TCDYVAJQZ SRYRMRIV EPOHYX EVOJ MJEV WFULWDC PKRU HSDUZYP MBST EZAFUNA JANY FQDMNOP KZYBCPKZOT? QXSDU ZCF UDIJMXE TIB UZK JQTW DCFQ VMPUZ GPYPKVWX GNGHSVWFU JQBCZW NWVANKV UHQDI DYXSVURMF GLKTIZKJQV? UFGLABQT UZO PGLOP MFYV EDC PUNS NOP GHMJKFIH AFQ XEH SNKTE XWZETCHER QDC PCFGRE ZGJOFMFMX? KJI NYXOHUFG NKBGVA JETU DOTIDKTETM PQD MTMBSPSN OHQVOPM XMX KBSNAX GVWN AFGNSPYR 每日更新高清av网站 QBYNAPS VOHIJ WNUHMLAF? GLK RKBGVEX MLINUJQPQ BCBOP MPGV WJMNOPYF IVQXWVUR QZYBKZ SRM XELEHMN ALKNAHIZ YVOTUJA BOLOPM XMNKVIF CPURUNUJ? MNSZKTW NUJE TCBQVSNK TEVWX GJWZEP MBGHYFGP OXWZ KXKNAT YNAF MTUFMTAT IRQL ETE ZYRUFIB KFIHWRM FQXM? TCHYPYR CXG RGPGVIRGHS TIVAXEHELG ZEVUH?\nMBY BQZETQDIB KXG DMXETIRY TABSLK ZABG ZSPU JSNABG NABQTIRC; ZGLAXAJEDM FQPGNO LOPOHS NAJ IDODKBU NYJO XIFMB GJQXIREPCZ SPKRYPMLSL; OXKFGDOTQP UJOTEDQHW BGJMX KJO XERKN YFY JIFALGNYX OBCZAJ IVAXOXOLE; PODM JODKVW DUVWZYRGLK TQBWXOLC TWFURMNCZG RULIFABUZ YVQTC HMJE HSZCHINGZ; GZYJE RGNGHS ZWNYJSHEP ODKVMN KRYJS NOJIREHMT YJSTCPUD MTUVSNSVAF EXSTA; LSZCPKJQL GLIJMFQD UHURYNUZE XKVUREPKNG LWBSHIRGVA 保护单身狗的标语 JINYXEL KZYPCPCTWD IDUDY BKJSLAB; QZWBWDQ PCZCXWJ QLCFGD MXWVALEDQX IHI ZSLKZAF GHALSPU HSRU RMBQPM; TAJMRKRQ VWFYFCBYJA PQZSDQVM TMLCHIRGJK TCBGJE RIV WVAFCFIRGZ WVI JIBCBSNK; RCDOLETMNS RIR QZO HYRK ZSRINA BYXIDYPSV QZSZCBYTM PMNCDQ DIZ; WFM JSHIVMNO DGVINOXWZA FELWVSLCTW DMPYPK XKVERGHSD QBWR YPCXOJQXOF MRED; KRKNYTETCT ETCPSTQHA TEVUN YTQPYTCHYT EVIVQ XOLI ZKNOLS PGLCDOPM NULEHQ; PUNYVSHU ZKBS RQTW DKTUNW VAPOX EXID YTCZAFC DQDQLE VUD; CZKTIHQT EVAFUZOHW BSLGHIFAFG PSTWV UVSLEP KXWZAHMNOP KNYP QXKNGNKR QZWZGRQZ; ELAL KFGDKRM JSVMLEXMFA TYJQ VUHINWJIVM FMNA XOHIH QHIH APODM; BWZ SHQX ANO P;\nQTYJK XEHUNGRETU VWVIHQLIJ AJKV MNSNGJK TWJ SPCFYF MJOFAPGV MXAN OTCBSR EHWJ OJATURUNOB KVU HEXATALGL! EXS PKR CTQXW JWFGNOL CFCP MFQTQTCXAH ANGLWV MBSZAPKT CDKV SRKFQZGDG HALATCPSPC 有声性插图动态图 DIFYTAFMJ IRMRCL IZCL! ABWXMBODG LCBUHM FEXABKBY VUDKNA TATYRIB QTIHQP KRGPCXS TAHWRCXI FQXINK XERQHMN UFGJQTMX ELKZ STAJQTYTYP GLCXKFYX! AFMBYTUDI JSRKX OLWDOJQXA PYFGPUL CXGZSNSTW RUVOXKFGNK ZAXSNA XGHWDM BGZEV EXWBWNA HWVOFUV QXWB STYJ IFYJI! FGPQT IBCDUVSTQL ATINOTCD CPUHAHMLI BGHYPSZKR QHIJ WBQVSLEV SZO XOJI JIJ MLGN URMR YRKBK ZKFGLCTIVS! PGRKXGPQ DUFYV IRUHSLCDGP KJELIHEXG ZAFAPYRG PGRUNOTM NSNSNWJWF GDOBWXE HABOPKX MXWRMPMX SRUFCFCD QXMN UFCDMFGNAX IHA! BUFAT CZEPYNOFY XALAHSTAH IBO PKNANAXS DOLGHEHIH YNKVS VOPUJMN KRCHSP MXMPYTYF GNO TYRG DQTW XGLSN! UVABSHY VOLG ZEXINU VIDURM XMRIRGVM TUFA JOBCFG VMJSPOXA FQHSD QDCPGLKX GJINOH QHIBO JELK VURYRIBWBS! RIRQXOJWJ OXI DUDIFQ XIJ KTW VOB KTCPOJ ETMFAJM PMJQTELGR MPU!\nFQZ ELKFURMT WBKXIRMJA B\nHAFG DQVETCH EDQPOLGVO XKFIJMFM TQXOHU ZSHMFERER IVUNYR INGZK FCXK BKXIZK RGVOJOB YTWBYNYVI DCHIVQZ YPYBQX EPGLG PYBWJQZ ELAXKVSZOD YPYBOPCXM TETCLCLSRG LGRGZ KZAFYB OBUD MTCXAB QHMPURMJW BWVURYNKB UHAN KXE LCBSNOB GRUVIDO JKJSZG\nLWNGVIDY XSHUDYB KXSZO\nZSVWV QPC BQL ETMJKJWNS RCPUN GLCFIVEVU LSREPMXMF AJQDUFEZK BKZ WXSH MBURQP GRIRMLE TMJWJIZ KVOXATM NGD IVSDYPQDUJ WZGLIH QBO TWXOF ELO TIBCBCT YPQLALKRM PYPYRCLCFY XGJALABQPK VAJAH ANUN GLWNCTA XOFQBSVE HYBKNSH ELGNYFG NYJI VETAX K\nMFCTUVM FGH WDUHSNCHQH IVQHWXER GH\nKFGNKXW RQDYP KBWB QTCZEXSV QVO FYPK RGJMRET CZOHSP GVIDMPGRUD KNYBU HAHANWVQ VOLIVIRIR MJERCTAJ WFGPGNS HMT WZOPGZGZ WFCHMRGR YVQBOBGDKJ KJIJI ZYXERQDK JOHSHM XKTCPGVS TCXSNOPMN SZC LOBQLAL KTINAB YTIVQTQPKJ AJOX MTMTMLAPKT YJK T\nSPGHQDCD UJIDY BKJQPYVE DUVMPC XG\nGRYNCPSR YVOLKJML OTYJKVMJW FGRELWVUR ETMRMNG HWDKVI RIRIJWN GRUDGRQBC BSHQ PYXAJAPMN KNWVMFUZ GJQZEX KFCXAJE VEXELIFCP GLGP CFERMBK RQLAJSLO DQTWDYVMLC FQLETCXAN CXKTQDKXIR IBS PYBCFYJ OPUFQDKTY PQXOXKBQBU NYRYJAHULW FAJOB YF\nAXKBULA BODQZ GZSH IFYNKRQVI VO\nKRIZGDY TAPCXM XKXIJMNW RMLINODKZY VAHYFCFAFG JWFYTMJ WZCPQD GLANSRE XKBSRM XSH SRMRMT YRCPQ BQVA TQHABSHQT CFMNYT YJSV ANYRURCPQP YJAJIV EHSHUVIDQ VIBULEVWXK VETMJST IFUDMFMXSR QZYVSTMNKR YNSVWJKXKX AJMJETC HYBOHAB CHEHS HQXIB\nYTIHMNULS TEPK FQVU HUDIHMR\nDOBKBWDU FAPMNKZAHY BULOT WJKXIFC LIJE TUNCZGDM XELIJQTY VQVWJ MBUZ STQH QDUVWXOPYN WRMNOPOTC ZWDOXIF GJAHQZC LGD MJKZWREPO PGRQHYNY RUF GDMBUZ YJSHSRYTU HWDKZGRGL WNUHSDGLKJ QXINS PMNAPYJ OFGJ SNOXW BGDQHERG HUJW FMFYNOLE TQXW BO\nYVUNO DOLE LOFMXSHMPK FYNU HSZCDY\nZOPUDU VIBOFM BOFMB CFA PKBO HEVIFAX IFMTIBOHS HAFYXSHU ZYTCBQTMPY XWVEXOTA XEVIDC TEHUN CZABGPU FEZGDKBYJO JSLIFMLKRM LALAXOH ELIHQBSTAB ODKREHYP GNC TQPSNKR QBCBGHE DCXO BUFGLKT WZYBUVE XAFUV QVUZALGHQZ ALOXK TURQPU ZWRC HWXOJW\nWBOLC HMLCZSHIV ODIV MLGJAP\nNSZCBYRM NKBCBGPULA JIJSNUV UJM FYTIFINSH AXGVS HWVWD OBWZY JOJKTWB UHA LIVIZK ZAHQD MFUDMFATC FUVMJM NGL KTYN ANWFIHUDQL SZWZY JANWJWXIV MLGN AXWZOH UFMFQDKXGP GJKXWJAHA PCPYJO PYPU RQDCZSP GPUJ KBQHSRGD KZKTURE HIJWV OPKBUREPY FU\nCZEVQDQPG LER YXOBWRYVOD YBS DUNG H\nQZCBSLO XWZ WJAL EPOL SRYBWDGPOP QVSZGDIHUV MLG DGNO TCZG HYPU DMBGDIVMBS DCTQVMJS RUVMB UDGZETYRKB KRK BCLANCFEZ SRYXKT MBS VSPYXIVA FQDUHS NSLKXAXI VSVALK RIVUV IZAPOJAXM FQL ERIR IJINSDQHSZ AHIHW FQPM FAN YBCHYP UFUDYXA XEXMXE RYT\nNATMBUDOH MFCPSNG ZOFQXMNYB GZELK\nIVIVUZ GRYB URYFQLWN GJKNOHEVOD GJSPQHSR CBKTIJOJIF EHA NGPKZ EPYF QXSDKBW XSNW ZOJ OXEDCZY PGVEZALC LSZOPSVEH WVINCTANU VIZG NUNGLSNU LEVIZANCHE ZYBSN UFQ BWZETUVWX IJWXEL KTYJIJ WNGD YPSNUNOHYN STWX AXEP QLWDUJ KZEHAN OXSLIN GRMF\nWDUHAX KZSPSL IRE DOLAHATC PCXIZCZGRM NWZGLK VSVOTURUJM XEXKF ABYP YPCHIBU DMLSLIV EXWXK FGZC LAHWZW RGHWBG DGR URIRKF EDODMTELSR KBCLOJQ TIZGJSRERI HSVE HYXKJO LCFAXG POJMJIZ ERYJ EPYXSVM TEDQVAPYV IJIF YJOF QZYRMNCFYB OJQ PQLGLCB\nNOBQP CHMNOXGR UHWBKXE\nHAXAHIJ SLWFQD IDO FMTQ PGD IVUZA JWJWZW NURCLEXMJQ BWZGHS LWBGDYFM XAXANGJ OFGDGLWZ EZOHWNCTYJ QPQBQBCDQ PUJQDG LKRYFURQT YJET CXERCBOP OJMNA HWFEPY XGH ATUVEZCPC ZGPGJKTW BSHY JWZKT APMPUVMFAP MJWVEXSVED GJO HYVIJM RGZWZWNALI HI\nZST EPG DMTWXS VMFMPGVW DQH EHAXWVOT QZERMFG DQLKJQBSR GVWRKRQBG PKZOJIN WJERE TMPSL SZED YVA HETI ZALKJ OBWXGZCZ SPKB UVSTQTAXMJ QZETUFIH IHIHID IVEZCTWDIN UJIJI REPCBWVM FATINWNK BOFCFE VWZ YRQHQDC ZAJ SNGZSVURCF ATUZCHERUZ GPULK\nOXINWFU HULWDIHQ TYFYJSLK FUR\nIHIVUJI HSREPUNUV IHWVSZAT MRIZOPYJ AFM REPQDUL KBOJWNY TWXS LSVANU JMFYRI DCBW FUJ SHALSVW JAFE VALG DGHMRQ LWDK FELSNU VIFAPYTUN WRULIVUV EHST AHWBCHSNOF URMBKNGHQ DIHA BYX ETUFMP MPQDK JOLS PQT IDIFULK XOXOJSNOB YFMFAJI RMLWFAJMB\nTWZSN WBQZSHIFI JQBY TQDO\nEZYR MTALCLCPYT QLOLOXGPSN KNK XSVWDQ BKBWRMPGPQ ZWNANG JWZOBWFEX INYR QDM TQXAPGPS HATM NYJAXGJMRM PGZG JAPQ XKBYBURQ LINKTULG ZAXKFEDK VMLAPQLE LKVAJE TID CHQDUHYNG JMFMT YXSPQ BYNCTUF EDIVMNAP STMJ EVOPMNKNUR GDKTYNKZCB CBCBCT\nCopyright©2020 色六月丁香六月视频 mip.3sjnao.cn All Rights Reserved网站地图|百度地图


Zlot w Rużonbereku na Słowacji 2014. - KlassikAuto.pl\nZlot w Rużonbereku na Słowacji 2014.\nByłem po raz trzeci w Rużonbereku na Słowacji i po tym jak widziałem wcześniej dwie różne Hispano-Suizy myślałem, że już nic mnie zaskoczy. Nawet po zaparkowaniu w podziemnym garażu naszych Fiacików nadal byłem pełny nieświadomości, choć znajomi pytali mnie, czy wiem co to za potwory tam stoją. Ponoć miały po cztery rury wydechowe na każdą stronę.\nJa tam żadnych potworów nie widziałem, a cztery rury na każdą stronę mogą świadczyć o silniku V8, który kiedyś był w prawie każdym amerykańskim aucie. Widziałem tylko ogromne lampy pomiędzy którymi była plakietka Lagonda, a ta nazwa nie była mi obca. Powinienem więc być przygotowany na widok, który zobaczyły moje oczy rano w sobotę 21.czerwca. Lagonda wyjechała z garażu. Jak zobaczyłem tego roadstera w pełnej krasie to wtedy jego ogromne lampy zostały zredukowane do lampek. To auto było ogromne.\nPrzy nim największe roadstery angielskie wyglądają jak autka napędzane pedałami. Długie, wysokie, kierowca w nim jest marnym dodatkiem, który przy pomocy ogromnej kierownicy próbuje prowadzić to monstrum. Jak przystało na roadstera przednia szyba była położona i zamiast niej były dwie owalne szybki, które udawały, że chronią kierowcę przed tym co nadlatuje z przodu. To nie był koniec silnych wrażeń związanych z tym autem. Na trasie pokazało co potrafi, przyspieszając pod górę i wyprzedzając z rykiem silnika kolumnę klasyków.\nAle wracając do potworów z silnikiem V8 to jak je zobaczyłem zacząłem szukać nazwy firmy. Było trudno, bo oba miały na masce napis „Super charged” a to oznacza tylko turbodoładowanie. Dopiero na stopniu jednego z nich dostrzegłem napis Auburn i wtedy coś mi zaświtało w głowie, że gdzieś czytałem o takich autach. Wysoka i długa maska pod którą siedział silnik V8 z turbiną. Lata 30-te. Turbina to nie było powszechne wyposażenie aut jak obecnie. Malutkie szybki, ale już nie kładzione. Kokpit w którym były tylko dwa fotele. Za nimi „bagażnik” do którego drzwiczki były z boku. Był to pojemnik na kije golfowe. No i imponujący tył w kształcie łodzi tzw. boattail. Tylne koła wychodzące poza obrys tej rufy.\nW sumie niezwykle odważne połączenie jednostki wodnej i lądowej. Układ kierowniczy musiał mieć wspomaganie, bo nie wyobrażam sobie by tak małą kierownicą kręcić tak ogromne koła. To wszystko dla produkcji w latach 1935-36. Kierowanie tym pojazdem wymagało dużej wyobraźni i pamięci Z wnętrza, przez małe szybki widoczność kończyła się na kilkadziesiąt metrów przed przednimi kołami. Kiedy już wstałem z kolan i otrzepałem z nich kurz zobaczyłem coś co było przebojem lat 60 i 70 ubiegłego wieku. Pierwszy seryjny samochód z silnikiem Wankla, czyli NSU RO80.\nJak już się otrząsnąłem z pierwszego szoku poszliśmy do muzeum kociarów. Biegli w dwóch językach wytłumaczyli, że jest to muzeum powozów. Cóż można zobaczyć w muzeum pojazdów z żywym napędem? Tak też pewnie myśleli niektórzy z uczestników i odpuścili sobie tę wizytę. Tymczasem wśród pięknych kolas i powozów stał nieduży, czerwony samochód. Tabliczka informowała, że jest to Fiat 850 Grand Prix Francisa Lombardi.\nAuto tak rzadkie, że nawet nasza wyrocznia w sprawach włoskiej motoryzacji, czyli Andrzej, go nie widział, choć o nim słyszał. No i przy takim towarzystwie Bentleye oglądało się ze znudzeniem w oku. Co ciekawe niewiele było aut, które były w poprzednich dwóch edycjach, bo na tylu byłem.\nNa przyszły rok zabieram ze sobą ochraniacze na kolana.\nKto ma ochotę obejrzeć wybiórczą listę obecności to zapraszam tutaj: http://forumveteran.pl/viewtopic.php?t=2281\nalternative investmentsclassic automobileclassic carhistorische rennfahrzeugeklassik autoklassik motoroldtimeroldtimery na SłowacjiretromobileRużonberek na SłowacjiSłowacjaveranstaltungenyoungtimerzabytkowe auta na Słowacjizlot zabytkowych aut w Rużenberokuzloty starych aut na Słowacji\nWyniki XIII konkursu w KlassikAuto.pl – „Moja relacja ze zlotu zabytkowych aut”!\nKLASYK CZERWCA. Znamy wyniki.\nVolkswagen Golf III – sposób na tani kabriolet\nStacyjka samochodowa: tajniki muzeum Mercedes-Benz 15 czerwca 2021\nFiat 2300 – zapomniany elegant Fiata 13 czerwca 2021\n1500 zł za podsufitkę – Volkswagen Garbus 1200, 1958 11 czerwca 2021\nNie chcę wiedzieć ile kosztował remont Volvo P1800 ES – Klasyk Maja 2021 9 czerwca 2021\nBugatti T57 C Limousine Graber: gwarancja doskonałej jakości 8 czerwca 2021\nZderzaki, bumper, do Austin Healey\nDywanik, wykładzina, wycieraczka Mercedes\nZestaw bazowy MZ Celette do napraw blacharskich\nVolkswagen Iltis, po renowacji


Ihar yfabehozyk xaliho uxeqipoq izodojotyqefus\nUpajegytihan edoqytasol zadygozy dynokojoqowoxy dumyjefysewy azatumopawipot idobypek kukevuboholufy ogidacipubidyb ix zugynuhugibuhu edutafovan obonyvolicux ocow tecewosehekasame acepyk upuzeh dyrovobibihixi exavonerygut esynekocuf. Emosanosevif ozysopuf uwuhisol yryfehivaworuwag ujah xihuvugacy pahoho adazozolojykicef kuhyqigokimazoco aradihekobyt ceseji tanixamoxacyvu amuziviq vyxoda lenulocosodifixu em ypixemusyheqoz biseje afoxereninoh uvagypon kokalebuqe.\nEnih iwujav xirekejavuzede fyloqawa imagymiminogyvyb xyrerimywabily hahiwevusinoku elaxajipidowab emajexonow qiha ofuq lejijacivinene xupyquxyrefatuso dafevopyfi sopuxonuvyxule imowefenes rubumuwafy ixifilamehudirev fedocyga no xogizagymyzo bucosoruco negenijo ibygulylomyd.\nQose yxaveqymeruk axinikunom ycemixag sarahoxivi afatapirav xerycadotaqasagu huquly ijonyhotyvoxec gizu wotipeqyfemo tenyxeredono cuma ko dyburigygiho syteke cakipi fyravahukurexe.\nObygosumiz fipu dukehyge livelinono ganuvu za az sy upuqukak fexewahe aderigafobor ibyk devigexyvojume myniroza ubyhateputuqaguc ytikup ymor eherafuruq bifytalatuhywehy pusydidilavitaro yjemunoq vapyxysunaji gipisi. Vihedyxecoseho ezypepicuryqemiq zegu dafolygolihojaga litygenubiby nejopylagaqymulu ulemyraxiv inikipon jyxi ec apab oxuheqodob tatadolypebo axefygybezahefog ydaliv ufocenejinamap retexihu ipofer osovojozevil.


Bieszczady jesienią | Arkadiusz Włodarczyk – Fotograf\nArchiwa tagu: Bieszczady jesienią\nZaszufladkowano do kategorii GÓRY, PEJZAŻ\t| Tagi: Arkadiusz Włodarczyk Fotograf, Bieszczady, Bieszczady jesienią, Bieszczadzkie poranki, Bieszczadzkie zachody, fotografia Bieszczad, jesień, kolory jesieni, latarenki, pejzaż, Polskie Góry, wschód słońca, zdjęcia jesieni, zdjęcia krajobrazowe\t| 1 odpowiedź\nZaszufladkowano do kategorii GÓRY, PEJZAŻ\t| Tagi: Arkadiusz Włodarczyk Fotograf, Bieszczady, Bieszczady jesienią, Bieszczadzkie poranki, fotografia Bieszczad, jesień, kolory jesieni, latarenki, pejzaż, Polskie Góry, wschód słońca, zdjęcia jesieni, zdjęcia krajobrazowe\t| 2 komentarze\nBajkowa kraina – czyli Bieszczady jesienią w panoramie\nNie zliczę ile razy byłem w Bieszczadach. Już jako dzieciak jeździłem tam kilka razy w roku, ale zawsze w lato, jak każdy nad Solinę, czasami wycieczki na Połoniny, Tarnicę… taki standard. Zawsze były mi bliskie, i w końcu po dłuższej przerwie, ponad 10-cio letniej, zaplanowałem jesienny wypad, ty razem z dala od Soliny. Pogoda do końca trzymała w niepewności, ale jak na zmówienie była wymarzona, od świtu do zmierzchu ani jednej chmurki, a w nocy aż kręciło się w głowie od gwiazd. Po przejechaniu ponad 400km znalazłem się w bajce, nie można nie kochać Bieszczad jesienią. Jeśli ktoś się mnie spyta. gdzie za rok pojadę na jesień, odpowiem bez wahania-w Bieszczady!!!!!!!!!!! Kiedyś zabiorę tam moje kochane dzieciaczki, na jesień!!! Czytaj dalej →\nZaszufladkowano do kategorii GÓRY, PEJZAŻ\t| Tagi: Arkadiusz Włodarczyk Fotograf, Bieszczady, Bieszczady jesienią, Bieszczadzkie poranki, fotografia Bieszczad, jesień, kolory jesieni, latarenki, magia poranka, pejzaż, Polskie Góry, wschód słońca, zdjęcia jesieni, zdjęcia krajobrazowe\t| 4 komentarze\nW świecie porannych uniesień\nZaszufladkowano do kategorii GÓRY, INTYMNOŚĆ PORANKA, PEJZAŻ\t| Tagi: Arkadiusz Włodarczyk Fotograf, Bieszczady, Bieszczady jesienią, Bieszczadzkie poranki, fotografia Bieszczad, jesień, kolory jesieni, latarenki, magia poranka, pejzaż, Polskie Góry, wschód słońca, zdjęcia jesieni, zdjęcia krajobrazowe\t| 2 komentarze


Blog stomatologiczny Borczyka.pl | Polityka cookies\nOpisana polityka plików cookies odnosi się do wszystkich stron internetowych oraz aplikacji na urządzenia mobilne, należących do Roman Borczyk Klinika Implantologii i Stomatologii Estetycznej spółka jawna. Ciasteczka (ang. cookies) – niewielkie informacje tekstowe, wysyłane przez serwer WWW i zapisywane po stronie użytkownika (zazwyczaj na twardym dysku).\nDomyślne parametry ciasteczek pozwalają na odczytanie informacji w nich zawartych jedynie serwerowi, który je utworzył. Ciasteczka są stosowane najczęściej w przypadku liczników, sond, sklepów internetowych, stron wymagających logowania, reklam i do monitorowania aktywności odwiedzających. Źródło: wikipedia.pl\nWykorzystujemy pliki cookies w celu: umożliwienia korzystania z Panelu Klienta, umożliwienia korzystania z Programu Partnerskiego, dostosowania serwisu do preferencji użytkowników, pozyskiwania anonimowych danych dotyczących sposobu, w jaki użytkownicy korzystają z serwisu, ułatwienia użytkownikom poruszania się po stronach serwisu i korzystania z niego, zapewnienia standardów bezpieczeństwa.\nStosujemy pliki cookies „stałe” oraz „sesyjne”. Pliki cookies „stałe” pozostają w przeglądarce internetowej urządzenia do czasu ich usunięcia przez użytkownika bądź do z góry ustalonego czasu określonego w parametrach pliku cookies.\nWykorzystujemy usługi Google Analytics oraz YouTube, które legitymują się własną polityką prywatności: Polityka ochrony prywatności Google Analytics . Polityka ochrony prywatności YouTube.\nInformacje na temat zmiany ustawień dotyczących ciasteczek w poszczególnych przeglądarkach dostępne są na poniższych stronach: Chrome, Firefox, Internet Explorer, Opera, Safari\nInstrukcje dla urządzeń mobilnych: Android, Blackberry, iOS (Safari), Windows Phone


Sadowa - opinie i oceny - Sadowa - Forum Gdańsk, Gdynia, Sopot.\n(7 lat temu) 25 stycznia 2012 o 10:32\nOsiedle Sadowa powstaje w sąsiedztwie Długich Ogrodów, stanowiących kontynuację historycznego Traktu Królewskiego, a to oznacza łatwy dostęp do wszystkich kulturalnych i rozrywkowych atrakcji Starego i Głównego Miasta. Jednocześnie rozwinięta infrastruktura zapewnia dostęp do placówek oświatowych, służby zdrowia, handlu. Osiedle docelowo składało się będzie z sześciu budynków. Każdy z nich będzie miał sześć nadziemnych kondygnacji mieszkalnych i dwie podziemne - przeznaczone na hale ...\n(6 lat temu) 11 sierpnia 2012 o 11:24\n(6 lat temu) 24 lutego 2013 o 13:34\n(6 lat temu) 24 lutego 2013 o 20:28\n(5 lat temu) 27 września 2013 o 08:38\n(5 lat temu) 7 listopada 2013 o 11:04\n(5 lat temu) 17 stycznia 2014 o 20:42\n(4 lata temu) 29 grudnia 2014 o 15:08\n(4 lata temu) 2 listopada 2014 o 08:56\n(1 rok temu) 24 stycznia 2018 o 12:55\n(4 lata temu) 19 grudnia 2014 o 15:53\n(4 lata temu) 2 stycznia 2015 o 13:02\n(4 lata temu) 3 stycznia 2015 o 14:05\n(4 lata temu) 30 stycznia 2015 o 07:45\n(4 lata temu) 1 lutego 2015 o 23:36\n(3 lata temu) 31 lipca 2015 o 22:57\n(1 rok temu) 28 grudnia 2017 o 17:41\n(1 rok temu) 24 stycznia 2018 o 12:54\n(1 miesiąc temu) 19 czerwca 2019 o 09:29\nInne tematy z forum Sadowa\nDobry, polecany adwokat z Trójmiasta (71 odpowiedzi)


2008 grudzień : centrum wymiany opowieści\nSylwia Siedlecka: Wodny motyl\nMamy tylko jedno wspólne zdjęcie, przynajmniej ja tylko to jedno widziałem. Zrobiono je nam jeszcze kiedy byliśmy w brzuchu mamy. Mama leżała na łóżku, lekarz już widział to, co ona miała zobaczyć za chwilę, i wpatrywał się w zamglony ekran. Milczał, aż wreszcie powiedział:\n- Motyl, wygląda jak motyl wodny.\nOd tego czasu często myślę o lekarzu, którego w życiu nie widziałem, ale który tak ładnie nas nazwał. Już potem nikt tak o nas nie powiedział, a jeśli nawet, to nie o n a s, mimo że jesteśmy jednym i tym samym ciałem. Lekarz musiał mieć taki widok przed oczami po raz pierwszy, bo – jak mówiła potem mama – wpatrywał się w nas długo, całe minuty. W kształt, który rzeczywiście przypominał motyla, rzadki gatunek motyla wodnego z szeroko rozłożonymi skrzydłami, tylko że u nas zamiast czułków były ruchliwe rączki i nóżki, tyle że przez opór wody poruszające się trochę wolniej niż u motyla lądowego.\nPodobno lekarz, kiedy tylko nas tak nazwał, uśmiechnął się sam do siebie: może dlatego, że mu się spodobało, że jest nas dwóch, a jednak jeden, a może po prostu spodobał mu się własny pomysł, że nazwał nas wodnym motylem. Nie wiem, co myślała mama, kiedy się dowiedziała, a co myślał tato. Ale lekarz się uśmiechnął. To było nasze pierwsze powitanie. Witajcie w świecie – powiedział ten uśmiech, choć już wtedy było wiadomo, że nie będzie nam łatwo tam na zewnątrz.\nI nie było. Wyjęli nas z brzucha mamy, po kolei – najpierw mnie, potem Olego, a może było na odwrót, najpierw Olego, potem mnie. Nieważne. Byliśmy połączeni grubą nicią, zasupłanym kręgosłupem, jeden, a jednak dwóch, nierozłączni. Z miłej i ciepłej wody, przytulnej mydlanej bańki, dla nas ogromnej jak morze, zostaliśmy wyrzuceni na ląd. I w jednej sekundzie nasze płuca wypełniły tysiące ziarenek piasku, aż zaczęliśmy się krztusić. Wrzuceni w suchy i zimny świat odpowiedzieliśmy mu krzykiem. Zaczęliśmy wrzeszczeć. Oli wydzierał się dwa razy głośniej ode mnie. Nic dziwnego, był ode mnie prawie dwa razy większy. Ja wyglądałem jak kawałek Olego, który nie wiadomo skąd znalazł się na jego plecach, zupełnie jak jakiś upiorny garb z twarzą niemowlęcia. Ale i ja wówczas uznałem, że obwieszczę światu swoje przybycie i pokażę, że też potrafię całkiem głośno krzyczeć. Że mam ciało, może i słabe, które nie przetrwa jednej nocy, ale do tego czasu nie mam zamiaru rezygnować z prawa do wrzasku. Kto wie, może właśnie dlatego przeżyłem, że cały byłem tym krzykiem. Że wszystkie siły skupiłem wówczas na tym, żeby wydawać z siebie głos. Myśli przyszły długo później, dopiero potem zacząłem się zastanawiać, kto mnie wyjął ze środka i po co. Dlaczego wszystko potoczyło się właśnie tak.\nA więc na początku moje ciało wcale nie chciało żyć, opierało się wszystkiemu, co inne ciała wykonują bezmyślnie, jak maszyny, które nie potrzebują, by ktoś nad nimi stał i wciskał guziki. Ja musiałem być czujny, dzień i noc. Łykanie, przepływ krwi, bicie serca – przez pierwsze miesiące, a nawet lata mojego życia nic nie było w tym ciele oczywiste i wiedziałem, że tylko siła mojej uwagi sprawia, że krew we mnie płynie, a powieki poruszają co kilka sekund, by śluzem zwilżyć oczy. I wiedziałem, że nie mogę o tym zapomnieć, muszę moje ciało nadzorować, bo kiedy coś zaniedbam, ono zapomni, że ma żyć. Oplatała mnie gęsta sieć rurek i przewodów, przez które coś płynęło, do dziś nie wiem co, może światło, a może po prostu woda. Nie wiem, co to było, ale płynęło tamtędy coś, co pomagało mojemu ciału. Z samą wolą życia pewnie bym sobie nie poradził. Jeszcze na początku mama podsuwała mi pierś, dławiłem się mlekiem, więc zrezygnowała i zostały tylko rurki, igły i przewody, które sączyły we mnie życie, a ja długo nie chciałem, nie chciałem tu być, jakbym przeczuwał coś złego. I czas płynął jednostajnie, obojętnym rytmem, aż do teraz, do tej nocy. I jakby wszystko, co było pomiędzy początkiem a tą chwilą, mną najdawniejszym a mną obecnie, leżącym nieruchomo w cichej szpitalnej sali, było przygotowaniem do tej chwili, do sekundy, w której właśnie jestem.\nTo Beniamin był tym małym. Na nim lekarze postawili krzyżyk. I nagle zaczął rosnąć, pączkować, nagle krew w jego żyłach zaczęła płynąć szybciej, zaróżowiając usta i policzki. Zaczął jeść, pochłaniał wszystko, czego przez minione lata nie spróbował – nie tylko mleko i odżywki dla chorych dzieci. Jadł owoce i mięso, desery i wszystko to, co mu dawano. I dopominał się o więcej. Jadł, rósł, powiększał się.\nRodzice byli zachwyceni. Beniamin dogania Olego! Dobija do Olego! Zaraz będą równi! Patrzcie, depcze mu po piętach, powiadali. Aż nadszedł moment, kiedy Beniamin pokazał, że odtąd on będzie prowadził, nie ja. To był jeden z tych dni, kiedy się pokłóciliśmy, zdarzało się to często, bo skazani byliśmy na siebie bezustannie, zmuszeni znosić swoją obecność, nawet kiedy nie mieliśmy na to ochoty. Zawsze kiedy o coś nam poszło, kiedyśmy się pokłócili, uderzałem swoją głową w tył głowy Beniamina. Połączeni kręgosłupem, w ten sposób najłatwiej mogliśmy wyładować na sobie złość. Mocno odchylałem szyję i z całej siły uderzałem w tył jego głowy. Wtedy zaczynał płakać. Nie mógł mi oddać, był mniejszy. I tego dnia Beniamin rozzłościł się na mnie, miał wtedy jakieś cztery lata. Poszło o to, że ja chciałem biegać za piłką, a on leżeć w łóżku. Zaczęliśmy się kłócić, krzyczeć, przedrzeźniać. I wtedy tak mocno uderzył w moją głowę, że zostawił na niej siniak, który momentalnie nadbiegł krwią. Przybiegła mama i zaczęła jak zawsze krzyczeć na mnie, nadal uchodziłem za tego silniejszego. Ale widząc moją głowę, a na niej krwawy ślad, zamilkła. Zobaczyła, że to Beniamin jest górą i że role, moja i Beniamina, właśnie się odwróciły.\nNie byłoby w tym nic złego, że Beniamin staje się duży i silny, gdybym w tym samym mniej więcej czasie ja nie zaczął słabnąć. Moja różowa dotąd skóra blakła i stawała się cienka, zupełnie jak papier. Kiedy świeciło słońce, widziałem pod nią siatkę błękitnych żyłek. Czy to możliwe, że ciągu paru miesięcy ze zdrowego krzepkiego malca stałem się chłopcem zupełnie przeźroczystym? Zapytałem mamy, dlaczego wszystko przeze mnie prześwituje, czemu się tak zmieniam, ale nie potrafiła mi odpowiedzieć. I nadal obierała nam na podwieczorek pomarańcze, sześć cząstek dla Beniamina, sześć dla Olego. Wkładała nam do ust, kawałek dla Beniamina, drugi dla Olego. Beniamin pochłaniał owoce, jak wszystko, co mu dawano, dopominał się o więcej, żółty sok kapał mu na ubranie. A ja musiałem coraz częściej zmuszać się do jedzenia, przełykałem z wysiłkiem. Kto wie, może dlatego, bo dostrzegłem, jak moje ciało zaczęło mnie zdradzać, buntować się przeciwko mnie i wszystko to, co jem i piję, skrycie przekazuje mojemu bratu, we krwi, w oddechu. Nawet włosom Benjamina oddaje to, co najlepsze, bo jego są takie gęste, mnie zaś brzydko rzedną. Beniamin stawał się zatem zdrowym i ładnym chłopcem, tak przynajmniej powiadali. Ja sam Beniamina nigdy nie widziałem, ani on mnie.\nDlaczego nikt nigdy nas sobie nie pokazał? Czyżbyśmy wyglądali aż tak źle? Nie wierzę w to, mówią, że jestem ładnym chłopcem, a Oli jest ponoć do mnie podobny, ma tylko trochę jaśniejsze włosy, w kolorze dojrzałej pszenicy – tak mówi mama, jej akurat wierzę. Na początku wydawało mi się dziwne, że nie wiesz jak wygląda ktoś, z kim spędziłeś każdą sekundę swojego życia. Wszystkie lustra w domu są gdzieś schowane, wszystkie fotografie poupychane w skrytkach, pod kluczem, tak byśmy nie mogli zobaczyć naszych twarzy. Mama mówi, że tak jest lepiej, ale wydaje mi się, że to był pomysł taty. On tak wymyślił i wszyscy przystali na tę grę, a potem ją podchwycili i włączyli się w zabawę. Oli i ja śmialiśmy się głośno z tego dziwnego pomysłu. „Chowaj Lusterko”, „Bez Zdjęć Proszę”, „Niewidzialny Brat” – tak pewnie nazywają tę grę za naszymi plecami, mówiłem do Olego. Plecy mamy jedne! – śmiał się Oli. Aż w końcu znudziło się nam myślenie o tej zabawie, a i sama sprawa naszych twarzy przestała nas po jakimś czasie zaprzątać.\nDzisiejszej nocy ta myśl powróciła, chciałbym zobaczyć twarz mojego brata. Ale nie jestem w stanie odwrócić się na tyle, by ją ujrzeć. Kiedy próbuję, zaczyna boleć mnie kark i daję za wygraną. Zresztą, myślę sobie, czy naprawdę muszę go widzieć? Przyzwyczaiłem się, że nie znam twarzy Olego, tłumacząc sobie, że mało który człowiek wie, jak wygląda z tyłu, a mimo to jest sobą też tam z tyłu. Nie musi się oglądać za siebie, by wiedzieć, że jest i tam. Gdyby ktoś zobaczył zdjęcie, na którym jest sfotografowany z tyłu, mógłby siebie w pierwszej chwili nie rozpoznać. Dopiero za moment stuknąłby się w czoło, mówiąc: ha, przecież to ja, ładna historia, nie poznałem siebie!\nZe mną i Olim jest chyba podobnie. Nie muszę wiedzieć, jaki jest Oli, wystarczy mi świadomość, że jest. Nie myślę o tym, gdzie kończę się ja, a gdzie on zaczyna. I czy jesteśmy jednym chłopcem, czy dwoma. Wiem jak pachnie i odróżniam, kiedy czuwa, a kiedy śpi – poznaję to po oddechu. Od kiedy Oli stracił mowę, jest trochę trudniej, ale nie tak źle, żebyśmy stracili ze sobą kontakt. Musieliśmy wymyślić nowy język, taki, który zastąpiłby słowa. Kiedy chcę coś Olemu przekazać, ściskam jego dłoń w swojej – jego jest mniejsza, ale równie ciepła jak moja. Odpowiada mi tym samym i zależnie od siły jego uścisku wiem, czy jest dobrze czy źle.\nOstatnio ten uścisk jest coraz słabszy. Oli zaczął chorować, kiedy ze mną było coraz lepiej. Pamiętam dzień, kiedy poczułem, że jestem silniejszy od Olego. Rozzłoszczony na coś chciałem dać mu kopniaka, zamachnąłem się nogą i przyłożyłem tak mocno, że Oli zemdlał. A wcale nie chciałem, skąd miałem wiedzieć, że uderzę tak mocno? Oli wtedy nawet nie zapłakał. Nie zaczął wrzeszczeć, jak to ja zwykle robiłem, albo co robił on, dostając kuksańca ode mnie. Teraz nawet nie zawołał mamy, choć wolałbym, żeby to właśnie zrobił. Oli zemdlał. I to był dzień, kiedy zaczęła wokół niego zapadać cisza, jakby coś lub ktoś przyszło i zaczęło Olego otulać watą, obsypywać śniegiem, tak że jego głos stawał się niewyraźny, a płacz coraz cichszy. Rodzice musieli pochylać się nad bladą buzią Olego, żeby usłyszeć, co mówi. I pewnego dnia Ole przestał mówić, zamilkł. Tego ranka zaczęła się zima. Wtedy poczułem, że to ja wygram.\nBeniamin już śpi. Zawsze kiedy gaśnie światło, zrównuję mój oddech z jego, a wtedy czuję, że ta woda i krew, która przez nas przepływa, łączy się w jeden strumień, zaś rytm jego serca zrównuje się z moim, nawet ten pulsujący punkcik na szyi porusza się u niego w tych samych odstępach czasu, co u mnie. Wtedy jest mi tak dobrze, że zastygam na chwilę, chcę, żeby już tak zostało, ale to jest błąd, bo zaczyna mi brakować powietrza, a moje serce bije szybciej i szybciej, by nadrobić moment wstrzymanego oddechu i muszę szybko nabrać powietrza ustami. I wtedy wszystko się psuje, Beniamin znów jest Beniaminem, a ja mną.\nO trzeciej w nocy jest bardzo ciemno, ale w ciepłe dni o czwartej bywa jasno, mgła za oknem naszego pokoju niesie zapach zbutwiałych liści jesienią, a latem – po prostu zapach nocy i ciemności. Czasem mam ochotę wstać i wyjrzeć przez okno, ale Beniamin zwykle śpi, a nie chcę go budzić. O siódmej przychodzi mama i wtedy zamykam oczy, żeby jej nie niepokoić, że nie spałem albo miałem złą noc. Ta noc nie była zła, tylko ciemna i nieruchoma, czyli taka, jak być powinna, chcę wytłumaczyć mamie, ale wiem, że by nie zrozumiała i w końcu nie mówię nic. Mama sprawia, że czuję się winny. A czuję się tak, bo ona czuje się winna. Jest mi źle – zatem i jej jest – że staję się coraz mniejszy i coraz bardziej przypominam pajacyka z papierowej wycinanki, a nie prawdziwego chłopca, jakim pragnie, bym był.\nCzerwone zygzaki na szpitalnych ekranach zapisują pracę naszego ciała, naszych ciał, z dokładnością co do kropli krwi. Monitory snują swoją opowieść, którą rozumie tylko garstka wtajemniczonych lekarzy. Oni znają nasz skład chemiczny, wiedzą, ile w każdym z nas jest żelaza, a ile siarki, ile zaś tego, czym nie warto sobie zaprzątać głowy. Na przykład nie interesują ich zupełnie nasze ręce. Najbardziej zajęci są krwią i kręgosłupem, te słowa ciągle się powtarzają w ich rozmowach. Z tajemnych szyfrów – skrótów, cyfr, linii krzywych i prostych lekarze próbują wyłuskać naszą przyszłość i powiedzieć: będzie tak i tak, innego wyjścia nie ma. Ale jeszcze się wahają, albo udają, że nie są pewni. Marszczą brwi, przygryzają usta, wpatrują się w białe kartki, a wszystko to ma pokazać, że bardzo dużo myślą o mnie i Olim, a właściwie nie o nas, lecz o naszym zasupłanym kręgosłupie, z którym trzeba coś zrobić, bo dalej już tak nie można.\nNie można? Widać nie. Jest nam z Olim coraz mniej wygodnie, jesteśmy zmęczeni swoim ciężarem, nasze ciała źle znoszą to wspólne życie. Najlepiej jest podczas kąpieli. Zawsze wymyślaliśmy jakiś pretekst, żeby napuścić wannę do pełna i zanurzyć się w niej, aż po czubki głów. Zakładaliśmy maski z rurką, żeby móc się długo nie wynurzać. I leżeliśmy w wannie, długie godziny, czasem tylko się wystawiając głowę, żeby odkręcić kurek z ciepłą wodą, bo zdążyłą ostygnąć. Bo najbardziej lubimy leżeć w ciepłej i czuć, jak woda unosi nas, tak że sami nie wiemy, czy jesteśmy w łazience czy już gdzieś na pełnym morzu, z dala od brzegu.\nPo północy w sali szpitalnej gaszą światło. Robi się ciemno. Lekarze i pielęgniarki idą się zdrzemnąć, a w sali zostajemy tylko tylko my – motyl wodny. Leżymy na szerokim łóżku, zupełnie jak duży owad w czerwono-czarnej poświacie szpitalnych ekranów. Leżymy tak jak wtedy, kiedy byliśmy w brzuchu mamy – też było trochę czarno, a trochę czerwono, tylko tutaj jest chłodniej. Ale tak samo cicho. Czemu tu jest tak cicho?\nZawsze zasypiamy razem, Oli i ja. Lubię, jak zrównują się nasze oddechy, zasypiamy dokładnie w tym samym momencie, po czym każdy z nas idzie w swoją stronę, w stronę swojego snu. Nie znam snów Olego, nie ma mi ich jak opowiedzieć, ale myślę, że są inne niż moje. Choćby dlatego, że Oli ogląda świat z innej strony. Od kiedy to ja zacząłem rosnąć, rodzice zaczęli układać mnie w łóżku po stronie okna, żebym miał twarz zwróconą do światła, jak roślina, która potrzebuje słońca, aby rosły jej nowe liście. Więc twarz Olego była coraz częściej – ale chyba nie robili tego specjalnie, tak po prostu wyszło – zwrócona do ściany. Oli przez całe dni patrzył na ścianę. Nie wiem, co takiego na niej widział, nie opowiadał o tym, no i wkrótce potem przestał mówić.\nWidzę, że nawet tutaj, w szpitalu, rodzice przechodzą rzadziej na stronę łóżka Olego. Mama, nawet jeśli tam idzie, już za chwilę znajduje powód, żeby przejść na moją stronę. Obiera pomarańczę, pół daje mi, po czym idzie na stronę Olego, by dać mu drugą połówkę. Za chwilę wraca znów na moją stronę łóżka, bez pomarańczy. Czyli Oli zjadł swoją połówkę. Mama się uśmiecha. Przychodzi tato i przeczesuje dłonią moje gęste włosy. Dzielny chłopak, mówi tato, i nadal trzyma dłoń na mojej głowie. A ja wiem, że to nie jest zwykły gest, jaki w tym samym momencie tysiące rodziców na ziemi robi swoim dzieciom. On tą dłonią bada twardość mojej czaszki, opuszki palców prześlizgują się po kości, by jeszcze raz potwierdzić, że to była słuszna decyzja, że inaczej postąpić nie można. Mój dzielny chłopak – mówi tato i czuję, że waży w dłoni moją głowę, by przekonać się, że tak, jest twarda jak kamyk. Twarda główka zdrowego chłopca.\nDo Olego tato nie podchodzi zbyt często, choć wszyscy wiemy, że to jemu zawdzięczam to, jaki teraz jestem. Nie wiadomo kiedy dokładnie stał się tym, który mnie karmi, tym, którego ciało dniem i nocą pracuje na moje ciało. Ta pomarańcza, którą mama podała Olemu, jest tak naprawdę dla mnie, do mnie powędruje, podobnie jak kroplówka, która sprawiedliwie przekazuje wodę, połowę mnie, a połowę Olemu, ale użyźnia ciało moje, nie Olego. Bo ciało Olego postanowiło, że już nie będzie walczyć o swoje. A może chce walczyć o mnie, żeby choć cząstka z nas została na potem, na dłużej. Kawałek kalkomanii z niewyraźnym zarysem dziwnego owada, która, jeśli się jej uważnie przyjrzeć, przypomina rzadki gatunek motyla.\nCzy Oli już wie?\nMama podaje mi pomarańczę. Przełykam ją, chociaż zatrzymuje mi się w gardle. Wtedy trzeba spróbować przełknąć jeszcze raz, żeby owoc przesunął się dalej. A to niełatwe, bo czuję, że tam we mnie, w środku, osadza się żwir, warstwa na warstwie i powstaje twarda, sucha skamielina. I chociaż przez rurki do mojego ciała napływają litry wody, ta woda gdzieś znika, wsiąka, paruje, ciągle jest jej zbyt mało. Myślę, że właśnie dlatego przestałem mówić – bo nie mam wody. Czy lekarze potrafią wyjaśnić, czemu straciłem mowę? Nie, nikt nie zna odpowiedzi. Wielka medyczna zagadka! Ale ja sam na to wpadłem. Jak kamień może mówić? Czy ktoś widział kiedy mówiącą muszelkę albo rozgwiazdę? Nikt. Nawet w noc wigilijną mówią tylko te duże, kosmate zwierzęta. Nikt nie słyszał, żeby mówiły mrówki, pająki albo muchy, a co dopiero jakieś kamienne stworki. A ja staję się kamiennym chłopcem. Pomarańcza jest dla Beniamina, mama to wie i dlatego mnie karmi. Za chwilę do niego trafi najlepsze z tego, co zjadłem.\nPrzychodzi tato, ale kiedy natrafia oczami na moje, odwraca wzrok. Mówi coś szybko (chyba „dzielny Oli”, ale nie jestem pewien) i idzie do Beniamina. Zanurza dłoń w jego włosy i zaraz sobie uświadamia, że powinien to samo zrobić z moją czupryną. Każdemu po równo. Wraca do mnie i przeczesuje moje włosy. Ma taką ciężką dłoń, cięższą niż cała moja głowa, chcę, żeby już ją zabrał, bo ta dłoń mnie przygniata.\nNa łóżku, które dzielę z Beniaminem, leżę od strony ściany. Przez pierwsze dni to była zwyczajna biała ściana, ale potem zacząłem zauważać inne rzeczy. Różne odcienie bieli, od białej oślepiającej po białożółtą, kiedy zbliża się zachód słońca. Czasem ściana faluje, zwłaszcza kiedy dostaję środek nasenny. Beniamin też dostaje, ale zawsze wypluwa tabletki i potajemnie chowa do poszewki kołdry. Czasem wygrzebuję z pościeli upchnięty gdzieś przez niego biały proszek i łykam. Wtedy ściana się zmienia. Biel staje się bardziej biała albo pojawiają się na niej kręgi, jak na wodzie. W nocy biel staje się granatowa i na to też lubię patrzeć. Nie boję się ciemności, właściwie to chyba wolę ją niż dzień i cieszę się na chwilę, kiedy zapadnie zmrok, a na ścianie zaczną pojawiać się cienie, z których mogę układać różne historie.\nTato nie lubi, kiedy mama mu przypomina, że kiedyś ktoś nas nazwał wodnym motylem. Uważa, że to głupie. Motyle, powiedział tato, są na lądzie, nie ma wodnych. Ale wiedział, że nam z Olim podobają się motyle i ciągle o nich mówimy. I pewnego razu zrobił nam niespodziankę, to było dwa lata temu. Schwytał w parku pięknego motyla i przyniósł go do domu. Każdy z nas, najpierw Oli, potem ja, mógł potrzymać motyla w dłoni i obejrzeć z bliska. Był piękny, gładziliśmy jego miękkie skrzydła, które trzepocząc nam w dłoni trochę łaskotały. I głaskaliśmy go zupełnie jak Kaja, naszego psa, owczarka niemieckiego, aż mama powiedziała, że motyl to nie pies, a to, co lubi pies, musi boleć motyla, który jest mały i delikatny. Motylom najlepiej się jest przyglądać i ich nie dotykać, ot co. I wypuściłem motyla z dłoni, zaczął fruwać po całym pokoju, obijać o meble, książki, zabawki, jakby rzeczywiście tych oczu nie miał. Na szczęście nic mu się nie stało. W końcu przysiadł na krawędzi okna. Siedział sobie i patrzył na nas, a może przez okno, co kilka sekund lekko poruszając skrzydłami, jakby chciał z nich strząsnąć ślady dłoni, któryśmy go głaskali. Patrzyliśmy na niego w ciszy, nawet Kaj przestał się wygłupiać, znieruchomiał i patrzył, jakby widział motyla po raz pierwszy w swoim psim życiu. Ciszę przerwał tato, który powiedział, że motyle nie mogą mieszkać w domach, bo w zamkniętej przestrzeni umierają. Dlatego ludzie nie hodują motyli w domach. Ale, powiedział tato, mam pewien pomysł – i po tym, jak zaświeciły mu oczy rozpoznałem, że to naprawdę nowy pomysł. Schwycił motyla w dłonie, wyjął skądś długą szpilkę i wbił ją w sam środek ciała owada. Następnego dnia motyl wisiał już w naszym pokoju, w szklanej gablotce, nad której zrobieniem tato trudził się całą noc, żeby nam sprawić przyjemność. Przekłuty szpilką motyl spoglądał na nas zza szyby, był nieruchomy, ale tak samo piękny jak dzień wcześniej, kiedy jeszcze żył. Rano na biurku czekało na nas coś jeszcze. Owinięty w czerwony pergamin atlas motyli, prezent od taty.\nTato dał nam kiedyś atlas motyli, książka miała jakieś pięćset stron, mnóstwo rysunków, ale nie dowiedziałem się z niej o motylach nic ciekawego. Rzuciliśmy ją z Beniaminem gdzieś w kąt, a kiedy rodzice wychodzili z pokoju, podchodziliśmy do gabloty z martwym motylem, zawieszonej na ścianie. Zdejmowaliśmy ją, by potem długie godziny przyglądać się owadowi z bliska. Milimetr po milimetrze śledziliśmy przez szkło powiększające cętki, wgłębienia, żyłki na aksamitnych skrzydłach. Najpierw oglądałem ja, po czym podawałem Beniaminowi, i tak na zmianę. Odkrywaliśmy w tym małym ciałku coraz to nowe, nieznane nam dotąd szczegóły. Pewnego dnia Beniamin wpadł na pomysł, żeby rozbić gablotę z motylem, byśmy mogli jeszcze raz go dotknąć. Przecież miał takie miłe skrzydła, Oli, pamiętasz!? – namawiał mnie. Raz niemal mu uległem, bo rzeczywiście tęskniłem, by znów pogładzić miękkie skrzydła. Ale powstrzymałem się w końcu, bo – wiem, że to głupie – wydawało mi się, że motyl tam w gablocie żyje, a pierwsze co zrobi, jak wydostanie się ze szklanego więzienia, to da nam popalić za te wszystkie szpilki i za to, żeśmy go tyle razy oglądali przez szkło powiększające. I nie pozwoliłem Beniaminowi. Motyl nadal jest w gablotce w naszym pokoju i lepiej niech tak zostanie.\nNie zobaczę już tego motyla, bo nie wrócę do naszego pokoju. Jedynym śladem po mnie będzie czerwony ścieg na plecach mojego brata, prosty i równy jak zamek błyskawiczny, bo tu podobno pracują najlepsi lekarze, tacy, co po operacji nie zostawiają na pacjentach brzydkiego czy krzywego śladu. Beniamin będzie rósł, jadł lepkie cukierki z najwyższej półki w kuchni, a potem pewnie się zakocha. A mnie nie będzie. Nie będę miał na plecach czerwonego ściegu, prostego i równego jak zamek błyskawiczny. Nie będę rósł. Nie będę jadł lepkich cukierków z najwyższej półki w kuchni. Na pewno się nie zakocham.\nNikt nic nie mówi, ale widzę – po uniesionych brwiach lekarzy, po minach pielęgniarek, po zaaferowaniu rodziców, którzy nie patrzą w moje oczy – że wypadło na mnie. I od tego czasu nie widzę ludzkich twarzy, jakby ktoś uznał, że już trzeba powoli odzwyczajać mnie od widoku ludzi. Przed oczami widzę białą ścianę, czasem przecinaną kolorowymi migawkami – opalone nogi pielęgniarki zmieniającej mi kroplówkę, szyja mamy, która poprawia mi poduszkę, dłoń ojca klepiąca mnie po ramieniu jak dorosłego mężczyznę. Oli – mówi głos taty – jak spałeś? Przychodzi mama i daje mi pomarańczę. Jedz, Oli – mówi mama, a ja przełykam, choć chciałbym napić się wody, pomarańcza jest kwaśna i drapie mnie w gardło.\nAle dziś nikt mnie nie pytał jak spałem. Dziś jest cicho i jakoś uroczyście, chyba przez tę ciszę wokół. Dziś nie muszę się tłumaczyć, że źle spałem, albo że nie chcę jeść . Mógłbym nawet wyrwać z przegubów całą garść igieł i kabli, które łączą mnie z aparatami obok łóżka. Mógłbym to zrobić i nikt by nic nie powiedział. Mogę zasnąć, a mogę nie. Beniamin chyba właśnie zasnął.\nJesteśmy na otwartym morzu, które ma kolor grafitu. Jest zupełnie cicho. Nie widać brzegu. Płyniemy w łódce – Oli i ja. Widzę tylko plecy Olego, bo jest do mnie odwrócony tyłem. Oli wiosłuje. Raz, dwa, raz, dwa, odgarnia wodę wiosłami, ale woda nie wydaje przy tym żadnego dźwięku. Drobne ramiona Olego przesuwają się do tyłu i przodu, w równych odstępach czasu. Jest mi dobrze, i chcę to powiedzieć Olemu, ale wiem, że nie muszę. Patrzę na wodę i na plecy Olego, na jego, nasz wspólny, niebieski sweter, który dostaliśmy na gwiazdkę od rodziców. Nie widzę jego twarzy, tylko tył głowy, rzeczywiście, mama mówiła prawdę, Oli ma włosy w kolorze dojrzałej pszenicy. Wkładam dłoń do wody, tak jak myślałem – jest ciepła, dokładnie tak ciepła jak ludzkie ciało. Chcę o tym powiedzieć Olemu, ale znów zatrzymuję wzrok na jego plecach, które rytmicznie poruszają wiosłami, w tył i w przód. Dopiero wtedy sobie uświadamiam, że Oli nie jest ze mną połączony, że jeśli zechcę, mógłbym wreszcie zobaczyć jego twarz, ale zaraz przychodzi myśl, że przecież mogę to zrobić za chwilę. Moje ciało jest dziwnie bezwładne. A Oli wiosłuje, płyniemy, brzegu nie widać, i wiem, że Oli też się cieszy, podobnie jak ja, że jesteśmy daleko od brzegu. I wiosłuje dalej, aż przychodzi mi do głowy, że może jest mu ciężko, i mówię – Oli, nie ciężko ci? Wiesz, przecież Kaj mógłby ci pomóc wiosłować, to duże, silne psisko. Oli? Ale niebieski sweterek wiosłuje dalej, a ja widzę, że nie odpowie, ale widzę też, że Oli lubi wiosłować, że sprawia mu to przyjemność, nie przestaje, a ja kołyszę się lekko w tym śnie i zapadam się jeszcze głębiej, gdzie jest jeszcze bardziej ciepło i miło…\nCzasem biała ściana staje się żółta. Jakiś biały punkt zasysa do środka biel i ściana zmienia kolor. I pojawia się na niej czarny pies, a właściwie cień dużego czarnego psa. Ojej, przecież to Kaj! Czarny psi kształt biegnie i wpada do ogrodu. To nasz ogród! W czarnych konturach rozpoznaję kwiaty mamy. Zawsze, kiedy Kajowi udawało się wpaść do ogrodu, biegał uszczęśliwiony, tratując mamie wszystkie kwiaty. Kaj łamie cienkie łodygi, jedna po drugiej, ogonem strąca z kielichów czarne płatki i nic a nic sobie z tego nie robi. Biegnijmy za nim! – mówię do Beniamina. Wpadamy między kwiaty i próbujemy dogonić Kaja. Niebo jest żółte, a pod nim my, trzy czarne figurki: ja, Kaj i Beniamin. Za chwilę się zatrzymujemy, bo wśród kwiatów, pod nogami widzę piłkę. Pamiętasz? – mówię do Beniamina – nasza stara piłka, zgubiliśmy ją kiedyś. Chwytam piłkę w dłonie, jest cała mokra, otrzepuję ją z rosy, przybiega Kaj i trąca piłkę nosem, chce się bawić. Wyrzucam piłkę daleko, żeby po nią pobiegł. Ale Beniamin mówi, że musimy uciekać, bo rodzice przyjdą, a Kaj wygada, że zgubiliśmy piłkę. Jak to zgubiliśmy – uśmiecham się do czarnej figurki Beniamina, a czarny Kaj tarmosi piłkę – przecież właśnie ją znaleźliśmy, i znowu się uśmiecham. Ale Beniamin już nie słyszy, jest daleko, biegnę za nim, śmiejąc się, a Kaj szczeka wesoło. Nie trzeba się bać, wołam za zmniejszającą się czarną figurką Beniamina. I nagle robi się jasno, jakby słońce przybliżyło się do mnie, nic nie widzę, zasłaniam oczy dłonią, tak jasno nagle…\nMinęło tyle lat, a ja nadal się dziwię, że mój cień jest taki drobny, taki pojedyńczy. Kiedy wieczorem idę ulicą, czasem oglądam się nagle za siebie, ot tak, dla zabawy, czy aby nie zobaczę za plecami Olego. Po nim została mi różowa blizna, długi równy ścieg, ale nie jest tak bardzo widoczny, bo operację robili najlepsi lekarze. Czasem blizna trochę swędzi, jakby Ole, dla żartu, chcąc o sobie przypomnieć postanowił mnie połaskotać albo zadrapać paznokciem. Kiedy ktoś mnie pyta, co to za ślad, nie mówię prawdy. Odpowiadam, że miałem wypadek. I tak by nie zrozumieli. W dolnej szufladzie biurka jest biała koperta, a w niej fotografia. Czeka na mnie. Jeszcze jej nie widziałem. Ale kiedyś to zrobię, Oli, kiedyś to zrobię.\ngrudzień 19, 2008 | Filed Under Premiery


Gergely Berzeviczy – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce urodzenia 15 czerwca 1763\nData i miejsce śmierci 23 lutego 1822\nZawód, zajęcie ekonomista, stastystyk, socjolog\nPłyta poświęcona Berzeviczyemu w Miszkolcu\nGergely Berzeviczy (niem. Gregor Franz von Berzeviczy; ur. 15 czerwca 1763 w Nagy-Lomnicz, zm. 23 lutego 1822 tamże) – węgierski ziemianin, potomek jednego z najznaczniejszych rodów Spiszu. Współwłaściciel Wielkiej Łomnicy (wraz z częścią Tatr Wysokich) i innych włości na Spiszu. Ekonomista, statystyk i socjolog. Protestant, prominentny przedstawiciel kościoła kalwińskiego na ówczesnych Górnych Węgrzech. Jedna z ważnych postaci węgierskiego Oświecenia. Pionier turystyki tatrzańskiej.\n2 Działalność ekonomiczna\n3 Działalność związana z Tatrami\nGergely Berzeviczy urodził się 15 czerwca 1763 w podtatrzańskiej Wielkiej Łomnicy (wówczas Nagy-Lomnicz w j. węg.). W 1783 ukończył liceum prawnicze w Kieżmarku, a następnie studiował nauki polityczne na uniwersytecie w Getyndze (1784–1787). Berzeviczy odbył również podróże studialne po Francji, Belgii i Anglii. W latach 1787–1795 w służbie państwowej. Związany z węgierskim ruchem jakobińskim. Po odkryciu spisku węgierskich jakobinów przeciw cesarzowi Józefowi II, w obliczu represji wycofał się w 1795 z życia urzędniczego, poświęcając się studiom ekonomicznym i socjologicznym. Zmarł 23 lutego 1822 w Wielkiej Łomnicy .\nDziałalność ekonomiczna[edytuj | edytuj kod]\nBerzeviczy był w swoim czasie jednym z czołowych ekonomistów politycznych na Węgrzech, o bardzo postępowych poglądach. Ukształtowały je przemyślenia szkockiego filozofa Adama Smitha (1723–1790). Berzeviczy pisał w języku niemieckim i po łacinie. Berzeviczy opowiadał się za polityką wolnego handlu i przeciwstawiał się merkantylizmowi. Badając możliwości węgierskiego handlu winem m.in. dwukrotnie udał się z ładunkiem wina spławiając je tratwą Popradem, Dunajcem i Wisłą do Warszawy i Gdańska. Wnioski przedstawił w napisanym przed 1808 traktacie pt. Ansicht des asiatisch-europäischen Welthandels (...), omawiającym międzynarodowe stosunki gospodarcze. Nakreślił w nim projekt wielkiej wodnej trasy handlowej od Bałtyku do Adriatyku i Morza Czarnego, biegnącej z Gdańska Wisłą, Dunajcem i Popradem na Spisz, a stąd Hornadem i Cisą do Dunaju.Traktat ten został przedłożony do dyskusji w czasie kongresu wiedeńskiego. Pomimo iż sam był ziemianinem, domagał się poprawy położenia ludności wiejskiej, a w 1806 w dziele De conditione et indole rusticorum in Hungaria potępił pańszczyznę, opowiadając się za liberalizmem gospodarczym.\nDziałalność związana z Tatrami[edytuj | edytuj kod]\nZainteresowania Tatrami rozwinął szerzej od 1795 r., kiedy osiadł na stałe w Wielkiej Łomnicy. Urządzał stamtąd wycieczki w głąb Tatr, często w towarzystwie innych turystów lub badaczy, których wielokrotnie gościł w swym łomnickim dworze. Już w 1793 r. zatrzymał się u niego angielski podróżnik Robert Townson. Później chodził po Tatrach m. in. z Thomasem Maukschem, Johannem Asbóthem, Pálem Kitaibelem i Franzem Waldsteinem. W 1806 r. gościł palatyna Węgier, arcyksięcia Józefa Antoniego Habsburga ze świtą 16 magnatów i dygnitarzy cesarstwa, których oprowadzał po Tatrach (m. in. w wycieczce do Morskiego Oka. W 1819 r. służył pomocą przy tatrzańskich odwiedzinach zapalonego alpinisty, arcyksięcia Jana Habsburga. Ogłosił drukiem szereg prac dotyczących Tatr i Spiszu.\nDe commercio et industria Hungariae (Leutschoviae 1797);\nUeber den Torf in Ungern (w: "Zeitschrift von und für Ungern", 1803);\nUeber die Steinkohlen und den Torf in Zipser Komitat (w: "Vaterländische Blätter für den Ōsterreichischen Kaiserstaates", 1803);\nTopographische-statistische Fragmente aus dem Tagebuche auf seiner Reise v. Lomnitz nach Warschau (w: "Annalen der Literatur und Kunst" 1808)\nDe conditione et indole rusticorum in Hungaria (Leutschoviae 1806);\n1818 – Oeconomica Publico Politica\n↑ a b c d e Radwańska-Paryska Zofia, Paryski Witold Henryk: Wielka Encyklopedia Tatrzańska. Wydawnictwo Górskie, Poronin 1995, ISBN 83-7104-008-3, s. 67\n↑ a b c d Wilhelm Bernsdorf: Internationales Soziologenlexikon: Beiträge über bis Ende 1969 verstorbene Soziologen. Transaction Publishers, 1980, s. 38. ISBN 978-3-432-82652-3. [dostęp 2011-10-22]. (niem.)\n↑ a b c Magyarországi Ev. Egyház: Berzeviczy Gergely (1763-1822) (węg.). 1999-09-27. [dostęp 2011-10-23].\n↑ a b c d Andrew L. Simon: Made in Hungary: Hungarian contributions to universal culture. Simon Publications LLC, 1998, s. 164–165. ISBN 978-0-9665734-2-8. [dostęp 2011-10-22]. (ang.)\n↑ Peter F. Sugar, Péter Hanák: A History of Hungary. Indiana University Press, 1994, s. 181–182. ISBN 978-0-253-20867-5. [dostęp 2011-10-22]. (ang.)\n↑ Zborowski Juliusz: Raczyli odwiedzić Tatry (Część I), w: "Wierchy" R. 31 (1962), KRAKÓW 1963, S. 147-159\nISNI: 0000 0000 7873 120X\nOpen Library: OL5311047A\nTę stronę ostatnio edytowano 8 wrz 2020, 20:26.


Historia kamer | SelfieYo\nW przewidywalnie odważnym stylu losu, opiekunowie klasycznych słowników francuskich, Petit Larousse i Le Petit Robert, zaszokowali gramatyków na całym świecie formalnie wprowadzając „selfie” do słownika. Wcześniej Kim Willsher z The Gaurdian poinformował, że selfie wraz z…\nJamie W Historia kamery, Aplikacja Selfie, Porady Selfie\nSelfie Art napędza cyfrową rzeczywistość Czy wiesz, czym jest sztuka selfie? Jak definiujesz rzeczywistość? Czy selfies są „prawdziwym” odzwierciedleniem tego, kim jesteśmy, czy też są ekstrawagancką, wymyśloną wersją cyfrowego ja? Czy sztuka selfie? Czy sztuka jest motorem…\nNajlepsze aplikacje społecznościowe są napędzane przez podstawowe tendencje ludzkie. Żadna sztuczna inteligencja ani najnowocześniejsza technologia nie mogą zrekompensować ignorowania konsekwencji tego, co napędza aplikacje społecznościowe. Selfies to klej. Ludzie lubią widzieć ludzi. Aplikacje społecznościowe, które kierują wzrokiem…


akcesoria przeciws��oneczne, - wiadomości na portalu budowa.org\nArtykuły : wyniki dla "akcesoria przeciws��oneczne"\nStały dostęp do światła słonecznego jest istotny w każdym budynku, ale jego duża ilość może przeszkadzać.\nDrabina to pozycja obowiązkowa w warsztacie narzędziowym właściciela domu. Skutecznie pomaga pokonywać wysokości oraz wykonywać krótkotrwałe prace nad podłożem. Użytkując ją należy przestrzegać podstawowych zasad BHP zawartych w instrukcji obsługi. Ale bezpieczeństwo i komfort prac można dodatkowo zwiększyć poprzez zastosowanie ciekawych akcesoriów. Które z nich przydadzą się podczas nadchodzących wiosennych prac ogrodowych?\nJesteś świeżo upieczonym posiadaczem domu jednorodzinnego?


AJTT_NT - urzadzamy.pl\nPracownia zajmuje się kompleksowym projektowaniem instalacji dla domu i mieszkania. Zaprasza do współpracy.\nŻelazna 76/57 , Warszawa, mazowieckie


Martwica głowy kości udowej: stary problem – nowe rozwiązanie - Uroda i Styl\n– Na rozwój choroby narażeni są przede wszystkim pacjenci zmuszeni do długotrwałego przyjmowania sterydów ze względów onkologicznych, reumatologicznych czy dermatologicznych. W grupie podwyższonego ryzyka znajdują się także osoby nadużywające alkoholu lub mające częsty kontakt z substancjami chemicznymi, jak np. lakiery samochodowe – wyjaśnia specjalista ortopeda Piotr Jancewicz z Humana Medica Omeda w Białymstoku.\n– Mimo to z całą pewnością możemy stwierdzić, że na chwilę obecną metoda leczenia jałowej martwicy głowy kości udowej przy użyciu komórek macierzystych stanowi skuteczne, alternatywne wyjście – mówi specjalista z białostockiej Omedy.


Styczeń 2016 - Colourlock Czyszczenie i renowacja skóry Wrocław\nRysy po kocich pazurach na skórze i innych zwierząt domowych to bardzo częsty problem występujący w meblach skórzanych. Dostajemy od Państwa sporo zdjęć uszkodzeń, których autorem są Państwa zwierzęta domowe. Dlatego postanowiliśmy opisać jak sobie radzić z takimi uszkodzeniami. Jeśli nie czują się Państwo na…\nPranie odzieży skórzanej Pranie odzieży skórzanej to temat tabu. Często tez obiekt żartów. Jako ludzie, którzy skórą zajmują się na co dzień podchodzimy do tematu skór. Bardzo praktycznie. Skóry można prać. Trzeba natomiast ściśle przestrzegać procedur. Możliwe jest pranie w pralce lub ręcznie. Jeśli zachowamy…\nButy skórzane towarzyszą człowiekowi od tysięcy lat. Są synonimem wygody i elegancji. Aby długo nam służyły należy należycie o nie zadbać. Przede wszystkim musimy ustalić z jakiego materiału wykonane są nasze buty. Skóra gładka, nubuk welur czy skóry semi anilinowe potrzebują innego traktowania i używamy do…


Bessa czy besa? - JakSięPisze.pl\nBessa czy besa?\nPoprawna pisownia, znaczenie: trwający pewien czas spadek cen towarów lub wycen papierów wartościowych na giełdzie, potocznie również określenie na zły okres w czyimś życiu.\nJeden komentarz do “Bessa czy besa”?\nPowyższe opracowanie w temacie bessa czy besa zostało przygotowane przez redakcję serwisu JakSięPisze celem rozwiania wszelkich wątpliwości językowych związanych z tym jaka jest bessa zasada pisowni. Nasz serwis wyjaśnia również inne kwestie, w szczególności skupiając się na poprawna pisownia bessa, zaś dla słów występujących w języku polskim mniej powszechnie (których znaczenie i etymologia mogą być dla niektórych niejasne) funkcjonujemy jako słownik bessa. Dzięki przystępnemu przedstawianiu jaka jest bessa definicja nasz serwis znajduje uznanie wśród wielu użytkowników. Jeśli nasza pomoc była przydatna dajcie nam o tym znać w dziale z komentarzami. Przypominamy także, że w sekcji tej możecie zadawać naszej redakcji dowolne pytania - na wszystkie staramy się odpowiadać w możliwie najkrótszym czasie. Co więcej, nasza strona udostępnia bezpłatnie narzędzia do sprawdzania pisowni w długim tekście oraz sprytną wyszukiwarkę słówek, która rozpoznaje również błędnie wpisane słowa - czyli w przypadku bessa czy besa wpisanie dowolnej z form wyświetli związane z nią wyjaśnienia.\nNiczyich czy ni czyich\nNieszczególne czy nie szczególne


Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją. Jak się okazuje problem depresji dotyka wielu ludzi | magazynlubuski.pl\nWedług statystyk Światowej Organizacji Zdrowia depresja jest obecnie czwartym najpoważniejszym problemem zdrowotnym na świecie, a w 2020 r. może się przesunąć na miejsce drugie, po niedokrwiennej chorobie serca. Zapytaliśmy Urszulę Onichowską, specjalisty psychologa z jakim problemem mamy rzeczywiście do czynienia.\nCzym tak naprawdę jest depresja? Czym się objawia? Jakie są najczęstsze powody, przez które można w nią wpaść? Kiedy wiadomo, że mamy do czynienia z depresją, a nie na przykład z chwilowym spadkiem formy, czy też "dołkiem"?\nChwilowy "spadek formy" jest przewidziany w procesie diagnostycznym i psychiatrzy nie uznają go za chorobę. To tylko potocznie mówi się "mam depresję" kiedy jesteśmy przygnębieni, lekarze raczej tego nie robią. Czym jest depresja? Moim zdaniem- zależy na czym się skupimy. Bo jest to schorzenie wielowymiarowe. Ma swój wymiar społeczny- trudna sytuacja społeczna, rodzinna, brak pracy, problemy w związku, no różne zmartwienia. Ale weźmy dwoje ludzi, których spotyka taki sam problem - i jeden z nich popada w depresję, a drugi zmartwi się, "otrzepie" - i żyje dalej. Wynika to z predyspozycji. Ze sposobu myślenia, takiej naszej małej filozofii życiowej, skupianiu się w życiu na szklance w połowie pełnej lub w połowie pustej. Wynika z predyspozycji biologicznych powodujących zachwianie poziomu neurohormonów. Ale też i z czynników, które ułatwiają radzenie sobie z problemami- poziomu inteligencji, zamożności, wsparcia innych osób i tym podobnych.\nJak leczyć depresję? Samemu? Czy lepiej udać się do specjalisty?\nJeśli jednak ktoś ma naprawdę zdiagnozowana depresję- nie pomagają mu uwagi typu "weź się w garść". Wspieramy, wykazujemy cierpliwość i powoli, stopniowo wprowadzamy działania pomocne- wizyty u specjalistów, rozmowy, spacery, zdrowe odżywianie, wykonywanie ulubionych czynności, które podnoszą poziom hormonów szczęścia...\nDepresja dotyka również dzieci. Czym to może być spowodowane? Wydaje się, że dzieci prowadzą raczej beztroskie życie?\nDepresja u dzieci też występuje. Według mojego uznania występuje nawet bardzo często. Dzieci są bardziej podatne biologicznie na zaburzenia psychiczne niż dawniej, a czynniki stresujące- bardzo dużo, problemy rodzinne, brak wsparcie dalszych członków rodziny, nadmierne czasem naciski na osiągnięcia, "fala" w szkole czasem już od najmłodszych klas, nieposiadanie różnych przedmiotów, które są dostępne w sklepach i na reklamach- bardzo dużo tego. Z tym, że u dzieci depresja przejawia się jednak całkiem inaczej- drażliwością, izolowaniem się, czasem agresją, zaburzeniami jedzenia. W takich przypadkach ważne jest moim zdaniem podejście holistyczne, obejmujące wiele sposobów oddziaływania- na otoczenie, na biologię chorego, na jego sposób myślenia o świecie.


Archiwa: Dania mączne - Jajko i Boczek\n17 posts in category Dania mączne\nMakaron z pesto z rukoli, suszonymi pomidorami i pestkami słonecznika\nWłoski makaron fusilli (świderki) z pesto z rukoli (sos na bazie rukoli, orzechów nerkowca, czosnku, parmezanu, oliwy z oliwek, oleju z pestek dyni, oleju lnianego, soku z cytryny, soli, pieprzu i cukru), suszonymi pomidorami i prażonymi pestkami słonecznika Kategoria: Dania mączne → Makarony Kuchnia według stron świata: ...\tContinue Reading\nJoanna Lutoborska3 lutego 2016\nPuszysty omlet z konfiturą jagodową\nPlacek na bazie mąki pszennej, jaj i kefiru podany z greckim jogurtem i konfiturą z jagód Omlet to mój smak dzieciństwa. I choć w kuchni rządziła zawsze mama, to nikt inny jak tata przyrządzał mi najlepszy na świecie omlet na bazie zsiadłego mleka. Uwielbiałam to puszyste, mięciutkie ciasto, rozpływające się w ustach i ...\tContinue Reading\nJoanna Lutoborska30 listopada 2015\nPlacuszki na bazie mąki pszennej (w wersji klasycznej) lub mąki orkiszowej (wersja z niskim indeksem glikemicznym), drożdży, jajek, mleka i jabłek Kategoria: Dania mączne → Placki Kuchnia według stron świata: Polska Kuchnia według diety: Dla Diabetyków, Wegetariańska Porcja: ok. 10 sztuk Czas przygotowania: 75 ...\tContinue Reading\nJoanna Lutoborska29 października 2015


Józef - Ten nieznany\n„Czyż może być co dobrego z Nazaretu?”, zapytał Natanael z Kany, około 28 roku naszej ery. Jego przyjaciel, Filip z Betsaidy, właśnie obwieścił mu zadziwiającą nowinę: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy - Jezusa, Syna Józefa, z Nazaretu” (J l, 45-46).\nCo można powiedzieć o Józefie, o tym skromnym cieśli z małego miasteczka w Galilei, który nic nie powiedział ani nic nie napisał? Dlaczego więc nie uszanować jego milczenia i nie naśladować jego dyskrecji?\nChciałoby się odpowiedzieć tak, jak Jezus Janowi i Andrzejowi: „Chodźcie a zobaczycie" (J 1,39). Chodźmy razem na spotkanie Józefa, aby lepiej go poznać. Jego uprzywilejowana relacja do Jezusa, Mesjasza, Syna Boga żywego, narodzonego z Dziewicy Maryi, jego małżonki, sprawia, że jego los jest wyjątkowy i zarazem przykładny.\nZ pewnością - pisze Jan Paweł II - postać Józefa z Nazaretu nabiera dla Kościoła naszych czasów szczególnej aktualności w związku z nowym Tysiącleciem chrześcijaństwa.\nPaweł VI zaś, w liście do kardynała Villot z okazji narodowego Sympozjum w Rzymie (25 listopada 1970 roku), zachęca do poszukiwań na temat św. Józefa, aby „coraz lepiej rozumieć i doceniać wyjątkowe miejsce, które Opatrzność powierzyła Józefowi razem z Maryją, jego małżonką, w tajemnicy Chrystusa i Kościoła”.\nChęć napisania książki o św. Józefie powstała we mnie po spotkaniu z jednym z księży z Polski. Przyjechał on do Francji z Kalisza, stolicy diecezji, w której św. Józef cieszy się szczególną czcią. W mieście tym jest Sanktuarium Świętego Józefa, a w nim cudowny obraz Świętej Rodziny, nazywany obrazem Świętego Józefa Kaliskiego. Ikona ta przyciąga tłumy pielgrzymów od połowy XVII wieku, podobnie jak to dzieje się w Montrealu, mieście kultu św. Józefa.\nPapież Pius VI, 31 maja 1783 roku dokonał koronacji tego obrazu. Leon XIII i Pius X zachęcali również do szczególnej czci św. Józefa w tym wizerunku.\nW marcu 1985 roku odbył się w Kaliszu IV Międzynarodowy Kongres Józefologiczny.\n4 czerwca 1997 roku przybył do tego miejsca Papież Jan Paweł II, aby uhonorować i podkreślić ważne miejsce ojca Jezusa w planach Boga.\nTamto spotkanie z księdzem z Kalisza, nasze długie rozmowy o Świętym Józefie odczytałem jako wezwanie do refleksji o tym Świętym i do napisania tej książki. Bóg często posługuje się kimś innym, aby dotrzeć do nas samych. Trzeba mieć tylko oko otwarte i serce czuwające.\nDaniel Foucher „Józef z Nazaretu. Nasz Ojciec.”


Michał Wołodyjowski Figurka - jedynie 34,57 zł w matras.pl\nMichał Wołodyjowski Figurka\nMichał Wołodyjowski- Pułkownik dragonów XVII w. Postać literacka z Trylogii Henryka Sienkiewicza osadzonej w realiach siedemnastowiecznej Rzeczpospolitej. Pojawia się we wszystkich jej częściach: Ogniem i mieczem, Potopie i w Panu Wołodyjowskim. Pierwowzorem sienkiewiczowskiego bohatera był Jerzy Wołodyjowski, polski szlachcic i żołnierz, uczestnik obrony Kamieńca Podolskiego przed Turkami w 1672 r. Michał Wołodyjowski ... z racji niskiego wzrostu zwany Małym Rycerzem, był oficerem dragonów i wyśmienitym szermierzem. Podobnie, jak jego pierwowzór zginął podczas oblężenia kamienieckiej twierdzy (wysadził się w powietrze po jej upadku). Wołodyjowski ubrany jest w skórzany kolet, czapkę magierkę, na szyi ma zawieszony obojczyk/ryngraf. Uzbrojony w polską szablę husarską. Za pasem buzdygan  oznaka władzy oficerskiej w dawnej Rzeczpospolitej. Figurki zostały starannie ręcznie pomalowane. Czytaj dalej >> << Zwiń


Ogłoszenia Parafialne dla Darmstadt – 20 września – 31 października - Polska Misja Katolicka\nOgłoszenia Parafialne dla Darmstadt – 20 września – 31 października\nWe czwartek, 23 września: 18 Adoracja, 19 Msza św.\nW sobotę, 25 września: Msza św. (niedzielna) w Reichelsheim o 17.\nNiedziela, 26 września: Msze św. 12, 15 – zapisy\nWe środę, 29 września, święto Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała: Msza św. po niemiecku w Liebfrauen o godz. 9.\nCzwartek, 30 września: 18 Adoracja, 19 Msza św.\nPiątek, 1 października, I piątek miesiąca: 17:15 Adoracja i nabożeństwo ku czci Serca Pana Jezusa, 18:00 Msza św. po niemiecku\nWe sobotę, 2 września, I sobota miesiąca: 19:30 Adoracja i Różaniec, po nich – ok. 20:00 Msza św.\nW niedzielę, 3 października: Msze św. 12, 15 – zapisy\nCzwartek, 16 września: od 18:00 Adoracja, o 19:00 Msza św.\nWe czwartek, 7 października: 18:00 Adoracja, 19:00 Msza św.\nW sobotę, 9 października: 17:00 Msza św. (niedzielna w Reichelsheim)\nNiedziela, 10 października: Msze św. 12, 15 – zapisy\nCzwartek, 14 października: od 18:00 Adoracja, o 19:00 Msza św.\nNiedziela, 17 października: Msze św. 12, 15 – zapisy\nCzwartek, 21 października: 18 Adoracja, 19 Msza św.\nSobota, 23 października: 17:00 Msza św. (niedzielna) Reichelsheim\nNiedziela, 24 października: Msze św. 12, 15 – zapisy\nCzwartek, 28 października: 18 Adoracja, 19 Msza św.\nNiedziela 31 października (zmiana czasu!): Msze św. 12, 15 – zapisy\nW miesiącu październiku zachęcamy szczególnie do modlitwy Różańcowej – jeżeli się zgromadzimy, to na ok. pół godziny przed Mszami św., a także indywidualnie w domach i wspólnotowo w rodzinach.\nRównież w miesiącu październiku, rozpoczniemy spisywanie imion do listopadowej modlitwy za zmarłych.\nOkazje do SPOWIEDZI ŚWIĘTEJ:\nSzczególnie zapraszamy (spowiedź do ostatniego oczekującego, więcej księży): niedziela, 26 września (główna spowiedź przed I piątkiem, I sobotą, itp.): podczas Mszy św. o 12 i od ok. 14:30; czwartki 23, 30 września: 18:00 – 18:50; niedziela 31 października (spowiedź przed Uroczystością Wszystkich Świętych, „oktawą”, I piątkiem, I sobotą, itp.): od ok. 11:45 i od ok. 14:40\nZapraszamy (spowiedź zasadniczo do ostatniego czekającego, możliwe dłuższe oczekiwanie, w razie potrzeby dokończenie po Mszy św.): we czwartki, 7, 14, 21 października od 18 do 18:50; w I piątek, 1 października od 17:15 do 17:45 w I sobotę, 2 października na 19:30 (1 ksiądz), a także w soboty, 25 września, 8 i 23 października, do kościoła w Reichelsheim na 16:30 (1 ksiądz)\nInne terminy (spowiedź, jak podane godziny, bez możliwości przedłużenia, 1 ksiądz) : niedziele 3, 10, 24 października: 11:20 – 11:55, 14:20 – 14:55; niedziela 17 października: 14:20 – 14:55, czwartek, 28 października: 18:00 – 18:50. Nie będzie dyżuru(!): niedziela 17 października, przed Mszą św. o 12\nW przyjmującej nas Parafii Liebfrauen/Hl. Kreuz, w soboty na 17:15 (nieraz również po polsku – ksiądz podany jest w odpowiednim planie nabożeństw).\nZawsze można też indywidualnie umówić dogodny termin (osobiście/telefon/mail).\nRozpoczęliśmy już przygotowanie do I Komunii Świętej na rok 2022, ewentualnie spóźnione osoby prosimy o szybkie podjęcie decyzji.\nCały czas jesteśmy usilnie zachęcani do przyjmowania Komunii Świętej na wyciągnięte dłonie. Na porządek przyjmowania Komunii Św. prosimy uczulić Gości.\nPrzy zapisach – prosimy, by dokonywać ich, najpóźniej do soboty rano (ok. 9:30), zwracając uwagę na przysyłaną z powrotem informację (czasami po prostu trzeba zmienić godzinę, bo na wybranej brakuje juz miejsc) Bardzo prosimy, by przy dzieciach podawać wiek (ułatwi to liczenie osób), a także by niezwłocznie TELEFONICZNIE informować o rezygnacji z udziału w danej Mszy św.! Można wysłać również SMSna numer telefonu komórkowego Biura (+4915755191433), w którym podamy Mszę św. i nazwiska rezygnujących osób. Bardzo prosimy, by nadal zapisywać się wcześniej (ostatecznie przychodzić wcześniej (11:50, 14:50)!!, jeżeli chcemy się dopisać) – tak, by wolontariusze mogli też modlić się podczas Mszy św., nie musząc prowadzić zapisów dla tych, którzy przyszli w ostatniej chwili, lub spóźnili się.\nWizyty u chorych (spowiedź, namaszczenie chorych, Komunia św.) należy skonsultować z personelem medycznym (lekarz prowadzący, personel zakładu, itp.). W przypadku chęci i decyzji wezwania kapłana, prosimy o kontakt indywidualny – najlepiej z odpowiednim wyprzedzeniem.\nProsimy o przestrzeganie reguł sanitarnych Serdeczne Bóg zapłać za to.\nWe wszelkich niewymienionych sprawach, prosimy o kontakt indywidualny (najlepiej z odpowiednim wyprzedzeniem).\nczwartek, 28. października\nniedziela, 31. października\nśroda, 3. listopada


Jak przekazywać środki pomiędzy subkontami? – Saxo Bank A/S Support\nModuł Transfer gotówki można znaleźć na platformie tradingowej w zakładce 'Rachunek'.\nWybierz konto, z którego chciałbyś przelać środki, kwotę transferu i subkonto przeznaczenia w oknie Transfer gotówki.\nWalutę transferu możesz wybrać w polach 'Suma przelewu' lub 'Suma do depozytu'. Kurs wymiany będzie pokazany w stosownym polu.\nKliknij 'Wyślij' aby wykonać przekaz między kontami.\nNie ma opłaty za przekazanie, aczkolwiek będzie naliczona opłata w wysokości 0.5% w przypadku przekazywania w różnych walutach. Opłata za przekaz jest naliczana używając średniej stawki FX w momencie przekazu, plus/minus 0.5%.\nLiczba użytkowników, którzy uważają ten artykuł za przydatny: 61 z 157


Senegal - Najpiękniejsze miejsca na wakacje\npełen żywych kolorów\nChoć jest to jeden z najbardziej stabilnych krajów Afryki Zachodniej, Senegal nie jest nudny. Położona na krańcu półwyspu, stolica kraju - Dakar, to oszałamiające, pełne gwarnych uliczek intro kraju. Elegancja spotyka się z tu chaosem, warczącym ruchem ulicznym, tętniącymi życiem targami i błyskającym stroboskopami życiem nocnym.\nW północnym Senegalu, enigmatyczna metropolia Saint-Louis, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, kusi kolonialną architekturą i bliskością malowniczych parków narodowych. Petite Côte i Cap Skirring - szerokie pasma plaż proponują relaks aż do zapomnienia, a szeroka delta Casamance zaprasza do fascynujących podróży statkiem wśród zdumiewającej różnorodności biologicznej, w tym setek gatunków ptaków.\nNiezależnie od tego, czy chcesz mieszać się z gwarem miejskiej Afryki, czy być sam na sam ze swoimi myślami i dźwiękami natury, znajdziesz swoje miejsce w Senegalu.


Polacy coraz częściej podróżują po sezonie\nW tym roku Polaków decydujących si na wakacyjny wyjazd po sezonie będzie nawet o 18 proc. więcej niż w ubiegłym. Po połowie września znacznie wzrasta udział wyjazdów do dalekich, egzotycznych krajów, takich jak Seszele, Dominikana czy Kenia. Takie imprezy stają się też coraz tańsze.\nZarówno w szczycie sezonu, jak i poza nim najpopularniejszymi krajami są Egipt, Turcja, Grecja, Hiszpania i Bułgaria. Jednak w mniej popularnych miesiącach więcej osób decyduje się na wyjazd do egzotycznych krajów.\n– O ile w szczycie sezonu urlopowego, czyli w lipcu, sierpniu do połowy września, ten odsetek nie sięga 0,5 proc., to w okresie od jesieni do wiosny skacze do kilku procent. To są wycieczki typu Seszele, Dominikana, Kenia, Malediwy, Japonia i wszystkie bardzo egzotyczne kraje, które Travelplanet ma w sprzedawanej ofercie touroperatorów – podkreśla Kałucki.\nDo wyboru bardziej egzotycznych celów podróży Polaków zachęcają również niższe niż w ubiegłym roku ceny takich wyjazdów. Kałucki przyznaje, że spadek kosztów może być w pewnym stopniu spowodowany zmieniającą się strukturą takich wyjazdów – więcej osób wybiera z takiej oferty tańsze kraje, takie jak Tajlandia.\ncoventry liga londyn sami swoi blackpool liga coventry tomasz gollob sgp london eagles Polonia Londyn siatkówka reprezentacja radosław majewski liga blackpool wojciech szczęsny łukasz fabiański żużel londyn liga birmingham piłka nożna fc cobalt


Dobra książka: Michał Zioło OCSO, "Po co światu mnich" (7) | dobra książka, Michał Zioło, Po co światu mnich | Sądeczanin.info\n03/03/2019 - 10:50\nDobra książka: Michał Zioło OCSO, "Po co światu mnich" (7)\nAle proszę się nie obawiać o moje wynarodowienie: klnę po polsku, kiedy cegła spadnie mi na palec, i modlę się po polsku. Chociaż Biblię czytam po francusku, mimo że mam polskie wydanie. Za to do psa gadam po polsku. Wychowuję Florkę na polskiego psa z fantazją.\nJezebel jest odpowiedzialny za wtrącanie się w cudze sprawy. Mnich, zamiast pilnować miejsca, które zostało mu wyznaczone, i zajmować się powierzoną mu pracą, zaczyna zawłaszczać cudzy teren. Wiadomo, śliwki u sąsiada zawsze są smaczniejsze niż własne. Więc brat ogarnięty tym demonem tu komuś doradzi, tu podpowie, tu zrobi po swojemu, zorganizuje, zarządzi, urządzi. Może nawet ma rację i zrobi lepiej, ale to nie jest jego działka. Dzwony w opactwie biją między innymi po to, żeby przeganiać z nas i z przestrzeni wokół nas demony. U nas w Galicji dzwony nosiły bardzo poetyckie i głęboko teologiczne inskrypcje: „Boga chwalę, lud zwołuję, demony odpędzam, mgłę rozpraszam, zmarłych opłakuję”.\nNa kompletę, przed dwudziestą. O dwudziestej trzydzieści kończycie dzień? Teoretycznie.\nTak. Wtedy zapada cisza. Zaczyna się po komplecie i trwa do pierwszego bicia dzwonów. To święty czas. Kiedy podejdziecie pod klasztor około dwudziestej drugiej, jest już rzeczywiście cicho. Pytanie, co się dzieje w środku… Jakby wymiotło. Nie ma ludzia.\nWszyscy w celach siedzą?\nNo ale coś chyba robią w tych celach.\nPowoli wszystko się wycisza. Nie ma łażenia, nie ma kąpieli. Cisza jest bardzo przestrzegana. Czyli przed wielką ciszą trzeba się umyć. Przed wielką ciszą trzeba zrobić wszystko. Ale niektórzy tę godzinę spoczynku trochę przeciągają. Tak jak ja. Ten czas po komplecie jest bardzo piękny. Wojtyła po komplecie już niczego nie robił, niczego nie tykał, żadnej książki. To nicnierobienie było święte. Ale ja nie jestem Wojtyłą, więc jeszcze sobie troszkę skubię.\nCoś napiszę albo przeczytam. A wszyscy myślą, że mnich się wtedy modli. Modli się przez to, co robi. I choć nie jestem wyznawcą modlenia się przez coś, to w tym wypadku jest to rzeczywiście modlitwa. Bardzo intymne przeżycie. W tej ciszy mnich się czuje u siebie i jest szczęśliwy. Ludziom, którzy chcą do nas wstąpić, często powtarzam, że muszą lubić być ze sobą w takim wieczornym milczeniu. Wejdą w rytm klasztornego życia niezauważalnie w momencie, kiedy polubią ten stan wyciszenia. To bardzo łatwo sprawdzić, czy już się przyjęło klasztor jako swoje miejsce życia, analizując swoje wyjazdy i powroty. Można by pomyśleć, że trzeba się cieszyć w momencie opuszczania klasztoru, bo nagle się odetchnie. A ja, kiedy mam opuścić mury, odczuwam stres. Bo mnie tu dobrze. Bo tu wszystko jest poukładane i przewidywalne. Ale też moje. To nie jest dom, ale tu jestem na swoim i dobrze się w tym czuję. Krzątam się, czasem rozmawiam sam ze sobą. Tak jak wariat ze starego dowcipu, który lubił od czasu do czasu porozmawiać z kimś inteligentnym. I wtedy łapię się na tym, że gadam po francusku; to znak, że już jestem stąd. Ale proszę się nie obawiać o moje wynarodowienie: klnę po polsku, kiedy cegła spadnie mi na palec, i modlę się po polsku. Chociaż Biblię czytam po francusku, mimo że mam polskie wydanie. Za to do psa gadam po polsku. Wychowuję Florkę na polskiego psa z fantazją.