Próba by Karol Krawczyk - issuu\nPoradnik Wychowawcy Kolonijnego Spis treści ............................................................................................................................................. 1 I. O dzieciach ....................................................................................................................................... 2 Grupy najmłodsze ............................................................................................................................2 Grupy średnie...................................................................................................................................3 Grupy najstarsze...............................................................................................................................5 II. Przygotowania................................................................................................................................. 7 Na czym warto się znać?..................................................................................................................7 Pomyśl o sobie .................................................................................................................................7 III. Wyjazd na kolonie ......................................................................................................................... 9 Wsiąść do pociągu... ........................................................................................................................9 Jedziemy autokarem.......................................................................................................................11 IV. Pierwsze dni................................................................................................................................. 13 Poznaj swoje dzieci........................................................................................................................13 Kłopotliwe przypadki.....................................................................................................................14 Bądź dobrym wychowawcą ...........................................................................................................16 V. śycie codzienne ............................................................................................................................ 19 Sypialnia.........................................................................................................................................19 Łazienka .........................................................................................................................................20 Jadalnia...........................................................................................................................................21 VI. Program imprez ........................................................................................................................... 24 Imprezy kolonijne ..........................................................................................................................24 Zabawy w grupie............................................................................................................................26 Pogadanki w grupie........................................................................................................................28 Słodkie lenistwo.............................................................................................................................28 VII. Kiedy zaczynają się kłopoty....................................................................................................... 29 Rozpoznanie...................................................................................................................................29 Rozwiązanie ...................................................................................................................................33 VIII. Dzieci, a rodzice........................................................................................................................ 36 Kontakt z domem ...........................................................................................................................36 Pieniądze na kolonii .......................................................................................................................37 Odwiedziny rodziców ....................................................................................................................38 IX. Między nami wychowawcami ..................................................................................................... 39 X. Wszystko ma swój koniec............................................................................................................. 41 Zielona noc.....................................................................................................................................41 Prośba Dziecka................................................................................................................................... 42 Prawa dziecka .................................................................................................................................... 43\nI. O dzieciach Zapadła decyzja. Będziemy wychowawcami na kolonii. Objęcie funkcji wychowawcy na kolonii jest zobowiązaniem podjętym wobec dzieci i ich rodziców, a takŜe wobec samego siebie i całego społeczeństwa, Ŝe w sposób najlepszy, na jaki mnie stać, będę realizować zadania, które staną przede mną - WYCHOWAWCĄ. Wykonanie podjętego obowiązku wymaga nie tylko zadeklarowania dobrych chęci, choć oczywiście są one w tym przypadku ogromnie waŜne, ale wymaga takŜe pewnej ilości czasu i wysiłku, które trzeba włoŜyć w to przedsięwzięcie jeszcze przed rozpoczęciem kolonii... O nasze formalne przygotowanie do podjęcia pracy wychowawczej na kolonii zadbają władze oświatowe. Kuratorium Oświaty organizuje zwykle kurs, którego ukończenie jest warunkiem pełnienia tej funkcji. Kurs obejmuje podstawowe zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa na koloniach, potrzeb psychicznych i fizycznych dzieci, a takŜe pewne wybrane elementy z metodyki pracy kolonijnej. Jednym z tematów kursu, są prawidłowości rozwoju fizycznego i psychicznego dzieci. Ich znajomość bardzo pomaga w planowaniu pracy wychowawczej na kolonii i pozwala ustrzec się niektórych błędów. PoniŜej, w sposób bardzo uogólniony, zostaną omówione grupy wiekowe dzieci, z którymi przyjdzie nam pracować na kolonii. Podane charakterystyki zostały przedstawione bardzo skrótowo, z podkreśleniem i uwypukleniem tych momentów, które wydają się szczególnie istotne dla wychowawcy kolonijnego.\nGrupy najmłodsze Dzieci w wieku 7-9 lat naleŜą do bardzo "wdzięcznych" grup do pracy na koloniach, ale wśród wychowawców nie cieszą się duŜym wzięciem. Powód jest jeden - trzeba się przy nich ostro napracować i to bez chwili wytchnienia. U dzieci w tym wieku, choć sprawność fizyczna została juŜ dobrze wykształcona, mamy przewaŜnie do czynienia z psychiczną niesamodzielnością i całkowitym uzaleŜnieniem od opieki osób dorosłych. Wyjazd na kolonię jest często pierwszym oderwaniem się na dłuŜszy czas od środowiska rodzinnego i zetknięciem się z wieloma nowymi sytuacjami, przed którymi dziecko odczuwa lęk. Młodsze dzieci są bardzo wraŜliwe i labilne uczuciowo. Łatwo przechodzą od nastroju do nastroju i łatwo poddają się nastrojowi innych ludzi, zarówno w sensie pozytywnym jak i negatywnym. Zainteresowania dziecka w tym okresie są bardzo często krótkotrwałe - nie umie ono zbyt długo skupić uwagi na jednym przedmiocie, zabawie, szybko się nuŜy, nawet jeśli temat jest bardzo atrakcyjny. Zainteresowania uzaleŜnione są od bezpośrednich przeŜyć i doznań dziecka, a więc dotyczą ludzi i zdarzeń, wśród których Ŝyje, ale takŜe postaci ze świata wyobraźni, baśni, filmów, ksiąŜek, których realność w przeŜyciach dzieci jest bardzo duŜa. Dzieci w tym wieku potrafią się juŜ bez większego kłopotu porozumieć za pomocą słowa mówionego, choć ich zasób słów jest ogromnie uzaleŜniony od środowiska kulturowego. Na pewno natomiast nie moŜna się od nich spodziewać, nawet jeśli potrafią pisać, przekazania w sposób adekwatny swoich myśli na piśmie. Pisaniu listów, czy kartek do rodziców, musimy towarzyszyć nie dlatego, Ŝeby je kontrolować, ale aby pomóc dzieciom w wyraŜaniu tego, co chcą napisać. Nie spodziewajmy się więc zainteresowania zabawami, przy których trzeba coś pisać. Dzieci młodsze (ale juŜ w wieku szkolnym) nie odczuwają jeszcze powaŜniejszych problemów związanych z odmiennością płci. Podział na grupy chłopięce i dziewczęce wynika raczej z przyczyn organizacyjnych i nieco lepszej sprawności fizycznej chłopców. Nie sądźmy jednak, Ŝe dzieci w tym wieku nie będą zainteresowane własną seksualnością. Pamiętajmy, Ŝe kontakt ze środkami masowego przekazu zmienił i poszerzył zasób wiedzy współczesnego dziecka na ten temat. Najbardziej odpowiadające potrzebom tego wieku są zabawy ruchowe, tematyczne (angaŜujące wyobraźnię dziecka) oraz oparte na współzawodnictwie - ale wszystkie one muszą trwać stosunkowo krótko. Z duŜym powodzeniem moŜna zainteresować dzieci elementami turystyki. Najlepiej jest to zrobić organizując niezbyt forsowne wyprawy, które w odróŜnieniu od spacerów 2\nmuszą mieć wyznaczony do osiągnięcia cel - np. dojście do określonego miejsca lub zbieranie czegoś po drodze. Dzieci w młodszym wieku szkolnym chętnie czytają lub lubią, gdy są im czytane ksiąŜki. DuŜym powodzeniem cieszą się jeszcze baśnie. Opowiadane lub czytane przez wychowawcę wieczorem w sypialni, mogą stać się miłym zwyczajem, kończącym ruchliwy kolonijny dzień. Musimy tylko pamiętać o tym, aby nie zawierały one elementów wywołujących lęk lub pobudzających niewłaściwie wyobraźnię u dziecka, do czego w obcych warunkach kolonijnego Ŝycia jest ono często skłonne. Zainteresowaniem cieszą się wszelkie zajęcia świetlicowe - rysowanie, malowanie itp. Pamiętajmy tylko, by na zakończenie konkursu plastycznego nagrodzić wszystkie dzieci - np. przez umieszczenie rysunków na wystawie. Inną ciekawą cechą najmłodszych jest ogromny kult dla obrzędu - specyficznych zachowań, słów i gestów towarzyszących tym samym sytuacjom. WiąŜe się to równieŜ z potrzebą poczucia bezpieczeństwa, którą daje właśnie powtarzalność sytuacji, a takŜe nieco "magicznym" jeszcze sposobem patrzenia na świat i zamiłowaniem do zabawy. Zawiłe wyliczanki i powiedzonka, przekręcanie słów według jakiegoś "klucza", tajne sposoby porozumiewania się - wszystko to ma u nich wielki popyt i moŜe stać się dobrym nośnikiem dla pracy wychowawczej, a dla dzieci atrakcyjnym elementem zabawy. W tej grupie wiekowej, chociaŜ najwięcej jest egoistycznego zachowania, skarg, kłótni, chęci indywidualnego sukcesu i wyróŜnienia się, dzieci mają juŜ opanowane pewne zasady współŜycia społecznego - zwłaszcza te, które przez wiele godzin bawią się z rówieśnikami bez opieki dorosłych. Powszechna jest juŜ umiejętność podporządkowania się wspólnie ustalanym przepisom gry, brania udziału w zajęciach z podziałem ról, dzielenia się z kolegami swoją własnością. JednakŜe na kolonii, a zwłaszcza jeśli dzieci są na niej po raz pierwszy i w pierwszych jej dniach, obserwujemy często regres zachowań społecznych i cofnięcie się jakby do bardziej infantylnych form zachowania. Jest to wynikiem zakłócenia poczucia bezpieczeństwa, które daje dziecku bezpośrednie i bliskie zaplecze rodzinne. Typowym przykładem takiego regresu są bardzo częste kłótnie o własność, skargi typu "proszę pani, ona usiadła na moim kocu" itp. Opiekuńcza postawa wychowawcy, jego budząca zaufanie bliskość, powinna dzieciom pomóc ten okres przezwycięŜyć. Przy kształtowaniu stosunków społecznych w grupach najmłodszych trzeba kłaść bardzo duŜy nacisk na koleŜeństwo (np. chwaląc tego, który pomógł koledze zasłać łóŜko), a takŜe na umiejętność współdziałania w zespole (np. przy budowie zamku z piasku). Ze względu na trudności z wykonywaniem zadań realizowanych przez dłuŜszy czas najmłodsze grupy z duŜym wysiłkiem osiągają sukcesy we współzawodnictwie kolonijnym, gdy jego poszczególne etapy trwają dłuŜej niŜ parę dni. Ich dobra wola załamuje się stosunkowo szybko, jeśli nie wzmocni jej jakiś namacalny sukces. Dziewczynki, przy nieco większej skłonności do posłuszeństwa niŜ chłopcy, przejawiają zazwyczaj mniejszą solidarność i bardziej cenią osobisty sukces od sukcesu całego zespołu. Przy stosunkowo duŜej dezorganizacji panującej w grupie i niezbyt wysokim prestiŜu grupowego, autorytet wychowawcy jest zazwyczaj tak duŜy i samoistny, Ŝe wychowawca nie musi o niego specjalnie zabiegać.\nGrupy średnie Grupy średnie (10-13 lat) są najlepszymi grupami do pracy na kolonii. Zabiegają o nie wszyscy wychowawcy, a więc szczególnie naleŜy polecić je wychowawcom początkującym. Dzieci w wieku 10-11 lat są w pełni harmonijnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Ustąpiły juŜ trudności adaptacyjne, które mieliśmy okazję zaobserwować w okresie wcześniejszym, a najczęściej nie występują jeszcze powaŜne trudności związane z nadchodzącym procesem dojrzewania. Dzieci czują się pewniej w świecie dorosłych. Ich zdobyta wiedza pozwala na swobodne operowanie prostymi pojęciami tłumaczącymi rzeczywistość, a jednocześnie, z racji naturalnych ograniczeń rozwojowych, jest na tyle powierzchowna, Ŝe do dziecka nie dociera w pełni świadomość skomplikowania otaczającego je świata. Ma więc ono poczucie satysfakcji, ładu, 3\nzadowolenia, wynikające z jego własnej postawy i pozytywnego stosunku do zachodzących wokół niego zjawisk. Jest to okres, w którym dziecko łatwo nawiązuje kontakt z rówieśnikami, umie współŜyć w zespole, jest chętne do podejmowania zaproponowanych przez zespół zadań, akceptuje podsuwane inicjatywy. Jego zainteresowania stają się bardziej ustabilizowane i trwałe, konkretyzują się na określonych "hobby". Dziecko potrafi włoŜyć wiele zaangaŜowania w realizowanie swojej pasji, a jednocześnie jego umysł jest otwarty, chłonie wiadomości i ciekawostki, dotyczące wielu innych zagadnień. Chłopcy w tym wieku mają juŜ sprecyzowane zainteresowania, lubią coś tworzyć i oglądać konkretne efekty swojego działania, są aktywniejsi niŜ dziewczęta, którym częściej trzeba podsuwać pomysły, zachęcać do zrealizowania jakiegoś zamiaru. Sytuacja psychofizyczna sprzyja rozwijaniu autentycznej aktywności sportowej. Sprawność fizyczna wyzwala potrzebę wyładowania rozpierającej siły witalnej. Moment współzawodnictwa daje się w pełni pedagogicznie wykorzystać. Dziecko wytrwale walczy o zwycięstwo dla siebie i grupy, potrafi być lojalne, ponadto imponuje mu postawa "dŜentelmeńskiej gry". Dotyczy to nie tylko sportu, ale wszelkich dziedzin, w których rywalizacja bywa stosowana jako środek wychowawczy. Pamiętajmy jednak, Ŝe współczesna młodzieŜ dojrzewa wcześniej zarówno biologicznie, jak i psychicznie. Wiek 11-13 lat zwłaszcza dla dziewcząt jest momentem przekroczenia progu właściwej dojrzałości fizjologicznej, a dla przedstawicieli obojga płci rozpoczyna on okres zupełnie nowy, pełen konfliktów i napięć, ostrych starć z dorosłymi i rówieśnikami; poczucia własnej dorosłości i niezrozumienia tego faktu przez innych; rozbudzenia uczuć do przedstawicieli płci przeciwnej, czasami platonicznych i sentymentalnych, a czasami zupełnie jednoznacznych w swoim kształcie i wymowie. MłodzieŜ w tym wieku wymaga bardzo starannej i taktownej opieki. Jest draŜliwa, nie uznaje autorytetów opartych wyłącznie na przesłankach formalnych, a jednocześnie nie przyznając się szuka oparcia i pomocy w zrozumieniu tego wszystkiego, co się w niej samej dzieje. Arogancja i upór są często pozą pokrywającą przeŜywaną niepewność i nieumiejętność znalezienia własnego miejsca w zaistniałej sytuacji. MłodzieŜ przede wszystkim chce wiele rzeczy wiedzieć. Interesują ją sprawy związane z funkcjonowaniem ludzkiego ciała, biologią i psychologią miłości. Moment dojrzewania dla niektórych dziewcząt jest zaskoczeniem, czasami szokiem, nieraz ma on miejsce właśnie na kolonii. Nie wszyscy rodzice potrafią rzeczowo, w sposób naturalny przygotować dziecko do czekających je przemian i przeŜyć. Czasami łatwiej jest młodemu człowiekowi rozmawiać na ten temat z kimś obcym, do kogo ma zaufanie. Rozmowa taka ma charakter bardziej anonimowy. Kolonia wydaje się być w tym przypadku świetną okazją, a wychowawca jest zawsze "pod ręką" i ma czas, Ŝeby porozmawiać. Trzeba starać się przezwycięŜyć nieco, właściwy dla tego okresu, egocentryzm młodzieŜy. Skierowanie uwagi na innych ludzi, na szersze problemy Ŝycia społecznego ułatwi młodym przebrnięcie przez konflikty okresu dojrzewania, złagodzi ich ostrość i sprowadzi do właściwych wymiarów i proporcji. Musimy takŜe przekonać młodzieŜ, Ŝe chociaŜ okres dojrzewania jest związany z pewnym obniŜeniem sprawności fizycznej, ruch na świeŜym powietrzu, sport przyczynią się do prawidłowego przebiegu dokonujących się w organizmie przeobraŜeń. Dzieci z grup średnich, przy dobrym pokierowaniu, mogą swemu wychowawcy najpełniej dać zaznać smaku pedagogicznych sukcesów. Naturalna zwartość zespołowa powstaje tu znacznie szybciej niŜ w innych grupach. Dzieci łatwo akceptują swego wychowawcę. Jest to okres stosunkowo największego uspołecznienia dzieci i wielkiej potrzeby współŜycia oraz współdziałania z rówieśnikami. Normy i zasady współŜycia ustalone przez grupę są pilnie przestrzegane, a wyłamujących się z tych norm - grupa ostro potępia. Precyzowanie norm współŜycia jest w tym okresie wielką pasją dzieci, daje się to najlepiej zauwaŜyć w zespołowych grach sportowych. Jeśli jakiś przepis gry w piłkę, jest niejednoznaczny, dzieci natychmiast to wychwytują. Potrzeba zdobycia uznania w środowisku rówieśniczym wiąŜe się z dość wyczulonym pojęciem godności osobistej, zwłaszcza u chłopców, którzy często w jej obronie wszczynają bójki. Przyczyny 4\nbójek są na ogół inne niŜ u najmłodszych chłopców i poprzedza je zazwyczaj utarczka słowna, a nawet formalne "wyzwanie". Często mają one charakter pojedynków toczonych wobec szerszej widowni. Przyczyny widocznych konfliktów między jednostkami są przedmiotem komentarzy całej grupy i rozwaŜań "kto miał rację". Podobnie jest u dziewcząt, które często dla ratowania swej pozycji uciekają się do broni mniej szlachetnej, jaką są kłótnie, obraŜanie się, a takŜe obmowa i inne intrygi. Zarówno chłopcy, jak i dziewczęta - jeśli wychowawcy uda się ujawnić konflikt i przedyskutować go publicznie lub w cztery oczy - skłonni są przyznać rację logicznym argumentom. Jest to okres szacunku dla racjonalnego myślenia, które dzieci z zapałem rozwijają same, tworząc łańcuchy przyczynowo-skutkowe, dociekliwie poszukują brakujących ogniw pasjonując się róŜnymi zagadkami. Grupy średnie umieją podjąć zespołowe zadania, przezwycięŜyć przy pomocy wychowawcy konflikty przy podziale ról, ponosić wyrzeczenia dla dobra interesu społecznego, nie rzucają pracy przed zakończeniem, jeśli nie jest ponad ich siły, a wymierne wyniki ukończonej pracy dają im wielką satysfakcję. Lubią pokonywać trudności. Muszą mieć przed sobą przeszkody i okazję do ponoszenia ryzyka. Jeśli im tego zabraknie, stworzą je sobie sami wyłamując się spod władzy wychowawcy i naraŜając na naganę lub karę. W tych grupach wiekowych, a zwłaszcza wśród chłopców, najwięcej jest prostych wykroczeń dających okazję do ponoszenia ryzyka - właŜenie na dach, samowolna kąpiel, ucieczka z grupy, odmówienie wychowawcy posłuszeństwa. Hasła solidarności i zbiorowej ambicji przemawiają do nich, zarówno w pozytywnym, jak i negatywnym kierunku (nie zdradzą winnego, choćby go potępiali; brną zbiorowo w największe głupstwa, jeśli "tak trzeba"), a jeśli wmówią sobie "my jesteśmy najgorszą grupą, same łobuziaki" nikt się nie wyłamie i rzeczywiście wkrótce postanowienie zostanie zrealizowane. Jeśli raz zdyskwalifikują wychowawcę, niełatwo będzie pozyskać ich zaufanie powtórnie, między innymi dlatego, Ŝe grupowy konformizm z trudnością dopuszcza zmianę zdania (mało kto chce się pierwszy "wyłamać"). Jak odbywa się "przetasowanie sił" w średnich grupach? Jeśli jeden lub jedna się wyłamie - reszta jeszcze silniej zwiera się, ogłaszając go za "wroga", "zdrajczynię" itp. Jeśli zaś przyłączą się do odstępcy jeszcze dwie lub trzy osoby, wówczas konsolidacja słabnie i tworzą się dwa obozy, które zwalczają się dotąd, póki nie nastąpi ujednolicenie poglądu lub spornej sprawy nie usunie w cień jakieś nowe zdarzenie. Czynnikiem silnie konsolidującym grupę (zresztą kaŜdą) jest zagroŜenie przez przeciwnika z zewnątrz. Dzieci często same stwarzają sobie takiego przeciwnika, poszukując go zazwyczaj wśród sąsiednich grup. Konflikty takie są uciąŜliwe dla kolonii, ale moŜna je czasami wykorzystać w kierunku pozytywnym, nadając im rolę czynnika mobilizującego do współzawodnictwa.\nGrupy najstarsze Myli się ten, kto twierdzi, Ŝe ze względu na wiek i dojrzałość młodzieŜy, praca z grupą najstarszą (14-16 lat) nie jest trudna. Tych grup wystrzega się kaŜdy rozsądny wychowawca. Problemy tam występujące (nie ich ilość, ale "cięŜar gatunkowy") sprawiają, Ŝe kierownicy kolonii prowadzenie grup najstarszych powierzają tylko doświadczonym wychowawcom, którzy sprawdzili się juŜ w pracy z młodzieŜą w tym wieku. Jeśli młodzieŜ starsza została włączona do kolonijnego zespołu, musimy traktować ją nieco inaczej i stworzyć takie warunki, aby na kolonii znalazła ona zadowolenie nie utrudniając jednocześnie Ŝycia swoim młodszym kolegom. Dziewczęta i chłopcy swoimi zainteresowaniami, sposobem bycia, wyglądem zewnętrznym są bliŜsi środowisku ludzi dorosłych. Oglądają te same filmy, czytają te same ksiąŜki i gazety. Stają przed pierwszymi waŜnymi decyzjami Ŝyciowymi - np. wyboru dalszego kierunku nauki. PrzeŜywają na serio uczucia miłości, zaczynają rozumieć wartość autentycznej przyjaźni. Nurtują ich pytania natury światopoglądowej i społecznej. Są krytyczni i bezkompromisowi, a jednocześnie 5\nzbyt pojętni, aby od niektórych dorosłych nie nauczyć się cynizmu i zakłamania ułatwiającego Ŝycia. Wychowawca powinien uszanować ich "dorosłość", a jednocześnie pokazać, na czym polega urok autentycznej młodości, stać się ich starszym kolegą. W Ŝyciu kolonii najstarsze grupy mogą zajmować trochę odrębną pozycję, z którą związane są pewne przywileje, ale takŜe obowiązki podejmowania zadań trudniejszych i bardziej odpowiedzialnych. Podstawową zasadą, pozwalającą uniknąć wielu trudności wynikających z obecności na kolonii młodzieŜy starszej, jest zorganizowanie zajęć rzeczywiście ich interesujących, a takŜe stworzenie właściwej atmosfery do dyskusji na obchodzące młodzieŜ tematy i zainicjowanie odpowiednio przemyślanych kontaktów z płcią przeciwną. MłodzieŜ z tych grup w zasadzie opanowała juŜ normy społecznego współŜycia, wraz ze wszystkimi dobrymi i złymi tego konsekwencjami. Grupa, jeśli chce, potrafi solidarnie przeciwstawić się wychowawcy nie tylko w otwartej walce, ale, co jest znacznie dla wychowawcy trudniejsze, dokuczliwej i zapamiętałej wojnie podjazdowej, polegającej na ośmieszaniu, "graniu na nerwach", stosowaniu biernego oporu, podwaŜaniu, przy pozornym posłuszeństwie, wszystkich jego poleceń. Struktura starszej grupy jest czasem bardzo skomplikowana. Z jednej strony pojawiają się "samotnicy", stroniący od wszelkich społecznych poczynań. Z drugiej strony wewnątrz grupy tworzą się coraz częściej nieformalne grupki wywierające nacisk, a nawet stosujące terror. Te sploty zaleŜności często są dla wychowawcy trudne da poznania. Wszystkie złe zachowania, połączone jeszcze z często przywdziewaną przez dojrzewającą młodzieŜ maską cynizmu i pogardliwej wyŜszości, sprawiają, Ŝe wychowawcy nieraz skłonni są do demonizowania swej grupy i podejrzewania, Ŝe mają do czynienia z młodzieŜą zdalną do wszelkich wybryków. Jest wiele prawdy w tym, Ŝe kolonie wydobywają z 14,15-latków róŜne nieprzyjemne cechy, które w zespole szkolnym u młodzieŜy w tym samym wieku wcale nie rzucają się w oczy. Wszystkie powaŜne problemy (przemoc, seks, papierosy, alkohol) dotyczą tej grupy wiekowej. Dzieje się to głównie dlatego, Ŝe nasze najstarsze grupy nieodwołalnie wyrosły juŜ z kolonii, o czym była juŜ mowa wcześniej. Wszystko tu dla nich jest za łatwe, wszystko znane i banalne. Dodać naleŜy jeszcze, Ŝe bardzo wielu spośród nich wcale nie chciało wyjechać na kolonie. Marzył im się wypad pod namiot z kolegami, bez nadzoru rodziców, a tymczasem zostali zesłani wbrew swojej woli na kolonię. Dodać naleŜy, Ŝe część rodziców, mając do wyboru luźną formę obozu młodzieŜowego, decyduje się wysłać dorastającą pociechę właśnie na kolonie, licząc na większą (moŜe i lepszą) opiekę ze strony wychowawców. Nie ulega jednak wątpliwości, Ŝe wybór taki odbierany jest przez młodzieŜ jako kara, a kolonia przy tej okazji porównywana jest do zakonu lub więzienia. Warunkiem wytworzenia w grupach najstarszych atmosfery akceptacji dla kolonii jest danie im pewnych odrębnych praw, obwarowanych oczywiście odpowiednią umową, stawianie przed nimi zadań na miarę ich ambicji i potrzebna jest do tego ogromna Ŝyczliwość wychowawcy. Ustalenie własnego systemu samokontroli, pozostawienie dyskretnie kontrolowanej władzy w rękach rzeczywistych przywódców, danie moŜliwości realizowania własnych planów, wyboru spośród róŜnych rodzajów zajęć - to najlepsza droga do sukcesu. Wszelkie poczynania wychowawcy w stosunku do grupy najstarszej muszą w duŜym stopniu opierać się na jego popularności i autorytecie w zespole wychowanków. Niestety autorytet, zwłaszcza u chłopców, zdobyć jest trudno, potrzeba no to czasu i nie zdobywa się go nigdy "raz na zawsze". Związane jest to między innymi z burzliwością przeŜyć emocjonalnych okresu dojrzewania, z niespodziewanymi przeskokami nastrojów, ze skłonnością do ciągłego rewidowania poglądów. Nasze oddziaływania wzmocnijmy znajomością poszczególnych uczestników grupy, ich upodobań i usposobienia. MoŜliwe będzie to tylko wtedy, gdy rzeczywiście będziemy partnerami dla naszych wychowanków. Bądźmy więc szczerze zainteresowani ich problemami, stale dla nich dostępni, poświęćmy duŜo czasu na rozmowy z nimi - słuchając, a mało się "wymądrzając".\nII. Przygotowania KaŜdy z nas wie, Ŝe do kaŜdego powaŜnego przedsięwzięcia naleŜy w sposób przemyślany przygotować się - równieŜ do kolonii. PoniewaŜ będziemy z dala od naszego rodzinnego domu, pomyślmy odpowiednio wcześniej, co nam będzie potrzebne do naszej pracy z dziećmi, a co przyda się nam osobiście.\nNa czym warto się znać? Sama wiedza psychologiczna nie wystarczy. Konieczne jest przypomnienie lub uświadomienie sobie podstawowych zasad związanych z higieną i zdrowiem dzieci. Pozwoli nam to prawidłowo dbać o nasze pociechy, a takŜe odpowiadać na stawiane przez nie pytania dotyczące uzasadnienia takich, czy innych zaleceń. MoŜe się takŜe zdarzyć, Ŝe będziemy musieli udzielić pomocy w przypadku skaleczenia, nagłego zachorowania, czy teŜ ocenić stopień zagroŜenia zdrowia dziecka. Elementarna wiedza medyczna pomoŜe nam w zachowaniu zimnej krwi i podjęciu kroków najbardziej skutecznych w takich sytuacjach. Pewną ilość czasu moŜna poświęcić na uzupełnienie wiedzy dotyczącej metodyki zajęć kolonijnych. MoŜna sięgnąć do elementów metodyki pracy zuchowej i harcerskiej oraz sposobów organizacji zajęć pozalekcyjnych. Metodyka pracy w harcerstwie moŜe mieć duŜe zastosowanie w pracy na kolonii pod warunkiem, Ŝe nie będzie to tylko mechaniczne przenoszenie harcerskiej obrzędowości i zwyczajów, które oderwane od tej organizacji tracą rację bytu. Warto sobie takŜe przypomnieć repertuar gier na świeŜym powietrzu oraz podstawowe zasady rozgrywek i ćwiczeń sportowych - poniewaŜ nie wszystkie zajęcia tego typu będzie prowadził instruktor. Powinniśmy teŜ wzbogacić naszą wiedzę o uprawianiu turystyki. Aby wędrowanie było przyjemne, potrzebna jest znajomość spraw dotyczących ekwipunku i zasad marszu, posługiwania się mapą i kompasem, ochrony przyrody itp. Najczęściej juŜ na kilka tygodni przed rozpoczęciem kolonii wiemy, w jakiej odbędą się one miejscowości. Jeśli chcemy, aby pobyt ten był naprawdę atrakcyjny, zarówno dla dzieci, jak i dla nas samych, musimy jeszcze przed wyjazdem zebrać jak najwięcej wiadomości o okolicy, w której spędzimy turnus kolonijny. Zajrzyjmy do odpowiednich przewodników turystycznych, aby wybrać najbardziej odpowiednie szlaki wycieczkowe. Przewodnik i mapę zapakujmy do naszego kolonijnego plecaka. Nie znaczy to, Ŝe w czasie kolonii mamy odebrać naszej grupie radość samodzielnych poszukiwań turystycznych i wykonać za dzieci pracę w sposób zasadniczy podnoszącą atrakcyjność wycieczek np. obmyślanie trasy. Ale łatwiej będzie nam pokierować poczynaniami uczestników kolonii, jeśli nasza wiedza z tego zakresu będzie bogatsza i głębsza niŜ wiedza młodzieŜy. Wiele naszej uwagi i troski wymagają zajęcia kulturalne, takie jak: organizowanie pracy świetlicowej, rozwijanie zdolności plastycznych, przygotowywanie imprez kulturalnych. Łatwo jest tu o schematy, sztywność i nudę. Te same skecze "straszą" od lat na imprezach kolonijnych, brak jest nowych ciekawych pomysłów. Poświęćmy trochę czasu i inicjatywy na zgromadzenie ciekawego repertuaru na ogniska i imprezy kolonijne, które spodziewamy się urządzić. Wreszcie przygotujmy sobie ksiąŜki z klasycznego repertuaru - moŜe to być Kubuś Puchatek, Mały KsiąŜę lub Baśnie Andersena. Wybierzmy takie ksiąŜki, które sami naprawdę lubimy i do których chętnie będziemy wracać czytając je dzieciom wieczorem "na dobranoc" lub w niepogodny dzień.\nPomyśl o sobie Od tego, czy w sposób dostatecznie przemyślany skompletujemy garderobę i inne potrzebne nam rzeczy osobiste, zaleŜy w duŜej mierze wygoda i dobre samopoczucie przez czekające nas dni kolonijnego turnusu. Powinniśmy mieć wszystko to, co jest nam naprawdę potrzebne. Jeśli jedziemy z dziećmi, pamiętajmy, Ŝe musimy zapakować się do jednej walizki, torby lub plecaka, inaczej w czasie drogi będziemy zajęci pilnowaniem własnych bagaŜy zamiast dzieci. 7\nNa kolonii najwygodniejszy jest ubiór sportowy, ale przygotujmy równieŜ elegancki strój na szczególne okazje. Koniecznie zabierzmy nieprzemakalne okrycie od deszczu - najlepiej skafander lub kurtkę (na pewno nie rozwiąŜe nam sprawy parasol), wygodne obuwie nadające się na wycieczki, sweter i inne ubrania (takŜe bieliznę), odpowiednie na chłodniejszą pogodę. W górach i nad morzem nawet po bardzo upalnym dniu wieczory są zimne. Pamiętajmy, Ŝe wszystko to musi być jak najmniej gniotące się, łatwe do utrzymania w czystości i w takiej ilości, która pozwoli uniknąć częstego prania i prasowania. NaleŜy się tak przygotować, abyśmy byli ubrani nie tylko schludnie i czysto, ale takŜe estetycznie, i to w kaŜdym momencie kolonijnego Ŝycia. Dzieci są bardzo wraŜliwe na wygląd zewnętrzny wychowawcy. Praca na koloniach trwa 24 godziny na dobę i przez cały ten czas, takŜe późnym wieczorem, w środku nocy lub wczesnym rankiem, dzieci mogą potrzebować naszej pomocy lub po prostu zobaczyć nasz uśmiech i usłyszeć głos. Wtedy będą nas poszukiwać takŜe i w naszym pokoju, mają do tego prawo, musimy być na to przygotowani. Wygląd nasz, ale i naszego łóŜka, pokoju, szafy z rzeczami, powinien być w kaŜdej chwili taki, abyśmy nie musieli się przed dziećmi wstydzić. Uzupełnieniem naszego ekwipunku powinny być przybory do szycia oraz wystarczająca ilość przyborów toaletowych. Zabierzmy teŜ ze sobą kilka długopisów i flamastrów, sznurek do bielizny, gwizdek do sędziowania - zobaczcie, Ŝe się przydadzą. I wreszcie włóŜmy do walizki coś, co moŜe nam uprzyjemnić Ŝycie przez tych kilka tygodni: jakąś ciekawą ksiąŜkę dla nas samych, mały sprzęt grający. Niewiele będziemy mieć czasu dla siebie, ale niech chwile wygospodarowane na wypoczynek dadzą nam rzeczywiste odpręŜenie.\nIII. Wyjazd na kolonie Okres przygotowań przedkolonijnych minął. Zaczyna się turnus. Zobaczymy po raz pierwszy dzieci oddane nam pod opiekę. Jak waŜne z psychologicznego punktu widzenia jest to spotkanie, nie trzeba nawet mówić. W tym dniu poza innymi waŜnymi sprawami równie dla nas waŜny będzie wzrok rodziców lub opiekunów oddających swe pociechy, kontrolujących, czy wychowawca godny jest zaufania. Ubierzmy się ładnie (ale wygodnie) i pamiętając o uśmiechu ruszajmy do akcji.\nWsiąść do pociągu... Rola wychowawcy w czasie zbiórki wyjazdowej spełniona jest wtedy dobrze, gdy podporządkuje się on wszystkim wcześniejszym i aktualnie wydanym poleceniom kierownika transportu. Atmosfera wyjazdu jest zazwyczaj nerwowa i napięta. Drobne przeoczenie moŜe doprowadzić do powstania sytuacji groźnych dla bezpieczeństwa dzieci oraz do niepotrzebnych spięć z kierownictwem. Jak zorganizować dobry wyjazd dzieci na kolonię? Rozwiązań naturalnie moŜe być wiele i uzaleŜnione będą one głównie od wielkości kolonii i środków transportu. Scenariusz zbiórki wyjazdowej musi być opracowany wcześniej i omówiony z wychowawcami w trakcie pierwszej przedwyjazdowej odprawy. W warunkach wielkomiejskich najwłaściwszym miejscem do przeprowadzenia zbiórki wyjazdowej jest teren organizatora. Tam rodzice przyprowadzają dzieci i tam teŜ powinni się z nimi poŜegnać. Bardzo często miejscem tym jest jednak teren dworca lub plac bądź parking miejski. Takie rozwiązanie zmusza nas do zachowania jeszcze większej ostroŜności i uwagi. Wychowawcy zbierają się przewaŜnie na godzinę przed terminem zbiórki dzieci. Kierownik transportu przeprowadza ostatnią odprawę, ustala sposoby porozumiewania się, dokładne miejsce zbiórki poszczególnych grup, wydaje znaki rozpoznawcze (np. kolorowe czapeczki) i listy uczestników kolonii. KaŜdy wychowawca udaje się na swój posterunek i od tej chwili przestają istnieć dlań inne sprawy poza dziećmi oddanymi mu pod opiekę. Wychowawca powinien mieć jakiś znak rozpoznawczy swojej grupy. Widoczna tabliczka (moŜe być kartka) z wyraźnym numerem grupy spełni doskonale tę funkcję, zaś identyfikator z imieniem i nazwiskiem ułatwi znakomicie kontakty z rodzicami. Rodzice przyprowadzają dziecko do odpowiedniego wychowawcy (podział na grupy wisiał przez kilka przynajmniej dni na tablicy ogłoszeń organizatora, ponadto na terenie zbiórki urzęduje informator mający listy całej kolonii). Nie jest dobrym zwyczajem podział dzieci na grupy przez publiczne wyczytywanie nazwisk. Potęguje to u dzieci stres, a przed nimi przecieŜ i tak najcięŜsze chwile - poŜegnanie. Wychowawca powinien zaznaczyć fakt przybycia dziecka na miejsce zbiórki na liście obecności. Po skompletowaniu całej grupy naleŜy zgłosić się do kierownika transportu. Czas od chwili zbiórki do odjazdu pociągu nie moŜe być zbyt krótki ani zbyt długi. Stosunkowo duŜo czasu poświęcić musimy na zbieranie się dzieci oraz pierwsze organizowanie grup. W tym czasie rodzice zgłaszać będą swe dodatkowe prośby i Ŝyczenia, informować nas o stanie zdrowia lub teŜ specjalnych upodobaniach. Nie jest to czas najbardziej odpowiedni na zbieranie takich informacji, niemniej jednak nie moŜemy uwag rodziców zbywać ani lekcewaŜyć. Nie dowierzajmy własnej pamięci, więc prośmy rodziców, aby swe uwagi lub specjalne Ŝyczenia zgłaszali na kartkach lub sami je zapisujmy w notesie. Najczęstsze prośby rodziców związane są z przeniesieniem ich dzieci do innych grup. Musimy zdawać sobie sprawę z tego, Ŝe nawet najlepszy podział na grupy nie zadowoli wszystkich zainteresowanych stron. Na trudność tę nie ma jednoznacznej recepty. Rodzice mięli czas i moŜliwość składania takich postulatów wcześniej. Nie stresujmy jednak dzieci i rodziców zapewniając ich, Ŝe zajmiemy się tą sprawą po przyjeździe na miejsce. Zebrana grupa gotowa jest juŜ do drogi. W czasie z zbiórki kilkakrotnie przeczytaliśmy listę, kojarząc nazwiska i imiona z uczestnikami. Zawieramy pierwsze znajomości z dziećmi i staramy się zwracać do nich po imieniu. Pierwsze pomyłki są nieuniknione, ale kiedy towarzyszyć im 9\nbędzie szczery uśmiech, dzieci same będą nas poprawiać, dzięki czemu szybciej nauczymy się ich imion na pamięć. Zwracanie się po imieniu, a nie (jak to często bywa) po nazwisku, wprowadzi do naszej grupy swobodniejszą, bardziej Ŝyczliwą atmosferę. Uśmiech i Ŝyczliwość, a jednocześnie Ŝelazna konsekwencja w egzekwowaniu poleceń i respektowaniu regulaminów - to recepta na dobry start pracy wychowawczej. Nie zapomnijmy o tym, Ŝe wychowankowie nasi wyjeŜdŜając na kolonię są tym nieco zestresowani, poniewaŜ rozstają się z najbliŜszymi, zmieniają otoczenie, nie są pewni, jak ułoŜy się ich współŜycie z kolegami i wychowawcą. W tych warunkach musimy jak najszybciej zdobyć sobie ich zaufanie, ugruntować w nich przekonanie o tym, Ŝe jesteśmy im Ŝyczliwi, ale takŜe o tym, Ŝe kaŜde nasze polecenie musi być wykonane i Ŝe doskonale panujemy nad sytuacją. O tym, Ŝe jesteście wychowawcami po raz pierwszy, wiecie tylko wy i kadra. Nie martwcie się więc na zapas, Ŝe dzieci nie będą się was słuchać. Szkoła narzuca dzieciom pewien rygor, który mimochodem udziela im się równieŜ na kolonii. Jeśli nie popełnicie raŜących błędów zostanie tak do końca turnusu. W tej chwili najwaŜniejsze dla was powinno być to, aby wzbudzić w dzieciach i rodzicach poczucie bezwzględnego bezpieczeństwa. Jeśli zbiórka odbywa się na terenie organizatora, pierwszy przejazd odbywa się zazwyczaj zamówionym autokarem z miejsca zbiórki na dworzec kolejowy. Podczas wsiadania wychowawca wskazuje kaŜdemu dziecku jego miejsce w autokarze. Miejsca przy oknach są najbardziej atrakcyjne i będzie na nie największy popyt, a dopuszczenie do dowolnego zajmowania miejsc moŜe doprowadzić do wzajemnego przepychania się i sukcesów jednostek najsilniejszych fizycznie. Dworzec kolejowy to miejsce, w którym do perfekcji doprowadzimy umiejętność liczenia do dwudziestu (do tylu, ilu uczestników mamy w grupie). Tłok. Hałas. Inne wsiadające wraz z nami kolonie. Bałagan potęguje często fakt przybycia rodziców, którzy jakoś się tu znaleźli, aby pomagać swoim pociechom, gdy pociąg będzie juŜ odjeŜdŜał. W młodszych grupach, szczególnie wśród dzieci wyjeŜdŜających po raz pierwszy mamy płacz przy rozstaniu. W chwili podstawienia pociągu zamieszanie dochodzi do punktu szczytowego i musimy pamiętać o tym, aby w Ŝadnym wypadku nie dać się unieść fali wsiadających. Bez wyraźnego polecenia kierownika transportu nie pozwalamy ruszyć się grupie z miejsca. Dokładnie wykonując polecenia, przechodzimy zwartym szykiem do odpowiedniego wagonu i zajmujemy wskazane przedziały. Zdarza się na tym etapie, Ŝe rodzice pomagają często swoim, mocno juŜ przerośniętym pociechom w umieszczaniu w wagonach bagaŜy, w zdobyciu lepszych miejsc itp. Wprowadzają oni niepotrzebne zamieszanie i utrudniają sprawne rozmieszczanie dzieci. NaleŜy więc kontrolować sytuację, ale w granicach rozsądku, np. nierozsądne byłoby całkowite pozbawienie moŜliwości porozumienia się rodziców i dzieci np. przez zamknięcie okien itp. Ostatnie wymienione z rodzicami zdania, pomachanie chusteczką wreszcie sami! Czasu kolejowej podróŜy nie wolno nam wychowawczo zmarnować. Mamy okazję do pierwszych kontaktów i poznania grupy wędrując od jednego do drugiego przedziału. Starajmy się nawiązać pierwszy bliŜszy kontakt z dziećmi. Rozmawiajmy z nimi. Tematów do rozmowy jest duŜo - od typowo szkolnych, tzn. o tym, jak minął rok i jakie było jego zakończenie, kto przeszedł do której klasy itp., do tych moŜe najbardziej wszystkich uczestników interesujących, tzn. związanych z kolonią i jej przebiegiem. Starajmy się dowiedzieć, kto z uczestników grupy był juŜ w okolicach naszej koloni, co robiono rok temu, gdzie chodzono na wycieczki. Starajmy się dowiedzieć, co sami chcieliby robić na kolonii, stwórzmy szczególnie w starszych grupach atmosferę moŜliwości zmian programowych i przekonanie o tym, Ŝe ewentualne propozycje młodzieŜy zawsze będą wysłuchane i brane pod uwagę. Czas przejazdu jest dla tego typu rozmów (określić je moŜna jako integracyjne) szczególnie korzystny z kilku względów. Po pierwsze, nie mamy jeszcze do czynienia ze zwartą grupą, która jako całość mogłaby się nam przeciwstawić, lecz z pojedynczymi uczestnikami. Szanse więc są niejako równe - poznają się wszyscy wzajemnie, a nie tylko wychowawca poznaje młodzieŜ. Po drugie, przebywając z młodzieŜą, juŜ tylko swoją obecnością moŜemy opanować pewne zjawiska, np. otwierając okno tylko do pewnej wysokości, zwracając uwagę na "głośność" rozmów, regulując korytarzowe wędrówki, wprowadzamy pewne normy zachowań doprowadzając do respektowania ich przez grupę. Uczestnicy sami szybko zorientują się, Ŝe tak naleŜy, a tak nie, 10\nbo tak chciał "Pan" czy teŜ "Pani". Mamy tu bowiem do czynienia z naśladownictwem, którego wychowawczego wpływu tak często się nie docenia. Rozmowy, o których wyŜej piszemy, powinny być prowadzone w moŜliwie małych, "przedziałowych" grupach, są wtedy o wiele bardziej skuteczne. Nie starajmy się zatem oszczędzać języka przed "strzępieniem" stłaczając całą grupę w jednym przedziale. Wędrujmy od przedziału do przedziału (mamy ich raptem trzy) i powtarzajmy się - ten wkład pracy wychowawczej na pewno nam się zwielokrotni w efektach. Stałe przebywanie wychowawcy ze wszystkimi dziećmi swojej grupy jest juŜ z powodu rozmieszczenia ich w dwu lub trzech przedziałach niemoŜliwe. Względy bezpieczeństwa wymagają więc stworzenia systemu dyŜurów na korytarzu pociągu w pobliŜu wyjść przez cały czas podróŜy. Jeśli jest to podróŜ nocą, trzeba umoŜliwić wychowawcom chociaŜ krótkie chwile wypoczynku. Następnego dnia muszą przecieŜ być w pełni sprawni do pracy. Mimo obowiązkowego optymizmu pedagogicznego wyraŜającego się takŜe w przekonaniu, Ŝe grupa, którą otrzymaliśmy, jest najlepszą pod słońcem grupą kolonijną, musimy być przygotowani na drobne incydenty lub wykroczenia. Najczęściej jest to zbyt szerokie otwieranie okien, wychylanie się z nich, porozumiewanie się między przedziałami przez okna itp. Zdarza się wyrzucanie drobnych resztek i śmieci przez okna lub zawody w pluciu wprost na ludzi stojących na mijanych peronach. Ulubioną zabawą jest wyrzucanie całych rolek papieru toaletowego za okno, aby rozwijał się w czasie jazdy pociągu w długie ciągnące się przy oknach wstęgi. Postoje pociągu związane są z próbami wysiadania z wagonów. MoŜna przyjąć, Ŝe większość potencjalnych kolejowych wykroczeń naszych wychowanków bezpośrednio zagraŜa ich zdrowiu i Ŝyciu wszystkie więc przewinienia tego typu muszą spotkać się z naszą natychmiastową reakcją. Przejazd dzieci na kolonię odbywać się musi przy współudziale pracowników słuŜby zdrowia. Jadący wraz z dziećmi lekarz lub pielęgniarka muszą mieć ze sobą apteczkę. Mogą się zdarzyć jakieś drobne skaleczenia, przycięcie ręki drzwiami itp. Ponadto niektóre dzieci źle znoszą podróŜ i mała tabletka aviomarinu zaaplikowana wcześniej uwolnić nas moŜe od objawów kłopotliwych zarówno dla dziecka, jak i otoczenia. Przejazdy kolonijne zwłaszcza na dłuŜszych trasach odbywają się przewaŜnie nocą - jest to z wielu względów korzystniejsze - w krótkim bowiem czasie większość dzieci o tej porze zasypia, nawet na siedząco. Przejazdy w dzień są dla personelu pedagogicznego bardziej absorbujące - większa niŜ w nocy ogólna aktywność dzieci zmusza do wzmoŜenia opieki. Przejazdy kolonijne realizowane są na ogół przez PKP w taki sposób, Ŝe tym samym wagonem bez Ŝadnych przesiadek i związanego z nimi niebezpieczeństwa dzieci docierają do stacji przeznaczenia. Jedynie w nielicznych przypadkach małych grup podróŜujących w nietypowych terminach bądź kierunkach mogą być przesiadki. Taką podróŜ naleŜy jeszcze staranniej przygotować. Musimy postarać się, aby w tej sytuacji jedna osoba dorosła miała pod opieką nie więcej niŜ 5-8 dzieci. PoniewaŜ liczba stałego personelu placówki jest w tym przypadku niewystarczająca, organizator musi oddelegować specjalnych konwojentów na czas podróŜy. Funkcję tę często pełnią rodzice uczestników kolonii.\nJedziemy autokarem Drugim powszechnym sposobem podróŜy jest przejazd autokarem. Sposób ten ma tę zaletę, Ŝe dzieci wprost z siedziby organizatora dowoŜone są tym samym środkiem lokomocji do obiektu kolonijnego. JeŜeli przyjmiemy takie właśnie rozwiązanie, to musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy. PowaŜniejszym problemem jest sprawa zmniejszonej ruchliwości dzieci. PoniewaŜ podróŜ taka bardziej męczy, konieczne są zatem co jakiś czas przerwy przeznaczone na rozprostowanie kości oraz na załatwienie potrzeb fizjologicznych. Drogi nasze nie są jeszcze dostatecznie wyposaŜone w miejsca postojowe z odpowiednimi urządzeniami sanitarnymi, w tej sytuacji korzystamy czasem z parkingów leśnych. Pamiętać przy tym naleŜy, aby zakazać dzieciom nawet samego zbliŜania się do drogi, nie mówiąc juŜ o jej przekraczaniu. UwaŜajmy teŜ, aby dzieci nie zgubiły się nam w lesie 11\nczasie poszukiwania "odpowiedniego krzaczka" do załatwienia swoich potrzeb. RównieŜ ze względu bezpieczeństwa nie powinniśmy tracić dzieci z oczu (mamy na myśli uprowadzenia, które choć rzadko, to jednak zdarzają się). PodróŜ autokarowa zwiększa przypadki złego samopoczucia dzieci - aviomarin moŜe być więc częściej potrzebny. Dla pewności wychowawca powinien, odbierając dziecko od rodziców, dowiedzieć się, jak ono znosi podróŜ samochodem, a w razie potrzeby kierować do lekarza czy pielęgniarki. W czasie drogi zwracajmy uwagę na wszystko co moŜe dekoncentrować naszego kierowcę. Mamy na myśli tu takie rzeczy jak powiewające za oknem zasłonki, głośny śmiech i krzyki. Ulubioną zabawą dzieci jest obrzucanie przechodniów pomidorami czy jabłkami i oczywiście rozwijany za oknem papier toaletowy... Ze względów bezpieczeństwa zabraniamy oczywiście naszym dzieciom spacerów po autokarze. KaŜde dziecko powinno siedzieć na swoim fotelu i nie opuszczać go w czasie jazdy. Dobrą praktyką jest, gdy jeden z wychowawców siedzi z tyłu autokaru. Widzi wtedy dokładnie co dzieje się wewnątrz pojazdu i moŜe w porę reagować.\nIV. Pierwsze dni Minęła podróŜ, a moŜe nawet pierwsza noc spędzona pod kolonijnym dachem. Zaczynają się zwykłe dni kolonijne, pozornie jeszcze na "pierwszym biegu" i nieco zdezorganizowane. Jesteśmy trochę ograniczeni w organizowaniu niektórych zajęć, zanim dzieci nie przebada lekarz i nie wyda decyzji i ewentualnych zakazów m.in. dotyczących kąpieli. Zdarza się, Ŝe kuchnia spóźni się z obiadem, albo grupa spóźni się na obiad. W grupach młodszych "docierają się", czasem wśród łez, sprawy organizacji codziennego Ŝycia, przystosowania do nowych warunków. W grupach starszych tworzą się pierwsze społeczne układy. Nawet zupełnie niedoświadczony wychowawca wyczuwa, Ŝe właśnie w tej chwili trzeba zjednoczyć grupę, uzyskać wpływ na jej strukturę, wytworzyć pierwsze więzi przyjaźni. KaŜdy to wie, a jednak w tym okresie często popełniamy błędy, które potem utrudniają nam pracę aŜ do końca turnusu. Absorbuje nas wiele spraw porządkowych, a konieczność poświęcenia szczególnej uwagi jednostkom, które sprawiają jakieś specjalne kłopoty, utrudnia nam zobaczenie i opanowanie grupy jako całości.\nPoznaj swoje dzieci Jednostki, które najłatwiej i najszybciej dają się poznać, nie zawsze odgrywają największą rolę w grupie podczas trwania całego turnusu. Nierzadko tych, na których rzeczywiście moŜemy się oprzeć w swojej pracy wychowawczej, poznajemy i zauwaŜamy dopiero później, po kilku czy kilkunastu dniach wspólnego obcowania. Niektóre dzieci świadomie przyjmują w pierwszych dniach kolonii pozycję wyczekującą i nie wyrywają się zbytnio ze swą aktywnością. Najwięcej zaś jest takich, które mogą okazać się "dobre" lub "złe" w zaleŜności od tego, jak potoczą się pierwsze dni kolonijnego Ŝycia. Obserwując kilkakrotnie na koloniach te same dzieci moŜna stwierdzić, Ŝe często na jednym turnusie dziecko jest aktywne i uspołecznione, a na innych - sceptyczne i "stające okoniem". DuŜą rolę odgrywa w tych zmianach zespół doświadczeń, które dziecko zgromadziło podczas rocznej przerwy między koloniami, ale takŜe i to, czy wychowawca grupy potrafił nawiązać z nim kontakt, wykryć jego indywidualne zamiłowania i wykorzystać jego zdolności i ambicje, czy teŜ "nie poznał się" na dziecku i sprawił, Ŝe nastawiło się ono do Ŝycia kolonijnego biernie, a nawet wrogo. Szybkość zdobycia jak największej ilości wiedzy o kaŜdym dziecku i dokonanie wyboru odpowiedniego postępowania z nim jest szczególnie waŜne w kontakcie z grupą kolonijną. Oczywiście ten proces poznawania dzieci trwać będzie przez cały turnus, a czasami zdarzy się, Ŝe dopiero po powrocie z kolonii dokonamy jakiejś ogólnej oceny postępowania naszych wychowanków. Ale musimy się starać, aby przynajmniej minimum wiedzy uzyskać w ciągu pierwszych dni. Spróbujmy sobie powiedzieć, jakie źródła tej wiedzy mogą być dla nas dostępne. Pierwsza rzecz, o której była juŜ mowa w rozdziale poprzednim, to lista uczestników i stosunkowo szybkie nauczenie się z niej imion i nazwisk. Druga rzecz - to zapoznanie się z treścią kolonijnych kart zdrowia. Niedawno karty te zostały zmienione i stały się przez to znacznie bardziej interesującym materiałem do analizy, niŜ to było dawniej. Karta zawiera obecnie rubryki bardzo dla nas waŜne, a mianowicie informacje o zachowaniu, zainteresowaniach i uspołecznieniu dziecka. Rubryki tę wypełniają zarówno szkoła, jak i rodzice. Sposób ich wypełnienia często jeszcze pozostawia wiele do Ŝyczenia, ale zawsze przecieŜ czegoś moŜna się z nich dowiedzieć. WaŜne są takŜe informacje o środowisku dziecka, o jego sytuacji rodzinnej i stanie zdrowia. Na ich podstawie moŜemy sobie wyjaśnić niektóre pozornie niezrozumiałe zachowania naszych wychowanków. Pamiętajmy jednak, Ŝe sprawą naszej dyskrecji i taktu jest takie korzystanie z dostępnych nam informacji, aby istotnych bądź co bądź faktów nie uczynić bodźcem do niestosownych reakcji rówieśników. Kolejnym źródłem informacji jest obserwacja dzieci i wyciąganie wniosków z ich zachowania. WaŜne jest przy tym nie tylko to, co mamy okazję zaobserwować podczas zajęć kierowanych, ale równieŜ i wtedy, kiedy w grupie "nic się nie dzieje" - to znaczy kiedy dzieci myją się, czekają w 13\nkolejce do lekarza, stoją na placu apelowym, czy teŜ grają w piłkę - warto na nie uwaŜnie spoglądać, gdyŜ wtedy właśnie moŜna się o nich najwięcej dowiedzieć. Przy programowaniu zajęć na pierwsze dni kolonii warto pomyśleć o takich, podczas których dzieci będą miały okazję do wszechstronnego zaprezentowania swych indywidualności. Dlatego teŜ te pierwsze dni powinny objąć moŜliwie najszerszy wachlarz zajęć róŜnego typu, tak abyśmy mogli zorientować się, kto jest mocny w sporcie, kto ma zdolności artystyczne lub techniczne, komu bliskie są zagadnienia związane z turystyką itp. Wszelkiego rodzaju gry zespołowe, w których dzieci same dzielą się rolami i muszą przestrzegać narzuconych przez siebie norm, dają nam bardzo dobre wyobraŜenie o poszczególnych charakterach. Nawet zwykła gra w chowanego moŜe nam powiedzieć wiele o tym, kto ma skłonność do ułatwiania sobie Ŝycia przez drobne szachrajstwa, kto odznacza się pomysłowością, kto jest kłótliwy, a kto zgodny. Konieczne jest zorganizowanie podczas tych pierwszych dni kilku "seansów", w których wszystkie dzieci będą miały okazję do indywidualnego i dość swobodnego wypowiadania się - coś w rodzaju ustnych wypracowań na dowolny temat, np.: "co najbardziej lubię", albo "moja ulubiona ksiąŜka lub film", "gdzie byłem z zeszłym roku na wakacjach", "moja dziwna przygoda" itp. MoŜna nadać tym zajęciom formę jakiejś gry lub konkursu i przeprowadzić je podczas spaceru, pogawędki na plaŜy albo wieczornej rozmowy przed zaśnięciem. MoŜna dzieci zachęcić własnym przykładem, opowiadając im coś na początek. JeŜeli ktoś nie będzie chciał nic mówić - nie naleŜy go oczywiście zmuszać. Jego opory teŜ są dla nas dobrą informacją.\nKłopotliwe przypadki W grupie szybko odkryjemy dzieci, których sposób bycia na kolonii odbiega w jakiś sposób od przyjętych norm. Pamiętać jednak naleŜy, Ŝe informacje, które tutaj przekaŜemy, będą z konieczności tylko ogólnikowe. Mogą się one skonkretyzować dopiero wówczas, jeśli powiąŜemy je z indywidualną obserwacją i jednostkową wiedzą o kaŜdym dziecku. Często rzucającym się w oczy przypadkiem jest dziecko, które płacze. Płacz u dzieci moŜe występować w róŜnych sytuacjach i okolicznościach. Mogą to być dzieci, które szlochają głośno i publicznie, takie, które milkną, chowają się po kątach, a zewnętrznym objawem ich tęsknoty za domem - jest przede wszystkim niechęć do nawiązywania kontaktów i zaczerwienione od łez oczy. Płaczą najczęściej dziewczynki z najmłodszych grup (często płacze cała grupa lub pokój), przytrafia się to równie często małym chłopcom, ale takŜe i starszym dzieciom. Naszym normalnym odruchem uczuciowym jest zwiększona troska i serdeczność wobec takiego dziecka. To zazwyczaj pomaga i po dwóch, trzech dniach przestaje ono płakać. Nie zawsze jednak aklimatyzuje się prawidłowo. Często ma w dalszym ciągu trudności w zaprzyjaźnieniu się z innymi dziećmi i tylko wówczas czuje się dobrze, gdy wychowawca poświęca mu więcej czasu niŜ jego kolegom. Wytwarza się więc błędne koło, im bardziej bowiem wychowawca wyróŜnia dziecko, tym bardziej nie lubią go współtowarzysze. Dziecko z kolei, nie mogąc znaleźć sobie miejsca w grupie czuje, Ŝe tylko płacz ściąga nań zainteresowanie otoczenia i stosuje swoisty "terror łez". Oprócz ciepła, jakim staramy się otoczyć płaczące dziecko, musimy zrobić dwie rzeczy: utorować mu drogę do społeczności rówieśniczej oraz "zaintrygować" Ŝyciem kolonijnym. PotęŜnym, a nie zawsze docenianym środkiem jest powierzanie zadań i funkcji. Musi to być jednak oparte na pewnej znajomości dziecka, tak aby wykorzystać jego naturalne walory i dać mu moŜliwość uzyskania sukcesu. W grupach młodszych zadania takie mogą być proste i łatwe. Na przykład dziecko, które otwiera i zamyka salę, chodzi z wychowawcą po podwieczorki, a nawet nosi piłkę czy zapisuje jakąś punktację w zawodach będzie się czuło wyróŜnione, zwłaszcza jeśli jego funkcja zostanie poparta odpowiednim "tytułem". Pewną odmianę trudności adaptacyjnych stanowi przypadek dziecka "przylepki". U takiego dziecka zmiana sytuacji Ŝyciowej i tęsknota za domem przeradza się w potrzebę bliskiego, stałego i namacalnego obcowania z opiekunem grupy. Dziecko takie chciało by stale trzymać za rękę i przytulać się do wychowawcy. Mimo woli prowokuje swym zachowaniem inne dzieci do 14\nrywalizacji o te wszystkie względy. Dziecko takie, w zaleŜności od swego uroku osobistego, wyda się nam albo "wdzięczne" i miłe, albo natarczywe i nachalne. Choć sytuacja ta nie ma charakteru wyraźnego konfliktu, wprawia nas często w stan zakłopotania, rodzi utarczki między rówieśnikami i skłania do rozmyślań: "jak z tego wybrnąć?" Zdajemy przecieŜ sobie sprawę, Ŝe nasze uczucia do dzieci musimy dzielić równo i sprawiedliwie, Ŝe nie moŜemy nikogo wyróŜniać ani nikogo odtrącać. I w tym przypadku trudno jest cokolwiek postanowić bez bliŜszej znajomości dziecka. JednakŜe najogólniej rzecz biorąc, drogi postępowania powinny być podobne jak w sytuacji poprzedniej. Zaabsorbowanie dziecka tokiem Ŝycia w grupie, doprowadzenie do tego, aby poczuło się cząstką zespołu - to właśnie metody postępowania dające szansę poprawy sytuacji. Musi to oczywiście iść w parze z taktycznym rozwiązywaniem problemów zazdrości o względy "pani". W grupach dzieci najmłodszych - w tych pierwszych dniach - konieczne jest nawet czasem ustalenie swojego rodzaju "kolejki" tych, którzy siadają koło wychowawcy przy stole, idą koło niego w czasie wycieczki itp. Następną dość charakterystyczną postacią, występującą niemal we wszystkich grupach bez względu na wiek i płeć, jest tak zwany "wesołek" lub "błazen". Taki typ dziecka daje się we znaki równieŜ nauczycielom w szkole. Zazwyczaj jest to jednostka dysponująca dość rozwiniętym (choć często w nie najlepszym gatunku) poczuciem humoru, darem wymowy i pewną błyskotliwością. Cechy te często występują w połączeniu z jakimś defektem wyglądu zewnętrznego lub niską samooceną dziecka. "Wygłupianie się" jest bowiem zazwyczaj reakcją obronną, sposobem tuszowania słabych stron, jawnych lub ukrytych, wyrabianiem sobie bezpiecznej pozycji w grupie, jeśli dziecko w inny sposób nie moŜe lub nie potrafi tej pozycji osiągnąć. Najczęściej bowiem bywa tak, Ŝe nasz wesołek wcale nie jest szczęśliwy z tego powodu, Ŝe inni śmieją się z niego. UwaŜa jednak, Ŝe lepiej będzie, jeśli sam ten śmiech wywoła, niŜ jeśli miałby pojawić się wbrew jego woli. Dlatego teŜ "udaje głupiego", wybucha śmiechem w najpowaŜniejszych momentach, dowcipkuje przy kaŜdej okazji kosztem własnym lub kolegów, całego otoczenia, a nawet wychowawcy. Jeśli zostanie skarcony - stroi błazeńskie miny i tym równieŜ rozśmiesza całą grupę. Naszą irytację w stosunku do takich sytuacji łatwiej będzie opanować, jeśli zdamy sobie sprawę z tego, Ŝe śmiech u dzieci jest niekiedy wynikiem nadmiernego napięcia nerwowego. Stąd biorą się lawiny chichotów na bardzo uroczystych apelach, stąd dziecko śmieje się, gdy kłamie, stąd dzieciak wystąpiwszy karnie przed całą kolonią na apelu, zamiast w skruszeniu wysłuchać reprymendy kierownika - parska śmiechem, pobudzając do śmiechu całą kolonię. Jak w najogólniejszych zarysach naleŜy radzić sobie, gdy nasz "dowcipny" wychowanek paraliŜuje działalność wychowawczą swoim zachowaniem? Jeśli jego "kawały" są naprawdę śmieszne i w dobrym guście, śmiejmy się z nich razem z innymi. Jeśli stawiają one w poniŜającej sytuacji innych lub dotyczą czegoś, z czego śmiać się nie naleŜy, reagujmy ostro i szybko. Starajmy się jednak eliminować do minimum publiczne rozprawy z "dowcipnisiem" pamiętając, Ŝe skore do śmiechu audytorium umacnia jego pozycję, a osłabia naszą. Nastawmy się raczej na przeprowadzenie rozmowy indywidualnej, gdyŜ nie mając przed kim się wygłupiać, stanie się spokojniejszy i łatwiej będzie się moŜna z nim dogadać. Nie przyjmujmy do wiadomości jego błazeńskiej pozycji w grupie, nigdy nie nawiązujmy do jego ukrytych czy jawnych wad, zmobilizujmy teŜ całą swą inteligencję, aby wychowankowi i jego rówieśnikom udowodnić, Ŝe nadaje się on równie dobrze jak inni do normalnych, powaŜniejszych zadań. Skłonność do błaznowania wiąŜe się z pewnymi zdolnościami aktorskimi. Wykorzystanie tych zdolności moŜe być cennym osiągnięciem wychowawczym zarówno dla naszego wychowanka, jak i dla całej grupy. Jeszcze jeden sposób zachowywania się podczas pierwszych dni pobytu na kolonii, który chcielibyśmy tu omówić, to draŜniące wychowawcę demonstrowanie przez dziecko pogardliwego stosunku do kolonii i wszystkiego, co się z nią wiąŜe. W kaŜdej grupie dziecięcej, młodszej lub starszej, pojawić się moŜe specjalista od takich demonstracji. Nie pomija on Ŝadnej okazji, aby pokazać otoczeniu, Ŝe przebywanie na koloniach jest w ogóle poniŜej jego godności, wszelkie zajęcia uznaje za nudne i głupie, zaś personel kolonijny chciałby traktować jak słuŜących zatrudnionych za pośrednictwem zakładu pracy jego rodziców. Rości sobie z tego tytułu prawo do patrzenia na wszystkich z góry i krytykowania wszystkiego. 15\nTakie zachowanie takŜe jest czasem parawanem słuŜącym do ukrycia kompleksów lub własnego niedołęstwa, a czasami dziecko ma po prostu przewrócone w głowie. Zdarza się to często, gdy rodzice jego pełnią funkcje nadzorcze, kierownicze, lub społeczne w miejscu pracy i są tak niemądrzy, Ŝe wpajają dziecku poczucie wyŜszości wypływające z tego powodu. Stąd rodzi się "kolonijna arystokracja", która stara się uzyskać przewagę nad innymi. Niestety często zdarza się, Ŝe dziecko takie dzięki eleganckiemu wyglądowi zewnętrznemu, umiejętności dobrego wysławiania się, skłonności do mędrkowania i kilku udanym "pokazom niezaleŜności" wobec wychowawcy, zyskuje sobie duŜy wpływ na rówieśników. Musimy jednakŜe starać się bardzo, aby nie dopuszczać do takiej sytuacji, poniewaŜ cała grupa moŜe zarazić się "wybrzydzaniem" i wtedy z trudnością będzie moŜna wykrzesać z niej entuzjazm do jakichkolwiek zajęć. Wychowawca powinien w sposób rozsądny i taktowny umniejszać wpływ takiego dziecka na grupę, co się przyczyni w znacznym stopniu do osłabienia ujemnego wpływu wywieranego na całą grupę. Jednocześnie musimy się starać stworzyć takiemu dziecku szansę społecznie pozytywnego spoŜytkowania własnych talentów i ambicji, musimy teŜ okazywać mu taką samą Ŝyczliwość jak innym. Czasami zdarza się, Ŝe dziecko takie uzyskuje nagle poczucie więzi i wspólnoty z zespołem, reprezentując kolonię lub grupę na zewnątrz w jakichś trudnych, np. konfliktowych sprawach. Czasami następuje to po wykonaniu jakiegoś specjalnie trudnego zadania, jeśli w ogóle uda się je do podjęcia takiego nakłonić. Nie moŜna jednak ukrywać, Ŝe tego rodzaju jednostki, zwłaszcza jeśli są w nich silnie zakorzenione i ugruntowane postawy aspołeczne, naleŜą do najtrudniejszych na koloniach przypadków wychowawczych. Przedstawione tu sylwetki dzieci kłopotliwych i związane z tym problemy w pierwszych dniach kolonii wcale nie muszą występować dokładnie w takiej postaci, w jakiej je opisaliśmy. Chodziło nam raczej o przedstawienie pewnych typów z zachowań, które mogą teŜ pojawić się w innym czasie, w innym nasileniu, występować nie u jednostek, ale w większych grupach dzieci i mieć nieco inne przyczyny i przebieg. Stąd teŜ nie nasze recepty, ale przede wszystkim własne rozeznanie w sytuacji powinno wskazać odpowiednie metody postępowania. Ale trzeba liczyć się takŜe z tym, Ŝe błędy wynikające z braku rozeznania sytuacji, z fałszywej oceny wychowanka są w tych pierwszych dniach nieuniknione. Staramy się więc asekurować przed następstwami tych błędów unikając posunięć nieodwracalnych, mających trwałe konsekwencje (np. karnego przeniesienia wychowanka do innej sali lub grupy, "zdejmowania" z funkcji, która została mu powierzona do końca turnusu). Mimo najlepszego przygotowania do pracy wychowawczej natkniemy się na takie sytuacje, wobec których poczujemy się bezradni i Ŝadne dobre rozwiązanie nie przyjdzie nam szybko do głowy. Niekiedy moŜna zawiesić, odroczyć sprawę na jakiś czas, mówiąc - "porozmawiamy o tym wieczorem", i uzyskać w ten sposób moŜliwość namysłu albo poradzenia się kogoś. Bywają jednak takie wypadki, w których konieczna jest natychmiastowa reakcja i musimy wtedy podjąć ryzyko popełnienia błędu. Korzystajmy wtedy z pomocy bardziej doświadczonych wychowawców lub zwróćmy się o pomoc do kierownictwa kolonii.\nBądź dobrym wychowawcą Pamiętajmy, Ŝe na początku turnusu nie tylko my obserwujemy dzieci, ale i sami jesteśmy przedmiotem bacznej obserwacji. Gdyby dzieciom kazać wygłosić charakterystykę Pani lub Pana, moŜe nie umiałyby tego zrobić, ale z ich postępowania wynika, Ŝe wyciągnęły juŜ trafne wnioski z róŜnych naszych "słabych stron" i potrafią je świetnie wykorzystać. Dlatego te pierwsze dni są w pewnym sensie próbą sił obu stron. Dzieci eksperymentują: co nam wolno? Ile zniesie nasz wychowawca? Do jakiego momentu moŜna "przeciągnąć strunę"? Kiedy po pierwszych dniach ustalą sobie zakres własnej swobody, na ogół, jeśli nie pojawią się jakieś nowe czynniki (np. nuda), nie przekraczają go zbytnio. KaŜdy wychowawca powinien mieć własny "styl bycia". Styl ten, najprościej mówiąc, polega na wyborze i rozwijaniu takich cech osobistych, które mają właściwości wywierania sugestywnego wpływu na innych, budzenia sympatii, zaufania i szacunku lub nawet podziwu. Na dobór tych cech 16\nnie ma jednak przepisu. KaŜdy musi stworzyć je sam w toku własnej pracy i oczywiście nie staje się to w ciągu jednego turnusu. Istnieją pewne cechy w wyglądzie lub sposobie bycia, które ułatwiają nawiązanie kontaktu z dziećmi. Trzeba jednak pamiętać, Ŝe są wychowawcy, których charakterystyka zewnętrzna urąga wprost tym wszystkim wzorcom, a dzieci poszłyby za nimi w ogień. Bystra obserwacja i orientacja oraz dobra pamięć oddadzą nam nieocenione usługi w pierwszych dniach pracy na kolonii. Pamiętajmy, Ŝe w tym okresie szczególnie waŜne jest konsekwentne egzekwowanie wykonania wydawanych poleceń. Nie moŜemy powiedzieć "dzieci, pozbierajcie te papierki" - a następnie zająć się czym innym i zapomnieć o tym. Kilka takich zdań "rzucanych na wiatr" utwierdzi dzieci w przekonaniu, Ŝe moŜna w stosunku do nas stosować metodę "dryfu", tzn. Ŝe moŜna zagadując nas i odwracając naszą uwagę powodować nami według swojej woli. Pamiętajmy jednak, Ŝe nie moŜemy ograniczać się jedynie do wydawanie poleceń. Powinniśmy zachęcać dzieci do ich wykonywania, najlepiej własnym przykładem - przecieŜ "korona z głowy nam nie spadnie", jeśli przy sprzątaniu boiska schylimy się raz czy drugi po papierek... W pierwszych dniach kolonii warto poświęcić trochę czasu na uzyskanie dyscypliny zewnętrznej w grupie - tzn. sprawnego gromadzenia się, ustawiania w dwuszeregu, odliczania itp. Ma to znaczenie ogromnie mobilizujące i dyscyplinujące, pozwala dzieciom czuć się cząstką wspólnego organizmu, a niektórym - szczególnie młodszym chłopcom - wręcz imponuje. Pamiętajmy jednak, Ŝe naleŜy stopniować te zajęcia w zaleŜności od reakcji grupy, a takŜe nie naduŜywać decybeli! Niejeden początkujący wychowawca, chcąc pokryć swoje onieśmielenie i niepewność w stosunku do grupy, gwiŜdŜe ogłuszająco gwizdkiem przy kaŜdej okazji lub krzyczy co sił w płucach. Osiąga tym skutek wręcz przeciwny od zamierzonego, dzieci bowiem bardzo szybko przestają reagować na odgłos gwizdka i krzyki, a wychowawca chrypnie po kilku dniach. Gwizdek jest konieczny w rozgrywkach sportowych i w czasie kąpieli nad morzem, ale nie powinien słuŜyć do dyscyplinowania dzieci! Wielu młodych wychowawców, chcąc w "trybie piorunującym" zaprzyjaźnić się z grupą, opowiada im bardzo duŜo o sobie. Sposób ten moŜe okazać się zawodny, jeśli będzie pozbawiony umiaru. Gdy opowieść będzie ciekawa, grupa sama upomni się o dalsze opowiadania. Jeśli wywoła ona oddźwięk w postaci chęci opowiadania o sobie przez dzieci, naleŜy pilnie tych opowieści słuchać, nawet gdybyśmy mieli jeszcze ochotę mówić dalej o sobie. Pamiętajmy teŜ, Ŝe nadmierne "kumplowanie się" z dziećmi moŜe spowodować, Ŝe w rezultacie nasze pociechy "wejdą nam na głowę" i nie będziemy stanowić dla nich Ŝadnego autorytetu. Wprowadźmy od pierwszych dni atmosferę wzajemnego szacunku. Wysłuchajmy uwaŜnie tego, co dzieci mówią do nas, i nie lekcewaŜmy ich spraw. Nawet jeśli w kimś dostrzeŜemy od pierwszego rzutu oka notorycznego skarŜypytę, przez pierwsze dni wysłuchajmy jego skarg cierpliwie. Nauczmy się jak najszybciej imion dzieci na pamięć. Jeśli nie znamy ich jeszcze, a musimy kogoś przywołać, nie uŜywajmy nigdy określeń, które mogą być uznane za obraźliwe: np.: "ty grubasku, piegusie" albo: "ty, z tymi zębami". Przezwiskami, które dzieci nadają sobie wzajemnie, posługujemy się tylko wtedy, jeśli sam przezywany je akceptuje. Nie uraŜajmy ambicji indywidualnych ani zbiorowych sformułowaniami w rodzaju "ja juŜ widzę, Ŝe wy to będziecie najgorszą grupą na całej kolonii". Przestrzegajmy podstawowej zasady patrzenia w oczy podczas rozmowy z dzieckiem lub grupą dzieci. Unikanie wzroku rozmówcy w niepisanej konwencji międzyludzkiej od tysiącleci oznacza lęk lub złe zamiary, a juŜ co najmniej lekcewaŜenie. Jeśli grupie wydajemy komendę podczas zbiórki, róbmy to na stojąco. Wychowawczyni, która siedząc na ławce i piłując paznokcie mruczy niedbale komendę "baczność", nie moŜe oczekiwać efektywności swych poleceń. Jednocześnie z całą surowością naleŜy tępić przejawy arogancji i chamstwa w stosunku do siebie i innych dorosłych, pamiętając wszakŜe, Ŝe częściej są one rezultatem niewiedzy niŜ złej woli. Warto równieŜ wiedzieć, Ŝe podczas jakiejś ostrej scysji z wychowankiem lub wychowanką odejście od tematu i spokojne zaŜądanie, aby stanął porządnie i wyjął ręce z kieszeni, przywołuje lepiej do porządku zacietrzewionego młodego człowieka niŜ najstraszliwsze, groźby i gniew.\nZwracajmy szczególną uwagę na sposób odnoszenia się dzieci do personelu kuchennego i innych pracowników fizycznych kolonii i nie zezwalajmy na Ŝadne "jaśniepańskie tony". Wygląd zewnętrzny wychowawcy, poczucie humoru, umiejętność interesującego mówienia, podstawowy zasób wiadomości o sprawach pasjonujących chłopców i dziewczęta - takich jak np. komputery, ksiąŜki, filmy, muzyka - wszystko to ułatwia nawiązanie kontaktu z grupą. Pamiętajmy przy tym, Ŝe przyjechaliśmy na kolonie aby słuŜyć dzieciom. Nie izolujmy się od nich, w sposób zarówno fizyczny, jak i psychiczny. Bądźmy zawsze gotowi śpieszyć im z radą i pomocą. Nie barykadujmy się przed nimi w naszych pokojach. Starajmy okazywać im mnóstwo zainteresowania, ciepła i uczucia nie tylko słowami, ale drobnymi gestami. Nie ma niczego złego w tym, Ŝe chwaląc pogłaszczemy dziecko po głowie lub przytulimy, kiedy tego potrzebuje. ZbliŜy nas to do dzieci i uczyni nasz kontakt z nimi bardziej uczuciowy, a nie tylko formalny. Dbajmy o to, by drzwi do naszego pokoju i naszego serca były zawsze otwarte. Uczmy się od dzieci na nowo tego wszystkiego, czego jako dorośli się wyrzekliśmy. Bądźmy dla nich autorytetem, ale nie wymądrzajmy się przy byle okazji, lecz kiedy poproszą, z pokorą słuŜmy radą i pomocą. Pamiętajmy, Ŝe jesteśmy na koloniach dla nich i dzięki nim. Być wychowawcą - to słuŜba na rzecz dzieci, ich rodzin i całego społeczeństwa - brzmi jak slogan, ale czyŜby...\nV. śycie codzienne Biorąc pod swoją opiekę dzieci, zobowiązujemy się przez te dwadzieścia kilka dni zastąpić im rodziców. Znaczy to, Ŝe do zadań naszych naleŜy nie tylko zorganizowanie im zajęcia i zapewnienie bezpieczeństwa, ale równieŜ troska o to, aby były czyste i najedzone, niczego nie pogubiły i nie płakały wieczorem do poduszki. My właśnie musimy codziennie dbać o to, aby dziecko było ubrane stosownie do pogody i rodzaju zajęć. My musimy wprowadzić w swojej grupie taki zwyczaj kończenia dnia (odpowiedni do wieku wychowanków), aby dzieci wieczorem zasypiały zrelaksowane i pogodne. W tym rozdziale chcemy doradzić, jak pełnić niektóre funkcje opiekuńcze nad dziećmi w sposób jak najbardziej sprawny i efektywny i z moŜliwie ograniczoną liczbą związanych z tym kłopotów. O tym, aby tych kłopotów w ogóle uniknąć - nie ma mowy. Funkcje opiekuńcze i wychowawcze są sprawą czasochłonną i trudną, a przecieŜ sprawować je trzeba. Wymagają od nas ponadto wszczepienia dzieciom nawyków i przyzwyczajeń z zakresu kultury Ŝycia codziennego, zwłaszcza wtedy, gdy zauwaŜymy, Ŝe nie wyniosły ich z domu. Zdarzy się zapewne tak, Ŝe w swojej grupie mieć będziemy kilkoro dzieci nieokrzesanych i zaniedbanych wychowawczo, nie przywykłych do wieczornego mycia zębów i nie umiejących posługiwać się widelcem i noŜem. Znajdzie się teŜ kilkoro dzieci przyzwyczajonych do tego, Ŝe w domu ktoś im usługuje i sprząta po nich. Te będą permanentnymi ofiarami bałaganu, który wokół siebie robią, wiecznymi poszukiwaczami zgubionych kąpielówek, itp. W młodszych grupach trafić się nam mogą dzieci całkowicie niesamodzielne. Problem dla nich będą stanowić wszystkie czynności higieniczne, ubieranie się, czesanie, itp. Kolonie są fantastyczną okazją, by nauczyć ich trochę samodzielności, ale nie stosujmy wobec nich terapii szokowej. Na szczęście większość dzieci ma opanowane na przeciętnym poziomie nawyki higieny i porządku. Mimo to na koloniach będą chciały pozbyć się ich jak najszybciej, tak jak pozbyły się szkolnego tornistra. Bo wakacje - to wolność, co w ich rozumieniu oznacza takŜe wolność np. od mycia zębów, itp. Bo wyrwały się z domu, gdzie mama na kaŜdym kroku przypominała im o tym, o czym nareszcie moŜna zapomnieć. Naszym zadaniem jest więc, nie popadając w przesadę i nie stosując nadmiernych rygorów, zapewnić przestrzeganie podstawowych norm kultury Ŝycia codziennego i nie dopuścić do tego, aby rodzice po odebraniu dzieci z kolonii patrzyli na nie z przeraŜeniem, a o nas myśleli jako o osobach niechlujnych, niedbałych. WiąŜe się to oczywiście z całą organizacją Ŝycia dziecka. Łatwo na przykład zauwaŜyć, Ŝe najdziksze harce w jadalni i sypialni, połączone z wsadzaniem sąsiadowi palców do zupy, bitwami na poduszki, a nawet łamaniem krzeseł, zdarzają się w dni deszczowe. Dzieci, znudzone przebywaniem w budynku, znuŜone niedostatkiem ruchu wyładowują w ten sposób swoją energię. Znacznie łatwiej utrzymać jest dzieci w dyscyplinie, jeśli stworzy się im okazję do wykrzyczenia się, wybiegania w odpowiednich ku temu legalnych warunkach, np. na spacerze, boisku, podczas zajęć.\nSypialnia Warunki lokalowe na koloniach zazwyczaj nie są najlepsze. Sypialnie bywają dość ciasne, rzadko kiedy dzieci mają dostateczną liczbę własnych szafek lub półek, rzeczy osobiste przechowują najczęściej w walizkach. JednakŜe, jeśli sypialnie słuŜą dzieciom tylko do spania i nie przesiaduje się w nich całymi dniami, nie jest to zbyt niewygodne - pod warunkiem, Ŝe zachowane zostaną pewne zasady dobrej organizacji. Zasady te powinny obowiązywać juŜ od pierwszego dnia kolonii i musimy je wprowadzić, zanim w sypialniach zapanuje nieporządek. Jeśli chodzi o dziecinną garderobę, trzeba raz lub kilka razy w tygodniu, zaleŜnie od wieku dzieci w grupie, kontrolować jej stan. A więc sprawdzać, czy w walizkach i szafach jest względny porządek, czy brudna bielizna nie jest trzymana razem z czystą, czy nie zawieruszyły się wśród ubrań rzeczy wilgotne albo resztki poŜywienia. Trzeba kontrolować takŜe zawartość łóŜek: czy pod materacem nie są przechowywane brudne skarpetki, a pod poduszką zgnieciona jagodzianka? Do obowiązków 19\nwychowawcy naleŜy równieŜ dbanie o to, aby dzieci zmieniały odpowiednio często bieliznę, bowiem szczególnie wśród chłopców trafiają się tacy, którzy potrafią przez cały turnus uŜywać jednego ręcznika lub chodzić w jednych majtkach, a potem z dumą pokazywać mamie walizkę pełną czystych ubrań. Zalecamy takŜe co jakiś czas urządzanie planowych zajęć, które będą na porządkowaniu garderoby, robieniu niezbędnych przepierek oraz przyszywaniu tego, co się urwało. Na niektórych koloniach rzeczy dzieci pierze się w pralkach, ale jeśli takiej moŜliwości nie ma na naszej kolonii, to nic nie szkodzi. Dzieci wykonają tę pracę z przyjemnością, jeśli nadamy jej odpowiednio atrakcyjną oprawę. Wszystkie bowiem czynności porządkowe mogą nabrać uroku, jeśli przy ich organizowaniu wykaŜemy nieco inwencji, powołując do Ŝycia jakieś pociągające i zabawne hasła, nadając honorowe tytuły i odznaki. Tego rodzaju pomysły chwytają zazwyczaj najlepiej w grupach młodszych. W grupach starszych powinno być nieco mniej kłopotów ze sprawami porządkowymi. Kto chce mieć porządek, niech trzyma się rygorystycznie jednej praktycznej zasady: sprzątanie sali musi być ostatnią czynnością przed jej opuszczeniem. Dzieci bowiem potrafią bardzo starannie posprzątać, a potem w ciągu jednej minuty zarzucić całe pomieszczenie ubraniami, papierami itp., gdyŜ znacznie trudniej przychodzi im utrzymanie porządku niŜ samo sprzątanie. ToteŜ jeśli dzieci zakończą poranne porządki - zabieramy je jak najszybciej z sali. To samo róbmy po ciszy poobiedniej. W ciągu dnia zaś, jeśli wpadają na chwilę się przebrać, pilnujmy, aby zostawiły po sobie ład. Gdy z jakichś powodów dzieci muszą przebywać w ciągu dnia w salach - pogódźmy się z tym, Ŝe musi towarzyszyć temu pewien bałagan, niezaleŜnie zresztą od rodzaju zajęć. Jeśli uda się nam wyrobić w nich przyzwyczajenie, Ŝe opuszczając sypialnię zostawiają w niej jako taki porządek - moŜemy być z siebie całkowicie zadowoleni. Jak przeprowadzać kontrolę czystości i konkurs czystości? Przyznać trzeba, Ŝe w tej dziedzinie pokutuje wiele nie najlepszych, a czasem nawet całkowicie niewłaściwych zwyczajów. Oczywiście, często wiele zaleŜy ad atmosfery, w jakiej kontrolę się przeprowadza, my jednak jesteśmy wrogami wszelkich "pilotów", to znaczy rozrzucania źle zasłanych łóŜek, gdyŜ jest to niehigieniczne i poniŜające. To samo dotyczy zabierania z sal róŜnych intymnych części garderoby, gdy leŜą nie na swoim miejscu i zwracania ich właścicielom publicznie, w dodatku z jakimś upokarzającym komentarzem. NaleŜy teŜ przestrzegać intymności dziecinnych łóŜek i szafek, a juŜ bezwzględnie nie dopuszczać do tego, aby dzieci pod pretekstem "komisji czystości" grzebały w szafkach swych kolegów. Inną niezmiernie waŜną sprawą jest bardzo skrupulatne przestrzeganie rzetelności wszelkiej punktacji, a takŜe ich jawności tak, aby nikt nie mógł mieć wątpliwości co do tego, czy są one sprawiedliwe. Dotyczy to zwłaszcza takich sytuacji, gdy w skład komisji współzawodnictwa wchodzą po kolei wychowawcy róŜnych grup. Współzawodnictwo rozpala wielkie namiętności. Niestety, namiętnościom tym ulegają w niektórych wypadkach nawet wychowawcy, którzy bardzo chcą, aby ich grupa zajęła jak najlepsze miejsce we współzawodnictwie. Jest to chęć całkowicie zrozumiała, ale nie moŜna jej realizować za wszelką cenę. Pamiętajmy, Ŝe współzawodnictwo jest waŜną i trudną szkołą społecznego współŜycia. ToteŜ nigdy nie podwaŜajmy wyroków komisji, a jeśli wydają się nam niesłuszne, poruszmy tę sprawę na radzie pedagogicznej. NaleŜy przyzwyczaić teŜ swoje dzieci do tego, Ŝe oceniając własną grupę nie będziemy stosować Ŝadnej "ulgowej taryfy".\nŁazienka Następną sprawą, która wywołuje często niemało zdenerwowania, jest wieczorne mycie. Z jednej strony - ten zbiorowy obrządek wywołuje w dzieciach często nastrój radosnej euforii, którego konsekwencją są mniej lub bardziej niewinne "rozróbki" oraz przeciąganie mycia w nieskończoność. Z drugiej strony - rezultaty tego mycia często pozostawiają wiele do Ŝyczenia. W wielu ośrodkach bywa tak, Ŝe urządzenia sanitarne przeciąŜone z powodu nadmiaru korzystających bardzo często się psują. Zepsute urządzenia sanitarne reperuje się raz czy drugi, a za którymś tam razem macha się ręką stwierdzając, Ŝe dzieci są pozbawione kultury, a na to nic nie 20\nmoŜna poradzić. Nie będziemy tu podawać ujemnych konsekwencji wychowawczych wynikających z takiej postawy. Stwierdzić natomiast trzeba, Ŝe moŜna się bardzo łatwo nauczyć usuwać te uszkodzenia, a zarówno my sami, jak i starsze dzieci na koloniach z łatwością potrafią to zrobić. Wtedy wystarczy juŜ tylko kilka razy na dzień zaglądać do pomieszczeń sanitarnych i w razie potrzeby natychmiast usuwać awarię. Nieco komplikuje się sytuacja, gdy sanitariaty są w innym budynku. Pretekst wychodzenia "na siusiu" zwiększa okazję do nocnych eskapad i utrudnia wychowawcy kontrolę. Często zdarzają się wypadki przeziębień oraz moczenia nocnego u dzieci młodszych, które boją się wychodzenia po ciemku na dwór. W sytuacjach takich konieczne jest zwiększenie kontroli i włączenie okolic wc do rejonu sprawdzanego w czasie nocnych dyŜurów. Dzieci, które moczą się, naleŜy budzić i wyprowadzać przed samym zakończeniem wieczornego dyŜuru około godz. 24. Bardzo waŜne jest utrzymanie czystości w pomieszczeniach sanitarnych i mobilizowanie dzieci do troszczenia się o zachowanie w nich porządku. Wielu wychowawców przesadza tu w jedną lub w drugą stronę. Albo uwaŜają, Ŝe sprawa ustępów jest zbyt wstydliwa i przymykają na nią oczy, zwłaszcza jeśli sami mogą korzystać z czystej ubikacji dla personelu. Inni traktują szorowanie ustępów jako wyszukaną i poniŜającą karę. Trzeba stwierdzić, Ŝe obie te postawy są naganne i dość starej daty. Najlepiej jest traktować sprawę normalnie i bez niedomówień. Nie pozwalać dzieciom na niekulturalne ekscesy, potępiać je ostro, w przypadku złośliwego zanieczyszczania ubikacji kazać ją posprzątać "winowajcy", sprzątanie takie traktować jednak jako zwykłą czynność porządkową. Zasadniczą sprawą jest przy tym niedopuszczenie, aby ubikacja została zanieczyszczona "po raz pierwszy". Korzystając z zalanego lub brudnego ustępu dzieci nie mają juŜ Ŝadnych skrupułów i zanieczyszczają go dalej. Jest rzeczą jasną, Ŝe ustęp musi być w takim stanie, aby na desce było moŜna siadać, i Ŝe musi być w nim koniecznie papier toaletowy. Rozpisujemy się na ten temat dosyć obszernie, ale wydaje nam się, Ŝe trzeba wreszcie wydać wojnę straszliwym kolonijnym i obozowym "latrynom". Ich stan jest przecieŜ wskaźnikiem poziomu kultury naszego społeczeństwa. Wróćmy jeszcze do samej strony organizacyjnej czynności higienicznych. W tym względzie radzimy przestrzegać następujących zasad: zanim wpuścisz dzieci pierwszy raz pod natryski, udaj się tam sam i naucz się je sprawnie obsługiwać. Młodszym dzieciom reguluj własnoręcznie kurki i nie pozwalaj ich dotykać, aby się nie poparzyły. Jeśli masz grupę młodszą, asystuj dzieciom przy myciu, a jeśli masz starszą, bądź w pobliŜu. Pozwól dzieciom hałasować i umiarkowanie "wygłupiać się" przy myciu, jeśli nic nie stoi temu na przeszkodzie. Taką przeszkodą mogą być np. maluchy, które właśnie połoŜyły się spać za ścianą. Nie pozwalaj jednak na zabawy związane z niebezpieczeństwem przewrócenia się na śliskiej podłodze, poparzenia itp. Zawrzyj z dziećmi "dŜentelmeńską umowę" na temat kolejności i czasu mycia wieczornego. Wiedz o tym, Ŝe jeśli dzieci mają w perspektywie jeszcze jakąś przyjemność tego wieczoru np. czytanie czy opowiadanie bajek przez wychowawcę, zazwyczaj myją się duŜo szybciej i sprawniej. Co jakiś czas kontroluj czystość osobistą i taktownie, lecz konsekwentnie pilnuj jej przestrzegania. W razie potrzeby zmobilizuj do pomocy pielęgniarkę lub lekarza.\nJadalnia Kolejnym problemem Ŝycia codziennego na kolonii jest spoŜywanie posiłków. Utrzymanie względnego spokoju przy stole, zapobieganie grymasom lub rzucaniu się na jedzenie i podkradaniu kolegom lepszych kąsków, to niełatwy problem dla początkującego wychowawcy. Przyznać trzeba, Ŝe w tej dziedzinie dzieci ulegają często nie najlepszym tradycjom, wyniesionym np. ze szkolnej stołówki. Niejedno z dzieci takŜe uwaŜa, Ŝe porządnie i elegancko trzeba jeść tylko w domu, na koloniach zaś wszystko w tej dziedzinie jest dozwolone. Drugą plagą jest dość mocno zakorzenione wśród dzieci przekonanie, Ŝe narzekanie na ilość i jakość posiłków naleŜy do dobrego tonu, świadczy bowiem o tym, Ŝe dziecko w domu rodzinnym odŜywia się znacznie lepiej. Królują w tym zwłaszcza średnie i nieco starsze dziewczęta i jeśli nie przeciwdziałać ich popisom, potrafią doprowadzić przy stole do głupich demonstracji, polegających, np. na grupowym odmawianiu 21\nspoŜycia jakiegoś dania, odnoszeniu pełnych talerzy do kuchni i awantur z personelem kuchennym. Walcząc z tymi ekscesami naleŜy pamiętać, Ŝe inicjują je zazwyczaj jednostki mające jakieś kompleksy na tle własnej sytuacji rodzinnej lub koleŜeńskiej, Ŝe podyktowane są one najczęściej chęcią ściągnięcia na siebie uwagi i zaimponowania innym. Czasami winni są rodzice, którzy przed wyjazdem uŜalają się nad swymi pociechami, Ŝe na koloniach będą jadać same "obrzydlistwa". Trudno w tej sytuacji dziwić się dziecku, Ŝe narzeka na to, co widzi przed sobą na stole. Regułą niemal bez wyjątku jest to, Ŝe dzieci młodsze mające trudności w przystosowaniu się do kolonijnego Ŝycia, bardzo tęskniące za domem - mają gorszy apetyt. Ponadto dziecko, które w domu odŜywiało się monotonnie i jednostajnie, takŜe według wszelkiego prawdopodobieństwa będzie na, koloniach grymasić, gdy zetknie się z nie znanymi sobie potrawami. Dzieci bowiem, zwłaszcza młodsze, są wielkimi tradycjonalistami pod względem jedzenia. Zbiorowe "sceny" w jadalni bywają niekiedy przejawem znudzenia dzieci lub nadmiaru nie rozładowanej energii, a nawet po prostu chęci dokuczenia wychowawcy, jeśli grupa ma do niego pretensje. ToteŜ warto zawsze rozejrzeć się bacznie i zastanowić nad głębszymi przyczynami takiego zachowania i sprawy te rozwiązywać w zaleŜności od konkretnej sytuacji, w jakiej występują. Generalnie rzecz biorąc, trzeba przy stole nie bawiąc się oczywiście w jakieś specjalne "chińskie ceremonie" wprowadzić pewne zasady kulturalnego sposobu bycia. Dotyczy to mycia rąk przed posiłkiem, normalnego uŜywania sztućców, nie podpierania się łokciami. Do jadalni naleŜy wchodzić całą grupą, nie dopuszczać do spóźnień na posiłki, ani do wcześniejszego zajmowania miejsc przy stale. Dzieci, z wyjątkiem dyŜurnych, nie powinny wstawać samowolnie od stołu podczas posiłku. Jeśli chodzi o stosunek dzieci do poŜywienia, trzeba tu przyjmować postawę zaleŜną od aktualnej sytuacji. Jeśli jedno czy drugie dziecko nie zje od czasu do czasu nawet całego posiłku moŜna tę sprawę zbagatelizować, bo ostatecznie nic wielkiego się nie stanie. MoŜna takŜe od razu na wstępie "umówić" się z dziećmi, Ŝe kaŜdy ma prawo do "nielubienia" jednej potrawy, np. marchewki lub buraczków. Sposób ten skutkuje zwłaszcza w stosunku do dzieci młodszych. Po wybraniu znienawidzonego dania przestają grymasić przy innych potrawach. Jeśli natomiast mamy do czynienia z trwałym brakiem apetytu u któregoś z naszych wychowanków - naleŜy oczywiście porozumieć się z lekarzem. Wszelkie zbiorowe "psychozy głodowe" lub niechęć w stosunku do jakichś potraw naleŜy traktować z humorem, bacząc przede wszystkim na to, aby dzieci nie widziały, Ŝe wyprowadza nas to z równowagi, bo wówczas zrobią sobie z tego łatwy sposób "grania nam na nerwach". Jeśli grupa po spoŜyciu posiłku oświadcza, Ŝe jest głodna, naleŜy zorganizować "dokładkę", np. z chleba z marmoladą, lub ziemniaków z sosem, nie robiąc z tego wielkiej sprawy. Jeśli mówią, Ŝe nie chcą jeść - pozwolić im raz lub drugi na pozostawienie dania, nie dopuszczając jednakŜe do Ŝadnych niekulturalnych demonstracji w stosunku do pracowników kuchni. Najlepiej jednak rozwiązuje sytuację ten wychowawca, który zawczasu potrafi przewidzieć i opanować atmosferę przy stole, zwracając uwagę dzieci: w innym kierunku np. jakąś ciekawą opowieścią, rozmową o planowanych zajęciach lub w konkretnych sytuacjach, oderwaniem głównego "podŜegacza" od posiłku i wysłaniem go na chwilę pod dowolnym pretekstem. Bardzo waŜna w tej sprawie jest postawa samego wychowawcy. Nie powinien on z zasady w obecności dzieci narzekać na jedzenie, ani pozostawiać nietkniętego dania. JednakŜe, jeśli jakaś potrawa rzeczywiście jest niesmaczna, przesolona czy przypalona - dbający o swój autorytet wychowawca nie będzie dzieciom wmawiał, Ŝe jest ona znakomita, lecz przyzna uczciwie, Ŝe się nie udała, z komentarzem, Ŝe moŜe się to zdarzyć kaŜdemu. Wszelkie jednak rozmowy na ten temat z personelem kuchennym czy kierownictwem naleŜy odłoŜyć na później i nie prowadzić ich przy dzieciach. Jest jeszcze jedna sprawa, o której naleŜy pamiętać. Jeśli dzieci mają jeść z apetytem, nie mogą one przed samym posiłkiem objadać się dodatkowym poŜywieniem, np. kupowanym "na mieście". Na wielu koloniach istnieje zwyczaj zostawiania w jadalni kosza z chlebem, masła i słoja z dŜemem, aby kaŜdy zgłodniały mógł się między posiłkami poŜywić. Zwyczaj ten jest bardzo słuszny, pad warunkiem, Ŝe na godzinę przed posiłkiem odcinamy dzieciom dostęp do wszelkich 22\nwiktuałów. W przeciwnym razie wytwarza się błędne koło. Najedzonym dzieciom nie smakuje kolacja lub obiad i często cenne dania jarzynowe czy mięsne marnują się. Po jakimś czasie dzieci głodnieją, napełniają sobie "Ŝołądki słodyczami lub "paszą objętościową" w rodzaju chleba z marmoladą, bułek tuŜ przed następnym posiłkiem i historia zaczyna się od nowa. Na koniec uwaga, która chyba nie wymaga komentarza: jedzmy przy jednym stole z naszymi dziećmi!\nVI. Program imprez Chyba nie ma nic gorszego niŜ nuda na kolonii... Dlatego sporą część swojej energii wychowawcy powinni poświęcić na maksymalne uatrakcyjnienie programu kolonii. Chodzi przecieŜ o to, aby dostarczyć niezapomnianych wraŜeń, mocnych przeŜyć i radosnych tematów do wspomnień na cały rok szkolny. Jest to olbrzymie zadanie dla całego zespołu wychowawczego. Pomysłów jest wiele niektóre "stare jak świat". NajwaŜniejsze jest jednak dobre ich przygotowanie (często wiele rzeczy musimy zaplanować jeszcze przed wyjazdem), odpowiednia oprawa, czyli inaczej scenografia, choreografia, reŜyseria...\nImprezy kolonijne Prezentacja Grup - warto, by na początku kolonii przygotować imprezę, na której kaŜda grupa przedstawi się i zaprezentuje krótki występ artystyczny. MoŜe to być piosenka, pokaz, skecz, w ostateczności tylko okrzyk... • Wybór Miss i Mistera Kolonii - czyli konkurs z zadaniami na najsympatyczniejszą parę kolonijną, moŜe być z elementami pokazu mody, czy zaprezentowaniu przez kandydatów krótkiego programu artystycznego • Chrzest Kolonijny - czyli tor przeszkód dla "pierwszaków". Nad morzem połączony w tzw. Neptunalia z Neptunem, Prozerpiną, orszakiem itp. Trzeba pamiętać, aby nie wprowadzać zbyt duŜo napięcia, przy organizowaniu tego typu zabaw. Wśród kolonistów krąŜą niesamowite historie o konkurencjach, które naleŜy zaliczyć podczas chrztu, czyli popularnego mianowania na kolonistę. Dzieci boją się bólu i upokorzeń, co moŜe wywołać reakcje ucieczkowe, płaczliwość, odmowę udziału w zabawie. NaleŜy dopilnować, by zarówno "konkurencje" były bezpieczne i nie godziły w godność osobistą naszych najmłodszych milusińskich, ale teŜ i starsi organizujący zabawę nie znęcali się zanadto nad uczestnikami. Dobrym zwyczajem jest, by wszelkie "diabły" na koniec same owy tor przeszkód przeszły... • Śluby Kolonijne - impreza dla zakochanych, z księdzem, druhnami itp. Zaproponujmy dzieciom, by przygotowały stroje, powymyślajmy śmieszne "przysięgi małŜeńskie", powiąŜmy tę imprezę z "mini weselem", czyli moŜe mały poczęstunek, czy dyskoteka... • Konkurs Młodych Talentów czyli całodniowy happening: plastyczny, muzyczny, recytatorski, taneczny, teatralny, kabaretowy, naukowy, na najśmieszniejszą minę... itp - zawsze się znajdzie godny zaprezentowania artysta. • Dyskoteka - czyli tzw. dawny wieczorek zapoznawczy, wieczorek poŜegnalny i nie jeden "środkowy". KaŜdą dyskotekę dodatkowo moŜna wzbogacić konkursami, wyborami, zadaniami, dedykowaniem piosenek, kotylionami i pisaniem liścików (poczta francuska)- co wzbudza najwięcej emocji. • Podchody i biegi terenowe - jeŜeli mamy sprzyjającą ku temu okolicę i bezpieczne warunki moŜna zorganizować taką atrakcję nocą (wczesnym rankiem), wymyślając przy tym niesamowite historie o topiącym się statku czy poszukiwaniu zaginionej arki i niezbitych dowodach na jej istnienie. • Igrzyska sportowe czy wszelkie inne mecze piłki noŜnej, siatkowej, koszykowej, ping-pong, badminton, biegi, skoki, rzuty, sztafeta, zawody pływackie, wieloboje z wymyślanymi zadaniami, piłkarzyki, szachy, ringo itp. Dobrze, jeśli wszelkie tego typu rozgrywki mają odpowiednią oprawę, nagłośnienie, komentatorów. Dobrze jest teŜ rozegrać choć jeden mecz druŜynowy kadra & koloniści. Pamiętajmy, by wszelkie współzawodnictwo sportowe, uczyło naszych podopiecznych waŜnej zasady fair-play. • Teleturnieje - róŜnego rodzaju, wzorowane na tych najbardziej znanych, telewizyjnych jak: Miliard w Rozumie, Miliarderzy, Jeden z Dziesięciu, Jaka to Melodia, Wielka Gra, Familiada, Mam Talent, Szansa na Sukces itp. DuŜą inwencją moŜna się wykazać przy układaniu pytań: śmiesznych,\npodchwytliwych, np. z dziedziny Ŝycia kolonijnego, czy teŜ powaŜnych, choć dostosowanych do wieku rozwojowego dzieci. • Wieczór Karaoke - w dzisiejszych czasach często najprostszy sposób na rozśpiewanie kolonii. Do tej imprezy, jak i innych "śpiewanych" moŜemy uŜyć darmowych programów dostępnych w internecie jak "vanBasco". • Ognisko - koniecznie ze śpiewami, gitarą, kiełbaskami, ziemniaczkami... i wszystkim, co wprowadza w nastrój przyjaźni, braterstwa. • Dni tematyczne, czyli cały dzień przeŜyty w tonacji indiańskiej, ludowej, wojskowej, bajkowej... Jest to niezwykle atrakcyjna forma organizacji całego dnia. Np. podczas dnia indiańskiego wszyscy stanowimy jedno plemię, zaś poszczególne grupy są odmiennymi szczepami. KaŜdy szczep wybiera swoją nową nazwę, nadaje nowe obowiązujące imiona, wymyśla okrzyk, piosenkę, taniec, stroje, maluje twarze, buduje totem i przygotowuje się , aby jak najlepiej zaprezentować swój szczep przy wieczornym ognisku. Zabawa na całego. • Krajoznawstwo - koniecznie trzeba zainteresować dzieci okolicą w której przebywają. Wędrówki, rajdy, poznawanie folkloru, zwyczajów ludowych, zwiedzanie miasta - to waŜny element poznawczy i edukacyjny. Po powrocie do domu dziecko powinno z łatwością wskazać na mapie miejsce kolonii, oraz opowiedzieć o jego najciekawszych atrakcjach. Wiadomości zdobyte podczas zwiedzania moŜna wykorzystać przy okazji róŜnych konkursów, teleturniejówuprzedzając przy tym dzieci, co dodatkowo zaostrzy uwagę, zmusi do myślenia. Warto teŜ nie przesadzać z propozycjami, by były "na miarę" młodego człowieka. • Warsztaty - muzyczne, plastyczne, teatralne, taneczne itp. JeŜeli wychowawcy odwaŜą się podzielić z kolonistami swoimi licznymi talentami, moŜna z całym powodzeniem zorganizować róŜnego rodzaju warsztaty tematyczne. W ich prowadzeniu warto korzystać z całkiem prostych, a nader atrakcyjnych i co istotne tanich metod. Np. do warsztatów plastycznych zuŜywamy to, co przyroda nam oferuje: konary, gałązki, liście, kamyki, szyszki, muszle, kwiaty itp., a w muzycznych przydadzą się ścieŜki dźwiękowe znanych współcześnie szlagierów, ew. popularne instrumenty muzyczne, czy przedmioty je zastępujące. Warsztaty taneczne poprowadzimy mając chociaŜby kasetę tańców integracyjnych "Klanzy" i trochę poczucia rytmiki. A moŜe wśród dzieci znajdą się wybitnie uzdolnione artystycznie, które będą chciały podzielić się swoimi umiejętnościami? Sprawą najprostszą byłoby zatrudnienie odpowiednich instruktorów - co raczej nie jest, ze względów finansowych zbyt częstą praktyką. Dobrym pomysłem przy większej liczbie kolonistów jest zorganizowanie "rodzinek" do róŜnego rodzaju konkurencji i zawodów. Polega to na losowym (przypadkowym) wyborze uczestników z róŜnych grup wiekowych, mieszanych: chłopców i dziewcząt. Pomaga w szybkiej integracji całej kolonii, uczy współpracy, opieki nad młodszymi, zapobiega niezdrowej rywalizacji między grupami. Przy wszelkich konkursach plastycznych czy warsztatach tematycznych bardzo waŜne jest, aby była moŜliwość prezentacji swoich prac, czy nowych umiejętności przed szerszym gremium. Nie oszczędzajmy na słowach pełnych uznania i zachwytu nad efektem końcowym, a zwłaszcza doceńmy twórcze zaangaŜowanie. To czynnik bardzo inspirujący. Prezentacja na forum pozwala poczuć się prawdziwym artystą z prawdziwa publicznością. Przy planowaniu programu warto korzystać z własnych pomysłów, wypróbowanych zabaw oraz ze scenariuszy dostępnych na rynku w szerokim zakresie. Wybierajmy najlepsze i dołóŜmy wszelkich starań, aby cała oprawa była oryginalna, ciekawa, fantazyjna. Im więcej energii, pomysłów, fantazji, twórczości, im bardziej kolorowo, strojnie, z humorem - tym lepiej. Wsłuchujmy się w pomysły dzieci. Pozwólmy wyobraźni działać. Nie wszystkie pomysły muszą być zrealizowane, ale jeŜeli zostaną wypowiedziane, dadzą poczucie duŜej wolności, moŜności, pobudzą cenną energię. Inicjujmy, inspirujmy dbając o to, aby nie było atmosfery szkolnej rywalizacji, robienia czegoś na ocenę, czy na siłę. Dbajmy o dobry klimat radosnej twórczości, o integrację kolonii, zespołu wychowawców, wprowadzajmy rodzinną atmosferę, pełną Ŝyczliwości, zrozumienia i ... miłości.\nZabawy w grupie • Siad grupowy - uczestnicy stają w kole twarzą w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara i obejmują partnera w talii. NaleŜy stać bardzo blisko siebie, prawie dotykając się. Kolana i stopy powinny być złączone. Kiedy policzymy do trzech, wszyscy powoli siadają, opierając się o kolano osoby z tyłu. AŜeby koło się nie rozerwało, naleŜy zadbać, aby : było ono równe, wszyscy siadali i wstawali w tym samym momencie. Ćwiczenie to moŜna przeprowadzać w grupie liczących ponad 10 osób. MoŜna teŜ spróbować "grupowego chodzenia" podczas "grupowego siadu" wszyscy przesuwają jednocześnie najpierw prawą nogę, potem lewą, potem znowu prawą, itd. • Grupki - uczestnicy chodzą po sali. Kiedy prowadzący mówi "dwa" , "trzy" lub "cztery" (moŜna teŜ wymieniać większe liczby), uczestnicy tworzą grupy składające się z odpowiedniej liczby osób. Ci, którym nie uda się dołączyć do Ŝadnej z grup, nie odpadają z gry, lecz dalej biorą w niej udział. Ćwiczenie to umoŜliwia podział grupy na zespoły "na wesoło". Zamiast podawać liczę, moŜna powiedzieć jakieś zadanie, na podstawie którego uczestnicy muszą sami odgadnąć, o jaką liczbę chodzi, np. "ile liter jest w słowie kot". • Punkty oparcia - ćwiczenie to najlepiej przeprowadzić w parach, chociaŜ moŜna teŜ wykonać je indywidualnie lub w większych grupach. Wymieniamy pewną liczbę. KaŜda para musi oprzeć się o podłogę w tylu punktach, ile wskazuje wymieniona liczba. Jeśli np. mówimy "trzy", pary mogą oprzeć się na jednej ręce i dwóch nogach. • Pięciobój pytona - dzielimy grupę na 5-osobowe zespoły. Uczestnicy siadają jeden za drugim w linii prostej, opierając stopy o uda osoby siedzącej z przodu. Osoby znajdujące się na czele zespołów kładą ręce i stopy na podłodze. Kiedy wszyscy są gotowi, zespoły ruszają do przodu. • Sygnały - uczestnicy siadają w kole, tak by wszyscy dobrze się widzieli. KaŜdy wymyśla swój indywidualny sygnał, np. klepanie się po ramieniu lub krzyŜowanie nóg. Przed rozpoczęciem gry, uczestnicy demonstrują swoje sygnały. Osoba rozpoczynająca grę musi zademonstrować (raz lub więcej razy) najpierw swój sygnał, a następnie sygnał kogoś innego. Właściciel tego sygnału musi wówczas odpowiedzieć , nadając kolejno swój sygnał i sygnał innej osoby. Osoba, która nie zareaguje natychmiast lub nada błędny sygnał, odpada z gry. Gra toczy się do momentu, w którym na polu bitwy pozostanie tylko jeden gracz. • Gucio-gucio - dzielimy grupę na 3-4 osobowe zespoły. Informujemy uczestników, Ŝe będą się teraz komunikować ze sobą za pomocą języka gucio-gucio. Język ten jest bardzo łatwy, poniewaŜ istnieje w nim tylko jedno słowo: „gucio”. Jedna osoba w kaŜdym zespole ma za zadanie opowiedzieć innym o czymś waŜnym, posługując się językiem „gucio-gucio”. Pozostali starają się odgadnąć kontekst wypowiedzi i odczucia mówiącego, a takŜe odczytać jego komunikat. NaleŜy zamienić się rolami, tak aby kaŜdy mógł wystąpić w roli mówcy. Na zakończenie grupa omawia elementy komunikacji bezsłownej, które wystąpiły w ćwiczeniu, a więc gesty, mimikę, ruchy ciała. • Zapamiętywanie imion - kaŜdy przedstawia się , np. "Nazywam się Janek", następna osoba mówi "Nazywam się Ela, a to jest Janek" itd. • Tratwa ratunkowa - 8-10 osób, czas 15 sekund, karton 60cm na 90cm - Na sygnał wszyscy wchodzą na tratwę i muszą się utrzymać na niej, dana osoba moŜe być na tratwie np. tylko jedną nogą. • Gdzie siedzę? - Gra polega na tym, Ŝe wszyscy siadają na krzesłach ustawionych w koło, oprócz jednej osoby, która pozostaje w środku z zawiązanymi oczami i zwiniętą gazetą w dłoni. Na początku osoba w środku obraca się kilka razy dookoła, a wszyscy inni przesuwają się o 1 miejsce w absolutnej ciszy. Następnie osoba ze środka wskazuje czyjeś kolana za pomocą zwiniętej gazety, podchodzi bliŜej, rozkłada gazetę na znalezionych kolanach i siada zadając pytanie: Gdzie siedzę? Osoba, na której kolanach usiadł zawodnik z zawiązanymi oczami odpowiada dwukrotnie normalnym głosem: "kwa, kwa". Zadaniem osoby siedzącej na kolanach jest odgadnięcie na kim usiadł. • Dlaczego, poniewaŜ - KaŜda osoba dostaje dwie kartki. Na pierwszej zapisuje pytanie zaczynające się od słowa "dlaczego". Na drugiej kartce zapisuje odpowiedź na to pytanie 26\nrozpoczynając od słowa "poniewaŜ". Kartki są zbierane do dwóch koszyków, do jednego pytania, do drugiego odpowiedzi. Po wymieszaniu kartek kaŜdy losuje po jednej kartce z kaŜdego koszyka. Następnie po kolei wszyscy czytają wylosowane pytania i odpowiedzi na głos. PoniewaŜ pytania i odpowiedzi były bardzo róŜne, gar dostarcza duŜo śmiechu. • Pierścień - Wszyscy uczestnicy siadają w kółku i trzymają przed sobą jeden długi sznurek. Jedna osoba pozostaje w środku. Przed rozpoczęciem zabawy na sznurek naleŜy nawlec duŜy pierścionek, bądź nakrętkę. Zabawa polega na tym, Ŝe osoby trzymające sznurek przesuwają wzdłuŜ niego pierścień (po obwodzie koła) ukrywając go w dłoniach. Wszyscy wykonują te same ruchy rękami próbując zmylić osobę, która jest w środku. Jej zadaniem jest wskazać osobę, która w danym momencie chowa w dłoniach pierścień. • Pajęczynka - Dzieci siedzą w kole. Pierwsza osoba trzyma początek nitki kłębka, podaje kłębek następnej osobie wraz z jakimś miłym zdaniem na temat osoby/imieniem. Kolejny uczestnik zabawy łapie fragment nitki, kłębek podaje dalej dowolnemu dziecku, równieŜ wypowiadając miłe zdanie. Kiedy kłębek dotrze do ostatniej osoby, zwijamy go w kolejności od tyłu. • Wszystko zwierze co ma pierze lata - Osoba prowadząca zabawę rozpoczyna ją słowami: "wszystko zwierze co ma pierze lata", po czym wymienia nazwy róŜnych zwierząt. Za kaŜdym razem rozkłada ręce, naśladując ruch skrzydeł ptaka. Zadaniem dzieci jest uwaŜne słuchanie, jaką nazwę zwierzęcia prowadzący podaje, i rozłoŜenie rąk jedynie wtedy, gdy padnie nazwa ptaka. Jeśli uczestnik zabawy pomyli się i podniesie ręce w innym momencie, daje fant, który musi wykupić po skończeniu zabawy. • Otwarty krąg - Uczestnicy zabawy siedzą w kręgu. Prowadzący wypowiada do kaŜdego początek zdania, a zadaniem dziecka jest jego dokończenie. Zdania zmieniamy zaleŜnie od potrzeb chwili i moŜliwości uczestników zabawy. Przykładowe zdania: Najlepsza rzecz, jaka zdarzyła mi się dzisiaj to... Gdyby mogła/mógł zamienić się w jakieś zwierzę/owoc/przedmiot, byłabym/byłbym... Chciałbym/chciałbym napisać ksiąŜkę o... Lubię, kiedy... Nie lubię, gdy... • Kategorie - Uczestnicy zabawy siedzą w kole, osoba prowadząca wymienia jakąś grupę ludzi, np.: Osoby w okularach; Ci, którzy lubią mleko; Osoby piszące lewa ręką; Chłopcy/Dziewczynki, które maja krótkie włosy; Przy wymienianiu kaŜdej kategorii ludzi poszczególni uczestnicy, którzy do tej kategorii pasują, posuwają się kawałeczek w do środka koła. Jeśli do kategorii nie pasują, pozostają w miejscu. Zabawa kończy się, gdy ktoś dotrze (lub wszyscy) do środka koła. • Złap moje imię - Wszyscy przedstawiają się swoim imionami. Jedna z osób rzuca piłkę do dowolnego uczestnika. Osoba łapiąca piłkę musi powiedzieć imię osoby, od której złapała piłkę, po czym rzuca ja do następnego dziecka. Zabawa trwa, dopóki uczestnicy nie zapamiętają wszystkich imion. • Sherlock Holmes - Z grupy wybieramy 2-3 osoby, które mają za zadanie przypomnieć sobie jakąś postać historyczną/literacką/kogoś ze wspólnego otoczenia uczestników zabawy. Na kartce papieru zapisują/rysują 6, 8 rzeczy, które ta osoba mogłaby mieć w kieszeni/torbie. Zadaniem reszty uczestników jest odgadniecie, o jaką postać chodzi. • Wywiad - Dzielimy grupę na pół. Jedna część wychodzi za drzwi, druga w tym czasie ustala, o jakim zawodzie będzie mowa. Po powrocie grupa wychodząca moŜe zadawać pytania typu: czy nosze mundur? Czy muszę być wysportowany? Czy muszę umieć śpiewać? KaŜdy z grupy zgadującej ma prawo zadać 2 pytania (jeśli jest mało uczestników, liczbę pytań zwiększamy). Jeśli po wyczerpaniu liczby pytań zawód pozostaje tajemnicą, wyjawiamy go. • Tocząca się opowieść - Jedna z osób uczestniczących w zabawie zaczyna opowiadać jakaś historię, po chwili prowadzący wskazuje kolejną osobę, której zadaniem jest kontynuowanie tejŜe opowieści. • Plątanina - Cała grupa trzyma się za ręce, tworząc łańcuch. Pierwsza osoba prowadzi ten łańcuch, w moŜliwie najbardziej skomplikowany sposób plącząc go. WaŜne jest powolne poruszanie się i nierozerwalnie łańcucha. Kiedy grupa jest tak zaplątana, ze nie moŜe się poruszać, jedna osoba stara się ją rozplątać poprzez wydawanie słownych poleceń, bez dotykania łańcucha. • Co widzisz? - Uczestnicy dokładnie obserwują pomieszczenie, w którym się znajdują. Poszczególne osoby proszone są o wskazanie jak największej ilości przedmiotów, które są: 27\nDaleko/blisko; Małe/duŜe; Jasne/ciemne; Czarne/białe; Jednokolorowe/barwne; Wzorzyste/gładkie; Błyszczące/matowe; Ładne/brzydkie; Itd.; • Lektor - Dowolny uczestnik zabawy dostaje krótki tekst do przeczytania, natomiast prowadzący określa, w jaki sposób ma on być odczytany na głos: Tak, jak czyta się bajkę małemu dziecku; Tak, jak czyta spiker w telewizji; Tak, jak opowiada się historię z dreszczykiem; Tak, jak relacjonuje się mecz piłkarski;\nPogadanki w grupie Kolonie, to teŜ miejsce i czas na podjęcie powaŜnych tematów czy nurtujących, współczesnych problemów dot. wartości moralnych, religii, z dziedziny profilaktyki, promocji zdrowego stylu Ŝycia, komunikacji, okresu dojrzewania itp. Podejmowaniu tych waŜnych tematów dla młodych ludzi sprzyja atmosfera otwartości i poczucia bezpieczeństwa, które daje "niezagraŜający", a tym samym bezpieczny wychowawca. Zadziwiające, jak w wiele sekretów, poufnych zwierzeń zostaje się wtajemniczonym w tak krótkim czasie. Słuchajmy zawsze uwaŜnie, z powagą i szacunkiem - bo jest to zwykle jedyna forma pomocy, którą moŜemy zaoferować. Czasem jednak odniesiemy wraŜenie, Ŝe tematy poruszane w trakcie rozmów prywatnych powtarzają się i dotyczą wszystkich nastolatków. Wtedy moŜemy pokusić się o zorganizowanie pogadanek dotyczących tematów nurtujących młodzieŜ. Oczywiście waŜne w takim wypadku jest merytoryczne przygotowanie prelegenta, czyli nas. Skarbnicą wiedzy mogą być zarówno ksiąŜki i internet, ale takŜe nasza własna wiedza, czy doświadczenie Ŝyciowe. Nie bójmy się poruszać kontrowersyjnych, ale waŜnych dla naszych podopiecznych tematów. Nie raz będziemy jedynymi, którzy nie boją się rozmawiać na te tematy. Zarazem pamiętajmy, by być przy tym autentycznym, nie starajmy się imponować młodzieŜy na siłę - oni zawsze się poznają, co jest prawdziwe, a co udawane. Wsłuchujmy się uwaŜnie w to, co nasze dzieci mówią do nas. A właściwie, nie tyle co mówią, ale co chcą powiedzieć...\nSłodkie lenistwo MoŜe się zdarzyć, Ŝe grupa będzie dąŜyć do biernego wypoczynku. Na pytanie: Co chcielibyście robić? chórem odpowiadają - nic!, tzn. zostać w pokojach i leŜąc "brzuchem do góry" - rozmawiać, nic nie robić. Takie pragnienia mogą wyraŜać potrzebę "złapania oddechu", dania czasu tylko dla siebie, relaksu, jako antidotum na ciągły pośpiech i napięcie. W dobrze skonstruowanym programie jest i na to teŜ czas. Oczywiście, nie cały dzień, ale pół, czy wtedy, gdy funkcjonowanie organizmu i aktywność psychofizyczna spada w sposób naturalny, tzn. w środku dnia, po obiedzie. Pozwólmy naszym dzieciom na odrobinę lenistwa. TakŜe wychowawca moŜe w tym czasie, np. podczas ciszy poobiedniej chwilowo odpocząć, czy uzupełnić konieczną dokumentację.\nVII. Kiedy zaczynają się kłopoty Brak jest jednoznacznej definicji określającej trudności wychowawcze, ale na ogół kaŜdy intuicyjnie wyczuwa, jakie fakty moŜna zaliczyć do tej kategorii zjawisk. Zdajemy sobie sprawę, Ŝe wychowawca moŜe w swej pracy zetknąć się z problemami, na które od razu potrafi właściwie zareagować, ale mogą zaistnieć takie, w których niełatwo będzie znaleźć odpowiednie rozwiązanie. Występowanie trudności wychowawczych jest nieodzownym atrybutem procesu wychowania, poniewaŜ nie ma moŜliwości, aby nigdy nie wystąpiła róŜnica między tym, do czego dąŜy wychowawca, a tym, czego oczekuje wychowanek. Aby móc odpowiednio zareagować na problem, musimy zdać sobie sprawę z jego zaistnienia, rozpoznać jego przyczynę i znaleźć najlepsze rozwiązanie - niestety w rzeczywistości nie jest to takie proste...\nRozpoznanie DuŜą grupę stanowią trudności związane z utrzymaniem dyscypliny: niewykonywanie poleceń, nieposłuszeństwo, oddalanie się od grupy, łamanie nakazów i zakazów dawanych przez wychowawcę... Są to pozornie trudności drobne, zaliczane do typu porządkowego, nie naruszające istotnych norm moralnych, ale bardzo uciąŜliwe - zwłaszcza w pierwszym okresie Ŝycia kolonijnego i szczególnie dla początkujących wychowawców. Niestety zachowania takie dość łatwo poszerzają swój zasięg. Wychowanek przeciwstawiający się poleceniom wychowawcy wzbudza często podziw grupy, czym zachęca do takiej samej postawy innych. Dzieje się to przewaŜnie bez wyraźnego powodu - po prostu z ciekawości, z chęci zobaczenia "co z tego będzie". PowaŜny kłopot sprawia wychowawcy odmówienie przez dziecko udziału w zajęciach grupy zaplanowanych na daną część dnia. Zdarza się odmowa wprost, kiedy dziecko nie chce wykonać danej czynności, siada ostentacyjnie z boku i zachowaniem swym wyraŜa lekcewaŜenie dla działań wykonywanych przez kolegów. Przy tym dziecko moŜe uzasadniać swoją odmowę pierwszym lepszym powodem, o którym wszyscy wiedzą, Ŝe stanowi tylko pretekst. Zajęcia zostają zdezorganizowane, a wychowawca wytrącony z zaplanowanego rytmu postępowania. Sytuacja, w której cała grupa odmawia współpracy jest zapowiedzią konfliktu z wychowawcą. Rozwiązanie takiego problemu będzie bardzo trudne, nierzadko potrzebna będzie interwencja kierownictwa i nie zawsze kończy się to dobrze... Przemoc wśród wychowanków, to bardzo powaŜny problem na kolonii. Nie da się uniknąć konfliktów między dziećmi, lecz w większości są one pokojowo rozwiązywane przez samych zainteresowanych lub z pomocą wychowawcy. Niestety część konfliktów kończy się bójkami i samosądami (np. przyjmującymi czasami formę osławionych "kocówek"). Niestety są one w warunkach kolonijnego Ŝycia częstym problemem, wymagającym czujności, a niejednokrotnie natychmiastowej interwencji wychowawcy. Zwłaszcza jeśli wiąŜe się z tym zjawisko terroryzowania słabszych przez silniejszych, którzy stosując przemoc fizyczną bądź psychiczną, urządzają sobie wygodnie Ŝycie. Ujarzmianie słabszych nie zawsze odbywa się przy uŜyciu siły fizycznej. Trudniejszy do wykrycia, bo często nie mniej dokuczliwy dla wychowawcy, jest terror psychiczny panujący w grupie, kamuflowany pod pozorami, np. spręŜystego sprawowania funkcji przez grupowego lub wykonywania ochoczo opiekuńczych czynności przez starsze kolonistki. W "akcji ucisku" moŜe brać udział kilka osób działających wspólnie, ale fakt ten nie powinien nas mylić. Przy bliŜszym rozpatrzeniu sytuacji przewaŜnie udaje się nam odszukać jednostki, które odgrywają rolę przywódców. Wychowawca musi być bardzo wyczulony na zasygnalizowany tu problem, poniewaŜ łatwo ulega się pokusie niedostrzegania szkodliwości pewnych układów społecznych panujących w grupie, gdy są one dla nas pomocą w rozwiązywaniu spraw organizacyjno-porządkowych. Oczywiście jesteśmy jak najdalsi od wyłączania najaktywniejszych członków grupy z procesu formowania jej oblicza, ale stale (choć dyskretnie) to kontrolujmy. 29\nNa kolonii nie moŜna przejść obojętnie obok spraw związanych ze stosunkiem dzieci do własności prywatnej i społecznej, a więc zagadnień kradzieŜy, niszczenia mienia społecznego będącego własnością kolonii oraz gubienia i nie szanowania rzeczy osobistych przywiezionych z domu. KradzieŜe stanowią, bardzo nieprzyjemny akcent kolonijnego Ŝycia, niemniej w duŜym, kilkunastoosobowym zbiorowisku dzieci trzeba się liczyć z moŜliwością ich wystąpienia. Przybierają one róŜny charakter. Najczęściej jest to podkradanie słodyczy, ale i przywłaszczanie sobie pieniędzy przechowywanych przez koleŜankę lub kolegę w szafce nocnej lub pod poduszką. Czasami mamy teŜ do czynienia z kradzieŜą cenniejszych przedmiotów: np. zegarka, aparatu fotograficznego, odtwarzaczy, telefonów komórkowych itp. DuŜo wysiłku wychowawczego wymaga wyrobienie w dzieciach poszanowania dla własności społecznej. Łatwość, z jaką niszczą one sprzęt kolonijny, jest zaskakująca. Czasami przejawia się to w jawnym wandalizmie, którego nasilenie przypada najczęściej na koniec kolonii, w tzw. "zieloną noc". Najczęściej jednak jest to bezmyślne niszczenie w czasie rozhukanych zbaw lub po prostu z nudów. Niszczone są najczęściej drzwi, szafy, krany w łazience, ustępy itp. Panuje przy tym przekonanie, Ŝe jest to niczyje, więc "właściwie nic się nie stało". W czasie zabaw na boisku dzieci zostawiają byle gdzie sprzęt sportowy. Nie szanują takŜe swoich osobistych rzeczy, nie dbają o nie, łatwo je gubią lub niszczą, później zaś rodzice zgłaszają swoje pretensje dotyczące zdekompletowania kolonijnego ekwipunku dzieci do wychowawcy. Na kolonii styka się ze sobą bezpośrednio młodzieŜ odmiennej płci. Sypialnie dziewcząt i sypialnie chłopców znajdują się blisko siebie, często w tym samym budynku lub korytarzu. Tajemniczy półmrok lasu za oknem zachęca do wieczornego spaceru "we dwoje". Wiele elementów zawartych we współczesnej kulturze sprawia, Ŝe problemy seksualne występują u dzisiejszych nastolatków wcześniej i przybierają ostrzejszą postać, niŜ to miało miejsce w pokoleniach poprzednich. Trudności wychowawcze z tym związane naleŜy rozwaŜać w dwóch aspektach. Istnieją tendencje, Ŝeby wszelkie kontakty między dorastającymi dziewczętami i chłopcami interpretować jednoznacznie w kategorii przeŜyć erotycznych, a nawet seksualnych. Powodem takiej interpretacji stał się zapewne jeden lub drugi sporadyczny przypadek, będący wprawdzie sam przez się problemem pedagogicznym, ale zupełnie niepotrzebnie uogólniany. Wnioski stąd płynące rozciągane są na całą młodzieŜ, wytwarza się niezdrowa atmosfera wychowawcza, która wręcz prowokuje młodzieŜ do zachowywania się w sposób niewłaściwy. Druga sprawa, na którą warto zwrócić uwagę, to ogromne zwulgaryzowanie kontaktów międzyludzkich uderzająco nieprzyjemne wówczas, gdy wchodzi w grę rodzące się uczucie między młodymi ludźmi. Jest to oczywiście naturalna konsekwencja braku kultury uczuć w środowisku dorosłych - nie zmniejsza to jednak ostrości problemu. Trudności wychowawcze z dziedziny seksualnej nie są związane tylko z kontaktami między młodzieŜą odmiennej płci. W warunkach kolonijnych moŜemy mieć do czynienia z występowaniem zbiorowego samogwałtu, a nawet z molestowaniem seksualnym. Najczęściej natomiast, moŜemy zetknąć się z kolportowaniem pornograficznych pism, rysunków, obrazków, wierszyków i piosenek podsycających w niewłaściwy sposób zainteresowania dzieci zagadnieniami seksu i płci. W dzisiejszych czasach bardzo częstymi, choć nie zawsze występujące w formie ostrych spięć, są problemy związane z paleniem papierosów przez młodzieŜ i piciem alkoholu. Trudno jest zmusić nałogowego palacza do rzucenia nałogu, ale powinniśmy dołoŜyć wszelkich starań, aby uchronić tych, dla których pierwszy papieros otrzymany od kolegi na koloniach, moŜe się stać początkiem nałogu. Zarówno nasza ostra walka z palaczami, jak i ignorowanie problemu, skazane są niestety zawsze na poraŜkę. Wiemy to my - wiedzą to i oni. Podobnie jak papierosy, alkohol kojarzony jest przez nastolatków z dorosłością i dobrą zabawą. Niestety - młodzieŜ na kolonii pije! Inwencja twórcza w tym kierunku potrafi zadziwić nawet doświadczonego wychowawcę. Rzadko zdarza się, Ŝeby dzieciak "upił się" nam "na mieście". Wyjście na miasto jest przewaŜnie okazją do zaopatrzenia się w trunki, które są następnie przemycane na teren kolonii. Z przyczyn ekonomicznych młodzieŜ kupuje najczęściej piwo i tanie wino, ale nie powinien nasz teŜ zdziwić zakup zakup bardziej mocnego alkoholu. Nie sądźmy, Ŝe dzieciaki staną na zbiórce z butelkami w plecaku. Często "towar" czeka ukryty w krzakach lub juŜ 30\nzostał przeniesiony na teren kolonii. Nieraz alkohol przechowywany jest cały dzień "u zaprzyjaźnionej grupy", a imprezka zaczyna się dopiero wieczorem w pokojach, po zgaszeniu świateł. Przed dyskoteką alkohol moŜna zmieszać z napojami gazowanymi, a kolorową "oranŜadę" pić moŜna nawet w obecności wychowawcy, nie wzbudzając przy tym Ŝadnych podejrzeń. Pamiętajmy, Ŝe dzieci róŜnie reagują nawet na małe dawki alkoholu. Pijany nastolatek powinien być dla nas nie tylko problemem wychowawczym, ale przede wszystkim sytuacją, w której następuje bezpośrednie zagroŜenie zdrowia i Ŝycia dziecka. Konieczne staje się więc zgłoszenie takiej sytuacji zarówno lekarzowi kolonijnemu, jak i kierownictwu. Wszelkie rozmowy z delikwentem naleŜy odłoŜyć na później, kiedy ów osobnik będzie w stanie zrozumieć co zrobił. Nieodzowne wychowawczo staje się równieŜ wyciągnięcie odpowiednich konsekwencji np. przez kierownika kolonii. Przyczyna Stara maksyma głosi, Ŝe lepiej zapobiegać chorobie niŜ ją leczyć. Po to, by móc skutecznie przeciwdziałać problemom, trzeba zrozumieć przyczyny ich powstawania. Pierwsza grupa czynników wpływających na pojawianie się kłopotów wynika z obiektywnych warunków kolonijnego Ŝycia. Dzieci zdają sobie sprawę z tymczasowości sytuacji, rozumieją, Ŝe konsekwencje ich czynów bardzo rzadko przeciągają się poza okres kolonijnego turnusu. Wytwarza to czasami atmosferę bezkarności, zwłaszcza Ŝe płynność kadry wychowawczej na kolonii prawie gwarantuje, Ŝe za rok nie spotka się nikogo ze znanych wychowawców, który będzie pamiętał, co dany delikwent nabroił rok wcześniej. Wiele trudności wynika z warunków lokalowych i terenowych w obiekcie kolonijnym. Rozdzielenie grupy na kilka pokoi sypialnych, Ŝe stwarza lepsze warunki wypoczynku, ale utrudnia moŜliwość skutecznej kontroli w niektórych momentach, zwłaszcza w czasie ciszy nocnej. Nieodpowiednie lub ciasne pomieszczenie świetlicowe ogromnie komplikuje Ŝycie kolonii zwłaszcza przy niepogodzie, podobnie jak brak w obiekcie terenów dostosowanych do zabaw dziecięcych i gier sportowych. Głównym powodem wielu trudności jest mało atrakcyjny program zajęć na kolonii. Dzieci znudzone, nie zainteresowane zajęciami proponowanymi przez wychowawcę, poszukują innych moŜliwości spędzenia czasu, wyłamują się z regulaminowych i programowych ustaleń oraz wywołują róŜne ekscesy, oŜywiające monotonny przebieg dnia. Dzieje się tak najczęściej wtedy, kiedy zajęcia kolonijne przybierają charakter za bardzo "szkolny". Nudne mogą takŜe być zajęcia powtarzane zbyt często, nawet jeśli początkowo budziły entuzjazm grupy. Sprawa atrakcyjnego programu zajęć nie zawsze jest łatwa do rozwiązania. MoŜemy mieć w grupie dzieci o róŜnych zainteresowaniach, zamiłowaniach i usposobieniu. Opracowanie programu, który zaspokoiłby je w jednakowym stopniu, jest niemal niemoŜliwe. Część dzieci jest na kolonii w danej miejscowości nie po raz pierwszy (ma to najczęściej miejsce w przypadku kolonii organizowanych przez zakład pracy w stałym obiekcie), znane im są wobec tego doskonale trasy pobliskich wycieczek i corocznie zwiedzane zabytki. Co gorsze, w takiej sytuacji łatwo rozpowszechnia się w grupie sąd, Ŝe ta wycieczka to "nic ciekawego", "nie warto się męczyć" i wychowawca musi wykazać wiele inwencji, Ŝeby cała grupa wsiadła do autokaru. Nie tylko obiektywne warunki, kształtujące Ŝycie na kolonii, mogą stanowić źródło pojawiających się trudności wychowawczych. Przyczyny trudności niejednokrotnie tkwią w samym dziecku. Pierwsza sprawa, o której naleŜy wspomnieć, to konieczność wzięcia pod uwagę złego stanu fizycznego: choroby lub upośledzenia jako przyczyny wielu trudności wychowawczych. Są one róŜnego charakteru, dotyczą zarówno jednego dziecka, jak i całej grupy, w której znajduje się chore dziecko. Jeśli dziecko nagle staje się nieznośne, rozgrymaszone, uparte, zaczyna przeciwstawiać się poleceniom i bez powodu sprzeczać z kolegami, pierwszą naszą myślą powinno być pytanie, czy nie kryje się za tym początek jakiejś choroby. Termometr i pomoc lekarza załatwiają nam wtedy problemy pozornie nie wiele mające wspólnego z medycyną. Oczywiście dziecko chore, leŜące w łóŜku choćby przez kilka dni, to takŜe waŜne zagadnienie wychowawcze. Nawet wtedy, kiedy zostaje ono przeniesione do izolatki, nie przestaje być członkiem grupy, wymaga naszego\nzainteresowania, troski, musi mieć poczucie, Ŝe jego choroba nie przerwała kontaktu z zespołem, Ŝe wychowawca i koledzy zajmują się nim i czekają na jego powrót do normalnych zajęć. Przy analizie występujących trudności wychowawczych trzeba się liczyć z faktem dość powszechnego znerwicowania współczesnych dzieci. Powoduje ono pod wpływem większego napięcia psychicznego reakcje u dzieci dla nich samych nie zawsze wytłumaczalne, np. w postaci gwałtownego śmiechu bez powodu, nadruchliwości, nawet ucieczek, a w kaŜdym razie przewraŜliwienia i silnej reakcji na wszelkiego typu bodźce działające z zewnątrz. Zarówno dziecko z natury bierne, jak i dziecko odznaczające się aktywnością moŜe być źródłem trudności wychowawczych. Aktywność dziecka powoduje trudności bardziej widoczne, w sposób doraźny dotkliwe dla wychowawcy. Ona to często jest przyczyną nie przemyślanych wyczynów dezorganizujących Ŝycie całej grupy, akcji, których celowość po bardzo krótkim czasie dla jej uczestników staje się takŜe bardzo wątpliwa. Ale takŜe trzeba zwrócić uwagę na bierność dzieci ona to moŜe utrudnić zintegrowanie całej grupy wokół określonych zadań. Dzieci nie przejawiające inicjatywy, unikające uczestniczenia w przewidzianych programem czynnościach łatwo zostają odsunięte na bok przez aktywniejszych kolegów, przyjmują wtedy pozycje obserwatorów, co oczywiście na zasadzie błędnego koła pogłębia postawę bierności. Wiele trudności wychowawczych moŜe wynikać stąd, Ŝe dzieci nie wiedzą, jak naleŜy postępować i zachowywać się w określonych sytuacjach lub nie rozumieją uzasadnienia takich, a nie innych norm postępowania. Jest dla nich niejasne, dlaczego nie naleŜy bezmyślnie łamać gałęzi i niszczyć roślin. Po prostu nie zdają sobie sprawy, Ŝe zwierzę, którym się bawią, moŜe odczuwać ból, nie mają poczucia niebezpieczeństwa kąpiąc się w niedozwolonym miejscu, zaskakuje je uwaga, Ŝe określone zachowanie lub sposób mówienia jest po prostu niekulturalny i wyraŜa brak szacunku. Przyczyn takiego, a nie innego zachowania, sposobu bycia, stosunku do pewnych spraw trzeba się doszukiwać w środowisku rodzinnym dzieci i panujących tam zwyczajach oraz jego poziomie kulturalnym. DuŜe znaczenie ma równieŜ pozycja dziecka w rodzinie, np. jedynak napotyka często większe trudności w zaadaptowaniu się do Ŝycia zespołowego, nie umie współŜyć z grupą i angaŜować się we wspólne zadania. Dziecko najmłodsze z kilkorga rodzeństwa jest często przyzwyczajone do tego, Ŝe wszyscy, mu ustępują, najstarsze bywa zmęczone młodszym rodzeństwem i w warunkach kolonijnych łatwo moŜe niecierpliwić się z powodu nieodpowiedniego zachowania młodszych. Nawyki wyniesione z domu lub przeciwnie, brak jakichś przyzwyczajeń, stanowią często wytłumaczenie trudnych sytuacji wychowawczych i dopiero głębsza analiza warunków, w jakich dziecko wychowuje się w ciągu całego roku, pozwala zrozumieć niektóre problemy zaostrzające się podczas miesiąca wakacji. Przyczyny trudności wychowawczych tkwią czasami w samym wychowawcy. Najlepszym dowodem słuszności takiej tezy jest łatwy do zaobserwowania fakt powtarzalności pewnego typu trudności wychowawczych u tego samego wychowawcy. Znaczy to, Ŝe powstawanie trudności jest warunkowane właściwościami psychologicznymi wychowującego, a nie tylko czynnikami od niego niezaleŜnymi. Zbyt słabe lub moŜe zbyt silne, w stosunku do zaistniałej sytuacji, reagowanie na zachowanie dzieci moŜe powodować powstawanie konfliktów. Jeszcze gorzej jest, jeśli wychowawca reaguje na problemy wychowawcze w sposób niejednakowy - analogiczne wydarzenie, które jeszcze wczoraj zostało przez niego potraktowane jako nic nie znaczący incydent, dziś staje się powodem "gigantycznej" awantury. Zachowanie jednego dziecka spotkało się z surową naganą potępiającą jego postępek, inne dziecko, chociaŜ zrobiło zupełnie to samo, było potraktowane o wiele łagodniej. Nic dziwnego, Ŝe dzieci przestają się liczyć z opiniami formułowanymi przez takiego wychowawcę i są zdezorientowane co do rzeczywistego znaczenia ustalonych norm. Mają ponadto poczucie destabilizacji i wyrabiają w sobie przekonanie względności głoszonych przez wychowawcę zasad. TakŜe wiele szkody moŜe przynieść zbyt powierzchowna interpretacja sytuacji wychowawczych, postaw i motywów postępowania młodzieŜy. Jeśli wychowawca bierze pod uwagę wyłącznie zewnętrzne objawy jako najbardziej dla siebie kłopotliwe i na tej podstawie formułuje swoje oceny, naraŜa się na słuszny zarzut, Ŝe nie zadaje sobie trudu, aby poznać młodzieŜ, z którą pracuje, i niełatwo znajdzie z nią wspólną płaszczyznę porozumienia. 32\nMówiliśmy, Ŝe jedną z głównych przyczyn powstawania trudności wychowawczych jest nieinteresujący program zajęć. Czy moŜna uznać, Ŝe jakiś wychowawca po prostu nie potrafi tak zorganizować zajęć grupy, aby stały się one atrakcyjne dla uczestników? Wydaje się, Ŝe takie stwierdzenie byłoby szukaniem łatwych usprawiedliwień. Oczywiście, wychowawca pozbawiony słuchu muzycznego nie poprowadzi dobrze śpiewu w swojej grupie, a odznaczający się słabą kondycją fizyczną - będzie raczej mniej zaangaŜowany w zajęcia ruchowe, zalecając prowadzenie ich komuś z wysportowanych uczestników. Na zakończenie trzeba takŜe przypomnieć, Ŝe kaŜdy wychowawca ma swoje "lepsze" i "gorsze" dni. Właśnie w czasie tych "gorszych" dni musi być specjalnie czujny i uwaŜny, gdyŜ wtedy popełnia więcej niŜ zwykle pomyłek wychowawczych. Podczas niedyspozycji fizycznej lub psychicznej unikajmy konfliktów z wychowankami, odkładajmy na później, jeśli się tylko da, decydujące osądzanie spraw spornych, poniewaŜ moŜe się zdarzyć, Ŝe nie będziemy potrafili zdobyć się na obiektywność. Jeśli pewnych sytuacji odłoŜyć się nie da - poniewaŜ wychowanie jest procesem, którego nie moŜna zatrzymać - rozstrzygajmy sprawy z jeszcze większą ostroŜnością niŜ zwykle, przyjmując obowiązującą takŜe i w "dorosłym" prawodawstwie zasadę, Ŝe sytuacje wątpliwe świadczą na korzyść oskarŜonego.\nRozwiązanie Co robić? Jedną prawdę trzeba sobie jasno uświadomić - Ŝadne zalecenia nie mogą mieć charakteru bezwzględnie skutecznej recepty. Nasze działania muszą się opierać na ocenie danej sytuacji, jej wszelkich okoliczności i znajomości dziecka, które sprawia nam kłopoty. Nie jest to łatwe, dlatego na zakończenie omawiania problemu trudności wychowawczych postaramy się wskazać kilka sposobów, które mogą ułatwić wychowawcy konkretne rozwiązania. Pierwsza sprawa to przypomnienie, Ŝe łatwiej jest trudnościom zapobiegać, niŜ je usuwać. NaleŜy więc działać na przyczyny, które mogą trudności wychowawcze spowodować. Dobra organizacja czynności trudnych, nie lubianych przez dzieci zmniejszy na pewno sprzeciw grupy przy ich realizowaniu. Wprowadzanie interesującego programu zajęć skutecznie przeciwdziała tendencji dzieci do poszukiwania na własną rękę nie zawsze najlepszych sposobów zapełnienia nudnego dnia. Wczesne wykrycie faktu, Ŝe któryś z uczestników kolonii moŜe stać się źródłem konfliktów w grupie, pomoŜe nam tak "ustawić" go w Ŝyciu społecznym kolonii, aby do tych konfliktów było jak najmniej okazji. Znajomość stanu zdrowia i sytuacji rodzinnej wychowanków pozwoli zmniejszyć trudności adaptacyjne i przekazać dzieciom niezbędne informacje lub wiadomości, które ułatwią zrozumienie obowiązujących na kolonii norm postępowania. Skłonienie dzieci, aby prywatne pieniądze przechowywały tylko u wychowawcy, usunie prawie całkowicie problem kradzieŜy. O wiele skuteczniejsza jest zawsze profilaktyka pozytywna niŜ negatywna. Stosowanie zbyt wielu zakazów lub gróźb określających, jakie sankcje groŜą w przypadku nieprzestrzegania naszych zaleceń, powoduje najczęściej skutek odwrotny, zwłaszcza wśród dorastających dziewcząt i chłopców. Będą oni wyłamywać się z zakreślonych ram kolonijnego Ŝycia - choćby "dla sportu", aby nam pokazać, Ŝe nie tak łatwo dadzą się ujarzmić. Pewnych trudności nie da się jednak uniknąć i wychowawca często staje wobec sytuacji, w stosunku do której musi zająć określone stanowisko. Pierwsza sprawa - to ocena rozmiaru trudności. Wychowawca przed podjęciem decyzji o sposobie reakcji musi tej oceny błyskawicznie i czasami intuicyjnie dokonać. Wchodzi tu w grę kwalifikacja moralna wydarzenia, przypuszczalne jego przyczyny i ewentualne skutki. Czasami wydarzenie pozornie większego kalibru jest wychowawczo mniejszej wagi niŜ sprawa, która umknęła uwagi ogółu kolonii. Wiele spraw powinniśmy traktować w sposób naturalny. Niech nas nie dziwi, Ŝe 13,14-letni chłopcy i dziewczęta zaczynają się sobą nawzajem interesować - potraktujemy to w sposób naturalny i oczywisty, nie wyolbrzymiajmy problemów sztuczną sensacyjnością, natomiast 33\nstwórzmy warunki dla kulturalnego kształtowania się tych kontaktów. Pamiętajmy teŜ, Ŝe nasze własne poczucie humoru pozwoli nam wiele sytuacji wychowawczych widzieć we właściwych proporcjach. Stwórzmy takŜe okazję dorastającej młodzieŜy do uzyskania rzetelnych, powaŜnie potraktowanych wiadomości na temat rozwoju człowieka i problemów seksualnych. UkaŜmy te sprawy nie tylko w kategoriach biologicznych, ale takŜe społecznych i estetycznych. Jeśli nie czujemy się kompetentni, poprośmy o pomoc lekarza kolonijnego. Zawsze jednak musimy reagować zdecydowanie i ostro, nawet jeśli czyn popełniony przez dziecko nie jest czymś samym w sobie złym, ale wchodzi w grę zagroŜenie Ŝycia. Np. kąpiel w morzu lub w jeziorze bez dozoru i w czasie samowolnie wybranym, nie jest faktem, którego nie bylibyśmy w stanie zrozumieć - groźba utonięcia jest jednak w tym przypadku tak powaŜna, Ŝe nasza reakcja musi być bardzo ostra, ucinająca tego typu ekscesy raz na zawsze. Inna rzecz, Ŝe powinniśmy zrobić własny rachunek sumienia: czy uczyniliśmy wszystko, aby dzieci mogły w wystarczającym stopniu, w sposób "legalny", kąpać się i uczyć pływania? Czy kara jest właściwą reakcją na trudności wychowawcze? Powiedzmy sobie otwarcie: kara jest wyrazem społecznego potępienia danego czynu, czasami moŜe spełnić rolę odstraszającą, ale rzadko kiedy rozwiązuje trudności wychowawcze. System kar na kolonii moŜe się opierać na dwóch ich rodzajach: pewnej umowie, Ŝe dana sytuacja stanowi karę oraz karach właściwych, dot. utraty przywilejów, wprowadzeniu pewnych zakazów lub wyciągnięciu konsekwencji. Umowną karą moŜe być np. nagana przed frontem grupy. Jako kary traktuje się równieŜ pozbawianie pewnej przyjemności: np. nie umiesz się kulturalnie zachowywać - nie pójdziesz na dyskotekę, źle się zachowujecie w sypialni - znosi się starszej grupie przywilej późniejszego chodzenia spać. Kary muszą być jednakowo traktowane przez obie strony, tak przez wychowawcę, jak i przez dzieci inaczej stają się śmieszne i nie spełniają swego zadania. MoŜe się zdarzyć, Ŝe starsza grupa, którą w trybie sankcji karnej połoŜymy wcześniej spać będzie tak rozrabiać po zgaszeniu światła, Ŝe sami postaramy się jak najszybciej przywrócić poprzedni stan rzeczy. Czy to znaczy, Ŝe wychowawca nie ma moŜliwości posługiwania się karą w wychowywaniu? Byłoby to stanowisko chyba zbyt krańcowe. Wychowawca, cieszący się autorytetem w grupie, moŜe stosować kary jednego i drugiego typu. WyraŜona przez niego publicznie nagana, zwłaszcza jeśli zgodna jest z opinią innych wychowanków, na pewno spełni swoją rolę, sporadyczne pozbawienie lubianych zajęć nauczy jeszcze bardziej je cenić. Czasami 10 minut szybkiej musztry traktowanej nie jako kara, ale właśnie jako "zabieg orzeźwiający" ułatwi grupie opamiętanie się i wzięcie w karby. Weźmy sobie do serca teŜ fakt, Ŝe tam gdzie wychowawca nie poprzestał tylko na formalnych stosunkach z grupą i nawiązał z wychowankami takŜe więź uczuciową, grupa postara się sprawiać mu jak najmniej kłopotów. W takich przypadkach szczere stwierdzenie wychowawcy, Ŝe dane zachowanie sprawiło mu wielką przykrość, moŜe być dla wychowanków najgorszą z kar. Do kar przynoszących zamiast poŜytku wychowawczą szkodę naleŜy karanie pracą. Praca, bez względu na jej charakter, nie moŜe być traktowana jako poniŜenie. NaleŜy się liczyć z faktem wzrastającego poczucia bezkarności u młodzieŜy, zwłaszcza tej, która sprawia najwięcej trudności. Trzeba znaleźć bardzo rozsądną drogę porozumienia się z tą kategorią wychowanków, przełamując wprawdzie przekonanie o społecznej bezsilności wobec ich postaw i zachowania, ale nie opierając się wyłącznie na wzmocnionym systemie kar. Trzeba przy tym pamiętać, Ŝe stosowanie kar fizycznych jest nie tylko wykroczeniem karanym prawnie, ale takŜe kompromitacją wychowawcy. Dla bardzo powaŜnych przewinień zarezerwowane są kary szczególne. Telefon czy list skierowany do domu lub w ostateczności do szkoły czy zakładu pracy rodziców moŜe stanowić sankcję stosowaną po porozumieniu z kierownictwem kolonii lub nawet radą pedagogiczną. Lepiej jednak unikać psucia dziecku opinii w szkole nawet w przypadkach bardzo karygodnego zachowania kolonisty. Problem, który pojawia się dosyć często, jest zawarty w pytaniu: czy wychowanka w trybie karnym moŜna usunąć z kolonii? Trudno na to pytanie odpowiedzieć jednoznacznie. Czasami jest to jedyne wyjście, ale trzeba je traktować jako ostateczne, rozumiejąc, Ŝe stanowi ono właściwie naszą rezygnację z dalszego oddziaływania 34\nwychowawczego na dziecko. Usunięcie z kolonii jest karą najwyŜszą, stosowaną na wniosek rady pedagogicznej niezmiernie rzadko i przewaŜnie po konsultacjach z organizatorem i rodzicami dziecka. Kara ta jest wynikiem poczucia naszej bezsilności wobec zaistniałego problemu np. narkotyków, czy skrajnych przypadków przemocy. Przy rozwiązywaniu problemów wychowawca powinien znać wychowanków - jest to podstawowy warunek powodzenia jego działań. Trzeba takŜe pamiętać, Ŝe wychowanie powinno być właściwie kierowanym procesem samowychowania. Zasada ta obowiązuje takŜe przy rozwiązywaniu trudności wychowawczych. DuŜą krótkowzrocznością jest opinia, Ŝe wychowawca zdoła cokolwiek zdziałać na dłuŜszą metę sam, bez współudziału młodzieŜy. Jego zadaniem jest młodzieŜy pomóc, ale jeśli wpływ wychowawcy ma trwać dłuŜej niŜ okres wychowawczego kontaktu, musimy się postarać, aby nasi wychowankowie zrozumieli, na czym nam zaleŜy w wychowawczej działalności i potraktowali ją jako swój własny, dobrze zrozumiany interes. Nie znaczy to oczywiście, Ŝe w pewnych sytuacjach wychowawca nie powinien podjąć stanowczej decyzji, a nawet narzucić, zwłaszcza grupom młodszym i w początkowym okresie pracy, własnej wizji działania. W niektórych sytuacjach trzeba umieć powiedzieć zdecydowanie "nie" lub "tak" i tego stanowiska się trzymać. Jednak opieranie się wyłącznie na autokratycznym sposobie kierowania grupą nie ułatwi wbrew pozorom rozwiązywania sytuacji kłopotliwych wychowawczo, a przeciwnie, często moŜe się przyczynić do powstawania nowych konfliktów. Na zakończenie sformułujmy jedną radę. Wychowawca musi w sposób świadomy wypracować sobie własny styl rozwiązywania trudności wychowawczych, najlepiej pasujący do jego temperamentu. śadne, nawet najlepsze wzory postępowania wychowawczego nie zastąpią własnej inicjatywy i wyobraźni oraz nieustannego analizowania własnych i cudzych doświadczeń wychowawczych. Pamiętajmy, Ŝe przed błędami wychowawczymi uchronić się nie da, lecz wyciągajmy z nich odpowiednie wnioski na przyszłość. Jeśli sytuacja nas przerasta - zwróćmy się o pomoc do kierownictwa kolonii.\nVIII. Dzieci, a rodzice W przeciwieństwie do innych wychowawców, którzy mogą oddziaływać na swych wychowanków przez czas dłuŜszy, wychowawca kolonijny "przejmuje" dzieci spod rodzicielskiej opieki tylko na parę tygodni. Jego wpływ na proces wychowania młodego człowieka moŜe być jednak ogromny, poniewaŜ w czasie trwania kolonii jest prawie wyłączny - wychowawca jest dla dziecka w pełni dyspozycyjny, a wychowanek ma swobodny dostęp do swojego wychowawcy niemal non-stop. Nie moŜemy jednak zapominać o tym, Ŝe nasze działanie jako wychowawcy jest częścią całokształtu procesu wychowywania człowieka i nie moŜe przebiegać w oderwaniu od tego wszystkiego, z czym dziecko juŜ miało do czynienia i z czym mieć będzie w przyszłości. Niestety, proces wychowywania dziecka we współczesnym społeczeństwie rzadko kiedy przebiega harmonijnie. W wielu wypadkach polega on na szeregu oderwanych, a często nawet rywalizujących ze sobą działań: czego innego wymaga się od dziecka w domu, czego innego w szkole, a do jeszcze innego sposobu zachowania nakłania je środowisko rówieśnicze. WaŜne jest, aby wszystkie działania wychowawcze na koloniach szły po linii wspierania pozycji wychowawczej rodziny i aby układały się na zasadach wzajemnej Ŝyczliwości i współpracy z rodzicami dziecka. Niestety początki tej współpracy są często bardzo trudne. Rodzice, nieraz zupełnie bez zastanowienia, straszą dziecko koloniami, nastawiają je do nich wrogo lub pogardliwie, piszą podejrzliwe listy wypytując, czy dzieci nie są na koloniach źle traktowane, źle odŜywiane itp. Wychowawcy z kolei niezadowalające zachowanie dziecka przypisują złemu wychowaniu w rodzinie i manifestują to w formie lekcewaŜących lub niechętnych wypowiedzi o niej. Nic więc dziwnego, Ŝe na styku wychowawca - rodzic bardzo często dochodzi do iskrzenia. RozdraŜnienie, napastliwość, niesłuszne zarzuty, nieufność - wszystko to ma swoje uzasadnienie w rodzicielskiej miłości, albo w niedobrych doświadczeniach wyniesionych z innych kolonii czy obozów lub nawet z róŜnych sądów, jakie na ten temat krąŜą. My natomiast musimy działać z rozmysłem i "na zimno", by te wszystkie uprzedzenia przełamać, pozyskać sobie Ŝyczliwość i zaufanie. W trudnym procesie wychowania młodego człowieka rodzice powinni stać się naszymi partnerami i na odwrót. PrzecieŜ rodzice, jak nikt inny, najlepiej znają swoje dzieci i wiedza ta, choć subiektywna, moŜe być dla wychowawcy nieocenioną pomocą.\nKontakt z domem Sprawa kontaktu dzieci z rodzicami podczas trwania kolonii jest waŜnym problemem dotyczącym kaŜdej ze stron - zarówno dziecka i rodzica, jak teŜ i wychowawcy. Wiele osób niedostatecznie zdaje sobie sprawę z tego, jak waŜny dla dziecka jest kontakt z domem rodzinnym. Dla dziecka przebywającego z dala od domu stanowi on warunek dobrego samopoczucia i równowagi psychicznej. Niestety często jest on równieŜ czynnikiem destabilizującym ową równowagę... WaŜne jest, aby wychowawca orientował się w tym, jak odbywa się ów kontakt dziecka z rodzicami. Oczywiście niesłuszne jest wszelkie kontrolowanie listów od czy do dzieci lub podsłuchiwanie rozmów telefonicznych. Dzieci są takimi samymi obywatelami jak inni i przysługuje im prawo tajemnicy korespondencji. Dobry wychowawca, pozostający w zaŜyłych i serdecznych kontaktach ze swą grupą, i tak doskonale orientuje się w treści krąŜących między dziećmi a rodzicami listów, czy rozmów telefonicznych. Dzieci, zwłaszcza młodsze, spontanicznie ujawniają ją w rozmowach, opowiadając co napisali bądź powiedzieli rodzice. Ale na koloniach przebywają takŜe dzieci trudno adaptujące się do środowiska, nerwowe, konfliktowe. Piszą one często do rodziców rozpaczliwe listy, w których domagają się zabrania do domu i Ŝalą, Ŝe na koloniach jest im bardzo źle. Niektóre, chcąc wzmocnić argumentację - dodają jakieś wyolbrzymione opisy krzywd, w rodzaju: "pani na mnie krzyczy, dziewczynki (czy chłopcy) biją mnie". Niekiedy dziecko, ukarane w swoim mniemaniu niesłusznie, postanawia "odegrać się" na wychowawcy i zmyśla mroŜącą krew w Ŝyłach historię o koloniach sądząc, Ŝe rodzice będą interweniować i w ten sposób wychowawca zostanie ukarany. Czy moŜna dziwić się rodzicom, Ŝe telefonują, a nawet przyjeŜdŜają, aby osobiście stanąć w obronie swoich pociech? 36\nPostępowanie wychowawcy w takich wypadkach musi być bardzo przemyślane i ostroŜne, zarówno w toku załatwiania tych spraw z rodzicami, jak i z samymi dziećmi. Sposób postępowania powinien być oczywiście uzaleŜniony od konkretnej sytuacji. Niestety wychowawca nie ma łatwego zadania. Potwierdza się stara maksyma, Ŝe lepiej zapobiegać pewnym wydarzeniom, niŜ naprawiać ich skutki. Jeśli sprawa dotyczy dziecka, które rzeczywiście źle się czuje na koloniach, cierpi i tęskni źle się stało, Ŝe wychowawca nie przewidział lub nie zauwaŜył tego wcześniej. Mógłby wtedy wcześniej zacząć wzmacniać pozycje dziecka w grupie. Najpierw własnymi siłami, a gdyby to nie pomogło mógłby zwrócić się do bardziej doświadczonych wychowawców, bądź kierownictwa kolonii. Wreszcie wychowawca w porozumieniu z kierownictwem kolonii mógłby skontaktować się z rodzicami i zawiadomić ich o złym samopoczuciu dziecka, skorzystać z ich rady i pomocy, uzyskać dodatkowych informacje o dziecku, jego sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, o upodobaniach, umiejętnościach, zdolnościach. Wszystko to mogłoby pomóc w znalezieniu odpowiedniej recepty na poprawę samopoczucia dziecka. Teraz wychowawca ma juŜ zadanie nieco trudniejsze, bo w związku z listem czy telefonem od dziecka rodzice mogą być doń nastawieni nieprzychylnie. Jeśli dziecko pisząc do domu zmyśliło jakieś wydarzenie odbijające się ujemnie na opinii o koloniach, czego wynikiem stała się interwencja rodziców, naleŜy spokojnie i taktownie przeprowadzić rozmowę z rodzicami, najlepiej w obecności kierownika kolonii (zaś na pewno - za jego wiedzą i zgodą), i przedstawić faktyczny stan rzeczy. Pamiętajmy jednak przy tym, Ŝe chcąc załagodzić konflikt nie moŜemy zbyt ostro potępiać przed rodzicami ich własnego dziecka. Te dwie strony są połączone przecieŜ bardzo silnym związkiem uczuciowym i nie moŜemy oczekiwać, Ŝeby rodzice stanęli po naszej stronie. Muszą oni natomiast zrozumieć, Ŝe na kolonii nikt nie jest nastawiony do dziecka nieŜyczliwie i nikt nie chce uczynić mu krzywdy. Równie mądrze musi być w takim przypadku przeprowadzona rozmowa z dzieckiem. Wystrzegajmy się w takich sytuacjach wszelkich publicznych nagan i potępiania oraz nastawiania do dziecka wrogo jego kolegów. Po załatwieniu sprawy starajmy się szybko wymazać ją z pamięci swojej i całej kolonii.\nPieniądze na kolonii Pewne problemy niesie ze sobą fakt posiadania przez naszych podopiecznych pieniędzy. Kłótnie i zazdrość, oskarŜanie o kradzieŜ lub kradzieŜe rzeczywiste, urojone i prawdziwe zguby, obleganie sklepów i kiosków w najmniej sprzyjających temu porach, ciągłe problemy z lodami i napojami, które koniecznie trzeba kupować w najbrudniejszych kioskach i straganach, kupowanie najobrzydliwszych pamiątek, a potem kłopoty z przechowaniem ich, albo tragedie, jeśli się zgubią lub zniszczą, wreszcie potajemne wyprawy "na piwko" i palenie papierosów - wszystko to są pochodne "kieszonkowego". Problemem jest zarówno brak gotówki u niektórych dzieci jak i jej nadmiar. Prawdziwym szczęściarzem jest wychowawca którego kolonia stacjonuje w dzikiej głuszy, z dala od punktów handlu - jest on wolny przynajmniej od części tych kłopotów. Niestety, wobec większości tych problemów wychowawca jest prawie bezradny, a z pomocą moŜe mu przyjść jedynie własna pamięć i bystra orientacja oraz dar łagodnej perswazji. Nie moŜemy bowiem zabronić dzieciom wydawania pieniędzy według własnego uznania. MoŜemy jedynie apelować do rodziców o ograniczanie wysokości kieszonkowego, przedstawiając im wszystkie ujemne strony tego zjawiska. MoŜemy wyznaczyć pewną sumę optymalną, w granicach 100-200 zł, ale przygotujmy się na to, Ŝe niektórzy rodzice będą, dawać swoim dzieciom nawet 500 zł i więcej. W grupach młodszych pieniądze dzieci powinien przechowywać bezwzględnie wychowawca, prowadząc zarazem odpowiedni zeszyt z rachunkami, aby wiadomo było, kto, ile i kiedy wydał. W rozmowach z dziećmi trzeba nawiązywać do sposobu i tempa wydawania pieniędzy, krytykując bezmyślne wydatki. NaleŜy wszczepiać dzieciom wzory gospodarności i szacunku dla zarobionych przez rodziców pieniędzy. Starszym dzieciom pozostawiamy pieniądze do własnej dyspozycji, ale zachęcamy do samokontroli finansowej. MoŜemy teŜ zaproponować, aby część pieniędzy przechowywali u nas. Ponadto wychowawca powinien wiedzieć, jakie sumy otrzymują poszczególne dzieci i notować je sobie w pamięci, aby móc czuwać nad tym, czy wydatki nie pozostają w raŜącej dysproporcji w stosunku do wpływów. 37\nChociaŜ nie moŜemy zabronić dzieciom kupowania nieestetycznych i niepotrzebnych "pamiątek", z których słyną nasze miejscowości uzdrowiskowe, moŜemy starać się kształtować gust i opinie na ten temat. MoŜemy ponadto tak pokierować zajęciami, aby kiosk z pamiątkami znajdował się jak najrzadziej na trasie naszego marszu. Prawdą jest ponadto, Ŝe "plagi zakupowe" szerzą się najczęściej tam, gdzie zajęcia są nudne, a wycieczki nieciekawe. Wychowawca jest uprawniany i zobowiązany do udaremniania, a nawet konfiskowania wszelkich zakupów, które mogą zagraŜać zdrowiu lub bezpieczeństwu wychowanka. Kto jest przeziębiony czy zgrzany, nie moŜe jeść lodów ani pić zimnych napojów, choćby był nie wiem jakim milionerem. To samo dotyczy niebezpiecznie ostrych noŜy, róŜnych zabawek "wybuchowych", wreszcie papierosów i alkoholu. Artykuły te wychowawca moŜe zabrać i zwrócić dziecku dopiero pod koniec turnusu lub nawet wręczyć dopiero rodzicom po powrocie. Wszelkie wypowiedzi typu "to nie za pani pieniądze kupione, tylko za moje" - naleŜy ucinać krótką odpowiedzią: za twoje pieniądze to w domu, jeśli pozwoli tata lub mama, a na kolonii tatą i mamą jest wychowawca i on w tych sprawach decyduje. Jeśli odbieramy jakąś własność dziecku, poinformujmy go na jakiej podstawie działamy i wytłumaczmy spokojnie dlaczego to robimy. Warto równieŜ o tym fakcie powiadomić kierownictwo kolonii, gdyŜ zabezpieczy nas to przed skutkami ewentualnych roszczeń ze strony rodziców.\nOdwiedziny rodziców Wizyty rodziców są zazwyczaj przez kadrę kolonii przyjmowane z cięŜkim westchnieniem. Nic dziwnego - trwają tylko kilka godzin, a straty wychowawcze, jakie często z nich wynikają, trudno nadrobić nawet do końca turnusu. Przeciwko składaniu wizyt przemawia w pierwszym rzędzie to, Ŝe mogą sobie pozwolić na nie tylko rodzice niektórych dzieci. Te dzieci, których nikt z rodziny nie moŜe odwiedzić - przeŜywają chwile wielkiego rozgoryczenia i smutku. JuŜ wiele dni przed terminem wizyty, temat ten staje się przedmiotem przechwałek dla jednych, a zazdrości dla innych naszych wychowanków. Jednak jeśliby nawet pominąć ten problem, natychmiast pojawiają się inne. Mamy oto gromadkę nowicjuszy, którzy pierwsze kolonijne wieczory przepłakali do poduszki. Od niedawna dopiero, wielkim wysiłkiem wychowawców i swoim własnym, zaaklimatyzowali się na koloniach. Po wizycie rodziców tęsknota i łzy pojawiają się z powrotem. Próba samodzielności została przerwana, wszystko trzeba zaczynać od nowa. A bywa nawet i tak, Ŝe turnus się kończy, zanim dziecko powtórnie okrzepnie i ustabilizuje się psychicznie. Wtedy po kolonii pozostają wraŜenia łzawe i smutne. Ma to duŜy wpływ na stosunek do następnych wyjazdów. Sama organizacja wizyt pozostawia tyle do Ŝyczenia, Ŝe często staje się to przyczyną rozdraŜnienia i niezadowolenia obu stron. Kolonie najczęściej nie są w stanie zapewnić rodzicom odpowiedniego przyjęcia, wyŜywienia i zakwaterowania. Często rodzice przyjeŜdŜają z daleka, zmęczeni i głodni, prosto z pociągu. Jeśli pada deszcz, biwakują w sypialniach, a ubrudzone mamy kładą się na łóŜkach dzieci, aby odpocząć. Gdy zobaczy to kolonijny lekarz - protestuje. Pod wpływem zmęczenia i tych wszystkich niewygód, niektórych rodziców, często nawet bez udziału ich świadomości, ogarnia nastrój podejrzliwości i agresywności w stosunku do kolonii. Od pierwszego momentu pobytu w placówce rozpoczynają nieufną kontrolę warunków Ŝycia dziecka. Bywa ona połączona z podchwytliwym wypytywaniem, ukierunkowującym dziecko na wypatrywanie i wyolbrzymianie wszystkich negatywnych stron kolonijnego Ŝycia. Tak więc po odwiedzinach jedne dzieci są rozŜalone albo rozpłakane, inne odkryły nagle, Ŝe na koloniach jest okropnie, jeszcze inne, przekarmione do niemoŜliwości. Czy moŜna się dziwić, Ŝe personel nie lubi wizyt? To, co zostało napisane wyŜej, mogłoby oznaczać, Ŝe jedyną rozsądną rzeczą do zrobienia jest zakaz wszelkich wizyt na koloniach. Ale nie jest to prawdą. RównieŜ i dzień odwiedzin rodziców moŜe stać się wielką i dobrą szansą wychowawczą, moŜe wnieść do Ŝycia kolonijnego nie chaos i dezorganizację, lecz atrakcyjne elementy wychowania uczuciowego, integracji dzieci z placówką, a takŜe z zakładem pracy, który ją zorganizował. 38\nIX. Między nami wychowawcami W takim "zakładzie pracy", jakim jest kolonia letnia, rola relacji międzyludzkich jest niewątpliwie największa. Mamy tu bowiem do czynienia z tworzywem Ŝywym, czującym, obserwującym i wyciągającym wnioski. Dzieci jak czuły sejsmograf notują wszelkie konflikty i niesnaski oraz tarcia pomiędzy kadrą. Z wielkim zainteresowaniem śledzą tworzące się stronnictwa, a w swoim zachowaniu i postępowaniu biorą pod uwagę wszystkie korzyści, jakie z tego mogą dla siebie wyciągnąć. Łatwo przechwytują wszelkie napięcia. Dziwimy się, dlaczego akurat wtedy, gdy wśród kadry wybuchają jakieś zatargi, dziwnym zbiegiem okoliczności dzieci równieŜ zachowują się niespokojnie, albo nawet arogancko. Napięcie panujące wśród dorosłych udziela się dzieciom i często wyładowują je w postaci jakiegoś aktu swawoli. A gdy weźmiemy jeszcze pod uwagę, Ŝe zaabsorbowani własnym konfliktem zazwyczaj ulegamy dekoncentracji, rozluźniamy swą umiejętność obserwacji i przewidywania zachowań dzieci - wszystko staje się jasne. Jeśli zastanowimy się nad warunkami pracy wychowawcy kolonijnego, stwierdzimy, Ŝe jest w nich ogromna wprost ilość czynników z góry narzucających atmosferę napięcia i psychicznego zmęczenia. Ogromna odpowiedzialności, której cięŜaru nie da się z niczym porównać, nienormowany czas pracy, czujność i gotowość przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Do tego większość poświęca na pracę na kolonii swój urlop, a więc jest juŜ zmęczona całorocznymi obowiązkami. Jeśli praca wychowawcza nie jest ich zawodem, wówczas moŜemy mówić o zmianie warunków, która w kaŜdym wypadku jest jakąś tam odmianą. Ale większość wychowawców to nauczyciele, przez cały rok mający do czynienia z dziećmi. A przecieŜ praca z dziećmi wymaga przez cały czas duŜej dyscypliny w odniesieniu do własnych zachowań. Jak to się dzieje, Ŝe w tych warunkach kolonie mimo wszystko odbywają się bez powaŜniejszych zgrzytów i katastrof, jest tajemnicą wielkiej ludzkiej odporności psychicznej i co tu duŜo mówić, ogromnego zamiłowania zawodowego ludzi, którzy potrafią przełamać w obecności dziecka zmęczenie, rozdraŜnienie i gniew, potrafią znaleźć w tej pracy taką radość i satysfakcję, Ŝe pomimo trudności skłonni są ją podjąć. Stąd teŜ niezmiernie waŜną sprawą na koloniach jest przyjęcie takich zasad współŜycia, które sprzyjałyby wytwarzaniu się międzyludzkich więzi, zaś eliminowały lub ograniczały sytuacje konfliktowe. MoŜna by tu wyliczyć trzy typy działania: stworzenie moŜliwie najlepszych w danej sytuacji warunków Ŝycia i pracy, podejmowanie świadomych kroków integrujących kadrę, a takŜe narzucenie pewnych rygorów postępowania i Ŝelazne ich przestrzeganie. Teoretycznie dbałość o te sprawy naleŜy do obowiązków kierownictwa, ale kierownik nie wskóra nic, jeśli będzie działał w odosobnieniu od innych lub wbrew nim. Z drugiej zaś strony rozsądna inspiracja "oddolna" moŜe mieć wcale nie mniejsze szanse powodzenia niŜ odgórne inicjatywy. JeŜeli chodzi o warunki Ŝycia i pracy duŜo tu zaleŜy od warunków zewnętrznych i wyposaŜenia obiektu. Jednak, mimo wszelkich trudności finansowych lub lokalowych, wychowawca powinien bezwzględnie mieć zapewnione spanie w osobnym pokoju (moŜe być wspólnie z innymi wychowawcami) z umywalką, lustrem, szafą i innymi akcesoriami niezbędnymi do kulturalnego bytowania. Pamiętajmy przy tym, Ŝe nic nie działa tak deprymująco na dzieci, jak widok bałaganu w pomieszczeniu zajmowanym przez wychowawcę. Do obowiązków słuŜbowych wychowawcy naleŜy porządny wygląd, toteŜ musi on mieć czas na czynności higieniczne z praniem włącznie. Dostęp do pralki to konieczność nie tylko, aby wychowawca miał się w co ubrać, ale aby mógł pomóc i dzieciom w pewnych awaryjnych sytuacjach, jakim jest np. moczenie nocne. Jak widzimy, newralgiczną sprawą jest tu uzyskanie dla personelu wychowawczego pewnej ilości godzin wolnych, przeznaczonych na czynności porządkowe i wypoczynek. Na dobrze zorganizowanych koloniach jest to osiągalne dzięki temu, Ŝe instruktor wf, kulturalno-oświatowy lub wychowawca-zmiennik obejmuje po kolei opiekę nad grupami zapewniając wolny dzień lub choćby część dnia właściwemu wychowawcy. Dobrym sposobem jest teŜ system sprawnych dyŜurów poobiednich i nocnych. Opiekę nad grupami na ciszy poobiedniej czy nocnej moŜe sprawować jeden lub kilku wychowawców - reszta w tym czasie moŜe mieć chwilę dla siebie.\nGdy wychowawcy nie mają odpowiednich pomieszczeń mieszkalnych, konieczne jest zapewnienie im jakiegoś kąta do pracy (wypełnianie dziennika itp.) i wypoczynku, chociaŜby w kancelarii, gdzie mogą napić się herbaty lub kawy. WaŜne jest, aby wszystkie te czynności były zalegalizowane - nie będzie wtedy pokus "urywania się" na chwilę od grupy i pozostawiania jej bez opieki. ChociaŜ jest dla wszystkich jasne, Ŝe dzieci nie powinny być same ani przez chwilę, zasada ta często z konieczności staje się fikcją, gdy nie stworzy się moŜliwości do jej realizacji. Działania integrujące kadrę wychowawczą wymagają poświęcenia im specjalnego czasu, lecz powinny przebiegać podczas normalnych kontaktów personelu. Decyduje o nich atmosfera zebrań i rad pedagogicznych, wymiany doświadczeń między wychowawcami, demokratyczny tryb podejmowania decyzji programowych (bo w organizacyjnych - praktyczniejsza jest umiarkowana autokracja). DuŜą rolę, tak jak i w zespołach dziecięcych, odgrywają zwyczaje i obyczaje tworzące pewną tradycję współobcowania zespołu. WaŜnym czynnikiem powodującym zarówno odnoszenie sukcesów, jak i poraŜek wychowawczych są kontakty między personelem starszym i młodszym, początkującym i doświadczonym. Wzajemna nietolerancja i niezrozumienie, nieposzanowanie cudzych metod, poglądów albo róŜnic obyczajowych czy nawet dziwactw stanowią częste przyczyny konfliktów wśród personelu. Bywają wychowawcy, którzy mają wyjątkowy dar budzenia sympatii. Wystarczy, aby przebywali z jakąś grupą nawet kilka - godzin, a juŜ dzieci bardzo się do nich przywiązują. Jest to sytuacja wymarzona w przypadku kontaktów z grupą, nad którą sprawuje się stale opiekę. Trudność zaczyna wtedy, jeśli jest to tylko kontakt przelotny - jakieś zastępstwo, chwilowa zamiana grup, zajęcia instruktorskie, a grupa przy rozstaniu wyraŜa protest przeciwko powrotowi do stałego wychowawcy. Jeśli ten ostatni jest mniej popularny lub pozostaje aktualnie ze swą grupą w stanie jakiegoś konfliktu - dochodzi czasem do otwartych manifestacji w rodzaju: "my-nie-chce-my naszej pa-ni, tyl-ko pa-na od wu-e-fu". Nie moŜemy do takiej sytuacji dopuścić. KaŜdego wychowawcę obowiązuje maksymalna lojalność wobec innych pracowników, a zwłaszcza czynne podtrzymywanie autorytetu tych kolegów, którzy mają z tym jakieś trudności. Nie wolno nigdy przejawiać zadowolenia z pochwał i pochlebstw dzieci, jeśli są one czynione czyimś kosztem! Taka sama zasada akceptacji obowiązuje wobec kierownictwa kolonii i programu pracy wychowawczej. Jeśli nie podoba nam się pomysł jakiejś imprezy - śmiało powiedzmy o tym na radzie pedagogicznej i przekonajmy zespół do innej koncepcji. Ale jeśli - zostaniemy przegłosowani, musimy w sobie i w dzieciach wzbudzić Ŝyczliwe uczucia do tego pomysłu, który jest realizowany, nie moŜemy poszeptywać do dzieci "mnie się teŜ nie podoba ten bieg patrolowy, ale kierownik kazał...". Byłaby to zupełnie fałszywie pojęta solidarność z grupą. To samo dotyczy wszelkich wzajemnych ocen pracy, które stanowczo muszą być dokonywane poza audytorium dziecięcym, zwłaszcza jeśli mają konfliktowy charakter. Zasada jednolitego frontu powinna obejmować nie tylko personel wychowawczy, ale wszystkich pracowników kolonii. Dostarczanie dzieciom prymitywnej sensacji, np. w postaci hałaśliwych awantur w kuchni, nawet jeśli odbywają się one w imię najsłuszniejszej sprawy - nie naleŜy do dobrych pedagogicznych praktyk. Na zakończenie trzeba dodać jeszcze, Ŝe trudna i obfitująca w napięcia praca wychowawcza ma takŜe rzadki walor integrowania ludzi i Ŝe wiele mocnych więzów przyjaźni powstaje właśnie w toku jej wykonywania. Ale i na przyjacielskie kontakty Ŝycie kolonijne nakłada pewne ograniczenia. Nie moŜemy stale łączyć zajęć swojej grupy z inną, tylko dlatego Ŝe przyjaźnimy się z jakimś wychowawcą i lubimy z nim przebywać. Jeśli grupy te "nie pasują" do siebie, jeśli dzieci nie czują się ze sobą dobrze, jeśli ogranicza to swobodę naszych programowych manewrów - trzeba z tej przyjemności zrezygnować. Wszelkie wieczorne herbatki i towarzyskie imprezy personelu warte są poparcia. Ale nie mogą one naruszać normalnie przyjętych zasad współŜycia między ludźmi, nie mogą przeszkadzać hałasem ani dzieciom, ani reszcie personelu. No i wreszcie, pamiętajmy, Ŝe noc jest krótka. Jeśli połowę jej poświęcimy "grze w brydŜa", ucierpi na tym na pewno nasza sprawność w pracy. I właśnie, mimo Ŝe jest to pozornie nasz czas wolny, nie zawsze moŜemy go spędzać zupełnie według własnej woli. O północy ma prawo zjawić się kierownik i dla dobra dzieci, zapędzać wychowawców do łóŜek, choć są dorosłymi ludźmi.\nX. Wszystko ma swój koniec Nawet najciekawsze kolonie kiedyś się kończą! Nawet najnudniejsze kolonie teŜ się kiedyś kończą. I po atrakcyjnych, i po mniej ciekawych pozostają zawsze w pamięci uczestników wspomnienia, które... teŜ wychowują. Aby więc nie zmarnować tej jeszcze jednej okazji wychowawczego oddziaływania, na tydzień przed końcem turnusu powinniśmy powaŜnie zacząć się zastanawiać, w jaki sposób go zakończymy. Myśląc o tym, musimy wziąć pod uwagę wiele aspektów dotyczących współŜycia z grupą. JeŜeli bowiem w trakcie trwania turnusu nie mogliśmy znaleźć z grupą wspólnego języka, nie dogadywaliśmy się, wzajemny stosunek wychowawcy i grupy był raczej wrogi niŜ przyjazny, to próba łzawo-sentymentalnego zakończenia jest z góry skazana na niepowodzenie. Innymi słowy - koniec kolonii, rodzaj zakończenia, atmosfera wzajemnych kontaktów nie powinny odbiegać od całoturnusowego klimatu. JeŜeli w ciągu turnusu zŜyliśmy się z grupą, jeŜeli grupa nas zaakceptowała, to i zakończenie będzie serdeczne, będzie po prostu poŜegnaniem dobrych przyjaciół. JeŜeli zaś nie powiodło się nam pozyskanie zaufania, grupy starajmy się tak pokierować poŜegnaniem, aby wypadło ono naturalnie i rzeczowo. Zdarza się wprawdzie często, Ŝe nawet bardzo oschła grupa pod koniec turnusu sprawi wychowawcy miłą niespodziankę jakimś "ciepłym" zachowaniem, ale w Ŝadnym wypadku nie moŜemy takich odruchów wymuszać.\nZielona noc Kolonie i obozy młodzieŜowe mają w swej tradycji swoisty styl zakończenia - zieloną noc. Noc, która staje się czasami chwilą rozrachunków osobistych i grupowych. W ostatnią noc młodzi ludzie czują pewną bezkarność - rozumieją, Ŝe kończy się juŜ nad nimi władza kierownictwa kolonii i opieka wychowawców. Najczęściej zielono nocne zamiary uczestników nie są naganne - ot, okazja do płatania niewinnych figlów. Zdarza się jednak, Ŝe niewinne figle mają Ŝałosne finały. U starszych chłopców psikusy jednych bywają parawanem dla chuligańskich wybryków innych. Zdarzały się wypadki rozrachunków kończące się okaleczeniami, kocówy, poparzenia i podraŜnienia oczu pastą uŜytą do mazania twarzy. Takie tragiczne kolonijne finały nie są zbyt częste, jednak zdarzają się, stąd teŜ celowe wydaje się zwrócenie na nie uwagi. Brak jest bezwzględnie dobrych recept postępowania. Najczęstszym sposobem zapobiegania ewentualnym zielono nocnym ekscesom młodzieŜy jest zawieranie układu z jej przedstawicielami i oddawanie do ich dyspozycji ostatniego kolonijnego dnia. JeŜeli podczas turnusu dopracowaliśmy się na kolonii dobrego samorządu, jeŜeli idea samorządności przeniesiona została z teorii w praktykę, to moŜemy z czystym sumieniem pozwolić sobie na baczną, z boku, obserwację grup w ten ostatni dzień. JeŜeli zaś samorząd był jedynie, machiną do zbierania papierków i zdawania raportu w trakcie apeli, to ingerencja nasza musi sięgać głębiej, musimy sami odpowiednio zorganizować dzieciom ten dzień. Współdziałanie z uczestnikami kolonii nie jest stuprocentową gwarancją, Ŝe nie wystąpią zakłócenia nocnego odpoczynku. Musimy się z tym liczyć i planować takŜe inne sposoby przeciwdziałania, np. zmęczyć wychowanków, ale jakimiś bardzo atrakcyjnymi zajęciami. Jeden z harcerskich wychowawców prowadzący obozy dla młodzieŜy trudnej, zapytany o "zieloną noc" odpowiadał, Ŝe nigdy nie miał kłopotów. Jego trudni, kilkunastoletni chłopcy spali w ostatnie noce jak zabici. Osiągał to poprzez kilkugodzinne intensywne zabawy terenowe - "zabawę w lisa". Sam zostawał lisem, a wszyscy uczestnicy musieli go złapać. Dawał się złapać dość późno, a wykończonym pogonią chłopcom na nocne "rozróbki" nie starczało juŜ sił. W Ŝadnym wypadku w ostatnim pełnym, kolonijnym dniu nie powinniśmy przyśpieszać ciszy nocnej, wręcz przeciwnie, wskazane jest tu wychodzenie naprzeciw prośbom starszej młodzieŜy i przedłuŜenie o dwie lub trzy godziny czasu przeznaczonego np. na dyskotekę. Nie popełnimy takŜe Ŝadnego przestępstwa, jeŜeli po dyskotece, nawet o północy pójdziemy wraz z grupą starszej młodzieŜy na dłuŜszy spacer. Naturalnie zwracać musimy uwagę na bezpieczeństwo, np. wzmacniając obsadę wychowawców, celowy jest takŜe udział w takim spacerze całej grupy, tj. bez zwolnień do łóŜka. 41\nNie psuj mnie! Dobrze wiem, Ŝe nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony. Nie bój się stanowczości! Właśnie tego potrzebuję - poczucia bezpieczeństwa. Nie bagatelizuj moich złych nawyków! Tylko Ty moŜesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle moŜliwe. Nie rób ze mnie większego dziecka niŜ jestem! To sprawia, Ŝe przyjmuję postawę głupio dorosłą. Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach (jeśli nie jest to absolutnie konieczne)! O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy. Nie chroń mnie przed konsekwencjami! Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych. Nie wmawiaj mi, Ŝe błędy, które popełniam, są złem! To zagraŜa mojemu poczuciu wartości. Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, Ŝe Cię nienawidzę! To nie Ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miaŜdŜąca przewaga. Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości! Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć Twoją uwagę. Nie zrzędź! W przeciwnym razie muszę się przed Tobą bronić i robię się głuchy. Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia! Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi. Nie zapominaj, Ŝe jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli! To dlatego nie zawsze się rozumiemy. Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości! Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa. Nie bądź niekonsekwentny! To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w Ciebie. Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami! MoŜe się wkrótce okazać, Ŝe zamiast prosić Ciebie o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej. Nie wmawiaj mi, Ŝe moje lęki są głupie! One po prostu są. Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału! Prawda na Twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobraŜaj sobie, Ŝe przepraszając mnie stracisz autorytet! Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet ci się nie śniło. Nie zapominaj, Ŝe uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty! To po prostu mój sposób na Ŝycie, więc przymknij na to oczy. Nie bądź ślepy i przyznaj, Ŝe ja teŜ rosnę! Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co moŜesz, Ŝeby nam się to udało. Nie bój się miłości! Nigdy! J.Korczak\nNiech się wreszcie kaŜdy dowie I rozpowie w świecie całym, śe dziecko to takŜe człowiek, Tyle, Ŝe jeszcze mały. Dlatego ludzie uczeni, Którym za to naleŜą się brawa, Chcąc wielu dzieci los odmienić, Spisali dla was mądre prawa. Więc je na co dzień i od święta Spróbujcie dobrze zapamiętać: Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczego, A szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego. Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi I mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić. Nikt nie moŜe mnie poniŜać, krzywdzić, bić, wyzywać, I kaŜdego mogę zawsze na ratunek wzywać. Jeśli mama albo tata juŜ nie mieszka z nami, Nikt nie moŜe mi zabronić spotkać ich czasami. Nikt nie moŜe moich listów czytać bez pytania, Mam teŜ prawo do tajemnic i własnego zdania. Mogę Ŝądać, Ŝeby kaŜdy uznał moje prawa, A gdy róŜnię się od innych, to jest moja sprawa. Tak się tu wiersze poukładały, W prawa dla dzieci na całym świecie, Byście w potrzebie z nich korzystały Najlepiej, jak umiecie. J.Korczak\nPoradnik próbna wersja