KRYTYKA LITERACKA: lutego 2013\nCo myślę o Polsce? Myślę, podobnie jak Ty, bo nie jestem z tym krajem (jeszcze mniej niż Ty) związany wspólnotą krwi. Ale ta Erde (ohne Blut) jest moja, jak zaraza albo choroba weneryczna...\nPolska jest 1000-letnim niemowlęciem (milenijny bobas), bez rysów, bez kształtu, bez f o r m y, z jakąś tylko potencjalną metafizyką (ani heretyków, ani metafizyków, ani inkwizytorów), potencjalną misją i d o ś w i a d c z e n i e m nieprzetrawionym.\nZbigniew Herbert do Czesława Miłosza, Paryż, 28 września 1967 r.\nDziała w Polsce cała masa poetów i rocznie wydaje się ponad 300 tomów wierszy. Naród poetów i ubeków.\nZbigniew Herbert do Czesława Miłosza, Berlin, 18 czerwca 1969 r.\nZapraszamy do lektury 2 części III tomu dziennika Józefa Barana zatytułowanego Spadając patrzeć w gwiazdy, który ukaże się niebawem nakładem wydawnictwa Zysk i S-KA w Poznaniu. Najnowsze zapiski poety z lat 2008 - 2012, są kontynuacją Koncertu dla nosorożca i Przystanku marzenie. To swoiste „silva rerum” utkane ze smacznych anegdot i wspomnień, portretów ludzi sławnych i tych nieznanych, celnych aforyzmów, scen rodzajowych i komentarzy do współczesności, a także impresji z wojaży po kraju, barwnych reportaży z Brazylii, Holandii, Krety, pierwszych rzutów wierszy, wrażeń z lektur, fragmentów listów – m.in. od Sławomira Mrożka…\nStronę internetową i wirtualną wystawę fotograficzną Za bramami Ziemi Obiecanej – Behind the Gates of the Promised Land. Realizacja tego artystyczno-dokumentalnego projektu była możliwa dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na stronie znajdują się 144 fotografie, „które cechuje klarowność prozy i poetycka metafora; to podróż przez czyściec połączona z nauką pokory wobec historii i kaprysów fortuny (...). Autor komunikuje się z odbiorcą na wielu poziomach: historycznym, społecznym, filozoficznym i oczywiście artystycznym". (W.E.)\nRozmowę Józefa Barana z redaktorem naczelnym miesięcznika Odra Mieczysławem Orskim\nNowe książki: Dariusz Pawlicki „CHWILE, MIEJSCA, NASTROJE”\nNakładem wydawnictwa Miniatura ukazał się zbiór esejów Dariusza Pawlickiego Chwile, Miejsca, Nastroje.\nO prozie Dariusza Pawlickiego\nDariusz Pawlicki jest współczesnym peregrynatem, spokrewnionym raczej z peregrynatami wcześniejszych wieków, niż ze współczesnymi globetrotterami. Choć długie podróże pociągiem znosi dobrze, to jego cierpliwość wobec zawodnych rozkładów jazdy, tłoku w przedziale oraz innych niedogodności, zdaje się nienaruszalna, jeśli tylko na końcu podróży czeka nań obszar świata, w którym nie trzeba posługiwać się pojazdem, a można chodzić. Pawlicki czuje się dobrze zarówno w przestrzeni poza miejskimi murami, czyli tam, gdzie nic nie stoi na przeszkodzie, nie ogranicza spojrzenia, ani marzenia, jak i tam, gdzie odnajduje konkretne miejsce, które uznał za swoje, albo takie, które uznał za swoje ktoś, kto mu jest bliski. Miejsce oswojone, to miejsce, gdzie marzenie miesza się z przeżyciem rzeczywistości, zarówno tej współczesnej, jak i historycznej. Pawlicki potrafi odnajdywać szczególne miejsca, a co najważniejsze – potrafi opisać je tak, że stają się swojskie dla czytelnika.\nW szkicach takich, jak O przedzmierzchu i zmierzchu (słowo przedzmierzch autor wymyślił, nie ma go w żadnym słowniku), Drzewa, o których pamiętam, O drwach i ogniu, Pawlicki opisuje swoje doświadczenie miejsc oraz doświadczenie chwil, spędzonych w tych miejscach. Ceni sobie możliwość powrotu do chwili, którą uznał za piękną, tak samo jak możliwość powrotu do obszaru świata, który przechował tę chwilę. Ogarnia go czasem żal, że nie wszystkie miejsca i chwile są takie, jak były. I cieszy się, jeśli zdoła odkryć, że jednak coś nadal jest. „A ponieważ nadal są, więc cieszę się, gdyż stanowią jakąś namiastkę trwałości”, pisze o znajomych drzewach. Potrafi zatrzymać się na progu domu, w którym już nikt nie mieszka po to, by nie zakłócić atmosfery, woli ją taką, jaką przechowuje w pamięci. Ale zbliża się do tego domu, by tym intensywniej wspominać. „Odkąd ich nie ma, nie wchodzę do środka”, pisze Pawlicki o domu dziadków w pobliżu Sejn. „Nic bowiem nie jest tam tak, jak było”, dodaje kończąc O drwach i ogniu.\nZarówno w podróży, czyli w ruchu, jak i w spoczynku, czyli u celu wędrówki, ludzie odnajdują lub tracą swoją tożsamość. Zależy to od tego, czy zdołają uchwycić sens doświadczenia. Często tłumią to, czego nie potrafią wyrazić, bo uznają doświadczenie za mało ważne. Pawlicki uważnie stąpa po ziemi i uważnie odpoczywa. Jest szczególne uważnym peregrynatorem.\nDariusz Pawlicki, Chwile, Miejsca, Nastroje; wyd. Miniatura, Kraków 2012, www.miniatura.info.pl; rysunki i fotografie Autora.\nProza: Józef Baran SPADAJĄC PATRZEĆ W GWIAZDY, odc. II\nTRZY DNI U MAMY PRZY ŁÓŻKU, POWRÓT MROŻKA, LEKKOMYŚLNIAK…\nPierwszy dzień u mamy.\nSiedzi na łóżko skulona, podparta z tyłu trzema poduszkami. Równocześnie podpiera czoło ręką, trochę podrzemując, a trochę wychylona na jawę, z tobołkiem życia - oczekująca sygnału, znaku, gwizdu Stamtąd (skąd) i terminu odlotu w gwiazdy, albo Bóg wie dokąd, bo już wszyscy jej krewni, znajomi i rówieśnicy- sąsiedzi – są po Tamtej Stronie. Starość coraz bardziej ściska ją w dyby. Już prawie unieruchomiona po ostatniej operacji, w pampersach, które pięć razy na dobę zmienia jej bratowa Ala. Nie mieści się jej w głowie, że tak długo żyje. Już dawno powinna się usunąć „żeby zrobić innym plac”, a tu żadnego znaku, sygnału, gwizdu, trzepotu skrzydeł anioła śmierci\n- No i cemuz ten Pan Bóg mnie stąd nie zabiera, no i z cegóz mnie tu trzymo? – pojękuje.\nNie pozwala, bym nawet na krok się od niej oddalił. W nocy co parę godzin woła.\n– Musisz, mamo, tak głośno wołać?! – pyta brat Gienek.\n– A bo mi się beceć chce jak się obudzę i widzę ciemności – mówi mama, która ze szpitala wróciła jakaś zalękniona.\nOd czasu do czasu ma zwidy, omamy, śnią się jej Stasiu i Boluś, moi braciszkowie, którzy zmarli jako dzieci (do trzech razy sztuka – ja przeżyłem), a teraz przychodzą do niej we śnie a czasem i na pół-jawie.\nDrugi dzień u mamy przy łóżku…\nMama dziś nerwowa:\n– Zamień kołdrę na pierzynę, bo mi straśnie zimno.\n- Zdrzyj ze mnie pierzyne i daj kołdre, bo mi straśnie goronco.\n- A cóz tak cytos i cytos? (czytam II tom „Dzienników” Mrożka, też z Borzęcina, który przyszedł na świat niedaleko od mojego rodzinnego domu).\n- A cóz tak chodzis po izbie, a usiądźze!\n- Nie kiwoj się tak!\n- Podnieś mnie wyzej\n- Opuś mnie nizej\n- Przynieś mi jeszcze jedno poduske, odkryj mi nogi (odkrywam), rozetrzyj stopy (rozcieram), znajdź sweter w szafie i ubierz (ubieram), zdejm-ze mi ten sweter, bo mi goronco (zdejmuję). A opowiedzże mi co u Ciebie w Krakowie, nie siedź tak, boś do mnie przyjechał, a nie do ksiozki (opowiadam, ale mało słyszy).\n- Aaaaaaaaaa – znowu poli jak ogień…\n- Oooooooooo – znowu poli jak ogień…\n- O mój Jezu Pomózże mi, zaprowadzić mnie do królestwa swego (odmawia modlitwę)…\n- Kej idzies, siedź przy mnie…\n- Upleć mi włosy, mocniej przyciśnij grzebień do skóry. Rób to jak człowiek, a nie jak niedołyga jaki!\nNajgorsze są dla mnie momenty, gdy mamę „pali ogień” gdzieś w okolicach podbrzusza. Te fale bólu przychodzą i odchodzą, a mama wtedy krzyczy, bo mówi, że jej dzięki temu krzykowi - lżej.\n98-letnia mama labidzi, pojękuje (nie dziwię się jej), ale czterdziestoparoletni Mrożek w „Dzienniku” też na potęgę labidzi, pojękuje. A to że ma spleen, a to że samotny, a to że jałowy, a to że pusty i wie już, że nie rozwiąże zagadki wszechbytu. A to, że źle pisze, a to, że nie pisze. A to, że kobiet mu brakuje i pisanie mu nie idzie. A to, że kobiet za dużo i przeszkadzają mu w pisaniu. A to że łatwe, a to że trudne. A to, że za dużo pije i ma kaca, a to, że pości, żyje w celibacie i się nudzi…A to – że samotny i samotność go męczy, a to, że nie-samotny i to go rozprasza. A to, że stary, bardzo stary i nic go nie cieszy, wszystko kojarzy mu się z rutyną, z powtarzaniem tych samych czynności. A to, że wciąż niedorostek duchowy, niedojrzały, bo ani, mąż poczciwy ani mężczyzna, ani ojciec, ani Polak-katolik… A to, że dużo, za dużo pali i się truje, a to, że dużo, za dużo pije i się truje. A pali i pije, bo lubi i wtedy, gdy szczęśliwy i wtedy, gdy nieszczęśliwy, kiedy pragnie przełamać skrępowanie wynikające z bycia z kobietą (odpancerzyć się) i gdy jest sam i dotyka go smutek, depresja, niepokój, zniechęcenie ogólne i szczegółowe, niezadowolenie z siebie, z innych i ze świata, - słowem „weltschmerze”. Opisuje swoje niepokoje przed i po piciu (na kacu), przed i po nockach miłosnych z nieznającymi się nawzajem: N i Y , pomiędzy którymi bywa rozpięty prowadząc grę (N. poznałem w Paryżu w 1977, więc tym ciekawiej mi się czyta). Najciekawszy to bodaj wątek i najcelniejsze refleksje dotyczące relacji męsko-damskich i w ogóle kobiet, miłości, sfery erotyki (nie seksu),a także opowieść o tym, jak autor sobie radzi lub nie radzi mając „dwie kobiety i jedną literaturę”. Odczuwa „strach, że N. odkryje obecność X. w Paryżu” i „strach, że Y. zniechęci się do mnie z powodu mojego współżycia jednak z N.”. A z tej komplikacji wynika strach, że oba strachy nie pozwolą mu pisać”.\nItd. W kółko…\nJa – pomiędzy, milczący, mamę nakrywający to odkrywający, karmiący, ubierający cieplej, podkładający poduszki pod głowę i pod plecy, to znów odkładający poduszki…\nZainteresowany mamą (bo to mój święty obowiązek syna) i zainteresowany coraz bardziej Mrożkiem, bo zbliżam się w „Dzienniku” do momentu, gdy zaczęliśmy w 1974 roku korespondencję, a potem prowadziliśmy ją intensywnie do 1982. Oczywiście Mrożek zainteresowany w dziennikach głównie sobą, natrąca o tym tylko paroma zdaniami…\nW roku 1977 spotkaliśmy się w Paryżu. Wtedy właśnie poznałem N., ale gdy nie należała już do niego, lecz do G. Traf zrządził, że byłem nawet u niej na obiedzie, a następnego dnia z młodym studentem z kraju Grzegorzem Miecugowem i N. zwiedzaliśmy muzeum w Luwrze.\nOpowiadała wówczas, jak to mieszkała z pisarzem („Czy on taki sławny w kraju?, ja mam na strychu tekę jego listów”) drzwi w drzwi i po pięciu latach takiego intymnego-nieintymnego pomieszkania, postanowiła rozmówić ostatecznie, żeby postanowił jak mężczyzna, czy ma zamiar z nią związać się na stałe, czy nie.\n– Swoim zwyczajem zamknął się na parę dni, myślał, myślał i wymyślił, że się nie zwiąże, bo…tu podał wiele powodów i jeden główny, że się na męża nie nadaje…\nDlatego N. wyszła w końcu za bogatego nie-Polaka G. i ma się dobrze…\n… W trakcie czytania przybliża mi się tamten Paryż i tamten Mrożek, tak daleki mi już w ostatniej dekadzie i właściwie obcy… A jednak czytanie „Dziennika” czyni cuda. Sprawia, że znów staje mi się bardzo bliski, jak wówczas, w latach 70., gdy obdarzał mnie, młodego poetę, wspaniałymi listami. Jego uwagi o N., że literatura to dla niej „terra incognita” pokrywają się z moimi spostrzeżeniami sprzed 35 lat…\nTak tak. Wciągnęło mnie pisanie Mrożka. Wszedłem po uszy w jego wewnętrzny świat, w tamten odległy już ode mnie czas, wyjaśniają mi się różne paryskie reakcje pisarza wobec mnie, wyjaśniają mi się różne treści z jego listów… Zapadam się w Mrożkowym dzienniku coraz bardziej. Ba! W miarę czytania zapadam się tak, że wpadam w podziw, co to za głęboki umysł, globoidalna głowa. Ile trafnych sądów, refleksji mających organiczny związek z nim, z jego nastrojami, z jego ciałem. Myśliciel, ale nie abstrakcyjny jak to bywało drzewiej w sztukach. Równowaga pomiędzy esencją i egzystencją. Szczerość i autentyzm dziennika, jeśli nawet proweniencji literackiej – każą podziwiać odwagę autora… Mimo refrenu pojękiwań – wiele genialnych stron! O tak, drugi tom na pewno ciekawszy i artystycznie bardziej wysmakowany od pierwszego, którego kiedyś nie doczytałem, bo mnie znudził. Teraz to już Mrożek dojrzały, Mrożek nie w kwiecie, ale w owocu wieku. Na pewno dziennikowi dodał też rumieńców wątek romansowy. Kto wie, czy nawet w niektórych fragmentach nie lepsze te zapiski od „Dziennika” Gombrowicza, bo okrutnie samoanalityczne, psychoanalityczne, wiwisekcyjne i o dziwo autentyczne, a Gombrowicz pisał pod publiczkę, na użytek…Mrożek spowiada się jakby samemu sobie, dopuszczając mnie jako czytelnika do konfesjonału. W trakcie czytania zmienia się moje myślenie o nim. Nie znałem go. Myślałem, że pomnikowy, upozowany, papierowy i abstrakcyjny, a on człowiek – z krwi i kości! Ba, facet z jajami!\nNajbardziej sztuczne (choć może prawdziwe?) wydają mi się rozmyślania 40-parolatka o śmierci, a najbardziej nużące i monotonne - strony dotyczące Mrożkowych „ja”…Ja bym jakąś ćwiartkę z tych dzienników zresetował i odsiałoby się z tego arcydzieło (napisz kotku – a później zresetuj - pewnie i słusznie, by mi na to odpowiedział). Ale metoda Mrożka ma polegać właśnie na tym, by dziennik nie był arcydziełem, na podobieństwo człowieka, który też arcydziełem nie jest. Obok głębokich refleksji, wyskokowych wydarzeń pojawiają się tu więc nawracające opisy nudy, pustki, i tego jak go wewnętrznie ssie niepokój. I jakim jest „gnojkiem” (jego określenie), a nie tylko „bohaterem”. Że w jeden dzień definiuje się tak, a na drugi dzień - czynami swoimi definicję tę w drobny mak rozwala. Ba, w tych neurastenicznych często zapiskach autor jest sobą-pacjentem i sobą psychoterapeuta. Mrożek-psychoterapeuta komentuje czyny i myśli Mrożka pacjenta.\nDlatego to dziennik pisany „na brudno”, nie wyczyszczony literacko na glanc, jak u Gombrowicza.\nI dlatego autor używa do tego celu 800 stron zamiast 400 czy powiedzmy 500…\nCo byś nie robił drogi ziomku – polemizuję sobie z nim przy czytaniu – to i tak całej prawdy i tylko prawdy o sobie nie wyjawisz.\nNa skróty i tak musisz iść, bo to literatura. I idziesz.\nA skoro idziesz, to nie udawaj, że nie idziesz…\nPrzecież każdy z nas parających się literaturą tak zwaną. piękną zmuszony jest do wycinania co nudniejszych fragmentów, pozostawiając czytelnikowi tylko te smaczniejsze kąski, montując, montując, montując - o czym doskonale wiesz, jako dramaturg…\nAle równocześnie rozumiem Mrożka, że zastosował w „dziennikach” metodę „na brudno”, by nie zacierać śladów codziennej wewnętrznej mordęgi i tej czasami infantylnej szamotaniny duszy z ciałem…Więc wyszło 800 bitych stron, które trzeba „przeskakiwać”, bo wszystkiego nie da się strawić ( są tam np. całe strony po angielsku, a potem - w nawiasie – przetłumaczone na polski).\nDwa tomy. Ponad 1600 stron. Mój Boże! Toż to Proust często-gęsto przywoływany… A jeszcze ukaże się za rok trzeci tom…Słowem - dziennik długi jak życie, którego nie da się opowiedzieć i …przeczytać…\nTak sobie rozmyślam, tymczasem mama znów każe podkładać poduszki pod głowę i podźwignąć, żeby mogła usiąść, bo na prawym boku leżenie ją znudziło…\nWłaśnie w tym momencie, gdy spełniam życzenia mamy – pojawia się w izbie sąsiad z drugiej strony rzeki, nazywany Palamentrem, który przez całe życie myślał o jednym: o chlaniu. „Nadiełał” piątkę dzieci, ale poza tym, że je stworzył, bo było mu przyjemnie w trakcie tej milej robótki – wcale się nimi nie zajmował. Wszystko wzięły na swoje barki i głowy - żona i babcia…\nA teraz dzieci wyrosły na młodzieńców i panny, a on degenerat i pasożyt jeden, mieszka w zimnym nieogrzewanym pokoju. Ma około pięćdziesiątki, czerwoną gębę, czerwony pijacki nos, głos jak dzwon, zapomogę 425 złotych (przyznaną z uwagi na padaczkę alkoholową) oraz… uśmiech szeroki na całą gębę i poczucie zadowolenia, nie wiadomo z czego (może z tego prozaicznego powodu, że wczoraj nawiedziła go Matka Boska Pieniężna)\n- Babciu jeszcze wstaniecie i będziemy jeździć wózkiem po wale – woła od progu.\n- Nie udawajcie, wstawajcie – rezonuje…\n- A z cegóz-ześ ty bidoku taki zadowolony – mruczy mama.\n- A z życia babciu, bo z czego by innego – mówi pałaszując michę bigosu, którą dostał od brata.\nOpowiada, że ma w mieszkaniu lodowato (dziś na dworze mróz 30-stopniowy) tak że zamarzła mu przez noc herbata w szklance. Śpi w ubraniu, tak jak chodzi, tylko buty zdejmuje i płaszcz.\nPalamenter jest jednak jak zawsze zadowolony z życia – mróz, nie mróz, szczególnie jak dostanie od mojego brata 60 groszy i jedzie po parę „fajek”, a kiedy się jeszcze jakaś butelczyna znajdzie – to co mu więcej do szczęścia potrzeba!? I dlaczego ma być niezadowolony?\nChoć Mrożek w dziennikach - częściej niezadowolony niż zadowolony.\nI mama – niezadowolona (trudno się dziwić).\nJa też nie całkiem zadowolony, bo wolałbym czytać pasjonujące wynurzenia „rozmrażającego się” Mrożka - w samotności. A najlepiej siedzieć sobie przy biurku - w mieszkaniu w Krakowie. Żeby mi nikt nie przeszkadzał.\n…Palamenter najbardziej z wszystkich zadowolony. Nos buraczany, odarty, plamy liszajowate na gębie. Noga przypalona do łydki, bo po pijanemu włożył ją sobie do ogniska. Mimo że nie brał lekarstw - po pół roku samo się zagoiło jak na psie, choć lekarze grozili, że wywiąże się gangrena.\nPalamenter zadowolony, choć żyje tylko wiatrem i dniem dzisiejszym. O jutrzejszym nie myśli..\nBratu zapali pod kotłem do centralnego, michę zupy dostanie i trochę księżycówki.\nZadowolenie z niego bije jako ta tęcza…\n- Ja sobie radę dam – odgraża się tym, którzy go już spisali na straty.\n- I babciu i wy też – będziecie jeszcze tańczyć na weselu wnuczki! – rezonuje wychodząc z mieszkania wraz z unoszącym się wokół niego kwaśnym odorem potu… tak że trzeba wietrzyć chwilę mieszkanie, bo – wiadomo - Palamenter nie przepada za kąpielami, do szczęścia mu to niepotrzebne…\n(II odcinek fragmentów dziennika Józefa Barana Spadając patrzeć w gwiazdy, który ukaże się niebawem nakładem wydawnictwa Zysk i S-KA w Poznaniu).\nRecenzja: Ignacy S. Fiut GRY EGZYSTENCJALNO-POETYCKIE O SENS [o tomiku Joanny Bąk PAN TU NIE LEŻAŁ]\nWielu młodych ludzi próbuje obecnie zmierzyć się ze sztuką poezjowania, i chociaż najczęściej są to próby młodzieńcze, niekiedy bardzo ciekawe, to trudno powiedzieć jak wiele przetrwa próbę czasu i co po nich na trwałe zostanie w narodowej skarbnicy kultury. Przyczyny tego są różne, ale głównie wynikają z „urynkowienia sztuki”, ale i anatemy odwetowej rzucanej na młodych twórców przez „solidarnych bojowników ideowych”, chcących – jak za czasów PRL-u – sprowadzić twórczość do funkcji ideologicznej, czy wyznaniowej. W ostatnich dwudziestu latach zaroiło się od debiutów, ale i tzw. debiutów spóźnionych. Co z tego zostawi ślad w dziejach naszej poezji i co stanowi rzeczywistą wartość artystyczną – na to również trudno jednoznacznie odpowiedzieć. Często bowiem premiuje się autorów, którzy się dalej nie rozwijają lub twórców przypadkowych, dla których takie nagrody są ostatnimi w ich biografii artystycznej. Wydaje się, że inaczej przedstawia się sprawa w przypadku Joanny Bąk, która wydała swój drugi tomik pt. „Pan tu nie leżał”, sponsorowany przez Fundację Bielecki ART. Ta sympatyczna książeczka, bardzo starannie i estetycznie wydana, stanowi portret artystyczny autorki. Zawiera nie tylko jej wiersze, ale bardzo interesujące fotografie je autorstwa.\nPoezja Joanny Bąk jest niewątpliwie typową poezją kobiecą, wpisującą się w tę jej wartościową tradycję, do której należy np. twórczość Julii Hartwig, Heleny Gordziej, Ewy Lipskiej, ale i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, a nawet marzy się jej by dotknąć duszy poezji Zbigniewa Herberta. To co charakteryzuje jej dyskurs wierszowania wyraża się w tym, że każde przeżycie, doznana emocja, postrzeżenie świata zewnętrznego najpierw wywołuje w niej refleksje, zastanowienie się, by następnie poddać performacji tradycyjną składnię języka, w wyniku czego z lekkością uzyskuje znakomite metafory: proste, budzące niepowtarzalne wizje świata, ale i nowatorsko zakotwicza człowieka w jego byciu.\nTematyka tych wierszy właściwie sprowadza się do trzech wartości: miłości, domu, słowa, których nowych sensów autorka usilnie poszukuje ważąc tradycyjne ich znaczenia. Wchodzi poprzez nie w grę ze sobą, swoją duszą, oraz światem i jego kulturową otoczką, która narzuca jej pewien zewnętrzny przymus, wyrażający się w normach i wzorcach obcowania ludzi we współczesnym społeczeństwie. Joanna Bąk zdaje sobie sprawę z problemu własnej tożsamości i jakoś podświadomie wie, że ten wybór siebie, wręcz gra z własnym ja o tę „samość”, musi być dopełniona wzajemnością mężczyzny. W wierszu pt. „jeszcze zdążymy” dowiadujemy się, że „zanim usiądziesz na parapecie/mojej filiżanki/przemyśl mnie sobie pod włos/(…)//przemyśl mnie na przyszłość/wymyśl mnie dla siebie/jeszcze zdążymy spróchnieć/ w samotności”. Wie przecież, że miłość prowadzi do idealizacji kochanej osoby, a potem ją od niej alienuje, a więc w utworze – „mniej święta” przypomina: „(…) może się do niej nie módl/nie stworzyła światła/choć obiecywała dom//przed wizytą w pokojach/jej ciała/pomyśl że Ewa/też nie była święta”. Wie również, że miłość romantyczna w dzisiejszym świecie ogarniętym zmysłowością jest pusta i bezproduktywna, bo „z wyobraźni/dzieci nie będzie”, a to przecież one są jej namacalne owocem.\nRównież o domu, nie tym z cegły, drewna, czy betonu marzy autorka. Musiałby on być zbudowany z „prawdziwych ludzi”, a nie tworzyć li tylko gry w niego rekwizytami w świecie odrealnionym i pozbawiony uczuć oraz duszy. W materialnej bowiem wspólnocie zawsze w człowieku rodzi się głębokie poczucie osobności, ale i niepełności, nawet cisza i spokój mogą budować ściany pomiędzy ludźmi. Nasz obecny świat, świat miasta – to w odczuciu poetki złożony i niebezpieczny teatr skłaniający do grania ról niejednokrotnie fałszywych. Jego domem stają się rozmowy o nieobecności. To z kolej zmusza nas do gry z sobą, między sobą; gry o siebie, czyli trudny do uchwycenia sens istnienia. W znakomitym wierszu pt. „gra” czytam więc: „przegrałam casting na mrówkę/zostałam powłoka do roli człowieka/(…)//zagraj sens – podpowiadali aniołowie/no graj – wciąż krzyczą/gdy próbuję uciec/w formę embrionu//nie ma drogi powrotnej/są tylko pierwsze kroki/gra z czasem/w sens”. Sytuacja tej egzystencjalnej niepewności skierowuje poetkę ku Bogu w świecie wirtualnym, ale przekonuje się, że i On nie jest w stanie pomóc ludziom w poszukiwaniu znaczeń, bo to do natury życia należy bezgranicznie gra z sobą i światem w sens, który i tak wymyka się codzienności naszego istnienia. Poetka przyrównuje tu ludzi do ryb, które – jak wiadomo – „głosu nie mają”. Podpowiada, że można jedynie oglądać siebie w świecie z perspektywy jego skamieliny. Nie pozwala, ale i przestrzega, by oglądać ją z perspektywy apteki, czyli antidotum i leguminy na wszystkie niedogodności w świecie ciągle tracącym sens. Przypominając jednocześnie ciepło głębokie uczucie, którym darzyła ją babcia, jej miłość do męża przekraczającą granice życia i śmierci, sądzi, że – podobnie jak zima – znosi granice między światem żywych i światem umarłych, również miłość miedzy kochającymi się tymi żywymi i tymi umarłymi. Miłość rodziców do dzieci widzi jako klucz do nieustannego odradzania się owej duchowej siły sensotwórczej, budującej nasz dom z uczuć i emocjonalnych więzi w naszej codziennej egzystencji.\nW końcowych partiach tomiku zamiesza krótkie, „haiku-podobne” utwory, stanowiące niejako pointę naszego znaczeniowego odnoszenia się do swojego miejsca w świecie. W tych utworach w formie skondensowanej, pisanych bez tytułu dowiadujemy się, że: „szczęśliwi ludzie/są niebezpieczni/bolą w oczy”, „najlepszą antykoncepcja/jest Internet”, „bój się bocianów/przynoszą co chcą”, a w najbardziej lakonicznym wierszu pt. „świadomość dobra” – czytamy „jestem złym człowiekiem” Modląc się w ostatnim wierszu tomiku – poetka z pokorą prosi: „pozwól mi zostawić/za sobą sens”. Może to niewiele, ale już poniekąd ten tomik może dać jej nadzieję, że naznacza swą obecnością w świecie istotnie fakt swojego, ciepłego, nadspodziewanie wrażliwego, kobiecego i w pełni sensotwórczego istnienia. Pewnie Bóg tak chce!\nJoanna Bąk, Pan tu nie leżał; fotografie – Joanna Bąk i Andrzej Wysocki, Wydawca: Fundacja Bielecki Art., Kraków 2012, s.86.\nNie wiem jak zacząć ten artykuł, nie wiem, bo każde zdanie będzie brzmiało – czego się obawiam, a co jest nieuniknione – nieprawdziwie; czy syn ma prawo pisać o ojcu, przypominać jego sylwetkę i twórcze dokonania? Przecież pachnie to z daleka rodzinnymi pretensjami pod adresem dzisiejszych dyktatorów literackich mód, których oglądam czasami w TVP Kultura i którzy sprawiają wrażenie, że literatura polska – oprócz Miłosza a i w to wątpię – jest dla nich ziemią nieznaną. Wystukawszy poprzednie zdanie na ekranie komputera wiem, że powinienem je wykreślić, ale nie wykreślę, bo chcę napisać nie o moich pretensjach, ale o prawdziwym skandalu związanym z funkcjonowaniem naszego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jak sama nazwa wskazuje ministerstwo to powinno upowszechniać wiedzę na temat naszej tradycji literackiej, teatralnej, muzycznej to znaczy powinno przypominać – w odpowiednim czasie – o istnieniu w naszej historii kultury twórców już zapomnianych, tak jak mój ojciec. Gdy np. mija 100 lat od śmierci czy urodzin danego pisarza czy kompozytora, to – po to zatrudnia się urzędników, po to płaci się ciężkie pieniądze za ekspertyzy – z inicjatywy ministerstwa ta data powinna być w jakiś sposób upamiętniona, nie jakąś akademią ku czci czy czymś podobnym, ale przynajmniej artykułem opublikowanym na portalu internetowym MKiDN. W 2009 roku minęła setna rocznica urodzin Stanisława Piętaka (1909 – 1964) – i ministerstwo nie zauważyło tej daty, czyli wykreśliło poetę z Dziedzictwa Narodowego. Już słyszę głosy protestu, że urzędnicy nie są od ratowania pamięci o zapomnianych twórcach, i że jeśli są zapomniani to znaczy, że byli kiepskimi pisarzami, poetami i to sami czytelnicy wykreślili ich z polskiej kultury. Otóż zgodziłbym się z taką diagnozą (ale też nie do końca), gdyby analogiczna sytuacja wydarzyła się przed upowszechnieniem się cywilizacji Internetu, czyli wtedy gdy książki były jeszcze kupowane i czytane, kiedy istniało zjawisko zwane kulturą literacką. Sieć likwiduje tradycję, sieć wykreśla całe połacie tradycji pisarskiej (o nią tu głownie chodzi), to dlatego wszyscy teoretycy mediów elektronicznych podkreślają ogromną rolę takich instytucji jak: szkoła, muzea, instytucje państwowe (ministerstwa, instytuty itd.) w zachowaniu naszej narodowej i ludzkiej tożsamości. Jakie są przyczyny tego symbolicznego uśmiercenia czołowego twórcy awangardy poetyckiej przed II wojną światową przez naszą biurokrację - bo niezależnie od moich rodzinnych pretensji, Stanisław Piętak zawsze był za takowego uważany? Otóż sądzę, że przyczyną podstawową jest chęć odcięcia się od swoich chłopskich korzeni większości mieszkańców polskich miast, którzy wstydzą się swego społecznego rodowodu i robią wszystko co możliwe, by zapomnieć o swoim wiejskim pochodzeniu. Mój ojciec był uznany przez krytykę za twórcę chłopskiego nurtu w literaturze polskiej, jego nazwisko biografia, a także po części twórczość symbolizuje to wszystko, co dzisiejsi konsumenci dóbr kultury najchętniej wrzuciliby do kosza na śmieci (co zresztą robią). Stanisław Piętak pisał o wsi. Tęsknił za wsią i w swej pozornie antyintelektualnej żywiołowej poezji był przeciwieństwem prawie wszystkich wybitnych twórców 20-lecia międzywojennego. Nie uprawiał poezji ironicznej czy społecznej, wręcz przeciwnie, opisywał uczucia elementarne: głód , choroby, ciężką pracę wiejskich dzieci. Ta poezja nie nobilituje warstwy chłopskiej, raczej przypomina brutalnie ich – czasami wręcz zwierzęce życie, ich śmierdzące gnojem rodowody, o których – jak już napisałem – chcieliby jak najszybciej zapomnieć. Ta chęć zapomnienia o własnej historii o własnym pochodzeniu, jest jednym z najważniejszych faktów dzisiejszej sytuacji kulturowej w Polsce charakteryzującej się skrajną sztucznością i wtórnością. Zapominając o naszym podstawowym kulturowym podłożu, którego objawem była m.in. poezja, S. Piętaka, synowie, córki i wnuki małorolnych chłopów zafałszowują nie tylko swoje biografie, ale także historie naszego kraju. W dzisiejszej Polsce wszyscy kogoś udają: byli arystokraci - wczorajszych intelektualistów; robotnicy - polityków; mafiosi – dobroczyńców kultury, chłopi –ziemiaństwo. Fałsz, który płynie strumieniami z ekranów telewizorów, z przeróżnych telenowel, jest tak dojmujący, tak rzucający się w oczy, że normalny człowiek czerwieni się ze wstydu, za rodaków, którzy to oglądają i w dodatku sądzą, że te obrazy odzwierciedlają – po części – rzeczywistość. Ktoś kto nienawidzi swojego pochodzenia, nie może cenić kogoś, kogo twórczość jest wyrazem wierności wobec swoich korzeni i swojej biografii. Taka jest – wg. mnie - główna przyczyna wydania wyroku śmierci na poezję mojego ojca przez urzędników MKiDN. Istnieje jednak także przyczyna kulturowo-literacka. S. Piętak i Cz. Miłosz są przedstawicielami tego samego pokolenia literackiego, ba większość krytyków i historyków literatury uważa, że obaj poeci wraz z Czechowiczem i Świrszczyńską są czołowymi twórcami tzw. drugiej awangardy. Jak wszyscy wiemy, Cz. Miłosz oprócz tego, ze był świetnym poetą i eseistą, to był także historykiem literatury polskiej, krytykiem poetyckim rozdającym laury na lewo i prawo; stworzył on pewien kanon lektury poezji polskiej szczególnie XX-wiecznej a już w szczególności awangardowej, który do dzisiaj króluje, więcej, który stał się obowiązkowym wzorcem dla wszystkich krytyków. Otóż Miłosz nie wymienia w swoich esejach i książkach ani razu nazwiska S. Piętaka, tak jakby ten poeta nie istniał, tak jakby jego wiersze były nic nie warte. Więcej - nasz laureat Nagrody Nobla omawia, i to z przejęciem, wiersze poetów uznawanych przez krytykę za poetyckich uczniów właśnie S. Piętaka i Czechowicza – myślę o H. Domińskim, a o tym pierwszym ani słowa ani wzmianki. Czyż możemy dziwić się urzędnikom MKiDN? Polską Poezją XX wieczną rządzi Miłosz – można nawet nazwać to dyktaturą – on ustawia twórców w peletonie, on wywyższa jednych i skazuje na zapomnienie innych, np. mojego ojca. Czy słusznie? Ze swego punktu widzenia - tak, ponieważ debiutancki tomik S. Piętaka pt. „Alfabet oczu” (wydanie – 1934 r.), jest całkowitym zaprzeczeniem tego wszystkiego, co w poezji ceni przyszły noblista. Wiersze z „Alfabetu oczu” szokują wybujałą metaforycznością, zerwaniem z wszystkimi obowiązującymi kanonami poezji, więcej - są apoteozą bezkształtu, mają ambicję odzwierciedlenia strumienia nieuformowanych wrażeń przewijających się przed oczyma chorego wiejskiego chłopca. To jest wulkan; być może w tym tomiku zawarte jest mityczne bogactwo kultury chłopskiej, których nie dało się odkryć i przekazać kulturze narodowej z przyczyn o których wcześniej pisałem. „Alfabet oczu” jest poetyckim manifestem warstwy chłopskiej, jest manifestem drażniącym, te wiersze szokują i denerwują. Wyrok krytyków, przede wszystkim tych, którzy wielbią Cz. Miłosza i których on sam podziwia i stawia im w książkach pomniki, jest jednoznaczny: to nie jest poezja, ten potok nieuformowanych wrażeń, ta szczerość, wręcz obnażanie się są niegodne prawdziwego twórcy! Bolesław Miciński, wybitny młody filozof, przyjaciel Miłosza, pisze wręcz, że S. Piętak powinien spalić cały nakład „Alfabetu oczu” i przestać pisać. Ostro. S. Napierski łagodniej, ale w gruncie rzeczy wyrok jest taki sam: to nie poezja, to nie wiersze, może jakaś zapowiedź. Stara zakorzeniona w kulturze inteligencja uśmierca tę poezję, a poetę symbolicznie rozstrzeliwuje. Czy ich oceny są miarodajne? Jeżeli tak, to dlaczego jednocześnie wielu krytyków stwierdza, że mamy do czynienia z „nieprawdopodobnym talentem”? Rozpatrzmy sprawę na chłodno. Poezją jest to, co czytelnik po przeczytaniu wiersza zapamiętuje. Poetą jest ten, kto uruchamia naszą pamięć i naszą wyobraźnię. Gdy otwieramy „Alfabet oczu” i czytamy pierwsze z brzegu wersy:\nPytacie - kto jestem\nna imię nie wiem jak mi jest\nnie z tego świata jest żałość roztęsknionych psów\nWitaj mi wpływająca w mój wiersz wonią wiatru i ziół\nnizinna nieśmiertelna ziemio\nto widzimy, że oceny naszych intelektualistów są funta kłaków warte, że w tych wersach odkrywamy prawdziwą poezję nawiązującą jednocześnie do Whitmana i Mickiewicza. Poezję dziką i zarazem zakorzenioną w literackiej tradycji. Dlaczego mielibyśmy te wiersze palić i unicestwiać? Dlaczego mielibyśmy skazywać na zapomnienie twórcę, który los człowieka XX wieku opisze pascalowską metaforą: człowiek czyli – „gałązka trzęsących się na wietrze snów”. Piękne i prawdziwe - a czyż jednoczesne odkrycie piękna i prawdy nie jest kolejną manifestacją zakorzenienia w europejskiej sztuce i kulturze? Idźmy jednak dalej – „Alfabet oczu” jest opisem życia losów gromady wiejskiej – przy użyciu różnych środków poetyckich – w czasach I wojny światowej, odzyskania przez Polskę niepodległości, wojny bolszewickiej, czasach moru, głodu i zarazy. Jak w jego wierszach odzwierciedla się ta okrutna rzeczywistość, w jakim stopniu poezja ta spełnia główne kryterium sztuki – stosowane np. przez Cz. Miłosza – prawdy o czasach, które opisuje? Poniżej zacytuje dwa fragmenty krótkich poematów. Pierwszy to „Dzień z igieł”, drugi jest zatytułowany po prostu „Głód”\nTrzy godziny patrzyłem w ziemie koło studni.\nPierwszy wiersz to w gruncie rzeczy poetycki reportaż, drugi to zapis głodowych majaków chłopskiego dziecka umierającego na przyzbie z głodu. Są to wiersze wstrząsające i prawdziwe, są to wiersze odzwierciedlające realne życie wsi polskiej w czasach I wojny światowej. Tak dotykalnych wizji głodu w polskiej poezji XX wieku nie ma. Te wiersze – jeszcze dzisiaj – porażają prawdą przeżycia i brutalnym pięknem opisu. Są na tle poezji XX- lecia międzywojennego czymś wyjątkowym i samoistnym. Dlaczego Miłosz i jego przyjaciele nie chcieli tego dostrzec? Dlaczego nasz noblista zachwycał się komunistycznymi reportażami z życia biedoty wiejskiej, przeładowanymi wulgarną sowiecką ideologią drukowanymi w „Miesięczniku Literackim”, a nie dostrzegał szczytów poezji polskiej swego pokolenia, które osiągał jego kolega w opisach głodu? Dlatego, że „Dzień z igieł”, „Głód” i inne wiersze z „Alfabetu oczu” są pamiętnikiem dziecka polskiej wsi, który ani razu nie odwołuje się do ideologicznych „niuansów” socjalistycznej filozofii. Głód jest głodem a nie rezultatem kapitalistycznej gospodarki czy konfliktów między imperialistycznymi potęgami. Głód upodabnia ludzi do ich wiejskich współbraci, krów przeżuwających trawy i kwiaty, koni szczypiących koniczynę. Ta zwierzęco-ludzka solidarność w głodzie jest w przejmujący sposób opisana przez poetę. „Alfabet oczu” jest skrajnie naturalistycznym, wręcz biologicznym opisem życia chłopów, jest pijaną od głodu piosenką śpiewaną przez chore dziecko przerażone wojną i cywilizacją. W tym poetyckim tomiku wszystko jest zadziwiające, oto dziecko polskiej wsi używając najbardziej wyrafinowanych awangardowych metod poetyckich ośmiela się zanegować ideał sztuki polegającej na szlifowaniu formy, na przerabianiu bezkształtu w kształt. To nie harmonia i forma jest poezją – zdaje się mówić poeta – lecz pierwotne uczucie zachwytu i przerażenia nieobleczone jeszcze w poetyckie konwenanse jest autentyczną sztuką. Tego było za wiele. To była bezczelność, to była szaleńcza odwaga kulturowa, którą należało uśmiercić, zniszczyć i ci, którzy wyrok wykonali – Miciński, Miłosz, Napierski – wygrali. Poeta, bard ruchu, biegu dzikości, głodu i nędzy, przestraszył się swojej odwagi; następne tomiki po „Alfabecie oczu” są jego bladym cieniem. Poeta popełnia poetyckie samobójstwo, dokonuje symbolicznej kulturowej autodestrukcji by zostać zaaprobowanym przez szlachecko-inteligencką sztukę. A ponieważ miał talent to te blade grzeczne wierszyki z „Obłoków wiosennych” (wydanie – 1938 r.) przyjęte zostają chórem zachwytu. Karzemy cię za twoja oryginalność, nagradzamy za umiejętność imitacji. Historia „Alfabetu oczu” jest paradygmatem relacji społecznych między warstwą chłopska i warstwą szlachecko-inteligencką, która w Polsce sprawuje rząd dusz od stuleci. Władca – Bolesław Miciński – pisze, że tomik należy zniszczyć – i jego kulturowy poddany, bez słowa sprzeciwu rozkaz wykonuje. S. Piętak zniszczył bowiem w 1935 r. resztki nakładu tomiku, ba według relacji jego przyjaciół, do końca życia, szukał po bibliotekach i u znajomych tego tomiku, pożyczał go pod byle pretekstem a następnie wyrzucał go do śmietnika. Wiersze z „Alfabetu oczu” były wznawiane, ale poprawione - a poprawki były przez poetę wykonane zgodnie z zaleceniami B. Micińskiego. Oto wzór kulturowego niewolnika, który na rozkaz pana unicestwia w sobie to, co ma najcenniejsze. Podobno w Rzymie piękne niewolnice, by przypodobać się swojej pani oszpecały sobie twarze i piersi. „Alfabet oczu” drażni krytyków (i czytelników) spiętrzeniem metafor, których użycie nie ma żadnego poetyckiego uzasadnienia – tego typu opinia upowszechniła się po opublikowaniu tomiku w 1934 r. Czy słusznie? Zacytujmy jedną z nich:\nWiatr drzwiami jak sadzą jeżył ciszę kwiatom\na gdy samotniej zakwilił drutami elektryczny prąd,\njedwabna gałąź snu sfrunęła ku uszom jak błękitne\nRzeczywiście szokujące. Zadajmy jednak pytanie, co jaką prawdę próbował tym zgęszczeniem skojarzeń i przerzutni poetyckich wyrazić poeta. Najwnikliwszy krytyk poezji autora „Alfabetu oczu” Wiesław Paweł Szymański analizując motywy najczęściej występujące w wierszach, takie jak „mózg”, „oczy” czy „krew” czy „sen” dochodzi do wniosku, że ukazują one rozbitą – jak stłuczone lustro – psychikę człowieka, którego zmysły funkcjonują niezależnie od siebie. Jest znamienne, że mimo iż motyw „mózgu”, jak i motyw „oczu” występują wielokrotnie w tych samych utworach, to prawie nigdy nie znajdują połączenia we wspólnym obrazie poetyckim. „Oczy” i „mózg” są niezależne od siebie. Krytyk pyta: czyżby człowiek współczesny poddany presji przemysłowej cywilizacji był tylko zlepkiem niezależnych od siebie organów, chorych, bo atakowanych przez bodźce, nie wytrzymujących presji doznań rzeczywistości zewnętrznej? Czy człowiek nie staje się powoli konstrukcją nie powiązanych wzajemnie atomów? Poeta opisuje anihilacje psychiki współczesnego obywatela cywilizacji przemysłowej – psychiki niezdolnej powiedzieć o sobie „ja”, bo indywidualne istnienie roztapia się w masie zdezintegrowanych wrażeń. „Alfabet oczu” rejestruje tą nową sytuacje człowieka. Na koniec kilka słów wyjaśnienia: nie mam rzecz jasna pretensji do urzędników MKiDN, jednak uważam, że poezja XX-lecia międzywojennego byłaby uboższa bez wierszy zawartych w „Alfabecie oczu”; być może warto by w przyszłym roku – 50-lecia śmierci poety - wznowić w niewielkim nakładzie ten zadziwiający tomik poetycki, który wzbudził tyle kontrowersji.\nZgodnie z chińskim kalendarzem rok 2013 jest Rokiem Czarnego Wodnego Węża. Mądrzy Chińczycy twierdzą, że Czarny Wodny Wąż jest bardziej łaskawy dla osób rozsądnych i oszczędnych niż dla osób uczuciowych i rozrzutnych. Tę zadziwiającą zgodność Czarnego Wodnego Węża z duchem konfucjanizmu, któremu wężowa mądrość nigdy nie była potrzebna, można próbować wyjaśniać na wiele różnych sposobów, ale właściwie po co?\nTen, kto ma węża w kieszeni, nie oczekuje wyjaśnień, bo nadprzyrodzona moc i mocny, choć świecki, duch mają go w swojej opiece, a ten, kto ma pustą kieszeń, próbuje wypełnić ją groszem, a nie legendarnym wężem, czy mocnym, choć świeckim, duchem.\nTak oto przedziwna zgodność odmiennych autorytetów przestaje być zagadkowa w wymiarze psychologicznym, lecz nadal jest zagadkowa w wymiarze ogólnospołecznym.\nBo jak wytłumaczyć fakt, że wiele poprzednich Lat Węża przyniosło całemu światu wiele poważnych konfliktów? W 1941 r. miał miejsce atak na Pearl Harbor, w 1989 r. byliśmy świadkami upadku muru berlińskiego, rozpadu Związku Radzieckiego i masakry na placu Tiananmen, a w 2001 r. terroryści zniszczyli World Trade Center.\nChiński horoskop mówi, że źródłem owych konfliktów był odwieczny konflikt wody z ogniem. Czarny Wąż żyje w wodzie, lecz wypełniony jest ogniem, co sprawia, że jego ruchy reprezentują napięcie między wodą a ogniem, a to napięcie z kolei wywołuje konflikty społeczne.\nRacjonalnie rzecz biorąc, w tym kosmogonicznym micie nie ma ani krzty prawdy o przyczynach konfliktów społecznych i trzeba go uznać za relikt zamierzchłej chińskiej przeszłości.\nProblem polega na tym, że naukowa wiedza o przyczynach konfliktów społecznych jest bardzo zawodnym orężem w walce o lepsze jutro, a wielkie projekty społeczne oparte na owej wiedzy nie spełniają pokładanych w nich nadziei. Nie spełnił ich leseferyzm, marksizm, fordyzm, tayloryzm. Nie spełnia ich macluhanizm ani globarytaryzm. Trudno się oprzeć wrażeniu, że niespełnione nadzieje są nieodzownym warunkiem społecznego postępu, a wielkie projekty społeczne takim warunkiem nie są i można się bez nich obejść.\nA przecież wcale tak nie jest. Niespełnione nadzieje i utopijne projekty idą ze sobą w parze, wzajemnie się konstytuują i dezabsolutyzują.\nW arcyciekawej książce pt. Odwaga Utopii niemiecki filozof, Georg Picht, doszedł do wniosku, że „Utopia jest jedyną bazą, dzięki której można w ogóle projektować teorię przyszłej społeczności. Następstwem bowiem wszelkiego innego założenia jako podstawy jest brak przyszłej społeczności. Jesteśmy przeto na utopię skazani”.\nI może właśnie dlatego, że jesteśmy na utopię skazani, tak bardzo się jej obawiamy, tak mało z niej rozumiemy, tak często jej nadużywamy?\nLecz czym ona właściwie jest? Nie jest zjawiskiem fizycznym ani metafizycznym. Nie należy do świata przyrody, bo nie można jej zaobserwować, ale nie jest też naszym wymysłem – chociażby z tego powodu, że jesteśmy na nią skazani. Jej niepojęta natura przywodzi mi na myśl węża, który połyka swój ogon, co może świadczyć zarówno o jego słabości i niebotycznej głupocie, jak i o wielkiej sile i transcendentalnej mądrości.\nTak jakoś dziwnie się składa, że obraz owego węża występuje w mitologiach wielu krajów, symbolizuje najczęściej ideę wiecznego powrotu i - co szczególnie ciekawe - zawsze był traktowany jako świadectwo siły i transcendentalnej mądrości., a nie jako świadectwo słabości i głupiej autodestrukcji. Podobnie rzecz ma się z utopią. Ona też zawsze powraca w jakimś nowym wcieleniu i niczym przebiegły wąż , który zrzucił swoją starą skórę, robi wrażenie młodej, pięknej i nieszkodliwej. Kusi nas obietnicą jakiejś świetlanej przyszłości, jakiegoś raju na Ziemi. I niezależnie od tego, co o tych umizgach myślimy, musimy je odwzajemniać. Bo nie ma groźniejszej utopii niż wizja świata wolnego od jakiejkolwiek utopii.\nOlga Watowa we Wszystko co najważniejsze (str. 231) wspomina, że, gdy powiadomiona przez Natalię o śmierci Konstantego I. Gałczyńskiego, zjawiła się u niej, zobaczyła stojącą na biurku poety fotografię Stalina.\nO ile pamiętam, a chyba dobrze pamiętam, Kira Gałczyńska w żadnej ze swych książek poświęconych ojcu, nie wspomina o takowym portrecie. Jak i o szczególnym stosunku autora Zaczarowanej dorożki do Wielkiego Oprawcy.\nPrawdę mówi ta pierwsza, a ta druga prawdę tę przemilcza? A może Olga Watowa kłamie?\nW Factum est Andrzeja Strumiłły, które czytam kolejny raz, i czytać będę jeszcze nie raz, taka, m. in., myśl:\n„Zło i śmierć krzyku się nie boją”.\nA także ta:\n„(...) planując wieloletni wysiłek, powinniśmy pamiętać o tym, że do mety przyjdziemy inni, i że to zwycięstwo może nam wtedy już nie być potrzebne”.\nCzytając ów dziennik, pokaźnych zresztą rozmiarów, nie mogę nie myśleć o tym, że z jego autorem rozmawiałem wielokrotnie, także przy stole, przy którym sporządził część owych zapisków. Wypiłem również wiele herbat, które On zaparzył. A mam nadzieję na kolejne rozmowy i kolejne herbaty.\nIlekroć moją lekturą jest coś o staroobrzędowcach, tylekroć powracam do cmentarzyka znajdującego się na skraju lasu, przy jednej z dróg łączących Jeziorki z Budą Ruską. Na kilkunastu brzydkich nagrobkach, brzydkich bo z lastryka, widnieją napisy w języku staro-cerkiewno-słowiańskim. A pamiętam jak kiedyś wszedłem nieco w głąb owego lasu. Ujrzałem wtedy coś, co mnie zdumiało: wiele, wiele dziesiątków wysokich, na wpół spróchniałych greckich krzyży stojących pośród gęsto rosnących sosen. Ich prostota, jak też ilość, robiła wrażenie.\nW środę pomyślałem, że w dniu następnym, wieczorem zadzwonię do mego kolegi, aby zaproponować mu spotkanie. W ów czwartek o postanowieniu nie zapomniałem. I nadal chciałem je urzeczywistnić. Ale tego dnia, wczesnym przedpołudniem zadzwonił ten właśnie kolega i zaproponował... spotkanie. Chwilę po odłożeniu słuchawki pomyślałem, że to nasi aniołowie stróże, znając nasze myśli, postanowili sprawę wziąć we własne ręce. Może dlatego, że sami też... chcieli się spotkać.\nLektura O aniołach umocniła jeszcze moją niewiarę w Coś, co nazywa się przypadkiem.\nJeszcze nie tak dawno wyrażałem pogląd, że człowiek wierzący w Boga, naprawdę wierzący, nie może źle postępować. Z tego wynikał oczywisty wniosek, że prawie wszyscy ludzie określający się mianem wierzących, są faryzeuszami, obłudnikami. Obecnie tak już jednak nie myślę. Wierzę/uwierzyłem bowiem w Boga wybaczającego.\nNie wykluczam, a nawet biorę mocno pod uwagę to, że na zmianę mojej oceny wierzących, jak i mojego podejścia do Boga, wpływ miało zdanie sobie przeze mnie sprawy z... własnych grzeszków (żeby nie powiedzieć: grzechów).\nOkrzyczane książki czytam\nZ iluśletnim opóźnieniem\nAle to wychodzi mi na dobre:\nKiedy krzyki umilkną\nMożna to też wyrazić tak:\nKiedy pył opadnie\nTen wierszy jest moim uzupełnieniem poglądu wyrażonego przez cenionego przeze Williama Hazlitta. A w napisanym w 1827 r. eseju O czytaniu nowych książek, zawarł on, m. in. taką myśl:\n„Nie mogę pojąć namiętności, z jaką większość ludzi czyta nowe książki. Gdyby ludzkość przeczytała to wszystko, co się już uprzednio ukazało, mógłbym zrozumieć brak ochoty do powtórnego czytania tego samego”.\nCytaty z ogłoszeń, anonsów, tytułów prasowych:\n„Literatura kobieca”, „Powieść kobieca”, „Malarstwo kobiet”, „Kobieca twórczość”, „Kobiecy film”...\nNigdy nie myślałem, że sztuka, literatura, film, to znaczy, ogólnie, kultura ma płeć.\nI nadal tak nie myślę.\nNa wstępie szkicu Grand Tour Bohdan Paczkowski przywołuje postać Johanna Gottfrieda Seume’a (1763-1810. A czyni to w związku z tym, że ten, na początku XIX w., przewędrował z północnego krańca Włoch do Syrakuz na Sycylii. Zajęło mu to pół roku, a każdego dnia, średnio, przemierzał 30 km.\n„Wszystko, co wziął ze sobą w drogę, to kij i strój podróżny, którego nie zmienił przez trzy miesiące, i plecak z foczej skóry, a w nim tomiki Homera, Wergiliusza, Anakreonta, Tacyta, Swetoniusza, Katullusa, Propercjusza i Horacego”.\nPokłosiem tej eskapady odbytej na własnych nogach stał się Spacer do Syrakuz w 1802 r. będący wnikliwym, ale subiektywnym opisem ówczesnej włoskiej rzeczywistości oglądanej przez przybysza z Północy, a konkretnie z Niemiec.\nW wykazie tego, co J. G. Seume wziął ze sobą zaintrygował mnie/zwrócił moją uwagę stosunek między ilością sztuk odzieży (można ją, w przybliżeniu, obliczyć), a ilością pozycji (choćby jednemu autorowi odpowiadał jeden utwór), jakie zawierał jego przenośny księgozbiór. Zaintrygował mnie dlatego, że jestem prawie pewien, że współczesny (z początku XXI w.) peregrynator, „spacerując” na tej samej trasie, kosztem książek zwiększyłby niepomiernie swą garderobę, szczególnie wzbogaciłby jednak bieliznę. I w tym wyraziłaby się, to fakt, że niezmiernie ogólnie, różnica między epokami, które dzieli przeszło 200 lat.\nA jeśli chodzi o metodę poznawania jakiegoś kraju, to myślę, że powinno to się odbywać właśnie na własnych nogach, z prędkością 20—30 km na dzień. Natomiast w przypadku zaznajamiania się, odkrywania (dla siebie) jakiegoś regionu, krainy owego kraju, w grę wchodzi nie więcej niż 10 km. W naszych pędzących (dokąd? i po co?) czasach spowolnienie jest wskazane; spowolnienie, nie wyhamowanie!\nThomas Merton w Zapiskach współwinnego widza odnotował, m. in., taki pogląd:\n„Z nadejściem oświecenia i rewolucji przemysłowej zalęgło się w ludziach niewątpliwe przekonanie, iż »lepszy świat« jest tuż, tuż, i że to tylko obskurantyzm wiary przez długie stulecia stał na przeszkodzie opóźniając jego instalację. Teraz nowa, agresywna, świecka wiara w postęp zawładnęła umysłami”.


Kamienica przy Łochowskiej wraca do miasta - Telegraf24.pl\nPosted on 2 kwietnia 2018 by admin No Comment | 480 Views\nW poniedziałek komisja weryfikacyjna zwróciła miastu kamienicę przy ul. Łochowskiej 38. Kamienica w szokujących okolicznościach została kilka lat temu zwrócona przedwojennemu właścicielowi. Problem w tym, że… nieżyjącemu właścicielowi.\nW roku 2011 warszawski ratusz zwrócił kamienicę przy Łochowskiej 38 przedwojennemu właścicielowi – Józefowi Pawlakowi. Problem polega na tym, że Pawlak w chwili zwrotu miał ponad… 130 lat. Był reprezentowany przez kuratora – byłego dyrektora biura prawnego Służby Kontrwywiadu Wojskowego.\n-opowiadał Wojciech Zabłocki przed komisją weryfikacyjną 16 stycznia. Jak się okazało, w 2011 roku miałby 128 lat.\nA w poniedziałek komisja weryfikacyjna podjęła decyzję o zwróceniu budynku do miasta.\nTagi: Łochowska 38, Praga, Warszawa


Kubuś i Julka – słonecznie i wesoło\n28 listopada 2011, autor: Monika Stachura\t• Komentarze \nJulki nie muszę już Wam przedstawiać. Znacie ją z mojej strony oraz z niejednego wpisu na blogu.\nPrzedstawiam Wam jej młodszego braciszka Kubusia.\nByło wesoło, słonecznie. Efekty oceńcie sami….\nKategoria: Dzieci, maluchy, niemowlęta, Noworodki, rodzeństwo • Tagi: fotograf dziecięcy, fotograf dziecięcy Warszawa, fotograf Warszawa, niemowlę, rodzeństwo, sesja w domu, słoneczna sesja, zdjęcia dzieci, zdjęcia dzieci Warszawa\nAnastazja i Łukasz- lato w pełni\n6 lipca 2011, autor: Monika Stachura\t• Dodaj komentarz\nNareszcie czas na plenery. Uwielbiam lato, uwielbiam słońce, a sesje plenerowe dodają mi po prostu energii. Szczególnie, kiedy ma się tak wdzięczne obiekty do fotografowania :)\nAnastazja jest niesamowitą otwartą młodą damą. Czasem lekko kapryśną i stanowczą, ale przede wszystkim przeuroczą. W parku zaczepiała wszystkie zwierzątka: od wiewiórek, poprzez psy, na koniach skończywszy. Pieskom tłumaczyła, że ma ładny kwiatek we włosach, a i z ludźmi chętnie i otwarcie rozmawiała.\nJej starszy brat, Łukasz też spisał się na medal. Rodzice roześmiani, pogoda jak na zamówienie – czego chcieć więcej…\nKategoria: Dzieci, maluchy, rodzeństwo, starsze • Tagi: fotograf dziecięcy, fotograf dziecięcy Warszawa, fotograf Warszawa, lato, rodzeństwo, sesja plenerowa, słoneczna sesja, zdjęcia dzieci, zdjęcia dzieci Warszawa


Rak-Prostaty ~ Prostate-Cancer • Wyświetl temat - Leonardo r1956PSA5.2ng/mlBxG3+4RARPG4+3pT3aN0>ePLNDN1 RT\nLeonardo r1956PSA5.2ng/mlBxG3+4RARPG4+3pT3aN0>ePLNDN1 RT\nPierwszy nieprzeczytany post • Posty: 158 • Strona 4 z 4 • 1, 2, 3, 4\nRe: Leonardo556 - Nigdy więcej nie dajcie się pokroić klasyc\nautor: leonardo556 » 09 gru 2018, 12:18\nPo dwóch miesiącach wykonałem kolejne badanie PSA - 0,212 ng/ml.\nNiby spada, ale jakoś niemrawo, dobrze, że nie rośnie.\nTestosteron 580, morfologia wzorowa.\nByłoby pięknie gdyby nie borelioza, o której wcześniej wspominałem. Musiałem zaakceptować 20 dniową kurację antybiotykową. Po tej kuracji nasiliło się poczucie zmęczenia. Lekarz nic nie wspomniał o efekcie zwanym zespołem poboreliozowym, który może utrzymywać się kilka miesięcy. Z boreliozą jest po trosze podobnie jak z naszym skorupiakiem - nie ma metody na stuprocentowe stwierdzenie czy jest czy go nie ma. Znachorów sieciowych co niemiara. Tak więc nie wiem czy poczucie zmęczenia jest związane z zespołem poboreliozowym czy niewyleczoną boreliozą.\nIMRT Truebem 3x5=15 Gy - naświetlanie prewencyjne ginekomastii - 12.11.2020\nautor: stanis » 09 gru 2018, 13:17\nleonardo556 pisze: Po dwóch miesiącach wykonałem kolejne badanie PSA - 0,212 ng/ml.\nNiby spada, ale jakoś niemrawo...\nA jak komentuje powolny spadek PSA Twój onkolog - radioterapeuta?\nMyślę, że Twoje złe samopoczucie jest spowodowane nie tylko zespołem poboreliozowym, ale także opóźnionymi skutkami ubocznymi SRT oraz HT.\nV.2018 PSA = 0,056 ng/ml; VI.2018 PSA = 0,039 ng/ml; VIII.2018 PSA = 0,023 ng/ml; XI.2018 PSA = 0,013 ng/ml; II.2019 PSA=0,012 ng/ml; VIII.2019 PSA=0,002 ng/ml, XI.2019 - koagulacja krwawiących naczyń jako skutek TomoRT ; II.2020 PSA=0,004 ng/ml ; X.2020 PSA=0,007 ng/ml;\nautor: leonardo556 » 09 gru 2018, 17:00\nstanis pisze: A jak komentuje powolny spadek PSA Twój onkolog - radioterapeuta?\nRadioterapeuta wypowiedział się dużo wcześniej - PSA nie musi być zerowe, ważne żeby nie rosło. Z innego dobrego źródła, wujek lekarz, który był naświetlany wiele lat temu twierdzi, że PSA nie musi maleć, u niego w ciągu kilkunastu lat nieznacznie wzrosło. U mojego taty naświetlanego wiele lat temu fluktuuje w pobliżu jedynki.\nCo do poczucia zmęczenia, to zapewne masz rację - pół roku temu RT, później borelioza, terapia antybiotykowa, do tego zmiana klimatu i duży wysiłek fizyczny - czego ja od siebie wymagam?\nautor: stanis » 09 gru 2018, 17:35\nleonardo556 pisze: Radioterapeuta wypowiedział się dużo wcześniej - PSA nie musi być zerowe, ważne żeby nie rosło.\nMój radioterapeuta twierdzi podobnie a więc to już trzecia w Twoim przypadku opinia lekarza.\nJeśli zaś chodzi o kiepskie samopoczucie, zdecydowanie zalecam - musisz "zwolnić" ... chociaż wiem, że to trudniej zrealizować a łatwiej doradzać\nDo zobaczenia w ... Zamościu. Pozdrawiam serdecznie\nautor: MAREKB » 11 gru 2018, 20:44\nmoje PSA z polowy pazdziernika to 1,15 ng/ml - niestety spory wzrost. W polowie stycznia 2019 mam zaplanowane badanie PSMA PET z Galem, trzecie juz w mojej karierze, teraz jest szansa, ze nareszcie cos wykaze.\nWesolych Swiat i duzo szczescia w Nowym Roku zycze Tobie i wszystkim forumowiczom\npozdrawiam serdecznie marekb\nmarzec 2004 PSA 0,9ng/ml, maj 2015 PSA 12,6ng/ml, biopsja:plat prawy-5 waleczkow do 15mm bez utkania raka i high grade PIN, plat lewy-6 waleczkow do 15mm naciek raka widoczny w 3/6 waleczkach ok. 20%, najdluzszy wymiar nacieku 7mm, Gleason 7(3+4) bez naciekania tkanek okolosterczowych, rak nacieka przestrzenie okolonerwowe, sierpien 2015 scyntygrafia ok, RA RP DaVinci Gronau Gleason 8(4+4), pT3a pN0(0/14) cM0 R0 granice ciecia czyste, listopad 2015 PSA 0,164, styczen 2016 PSA 0,37?, luty 2016 PSA 0,56?, PSMA PET/MR 68Ga bez cech patologii w obrazie MR i ognisk wzmozonego gromadzenia PSMA, marzec 2016 PSA 0,193, kwiecien 2016 PSA 0,185, maj 2016 PSA 0,191, czerwiec 2016 PSA 0,208-wznowa biochemiczna skierowanie na radykalna radioterapie, lipiec 2016 PSA 0,219, T 574,30ng/dl, sierpien 2016 PSA 0,212, poczatek radioterapii R3D 54,6Gy w 21 frakcjach, pazdziernik 2016 PSA 0,206, listopad 2016 PSA 0,203, grudzien 2016 PSA 0,200, kwiecien 2017 PSA 0,253, czerwiec 2017 PSA 0,310, sierpien 2017 PSA 0,314, wrzesien 2017 PET/CT 68Ga-PSMA bez ognisk patologicznych wykazujacych nadekspresje PSMA, pazdziernik 2017 PSA 0,381, styczen 2018 PSA 0,619, kwiecien 2018 PSA 0,733, lipiec 2018 PSA 0,802, pazdziernik 2018 PSA 1,150, styczen 2019 PSA 1,490, T 661,8NG/DL, luty 2019 PSA 1,55 luty 2019 ePLND DaVinci Warszawa-usuniecie wezlow chlonnych Gleason 8(4+4) marzec 2019 PSA 0,364 kwiecien 2019 PSA 0,410 czerwiec 2019 PSA 0,758 pazdziernik 2019 PSA 1,160 BINABIC+ELIGARD 22,5mg styczen 2020 PSA 0,004, T 2,5NG/DL, ELIGARD 45mg, lipiec 2020 PSA 0,003, T 2,5NG/DL ELIGARD 45mg\nRejestracja: 06 wrz 2015, 13:21\nautor: zosia bluszcz » 23 gru 2018, 23:25\nPonizej post Leonardo przniesiony z wątku Gronau a dyskryminacja finansowa pacjentów z PL?\nPost 23 gru 2018, 21:06 autor: leonardo556\nByć może nie jest to właściwy wątek ale mam zaległy temat, który postanowiłem opisać.\nNa początku roku wiedziałem już, że moja limfadenektomia nie była doszczętna. Błędnie założyłem, że skorupiak siedzi w nie usuniętych węzłach i konieczna będzie SBRT. Postanowiłem wykorzystać kilka miesięcy (do czasu osiągnięcia przez PSA poziomu wykrywalności w badaniach obrazowych) na rozpoznanie krajowych możliwości wykonania SBRT.\nWiedziałem, że w Warszawie otworzono dwa nowoczesne ośrodki radioterapii i postanowiłem je odwiedzić. Zatelefonowałem do pierwszego, nie było kolejki - zapraszamy na godzinę dziewiątą. Stawiłem się punktualnie jako pierwszy, usiadłem na krzesełku. Siedzę piętnaście minut, pół godziny, godzinę.\nWokół zgromadziło się już kilku pacjentów. Co jakiś czas do gabinetu wchodziło i wychodziło dwóch ludzi, jeden z nich w białym kitlu, drugi młody obcojęzyczny skośnooki. Po godzinie ten w białym kitlu zaprosił do gabinetu pierwszego pacjenta - o dziwo nie byłem to ja, ale ktoś kto przyszedł dużo później.\nGula, która we mnie narastała, pękła - panie doktorze - ja byłem pierwszy. Spojrzał na mnie niechętnie - zapraszam. Na wstępie zapytał czy nie mam nic przeciwko temu aby w spotkaniu uczestniczył zagraniczny stażysta. Odniosłem wrażenie, że więcej uwagi poświęcał na tłumaczenie niż moją historię. Z ulgą opuściłem gabinet. Kilka miesięcy później pomyślałem, a może uda się umówić z innym lekarzem - zatelefonowałem - niestety jak się okazało tego "idioty" nie da się pominąć, stoi na straży ośrodka, który kosztował kilkadziesiąt milionów złotych.\nWizyta, w drugim nowoczesnym ośrodku zapowiadała owocną współpracę. Punktualnie przyjął mnie lekarz w średnim wieku, obejrzał historię i powiedział, że SBRT w ich ośrodku jest jak najbardziej możliwe. Kiedy jednak chciałem zapewnienia, że jak przywiozę badania obrazowe, to SBRT wykonają, odesłał mnie do pani profesor.\nUmówiłem się na spotkanie z panią profesor. Po 45 minutach oczekiwania pod gabinetem pani profesor wyszła, po kolejnych 15' wróciła z herbatą w dłoni. Wszedłem do gabinetu i zadałem pytanie o możliwość wykonania SBRT. Lekarka nie odpowiedziała, obejrzała moją historię, na końcu której było zalecenie ich ośrodka - RT+LHRH. Wyjaśniłem, że nie przyszedłem się leczyć ale rozpoznać możliwość przyszłego leczenia. Znowu nie odpowiedziała na moje pytanie, ale powtórzyła swoje zalecenie. Próbowałem dociec czy to ja nic nie rozumiem, czy pani profesor. Wizyta nie trwał nawet pięciu minut - podziękowałem i udałem się w kierunku wyjścia.\nI wtedy z ust pani profesor padło zdanie, które na długo utkwiło w mojej pamięci - "Mam nadzieję, że nie będzie Pan zmuszony do skorzystania z usług naszego ośrodka".\nTeraz będzie próba uogólnienia - czynnik ludzki i organizacyjny jest kluczowy. Nie jesteśmy już społeczeństwem biednym, bogatym jeszcze nie.\nOśrodków radioterapii jest podobno w nadmiarze, większość wyposażonych w nowoczesny sprzęt. Dowiedziałem się, że moja refundowana ratunkowa RT loży prostaty w CO kosztowała ponad 20 tys. Czy 45 tys. za DaVinci, to dużo więcej? Problem leży nie w kosztach, ale refundacji czyli urzędniczej świadomości. Jeżeli policzyć sumaryczne koszty leczenia, to DaVinci może się opłacać.\nautor: stanis 23 gru 2018, 23:01\nA czy konsultowałeś może SBRT w COI w Gliwicach? Do trzech razy sztuka\nautor: leonardo556 » 24 gru 2018, 1:43\nTo co napisałem jest już daleką przeszłością i nie dotyczy mojego aktualnego stanu zdrowia. Opisałem dwa szokujące dla mnie zdarzenia z historii moich kontaktów z polską służbą zdrowia. Być może zrobiłem to nieudolnie, a być może większość z nas przyzwyczaiła się do takiej malizny w kontaktach ze służbą zdrowia i uważamy, że jest to normalne?\nautor: leonardo556 » 08 lut 2019, 10:16\nPod pretekstem poszukiwania resztek boreliozy wykonałem badania krwi. Okazało się, że boreliozy się pozbyłem, przeszło także poczucie zmęczenia.\nPSA - 0,188 ng/ml - miłe potwierdzenie dotychczasowej tendencji. Ostatnie odczyty wskaźnika wykonywałem dosyć często ze względu na boreliozę. Ponieważ ten pretekst stał się bezprzedmiotowy następne badanie nieprędko. Trzeba oszczędzać nerwy i żyły.\nA propos żył, pamiętam, że po jednej z sesji immunoterapii (kurkumina+tlen+laser) na mojej żyle pojawiła się twarda gula, której samoistna likwidacja trwała kilka miesięcy (nie wiem czy żyła jest drożna). Immunoterapia nie spełniła moich oczekiwań, nie zauważyłem żadnych pozytywnych zmian i nie zamierzam jej dalej stosować, chyba, że pojawią się jakieś nowe metody.\nautor: leszek48 » 08 lut 2019, 13:48\nCieszę się z Twojego dobrego nastroju i dobrego wyniku. Co do immunoterapii mam podobne zdanie, spróbowałem i raczej póki co przyjmuję Twoje postanowienie. Chcę jednak tu i teraz nadmienić ,że każdy w tym temacie ma prawo do swojej decyzji.\nur.1948, PSA10.2001- 1,39 ;04.2003-1,97 ;08.2006-3,38 ;10.2008-5,47 ;11.2011-3,58 ; 05,2012-4,8 ;08,2012-6,14 ;12/2012-4,53\n. Biopsja 03.2012 1. Prostata część proksymalna,ognisko podejrzane w połowie dł,szczyt płata praw, część dystalna- w wycinkach widoczne utkanie aden.prostate 6 Gl = 4+2 zajmujące około 70%\n2.Prost. podst. płata praw na granicy z pęch. nasiennym- w wycinku widoczne drobne pole atypowych . Okolica podst. stercza z symetrią baniek nasieniowodów i pęch. nasiennych Scynt kości i RTG ok. Dnia 09.04.2013 RP z oszczędzeniem nerwów ,GL w histopacie 3+4.PSA 10.05.2013 =0,004 dnia02.08.2013 PSA<0,002 , 28.11.2013 PSA=0,007 28.03.2014 PSA=0,01ng/ml, 27.06.2014PSA=0,007, 22.12.2014PSA=0,007 ,01.07.2015 PSA=0,030, 11.04.2016 PSA=0,049,dnia07.02.2017 PSA= 0,129, 31.08.2017 PSA=0,242, 11.01.2018 PSA=0,300 ,22.02.2018 PSA=0,304 , 09.04.2018 PSA=0,372\n,11.06.2018 PSA=0,35 ,Dnia 18.06.2018 rozpoczęcie RT Dnia 03.08.2018 koniec RT. Tydzień po RT 10.08.2018 PSA=0,04 ,10.10.2018 dwa miesiące po RT PSA=0,023, cztery miesiące po RT- 29.11.2018 PSA= 0,014ng/ml, sześć miesięcy po RT -06.02.2019 PSA=0,007ng/ml, dziewięć miesięcy po RT ,06.05.2019 PSA=0,007ng/ml, T=560,9ng/dl,19.o8.2019 rok po RT PSA=0,003ng/dl, dnia 08.01.2020 PSA=0,003ng/ml, T=694ng/dl, dnia 27.05.20 PSA=0,003ng/ml,T=661,7ng/dl ,dnia 17.11.2020 PSA=0,006ng/ml, T=609\nRejestracja: 30 mar 2012, 13:32\nautor: leonardo556 » 31 lip 2019, 21:38\nPo 4,5 miesiąca wykonałem badania krwi.\nPSA spadło z 0,154 do 0,142 ng/ml. Wygląda na to, że nadir jest bardzo blisko.\nNiestety zaniepokoiły mnie inne parametry krwi, które w ciągu 4,5 miesiąca spadły następująco:\nkrwinki białe (WBC) 5,23 > 4,54\nkrwinki czerwine (RBC) 5,04 > 4,83\nhemoglobina 14,9 > 14,2\nhematokryt 42,8 > 41,2\npłytki krwi 200 > 184\nProszę o komentarz czy jest się czym niepokoić? Czy warto szukać przyczyny spadków? Dla mnie jedynym podejrzanym wydaje się jelito grube po naświetlaniach. To że nie widzę żadnych krwawień nie oznacza, że ich nie ma? Czuję jednak, że układ pokarmowy nie jest tym samym co przed naświetlaniami. Minęło 14 miesięcy, a śluzowatość pozostała. Niby nic mnie nie boli, ale czuję obecność dołu brzucha.\nautor: stanis » 31 lip 2019, 21:53\nleonardo556 pisze: To że nie widzę żadnych krwawień nie oznacza, że ich nie ma? Czuję jednak, że układ pokarmowy nie jest tym samym co przed naświetlaniami. Minęło 14 miesięcy, a śluzowatość pozostała. Niby nic mnie nie boli, ale czuję obecność dołu brzucha.\nSkoro nie występują krwawienia to podejrzewam, iż twoje dolegliwości mogą być spowodowane innymi dolegliwościami niż chorobą popromienną a mianowicie problemami gastrycznymi, np. chorobą wrzodową żołądka, itp.\nMoim zdaniem byłaby wskazana gastroskopia, badanie na krew utajoną w kale, etc. Z kolei kolonoskopia byłaby wskazana dla zdiagnozowania dolnego odcinka przewodu pokarmowego.\nautor: zosia bluszcz » 01 sie 2019, 01:36\nZgadzam się ze Stanisem.\nTo, ze nie widac krwi wcale nie znaczy, ze jej w kale nie ma.\nOczywiscie mozesz zacząc badania od testu IHC na krew utajoną, ale myslę, ze lepiej byloby zrobic od razu gastroskopię + kolonoskopię (z ew. usunięciem polipow (jesli zostaną znalezione), zwlaszcza jesli nigdy kolonoskopii nie robiles.\nPoszukaj dobrego prywatnego osrodka, w ktorym wykonują te badania w glebokiej sedacji.\nPamiętaj o dokladnym wypucowaniu jelita grubego do kolonoskopii. Jest to malo przyjemna, ale bardzo istotna czynnosc, ktora umozliwia kolonoskopiscie/gastroskopiscie prawidlową ocenę scian jelita.\nGastrolog wykonujący moje kolonoskopie (ktore robię co 5 lat ze wzgledu na obciązenie rodzinne) zawsze komplementuje moje wyszorowane do bialosci jelito\nautor: zdenerwowana » 08 sie 2019, 19:11\nleonardo556 pisze: nie wiem czy poczucie zmęczenia jest związane z zespołem poboreliozowym czy niewyleczoną boreliozą.\nNa jakiej podstawie stwierdziłes u siebie boreliozę, jakie badanie? WB? Jakie masz objawy?\nCzy badałes koinfekcje, bo to one często blokują pokonanie krętka bb.*)\nGdzie się leczysz? Standardowo czy ILADS?\n*) Gwoli ścisłości: w Europie boreliozę najczęściej wywołują nie krętki Bb (Borrelia burgdorferi) lecz rownie miłe odmiany tej bakterii, B. garinii lub B. afzelii.\nRocznik 1948r, kontrola PSA co rok, po skoku PSA w 2007 roku biopsja- czysto, Leki- Apo fina 5 mg, Tamispras,\nczerwiec 2015 PSA 5,2- marzec 2016 6,3- październik 2016 5,8- marzec 2017 7,2- kwiecień 2017 mpMR Wrocław: obj. 120cm, ognisko hipointensywne o średnicy 7mm. PIRADS 4. Hashimoto- Letrox 100 od 2016 roku\nMaj 2017 wynik PSA 7,3 ng/ml, wskaźnik f/tPSA 20,6%.\nPowtórzenie mpMR trzy zmiany PIRADS 3/4\nwęzły bez cech powiększania, pęcherz o prawidłowym sygnale, biopsja dnia 17 lipca- 12 bioptatow, wynik w jednej kasetce GL 3+3, naciek raka zajmuje <5% powierzchni bioptatu, Grade graup=1,w pozostałych łagodny rozrost gruczolakowy.Konsultacje onkolog, radioterapeuta- sugestia RT, urolog- 3 konsultacje-RP.\nTomografia komputerowa z 08.2019-\nPluca,wątroba, trzustka, śledziona, nadnercza, nerki, pęcherz- bez zmian. Węzły bez cech powiększania. Kości w zakresie badania bez zmian podejrzanych onkologicznie.\nWniosek- w TK nie stwierdzono zmian podejrzanych o przerzuty raka.\n8.10.2019 rok- Warszawa, Medicover: RP metodą robotyczną.\nWynik PSA po 6 tygodniach od RP 0,002, ponad 3 miesiące po RP wynik poniżej 0,004, wynik z maja 2020 roku- 0,005, wrzesień 2020 PSA 0,030, testosteron 6,300; koniec października 2020 PSA 0,030\nRejestracja: 24 mar 2017, 04:55\nautor: leonardo556 » 09 sie 2019, 00:00\nzdenerwowana pisze: Witaj,\nNa jakiej podstawie stwierdziłes u siebie boreliozę, jakie badanie WB? Jakie masz objawy?\nCzy badałes koinfekcje, bo to one często blokują pokonanie krętka bb.\nNa podstawie testów ELISA (IgM i IgG) potwierdzonych testami Western Blot. Po kuracji antybiotykowej nie byłem pewien wyleczenia, ale powtórny test ELISA nie wykazał wzrostu wskaźników - jestem wyleczony.\nBorelioza potrafi atakować stawy (zazwyczaj niesymetrycznie). Przez pewien czas podejrzewałem, że kłopoty z moim prawym stawem barkowym są spowodowane boreliozą - okazało się, że mam urwane więzadło mięśnia nadgrzebieniowego (już przyszyte laparoskowo).\nOstatnio sygnalizowałem pewne kłopoty z jelitem grubym. Dzisiaj odebrałem wyniki badania kału. Okazało się, że krwi w nim nie ma. Natomiast wykryto cysty Blastocystis hominis. Poczytałem jakie mogą być objawy obecności tego pierwotniaka pasożyta - są zgodne z obserwacjami mojego dyskomfortu. Na szczęście leczenie nie jest trudne, choć u lekarza jeszcze nie byłem. Podejrzewam, że osłabienie jelita radioterapią miało wpływ na uaktywnienie się pasożyta.\nautor: zdenerwowana » 09 sie 2019, 05:54\nTestu Elisa nie stosuje się do monitorowania skuteczności leczenia boreliozy.\nNie ma czegoś takiego jak zespół poboreliozowy, to ulubione określenie naszych polskich zakaźników, którzy leczą wg standardów nieskutecznych.\nKrętek boreliozy występuje w naszym ciele w 3 postaciach i na każdą z nich trzeba brać osobne leki. Za mała dawka antybiotyku, szczególnie przy starej, trwającej kilka miesięcy lub lat boreliozie, lub antybiotyk przyjmowanay za krótko czyli zazwyczaj 3 tygodnie, nie rozwiązuje problemu.\nKrętek to spytna bakteria, ktora wyczuwając niesprzyjajace warunki chroni się.\nLeku na rozbijanie cyst zapewne nie brałeś? Sa 2 metody leczenia IDSA i ILADS. Poczytaj.\nA specjalistów od leczenia w Polsce wg ILADS mamy w Krakowie, Katowicach, Gdyni (dzieci).\nWejdz na strone http://www.borelioza.org/materialy.htm\nNa forum bb przeczytaj FAQs.\nautor: leonardo556 » 27 wrz 2019, 16:18\nbela71 pisze: Co do wyższości ABI nad ENZ czy odwrotnie, nie znalazłam jeszcze artykułu na ten temat, gdzie autor nie byłby płatnym konsultantem którejś z dużych firm farmaceutycznych.\nGdybyś Iza znalazła jakieś zgrabne porównanie skutków ubocznych ABI, ENZ, Darolutamid, to daj znać.\nautor: bela71 » 27 wrz 2019, 23:50\nTrafiłam na coś, co wygląda w miarę przyzwoicie: kanadyjskie badanie fazy II, 202 pacjentów, ABI vs ENZ jako leczenie pierwszej linii i w sekwencji.\nSequencing Abiraterone and Enzalutamide in mCRPC\nClinicalTrials.gov Identifier: NCT02125357\nBadanie miało się zakończyć w lipcu 2019, nie opublikowano wyników końcowych, ale pojawiły się 2 doniesienia w trakcie badania:\nHealth-related Quality of Life for Abiraterone Plus Prednisone Versus Enzalutamide in Patients with Metastatic Castration-resistant Prostate Cancer: Results from a Phase II Randomized Trial\nPatient-reported outcomes favored abiraterone compared with enzalutamide with differences in FACT-P HRQoL and PHQ-9 depression scores. Differences in the total FACT-P scores were seen only in the elderly patient subgroup.\nIn this report, we examined the change in patient-reported quality-of-life scores from the start of treatment over time for patients treated with abiraterone versus enzalutamide for metastatic castration-resistant prostate cancer. We found that elderly patients treated with abiraterone had better quality of life over time, with no difference between treatments for the younger subgroup of patients.\nOraz komunikat posterowy na ASCO 2018:\nABI+P and ENZ have similar efficacy for 1st-line treatment of mCRPC but cross-resistance confounds treatment with the alternate agent at progression. The optimal sequencing has not been prospectively investigated and predictive biomarkers are needed.\nA multi-centre trial of ABI+P followed by ENZ at PSA progression (arm A) vs ENZ followed by ABI+P (arm B). Primary endpoints were PSA decline > 50% (PSA50) on 2nd-line therapy and time to 2nd PSA progression (TT2P) (from start of 1st-line). Deep-targeted sequencing of serial samples of circulating tumour DNA (ctDNA) was performed.\n202 pts (101/ arm) were accrued with median follow-up 22.3 months (m). 65 pts from arm A and 71 from arm B crossed-over to 2nd-line treatment and 30 pts (15/arm) stopped treatment without cross-over. Baseline characteristics at time of 2nd-line therapy were balanced: median age 75 (range 50-93), PSA 14.5 (6.6-62.1), alkaline phosphatase > upper limit of normal (ULN) in 39% of pts and bone/liver metastasis (mets) in 89%/9%. ECOG PS was 0-1 in 89% vs 76% of pts for arm A vs arm B (p = 0.044) and LDH was > ULN in 25% vs 8% (p = 0.013). PSA50 for 2nd-line therapy for arm A vs arm B was 34% vs 4% (p˂0.001) and median time to PSA progression on 2nd-line therapy (TTPP) was 2.7 m vs 1.3 m (HR 0.38, 95% CI 0.26-0.56). For the intention-to-treat population, TT2P was 13.6 vs 11.9 m (HR 0.75, 95% CI 0.53-1.06). Median overall survival (OS) was not reached vs 24.3 m (HR 0.82, 95% CI 0.53-1.27). On multivariable analysis, factors associated with 2nd-line TTPP were: bone mets (HR 2.22, 95% CI 1.08-4.54), liver mets (HR 3.18, 95% CI 1.21-8.41) and treatment arm A vs B (HR 0.27, 95% CI 0.17-0.40). At progression, AR gene copy number increased in 14% of evaluable pts (7/49) and AR L702H/T878A(S) mutations were present in 8% of pts. ctDNA fraction ≥2% at baseline was associated with worse TT2P (HR 2.04, 95% CI 1.43 - 2.90) and OS (HR 4.07, 95% CI 2.40-6.91).\nThe sequence of ABI+P followed by ENZ was associated with superior PSA50 and TTPP on 2nd-line therapy. AR alterations associated with ABI+P and ENZ resistance were detectable in ctDNA. Clinical trial information: NCT02125357\nOpinie/odczucia lekarzy na temat wyboru ABI/ENZ można znaleźć w sprawozdaniu z tegoż spotkania ASCO:\nhttps://www.ascopost.com/issues/august- ... te-cancer/\nCo do apalutamidu (Erleada) i darolutamidu (Nubeqa), brak porządnych danych - mamy doniesienia głównie z badań klinicznych fazy III, gdzie dobierani są pacjenci w dobrym ogólnym stanie zdrowia. Darolutamid być może mniej obciąża układ nerwowy, bo nie przenika tak dobrze przez barierę krew-mózg.\nDo tego APA i DAR były stosowane u pacjentów na bardzo wczesnym etapie leczenia - jako dodatek do pierwszej linii HT lub przy beztrzerzutowym CRPC.\nAt the 2019 Hematology/Oncology Pharmacy Association Annual Conference Lisa Holle, PharmD, BCOP, FHOPA, associate clinical professor at the University of Connecticut, explained[b] which patient populations would best benefit from either apalutamide or enzalutamide in the treatment of non-metastatic prostate cancer.\nIn the apalutamide trial, they did include patients who had, they had non-metastatic disease, but if they had 1 lymph node that was 2 centimeters or less and it was below the iliac bifurcation, those patients could receive apalutamide and therefore could have a benefit of receiving this drug. In the enzalutamide trial, they did include patients who had a baseline PSA of 2, and so that might be an important factor to consider for patients who might fit into that category. In terms of side effects, apalutamide was associated with more hypothyroidism, rash, falls, and fractures. And so patients who might already have hypothyroidism or a thyroid disorder may not be the best candidate for that drug or have a history of osteopenia or osteoporosis, there may be a higher risk then for falls or fractures. So that again would be a population I probably wouldn’t consider apalutamide in, enzalutamide might be better. In terms of enzalutamide side effects, there is a higher chance of hypertension when you look at the actual numbers compared to apalutamide so that might be another consideration.\nhttps://www.pharmacytimes.com/conferenc ... -treatment\nautor: leonardo556 » 04 paź 2019, 23:40\nDzisiaj zrobiłem kolonoskopię i jestem szczęśliwy, że mam to już za sobą. Diagnoza jest raczej pozytywna, choć we wnioskach znajdujemy następujące zdanie: nieliczne (bez sangwinacji) zmiany popromiene (drobne naczynia żylne) w końcowej części odbytnicy.\nLekarz stwierdził, że tak drobnych zmian się nie leczy, a mój dyskomfort jelitowy ma inne przyczyny. Mam zapisany Xifaksan z probiotykiem.\nPrzygotownie do kolonoskopii jest czasochłonne i upierdliwe. Wypicie czterech litrów środka przeczyszczającego wymaga determinacji. Zdecydowałem się na zabieg bez znieczulenia. Dzięki temu na ekranie endoskopu oglądałem przebieg badania. Lekarz komentował swoje działania. Na bieżąco mogłem zdecydować o usunieciu niewielkiego polipu. Pokonywanie zakrętów jelita powoduje niewielki ból. Sonda dotarła do wyrostka robaczkowego. Badanie trwało niespełna 20 minut.\nautor: kemoturf » 08 paź 2019, 14:58\nleonardo556 pisze: Wypicie czterech litrów środka przeczyszczającego wymaga determinacji.\nJa to g. piłem przed każdą z 3 biopsji i teraz przed założeniem znaczników. Po przekroczeniu 3l nie byłem w stanie wlać już w siebie ani ml.\nRe: Leonardo r1956PSA5.2ng/mlBxG3+4RARPG4+3pT3aN0>ePLNDN1\nautor: leonardo556 » 19 gru 2019, 17:55\nNa początku grudnia 2019 wróciłem z długiej podróży zagranicznej. Wykonałem badania krwi. Wybrane parametry WBC zdziwiły mnie, bo nigdy takowych nie miałem. Po dwóch tygodniach badania ponowiłem (prawa strona):\nLeukocyty 6,72 > 5,69 G/l\nNeutrocyty 4,44 (66%) > 3,3 (58%) G/l\nLimfocyty 1,27 (19%) > 1,48 (26) G/l\nPSA 0,16 > 0,148 ng/ml\nPytanie do znawców hematologii - co mogło być przyczyną dużego wzrostu neutrocytów - infekcja? [Skutki] radioterapii po 18 miesiącach? Długotrwały wysiłek fizyczny? Dieta?\nSpojrzałem na zmieniony tytuł mojego wątku - symbol HT należy raczej wyrzucić, bo 2,5 miesiąca bikalutamidu trudno nazwać kuracją hormonalną. Nie wiem co znaczy ePLNDN1?\nautor: kemoturf » 19 gru 2019, 18:29\nleonardo556 pisze: Spojrzałem na zmieniony tytuł mojego wątku - Symbol HT należy raczej wyrzucić bo 2,5 miesiąca bikalutamidu trudno nazwać kuracją hormonalną. Nie wiem co znaczy ePLND1?\nHT faktycznie należy usunąć z tytułu, a ePLNDN1 znaczy, że miałeś rozszerzoną limfadenektomię i zajęte węzły regionalne N1.\nRe: Leonardo r1956PSA5.2ng/mlBxG3+4RARPG4+3pT3aN0>ePLNDN1 RT\nautor: leonardo556 » 05 mar 2020, 21:51\nDylematy Ramisia zmobilizowały mnie do przedstawienia swoich aktualności i przemyśleń.\nNiedawno odebrałem wyniki swoich badań, wyrok brzmiał - skazany na Shawshank. PSA 0.248 ng/ml, pierwszy wzrost, a więc koniec względnego spokoju.\nTrzeba się pogodzić z obecnością raka rozsianego, którego nie da się wyleczyć radykalnie.\nWszystko zaczyna się od nowa, trzeba stawać do walki, tylko amunicji coraz mniej.\nW zasadzie pozostał jeden dobry nabój - antyandrogeny i kilka kapiszonów - SBRT, brachyterapia, HIFU, chemioterapia.\nRadioterapia loży prostaty wystarczyła na 2 lata - troszkę krótko.\nAParsley miał podobne wyjściowe parametry PSA, a radioterapia w jego przypadku daje dużo lepsze rezultaty.\nMoja strategia krótkoterminowa, to wykonanie badań obrazowych po osiągnięciu przez wymaganych wartości PSA.\nPrawdopodobnie powtórzę podróż do Holandii. Przewaga badań holenderskich polega na tym, że oprócz PET PSMA wykonywane jest superczułe [nano]MRI węzłów chlonnych z kontrastem Combidex.\nSposobem na zaraczone węzły jest SBRT. W przypadku zaraczonej loży można myśleć o brachyterapii lub HIFU.\nZaraz po badaniach zacznę brać bikalutamid, co najmniej do czasu podjęcia [innego] leczenia (wraca problem ginekomastii).\nRozważając sposób leczenia trzeba szacować czy potencjalnie kupiony czas wart jest ewentualnych skutków ubocznych.\nNajwiększym błędem w moim dotychczasowym leczeniu było zwlekanie z SRT po RP. Mając aktualną wiedzę radioterapię wykonałbym ją natychmiast po wznowie. Dzisiejsza dokładność badań pozwala na wykrycie wznowy przy bardzo niskich poziomach PSA. Skorupiaki, uczcie się na cudzych błędach.\nCałość dotychczasowego leczenia oceniam jako umiarkowany sukces. W końcu udało mi się przetrwać niespełna 7 lat bez HT i bez poważnych skutków ubocznych. Trzymanie moczu po dwóch operacjach i radioterapii niemal doskonałe, libido jest. Jak na złość w ostatnich badaniach testosteron - 29,4 nmol/l - nigdy w życiu tak wysokiego nie miałem.\nPytanie do doktora hazardzisty aqq - czy na podstawie historii PSA po radioterapii obstawia Pan wznowę w węzłach czy w naświetlonej loży?\nautor: aqq » 05 mar 2020, 22:24\nTrudno powiedzieć, ale dynamika wygląda na raczej szybką, więc spodziewałbym się czegoś "poza". Chociaż może to być również wzrost mieszany. Dawka jaką otrzymałeś na lożę jest biologicznie nieco mniejsza niż standard 66-70 Gy w dawkowaniu po 2 Gy.\nLokalizacja: Zamość (od 2016), Kraków (2002-2016)\nautor: leonardo556 » 21 kwie 2020, 13:38\nDzisiaj zrobiłem badania krwi. W Synevo nie było kolejki, oprócz maseczki i mycia rąk nie zauważyłem żadnych zmian w procedurze badań. Wyniki dotarły drogą elektroniczną przed dwunastą. PSA 0,337 ng/ml.\nTempo podwajania, mniej więcej cztery miesiące, a więc podobne do tego sprzed radioterapii.\nautor: kemoturf » 22 kwie 2020, 10:42\nleonardo556 pisze: Wyniki dotarły drogą elektroniczną przed dwunastą. PSA 0,337 ng/ml.\nJest tak, jak mądrze napisał aqq, wznowa albo węzłowa, albo mieszana. To tak jak w przysłowiu, "Na świntego Hieronima bedzie deszcz lub tyż go ni ma".\nAnalizując [Twój przypadek], to loża była naświetlona, więc ryzyko wznowy lokalnej jest raczej mniejsze.\nPomysł PET-PSMA + nanoMRI, to chyba najsensowniejsze co można zrobić. Po analizie wlasnego przypadku uważam, że PSA około 0,8 - 1 ng/ml, to wartość wskazana do wykonania PET-PSMA.\nNanoMRI rekomendują od PSA 0,15 ng/ml, ale ja bym robił je raczej przy PSA 0,4 - 0,5 ng/ml, choć tutaj jakiś szczególnych dochodzeń nie prowadziłem.\nautor: leonardo556 » 28 cze 2020, 18:52\nOd kilku dni siedzę z żoną i najstarszym wnukiem na Helu. Pogoda rewelacyjna. Plażowanie, pływanie, supowanie i kiteowanie. Forma bez zarzutu, nie odczuwam żadnych słabości. Nie mam żadnych skutków ubocznych. Chwilo trwaj.\nautor: leonardo556 » 03 lip 2020, 13:37\nZ dzisiejszego pomiaru PSA - 0,466 ng/ml jestem zadowolony.\nTempo wzrostu nieco spadło, czas podwojenia około 5 miesięcy. Następny pomiar we wrześniu 2020 i wtedy prawdopodobnie PET PSMA.\nDo tego czasu pozostaję wakacjuszem.\nautor: stanis » 03 lip 2020, 14:34\nleonardo556 pisze: Następny pomiar we wrześniu 2020 i wtedy prawdopodobnie PET PSMA.\nJa bym nie czekał tak długo... Biorąc pod uwagę wydłuzone z powodu pandemii kolejki do PET PSMA możesz juz rozpocząć starania o skierowanie.\nautor: leonardo556 » 18 wrz 2020, 21:28\nWykonałem PET/CT 18F-PSMA przy PSA około 0,65 ng/ml.\nBadanie nie poszło na marne, wyniki zawierają sporo informacji:\n- loża prostaty czysta,\n- dwa małe świecące węzły (co to znaczy niecharakterystyczne i że do kontroli ?)\n- guzki w płucach niewiadomego pochodzenia (do kontroli CT)\nI coś z tym teraz trzeba będzie zrobić. Wszelkie uwagi mile widziane.\nautor: aqq » 18 wrz 2020, 22:36\nMały SUV tych węzłów o niczym nie przesądza. Trzeba chyba zrobić kontrolę za kilka miesięcy. Guzki w płucach na prawie każdy, zwykle pozapalne. To też za jakieś pół roku trzeba skontrolować w zwykłej TK.\nautor: leonardo556 » 18 wrz 2020, 23:06\naqq pisze: Mały SUV tych węzłów o niczym nie przesądza. Trzeba chyba zrobić kontrolę za kilka miesięcy. Guzki w płucach na prawie każdy, zwykle pozapalne. To też za jakieś pół roku trzeba skontrolować w zwykłej TK.\nDzięki Doktorze za szybką odpowiedź. Bardzo mi się podoba scenariusz kontroli za kilka miesięcy. Oczywiście będę wyniki badań jeszcze konsultował. Fajnie, że udało się wychwycić tak małe zmiany i to ze znacznikiem F18.\nautor: leonardo556 » 03 lis 2020, 11:41\nPrzymierzałem się do badań holenderskich ze znacznikiem Combidex. Sam ośrodek w Nijmegen był gotów takie badanie wykonać. Przeszkodą okazała się dziesięciodniowa covidowa kwarantanna. Koncepcja upadła. Teraz czekam na wzrost PSA i powtórzę PET.\nMęczy mnie problem ginekomastii. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, wykonanie radioterapii zapobiegawczej możliwe jest nie tylko w Gliwicach, ale także w Tomaszowie. Ze względu na bliskość (ponad godzina dojazdu) wybrałem NU-MED w Tomaszowie. Proponowana dawka to 6x1 Gy. Z jednej strony to dobrze, bo mała dawka nie powinna generować s(k)utków ubocznych, z drugiej strony pytanie czy to nie za mało aby radioterapia była skuteczna? A co na to aqq?\nNa marginesie rozpoczęcie radioterapii musi być poprzedzone testem covidowym.\nautor: kemoturf » 04 lis 2020, 11:01\nleonardo556 pisze: Męczy mnie problem ginekomastii. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu wykonanie radioterapii zapobiegawczej możliwe jest nie tylko w Gliwicach, ale także w Tomaszowie. (...) Proponowana dawka to 6x1 Gy. Z jednej strony to dobrze, bo mała dawka nie powinna generować s(k)utków ubocznych, z drugiej strony pytanie czy to nie za mało aby radioterapia była skuteczna?\nPodziwiam Ciebie, że chce ci się zajmować takimi sprawami\nRT to zawsze ryzyko, łącznie z dodatkowym nowotworem.\nJa mam już biust większy od żony , ale olewam to. Jedyne co robię, to ćwiczę mięśnie klatki. Potem zmienię płeć, co przy długotrwałej kastracji też już nie będzie trudne\nautor: aqq » 04 lis 2020, 12:15\nPrzy ginekomastii radioterapia nie jest działaniem przeciwnowotworowym, które wymaga uszkodzenia materiału genetycznego nowotworu.\nW chorobach zapalnych, takich jak wytrzeszcz w przebiegu choroby Graves-Basedowa, łokieć tenisisty, ostroga piętowa - dawki 6x1Gy działają bardziej w mechanizmie przeciwzapalnym, przeciwko leukocytom. Zresztą w chorobach nowotworowych układu chłonnego (chłoniaki) dawki RT są dużo niższe, niż w leczeniu raków.\nautor: leonardo556 » 04 lis 2020, 12:50\naqq pisze: Przy ginekomastii radioterapia nie jest działaniem przeciwnowotworowym, które wymaga uszkodzenia materiału genetycznego nowotworu.\nDowiedziałem się jak to jest w Gliwicach. W ginekomastii (będacej przerostem) stosują 3-5 frakcji, dawka 3 Gy.\nCzyli dawka całkowita oscyluje pomiędzy 9 a 15 Gy.\nautor: aqq » 04 lis 2020, 12:56\nW wytrzeszczu np. 10x2 Gy.\nautor: leonardo556 » 04 lis 2020, 16:49\nkemoturf pisze: Podziwiam Ciebie, że chce ci się zajmować takimi sprawami\nBrałem bikalutamid 2,5 miesiąca i wiem, że będę miał problem z ginekomastią. Nie dość, że piersi rosną, to na dodatek bolą. Chcę mieć problem z głowy.\nOczywiście istnieje ryzyko indukcji raka, ale dawki na lożę były dużo większe.\nPo dzisiejszej konsultacji stanęło na 3x5 Gy = 15 Gy. Mam nadzieję, że terapia będzie skuteczna.\nautor: leonardo556 » 18 lis 2020, 18:09\nKości zostały rzucone, co w moim przypadku brzmi, cycki zostały naświetlone.\nJeżeli ktoś myśli, że decyzja o radioterapii prewencyjnej ginekomastii była łatwa, to się myli.\nByłem nawet u chirurga, który na co dzień operuje kobiece biusty. Niestety chirurg potrafi wyciąć coś co już urosło, zapobieganie ginekomastii nie jest praktykowane.\nWszelkie rozważania czy zrobiłem dobrze czy nie są już bezprzedmiotowe, radioterapia stała się faktem dokonanym, forum zyskało pacjenta referencyjnego w tej dziedzinie. Teraz najważniejsze aby zabieg spełnił pokładane w nim oczekiwania, co wcale nie jest oczywiste.\nOtrzymałem dawkę 3x5=15 Gy, fotony X 6 MV, z pomocą maszyny Varian Truebeam. Naświetlanie jest bardziej skomplikowane niż w przypadku prostaty, w pobliżu dużo narządów krytycznych. W celu ochrony skóry na klatkę piersiową kładą coś w rodzaju sztucznej skóry. Głowica maszyny porusza się w pobliżu głowy. Doskonale widać falujące blaszki kolimatora przypominającego gębę potwora z filmu Predator.\nNU-MED w Tomaszowie jest kliniką przyjazną pacjentowi. Młoda załoga, której część dojeżdża z Gliwic i Warszawy, jest bardzo uprzejma. Wizyta jest umówiona na godzinę, wszystko idzie sprawnie bez zbędnych opóźnień. Dojazd z Warszawy wyremontowaną trasą katowicką szybki i bezproblemowy.\nPSA z dnia 10.11.2020 - 0,947 ng/ml. W połowie grudnia zamierzam powtórzyć PET PSMA i rozpocząć terapię bikalutamidem, którego skutkiem ubocznym jest ginekomastia. W połowie stycznia prawdopodobne naświetlanie stereotaktyczne dymiących węzłów. Tym razem w Gliwicach bo są w tej dziedzinie najlepsi.\nautor: polyanna » 20 lis 2020, 11:08\ntrzymam przemocno kciuki by radioterapia uwolniła Cię od ginekomastii.\nPrzecierasz szlaki innym, prawdziwy z Ciebie odważny Pionier!\nTata, 1953r. PSA: 2011.XI - 4,35 ng/ml, 2012.V - 5,56 ng/ml, 2013.X - 5,59 ng/ml, 2014.I - 2,8 ng/ml, 2015.IX - 5,73 ng/ml, 2015.XII - 3,04 ng/ml, 2017.III - 3,7 ng/ml, w tym okresie lek z finasterydem, 2019.IX - 15 ng/ml\n2019.IX - MRI PI-RADS 5\n2019: XII. PSA 17 ng/ml biopsja fuzyjna Gl (4+3), scyntygrafia ok, TK - ok\nII.2020 PSA 20 ng/ml RARP dr P.Salwa Gl (4+3), 4/22 węzłów zaraczonych, pT3bN1, w prawym płacie ok 40% nowotworu, w lewym ok 90% nowotworu, nowotwór nacieka torebkę gruczołu i tkanki otaczające, neuroinwazja, obecny naciek raka obustronnie w pęcherzykach nasiennych\nPSA 6tyg po operacji 0,036 ng/ml\nPSA 12tyg po operacji 0,054 ng/ml\n12.05.2020 konsultacja w IO Gliwice, zlecono radioterapię uzupełniającą TB1 (trueBeam1) w 37 frakcjach na lożę i okoliczne węzły\n01.06-20.07.2020 radioterapia uzupełniająca TB1 napromieniania fotonami X w obszarze loża stercza do dawki całkowitej 70 Gy/g, dfx 2 Gy/g i regionalnych węzłów chłonnych do 46 Gy/g, dfx 2 Gy/g.\n01.09.2020 PSA 0,014 ng/ml start Eligard 22,5\n30.11.2020 PSA 0,001 ng/ml\nRejestracja: 07 sty 2020, 21:19\nLokalizacja: Katowice - Kraków\nPosty: 158 • Strona 4 z 4 • 1, 2, 3, 4\nUżytkownicy przeglądający to forum: Johann i 3 gości


RODZINNA SOBOTA lub NIEDZIELA Z MATKĄ SMAKOTERAPIĄ - 05.03 lub 06.03 Warszawa - Smakoterapia\nIw 25 lutego 2016 No Comments\nna temat naszych kulinarnych wysiłków. Przekonałam się o tym niejednokrotnie gotując dla własnej pociechy, gotując na warsztatach z dziećmi a także na planie programu Ugotuj mi mamo… Przekonujecie się o tym także Wy we własnych domach, czego dowodem są Wasze maile.\nJaki „Egzemplarz Małoletniego” masz w domu? 😉\nCzy kiedy uczestniczy w domowej „produkcji” zjada potrawy chętniej?\nA może musisz nieustająco bawić się w przemytnika nie zdradzając co takiego zawierają „pulpeciki” albo słodkie pralinki?\nmamy wciąż wiele wątpliwości i nierzadko czujemy się samotni na tej drodze jako rodzice…\nna pełne niezrozumienia argumenty, że „odbieracie dziecku dzieciństwo” pozbawiając je możliwości zjedzenia w jednej z sieci fast foodowych w naszym pięknym kraju.\nWarsztaty rodzinne – Sante\nIlość maili od osób, które się rozchorowują albo mają chore dzieci, jest jak co roku jesienią, zimą, wiosną, zatrważająca… To dla mnie dowód na to, że wciąż za mało wiemy o prawdziwej profilaktyce, której niezbędnym elementem powinna być zawartość naszego codziennego talerza. Dlatego kontynuujemy cykl KAMERALNYCH WARSZTATÓW RODZINNYCH, na które będzie można przyjść z dziećmi (UWAGA, PODSIADANIE DZIECKA NIE JEST OBOWIĄZKOWE :D), zainspirować się i zmotywować do zmian wspólnie oraz upichcić coś z razem z naturalnych składników. Dzięki wspólnemu poznawaniu smaków często dzieją się cuda!\nA potem czeka nas wspólne krojenie, mielenie, lepienie, pichcenie podczas którego nasze dzieci będą miały nasze własne kulinarne zadania. A na finał: wspólne degustowanie wszystkich naszych smakołyków. Wszystko to w domowej, przyjaznej „Wolnej Przestrzeni” w ktorej na co dzień funkcjonuje Wolna Szkoła pełna „naprawdę wolnych dzieci”.\nZUPA – POMIDOROWA MATKI PRZEMYTNICZKI\nTo jest szansa ze posmakują Wam przemytnicze placki z kapustą! I z cieciorką. I warzywami dostępnymi przez cały rok. Podane Próbujemy? 😀\nI słodzimy… NATURALNIE BEZ CUKRU!\nSŁODKIE CZEKOLADOWE TRUFLE Z TAJEMNICZEGO SKŁADNIKA (ciiiii, nie mówcie dzieciom że z fasoli 😉 ) czyli naturalne i pożywne słodycze bez cukru\nRodzice siedzą, dzieci lepią. Pasuje? 😉\nGORRRĄCE MLEKO ROŚLINNE LUB KAKAO – wedle życzenia szanownych osobistości.\nul. Kolumbijska 26B, Wisłostrada, 01-977 Warszawa (gościć nas będzie – Wolna Przestrzeń)\n*koszt 195zł za osobę dorosłą (dzieci starsze – nastolatki, płacą jak dorośli)\nDzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym – opłata: 55zł\n*UWAGA – TYLKO jedna grupa dziennie!\nWARSZTATY ZE SMAKOTERAPIĄ W NANA CAFE! 🙂\nBEZGLUTENOWO W PRACOWNI MANULANEJ 🙂\nCategory : bez nabiału, bez skrobi, bezglutenowe, dla dzieci, warsztaty\n← DOMOWE ZIMOWE ROŚLINY ZIELONE czyli co słychać na parapecie ;)\nBŁYSKAWICZNY DOMOWY BARSZCZ CZERWONY →\n0 thoughts on “RODZINNA SOBOTA lub NIEDZIELA Z MATKĄ SMAKOTERAPIĄ – 05.03 lub 06.03 Warszawa”\n26 lutego 2016 o 09:11


Skupujemy zadłużone spółki od 15 lat, sprzedaj nam zadłużona spółkę | fabrykakreatywna.com\nSkup zadłużonych spółek – Fakty i mity\nSkup Spółek z Długami – Fakty i Mity cz 2 – Sprawa bełchatowska.\nKupujemy Zadłużoną Spółkę – Fakty i Mity cz. 4 Windykatornia Simplex sp. z o.o. ze Słupska\nFakty i mity 5: fikcyjna odpowiedzialność Prezesa.\nKupię Zadłużoną Spółkę – Fakty i Mity na Święta\nRodzi nam się kolejny mit – postrach przedsiębiorców … JPK .\nWczoraj usłyszałem z ust jednego z polityków wyborny żart : ” Jednolity Plik Kontrolny to narzędzie do wykrywania lewych faktur” .\nSkup Zadłużonych Spółek – mity większe i mniejsze. Jak jest naprawdę ?\nart 299 k.s.h., art 586 k.s.h., skup zadłużonych spółek\nSzanowni Państwo , zapewne każdy z was natknął się na twórcze „artykuły” w sieci opowiadające o skupie spółek . Czego możemy się z nich dowiedzieć?\nabsurd, kupię spółkę z długami, likwidacja, skup zadłużonych spółek, spółka z o.o., upadłość\nSkup Spółek z Długami – Fakty i Mity cz 2 – „Sprawa bełchatowska”\nLubię ignorantów – to mój ulubiony gatunek w naszej dżungli , wbrew pozorom oni pomagają bo każą myśleć/wysilić nasze umarłe szare komórki i motywują do cięższej pracy. Zakup zadłużonej spółki Czytając różne publikacje na temat Zakupu Zadłużonej Spółki natknąłem się na dość głośny artykuł którym wiele redakcji się lubi posługiwać . Sprawa dotyczy Spółki/Zarządu z […]\nSkup zadłużonych spółek – Fakty i mity . część 1 artykuł w RP_pl\nSzanowny czytelniku w „skarbnicy wiedzy” jaką jest sieć internet można znaleźć mnóstwo fascynujących artykułów na temat naszej działalności która niewątpliwie jest solą w oku wielu . Dziś pochylę się nad „artykułem” z dnia 22 sierpnia 2016 roku opublikowanego przez RP.pl .\nNasz portfel Spółek się powiększa , cieszymy się z zaufania jakim nas obdarzacie , jesteśmy dumni z naszej ostatniej inwestycji w SferaZakupow.pl sp. z o.o. lidera w branży sprzedaży materiałów budowlanych w sieci internet . Wartość inwestycji 450.000,00 zł http://www.bankier.pl/wiadomosc/MAXIMUS-Informacja-o-zbyciu-udzialow-w-spolce-Sferazakupow-pl-Sp-z-o-o-7535098.html Chcesz do nas dołączyć ? Nam zaufali najlepsi! Kupimy Twoją Spółkę/Zainwestujemy – zadzwoń 601-685-195\nArt. 299 k.s.h. to temat rzeka – mam nadzieję że jest to ostatni wpis który pozwoli wszystkim zrozumieć problematykę .\nNiewątpliwie jednym z najbardziej newralgicznych zagadnień związanych ze sprawowaniem funkcji członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest kwestia odpowiedzialności osób wchodzących w skład tego organu na podstawie art. 299 k.s.h. Na marginesie warto dodać, że powyższy przepis był już wielokrotnie przedmiotem rozważań prowadzonych na tym blogu.\nzadłużona spółka to nie tylko 299 ksh ale i przerażający art. 586 ksh ;)\nale spokojnie – nie taki „diabeł” straszny . Art. 586. K.S.H Kto, będąc członkiem zarządu spółki albo likwidatorem, nie zgłasza wniosku o upadłość spółki handlowej pomimo powstania warunków uzasadniających według przepisów upadłość spółki – podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Regulacja art. 586 KSH uzależnia odpowiedzialność karną sprawcy omawianego przestępstwa od […]\n299 k.s.h – never neithing story …\nDziś mam dla Ciebie drogi czytelniku/internauto/poszukiwaczu wiedzy tajemnej o 299 k.s.h jak i Skupie Zadłużonych Spółek – taką zagwozdkę : W prawie upadłościowym określone są dwie niezależne od siebie przesłanki, świadczące o niewypłacalności dłużnika. Opisane są w art. 11 p.u. Przesłanka pierwsza: płynnościowa. Występuje, gdy dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich […]\nDobre pytanie – poniżej mam nadzieję że w pełni merytoryczna odpowiedź . Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości to nie to samo, co ogłoszenie upadłości Wiemy już, że w pewnych określonych okolicznościach na każdym przedsiębiorcy ciąży obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Pozwala to m.in. uniknąć odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu niezłożenia wniosku, […]\nJesteśmy młodym i ambitnym zespołem, którego strukturę tworzą ludzie o dużym doświadczeniu i niepodważalnej znajomości prawa. Współpracujemy ze sobą od 1998 roku. Do rozpoczęcia naszej działalności skłoniły nas wspólna pasja oraz chęć przekazywania ludziom usług na najwyższym poziomie.\nRodzi nam się kolejny mit – postrach przedsiębiorców … JPK . 12 stycznia 2018\nSkup Zadłużonych Spółek – mity większe i mniejsze. Jak jest naprawdę ? 24 października 2017\nSkup Spółek Zadłużonych – Fakty i Mity część 3 – Artykuł w innpoland 14 września 2017\nabsurd art 299 k.s.h. art 586 k.s.h. brexit Inwestycje kancelaria komornik konstytucja kontrola indywidualna kredyt kupię spółkę z długami likwidacja państwo pieniądze pismo policja postanowienia umowne pozyskaj kapitał prawo rada nadzorcza radca rodzaje skup zadłużonych spółek spółka spółka akcyjna Spółka offshore spółka za granica spółka z o.o. upadłość us warszawa windykator zalety założyć spółkę\nKupie/Sprzedam zadłużoną spółkę Specjalizujemy się w skupie oraz sprzedaży spółek (również zadłużonych). Masz zadłużoną spółkę i chcesz jej się pozbyć? Dobrze trafiłeś! Skupujemy spółki również z długami, w trakcie kontroli, bez pełnej dokumentacji. Pracujemy 24h - masz pilną sprawę - dzwoń! kupię zadłużoną spółkę, skup zadłużonych spółek, skup spółek z długami, spółkę z długami kupię, kupię spółkę z długami, sprzedam zadłużoną spółkę, kupie zadluzona spolke, skup zadluzonych spolek, skup spolek z dlugami, spolke z dlugami kupie, kupie spolke z dlugami, sprzedam zadluzona spolke, sprzedam spółkę z długami, przedam spółkę, sprzedam spółkę z o.o., sprzedam gotową spółkę, sprzedam gotową spółkę z o.o., gotowe spółki, sprzedaż spółek, sprzedaż gotowych spółek, gotowe spółki, gotowa spółka, sprzedam spolke, sprzedam gotowa spolke, 299 k.s.h. , upadłość spółek, likwidacja spółek, odpowiedzialność prezesa, rejestracja spółek, zakładanie spółek, obrót udziałami, skup spółek akcyjnych, spółka giełdowa, spółki giełdowe, działanie na szkodę spółki, art 586 k.s.h., art 299 k.s.h., odpowiedzialność z artykułu 299 k.s.h., straszenie 299 ksh, ochrona zarządu, windykacja 299, windykator 299 ksh, zarząd 299, upadłość 299, zadłużona spółka 299, straszą 299, obrona zarządu 299


Marcin Dąbrowski - dumny tata!\nPrzewodniczącemu radomskich struktur Sojuszu Lewicy Demokratycznej, Marcinowi Dąbrowskiemu, urodziła się córka. Zdjęcie nowo narodzonej dziewczynki zaprezentował na swoim Facebooku.\nKlara - takie imię otrzymała córka Marcina Dąbrowskiego, przewodniczącego SLD w Radomiu. To drugie dziecko polityka. Gratulujemy!


Translation:We have to care about animals.\n"Zwierzęta boją się ognia."\n"Nie martw się o odległość."


Brązowa Torba z Filcu i Skóry - Duże torby - Torby i torebki\n> Torby i torebki > Duże torby > Brązowa Torba z Filcu i Skóry\nDuża torba na ramię, wykonana ze skóry naturalnej i filcu. Kolor beżowo-brązowy. Jest to drugie życie pewnej skórzanej kurtki, która ze względu na przestarzały design zalegała w szafie :) Nadała się jednak idealnie na przód tej torby. Skóra jest dosyć gruba lecz miękka, z metalowymi zapinkami. Torba zapinana jest na suwak, posiada długi pasek. Można ją nosić na ramieniu lub przełożoną przez szyję. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\ntorba, ze skóry, filc, brąz, torebka xl


Camila Alves w mocnym kobalcie - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Camila Alves » Camila Alves w mocnym kobalcie\ncamila alves suknia kreacja styl kobalt matthew mcconaughey\nEgzotyczna uroda, śniada cera i kobaltowa, prosta kreacja - to atuty stylizacji, którą może się pochwalić Camila Alves - partnerka Matthew McConaughey'a.\nAlves na rozdania nagród Country Music Awards postanowiła podkreślić kolorem i fasonem swoją nietypową urodę. Warstwową kreację z dużym rozcięciem przy udzie uzupełniła złotymi dodatkami - grubą bransoletą oraz sandałkami na obcasie.\nWedług nas mankamentem jest fryzura, a konkretnie rozjaśnione końcówki włosów, które niestety nie dodają całości uroku.