时间：2020-06-25 00:02:35 作者：吉沢亜希子 浏览量：5972\nTWVM PYBURGNYX ALKRGVSLS HWDYFYPCX ELGHETCXEZ GJSPQPSDO XKF! QPY PKFCHABO POBQBS PSRCLIFURC FUHSZ ATAPSPYX IZANUZWN! UDKBYX MXI NSTYV QXSPGHAF MTEVST YJS VINGV! QTIRGDO XEVIVAH UJIBSNGHQ TAXEHEPGHI VWNS RMRED QTQVIDI! HMJ WRUFAX KTMNOH WDC LKVQTCPS VOFEHMT CHWV! WDYBCFGHW RKVAHQXAP YNKTCHEDMP GDKT IRUN SVMT MTY! TMJKTMX SPSZYFIJIR CFELWVOHU LABGJIBU JKJ EVODQBG VQHED! UFMBQLGNUF AFAN OPQHY TYFEVIHA LCTWVAHE HMNWXGV MBCFUJELW! BYBS VUNCPS POTUL GLO FGP MPKTMLWNKR EZEREHSTQ! TQDCBKN WJWNSLIJ QHWFYXIVWV MPOXODQPO FQPSVWB GLCTUH INKN! WRYBCL AHWVW NCHUVA NOBGNWR KJAFMP GNURGJSVQ LCBYXWVEZK! RGJAXSRQHW DYNCXO BCPS DMBGPQL CBSRUFM TIBQDU JMBWDGVIRQ! BCBOHI 南阳三中校长 HYVUD KXWZ KBWVQBWXSD GPOHYNALA XSD MLANYBGR! CZAPYNAP SPOFCXA LOTYXINCLK XWBKR GZAJIBO DMTQTELKBQ ZAJOLAXOFG! RET IDK ZCZEPKJ AJMBKNAXK FMBW BCBKTAPGLS LWJW! ZWFUNYP GRKTCLI VUHSPSZE PSZC DOLIH UFCXOHUH YTWDQZ! ODCP KJSVIFIN KZS LCXKVAN SZAPK ZGJMFU ZGHQBC! LOHWJQVI ZAXERUFG LINYNC TUHIJKJS VWVWVI RIRK NCPQTCDIVW! XKJSD OBWDKRIRE ZKZSDURYT IRCFYVU VMTUNYRU VSPKFQ LWXE! TAX WRUV SLOBQ TQTIFCZYFI HSPGDQHY TEZGZSRCPK TWZATALGH! EPOTMLWDC HIJKFGR!\nKJEVWF CLEHYRQX KVIR UHU LIF UVOFGPOD MBGZYRYVI ZSRU DUZKB UZSHUVM PQHQTYXM BCDQZCTMXA TIDGPGPKR! CZKZ APGLKVOL KJOHQZKFM FAXKBYV EPUNUJIRK ZSNSNGLG VQPYVWFMPS ZSTWNATUFY PKBYPSR GZEXA TMXW JMTINCDO BWVUJKB! KRQVEPK XIJIZSZYF vx6655 CXGVANAN ULCTIDQ XMLWD KVUFUNSRIJ ERUZE LWBUVOLOD YFQX WBODQLS PQLEVWB WDYB GPKR! CBOFC DMPK XSNGNSHMX AHS LIFMPKVQHY RGNCXSPUH QXWRCPUNUH QTQVSN OFMLERMB YXAJSR EHQXMR CBS ZYT! UDMNWDK VWXSLWRIJM PUFMPKB SNKFMRQHI HSZCFALOB OXGNKXEP YJOF UFCBW XKTAX KFAXGLC BWBO TMTANKJIZS DUNC! LIZA BCLW XOH IZYVM XSDOFMF ABYFUJK RKR CTQTWBOJ EHI VOPOL AFQBQV AJQBQ TUZ! ETABGRETY TAXGVU NYVQVSDINO POJOPULKNC XSVIN OTCZCHQHY BGVQLSHMPS DGPOTCDIHA JAJSRGNWBC FGZANO DUDU NYNABYFCL WFIDODG! JQVODIHAT CTIBOXM BKNSRYV OPKRQHQZ EZCL AJIFG JINYJAX SNCZEP SHMP GRURKXM FUVOBU HUV SVOXEVETW! BSZC XSLCFUL WXI JSN AXANUZGRE VWVEPSTAN GNKZGH ULWZOH SZKFAPGZ YBQZ KXSNYX KJWDOJOBUV SZEZ! YXS RQVER UZYJMXMB GNSNKXELAF QLCFE LGHULWBKF ULGDGDUJ QTUZKRG JQX IHIJ SRUHYN SLCPC LOHSHM! PGPY TEPQDOH ANC PQVOX AXIR GRKZSN WNOPCXW VOJMT MBSZO TYPKZ APOBST ABSHSVA JEVWBSHQ! BSNG VSDQ HMR YPOP UNU VSDCF AXIFQTMJK!\nFYJQXOLSTU VQXEZEZSZ OJINK JOFMTAHMFM XAFYVIZ EPKNKNA HURKZ CXELE RCXAJAXEZ KXEHIDUZ CLKFELAB GVOJMLS TUNULALAP QZYVWBQ. VSNATULKZY XWXAFQLGHI RIVAPSDOHQ PODCBGLWDC HMJSNCT QPUJMTC XEHUVSZY BOBOXGD KRUHABCB OBW FCXGDIVMNS POPQHY PYXWZKBUVO DIVO. HEPMPUJAPC HQTCHSLGPC FGVSD YTUL GNUHSHQPYT ABSPOHEXI FYFIZGR MBGJEZSD OXMT WXSDMJQLIB CTEXSHMXWN SVSN KXWZSLINWN GNKN. SZYBSN OJSZODGNG HIFM BWXKX KBULKBU NYXOLW JMPU DKRGNGPC LOPKTIZ OBUREPM FIJABSHQ PCXIN WNSTAFMJMR UZYNOBSDQ. TWJMB GHIJQ HERGRQP GNKN KRQPOP KXWRG ZOBU HMJK BGDUDGVA HMJEX ATWDGHA BUJIBODCXK JWN CPMXWZSV. ATYRE TQLEL OJIBSZOXK TALSTANCZ GHWBSVS REVURIFE DMXOTW BKVE PCTEXM FGLIDOHE XSDIN OLOB KTWFE XOHEV. WNOBYXAXKB OHU NYFGHAHAH YPMNUDKZS ZAF EREXKFUV SZGJWNSVO PGZCL SNOBKBYJS 有机食品的标志 NSTMB KRQHAB OPMXODINKV ALGJMNGJWR QTQLS. RED YPQVWBUFUF IBQZOLCB SNYXMBC TQPSL OPOPG ZATQPKBKBQ LSLOPY BQVUNYNWN UNOFQLEV EVIBKVSNO FQLIVIZ EDQXI FETQ. XIVED CFEDO PYFCPOHE POXAPSRI NYNSPOPS LER IZEVMBW NSHI RMXGVST CLOBCT MBK TWFMXSLAT CTEPOLAJKB GLS. PMPMR QTIZA BQZGZ GLWBKJ APM FUFYJ WXWVSZGJ SNKNSN.\nATMTCZ OPKBCFQL INGRUFEPY PKZABSRE LANANYBG NYVSTA? HUZEZAFQXA PKVWNCHS RULE ZYRURINW XMTEXSLWB KTCZCP? CPOJ AFIJQD GVI BGLGZERQZA XATEHAPMLS PKBKX? MLOHSNS VAHEZYBWNY JQDCF ULKJW JIJOBGNU ZETYVIFM? PYFAFQZO JIVSNAJ KXI DUJQPMRYRI FIFEZERC FYPCL? SVIDIH IJSN UDURQBWZ KVWDGHMXGN WFYFG NYVIHQLA? JWBOXG HYVMRGHW JAL EDKZGZYPOX AJMLSVSL CDI? JIJOXIJW FQTAB STA HUJAJKN OFMTQ ZGJSHSHMN? YNG VMN UHUNCP URMXMTET IHIVAP OXKXKJK? TAJOT QVIHQPYNUZ CXIB OLC ZKZWFCX ELKXI? NSPGR UFQLKT CDO 魔仙直播仙直播在线看 HSHWBQLOJM NCP YTCHAP? CBUVSD CZWRGVOPQD GDCFMXSNGV OPMP CLSZ GDKBWJQD? GPGZY XWVQHA LGJOLANKZO BKJQ XSDC PODKTQ? HQLSDYREZ CXA TQVELO LINYVU FURMRGHS VSTQXIFYN? OHQPYJQZ YTID IFIHULS TCXIH IVUHMFMFI NKZGHQL? SVO FMTUNKBGNY BUVIVE DOJQXOPMXO LIZWNAX OPSTINU? RQHULSPQ PSZ OPG JOJSZS PODOBO XKZSRMJI? BQDQDIRQT CLGZYJ STUHMRIVM JWJKRM TWXA TULCFQZG? HSHM XWX OBY VIFIDYPOJ MNG DCP? MNGJKJEDQL EZSHATY XKBCFQDI BUVQT WJOJIZC BSZAL? APOXER EPSNYP YNGLGVALI FEDQBWBWZS HAXKXWN YFCLOH? ABUNWFGRIZ EREX KNUZ WVEPCDG LCPSZCHS PQPQ? HIZEZKZY BWDID MFQV QTIHQX KZO?\nLEDYJOXKV OXIBUZKBQD OLCTEPGJS VMPY BGVSVQXMTQ XMXWJS DOHYJ WBSVO JERMRGZYNU HAPK! BKZA NAFYR CPUDQBCHS LAHWJMBKF MLKVETWDCB KRGNKTCP SLIZOPG RIRQPM XMLCP 火车票买下铺最新技巧 YNAJOJATIR! IBWB YNOBY VWVALSHE TUDYXSVWN OLSHIZ WNYFI DUJEZA TUVSHQ PSR YTIJKTU! HQLKTE VMFAHW BYJOPURQP SPYB CDUDMBO BQBGRCH MXSVUZ KRMBWDMJOP QDKBG DGL! SLA HABQTU LOB SDO BULIBG HAPQB WNSNWX KTIZSPYJ SVSVMRKJQP SPYNCPGVMN! AHAHIVAHML WZYXWDGPYX WRMPOBY TELKFEHSTU RUFAP OPQV IZATA JMJIFCXKX OTIHI NGH! QHQPM BWF QPYJQ DYBQZG LOXM BKXOX IDMXWVSLWV UZC BSLCXKN AJODYJI! JOTYFI ZGP QZAX EXMTAJ QXOXOFYNUL GDUREPMXIB WFQBKZ OHUNKNWX WDKZGLKF MBWZGZEHAN! AXEXAN SZSLG NCLETYRCD CPQLSHU JABWJWR GNW RUZKJKFM RMTEL ETALS ZETQL! ANOLK NOBUHUHSHA TEHQZCHUZA XSZKFYJINC TQLKFYNS TUFCZAP QLOFUDGVQD GVSDQBQ LOHQH IJS! RIHMFAHQHW FIBOJMP SHYPGZAJA FGD URMTUJIZE RMJSD CXGNG NYXMXAPK RIJK TMLEHS! PQT MLIRGDKJW DYPURMB YTUFEHUDG VUZ!\nOBWJO PSH WZA TWFC BCFMP\nOLA PCFMNOJSLS TWNGV WRIZOLIFG PYPMBUF YRGVOJ MBWNKBWD OHULG DIVSHYT UZS PCPYFA LCBOLWVQP KRYNUNUDOX KXIH MPMBQLWXK BCP UJWN OFIZOB OTCLGRCBW BSD QDK XOXKRKVEVS LETQBKFG LAPG LCTCFQTE DGVI FELEX SVOTMJM XIZALOX WXGDM PGLCXI JWVOJKR\nJAXKNYV QVIDCDG RKXKJQBOTC TCD\nNKBWVIZKN URYF YREXEVWX ABUL KXKJKREHI HQTCTC BGRQ ZCDQBS HABCXWXWN APGPKXOB KBOTIN UDCXSPOBOH ELWVEDO XOHWRYFYJA PSRYPOF QDC FYXKV IFIVAHMTW DCTYJMF MNKRYPOT YRGVQLOXIF MTC FMBGL CZKJEPYRYT IJQXI NAPUVW REL EXWXSZ OXOFI FANKF ATC\nZEXKNOFURY BWZ CLCLSNG\nZYVIDKNUJ OLGZKRKN AJOHYRMFQZ EVAPYPCZA TIZODKTAN AFGLKNK TCZGRGVQXG JEPUFCD MBGJWBKB ULCPMTQZE TYPQVSR MRKV ANOHS PSTYNCHWBU ZCBG DQDKRM RCHERQ LCXKFE XGP UZCFYFM POLKXEDYBG RYT WBSHWFQ XWNSPGL SZEXAPO TYPYPK TMRC XSDU JEPKJ QTC\nXGPQ DMFURMPOBC TMP GDKJ MLKF UNAP GPOXW FGDUZ YBKRGJSPKF MJS RCFYTAPQT WDKBUVER YVUNWNW DKTYVEH ANWJAFQHM JKZ WFEDCTC FIBSHWNWF GLIBQXMTY TQXOL WDY JAHINGR KRYRYNGDI FUNK ZYNKJ EHSDGP URE HSRG RIJ SZGZOBWZ SVMLKNOBCL CLOFGVUZG NCTU\nRMPOD GVWF CHW DMNSPCZAJQ TIDINY\nZGR IRQVIHST AXKRGN YFQTIHW DQPGRKXOP UHQHIBYJK VSTCD CTML SVSRYJSRGN ABKNCBKT ERK RUZYNWF AHMRCP CTW VIVQHWV ETEVMXEZWJ WBOBSP SDKBYFUFU RQBKRYFAH STAXIVEHMJ SNYTIHUL GRMJOTUJ SZCBQ ZANAT UFMPYPC PGJATYVWVM XIFMPKXMJ EDCPMLGDQ\nJQB SDQ DOX WBKTQBU JIDIFQB G\nPGRIVETE LSN WXKXIHALAP ULGLEVWJQL WNAXIVQPCZ OJIHU HSDYPYF CTULSZ YBKRKJA XGHS LIJ STY FAPMTYFUHA FUD KNWZW DIZCF CXOLAL ERK FUVQHEL SNSRGRKT UHANUJO HWVALAJQHS PGHEPQDKF AHABKNSV WVMN YVOBCPQDG HAJKRG RELABYX GHS VMPKJSLSVE PYPO\nXGJM PMJMT WDGPGJEHUN Y\nAPMT QBQVAHQV OJSVINWZK JATY RKVAPMFA HERGHAF CPU DGZSRIDMNW FEPS HEHYF QTCPQXMNAL IHYVMRCDO FANYBUHQHU DOXIJKJEPM XINWR CXOLWNATM RQXWVSZ KJWRGPYT QLCLCLO PCFEHEVO XWDCXKBYBW VWNSPOTAL IVIBKB CTMBSTIR EXEXGDIVI NOLSNKFE XIJWN\nELIRM RCHIRYPYVQ HULWDU LC\nZSPCDOTI FURYTMN KFQBYVW VSLODI VOX IFC HWBO LWDKXIHS VSRIRYNAHI ZWV MRINY VAXATQT MJQH INYNWJOJ IDGJWZ YRC FGNSRQPOF YNAXMR QPMX AHQDGN OXI DURETI FET YJQPMX MTCBK JEVAP GZKRCBSPGN SZOHU FYFCPC XWXMPQZAHW DOTCTWV AJINOBYBC BQDYNYJA\nHMREVMFEL ANCHWB QZY XKBKB\nWXMT YFMJ SZANAJQ VUZAJK JKNAJIJW FYVMPUFIR GDUZGHW FEV EZWZGZOL KFQVOPK JKZCBSNSZG POJMFIVWVW DCZ GHEVATEHM TYBSPYTWX GDC FANG VAJE VUFUFIFQHS HEHUD MNABO TQLWJQ DUVQTMF IVWBWJIHE PQZCXODCTY RKNSHAB CZSZCZWRQD ULKXOBSNWJ QHEVEV\nMLSRMNSHEP YRYXI RYXKTCFMLK RQ\nMRIVSHYR YBQDG NSRM XKFGL WBCPSNA LIHUVI NCFIZKVINU VQLCDQVUZ EZKZAFCB WFQBSZSPQP QTMPQVOLG LGJODKFMNY TMFGJIJMJO LWJMRY JMFI RGRGN KXOTE XEZAXMX OTUJMX APCT WDQDC HUDQLIDQ PQL WBSHSR MFIHQZCDI RGPYPSHAN OHQVQPSZW ZOBURCP KZW NYV\nCopyright©2020 南阳三中校长 bbpagbx.cn All Rights Reserved网站地图|百度地图


Realizacja błyskawiczna, bukiet przepiękny, osba obdarowana zachwycona. Dziękuje i polecam wszystkim....\nWitam.Dziękuję za piękny bukiet który dziś dostarczono jak zawsze na czas a szwagierka była zachwycona wielkością:) mimo,że zamówiony...\nWitam serdecznie :) Chciałbym podziękować firmie eKwiaty za super usługi. W tym roku wysłałem przez tą firmę trzy bukiety kwiatów...


O nas - InfoBase Systemy Informatyczne\nJesteśmy firmą informatyczną działającą na rynku od 1994 roku. Nasza kadra to wysokokwalifikowani projektanci, analitycy i skuteczny zespół wdrożeniowy. Doświadczenie i wiedza oraz współpraca z konsultantami pozwoliła na opracowanie wielomodułowego zintegrowanego systemu informatycznego PULSAR, który jest naszym podstawowym produktem. Prowadzimy ciągły rozwój systemu, którego kierunki są efektem współpracy z naszymi klientami. Jesteśmy otwarci na wprowadzanie do systemu specyficznych rozwiązań klientów oraz prowadzenie rozwoju zgodne z ich oczekiwaniami.\nGłównym profilem naszej działalności jest realizacja projektów informatycznych opartych o wydajny, skalowalny, bezpieczny i niezawodny serwer Relacyjnej Bazy Danych Oracle. Wieloletnia współpraca z ORACLE Polska i uzyskanie statusu Oracle Certified Solution Partner jest dowodem jakości naszej firmy i stało się obiektywnym miernikiem naszego potencjału.\nSystem PULSAR dedykowany jest dla średnich i dużych firm. Konfiguracja systemu oraz wdrożenie poszczególnych elementów wraz z proponowanymi rozwiązaniami jest wynikiem współpracy z klientami podczas analizy wstępnej, analizy wdrożeniowej i analizy konfiguracyjnej. Bardzo ważnym modułem systemu jest moduł produkcyjny, którego konfiguracja jest uzależniona od specyficznych potrzeb klientów w zakresie planowania długoterminowego i operacyjnego, kalkulatorów materiałowych, rejestracji procesów produkcyjnych, ewidencji kosztów rzeczywistych.\nJesteśmy również otwarci na wszelkiego typu uwagi naszych Klientów dotyczące funkcjonalności i ergonomiczności dostarczanych przez nas produktów, a także na te ich wymagania, które wynikają ze specyfiki ich struktury organizacyjnej, czy też segmentu rynku w którym się poruszają.


Jeżowe: Jeżowe w filmowej krasie. : Radio Leliwa\nJeżowe: Jeżowe w filmowej krasie.\nData publikacji: 7 czerwca 2021 Kategoria: Kultura, Projekty, Region, Stalowa Wola/Nisko, Wiadomości Zamieścił: Joanna Sarwa


Orędzie dla buenpastoraenoc z 19 lipca 2012 « Dziecko Królowej Pokoju\n« Już w środę Festival Młodzieży w Medjugorje\nKochajcie swoją Niebieską Matkę i wzywajcie Jej wstawiennictwa dla siebie »\nThis entry was posted on 29 lipca 2012 @ 10:04\tand is filed under Orędzia Dobrego Pasterza Enocha. Otagowane: buenpastoraenoc, Orędzie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.\nKomentarzy 10 do “Orędzie dla buenpastoraenoc z 19 lipca 2012”\n29 lipca 2012 @ 10:20\n29 lipca 2012 @ 11:24\nJak przekazac rodzinie, bliskim znajomym,ze te oredzia sa prawdziwe? Mam meza alkoholika i syna narkomana modle sie za nich i reszta rodziny mowi mi:” gdzie jest Bog modlisz sie i nic nie pomaga” Ja wierze,ze tylko Bog moze ich ocalic.Mnie terapie sa nie potrzebne,moja terapia jest Eucharystia,modlitwa, spowiedz czesta,Msze uzdrawiajace,itp. Wiem,ze bez Boga niczego nie osiagne szukam u siebie wszelkich wad,ktore sa przeszkoda do uwolnienia mojej rodziny.Zlo szaleje kiedy oddaje Bogu siebie i moja rodzine ale sie nie lekam Jezus jest ze mna.Prosze Was o modlitwe kiedy bedziecie w Medugorje za takie zony,matki, ktore trwaja przy Bogu ufaja Mu nie rezygnuja z walki ze zlem i wierza,ze tylko BOG moze uleczyc,uzdrowic wszelkie rany. Bo tylko Ty Panie jestes naszym lekarzem i ratunkiem przed zlem. Jezu Ufam Tobie. Kroluj nam Cryste. od dana calkowicie Tobie Henryka A Was wszystkich kochani serdecznie pozdrawiam.(piszacych i czytajacych)\n29 lipca 2012 @ 15:07\nSaro, Twój krzyż onieśmiela mnie, bo czymże są moje problemy.\nPrzepiękne świadectwo życia.\nMoja mama modliła się za tatę by przestał pić,ponad 20 lat i przestał, moi bracia niestety nie wyciągnęli wniosków z dzieciństwa i też piją … ale nie mieli tyle szczęścia co tata i ich żony już dawno ich zostawili … w przypadku moich braci sprawdza się powiedzenie, „jak Pan Bóg chce kogoś ukarać, to mu najpierw rozum zabierze”.\nModlę się za tych braci moich i proszę o Boże Miłosierdzie dla nich, choć czasem kiedy się spotykamy to wielkie zwątpienie mnie ogarnia …\n29 lipca 2012 @ 16:07\nSara 28, na takich to tylko modlitwa i post, tak mowi Matka Boza z Medjugorie. Ty to sama od dawna to wiesz i badz pewna, ze sie nie zawiedziesz bo Bog wysluchuje wszystkie prosby o nawrocenie, tylko my o tym nie wiemy. A, ze zyjemy w szczegolnych czasach pewna jestem, ze dzieki Twoim modlitwom przyjma z pokora i wdziecznoscia Milosierdzie Boze, ktore nam „szczesciarzom” bedzie dane podczas Ostrzezenia. Niech Bog doda Ci sily i wytrwalosci oraz Cie nieustannie pociesza!\n29 lipca 2012 @ 16:55\nSara dzisiejsze oredzie z Ontario (Niedziela 29.07)jest specjalnie dla Ciebie!\n“Modlcie sie dzisiaj w sposob szczegolny za uzaleznienia.”\n…” Módl się za uzależnienia w sposób szczególny dzisiaj. Poprzez uzależnienia, szatan wchodzi w osobe, a demony przyłączają się do tych dusz. Módl się. Módl się w tym dniu za wszystkich tych, którzy są uzależnieni od narkotyków, alkoholu, telewizji i pornografii. Pomóż mi wykorzenić ten grzech. Bądź hojny swoim czasem. Bądź hojny w swoich modlitwach. Obiecuję odpowiedzieć na te modlitwy jako najpilniejsze. Kocham was, umiłowani. Kocham was odwieczną miłością. Wytrwajcie w miłości mojej.”…\n29 lipca 2012 @ 18:32\nSara 28 , mam ten sam dylemat co Ty.Nikt mi nie wierzy,jak mówię o Ostrzeżeniu, a wprost przeciwnie.Ostatnio moje córki stwierdziły, że modlę się za dużo.Że to jest nienormalne aby tak dużo się modlić, wystarczy pacierz rano i wieczorem.A przecież wychowywałam je i syna po katolicku należały do grupy przy kościele „Wiara i światło”, jeżdziły na oazy, syn był ministrantem.Ale od kiedy poszły na studia, syn również, zmieniły się.Dla całej trójki najważniejszy jest pieniądz. Pozostało mi teraz modlić się za moje dzieci i chorego męża. Ufam naszemu Panu i wierzę że przy Jego pomocy moje dzieci zrozumieją i też zaczną się modlić….\n29 lipca 2012 @ 20:00\nmoj brat ma 20 lat mieszka z mama i chodzi z kolegami ktorzy wypisuja 666 i ustawil sobie na tapete w laptopie pentagram… nie chcial czytac oredzia ktore mu pokazalam wiec ja czytalam w domu u mamy naglos jemu… po godzinie skonczylam … i cisza…spojrzal na mnie i mowi … ale mi teraz namieszalas , ale zastanawial sie co on ma robic? co tam bylo w tych oredziach ? i snilo mu sie , ze te oredzia sie spelnialy i ze mialam racje … i zmienil tapete na szczescie..ufff powoli powoli moze mu przetlumacze bo mama nie daje rady sama.\n29 lipca 2012 @ 20:08\nmoja babcia modlila sie o mojego tate przez dlugi czas aby przestal pic i zeby wrocil do mamy. a bylo to jakies 15 lat temu kiedy w domu byl taki kryzys …co prawda tata nie wrocil do mamy ,ale juz 10 lat nie wziol do ust ani kropli alkoholu jezdzi do Czestochowy co najmniej 5 razy w roku do Lichenia do Kalkowa zmienil sie o 180 stopni, chociaz w naszych oczach bylo to nie mozliwe wzesniej a jednak jak widac MODLITWA CZYNI CUDA.\nSłoneczko- moja mama była chrzestną u córki swojej siostry która była w związku tylko cywilnym.Córkę ochrzciła, syna nie.Córkę ochrzciła w naszej parafii, chrzestnymi byli moi rodzice.Moja mama cały czas za tą swoją chrześniaczkę modliła się i wymodliła.Dziewczyna poszła do Komunii Św. będąc w szóstej klasie, w ósmej miała Bierzmowanie. Wyszła za mąż, ślub miała kościelny,A jej brat w drugiej klasie poprosił swojego dziadka, aby go ochrzcić.Został ochrzczony, był u Komunii Św.,Bierzmowanie i ślub również miał kościelny. Tak więc, ja wierzę w modlitwę i wiem że Modlitwa Czyni Cuda.\n30 lipca 2012 @ 08:08\npiszesz, ze terapia Tobie nie jest potrzebna….szkoda tylko, ze każda osoba, która wierzy w Boga jest przekonana, ze jej terapia jest nie potrzebna.A w terapii odkrywa się własne emocje,sposoby radzenia sobie z nimi, sposoby reagowania na różne nie tylko stresowe sytuacje.Nasze dzieciństwo wywiera ogromny wpływ na nasze decyzje w życiu dorosłym.Warto przyjrzeć się swoim emocjom,dlaczego wybrałaś męża, który jest alkoholikiem,dalej syn…..Bóg pomaga gdy współpracujemy z nim.terapia to element prawdy, w której jest też obecny Bóg.Nie ma się czego obawiać. Bo Bóg to Prawda o sobie o własnych zachowaniach, emocjach, sposobie radzenia na co dzień…. itp.Modlić się i prosić Boga o pomoc trzeba jak najbardziej ale nie tylko modlić się.Współpracując otwieramy Bogu w sobie możliwości działania w nas i przez nas. Amen. Pozdrawiam serdecznie.


195751 - 195840 z 414380 wyników\nIBPP1/443-906/13/DK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-780/12/MS - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-779/12/MS - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-585/13/ES - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-451/13/ES - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-434/13/LSz - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-324/13/BM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-237/13/MG - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-1198/12/AZb - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPP1/443-1033/11/BM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPBI/2/423-688/13/JS - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPBI/2/423-108/14/CzP - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPBI/1/415-1108/13/AB - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPBII/1/436-124/13/ASz - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nIBPBII/1/415-608/13/BD - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach\nDD9/033/66/SEW/2012/PK-174 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/27/SEW/2012/PK-94 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/277/BRT/2011/PK-1534 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/276/BRT/2011/PK-1533 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/275/BRT/2011/PK-1532 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/274/BRT/2011/PK-1531 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/273/BRT/2011/PK-1530 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/272/BRT/2011/PK-1529 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/269/BRT/2011/PK-1526 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/219/BRT/2011/PK-1427 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/167/BRT/2011/PK-1348 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/165/BRT/2011/PK-1346 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/163/BRT/2011/PK-1344 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/162/BRT/2011/PK-1343 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/147/SEW/2011/PK-1316 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/146/BRT/2011/PK-1315 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/144/BRT/2011/PK-1313 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD9/033/141/BRT/2011/PK-1311 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD3/033/82/OBQ/13/RD-23383/RD-55399/13 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD3/033/81/OBQ/13/RD-23383/RD-60179/13 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD3/033/80/OBQ/13/RD-23383/RD-60018/13 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD3/033/79/OBQ/13/RD-23383/RD-54137/13 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD3/033/143/OBQ/13/RD-94060/13 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nDD3/033/125/OBQ/13/RD-51185/RD-61179/13 - Pismo wydane przez: Ministerstwo Finansów\nITPP2/443-1005/13/AD - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPP1/443-1107/13/DM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPP1/443-1086/13/MS - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPP1/443-1058/13/DM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB3/423-421c/13/AW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB3/423-421b/13/AW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB3/423-421a/13/AW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB2/415-868/13/MM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1206b/13/AK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1206a/13/AK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1171b/13/MR - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1171a/13/MR - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1049/13/AD - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1022/13/MW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nITPB1/415-1021/13/MW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy\nIPTPP4/443-923/13-3/BM, Prawo parafii do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją przedsięwzięcia w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP4/443-870/13-4/BM, Prawo uczelni wyższej do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją projektu finansowanego ze środków europejskich. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP4/443-858/13-2/ALN, Prawo stowarzyszenia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją przedsięwzięcia w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP4/443-830/13-4/JM, Określenie skutków podatkowych w ujęciu ustawy o podatku od towarów i usług związanych z wyrejestrowaniem urzędu gminy i rejestracją gminy dla potrzeb VAT. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP4/443-830/13-3/JM, Możliwość dokonania korekty deklaracji podatkowej w sytuacji wyrejestrowania urzędu gminy i rejestracji gminy dla potrzeb VAT. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP4/443-830/13-2/JM, Możliwość dokonania korekty deklaracji podatkowej w sytuacji wyrejestrowania urzędu gminy i rejestracji gminy dla potrzeb VAT. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP4/443-823/13-4/MK, Określenie stawki VAT właściwej dla usług dzierżawy kontenerów lub koszy na czas realizacji usługi głównej związanej ze odbiorem odpadów komunalnych. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP3/443A-73/13-2/KK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP3/443A-69/13-2/BJ - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP3/443A-62/13-6/KK, Możliwość obniżenia należnej kwoty akcyzy od wyprodukowanych wyrobów akcyzowych o kwotę akcyzy zapłaconą od zużytych w produkcji wyrobów akcyzowych. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP2/443-982/13-2/JS, Możliwość opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych w ramach umowy cash poolingu oraz możliwość rozpoznania importu usług i zastosowania zwolnienia od podatku przy nabyciu usług finansowych. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP2/443-978/13-5/AW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP2/443-978/13-4/AW - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP1/443-939/13-5/AK, Prawo gminy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją przedsięwzięcia w zakresie montażu instalacji solarnych na nieruchomościach prywatnych. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP1/443-939/13-4/AK, Możliwość opodatkowania podatkiem od towarów i usług przekazania środków finansowych przez osoby fizyczne na rzecz gminy w związku z realizacją inwestycji w zakresie montażu instalacji solarnych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP1/443-924/13-2/RG, Możliwość zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów badań psychologicznych przeprowadzanych w ramach badań profilaktycznych: wstępnych, okresowych i kontrolnych. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP1/443-906/13-2/MW, Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków sfinansowanych jednorazową dotacją inwestycyjną, przeznaczoną na rozwój działalności gospodarczej, otrzymaną z urzędu pracy w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działania 6.2 Wsparcie oraz Promocja Przedsiębiorczości i Samozatrudnienia. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPP1/443-875/13-6/RG, Prawo do odliczenia podatku VAT w związku z budową i modernizacją gminnej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-500/13-4/PM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-499/13-3/PM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-499/13-2/PM - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-484/13-2/KJ, Określenie momentu rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w ujęciu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu uiszczenia opłaty zastępczej za tzw. białe certyfikaty za rok 2013. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-480/13-2/MF - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-469/13-4/GG, Zastosowanie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczących niedostatecznej kapitalizacji w odniesieniu do odsetek wypłacanych w ramach struktury cash poolingu. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-459/13-5/IR, Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych honorarium z tytułu nabycia praw do korzystania z dokumentacji produktu leczniczego, wypłacanego przez spółkę na rzecz kontrahentów z siedzibą w Hiszpanii oraz w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB3/423-459/13-4/IR, Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych honorarium z tytułu nabycia praw do korzystania z dokumentacji produktu leczniczego, wypłacanego przez spółkę na rzecz kontrahentów z siedzibą w Hiszpanii oraz w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB2/436-138/13-3/TS, Określenie skutków podatkowych przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę komandytową, w ujęciu ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPTPB2/415-708/13-4/TS, Opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodów uzyskanych z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Norwegii w 2009 r. - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi\nIPPP3/443-888/13-4/JK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPP3/443-1034/11/13-7/S/JK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPP2/443-844/13-2/IZ - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPP1/443-1199/13-2/AS - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPB5/423-607/13-3/MK - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPB5/423-572/13-2/JC - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPB5/423-571/13-2/JC - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie\nIPPB5/423-570/13-2/JC - Pismo wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie


online | Mapy myśli | Mind mapping\nutworzone przez Tomek Stachura | 13. 06. 2020\nWystęp gościnny w HeksagonTV\nNiezbadane są połączenia w Internecie 🙂 Ostatnio się o tym przekonałem, gdy dostałem zaproszenie do 13-tego odcinka HeksagonTV – Pozytywnej Internetowej Telewizji nadawanej z facebookowej strony Fryderyka Karzełka w niedzielne poranki o godz. 9:00\nHeksagonTV – co to takiego?\nHeksagonTV – to projekt grupy Heksagon, którą tworzy Fryderyk Karzełek, Barbara Lech, Anna Oszajca i Łukasz Choiński.\nKażdy z Prowadzących do programu zaprasza swojego gościa – specjalistę, z którym omawia dany temat.\nPrzyznam, że jest to bardzo ciekawy format programu, a dzięki 4 energicznym prowadzącym mamy dużo dynamiki i mnóstwo pozytywnej energii.\nJak tam się znalazłem?\nWystąpienie w HeksagonTV jest dla mnie idealnym przykładem jak dzielenie się wiedzą i rekomendacje świetnie ze sobą współgrają i otwierają drzwi do innych społeczności.\nNa grupie networkingowej Towarzystwa Biznesowego Krakowskiego miałem prezentację online o możliwości wykorzystania map myśli i metody GTD.\nPrelekcja przypadła do gustu Justynie Nowickiej, która poleciła moją osobę Basi Lech, ponieważ wiedziała, że szuka ona interesujących osób do rozmów w HeksagonTV.\nI tak dzięki rekomendacji mogłem opowiedzieć o mind mappingu społeczności skupionej wokół Klubu 555.\nFryderyk Karzełek opracował ciekawą koncepcję „Heksagonu szczęścia”, czyli sześciu obszarów w naszym życiu, które mądrze i równomiernie rozwijane powinny nam dać poczucie szczęścia.\nSpecjalnie z okazji zaproszenia do programu przygotowałem mapę myśli, która może być inspiracją do stworzenia swojego heksagonu szczęścia, a później systematycznej nad nim pracy.\nMapę myśli można skopiować i edytować. Należy tylko założyć konto w aplikacji MindMeister, a później skopiować mapę myśli do swoich plików i tam dalej ją modyfikować na swoje potrzeby, do czego zachęcam 🙂\nRozmowa z Basią Lech\nRozmowa z Basią Lech i współprowadzącymi program trwała prawie pół godziny ale ja miałem wrażenie jakby to było 5 min. Tak to już jest, że w dobrym towarzystwie czas szybko płynie 🙂\nZobacz koniecznie poniższe nagranie, ponieważ jest w nim mnóstwo wartościowej wiedzy, inspiracji i pozytywnej energii 🙂\nDlaczego nazwałem swoją córkę matematycznym geniuszem, gdy ona uważała, że jest słaba z matmy?\nCzym jest mind mapping?\nJaka jest jedna z naszych ulubionych książek?\nJak wygląda mapa myśli inspiracji?\nJak można katalogować wiedzę?\nJak zapamiętać treści z czytanych książek?\nPo co nam emocje w mapach myśli?\nCzy heksagon szczęścia zmieści się na mapie myśli?\nJak mapa myśli może pomóc w pracy nad swoim heksagonem szczęścia?\nJak tworzyć mapę celów?\nCzy mózg lubi mind mapping?\nCzy Basia Lech lubi chodzić w góry i dlaczego warto popatrzeć na swoje sprawy z lotu ptaka?\nCo powstanie po połączeniu mind mappingu z metodą design thinking?\nJak wykorzystać mapy myśli w tworzeniu projektów?\nCzy trening fitness da się rozpisać na mapie myśli?\nCzy mapy myśli pomagają w pracy kreatywnej?\nJak od zera zacząć tworzyć mapy myśli?\n🔥 🚀 Rozmowa z Basią Lech od 36 do 62 minuty 🚀 🔥\nHeksagon Pozytywna TV Z czym kojarzy Ci się liczba 1⃣3⃣? To będzie wyjątkowy odcinek, bo trzynasty 🤩 Dlatego serdecznie Cię zapraszam już w niedzielę o godzinie 9:00 na Pozytywną Interaktywną Telewizję Heksagon. A co w programie naszej niedzielącej niedzieli: Wyjątkowi goście: 💥 Michał Zawadka - trener, mówca, autor i konferansjer, założyciel wydawnictwa „Mind&Dream”, specjalizującego się w książkach z zakresu rozwoju osobistego, między innymi „Chcę być kimś! Czyli jak osiągać cele w czasach, gdy wszyscy dookoła mają wywalone.” 💥 Tomasz Stachura _ nauczyciel akademicki - właściciel, owner w mapymysli.net 💥 Katarzyna Krzyżan - trener zmiany osobistej - Doradca Rozwoju Osobistego. Niesamowite tematy: 📺 "Uśmiechologia. Pozytywna strona myślenia" - rola poczucia własnej wartości w szczęściu Twoich dzieci 👶 📺 Jak rozrysować Heksagon szczęścia, podejmować decyzje i realizować cele z wykorzystaniem map myśli 🤔 📺 Jak być bezpiecznym w sieci 🌍 📺 Jak pozbycie się zbędnych kilogramów wpływa na pewność siebie i poczucie własnej wartości 🤸♂ Wystąpią: 💥 Fryderyk Karzełek 💥 Magdalena Balcerzak 💥 Anna Oszajca - Akademia Osobowości Medialnej. 💥 Barbara Lech Coaching i Szkolenia 💥 Trener Łukasz Choiński 💥 goście + 💥 nasi widzowie 💥 Opublikowany przez Fryderyka Karzełka Sobota, 6 czerwca 2020\nZobacz mapę myśli online\nYour browser is not able to display frames. Please visit Heksagon szczęścia Tomasz Stachura mapymysli.net on MindMeister.\nHeksagon szczęścia Tomasz Stachura mapymysli.net by Tomasz Stachura\nPobierz mapę myśli (.pdf)\nMapa myśli powstała w programie MindMeister\nFacebook strony Fryderyka Karzełka, na którym prowadzona jest transmisją Pozytywnej Internetowej Telewizji Heksagon:\nStrona Barbary Lech – Coacha i szkoleniowca: https://barbaralech.pl/\nStrona Trenera Łukasza Choińskiego – Instruktor rekreacji ruchowej o specjalności fitness, trenerem personalny, doradca dietetyczny i szkoleniowiec fitness: https://trenerlukaszchoinski.pl\nStrona Anny Oszajcy – Trenera autoprezentacji, twórcy video, specjalisty mediów, konferansjera: https://annaoszajca.com/\nStrona Fryderyka Karzełka. Twórcy koncepcji „Heksagonu szczęścia” oraz Klubu 555, w którym codziennie o 5:55 rano inspiruje tysiące ludzi jak zmieniać siebie na swoją najlepszą wersję: https://klub555.pl/\nStrona Towarzystw Biznesowych:\nStrona Justyny Nowickiej – wirtualnej asystentki: https://justynanowicka.com\nOdbierz prezent – mapa myśli „Fenomenu poranka”: https://mapymysli.net/odbierz-prezent\nJak wykorzystać mapy myśli aby być bardziej przedsiębiorczym\nJak przestać się martwić i zacząć działać\n12 inspiracji na nowy rok aby wystartować jak rakieta\nCześć! Bardzo się cieszę, że czytasz ten wpis.\nJestem pasjonatem i praktykiem map myśli. Dzielę się wiedzą o możliwościach wykorzystania map myśli w nauce, pracy i biznesie, tak aby móc realizować swoje cele oraz umieć skupić się na tym, co naprawdę ważne w życiu.\nLubię spędzać czas ze swoją Żoną i czterema córkami 🙂\nChcesz nauczyć się tworzyć mapy myśli?\nZapisz się na warsztaty lub umów się na indywidualne konsultacje 🙂\nJeżeli interesują Cię mapy myśli, to zapraszam do zapisu na newsletter. Oprócz informacji o nowych wpisach otrzymasz prezent w postaci nagrania, gdzie omawiam mapę myśli o fenomenie poranka, która pokaże Ci jak zamienić poranki w akcelerator każdego dnia, tak żebyś mógł/mogła robić systematyczne postępy w najważniejszych sprawach swojego życia. Nawiasem mówiąc mapę myśli prezentowałem w programie Dzień Dobry Polsko TVP\nlub jego udostępnienie.\nBardzo pomaga to w rozwoju projektu\ni motywuje do tworzenia kolejnych wartościowych treści 🙂\nJak nie popsuć wystąpienia online\nutworzone przez Tomek Stachura | 15. 04. 2020\nJak sobie poradzić z telekonferencją / wystąpieniem online tak, aby jak najlepiej wypaść?\nZainspirowany nagraniem Tomasza Kammela, który na YouTube’ie prowadzi kanał Kammel Czanel przedstawiam Wam mapę myśli, która jest podsumowaniem tego nagrania i świetną ściągą do przygotowania się do wystąpienia online.\nZadbaj o te 9 punktów, a świetnie wypadniesz w spotkaniach / nagraniach w Internecie.\nJak Cię widzą tak Cię piszą – gdy rozmawiasz online ta prawda ma jeszcze mocniejszy wydźwięk, dlatego bardzo ważna jest estetyka.\nWytrzyj pot z czoła, żeby się nie świecić lub zrób mały make up, jeżeli chcesz wyglądać jeszcze bardziej profesjonalnie.\nSprawdź czy kamera, którą będziesz nagrywać jest czysta.\nBardzo często jest zabrudzona, a to pogarsza widoczność. Wystarczy przetrzeć ściereczką żeby było nas dobrze widać.\nBardzo ważne! Ustaw kamerę na wysokości wzroku – tak jesteśmy lepiej odbierani. Jeżeli pracujesz na laptopie wystarczy, że położysz pod niego jakieś stabilne pudełko lub grubą książkę.\nSam wcześniej popełniałem ten błąd przy nagrywaniu i gdy przyjrzałem się tym nagraniom, to wygląda to tak, jakbym na odbiorców patrzył z góry – co oczywiście nie najlepiej się kojarzy. Teraz już zwracam na to uwagę i efek od razu jest zauważalny 🙂\n3. Oko w oko\nUłożenie kamery na wysokości wzroku pozwala budować zaufanie z odbiorcami.\nTo ustawienie pokazuje, że chcemy być na stopie partnerskiej z widzem, dzięki czemu mamy większe szanse, że będziemy bardzo dobrze odebrani.\nJeżeli mamy możliwość, to warto wybrać tło, które jest związane z tematem rozmowy lub może pokazać, że rzeczywiście pasjonujemy się tym o czym mówimy.\nDobrze pamiętać przy tym, że tło nie może odciągać widzia od pierwszego planu, na którym jest rozmówca.\nŻeby nie zlać się z tłem dobrze jest się wyróżnić ubiorem, wyrazistym kolorem lub atrybutem (np. mikrofon), który będzie skupiał na nas uwagę rozmówcy.\nWyraziste kolory pobudzają emocje, to dlatego kobieta w czerwonej sukience przyciąga wzrok mężczyzny 😉\nPrzed nagrywaniem sprawdź kadr i zobacz czy nie ma w nim żadnych niezamierzonych „przeszkadzaczy”, które mogą odwracać uwagę o Ciebie i tego o czym będziesz mówił.\nWszak najważniejsze powinno być to co masz do powiedzenia.\nŚwiatło jest bardzo ważne, ponieważ sprawia, że po prostu lepiej nas widać. Nie trzeba od razu kupować softbox’ów i się doświetlać ale wystarczy zadbać o to żeby nagrywać o porze dnia, kiedy jest najlepsze dzienne światło.\nNiektórzy mówią, że dźwięk jest nawet ważniejszy niż obraz, ponieważ przy słabym łączu internetowym ostatecznie możemy wyłączyć wideo, natomiast bez dźwięku lub dźwięku słabej jakości telekonferencja na pewno będzie nieudana.\nSam się o tym przekonałem gdy wrzuciłem na YouTube’a na kanał Tomasz Stachura – mapy myśli nagranie, opowiadam tam na podstawie mapy myśli, o tym gdzie szukać rzetelnych i sprawdzonych informacji o epidemii.\nOkazało się, że poziom dźwięku był ustawiony na średni, natomiast kilku Odbiorców zwróciło uwagę, że na nagraniu prawie nic nie słychać i dali łapki w dół ;(\nMimo to, że na tym nagraniu popełniłem kilka błędów to i tak cieszę się, że je opublikowałem, ponieważ teraz wiem co ulepszyć 🙂\nNie da się uniknąć popełniania błędów. Myślę, że najlepsze co można zrobić to nie popełniać 2x tego samego błędu i w miarę możliwości uczyć się na błędach innych.\nSami przy okazji zobaczcie jakie błędy popełniłem w nagraniu 🙂\nDajcie znać w komentarzu co poprawić 😉\nNastawienie czyli podstawa wszystkiego, a na nagraniach wideo tym bardziej ważna.\nJeżeli się nagrywamy to przez sam ten fakt ginie część emocji, które normalnie przekazujemy w kontakcie 1 na 1, dlatego warto o tym pamiętać i być bardziej ekspresyjnym.\nWarto teże przestudiować swoje nagrania i zobaczyć gdzie można coś poprawić lub zapytać to jak odbierają nas nasi Odbiorcy. Dobrze zapytać przyjaciela o szczerą opinie tak abyśmy wiedzieli nad czym mamy pracować, bo zawsze można coś udoskonalić.\nYour browser is not able to display frames. Please visit Jak nie popsuć telekonferencji | Kammel Czanel #84 on MindMeister.\nJak nie popsuć telekonferencji | Kammel Czanel #84 by Tomasz Stachura\n1 file(s) 1.72\nNagranie na podstawie, którego powstał ten wpis i mapa myśli:\nJak nie popsuć telekonferencji | Kammel Czanel #84:\nFacbook’owy profil Michała Wilczka (Lupa Film), który tworzy profesjonalne filmy:\nKanał na YouTube o mapach myśli 😉\nWystąpienia publiczne – jak dobrze wypaść?


Sport w Zakopanem w okresie dwudziestolecia międzywojennego [Maciej Baraniak "Kubów"] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00131 008050 20982689 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Maciej Baraniak "Kubów" Liczba stron:\nISBN: 9788379427888 Data wydania:\nPublikacja przybliża dzieje poszczególnych dyscyplin sportowych w Zakopanem w latach 1918–1939: narciarstwa, saneczkarstwa, hokeja, pływania, piłki nożnej, jeździectwa, a nawet… lotu balonem.Dr Maciej Baraniak 'Kubów' – absolwent Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej im. Wojciecha Korfantego w Katowicach (kierunek turystyka międzynarodowa) i Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (kierunek menedżer sportu). W 2014 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk o kulturze fizycznej na Wydziale Wychowania Fizycznego i Sportu AWF w Krakowie. Autor kilku opracowań naukowych na temat historii sportu. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego i Polskiego Towarzystwa Nauk Społecznych o Sporcie. Obok działalności naukowej pasjonat folkloru podhalańskiego, narciarstwa i jeździectwa. Czynny zawodnik powożenia sportowego.\nSPIS TREŚCI WSTĘP ROZDZIAŁ 1. GENEZA SPORTU W ZAKOPANEM DO 1918 R. 1.1 CZYNNIKI ROZWOJU SPORTU W ZAKOPANEM I JEGO PREKURSORZY 1.2. ORGANIZACJE IDEOWO-WYCHOWAWCZE I TURYSTYCZNE ZAKOPANEGO A SPRAWA ROZWOJU SPORTU NA PODHALU 1.2.1. Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego 1.2.2. Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy 1.2.3. Sekcja Narciarska przy Związku Górali 1.2.4. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” 1.3. STOSUNEK WŁADZ SZKOLNYCH ZAKOPANEGO DO SPORTU 1.4. ROZWÓJ WSPÓŁZAWODNICTWA SPORTOWEGO 1.5. ZAWODY NARCIARSKIE W ZAKOPANEM W LATACH 1910–1914 1.6. ZAKOPIAŃSKIE ORGANIZACJE KULTURY FIZYCZNEJ W OBLICZU WYBUCHU I WOJNY ŚWIATOWEJ ROZDZIAŁ 2. ALEKSANDER BOBKOWSKI I JEGO WPŁYW NA ROZWÓJ SPORTU W ZAKOPANEM ROZDZIAŁ 3. ROZWÓJ SPORTU NARCIARSKIEGO W ZAKOPANEM W LATACH 1919–1939 3.1. REAKTYWACJA SEKCJI NARCIARSKIEJ TOWARZYSTWA TATRZAŃSKIEGOI POWSTANIE INNYCH KLUBÓW NARCIARSKICH W ZAKOPANEM 3.2. POWSTANIE I DZIAŁALNOŚĆ POLSKIEGO ZWIĄZKU NARCIARSKIEGO 3.3. WPŁYW WOJSKA POLSKIEGO NA ROZWÓJ NARCIARSTWA W ZAKOPANEM 3.4. INFRASTRUKTURA NARCIARSKA ZAKOPANEGO 3.4.1. Skocznie narciarskie 3.4.2 Kolej linowa na Kasprowy Wierch 3.4.3. Kolej linowo-terenowa na Gubałówce 3.5. ZAWODY O MISTRZOSTWO POLSKI 3.6. MISTRZOSTWA ŚWIATA MIĘDZYNARODOWEJ FEDERACJI NARCIARSKIEJ (FIS) W ZAKOPANEM W 1929 I 1939 R. 3.7. MEMORIAŁ POR. ZBIGNIEWA WÓYCICKIEGO 3.8. ZAWODY NARCIARSKIE O PUCHAR KORNELA MAKUSZYŃSKIEGO 3.9. ZAKOPIAŃSCY NARCIARZE NA IGRZYSKACH OLIMPIJSKICH 3.10. ZAKOPIAŃSCY NARCIARZE NA MISTRZOSTWACH ŚWIATA 3.11. MANUFAKTURY NARCIARSKIE W ZAKOPANEM ROZDZIAŁ 4. INNE SPORTY 4.1. SANECZKARSTWO I BOBSLEJE 4.2. ŁYŻWIARSTWO I HOKEJ NA LODZIE 4.2.1. Mistrzostwa Polski w hokeju na lodzie w 1927 i 1928 r. 4.2.2. Powstanie Komitetu Imprez Sportowych w Zakopanem 4.2.3. Międzynarodowe mistrzostwa Zakopanego w łyżwiarstwie figurowym 4.2.4. Mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie figurowym Zakopane 1939 r. 4.3. JEŹDZIECTWO 4.4. PŁYWANIE 4.5. SPORTY MOTOROWE 4.5.1. Wyścig Tatrzański w 1927 r. 4.5.2. Międzynarodowy Wyścig Tatrzański 1928–1931 r. 4.5.3. Motocyklowy Rajd Tatrzański pkm 1937–1939 r. 4.6. PIŁKA NOŻNA 4.7. SZYBOWNICTWO 4.8. LOT STRATOSFERYCZNY BALONU „GWIAZDA POLSKI” 4.9. TENIS 4.10. LEKKOATLETYKA ROZDZIAŁ 5. PIERWSZA ZIMOWA MAKKABIADA ZAKOPANE 1933 R. ROZDZIAŁ 6. PROPAGANDA ZAKOPIAŃSKIEGO SPORTU W SZTUCE 6.1. ZAKOPIAŃSKIE EPIZODY SPORTOWE W POLSKIEJ KINEMATOGRAFIII 6.2. PROPAGANDA SPORTU ZAKOPIAŃSKIEGO NA POLSKIM PLAKACIE 6.3. SPORT ZAKOPIAŃSKI NA DAWNEJ KARCIE POCZTOWEJ ZAKOŃCZENIE BIBLIOGRAFIA\n1.1 Czynniki rozwoju sportu w Zakopanem i jego prekursorzy Rozpropagowanie Zakopanego jako stacji klimatycznej w Polsce i na świecie przez Tytusa Chałubińskiego zaowocowało napływem pod Giewont kuracjuszy i turystów ze wszystkich zaborów. Wraz z nimi pojawiła się zachodnia moda na aktywne spędzanie wolnego czasu. Najbardziej popularne narciarstwo oraz wszelkie inne sporty, które pojawiły się w Zakopanem w późniejszym okresie, były transponowane z zewnątrz przez polską inteligencję (Barabasz, Fischer, Zaruski, Kordys, Karłowicz, Piątkiewicz, Bobkowski i wielu innych), mającą kontakt z dużymi miejskimi ośrodkami na terenach ówczesnych zaborów, takimi jak Kraków, Lwów, Poznań, Warszawa. Duże szanse rozwoju na terenie Zakopanego różnego rodzaju gier i zabaw widział także wybitny teoretyk kultury fizycznej Eugeniusz Piasecki. W swoim odczycie pt. „Rola Zakopanego w odrodzeniu fizycznem narodu” wygłoszonym 27 sierpnia 1900 r. w Czytelni Zakopiańskiej zwracał uwagę na niewykorzystany przez Polaków potencjał Tatr i górskiego klimatu. W swoich cyklicznych artykułach publikowanych na łamach „Przeglądu Zakopiańskiego” zachęcał do wykorzystania wszelkich walorów tatrzańskich w celu uprawiania czynnego ruchu. Pisał: Zabawy ruchowe najpiękniejsze, uważane zgodnie przez pedagogów i lekarzy za najskuteczniej ćwiczące ciało i umysł. Wzorem innych krajów europejskich i Ameryki Północnej propagował uprawianie: piłki nożnej, palanta, krykieta, jazdy na kole, narciarstwa, saneczkarstwa, wioślarstwa, dużą rolę w ogólnym rozwoju człowieka upatrywał w tańcu i taternictwie. Artykuły Piaseckiego wywierały duży wpływ na opinię społeczną, a także autorów późniejszych wydawnictw o tej tematyce, powoływał się na nie m.in. Roman Kordys. Wszystkie dostępne źródła mówią, że pierwszą formą aktywnego wypoczynku było narciarstwo, którego początków trudno doszukiwać się w tradycji podhalańskiej. Podhale było w tym okresie rejonem, gdzie panowała wszechobecna bieda, przyjmująca w wielu przypadkach postać skrajnego ubóstwa. Ten stan rzeczy wynikał z przeludnienia, braku możliwości zarobkowania oraz faktu, że cała podhalańska ludność utrzymywała się z rolnictwa na nieurodzajnej ziemi. Splot powyższych uwarunkowań powodował brak zainteresowania rekreacją i sportem wśród rdzennej ludności. Pierwszym narciarzem w Tatrach był Stanisław Barabasz i on też uchodzi za ojca polskiego narciarstwa. Będąc zimą 1888 r. we wsi Cieklinie koło Jasła, użył prymitywnych nart własnego pomysłu na polowaniu. Tak wspomina ten fakt w swoim pamiętniku: W grudniu 1888 byłem u kolegi szkolnego D. w Jasielskiem na polowaniu. Spadły wtedy ogromne śniegi, tak że chodzenie po polach było prawie niemożliwe. Wtedy przypomniałem sobie, że dobrze było zrobić parę takich drewnianych łyżew, celem ułatwienia chodzenia po śniegu ku zagładzie rodu zajęczego. Z pomocą stelmacha dworskiego wykonane zostały moje „ski” i to jedna łyżwa jesionowa, a druga bukowa, gdyż materyału jednolitego nie starczyło. Pierwowzorem jego pierwszych nart były tzw. łyże syberyjskie, o których Barabasz usłyszał w opowieściach syberyjskiego zesłańca. Po wprowadzeniu w nich pewnych zmian konstrukcyjnych doskonalił swoje umiejętności początkowo na krakowskich Błoniach, a następnie pod kopcem Kościuszki. Barabasz nie dysponował żadnym podręcznikiem narciarstwa i dlatego można przypuszczać iż wszelkie umiejętności odkrywał i zdobywał sam, stosując metodę prób i błędów. Pogląd ten weryfikuje Ewa Roszkowska w swoim artykule „Austriackie środowiska wojskowe a powstanie i rozwój narciarstwa w Galicji (1891–1914)”, w którym pisze: Barabasz mieszkając w Krakowie początkowo jeździł na nartach na Błoniach, potem przeniósł się pod kopiec Kościuszki, gdzie zimą 1891/92 narciarstwo trenowali wojskowi z i Korpusu c.k. armii austriackiej. Być może właśnie ten fakt był powodem zmiany miejsca prób Barabasza. Tutaj bowiem miał możliwość podpatrzenia ćwiczeń narciarskich prowadzonych przez wojskowych. W marcu 1894 r., przebywając w Zakopanem, S. Barabasz wspólnie z J. Fischerem odbył pierwszą narciarską wycieczkę do Czarnego Stawu pod Kościelcem. Rok 1894 z całą pewnością należy przyjąć za początek narciarstwa tatrzańskiego. W 1898 r. S. Barabasz jako jedyny cywil startował w wojskowych zawodach narciarskich na stokach Sikornika pod Wolą Justowską. W 1901 r. powierzono mu kierownictwo Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, gdzie osiadł na stałe. Wkrótce rozpoczął też szeroko zakrojoną akcję popularyzacji narciarstwa zarówno wśród uczniów i nauczycieli, jak i pośród członków miejscowego „Sokoła”. Jego działania w kierunku zainteresowania narciarstwem okazały się na tyle skuteczne, iż niebawem kierowana przez niego szkoła rozpoczęła produkcję nart na potrzeby własnych uczniów i nauczycieli. Krąg miłośników narciarstwa skupiony wokół Barabasza wciąż się rozszerzał. W kolejnych latach pod jego kierownictwem zorganizowano szereg narciarskich wycieczek w Tatry: w marcu 1902 r. do Przełęczy Kondrackiej, w 1903 do Czarnego Stawu Gąsienicowego, w 1904 do przełęczy pod Kopą Kondracką i ponownie do Czarnego Stawu Gąsienicowego. Na nartach wyprawiano się w późniejszych latach także w trudniejsze rejony Tatr: na Przełęcz Goryczkową, Kopę Kondracką, Zawory. Wiele z tych wypraw zostało udokumentowanych na fotografiach autorstwa m.in. Awita Szuberta, Stanisława Bizańskiego i Jana Augustyna. W następnych latach w ślad za Barabaszem poszli kolejni narciarze: K. Celewicz, J. Fischer, A. Góraś, J. Grabowski, M. Zaruski, J. Rent, którzy zapuszczali się na nartach coraz dalej w głąb Tatr – na Halę Gąsienicową i Kondratową, a nawet na Kopę Kondracką i Małołączniak. Relacje z tych wypraw publikowane były na łamach „Przeglądu Zakopiańskiego”, wzbudzając coraz większe zainteresowanie zakopiańczyków i coraz liczniej przybywających tu zimą gości. Fot.1.1. Stanisław Barabasz. Źródło: zbiory własne autora. Fot.1.2. Mariusz Zaruski w Zakopanem 1907 r. Źródło: zbiory własne autora. W następnych latach kilka udanych wypraw na szczyty tatrzańskie przedsięwziął Mariusz Zaruski, który obok S. Barabasza zaczął w Zakopanem odgrywać coraz większą rolę w dziedzinie popularyzacji narciarskiej turystyki i był jednym z najbardziej czynnych narciarzy w Tatrach w latach 1905–1914. Zaruski propagował narciarstwo turystyczne, z czasem stając się świetnym narciarzem. W 1906 r. odbył z towarzyszami narciarski rajd na trasie: Zakopane–Dolina Tomanowa–Przełęcz Tomanowa–Wychodna–Orawskie Zamki–Głódówka–Sucha Hora–Zakopane. Jako pierwszy narciarz dokonał z Romanem Kordysem narciarskiego przejścia na trasie: Zakopane–Szczyrbskie Jezioro przez przełęcze Liliowe, Zawory i Niżnię Koprową. Narciarze przeszli z powrotem do Zakopanego przez Dolinę Wielicką i Polski Grzebień. Towarzyszami jego wycieczek narciarskich byli: Henryk Bednarski, Józef Borkowski, Janusz Chmielowski, Teofil Jankowski, Gustaw Kaleński, Mieczysław Karłowicz, Roman Kordys, Ignacy Król, Józef Lesiecki, Leon Loria, Józef Oppenheim, Stanisław Zdyb, Rafał Malczewski, Stefan Osiecki, Aleksander Znamięcki, Jerzy i Jan Żuławscy, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Izabela Zaruska i wielu innych. Wspólnie z H. Bobkowskim w 1908 r. napisał „Podręcznik narciarstwa według szkoły lilienfeldzkiej”, w 1912 r. opublikował przewodnik pt. „O zachowaniu się na wycieczkach zimowych w Tatry”. Mariusz Zaruski rozpropagował turystykę narciarską wśród ówczesnych elit odwiedzających Zakopane. W wydanym w 1913 r. „Przewodniku po terenach narciarskich Zakopanego i Tatr Polskich” pisał: Zakopane przeobraża się w tzw. „Stacyje”, czyli podstawę zimowej turystyki tatrzańskiej i sportów zimowych. Powstają magazyny przyborów turystycznych, zaopatrzone obficie w przedmioty dla narciarstwa i sportów, warsztaty dla wyrobu nart. Dyrekcje kolejowe przystosowują ruch pociągów do nowych potrzeb turystyki. Jednym słowem cała fizyognomia stacyi letniej uległa gwałtownej zmianie. Dzisiaj Zakopane jest jedyną podstawą polskiej zimowej turystyki, narciarstwa i sportów zimowych. Oprócz wycieczek wysokogórskich, w których brali udział bardziej wprawieni amatorzy narciarstwa, Zaruski propagował w swoim przewodniku tereny narciarskie w Zakopanem do uprawiania tzw. narciarstwa boiskowego: – Na Gładkiem (południowy stok Gubałówki), – Pod Lipkami (Wschodni stok Walczakowskiego Wierchu), – Na Uboczy (stok przysiółka o tej nazwie, powyżej zakonu OO. Jezuitów), – Na Antałówce – zbocze opadające w kierunku dworca kolejowego, – Na Chrabkowskim Wierchu, – Na Kalatówkach. Fot. 1.3. Narciarze w Tatrach. Karta pocztowa Zakopane 1908. Źródło: zbiory D. Dudka. Fot. 1.4. Narciarze w rejonie Starej Polany w Zakopanem. Karta pocztowa, Wydawnictwo „Podhale” Zakopane 1912 r. Źródło: zbiory D. Dudka. 1.2. Organizacje ideowo-wychowawcze i turystyczne Zakopanego a sprawa rozwoju sportu na Podhalu 1.2.1. ZAKOPIAŃSKI ODDZIAŁ NARCIARZY TOWARZYSTWA TATRZAŃSKIEGO Przełomową datą dla zakopiańskiego narciarstwa był 5 kwietnia 1907 r. W tym dniu za sprawą Stanisława Barabasza, Mariusza Zaruskiego i Mieczysława Karłowicza powstał Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego. Do pierwszego narciarskiego klubu nie było się łatwo dostać. Przyszłym członkom stawiano wysokie wymagania etyczne, znajomości Tatr, odbycia paru wycieczek wysokogórskich. Do pierwszych członków Oddziału zaliczali się: Jan Czerwiński, Leokadia Czerwińska, Mieczysław Czaplicki, Stanisław Drozdowski, Henryk Flattau, Mieczysław Jeronim, Józef Lenartowicz, Leszek Malczewski, Władysław Pawlica, Jan Schuch, Teofil Stupnicki, Jadwiga Stupnicka, Franciszek Szanier. Łącznie z zarządem Oddział liczył 21 członków. Klub od samego początku wziął się do pracy. W dniu 25 grudnia 1907 r. rozpoczęto cywilny kurs posługiwania się nartami, wydarzenie zostało zapowiedziane w kilku pismach krakowskich i lwowskich. Kurs trwał 9 dni, uczestniczyło w nim 67 osób, w tym 12 kobiet i 5 przewodników tatrzańskich. Pierwszym góralskim przewodnikiem, który opanował naukę jazdy na nartach, był Stanisław Gąsienica Byrcyn. Nauka była bezpłatna, bezinteresownie też kierownictwo kursu objął instruktor wojskowych oddziałów austriackich z Neustadt na Morawach, porucznik Henryk Bobkowski. Ćwiczenia odbywały się dwa razy dziennie, początkowo na Gładkiem u podnóża Gubałówki, koło willi „Słoneczna”, w późniejszym okresie na Żywczańskim. Narciarskie kursy świąteczno-noworoczne stały się tradycją i niejako specjalnością Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego. Głównymi instruktorami byli: Mariusz Zaruski, Henryk Bobkowski, Mieczysław Karłowicz, Stanisław Zdyb, Gustaw Kaleński i Jan Małachowski. W 1911 r. Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego zmienił nazwę na Sekcja Narciarska Towarzystwa Tatrzańskiego, która liczyła w tym czasie 120 osób. Siedzibę sekcji stanowił reprezentacyjny budynek „Dworzec Tatrzański”, położony przy ul. Krupówki. W 1912 r. wprowadzono podział na członków zwyczajnych i czynnych. Aby zostać członkiem czynnym, trzeba było wykazać się umiejętnością jazdy na nartach według szkoły alpejskiej, znajomością topografii Tatr oraz należało odbyć co najmniej trzy zimowe wysokogórskie wycieczki. Zaruski i jego współtowarzysze organizowali nadal kursy narciarskie, zarówno tradycyjne kilkudniowe w okresie Bożego Narodzenia, jak i dorywcze lekcje dla przygodnych uczestników dwa razy w tygodniu w sezonie zimowym. Kursy kończyły się również tradycyjnie wycieczką narciarską. Mimo zaostrzenia rygorów statutowych napływ członków czynnych do Sekcji nie zmniejszył się, a jej popularność rosła. W jej skład wchodzili nie tylko zakopiańczycy, lecz także narciarze z różnych stron podzielonego zaborami kraju. Na nartach jeździli rzemieślnicy, prawnicy, nauczyciele, literaci i szczególnie liczni w SN TT malarze. Wśród tej grupy nie zabrakło także polityków, najlepszym narciarzem wśród nich był redaktor krakowskiego „Naprzód”, działacz Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej, poseł do austriackiego parlamentu, w przyszłości pierwszy polski premier i marszałek Sejmu – Ignacy Daszyński, o którym – jak podaje legenda – podśpiewywano: Albośmy to jacy tacy, jacy tacy, chłopcy krakowiacy rżnie na nartach jak grom z nieba Daszyński Ignacy. Stanowiące główny cel istnienia SN TT turystyka zimowa i taternictwo, w których łączono na ogół narciarstwo ze wspinaczką skalno-lodową, rozwinęły się w omawianym okresie niebywale. Zwiedzono w tym czasie zimą wszystkie wybitniejsze szczyty i przełęcze. Rozwojowi narciarstwa towarzyszyło również zainteresowanie SN TT przygotowaniem schronisk Towarzystwa do zimowej turystyki, zagospodarowanych dotąd przeważnie na czas sezonu letniego. Sekcja zaopatrywała na zimę schroniska i uruchamiała nowe, wykorzystując szałas na Pysznej, szopy w Starej Robocie i szałasy na Hali Tomanowej, na Hali Kondratowej i Kalatówkach. Równocześnie podejmowano zupełnie inne zadania – znakowanie zimowe w górach. Oznaczono szlaki: ze Smytnej na Halę Pyszną, z Hali Smytnej na Halę Tomanową, przez Przełęcz Iwanicką do Starej Roboty, z Polany Chochołowskiej na Długi Upłaz oraz z Kuźnic na Halę Kondratową, Goryczkową i Kalatówki. Fot. 1.5. Uczestnicy pierwszego kursu narciarskiego w Zakopanem – Kuźnicach 1909 r. Źródło: zbiory prywatne D. Dudka. SN TT zajmowała się, choć w znacznie mniejszym stopniu, także innymi sportami zimowymi. Najstarszym z nich było na terenie Zakopanego łyżwiarstwo, uprawiane końcem XIX w. W 1893 r. redaktor „Gazety Zakopiańskiej” Sebastian Będzikiewicz apelował o stworzenie na Równi Krupowej sztucznego jeziora, dla podniesienia rangi zakopiańskiego uzdrowiska. Latem miały być tam urządzane regaty wioślarskie i żeglarskie, zimą – ślizgawka. Jesienią 1901 r. z inicjatywy Jana Szymańskiego powstało w Zakopanem Towarzystwo Sportowe z komisarzem klimatycznym Tadeuszem Piątkiewiczem jako prezesem. Podstawowym celem towarzystwa było propagowanie łyżwiarstwa. W wyniku jego starań u podnóża Antałówki, przy ul. Jagiellońskiej u wylotu ul. Witkiewicza, urządzono ogólnodostępną ślizgawkę dla łyżwiarzy. Po kilku latach łyżwiarstwo zanikło pod Giewontem, by odrodzić się w latach międzywojennych. Rozwój saneczkarstwa w Zakopanem również był zasługą SN TT. Już w 1908 r. Mariusz Zaruski starał się o wybudowanie toru saneczkowego pod Gubałówką na Gładkiem. Jako działający metodycznie działacz propagujący rozwój sportów zimowych, wiedząc, że umiejętność korzystania z sanek i nart jest w społeczeństwie niewielka, opublikował na łamach „Zakopanego” w 1908 r. szczegółową instrukcję „Jak trzeba siedzieć i jeździć na saneczkach”. W związku z dużą popularnością tych dyscyplin Komisja Klimatyczna przy udziale członków miejscowego Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego i TG „Sokół” podjęła decyzję o wytyczeniu toru do jazdy na sankach i bobslejach. Pierwszy taki tor o długości 0,5 km otwarto w 1908 r. na zboczach Gubałówki. Zjazdy na sankach i bobslejach uprawiano także z Toporowej Cyrli do Jaszczurówki, na Lipkach oraz na popularnej spacerowej trasie z Kalatówek do Kuźnic. Oprócz sanek i bobslejów z trasy korzystali także narciarze, spacerowicze, góralskie sanki i dorożki. W takim tłoku, przy kiepskiej na ogół umiejętności kierowania nartami, sankami czy bobslejami, przy powszechnym lekceważeniu zasad ruchu drogowego (a obowiązywał wówczas w Zakopanem ruch lewostronny), wypadki nie należały do rzadkości. Uporządkowanie tej sytuacji nastąpiło w latach późniejszych po wybudowaniu na wniosek SN TT profesjonalnego toru saneczkowego w Kuźnicach. Fot. 1.6. Zjazd na sankach z Gubałówki, karta pocztowa 1908 r. Źródło: zbiory własne autora. Fot. 1.7. Zjazd na sankach z Toporowej Cyrli do Jaszczurówki 1911 r. Źródło: MSiT, sygn. 17.837. 1.2.2. TATRZAŃSKIE TOWARZYSTWO NARCIARZY Nie bez znaczenia dla zakopiańskiego sportu, a w szczególności narciarstwa miało powstanie w Krakowie w 1908 r. Krakowskiego Koła Karpackiego Towarzystwa Narciarzy, które przekształciło się w 1910 r. w samodzielną organizację, początkowo o nazwie „Narta”. Statut organizacji zatwierdziło wysokie C. K. Namiestnictwo reskryptem z dnia 23 listopada 1910 r.. Dnia 13 grudnia 1910 r. zmieniono nazwę na Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy w Krakowie (TTN) i wybrano pierwszy zarząd, którego prezesem został Jan Fischer. Stowarzyszenie było prężną organizacją zrzeszającą po czterech latach działalności w 1912 r. 234 osoby, ukierunkowaną na popularyzację narciarstwa poprzez organizację kursów, wieczorów projekcyjnych, odczytów, wycieczek, zawodów, a także publikacje artykułów na tematy narciarskie. W celu lepszej koordynacji działań 9 lutego 1912 r. powołano Koło Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy w Zakopanem. W początkach swej działalności krakowskie środowisko nastawiało się wyłącznie na turystykę narciarską. Z biegiem czasu do głosu zaczęli dochodzić zwolennicy kierunku sportowego z Aleksandrem Bobkowskim na czele. Rozpoczęcie przez TTN działalności sportowej spowodowało rozłam w szeregach towarzystwa, część osób opuściła jego szeregi, zakładając w 1909 r. w Krakowie Sekcję Sportów Zimowych przy Akademickim Związku Sportowym, przemianowaną rok później na Sekcję Narciarską AZS. Jej działalność miała charakter niemal wyłącznie turystyczno-odkrywczy. 1.2.3. SEKCJA NARCIARSKA PRZY ZWIĄZKU GÓRALI Za staraniem działaczy SN TT powstał w Zakopanem w 1913 r. kolejny klub – Sekcja Narciarska przy Związku Górali, co było niejako akceptacją narciarstwa przez miejscowe góralskie społeczeństwo. Członkowie tej sekcji rekrutowali się przeważnie z przewodników tatrzańskich. Przewodniczącym był Wojciech Krzeptowski, a jego zastępcą Jędrzej Marusarz. 1.2.4. TOWARZYSTWO GIMNASTYCZNE „SOKÓŁ” Obok Sekcji Narciarskiej Towarzystwa Tatrzańskiego i Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy działało w Zakopanem od 1894 r. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Stowarzyszenie powstało podobnie jak inne instytucje społeczne w okresie swobód autonomicznych, jakie pojawiły się w XIX-wiecznej Galicji, w tym szczególnie dzięki bardzo liberalnej ustawie z 15 listopada 1867 r. o stowarzyszeniach. Formalnie „Sokół” był stowarzyszeniem gimnastycznym, ale jego głównym celem była praca społeczno-wychowawcza o silnym zabarwieniu patriotyczno-narodowym. Zakopiański „Sokół” powstał z inicjatywy Wenantego Piaseckiego, który został jego pierwszym prezesem. Piasecki, będąc od 1869 r. członkiem lwowskiego „Sokoła”, a do roku 1885 „Sokoła” krakowskiego, pozyskał członków mieszkających w Zakopanem i zainicjował stworzenie „Sokoła” pod Giewontem. Członkowie zarówno „Sokoła”, jak i Towarzystwa Tatrzańskiego wywodzili się z tych samych warstw społecznych, tj. dawnej arystokracji i powstającej warstwy średniej. Rozkład liczebności członków na poszczególne warstwy społeczne zmieniał się w miarę rozwoju gospodarczego ziem polskich. W latach międzywojennych przybywało robotników i członków z warstwy chłopskiej. W Zakopanem często członkami obu towarzystw byli ci sami ludzie, a często zasiadali także w ich zarządach. Stanisław Barabasz był wiceprezesem gniazda „Sokoła” i jednocześnie założycielem oraz długoletnim prezesem Sekcji Narciarskiej Towarzystwa Tatrzańskiego, Leonard Zwoliński był prezesem „Sokoła” i członkiem Towarzystwa Tatrzańskiego. Członkowie tych organizacji utrzymywali bardzo ścisłe i przyjacielskie kontakty. Zapraszali się wzajemnie na organizowane przez siebie imprezy kulturalne, przedstawienia teatralne, seanse filmowe, odczyty, wieczornice, współorganizowali wiece, wystawiali poczty sztandarowe. Bardzo owocna była także współpraca omawianych towarzystw na polu turystyki, taternictwa i w późniejszych latach sportu. Działacze „Sokoła” mieli przede wszystkim do spełnienia dwa najważniejsze zadania: wyszukanie odpowiedniego lokalu do odbywania ćwiczeń i powierzenie technicznego kierowania fachowemu nauczycielowi. Zakopane nie posiadało odpowiednio dużej sali, ćwiczenia gimnastyczne odbywały się początkowo w sali zakładu wodoleczniczego Piaseckiego, następnie w hotelu „Pod Giewontem”, którego właścicielem był członek towarzystwa Romuald Kulig. Ćwiczenia gimnastyczne prowadzili W. Piasecki, S. Eliasz i W. Zamoyski. Mimo iż sala była niewielkich rozmiarów, ćwiczenia odbywały się regularnie. Trudności wynikające z braku odpowiedniego miejsca, niepewności trwania stosunku najmu i brak odpowiedniego urządzenia lokalu wywołały przeświadczenie, że „Sokół” rozwinie się wtedy, gdy będzie posiadał własny, specjalnie na ten cel przeznaczony budynek, odpowiadający wymogom technicznym i higienicznym. Pomocą stowarzyszeniu przyszedł hr. Władysław Zamoyski, deklarując darowiznę w postaci placu pod budowę sokolni. Zobowiązał się on do wybudowania obiektu własnym kosztem, o czym donosił „Przegląd Zakopiański”: […] ofiaruję bezpłatnie plac na budowę domu „Sokoła” i wybuduję dom ten swoim kosztem, zastrzegając sobie prawo używania sali w razie potrzeby bez odnoszenia się do wydziału lub też oddając plac bezpłatnie, buduję dom wspólnie ze stowarzyszeniem, które w takim razie pozostaje wyłącznym właścicielem domu. Na wszystkich posiedzeniach wyrażono podziękowanie hojnemu ofiarodawcy, ale nie zdobyto się nawet na obejrzenie placu. Ważnym wydarzeniem w życiu zakopiańskiego gniazda TG „Sokół” było poświęcenie sztandaru. Uroczystość ta odbyła się w dniach 13–15 sierpnia 1905 r. i zakończyła wspólnymi ćwiczeniami druhów z różnych gniazd. Fot. 1.8. Członkowie TG „Sokół” w Zakopanem 1910 r. Źródło: zbiory prywatne autora. Budowę siedziby TG „Sokół” ukończono w 1909 r., sokolnia miała salę do ćwiczeń o wymiarach 15 x 9 m, szatnię, rekwizytornię, kancelarię, pokój dla naczelnika i pokój dla dozorcy. Oprócz regularnych ćwiczeń gimnastycznych i szkoleń strzeleckich organizowano także odpłatne kursy gimnastyki leczniczej oraz kursy szermierki według szkoły włoskiej i francuskiej pod kierunkiem włoskiego trenera Tonioniego. TG „Sokół” dużą uwagę przywiązywało także do działalności na płaszczyźnie niepodległościowej: organizowano rocznice powstań narodowych, Konstytucji 3 maja, uroczystości kościuszkowskie. W dniu 11 listopada 1906 r na wieczornicy z okazji wybuchu powstania listopadowego, która odbywała się w zakopiańskiej sokolni, odczyt wygłosił J. Piłsudski. Pod wpływem wystąpienia J. Piłsudskiego oraz agitacji członków Związku Walki Czynnej wśród działaczy „Sokoła” toczyła się dyskusja o zmianie metod działania. Już w 1908 r. grono akademików postanowiło wprowadzić do „Sokoła” wychowanie militarne i przeobrazić tę instytucję, liczną, zasobną i popularną, w kadry polskiego wojska. Powstały drużyny sokole (inaczej zwane polowymi), zorganizowane w sposób militarny i odbywające systematycznie szkołę żołnierską, później i podoficerską. Wszystko to działo się wbrew starszyźnie ze związkowego wydziału sokolego, wśród ciągłych przeszkód z ich strony. Zakopiańscy działacze rozpoczęli werbowanie członków do Polowej Drużyny „Sokoła”, powołano komitet organizacyjny, w skład którego wchodzili druhowie Kościuszyński, Kupski i Pawluś. W 1912 r. Karol Pawluś został drużynowym polowej drużyny „Sokoła” i zajął się organizacją szkolenia wojskowego, które obejmowało m.in. musztrę, naukę o broni, terenoznawstwo, strzelanie i szkolenie narciarskie. Nawiązano współpracę z Ochotniczą Strażą Pożarną. Polowa Drużyna została powołana 12 października 1913 r., składała się z sekcji: naukowej, dostaw i aprowizacji, werbunkowej i samarytańskiej. W dniu 19 października 1913 r. druhowie wzięli udział w krakowskich uroczystościach ku czci księcia Józefa Poniatowskiego. TG „Sokół” odegrało także dużą rolę w rozwoju zakopiańskiego narciarstwa poprzez organizację szkoleń i kursów, a w późniejszych latach również zawodów narciarskich. Pierwsze szkolenia narciarskie przeprowadzono w 1903 r., trwały one kilka godzin dziennie i zwane były niedzielnymi. Praktyczne szkolenia uzupełniano prezentacją slajdów oraz wykładami na tematy narciarskie. W późniejszym okresie organizowano kilkudniowe szkolenia zwane kursami narciarskimi. Wydana przez przewodnictwo Związku zgoda na przeprowadzenie kursów narciarskich dla członków Polowych Drużyn Sokolich wynikała przede wszystkim z realnego zagrożenia konfliktem zbrojnym, jaki coraz wyraźniej rysował się w Europie. Propagatorem przeprowadzenia kursów narciarskich dla Polowych Drużyn Sokolich był inż. Aleksander Bobkowski – wytrawny narciarz, członek „Sokoła” i oficer armii austriackiej. W artykule „O narciarstwie ze szczególnym uwzględnieniem służby Drużyn Polowych” omówił przydatność narciarstwa w służbie wojskowej. Twierdził, iż piechota przeszkolona i wyposażona w ekwipunek narciarski staje się jednostką bardziej mobilną, mogącą prowadzić działania wojenne bez względu na porę roku. Zwracał także uwagę na możliwości wykorzystania nart, a w szczególności skiskjóringu w zwiadowczych jednostkach kawaleryjskich. Za przykład podawał Norwegię, która w tym okresie zaopatrzyła w narty i przeszkoliła 70% armii, oraz Austrię, która wprowadziła w system szkolenia wojskowego obowiązkowe dwutygodniowe kursy narciarskie. Organizacja kursów wyprzedzona była zaproszeniami w prasie „Sokoła” i lokalnej Zakopanego, głównym instruktorem prowadzącym był Bobkowski. Sam fakt przeprowadzenia szkoleń należy uznać za przełom w rozwoju tego sportu i praktycznego stosowania nart w szerszych kręgach sokolich. Zasługą członków TG „Sokół”, dr. Wenantego Piaseckiego i dr. Władysława Habela, było także powstanie klubu kolarskiego w Zakopanem. Pierwsze próby organizacyjne podjęto już w 1901 r., jednak zebranie założycielskie nie doszło do skutku z powodu małego zainteresowania wśród zakopiańczyków, co można tłumaczyć znikomą liczbą bicykli na Podhalu. Należy zauważyć, iż w omawianym okresie bicykl był czymś niespotykanym i na jego posiadanie mogły sobie pozwolić tylko osoby bardzo dobrze sytuowane. Do organizacji klubu powrócono w 1907 r., w tym też roku został zatwierdzony przez c.k. Namiestnictwo we Lwowie statut Zakopiańskiego Klubu Kolarzy „Szarotka”. Głównymi celami klubu było: rozpowszechnianie i praktyczne zużytkowanie koła przez urządzanie wycieczek, wyścigów, przez utrzymywanie łączności ze stowarzyszeniami o tych samych celach i kierunkach i przez towarzyskie działanie w dziedzinie jazdy na kole. 1.3. Stosunek władz szkolnych Zakopanego do sportu Sport szkolny w Zakopanem, ale także na terenie całej Galicji napotykał na drodze rozwoju liczne przeszkody. Podstawową trudnością były regulacje prawne z 24 lipca 1849 r. austriackiego Ministerstwa Wyznań i Oświaty, które zabraniały młodzieży szkolnej przynależności do pozaszkolnych stowarzyszeń sportowych działających na podstawie powszechnego prawa o stowarzyszaniu się. Postanowienia tych przepisów miały zastosowanie do szkół, ludowych, średnich i gimnazjów. Kolejnym problemem był fakt, iż w większości przypadków szkoły nie prowadziły zajęć gimnastycznych, w których uczestnictwo powodowało zainteresowanie wśród dzieci i młodzieży aktywnością ruchową. Ten stan rzeczy wynikał z fatalnego stanu budownictwa szkolnego i wyposażenia. Większość szkół mieściła się w wynajmowanych chatach chłopskich w pomieszczeniach zupełnie nieodpowiadających potrzebom szkolnym. Poważną przeszkodą była także sytuacja kadrowa, nauczyciele nie mieli odpowiedniego przygotowania do prowadzenia zajęć. Wprawdzie program seminariów nauczycielskich przewidywał nauczanie gimnastyki dla wszystkich uczniów, w praktyce jednak często tego przedmiotu nie realizowano. Na dziewięć istniejących w Galicji seminariach nauczycielskich tylko w pięciu prowadzono systematyczne nauczanie gimnastyki. Pierwszą placówką szkolną, w której zaczęto uprawiać sport, była szkoła przemysłu drzewnego. Narciarstwo do tej szkoły wprowadził Stanisław Barabasz, który od sierpnia 1901 r. objął stanowisko dyrektora tej placówki. Najpierw zaczął propagować ten sport wśród personelu nauczycielskiego szkoły zawodowej. Każden z nauczycieli próbował jazdy na nartach choćby raz przez grzeczność. Młodszym bardzo ta zabawa podobała się starszym nie. Wyszukawszy w jakimś cenniku rysunek nart typu telemark, zrobiliśmy według niego kilkanaście par nart dla nauczycieli i uczniów, którzy zaczęli odtąd ten sport uprawiać. Z inicjatywy SN TT organizowano od 1912 r. kursy narciarskie dla uczniów szkoły przemysłu drzewnego w Zakopanem, a także dla młodzieży nowotarskiej. W 1911 r. powstała prywatna ogólnokształcąca szkoła przygotowawcza Zofii i Ksawerego Praussów, prowadzona później pod szyldem Towarzystwa Szkoły im. Staszica. W szkole tej prowadzono obowiązkową naukę jazdy na nartach, a jej uczniowie odbywali pod kierunkiem członków zarządu SN TT narciarskie, a także letnie wycieczki w Tatry. 1.4. Rozwój współzawodnictwa sportowego Głównym celem pierwszych turystów było zdobywanie szczytów tatrzańskich, w okresie zimowym uprawiali turystykę górską za pomocą nart. Narciarze wybierali trasy, które były interesujące pod względem turystycznym. Narodziny narciarstwa sportowego wynikły samoistnie z coraz lepszego opanowania techniki przez pionierów tej dyscypliny. Opanowanie techniki jazdy sprawiło, iż zaczął się zmieniać cel wycieczek w góry. Wybierano trasy, z których najlepiej i najprzyjemniej można było zjeżdżać. Zaczęło się współzawodnictwo, kto lepszy, kto szybszy. Jak opowiadał sam Barabasz: Początkowo nie było żadnej szkoły jazdy. Każdy tworzył własną. Strome zbocze, śnieg i nasze własne upadki dawały nam szkołę. Każdy starał się własnym sprytem opanować zdradzieckie deski, gdyż zaś te zanadto się rozhasały, siadał na kij i starał się całą siłą hamować. W późniejszych latach utrwaliły się wzorce alpejskie, demonstrował je w Polsce na kursach narciarskich Mathias Zdarsky, który za najważniejszy element jazdy o jednym kiju uważał umiejętność płużenia. Dopiero norweska technika jazdy o dwóch kijach, wprowadzenie elementu kristianii oraz telemarku pchnęło narciarstwo na sportowe tory. Trasy pierwszych konkurencji oznaczano chorągiewkami i bramkami, nie było mowy o ubijaniu trasy przejazdu. Zawodnicy skoro świt wychodzili z Zakopanego np. na morenę przy Czarnym Stawie i stamtąd jednocześnie na znak startera jechali do Hali Gąsienicowej, jak kto potrafi i jaką sobie wybrał drogę. Do tradycyjnych tras należały w tym czasie: z Czarnego Stawu przez Halę Gąsienicową na Karczmisko, z Wrótek na Kalatówki oraz spod Mylnej Przełęczy albo Przełęczy Goryczkowej. Początki rywalizacji sportowej napotykały na swojej drodze wiele przeszkód. Bardzo podzielone zdania na temat działalności sportowej mieli działacze SN TT. Urządzanie zawodów narciarskich nie leży bezpośrednio w zakresie naszej działalności, nie lekceważymy ich jednakowoż jako ważnego czynnika popularyzującego narciarstwo. W roku 1910 przychodzi punkt zwrotny, towarzystwo zaczyna bardziej uwzględniać moment sportowy i współzawodniczyć w narciarstwie. Następuje walka między oboma kierunkami: narciarstwem turystycznym i sportowym, by wreszcie przechylić szalę zwycięstwa na stronę momentu zawodniczego. Stosunek do sportu dzielił również działaczy TG „Sokół”, w którym ścierały się dwa nurty: lwowski i krakowski. Lwowscy działacze „Sokoła” krytykowali zarówno środki, jak i cele sportu wyczynowego i zawodowego. Nieprzychylnie zaś patrzono na jednostronność i wąską specjalizację ćwiczeń fizycznych, rywalizację, specjalną dietę i specjalistyczną dresurę, czyli training. Celami zaś były rekord, zwycięstwo żądza sławy i materialna nagroda, a w konsekwencji zawodowstwo sportowe. Wskazywano również na uboczne skutki społeczne, wypaczające sens nowożytnego ruchu sportowego – hazardowe zakłady finansowe, czyli Totalizator. W antagonizmie programowym do lwowskiego „Sokoła” pozostawał krakowski „Sokół” i jego organa prasowe: „Przegląd Gimnastyczny” i „Przegląd Sokoli”. Krakowskie środowisko sokole od samego początku bardzo ciepło i serdecznie pisało o rodzącym się nowym ruchu sportowym. Stało ono na stanowisku, że nie wolno zwalczać i odrzucać sportu, gdyż to osłabi historyczną rolę „Sokoła” i spowoduje odejście członków do klubów czysto sportowych. 1.5. Zawody narciarskie w Zakopanem w latach 1910–1914 Pomysł zorganizowania zawodów zrodził się wśród członków ZON TT już w 1909 r., jednak śmierć wiceprezesa Oddziału, Mieczysława Karłowicza, pokrzyżowała te plany i zawody przesunięto na rok następny. Organizatorem pierwszych zawodów narciarskich obok Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy TT było także Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy z Krakowa. Pierwotnie zawody odbyć się miały 13 marca 1910 r. na Kalatówkach, jednak z powodu wiosennego ocieplenia na trasie zawodów nie utrzymała się odpowiednia warstwa pokrywy śniegowej. W związku z zaistniałą sytuacją pogodową komitet organizacyjny zaproponował przesunięcie po raz kolejny terminu zawodów na przyszły rok. Interwencja zakopiańskich działaczy narciarskich na czele z A. Bobkowskim i M. Zaruskim spowodowała, iż zdecydowano się przesunąć termin zawodów o kilka dni na 28 marca 1910 r. i zmienić miejsca z Kalatówek na Halę Goryczkową. W pierwszych zakopiańskich zawodach rozegranych pod nazwą I Dzień Narciarski wzięło udział aż 150 narciarzy ze wszystkich ówczesnych ośrodków narciarskich: Lwowa, Krakowa, Bielska, Przemyśla, Nowego Targu, Krzeszowic i Zakopanego. Na starcie pojawiło się też dwóch narciarzy z Wiednia, stąd czasami można spotkać określenie tych zawodów jako międzynarodowych. W trakcie zawodów odbyły się trzy biegi: bieg młodszych, w którym zwyciężył P. Zabawski (KTN) (drugie miejsce zajął S. Mazurkiewicz (ZON), trzecie – S. Jaworski (ZON)), bieg starszych (pierwsze miejsce P. Góring (Wiedeń A.S.V), drugie H. Bednarski (ZON), trzecie S. Zdyb (ZON)), bieg tatrzański (pierwsze miejsce P. Zabawski, drugie Góring (Wiedeń A.S.V), trzecie M. Zaruski). Odtąd bieg tatrzański był najważniejszą i najtrudniejszą konkurencją, a zwycięzcy nadawano tytuł Mistrza Tatr. Zawody sędziowali T. Smoluchowski, A. Bobkowski i M. Krzyżanowski, rozdanie nagród odbyło się w zakopiańskiej cukierni Przanowskiego. Po sukcesie organizacyjnym I Dnia Narciarskiego w 1910 r. zaczęto rokrocznie organizować w Zakopanem podobne zawody narciarskie. Drugie zawody odbyły się 5 lutego 1911 r. na Kalatówkach, które odtąd stały się tradycyjnym miejscem rozgrywania zawodów w zjeździe i skokach. W 1911 r. konkurencje przebiegały przy bardzo licznie zgromadzonej publiczności i przy wspaniałych warunkach śniegowych. Organizatorem były cztery towarzystwa narciarskie: KTN, TTN, ZON TT, SN AZS. Rozegrano pięć biegów narciarskich, ciekawostką jest fakt, że podczas biegu juniorów zawodników puszczano razem, zwyciężał ten, który pierwszy docierał do mety. W biegu głównym zwyciężył Świtalski (KTN), drugie miejsce miał S. Zdyb (ZON), a trzecie Bizoń (LKS „Czarni”)). Po raz pierwszy do startu dopuszczono górali w tzw. „Biegu górali”, w którym zwyciężył J. Gładczan (drugie miejsce S. Gąsienica-Byrcyn, trzecie A. Pawłowski ). Trzecie zawody w Zakopanem rozegrano 16 i 18 lutego 1912 r., ponownie na Kalatówkach, organizatorem była SN AZS. Rozegrano pięć biegów, główna konkurencja, Bieg Tatrzański, odbyła się na trasie Przełęcz Goryczkowa–Kalatówki. Zwyciężył H. Bednarski (SN TT), drugie miejsce zajął A. Hardt (SN AZS), zaś trzecie J. Lesicki (SN TT). Od 1911 r. w zawodach startowały także kobiety, które rywalizowały na liczącej 900 m trasie z Wrótek. Na pierwszych zawodach zwyciężyła L. Czerwińska (TTN). W 1913 i 1914 r. rozgrywano biegi rozstawne i drużynowe, coraz częściej i na większą skalę podejmowano się organizacji konkursów w skokach narciarskich. Pierwsze zawody w skokach narciarskich odbyły się w 1910 r. na skoczni wybudowanej ze śniegu na Kalatówkach, niestety nie zachował się żaden opis tamtego wydarzenia. Fot. 1.9. Skocznia na Kalatówkach 1911 r. Źródło: AMT, sygn. MT 32/1290. W 1913 r. SN AZS z Krakowa zbudowała na Kalatówkach kolejną skocznię, na której rozegrano zawody 1 lutego 1914 r. Najdłuższy skok na odległość 15 m oddał J. Jarzyna, co było wtedy rekordem Galicji. Zawody w skokach rozgrywano w dwóch kategoriach: juniorów i seniorów. W kategorii juniorów zwyciężył J. Małachowski skokiem na odległość 10 m. Do najbardziej znanych zawodników należeli w tamtych czasach: Henryk Bednarski, Józef Bizoń, Franciszek Bujak, Walery Goetel, Jan Jarzyna, Stanisław Jaworski, Józef Kawecki, Bolesław Macudziński, Mieczysław Świerz, Stanisław Zdyb, Stanisław Zubek, wśród pań wyróżniały się Leokadia Czerwińska i Julia Zembałowa. W 1914 r. wybuchła I wojna światowa, podczas której zupełnie zamarła działalność sportowa. Wielu zawodników zostało zmobilizowanych i wyjechało na front, inni opuścili Zakopane w obawie przed werbunkiem. W czasie wojny sport zakopiański poniósł duże straty, zginęli znani zawodnicy: Józef Lisiecki, Stanisław Osiecki i Gustaw Kaleński. Fot. 1.10. Uczestnicy pierwszych zawodów narciarskich w Zakopanem-Kalatówkach w 1910 r. Źródło: zbiory prywatne D. Dudka. Fot. 1.11. Pierwsze zawody narciarskie w Zakopanem 1910 r. Uczestnicy przed cukiernią Przanowskiego w Zakopanem 1910 r. Źródło: zbiory prywatne D. Dudka. 1.6. Zakopiańskie organizacje kultury fizycznej w obliczu wybuchu I wojny światowej Organizacją, która zrzeszyła pod swoimi skrzydłami młodych góralskich patriotów, były powstałe w 1912 r. Drużyny Podhalańskie. Jak pisze w swoim artykule D. Dudek: Powstanie Drużyn Podhalańskich wiąże się z renesansem idei walki niepodległościowej i powstaniem na terenie Galicji szerokiego ruchu przysposobienia wojskowego, którego apogeum przypada na okres konfliktu bałkańskiego. W tym gorączkowym okresie powszechnym zjawiskiem było tworzenie organizacji o charakterze mniej lub bardziej wojskowym przez różne ugrupowania polityczne. Początki działalności Drużyn Podhalańskich są związane z działaczami „Sokoła” oraz członkami Związku Podhalan. Ramy organizacyjno-programowe „Sokoła”, szczególnie w sprawie podejścia do ćwiczeń gimnastycznych i wojskowych, nie spełniały oczekiwań młodzieży. Główna przyczyna była związana z pociągającą ideą niepodległości i orientacją antyrosyjską, której władze cywilne „Sokoła” były przeciwne. Wybuch wojny bałkańskiej i austriacka mobilizacja spowodowały ożywienie wśród młodzieży podhalańskiej, co wpłynęło na organizację Drużyn Podhalańskich. Przeważająca większość członków Drużyn Podhalańskich wywodziła się z dwóch organizacji: TG „Sokół” oraz Polskich Drużyn Strzeleckich. Drużyny Podhalańskie powstały w wielu miejscowościach Podhala, w 1913 r. jako jedna z pierwszych uzyskała rejestrację w c.k. Namiestnictwie drużyna z Szaflar. Statut Towarzystwa „Drużyna Podhalańska” stwierdzał, że zadaniem drużyny było: pielęgnowanie ćwiczeń gimnastycznych i sportowych i wyrabianie za pomocą nich w członkach Towarzystwa ducha męskiej dzielności, karności i łączności, tudzież udział w pracy narodowej. Powyższe cele były realizowane poprzez ćwiczenia musztry, strzelania, szermierki, jazdę konną, pływanie, wioślarstwo, jazdę na kole. Członkowie Drużyn Podhalańskich przechodzili także przeszkolenie narciarskie wraz z sekcją narciarską Związku Górali. Zdawano sobie sprawę, iż realizowany program ćwiczeń wpływa na podniesienie wartości bojowej członków drużyn. Ponadto oprócz ćwiczeń gimnastyczno-wojskowych dbano o kształtowanie postaw patriotycznych poprzez liczne odczyty i pogadanki. Mentorem Drużyn Podhalańskich był z całą pewnością Władysław Orkan, który wzywał w swoich wierszach młodzież góralską do walki o niepodległość ojczyzny. Dnia 4 sierpnia 1914 r. Komenda Drużyn Podhalańskich wydała odezwę do mieszkańców Podhala z wezwaniem do chwycenia za broń i podjęcia walki przeciw carskiej Rosji. Inne odezwy, wydane już po wybuchu wojny, apelowały do społeczeństwa o dobrowolne składki na rzecz drużyn oraz zachęcały podhalańską młodzież do wstępowania do Legionów. Wybuch I wojny światowej spowodował eskalację wydarzeń w Galicji. Stowarzyszenia kultury fizycznej realizujące program przysposobienia kadr wojskowych dla celów niepodległościowych ogłosiły mobilizację. Miejscem skoszarowania była baza sportowo-gimnastyczna zlokalizowana wokół Krakowskich Błoni. Oddziały strzeleckie, które podporządkowały się Piłsudskiemu, zostały zakwaterowane na obiektach sportowych TS „Wisła” znajdujących się w Parku Sportowym na Oleandrach. Podobnie bazą szkoleniową Stałych Drużyn Sokolich w Krakowie była sala gimnastyczna „Sokoła” przy ulicy Wolskiej. Wśród późniejszych legionistów było wielu narciarzy górali, którzy w znacznej liczbie zasilili I Brygadę. Tworzyli oni drużyny bądź oddziały specjalne (głównie patrolowe), gdzie wykorzystywano ich umiejętności narciarskie. Przykładem może być utworzona w 1914 r. na rozkaz J. Piłsudskiego kompania narciarska złożona z narciarzy legionistów z Zakopanego, w której znaleźli się: T. Korniłowicz, L. Loria, K. Piotrowski, J. Borkowski, dowództwo objął Mariusz Zaruski. Drużyny Podhalańskie weszły w skład formujących się legionów Piłsudskiego i odegrały znaczącą role w walce narodowo-wyzwoleńczej, były także przykładem na to, iż stowarzyszenia kultury fizycznej okresu zaborów były najlepszym kamuflażem do prowadzenia szkolenia wojskowo-niepodległościowego.  Odczyt E. Piaseckiego ukazał się następnie drukiem na łamach „Przeglądu Zakopiańskiego” 1900 r., nr 36, s. 329–330; nr 37, s. 339–340; nr 38, s. 353–354; nr 40, s. 373–375.  E. Piasecki, „Jak bawić się w zimie?”, „Przegląd Zakopiański” 1900, nr 48, s. 443–445; tenże, „Gry na lodzie”, nr 49, s. 453–455; tenże, „O sporcie śniegowym”, nr 50, s. 463–465.  M. Orlewicz-Musiał, „Pierwsze polskie podręczniki narciarskie jako źródło do badań nad techniką jazdy na nartach”, [w:] „Przeszłość polskiej kultury fizycznej”, red. M. Orlewicz-Musiał, R. Wasztyl, „Zeszyty Naukowe” AWF Kraków nr 89, 2004, s. 315.  S. Barabasz (1857–1949), architekt, malarz, nauczyciel, narciarz. Dyrektor szkoły przemysłu drzewnego w Zakopanem. W 1907 r. razem z Mariuszem Zaruskim założył Zakopiański Oddział Narciarzy, został jego pierwszym prezesem. W latach 1902–1908 był przewodniczącym zakopiańskiego Oddziału Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1909 r. został jednym z sygnatariuszy odezwy o powołaniu TOPR, zasiadał również w zarządzie pogotowia. Działał także w Towarzystwie Pomocy Naukowej, Towarzystwie Muzeum Tatrzańskiego i chórze „Echo Tatrzańskie”. Był najdłużej urzędującym dyrektorem Szkoły Przemysłu Drzewnego, pozostawał na stanowisku 21 lat. Wprowadził do programu nauczania zasady stylu zakopiańskiego, którego był gorącym zwolennikiem. Opublikował album „Sztuka Ludowa Podhala” przedstawiający najpiękniejsze zabytki budownictwa i zdobnictwa polskiego Podtatrza. Publikował też artykuły na tematy narciarskie i myśliwskie.  S. Barabasz, op. cit., s. 11; K. Blauth, „Rys historyczny narciarstwa w Polsce”, „Na nartach. Biuletyn Informacyjny ZG PZN”, grudzień 1967, s. 2; S. Krasicki, op. cit., s. 10.  E. Roszkowska, op. cit., s. 79.  J. Gaj, „Zarys historii turystyki w Polsce w XIX i XX wieku”, Poznań 2001, s. 15; E. J. Kuś, „Stanisław Barabasz (1856–1949) – ojciec polskiego narciarstwa”, „Kultura Fizyczna” 1981, nr 1, s. 29; W. Szatkowski, „O dawnych smarach narciarskich”, „Sportowy Styl” 1997, nr 4, s. 104.  R. Wasztyl, op. cit., s. 104.  R. Hannel, „Tatrami urzeczeni. Dawna turystyka w słowie i obrazie”, Warszawa 1979, s. 233–237; E. J. Kuś, op. cit., s. 30.  J. Turek, „Trzydziestolecie szkoły zawodowej przemysłu drzewnego w Zakopanem”, Zakopane 1910, s. 63.  M. Zaruski, „Kronika wypraw narciarskich w Tatrach 1903–1907”, „Taternik” 1908, nr 1, s. 14–15.  „Widoki Tatr”, fotografie Awita Szuberta z końca XIX i XX w., Archiwum Narodowe Kraków Oddział III (dalej ANK Oddz. III), sygn. JA 868.  Fotografie Stanisława Bizańskiego z XIX w., ANK Oddz. III, sygn. JA 870.  „Tatry”, album fotografii sporządzony przez Jana Augustyna, ANK Oddz. III, sygn. JA 875.  „Przegląd Zakopiański” 1903, nr 15, s. 107–109; 1904, nr 5, s. 33–34; nr 6, s. 43; 1905, nr 12, s. 90–91.  Mariusz Zaruski (1867–1941), jedna z barwniejszych postaci Zakopanego, taternik i marynarz, narciarz i żołnierz, pisarz i malarz, ratownik górski, publicysta. Za działalność patriotyczną skazany przez władze carskie w 1894 r. na zesłanie do Archangielska, ukończył tam szkołę morską, a podczas rejsów do Norwegii zaczął uprawiać wspinaczkę w skałach skandynawskich fiordów. Po zakończeniu zesłania osiadł wraz z żoną Izabelą w Krakowie, gdzie studiował w Akademii Sztuk Pięknych, zaś w 1904 r. zamieszkał na stałe w Zakopanem, gdzie w willi „Krywań” żona jego prowadziła pensjonat. Od tego też roku rozpoczął działalność taternicką, najpierw w warunkach zimowych, później także letnich. W 1907 r. stał się współtwórcą Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy (późniejszej Sekcji Narciarskiej Towarzystwa Tatrzańskiego), którą to organizacją kierował do I wojny światowej. Był organizatorem i instruktorem kursów narciarskich, odbywających się cyklicznie od 1907 r. w Zakopanem, autorem podręczników narciarskich i pierwszego polskiego zimowego przewodnika po Tatrach. Zaruski był twórcą idei Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i w 1909 r. został jego pierwszym naczelnikiem. W Zakopanem należał do najaktywniejszych społeczników i działał w zarządach Biblioteki Publicznej i „Sztuki Podhalańskiej”, kierował w latach 1908–1914 pismem „Zakopane”, współpracował także z lwowskim „Słowem Polskim”. Po wybuchu I wojny światowej służył w Zakopiańskiej Kompanii Strzelców, następnie przeniósł się do kawalerii, a w 1917 r. został aresztowany za odmowę złożenia przysięgi na wierność Austrii i Niemcom. Po zwolnieniu powrócił do Zakopanego. W 1918 r. był współtwórcą Organizacji Narodowej i Zakopiańskiej Rady Narodowej, pełniąc w obydwu funkcję wiceprzewodniczącego u boku Żeromskiego. Jako pierwszy powojenny komendant wojskowy Nowego Targu dowodził oddziałami polskimi zajmującymi na rozkaz Żeromskiego sporne tereny przygraniczne Spisza i Orawy. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej objął dowództwo pułku ułanów i uczestniczył w zdobywaniu Wilna. Później osiadł w Warszawie, gdzie wkrótce został adiutantem prezydenta Stanisława Wojciechowskiego. W 1926 r. przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywał we Lwowie, gdzie został aresztowany przez Sowietów i wywieziony w głąb Rosji, gdzie zmarł w 1941 r. Został pochowany w Chersoniu.  W. Szatkowski, „Działalność narciarska Mariusza Zaruskiego w Tatrach”, [w:] „Sporty zimowe w tradycji polskiej kultury fizycznej”, red. L. Rak, Częstochowa 2011, s. 12–15; M. Pinkwart, „Zakopiańskim szlakiem Mariusza Zaruskiego”, Warszawa–Kraków 1983, s. 5–11.  A. Bobkowski, M. Zaruski, „Podręcznik narciarstwa według szkoły lilienfeldzkiej”, Kraków 1908.  M. Zaruski, „O zachowaniu się na wycieczkach zimowych w Tatry”, Zakopane 1912.  M. Zaruski, „Przewodnik po terenach narciarskich Zakopanego i Tatr Polskich”, Zakopane 1913, s. 5–6.  Pierwszy kurs narciarski w Polsce 1907 r., Muzeum Sportu i Turystyki Warszawa, dalej (MSiT), sygn. 1643 (1), sygn. 1640 (1); K. Stecki, „Wspomnienia zakopiańskie”, Kraków 1976, s. 52.  W. Krygowski, „Polskie Towarzystwo Tatrzańskie a rozwój narciarstwa w Polsce”, „Wierchy” 1948, t. 56, s. 119–123; M. Matzenauer, „Sport”, [w:] „Zakopane: czterysta lat dziejów”, red. R. Dutkowa, t. II, Kraków 1991, s. 87–90.  „Zakopane” 1908, nr 1, s. 5; 1909, nr 12, s. 4; 1909, nr 5, s. 5; 1909, nr 27, s. 5; 1910, nr 9, s. 4; 1912, nr 28, s. 8.  Akta rodziny Treterów, nr zespołu 652, Archiwum Narodowe Kraków Oddział V (dalej ANK Oddz. V), Zakopane „Dworzec Tatrzański”, sygn. 104.  I. Bujak, „50 lat Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego”, „Zima” 1957 nr 4, s. 3: MSIT, Kurs narciarski Zakopane 1913 r. prowadzi A. Bobkowski, sygn. 1425: Kurs narciarski TTN Kalatówki 1918 r. sygn. 27.562.  M. Pinkwart, „Zakopiańskim szlakiem…”, s. 25.  Projekt schroniska na Hali Kondratowej, ANK Oddz. V, sygn. VII-2226.  Sprawozdanie Sekcji Narciarskiej za rok 1910/1911, „Pamiętnik Towarzystwa Tatrzańskiego”, t. XXXIII, 1912, s. 32–33.  „Gazeta Zakopiańska” 1893, nr 2, s. 10.  „Zakopane” 1908, nr 4, s. 3.  Ibidem, nr 28, s. 10.  Zjazd na sankach z Toporowej Cyrli do Jaszczurówki 1909 r., MSiT, sygn. 18695.  „O narciarstwie”, Wydawnictwo Tatrzańskiego Towarzystwa Narciarzy, Kraków 1912, s. 23–24.  Statut TTN zatwierdzony przez Namiestnictwo 23.11.1910 r., ANK Oddz. III, L XIII 4820/1/1, sygn. TTN/3, k. 5.  H. Jabłczyńska-Jędrzejewska, op. cit., s. 8; R. Kołodziej, „Znaczenie środowiska krakowskiego dla rozwoju narciarstwa na ziemiach polskich w okresie przed pierwszą wojną światową”, [w:] „Narciarstwo polskie 1888–2008”, red. L. Rak, E. Małolepszy, Jasło 2009, s. 40.  A. Bobkowski, „Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy w Krakowie”, [w:] „O narciarstwie”, s. 23–24.  Materiały dotyczące Zygmunta Klemensiewicza, „Narciarstwo wschodniokarpackie” (maszynopis). „Powstanie TTN”, Archiwum Polskiej Akademii Nauki i Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie (dalej APANiAU) sygn. 6785; R. Kołodziej, K. Aftaruk, op. cit., s. 72; J. Kapłon, „Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy w latach 1910–1951 – zarys dziejów”, [w:] „Sporty zimowe w tradycji polskiej kultury fizycznej”, red. L. Rak, Częstochowa 2011, s. 37–57.  D. Dudek, „Polski ruch niepodległościowy w Galicji”, [w:] „Polska kultura fizyczna i turystyka w czasach zaborów i II Rzeczypospolitej”, red. D. Dudek, „Studia i Monografie” nr 61, AWF Kraków 2009, s. 12.  Wenanty Piasecki (1832–1909) – lekarz, działacz społeczny. Bywał w Zakopanem w czasie studiów na wydziałach lekarskich w Krakowie, Lwowie i Pradze. Był jednym z pierwszych w Galicji członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1880 r. osiadł na stałe w Zakopanem i najpierw prowadził Zakład Hydropatyczny im. Ludwika Ganczarskiego w Kuźnicach, później wybudował własny Zakład Wodoleczniczy, który prowadził do roku 1898. Następnie w willi „Mazowsze” przy ul. Jagiellońskiej otworzył pensjonat leczniczy z obowiązkową gimnastyką, która była jego pasją. Był założycielem i pierwszym prezesem „Sokoła” w Zakopanem, pełnił także funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Klimatycznej, a w latach 1895–1902 wchodził w skład rady gminnej. Od 1905 do 1906 r. był redaktorem i wydawcą „Przeglądu Zakopiańskiego”.  M. Mantyka, „Z kart historii Towarzystwa Gimnastycznego «Sokół» w Zakopanem”, [w:] „Krajowy Zlot Sokolstwa Polskiego”, red. A. Łopata, Kraków 2004, s. 5–22.  A. Wiecheć, „Stosunki między Towarzystwem Gimnastycznym «Sokół» a Polskim Towarzystwem Tatrzańskim w okresie międzywojennym”, [w:] „Z najnowszej historii kultury fizycznej w Polsce”, red. B. Woltman, Gorzów Wielkopolski 2002, s. 206–207.  M. Mantyka, „100 lat Towarzystwa Gimnastycznego «Sokół» w Zakopanem”, Zakopane 1995, s. 12–14.  „Przegląd Zakopiański” 1900, nr 12, s. 98–99.  „Przegląd Zakopiański” 1900, nr 18, s. 117–118.  Zaproszenie na przedstawienie artystyczne w dniu 15 sierpnia 1909 r. w Zakopanem, z przeznaczeniem na budowę gniazda TG „Sokół” w Zakopanem, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa (dalej MHMK), sygn. 544; „Zakopane” 1909, nr 8, s. 3.  „Zakopane” 1909, nr 13, s. 5.  L. Długołęcka-Pinkwart, M. Pinkwart, „Zakopane od A do Z”, Warszawa 1994, s. 244.  „Zakopane” 1913, nr 26, s. 4.  A. Wiecheć, „Józef Piłsudski a narciarstwo polskie (1910–1939) – zarys problemu”, [w:] „Studia z historii i teorii kultury fizycznej”, red. W. Cynarski, A. Nowakowski, S. Zaborniak, Rzeszów 2008, s. 208–209.  R. Dutkowa, „Edukacyjny róg obfitości”, [w:] „Zakopane: czterysta lat dziejów”, red. R. Dutkowa, Kraków 1991, s. 554–555.  A. Wiecheć, „Szkolenia narciarskie w Towarzystwie Gimnastycznym «Sokół» w Polsce do 1939 r.”, [w:] „Sporty zimowe w tradycji polskiej kultury fizycznej”, red. L. Rak, Częstochowa 2011, s. 60–62.  „Zakopane” 1913, nr 27, s. 3; „Przegląd Sokoli” 1913, nr 11, s. 89.  A. Kurek, „Galicyjskie stowarzyszenia kolarskie 1886–1914”, Monografie nr 1 AWF Kraków 2011, s. 78–79.  D. Dudek, „Podstawy prawne zrzeszeń sportu piłki nożnej w Galicji”, [w:] „Początki piłki nożnej w Polsce”, Warszawa 2012, s.13.  S. Barabasz, „Początki mego narciarstwa” (maszynopis), AMT, sygn. AR/NO/326.  L. Rak, „Narciarstwo w szkołach polskich w Galicji”, [w:] „Z dziejów kultury fizycznej Polski oraz wybranych regionów i mniejszości narodowych”, red. J. Dżereń, Płock 2011, s. 652.  L. Długołęcka, M. Pinkwart, „Zakopane – przewodnik historyczny”, Warszawa 1989, s. 111.  A. F. Boniecki, op. cit., s. 34.  S. Ziemba, op. cit., s. 294.  G. Młodzikowski, J. A. Ziemilski, op. cit., s. 68.  W. Krygowski, Polskie Towarzystwo Tatrzańskie…, s. 119–123.  A. F. Boniecki, op. cit., s. 34.  D. Dudek, „Pojęcie sportu w polskiej tradycji terminologicznej”, [w:] „Z wybranych zagadnień metodologii i organizacji kultury fizycznej oraz rehabilitacji i turystyki w Polsce”, red. J. Dżereń, Płock 2011, s. 78–79.  I zawody w Zakopanem 1911 r. sędziują Zaruski, Bobkowski, MSiT, sygn. AF/2937 II–21; „Dzień narciarski w Zakopanem”, „Zakopane” 1910, nr 7, s. 3–5.  „Zakopane” 1911, nr 3, s. 2–3.  S. Wierzyński, „Początki turystyki i sportu narciarskiego w Polsce”, Warszawa 1957, s. 64.  Ibidem, s. 70–71.  D. Dudek, „Działalność Drużyn Podhalańskich na Podhalu w latach 1912–1914”, „Wierchy” 1987, t. 94, s. 121.  „Zakopane” 1913, nr 10, s. 7.  D. Dudek, op. cit., s. 123.  „Gazeta Podhalańska” 1913, nr 53, s. 14.  Wiersz „Chochołowscy”, patrz „Gazeta Podhalańska” 1913, nr 9, s. 2.  A. Wiecheć, „Józef Piłsudski…”, s. 210–211.  D. Dudek, „Polski ruch niepodległościowy…”, s. 14.\nREDAKCJA: Barbara Kaszubowska KOREKTA: Mateusz Suchecki OKŁADKA: Krzysztof Urbański ZDJĘCIE NA OKŁADCE: © [LiliGraphie] / Dollar Photo Club KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl © Maciej Baraniak „Kubów” i Novae Res s.c. 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. Wydanie pierwsze ISBN 978-83-7942-788-8 NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Sport_w_Zakopanem_w_okresie_dwudziestolecia_miedzywojennego-ebookRO/p0406345i040" target="_blank" title="Sport w Zakopanem w okresie dwudziestolecia międzywojennego [Maciej Baraniak "Kubów"] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Sport w Zakopanem w okresie dwudziestolecia międzywojennego [Maciej Baraniak "Kubów"] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jako dojazd rozumiemy tu wykorzystanie poznańskiej komunikacji miejskiej, wychodząc z założenia, że rozkłady PKP, PKS oraz lotnicze (lotnisko Poznań-Ławica) będziecie w stanie sprawdzić sami.\nZasady obowiązujące w MPK\nW poznańskim MPK obowiązują bilety czasowe. Mniej popularną formą są możliwe do zakupienia autobusowe bilety przystankowe (do 10 przystanków), jednak są one rzadko stosowane. Zwracamy tu szczególną uwagę na fakt horrendalnie wysokich kar za jazdę bez biletu, stąd warto w takowy zawczasu się wyposażyć i nie zapomnieć o jego skasowaniu. Wszystkie zasady obowiązujące w poznańskim MPK włącznie z cennikiem są dostępne tutaj.\nIstnieją dwa podstawowe sposoby zakupu biletu dla osoby przyjeżdżającej do Poznania gościnnie:\nZakupić papierowy bilet w kiosku, sklepie lub biletomacie (lokalizację tych ostatnich znajdziecie na stronie ZTM Poznań;\nSkorzystać z systemu moBILET za pomocą telefonu komórkowego (szczegóły na www.mobilet.pl).\nJeżeli dojeżdżacie PKSem lub pociągiem, traficie do Zintegrowanego Centrum Komunikacyjnego przy ul. Stanisława Matyi 2, będącego połączeniem dworca PKS, PKP, komunikacji miejskiej oraz Centrum Handlowego Poznan City Center. Z budynku tego istnieje kilka wyjść - najkorzystniej dla Was będzie skorzystać z wyjścia północnego, wprost na Most Dworcowy i ul. Stanisława Matyi. Po zwróceniu się w lewo (na zachód) i przemaszerowaniu 150 metrów traficie wprost do wejścia wschodniego Międzynarodowych Targów Poznańskich, gdzie odbywać się będzie... nie zgadniecie... Pyrkon ;)\nRównie blisko będą miały osoby wysiadające na peronach Dworca Zachodniego, z którego do Targów jest ok. 200 metrów. Najtrudniej natomiast będzie osobom dojeżdżającym PKSem - czeka ich ok. 500 metrów.\nOsoby, które dojeżdżają do Poznania od strony Komornik (południowy wschód) i wysiadają na dworcu autobusowym Poznań - Górczyn, muszą wsiąść w tramwaj nr 5, 8 lub 14 i dojechać na przystanek "Most Dworcowy" (13-minutowa podróż), który znajduje się tuż obok wschodniego wejścia na teren Międzynarodowych Targów Poznańskich.\nNajdalej mają osoby korzystające z transportu lotniczego. Czeka je ok. 20-30 minutowa jazda autobusem linii: L (linia pospieszna) lub 59 (linia zwykła). Należy dojechać nimi odpowiednio do przystanków: Dworzec Główny lub Rondo Kaponiera, skąd do wejścia wschodniego MTP jest odpowiednio: 150m lub 300m.\nW Poznaniu działa także system www.jakdojade.pl, który posiada także aplikację na telefony komórkowe. Gdybyście mieli zbłądzić - warto skorzystać z niego w celu nakierowania się na dobrą drogę.\nNa targi możecie wejść jednym z dwóch wejść - Wschodnim, bliskim ZCK - lub Zachodnim (przy ul. Śniadeckich), znajdującym się ok. 800 metrów dalej. "Odleglejsze" z obu wejść prowadzi wprost na teren Pyrkonu. Będziecie z niego korzystać, chcąc dotrzeć do Szkoły Noclegowej.\nBlaBlaCar dla Pyrkonu\nJednym z najlepszych sposobów dotarcia do nas jest skorzystanie ze wspólnych przejazdów BlaBlaCar.\nJedziesz samochodem na Pyrkon i masz wolne miejsce? Zapełnij je fantastyczną osobą, dodając przy pomocy poniższego widgetu przejazd w serwisie BlaBlaCar. Twoi pasażerowie zwrócą Ci część kosztów paliwa. Dodając ofertę, pamiętaj, aby w opisie zamieścić informację, że jedziesz na Pyrkon.\nChcesz zabrać się z kimś, kto jedzie w kierunku Poznania? Przeszukaj dostępne oferty i skontaktuj się z kierowcą. Nie jesteś jeszcze użytkownikiem BlaBlaCar? Rejestracja zajmuje dosłownie chwilę.\nPyrkon na mapie Google