Z ostatniej chwili! Poważny wypadek w miejscowości Ulatowo-Pogorzel. Na miejscu śmigłowiec LPR. | Infoprzasnysz\nZ ostatniej chwili! Poważny wypadek w miejscowości Ulatowo-Pogorzel. Na miejscu śmigłowiec LPR.\nLis 27, 2019 11\nW miejscowości Ulatowo – Pogorzel (gmina Jednorożec) doszło do bardzo poważnego wypadku drogowego. Samochód osobowy wypadł z drogi i uderzył w drzewo.\nNa miejscu pracuje nadal straż pożarna oraz zespół P Jednorożec. Stan poszkodowanego był na tyle poważny, że postanowiono wezwać śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego.\nZe wstępnych ustaleń wynika, że po godzinie 13:00, na drodze powiatowej w miejscowości Ulatowo Pogorzel gm. Jednorożec, 25-letni kierujący peugeotem, mieszkaniec pow. przasnyskiego wykonując manewr wyprzedzania pojazdu osobowego marki Seat Ibiza, stracił panowanie nad swoim pojazdem w wyniku czego zjechał do rowu i uderzył w przydrożne drzewo. Z miejsca zdarzenia z poważnymi obrażeniami ciała 25-latek został przewieziony karetką pogotowia do przasnyskiego szpitala, a następnie za pomocą LPR przetransportowany do szpitala w Warszawie.\nObecnie czynności na miejscu zdarzenia wykonuje grupa operacyjno – dochodzeniowa pod nadzorem prokuratora.\nTak się kończy brawurowo wyprzedzanie\nTak się kończy brak umiejętności i brak myslenia\nMożecie odpuścić sobie komentarze na temat jazdy kierowcy? Dla rodziny sytuacja ta nie jest z pewnoscią łatwa a takie komentarze nie poprawiają nastroju.\nKażdy cwaniak po czasie\nA jak ty byś się zachował nie wiesz\nNie życzę sytuacji\nPrawda boli? Tak się kończy kozakowanie. Marne umiejętności chłopaczyny plus kiepskie warunki drogowe i są efekty. Chciał przykozaczyć i ma nauczkę.\nA skąd Ty wies….\nNie kozakowanie tylko młody gnojek mu wyjechał i zamiast wjechać mu w dupe chciał ratować sytuację … chciał zrobić komuś dobrze A wyszło tak że mógł walić mu w dupe i by każdy obwinial tamtego\nZawsze tak jezdzil,niestety ale tak prawda,brak wyobraźni nie dostosowanie sie do warunkow pogodowych tak sie to zwykle konczy\nNie byłeś przy tym to nie komentuj głupio i zachowaj swoje mądrości dla siebie . Dobrze, ze przez swoje nieodpowiedzialne zachowanie na drodze nie zrobił krzywdy temu chłopakowi .\nA Ty skąd wiesz, co? Byłeś na miejscu? Bo ja tak… Byłeś świadkiem? Młody kierowca poruszał się zgodnie z przepisami ruchu drogowego, swoim pasem, a poszkodowanemu widocznie się spieszyło i wyprzedzał w miejscu, gdzie nawet nie powinno się tego robić.. A gdzie dostosowanie się do warunków pogodowych…? Teraz łatwo o poślizg. Wszystko weryfikowała policja i żadnej winy „młodego” w tym nie, a mógł na tym także ucierpieć, gdyby nie jego ostrożność. Opanuj emocje i nie oceniaj! Każdemu z nas mogło się to przytrafić. Lepiej pomódl się o zdrowie dla poszkodowanego!\nA kto z piszących te komentarze był świadkiem tej sytuacji?\nMichał a możesz się określić skąd według Ciebie ktoś mu wyjechał. Znasz dobrze tą trasę.


Ile jeszcze tego ¶niegu ? | opinie forum wedkuje.pl\nIle jeszcze tego ¶niegu ?\n2013-03-19 / 114 odpowiedzi / 10 zdjêæ\nZiomo ! A id¼ w koñcu byæ wku&*&^&%wiaj±ca gdzie indziej ! :)\nTe¿ mam ju¿ dosyæ tego dobrodziejstwa jakim nas zima darzy. (2013/03/19 19:05)\nMaj± jeszcze osiem ton na sk³adzie ,to i musz± zu¿yæ (2013/03/19 19:21)\nOdpowiadzj±c na pytanie zawarte w temacie: OBY JAK NAJMNIEJ!!! A najlepiej niech w ogóle zniknie to bia³e g...no!\nPozdro i aby do wiosny, nie tylko kalendarzowej;) (2013/03/19 19:31)\nA mi tam pasuje. Od wiosny do jesieni pracuje od rana do ciemnej nocy. Mam czas na ryby od poznej jesieni do wiosny. A w sezonie to patrze jak znajomi okazy ³owia a mnie trafia cholera. Tak wiec nie narzekajcie bo w wakacje to ja ryje w polu a Wy na rybach. (2013/03/19 20:35)\nA mi tam pasuje. Od wiosny do jesieni pracuje od rana do ciemnej nocy. Mam czas na ryby od poznej jesieni do wiosny. A w sezonie to patrze jak znajomi okazy ³owia a mnie trafia cholera. Tak wiec nie narzekajcie bo w wakacje to ja ryje w polu a Wy na rybach.\n3000 ty¶. ha ?? (2013/03/19 20:44)\nTak samo mam dosyæ tej zimy jak wy koledzy, ale nic siê na to nie poradzi. A z prognoz wynika, ¿e jeszcze trochê ta zima nas pomêczy niestety... (2013/03/19 20:50)\nale za to jakie masz bu³y !!.... (2013/03/19 21:09)\n-4 u mnie i ci±gle sypie.... do¶æ mam tej paskudnej zimy:( (2013/03/19 22:22)\npo zimie to bu³y od wiercenia przerêbli i 3 ha ale i tak wystarczy (2013/03/19 22:58)\n¦nieg mi nie potrzebny ale ³owienie na lodzie preferuje ponad wszystkie metody. (2013/03/19 23:46)\nw tamtym roku 13-tego marca rozpoczalem sezon a 18 marca polowilem duzo pieknych p³oci... (2013/03/19 23:58)\nBia³o,bia³o, bia³o i dalej bia³o mam do¶æ czekam na s³oñce, z reszt± jutro tzn. w czwartek pierwsza w tym roku zasiadka trzy lub czterodniowa. Chrzaniæ zimê. Mam nadziejê ¿e nie zamarznê nad wod±. Pozdrawiam i cierpliwo¶ci. Wiosna, wiosna nadchodzi (2013/03/20 00:44)\nzima jest piêkna,\n- tyle ¿e przez okno,robale ju¿ mi pad³y\nU nie jest tego bia³ego g...... mnóstwo i ci±gle pada.\nO ³owieniu do koñca tego miesi±ca nawet nie ma co my¶leæ.Nawet jak siê zrobi ciep³o to wszystko siê stopi i stan wód na rzekach pójdzie niesamowicie w górê.\nW akcji desperacji mogê w takim przypadku pojechaæ ³owiæ na wodê stoj±c±.:))) (2013/03/20 07:53)\nMarzec ju¿ za po³ow± a ja na rybach jeszcze nie by³em, ostatni raz jako¶ w styczniu - nie do pomy¶lenia.\nWiatr, ¶nieg i mróz na zmianê . Zima mog³a by ju¿ odpu¶ciæ. (2013/03/20 08:26)\nPrzewidywane pogody nie s± optymistyczne ,,podobno " na ocieplenie bêdzie trzeba poczekaæ a¿ do pocz±tku kwietnia. (2013/03/20 09:03)\nW zesz³ym roku 16 marca ju¿ ¶miga³em na rowerze na króciaka a ¶niegu nie by³o ju¿ chyba od koñca lutego. A w tym ju¿ od 3 tygodni szykuje sprzêt i znów chowam a po³owi³ by trochê kwietniowych kleni i jazi w marcu :) Tzw globalne ocieplenie do ch..... wac³awa :) (2013/03/20 09:13)\nmi ju¿ siê krew w ¿y³ach gotuje bo to ani na lód ani na sp³awik. Ju¿ nie mogê siê doczekaæ rozpoczêcia sezony.. (2013/03/20 09:40)\nNo dajcie spokój ju¿ by³o tak ³adnie.My¶la³em ¿e ona nie wróci a to 20cm za oknem. Z prac± postój z ³owieniem te¿. Ehhh (2013/03/20 10:35)\nSezon zacz±³em 6 marca, ¶nieg stopnia³, ³adna pogoda, ma³y wypad nad Wieprz, bezrybny ale bardzo przyjemny, my¶la³em ¿e to ju¿ koniec zimy...\nMyli³em siê. (2013/03/20 10:47)\nZima jak zima ale z odwil¿± przyjd± powodzie wiêc z rzek± mo¿emy siê po¿egnaæ na dobry miesi±æ jak sie wszystko ustabilizuje. (2013/03/20 11:59)\nJak tak dalej bêdzie to w drugi dzieñ ¶wi±t dzieciaki bêd± siê rzuca³y ¶nie¿kami, a nie polewa³y wod± :-)\nCzy tak ma wygl±daæ globalne ocieplenie?\nZima jak zima ale z odwil¿± przyjd± powodzie wiêc z rzek± mo¿emy siê po¿egnaæ na dobry miesi±æ jak sie wszystko ustabilizuje.\nU mnie jest jakie¶ 10 * C na plusie ,wiêc ju¿ jutro woda w rzekach pojedzie ostro do góry bo ¶nieg znika w oczach a by³o go naprawdê du¿o. (2013/03/20 17:09)\nJu¿ mo¿e w koñcu pójdzie :) Chcia³bym zacz±æ sezon szanowna Pani Zimo (2013/03/20 18:17)\n+10C gdzie????? Zaraz tam pêdzê z patykami ;-) (2013/03/20 18:52)


ACAMS Kontakt | ACAMS\nPrzestępczość finansowa to złożona kwestia. Pomożemy Ci poruszać się w obszarze ryzyka, złożonych przepisów i zgodności z nimi.\nSkorzystaj z sekcji najczęściej zadawanych pytań, aby szybko znaleźć potrzebne odpowiedzi.\nMasz konkretne pytanie? Skorzystaj z sekcji najczęściej zadawanych pytań.\nPrzeglądaj wszystkie najczęściej zadawane pytania\nNie możesz znaleźć odpowiedzi na Twoje pytanie? Skontaktuj się z nami\nWypełnij formularz, a wkrótce skontaktuje się z Tobą opiekun klienta.\nACAMS - Miami\n1100 Brickell Bay Drive #311090\n+1 305 373 0020\n+1 866 256 8270\nFaks: +1 305 373 7788\nACAMS — Panama City\n+507 6306 5899\nACAMS — Londyn\nACAMS — Paryż\n+33 1 88 38 02 09\nACAMS - Hongkong\n23/F, One Island East\n+852 3750 7684/7694/7658\nFax: +852 3010 1240\nACAMS — Singapur\nLevel 49, North Tower\n+65 6622 5611\nFax: +65 6491 5699\nACAMS — Pekin\nUnit 1201 —51 China Resources Building\nNo. 8 Jianguomenbei Avenue, Dong Cheng\n+86 10 5811 1797/1783/1775\nACAMS — Szanghaj\nLevel 36, Tower II\n+86 21 6062 7207\nACAMS — Chengdu\nLevel 17, Raffles City Chengdu Tower 2\nACAMS — Guangzhou\nLevel 38, Guangzhou Chou Tai Fook Finance Centre\nNo. 6 East of Zhujiang Road, Tianhe District\n+86 20 2881 8569\nACAMS — Taipei\nLevel 57, Taipei 101 Tower\nNo. 7, Section 5, Xinyi Road, Xinyi District\n+886 2 8729 2988/2982\nFax: +886 2 6602 1991\nACAMS — Tokio\nLevel 26, Kyobashi Edogrand\n+81 3 6831 0622\nFax: +81 3 6730 9541\nACAMS — Mumbai\nLevel 7, The Capital, Plot No. C-70\n+91-22 4905 4372\nFax: +91 124 388 2999\nACAMS — Sydney\n+61 2 8017 0295\nACAMS - Auckland\nACAMS — Seul\nKyobo Securities Building\n+82 2 6138 3598


Biegły zapłaci odszkodowanie za wadliwą opinię | Prawo | Gazeta Ubezpieczeniowa – Portal\nStrona główna Prawo Biegły zapłaci odszkodowanie za wadliwą opinię\nSąd Apelacyjny w Katowicach zdecydował, że biegła musi ponieść odpowiedzialność za wyrok wydany na podstawie jej błędnej opinii i zapłacić poszkodowanemu 80 tys. zł odszkodowania. To precedensowy wyrok, który według ekspertów otwiera nową drogę dochodzenia roszczeń.\nWyrok sądu w Katowicach, który przytacza prawo.pl, przesądza o tym, że biegły ponosi indywidualną odpowiedzialność za wydaną opinię (na podstawie art. 233 kodeksu karnego). Jego wina może być orzeczona przez sąd cywilny, nie potrzeba do tego wyroku ze sprawy karnej. Jeśli biegłemu zostanie przypisana wina w postaci zamiaru ewentualnego – okres przedawnienia upływa nie po 3, ale po 20 latach.\nPoprzedni artykułSprawcy wypadków zwrócą NFZ koszty leczenia?\nNastępny artykułOperatorzy assistance podsumowali ubiegły rok


Najnowszy wpis w konkursie Ginseng Chicken na temat pawilonu tematycznego targów Yeosu World Expo w Korei w 2012 roku bada relacje między lądem, wybrzeżem, oceanem i ludźmi. W projekcie SuperOcean, projekt zawiera próbkę oceanu, tak jakby sekcja została podniesiona ponad powierzchnię, aby umożliwić widzom poznanie sekretów, jakie ma do zaoferowania głębokie morze. Podczas badania tego, jaki typ formy najlepiej odzwierciedla tożsamość oceanu, zdaliśmy sobie sprawę, że ocean ma bardzo obiektywne i ilościowe czynniki, takie jak głębokość, poziom powierzchni i obszar, ale jednocześnie jest bardzo abstrakcyj...\nWypalanie surowca. Wypalanie surowca na wapno hydrauliczne może się odbywać w tych samych piecach, co wypalanie wapna palonego zwykłego. Najczęściej stosuje się piece szybowe z paleniskami półgazowymi lub z paleniskami do całkowitego spalania paliwa. Wypalenie surowca trzeba przeprowadzać w odpowiedniej temperaturze, praktycznie znalezionej dla danego surowca. Waha się ona w granicach 900 + 1 100°C,. Wypalone wapno rozdrabnia się wstępnie dla ułatwienia procesu gaszenia. Zużycie paliwa umownego wynosi 12 -7- 14, ciężaru wypalanego produktu. Surowiec po rozkruszeniu dostaje się do pieca w kawałkach o wy...\nArchitekci: Debbas Architecture Lokalizacja: Dalian, Chiny Klient: YIDA Group Rok projektu: 2010 Zdjęcia: Debbas Architecture + 26 Korzystając z najlepszych przykładów przedszkoli na całym świecie, ten unikalny projekt korzysta ze wspólnej wiedzy i kryteriów projektowych od dwóch wczesnych specjalistów opieki nad dziećmi: International Child Resource Institute (ICRI) z siedzibą w Stanach Zjednoczonych i Kinderland z siedzibą w Singapurze. Łącząc najwyższe standardy na świecie ze złożonymi lokalnymi wymaganiami Chin, program i wynikająca z tego architektura oferuje dzieciom jedno z najbardziej unikalnych i wsze...\nPROJEKT SIECI ROZDZIELCZEJ Sieć rozdzielczą nanosi się na plan osiedla w podziałce 1: 5000- 1 : 10000. Na planie sytuacyjnym sieci oznacza się ciągi główne, ciągi boczne, zasuwy, hydranty i studzienki. Na profilach ciągów magistralnych należy oznaczyć rzędne terenu, położenie osi przewodu pod terenem, linie ciśnień, hydranty, odpowietrzniki, spusty, nazwy ulic, numery węzłów, długość odcinków i średnice rurociągów oraz obliczony przepływ. Podziałka profilu dla wysokości wynosi 1 : 100-1 : 200; dla długości 1 : 2000-1 : 5000. Profil części magistrali w osiedlu NN. Poza tym, zależnie od ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii brama przesuwna panelowa :\nhp pavilion dv6 sterowniki\nElektryczna Mazda zadebiutuje już w przyszłym tygodniu na Salonie Motoryzacyjnym w Tokio\nhttp://www.infekcjeintymne.edu.pl 751# , #jak założyć łańcuch do piły , #słupki metalowe do siatki , #nowoczesne salony inspiracje , #kocimiętka sadzonka , #klucze nasadowe leroy merlin , #castorama siekiery , #tapety do łazienki , #regały balkonowe , #kawa kwiaty , #gdzie można kupić suchy lód ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - brama przesuwna panelowa


lovoo gratuit | Komputery\nOd bardzo dawna mamy na rynku dogodne gry followers Instagram gratuit, Instagram followers gratis, platformowe, sportowe, podróżnicze czy również strategiczne, które aktualnie wolno dowolnie pobrać z Internetu bez żadnego większego kłopotu. Wystarczy bo wpisać ustaloną frazę w Google rodzaju gry Get likes on instagram a pojawi się nam szereg różnego rodzaju linków z dostępnymi grami zręcznościowymi, które będziemy w stanie sobie ściągnąć na własny komputer, to naturalnie dzięki czemu nie będziemy musieli łączyć się za każdym wspólnie z Internetem żeby zagrać w wybraną przez nas grę. To właśnie dzięki na zróżnicowanie tematyczne gier sprawia, że wolno dowolnie wybierać i modernizować opcje danej gry przez co takie spotkania nie stają się banalne. Za każdym wspólnie wolno zagrać w coś innego przez co pełna zabawa staję się przyjemniejsza. Sporo osób poważa właśnie takie urozmaicenia, przez co poszerza swoje horyzonty powiązane otwarcie z grami internetowymi. Każdego dnia wolno odkryć inną czasami poprawniejszą rozgrywkę, która uprzyjemnia każdą wolną chwilę, kiedy tak właściwie wolno się zrelaksować.


WOS LO 1 W CENTRUM UWAGI PODR. ZR 2015 NE\nWOS LO 1 W CENTRUM UWAGI PODR. ZR 2019 NE\nWOS LO 2 CIEKAWI ŚWIATA PODR ZR W.2017 OPERON\nWOS LO 2 W CENTRUM UWAGI PODR. ZR 2020 NE


Dzialka na sprzedaż - Szubin (gw) - Drogosław - GS-3890 - 17000.00m² - Class\nSzubin (gw), Drogosław Działka na sprzedaż\n9,88 zł/m2 cena: 168 000 zł\nNieruchomość inwestycyjna-możliwy podział działek na mniejsze.\nBardzo dobry dojazd do Bydgoszczy! Poza szczytem komunikacyjnym zaledwie 20 minut drogi.\nDziałka położona i praktycznie i urokliwie - blisko lasu. blisko asfaltowej drogi.\nW niewielkiej odległości zabudowania, skrzynka z prądem, woda -ujecie własne-na około 8 metrach głębokości.\nMiejscowość pomiędzy Szubinem a Łabiszynem.\nUrząd Gminy Szubin-rewelacyjna obsługa.\nSymbol oferty GS-3890\nPowierzchnia całkowita 17 000,00 m²\nDziałka budowlana o powierzchni 1325 m2 w Zamościu. Droga dojazdowa asfaltowa. Działka z warunkami zabudowy. Media w drodze (woda, prąd). Działka znajduje się na osiedlu domków jednorodzinnych. Powyższy opis ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu ...


Pracownia alchemiczna: Pięć cudów Isfahanu\nDziś zapraszam Was w podróż do pewnego miasta.\nDawno temu wspominałam o jednej z wariacji na jego temat, dziś pora zająć się nim na poważnie.\nZ pozoru, z europejskiego punktu widzenia, najzwyklejsza w świecie starówka tudzież inny reprezentacyjny punkt miasta, z terenami zielonymi oraz architekturą, charakterystyczną dla islamskiej domeny kulturowej. I tak właściwie jest. Różnice jednak daje się zauważyć, kiedy tylko zmienimy punkt widzenia. Kiedy wzbijemy się wyżej zauważymy, że jedno z największych miast Iranu rozłożyło się na terenach z europejskiego punktu widzenia raczej niegościnnych, tym mocniej docenimy feerię barw miejskiej Natury i Kultury, splecionych w jedną, oszałamiającą przepychem całość.\nJednak nie o mieście chciałabym dziś napisać, a o perfumach nim inspirowanych, Oud Ispahan z Prywatnej Kolekcji Diora.\nZapach to piękny, bo agarowy do szpiku a jednocześnie o wysokim poziomie abstrakcji, starannie wycyzelowany rękoma twórcy acz potraktowany z odpowiednią dozą szacunku.\nTeoretycznie kolejny już nudny agar z różą, w praktyce kompozycja o bukiecie może i dosyć skromnym, lecz dającym z siebie wszystko, co najlepsze.\nPierwsze kilka sekund pobytu Oud Ispahan na skórze wprowadza niezbyt głośny lecz wysoki i czysty akord krystalicznego, dymnego agaru, który po chwili znika niemal całkowicie, na pierwszy plan wpuszczając chłodne, pozbawione słodyczy ale nieco mleczne roślinne soki. Jestem niemal pewna, iż za taki efekt odpowiada paczuli a przynajmniej część jej zapachu, ponieważ po kilku chwilach ujawnia się woń sucha, odrobinę stęchła lecz wciąż przyjemna, brzmiąca jak mocno rozjaśniony naturalny paczulowy olejek. Zza takiego właśnie seledynowo-ziemistego duetu wystaje oud, stopniowo zbliżający się w stronę jasnej, nieco konfiturowej damasceńskiej różyczki. I wydawać by się mogło, iż omawiana mieszanka będzie kolejnym "oudem (prawie) bez oudu", wabikiem na oddanych miłośników gorącego niszowego trendu, gdyby nie drugi rozdział opowieści pana Demachyego.\nW chwili, kiedy wydaje mnie się, że rozgryzłam pachnidło, niespodziewanie wraca agarowy podmuch z otwarcia, choć już mocniejszy i bardziej gęsty. Każe mi zadrzeć głowę do góry, spojrzeć w ogrom budynku zdobionego barwnymi ceramicznymi płytkami o arabeskowych ornamentach, czym doprowadza porażonego urodą konstrukcji odbiorcę do zawrotów głowy oraz utraty równowagi.\nIm dłużej Oud Ispahan przebywa na ludzkiej skórze, tym srebrzystoszarych, gęstych agarowych oparów więcej. Róża powoli lecz z godnością oddala się na dalszy plan, paczuli znika całkowicie zaś coraz silniejszym staje się wspierający gęste, lizolowe sploty akcent drewna sandałowego o nieco ostrym, bardzo naturalistycznym wydźwięku. Jeśli na tym etapie rozwoju mieszaniny pomyślicie o nieco lżejszym Dark Aoud Montale, będziecie mieli rację. :) Jak ów słynny mocarz, Oud Ispahan w miarę upływu czasu poczyna sobie coraz śmielej, stając się dziełem coraz bardziej dosłownym. Lecz zanim nadejdzie kres kompozycji, pojawiają się kolejne dwa składniki, dzięki którym omawiana mieszanina unika prostych rozwiązań. To labdanum oraz ambra (a może syntetyczna ambra z m. in. labdanum?), delikatnie osładzająca całość pojedynczymi ziarenkami wanilii oraz pozwalająca gęstemu dymowi spokojnie ułożyć się na gładkim, nienazwanym szlachetnym drewnie. Tak oto całość robi się delikatnie cielesna, umożliwiająca oudowi uspokojenie a nawet ostatnią woltę, z ciemnych kryształów w woń lekko zwierzęcą.\nCo ciekawe, Oud Isfahański przy całym swoim bogactwie i odymieniu tylko czasem bywa gorący, przede wszystkim bazując na kontraście między gładkim, lustrzanym zimnem a rozgrzanymi węgielkami, na których powoli spopielają się cenne drzazgi drewna agarowego czy sandałowego. Co nie dziwi w otwarciu mieszaniny ale później - i owszem, niemało. Bo skąd później bierze się ten chłód i lekkość ogromnej przestrzeni, po której swobodnie wirują molekuły kadzidlanych oparów? Czyżby istniała tylko w mojej głowie?\nA może rzeczywiście omawiane pachnidło ma w sobie coś z ducha meczetów otaczających isfahański Plac Naghsh-i Jahan? W każdym razie zauważyłam jeszcze jedną paralelę: zapach ów kojarzę z inną kompozycją, zestawioną przez mój mózg z dawnym miejscem świętym a w naszych czasach zapierającym dech w piersiach zabytkiem.\nCzym kadzidło frankońskie stało się dla świata (post-) katolickiego Okcydentu i finalnie zaklęło w formule Incense Pure marki Sonoma Scent Studio, tym agar, współczesny emblemat (najczęściej) muzułmańskiego Orientu, wypożyczył swoje piękno zrodzonemu we Francji Oud Ispahan Diora.\nPonieważ obie kompozycje wydają się być emblematycznymi, najbardziej wyidealizowanymi czy też najromantyczniejszymi zapachowymi odzwierciedleniami relacji między sferami sacrum i profanum w dwóch wielkich kulturach. Mówiąc krótko: Oud Ispahan to w pewnym sensie Incense Pure Wschodu.\nNawet fakt, iż żadne z wymienionych perfum nie powstały w miejscu, do którego zdają się odnosić, wydaje się bardzo wymowny. :) Cóż, wszystko się zmienia, świat się kręci - a my razem z nim. Czy to nie jest fascynujące?\nRok produkcji i nos: 2012, François Demachy\nPrzeznaczenie: zapach typu uniseks, o dosyć przyjemnej, kilkustopniowej mocy.\nZrazu delikatny i bliski ludzkiej skórze, później zmieniający się w zgrabny lecz wyczuwalny ślad, by pod koniec życia przeistoczyć w jednolitą, gęstą, umiarkowanie dużą aurę.\nNa okazje, jakie sobie tylko umyślicie.\nTrwałość: od sześciu lub siedmiu do przeszło dwunastu godzin\nNuta głowy: absolut labdanum\nNuta serca: esencje z oudu oraz róży damasceńskiej\nNuta bazy: esencja drewna sandałowego\n[oraz kilka innych ingrediencji, jestem pewna]\nDziś Cocoa Sandalwood marki Sonoma Scent Studio.\nAutor: wiedźma z podgórza o 7/11/2013\nEtykiety: Dior, drzewne, orientalne, perfumy\nTrzy Ryby 11 lipca 2013 12:42\nWąchałam w przelocie, jakkolwiek głupawo to brzmi. Nie wywąchałam jednak tego bogactwa, które opisujesz. Oud Ispahan zdał mi się znakomicie skomponowany i wyważony, aż za bardzo bo w tej elegancji i wyważeniu oudowi zbyt przycięto pazury i spiłowano zęby.\nBardzo urodziwemu oudowi, na marginesie.\nDla mnie to taki orient w bardzo stylowym kagańcu francuskiej, klasycznej perfumerii. Niezwykłe połączenie ale nie pragnę większej ilości (choć ponownych testów- i owszem).\nMam sporo zaległej lektury u Ciebie. Zaraz się za nią zabieram, z niejakim lękiem bo od jakiegoś czasu dzielnie utrzymywałam perfumeryjny odwyk. A jak tak sobie poczytam, pofantazjuję o zapachach odwykanie już wcale nie będzie takie proste.\nwiedźma z podgórza 12 lipca 2013 18:45\nOj, brzmi zupełnie normalnie. Leciałaś sobie jak zwykle nad Isfahanem, wyczułaś skądeś smużkę palonego oudu, podleciałaś bliżej, żeby poniuchać i uznałaś, że bukiet woni Ci nie odpowiada. ;D Normalka. My perfumoholicy tak mamy. :P\nA poważnie: no, na pewno do Rasasi czy niektórych Montale mocą nie można go porównać, choć do spokojniejszych Montalaków - a na pewno agarowców M. Micallef - i owszem. Przynajmniej na mojej skórze. Kagańca nie zauważyłam, choć nie wykluczam jego obecności; mogłam zwyczajnie nie zauważyć. :)\nNastępne testy polecam. Szczególnie mając na względzie, Twoje powolne oswajanie tej nuty.\nZapraszam, kiedy tylko będziesz miała ochotę.\nJa tam odwyków perfumowych nie praktykuję. ;) Ale rozumiem, że czasem trzeba odpocząć.\nescritora 11 lipca 2013 20:01\nCzy wyście się dziś z Sabbath umówiły, żeby mnie nękać i kusić kolejnymi oudami? Od jakiegoś czasu już szukam kolejnego oudu doskonałego, takiego, którego bardzo bym chciała mieć na półce w ilości mocno sporej. Odczuwam głód oudowy :)\nwiedźma z podgórza 12 lipca 2013 18:48\nDokładnie tak, tsesesesesesese! ;> Aby podręczyć Cię bardziej dodam, że w kwestii oudu jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa. :D\nOud doskonały? Jeśli kiedykolwiek go znajdziesz, dasz mi cynk? A na razie życzę powodzenia w poszukiwaniach! Obecna moda sprawi, że będą długie. :) Ale to dobrze, prawda?\nescritora 12 lipca 2013 21:39\nNo mam nadzieję, że będziesz mnie dręczyć jeszcze więcej i częściej ;)\nJak znajdę, dam znać. Dziś niestety nie znalazłam, choć obwąchałam grubo ponad 20 flach. Ale się nie poddaję :)\nwiedźma z podgórza 13 lipca 2013 12:26\n"Męcz mnie, dręcz mnie" czy jak to tam leciało? ;) Eee, nie. Wołałabym po prostu podsuwać Ci kolejne propozycje do przetestowania. :)\nMoże wyznaczyłaś sobie zbyt ambitny cel? Choć i tak będę Ci kibicować. :)


Wikana szuka chętnego na galerie handlowe - Centra handlowe\nWikana szuka chętnego na galerie handlowe\nDodano: 18 maj 2015 07:47\nW pierwszym kwartale 2015 r. Wikana odnotowała spadek przychodów i stratę netto, ale jednocześnie deweloperowi udało się wypracować skromny zysk operacyjny. Władze spółki zapowiadają, że dzięki restrukturyzacji Wikana zakończy rok pozytywnym wynikiem finansowym.\nW pierwszym kwartale 2015 r. Wikana miała na poziomie skonsolidowanym 10,95 mln zł przychodów wobec 22,95 mln zł rok wcześniej. Grupa odnotowała 2,21 mln zł straty netto wobec 4,37 mln zł straty przed rokiem.\nDeweloper chce uzyskać w tym roku kolejne pozwolenia na użytkowanie dla inwestycji: Świerkowa Aleja w Zamościu, Osiedle Generalskie w Krośnie oraz lubelskich projektów Miasteczko Wikana oraz Osiedle Marina. Poza tym chce rozpocząć kolejne budowy - w Lublinie, Zamościu i Rzeszowie.\nGrupa prowadzi także prace związane z optymalizacją aktywów. Chodzi m.in. o potencjalną sprzedaż mini-galerii handlowych. Środki pozyskane z ewentualnej transakcji mogą być przeznaczone na rozwój podstawowej działalności i poprawę struktury finansowania.\n- Wikana sprzeda mini-galerie jedynie w przypadku satysfakcjonującej oferty, ponieważ wynajem tych obiektów jest dochodowy. Grupa wyhamowała także inwestycje w segment biogazowni - podsumował deweloper.\nWikana ALERT | RSS centra handlowe inwestycje ALERT | RSS


Turnusy antystresowe 2020 – Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Mazowieckiego w Radomiu\nBy admin\t Last updated mar 9, 2020 468 0\nTURNUSY ANTYSTRESOWE ORGANIZOWANE W 2020 R.\nWzorem lat ubiegłych Komenda Główna Policji zatwierdziła przydział miejsc na turnusy antystresowe organizowane w 2020 r. dla Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w Radomiu i jednostek podległych. Na turnusy rozpoczynające się w miesiącach kwiecień – maj. Wnioski na te turnusy należy przesyłać do dnia 19.03.2020 r., natomiast na turnusy przypadające w miesiącach czerwiec – listopad do dnia 22.05.2020 r. Poniżej przedstawiam terminy i miejsca:\nSanatorium MSWiA w Ciechocinku:\nw terminie 19.04.2020 r. – 03.05.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 13.09.2020 r. – 27.09.2020 r. – 2 miejsca\nSanatorium MSWiA w Jeleniej Górze:\nw terminie 13.06.2020 r. – 27.06.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 19.09.2020 r. – 03.10.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 17.10.2020 r. – 31.10.2020 r. – 2 miejsca\nSanatorium MSWiA w Kołobrzegu:\nw terminie 20.05.2020 r. – 03.06.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 17.09.2020 r. – 01.10.2020 r. – 3 miejsca\nw terminie 12.11.2020 r. – 26.11.2020 r. – 2 miejsca\nSanatorium MSWiA w Krynicy Zdroju:\nw terminie 05.04.2020 r. – 19.04.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 03.05.2020 r. – 17.05.2020 r. – 1miejsce\nw terminie 15.11.2020 r. – 29.11.2020 r. – 2 miejsca\nSanatorium MSWiA w Kudowie Zdroju:\nw terminie 07.05.2020 r. – 21.05.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 06.10.2020 r. – 20.10.2020 r. – 2 miejsca\nSanatorium MSW w Sopocie:\nw terminie 03.05.2020 r. – 17.05.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 27.09.2020 r. – 11.10.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 11.10.2020 r. – 25.10.2020 r. – 2 miejsca\nw terminie 16.11.2020 r. – 30.11.2020 r. – 1 miejsce\nJednocześnie przypominam, że koszt jednego miejsca wynosi 90 zł za osobodzień, z czego uczestnik opłaca 30 %, tj. 27 zł. Zatem całkowity koszt pobytu dla jednej osoby wynosi 27 zł. x 14 dni = 378 zł.\nPodziału miejsc dokonuje Komisja ds. przydziału miejsc na turnusy profilaktyczno-rehabilitacyjne i antystresowe w oparciu o warunki określone przez Departament Zdrowia MSWiA. Zgodnie z otrzymanymi wymogami, uczestnikami turnusu winni być funkcjonariusze, którzy w wyniku realizacji zadań służbowych doznali urazów psychicznych, wymagających udzielenia pomocy psychologicznej i oddziaływań o charakterze psychoprofilaktycznym. W uzasadnionych przypadkach do udziału w turnusach mogą być korowania pracownicy Policji.\nUczestnik turnusu, z uwagi na możliwość korzystania z zabiegów fizykoterapii, które są jednym z elementów kompleksowego programu psychoprofilaktyki realizowanego w ramach turnusu, ma obowiązek przedstawić w sanatorium zaświadczenie o aktualnym stanie zdrowia.\nWnioski na turnusy antystresowe, należy przesyłać za pośrednictwem Sekcji Psychologów KWP z siedzibą w Radomiu, która po wydaniu opinii przekaże je do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP z siedzibą w Radomiu. Wzór wniosku określa załącznik nr 2 do Regulaminu działania Komisji do spraw przydziału miejsc na turnusy profilaktyczno-rehabilitacyjne i antystresowe, stanowiącego załącznik do Decyzji Nr 20/2018 Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia 5 lutego 2018 r.\nWnioski niekompletne oraz przesłane po terminach wskazanych powyżej, nie będą rozpatrzone.


Folwark Wąsowo - gospodarstwo rolne sklep agroturystyka | Lokalna Żywność\nOstatnia aktualizacja: 4/08/2014\nWąsowo , Wielkopolskie 64-316\nTelefon: +48 61 865 69 92, 513 179 800\nTwoja ocena: Brak Average: 3.4 (15 głosów)\nRegionalny producent tradycyjnej żywności oferuje m.in. warzywa bez chemii, tradycyjne przetwory, wielkopolskie miody, ekologiczny nabiał, świeże jaja, produkty ze znakiem Fair Trade oraz wiele innych. Producent słynie ze sprzedaży bezpośredniej, z dowozem na teren Poznania i okolic, warzyw i ziół z własnego gospodarstwa, własnych przetworów i innych produktów wytwarzanych według tradycyjnych, rodzinnych receptur, bez konserwantów, ulepszaczy, czy dodatków chemicznych. Bogata oferta agroturystyczna. Więcej ze strony www:\n"Folwark Wąsowo to nazwa miejsca i zarazem przedsięwzięcia. Miejsce to to niezwykłej urody zabytkowy XIX-wieczny folwark. W jego obrębie postanowiliśmy w 2003 roku założyć ekologiczny ogród, a jego uprawę oprzeć o naturalne metody, bez używania nawozów sztucznych oraz środków chemicznych.\nW celu dodatkowego wzbogacenia ziemi użyliśmy obornika końskiego i kompostu oraz wapna pojeziornego. W ten sposób po dziś dzień utrzymujemy właściwe PH gleby. Produkowane przez nas warzywa są zdrowe, smaczne, naturalnie pachną i prawdziwie smakują. Dostępność poszczególnych warzyw uzależniona jest od sezonu, np. pomidor najlepszy jest w sierpniu, a jarmuż po pierwszym przymrozku. Sałata dostępna przez cały rok? Owszem, w markecie. W naszej ofercie wyłącznie w sezonie.\nEntuzjastyczne reakcje pierwszych klientów, którzy własnoręcznie wyciągali z ziemi warzywa, skłoniły nas do powiększenia areału upraw oraz poszerzenia działalności o dostawy bezpośrednie do odbiorców w Poznaniu i okolicy. Do współpracy zaprosiliśmy również zaprzyjaźnionych z nami producentów wyrobów tradycyjnych, za których jakość możemy wziąć pełną odpowiedzialność; wśród nich m.in. TESO z Kokanina (naturalnie wyciskane soki owocowe) czy hiszpański SOLER ROMERO (ekologiczna oliwa z oliwek).\nW roku 2009 postanowiliśmy włączyć do oferty produkty Sprawiedliwego Handlu (FAIRTRADE), najwyższej jakości produkty spożywcze pochodzące ze spółdzielni drobnych rolników z Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. Większość produktów ma certyfikaty produkcji ekologicznej. Nasza oferta skierowana jest przede wszystkim do klientów świadomych, ceniących zdrowie i naturalny smak.\nDostawy realizowane są na terenie Poznania i okolic w każdy wtorek w godzinach popołudniowych. W przypadku jakichkolwiek zmian terminu dostawy klient zostanie poinformowany telefonicznie. Minimalna wartość zamówienia wynosi 100zł. w obrębie Poznania i w najbliższych okolicach Poznania. W przypadku wybrania opcji płatności przy odbiorze, należy mieć przygotowaną odliczoną sumę do zapłaty, można też płacić przy użyciu karty. W przypadku nieodebrania zakupionych towarów w dzień dostawy, za ich stan, świeżość oraz jakość odpowiada klient.\nMiejsca noclegowe urządzone zostały w pięknym budynku odrestaurowanej\n- 5 pokoi 2-, i 5-osobowych (łącznie miejsc: 19)\n- 4 łazienki (wc + prysznic)\n- salę kominkową (tv sat + biblioteka)\n- kuchnię (w pełni wyposażoną) z jadalnią\nGościom oferujemy posiłki kuchni tradycyjnej i regionalnej w dużej mierze oparte na produktach sezonowych z Folwarku.\nMożliwość zakupienia na miejscu produktów ekologicznych z Folwarku oraz naszych dostawców z okolicy.\nFolwark Wąsowo jest współorganizatorem kursów:\n- Zdrowego życia (zasady jin-jang oraz Pięciu Przemian). Gotowanie (w oparciu o nasze produkty)\noraz wykłady prowadzone przez panią Annę Ciesielską z Poznania. Szczegóły na: www.centrumanna.pl "\nW ofercie gospodarstwa ekologiczne owoce, warzywa, zioła, drób oraz jaja. Więcej informacji ze strony www gospodarstwa: "Naszym głównym kierunkiem produkcji jest warzywnictwo. W sezonie uprawiamy... Czytaj dalej »\nw odległości: 11.04 km


Doca De Santo (bar) - Page 2\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 05, 2011 8:51 pm\n- oo, jak fajnie! miłego pobytu. na pewno świetnie bedziecie sie bawic - zauważył patrząc znów na godzinę - zbieram się już, naprawdę. musimy sie jeszcze kiedyś zobaczyć i poplotkowac - powiedział jak kobieta- to pa, wracaj do domu tez bo ciemno - powiedzial i pomachal jej na pozegnanie\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 05, 2011 8:55 pm\ni ona wyszła z baru, po tym jak zapłaciła. i poszła do domu. albo pojechała.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:03 pm\nwięc przyszli tutaj, ponieważ to jeden z najbardziej obleganych barów, jak właśnie przeczytałam w swoim własnym poście xd pewnie mathias bywał tutaj bardzo często, bo brat kolegi był ochroniarzem i wpuszczali go bez problemu już od dość młodych lat, więc wszyscy go tutaj znali, bo był stałym bywalcem. dzięki temu weszli z april bez zbędnej kolejki, a później zajęli miejsca przy jednym ze stolików.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:07 pm\napril nie znała tego miejsca, ale cieszyła się,że je pozna. i to w tak miłym towarzystwie. chwilę po tym jak usiedli podeszła kelnerka i zapewne obydwoje zamówili coś co chcieli. april wzięła tequille. spojrzała na mathiasa odgarniając włosy z twarzy. oparła się o kanapę, zakładając nogę na nogę. przekrzywiła delikatnie głowę.\n-powiedz mi coś o sobie - poprosiła, obserwując chłopaka. mimo, że była starsza to była odrobinę nieśmiała. mam na myśli, to zapewne przez brak doświadczenia.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:18 pm\nmathias zamówił zwykłego drinka, który nie zawierał zbyt wiele alkoholu, bo w końcu musial wstać jutro do szkoły o trzeźwym umyśle, a nie jak ja czasami, pozdrawiam samą siebie! obserwował ją kątem oka, jednocześnie rozglądając się po barze z nadzieją, iż wcześniej, czy później nie wpadnie na nich żaden jego znajomy, bo nie chciał, żeby ktoś im przeszkadzał, egoistyczne dziecko. odwrócił głowę w jej stronę, gdy poprosiła, żeby jej coś o sobie powiedział i uśmiechnął się przyjaźnie.\n- hm.. od czego by tu zacząć - powiedział, robiąc zabawną minę, jakby chciał jej opowiedzieć w trzech zdaniach całe swoje życie. - zamierzam studiować medycynę - powiedział, uśmiechając się łagodnie. - a ty? co studiujesz?\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:22 pm\nhaha, też tak czasem mam! niestety jak nauczycielka zacznie krzyczeć to mam ochotę jej wtedy krzyknąć "zamknij kurwa tą mordę. niektórzy mają kaca" ale nie wypada.\nwracając do april. april również rozglądała się po tym miejscu, ale z całkiem innych powodów. chciała zapamiętać jak najwięcej szczegółów z niego. tak, mathias był egoistyczny.\nspojrzała na chłopaka i zaśmiała się, widząc jego minę.\n-medycyna? ambitnie. też o tym myślałam, ale miałam braki z anatomii. - wypaliła jak głupia, a na jej policzkach wykwitł delikatny rumieniec. potrząsnęła lekko głową.\n-dziennikarstwo. -odpowiedziała na jego pytanie i upiła łyk.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:28 pm\nkiedy powiedziała, że miała braki w anatomii, to z trudem powstrzymał śmiech, gdy zobaczył rumieńce na jej policzkach. odchrząknął, opierając się o kanapę.\n- w takim razie szkoda, że nie poznaliśmy się wcześniej. anatomię mam w małym palcu - powiedział, uśmiechając się fajnie i puścił jej perskie oczko, po czym napił się swojego drinka.\n- to dobrze, że dziennikarstwo. kiedy będę sławnym chirurgiem wyniesiesz mnie na wyżyny sławy - roześmiał się.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:32 pm\nspojrzała na chłopaka i zaśmiała się cicho.\n-zawsze możesz na mnie ćwiczyć - okej, myślała, że pomyślała to, a jednak...powiedziała. o nie, jej policzki były jeszcze bardziej zaróżowione. dopiła swojego drinka, bo i tak już nic jej nie uratuje, a alkohol na nią nie działał.\n-tak, jak skończysz studia - zaśmiała się i przyglądała mu się nieśmiało. - czyli za...sześć lat? - uniosła brwi rozbawiona i pokręciła głową.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:36 pm\nteraz już wiedział z autopsji, iż faktycznie nie żartowała w kawiarni, mówiąc, że wypowiada nieodpowiednie słowa w nieodpowiednim momencie, co właściwie wcale mu nie przeszkadzało. dodawało to jedynie uroku april, a różowe policzki były jeszcze bardziej urokliwe.\n- świetnie. dzięki! - powiedział entuzjastycznie i nachylił się nad april, po czym cmoknął ją w rozgrzany policzek. uśmiechnął się z rozbawieniem i sam dopił swojego drinka. odstawił pustą szklankę na blat stolika - nie miał zamiaru już więcej pić.\n- zamówić ci coś jeszcze? - zapytał, bo był kulturalnym chłopcem.\n- taak, za sześć i dodatkowo specjalizacja - powiedział, uśmiechając się przelotnie.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:41 pm\ntak, april była urocza, bardzo. gdy pocałował ją w policzek modliła się, by nie zarumienić się jeszcze bardziej, bo wtedy byłoby jej jeszcze bardziej wstyd. spojrzała na niego i swoją pustą szklankę.\n-nie, dziękuję, dziwnym trafem lubię być trzeźwa, chociaż alkohol na mnie jakoś nie działa. wolę sok pomarańczowy. - powiedziała, chociaż sama nie wiedziała czy ma to jakikolwiek sens. zaśmiała się.\n-no to dobrze, że nie poszłam na medycynę. nie chciałoby mi się. - uśmiechnęła się uroczo i odgarnęła włosy na jedno ramię.\n-jesteś z lizbony? - zapytała.\nSubject: Re: Doca De Santo (bar) Mon Dec 12, 2011 10:48 pm\nposiedzieli jeszcze, pogadali, mathias odprowadził april do domu i sam poszedł do siebie.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: zygfryd89 - Nocne Radio znów nadaje. Pochwała ciszy\n- Opowiadanie: zygfryd89 - Nocne Radio znów nadaje. Pochwała ciszy\nNocne Radio znów nadaje. Pochwała ciszy\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 03.07.18, g. 16:01 | znaki: 22593\nJakiś czas temu wpadłem na pomysł serii opowiadań o Nocnym Radiu. Każde z nich opowiadałoby odrębną historię, choć łączyłaby je miejsce akcji i oczywiście tytułowe radio. Oto pierwsze z nich – niezbyt skomplikowane, wprowadzające w temat. Choć mam nadzieję, że uda mi się kogoś przestraszyć.\nPodziękowania dla klm89, który przeczytał jako pierwszy.\nWersje: PDF, MOBI, EPUB.\nW kolejce: mr.maras, kasjopejatales\nPrzeczytali: wybranietz, Finkla, Perrux, katia72, soku1403, Rossa, Selmeric, Draconis, rosebelle, Anet, Morgiana89, varg, regulatorzy, MrBrightside, Blackburn, funthesystem, NoWhereMan, CountPrimagen, BearClaw, maciekzolnowski, oidrin, CM, ManeTekelFares\n5: BearClaw, maciekzolnowski, varg\nKacper postawił radio na podłodze strychu. Stare, w drewnianej obudowie. Dwa pokrętła przypominały oczy, a pożółkłe przyciski na dole – zęby.\nUsiedli przed nim we trójkę.\n– Będziemy słuchać radia? – zapytał Marek.\nGdy weszli na strych, zapowiadało się naprawdę nieźle. Zapadł już zmrok, gęsto padający śnieg przykrył dwa niewielkie okna i w słabym świetle zwisającej smętnie żarówki pomieszczenie wyglądało niczym zapomniany labirynt wyrosły ze starych mebli, kartonów i nieużywanych sprzętów. Marek spodziewał się, że kuzyn i kuzynka zaproponują mu coś naprawdę przerażającego. Ten wieczór miał być ukoronowaniem jego tygodniowej wizyty, obfitującej w różne ciekawe przeżycia.\nDrugiego dnia pobytu Kacper i Ania zaciągnęli chłopaka na stary, ukryty w lesie cmentarzyk. Odkopywali groby ze śniegu i było naprawdę strasznie, a gdy usłyszeli coś, co brzmiało jak kroki, uciekli z wrzaskiem.\nCzwartego dnia do późna opowiadali sobie przerażające historie. Był w nich upiór uwięziony w lustrze, autobus-widmo czy potwór hasający po lasach, widoczny tylko w świetle księżyca. Kiedy Marek obudził się później w nocy, leżał jak sparaliżowany, bo wydawało mu się, że ktoś stoi w przedpokoju. Zamknął oczy i zaczął liczyć, aż w końcu usnął.\nWczoraj zakradli się do piwnicy, gdzie wujek ukrywał biblioteczkę złożoną z książek, których nie wypadało umieścić w pokojowej meblościance. Były tam tanie horrory z okładkami rozlatującymi się od samego patrzenia, powieści dla dorosłych pełne nieprzyzwoitych scen oraz głośne tytuły napisane przez sławnych, bardzo złych ludzi. Marek, Kacper i Ania zaczytywali się w tym zakazanym księgozbiorze, aż nakrył ich Krzysiek i musieli zwiewać.\nA tego wieczoru zostali sami. Na całą noc. Ich rodzice wybrali się na jakąś zabawę. Co prawda zostawili z nimi Krzyśka, ale on sam korzystał z wolności, to znaczy grał na komputerze zamknięty w swoim pokoju i pewnie nie zamierzał skończyć przed świtem.\nSłuchanie radia, nawet na strychu, nie wydało się Markowi szczególnie ekscytujące.\n– Będą nadawać jakiś horror? – zapytał Kacpra.\n– Lepiej. Słyszałeś o Nocnym Radiu?\n– Mama mówiła, że nie wolno – odezwała się Ania. Była z nich najmłodsza i zawsze bała się najbardziej. – I że to nieprawda.\n– Prawda. Da się je złapać – przekonywał Kacper. – Ale tylko w naszej wiosce i okolicach – zaczął wyjaśniać kuzynowi. – Dlatego mało kto o nim wie. Nadaje tylko w nocy. Można w nim usłyszeć upiory, a jeśli masz pecha, to potem po ciebie przychodzą. W naszej wiosce już od lat dzieją się dziwne rzeczy. Czasem ludzie znikają bez śladu, innym razem znajdują kogoś martwego.\n– Pan Wiesiek się zapił – zaprotestowała Ania. – Wtedy, w wakacje.\n– Może. A może słuchał radia.\n– A ono nie powinno mieć jakiegoś… nadajnika czy czegoś? – zapytał Marek. – Gdzie siedzą ci, co to prowadzą?\n– Tego nikt nie wie. Złapałem je już dwa razy i zawsze było odjazdowo.\nMarek nie dał wiary kuzynowi. Po jego przyjeździe ciocia rzeczywiście pytała, czy nie ma przy sobie radyjka, ale to jeszcze nie powód, żeby uwierzyć w audycje prowadzone przez upiory. Ludzie ze wsi mają swoje dziwactwa. Może złapali coś z Czech i przestraszyli się dziwnego gadania? Albo jakiś sąsiad stroił sobie żarty?\nKacper ustawił głośność jedną gałką i zaczął szukać odpowiedniej częstotliwości drugą.\n– Osiemdziesiąt dziewięć i siedem – wyszeptał.\nZ głośnika dobiegały trzaski i szumy. Marek wyobraził sobie fale radiowe jako wzburzone morze, z którego tu i ówdzie wyłaniają się wyspy ludzkiego głosu czy utworu muzycznego. Gdy wskaźnik dotarł do właściwego pasma, Kacper zaczął wykonywać precyzyjne, delikatne ruchy. Raz w prawo, raz w lewo.\nPo długich minutach, podczas których Ania prawie usnęła, a Marek poznał topografię strychu lepiej niż swojego domu, z szumów udało się wychwycić słowa:\n– …niektórzy bali się ich bardziej aniżeli samej bitwy. – Niski męski głos mówił powoli, dokładnie artykułował każdą sylabę. Było w nim coś odpychającego i przerażającego, przywodził na myśl pełznącego robaka. Kacper puścił gałkę, a Marek podszedł bliżej, żeby lepiej słyszeć. Mimo zakłóceń, audycja była całkiem zrozumiała. – Wyobraźcie sobie ten horror, setki ludzi chcą was zabić. Łkacie ze strachu, pragniecie żyć, a tu nagle dostrzegacie coś jeszcze straszniejszego. Grzmoty pojawiały się w środku wielkich, zaciętych walk. Nikt nie umiał wyjaśnić, czym są. Przerażające, mordujące wojaków obu stron. – Zapadła cisza, jakby prowadzący chciał dać słuchaczom czas na przetrawienie tych słów. – Może niektórzy powiedzą, że to tylko wymysły spłodzone w gorączce bitwy, ale grzmoty istniały. Szczątki jednego można odkopać trzynaście kroków na południe od młyna. Ale młyna też już dawno nie ma i pewnie nie wiecie, gdzie stał. Przykre. To koniec dzisiejszego bestiariusza. – Znów zapadła cisza.\n– Bestiariusz – powtórzył podekscytowany Kacper. – Gdy złapałem radio pierwszy raz, też leciał. Było o tym, że w niektórych drzewach są ludzie, a właściwie… nie do końca ludzie.\n– Za chwilę kolejna audycja – zapowiedział głos w radiu. – Pochwała ciszy, taki ma tytuł. Będziemy mieli gościa. Zostańcie koniecznie. A tymczasem witam nowych słuchaczy.\nAnia zerwała się na równe nogi, Kacper odsunął się od radia, jakby się bał, że zaraz coś go dosięgnie z głośnika. Marek nie ruszył się z miejsca, ale czuł, jak mocno wali mu serce.\n– On wie, że go słuchamy. – Ania była bliska łez. – Wyłącz to.\n– To tylko taki zwrot – uspokajał ją Kacper. – Posłuchajmy jeszcze trochę. Chcę wiedzieć, o co chodzi z tą ciszą.\nW zwyczajnym radiu po skończonej audycji nadaliby piosenkę albo reklamy. Ale nie w Nocnym Radiu. Z głośnika sączyły się odgłosy lasu, słychać było szum drzew, pohukiwanie sowy, odległe wycie wilka. Naraz wszystko zagłuszył okropny krzyk kobiety.\n– Nocne Radio znów nadaje – ogłosił jakiś starzec, a zrobił to z takim trudem, jakby leżał na łożu śmierci.\n– Czas przejść do kolejnego tematu – odezwał się upiorny mężczyzna. – Pochwała ciszy. Jest z nami gość, a później, jestem przekonany, urządzimy małą niespodziankę dla słuchaczy.\n– Idę – oznajmiła Ania.\n– Do Krzyśka? – zapytał jej brat. – Wywali cię. I będziesz tam sama.\n– No to chodźcie ze mną!\n– Cisza – powiedział głos w radiu i oboje natychmiast zamilkli – to coś pięknego. Zapytacie, po co jej miłośnik prowadzi radio i wysyła w świat hałas, który przecież ciszę zabija. Cóż, moje radio niesie przede wszystkim noc, a noc to śmierć i milczenie, które trwa wiecznie. – Prowadzący zamilkł na kolejną długą chwilę, jakby chciał uświadomić swoim słuchaczom, czym jest cisza. – A oto i gość. Nie zdradził mi imienia i raczej tego nie zrobi. W ogóle nic nie mówi. Tak umiłował ciszę, że zaszył sobie usta. Zamilknę i przekażę mu mikrofon.\nPrzez kolejne chwile z szumu dało się wyłowić tylko ledwo słyszalny oddech. Ania i Kacper wyglądali, jakby bardzo chcieli coś powiedzieć, lecz woleli nie ryzykować rozgniewania gościa audycji. Marek czuł lekkie dreszcze, ale nie wierzył, że ten ktoś naprawdę ma zaszyte usta. W radiu można powiedzieć wszystko. To musiał być kawał, choć dopracowany i przerażający.\n– No dobrze – odezwał się w końcu prowadzący. – Czas na atrakcje dla słuchaczy. Nasz milczący gość odwiedzi dziś w nocy jeden z domów. Który? Niech to będzie niespodzianka. Co zrobi, gdy już się zjawi? Nie wiem. Zdradzisz nam to, drogi gościu?\nZ paskudnym chrobotem oddalił mikrofon od ust. Nie doczekał się odpowiedzi, więc przysunął go sobie ponownie.\n– Do końca audycji trochę pomilczymy, potem gość wyruszy, a my zajmiemy się czymś innym. Będzie to słuchowisko oparte na powieści autora, o którym nigdy nie słyszeliście. Niewydanej powieści. Znalazłem kiedyś jej rękopis, a było to w czasach, gdy dużo podróżowałem po opuszczonych domach. Ale to materiał na inną audycję. Wracając do meritum, historia rozgrywa się we wczesnym średniowieczu, a jej głównym bohaterem jest maniakalny zabójca. Nie dziwię się, że nikt tego nie wydał, ale autorowi coś się należy. Szkoda, że już od wielu lat nie żyje. Mam nadzieję, że zachęciłem, byście zostali ze mną. A teraz zamilczmy.\nAnia wyciągnęła wtyczkę tak gwałtownie, że chłopcy podskoczyli ze strachu. Cisza, która ich otoczyła, wcale nie brzmiała lepiej niż Nocne Radio.\n– Myślicie, że przyjdzie do nas? – zapytała dziewczynka.\n– Radia na pewno słuchało więcej osób – spróbował uspokoić ją Kacper, choć sam nie wyglądał na przekonanego.\n– Z-z-zamknęliśmy <!- Zapis jąkania zgodny z wytycznymi do antologii. -->drzwi na klucz? – wyjąkała. Natychmiast ruszyli na parter.\nZamknęli, dobrze o tym wiedzieli, ale woleli się upewnić. Później przeszli do sprawdzania okien. Marek wiedział, że to niedorzeczne – gdyby któreś było otwarte, wyziębiłby się cały dom, a na podłodze zebrałaby się góra śniegu. Jednak ostrożności nigdy za wiele.\nSpoglądając na śpiący pod białą pierzyną zewnętrzny świat, tak upiornie spokojny, Marek nie potrafił sobie wyobrazić, że gdzieś tam jest człowiek, któremu chce się nocami ślęczeć przy mikrofonie i przerażać niewinnych ludzi.\n– To nie było fajne – marudziła Ania. – Miało być straszenie, ale tylko trochę.\n– Nikt do nas nie przyjdzie – zapewniał ją brat. – Dom jest zamknięty. Wystarczy poczekać do rana. Ale jeśli się boicie, to… może jednak posiedzimy u Krzyśka? – Nie czekając na odpowiedź, pomknął w stronę pokoju brata.\nNiebieskie światło monitora oświetlało skupioną twarz najstarszego z rodzeństwa, reszta pokoju tonęła w ciemności. Wpakowali się we trójkę do środka i minęła dobra chwila, nim chłopak zauważył to niespodziewane wtargnięcie. Spauzował grę, zdjął olbrzymie słuchawki i przyjrzał im się zdziwiony.\n– A wy tu co?\nUsiedli na łóżku, jedno koło drugiego. Ania nerwowo spoglądała na okno.\n– Przyszliśmy… zobaczyć, jak grasz – wyjaśnił Kacper.\n– Nie puszczę was.\n– Nie chcemy do komputera. Tylko sobie popatrzymy.\n– Macie cały dom. Wynocha stąd.\n– Powiemy mamie, że się nami nie opiekowałeś. A ci kazała.\n– Macie pięć lat, żeby się wami zajmować? Nie. Macie za to pięć sekund, żeby się stąd stracić.\n– Słuchaliśmy Nocnego Radia – wypaliła Ania. – I teraz się boimy.\nTwarz Krzyśka nagle stężała.\n– Co złapaliście?\nKacper chcąc nie chcąc streścił bratu audycję. Krzysiek z każdą chwilą coraz mocniej ściskał podłokietniki fotela.\n– No dobra. Czyli dziś w nocy do kogoś przyjdzie gość z zaszytymi ustami. Możliwe, że do was – zgrabnie podsumował. – Wynoście się stąd.\n– Myślicie, że jak w naszym domu pojawi się upiór – Krzysiek złapał Kacpra za fraki i zaczął ciągnąć po pokoju – to będę w stanie was obronić? – Chłopiec wylądował w przedpokoju. – Nie – Ania podzieliła ten sam los – sądzę.\nMarek zdążył wybiec sam. Krzysiek zamknął im drzwi przed nosem i przekręcił klucz.\n– Schowajcie się gdzieś do rana. Ale z dala ode mnie.\nPrzez ostatnie kilka dni Marek spał w pokoju Kacpra, na materacu, który trzeba było dopompowywać każdego wieczoru. Choć na piętrze bez trudu znalazłby się dla niego osobny pokój, z kuzynem było zabawniej. Już drugiej nocy przeprowadziła się do nich Ania. Nic więc dziwnego, że właśnie to pomieszczenie obrali za swoją twierdzę.\nPróbowali zastawić drzwi komodą, ale nie dali rady jej przesunąć. Użyli więc fotela. Kacper włączył telewizor i próbował znaleźć kanał, na którym nie nadawali nic przerażającego ani krwawego, co o tej porze nie było łatwe. Ania i Marek zajęli pozycje przy oknie. Na zewnątrz śnieg wciąż mocno sypał, a upiorne sylwetki drzew wyrastały z wszechobecnej bieli niczym zastygli obrońcy domostwa. Albo napastnicy. W niektórych drzewach są ludzie.\nSzczerze mówiąc, Marek miał już dość tego wieczoru.\n– Idziemy spać? – zapytał. Spojrzeli na niego ze zgrozą, co najmniej jakby kazał im zaszyć sobie usta. – No co wy, naprawdę myślicie, że ten ktoś ma tyle odwagi, żeby się włamać? To pewnie jakiś pryszczaty dzieciak siedzi całe dnie w domu i z nudów wymyśla głupoty. Gdyby ktoś go nakrył przy tym radyjku, pewnie sam zesrałby się ze strachu.\n– To nie dzieciak – sprzeciwił się Kacper. – O tym radiu mówi się już od kilkudziesięciu lat.\n– Więc staruch. – Marek wiedział, że ich nie przekona, zaczął więc obserwować ogród za domem. Miał nadzieję, że w końcu się zmęczą i zasną.\nNagle coś dostrzegł.\n– Macie latarkę?\nKiedy otworzył okno, uderzyło go zimno lutowej nocy. Skierował światło na śnieg i jęknął.\n– Jest tu – wyszeptała Ania półprzytomna ze strachu.\nSypało bardzo mocno, więc ślady musiały być świeże.\n– Może to zwierzę. – Nie<!- Hmm… ja bym tu jednak dał małą literę. „Nie poddawał się” jest tu w zamyśle„paszczowe” podobnie jak „mówił” czy „zastanawiał się”. --> poddawał się Marek. – A jeśli nawet człowiek, to mógł po prostu przechodzić.\n– Po naszym ogródku? – zapytał Kacper. – Furtka jest zamknięta.\nZatrzasnęli okno czym prędzej. Ania i Kacper tak zbledli, że ledwo było ich widać na tle białej ściany. Marek poczuł, że udziela mu się ich strach.\nNagle kuzyn wyłączył telewizor i w przypływie bohaterstwa, którego chyba sam się po sobie nie spodziewał, ogłosił:\n– Będziemy walczyć.\nI zaczął szukać dla nich broni. Marek mógł wybrać pomiędzy sporym wazonem a zestawem na lekcję muzyki – fletem i cymbałkami. Cymbałki wyglądały solidnie, a flet był poręczny, więc chłopiec nie zastanawiał się długo. Ani dostała się szkolna encyklopedia, której twarda oprawa mogła rozkwasić nos. Kacper uzbroił się w scyzoryk – jedyną rzecz, którą naprawdę można było zrobić komuś krzywdę.\nCzekali i nasłuchiwali. Z dołu dobiegł jakiś podejrzany dźwięk, jakby coś bardzo dużego stuknęło o drewno, ale to mógł być Krzysiek.\n– Chcę do mamy. – Ania rozkleiła się i zaczęła płakać.\n– Nie macie numeru na tę salę, gdzie mają zabawę? – zapytał Marek.\n– Nie. – Kacper przytulił siostrę. – Zresztą co byśmy powiedzieli? Że słuchaliśmy Nocnego Radia?\nMarek miał przeczucie, że taka wieść ściągnęłaby tu jego ciocię bardzo szybko.\n– Możemy poprosić, żeby któryś nas przenocował – podchwyciła Ania.\n– Musielibyśmy wyjść z pokoju i przejść przez dom – stwierdził Kacper.\nNie zdecydowali się na to. Więc czekali. I słuchali.\nCisza. Cisza to coś pięknego.\nAnia przez długi czas wpatrywała się przed siebie, niemal nie mrugając, aż Marek spojrzał w tym samym kierunku.\n– Te drzwi od szafy były takie uchylone? – wyszeptała.\nSzafa. Dwudrzwiowa. Wystarczająco duża, by ktoś mógł się w niej schować.\nDrzwiom rzeczywiście brakowało jakiegoś centymetra do pełnego zamknięcia. Ania i Marek spojrzeli na Kacpra, który wyglądał, jakby zastanawiał się, co to w ogóle za mebel i co robi w jego pokoju.\n– Nie wiem. Nie przyglądałem się.\n– Może… ją otworzymy? – ostrożnie zasugerował Marek. – Żeby się upewnić.\n– Idź, Kacper – poprosiła Ania.\n– Czemu ja?\n– Bo to twoja szafa.\nTen argument najwyraźniej trafił do chłopaka, bo ze scyzorykiem wzniesionym niczym miecz zaczął zbliżać się do mebla.\nMarek czuł, jak głośno bije mu serce. Podszedł do fotela, w każdej chwili gotów go odsunąć i uciec.\nKacper otworzył drzwi. Stojąc przy fotelu, Ania i Marek nie widzieli, co jest w środku. Domyślili się jednak bardzo szybko, gdy chłopak zaczął przeraźliwie wrzeszczeć.\nMarek odsunął mebel, jakby ten nic nie ważył, i wybiegł do przedpokoju, byle dalej od tamtej szafy. Krzyk kuzyna gonił go jeszcze przez chwilę, po czym zapadła cisza. Chłopiec dotarł na parter. Choć wszędzie zostawili zapalone światło, ze strachu i tak stracił orientację. Zupełnie jakby wbiegł do innego domu, w którym nigdy nie był.\nZatrzymał się na sekundę, by zdecydować, co robić dalej. Zauważył pokój Krzyśka. Za nim znajdowała się łazienka. Przez chwilę rozważał, czy wybiec z domu, czy się schować. Do wyjścia było jednak dalej, wbiegł więc do łazienki i zamknął drzwi na klucz.\nUsiadł na sedesie i próbował się uspokoić. Ania, co się z nią stało? Mgliście pamiętał, że wybiegła za nim, ale później stracił ją z oczu. A Kacper? Co ten potwór mu zrobił?\nSpojrzał na swoje dłonie. Zgubił gdzieś flet, zostały mu cymbałki.\nMusiał uciec z tego domu. Okno w łazience znajdowało się wysoko, ale mógłby spróbować się wspiąć…\nPrzez kilka uderzeń serca Marek był bliski utraty przytomności.\n– To ja, Kacper.\nUsłyszał swojego kuzyna, ale czy to na pewno on stał za drzwiami? Ta istota w radiu nie odezwała się ani słowem, może nie miała swojego głosu i przemawiała językami ofiar?\n– Tam nic nie było. Zobaczyłem mój garnitur i się przestraszyłem. Wziąłem to… za coś innego.\nTo ma sens, pomyślał Marek. Na pewno większy niż upiór w szafie. Ten nagły przypływ racjonalności zaowocował lekkim uchyleniem drzwi.\nStał za nimi Kacper. Tylko on. Wystraszyli się ubrania. I tyle.\n– Gdzie Ania? – spytał chłopak.\n– R-rozdzieliliśmy się.\n– Znajdziemy ją i wracamy.\nMogli po prostu krzyknąć jej imię, ale się na to nie odważyli. Marek podejrzewał, że ukryła się gdzieś na piętrze, więc poszli tam i zaczęli sprawdzać pokoje. Wszystkie były puste.\n– Musiała pobiec za tobą na dół – stwierdził Kacper.\nWtedy usłyszeli słowa dobiegające ze strychu. Czy to tam schowała się Ania?\nKacper szedł pierwszy, z wysoko uniesionym scyzorykiem. Był w połowie wysokości schodów, kiedy zorientował się, że głos z góry wcale nie należy do jego siostry.\n– Wyłączyliśmy je – wyszeptał.\nDźwięk Nocnego Radia sączył się z pogrążonego w półmroku strychu. Upiorny głos odczytywał fragment powieści:\n– …uliczkami czarnymi jak grzech. Stał tam, nieopodal gospody, blady niby trup. Gdyby ktoś poświecił kagankiem w worek, który trzymał w ręce, zobaczyłby sączącą się krew.\n– Wyłączyliśmy – upierał się Kacper. Wejście po schodach nagle wydało się równie trudne jak zdobycie K2 zimą.\nKrzyk Ani zagłuszył radio. Dochodził z dołu.\nKacper wahał się tylko przez sekundę.\n– Nie dostanie mojej siostry – powiedział i pobiegł na dół.\n– …nocami spoglądali przez okna i wiedzieli, że gdzieś pośród labiryntu uliczek miasta Na'anhnawana niesie się odgłos jego kroków.\nMarek został sam w towarzystwie Nocnego Radia. Miał dość. Musiał stąd uciec. Wiedział jednak, że za nic w świecie nie odważy się zejść na parter.\nZwłaszcza gdy usłyszał krzyk kuzyna, ucięty jak nożem.\n– Czuli jego obecność, jak cień przylepiony do ich strachu.\nJakoś doczłapał do pokoju Kacpra, gdzie przywitały go flet leżący na podłodze i otwarta szafa. Pożyczył od kuzyna grubą kurtkę, znalazł też jakieś stare buty. Otworzył okno.\nNajpierw rozważał skok z parapetu, potem postanowił się na nim uwiesić. Ręce niemal od razu zamarzły mu na kość, palce ślizgały się w śniegu, gdy próbował przerzucić nogi na zewnątrz.\nNagle poczuł, że parapet wyślizguje mu się z rąk, jakby cały dom postanowił się odsunąć. Marek runął na ziemię i zatonął w bieli.\nMinęła chwila, nim wykopał się ze śniegu. Chyba był cały.\nGorzej, że wylądował pod oknem kuchni. A w niej rozgrywała się scena jak z horroru.\nNie patrz, prosił sam siebie. Uciekaj.\nAle i tak spojrzał.\nIstota wyglądała jak wysoki i bardzo chudy mężczyzna. Ubrany na czarno, tylko szal skrywający część twarzy miał barwę krwi. Spod niego widać było usta – zszyte, poranione, fioletowe od blizn i opuchlizny.\nPrzybysz trzymał skomlącą Anię przed sobą i olbrzymią cerówką zaszywał jej usta. Gruba czarna nić falowała przy jego ręce niczym wstążka <!- Gimnastyczki używają wstążek. https://pl.wikipedia.org/wiki/Wst%C4%85%C5%BCka_(gimnastyka) -->gimnastyczki.\nKacper leżał pod drzwiami kuchni z zakrwawionym nosem. Czekał na swoją kolej.\nIstota wyjęła niepozorny nożyk i nachyliła się nad dziewczynką. Marek był pewien, że poderżnie jej gardło, jednak ofiarą została nitka. Intruz skończył z Anią, więc pchnął ją na podłogę i zwrócił się ku Kacprowi.\nNagle obejrzał się za siebie i dostrzegł Marka.\nChłopiec oddychał głęboko, próbując powstrzymać krzyk. Chciał zerwać się do biegu, jednak tylko cicho się wycofał, czując na sobie spojrzenie czarnych, błyszczących oczu. Kiedy przechodził przez bramę, musiał przytrzymać się jej obiema rękami.\nNa ulicy panowała taka cisza, że niemal można było usłyszeć padający śnieg. Wszystkie domy wyglądały na pogrążone w zimowym śnie. Marek dotarł do furtki najbliższych sąsiadów i nacisnął dzwonek.\nNikt się nie zjawił.\nSpojrzał na dom kuzyna. To coś mogło w każdej chwili wyjść. Zadzwonił raz jeszcze, bez rezultatu, a potem ruszył dalej.\nPrzy kolejnej furtce do płotu doskoczył wielki pies. Szczekał głośno, ale nie dość<!- Usunęłabym drugie powtórzenie. „ale nie dość, by zbudzić” -->, by zbudzić swoich właścicieli.\nMarek postanowił znaleźć dom, w którego oknie pali się światło. Szedł dalej, z każdym krokiem coraz bardziej pewny, że nie ma pojęcia, gdzie się znajduje. Gdy mijał duże drzewo, wydawało mu się, że wewnątrz pnia ktoś skrobie. To śnieg ugina gałęzie – przekonywał sam siebie.\nDotarł do okolicy, gdzie domów było mniej, a śnieg <!- To oczywiste, że chodzi o zaspy śniegu – wywaliłabym albo przymiotnik, albo zmieniła na „śnieg sięgał mu niemal po kolana/do kolan”. -->sięgał mu niemal do kolan. Minął budynek starego młyna. Drewniana budowla wyglądała, jakby miała się zawalić od podmuchu wiatru, który złapią skrzydła wiatraka. Przez chwilę zastanawiał się, dlaczego Kacper nigdy nie pokazał mu tego miejsca. Szybko przypomniał sobie odpowiedź. Młyna już dawno nie było.\nZebrał w sobie siły i ruszył jeszcze szybciej. Dostrzegł światło, nieco dalej, tuż przy granicy lasu, i poczuł się jak dryfujący rozbitek, który ujrzał latarnię morską. Tak, to dom – upewnił się, podchodząc bliżej. Drewniana, wiekowa chałupa. Oczami wyobraźni ujrzał, jak jej mieszkańcy udzielają mu pomocy.<!- To zdanie – dokładniej mówiąc użycie czasów – gryzło mnie na tyle, że spytałam na forum, czy jest z nim wszystko w porządku. Najlepsza propozycja zmiany brzmiała: Oczami wyobraźni ujrzał, jak jej mieszkańcy udzielają mu pomocy. Jeśli chcesz je pozostawić bez zmian, rozważ zmianę czasu na przyszły. -->\nByle tylko nie słuchali radia.\nSzedł teraz wzdłuż linii lasu. Kątem oka zauważył ścieżkę prowadzącą między drzewa, zastanawiająco wyraźną, biorąc pod uwagę noc i śnieżycę. Kiedy zdał sobie sprawę, że stoi na niej coś, co przypomina ludzką sylwetkę, zaczął biec.\nByle do światła. Był jak największa i najbardziej przerażona ćma świata. Byle dalej od zimna i ciemności. To już blisko.\nGdy zajrzał do środka przez okno, zobaczył mieszkańca chałupy. Siedział przy stoliku, pochylał się nad czymś. Nad mikrofonem.\nPod Markiem ugięły się kolana. Musiał wstać, uciec w inną stronę, znaleźć coś… cokolwiek. Ale nie miał siły i było mu tak zimno. A w dodatku ktoś się do niego zbliżał.\nŚnieg skrzypiał coraz głośniej, aż zapadła cisza. Nad Markiem stanął upiór z zaszytymi ustami.\nKiedy chłopiec poczuł, że otwiera usta do krzyku, którym z pewnością zbudziłby całą wioskę, wsadził twarz w śnieg. Najadł się go, ale zachował ciszę. Gdy zaczęło mu brakować powietrza, podniósł głowę.\nUpiór wciąż nad nim stał. Położył chudą rękę na głowie chłopca i pogłaskał go czule, po czym ruszył w stronę drewnianej chałupy. Marek widział go jeszcze przez okno, jak zajmuje miejsce obok prowadzącego Nocne Radio. Ten powiedział kilka niesłyszalnych słów, a potem siedzieli w milczeniu.\nMarek wstał i ruszył w stronę domu kuzynostwa. Jakoś udało mu się znaleźć drogę, choć młyn zniknął, a duże drzewo nie wydawało żadnych podejrzanych odgłosów.\nW milczeniu pomagał Kacprowi i Ani, gdy ratownicy opatrywali im usta. Kiedy policjant zapytał go, co zaszło, nic nie odpowiedział. Ciocia i mama próbowały się od niego czegoś dowiedzieć, ale też nic nie wskórały. Psychologowi nie poszło wiele lepiej.\nMinęło wiele miesięcy, nim Marek w końcu odważył się odezwać.\nkobieta, Katowice | 03.07.18, g. 18:51\nChoć mam nadzieję, że uda mi się kogoś przestraszyć.\nDo pełni wrażeń brakuje tylko zimy i nocy za oknem.\nKlimat straszny, potwór sam w sobie już mniej, choć dzieci muszą mieć konkretną traumę – teraz przeżyły, ale skąd mogą wiedzieć, czy to po nich nie wróci? brrr.\nCo robił Krzysiek? Nie słyszał krzyków czy je zignorował?\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 03.07.18, g. 22:01\nWybranietz, dzięki za odwiedziny :)\nNa pewno słyszał. Pewnie umierał ze strachu w swoim pokoju, ale nie odważył się wyjść.\nmężczyzna | 04.07.18, g. 15:35\nwzniesionym niczym mieczem\nwydaje mi się, że “wzniesionym niczym miecz”.\nBardzo żywotne opowiadanie. Dzięki Twoim opisom udało mi się usłyszeć trzaskający głos z radia. Audycje były dla mnie filarem tekstu i jego najmocniejszą stroną. Fajnie imitowałeś formułę retro-audycji i styl groszowych powieści grozy.\nKlimat przypominał mi Stranger Things. Szkoda tylko, że dzieci nie zostały mocniej poszkodowane w zakończeniu Liczyłem, że przynajmniej jedno z nich zostanie giermkiem niemego upiora.\nSzczególnie plastyczny był dla mnie opis, gdy dzieci uzbrajały się do konfrontacji z potworem. Encyklopedia, cymbałki i scyzoryk – piękny obrazek, chciałbym zobaczyć taką ilustrację.\nJeśli już jesteśmy przy multimediach, to opowiadanie ładnie nadaje się na słuchowisko.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 04.07.18, g. 16:27\nWisielcu, dzięki za opinię i poprawkę :)\nkobieta, Łódź | 05.07.18, g. 00:53\nSugestywny tekst. Potrafisz pisać horrory. :-)\nJest nastrój, są bezbronne ofiary…\nmężczyzna, Poznań | 05.07.18, g. 19:18\nNapisałeś, że pierwsze opowiadanie serii jest “Niezbyt skomplikowane, wprowadzające w temat”. Cóż, nie sposób nie przyznać racji. Historia niezbyt skomplikowana, ale za to porządna.\nPrzestraszyć w 20 tysiącach znaków na pewno nie jest łatwo, ale ładnie udało Ci się zbudować klimat. Wybór dzieciaków na bohaterów fajnie się sprawdził, bo czasem nie mamy pewności – rzeczywiście coś jest nie tak czy to tylko dziecięca wyobraźnia podsuwa dźwięki/ruchy? Im dalej, tym przyjemniej się czyta.\nKońcówka bardzo udana. Ogólnie pomysł na “Nocne Radio” według mnie ma swój potencjał.\nkobieta, 40 lat | 06.07.18, g. 02:30\nChyba juz wspominalam, ze bardzo lubie Twoj styl pisania :) Tym opowiadaniem rowniez mnie nie rozczarowales. Udalo Ci sie stowrzyc swietny klimat. To znaczy, mam na mysli mroczny i horrorowaty, a to z pewnoscia do latwych zadan nie nalezy.\nPomysl na serie tez uwazam za bardzo dobry.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 06.07.18, g. 16:59\nFinkla, Perrux, Katia, dzięki za wizyty i cieszę się, że się podobało :)\nmężczyzna, 19 lat, Legnica | 06.07.18, g. 19:08\nKlimatyczny i mroczny tekst, do tego napisany bardzo porządnie. Pomysł na serię uważam za udany i z chęcią przeczytam kolejne :)\nmężczyzna | 06.07.18, g. 23:21\nTytuł budzi skojarzenia trochę z Trzecią Stroną Księżyca, trochę z opowiadaniami czytanymi czasami w Ossobliwościach. To celowe?\nSamo opowiadanie… gdybyś nie napisał o serii powiązanych teksów o Nocnym Radiu, powiązałbym to z “Człowiekiem bez twarzy” :) Wyszedł dobry slasher, z pełnymi tego konsekwencjami – włącznie z obecnością elementów, które w innej konwencji zastanawiałyby (”no jak zaszyte usta, jak je?”), a w slasherze są częścią konwencji.\nBudzi skojarzenia z tym, jak się oglądało filmy typu “Trzynastego w piątek”. Może i wywołanie nostalgii nie było tu celem, ale wyszło :) I widząc wyżej, że Wisielec skojarzył tekst z “Stranger Things” można uznać, że ten kierunek skojarzeń jest nie tylko u mnie, nawet jeśli ja pomyślałem raczej o materiałach źródłowych :)\nJednej rzeczy brakło. O ile przez większość opowiadania atmosfera jest budowana sprawnie, to jednak końcówka (drzewo, młyn, okolice domu, z którego nadawano audycję) można by trochę wzmocnić. Jak? Rozkładam ręce, nie wiem. Ale ma się wrażenie, jakby część atmosfery umknęła. Z drugiej strony może to celowy zabieg – jeśli okolica ma być stopniowo bardziej opisywana wraz z kolejnymi opowiadaniami z serii, to być może byłby to niezły zabieg.\nmężczyzna, 40 lat, Wrocław | 07.07.18, g. 09:44\nKawałek solidnego horroru, zbudowanego przy użyciu klasycznych elementów – dzieci same w domu, noc, zima, pozornie zwykły, ale złowrogi przedmiot… Jest klimat, jest napięcie.\nPodoba mi się to, że nikt tam nie ginie – w porządnym horrorze nie muszą padać trupy i latać flaki, żeby było strasznie (nie mówiąc o tym, że gdyby demony zabijały na prawo i lewo, to okolica szybko by się wyludniła ;-))\nNo i przede wszystkim – pomysł na serię tekstów naprawdę cacy. Chciałbym poznać historię stojącą za radiem i tamtym miejscem. To pojedynczego opowiadanie, choć w zasadzie zamknięte, bardziej rozbudza ciekawość, niż satysfakcjonuje fabułą – rozwinięcie jak najbardziej pożądane :-)\nkobieta, Jaworzno | 07.07.18, g. 20:12\nNajpierw myślałam, że Krzysiek chce porządnie nastraszyć dzieciarnię i całe opowiadanie pójdzie w tym kierunku. :D\nBardzo zacny pomysł, Zygfrydzie. Subtelna groza zbudowana na dziecięcej wyobraźni (początkowy opis radia jako twarzy <3) która narastała z każdą chwilą.\nSama historia budzi skojarzenia z tymi, które opowiada się na koloniach. I to też mi się podobało, bo dzięki temu dziecięcy bohater ładnie zgrywa się z pomysłem.\nJeśli powstanie seria o Nocnym Radiu, zgłaszam się na czytelniczkę. :)\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 08.07.18, g. 22:58\nDziękuję za kolejne opinie :)\nLudzie w drzewach i tajemnicza ścieżka prowadząca w głąb lasu to na pewno elementy do rozwinięcia w ewentualnych przyszłych tekstach. I oczywiście sam prowadzący.\nkobieta, Poznań | 12.07.18, g. 07:14\nJa też przeczytałam z przyjemnością, jak zwykle. Nie powiem, że tekst wzbudził we mnie trwogę, ale z pewnością można go nazwać klimatycznym. Mocną stroną są działające na wyobraźnie opisy. Świetny pomysł na serię opowiadań, mam nadzieję doczekać się kolejnych. Ogólnie bardzo dobrze, nie wiem, co jeszcze mogę powiedzieć, oprócz tego, że natknęłam się na ze dwie literówki. Podsumowując, udany horror, choć nie przeraził, ale z pewnością trzymał w napięciu i zasiał lekki niepokój.\nkobieta, Warszawa | 15.07.18, g. 22:09\nBardzo fajne opowiadanie. Ładnie budujesz napięcie, klimat grozy.\nPodoba mi się motyw z radiem, rzeczywiście daje pole do popisu, możesz wymyślić milion strasznych audycji, chętnie przeczytam. No i znikający młyn i chatka radiowca fajne. I drzewa, w których ktoś skrobie, i potwór z zaszytymi ustami, no piękne po prostu.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 15.07.18, g. 22:30\nRosebelle, Anet, dzięki za odwiedziny i opinie\nkobieta, 31 lat, Łódź | 15.07.18, g. 23:45\nUwielbiam Twój styl, Zygfrydzie. Horrory wychodzą Ci niesamowicie, jestem pod wrażeniem. Czytałam i klimat udało Ci się zbudować w sumie na dosyć prostych założeniach, ale wyczuwało się emocje bohaterów i one w robiły całą robotę. Trochę krótkie jak na mój gust, ale zacny pomysł. Czekam na kolejne. :)\nmężczyzna, Wrocław | 16.07.18, g. 23:09\nPodobał mi się pomysł, podobała mi się bezkrwawa (prawie) groza, podobało mi się wyjaśnienie (proszę o ciszę) i ostatnie zdanie. Mimo to widziałem trochę chropowatości, nie wszędzie tekst płynął i przynajmniej dwie usterki jeszcze tam gdzieś są (czytałem już chwilę temu, więc niestety nie pomnę gdzie – chodziło o dość wyraźne błędy bodaj gramatyczne spowodowane niewątpliwie korektą, więc znajdziesz, jeśli przeczytasz uważnie).\nKrzysiek wyszedł trochę na siłę, niby jego podejście jest ok, ale czegoś tu zabrakło do pełnej wiarygodności.\nDobry klimat. Hm. Myślę, że na 5.\nkobieta, Łódź | 17.07.18, g. 00:11\nJak zwykle, Zygfrydzie, nie zawodzisz.\nPochwała ciszy, jako zwiastun serii opowiadań o Nocnym Radiu, spełniła swoje zadanie. Już w pierwszej scenie umiejętnie wprowadzasz niepokój, a im głębiej w noc, tym więcej wydarzeń przyprawiających o ciarki. I ten klimat znakomicie utrzymujesz do samego końca. No cóż, będę teraz niecierpliwie wyczekiwać kolejnych audycji Nocnego Radia i jestem dziwnie spokojna, że żadna mnie nie zawiedzie i nie rozczaruje. ;)\n…a noc to śmierć i milczenie, która trwa wiecznie. –> Chyba miało być: …a noc to śmierć i milczenie, i trwa wiecznie.\nCisza, która ich otoczyła, wcale nie nie brzmiała lepiej niż Nocne Radio. –> Dwa grzybki w barszczyku.\nChłopiec wylądował na przedpokoju. –> Chłopiec wylądował w przedpokoju.\nPrzedpokój to pomieszczenie, nie można wylądować na pomieszczeniu.\n– Po naszym ogródku? – zapytał Kacper. – Furtka jest zamknięta.\nZamknęli okno czym prędzej. –> Czy to celowe powtórzenie?\nKacper otworzył drzwiczki. –> Skoro to duża szafa, to chyba: Kacper otworzył drzwi.\n…i wybiegł na przedpokój, byle dalej od tamtej szafy. –> …i wybiegł do przedpokoju, byle dalej od tamtej szafy.\n– … nocami spoglądali przez okna i wiedzieli… –> Zbędna spacja po wielokropku.\nIstota wyglądała jak wysoki i bardzo chudy mężczyzna. Ubrany był na czarno… –> Piszesz o istocie, więc w drugim zdaniu winno być: Ubrana była na czarno…\nMarek postanowił znaleźć dom, gdzie w oknie pali się światło. –> Marek postanowił znaleźć dom, w którym w oknie pali się światło.\nSzybko znalazł odpowiedź. Młyna też już dawno nie ma. –> Raczej: Szybko przypomniał sobie odpowiedź.\nmężczyzna | 17.07.18, g. 14:25\nCzytałem to już jakiś czas temu, ale byłem na tyle zaniepokojony, że zapomniałem skomentować XD\nGodzina 2-3 w nocy, chwilę wcześniej obejrzałem sobie The Banshee Chapter (2013), tam też jest motyw radia, poza tym psy na zewnątrz zaczęły jakoś zupełnie przypadkowo szczekać, ehh. Prawdę mówiąc to liczyłem na inny przebieg wydarzeń, no ale cóż, widocznie to zaszycie było nieuniknione…\nBardzo mi się podobało (czekam na następne nocne radio, oczywiście będę czytał nocą, bez oszukiwania!)\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 17.07.18, g. 17:05\nMorgiana89, varg, regulatorzy, lk – dzięki za odwiedziny. Poprawki wprowadzone.\nCieszę się, że się spodobało, będę miał motywację, by napisać kolejny tekst z tej serii. Mam jakiś pomysł, ale na razie skupiam się na tekście na “Pomieścia”, więc kolejne Nocne Radio musi zaczekać.\nkobieta, Łódź | 17.07.18, g. 17:13\nCóż, uzbroję się w cierpliwość. ;)\nmężczyzna, Bochnia | 17.07.18, g. 18:01\n– Macie cały domy.\nAż mi się przypomniały klasyki z dawnych lat – “Gęsia skórka” i nieco mniej znane “Czy boisz się ciemności?”. Zdaje się, że nawet czas akcji się pokrywa, bo zważając na grającego w gry Krzyśka i brak powszechnych smartfonów czy tabletów, wnioskuję, że rzecz się dzieje w latach dziewięćdziesiątych, ewentualnie dwutysięcznych. Bardzo podoba mi się też Twój styl, bo choć dość prosty, pozbawiony większych słowotrysków, to fajnie się sprawdza przy budowaniu nastroju. Aż przypomniał mi się “Dom na końcu ulicy” Twojego autorstwa, który czytałem jako jeden z pierwszych tekstów na forum i który również bardzo mi się podobał.\nMam jednak parę zarzutów. W takim mariażu horroru i opowieści niesamowitej straszy przede wszystkim zaskoczenie. A Ty prezentujesz paskudną manierę, świadomego, bądź też nie, zapowiadania, co nastąpi. Głos w radiu mówi, że gość odwiedzi dom któregoś słuchacza i oczywiście odwiedza paczkę bohaterów. Ania znika i oczywiście łapie ją stwór. Samo zapowiadanie nie jest niczym złym, wręcz łatwo je przekuć w atut, zwyczajnie burząc wyobrażenie czytelnika na temat tego, co ma nastąpić. Ale tutaj wszystko szło jak po sznurku. Nie pomogły sceny-zapychacze, odwlekające zapowiadane wydarzenia: gość siedzi w szafie? Nie, to tylko garnitur. Gość lezie ulicą? Nie, to tylko ćma. IMO takie zabiegi szkodzą klimatowi grozy, który nie był zły, ale też mnie nie powalił.\nTak czy siak, pomysł na serię opowiadań związanych z radiem uważam za ciekawy. Zdecydowanie powinieneś spróbować coś podziałać na tym polu.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 23.07.18, g. 22:37\nmężczyzna, Warszawa | 30.07.18, g. 19:32\nChoć dreszczowiec, ale bardzo sympatyczny i miejscami uśmiecha. Mimo że w targecie wiekowym nie jestem, to przeczytałem z dużą przyjemnością. Zacne.\nkobieta | 05.08.18, g. 19:55\nPowiem Ci, Zygfrydzie, że czytałabym, mimo że nie jestem jakąś wielką fanką grozy. Może dlatego, że zwykle się nie boję tego, co określa się jako literaturę grozy. Tobie jednak udało się wykreować odpowiedni klimat. Czytałam w ciągu dnia, w upalne lato, a poczułam niepokój. Fajnie piszesz, fajnie kreujesz postacie… Czegóż chcieć więcej? ;)\n“Ania i Kacper wyglądali, jakby bardzo chcieli coś powiedzieć, ale woleli nie ryzykować rozgniewania gościa audycji. Marek czuł delikatne dreszcze, ale nie wierzył…”\n“Zamknęli, dobrze o tym wiedzieli, ale woleli się upewnić. Później przeszli do sprawdzania okien. Marek wiedział, że to niedorzeczne, gdyby któreś było otwarte, wyziębiłby się cały dom, a na podłodze zebrałaby się góra śniegu. Ale ostrożności nigdy za wiele.”\n…i zaraz potem:\n“– To nie było fajne – marudziła Ania. – Miało być straszenie, ale tylko trochę.\n– Nikt do nas nie przyjdzie – uspokajał ją brat. – Dom jest zamknięty. Wystarczy poczekać do rana. Ale jeśli się boicie, to…”\n„Usiedli ma łóżku” – na\n„Macie za to pięć sekund, żeby się stąd stracić.” – Przyznam, że nie rozumiem tego zdania.\n„Nic więc dziwnego, że pomieszczenie to obrali jako swoją twierdzę.” – Jak obrali to za coś, a nie jako coś\n„Zgubił gdzieś flet, zostały mu cymbałki.” – Wszelka atmosfera grozy właśnie wyparowała :D Cymbałki to po prostu zbyt śmieszne słowo ;p\n„Dotarł do okolicy, gdzie domy stały rzadziej, a śniegowa zaspa sięgała mu niemal po kolana.” – Jedna zaspa?\nmężczyzna, Kraków | 07.08.18, g. 16:05\nNo i nie potrafię uniknąć porównania z “Człowiekiem bez twarzy” ;)\nTamto opowiadanie podobało mi się między innymi za świetne wykorzystanie konwencji – równoczesne użycie i zdystansowanie się od niej. Tutaj po prostu wpisujesz się sprawnie w pewien model opowieści.\nPodoba mi się sam pomysł na wykorzystanie radia jako medium, podoba też motyw ciszy, jako czegoś, czego boją się dzieci i co będzie dla nich karą.\nZawiodłem się trochę na postaci Krzyśka – wprowadzasz to imię początkowo bez wyjaśnień, wspominasz kilkakrotnie zanim go w końcu pokażesz, spodziewałem się przy tak budowanej narracji, że jego tożsamość mnie zaskoczy. Sama postać jest całkiem spoko (choć to znowu klasyk), ale oczekiwałem jednak jakiegoś zaskoczenia z jego strony.\nNajpoważniejszy zarzut jest natury osobistej i tak go proszę potraktuj – wiem, że uwagi w stylu “to nie moja bajka” nie są godne poważnego jurora, z drugiej strony skąd autor ma się dowiedzieć, czego oczekuje od niego czytelnik, jeśli nie z subiektywnych opinii. W horrorze cenie sobie niedopowiedzenia, tutaj scena obserwowana przez okno jest tak dosłowna, że ja przestaję się bać. Wolałbym jakąś grę cieni, pudełko z przyborami do szycia na parapecie, ale nie bezpośrednie pokazanie potwora jako realnie istniejącej i działającej postaci. Tym bardziej, że to co się później przydarza głównemu bohaterowi jest już bardziej oniryczne i umożliwiające różne interpretacje.\nCo nie zmienia faktu, że słuchałbym kolejnych audycji ;)\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 07.08.18, g. 21:05\nBlackburn, Joseheim, Cobold – dzięki za wizyty :)\nmężczyzna, Warszawa | 10.08.18, g. 10:58\nBardzo przyjemny tekst. Dałem się wciągnąć. Pozwolę sobie zacytować fragment komentarza Cobolda:\nW horrorze cenie sobie niedopowiedzenia, tutaj scena obserwowana przez okno jest tak dosłowna, że ja przestaję się bać. Wolałbym jakąś grę cieni, pudełko z przyborami do szycia na parapecie, ale nie bezpośrednie pokazanie potwora jako realnie istniejącej i działającej postaci.\nOd ujawnienia się Głównego Złego klimat siada i bańka domysłów pęka. O wiele lepiej zagrałby tu nawet powrót do domu i odkrycie dzieci z zaszytymi ustami. Oczywiście to moje zdanie i możesz się z nim nie zgadzać. :)\nBardzo dobrze budujesz klimat grozy, ale uważam, że tą dosłownością odarłeś cały tekst z budzenia w czytelniku niepokoju i zostawiasz go z satysfakcją po lekturze, ale tylko tyle. Strach uleciał razem z Milczącym Panem.\nTak, czy siak, to bardzo dobre opowiadanie.\nmężczyzna | 10.08.18, g. 14:11\nKrótko, bo z telefonu: wystraszyłeś. I to w 20 tys. znaków. Za samo to masz ode mnie TAK-a. Nie mogłem się oderwać. Historia może prosta i klasyczna, ale na tym polegają horrory. Jeśli miałbym się czegoś przyczepić, to stylu. Jest pozbawiony zgrzytów, ale moim zdaniem przydałoby mu się więcej charakteru. Nie wiem, czy bym Cię rozpoznał, gdybyś opublikował anonimowo. A pomysł na Nocne Radio zdecydowanie warty rozwinięcia :)\nmężczyzna, 33 lata, Gdańsk | 11.08.18, g. 19:56\nNa początku tworzysz świetny klimat. Bardzo trafne reakcje dzieci, dobrze dobrane słowa – wszystko mnie wciągnęło. Kolejne wydarzenia budują napięcie, wzniecają ciekawość. Emocje idą do góry…\nAż pokazujesz mi potwora.\nW tym momencie wszystko siadło. Tak jak cisza straszy pustką, tak niedopowiedzenia w wyglądzie albo czysta ciemność działa mocniej na mą wyobraźnię niż akapit opisu. Nagle nieznane stało się znanym – co gorsza, mogłem je porównać z innymi mi znanymi. I momentalnie przestało straszyć.\nTechnicznie nie mam się do czego przyczepić. Dla mnie napisane dobrze i płynnie.\nPodsumowując: początek świetny, ale w pewnym momencie ujawniasz o jeden fajerwerk za dużo. I momentalnie koncert siada. Trochę szkoda, ale lektura na pewno warta uwagi :)\nmężczyzna | 11.08.18, g. 21:12\nNo, to teraz ja się zrewanżuję straszną historią: wyobraźcie sobie komentarz – taki cieniowy komentarz – już prawie skończony, całkiem ładnie zamykający w sobie wszystkie uwagi i pochwały (w tej właśnie kolejności), niemal całkowicie i uczciwie dopracowany… i nagle yeb, ciul, dup! – przeglądarki nie ma.\nNie wiem jakim cudem, ale po prostu się zamknęła. Żadnego ctrl+w, żadnego wciskania iksików (zresztą pytałoby o zamknięcie wielu kart), żadnego wrednego skrzata w zasięgu wzroku, żadnej zwiechy ze strony Złomka 2.0, żadnych umykających w te pędy Internetów (co i tak nie miałoby znaczenia), nic. Pieprzony informatyczny cud. I potężna demotywacja do czegokolwiek.\nTym razem będzie więc krócej i może konkretniej. A może nie.\nTekst niespecjalnie mi się uwidział, prawdę mówiąc. Od zbyt topornego stylu, który momentami – ale tylko momentami – uniemożliwiał mi “płynięcie” przez tekst, poprzez irytujących, mało wiarygodnych, a przy tym zbyt kliszowych bohaterów (głównie wszystkojebliwy Krzysiek, który w moim odczuciu robi tu za charakter znacznie czarniejszy niż Zaszystomordy czy samo Radio, ale też Kacper, który najpierw robi pod siebie na widok garnituru w szafie, a potem nagle kozaczy i leci ratować siostrę – nie zagrała mi ta niekonsekwencja – sama siostra, tradycyjnie strachliwa… no i młodsza, będąca ofiarą doskonałą, oraz konsekwentny w swym tchórzostwie Marek, do którego mimowolnie czuję niechęć i pogardę; tak, wiem, że to tylko przerażony dzieciak, ale mimo wszystko ni cholery nie potrafię zgodzić się na taką postać; na istnienie takich ludzi w ogóle; tyle, że to bardzo subiektywne, a przy tym pewnie krzywdzące podejście do tematu), a na niesatysfakcjonującej, również kliszowej (domek-pułapka, oczywiście pod lasem, gubiąca się młodsza siostra, etc.), zbyt miałko zakończonej fabule kończąc. Jeśli chodzi o finał, nie zagrał mi ani motyw dosłowności zaszywania dzieciakom ust (o ileż by to było fajniejsze, gdyby nici były niewidzialne, a przez to nierozerwalne), generujący multum pytań z każdej możliwej strony i – co gorsza – okradający Nocne Radio z aury tajemnicy i zagadki, a zostawiający dosłowność; ostateczne potwierdzenie jego istnienia (bo o ile dziecięcą gadaninę o posranej audycji można jeszcze jakoś zignorować, to faktu, że ktoś wparował nocą do cudzego domu i zaszył malchom usta – już nie bardzo) ani fakt, że Markowi się upiekło. Swoje przeżył, to prawda, ale fakt, że w końcu się jednak odezwał… no cóż, rozczarowuje. I – rzecz jasna – daje minus dwiesta do zajebistości Zaszytogębu, bo mam takie dziwne wrażenie, że zwyczajnie spaprał robotę. I że jakoś tak… nie dorasta do legendy, którą próbowałeś mu stworzyć.\nNie mogę też powiedzieć, żeby tekst mnie wystraszył czy choćby zelektryzował i sprawił, że poczułem się nieswojo. Klimat wykreowałeś świetny, to prawda – szczególnie samo radio (tak pomysł jak i wykonanie) robi tu robotę – ale, koniec końców, tragiczna i smutna historia dzieci z domu, w którym zabrakło rodziców, jakoś zupełnie mnie nie ruszyła. Nawet moment, gdzie pokazałeś “zabieg” na Ani, nie wywołał we mnie żadnych emocji. No i szkoda, że nie wiadomo, co (złego) spotkało dupka-Krzyśka. Gość sprawiał wrażenie jednej z tych postaci, które kreuje się tylko po to, by na końcu dosięgnęła je bolesna – najlepiej krwawa – zemsta od losu/życia/Autora/bohaterów/samego Boga. Temu jednemu skurczybykowi się chyba jednak upiekło.\nMówiąc krótko, szału, niestety, bez. Ani w skali piórkowej, ani tym bardziej Twojej własnej. Co nie znaczy oczywiście, że opowiadanie mi się nie podobało w sposób zupełny, bynajmniej. “Nocne Radio” to całkiem przyjemna, cholernie klimatyczna lektura oparta na rewelacyjnym pomyśle i zapowiedź czegoś – mam nadzieję – naprawdę obiecującego. Ale, póki co, za mało, by mnie usatysfakcjonować.\nkobieta, Łódź | 14.08.18, g. 01:16\nWspominałam już kiedyś, że potrafisz pisać horrory? Bardzo dobrze budujesz nastrój, motyw dzieci samych w domu jest stary jak filmy puszczane w święta, ale wycisnąłeś z niego, ile się dało.\nNie znam się na horrorach, ale motyw z radiem jest dla mnie nowy, za niego też plus. No i otoczkę dookoła niego stworzyłeś naprawdę niezłą.\nPewnie zauważyłeś, że po długim namyśle nominowałam, czyli jestem na TAK.\nkobieta | 14.08.18, g. 12:45\nByłam święcie przekonana, że skomentowałam Twój tekst już dawno temu, zaraz po lekturze. Najwyraźniej mi to gdzieś umknęło, więc nadrabiam.\nPo raz kolejny pokazujesz i potwierdzasz, że potrafisz świetnie pisać o dziecięcych bohaterach. Dzieciaki są jak żywe, a przy tym nie są to opowieści dla dzieci, a dorosły odbiorca nie ma problemu z małolatami.\nJak dla mnie doskonale też budujesz nastrój. Kilka zwykłych słów, a po plecach czytelnika lecą ciarki, fala za falą. I podoba mi się, że krew nie leje się strumieniami, członki nie fruwają w powietrzu – dzięki temu, moim zdaniem, groza jest mocniej zaakcentowana, sięga głębiej. I dobry efekt daje milczenie Marka i reakcja na to upiora.\nJednym słowem (albo trzema) bardzo mi się.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 14.08.18, g. 21:12\nAleż się tu zebrało komentarzy. Dziękuję wszystkim za pozytywne (lub mniej pozytywne) opinie. Na pewno wezmę je pod uwagę, kiedy zabiorę się za drugie opowiadanie z tej serii.\nmężczyzna, 33 lata, Gdańsk | 15.08.18, g. 15:33\nTekst jest dobrze napisany, jest tu też pomysł na prezentację zagrożenia. Tylko że właśnie jego ukazanie w pełnym świetle zamiast niedopowiedzeniami, pozbawiła dla mnie ten horror tego, co najważniejsze – napięcia. I do końca nie chciało ono wrócić.\nTo jedna, ale niestety dla mnie istotna. Stąd tym razem jestem na NIE. Bywa.\nkobieta | 25.11.18, g. 16:24\nŁadna historia, wciągająca, klisze jak w serialu tv, który ma za zadanie straszyć co tydzień w soboty o szesnastej. Zaciekawiło i przeczytałam z przyjemnością.\nByło w nim coś odpychającego i przerażającego.\nPisać o czymś w horrorze, że jest przerażające, to okropne lenistwo :)\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 26.11.18, g. 23:31\nO, komentarz po takim czasie :) Miło i dzięki za wizytę.\nmężczyzna | 23.12.18, g. 22:12\nChciałem odpowiednio wczuć się w klimat, zapuścić jakiś dark ambient, zapalić świeczkę… i w efekcie dopiero dziś udało mi się zasiąść.\nNo i cóż tu rzec? Nie zawodzisz, Zygfrydzie. Świetnie piszesz o dzieciakach w konwencji ciepłej bajki fantasy, natomiast w horrorze… radzisz sobie jeszcze lepiej.\nByło sugestywnie, tajemniczo, cisza przytłaczała, a nastrój strachu czaił się między akapitami. Pomysł na Radio – świetny. Ufam, że spełnisz obietnicę i rzeczywiście dostarczysz kolejne części, bo potencjał jest duży.\nJakbym miał się czegoś czepić, to może prostoty fabularnej (przed którą uczciwie ostrzegałeś) i brak jakiegoś wyraźniejszego zwrotu akcji. Sama scenka z szafą to trochę mało. No i przydałoby się konkretniej poznęcać nad Anią podczas szycia ust ;D\nPoza tym, chylę dumnego, hrabiowskiego czoła.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 30.12.18, g. 19:32\nCountPrimagen, dzięki za odwiedziny i przychylną opinię :) Kolejne części… też liczę, że powstaną, w jakiejś tam przyszłości.\nmężczyzna, 33 lata | 10.01.19, g. 23:50\nzygfryd89 – czytając Twój tekst, czułem się jakbym oglądał film. I to dobry. Czekam na kolejne części.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 11.01.19, g. 11:17\nmężczyzna | 02.02.19, g. 13:39\nMiałem kiedyś właśnie takie, stare radio na wsi, tylko teraz trochę mniej żal, że myszy poprzegryzały kable… Naprawdę dobre budowanie atmosfery grozy i poczucia zagrożenia, po prostu czułem się jakbym tam był. Jedynym minusem była dla mnie bardzo lekka dłużyzna pod koniec tekstu. Muszę również dodać, iż chociaż spodziewałem się kto będzie mieszkańcem tajemniczej chałupy, zupełnie nie byłem przygotowany na ostateczne zachowanie potwora. Ciekawe, czy zostawiłby całą trójkę w spokoju, gdyby tylko nie krzyczały :)\nzauważył ścieżkę prowadzącą do jego środka, zastanawiająco wyraźną, biorąc pod uwagę noc i śnieżycę.\nCóż, tym zdaniem kupiłeś mnie jako czytelnika ;)\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 04.02.19, g. 20:02\nKrikos, dzięki za wizytę :)\nmężczyzna, 27 lat, Wrocław | 06.10.19, g. 13:49\nJestem usatysfakcjonowany lekturą. Historia trzyma w napięciu. Bez trudu potrafiłem sobie wyobrazić, to co przeżywały dzieciaki na strychu podczas wsłuchiwania się w nocną audycję. Też bardzo dobrze oddałeś emocje, bohaterowie są autentyczni. Nawet starszy brat Kacpra wyszedł fajnie; mam starszego kuzyna i kiedy byłem szkolniakiem zdecydowanie nie traktował mnie poważnie i niejednokrotnie wywalał z pokoju za utrudnianie mu przechodzenia kolejnych misji w gta.\nKiedy prowadzący zapowiedział milczącego gościa bylem niezwykle ciekawy w jaki sposób go przedstawisz, ale pojawiły się także obawy, czy jako autor udźwigniesz wysoko postawioną poprzeczkę (Zaznaczam, że czytając tekst nie wiem, kto go napisał, mam taką metodę, że kopiuję wybrane teksty do worda i czytam po jakimś czasie, znając tylko jego tytuł, autora poznaję dopiero po napisaniu komentarza). To jednak się udało, opowiadanie utrzymało poziom, akcja jeszcze mocniej się rozwinęła, milczący pan wprowadził dodatkową wartość, nie był tandetny, nie obniżył jakości. Trzymałem kciuki, by nie zaczęła lać się zewsząd krew, a flaki nie były wypruwane z łatwością towarzyszącą obieraniu parówek z osłonek, jak to ma miejsce w średnich horrorach. Ty zachowałeś umiar w opisie makabry, nie przedobrzyłeś, milczek nie rozszalał się zanadto, dzięki czemu pozostał wiarygodny. A więc horror zdecydowanie udany.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 06.10.19, g. 21:13\nmężczyzna, Strzelce Opolskie | 23.05.20, g. 16:53\nZygfrydzie, widzę, że od publikacji minęły już prawie dwa lata, w związku z czym takie skromne zapytanie: czy powstały kolejne części? Może opublikowane gdzie indziej? Nie mów, że porzuciłeś pomysł, bo wprowadzenie jest bardzo dobre. :)\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 23.05.20, g. 18:53\nHej, drugie opowiadanie o Nocnym Radiu “się pisze” i jest przeznaczona na ten portal, mam więc nadzieję, że będę mógł je wrzucić w niedalekiej przyszłości. Na pewno będzie dużo dłuższe i mroczniejsze. I straszniejsze, mam nadzieję.\nNatomiast to pierwsze pojawi się w czerwcu w naszym portalowym zbierze https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4926711/fantastyczne-piora-2018. Będzie to wersja po redakcji, więc z różnymi drobnymi usprawnieniami. Zamierzam również zaktualizować tę tu wersję zgodnie z książkową, ale to dopiero w dniu premiery.\nmężczyzna, Strzelce Opolskie | 24.05.20, g. 11:11\nO, w takim razie będę wypatrywał części drugiej. :)\nA czy antologia będzie dostępna w wersji elektronicznej? Z racji dość “koczowniczego” trybu życia jestem zaprzyjaźniony z czytnikiem ebooków i chętnie bym zakupił książkę w takiej formie.\nkobieta | 24.05.20, g. 11:22\nEbook będzie, w dodatku bezpłatny ;)\nmężczyzna, Strzelce Opolskie | 24.05.20, g. 11:57\nkam_mod, świetna wiadomość. :)\nkobieta, Kraków | 29.05.20, g. 23:50\nKlimatyczne. Ech, jeszcze pamiętam te stare radia z lampami i pokrętłami. Moi dziadkowie takie mieli. Lubiłam zaglądać do środka przez dziurkowaną tylną ściankę.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 07.07.20, g. 23:48\nNocne Radio znów nadaje!\nJak być może niektórzy wiedzą, powyższe opowiadanie pojawiło się w naszym portalowym zbiorze. Zostało poddane redakcji i korekcji, za co dziękuję prowadzącym. Podmieniłem więc powyższy tekst na wersję ostateczną.\nNa betaliście za to powiesiłem drugie opowiadanie z serii. Jest trzy razy dłuższe. Nie wiem, czy straszniejsze, ale się starałem. I są w nim fajne kawałki muzyczne. Jeśli ktoś chciałby pobetować, to zapraszam na przedpremierową audycję!\nkobieta | 18.07.20, g. 10:10\nWpadam po przedpremierowej audycji i powiem, że i tutaj jest klimat. Trochę jak w serialu dla młodzieży z lekką wykrętką w stronę jakiejś bardziej mrocznej i złożonej tajemnicy. Idealna lektura na burzowe wieczory. I bez burzy śnieżnej można poczuć ciarki.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 19.07.20, g. 18:47\nOidrin, dzięki za wizytę i komentarz.\nmężczyzna, Tychy | 21.07.20, g. 18:57\nBardzo lubię komentować stare teksty, zwłaszcza te piórkowe, bo nawet bez czytania wcześniejszych opinii mogę z pełnym przekonaniem napisać, że przedpiścy to już na pewno wszystko, co ważne, napisali, więc nie będę po nich powtarzał, tylko wyrażę zadowolenie z lektury i znikam. ;)\nPonad dwadzieścia tysięcy znaków przemknęło jak szort. Szalenie wciąga to Twoje opowiadanie, a przecież tego właśnie od literatury oczekujemy. Że nas złapie i już nie puści. Nie potrzeba pisać nic więcej. Gratuluję opowiadania.\nMoże to i nie jest wybitny komentarz, ale przynajmniej wiesz, że po takim czasie ktoś tu jeszcze zagląda. :)\nmężczyzna | 21.07.20, g. 21:37\nPanie szanowny, co z tą nastepną częścią, hę?\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 21.07.20, g. 21:45\nCM, dzięki za wizytę :)\nWilku-zimowy, ano napisana. Wisi na becie. Chodzą słuchy, że na początku sierpnia pójdzie w eter.\nmężczyzna, Kraków | 29.07.20, g. 19:39\nTekst baardzo nastrojowy. No i wciągający, bo w trakcie lektury nie wiedziałem jak bardzo – i czy w ogóle – dzieciaki mają przechlapane, w końcu strach ma wielkie oczy. Sprawnie stopniowałeś napięcie. Czekam na kolejną część, pozdrawiam.\nmężczyzna, 43 lata, Częstochowa | 31.07.20, g. 11:42\nWabiony przez wyskakujące komentarze, dotarłem aż do AD 2018. Warto było.\nZdecydowanie muszę nadrobić piórkową lekturę.\nmężczyzna, 31 lat, Żory | 02.08.20, g. 12:31\nKolejna część już dostępna – https://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/25030. Zapraszam!


Komercyjne na wynajem, Stargardzki Stargard Szczeciński Os. Chopina Czeska, 450 PLN, 12 m2, domy-89/3620/OLW | Domy.pl\nKomercyjne na wynajem: Stargardzki, Stargard Szczeciński, Os. Chopina, Czeska\nOKAZJA! Samodzielnu lokal użytkowy 12 m.kw. z oddzielnym wejściem z ulicy położony w eksponowanym miejscu na parterze bloku na Os. Chopina w Stargardzie. Nieruchomość składa się z dwóch pomieszczeń - głównej sali ok. 9 m.kw oraz małego zaplecza kuchenno-sanitarnego z wc i umywalką. Lokal wyposażony i umeblowany. Nieruchomość ma samodzielne wejście wprost z ulicy, witryna zabezpieczona roletami antywłamaniowymi. Na połodze terakota, ściany gładzone i malowane. Kwota miesięcznego wynajmu to 450 złotych + opłaty do zarządcy ok. 55 złotych łącznie z c.o. Wolne od zaraz! Idealny lokal na siedzibę firmy, małe biuro itd. W bezpośrednim sąsiedztwie market Biedronka i duży parking. POLECAM!************************************************************ ************ARMA Nieruchomości - na rynku od 2002 roku!Duży wybór nieruchomości, darmowe dodawanie ofert, niezobowiązujące prezentacje.Darmowe profesjonalne pośrednictwo kredytowe. Liczba wyświetleń ogłoszenia: 19\nKomercyjne na wynajem: Stargardzki Stargard Szczeciński Os. Chopina Czeska Numer ogłoszenia: domy-89/3620/OLW\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer 89/3620/OLW - Komercyjne na wynajem, Stargardzki, Stargard Szczeciński, Os. Chopina, Czeska, powierzchnia: 12 m², cena: 450 PLN. Proszę o kontakt.


Irlandia | Portal Promocji Eksportu | Zaproszenie do udziału w wystawie budowlanej w Dublinie\nStrona główna › Aktualności › Zaproszenie do udziału w wystawie budowlanej w Dublinie\nZaproszenie do udziału w wystawie budowlanej w Dublinie\ndodał: Przemysław Buczkowski | 2017-03-24 11:25:57\npromocja, stoisko, targi, b2b, irlandia\nOferta bezpłatnej promocji\nWydział Promocji Handlu i Inwestycji (WPHI) Ambasady RP w Dublinie serdecznie zaprasza wszystkich zainteresowanych(*) do bezpłatnego skorzystania z polskiego stoiska podczas imprezy sektora budowlanego pt. National Construction Summit. Wydarzenie to odbędzie się 14 czerwca 2017 r. na terenach wystawowych RDS w Dublinie i składać się będzie z części wystawowej i seminaryjnej. Więcej informacji nt. wystawy można znaleźć na stronie internetowej: http://www.nationalconstructionsummit.ie/.\nSytuacja w budownictwie mieszkaniowym w Irlandii ulega systematycznej poprawie. Potwierdzają to m.in. dane dotyczące produkcji budowlanej, ale też wydanych pozwoleń na budowę lokali mieszkalnych (+26% w stosunku do roku poprzedniego). Jest to doskonała okazja dla polskich firm do powrotu na rynek irlandzki. Największe szanse upatrujemy dla producentów materiałów budowlanych i wykończeniowych oraz stolarki otworowej (drzwi i okna). W 2016 r. eksport polskiej stolarki budowlanej (CN 4418) do Irlandii wyniósł 13,6 mln EUR, co oznacza wzrost o 26,7% w skali roku.\nProponujemy przylot do Dublina w poniedziałek, 12 czerwca i powrót w czwartek, 15 czerwca br. Zachęcamy do sprawdzenia bezpośrednich połączeń lotniczych oferowanych przez linie Aer Lingus lub Ryanair.\nUdział w briefingu nt. rynku budowlanego w Irlandii oraz spotkaniach B2B z firmami irlandzkimi w dniu 13 czerwca br.\nPromocję firmy na stronie internetowej naszej placówki.\nPoniedziałek, 12 czerwca br.\nPrzylot do Dublina, zakwaterowanie (sugerujemy wybór hotelu Clayton Ballsbridge)\nWtorek, 13 czerwca br.\nSpotkanie organizacyjne, briefing nt. irlandzkiego rynku budowlanego\nŚroda, 14 czerwca br.\nPrezentacja ofert handlowych na stoisku WPHI, rozmowy z potencjalnych kontrahentami\nCzwartek, 15 czerwca br.\nFirmy zainteresowane dokupieniem osobnej powierzchni na wystawie National Construction Summit (koszt 1 metra kw. to 370 EUR + VAT – z zabudową) prosimy o kontakt z organizatorem:\nPremium Publishing Ltd\ntel. +353 1 612 08 80\nW przypadku braku możliwości osobistego udziału w targach zapraszamy do nadsyłania materiałów promocyjnych, katalogów w języku angielskim. Będą one bezpłatnie dystrybuowane na stoisku Wydziału. Materiały powinny być dostarczone do nas do 9 czerwca br. na adres:


Jakie meble do kuchni? - Max kuchnie\nStrona główna / Porady / Meble kuchenne / Jakie meble do kuchni?\nPorady/ Meble kuchenne/ Aranżacje\nMówi się, że kuchnia jest sercem każdego domu. To tutaj każdy z członków rodziny powinien czuć się komfortowo, bez względu na to czy przygotowuje lub spożywa posiłek, czy tylko spędza swój wolny czas relaksując się na przykład podczas rozmowy. Jeśli urządzając tę przestrzeń mamy sprostać oczekiwaniom domowników, jak więc wybrać odpowiednią zabudowę kuchenną, aby pomieszczenie nabrało niepowtarzalnego charakteru, spełniało swoje funkcje a przy tym nie znudziło się zbyt szybko? To z pewnością bardzo trudne zadanie, ale i na to są sposoby.\nPodejmując decyzję o zakupie mebli do kuchni musimy sobie odpowiedzieć na podstawowe pytanie, czy bierzemy pod uwagę standardowe i gotowe rozwiązania, czy też meble robione indywidualnie na zamówienie. Oczywiście meble z produkcji seryjnej są testowane i certyfikowane. Zazwyczaj wykończone z dbałością o szczegóły, co ma wpływ również na ostateczną jakość takiego towaru. Choć produkcja fabryczna, ze względu na swą powtarzalność, wydaje się raczej nudnym rozwiązaniem, producenci poszerzają swoje oferty o coraz to nowocześniejsze systemy, które sprostają wielu wymaganiom stawianym przez ostatecznych odbiorców i użytkowników.\nMeble kuchenne robione na zamówienie cechują się niepowtarzalnością. Projekt ograniczony jest możliwościami przestrzennymi, finansowymi i ewentualnie naszą wyobraźnią. Meble na wymiar wydają się być najlepszym rozwiązaniem w przypadku, gdy planujemy urządzić kuchnię pod sprzęty AGD do zabudowy. W takiej sytuacji warto poważnie pomyśleć o skorzystaniu z usług profesjonalistów z wyspecjalizowanego kuchennego studia.\nBez względu na to, czy wybierzemy gotowy produkt czy też ten przygotowany na specjalne zamówienie, musimy zwrócić uwagę na wykończenie i wykonanie. Ponieważ jest to inwestycja na kilka najbliższych lat, zadbajmy o to, aby podjąć trafną decyzję, wówczas meble posłużą nam bezawaryjnie przez długi czas.\nNajwiększą trudnością w wyborze mebli kuchennych są zmieniające się trendy. Jeśli chcemy, aby nasze wnętrza zawsze olśniewały i podążały za najnowszymi trendami, musimy znaleźć złoty środek, nie zapominając przy tym o własnych potrzebach i upodobaniach. Na szczęście jest kilka ciekawych rozwiązań, które w zasadzie nie wychodzą z mody a również są praktyczne i pozwalają nacieszyć oko. Jednym z nich są popularne od dłuższego czasu kuchnie aranżowane na wysoki połysk. W zasadzie w niczym nie przypominają tradycyjnych kuchni, wręcz bliżej im do laboratoryjnych wnętrz. Nowoczesne propozycje zdobywają coraz więcej zwolenników z uwagi na możliwość wykorzystania różnorodnych, czasem zaskakujących w danym miejscu materiałów, jak np. kamień, beton, egzotyczne drewno, stal czy szkło. W pogoni za dobrym smakiem i stylem wiele osób decyduje się na rozwiązania zupełnie odwrotne, więc ukłon w stronę tradycji i mebli z historią, wynajdywanych na strychach, garażowych wyprzedażach czy pchlich targach. Modne jest także eklektyczne połączenie nowego ze starym, ale tutaj dla osiągnięcia pożądanego efektu wymagana jest duża doza wyczucia, ponieważ łatwo o przesadę.\nZaczynając od góry Główne, górne oświetlenie jest podstawą tworzenia kuchennej przestrzeni....\nKuchnia wymagająca, czyli przystosowana do...\nKuchnia w ogólnym zarysie Przygotowując projekt kuchni dla osób niepełnosprawnych...