Straceniec [Teodor Jeske-Choiński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00175 003326 22411150 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_2027 Data wydania:\nTeodor Jeske-Choiński STRACENIEC Konwersja: Nexto Digital Services\nSTRACENIEC Powieść Teodor Jeske-Choiński I. W pierwszych dniach marca 1863 roku płynął po morzu Śródziemnem między Wiochami, Korsyką, a wybrzeżami południowej Francji parostatek nazwiskiem „Cerberus", zdążający do portu Marsylji. W tym miesiącu puszczają się tylko śmielsi żeglarze na morze, bo wrogie wiatry czyhają na zgubę okrętów; ale dziś było niebo tak pogodne, że najbystrzejsze oko nie dostrzegło na kilka mil w około ani jednej chmurki, a morze rozłożyło się cichutko jak szyba jeziora, które śni pod opieką sosnowych lasów. Czasem tylko przesunął się nad wodami południowo - wschodni wiatr, a wtedy rozfalowało się morze nieznacznie, błyszcząc w promieniach słońca tęczowemi barwy. Kędy okręt przeszedł, snuł się za nim szeroką wstęgą ślad roztrąconych w srebrne szumowiny fal, a śladem tym ciągnął długi szereg delfinów i ryb innych, wietrzących resztki ludzkiej biesiady. Może i nieuważny majtek lub podróżny do wody wpadnie, a wówczas biada mu, bo ryby nie uczyły się etyki, ani policji i sądów się lękają... Dokąd okiem spojrzysz — pogodna cisza, dokąd ucha nachylisz — milczenie. I na pokładzie okrętu rozległ się spokój. Sternik stoi przy sterze i kompasie nieruchomy, kapitan patrzy w stronę Francji, milcząc, — a majtek w koszu masztowym wstrzymał oddech, bo za chwilę ukaże się ląd, a wówczas trzeba huknąć z góry: ląd, ląd!... Czterech podróżnych znajduje się na pokładzie. Trzech z nich siedzi na ławeczce, a czwarty stoi obok sternika z lunetą w ręku i patrzy w stronę Francji, jak kapitan. Pierwszy gość, rozpierający się na ławeczce, jest Anglikiem, a nawet typowym. Wysoka postać z cienkiemi, do tyczek podobnemi nogami, ubrana od góry do dołu w szare sukno z twarzą nudną, raczej znudzoną, którą szpeci jedno szkło, wszczepione w oko — zajęła sobie połowę ławki. Anglik trzyma w ręku mały sztylecik, którego rękojeść błyszczy brylantami, bawi się nim i ziewa, nie racząc spojrzeć na nikogo. Obok siedzi bogaty kupiec włoski, niezwykłej tuszy człowiek. Całą szerokością potężnego ciała rozsiadł się pan Cazapuzzi i patrzy bezmyślnie to na morze, na niebo, to na towarzyszów podróży, brząkając nieustannie złotymi dublonami, które dzwonią w kieszeni. Kupiec siedzi szeroko i pewno, jak wszyscy ludzie stojący na złocie, a patrzy obojętnie na podniosły krajobraz, jak ktoś, co wie, raczej sobie powiedział, że za pieniądze wszystkiego dostać można. Szerota jego tłuszczem nalana twarz, opowiada stare dzieje: lubię dobrze zjeść, wypić, potem odpocząć, a czasem wycałować jaką dziewczynę. Ehem... wycałować. Ilekroć pan Cazapuzzi na sąsiadkę obok spojrzy, zawsze ściągną się obwisłe jego usta jak do obliźnięcia, a w małych, ospałych oczkach błyśnie żółty blask pożądania. Stary, posiwiały grzesznik oblizuje się i łypie oczami, ale odwraca się szybko do morza, aby sąsiadka tego grymasu nie pochwyciła. Ale ta sąsiadka ani myśli zajmować się otyłym towarzyszem. Czarne jej wielkie oko patrzy z tęsknotą lat siedmnastu, pod włoskiem niebem spędzonych, na morza lśniące fale, a usta różowe i pełne rozchylają się przeczuciem czy pragnieniem. Jaka piękna! Wysoka, toczonych form, okrągłych ramion dziewczyna, odpycha zrazu majestatem powagi, który zda się mówić: nie bliżaj się do mnie! ale kto się wpatrzy w tę twarz na pozór tylko dumnie - piękną, kto utonie w jej rozmarzonem oku, kogo owieje ciepło dziewiczej niewinności, która podwaja urok greckich jej rysów, ten zbliży się ufnie i wyrzeknie: kochaj mnie! Powaga i słodycz, duma i marzenie, silna wola i miękkość serca zlały się na tej twarzy w dziwną mięszaninę, nie tworzącą jeszcze jednolitej duszy, ale wróżącą materjał niepospolity. Potrzeba tylko zewnętrznego wpływu, aby z tej dziewczyny zrobić bohaterkę i umierającą z miłości kochankę. Panna Corteroni, siostrzenica i wychowanka bogatego kupca, siedzi na ławeczce i patrzy na morze, albo na czwartego podróżnika, którego reszta podróżników nie zdaje się nic obchodzić. Obojętność taka dziwi Włoszkę. Z uwagą przypatruje się młodzieńcowi, którego biała twarz i jasny włos mówią, że ich słońce południa nie spaliło. Pewno daleko na północy kołyska jego stała, gdzie śniegi nie giną, lody nie topnieją, a wiatr taki zimny, iż powiew jego zmrozić musi każde gorętsze uczucie. Tak opisywano włoskiej dziewczynie kraje północne. W czarnem oku Włoszki płonie taki żar, że bucha widocznie... pragnieniem. — Kiedy tak siedzi z czerwoną chusteczką na głowie, z pod której się dwa ciężkie warkocze kruczych włosów wysuwają, w czarnej aksamitnej, złotolitym pasem spiętej sukni z wysuniętą, w bucik węgierski ubraną nóżką, z rozchylonemi ustami... mogłaby nawet sybarytę oczarować, a on, ten piękny młodzieniec ani spojrzy na nią, choć od godzin kilku na jednym znajdują się okręcie. On stoi obok sternika i patrzy w stronę Francji, a usta jego drżą, a czoło rumieni się; snać spieszno mu na ląd. Średniego wzrostu, smagłej postaci, bladej cery, wygląda na panicza. Ubranie na nim eleganckie i ruchy jego lekkie, niedbale, choć pewne, ręka mała i noga niewielka, twarz delikatnie, ostro zarysowana, wszystko to znamiona pańskiego dziecka, na którego postać składały się wieki wygód i pieszczot. A jednak świadczy duma, co podniosła niesilne ciało i wyraz ust hartowny, że ta mała ręka umiałaby w potrzebie pobratać się z kordem ojców, a czoło nie uchyliłoby się w poniżeniu. — Jakiego narodu on synem? — pyta Włoszka. Szwed, albo Rosjanin? Niemcem nie jest, bo nie ma germańskich miękkich rysów. Twarz to delikatna, ale ostrem wykuta dłutem, a oczy smutne, ale nie tym sentymentalnym Niemców smutkiem, tylko jakoś inaczej, tęskniej, rzewniej. Panna odwraca się do opiekuna i pyta: — Któż to ten pan, wujaszku? Kupiec spogląda na podróżnika, krzywi się, bo dostrzegł, że piękny i odpowiada mrucząc: — Nie wiem. — Ale ja chcę wiedzieć, kim on jest — wyrzekła panna, tupnąwszy nóżką. W tej chwili była tylko naiwnem, grymaśnem dzieckiem, które się cacka domaga. A było jej ładnie z tą dziecięcą niecierpliwością, tak ładnie, że stary kupiec dwa razy się obliznął, uśmiechając się z zadowoleniem. Uśmiechnął się i zachmurzył po chwili, bo kiedy powtórnie na obcego spojrzał, dostrzegł raz jeszcze, że młodzieniec taki mógł się podobać najwybredniejszej dziewczynie. — Zkądże mam wiedzieć? — odparł burcząc, jak kondel, któremu przeszkadzają przy jedzeniu. Obejrzał się na Anglika, potem okiem na morze przeszedł i dzwoniąc dublonami, udawał, że bada widnokrąg, a w rzeczywistości patrzył z pod gęstych brwi na kuzynkę, śledząc jej ruchy. — Wujaszek bardzo niegrzeczny — szepnęła panna, odsuwając się od niego zagniewana. — Co? ja niegrzeczny, kto słyszał, to oszczerstwo. Ja staram się zdmuchnąć pył z pod nóżek kuzynki Olimpii, ja ulegam jej jak baranek... — Cóż mi po tem wszystkiem, kiedy wujek nie chce mej prośby wypełnić — przerwała kuzynka Olimpia i więcej jeszcze odsunęła się od niego. Stary zrobił taką twarz, jak gdyby się chciał rozpłakać. Oczy jego ruszały się szybko, obwisła dolna warga drgać zaczęła, nos przedłużył się. — Kuzynko, Olimpio, spójrz na mnie, a uczynię wszystko — prosił. — Nie spojrzę na wuja, dopóki mi się nie dowiesz, kim jest ten podróżny. — Zaraz biegnę do kapitana... — Na dole, w kajucie gościnnej musi być książka podróżnych. — Zaraz biegnę do gościnnej kajuty. Pan Cazapuzzi zerwał się rzeczywiście i biegł, ile słabe nogi, wielkie ciało dźwigające, zdołały. Kiedy wuj znikł, zmieniło się grymaśne dziecko znów w imponującą dziewicę. — Dlaczego mnie ta twarz i cała postać wabi — mówiła do siebie panna Olimpia Corteroni — dlaczego mi serce drży, a pierś się podnosi? Widzę go po raz pierwszy, a przecież zdaje mi się, że go znam od dawna. Gdzież go widziałam? Na jawie pewno nie, bo panna Olimpia chowała się w samotnej willi pod Neapolem. Ojciec jej, włoski powstańczy jenerał odumarł ją rychło, a matki nie przypominała sobie wcale. Śliczną sierotkę wziął wuj Cazapuzzi, stary kawaler, do siebie i umieściwszy ją pod opieką starego sługi w swojej willi, ruszył znów za interesami, za robieniem złota, które nad wszystko umiłował. Stary sługa był opiekunem, ojcem, nauczycielem dzieweczki. On uczył ją chodzić, potem czytać, pisać, w końcu wszystkiego, czego się sam nauczył. Tak rosła w ukryciu mała Olimpia, aż po latach kilkunastu w cudowną rozwinęła się dziewoję. W tym czasie wrócił raz wuj na czas dłuższy do domu, a ujrzawszy rozkwitłą kuzynkę, tak jakoś do niej przylgnął, że się z willi nie ruszał. Źli ludzie mówili: że w starym piecu ogień rozpłonął, że bogacz u schyłku życia po ludzku kochać i być szczęśliwym zapragnął. Któż tam wie? Dość, że był odtąd uniżonym służką swej kuzynki, że jej dosłownie kurz z pod nóg wydmuchiwał, słowem — starał się dziewczynie podobać. Jeśli dotąd panna nigdzie nie bywała, to teraz jeszcze samotniej żyła, strzeżona zazdrosnem wuja okiem. Ale panna słyszała, że do wykończenia edukacji potrzeba być koniecznie w Paryżu i dlatego tak długo nalegała, aż bogacz dublony zabrał i w podróż się puścił. Olimpia wzięła dumę po ojcu jenerale, wojaku, a naiwność jej była skutkiem dziwacznego wychowania. W ten to sposób zachowała wielka i namiętna dusza niewinność prostaczki. — Dla czego mi serce drży, a pierś się podnosi? — pytała Olimpia. Filozof odpowie: bo instynkt miłosny przebudza się w tobie, a dotąd tamowany, prze gwałtownie naprzód, bo twarz rozmarzona i tęskna nieznanego młodzieńca musi na ciebie, prosta a szlachetna dziewczyno, potężnie oddziaływać, według praw przyrodzonych i psychologicznych. Dziewczyny nie bywają filozofami. Nie w ten też sposób odpowiadają sobie, kiedy serce drgnie, i dobrze robią, bo filozofiozne tlomaczenie ludzkich uczuć nie daje zaprawdę szczęścia. — Ach, jaki piękny! — szeptała Włoszka, wpatrzona w nieznajomego. W tej chwili wrócił pan Cazapuzzi z kajuty. — Cóż, dowiedział się wujaszek? — pytała dziewczyna gorączkowo. — Gdzież tam, gdzież tam! Aui sposób się czegoś dopytać, lub doszukać, bo tam na dole taki gwar, jak na giełdzie. Jedni wrzeszczą: wygrają, drudzy: przegrają; jedni: Polska dobrze robi, inni: oszaleli, i biją pięściami w stół i kłócą się, aż spokojnego człowieka strach bierze, — więc uciekłem. Chryste Panie, jakie tam zamięszanie! Tak raportował pan Cazapuzzi i obcierał jedwabną chustką łysinę, na której świeciły krople potu. — Co, wygrają, przegrają, co to ma znaczyć? — zapytała kuzynka. — Co ci tam po takich wiadomościach. — Ale ja chcę wiedzieć. — Owszem, owszem! Głupie Polaki zrobili rewolucję. Święty Filipie, jacy też głupcy! Z kosami, kijami, rzucili się na potężnego cesarza Rosji. Jakie warjaty! Panna podniosła się z ławeczki. Oko jej błysło dziwnie, cała postać zdawała się rosnąć. — Więc powstała Polska? — wyrzekła. — O, biedna Polska, którą tak okropnie męczą , że skonać spokojnie nie może. Zwycięztwo Polakom, a śmierć Moskalom! Kupiec wytrzeszczył oczy: — Bój się Boga — mówił — gdyby jaki Moskal usłyszał... — i oglądał się z bojaźnią. — Przecież i mój ojciec walczył za wolność włoskiego ludu i zginął w krwawej potyczce, a ja miałabym źle życzyć narodowi, który podnosi broń przeciw ciemięzcy. W żyłach moich płynie krew jenerała Corteroni, krew bohaterska, a nie kupiecka. Wymówiwszy to, skrzywiła panna usteczka pogardliwie i zmierzyła wuja od stóp do głowy. — Warjaty, warjaty, mówię ci — prawił kupiec — bo któż widział porywać się na mocarza. Czyż to nie lepiej siedzieć spokojnie i pracując uczciwie na chleb, doczekać się szczęśliwej starości. Czy pod takim, czy pod innym rządem, czy na takiej, czy na innej ziemi, zarabiać można wszędzie. Olimpia już nie słuchała. Wzrok jej ogarniał znów nieznajomego, który teraz lunety od oka nie odejmował. — A może on Polak — myślała — może on synem tego nieszczęśliwego narodu, może spieszy do ojczyzny, w szeregi walczących braci. — Ląd! ląd! — wrzasnął teraz majtek w koszu. — Nareszcie! — sapnął kupiec. — Głodny jestem, a tu na okręcie nie ma nic uczciwego. Olimpia podeszła do sternika, zkąd można było lepiej widnokrąg ogarnąć. Z okrętu nie było jeszcze widać lądu. Na szelest sukni odwrócił się nieznajomy, a ujrzawszy kobietę, ustąpił jej miejsca. — Może mogę pani służyć lunetą — rzekł dźwięcznym głosem po włosku z obcym akcentem. Rumieniąc się, wzięła Olimpia z rąk jego szkła, które przyłożyła do oka. Nieznajomy rozglądał się tymczasem po morzu, nie zwracając uwagi na piękną dziewczynę. Widział to Cazapuzzi i zacierał ręce. — Dziękuję panu — wyszeptała Olimpia zwracając szkła. Nieznajomy skłonił się i opuścił pokład zdążając do kajuty. — Ani nie spojrzał na mnie. Olimpia opuściła głowę i posmutniała, a kupiec zacierał ręce. Teraz świsnęła piszczałka służbowego oficera, kapitan usta do tuby przyłożył, a sternik poruszył kołem. — Kuzyneczka się przeziębi — prawił Cazapuzzi, drepcząc w koło dziewczyny — może płaszczyk przynieść, może chustkę? Olimpia nie słyszała nic. W duszy jej rozległ się smutek, bo jakiś głos powtarzał bez miłosierdzia: ani na mnie nie spojrzał. — Kuzyneczka się z pewnością przeziębi — mówił Cazapuzzi — już chłodniejszy wiatr na dworze wieje, proszę zejść do kajuty. — Jestem córką żołnierza — odparła Olimpia z dumą — więc mi wiatr nie zaszkodzi. A zwracając się do sternika, rzekła: — Wszakże ten pan, który odszedł, jest Polakiem, panie sterniku? — Tak, pani, to pan Kazimierz Podlodowski, młody Polak, mieszkający w Paryżu. — Wiedziałam o tem. I zwracając nie uwagi na drepczącego i duszącego się od złości wujaszka, zaczęła się przechadzać po pokładzie. Po chwili ustał gwar w gościnnej kajucie, przenosząc się na pokład, bo podróżni wszyscy cisnęli się na górę, za lądem stęsknieni. Już minął parowiec skałę „Chateau d'Ife" już też i słońce gdzieś daleko ginęło, złocąc ostatniemi promieńmi szerokie morze. Jeszcze chwil kilka, a przed oczyma podróżnych rozwinął się na mglistem tle obraz wiekiem oczernionej Marsylji. Jedno światełko błysło w oddali, potem drugie, trzecie, aż w końcu zagorzał port z miastem tysiącem płomieni. Na pokładzie tłoczyli się ludzie, bo kilka ostatnich minut wydaje się podróżnym zwykle nieznośną. Zabrzęczał nakoniec łańcuch, zsunęła się kotwica na dno morza, świstnęły piszczałki kapitana i poruczników okrętu, rzucono most na wybrzeże, a cała, niecierpliwa gromada podróżnych posypała się na ląd. — Marsylja! — wołają majtkowie.\nII. Na czele tej gromady tłoczącej się biegł ów nieznajomy, nazwany Polakiem. Spieszno mu było, bardzo spieszno; widać to z ruchów niecierpliwych i z rumieńca, który twarz jego zbarwił. Tuż za nim szła Włoszka, nie spuszczając uciekiniera z oka, ani zważając na stękania wuja, który gdzieś na końcu mostu, objuczony pudłami, pudełkami, paczkami siostrzenicy, prosił, aby na niego czekała. Olimpia widziała tylko nieznajomego. Gorące jej serce, rozegrzane szybką, bo południową namiętnością, bilo tak głośno, że wszelkie inne myśli zamilkły. Nieznajomy wszedł pierwszy do sali celnej komory, gdzie oczekiwali podróżnych francuscy urzędnicy. Otworzył walizkę, okazał paszport, a kiedy urzędnik wyrzekł, iż nie widzi nic zakazanego, wybiegł z sali. — Na dworzec, spiesz się na pociąg do Paryża! — zawołał na dorożkarza. Wsiadł do powozu — dorożkarz zatrzasnął drzwi — i kabrjolet poszedł dudniąc po bruku Marsylji. — Do Paryża? — szepnęła Olimpia, która z progu sali rozkaz nieznajomego słyszała. Pojedziemy natychmiast za nim. Tymczasem przybył i Cazapuzzi do sali. Spotniały, stękający, sapiący otwierał pudła i pudełka, których było mnóstwo. Kiedy urzędnik pakunki Włocha przeglądał, zbliżyła się Olimpia do jednego z oficerów okrętowych, który przybył za podróżnymi do komory. — Panie Figaro, czy nie możesz mi pan czego o Kazimierza Podlodowskim powiedzieć? Pan Figaro, grzeczny, na wdzięki płci pięknej wrażliwy Francuz, odwrócił się aa korku i przyłożywszy dwa pałce do kaszkietu, odparł z uśmiechem: — Mogę pani służyć... Pan Podlodowski jest synem polskiego emigranta, który po roku 1831 musiał ojczyznę opuścić, uchodząc przed zemstą cara, przeciw któremu walczył, jako major wojsk polskich. Młody Podlodowski wychował się w naszym kraju, jak wiele dzieci polskich wygnańców. Ojca już nie ma ani matki, w kraju dawno nie był, posiada trochę majątku, jest kupcem i jeździ po świecie w interesie znacznego domu handlowego. Resztę widziałaś pani sama. Ładny, miły, grzeczny, wykształcony i powszechnie szanowany z niego chłopiec. — Syn wygnańca, patrjoty, sierota, wydziedziczony, Polak — mówiła Olimpia z cicha. Oficer zniżył głos i zakończył swój raport: — Ma już narzeczoną, pannę de Beauregard, córkę pułkownika de Beauregard, mieszkającego w Paryżu. Wymówiwszy to, zwrócił się oficer szybko, bo domyślił się, że powiedział coś, co Włoszkę niemile dotknęło. — Ma narzeczoną? Słowa tę wypłynęły szelestem z pięknych ust Olimpji, a twarz jej zbladła o cały ton. I znów opuściła głowę, jak na okręcie, kiedy Kazimierz na nią, ani spojrzał. Ale po chwili smntnej zadumy podniosła głowę hardo. — Narzeczona nie jest jeszcze żoną, a córka janerała Corteroni nie opuści bez walki pola bitwy — wyrzekła z siłą. Podoba mi się ten człowiek, więc prawo mam do jego serca, tak, mam prawo. — Signorina, kuzyneczko, dusza ze mnie wychodzi, nogi drżą, płuca pracują jak miechy kowalskie, a pieszczotka moja nie ma dla mnie słówka politowania. Tak rzępolił za plecami kuzynki pan Cazapuzzi i wzdychał. — Pojedziemy zaraz do Paryża — rzekła Olimpia. — Co, jak, zaraz do Paryża, ale to niemożliwe, bo głodny jestem i zmęczony; muszę tu odpocząć, wyspać się, nie ruszę się przed jutrem do stolicy. — Na dworcu jest dosyć przysmaków, a spać można i w wagonie. — Zamęczę się, zabiję. — Jeśli wuja podróż męczy, jadę sama. — Bój się Boga, signorina, co też to wygadujesz. Wolę umrzeć, aniżeli puścić pieszczotkę moje do tego Babelu. — Więc jedziemy natychmiast do Paryża — wyrzekła Olimpia stanowczo. — Zmiłuj się... — Dorożkarz! na dworzec kolei żelaznej, spiesz się na pociąg do Paryża — zawołała Olimpia, nie zważając na wuja utyskiwania. Nagła, a wielka namiętność przemieniła niewinną dziewicę od razu w samowiedną, silnej woli kobietę. Samotnem wychowaniem uśpiony charakter przebudził się w Olimpji Nieopierając się, wsiadł kupiec do powozu i za chwilę spieszyła druga dorożka na dworzec kolei żelaznej. Na dworcu było jeszcze spokojnie. Pociąg odchodził dopiero za minut dziesięć, a nasze czasy liczą na minuty, bo czas drogi. Po flizach oświeconego peronu przechadzał się Kazimierz Podlodowski, stawając od czasu do czasu i zwracając oko w stronę, zkąd miał pociąg nadejść. Czyli nie ukażą się w dali błyszczące ślepie nowoczesnego konia, którego lud prosty szatanem nazywa, czyli się iskry nie sypną z paszczy olbrzyma, co mierzy wiatru krokiem dalekie przestrzenie? Cicho było. Tu i owdzie przemknął się urzędnik kolejowy, zdążając na wyznaczone miejsce: tam zapalano czerwoną latarnię — znak dla budników, aby czuwali. — Spiesz, spiesz, koniu żelazny, — prosiło serce Polaka — i nieś mnie do kochanki, potem do ojczyzny, gdzie krew się leje, krew braci moich za wolność ujarzmionych. Spiesz, spiesz, koniu, bo niecierpliwość pierś mi rozpiera... Szelest sukni przerwał dalszy monolog, Kazimierz obejrzał się. Królewska postać Olimpji stała we drzwiach dworca. Magiczny blask lamp oświecał piękną dziewczynę. W innym razie byłby Kazimierz zauważył majestat i piękność Włoszki, ale dziś nie miał oka na wdzięki kobiece, bo każde rozłożystsze pragnienie, każda myśl ofiarna, niezwyczajna, odbiera oczarowanemu zmysł przyrodzony. Człowiek, wielką ideą ujęty, nie widzi nic oprócz marzenia swego, bo wszelkie pragnienie osobiste, choćby tak idealne i poetyczne i potężne żarem, jak miłość kobiety, maleją, nikną wobec spraw niesamolubnych. Bohater, narażający się na polu bitwy, zaciska czapkę na oczy i biegnie naprzód, na śmierć, nie myśląc, że w tej samej chwili może kochanka lub żona za dobro jego się modli; poeta, oczarowany kompozycją, chodzi jak we śnie, potyka się o ludzi, traci wzrok, słuch; uczony zapomina nad wynalazkiem o kłopotach tej ziemi. Każda myśl niesamolubna, jakakolwiek ona, przypina człowiekowi skrzydła do ramion, aby wyleciał po nad drobne tej ziemi trudy. Miłość do ojczyzny, żal do wrogów, pragnienie szlachetnej zemsty, przenikało całą istność Kazimierza, iż nie mógł zauważyć pięknej Włoszki. — Spojrzawszy na nią obojętnie, przez mgłę, która każde oko dalej sięgające, w chwili zapału osłania, poszedł znów po flisach i dumał. Ale Włoszkę zdziwiła ta obojętność.— W chwili, kiedy rozgorzała namiętnością, przypomniała sobie, że jest piękną. Na dworcu spojrzała w zwierciadło, a szkła powiedziały jej to samo. — Czyby rzeczywiście swoją narzeczoną tak kochał, czyby mnie w istocie wcale nie spostrzegł zwyczajem zakochanych? Zagryzła usta, podniosła głowę. — Nie ustąpię! Kiedy się Olimpia na peronie męczy zazdrością, siedzi pan Cazapuzzi w sali pierwszej klasy i zajada tak wściekle, że mu się nietylko uszy, ale cała twarz trzęsie. Twarz jego, tłusta, obwisła, faluje niby morze dotknięte wiatrem. Człowiek jedzący nie wygląda estetycznie, tym mniej żarłok, smakosz. Widać naocznie, że jedzenie zajmuje całą duszę takiego człowieka, że jest w tej chwili więcej zwierzęciem, niż w połowie duchową istotą. — Ha, jaką rozkoszą takie jedzenie! — mruczy kupiec i sięga po nowy kotlet. Wśród ważnej tej akcji zapomniał nawet o Olimpji, której przecież strzeże z czujnością starego amanta. Nareszcie spożył niemałą porcję kotletów — obtarł po kilkakroć szerokie usta — przeciągnął się, aż członki w stawach trzasły — podniósł naprzód jedne nogę, potem drugą, kolejno i cielsko, w końcu głowę i obejrzał się. — Gdzież Olimpia? — rzekł. — Głupią rzeczą ta podróż do Paryża, hm, nie mądrą. Ptaszek, którego wychowałem, chuchając, mógłby rozwinąć skrzydełka i frrr... ej nie. Jakby to było ładnie, gdybym teraz najedzony, mógł karminowe jej usta wycałować. Ale gdzież ona? Na dworcu zaczynało być gwarnie. Dorożki zajeźdżały z trzaskiem, podróżni biegli, urzędnicy wołali, służba tłoczyła się po bilety. Już też zdała pociąg świstnął; jeszcze dwie minuty, a zabłysły wielkie jego ślepie, pomykające się szybko, posypały się iskry, i sapiąc stanął koń przed dworcem. Sygnał odezwał się raz dwa — podróżni ruszyli się do drzwi... zgiełk, wołanie i cały peron był pełny. Wśród zwykłego przy odjeździe pociągu zamięszania, śledziła Olimpia ruchy Kazimierza. Kiedy wsiadł do wagonu pierwszej klasy, wzięła opiekuna pod rękę i wsuwając pudełeczka do wagonu, kazała wujowi wsiadać. Kupiec wsiadł, ale kiedy ujrzał Kazimierza, skrzywił się niemile. — Tu mi za gorąco — mówił i chciał wychodzić. — Zapóźno — odparła Olimpia. Było rzeczywiście zapóźno, bo sługa kolejowy, obejrzawszy bilety, zamknął drzwi wagonu. Sygnał uderzył raz, dwa, trzy — konduktor przyłożył piszczałkę do ust, lokomotywa odpowiedziała mu, ale głośniej, przenikliwiej, a równocześnie zaczął koń żelazny szaloną jazdę. Z rezygnacją opadł kupiec na poduszki wagonu i gryzł wargi, mnąc w palcach jedwabną chustkę. — Djabeł, nie dziewczyna — myślał. Ale gniew jego uspokoił się rychło, bo Kazimierz, którego się teraz na dobre lękał, nie zwracał tak samo, jak na okręcie, uwagi na współpodróżnych. Kupiec, przekonawszy się po długiem czuwaniu, że mu z tej strony nie grozi żadne niebezpieczeństwo, zasunął powieki, złożył ręce na brzuchu, wyciągnął nogi i zasnął, chrapiąc bez żeny. Kazimierz siedział w rogu przy oknie. Oparłszy głowę na szybie, patrzył na rozgwiaździste niebo marcowej nocy, nie myśląc wcale o gawędce podróżnej. Ludzie, którzy się wiele po świecie włóczą, milczą zwykle w podróży. Wagon zastępuje im łóżko. Sobą zajęty, niedaleką przyszłością, nie zwracał Kazimierz uwagi na nikogo. A miał o czem myśleć, bo w sercu jego rozgrywała się walka między miłością do ojczyzny i do kobiety. Tam w Paryżu czeka na kochanka panna Sydonia de Beauregard, dzielnego wojaka córka, a na wschodzie, w ojczyźnie, woła tysiąc głosów: gdziekolwiek jesteście biednej Polski dzieci, spieszcie z pomocą, bo tylko złączonemi siły pokonać możemy mściwego wroga. Spieszcie, syny nasze, albowiem pożar wojenny już ogarnął dwory wszystkie, już bucha wysokim płomieniem, szlachetną krwią podsycanym. Słyszycie? Oto jęczą wdowy, kochanki ręce załamują, niemowlęta płaczą, a młodzież dzwoni w kosy i ginie: wołając: niech żyje Polska! Słyszycie? Dzika Moskwa podnosi okrzyk oburzenia i zemsty. Już walą się czarne hordy do polskich lasów, gdzie gromadki prawie bezbronnych rycerzów ciemięzcom czoło stawiają, już płoną strzechy i chatki, bo cara siepacze znaczą wszędzie ślad swego pochodu. Spieszcie syny nasze, dokądkolwiek was los rzucił, rzucajcie kochanki i rodziny, domy i mienia inne, bo kiedy okręt tonie, za nic ważyć trzeba osobistą dolę. Kazimierz słyszy ten głos. Serce Polaka odczuwa jego skargę przez odległość mil kilkuset, a sumienie patrjoty mówi: idź za tym głosem, bo on na dziś nieomylny. I jego ojciec walczył za swobodę ojczyzny, a potem rzucił kraj, aby nie uchylić hardego czoła przed zwycięzcą. Kiedy ojciec opuszczał ojczyznę i ssał Kazimierz - niemowlę u piersi matki. Na twarzyczkę dziecka padały z promieńmi matczynego uśmiechu łzy ojca - wygnańca , a młodą duszę owiały skargi narodu. Wiele lat minęło od tego czasu, wiele wrażeń przeszło nad dzieckiem, chłopcem, młodzieńcem, ale pamięć pierwszych lat nie przeminęła. Wychował się wśród obcych, których pokochał, zagrzebał rodziców, zdobył sobie stanowisko, chleb, trochę majątku, w końcu kochankę znalazł, a przecież nie zapomniał, że jest wygnańca synem, że daleko na wschodzie kołyska jego stała pod cieniem wonnych lip, pod szmerem płaczących wierzb, że jest członkiem narodu, którego wielki pieśniarz nazwał „ziemią mogił i krzyżów", którą się poznaje „po milczeniu mężów i po smutku drobnych dzieci, po zgorzałych chatach ubogiego i po zniszczonych pałacach wygnańców, po jękach aniołów, przelatujących nocą nad tą krainą smutku i niedoli". Kiedy go wieść o powstaniu narodowem doleciała, przypomniał sobie Kazimierz słowa konającego ojca. Staruszek błogosławił syna, a mówił: — Pamiętaj, że cię polska wydała ziemia, że do niej należy życie twoje i myśl i wszystko. Staruszek spojrzał na szablę, nad łóżkiem wiszącą, pobłogosławił raz jeszcze i umarł. Takiemi myślami zajęty, nie mógł Kazimierz dostrzedz obok siebie pięknej Włoszki, bo ofiara a samolubstwo nie chodzą w jednej parze a samolubstwem jest ostatecznie każde osobiste upodobanie. Światło, płonące u posowy wagonu, padało na szlachetną twarz jego, idealizując rysy i tak marzeniem uduchowione; oko zwrócone w niebo, rozbłysło modlitwą i natchnieniem. Olimpji zdawało się, że widzi jakiś obraz włoskich mistrzów. Wyobraźnia dziewczyny, od razu dobrze usposobiona, osnuwała tę głowę wieńcem laurowym i cierniową koroną. Siedziała, nie ruszając się, w kąciku i poiła się widokiem natchnionej twarzy, która do serca czystej a gorącej dziewicy tak zwycięzko przemówiła. Pociąg spieszył, stacje mijały szybko, noc uchodziła. Kupiec spał, a młodzi milczeli. Z kolan Włoszki zsunęła się dera podróżna. Spadając, dotknęła nóg Kazimierza. Schylił się, podniósł i przykrył kolana Olimpji. — Dziękuję! — wyrzekła Włoszka. Już dziś po raz drugi dziękuję panu za wyrządzoną grzeczność, choć nie raczysz tego wcale zauważyć. — Przepraszam — odparł Kazimierz — głowa moja dziś nie z tego świata, bo myśli, które w niej pokutują, są w ojczyźnie mojej. — W biednej Polsce? O, ja kocham Polskę, ja wiele o niej słyszałam. Nieszczęśliwy to kraj, ale naród, tam mieszkający, jest bitny i szlachetny. — Dziękuję pani. Kazimierz podał dziewczynie rękę; ona złożyła drobną, różową rączkę w jego dłoni, a kiedy uczuła ciepły uścisk, drgnęła. Spuściła oczy i mówiła dalej: — I mój ojciec był żołnierzem, a umarł z ran, które wyniósł z krwawej bitwy za wolność włoską. Kocham poświęcających się wojaków. — Jaka pani dobra. — Słyszałam, że Polska powstała. — Gdybym była Polakiem, spieszyłabym do kraju. — Bohaterskie masz serce, piękna pani, ale i ja synem żołnierza jestem i dlatego to właśnie spieszę do ojczyzny. W tem świstnęła lokomotywa. — Już Paryż — rzekł Kazimierz. — Już? Jaka szkoda! — Dlaczego? Dziewczyna zarumieniła się. Kazimierz spojrzał na nią uważniej, a podając jej powtórnie dłoń, wyrzekł ciszej: — Dziękuje pani za przyjazne słowa. Zachowam panią w pamięci... tymczasem do widzenia, choćby na drugim świecie, bo, kto na wojnę idzie, powinien się na śmierć przygotować. Olimpia nie odpowiedziała nic. W oczach jej błysnęła łza, wiec pochyliła się, aby ją ukryć. Za kilka minut stanął pociąg na dworcu paryskim. Kupiec przebudził się, zbierał manatki i pomagał kuzynce, a Kazimierz zabrał walizkę i znikł w tłumie, który zapełniał peron. Kiedy kupiec z Olimpią do powozu hotelowego wsiadał, odezwał się obok głos Kazimierza: — Rue de la Tour d'Auvergue nr. 7. Olimpia zwróciła się w stronę znanego głosu, ale doróżka uwożąca Kazimierza, już uchodziła. — Rue de la Tour d'Auvergue, — powtórzyła dziewczyna — spamiętam sobie ten adres.\nIII. Na rue de la Tour d'Auvergue nr. 7 mieszkał pan de Beauregard, były pułkownik wojsk francuskich, oficer legji honorowej, ranny w bitwie pod Solferino, a przyszły teść Kazimierza Podlodowskiego. Stary wojak był przyjacielem zmarłego ojca Kazimierza. Pokochali się serdecznie i ułożyli sobie, że jedyne ich dzieci utrwalą małżeństwem przyjaźń ojców. Umowę starych zatwierdzili młodzi, ukochawszy się serdecznie. Kazimierz wzrósł razem z Sydonią. Kiedy go rodzice odumarli, przebywał często w domu francuzkiego pułkownika, gdzie doznawał tyle współczucia i opieki, że uważał dom pana de Beauregard za swój własny. W tym samym czasie, w którym Kazimierz, jadąc koleją, postanowił zaciągnąć się do ochotników powstańczych, siedziała rodzina Beauregard'ów w bawialnym pokoju w koło okrągłego stołu, czekając na przybycie ukochanego. Pułkownik, wysoki, sztywno siedzący mężczyzna z białym włosem czytał gazetę, w której się tak zagłębił, że nie zważał na pieszczoty małego pieska, ulubieńca, dormagacającego się koniecznie siedliska na kolanach pana. Żona jego, nie wielka, miłej dobrej twarzy kobiecina siedziała obok męża na kanapie, zajęta jakąś robótką. Córka pułkownikowstwa nie robiła nic. Średniego wzrostu dziewczyna miała czarny włos, ciemne oko, śniadą cerę twarzy, jak tyle innych Francuzek. I przed nią leżała robótka, ale ręce panny nie dotknęły się wełny, głową na dłoni wspartą patrzyła na blask lampy, drgając, ilekroć na ulicy dorożka zaturkotała. — Jeszcze nie i nie, jaki on nudny, że tak długo bawi — mówiła od czasu do czasu półgłosem do matki. — Pociąg z Marsylji przychodzi dopiero po północy — odpowiedziała matka każdym razem. — Ale już pięć minut po dwunastej. — Z dworca do nas jest kilkadziesiąt minut. — Jaki on nudny. I znów patrzyła w światło lampy, udając rezygnację, ale drżące jej usta zdradzały wewnętrzne wzruszenie. Pan de Beauregard złożył po dłuższem czytaniu gazetę, i przetarłszy oczy rzekł: — Polacy biorą się do roboty, aż się serce śmieje. Już podobno kilka bitew wygrali, a ochotnicy sypią się do kraju wielkiemi masami. Ciekawy jestem, co też na to Kazimierz powie. Córka pochyliła głowę, a pani dała mężowi znak oczyma, aby przerwał rozpoczęty temat. — Taperlapap — mruknął pułownik. Przecież Kazimierz już prawie Francuzem, więc nie będzie... Pani powtórzyła znak, bo córka podniosła się z krzesła, szukając niby czegoś. — Hm, hm! — pomrukiwał stary, nie dając się ustraszyć. Któż go tam wie, co on myśli. Wyraża się o Polsce bardzo gorąco... — Mężu! — napominała żona. — A gdyby... Dalszą dysputę przerwał turkot dorożki, która teraz rzeczywiście przed domem Beauregard'ów stanęła. Na wschodach słychać było szybkie bieganie, drzwi otworzyły się... — Kazimierz! — Sydonia! Dwa wykrzykniki i narzeczeni objęli się gorącym uściskiem długiej rozłąki. Chwil kilka trwało milczenie, potem rozwarły się ramiona kochanków, a otworzyły rodziców objęcia. Sydonia stała na uboczu, nie ocierając łez radości, które obficie płynęły. Ulubiony pies, stary Azor szczekał na alarm, wspinając się przy Kazimierzu, a kucharka dawna Beauregard'ów służąca, zaglądała z kuchni, bo i ona chciała mieć swoją cząstkę przy święcie rodziny, czem tu był każdy powrót Kazimierza z dalszej podróży. I o niej Kazimierz nie zapomniał, bo podszedłszy, uścisnął żółtą i twardą od pracy dłoń kucharki. Kiedy pierwsza radość minęła, pospieszyła pani de Beauregard za Marjanną do kuchni, gdzie czekał ogień do czekolady, a pułkownik poszedł do swego pokoju, uśmiechając się. Narzeczeni zostali sami. Kazimierz ujął obydwie ręce Sydonji. Patrząc na siebie, stali kochankowie czas dłuższy bez słowa. Oczy ich mówiły tyle, tyle, powtarzały ową wieczną, jak świat starą, a zawsze nową i czarowną opowieść o dwóch sercach, co się kochają, powtarzały milcząc tysiące zwykłych przysiąg, dla obcego widza nudnych, a uroczych dla rozkochanego. O poezjo jedyna życia! Dlaczego trwasz tak krótko, dlaczego cudowny dźwięk twego szeptu tak rychło ulata, zagłuszony hałasem walczącego życia, dlaczego woń twoją pierwszy podmuch białego dnia rozwiewa 'i Ktokolwiek kocha ród ludzki, chciałby chwili młodzieńczej miłości przedłużyć w nieskończoność, bo z wszystkich śmiertelnych uczuć i namiętności — to jedno, dopóty czyste, nieskalane, bliższe jest duszy, aniżeli ciała. Nie wszystkim dano... mieć poezję w życiu. Są, którzy ją gorącem sercem dla innych tworzą, a sami wiecznie łaknąć muszą... Patrzyli na siebie. Oczy ich tonęły w sobie, usta uśmiechały się tak niewinnie, jak tylko dzieci, albo kochankowie umieją. — Sydonio! szepnął Kazimierz pierwszy. Chciał coś powiedzieć, ale wstrzymał się. Na okręcie łatwiej było przenieść się duszą do polskich lasów, zkąd dochodził szczęk broni i okrzyk walczących. Wstrzymał się, zawahał, i po chwili mówił półgłosem. — Jesteś córką żołnierza, jesteś Francji dzieckiem, jesteś... Sydonia zbladła, bo domyślila się, co chciał powiedzieć. Kazimierz uczuł, jak dłonie narzeczonej w ręku jego złożone drżały i ziębły. Westchnął, zebrał wszystką odwagę i nie patrząc na Sydonię, mówił szybko: — Córką Francji jesteś, dzieckiem narodu, który dla sławy i honoru swych sztandarów miljony szlachetnych poświęcił. Nie dziw się, jeźli Polski syn rzuci kochankę, przybraną ojczyznę, stanowisko, majątek, aby pospieszyć w szeregi walczących. Sydonio, bądź silną, ja wrócę, z pewnością wrócę, a zwycięzcą, wolnego ludu szczęśliwym obywatelem. Sydonia nie dziwiła się, bo przeczuwała, co narzeczony jej postanowi. Znała ona dobrze zapalną duszę jego, wiedziała, że uważał się za Polaka, ze pałał pragnieniem służenia ojczyźnie. Ale człowiek łudzi się do ostatniej chwili. Łudziła się i ona, wynajdując rozmaite tłomaczenia na uniewinnienie Kazimierza gdyby został bezczynnym. Teraz przemówił do niej, do jej własnej dumy narodowej i rodowej. Cóż miała odpowiedzieć? Nic. Córka pułkownika de Beauregard, dziecię żołnierskie i szlacheckie nie mogła ganić postanowienia narzeczonego. Ale tam, w polskich lasach strzelają, a kula nie szanuje kochania ludzkiego lub boleści, nie wybiera sobie serc, bo ona ślepa i niemocna. Tam idzie, dokąd ją człowiek pośle. — A gdyby utkwiła w piersi Kazimierza... Sydona krzyknęła, opadając na ramię narzeczonego. — Sydonio, kochanie moje, ja wrócę, z pewnością wrócę, nie lękaj się — pocieszał Kazimierz. Omdlenie było silniejsze od woli dziewczyny. Słaniając się, osuwała się na ziemię. Kazimierz ujął kochankę silnie i usadowił na krześle. Pułkownik, wracający do bawialnego pokoju z butelką koniaku, zapytał od progu: — Cóż się pannie stało? — Tatko, tatko, on jedzie do Polski, na wojnę, na śmierć, on taki okrutny — wołała Sydonia resztą sił uchodzących. Pułkownik postawił butelkę na atole i wyrzekł z cicha: — Czy to prawda Kazimierzu? — Żołnierz nie może potępić patrjoty — odparł Kazimierz. I ty ojcze, nadstawiałeś piersi za honor Francji. — Prawda, jedź tedy z Bogiem. A kiedy wyruszysz? — Chcę jutro ze świtem opuścić Paryż. — Dobrze, im prędzej, tem lepiej. Pułkownik odpowiadał i pytał cichym głosem, choć się na spokojne słowo silił. Żołnierz nie mógł ganić patrjoty, ale ojciec narzeczonej smucił się z córką. Wyszedł do swego pokoju, aby nie okazać wzruszenia, które nad nim zapanowało. Pułkownikowa, wchodząca właśnie z imbrykiem czekolady do pokoju, słyszała całą rozmowę. Oddawszy imbryk kucharce Marjannie pospieszyła za mężem. Pułkownik chodził wielkim krokiem po swojej kancelarji. Żołnierz walczył w nim z ojcem, szlachcic z przyjacielem Kazimierza. Kiedy ujrzał wchodzącą żonę, zmarszczył brew niby gniewnie, chcąc połowicę w ten sposób odstraszyć. — Mężusiu, mój drogi, użyj twego wpływu i odmów Kazimierza. — Córka Artura de Beauregard nie mogłaby być żoną człowieka, który siedział w pierzynie, kiedy bracia jego za ojczyznę ginęli. Kazimierz dobrze robi, kocham go za to więcej, nie mów mi nic, żadnych czułości, żadnych perswazyj kobiecych. Pułkownik mówił to szybko, nie ustając w przechadzce. Czuł, żeby nie zniósł błagającego wzroku żony. — O, wy mężczyźni, błagała pani — zawsze gonicie za jakiemiś honorami, ideami, obowiązkami, nie troszcząc się o łzy matek, żon i sióstr. O, wy okrutnicy! Bez jednego żołnierza obędzie się powstanie. — Polski szlachcic nie może siedzieć za piecem, kiedy naród broń dźwignął. — Bez Kazimierza obyłoby się powstanie... — Paperlapap, nie znasz się na tem, pani de Beauregard — mruknął pułkownik i zwrócił się na korku. „Paperlapap" było zwykłem zakończeniem wszelkich sprzecznych dyskusyj między mężem a żoną, o czem pani wiedząc, nie starała się dalej przekonywać. — Niechże już będzie, jak chcecie — wyrzekła z rezygnacją — chodź teraz na czekoladę. — Napijemy się koniaku za szczęście Polski. W bawialnym pokoju leżała Sydonja na kozetce; obok niej klęczał Kazimierz, całując zimne ręce kochanki. Sydonja była blada jakąś dziwną białością, która wróżyła czy chorobę, czy niemoc duchową. Kiedy matka weszła i prosiła do czekolady, podniosła się dziewczyna i na ramieniu Kazimierza wsparta, podeszła do stołu. Usiadła, umoczyła usta w czekoladzie, potem spojrzała błędnym wzrokiem w około; nagle zerwała się i krzyknąwszy: — On zginie, on umrze, zastrzelą go...— padła twarzą na kobierzec. Kazimierz podniósł narzeczoną i złożywszy ją na kozetce, całował zimne ręce i wołał: — Wrócę, z pewnością wrócę, o Sydonio, bądź odważną. Chciał, aby dziewczyna była odważną, a sam tracił odwagę i przytomność wobec wielkiego smutku kochanki; sam wahał się w tej chwili, czyli iść, gdzie obowiązek wołał, albo zostać. — On zginie, zastrzelą go... — szeptała Sydonja coraz słabszym głosem. Twarz bladła więcej, koła występowały pod oczami, usta siniały, a cichy szept: — Patrz, jak mierzą do piersi jego, jak padają kule w serce szlachetne... o... on ginie... pada... już... go nie... ma...— szept zaumierał na ustach. Zamilkł szept, zamknęły się usta wielkim bólem, który łamie serca, oczy rozwarły się szeroko, lśniąc szklistym blaskiem jak ścinające się białka trupa. — Po doktora! — krzyknął pułkownik. Stara Marjanna była już za drzwiami. — Sydonjo, Sydonjo! — wołał Kazimierz załamując ręce — zmiłuj się, nie odbieraj mi odwagi, abym kiedyś nie musiał samym sobą pogardzić. Jestem Polakiem, więc życie moje do ojczyzny należy. Wybacz, kochanie moje, wybacz, nie mogę inaczej. I łamał ręce, i rwał włos i całował zimną kochankę, a rodzice stali obok w niemej, osłupiałej boleści. W bawialnym pokoju rozległa się duszna cisza, jak wszędzie, gdzie się wielki smutek rozgościł. Nawet pies, stary Azor, schował głowę i nie ruszał się; jedyny zegar, nieczułe stworzenie, dygotał jak zawsze. Czas uchodzi miarowym krokiem, zawsze równym. On tyle bólów widział, że się niczemu nie dziwi... Zziajana, wylękniona wpadła Marjanna, prowadząc za sobą doktora. Lekarz stanął nad dziewczyną i przypatrywał się milcząc. Za kilka minut zaczęło się oko Sydonji ożywiać, a na lica jej wystąpił lekki rumieniec. — Niebezpieczeństwo minęło — rzekł lekarz — nie jestem już potrzebny, bo mnie młodość wyręczyła. Kiedy doktor wychodził, poszedł za nim Kazimierz. — I cóż? — zapytał. — Już dobrze. Był to silny atak nerwowy, który mógł uszczknąć młody kwiat, ale dobra natura zwyciężyła. — Więc nie ma niebezpieczeństwa? — Żadnego. Doktor odszedł jedną stroną, a drugą pobiegł Kazimierz. Biegł na stare bulwary, bo potrzebował oprzytomnieć, zmężnieć. — Zdjął kapelusz, ssał w siebie zimne nocy powietrze. Wiatr marcowy owiewał dobroczynnie rozpaloną głowę jego i zwalniał bieg nerwów, które grały jak w febrze. Spojrzał w niebo. Już noc z niego uchodziła, a na wschodzie błyszczała gwiazda poranna! Błyszczała tak wesoło, tak jasnem światłem, że Kazimierz odetchnął. — Na wschód, na wschód, do kraju ojców moich pobiegnę, a jeśli zginę, trup mój powiększy o szczebel jeden drabinę, co się wspina do nieba, aż sięgnie przed tron samego Boga, a po niej, po tej krwawej drabinie dojdzie wołanie mego ludu: — Ojczyznę, wolność, racz nam wrócić Panie. Oko jego znów zapłonęło. Włożył kapelusz na głowę i spieszył do swego mieszkania. Tu usiadł przed biurkiem, napisał szybko testament, przekazując cale swe mienie rodzinie de Beauregard; potem przygotował maty tłomoczek i zabrawszy płaszcz, rewolwer, paszport i trochę pieniędzy, wrócił do narzeczonej. Sydonja oprzytomniała już. Blada, z uśmiechem na twarzy siedziała na kozetce; snąć pogodzona z losem. — Sydonjo, wybacz, ale nie mogę inaczej — rzekł Kazimierz. Sydonja uśmiechnęła się tylko. — Spłacę dług ojczyźnie mojej, a potem wrócę do Fraucji, aby dochować wiary kochance. — Jedź z Bogiem — szepnęła dziewczyna. — O, dziękuję ci, złota ty moja, najdroższa; spadł mi ciężar z serca. W słowach tych słyszę błogosławieństwo kochanki, które powinno zaważyć na szali przeznaczenia. — A tobie, ojcze, i tobie, matko — zwrócił się do rodziców — wam dziękuję za miłość i opiekę. Gdybym nie wrócił... — Paperlapap — przerwał pułkownik — zwyciężycie i wrócisz. Czy kazałeś zajechać dorożce? — Już czeka w ulicy. — Więc jedźmy. — I my pojedziemy na dworzec — rzekła matka. — Zostaniecie w domu, moje panie. Pożegnanie nie łatwo Kazimierzowi przychodzi, a na dworcu przeszkadzają lamenty. Pani de Beauregard zamilkła, a Sydonja podniosła się z kanapki i rzuciła się tak gwałtownie na szyję Kazimierza, że się narzeczony powtórnie zachwiał. Okropny żal chwycił go za serce. Całując piękne oczy kochanki w łzach się kąpiące, powtarzał ciągle: — Wrócę, wrócę... — Jedźmy! — nalegał pułkownik. Kazimierz wyrwał się przemocą z objęć kochanki, jeszcze jeden i jeszcze jeden pocałunek... i jeszcze jeden, ale ojciec pociągnął go za ramię... Na dole, w ulicy, dudniła doróżka, uchodząc galopem, a na górze objęły się dwie kobiety płacząc. Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Straceniec-ebookRO/p15638i37358" target="_blank" title="Straceniec [Teodor Jeske-Choiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Straceniec [Teodor Jeske-Choiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ghostface Killah | Page 2 | Popkiller\ndodano: 2015-10-03 16:00 przez: Maciej Wojszkun (komentarze: 0)\nOd dawien dawna wiadomo, że Ghostface jest niekwestionowanym mistrzem storytellingu. Niczym Sam Peckinpah czy Martin Scorsese, ma niesamowity dryg w wymyślaniu intrygujących, wciągających historii, gdzie w rytm specyficznego, nowojorskiego slangu trup ściele się gęsto... Jego umiejętność opowiadania historii za pomocą drobnych obrazów i szczegółów jest niezrównana.\nZ okazji Tygodnia z Ghostface'em - postanowiłem skompilować mały ranking moich osobistych ulubionych storytellingów Ghosta. Ścisła czołówka, 5 najlepszych. Spodziewajcie się brutalnych opowieści z mrocznych Ulic Nędzy Wielkiego Jabłka, ale także... Spongeboba w Bentleyu. Zaczynamy!\nGhostface Killah naszym Artystą Tygodnia!\ndodano: 2015-09-28 23:00 przez: Maciej Wojszkun (komentarze: 0)\nLegenda przez duże L. Członek jednej z najważniejszych i najbardziej szanowanych ekip w historii gatunku, niepokonany arcymistrz słownego fechtunku, tekściarz, którego niezrównane pióro szanowane jest przez każdego fana hip-hopu. Absolutnie niezmordowany, ciągle poszukujący nowych wyzwań (w tym roku, w odstępie zaledwie trzech miesięcy, wydał dwa albumy, a pewne znaki na niebie i ziemi wskazują, że być może doczekamy się i trzeciego - mitycznej kooperacji z MF Doomem). He on some "now you see me, now you don't". He's ain't nothin' to fuck wit . Ghostface Killah, a.k.a. Iron Man, a.k.a. Tony Starks naszym Artystą Tygodnia!\ndodano: 2015-07-21 15:00 przez: Michał Zdrojewski (komentarze: 2)\nCzy tego Action Bronson chciał czy nie, wchodząc w hip-hopowy mainstream porównań z Ghostfacem Killah ustrzec się nie mógł. Ciekawa barwa głosu łudząco przypominająca tą, którą posiada legendarny członek Wu-Tang Clanu to obok błyskotliwych tekstów największy atut Bronsolino. Raperzy wydawali się być w pokojowych stosunkach, mają nawet wspólny utwór "Meteor Hammer". Wygląda na to, że teraz sytuacja się troche zmieniła. Znany z niewyparzonego języka Bronson wystosował kilka komentarzy w stronę Ghostface'a i lawina ruszyła...\nGhostface Killah, Action Bronson\nRaekwon, Ghostface Killah, Hip Hop Kemp\nGhostface Killah, BADBADNOTGOOD, MF Doom\nGhostface Killah "36 Seasons"\ndodano: 2014-12-16 13:29 przez: Mateusz Natali (komentarze: 0)\nPodczas, gdy wszyscy czekają na "A Better Tomorrow", czyli nadchodzący album Wu-Tang Clanu, gdzieś tam z boku w ciszy Ghostface Killah pracował nad swoim solowym projektem. "36 Seasons", ponieważ taki tytuł będzie nosiła owa płyta, datę premiery ustaloną ma na 9 grudnia, czyli tydzień po premierze albumu Wu-Tangu. Została opublikowana też tracklista i naszpikowane gościnnymi zwrotkami LP zapowiada się ciekawie. Ghostface'a wesprą m.in. Kool G Rap, AZ oraz Pharaohe Monch.\ndodano: 2014-11-12 15:00 przez: Michał Zdrojewski (komentarze: 3)\nPodczas, gdy wszyscy czekają na "A Better Tomorrow", czyli nadchodzący album Wu-Tang Clanu, gdzieś tam z boku w ciszy Ghostface Killah pracował nad swoim solowym projektem. "36 Seasons", ponieważ taki tytuł będzie nosiła owa płyta, datę premiery ustaloną ma na 9 grudnia, czyli tydzień po premierze albumu Wu-Tangu. Została opublikowana też tracklista i naszpikowane gościnnymi zwrotkami LP zapowiada się ciekawie. Ghostface'a wesprą m.in. Kool G Rap, AZ oraz Pharaohe Monch. Dostaliśmy również pierwszy singiel zapowiadający "36 Seasons", a jest nim "Love Don't Live Here No More" z wokalistką Kendace Springs. Tracklistę oraz singiel możecie sprawdzić w rozwinięciu newsa.\ndodano: 2014-05-29 14:00 przez: Krzysztof Cyrych (komentarze: 0)\nTen singiel to z pewnością jedne z ciekawszych ostatnio połączeń. Ghostface Killah, Danny Brown w mieszance styli z BADBADNOTGOOD (ekipie z Kanady, która to mocno eksperymentuje z jazzem, hip-hopem czy też czasami muzyką elektroniczną) serwują nam właśnie wspólne dzieło. "Six Degrees" brzmi naprawdę świetnie, a dla wszystkich fanów wosku zostaje dodatkowo wydane na winylu.\nDanny Brown, Ghostface Killah, BADBADNOTGOOD


Wzmacniacz do muzyki rock/metal - Audiomaniacy\nWzmacniacz do muzyki rock/metal\nAutor Wątek: Wzmacniacz do muzyki rock/metal (Przeczytany 2611 razy)\n« dnia: Styczeń 30, 2015, 19:37 »\nPoprosił mnie kolega o doradzenie mu w wyborze wzmacniacza do muzyki rock/metal - budżet jaki może przeznaczyć to około 500 zł .\nŹródłem do tego wzmacniacza będzie głównie gramofon ( gramofon już od lat jest i spora kolekcja płyt winylowych tak że nie jest to początek przygody ) .\nNa razie podpięty miał by być ten wzmacniacz pod jakieś monitory Pioneer lub pod kolumny Tonsil Royal - zestaw głośnikowy ma być również w nie długim czasie do wymiany więc gdyby ktoś miał jakąś propozycję całego zestawu w cenie powiedzmy do 1000 zł .\nPomieszczenie odsłuchowe jest nie wielkie więc monitory wystarczą .\nJeszcze jedna sprawa dobrze by było gdyby wzmacniacz miał wbudowane przedwzmacniacz gramofonowy do wkładek MM.\nCzy ktoś mógł by coś doradzić w tym temacie ?\nOdp: Wzmacniacz do muzyki rock/metal\n« Odpowiedź #1 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:05 »\nSwego czasu grałem taką muzykę za pomocą integry DENON PMA-710AE z podłączonymi monitorami INDIANA LINE TESI 260. Wzmacniacz można obecnie dorwać za jakieś 600-700 złotych, kolumny używane żadko się zdarzają, ale i tak około 700 złotych trzeba dać. Także koszt takiego zestawu trochę jednak przekroczyłby zakładany budżet.\nTyłka to może nie urywało, ale było w miarę poprawnie. Dynamika bardzo dobra, wzmacniacz do rocka i metalu moim zdaniem odpowiedni. Dodatkowo spełnia warunek posiadania wbudowanego przedwzmacniacza do wkładek MM.\nMonitorki dobrze współgrały ze wzmacniaczem, nie zauważyłem rażących podbarwień czy podbić niektórych częstotliwości.\nTakie to moje doświadczenia w temacie...\n« Odpowiedź #2 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:35 »\nSuper dzięki za odpowiedź może akurat sprawdził by się u niego .\n« Odpowiedź #3 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:41 »\nMyślałem jeszcze o Tannoy M1 lub M2 ale nie wiem czy by się mu sprawdziły do tego typu muzyki i jaki do nich polecić mu wzmacniacz . Cena tych głośników jest za to dość niska .\n« Odpowiedź #4 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:46 »\nJuż kiedyś miałeś u siebie fajny wzmacniacz za 600 zł, mógł brać. Ta emotiva grała naprawdę fajnie jak za te piniondze\n« Odpowiedź #5 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:51 »\nNo pewnie że mógł brać też tak twierdzę ale nie miał środków , teraz sprzedał amplituner Pioneera i poszukuje taniego dobrego wzmacniacza\n« Odpowiedź #6 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:53 »\nTen wzmacniacz Emotiva poszedł jak tylko wrócił od nas z testu za kwotę 700 zł a tu ze względu na nas kwota była niższa\n« Odpowiedź #7 dnia: Styczeń 30, 2015, 20:57 »\nW tej cenie to chyba bez konkurencji. Zresztą nawet za sklepową cenę to i tak gra to bardzo dobrze. Klarownie i z wykopem, porządne granie.\n« Odpowiedź #8 dnia: Styczeń 30, 2015, 23:37 »\nTak, masz rację tym bardziej że wzmacniacz który mielismy był praktycznie nowy. Na mnie największe wrażenie zrobił przy bardzo cichym odsłuchu. Żaden z dotychczasowych wzmacniaczy które testowałem nie sprawdził się tak jak ten na niskim poziomie zgłośnienia.


Kobieta Przechodzi Załamanie Nerwowe Lub Dwubiegunowe Zaburzenie Zachowania. Osoba Odczuwająca Złość, Frustrację, Radość, Zagubienie. Strona Docelowa Zmian Nastroju, Problemów Psychicznych, Koncepcji Kryzysu Emocjonalnego | Darmowy Wektor\nKobieta Przechodzi Załamanie Nerwowe Lub Dwubiegunowe Zaburzenie Zachowania. Osoba Odczuwająca Złość, Frustrację, Radość, Zagubienie. Strona Docelowa Zmian Nastroju, Problemów Psychicznych, Koncepcji Kryzysu Emocjonalnego Darmowych Wektorów\nDziewczyna czuje się zdezorientowana i przytłoczona emocjami zdrowie psychiczne koncepcja inteligencji emocjonalnej\nKobieta cierpi na obsesyjne myśli, depresję, stres psychiczny, panika, zaburzenia umysłu, ilustracja wektorowa\nKoncepcja zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego\nProblemy psychologiczne koncepcja zaburzenia lękowego\nKoncepcja zdrowia psychicznego osób starszych\nIlustracja młodej kobiety cierpiącej na zaburzenia lękowe\nŁadny zabawny szczęśliwy i smutny mózg i dymek\nCzłowiek z plątaniną niechlujnych myśli i czystym umysłem. zły i dobry nastrój, depresja, koncepcja postaci zdrowia psychicznego\nKobieta cierpiąca na depresję, z rozpaczą zamykająca twarz w dłoniach, próbująca rozwiązać złożone problemy\nPielęgniarka kreskówka z problemami psychologicznymi dziewczynki\nZawroty głowy, smutne i niespokojne myśli dziewczyny.\nKobieta siedzi z notatnikiem w dłoniach. chmura zdezorientowanych myśli. pojęcie zdrowia psychicznego.\nZestaw myślących ludzi. kobieta i mężczyzna myśli w poszukiwaniu


jowisz - Buzz.gazeta.pl\nHubble wraca do pracy, znów robi zdjęcia\nodbył się w miniony weekend w Gniewie. Jowisz, Saturn, Mars, Neptun, Uran oraz Księżyc - nazwy planet znane są wszystkim - rozpoczęła zapowiedź materiału prezenterka. Widać Danuta Holecka do miłośników astronomii nie należy. Księżyc to nie planeta Księżyc oczywiście nie jest planetą, tylko\nW 2019 roku najsilniejsze na niebie planety to Jowisz i Saturn. Znajdują się w życzliwych sobie znakach zodiaku, a to sprzyja ważnym przedsięwzięciom. Dlatego rok 2019 jest według astrologów pomyślny dla nowych przedsięwzięć, a większość rozpoczętych zamierzeń powiedzie się (o ile nasze cele są\nodpowiednikami był Zeus z mitologii greckiej oraz Jowisz z mitologii rzymskiej. Perun to bóg grzmotów i piorunów. Świętym drzewem, które jest związanym z kultem tego boga, jest dąb. Perun jest wspominany w pismach Prokopiusza z Cezarei na temat Słowian: Wierzą, że jeden z bogów, twórca\nNeptun i Jowisz na tyle, żeby mieć z nimi znaczące oddziaływania grawitacyjne, informuje Carnegie Institution for Science . Tego typu obiekty są izolowane od większości znanych elementów Układu Słonecznego, co czyni je niezwykle interesującymi. Mogą być używane jako sondy, aby pomóc nam zobaczyć i\nkometa "kosmiczny Hulk"? Jak donosi dailymail.co.uk , kometa emanuje zielonym światłem i nie posiada charakterystycznego dla tego typu obiektów ogona. Co najciekawsze, atmosfera komety ma aż 259 tysięcy kilometrów średnicy - niemal dwa razy więcej niż Jowisz.\ndo tej pory udostępniła NASA, a który pochodziłby z sondy. ta wykonała do tej porty setki zdjęć, dzięki którym z całą pewnością można orzec, ze Jowisz jest najpiękniejszą planetą układu słonecznego.\nprawdziwie kosmiczna podróż poprzez dźwięki. ZOBACZ KOSMOS OKIEM SONDY KEPLER. 1236 PLANET NA JEDNYM ZDJĘCIU » Niech pierwszą planetą, którą odwiedzimy ze słuchawkami na uszach będzie Jowisz. Dźwięki największej planety Układu Słonecznego zostały nagrane już w 1990 r. przez aparaturę\nuderzyła najprawdopodobniej mała kometa. Są to pierwsze fotografie wykonane przez Hubble'a po jego majowej renowacji. Tak Jowisz jest widziany w zwykłym, naturalnym świetle fot. AP/ - Rozmiar tego uderzenia\nWlasnie widzialam na oficjalnej stronie autorki ze w Na Jowisza 2 bedzie wyjasnienie dotyczace mieszkania Borejkow. Rzekomo bardzo proste. No, ciekawa jestem jakim cudem.\nniedługo będę miała tranzyt Jowisz w koniunkcji z MC, potem zaraz szykuje się Jowisz w kwadracie do Merkurego i od nowego roku Jowisz na ok 8 msc. wejdzie w trygon z moim Słońcem. Natalnego Jowisza mam na ascendencie w znaku koziorożca (1 st). Koniunkcja Jowisza z MC zbiegnie się z terminem\nRe: Na Jowisza 2\n>Wlasnie widzialam na oficjalnej stronie autorki ze w Na Jowisza 2 bedzie wyjasnienie dotyczace mieszkania Borejkow. Rzekomo bardzo proste. Węszę coś w stylu "W wyobraźni wszystko się mieści!"... -- Wiedźma To jest bez sensu! To jest kompletnie, konkretnie bez sensu!\nTomy napisano na temat wstecznego Merkurego - co robić, czego nie robic i co może się wydarzyć. A wsteczny Jowisz? Zdaje się, że od wejścia Merkurego w ruch wsteczny czeka nas pare ładnych tygodni az można będzie odetchnąć. Bo jak Merkury wyjdzie ze wstecznego to akurat Jowisz wejdzie. Czy macie\nMam taki problem natalno-synasteryczno-tranzytowy: - natalnie Jowisz w Strzelcu (IV dom) jest u mnie w kwadracie z Księżycem na Dsc. Jest też w koniunkcji z Neptunem i Marsem - mężczyzna ma koniunkcję Jowisza z Księzycem w Pannie (XI dom) w jednostopniowej koniunkcji z moim Asc (znak inny - u mnie\nJowisz a biznes\nJak myślicie czy zakładanie firmy w okresie retrogradacji Jowisza może przynieść straty przyszłej firmie? Wiadomo, że retrogradacja Merkurego nie jest zalecana ale jak z Jowiszem?\nkwadratura jowisz wenus biznes\nCo sądzicie o kwadraturze jowisz z wenus w horoskopie firmowym jeśli jowisz jest w ruchu wstecznym???????\nNaszła mnie taka refleksja. Wydaje mi się, że pozycja Jowisza w skorpionie nie jest korzystna i wielu przypadkach przynosi więcej złego niż dobrego (jestem tego przykładem). Wkrótce Jowisz przejdzie do strzelca ? swojego znaku. I tu rodzi się pytanie. Każdy z nas ma jakiś dom w strzelcu, którego


Temat: Ogrodzenie dzialkirobik <kokosal@poczta.onet.plwrote: | Przy takiej dzialce ja bym zdecydowa? si? na zielon? siatk? na solidnie | wkopanych (80 cm) s?upkach. Koszta rozs?dne, nie szpeci za mocno krajobrazu | i wytrzyma kilkanascie lat. A w razie czego latwo zdemontowac i zamieni? na | cos innego. Możesz coś więcej? Co to za siatka i jakie to mniej więcej są koszty? Mam do ogrodzenia kawałek działki - chodzi głównie o ogrodzenie przed szkodnikami 4-nożnymi, więc nie musi to być szczególnie mocne ani trwałe. za radą grupowiczów odwiedziłem sklep Castorama, którego z zasady nie odwiedzam i sie mile zaskoczyłem ponieważ kupiłem siateczkę plecioną 1,5m wysoką na tymczasowe ogrodzenie, wersja tania ale przyzwoita za jedyne 60 zeta za zwój 10 metrów, powlekana najtańsza była za około 110 złotych za 15 metrów. 1.5 metra to raczej na podmurówkę, ale może jest również tania 1.80 ... poaz tym oststnio ktoś mi powiedział, że najtańsza podmurówkę robi się z płyt betonowych - wkopuje w ziemię - łatwe do wykonania a betonowych płyt (zwłaszcza do modnych tu i ówdzie betonowych ogrodzeń ażurowych ;)) jest ci w Polsce dostatek obecnie. Widziałem wkopane tak na pół wysokości (chyba 25 cm) i wyglądało całkiem, całkiem biorąc pod uwagę koszty... pozdrawiam Źródło: topranking.pl/1558/ogrodzenie,dzialki.phpTemat: Jakie ogrodzenieMam do ogrodzenia działkę na pochyłym terenie.Chciałam to zrobić parkanem z ażurowych płyt betonowych (jest teraz duża gama wzorów) Byłaby to najprostsza i najszybsza metoda, ale mam wątpliwości czy to będzie na pochyłości ładnie wyglądać. (dość duże uskoki na każdym przęśle) Podzielcie się swoimi doświadczeniami, albo doradzcie inne tanie rozwiązanie bez konieczności użycia betoniarki(no i żeby się za bardzo ręcznie nie namiochać) pozdr. Źródło: topranking.pl/1558/jakie,ogrodzenie.phpTemat: Jakie ogrodzenieelasmo wrote: Mam do ogrodzenia działkę na pochyłym terenie.Chciałam to zrobić parkanem z ażurowych płyt betonowych (jest teraz duża gama wzorów) Byłaby to najprostsza i najszybsza metoda, ale mam wątpliwości czy to będzie na pochyłości ładnie wyglądać. Boję się że płyty betonowe (o ile myślimy o tym samym) to niegdzie nie będą ładnie wyglądać. Już osobiście wolałabym siatkę. Ale to oczywiście kestia gustu. A gustach wiadmo - nie dyskutuje się. Pozdrawiam Bea Źródło: topranking.pl/1558/jakie,ogrodzenie.phpTemat: Jakie ogrodzenieMam do ogrodzenia działkę na pochyłym terenie.Chciałam to zrobić parkanem z ażurowych płyt betonowych (jest teraz duża gama wzorów) Byłaby to najprostsza i najszybsza metoda, ale mam wątpliwości czy to będzie na pochyłości ładnie wyglądać. (dość duże uskoki na każdym przęśle) ja mam watpliwosci czy to gdziekolwiek bedzie ladnie wygladac. wojtek Źródło: topranking.pl/1558/jakie,ogrodzenie.phpTemat: CENA OGRODZENIA| Slupki, siatka, polplyty jako podmurowka, furtka, brama = 15,000. Co to są "polplyty"? Jakieś profile betonowe do zakopania w ziemi zamiast lania fundamentu pod płot? Jak możesz to podaj namiary w necie na ten element. Sa krawezniki (grube i drogie), obrzeza kraweznikowe (tansze, szer 10 cm) ) i takie plyty betonowe, z ktorych sie robi ogrodzenia (dlugosc 2 m, wys 50 cm lub 25 cm). 25 to wlasnie polplyta. zagrzebalem ja tak, ze wystaje tylko 5 cm nad ziemie, szerokosc to ma ok. 4 cm, jako namastka podmurowki sprawuje sie ok. http://www.zphumucha.prv.pl/ niestetywszyscy produkuja to z jakimis paskudnymi wzorkami, dlatego tak gleboko zakopalem, zeby wystawala tylko bezwzorkowa czesc. Cen nie pamietam, ale wiem, ze za te 250 m dalem ok. 700 pln. Z tym ze czesc na etapie produkcji kazalem sobie kroic na odcinki 50 cm, bo rozstaw slupkoew u mnie to ok. 2.5 metra. Czyli na przeslo ogrodzenia dawalem plyte i cwierc. pozdrawiam pluton Źródło: topranking.pl/1559/64,cena,ogrodzenia.phpTemat: ogrodzenielazik wrote: Obecnie postawilem ogrodzenie betonowo-drewniane, tzn. slupki betonowe, pomiedzy nimi plyta betonowa wysokosci 30cm a wyzej poprzeczki drewniane i sztachetki.Wg moich obliczen jest to jedna z tanszych wersji ogrodzenia (odpada wylewanie fundamentów). Czy ta plyta betonowa (30 cm) to cos gotowego, czy tez byla rabiona na miejscu? pozdrawiam pb Źródło: topranking.pl/1559/51,ogrodzenie.phpTemat: plot betonowy - pomocyHej! "Szczepan" <andrzej.poz@atena.plnapisał w wiadomości Na temat plotow betonowych mam takie samo zdanie jak na temat osiedli betonowych z lat 70 tych. A ja jednak zdecydowanie gorsze... Jakby mi sąsiad coś takiego wystawił, to by mnie cholera wzięła... To takie ogrodzeniowe disco-polo. Ostatnio zdarzyło mi się przewędrować kilka wrocławskich _nowych_ osiedli i w porównaniu z "sypialniami" życie w nich nie wydaje mi się już takie różowe. Dlaczego? Przecież domy są niskie, w nowoczesnej technologii! Otóż - najczęściej brak jakiejkolwiek _sensownej_ infrastruktury "dzieciowej", do parku jedzie się samochodem, rachityczny trawniczek i trzy drzewka grubości kabanosa udają zieleń <cena sadzonek!... Dodatkowo - bardzo często sąsiedzi bez problemu zaglądają sobie w okna, nawet mimowolnie - spowodowane jest to oszczędzaniem powierzchni działki posuniętym wręcz do absurdu. Sorki, ale Popowice, Gądów, Kozanów, Gaj, Różanka i inne od razu mi się bardziej spodobały - mimo tego, że budynki są postawione z wielkiej płyty i mają 10 pięter... Kim jest -ZED- i czy bardzo go nie lubicie? A jeżeli tak to dlaczego. Przeczytałam kilka postów i nie rozumiem. <Katarzyna Hornik Źródło: topranking.pl/1560/plot,betonowy,pomocy.phpTemat: DOBRY BETON. Jak zrobić??Bardzo zły wybór.\nZbrojenie siatką ogrodzeniową jest niedopuszczalne. Nie wiem czy wiesz jaką rolę odgrywa w żelbecie zbrojenie a jaką beton.\nZbrojenie musi być se sobą powiązane tak, aby nie zmieniało swojego położenia podczas betonowania. Założę się z tobą, że płyta betonowa, w którą wsadzisz siatkę ogrodzeniową pęknie ci poc diężarem własnym. Jesli ma to być posadzka pod altankę to proponuje ogólnodostepne siatki zbrojeniowe do zbrojenia posadzek.Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,796,46648539,46648539,DOBRY_BETON_Jak_zrobic_.htmlTemat: Czym otynkować płyty betonowe?Czym otynkować płyty betonowe?Witam!\nZamierzamy otynkować kawałek starego ogrodzenia z pełnych płyt betonowych.Czy\nmożna zastosować coś z nowszych technik i materiałów np. tynków akrylowych,\nmas klejowych, czy zrobić tradycyjną zaprawę? Jak to dobrze zrobić, by tynk\nnie odpadał? pozdrawiamŹródło: forum.gazeta.pl/forum/w,796,94261192,94261192,Czym_otynkowac_plyty_betonowe_.htmlTemat: pokomunistyczne osiedlaSlużew nad Dolinką jest super :)Naprawdę! mieszkam od 4 lat i choć na pierwszy rzut oka wydaje się blokowiskiem z betonu - jest blisko do metra, PRZESTRZEŃ, zieleń, nie ma zafajdanych ogrodzeń, betonowych trawników. Nawet psie kupy są mniej dokuczliwe hehe. Tylko nieco dokuczają hałasy od lotniska oraz wielki ruch po Dolinie Służewieckiej\nNo i tuż pod nosem potok służewiecki, zieleń i miejsce do spacerów ktore nie zostanie zabudowane przez JW Konsrakszyn albo innego wrzoda domkiem ze Ytonga.\nNatomiast coś co można by zrobić to po drugiej stronie Puławskiej Słuzewiec od Puławskiej do Galerii Mokotów - brzydkie klocki z wielkiej płyty, ciemnoszare albo brunatne, bez ładu i składu, porozrzucane pomiędzy ulicami. I w dodatku za wielki i za długie.\nTo samo - Stegny niestety. Za duże, za wielkie, ordynarne blokowisko, ktore nawet jesli się odpicuje nie zmieni swojego charakteru...Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,51,21822815,21822815,pokomunistyczne_osiedla.htmlTemat: Pytania do Sławka G.<nemne>!!!!!!!!!!Witam\nBUDOWA BOISKA SPORTOWEGO DO PIŁKI NOŻNEJ W MIEJSCOWOŚCI SADY KOLONI\nBudowę boiska do piłki nożnej o wymiarach 32,0 m x 65,0m o pow. całkowitej\n2080m2 ( pole gry 30,0 x 60,0 m)\na) podbudowa przepuszczalna wraz z drenażem,\nb) obrzeża betonowe na ławie betonowej oddzielające sąsiednie elementy terenu od\nc) boisko z nawierzchni typu ?sztuczna trawa?\nd) bramki mocowane w tulejach ? 2 sztuki\ne) siatki do bramek ? 2 sztuki\nf) piłkochwyty za bramkowe ? 2 sztuki\ng) ogrodzenie boiska\nCena : 500 767,91 zł\nBUDOWA BOISKA SPORTOWEGO DO PIŁKI NOŻNEJ W ODRZYWOLE\n1) Roboty ziemne w zakresie przygotowania płyty boiska.\n2) Wykonanie płyty boiska.\n3) Wykonanie chodników z kostki brukowej oraz schodów z bloczków betonowych wraz\n4) W zakresie małej architektury wykonanie siedzeń drewnianych na\nprefabrykowanych żelbetowych stojakach.\n5) W zakresie zieleni wykonanie trawników dywanowych.\n6) Wykonanie ogrodzenia płyty boiska.\n7) Zmiana trasy linii napowietrznej NN na niekolidującą z projektowanym\nzagospodarowaniem działki nr 356/2 na boisko sportowe w miejscowości Odrzywół\nCena : 485373,33 PLN\nManiek-1 PS. Co pan na to panie Radny czy teraz będzie Pan nazywał 500 tys również Wójta\nz Klwowa.Źródło: forum.gazeta.pl/forum/w,25494,70563876,70563876,Pytania_do_Slawka_G_60_nemne_62_.htmlTemat: Stadion im. Marian 500 tys. KmieciakSławku jak mogę zrozumieć Twoje porównanie np:\nWieniawa 300 tys zł\nOdrzywół 500 tys zł\nJa wolę takie porównania:\ndot.: Modernizacja boiska do piłki nożnej w Wieniawie-kontynuacja\nOpis przedmiotu, wielkości i zakresu zamówienia :\nRoboty budowlne zgodnie z przedmiarem robot I Specyfikacją Istotnych Warunków\n-\tpolegające na robotach wykończeniowych budynku szatni,\n-\twybodowanie studzienki chłonnej\n-\togrodzenie boiska\nBudowa boiska sportowego w Odrzywole\nŹródło: forum.gazeta.pl/forum/w,25494,83576840,83576840,Stadion_im_Marian_500_tys_Kmieciak.htmlTemat: Sprawy zagrodzonego dojścia do Lasu Kabackiego cd.rubeus napisał: > oj uważaj, bo przyjdzie ci spełnić twoje obietnice\n> szybciej niż byś chciał.\nNie sądzę aby kolega musiał się zniżyć do wejścia pod stół Nie tylko nie liczę na otwarcie przejścia od ul. Rybałtów ale i obawiam się ze z drugiej strony może dojść do jakiś problemów.\nW czwartek byłem świadkiem jak spychacz (chyba Edbudu) porozrzucął wielkie betonowe płyty MON na szutrowej drodze jaką dochodzimy do lasu od ztrony Tesco. Dokładnie na tym odcinku gdzie kończy się ścieżka rowerowa i nastepuje ostatnia prosta do lasu wzdłuż końca ogrodzenia metra. Lezy tam 6 płyt i postawiono tabliczki "Teren prywatny". Oczywiści etabliczki zaraz przewrócono, ale płyty są wyraźnym sygnałem, że tłum ludzi spacerujący do lasu komuś przeszkadza. Chyba nawet Gazeta pisała o tym parę dni temu (sporze o ziemię).\nWg mnie droga ta zostanie zagrodzona również, dzięki czemu paru radnych i innych urzędników będzie mogło się oddac bez reszty pisaniu interpelacji przez kolejne lata. MarvinŹródło: forum.gazeta.pl/forum/w,11115,58912819,58912819,Sprawy_zagrodzonego_dojscia_do_Lasu_Kabackiego_cd_.html\nŚwiat według Marcina | serwis o wszystkim i zewsząd. All4one.płyty Mini Mini\npłyty karton gips..czy można odliczyć\n945PL Neo jakie pamięci dla tej płyty\npłyty stropowe z betonu komurkowego\npłyty sosnowe klejone bezsęczne\npłyty kartonowo gipsowe krawędzie


Skuteczna naprawa lamp - Branżowe forum dla dużych FIRM\nStrona główna > Ogród > Lampy > Skuteczna naprawa lamp\nSkuteczna naprawa lamp\nznacie porządny sklep ze starymi lampami i żyrandolami? Zależy mi na kupnie lampy, moja mama kocha starocia a ma urodziny niebawem.\nHejka, jestem wielkim fanem staroci dlatego wiem jaki sklep jest najlepszy, korzystam ze sklepu „archiwum” ponieważ tam idzie zakupić najlepsze rzeczy w bardzo przyzwoitych cenach. Polecam go wszystkim serdecznie. Informacje na jego temat znajdziecie na stronie internetowej www.archiwumlamp.pl.\nCześć, niezwykle zależy mi na kupnie starej lamy, ale nie mam pojęcia gdzie ją mogę nabyć i w których cenach stoją takie lampy. może mi doradzicie gdzie i za ile? Będę niezwykle wdzięczny wam za te informacje, gdyż ma być to prezent na urodziny. Jestem w ogromnej potrzebie.\nHej, niesłychanie polecam wszystkim miłośnikom starości sklep „archiwum” jest on najlepszy, posiada najładniejsze rzeczy, niesłychanie lubię do niego chodzić, ma niesłychanie atrakcyjne ceny, posiada tez możliwość odnawiania rzeczy. Możecie poczytać o nim na jego stronie internetowej www.archiwumlamp.pl, polecam go wszystkim moim znajomym, jest on najlepszy, zobaczycie sami.\nCześć, słyszałem, iż najlepszy sklep ze starociami to archiwum, natomiast nie mam pewności gdyż nigdy z niego nie korzystałem bo nie przepadam za takimi rzeczami. Moja babcia je uwielbia i zawsze powtarza o tym sklepie, więc sprawdźcie i oceńcie, może akurat wam przypadnie do gustu.\nCześć, bardzo zależy mi na zrobieniu pięknej lampy, to oznacza na odnowieniu jej gdyż jest już stara i źle się prezentuje. Szkoda mi ją jest wywalić gdyż to pamiątka po prababci. Może znacie jakiś dobry sklep, który oferuje takie usługi? Czekam z niecierpliwością na wsze informacje.\nDzień dobry, jeśli chcecie oddać żyrandol do odnowy to niesłychanie świetnym rozwiązaniem jest „archiwum” tam najlepiej zajmom się waszym żyrandolem. Pracują tam niesłychanie profesjonalne osoby, które znają się na rzeczy i niesłychanie staraninie wykonują swoja pracę.\nBędziecie zadowoleni z usług które oni tam gwarantują oraz z niesłychanie atrakcyjnych cen.\nHejka, niesłychanie interesuje się starociami i zbieram je i kolekcjonuje, zamierzam kupić sobie lampę i chciałabym ją kupić z profesjonalnego sklepu, w jakim będę miała z czego wybierać, wiecie gdzie się taki odnajduje?\nCześć, mi również zależy na oddaniu żyrandola do odnowy, bowiem z biegiem czasu stracił sporo na wyglądzie. Wiecie może gdzie się zajmują takimi rzeczami? Niesłychanie zależy mi na szczerych odpowiedziach i prawdziwych informacjach.\nDzień dobry, niezwykle zależy mi na kupnie starego żyrandola do głównego pokoju w moim domu, ma on być niezwykle efektowny. Słyszałem, iż takie rzeczy można odszukać w sklepie archiwum, lecz nie wiem czy należałoby tam jechać, co wy o tym siądziecie?


ZBUKU pod domem Kamerzysty. Ten zadzwonił na policję - GlamRap.pl\nEcha konfliktu rapera ze znanym youtuberem.\nZBUKU i Kamerzysta\nPrudnicki raper od jakiegoś czasu jest w konflikcie z Kamerzystą, który kilka miesięcy temu także zdecydował się spróbować swoich sił w rapie, a obecnie wydaje płytę „Afirmacja”, która podobno bardzo dobrze się sprzedaje. – Kamerzysta, zaczepił mnie w kawałku tylko i wyłącznie dlatego, gdyż liczył na to, że odpowiem i przerodzi się to w beef, a jemu jest potrzebna atencja. (Twierdzi, że to ja go śmiertelnie obraziłem w kawałku z Chadą, ale ja tam stwierdziłem tylko fakty, że rap przeniósł się na YouTube i teraz większe wyświetlenia od normalnego rapera kręci typ z plastikowym workiem na głowie – co jest faktem, a nie obelgą). Kiedy do niego zadzwoniłem i powiedziałem, że chce się z nim ustawić i sobie wszystko wyjaśnić jak facet z facetem, to powiedział, że nie ma takiej opcji i żebym go dissował, ewidentnie mu zależało na beefie i rozgłosie – informował dwa miesiące temu ZBUKU w obszernym wpisie na temat Youtuberów, którzy biorą się za rap.\nZBUKU pojechał do Kamerzysty: „Powiedział, że dzwoni na policję”\nPodczas wizyty w Szczecinie ZBUKU pojawił się osobiście pod domem Kamerzysty, który zamiast otworzyć mu drzwi i wyjaśnić wszystkie niesnaski twarzą w twarz, a nie przez internet – zadzwonił na policję. Reprezentant Step Records zdał krótką relację z wizyty u Youtubera. – Dzwonimy, pukamy, ale nie odbiera. Wiemy gdzie mieszkasz, dlatego k*rwo wiedz, że nigdy nie będziesz raperem – relacjonuje ZBUKU. – Pocisnęliśmy go ze sceny, groził mi że będzie mi skakał po głowie, byliśmy u niego pod domem – jak mnie zobaczył to nie chciał nam nawet drzwi otworzyć i powiedział, że dzwoni na policję – dodaje.\nPod nagraniem ZBUKU dodał jeszcze: – Po koncercie w Szczecinie- podjechałem pod jego dom, żeby porozmawiać z nim jak facet z facetem i wyjaśnić sobie sprawę, tym bardziej, że w rozmowie telefonicznej usłyszałem od niego sporo ostrych gróźb w swoim kierunku . Rzeczywistość na szczęście- to nie internet i sprawa miała się zupełnie inaczej…\nProps kurwa. Jazda z atencyjnymi kurwiami. Jebać te pedalskie odłamy rapu.\nAż sprawdziłem tego jutuberka. Strasznie się wozi na tych klipach. Beka z kapusia\nPewnie beka z kapusia ulica uczy zasad i tego by trzymać język za zębami bo milczenie jest zlotem wyjątkiem jest pucowanie się na jutjubie tutaj ulica wybacza.\nTrochę to śmieszne że czepiają się gościa że jutjuber i dzwoni na policję a potem sami się pucuja na YT.\nReply to PRAWILNY YOUTUBE\nA co to jakiś nowy Youtuber ten Zbuku? Pewnie zaraz zacznie rapować jak to dzisiaj te jujuberki mają w zwyczaju.\nReply to Zbuku Youtuber\nIdź do domu ziomek\nPROPSY ZBUKU JEDYNY PRAWDZIWY NA TEJ SCENIE.\nCHCIAL Z NIM TO WYJASNIC JAK FACET Z FACETEM DLATEGO POSZEDL Z KOLEGAMI I JAK PRZYSTAL NA PRAWDZIWEGO MEZCZYZNE Z ZASADAMI ULICZNYMI WYRYTYMI W SERCU NAGRALI WSZYSTKO NA TELEFONIE I ZAMIESCILI W NECIE.\nBO TAK MOJE KOCHANE GIMBY WYCHOWANE NA NECIE A NIE ULICZNYCH ZASADACH POSTEPUJA PRAWDZIWI MEZCZYZNI.\nBeka z Ciebie, żeś ograniczony bo typek mu groził i się obsrał i to jedyny morał. Nie jakieś pierdolenie oyt\nZboku pod domem policji dzwoni po kamerzyste.\nDaj mi kurwo adres i cię rozjebię ciężki pedale bo już kurwa nie mogę znieść twoich wpisów. Dawaj adres ciężka kurwo albo zamilcz bo źle skończysz\nReply to Antypedał\nAntypedał wpisów ty źle kurwo albo adres i rozjebię antypedale bo już kurwa kurwo zamilcz nie mogę twoich. Cię adres ciężka bo skończysz ciężko znieść adres.\nDawaj jebany smieciu na Ursynów kurwo mordę będziesz miał obitą tylko nie dzwoń na psiarnie\nZostawić kamerzysta w spokoju bo inaczej sobie pogadamy\nMówcie co chcecie ale skoro ta pizda mówiła ze będzie mu skakać po głowie to zgniłe jajko zachowało się bardzo w porządku\nBEKA W CHUJ XDD ZBUKU NA PROPSIE W CHUJ HAHAHAHAHAHAHA\nBhahahah, pizda w świecie 4Life. Cała ta klika Youtuberow jest do odjebania. Zbuku still łąk, ale tu props\nDobrze Zbuku. Jazda z tym frajerem\nAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHHAHAHAAHAHHAHAHAHH KAMERZYSTA TY KONDONIE\nAle mi Zbuk zaimponował w tym momencie\nBlad, paluch nie bronil, paluch osmieszal rap i siebie tymi poscikami na fb\nPrzecież oni już dawno powinni tak wyjaśniać tych wszystkich podrabiańców- kamerka i jedziemy na rozmowę.\nZbyku props wszyscy z nim jechali a okazał sie normalnym gościem\nkurwa zbuku zwracam honor, mea culpa. props!\nMyślałby kto,że ze wszystkich groźnych i strasznych polskich rapiszonów to właśnie wyśmiewany Zbuk załatwi sprawę jak należy.CO NA TO PALÓCH????\nO kurwa kamerzysta jaki frajer… I po subskrypcji\njebac polski rapik bekaa\nW Polsce jest paru raperów, którzy rzeczywiście potrafią stworzyć muzykę, od A do Z. Reszta to zwykłe wack’i i osiedlowe grajki, którzy swoim no skill’em starają się zarabiać na polskiej niedorozwiniętej młodzieży, która i tak jak cala Polska jest zacofana względem innych państw i narodów. Jarają się, że typ rytmicznie mówi różne rymy pod stworzony podkład dźwiękowy, zrobiony w kradzionym FL’u z chomikuje.pl albo innej chujozy. Jebać wack’ów\nTeraz płaczcie FRAJERZY ze kupiliście płytę od KONFIDENTA!\nKciuk to mainstremowy pseudokozak\nŻeby yt-erzy nie brali się za rap to musi podnieść się poziom rapu. Na ten moment kolejny typ prosto z przed kompa ogarnia złotą płytę. Nie może być tak, że teraz każdy będzie szukał pobocznych tematów typu: gdzie Twoje korzenie. Profesjonalni raperzy powinni być tak ogarnieci, że jak się pojawia ktoś przypadkowy, kto chce tylko łatwo zarobić, to od razu technicznie i stylowo słychać przepaść i nikt takiego gówna nie chce słuchać. Teraz to gówno miesza się z rap gównem… Chyba poprostu za łatwo wydać legal w dzisiejszych czasach\nZbuczku szacunek dla ciebie dozgonny za to jebany kapus i pizda\nDla mnie zawsze byłeś kotem mimo hejtow jakie na ciebie szły udowodniłes poraz kolejny że Tomasz się nie mylił ale co poradzisz yt to też dzieci i świadomi słuchacze tacy jak my którzy na pewno wolą załatwiać sprawy w 4 oczy jebac atencyjne kurwy maczetami XD w sumie nie znam nikogo w moim otoczeniu kto by słuchał kamerzysty z worem na głowie\nSłuchają go dzieci\nZa to z klip z tpsem szacunek\nRdm na zawsze w sercu tylko prawdziwy rap\nJak czytam te komentarze to smiac mi sie chce… zasady uliczne „nie wrzucaj filmow na yt” gdzie wy te zasady ustalacie?? Chcial pokazać ze kamerzysta to p.i.p.a i tyle na c.h.u.j kazaczka zygrywał, jak cos to ta aferka jest w jakimś stopniu medialna a to ze przyjechali w 3 też nic nie znaczy ale tel na policje mowi wszystko o tym pseudo kozaczku\nTakie to teraz kozaki w rapie hah większość to lamusy co udają prawilnych\nKurwa same pedały na tej scenie, nie awanturować się dziewczynki, bo wam się makijaż rozpuści.\nTylko jeszcze bardziej rozglasniaja takich debili\nTo jest po prostu dziwne jak kamerzysta mugł zadzwonić na policję skoro ten raper mug sobi hodzić\nJedz jeszcze do Marka jego też trzeba jebac jak ta cała gimbaze… Brawo Zbuku\nChamsko o policji, ale prosi o ich pomoc, żałosne.\nKiedy do mnie ktoś podjedzie bo mamy sprawę do wyjaśnienia\nReply to Odbyt\nJuż jadę ze Szczecina gdzie jesteś ?\nRolę Kamerzysty w polskim rapie podsumował już Pelson w 2001 roku:\nZbuku chcąc załatwić sprawę twarzą w twarz mógł chociaż przy drzwiach stanąć sam a nie z dwoma ziomkami, dobrze że nie wziął mamy ze sobą.\nNie bronię pseudo rapera bo wkurwia mnie jego wycie ale zbuka też nie słucham także nie pozdrawiam ELOOOOOO.\nCo za frajer ten idiota z workiem na łbie ciota konfident\nBriana Banks, Chastity Lynn, Bella Donna, Ariel X, Sasha Gray no i to są kurwa legendy kurwa! Alexis Monroe, Wenona, Lizz Tayler, Julie Cash, Nicki Delano nie takie Weteranki porno, ale fajne a Gina Valentina, Elsa Jean, Lily Adams młode bo rocznik 1998, chuja się znacie na porno jebane lamusy! chuj wam w dupy RAM PAM PAM\nJechane po rappsujących yutuberach!\nWidać kto fikcja a kto rzeczywistość 🙂\nJa tu tylko wkleję tekst z pradawnego kodeksu ulicy który definiuje kto może być raperem\n„(…) stanowi się, że: raperem zostać nie może osoba która;\n1. Pracowała kiedykolwiek na etacie, 1/2, 1/4, 1/6, 1/8 etatu lub uzyskiwała inne przychody opodatkowane.\n2. Ukończyła edukację na poziomie wyższym aniżeli zawodowe, w wyjątkowych przypadkach pretendent do miana rapera może ukończyć:\n– szkołę średnią jednak nie może mianować się raperem „ulicznym” ani reprezentować tegoż stylu\n– szkołę średnią wieczorową, warunkiem jest frekwencja <52% w innym przypadku jw.\n3. Kiedykolwiek uzyskiwała inne przychody opodatkowane.\n4. Prowadziła kanał na Youtube o tematyce komercyjnej. (…)"\n"(…)Ponadto nadmienia się, że raperem ZOSTAĆ MOŻE osoba która;\n1. Jest beneficjentem programu 500+ (…)"\nYOUTUBER KTÓRY NIE BĘDZIE RAPEREM\nŻEBY NAWALAĆ KOMUŚ W DRZWI W NOCY TO TRZEBA BYĆ POJEBANYM\nbądź co bądź dwa pajace\nZBUKU pod domem Kamerzysty. Ten zadzwonił na analną policję\nPolicja za dzwonila do kamerzusty ze zbuku pod domem.\nPS. Jak masz cipe to wyrucham\nCo za idiotyzm. Z 3 typami w obstawie najebane dzbany po koncercie i ten subuku nagle napastują czyjąś posesje i pomijając ich sprzeczki nagle chce sobie coś wyjaśnić jak facet z facetem. Gdzie logika kurwa. W polsce jak ktoś ci chate napadnie i wylecisz z maczetą w obronie własnej to jesteś winny. Takie chore prawo. No ten subuku to jest pseudologiczny idiota. Chce jechać na ulicznych prawidłach a kurwa każdy myślący człowiek nie otworzyłby drzwi takim durniom kręcącym relacje dla atencji chyba, żeby miał jakiś odwet jak Kewin sam w NY:) Nikt normalny nie łyknie tego farmazonu i chuj do d temu całemu bez publiki sudoku a na psach będziesz pierwszy jak kogut zapieje.\nhttps://m.youtube.com/watch?fbclid=IwAR3lxRD15kmxkfjTq9_nFScO6O7MnPaZYAh0m1YvbNydbq1vLhx9Uo-gokY&v=1SQlZ9mhJKM zbuku to mój ziomek i jak kamerzysta się o tym dowiedział to zaczął obgryzać pazury\nKurwa za dzwonienie na psy powinien iść do wora. A ten cały kruku to tak taka pizda w 4 pod dom o 3 w nocy, zapraszam do siebie Ty śmieszy cwelu zrobię z was śledzie w pomidorach cipy, hada się przewraca w grobie jak widzi co robisz gowniaku\nCo wy piedolicie? Jebac Zbuka 100% analnie\nKamerzysta jest nie tylko lepszym raperem and i lepszym czlowiekiem.\nChuj mnie te 2 laki gdzie sa jakies trapy\nNareszcie Jakieś Dymy w Polskim Rapie 🙂 No kurwa wieje już nudą 🙂 Dawajcie kurwa jakieś BEEFY Bo nuda w huj …..\nDAWAĆ DYMY KURWA A NIE NUDY JAK HUJ NA SCENIE …\nJAKIE BEEFY BYŚCIE CHCIELI USŁYSZEĆ WYMIENIIAJCIE SWOJE TYPY\nPEJA PALUCH ……\nidiota przyjechał do idioty\nchuj w tego zbuka i w tego z workiem\nPodwojny huj ci w dupe jaki ten zbuku dzieciak ja pierdole ty jestes kurwa prawilny a nawet na dołku nie byles