SINISTER: lipca 2014\nDEDYKACJA DLA AGI MOJEJ <3\nWzięłam głęboki oddech i w ten oto sposób wróciłam do reszty. Starałam się udawać, że nie widzę natarczywego wzroku Styles`a. Jedyne na czym się skupiałam, była roześmiana osoba Lucy rozmawiająca w tym momencie z Niall`em i Liam`em. Muszę jakoś to odkręcić. Albo może Styles tylko żartował? Może to Geo będzie świadkiem? BOŻE, BŁAGAM OBY TAK BYŁO. Niestety nie mam możliwości dopadnięcia Lucy. Dobra, poczekam. Usiadłam do stołu, przybrałam obojętny wyraz twarzy i wdałam się jak najszybciej w rozmowę z Perrie. Kątem oka monitorowałam sytuację, która wcale się nie zmieniała. Lucy gada z Niall`em. Styles się na mnie gapi i udaje, że słucha Zayna. Lucy śmieje się z żartu Liama. Styles się na mnie gapi. Lucy słucha opowieści Geo. Styles udaje ze robi to samo i gapi się na mnie. JAPIERDOLE.\nMogę już umrzeć?\nWytrwałam tak dobre dwie godziny. W końcu Louis oznajmił, że muszą się już zwijać. Och, ulga. Nie to żeby mi przeszkadzali, zdążyłam się do nich wszystkich przywiązać, ale obecność Styles`a strasznie mnie męczyła i desperacko chciałam w końcu pozbyć się jego towarzystwa. No i w końcu porozmawiać z Lucy. Wszyscy wstali i zaczęliśmy się żegnać. Perrie, Liam, Zayn, Geo, Louis, O Cholerka. Styles.\n-Do zobaczenia Shawty. – mruknął przyciągając mnie do siebie i muskając ustami mój policzek.\n-Cześć. – odparłam tylko, szybko się odsuwając. Spojrzał na mnie rozbawiony ale nic więcej nie powiedział. Puścił mi tylko oczko i skierował się do drzwi. NARESZCIE. Złapałam swoją torebkę i korzystając z chwili złapałam za ramię Lucy lekko odciągając ją na bok.\n-Levine, zaraz wyjdę, ty mnie odprowadzisz. Mamy do pogadania. – wycedziłam tylko nie przestając się sztucznie uśmiechać. Lucy była delikatnie mówiąc zaskoczona, ale zrozumiała, że chodzi o coś ważnego.\n-Cześć Niall.- rzuciłam podchodząc do drzwi.\n-Pa Julce. – odpowiedział wesoło blondyn obejmując Lucy luźno w talii. Słodko. Nie sposób się nie uśmiechnąć.\n-Odprowadzę Cię. – powiedziała Lucy. Niall wyglądał na nieco zdziwionego ale nic nie powiedział tylko pokiwał głową i uśmiechnął się do mnie na pożegnanie. Wyszłyśmy. No w końcu.\n-No co jest Julce? – zapytała od razu.\n-Czy Styles jest świadkiem na waszym ślubie?\n-No… tak. – odpowiedziała. No, zajebiście.\n-Czemu mi nie powiedziałaś? – jęknęłam.\n-Nie pytałaś. – powiedziała tylko patrząc na mnie niezrozumiale.\nBO NIE POMYŚLAŁAM, ZE ŚWIADKIEM BĘDZIE STYLES?\n-A to coś złego? Myślałam, że się lubicie. – popatrzyła na mnie. Taa.\n-Nie chodzi o to, że go nie lubię. – Och, tylko mnie wkurwia. – Po prostu… Myślałam ze to będzie Geo czy któryś z chłopaków… Z Harry`m jakoś… Dziwnie się… dogadujemy. – wystękałam ostatnie słowa.\n-Blackburn powiedz mi normalnie tak żebym zrozumiała co jest grane, bo pieprzysz głupoty.- zmarszczyła brwi i skrzyżowała dłonie na klatce piersiowej. To przerażające jak dobrze mnie zna.\n-Mam problem z tym kolesiem. Dlatego nie leży mi nasze wspólne świadkowanie. – mruknęłam.\n-To dziwne. – zmarszczyła nos i spojrzała na mnie badawczo. Hm? – Harry był bardzo za tym, żebyś była drugim świadkiem.\nZaraz, co proszę?\n-No co tak patrzysz? – zapytała. Musiałam mieć dobrą minę.\n-Styles wiedział, ze chcesz mnie o to zapytać? Był za tym? – drążyłam jak głupia.\n-Tak? – przeciągnęła wymownie.\n-Oh. – Mój ulubiony komentarz. A nie, sorry, lepsze by było ojacieszpierkurwadole.\n-Więc w czym problem? – popatrzyła na mnie.\n-Już w niczym. – odparłam. – Nieważne.\nBrawo Julce, zamiast normalnie jej powiedzieć jak przyjaciółce to ty kręcisz.\n-Nie wiem o co chodzi, ale się dowiem. – powiedziała tylko patrząc na mnie podejrzliwie. – Anyway, Julce, od przyszłego tygodnia zaczniemy przygotowania bo mało czasu zostało, a czas leci. – rozpromieniła się na te słowa. Ah, miłość.\n-Czyli czeka nas ciekawy tydzień? – zapytałam uśmiechając się szeroko. Jej entuzjazm był zaraźliwy.\n-Tak właściwie to nas czeka za tydzień. Ale na Ciebie liczę już teraz. – przygryzła wargę. Co?\n-W jakim sensie? – zapytałam.\n-No bo… Mamy jechać teraz do rodziców Niall`a… A w tym czasie jest jedyny wolny termin, żeby pozałatwiać zaproszenia, powypisywać je… I właściwie to mam nadzieję, że pomożesz mi to jakoś ogarnąć. – popatrzyła na mnie błagalnie.\n-Mów jak to planujesz. – rzuciłam tylko. Lucy pomogę zawsze. Uśmiechnęła się od razu.\n-No więc w poniedziałek mamy jechać do Mullingar, w środę po drodze mamy umówione spotkania dotyczące ceremonii, wesela i tej prawnej roboty. W czwartek mamy jeszcze do załatwienia sprawę dekoracji i obrączki. No i w czwartek w tym samym czasie, tu w Northland jest jedyny termin, żeby odebrać dekoracje i zaproszenia. I tu mam do Ciebie prośbę, bo się nie wyrobimy naraz w dwóch miejscach…\n-Pewnie, Lu. – przerwałam z uśmiechem. Taki problem to nie problem.\n-Jejku Julce kocham Cię! – przytuliła mnie mocno. Zaśmiałam się. – Obiecuję, że Styles będzie Ci pomagał, żebyś nie miała za dużo roboty, - momentalnie się skrzywiłam na jej słowa.\n-Poradzę sobie sama. – powiedziałam.\n-Nie ma takiej opcji kochana. Jestem Ci i tak bardzo wdzięczna. A Harry też musi się jakoś wykazać. No i wypisywanie tylu zaproszeń to robota na praktycznie cały dzień jak nie więcej. A w piątek musimy powysyłać. – powiedziała.\n-No okej, - odpowiedziałam tylko. To się Blackburn wpakowałaś…\nSiedziałem znudzony przed telewizorem. Jak zwykle nic ciekawego.\nAle przynajmniej mam święty spokój.\nDzwonek telefonu. Oho, już się ponudziłem. Zerknąłem na wyświetlacz. Lucy.\n-No cześć mała. – uśmiechnąłem się sam do siebie. Jej wesoły głos sprzyjał uśmiechowi.\n-Jest sprawa. W tym tygodniu ja i Niall jedziemy do Mullingar i pozałatwiać kilka spraw. A ty masz okazję wykazać się jako świadek.\n-Mam jechać z wami i pilnować, żebyście byli grzeczni?- nie mogłem się powstrzymać przed powkurzaniem jej.\n-Nie Haroldzie, masz ważniejsze zadanie. Pomożesz Julie.\nUśmiechnąłem się szerzej. No bardzo chętnie.\n-Spoko. – odpowiedziałem.\n-Nie chcesz wiedzieć co będziecie robić? – Hm, już ja bym lepiej zaplanował co byśmy mieli robić. No ale niech będzie.\n-Co będziemy robić? – zapytalem posłusznie.\n-Odebrać dekoracje, wypisywać zaproszenia. Takie tam.\n-Okej. – powiedziałem zadowolony.\n-Dzięki Harry. Tylko masz jej pomóc a nie się obijać. Pa.-ostrzegła.\n-Jasne. Cześć Lu. –rozłączyłem się.\nZapowiada się miły tydzień.\n-kilka dni później, poniedziałek-\n-Tak wiem, spokojnie, poradzę sobie. – uspokajałam po raz kolejny Lucy.\n-Pamiętaj, ze gdyby były jakieś problemy to dzwońcie. – powiedziała zmartwiona. Zsunęłam się po poręczy schodów z telefonem w ręku, jednocześnie próbując założyć spodnie.\n-Luz Lucy, odpręż się i przygotuj na pokazywanie wszystkim pierścionka i czułości z rodziną Niall`a a nie martwisz się o głupoty. – uśmiechnęłam się do siebie.\n-I tak się będę martwić. A poza tym trochę się denerwuję. Rodzice Niall`a, Greg z żoną i Theo, kilka ciotek, ok. Ale dzisiaj poznam tyle ludzi, że… -wzięła oddech.- Mam ochotę uciec z krzykiem.\n-Ej, Levine co ty. Tchórzysz przed kilkoma babciami i dziećmi? Ty?- zaśmiałam się. – Masz się dobrze bawić, a mną się nie martw, wszystko załatwię. Chyba nie wątpisz w moje zdolności.\n- Nie i właśnie tych zdolności się boję. – powiedziała z ironią.\n- Udam, że tego nie słyszałam. Miłej zabawy, Horan. – rzuciłam. Odpowiedział mi jej śmiech.\n-Pa Julce. – odpowiedziała i rozłączyła się. Zerknęłam na zegarek. Fuck, późnawo a ja bez makijażu i wpół ubrana. Bluzka, potrzebuję jakiejś bluzki. I buty. I kosmetyczka. Gdzie jest do cholery kosmetyczka?!\nBiegałam po całym domu od dobrych kilku minut nadal nieogarnięta.\nDzwonek do drzwi. Jezu, serio? Teraz?\nNawet nie zatroszczyłam się o odłożenie naręcza ciuchów i kilku kosmetyków, które trzymałam w ramionach. Podbiegłam do drzwi i gimnastykując się udało mi się otworzyć drzwi przy pomocy łokcia i nogi.\n-Dzień dobry, Shawty. – usłyszałam znajomy zachrypnięty głos. Jego mi jeszcze brakowało. Stałam w progu ściskając w dłoniach ciuchy i tusz do rzęs i gapiłam się na niego. Super.\n-Ładnie wyglądasz, powinnaś częściej się tak ubierać. – wyszczerzył się zjeżdżając wzrokiem od mojej twarzy w dół. O czym on pieprzy, nieumalowana, nie wyszykowana, nie… O kurwa. Zerknęłam w dół. Stałam przed nim w spodniach i staniku. Ja pierdole.\nMomentalnie podziękowałam sobie w duchu za naręcze ubrań. Przycisnęłam je do siebie jeszcze bardziej starając się zasłonić.\n-Hm, co tu robisz? –próbowałam z tego wybrnąć.\n-Wiesz Julie może jednak mnie wpuścisz? Ja to ja, nie mam nic przeciwko, ale naprawdę chcesz żeby cała ulica oglądała Cię w staniku?- spojrzał na mnie szyderczo. Fakt. Jebany fakt.\nWycofałam się szybko w głąb mieszkania. Harry oczywiście razem z tym swoim ironicznym uśmieszkiem podążył za mną.\nZamknęłam za nim pośpiesznie drzwi. Brunet już otwierał usta żeby coś powiedzieć ale przerwałam mu. Nie będę z nim gadać rozebrana!\n-Zaraz wrócę. Niczego nie ruszaj. – syknęłam i niemalże biegiem ruszyłam do pokoju, Usłyszałam tylko jego śmiech. Zamknęłam za sobą drzwi. Ja pieprzę. Brawo Julie. Naprawdę szacun.\nRzuciłam okiem na wyświetlacz telefonu. O kurwa, jak późno! Wskoczyłam szybko w koszulkę, szpilki, pośpiesznie przeciągnęłam rzęsy tuszem i wyleciałam z pokoju. Wprost do salonu gdzie Harry z wielkim zainteresowaniem ogadał zdjęcia stojące na komodzie.\nGdy mnie zobaczył ponownie rozciągnął usta w tym swoim wnerwiającym podstępnym uśmieszku. Przejechał po mnie wzrokiem od góry do dołu.\n-I tak mi bardziej podobał się ten wcześniejszy strój. – mruknął.\nWywróciłam oczami ale zignorowałam to.\n-Mam rozumieć że przyjechałeś w sprawie tych dekoracji? – bardziej stwierdziłam niż zapytałam.\n-To świetnie, szybko, bo się spóźnimy. – rzuciłam tylko, złapałam torebkę i ruszyłam do wyjścia.\nHarry stał dalej w miejscu. Wróciłam się zniecierpliwiona.\n-No idziesz w końcu? – warknęłam.\n-Byłaś słodkim dzieckiem. – powiedział.\nCo? No tak, oglądał zdjęcia. Serio? Teraz?\n-Rusz tyłek, już późno! – wskazałam dłonią zegarek. Czy on naprawdę jest tak tępy?\nCzy raczej upierdliwy.\n-Jak zwykle miła i czarująca. – rzucił z uśmiechem przechodząc obok mnie. Co? Pff, mistrz ironii Styles wraca.\nOtworzył mi drzwi. Proszę, jaki dżentelmen.\nPo raz kolejny wywróciłam oczami i wyszłam. Gdy on też wyszedł zamknęłam szybko dom. Oczywiście drzwi samochodu też mi otworzył, a jakże. Wsiadłam bez słowa.\n-Najpierw po dekoracje? – rzucił.\n-Tak. Tylko szybko. – zaznaczyłam. Czas leci.\n-Nawet nie wiesz o co prosisz skarbie. – mruknął uśmiechając się w ten swój wkurwiający sposób i ruszył z piskiem opon.\nOh, proszę. Wywróciłam oczami. Teraz będzie się popisywał jak szybko umie jeździć tą swoją wyglancowaną zabaweczką za gruby hajs?\nPfff, sorry, ale trafiłeś na osobę, która lubi szybką jazdę i oklepanym piskiem opon i 180 na tarczy wrażenia na niej nie zrobisz.\nPrzyśpieszył nieznacznie. Odpuść sobie Styles, nie tym razem. Nie ta liga kobiet.\nZauważyłam, że zerka na mnie co chwilę. Zmarszczył brwi widząc moją znudzoną minę i skręcił szybko w boczną drogę. Polną drogę. TĄ drogę. MOJĄ DROGĘ. Przyśpieszył o wiele bardziej uśmiechając się z satysfakcją. Jak słowo daję jak już wysiądę mam dostać Oscara albo i trzy. Udawać znudzoną i obojętną podczas gdy masz ochotę drzeć się i śmiać z frajdy jaką sprawia tak szybka jazda to nie byle jaka rola. Przygryzałam wnętrze policzka z całej siły.\nSłyszałam ryk silnika, melodia. Wiatr. Pył za nami. Skupiony i szczęśliwy wzrok Stylesa. Myślałam że taka jazda moim samochodem to szczyt szczęścia. Ale taka jazda BMW to dopiero zajebista zajebistość.\nUwielbiałam taką jazdę. Ale jestem też uparta. Więc siedziałam tam jak znudzone 5-letnie dziecko patrząc przed siebie obojętnym wzrokiem.\nGdy dotarliśmy do normalnej ulicy i na teren zabudowany Harry zwolnił nieco. Zerknęłam na niego. Widać było że jest zawiedziony, ale starał się to ukryć. HA, kolejny punkt dla mnie!\nWysiadłam bez słowa, chociaż nie mogłam powstrzymać uśmieszku tryumfu na mojej twarzy. Byłam z siebie tak bardzo zadowolona. Chociaż raz to ja odgryzłam się jemu. FUCK YEAH.\nWręcz tanecznym krokiem ruszyłam do wejścia. Czułam jego wzrok na moim tyłku, ale teraz mnie to nie obchodziło. Wręcz jeszcze bardziej kołysałam biodrami. Możesz mi naskoczyć Styles!\nPrzed samym wejściem mnie wyprzedził żeby otworzyć mi drzwi. Oh, dziękuję.\nNie wyglądał na zadowolonego swoją porażką. HA!\nWyszczerzona sama do siebie podeszłam do przyjaźnie wyglądającej kobiety w średnim wieku. Na plakietce widniało imię Chloe.\n-Dzień dobry. Chciałabym odebrać dekoracje ślubne. – uśmiechnęłam się do niej. Odpowiedziała mi tym samym.\n-Na jakie nazwisko?\n-Levine. – Kiwnęła głową i ruszyła w kierunku jakiegoś, hm, zaplecza?\n-Tak, wszystko jest. – odparła wskazując kilka pudeł ustawionych pod ścianą. Oh, Harry dżentelmenie będziesz miał co nosić.\n-Proszę tylko podpisać. – podała mi kilka dokumentów. Złożyłam szybko podpis i obejrzałam się za Harry`m. Oglądał z zainteresowaniem jakieś różowe dekoracje. Serio?\n-Harry! – zawołałam go. Od razu ruszył w moim kierunku uśmiechając się.\n-Słucham skarbie? – rzucił słodko. Wywróciłam oczami.\n-Piękna z Was para. – usłyszałam głos owej Chloe. Co?\nPatrzyła na nas z szerokim uśmiechem.\nHarry zaśmiał się na te słowa. To nie było śmieszne.\nPrzyciągnął mnie do swojego boku obejmując w talii.\n-Też tak uważam. – powiedział szczerząc się. Pff jeszcze czego?\n-Na kiedy mają państwo termin ślubu? Chyba niedługo. – Chloe ciągnęła dalej tą głupią dyskusję.\n-Za miesiąc. – odparł Harry. Spojrzałam na niego. Serio Styles?\nOdsunęłam się teatralnie od niego.\n-Zajmiesz się tymi pudłami? – zapytałam go przesłodzonym tonem. Ja Ci dam miesiąc…\n-Oczywiście kochanie. – odparł wyszczerzając się. Kobieta tylko uśmiechnęła się po raz kolejny. Jeeeny.\nNa szczęście chłopak nie odzywał się więcej tylko zaczął przenosić pudła do samochodu.\nSama wzięłam najmniejsze pudło, które wyglądało na najlżejsze i ruszyłam za nim. Niemal natychmiast doskoczył do mnie i wziął je ode mnie.\n-Zostaw skarbie, ja się tym zajmę. – puścił mi oczko. Co za irytujący typ.\nNie zostało mi nic poza podziwianiem tych samych ozdób, na które patrzył sam Harry kilkanaście minut temu. Słodkie serduszka, amorki, różyczki, róż, biel, czerwień, znak nieskończoności, obrączek… Aaahh rzygam tęczą. Ale nie powiem, Lucy miała fajnie. Kochający chłopak, ślub, wesele… Bajka.\n-Gotowe. – Harry pojawił się obok mnie. Otrząsnęłam się szybko z zamyślenia i wyszliśmy.\n-Strasznie to kiczowate, nie sądzisz? – zapytał gdy już wsiedliśmy.\n-Co? –nie załapałam.\n-Mówię o tym różowym gównie, które oglądałaś. –mruknął ruszając.\n-Dla niektórych to różowe gówno jest ważne. – odparłam. Też wybrał temat do rozmowy.\n-Ale sprawia frajdę. – wzruszyłam ramionami.\n-Ty też marzysz o ślubie naszpikowanym różowymi kokardkami, falbankami, serduszkami, amorkami i innymi duperelami? – zerknął na mnie.\n-Podejrzewam, że gdyby przyszło co do czego to bym się tym jarała jak mała dziewczynka. – odparłam. Kurde, już bym się jarała. Głupota, ale taka… urocza? Ale sam ślub już trochę mniej fajny.\n-Nie wyglądasz na taką. – odpowiedział.\n-To znaczy? – spojrzałam na niego. Wow, chyba pierwszy raz rozmawialiśmy tak bez sarkazmu co drugie słowo.\n-To znaczy czekającą na księcia z bajki, bajkowy ślub z tymi wszystkimi przesłodzonymi gadżetami. – rozwinął. Aha?\n-A ty za to wyglądasz idealnie na typa, który myśli, że zrobi wrażenie na dziewczynie jadąc swoją odpicowaną furą kilkaset kilometrów na godzinę. – Momentalnie atmosfera normalnej rozmowy rozpłynęła się.\nUśmiech znikł z jego twarzy. Trafiłam.\n-Może chodziło mi o to, żebyś dobrze się ze mną bawiła? Ale ty przecież tak nie umiesz. Pochorowałabyś się jakbyś nie była wredna. – odparł.\n-Może dlatego, że nie popadam w uwielbienie do ludzi, którzy poznają mnie przez włamanie się do mojego mieszkania i wyniesienie mnie z niego siłą? - skrzyżowałam ramiona na piersiach.\n-Może dlatego, że byłaś na tyle uparta i antyspołeczna, że nie dało się z Tobą inaczej?\n-Antyspołeczna? – aż się zaniosłam. Co on sobie do cholery wyobraża? – A jak inaczej nazwiesz swoje zachowanie? – zerkał na mnie co chwila.\n-Ja przynajmniej nie staram się nikomu na siłę zaimponować jakąś marną popisówą ! – wypaliłam. Ja aspołeczna!\n-Oj Shawty wyluzuj. Chciałem, żeby było fajnie. Myślałem, że lubisz jeździć. Ale jak widać jesteś sztywna chociaż nie wyglądasz. – wzruszył ramionami.\n-Sztywna? – No chyba się przesłyszałam. – Jedziemy po zaproszenia, a potem Ci pokażę, jaka ja jestem ,,sztywna” . –burknęłam.\n-Kusisz mała, kusisz. – mruknął. Nie odezwałam się.\nOdebraliśmy zaproszenia. Jezu, ile tego. I jeszcze mamy to wszystko do jutra wypisać. No świetnie. Ale kij z tym. Mam wazniejszą sprawę w tym momencie. Wyprzedziłam Styles`a w drodze do samochodu i stanęłam po stronie kierowcy.\n-Kluczyki. – rzuciłam do zdziwionego chłopaka.\nSiemano misie :3\n14 długa mi wyszła :o\nale yolo, ZACZĘLIŚMY Z YOU`RE THE REASON! :D\npiszcie jak wrażenia, naprawdę bardzo potrzebuję waszego wsparcia bo dopiero zaczynam :)\nsoł naprawdę będę max wdzięczna za komentarze\ndedykacja dla mojej kochanej siostrzyczki <33\nlovju soł macz baee :3\nAutor: funnygalx o 16:22 9 komentarzy:\n-Poczekaj chwilę Julce… - mruknąłem ostrożnie puszczając talię brunetki bojąc się, że gdy tylko ją puszczę, ta się wywali.\nAle o dziwo stała, nawet się nie chwiała. Tylko dobry nastrój jej nie odpuszczał.\n-Zimno tu! – jęknęła, ale zaraz się roześmiała. Staliśmy przed jej domem, a ja uparcie szukałem kluczyków do jej domu w jej torebce. Taka niepozorna, malutka, a nawet w takiej za chuja nie można nic znaleźć.\n- 'Cause it's too coooooooold\nSo let me hoooooooooold\nBoth your hands in the holes of my sweater !* – zaczęła nagle śpiewać i tańczyć.\nPopatrzyłem na nią I wybuchnąłem śmiechem. Nie wierzę.\n-Jesteś pewna, że wzięłaś w ogóle te klucze?\n- She knows what I think about\nOne love, two mouths!*\nCzyli się dowiedziałem. Tak w ogóle, czy ona śpiewała od tyłu?...\nWręcz z uwielbieniem przekręciłem klucze w zamku.\nObjąłem Julie w pasie.\n-Wchodzimy mała. – mruknąłem lekko ją popychając do środka.\n-No shirt, no blouse\nNothing that I wouldn't wanna tell you about, no ! – śpiewała dalej.\nWestchnąłem tylko i zamknąłem za nami drzwi. Julie uwiesiła na mnie.\nPrzez chwilę miałem wrażenie, że zasnęła z głową na mojej klatce piersiowej.\n-Jesteś wygodny Dyluś. – mruknęła pod nosem.\n-To, ze się nawaliłaś nie uprawnia Cię do używania tej ksywki, Shawty. – powiedziałem celowo używając jej własnej ksywki, której tak nie lubi.\n-Pierdol się. – jęknęła i uderzyła pięścią w moją klatkę piersiowej, do której była przytulona.\nJej uderzenie w rzeczywistości wyglądało tak, że po prostu niedbale opuściła dłoń zwiniętą w pięść na moje ciało. Zachichotałem tylko i zacząłem się przemieszczać w stronę jej sypialni.\n-Potańczymy? – mruknęła.\n-Blackburn, ty już się dzisiaj natańczyłaś. – parsknąłem otwierając drzwi jej sypialni.\n-Będziemy się pieprzyć? – zapytała nagle.\nAż stanąłem w miejscu. Rozkojarzona rzuciła okiem na łóżko i na mnie.\nTa to ma pomysły.\n-Nie, nie będziemy się pieprzyć. – mruknąłem sadzając ją na łóżku.\n-Bo jesteś nawalona, Julce. – parsknąłem i usiadłem za nią. Rozsunąłem powoli jej sukienkę.\n-To po co mnie rozbierasz?\n-Żebyś mogła do jutra wytrzeźwieć. – zaśmiałem się. Wniosek? Pijana Julie to najlepsza Julie.\n-Czyli nie będziemy się pieprzyć? – była kompletnie nawalona. Ledwo kontaktowała.\n-Pomyślimy jak będziesz trzeźwa, Shawty. – zachichotałem podając jej koszulkę.\n-Nie mów tak na mnie. – skrzywiła się jak małe dziecko.\nWstała chwiejąc się nieco i zsunęła z siebie sukienkę. Cholera. Tak samo bardzo jak nie chciałem tego robić, tak szybko się odwróciłem, żeby na nią nie patrzeć.\nI tak by nie pamiętała. Kurwa mać.\n-Już. – usłyszałem jej głos.\nOdwróciłem się do niej. Miała na sobie koszulkę i spodenki.\n-No dobra, to teraz do łóżka i trzeźwiejemy. – odetchnąłem.\n-Ale mieliśmy tańczyć… - zaprotestowała marudnie.\n-Potańczymy innym razem. – przewróciłem oczami. No jak dziecko.\nJulie ku mojej uldze z nieszczęśliwą miną położyła się do łóżka.\nOdetchnąłem i podszedłem do niej, przykrywając ją.\n-Dobranoc Julce. – mruknąłem.\n-Cześć. – jęknęła wtulając się w pościel.\n-Widzimy się za jakiś czas mała. – dodałem szeptem, musnąłem ustami jej czoło i wyszedłem z pokoju.\nNa dole włączyłem telewizor i przygotowałem sobie kanapę. Spojrzałem na zegarek. Zostało mi równe 5 godzin snu i muszę wracać do Heatherfield.\nObudził mnie uporczywy dźwięk mojego telefonu.\nJeny, kto normalny dzwoni w środku nocy? Zrezygnowana odkopałam się spod kołdry. Rzut oka na zegarek. Hm, 12:53, ładna mi noc. Sięgnęłam po telefon. Z ekranu patrzyła na mnie uśmiechnięta twarz Lucy.\n-Halo? – rzuciłam do telefonu.\n-Hej, Julce! – jej wesoły głos sprawił, ze mimowolnie się uśmiechnęłam. Nie dało się inaczej.\n-Słuchaj, miałyśmy się dzisiaj o 14 spotkać w kawiarni, ale chyba nie dam rady. Może mogłabyś zamiast tego wpaść do mnie koło 15? Bo mam ważną sprawę do Ciebie.\n-Pewnie, nie ma sprawy. – odpowiedziałam.\n-Super, dzięki J. To pa. – rzuciła wesoło.\n-No pa. – odpowiedziałam w ten sam sposób. Rzuciłam krótkie spojrzenie w lustro.\n15. Do tego czasu zdążę się doprowadzić do stanu godnego ludzkiego oka.\nSzłam do domu Lucy. Zdążyłam poznać Niall`a. Właściwie, to dzień po kolacji ze Styles`em. Widziałam się z Lucy i tak wyszło. Całkiem spoko chłopak. A Lucy jest z nim szczęśliwa, aż miło popatrzeć.\nHarry od czasu ostatniego spotkania wysłał sms`a. Co u mnie. Nie odpisałam. Czemu? Dobre pytanie.\nAle zamiast przejmować się Styles`em skupiłam się na Lucy. Tak. I na Vicki. Dogadywałyśmy się razem. Mogę śmiało powiedzieć, że mam dwie wspaniałe przyjaciółki.\nW życiu nie spodziewałam się, że ktokolwiek z nazwiskiem Levine stanie mi się tak bliski w tak krótkim czasie.\nWłaściwie do pełni szczęścia brakowało mi tylko fajnej pracy. Eh.\nZadzwoniłam do drzwi Lucy. Po kilku sekundach w drzwiach stała już uśmiechnięta brunetka.\n-Hej Julce. – rzuciła wesoło i przywitała się ze mną buziakiem w policzek.\n-Cześć Lu. – odpowiedziałam i weszłyśmy w głąb domu.\n-Wybacz, że tak namieszałam ale w zamian za to zostajesz u nas na obiad. – powiedziała wesoło.\n-Lucy, przecież nie ma sprawy.- zaśmiałam się.\n-To nie jest zwykły obiad J. –powiedziała z uśmiechem.- A ty też musisz na nim być.\n-Zdecydowanie. Ale mam jeszcze jedną bardzo ważną sprawę.\n-No właśnie, o tym miałyśmy pogadać. Mów co jest. –usadowiłam się na sofie.\n-No bo… Właściwie to jest pytanie moje i Niall`a… - mruknęła i przygryzła lekko wargę nie przestając się uśmiechać.\n-No jedziesz mała. – zaśmiałam się. Zawtórowała mi.\n-Będziesz moim świadkiem na ślubie? – zapytała podekscytowanym głosem. Co?\nFakt, zakomunikowała mi jakiś czas temu, że mam się pojawić obowiązkowo na ślubie i weselu no ale… świadek. JEJ.\n-Jejku Lu, pewnie, że tak! – wręcz pisnęłam. Wspierać w ten sposób Lucy w takim ważnym dniu to świetna sprawa. Zdecydowanie jeszcze bardziej cieszyłam się tym ślubem!\n-KOCHAM CIĘ JULCE! – wykrzyknęła Lucy i rzuciła mi się na szyję. Kochana wariatka. Zachowywałam się jak ona. Zaczęłyśmy się śmiać i jarać jak jakieś idiotki, ale i tak czułam się świetnie. Bycie świadkiem na ślubie przyjaciółki to fantastyczna rzecz.\n-Ej, czy ja będę musiała mieć jakąś fioletową albo różową kieckę jak w tych wszystkich komediach romantycznych? – zmarszczyłam brwi. Lucy się roześmiała.\n-Ty w różowej kiecce? – zapytała poważniejąc. Chwila ciszy. I znowu zaczęłyśmy się śmiać.\nTak, jesteśmy dziwne. Ale kochałam tą dziewczynę. Czułam się jakby była moją siostrą, o której zawsze marzyłam. Nie to, żeby coś, kocham mojego braciszka, ale siostra… A dzięki Vic i Lucy czułam się jakbym miała dwie wspaniałe siostry.\n-Ej Lu, mówiłaś coś o tym obiedzie tak w ogóle. – przypomniałam sobie.\n-O ja pieprzę! – mruknęła i pognała do kuchni. Pokręciłam z rozbawieniem głową. Wiedziałam.\n-TAK! ZDĄŻYŁAM ! – usłyszałam jej wesoły krzyk z kuchni.\n-Mówiłam CI już, że Cię kocham? – zapytała.\n-No coś tam słyszałam. – wstałam i ruszyłam z bananem na twarzy do kuchni.\n-Uratowałaś obiad, so proud of you. – zaśmiała się.\n-A co to za ważny obiad tak w ogóle? Bo wiesz, jesteście z Niall`em uroczy, ale obiad w towarzystwie was miziających się to dość ryzykowny pomysł. –uśmiechnęłam się wymownie.\n-Luz, to będzie typowo rodzinny obiad. – puściła mi oczko. Rodzinny?\n-No nie pierdol że mam jeść obiad z rodzicami Niall`a. – musiałam mieć dobrą minę, bo Lucy się roześmiała.\n-Miałam na myśli nieco inną rodzinę. – powiedziała z uśmiechem. Hm?\n-Oj no nie patrz tak na mnie, tylko rusz tyłek i mi pomóż. – zaśmiała się.\nAaa walić to.\n-Dobra, co mam robić?\n-W szafce po prawo są talerze, niżej są sztućce. I z tym do jadalni Blackburn! – rzuciła z głupawym uśmieszkiem.\n-Się robi Levine! – rzuciłam ochoczo i po kilku minutach wszystko było rozłożone na stole. Nagle usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi wejściowych.\n-Cześć ! –Wesoły głos Lucy.\n-Siemankoo! – usłyszałam znajomy krzyk. Znajomy. Ale kto normalny drze się tak na cały dom?\nDo jadalni wparował… Tomlinson. Ah, czyli nie myliłam się, nikt normalny.\n-O, hej Shawty. – rzucił wesoło. Przywitałam się z nim krótkim uściskiem.\n-Niall! Zgodziła się! – Usłyszałam wesoły głos Lucy.\nZa chwilę w pokoju pojawili się właśnie oni.\n-No to super. – blondyn uśmiechnął się szeroko. –Cześć świadkowo. –uśmiechnął się szerzej i przywitał się ze mną.\n-Hej panie młody. – odpowiedziałam w ten sam sposób.\n-O cześć Julie! – W progu pojawił się znany mi George, Liam i Zayn ze swoją Perrie. O kurka. Zaraz. Niall, George, Louis, Liam, Zayn… HARRY?\nJak na zawołanie w pokoju pojawił się nie kto inny jak Styles. Na mój widok uśmiechnął się w ten swój wkurwiający sposób.\n-Cześć Shawty. – podszedł do mnie. Położył dłoń na moim biodrze i przycisnął wargi do mojego policzka.\n-Cześć… - mruknęłam w odpowiedzi, odsuwając się nieco.\n-Coś nas ominęło? – zapytał Zayn obejmując w pasie Peez, z którą zdążyłam przywitać się buziakiem w policzek.\n-Julce zgodziła się być moim świadkiem! – powiedziała uśmiechnięta Lucy. Odwzajemniłam ten uśmiech.\n-Czyli rodzina się powiększa. – zaśmiał się Lou.\nPo kilkunastu minutach rozmów zasiedliśmy w końcu do stołu.\nNo nie powiem, sporo nas było. W sumie brakowało tylko El, dziewczyny Lou i Vic.\nPrzez cały obiad czułam na sobie palący wzrok Styles`a. Starałam się w ogóle nie patrzeć nawet w jego stronę, żeby nie złapać kontaktu wzrokowego. Czemu nie mogłam po prostu odpisać wtedy na tego głupiego smsa? Przynajmniej teraz mogłabym w spokoju cokolwiek przełknąć. Miałam wrażenie że zaraz się udławię.\nGdy po obiedzie trzeba było to ogarnąć, od razu z ulgą zgłosiłam się na ochotnika, żeby pomóc Lucy.\nWręcz na skrzydłach leciałam z talerzami do kuchni. Uff.\nZajęłam się wkładaniem naczyń do zmywarki. Z jadalni cały czas dochodziły do mnie śmiechy i wesołe głosy reszty towarzystwa, przez co uśmiechałam się sama do siebie.\n-Miło mi, że będziesz mi towarzyszyć na ślubie naszych zakochanych Shawty. – Szklanka, którą trzymałam w dłoniach, wyślizgnęła mi się z rąk.\nNie usłyszałam spodziewanego dźwięku tłuczonego szkła.\nOdwróciłam się gwałtownie. To Harry stał tuż za mną. Teraz miał w rękach ową szklankę.\n-Oj Julie, Julie. –pokręcił głową uśmiechając się pod nosem.\nOżeszkurwajapierdole. Się wpakowałam.\n-Skąd pomysł, że mam Ci towarzyszyć? – oprzytomniałam.\n-Jesteś świadkiem na ślubie Niall`a i Lucy. Ja też jestem świadkiem. – powiedział unosząc przy tym zadziornie kącik ust do góry. Ja pierdole. Serio? Zabiję Lucy za to, w co mnie pakuje. Fakt, w rozmowach z Lu, zawsze unikałam tematu Styles`a więc nic nie wiedziała. O kolacji, smsie… Kurdeee.\n-Jaki… miły zbieg okoliczności. – wysiliłam się na sarkastyczny komentarz.\n-Bardzo miły. – odparł.- I Shawty, pamiętaj, jeśli ktoś grzecznie pisze do Ciebie smsa, to wypadałoby odpisać. – mrugnął do mnie i wyszedł pewnym krokiem z kuchni.\nGdzie jest do cholery Lucy?!\n*Julie śpiewa ,,Sweater Weather" The Neighbourhood\ntakie tam moje osobiste uzależnienia xd\nCześć Pysie :3\nJak obiecałam, tutaj dowiecie się dokładnie jak wyglądały przygotowania do ślubu, sam ślub i wesele.\nJejku, czytając Wasze komentarze pod notką końcową na LTM beczałam jak idiotka.\nNAPRWDĘ CHOLERA JASNA KOCHAM WAS TAK BARDZO <3\nSzczerze, tak sobie pomyślałam, ze nie nadawałabym się na jakąś gwiazde, np. piosenkarkę or something bo to moi ewentualni fani musieliby dla mnie robić M&G a nie ja dla nich XD\nJestem dziwna, ale max się do Was przywiązałam :3\nDobra, bo się rozkleję znowu ._.\nZ You`re The Reason wystartujemy tak myślę, za tydzień, ewentualnie jakieś dwa.\nWpadajcie : Julie i Dylan\nMA KTOŚ OCHOTĘ PROWADZIĆ KONTO HAZZY NA TT?\npiszcie śmiało, to nic strasznego :D\nCHCESZ BYĆ INFORMOWANA? ZOSTAW USER NA TT, BLOGA, ASKA, CO CHESZ :)\nAutor: funnygalx o 15:33 10 komentarzy:\n12. Which one is shorter?\n-Nie wierzę, że nie miałaś chłopaka!\nPrzewróciłam oczami na dźwięk jego głosu. Już dobre dwie godziny łaziliśmy po okolicy gadając o wszystkim i … o wszystkich. Śmialiśmy praktycznie co chwilę, z najmniejszych głupot. Teraz siedzieliśmy na murku niedaleko torów kolejowych.\n-To uwierz, najwyraźniej jestem zbyt nudna albo mam za płaską dupę. – mruknęłam wykrzywiając usta w ironicznym uśmieszku.\n-Nie no co ty. – robił poważną minę. Nagle wylądowałam przewieszona przez jego kolana. Dylan obrócił mnie tak, że leżałam teraz na brzuchu. Momentalnie lekko klepnął mnie w tyłek. –Uważam, ze z twoim tyłkiem wszystko jest w porządku. – rzucił z miną fachowca.\n-Idiota! – parsknęłam śmiechem rzucając w niego tym, co znalazłam pod ręką.\n-Weź tu ogarnij kobietę. –skrzywił się teatralnie. –komplementujesz a i tak Cię wyzwie od idiotów.\n-Ale ty jesteś takim moim kochanym idiotą. – zaśmiałam się i przytuliłam go mocno. Byłam pewna, że się uśmiecha. Mój stary, kochany Dylan.\n-A tak w ogóle to cały czas gadamy o mnie. A co z tobą przystojniaku? Sam tak siedzisz w tym Brown Hill? – poruszyłam znacząco brwiami.\n-A no sam. – uśmiechnął się, ale jakoś inaczej. Nie wesoło. I popatrzył przed siebie. Oho.\n-Coś się dzieje? Co to za mina? – popatrzyłam na niego zmartwiona.\n-Niee, wszystko ok., skąd taki pomysł? – tym razem popatrzył na mnie, ale uspokoiło mnie to.\n-Jakaś dziewczyna za tym stoi? Pokłóciliście się? – ciągnęłam.\n-Nieee, Julie, z nikim się nie kłóciłem. Nikogo nie mam ani nie miałem.\nOh. Tylko czemu się tak dziwnie… hm… spiął na moje pytanie?\n-Ok. – mruknęłam tylko nie chcąc na niego naciskać.\n-Dobra. – Wstał nieco gwałtownie. – zbieramy się, nie? Bo czas leci, a podejrzewam, że na imprezę nie wyszykujesz się w 15 minut, hm? – popatrzył na mnie z uśmiechem.\n-O matko, fakt! – poderwałam się jeszcze gwałtowniej niż on.\nPrzecież niedługo wychodzimy z Vic!\nMieliśmy jakieś pół godziny drogi powrotnej. Cholerka. Odzwyczaiłam się od kilometrowych spacerów z Dylanem. A dzisiaj jeszcze Czekają mnie szpilki.\n-Dylanku? – mruknęłam słodko z szerokim uśmieszkiem.\n-Oho. Co chcesz? – wywrócił oczami zatrzymując się.\nObjęłam go ramieniem nadal słodko się uśmiechając.\n-Nie miałbyś może ochoty mnie ponieść z powrotem? To tylko malutki kawałeczek, a ty jesteś taki silny… - celowo dotknęłam jego umięśnionych ramion udając podziw mimo, że miałam ochotę wybuchnąć śmiechem.\nOn sam zrobił to za mnie.\n-Słodka jesteś mała, ale zapomnij, nie będę Cię taszczył taki kawał, sorry.\n-Dylan! – jęknęłam marudnie jak mała dziewczynka.\n-No co? – zachichotał.\n-Zanieś mnie, albo będziesz spał na wycieraczce! – tupnęłam nogą.\n-Pfff, to pójdę do Vic, żeby mnie przechowała. – parsknął idąc dalej.\n-Dyluuuś. – mruknęłam biegnąc za nim. Złapałam go za rękę dalej marudząc mu za uchem.\n-Wiesz, że nienawidzę jak to tak zdrabniasz. To brzmi strasznie. – skrzywił się, jednocześnie za chwilę uśmiechając się.\n-No proszę? – jęknęłam wywijając dolną wargę.\n-No dobra, wskakuj. – mruknął tylko pochylając się nieco.\n-JEJ! – wykrzyknęłam wskakując mu na plecy.\n-Mówiłem Ci już, że jesteś cięższa niż ostatnio? –sapnął celowo.\n-Coś wspominałeś. – zaśmiałam się. Pokręcił tylko głową i ruszył przed siebie.\n-Biała czy fioletowa? –krzyknęłam do Dylana.\n-Zależy która krótsza! – odkrzyknął. Pokręciłam tylko głową. Faceci.\nWłaśnie zastanawiałam się co założyć na naszą pierwszą od ładnych kilku miesięcy wspólną imprezę i miałam nadzieję, że on mi pomoże w wyborze sukienki.\nHm, dobra, niech będzie biała.\nWsunęłam na siebie materiał.\n-Dylan? Chodź tu! – zawołałam go.\n- Co tam? – po chwili pojawił się za mną.\n-Zasuń. – zebrałam włosy na jedną stronę.\n-Jesteś pewna, że nie wolałabyś, żebym ją zdjął? – zaśmiał się.\n-Nie, dzięki. – prychnęłam. Zasunął zamek sukienki a ja założyłam kremowe szpilki.\n-Ohohoo Blackburn, niezła laska się z Ciebie robi na starość. – gwizdnął.\nOd razu rzuciłam w niego poduszką. Odpowiedział mi tylko jego chichot.\n-Dobra, ja już jestem gotowa. – rzuciłam przeglądając się po raz ostatni w lusterku.\n-To jedziemy po Vic. – powiedział zadowolony łapiąc mnie za rękę. Złapałam swoją torebkę i ruszyliśmy do samochodu.\n-Jak za starych, dobrych czasów ! – Zawołała Vicky wchodząc z nami do klubu, przez co zwróciła na siebie uwagę kilku osób wokół nas.\nZaśmiałam się z Dylanem po cichu, gdy blondynka pomachała z uśmiechem chłopakowi patrzącemu na nas. Ona chyba nigdy się nie zmieni.\n-Lecimy do baru! – zarządziła ciągnąc nas w stronę baru.\n-Hej Vic, hej Shawty. – powitał nas uśmiechnięty Josh.\n-Hej. – odwzajemniłam uśmiech.\n-Coś na dobry nastrój razy trzy! – zawołała Vic do Josha, na co on tylko z uśmiechem podał nam zamówienie.\n-Za spotkanie robaczki! – krzyknęła wesoło blondynka gdy stuknęliśmy się ze śmiechem kieliszkami z alkoholem i zgodnym ruchem opróżniliśmy szkło.\n-Jeszcze ze dwa razy! – Dylan już wpadł w imprezowy humor.\n-Za moje seksowne towarzyszki! – zaśmiał się chłopak przy kolejnym toaście. Vicky się bardzo spodobał.\nPo kilkunastu minutach i dwóch kolejkach zgodnie ruszyliśmy w tłum.\nSzybko przyzwyczaiłam się do muzyki wybijającej basy w moim ciele. Może to zasługa tego, że poczułam się jak dawniej? Z tą dwójką na imprezie?\nTańczyliśmy blisko siebie w rytm muzyki.\nNa początku Vicky cały czas trzymała się z nami, tańcząc ze mną. Jednak po dłuższej chwili blondynka oddaliła się gdzieś tańcząc już z jakimś tajemniczym brunetem. No cóż, w końcu to ona.\nDylan gdy tylko to zauważył przysunął się do mnie, tańczyliśmy tylko ze sobą. Nie zastanawiałam się jak wyglądam, co robię i jak to w ogóle wygląda, co chwilę ocierałam się o Dylana, który trzymał swoje dłonie luźno na moich biodrach.\nNie wiem jak dużo czasu minęło gdy tak tańczyliśmy, ale w końcu mój organizm zażądał kolejnej dawki alkoholu.\nZbliżyłam się do Dylana.\n-Bar! – zawołałam i nie pytając o zdanie złapałam go za rękę i tanecznym krokiem ruszyłam do baru. Chłopak nie protestował, wręcz przeciwnie.\nUsiedliśmy przy barze czekając na dawkę alkoholu.\n-Josh podał nam nasze zamówienie, uśmiechnął się do mnie i ruszył w drugi koniec baru.\n-Za nas! – tym razem ja wznosiłam toast. Nie zastanowiłam się jak to zabrzmiało, a Dylan też nie wydawał się tym przejmować bo tylko wypił ze mną. Chyba naprawdę mam słabszą głowę niż kiedys bo już teraz było mi podejrzanie wesoło, i nie zastanawiałam się nad niczym.\n-Ten facet Cię cały czas obczaja. – mruknął mi do ucha Dylan. Hm?\n-Rozejrzałam się od razu wokół. Chłopak wskazał na drugi koniec baru. Josh. Gdy złapał moje spojrzenie uśmiechnął się do mnie. Od razu odwzajemniłam gest.\nDylanowi się to chyba nie spodobało. Ale jakoś się tym nie przejęłam. Wypiliśmy jeszcze dwie kolejki.\n-Jeszcze raz? – zapytał uśmiechnięty Josh patrząc na nas. Byłam gotowa krzyknąć ,,TAK!” ale ktoś mnie uprzedził.\n-Chyba już nam wystarczy.- powiedział pewnie Dylan. Ale jak to?\nWywinęłam dolną wargę, na co Josh zachichotał.\n-A ty Julie? – spojrzał na mnie unosząc cwaniacko brew do góry.\n-Zrób jakieś dobrego drinka. – uśmiechnęłam się szeroko.\n-Wystarczy. – Dylan powiedział dobitnie. Ej no, czyżby ktoś tu się nie umiał bawić?\nHm, czy ja jestem już pijana czy tylko mi się wydaje?\n-Daj spokój, chyba jest dorosła. – rzucił Josh niezbyt miłym tonem. Oj. Dylanowi się to nie spodobało. – Niech się bawi. – dorzucił już z uśmiechem, patrząc na mnie.\n-Wyluzuj Dyluś. – mruknęłam wesoło do chłopaka obejmując go ramieniem.\nSkrzywił się na dźwięk znienawidzonego i głupiego zdrobnienia, ale zaraz pokręcił tylko z rozbawieniem głową.\n-Ty serio już jesteś zalana. – parsknął.\n-Może. – wzruszyłam tylko ramionami. Josh pojawił się z moim drinkiem. Ucieszyłam się jak dziecko na widok kolorowego napoju, parasolki i kręconej słomki.\n-Specjalnie dla Ciebie. – Josh puścił mi oczko podając mi drinka.\n-Dziękuję. – zawołałam radośnie. Od razu spróbowałam. Pyszne.\nJulie w mgnieniu oka wypiła swojego drinka. Trochę mnie to niepokoi, bo już i tak jest podpita. Właściwie to już dawno jej takiej nie widziałem. Uśmiechnąłem się automatycznie na wspomnienie dawnych imprez.\n-Idziemy tańczyć ! – zawołała wesoło podrywając się z miejsca. Zachwiała się lekko więc szybko ją objąłem. W dłoni cały czas miała szklankę z alkoholem i chyba nie zamierzała się z nią rozstać.\n-Jakie tańczyć, lepiej wróćmy do domu. – mruknąłem, gdy dziewczyna mnie lekko odsunęła stając na własnych nogach.\n-Pff sam sobie idź do domu, nie to nie, potańczę sobie z kimś innym. – już się odwracała, ale zatrzymałem ją.\nNie musiała długo czekać, obok niej stało już kilku facetów, którzy ją obczajali i uśmiechali się do niej idiotyczne. Najlepsze jest to, że ona odwzajemniała uśmiech.\n-Dobra, idziemy tańczyć. – westchnąłem.\n-Tak! – pisnęła i pociągnęła mnie w tłum. Jak na pijaną, to radziła sobie z koordynacją ruchową zaskakująco dobrze.\nJuż po chwili czułem jej ciało drastycznie blisko mojego. O wiele bliżej niż przy naszym pierwszym tańcu. Nie powiem, żeby mi się to nie podobało. Ułożyłem dłonie na jej biodrach i ruszałem się w jej rytm.\nKołysała swobodnie biodrami, stykając się z moim ciałem. Cholera jasna, jak to na mnie działało.\nKurwa mać, gdyby tylko była trzeźwa i robiła to wszystko dobrowolnie…\nKolejny ruch biodrami. Jak słowo daję, do końca kolejnej piosenki dojdę.\nAle już po kilku chwilach wyluzowałem. Przecież tańczymy jak każda para tutaj, to nic złego.\nWodziłem dłońmi po jej ciele, przysuwając ją jeszcze bliżej mnie.\nCholera, więcej takich imprez.\n-Widzę, że ładnie się bawicie jak mnie nie ma. – usłyszałem nagle znajomy głos.\nVicky. To mnie wyrwało z jakiegoś transu..? Odsunąłem się od razu od Julie.\n-Viiickyyyyyy! – zawołała bardzo wesoła Julie, która chyba była już w innej galaktyce.\nDziewczyna przytuliła blondynkę, na co ta tylko się zaśmiała.\n-Widzę, że na dodatek ktoś już się upił.\n-A ktoś z tego korzysta, - dodała nieco ciszej patrząc na mnie z wymownym uśmieszkiem.\nUśmiech zastygł mi na ustach.\n-Vic, przecież jak nigdy bym… - zacząłem, chociaż sam nie wiem co chciałem powiedzieć.\n-Luz, Dylan. Weź ją do domu. –uśmiechnęła się i ,,podała” mi w moje ramiona rozbawioną Julce.\n-Widzimy się niedługo. –skinęła mi wesoło głową.\n-Na razie. – odwzajemniłem uśmiech i zacząłem się kierować z Julie przyczepioną do mnie do wyjścia.\n-Tylko jak chcesz ją pieprzyć to poczekaj z łaski swojej aż będzie trzeźwa. – usłyszałem nagle głos blondynku przy uchu. Zatkało mnie. Gdy się odwróciłem, dziewczyna była już kilka metrów ode mnie, między kilkunastoma tańczącymi ludźmi.\nHeeej kochane ! :)\nŻegnamy się z LTM, ale nie zwalniamy ! :D\nNiedługo dodam notkę końcową, gdzie będę dziękować, wpsominać, podsumowywać itp :D\nWIĘC BĄDŹCIE CZUJNE BO POSTARAM SIĘ PODZIĘKOWAĆ KAŻDEMU KOGO ZAPAMIĘTAŁAM :D (i tak nie napiszę wszystkiego, bo zapomnę znając mnie ._. no ale )\nNiedługo też startujemy z You`re The Reason więc dodawajcie do obserwowanych :)\nJeśli ktoś jest chętny do prowadzenia tt Harry`ego, to piszcie śmiało ! :D\nAutor: funnygalx o 15:40 6 komentarzy:\n-JULCE! – czyiś przeraźliwie piskliwy i donośny głos wdarł się do mojej świadomości. Co do cholery?\nOtworzyłam jedno oko. Moje łóżko. Mój pokój. Moja szafka nocna. Mój telefon. NA KTÓRYM WIDNIAŁA GODZINA 7:00. POJEBAŁO KOGOŚ.\n-BLACKBURN! – uciążliwie wesoły głos rozległ się o wiele bliżej mojego pokoju. No tak, głos Vic. Załuję teraz że dałam jej te klucze. Oh, jak bardzo tego żałuję.\nJak na zawołanie w drzwiach pojawiła się uśmiechnięta blondynka.\nJezu, zlitujcie się, ja też kiedyś muszę spać!\n-Wstajemy ślicznotko! – zawołała po raz kolejny.\n-Spadaj Vic. – mruknęłam tylko i nakryłam się kołdrą.\n-Podnoś ten swój seksowny tyłeczek! Już, Blackburn! – usłyszałam stukot jej obcasów zanim zerwała ze mnie koldrę.\nPrzeklnęłam tylko pod nosem i kontynuowałam ignorowanie jej.\n-Dobra Julce, kto inny się tym zajmie. Ale żeby nie było że nie ostrzegałam.\nA pieprzyć to. Wymacałam obok łóżka moją kołdrę i ponownie się w niej zakopałam.\n-Widzimy się wieczorem Shawty! – usłyszałam jej głos i po chwili jej kroki na schodach.\nNo w końcu. Ona o tak wczesnej porze?\nChociaż tyle, że odpuściła.\nUhh nie wstaję dzisiaj, nie, nie, nie.\nZamknęłam ponownie oczy powoli usypiając.\n-No cześć mała. – usłyszałam nagle znajomy głos.\nMomentalnie usiadłam na łóżku wyplątując się z objęć mojej kochanej kołdry. W progu, oparty o framugę drzwi stał Dylan.\nTen Dylan. Mój Dylan.\n-DYLAN! – pisnęłam wyskakując z łóżka.\nKilka sekund później tkwiłam w jego objęciach uczepiona jego ciała.\nOplotłam go nogami w pasie, a on złapał mnie pod pośladkami.\nZachichotał, ale odwzajemnił mój ,,uścisk”. O Boże, jak bardzo za nim tęskniłam! Wtuliłam się w jego ciało mocniej. Miał te same perfumy.\nSerio mam jakiegoś bzika na punkcie męskich perfum …\n-Seksowne wdzianko, Blackburn. – mruknął szczypiąc mnie lekko w uda.\nNo tak, przywitałam go nieogarnięta i w piżamie składającej się z krótkich, spodenek w różową panterkę i luźnej koszulki na ramiączka.\n-Zamknij się, Cole. – mruknęłam marudnie w jego szyję.\nZaśmiał się tylko, po czym w końcu stanęłam na własnych nogach.\n-Na długo przyjechałeś? – zapytałam podekscytowana. Nie dbałam o to jak wyglądam mimo jego rozbawionego wzroku.\n-Niestety jutro wracam. –skrzywiłam się na te słowa. – Ale przyjadę jeszcze niedługo. A kto wie, może za jakiś czas przyjadę na dłużej?\nUśmiech powrócił na moją twarz.\n-I podobno uderzamy w melanż wieczorem. – uśmiechnął się szerzej.\n-Vic? – zapytałam chociaż znałam odpowiedź.\n-Tak. – roześmiał się.\n-Dawno nie bawiliśmy się we trójkę, jak zawsze.\n-Zdecydowanie mi tego brakuje.\n-Więc wieczór mamy zaplanowany, a teraz idziemy na dłuuugi spacer! – zawołałam poskakując jak małe dziecko w miejscu. Zachowywałam się niepoważnie i naprawdę jak dziecko, ale przy Dylanie tak się właśnie czułam.\nBeztrosko, zawsze wesoło, mając wyjebkę na wszystkie problemy.\nGdy jeszcze wszyscy mieszkaliśmy na jednej ulicy w Brown Hill, nie rozstawaliśmy się. Ja, Vic i Dylan.\nNasze tradycje zawsze były takie same. Jak najczęściej się da, wymykaliśmy się na wspólne imprezy, w każde wakacje jeździliśmy razem albo za granicę albo pod namioty gdzieś niedaleko.\nI długie spacery. Potrafiliśmy wyjść z domu i wrócić po pięciu godzinach. Co robiliśmy? Łaziliśmy po bliskiej okolicy, gadaliśmy o wszystkim i o niczym, leżeliśmy na jakiejś łące albo siedzieliśmy w parku. Albo obeszliśmy całe Brown Hill wokół.\nDzięki tej dwójce miałam udane dzieciństwo. Zresztą etap gimnazjum-liceum też.\nVic była moją kochaną siostrą, z którą mogłam pogadać o wszystkim, wymienić się ciuchami, śmiać się jak idiotki i upić się winem, albo płakać przy jakimś romansidle z miską popcornu i lodami.\nA Dylan był moim starszym bratem, który zawsze mi pomagał, uczył mnie grać w nogę i na gitarze, poznawał mnie ze swoimi przystojnymi kumplami, bronił mnie, śmiał się ze mnie jak zrobiłam jakąś głupotę, pocieszał gdy chłopak mnie rzucił…\nTak, przyjaciół mam wspaniałych. Tu zdecydowanie mam szczęście.\nJego głos wyrwał mnie z dalszych wspomnień.\n-I w tej seksownej piżamce idziesz ze mna na spacer po Northlnad? Prawidłowo pani adwokat, prawidłowo- parsknął i momentalnie przerzucił mnie sobie przez ramię i ruszył w kierunku schodów.\nNo tak, przecież ja nie jestem dzieckiem, a w tych spodenkach trudno jest mnie brać na poważnie.\n-Nie, Dylan, stój! – wydarłam się od razu.\n-Idziesz tak, nie ma mowy! – roześmiał się nie zwalniając.\nAutomatycznie też zaczęłam się śmiać.\n-COLE, PRZESTAŃ! Muszę się przebrać!\n-A gdzie podziała się moja odważna Julce, która ma w dupie zdanie innych?\n-Wciąż tu jestem, ale przypominam, ze to ty będziesz szedł przez pół miasta z dziewczyną w różowych spodenkach w panterkę!\n-Oh, też fakt. –spoważniał nagle i zatrzymał się.\n-Pfff… -zrobiłam obrażoną minę. Zareagował śmiechem.\n-Też Cię kocham. –zachichotał tylko gdy nadal wielce naburmuszona szłam się przebrać. Od razu uśmiechnęłam się szeroko.\nTak bardzo za tym tęskniłam. Za jego głosem, śmiechem, wkurzającymi tekstami, perfumami, uśmiechem, głupimi minami.\nPrzebrałam się w błyskawicznym tempie w koszulkę i szorty i wręcz w podskokach do niego wróciłam.\nStał do mnie tyłem, przyglądając się zdjęciom stojącym na mojej półce. Zupełnie tak jak niedawno Harry. Mina mi zrzedła. Harry.\nPotrząsnęłam tylko szybko głową, nieco wymusiłam uśmiech i wskoczyłam Dylanowi na plecy. Gdy usłyszałam jego śmiech i poczułam jego dotyk już nie musiałam zmuszać się do uśmiechu.\n-Jesteś cięższa niż ostatnio. – mruknął niby od niechcenia za co dostał ode mnie po głowie.\n-A tak w ogóle to nie podoba mi się to zdjęcie. –wskazał na zjęcie przedstawiające nas, szczerzących się do aparatu. Fakt, wyszedł śmiesznie, ale uwielbiałam je.\n-Wyszedłem co najmniej idiotycznie. –zaśmiał się.\n-Wyszedłeś jak zwykle. – nie mogłam się powstrzymać przed małym komentarzem.\n-O ty wredoto! – krzyknął śmiejąc się jednocześnie. Nie wiem jak to zrobił, ale z pozycji na jego plecach nagle wylądowałam na jego rękach, przodem do niego. Nawet się nie obejrzałam a on już mnie łaskotał jednocześnie wynosząc mnie z domu.\nJak to ja, zaczęłam się rzucać w jego ramionach błagając przez śmiech żeby przestał. Przez łzy spowodowane nagłym śmiechem miałam nieco ograniczoną widoczność, więc tylko przez większą ilość światła zorientowałam się, że jesteśmy na zewnątrz.\n-Dylan… - jęknęłam przez śmiech.\nW mgnieniu oka oparł mnie o maskę własnego samochodu, przestając mnie łaskotać.\nMomentalnie rozluźniłam wszystkie mięśnie rozkładając się na masce auta.\nDylan skwitował to tylko śmiechem.\n-Zabije Cię kiedyś. – wydusiłam z siebie nadal się śmiejąc.\n-Kto to słyszał, żeby tak przy wszystkich, na ulicy, na samochodzie.. – Usłyszeliśmy czyjś piskliwy głos pełen dezaprobaty.\nZamilkliśmy od razu patrząc w tamtym kierunku.\nJakaś starsza kobieta, która przechodziła obok mojego domu i kręciła z politowaniem głową.\nNo tak, w sumie, to mogło śmiesznie wyglądać. A raczej-podejrzanie.\nPopatrzyliśmy tylko na siebie i wybuchliśmy śmiechem po raz kolejny.\n-Chodź już na ten spacer. – rzuciłam zsuwając się na ziemię.\n-Wolisz w lesie niż na masce? – parsknął za co dostał sójkę w bok. Ale nie potrafiłam się nie śmiać.\nPojawił się i Dylan ! :D\nJess wróci z wakacji, będzie miała niespodziankę, HA :D\nMAMY SZABLON NA BLOGA O LUKE`U, HA :D\nsoł łapcie linkacza, obserwujcie, niedługo prolog ! :)\nekscytacja i zapał u mnie rośnie, a i wena coś ostatnio zalicza u mnie come back, soł pełnia szczęścia! :D\npodsumowując, niedługo kończymy LTM, zaczynamy You`re The Reason, Sinister w trakcie, a i nie zapomniałam o obiecanym drugim Niall`u, który jest planach :D\nCo prawda, myślę nad tym pomysłem bo planuję blog w którym Niall jest Niall`em z One Direction, jest sławny. Wiem, takich pomysłów było multum, ale nie zamierzam pisać typowego ff w tym temacie.\nPisać, czy dać sobie spokój z takim pomysłem. a ewentualnie pomyśleć nad innym?\nPytam poważnie i oczekuję szczerej odpowiedzi bo bez sensu pisać coś, czego nikt nie będzie czytał.\nAutor: funnygalx o 17:33 7 komentarzy:\nBardzo dziękuję Niewidocznej Z za nominację do VBA z bloga\n-podziękować nominującemu bloggerowi\n-pokazać nagrodę Versatile Blogger Award na swoim blogu\n-nominować 7 (lub więcej) blogów\n-poinformować o tym fakcie autorów\n1. Czasami jaram się i cieszę jak głupia z drobnych szczegółów, małych rzeczy, drobiazgów, a mam tyle radości :D\n2. Jestem łatwowierna, szybko przywiązuję się ludzi.\n3. Nie lubię dużych zmian i poważnych decyzji.\n4. Nie cierpię swojego ciała, ogólnie siebie, staram się ćwiczyć i jeść racjonalnie ale nadal nie lubię tego, co widzę w lustrze, nie czuję się dobrze z moim ciałem.\n5. Lubię słuchać ludzi. Myślę, że jestem dobrym słuchaczem :)\n6. Używam aż za dużo sarkazmu i ironii, potrafię się śmiać jak głupia bez powodu i z niczego.\n7. Bardzo łatwo mnie wkurzyć, naprawdę :D\nAutor: funnygalx o 20:48 2 komentarze:\n10. Good night, Shawty.\n-Ja? A kto słucha ludzi i ma mnie za psychola z ich jebanych plot?! – warknął a mnie zatkało.\nChwila ciszy. Harry oddychał ciężko i wbijał we mnie swój spojrzenie.\nNo cóż, fakt miałam go za takiego. Ale… No taki był? Był? Jest?\n-Nic nie powiesz? – zapytał ironicznie chociaż nadal był wkurzony.\n-Czyli trafiłem. I ty mówisz że oceniam ludzi powierzchownie? – pokręcił głową.\n-A mylę się? – wypaliłam nagle. Zaskoczyłam go. Sama siebie zresztą też jakby kto pytał.\n-Utwierdzasz mnie w przekonaniu, że taki właśnie jesteś! Włamujesz się, wywozisz siłą i ja mam myśleć że jesteś słodkim miłym brunetem z dołeczkami?! Czy może raczej, że jesteś niestabilnym psychicznie mordercą? – Zaczynałam się nakręcać.\n-NIGDY nie zabiłem człowieka! Może i biłem, nawet postrzeliłem! Ale do kurwy nie zabiłem! Nigdy też nikogo nie zgwałciłem! Nie jestem psychopatą! – On też się nakręcał. Chyba Lucy miała rację z tymi charakterami.\n-Dilerem też nie jesteś? Nie ćpasz? Nie ścigasz się na tych zajebanych wyścigach? Nie szantażujesz? Nie grozisz?\nZamilkł na chwilę. Trafiłam?\n-To było kiedyś. Tego nie zmienię. – powiedział ciszej niż wcześniej.\n-Było kiedyś? Więc teraz jesteś święty?\n-Nie jestem święty. Nigdy nie będę. Ale nie zabijam, nie gwałcę, nie ćpam, nie szantażuję. – powiedział.\n-A z Kevinem to się chciałeś na spacer wybrać? – rzuciłam pogardliwie.\n-NIC MU NIE ZROBIŁEM. – powiedział akcentując każde słowo.\nMiałam ochotę dodać : a szkoda, ale to nie najlepszy moment.\nZapadła między nami cisza. Uspokoiłam się. Wygarnęłam mu to wprost. Chyba za ostro. Naprawdę nie był taki? A jaki był?\nI czym się teraz zajmował? I po co mu taki dom? Ciekawiło mnie to. Drażnił mnie, wywoływał we mnie strach, ale byłam ciekawa.\nZauważyłam przejście z kuchni do salonu, jak wnioskowałam po telewizorze i sofie widoczną z progu. Złapałam ze stołu kieliszki i wino i ruszyłam w kierunku jak mniemam, salonu. Harry tylko spojrzał na mnie zaskoczony. Postawiłam butelkę i kieliszki na stoliku, sama usiadłam na sofie i spojrzałam w kierunku bruneta.\n-Siadaj i pokaż mi w takim razie jaki jesteś teraz. – powiedziałam obojętnym tonem. On z nieco zaskoczoną miną ale z uśmiechem usiadł obok mnie.\n-Pokazać? – powtórzył.\n-No, ja nie mam takich opcji jak ty, żeby dowiedzieć się o kimś wszystkiego w ciągu kilku minut, więc sam musisz mi powiedzieć. – Wzruszyłam ramionami i wzięłam łyk wina.\n-Ty mnie chyba nigdy nie przestaniesz zaskakiwać. – zaśmiał się.\n-Czemu masz taki duży dom? – Zignorowałam to i zaczęłam zadawać pytania. On sam wziął swój kieliszek, nalał sobie wina i rozsiadł się wygodniej obok mnie. Wlepił we mnie swój wzrok i uśmiechnął się cwaniacko.\n-Mieszkam z chłopakami. To znaczy Liam`em, George`em, Zaynem i Lou.\nPokiwałam głową. Bomba.\n-Niall mieszka z Lucy. – odpowiedział.\n-Jakim cudem teraz jesteśmy tu sami? – pytałam dalej.\n-Lou u swojej rodziny, a reszta w jakimś klubie. – nie przestawał się uśmiechać.\n-Pracuję w firmie kumpla, regularnie chodzę na siłownię i gram w nożną,\n-Jeszcze jakieś hobby?\n-Sport ogólnie i samochody. Takie raczej typowe. – zaśmiał się.\n-Często się wtrącasz w sprawy kumpli jak było z Niall`em? – nie odpuściłam tego pytania.\n-Nie. Ale traktuję ich jak braci. – odpowiedział z głupim uśmieszkiem.\n-Skąd tyle o mnie wiedziałeś?\n-Mam kilku kumpli tu i tam.\n-Czemu mówisz na mnie Shawty? – ooo, to drażniło mnie najbardziej.\n-Polubiłem tą ksywkę. – aśmiał się.\n-Ale ja jej nie lubię. – zauważyłam.\n-Trudno, jakoś będziesz musiała ze mną wytrzymać. – uśmiechnął się łobuzersko.\n-Jaka jest najgorsza rzecz jaką komuś zrobiłeś? W sensie fizycznym? – bałam się o to zapytać.\n-Postrzeliłem kogoś. – dpowiedział.\n-Dlaczego? – brnęłam dalej.\n-Rodziny? Broniłeś? – nic nie rozumiałam.\n-Traktuję Lucy jak rodzinę. To znaczy Lucy Levine, narzeczoną Niall`a. Zaatakował ją Luke Tyler. Chyba kojarzysz tą sprawę, było o tym głośno w Northland. To ja go wtedy postrzeliłem.\nNo dobra, teraz to jestem w szoku. Lucy mówiła o Luke`u, i że Harry z Niall`em jej pomogli w ostatniej chwili, ale nie powiedziała, że Harry strzelił do tego faceta… O kurde.\nPotrzebowałam chwili na przetrawienie tej wiadomości.\nJakim cudem jak się w to wpakowałam?\n-Czy to już koniec przesłuchania? – zapytał wyraźnie rozbawiony.\nCzekaj, czekaj, jest jeszcze coś co mnie nurtuje.\n-Jesteś bipolarny? –TERAZ TO DOJEBAŁAM. Nie ma to jak subtelne pytanko. Nie chciałam tak tego… nazwać.\nOn sam popatrzył na mnie zaskoczony. Hm, niespodzianka?\n-Nie…? – mruknął bardziej pytająco niż stwierdzająco.\n-Masz problemy z agresją? Złością? – brnęłam dalej. Jak już tak prosto z mostu to konkretnie i po całości. Uh, będę tego żałowała.\nNapiął się. Zdecydowanie widziałam to po nim.\n-To, że potrafisz mnie wkurwić w ciągu sekundy to nie znaczy że jestem niestabilny emocjonalnie. – powiedział. Oh, Harry, ranisz.\n-Chyba nie będziemy się licytować kto kogo bardziej wkurwia. – rzuciłam.\n-Z Tobą się nie da pogadać tak, żeby się nie kłócić. – mruknął.\n-Nawzajem. – odpowiedziałam w ten sam sposób.\nZaczynało mnie męczyć jego towarzystwo. Chyba za dużo wrażeń jak na jeden dzień.\n-Wracam do domu. – stwierdziłam na głos wstając z sofy.\n-Obraziłaś się? – zapytał kpiącym tonem. A pierdol się Styles.\n-Nie wszystko się kręci wokół Ciebie. – wycedziłam przez zęby.- Wystarczy mi jak na jeden dzień.\n-Dobra, dobra. – uniósł dłonie. – Odwiozę Cię w takim razie marudo. – uśmiechnął się w ten swój wkurwiający sposób.\n-Przecież piłeś. – skrzywiłam się.\n-Jednym kieliszkiem wina mnie nie upijesz Shawty. – mrugnął do mnie.\n-To ja Cię tu przywiozłem, ja Cię odwiozę.Jesteś w końcu pod moją opieką. – dokończył wesołym tonem. Zbyt wesołym, zbyt wkurzającym.\n-Opieka kierowcy siadającego z kółko po spożyciu alkoholu. – mruknęłam niby od niechcenia, ale żeby usłyszał. Zaśmiał się tylko.\n-Luz, Julie. Zapewniam Cię, że jestem trzeźwy w stu procentach i potrafię zapewnić Ci bezpieczny powrót od domu. – prychnęłam na te słowa i skierowałam się w stronę korytarza. Przy drzwiach mnie zatrzymał. Założył na moje ramiona czarną, skórzaną kurtkę pachnącą tymi jego perfumami. Serio Styles? Musiałam mieć dziwną minę.\n-No co tak patrzysz? Wolałbym, żebyś na naszym następnym spotkaniu nie była zasmarkana i nie kichała co kilka sekund z mojej winy. –zaśmiał się. Oh, taka dusza romantyka.\nBez słowa wyszłam z tego domu i skierowałam swoje kroki do auta. Podszedł do drzwi z mojej strony i otworzył mi je. Proszę, gentelman przy okazji.\nJasne, jasne, już wierzę idioto.\nWsiadł ze swojej strony i ruszył. Dzięki Bogu, za chwilę to wszystko się skończy. Nie odzywałam się do niego. Wlepiłam swój wzrok w obraz za szybą.\nPo kilkunastu minutach byliśmy pod moim domem. Nareszcie!\nOdpięłam z ulgą pasy. Czułam na sobie jego wzrok. Zaczęłam zdejmować jego kurtkę, którą miałam na sobie.\n-Nie, zostaw. Pasuje Ci. Oddasz mi następnym razem. – wyszczerzył się.\nHahahah no, chciałbyś.\nZrzuciłam kurtkę z ramion i położyłam na tylnym siedzeniu.\nChciał znowu zaprotestować, ale nie dałam mu szansy.\n-Zapomnij. –rzuciłam tylko i wysiadłam z auta. Nie obejrzałam się ani razu idąc do drzwi. A szkoda, bo musiał mieć fajną minę.\n-Nie zapomniałaś czegoś? – usłyszałam jego donośny głos za plecami. Serio, czy on nie może sobie po prostu odjechać?\nO kurwa. PRZECIEŻ TEN IDIOTA MA MOJE KLUCZYKI DO DOMU.\nJapierdoleacvtb dsnijuzhybdnxuiybd huxkurwaavbsncidvfybesxizn\nOdwróciłam się do niego. Stał oparty o maskę tego swojego cacka z przygłupim uśmieszkiem, bawiąc się moimi kluczami.\n-Harry, oddaj mi te klucze. – powiedziałam tylko. Nie chciało mi się znowu z nim droczyć, kłócić, wyzywać.\nOdepchnął się lekko od maski i ruszył w moim kierunku. Gdy mnie mijał celowo zahaczył swoim ogromnym barkiem o mój. Nie mocno, ale CELOWO. Wywróciłam oczami. Co za kretyn. AUTENTYCZNIE POCIAGNĄŁ MNIE Z BARA.\nPrzekręcił klucz w zamku drzwi i otworzył je.\n-Proszę bardzo. Nie ma za co. Mi też było miło. – powiedział z przekąsem. Oh, proszę Cię.\n-Dzięki Harry. – burknęłam. On tylko podszedł do mnie.\nSpojrzałam na niego. Ten wkurzający uśmieszek nie znikał z jego twarzy. Jedną dłoń umieścił na moim biodrze.\nWsunął klucze, które trzymał w dłoni do tylnej kieszeni moich spodni. Po raz kolejny tego dnia wywróciłam oczami.\n-Dobranoc, Shawty. – mruknął i przycisnął wargi do mojego policzka.\n-Dobranoc. – wydukałam. Sam fakt, że staliśmy na dworze w nocy a ja byłam tylko w szortach i koszuli nie pomagał w utrzymaniu estetyki wymowy. A to, co ten idiota wyprawiał też nie ułatwiało.\n-Mówiłem, żebyś wzięła tą pieprzoną kurtkę to nie, ty musisz być tak cholernie uparta. – wręcz syknął pocierając dłońmi moje ramiona. Proszę, troskliwy Styles?\n-Już, spadaj do środka. – rzucił z głupim uśmieszkiem. Oh, jakie miłe pożegnanie.\nBez słowa ruszyłam do domu. Ale po pierwszym kroku zawahałam się. W mojej głowie pojawił się już pewien pomysł. Ponowiłam czynność, ale mijając go trąciłam swoim barkiem jego bark. A był to nie lada wyczyn, bo sięgałam mu głową do tego barku. Musiałam stanąć przez chwilę na palcach. Mogłam przysiąc, że uśmiecha się znowu sam do siebie. W ten denerwujący sposób. HA, PUNKT DLA MNIE.\nNie oglądając się weszłam do środka.\nPrzybywam z 10, z której jestem wyjątkowo zadowolona, bo bardzo fajnie mi się ją pisało :D\nLubię ich relacje :3\nDziękuję za nominację do VBA, odpowiem na nią niedługo :)\nI przypominam, że mój drugi blog http://lietomefanfic.blogspot.com/\nzostał nominowany do bloga roku 2014 :D\nbędzie mi bardzo miło jeśli oddacie gło (3 propozycja, ankieta po lewej stronie )\nJEŚLI UMIESZ ROBIĆ SZABLONY NA BLOGA i mogłabyś mi pomóc- bardzo proszę o kontakt ze mną tu, na tt : @geniallnie\nlub na mail: canyouhearthe@wp.pl\npotrzebuję pomocy z szablonem na bloga o Luke'u.\nTo chyba tyle, do nexta <3\nAutor: funnygalx o 20:11 6 komentarzy:\nMAMY OBIECANY ZWIASTUN :D\ntrochę dłuższy, z piosenką, która mnie zainspirowała do bloga :D\nAvril Lavigne - Hello Heartache (słowa piosenki pojawiły się w pierwszym rozdziale)\nDziękuję Eff <3\nNiedługo kolejny rozdział, prawdopodbnie jutro :D\nAutor: funnygalx o 00:19 2 komentarze:


***** HOTEL RODA AL MUROOJ DOWNTOWN DUBAI, DUBAJ *****\nAl Saa'Da Street (P.O. Box 117546, Dubai), Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie\nLuksusowy Roda Al Murooj Downtown Dubai Hotel oferuje pokoje w finansowej dzielnicy Dubaju.\nHotel znajduje się koło stacji metra Stacja Emirates Towers w Deira dzielnicy w odległości 25-minutowego spaceru od Plaża i Park Jumeirah, Muzeum Dubajskie i Międzynarodowe Centrum Konferencyjno. Centrum Dubaj jest w 6 km od obiektu.\nHotel oferuje gościom 247 pokoi w stylu klasycznym dobrze wyposażonych w balkon, ogrzewanie, sejf wewnątrz pokoju, bezprzewodowy internet i telefon z funkcją konferencji. Jest tam także prywatna łazienka z bidetem, prysznicem i szlafrokami.\nPrzystanek autobusowy Dubai Intl. Finance Centre Gate 2 jest jedynie w 100 minutach od hotelu, a do stacji kolejowej Stacja Financial Centre można dojść w 5 minut. Hotel znajduje się w odległości 15 minut jazdy samochodem od lotniska Dubaj.\nRoda Al Murooj Downtown Dubai Hotel oferuje salę konferencyjną i centrum biznesowe żeby zaspokoić potrzeby gości biznesowych.\nHotel oferuje centrum spa, saunę i jacuzzi dla odpoczynku gości.\nRoda Al Murooj Downtown Dubai, Zjednoczone Emiraty Arabskie\nBurj Al Arab Hani Hotel Atlantis Dubai Citymax Bur Dubai Ambassador Moon Valley Dubaj Hilton Garden Inn Dubai Mall Of The Emirates Auris Boutique Hotel Apartments Dubaj City Seasons Towers Dubaj Jumeirah Al Naseem- Madinat Jumeirah Abidos Hotel Apartment Dubaj Ramee Hotel Apartments Dubaj Al Hilli Hotel Apartments Dubaj Hafez Hotel Apartment Dubaj Rixos Premium Dubai Gulf Pearl Dubaj Gold Plaza Guest House Dubaj\nHotel Ea Jasmin Praga: Czechy;\tHostel Graffiti Barcelona: Hiszpania;\tHostel Strahov Praga: Czechy;\tHotel Warwick Bruksela: Belgia;\tHotel Aquapalace Praga: Czechy;\tHotel Mundial Lisboa: Portugalia;\tHostel Clown And Bard Praga: Czechy;\tHotel Saigon Prince Ho Chi Minh: Wietnam;\tHotel Branik Praga: Czechy;\tHotel The Moon Bruksela: Belgia;\tHotel Amigo Bruksela: Belgia;\tHotel Ahava Seul: Korea Południowa;\tHotel Reichshof Curio Collection By Hilton Hamburg: Niemcy;\tHotel Aurora Florencja: Włochy;\tHotel Bairro Alto Lisboa: Portugalia;\tHotel Plaza Nowy Jork: Stany Zjednoczone Ameryki;\tHotel Ciutat Vella Barcelona: Hiszpania;\tHotel Metropole Bruksela: Belgia;\tHotel New Charlemagne Bruksela: Belgia;\tHotel Britania Lisboa: Portugalia;\tHotel Avenida Lisboa: Portugalia;\tHotel Carvi Nowy Jork: Stany Zjednoczone Ameryki;\tHotel The Knickerbocker Nowy Jork: Stany Zjednoczone Ameryki;\tHotel Gran Derby Barcelona: Hiszpania;\tHostel Generator Barcelona: Hiszpania;\tHotel Ramada Majestic Bukareszt: Rumunia;\tZajazd Greentree East Yizhuang District Second Kechuang Street Express Pekin: Chiny;\tHotel Super 8 Liangxiang San Zhong Pekin: Chiny;\tHotel Myeongdong Eco House Seul: Korea Południowa;\tHotel Novum Savoy Mitte Hamburg: Niemcy;\tHotel Novotel Peace Pekin: Chiny;\tHotel Strozzi Florencja: Włochy;\tHotel Fx Yansha Pekin: Chiny;\tHotel Skypark Central Myeongdong Seul: Korea Południowa;\tZajazd Sweet Barcelona: Hiszpania;\tZajazd Days Brooklyn Nowy Jork: Stany Zjednoczone Ameryki;\tZajazd East Sydney: Australia;\tHotel Belle Essence Seul: Korea Południowa;\tHotel Forsthaus Bergedorf Hamburg: Niemcy;\tHotel Radisson & Sydney: Australia;\tHotel Vanderbilt Ymca Nowy Jork: Stany Zjednoczone Ameryki;\tHotel Crystal Orange Chongwenmen Pekin: Chiny;\nHotels-beijing-ch.com Florence-hotels-it.com Hotels-cebu-ph.com Liverpool-hotels.org Bucharest-hotel.com Lisbon-hotel.org Seoul-hotels-kr.com Brussels-hotels.net


2016 - Portal - Gmina Klembów\nOpublikowano:25 / 02 / 2016\nOtwarty konkurs na wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej Zarządzenie ogłoszenia otwartego konkursu ofert dla organizacji pozarządowych oraz podmiotów określonych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na wsparcie realizacji zadań publicznych ... Zobacz całość » kliknij, aby przejść do dalszej części informacji


Wiadomości | Księgowość 2008-12-12 13:08:37\nPożyczkodawca występuje w roli podatnika VAT, gdy pożyczka udzielana jest w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej\nPożyczka to jedna z umów opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC). Zobowiązanym do jego zapłaty jest pożyczkobiorca. Stawka podatku wynosi 2 proc. (zakładając, że pożyczka nie została zakwalifikowana jako zmiana umowy spółki).\nUstawa o PCC przewiduje, że opodatkowaniu nie podlegają czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana VAT lub zwolniona z tego podatku. Zasadą jest bowiem, że ta sama czynność nie powinna być równocześnie opodatkowania PCC oraz VAT. Opodatkowane PCC są zatem czynności cywilnoprawne podejmowane przez podatników w ramach obrotu nieprofesjonalnego, podczas gdy obrót profesjonalny jest opodatkowany VAT.\nAby zatem ustalić, czy umowa pożyczki może być wyłączona z opodatkowania PCC, istotny jest sposób jej potraktowania na gruncie ustawy o VAT. Jeśli chodzi o odpłatne pożyczki pieniężne, mieszczą się one w zakresie ustawy o VAT, bo stanowią niewątpliwie świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT. Równocześnie usługi takie, kwalifikowane jako pośrednictwo finansowe, są zwolnione z tego podatku. W efekcie prowadzi to do sytuacji, w której dana pożyczka nie jest objęta ani VAT (powód to zwolnienie z tego podatku), ani PCC (z uwagi na wyłączenie umowy z opodatkowania PCC). Scenariusz ten ma bez wątpienia zastosowanie, gdy pożyczki udzielane są przez podmioty profesjonalnie zajmujące się tego rodzaju działalnością finansową.\nWątpliwości pojawiają się, gdy pożyczka udzielana jest przez przedsiębiorcę, który prowadzi np. działalność handlową, a tylko przy okazji udziela jednorazowej pożyczki. W takim przypadku należy ocenić, czy udzielając pożyczki, występuje on w charakterze podatnika VAT. Odpowiedź negatywna oznaczałaby, że udzielenie pożyczki nie będzie w ogóle podlegało przepisom ustawy o VAT. Tym samym pożyczkobiorca będzie co do zasady zobowiązany do zapłaty PCC w związku z zawarciem umowy.\nNawet jednorazowe czynności\nPożyczkodawca występuje w roli podatnika VAT, o ile pożyczka udzielana jest w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (w rozumieniu ustawy o VAT). Podatnikiem jest bowiem ten, kto wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na jej cel lub rezultat. Dla oceny, czy pożyczkodawca działa jako podatnik VAT, kluczowe znaczenie ma więc pojęcie działalności gospodarczej, która obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, również wtedy, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy.\nUzasadnione jest zatem twierdzenie, że nawet jednorazowe pożyczki udzielane przez przedsiębiorców, dla których nie jest to podstawowa działalność, wchodzą w zakres prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Udzielenie pożyczki następuje bowiem w ramach obrotu profesjonalnego przedsiębiorcy, który powinien być traktowany w tym zakresie jako podatnik VAT.\nTagi: umowy czynności ocena stawka przedsiębiorca spółki usługi przedsiębiorcy przedsiębiorców podatek ustawa działalności umowa vat cel podatnik zasada przypadek należy działalność


W jaki sposób zaadaptować poddasze na lokal mieszkalny? - hors-pro.pl\nStary strych możemy wykorzystać tylko do składowania rzeczy bądź zamienić go w niezwykłe mieszkanie.\nLokal mieszkalny na strychu to niemałe wyzwanie, bo nie każde poddasze możemy bez trudności dostosować do naszych wymogów.\nŻeby adaptacja mansardy nie sprawiała niespodziewanych problemów, przed renowacją trzeba sprawdzić stan poddasza.przeczytaj więcej moskitiera z wejściem dla kota moskitiera z wejściem dla kotaOcieplić je – idealna będzie izolacja z pianki. Powinniśmy także zwrócić się po wsparcie do fachowców – architekta oraz konstruktora. Dom z użytkowym poddaszem nadal jest najpopularniejszym typem domku budowanego w Polsce. Poddasza nęcą niezwyczajną przestrzenią, oryginalnym klimatem, nostalgiczną wizją przytulnego strychu.\nZainteresował Cię opisywany tekst? Kliknij i sprawdź koniecznie koniecznie, w tym miejscu znajduje się coś, co najprawdopodobniej także jest wartościowe.\nPodczas przystosowania poddasza na mieszkaniowe cele ważne będą: stan więźby oraz stropu, możność ocieplenia połaci, zbudowania nowej podłogi, „przedłużenia” ogrzewania a także oświetlenia pomieszczeń. Poradzenie sobie z przystosowaniem mansardy na pewno przyniesie nam dużo zadowolenia.\nBy mieszkanko na strychu było komfortowe, średnia wysokość całego pomieszczenia nie powinna być mniejsza niż 220 cm. Jeżeli na poddaszu pozostawimy zauważalną więźbę dachową, wtenczas ze względu na wygodę, wysokość pomieszczenia liczona od podłogi do konstrukcyjnych jętek w świetle, to jest po ułożeniu warstw podłogowych, nie może być mniejsza niż 220 cm. Kiedy trzeba będzie dla otrzymania należytej wysokości podwyższać dach, co jest technologicznie możliwe, znacznie pogmatwa to roboty a także podwyższy koszta całego procesu adaptacji poddasza.\nPrzewidując nawierzchnię użytkową mansardy, powinniśmy się liczyć ze podniesieniem obciążenia stropu niższej kondygnacji przez nowe warstwy posadzkowe, Mury działowe, a także sprzęty oraz urządzenia.


Gry para walut obcych: EUR/USD Na początku lata para walutowa EUR/USD kontynuowała wyścig, który rozpoczął się wiosną. Po posiedzeniu EBC w dniu 6 czerwca, byki na rynku Forex stały się jeszcze bardziej pewni siebie. Wszystko związane z polityką pieniężną pozostawało niezmienione, a szef Europejskiego Banku Centralnego Mario Draghi podkreślił, że Kontekst makroekonomiczny został ostatnio poprawiony. […]\n< 1 2 … 78 79 80 >


Catherine Trailer Nightmare PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\tReklama zamknie się za 15 sekund. Przejdź do serwisu »\nCatherine Trailer Nightmare\nCatherine Nightmare Trailer to filmowa zapowiedź nietypowej gry stworzonej przez japoński oddział studia Atlus. Wcielamy się w postać Vincenta, nieszczęśliwego 32-latka od kilku lat żyjącego w nieudanym związku z Katherine. Jego życie się odmienia, wraz z poznaniem pięknej i tajemniczej Catherine. Nie przypuszcza jednak, że to dopiero początek kłopotów.\nCatherine Nightmare Trailer prezentuje nam elementy fabuły oraz przebieg rozgrywki. Film umożliwia nam zapoznanie się z klimatem panującym w grze.\nStabilne wersje Catherine Trailer\nCatherine Trailer Catherine or Katherine?


Strona główna » Księgowość budżetowa » Kadry i płace » Zatrudnianie i zwalnianie » Zatrudnienie samorządowców po wyborach\n● powiatu – jest zarząd powiatu,\n● województwa – jest zarząd województwa.\n● urzędzie gminy: wójt,\n● starostwie powiatowym: starosta, wicestarosta i pozostali członkowie zarządu powiatu – jeżeli statut powiatu tak stanowi,\n● urzędzie marszałkowskim: marszałek województwa, wicemarszałek i pozostali członkowie zarządu województwa – jeżeli statut województwa tak stanowi (art. 4 ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych; dalej: ustawa o pracownikach samorządowych).\n● ma początek w dniu rozpoczęcia kadencji rady gminy (w przypadku wyboru wójta przez radę gminy – w dniu wyboru),\n● upływa z dniem upływu kadencji rady gminy (art. 26 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; dalej: ustawa o samorządzie gminnym).


AMD Radeon RX 6600 XT - premiera, cena | mobiManiaK.pl\n30.07.2021 , Amadeusz Cyganek AMD Karty graficzne Newsy\nAMD wreszcie atakuje najpopularniejszy GPU nowej generacji od Nvidii – GeForce RTX 3060. Radeon RX 6600 XT to bardzo ciekawy układ graficzny do grania w Full HD, choć wiele tradycyjnie zależy od ceny i dostępności tego GPU.\nNa co można liczyć, kupując nowego Radeona od AMD? Przede wszystkim na to, że wydamy na niego najmniej spośród wszystkich układów graficznych z rodziny Radeon RX 6000 – choć w sugerowaną cenę na poziomie 379 dolarów (ok. 1450 złotych netto) raczej trudno uwierzyć, to próg 3000 złotych nie powinien raczej zostać przekroczony. Oczywiście – brzmi to abstrakcyjnie, ale takie są realia.\nFullHD na pełnym wypasie\nTo ma pozwolić na udaną rywalizację z GeForce RTX 3060 wyposażonym w 12 GB pamięci graficznej GDDR6 – taki jest cel AMD, które wraz z premierą Radeona RX 6600 XT chce zaprezentować układ zdolny obsłużyć w znakomitej jakości i wysokiej ilości klatek na sekundę wszystkie najnowsze tytuły w rozdzielczości FullHD.\nRX 6600 XT został wyposażony w rdzeń graficzny Navi 23 XT posiadający 2048 jednostek strumieniujących. Bazowe taktowanie rdzenia wynosi 2359 MHz, natomiast w trybie Boost ta wartość sięga 2589 MHz. Na pokładzie znajdziemy 8 GB pamięci graficznej typu GDDR6 o przepustowości 256 GB/s bazującej na szynie 128-bit, a zapotrzebowanie na energię, czyli TGP, wynosi w wypadku tego układu 160W.\nW porównaniu do układów bazujących na architekturze RDNA pierwszej generacji, możemy liczyć na wzrost wydajności od 40 to 70% – mowa tutaj o wynikach uzyskiwanych przez Radeona RX 5700 i RX 5600 XT. Znacznie bardziej interesujące jest zestawienie benchmarków AMD z osiągami serwowanymi przez GeForce RTX 3060 z 8 GB VRAM – możemy tutaj liczyć na zysk od kilku do kilkudziesięciu klatek na sekundę podczas rozgrywki w FullHD na maksymalnych ustawieniach graficznych. Bierzmy jednak te rewelacje z pewną rezerwą, bo miarodajnym wyznacznikiem możliwości Radeon RX 6600 XT będą testy przeprowadzone przez branżowych fachowców.\nNowa karta graficzna AMD korzysta oczywiście z różnorodnych technologii wykorzystywanych we współczesnych GPU tego producenta. Mowa tutaj zwłaszcza o FidelityFX Super Resolution, czyli technologii skalowania rozdzielczości podobnej do konkurencyjnego Nvidia DLSS, a także Smart Access Memory, polegającej na oferowaniu pełnego dostępu procesora do pamięci karty graficznej przy sparowaniu kart graficznych AMD Radeon serii RX 6000, procesorów AMD Ryzen serii 5000 lub 3000 oraz płyt głównych z chipsetami serii AMD 500.\nWarto także wspomnieć o obecności technologii Infinity Cache – 32 MB pamięci cache jest wykorzystywane nie tylko do redukcji opóźnienia w wyświetlaniu rozgrywki, ale także obniżania zużycia energii. W zmniejszania opóźnienia przesyłania rozgrywki na ekran monitora pozwala także rozwiązanie o nazwie Radeon Anti-Lag, a użytkownicy tego GPU mogą oczywiście liczyć na pełną obsługę DirectX 12.\nDebiut w połowie sierpnia. Czy będzie udany?\nNowy układ graficzny od AMD trafi do sprzedaży 11 sierpnia – własne wersje zapowiedziało już kilku dużych producentów AiB, m.in. ASRock, ASUS, Biostar, Gigabyte, MSI, PowerColor, SAPPHIRE, XGX i Yeston. W ofercie pojawią się zarówno wersje o standardowych rozmiarach, jak również modele Mini-ITX oraz duże, z trzema wiatrakami zapewniającymi odpowiedni poziom chłodzenia.\nCzy nowemu Radeonowi można wróżyć sukces? Jeśli tylko będziemy mogli go kupić we względnie przyzwoitej cenie, to czemu nie? Zapowiada się ciekawa alternatywa dla GeForce RTX 3060 i miejmy nadzieje, że AMD dołoży wszelkich starań, by do sprzedaży trafiła odpowiednia ilość nowych GPU.\nPodobne: AMD Radeon RX 6600 XT, AMD Radeon RX 6600 XT cena, AMD Radeon RX 6600 XT specyfikacja, AMD Radeon RX 6600 XT cena w polsce, AMD Radeon RX 6600 XT gdzie kupic, karta graficzna amd radeon\nProdukty: AMD Radeon RX 6600 XT


Przegląd biegowego świata #16 – Keep walking\n30 kwietnia 2016 jelonn\nPrzedstawiam kolejny odcinek mojego subiektywnego przeglądu nowości z biegowego świata, tym razem przygotowywany m.in. z Szanghaju, Moskwy i Spały, gdzie kolejno przebywałem.\nW dziale blog polecam tym razem stronę „Teza Meza” o sportowych poczynaniach rapera Mezo, czyli Jacka Mejera, który wziął się ostatnio za szybkie bieganie, a w planach ma złamanie 2:30 w maratonie. Sam jestem ciekaw, co z tego wyjdzie. W każdym razie będę śledził poczynania i trzymał kciuki. Więcej pod adresem: mezo.pl/teza-meza/\nFilm z artykułu na bieganie.pl pod adresem: http://bieganie.pl/?show=1&cat=34&id=8677\nTym razem zdjęcie przedstawiające, które z popularnych napojów lepiej nas nawadniają, a które niestety nie są w tej kwestii zbyt skuteczne:\nTym razem polecam książkę autorstwa mojego kolegi dziennikarza Łukasza Panfila pt. „Przeszkodowiec” o Bonisławie Malinowskim, która niebawem wejdzie do sprzedaży. Z opisu książki przeczytamy: „Największa jak dotychczas historia sportowego sukcesu Bronisława Malinowskiego. Autor książki prześledził i opisał dokonania sportowe mistrza olimpijskiego z Moskwy sytuując je na tle ówczesnego poziomu lekkoatletycznego Polski, Europy i świata. Dzięki barwnym opisom przenosimy się na wielkie sportowe areny lat 70 – tych, na których lekka atletyka byłą wówczas prawdziwą królową. Autor szuka śladów swojego idola w tabelach rekordów sportowych z lat 70 – tych, w podgrudziądzkim Rulewie, a także na… Facebooku. Dzięki rozmowom z rodziną B.Malinowskiego a także jego sportowymi przyjaciółmi i rywalami poznajemy Bronka – „najzwyklejszego człowieka, którego wyróżniało dokonywanie niezwykłych rzeczy.” Książka zawiera niepublikowane dotychczas materiały z dzienniczka treningowego B. Malinowskiego z roku 1980.” Już nie mogę się doczekać!\nNajciekawszą informacją ubiegłego weekendu było dla mnie zwycięstwo Artura Kozłowskiego w Orlen Warsaw Marathon. Rozmawiałem chwilę z Arturem podczas Półmaratonu Warszawskiego, gdzie nie poszło mu jakoś świetnie, ale maraton rozegrał idealnie Świetna robota i gratulacje! Nie mogłem śledzić tej rywalizacji na żywo, bo leciałem w tym czasie w samolocie z Szanghaju, ale słyszałem i czytałem, że były niesamowite emocje. Więcej pod tym linkiem.\nTrening core na dziś:\nTWARZAK (CZYLI FACEBOOK)\nPolecam stronę mojego znajomego, Darka Laksy, który realizuje wiele ciekawych i inspirujących projektów, mających na celu pomoc innym. Polecam gorąco!\nZapraszam na relację z Hardrock 100 z 2015r. autorstwa Darcy Piceu. Hardrock 100 to bieg na 100mil w pięknych, ale i wymagających górach w Kolorado. Piceu biegła już sześć razy w tym biegu, wygrawając trzy z nich (w ubiegłym roku byłą druga i 10 w klasyfikacji generalnej). Więcej w filmie:\nTym razem film rozprawiający się z mitem zakwaszania organizmu przez przeróżne produkty żywnościowe. Więcej pod tym linkiem.\nCzy wiecie, że jest alternatywa dla „piwnej mili”, tylko na długich dystansach? Więcej szczegółów w tym linku.\nDziś krótki film na temat kolejnej odsłony Nike Zoom Streak LT 6. Nieco zmieniona podeszwa, a także kilka detali, które odróżniają ten but od poprzednika. Chętnie to kiedyś sprawdzę. 🙂\nTutaj recenzja poprzedniego modelu:\nPiosenka na ten tydzień to Tinie Tempah – Girls Like ft. Zara Larsson\nPrevious Kolejny start w tym roku – 20km w Chinach\nNext Drużynowe Mistrzostwa Świata – Rzym 2016


> DAMSKIE>BUTY DAMSKIE>Sandały damskie>SANDAŁY DAMSKIE NA KLOCKU PEŁNY TYŁ ZAMSZ\nWykonane z wysokiej jakości zamszu ekologicznego - bardzo proste w utrzymaniu, można je przecierać wilgotną ściereczką. Są przyjemne dla stopy.\nLubię buty na słupkach za tę wygodę, tutaj wysokość obcasa jest dla mnie idealna!


Z Włoch na magnesie » Spedycje.pl - Twój Portal Gospodarczy\nwtorek, 08. marzec 2016 , 11:35\nW piątek 4 marca na drodze krajowej nr 1 w Tychach, inspektorzy z Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Katowicach zatrzymali do kontroli pojazd polskiego przewoźnika, którym przewożono ładunek art. spożywczych i przemysłowych z Włoch do Polski.\nPodczas analizy okazanych przez kierowcę dokumentów ustalono, że w dniu 3 marca o godzinie 15:10 w miejscowości Alfonsine we Włoszech miał miejsce załadunek pojazdu. Analiza aktywności kierowcy, zarejestrowana na okazanych wykresówkach wskazywała, że pokonał on 840 km, od godziny 15:10 dnia 3 marca do godziny 18:35 dnia 4 marca tj. do momentu zatrzymania do kontroli w Tychach na DK1.\nAnaliza pokonanej przez kierowcę trasy wg. mapy wskazała jednak, że odległość pomiędzy miejscowością Alfonsine we Włoszech, a Tychami, gdzie miała miejsce kontrola, to minimum 1160 km. Kierowca wzięty w krzyżowy ogień pytań w celu ustalenia gdzie podziało się brakujące 320 kilometrów, przyznał się do używania magnesu w celu zakłócenia pracy czujnika ruchu oraz przekazał używany magnes inspektorom. Określił również jaką trasą przemieszczał się z Włoch do Polski. Inspektorzy zakazali dalszej jazdy do czasu odebrania prawidłowego odpoczynku. Kierowca został ukarany mandatem w wysokości 2000 zł, natomiast na przewoźnika została nałożona kara w wysokości 5000 zł.


odstawiam leki - Kosz - Nerwica.com\nPrzez Gość Ridllic, 12 Grudzień 2008 w Kosz\nPanie antychemikal, -u nie mów przynajmniej mi jaka jest prawda bo człowieczku jak Ci nie pasuje ,że bierze się leki to ich nie bierz i nie wprowadzaj jakiś teorii spiskowych mnie wyciągały z gó.... wiec dlaczego wpierasz mi swoje bzdury a sfrustrowany zaiste jestem jak czytam twoje posty . Piszesz że jesteśmy inteligentni no to pozwól nam korzystać z tej inteligencji a nie narzucaj własnej ! i jeśli masz na myśli użytkowników forum pisząc "jestem zbyt inteligentny by sie dzielic z byle kim swoja wiedza zarowno jak i doswiadczeniami" to nie raportuj postów że ktoś Cie obraża bo sam to robisz\nnajpierw zrobcie porzadek ze soba , pozniej wymagajcie od innych ..i nie przypomiam sobie zebym komus tuaj napisal bujaj jaja , bo tak moze napisac zwyczajna chamka nikt inny a jesli to tobie odpowiada no to najwidoczniej jestes taki sam .\nPs; ...was i wasze forum .\nEdit. Pan dostaje 2 ostrzeżenie i na czas konsultacji z administratorem odpoczywa od pisania na forum Powód sianie zamętu oraz sprowadzanie tematu do kłótni na poziomie inteligencji dziecka z przedszkola które zawsze ma racje\nWitam wszystkich jestem chamka\nNapisano 12 Grudzień 2008 (edytowane)\nNie wiem czy wiesz gowniaro , ze straszenie w necie jest karalne ? ..i uwazaj zebys za chwile nie stracila lacza internetowego ...\nRidlik pocaluj mnie ....moge wam tylko tutaj jedynie postawic klocka na srodku waszego forum , .i bujajcie wlasnie jaja osly .\nno to teraz bez żadnych przemyśleń usuwam Cie z forum heh i co do tego całowania to na pieszczoty trzeba sobie zasłużyć a powodem nie jest to ,że coś masz do mnie ale za obrażenie użytkowników !!!\nEdytowane 12 Grudzień 2008 przez Gość\nHe he, jeśli tak pisze człowiek zdrowy, to ja wolę brać swoje lekarstwa\nDaria , na chamstwo , bede wlasnie odpowiadal chamstwem i jesli ta suzak29 ma ochote pobujac jajca to moze pobujac , mnie w to niech nie miesza .\nWracajac do tematu , co "zrobiliscie " w swoim zyciu aby byc zdrowym ? ...praktycznei nic , po za braniem chemi , obecnie nawet co niektorzy nie sa jej w stanie odstawic . Jesli ja to zrobilem w swoim zyciu dwa razy i widzialem innych ludzi na odzialach nerwic ktorzy podobnie odstawiali i trenowali wyjscia i przelamywali swoje le`ki , to najwidoczniej wiem cos na tem temat duzo wiecej od was , po pierwsze to ja wyszedlem z lekow , to ja przelamalem swoje le`ki , to ja wiem jaka terapai mi pomogla i przy okazji innym ktorzy pomimo iz niewierzyli juz w zadno uzdrowienai to zdecydowali sie wlasnie odstawic leki , przelamywac le`ki itd ..i to ja moge wam powiedzeic jak wyjsc z nerwicy , a nie wym mnie o braniu lekow , o ktorych dawno zapomnialem i nie mam zamiaru nigdy w zyciu do nich wracac .\nChetnie zobacze jak jestescie zdrowi , mozecie przeciez wstawic tutaj jakas fotke , jak jestescie w miescie , usmiechnieci chodzicie w tlumie , jak przelamujecei swoje le`ki ...itd ..chetnie naprzykald zobacze zdjecie shada zdrowego usmiechnietego w tlumie ludzi ..pokazcie do zego doszlicie ....ja wyzdrowialem i wiem w jaki sposob i wiem o czym tuaj pisalem .Skoro wiecie lepeij i wierzycie w leki , to nie mamy o czym wiecej tuaj rozmawiac .\nPs; Jesl iwam napisalem o jezdzie rowerem zcy tez innym sporcie , to tez wiem o czym psialem , madry intelektualista sie zastanwi , latwomyslny wykrzyknie sam sobie jezdzij ! ..a przeciez poprzez bieganie , ogolnei sport w organizmie wyrownuje sie oziom wszystkich hormonow , ogolnei czlowiek czuje sie duzo lepiej , poprzez pocenie sie wychodzi z organizmu kilkanascie razy wiecej toxyn niz pprzez wydalanie moczem ..itd ...\nNo , ale wy wiecie wszytko lepiej ...\nI jeszcze jedna sprawa , nie przyszedlem tutaj nikogo obrazac tak jak tutaj zasugerowal ridlic a pozniej powycinal posty ktore mu nie pasowly ...(ale menisjza z tym , mamy juz poza soba )\nOdpowiedzcie sobie uczciwie , czy jestesci w stanie wysjc bez lekow i normalnie funkcjonowac ? NIE , niejestescie , a czy zastanawiacie sie dlaczego macie ciagle le`ki pomimo ze bierzecie te leki ? ..to ja wam odpowiem , waszej psychiki , waszego toku myslenia , nie da sie od tak zmienic chemia , glowe sobie chcecie zatruc ? organizm wykonczyc trucizna ? pomyslcie logicznie , odpowiedzcie sobie sami , bo sami najlepoiej wiecie czy wam chemia w czym kolwiek pomoaga ...ktos tam napisal , moge przynajmniej normalnie funkcjonowac ..a ja Ci odpowiem ze mlody jestes , leki bierzezes na tyle niedlugo ze malo o nich wiesz ..poczekamy niech minie jezez rok , czy dwa ..wtedy otworzysz oczy , inni sie tym juz przekonali , przekonasz sie i Ty jeden z drugim .\nW sumie to widze ze nawet nie wiecie ze poprzez takie pyskowki na forum czy tez w zyciu codziennym sami sobie szkodzicie i rozwalacei wlasna rownowage psychiczna .\nNerwice mozna przyrownac do tzw ; yin & yang , ktoro jesli nie jest w rownowadze to prowadzi do choroby .\nKtos tam komus kazal sie na sile usmiechac i zauwazyl ze to dziala , bardzo dobrze , tak to wlasnie funkcjonuje , podobnie jest z le`kami ...jesli zaczniesz myslec negatywnie to powstanie le`k czy tez atak paniki , jesli podczas le`ku na sile zaczniesz myslec pozytywnie , a nawet wypowiadac glosno slowa , nic mnie sie nie stanie , za chwile to przejdzie ..to rowniez tak sie stanie , tak bedzie , le`k minie .\nPamietam jak bralem leki to kompletnie to nie funkcjonowalo , mialem doslowny metlik w gllwie hustawke nastroi , ataki paniki , omdlenia , dwie zapasci serca , bylem az do teg ostopnia juz zatruty ta chemia , ktora zatrulem sie stopniowo ..nie od razu z tym sie tez musicie liczyc i ktora mi nigdy w nicyzm nie pomogla .\nWydawalo mnie sie dluzszy czas , ze jak to ? .. w jaki sposob ja mysle inaczej i wywoluje le`ki ? ..skoro sobie normalnie , spokojnie szedlem ulcia i nagle zaczynalem sie bac ...?\nTo nie jest tak , wystarczy nawet zaczac sie wsluchiwac w swoj oddech czy tez mierzyc sobie puls ( tak tez mierzylem czy mi pikawka zbyt szybko czasem nie bije , a jak bila to odrazu panika i w dluga do domu :0) ..tak sie te zwalsnie zaczynaja ataki , uruchamia sie w ten sposob cala ta spirala le`ku , ktora musicie sie nauczyc przerwac ! ..ale nie za pomoca tabletek , to wam nic nie da , a jesli sie komus zdaje inaczej to jest w bledzie .\nPowstawanie le`ku mozna porownac do malej czarnej skrzyneczki z ktorej "otwiera " z ktorej wylatuja czarne mysli , gdy sie ja tylko "otworzy " ale tych mysli niema sie sensu bac , one nie sa ani grozne ani nie stwarzaja zadnego zagrozenia , to tylko wasza wyobraznia , objawow rowniez mozna sienie bac (owszem sa nieprzyjemne ) ale proponuje je pokochac i sie z nimi pogodzic , nie walcyzc !!!! tego trzeba sie nauczyc i to jest sztuka , jelsi sie tego nauczycie ,to z czasem bedziecie zupelnie zdrowi !\ni ostatni edit bo pogode mam ladna i uciekam na powietrze :\nJesl iwam napsialem o tym ze fotografowanie to super terapia , to tak jest ...pomimo iz moze smieszyc .\nPrzez to ze sie czyms zajmiecie bedac na zewnatrz , odwrocicie tez uwage od "tej czarnej skryzneczk iw glowkach" "zatopicie " sie w przyrodzie i nie bedziecie mieli naet czasu o tym myslec , o waszych " potecjalync lekach , ktorych wogole miec nie musicie jesli tylko zechcecie tego sami :]\ntrzymajcie sie zdrowo pozdr...\nEdytowane 13 Grudzień 2008 przez Gość\nodbije pileczke raz po waszemu chamy ....ridlik ty glupi gnoju , wyssij mi baka z dupy razem z reszta twoich kolezkow palantow , turlajcie dropa polmozgi .\na ty scierwo o nicku suzak29 bujaj wlasnie jaja wielbladom w cyrku ireszta balasow ktory mnie tutaj obrzucala blotem .


HALÓWKI NIKE MAGISTAX PRO IC SAFARI 807569 010 CZARNY - Opinie i cena w sklepie sportowym YesSport\nHALÓWKI NIKE MAGISTAX PRO IC SAFARI 807569 010\nKolejna odsłona kolekcji Safari Pack to halówki Magistax PRO -obuwie piłkarskie przeznaczone do gry na parkiecie. Ich cholewka to połączenie materiałów: syntetycznego i tekstylnego, oraz dodatkowe gumowe wzmocnienia w najbardziej newralgicznych miejscach. Specjalna faktura pozwala jeszcze lepiej kontrolować piłkę. Podeszwa środkowa wspiera stopy, doskonale je amortyzując, a jej zewnętrzne gumowe wykończenie ze specjalnym bieżnikiem zwiększa przyczepność podczas gry na parkiecie.\nKod produktu: 807569 010


Skąpiec. Lektura z opracowaniem 2016 wydanie 1 - Książki • Naukowa.pl\nKSIĄŻKA\tSkąpiec. Lektura z opracowaniem\nMolier Wydawca: IBIS\tRok wydania: 2016\tWydanie: 1\tStron: 174\tFormat: 205x140\tOprawa: miękka\tISBN: 978-83-6220-276-8\tOpis:\nKlienci, którzy kupili Skąpiec. Lektura z opracowaniem wybrali również:\nWydawca: NASZA KSIĘGARNIA\tRok wydania: 2010\tMiejsce wydania: 189\tStron: 224\t24.90 zł 16.63 zł\nWydawca: NASZA KSIĘGARNIA\tRok wydania: 2011\tMiejsce wydania: 189\tStron: 224\t24.90 zł 16.63 zł\nZnajdujesz się w dziale KsiążkiAktualnie oglądasz produkt Skąpiec. Lektura z opracowaniem - MolierW każdej chwili moźesz przejść do innych produktów z kategorii Literatura dla dzieci i młodzieży » Literatura dla młodzieży\tZawsze możesz przejrzeć dział Nowości lub zobaczyć, co wkrótce ukaże się w naszej księgarni internetowej, czyli przejść do działu Zapowiedzi