Slow Life by Marzena: maja 2012\nSucker Punch. Jedna z moich ulubionych ścieżek i jeden z ulubionych filmów. Co prawda fabuła kręci się wokół odchyleń psychicznych dziewczyny zamkniętej w domu wariatów dzięki kochającemu ojcu, ale to nie zmienia faktu, że film jest świetnie zrobiony i ma doskonałą ścieżkę. Mnóstwo efektów specjalnych, fajna charakteryzacja. Potężna bomba energetyczna. Wracam do niego czasami. Swoją drogą, faktycznie nie wiadomo dokładnie w którym momencie bohaterka wpada w swój świat. A może jeszcze przed rozpoczęciem akcji?\nCo ją od nas różni? Nie jesteśmy zamknięci. Nasze odchylenia od normy mieszczą się w granicach tzw. normy. Psychiatria jest ciężką działką. Na dobrą sprawę z każdego można zrobić wariata. Psychika mogłaby się przed tym bronić na wiele sposobów. Mi się ta bajkowa wizja z Sucker Punch bardzo podoba. Podobny klimat jak u Larssona w "Millenium".\nMając niewyczerpaną, a przy tym mroczną wyobraźnię, najlepiej być, czuć się artystą. To przesuwa granice tolerowanej normy prawie do nieskończoności. Jeśli ktoś czegoś nie rozumie, to można zawsze powiedzieć, że nie rozumie sztuki, albo jest niewrażliwy. To podobny zabieg jak obracanie czegoś w żart, obracanie żartu w powagę. Obracanie rzeczywistością i wytworami wyobraźni jak szklanymi kulkami, w których przelewają się zniekształcone obrazy i pokazywanie ich z co rusz innego punktu. Bez tego nie funkcjonowałby żaden malarz, pisarz, twórcy filmów i muzyki, filozofowie, "szaleni" naukowcy. Geniusz ociera się o szaleństwo. Prawie zawsze. Trzeba być szalonym, żeby chcieć wyłamywać się ze schematów, trzeba być artystą, żeby umieć to zrobić, bez posuwania się do zbrodni (w kategoriach prawa). Sztuka daje nieograniczoną ilość sposobów ekspresji. I to jest po prostu piękne.\nKocham ścieżkę z Sucker Punch. Słucham jej w samochodzie. Jest idealna do jazdy szybkimi trasami. Dodaje skrzydeł. Jedno z niewielu wykonań rocka, które do mnie tak dociera.\nI jeszcze jedna perełka, z podobnym efektem, chociaż docierająca do zupełnie innych rejonów percepcji. Czysta erotyka. Słuchając tego kawałka widzę po prostu doskonały seks. Mokry, śliski, ciepły, podrapany, pełen jęku i kilku cierpkich kropli agresji. Przy tym kawałku myślę tylko o jednym. Wyłącznie. Dlatego nie słucham go w samochodzie, bo koncentracja staje się obcym słowem.\nZmrużyć oczy i to poczuć. Więcej nic.\nJako ludzie mamy strasznego farta, że możemy drażnić zmysły na tak wiele sposobów. A potem wychodzi to z nas, jak kręgi na wodzie od rzuconego kamienia. Im lepszy rzut, tym więcej kręgów.\nTrzepoczą nam skrzydła i wyrzucają w kosmos doznań. Na wiosnę odpływam. Zawsze. Slow life jest tak genialne proste i daje czas na wszystko. Na doznania w pierwszej kolejności.\nTagi do GPS: doświadczenie, kobiecość, moja muzyka, movie&tv zone, nauka, siła, szaleństwo, sztuka&kultura, zmysły\nPamiętam, że gdy miałam ok. 18 lat powiedziałam mamie, że nauczyła mnie już wszystkiego, a teraz może jedynie patrzeć, co z tego wyszło i poszłam w świat. Mamy świetną, przyjacielską relację, chociaż duża odległość nie pozwala nam się widywać częściej, niż raz w roku. Umiemy z tym żyć. Ona kiedyś też się szybko usamodzielniła. Wsparcie w rodzinie jest ważne, ale nie uznajemy życia z pępowiną przy szyi. W Polsce ten model jest nadal dość popularny. Młodzi i starsi lubią pozostawać długo pod skrzydłami rodziców. Mi osobiście lepiej pasuje model zachodni, gdzie praktycznie po maturze wylatuje się z gniazda. Potrzeba autonomii rodzi się tam bardzo wcześnie i wcześnie jest wdrażana. Pamiętam, że po powrocie do Polski nie potrafiłam poważnie traktować facetów koło trzydziestki, mieszkających nadal z rodzicami. Pseudodorosłość, na miarę podrywu na samochód ojca. Ja zaczęłam w pełni samodzielne życie mając 21 lat. Poczułam przez te lata życie bardzo mocno, ale uwielbiałam to, każdy jeden sukces i siniak jest mój własny i sama sobie na niego zarobiłam. Rodzina była i jest wsparciem, ale ja strasznie chciałam być niezależna. W pełni słowa tego znaczeniu. Udało się. Mam obity, jędrny tyłek, ale bagaż doświadczeń, lekcji, sukcesów i nauczek jest bezcenny. Bardzo cenię sobie młodziutkich ludzi, którzy potrafią po to sięgnąć.\nMagiczne słowo - samodzielność. Żyjąc na zachodzie myślałam, że to normalne. Wracając do Polski przekonałam się, że to jednak wcale nie takie oczywiste. Na szczęście, jest takich ludzi sporo. Jestem z nich dumna. Nie szukają wymówek, ale działają. Szukają swojej drogi najszybciej jak to możliwe. Rozumiem to. Pamiętam własną dumę, gdy mogłam się chwalić postępami. Gdy mimo troski rodzina podziwia determinację. Pamiętam słowa mojej śp babci, gdy miałam może 18 lat i odrzuciłam oświadczyny bogatego, ale nie za bardzo w moim typie, amanta "zazdroszczę ci, że masz odwagę robić to, co sama uważasz za słuszne".\nNo tak. Nigdy nie byłam wygodna kosztem innych. Ślub dla pieniędzy obrażałby wg mnie nas oboje. Miałam i mam straszną potrzebę samodzielności i samowystarczalności. Moja babcia miała szczęście, bo mój dziadek jej się podobał a wiadomo, że 60 lat temu wolność wyboru nie była tak oczywista. Ba, 30 lat temu też niekoniecznie. Dulszczyzna nie jest wcale tak dalekim echem przeszłości. W dzisiejszej powszechności singli, zmian, wielu związków w życiu czy wolnych związków się o tym nie pamięta.\nWolność wyboru partnera czy stylu życia jest naprawdę dość świeża w Polsce. Moja rodzina, na moje szczęście, nauczyła mnie samodzielności i przekory. Mimo, że dostałam mocne, konserwatywne wychowanie, pełne sztywnych reguł, to pozwolili mi też na samorealizację, na własne wybory, błędy, wyzwania. Nauczyli mnie jednak przede wszystkim odpowiedzialności za własne decyzje. Pokazali, że mają wobec mnie oczekiwania, ale szanowali, gdy się im nie podporządkowałam i wybierałam własne rozwiązania. Szanowali, nie odwracając się ode mnie. Owszem, wiele razy pokazywali swoje niezadowolenie, ale nigdy nie kazali mi wybierać my, albo twoje fanaberie. Gdy mi się powijała noga i stawałam w kropce, to zawsze mogłam na nich liczyć. Chociaż nie chciałam. Chciałam sama załatwiać własne sprawy. Jak najszybciej.\nMyślę, że rodzina powinna być wsparciem, ale powinna też wiedzieć, kiedy powiedzieć "radź sobie sama". To przychodziło łatwiej mężczyznom. Oni się cudnie nie rozczulają. Kobiety mają w takich chwilach więcej troski w oczach, chociaż bez tych słów zawsze będzie się szukało wymówek, żeby zostać wiecznym dzieckiem w złym tego słowa znaczeniu. Dla kogoś takiego samodzielność skończy się na nałożeniu sobie obiadu na talerz. Fajnie, ja bym z kimś takim nie chciała być i nigdy nie chciałam. Skrajna niedojrzałość była dla mnie tak samo zniechęcająca, jak podejście faceta "moje pieniądze załatwią wszystko". Związek jest dla mnie po to, żeby z reguły dwoje ludzie połączyło siły i stworzyło team. Bez kompleksów, bez wykorzystywania się wzajemnie, na równych chociaż różnych zasadach. Układy pasożytnicze mnie nie interesowały. Ani w roli pasożyta ani żywiciela. Jeśli jestem samodzielną kobietą to za nic nie chciałam się cofać w związek z nieprzygotowanym do życia facetem, wyjętym spod skrzydeł mamy. Lepiej zostańmy przyjaciółmi. Sama nigdy nie chciałam układu "ja będę leżeć i pachnieć oraz realizować swoje pasje, a ty kochanie na to zarób". Wielu osobom to odpowiada i ok. Mi nie.\nW związku różnie się układa, ale opieranie się na kimś, np. z lenistwa jest dla mnie poza kryteriami rozważania. Nie te czasy. Chociaż wielu facetów z tego powodu cierpi, bo lubi, gdy kobieta jest od nich zależna. Gdy mogą na nią patrzeć i sobie myśleć "jest moja" i to dosłownie. Emancypacja jest współcześnie wyrażana w swobodzie i samodzielności i poniekąd samowystarczalności. To cudowne, że możemy być z facetem, bo chcemy, bo go kochamy, ale on nie jest nam potrzebny do funkcjonowania. Doskonale damy sobie radę same. I prawdziwy facet o tym wie. To daje razem bardzo dużą dawkę erotyzmu. Jeśli ludzie są ze sobą bo chcą, a nie z zależności (czy jakichkolwiek podtekstów np. materialnych), to to będzie podniecające po końcówki nerwów i to długo. Dzieci zmieniają postać rzeczy i przetasowują zadania, ale to nadal współpraca i współudział oraz wspólne decyzje kto, co i kiedy. Mnóstwo par świetnie daje sobie z tym radę. A wiadomo, ile ludzi tyle podejść. Dopasowanie się z kimś to kwestia cholernego farta. Wiem coś o tym :-)\nWczorajszy Dzień Matki przypomniał mi, że jeśli kiedyś będę miała dziecko, to chciałabym tylko jednego [bez względu na płeć]: żeby dość szybko obudziło się w nim pragnienie, potrzeba samodzielności. Nie ważne czy w pojedynkę czy z kimś. Bardzo chcę, żeby było wolnym ptakiem, który nie chce żyć w klatce. Nieważne jakiej. Niech ma to po mnie i po mężu. Niech będzie samodzielne. Jeśli będę mieć dziecko, a będzie tzw. późne macierzyństwo, to chcę być dumna, że umie dokonywać samodzielnych wyborów, że szybko umie podejmować ryzyko własnych decyzji, prób, szukania na własną rękę. Mam w sobie dużo dzikiego zwierza i mojej mamy: dać dziecku co najlepsze i pozwolić wyjść z gniazda. Powroty, odwiedziny mają zupełnie inny smak. I nadal chce się wtulić w mamę jak za dziecięcych lat. Jakie to jest przyjemne w dorosłym, samodzielnym życiu. PS. Ostatnio zdałam sobie sprawę, że kobiety w mojej rodzinie są fantastyczne. I kompletnie nieprzewidywalne. Kocham to w nich. Nie tylko ja. Ich faceci też.\nPrzypomniałam sobie, że w dzieciństwie mama opowiadała mi codziennie inną bajkę. Nie pozwalałam na powtórzenie wątku, ew. na kontynuację. To musiało być trudne, a zawsze jej wychodziło, jakby cały dzień układała sobie w głowie nową opowieść na wieczór. Potem do opowieści dołączyli moi bracia. Trwało to długo. Do dziś ją za to podziwiam. Książkowe bajki czytałam nam już sama. Jestem jednak przekonana, że dzięki tym codziennie innym historiom nauczyła nas, żeby ciągle szukać czegoś nowego w życiu, że rutyna jest nudna, że codziennie można przeżyć coś innego i czekać z ciekawością, co to będzie. Dzień Matki minął. Wybudzone wspomnienia za chwilę znów przygasną. Takie dni jednak po to są, żeby je przywołać. Z największym rozczuleniem.\nTagi do GPS: bajki i baśnie, diary by cobyeta, doświadczenie, emancypacja, filozofia życia, kobiecość, osobowości, rodzina, rozwój osobisty, samodzielność, siła, wiedza, wychowanie dzieci\nNaturalne spa, all for free\nDziś leżałam na gołym piasku, bez koca czy ręcznika. I było mi tak cudownie dobrze. Prawie pusta plaża, piasek pod skórą, trzymając głowę na nim wsłuchałam się w szum morza. Z tej pozycji brzmiał zupełnie inaczej. Pod plecami grzał mnie piasek. Czułam się nim masowana. Plecy, a potem całe ciało się cudownie odprężyło. Stan idealny. Prawie zasnęłam.\nOdwróciłam się na brzuch i zaczęłam głaskać plażę. Piasek przesypywał się pieszczotliwie między palcami, mruczał cicho, ziarenka lśniły w słońcu drobinkami bursztynu. Pełna symbioza. Wystarczy godzina.\nPopatrzyłam na boki i pomyślałam, że ludzie po prostu się kładą i opalają myśląc nad różnymi sprawami, albo zasypiając, nie zauważają, że są w jednym z najpiękniejszych miejsc na Ziemi. Plaża w Sobieszewie, czysta, szeroka, nieprzedeptana (jeszcze), aż prosi się o skupienie na niej uwagi. Daje coś zupełnie bezcennego, czego nie da się opisać, a można poczuć. Wystarczy chcieć. Wsłuchując się w nią jest nam tak czule oddana, odczuwa się spokój, którego nie da żadne spa. Relaks, muzyka morza, masaż piasku, ciepło słońca. Wystarczy się położyć i temu poddać, wyłączając myśli.\nTagi do GPS: chill out&strefa ZEN, Gdańsk, my slow life, podróże&miejsca&pasje, Sobieszewo\nHurts, idealny program do prania emocji\nJeden z najlepszych kawałków ostatnich lat. Nic mnie tak mocno i pozytywnie nie nastraja, jak właśnie Wonderful life. Jak mam gorszy nastrój włączam go w samochodzie i drę się czasami uśmiechając się przez łzy. Gdy dojeżdżam do celu jestem już nowym, świeżo wypranym człowiekiem. Emocje, jak to emocje, lubią to.\nOn a bridge across the Severn on a Saturday night, Susie meets the man of her dreams. He says that he got in trouble and if she doesn't mind,he doesn't want the company. But there's something in the air, they share a look in silence, and everything is understood. And Susie grabs her man and puts a grip on his hand as the rain puts a tear in his eye. She says:"Don't let it goNever give up, It's such a wonderful lifeDon't let it goNever give up, It's such a wonderful life". Driving through the city to the Temple Station, he cries into the leather seat and Susie knows her baby was a family man, But the world has got him down on his knees So she throws him at the wall, her kisses burn like fire, And suddenly he starts to believe. And he takes her in his arms and he doesn't know why,But he thinks that he begins to see.She says "Don't let it goNever give up, It's such a wonderful life Don't let it goNever give up, It's such a wonderful lifeDon't let it goNever give up, It's such a wonderful lifeDon't let it goNever give up, It's such a wonderful life"She says: "Don't let it goNever give up, Don't let it goNever give up, It's such a wonderful life"Wonderful life, Wonderful life, Wonderful, Wonderful, Wonderful life Wonderful life, Wonderful life, Wonderful, Wonderful, Wonderful lifeDon't let it goDon't let it go".\nTekst skopiowany bez edycji, ale czytanie go ciągiem lepiej mi pasuje.\nPowyższy klip jest dość specyficzny i rozpoznawalny, dlatego szukając go dziś trochę się obśmiałam znajdując klip, który składany był chyba tego samego dnia. Układ od początku wydaje się uniwersalny, więc czemu go nie wykorzystywać. Dziewczyny wprost gotowe do kopiowania :-)\nTagi do GPS: emocje, Hurts, moja muzyka, sztuka&kultura\nKolejność alfabetyczna. Blogi tematyczne, lifestylowe i nietuzinkowe:\nhttp://arturandrus.bloog.pl/ Artur Andrus\nhttp://czasgentlemanow.pl/ Nie mija nigdy\nhttp://chojnowski.blogspot.com/ lubię jego recenzje\nhttp://domwtoskanii.blox.pl/html Tak, chcę\nhttp://www.extravaganzi.com/ Moja wyspa próżności\nhttp://filozofy.blox.pl/html Filozofia inaczej\nhttp://fotoblogia.pl/ Wszystko o fotografii\nhttp://gadzinowski.pl/ Gadzinowski i wszystko jasne\nhttp://grajansona.blogspot.com/ Janson po(d)rywa\nhttp://jakoszczedzacpieniadze.pl/ Michał jest fajnym facetem i ma głowę do pieniędzy\nhttp://jesienneurodziny.blogspot.com/ Agnieszka - okiem kobiety i mamy\nhttp://karolina-e-motions.blogspot.com Karolina, od zawsze\nhttp://kominek.es/ Kominek, najbardziej charyzmatyczny mężczyzna internetu\nhttp://krajski.wordpress.com/ savoir vivre. Nigdy dość.\nhttp://www.lalla.pl/ moja ulubiona blogująca podróżniczka\nhttp://www.luxlux.pl/ znowu luksus\nhttp://www.macademiangirl.com/ dla niej istnieje moda i haute couture\nhttp://www.makelifeeasier.pl/ pewne dziewczyny z Sopotu\nhttp://macmroz.blogspot.com/ brat (nie mój) w podróży\nhttp://mojatrawa.pl/ moja ukochana Ola, również z Gdańska\nhttp://natemat.pl/ tu zostaję czasami na dłużej\nhttp://networkeddigital.com/ Dominik Kaznowski\nhttp://www.nishka.pl/ Nishka, takiej matki mogę życzyć wszystkim nastoletnim dzieciom\nhttp://pasjavspraca.com/ takich facetów lubię\nhttp://www.prostyblog.com/ minimalistka w praktyce\nhttp://soloniacity.blogspot.com/ bo tak\nhttp://samcik.blox.pl/html zna się na finansach\nhttp://www.slowlovelife.com/ czysty slow\nhttp://teneryfanadluzej.blogspot.com/ o tak!\nhttp://wtramwaju.blox.pl/html jedyna feministka w moim życiu, kocham ją inaczej\nhttp://www.wolnyrower.com.pl/ przez niego zachciało mi się jeździć na rowerze.\nhttp://www.zombiesamurai.pl/ młode pokolenie w najlepszej odsło(w)nie\nhttp://gdanskpoludnie.pl/ blog o "mojej" części Gdańska\nMiM - część mnie, z humorem. Tu można znaleźć moje inne, serdeczne polecenia, odsyłam tam, żeby się nie powtarzać.\nCobyeta podróż do przeszłości, przed slow life. Mądrze.\nTagi do GPS: linki, online&blogosfera, w sieci\nCo się dzieje zanim się wydarzy\nGeneralnie nie dzieje się nic, bo upada tylko jakiś mały kawałeczek tego, co określamy światem. Niemniej, niejednokrotnie daje się zauważyć znany "Efekt motyla". Dopiero w takich chwilach widać skutki powiązań i zależności. Piękna pajęczyna. Jeden z lepszych filmów ubiegłego roku: "Chciwość".\nZ gęsią skórką ogląda się ten obraz. Kreacja naprawdę robi wrażenie. Od początku do końca. Genialna Demi Moore, momentami wszystko w nas zamiera, momentami krzyczy, momentami opadają ręce, oczy robią się wielkie z niedowierzania. No to jest tzw. dobry film. Oczywiście twardziele cynicy ziewną, ale to jest typ, który mało czym się porusza, a poza tym, to już moja zupełna interpretacja, oni nie rozumieją tego, dlatego ziewają. To ten sam mechanizm, przy którym zasypia dziecko, któremu czyta się "Pana Tadeusza". Swoją drogą, każdy ma takie obszary, przy których zasypia, albo się nudzi, ale ja nie o tym chciałam... Film jest dobry.\nTruizm - życie pisze najlepsze scenariusze.\nDziwi mnie, że do dziś nie powstał scenariusz oparty na jednej z najlepszych historii naszej giełdy - Wrogie przejęcie W. Kruka. Śledziłam tę historię z wielkim zainteresowaniem parę lat temu, gdy pojawiały się tu i ówdzie wywiady z uczestnikami (głównie z p. Krukiem i p. Bauerem). Rysował się niesamowity obraz. Ukazywane emocje, plany, wizje, zderzane punkty widzenia były wyśmienitym obrazem. Niestety minus był taki, że wszystko kończyło się na pojedynczych wywiadach i krótkich notkach prasowych. Nie miałam sama ani czasu ani specjalnie ochoty tego zbierać. Dopiero ubiegłoroczna "Chciwość" uświadomiła mi, że z historii przejęcia W. Kruka mógłby wyjść naprawdę wciągający film o pomysłach Bauera, emocjach Kruka, reakcjach osób powiązanych, obawach, pożądaniu stworzenia imperium, dzikich wizjach, zaskoczeniu, skuteczności, przebiegu samego przejęcia i późniejszych działań. Z końcówką nawiązującą do dzisiejszych czasów, gdy wszyscy mówią, że rodzina Kruk nie powiedziała ostatniego słowa. A może jednak lepiej pozostawić niedomówienie? Och, wariantów jest wiele. Może to być coś zupełnie zaskakującego, ale nie musi. Przewidywalność końca nie zawsze jest ważna, bo są przecież filmy, w których ten koniec od początku jest znany. Nie w tym jest clou.\nCzasami się zastanawiam, jak można do takich sytuacji dopuścić (wypuścić firmę na giełdę, ale jednocześnie nie zabezpieczyć jej przed wrogim przejęciem), ale przy moim pojęciu o decyzjach i działaniach giełdowych jest to dość tępe pytanie, wynikające z mojej niewiedzy na temat giełdy i budowania imperium. Czytając z zaskoczeniem historie, wywiady, materiały na temat zarówno z punktu widzenia W.Kruka jak i Vistuli, kiwałam tylko głową z podziwem - szacunek Panowie, takiego scenariusza nie da się wymyślić, to musiało się wydarzyć.\nIstotniejsze z mojego punktu widzenia - jako widza - jest fakt subiektywny, że stoi za tym świetna historia pod film. Emocje, duże pieniądze, pomysł, dreszczyk i adrenalina. Jestem przekonana, że mamy w kraju wiele takich historii, w różnych dziedzinach, niektóre mogły trwać latami, niektóre godzinę, ale warte są pokazania, opisania (w przypadku dobrej książki) i to pewnie prawie każdego dnia. Jako obserwator i umiarkowana miłośniczka kina, czekam z utęsknieniem na dobry film polski, który będzie mógł zainteresować świat. Film, który w całym świecie będzie zrozumiały, bez patosu, bez grzebania ciągle w przed- i wojennych okresach historycznych, budujący napięcie, wstrzykujący dawkę jakiegoś obłędu błyskawicznych pomysłów i szalonych decyzji. Książka o tym też może być dobra.\nNiektóre wydarzenia na świecie kreują hity, zbieraczy nagród i dają świetnym aktorom pole do popisu. Mogę tylko życzyć tego naszemu kinu. Amerykanie mogliby nam spokojnie dać za tę historię, dobrze pokazaną, Oskara. Ja bym ich zrozumiała :-)\nPS. Między nami, myślę, że na ten film jest jeszcze za wcześnie? A może jeszcze z kilka lat, żeby się podziało z tym więcej? A może nie? Może za parę lat po prostu życie napisałoby cz. 2? A kto to wie?\nKilka pojedynczych materiałów:\n2008 Money.pl (za PAP)\n12.2010 „Przedsiębiorczość i zarządzanie firmą” Jana Targalskiego i Anny Francik (red. nauk.) (Wydawnictwo C.H. Beck, 2009)\n2012 Rafał Bauer- czyli z drugiej strony zwierciadła.\nTagi do GPS: fabuła filmu, futurologia, Kruk, movie&tv zone, sztuka&kultura, świat się kręci, wyobraźnia\nDar pierwszeństwa - sztuka\n1956 Salvador Dali - Szklanka z winem i łódź\n1954 Salvador Dali - dezintegracja uporczywości pamięci\n1956 Salvador Dali - Ożywiona martwa natura\nSalvador Dali. Mój ulubiony artysta. Specjalnie nie wrzucam jego najbardziej znanych i rozpoznawalnych obrazów typu "Płonące żyrafy" czy "Róży medytacyjnej".\nDali jest moją największą inspiracją i autorytetem wśród artystów. Talent to jedno, mają go miliony, Dali potrafił go wykorzystywać to tego, co robią artyści, tego, co ich definiuje, daje im immunitet i pewną bezkarność: przedstawianie świata swoimi oczami. Wybitnie indywidualnie, bez odtwórczości, kopiowania, powielania. Artyści usprawiedliwieni są z pewnej dozy pozornego szaleństwa. Podniecający z powodu braku granic, barier, żyjący poza rzeczywistością, ale doskonale ją obrazujący, pokazujący na własny sposób. Potrafiący odnieść się kreatywnie do każdej dziedziny życia. Kreatywnie, czyli nie płytko krytycznie, czy pozytywnie. Na swój sposób. Na tym polega geniusz, dlatego jest tak rzadki. Dlatego tak ciężko spotkać osoby, o których nie pomyśli się "to już było". Świat artystów rządzi się swoimi prawami. Gdyby tak nie było, płynęliby z nurtem, jak wszyscy. Wyłącznie traktując świat z własnej, może i dla innych szalonej perspektywy, można zobaczyć coś innego. W naszych czasach pewnie też gdzieś funkcjonują takie osoby.\nIm się dłużej żyje, im więcej widzi, wie, poznaje, tym trudniej nie mieć refleksji "to już było". Magia życia polega na niepoddawaniu się i wierze, że się nadal będzie spotykało, widziało, przeżywało coś nowego. Że samemu będzie się patrzyło na świat przez WŁASNY pryzmat. Nie trzeba być artystą w potocznym tego słowa znaczeniu, wystarczy umieć czasami zadziwić. Chociażby perspektywą z jakiej się na coś patrzy.\nTagi do GPS: art&design, Dali, książki i czasopisma, osobowości, sztuka, sztuka&kultura\nGdy w kwietniu 2011r. zaczynałam swoją przygodę z blogowaniem o slow life - wspomnienie, nie było na rynku wydawniczym praktycznie żadnego magazynu, który obszernie a nie epizodycznie poruszałby tematykę slow life. Bardzo mi tego brakowało. Około roku temu nabyłam jeden numer nowego magazynu "Slow life", z czystej ciekawości. Nie napisałam o tym, bo moje rozczarowanie magazynem kazało mi o tym przeżyciu szybko zapomnieć. Magazyn ten okazał się kolejnym magazynem reklamą. Wplecione pojedyncze wywiady i reportaże nie wciągnęły mnie. Rozczarowało mnie, że powstaje kolejny magazyn kierowany do osób bardziej zamożnych niż przeciętni Polacy (w pozytywnym rozumieniu, jako większość). Marzył mi się natomiast magazyn pokazujący slow life jako ideę dostępną dla przeciętnych ludzi, jako filozofię dla świadomego, dojrzałego (co nie znaczy "starego", bo niektórzy osiągają pewną dojrzałość już w wieku nastu lat, niektórzy nigdy) odbiorcy, zmęczonego natłokiem i bylejakością informacji i tematów. Wnoszący pozytywny nastrój, niosący w sobie optymizm, mądrość, doświadczenia i przemyślenia innych, a zarazem wewnętrzny spokój, które daje slow life. Nic takiego nie znalazłam. Czytanie poszczególnych stron zmęczyło mnie i zniechęciło. Nie kupiłam go nigdy więcej. Magazyn o slow life powinien mieć misję, nakreślony cel, jak każde przedsięwzięcie. Ten zdawał się krzyczeć: mamy świetnych sponsorów i reklamodawców, reszta to wypełnienie miejsca. Właściwie na rynku czasopism taką politykę zdaje się mieć większość magazynów. Mnie osobiście spadek sprzedaży nie dziwi. Żebym kupiła drukowaną gazetę, muszę mieć pewność, że nie stracę z nią czasu, pieniędzy też. Treści mają coś wnieść do mojego życia. Najlepiej coś nowego. Tak, wiem, niewiele tytułów to dziś oferuje. Wspomniany "Slow life" chyba zniknął z rynku.\nDziś zaszłam do Inmedio po "Coaching". Kwartalnik, który kupuję od początku istnienia. Kopalnia inspiracji i ciekawostek, jeśli kogoś interesuje ta tematyka. Dużym plusem jest już sam fakt, że to kwartalnik. Dawkuję go sobie przez 3 m-ce. Nie lubię go pospiesznie kartkować. Jest wart uwagi :-)\nW oczy rzuciły mi się jednak jeszcze 2 czy 3 tytuły około life stylowe. Pierwszy, który przykuł moją uwagę, to "Slow", który nie ma chyba jeszcze swojej strony w internecie i na razie znalazłam tylko tyle: Link. Zobaczymy. Na razie spodobał mi się sam format wydania. Magazyn jest ładny i dopracowany graficznie. O zawartości nie powiem nic, bo się jeszcze nie skusiłam. Mam górę gazet, którą trzymam od miesięcy chyba trzech i nie mogę jej przeczytać, bo zatonęłam w kilku książkach a obiecałam sobie, że poza "Coachingiem" nie kupię ani pół gazety, dopóki ta góra nie zniknie z kanapy. No więc sobie poczekam. "Slow" wydaje się być ciekawy i oryginalny. Zarówno w świecie magazynów, jak i w świecie slow life. Jeśli ktoś trafi na tę notkę, a czytał "Slow" to proszę o recenzję.\nWażne jest dla mnie, że już same szczegóły graficzne są dopracowane. Prosto, stylowo, ze smakiem, bez przesady i szału kolorów. Dobór papieru też do mnie przemawia:\nCieszę się, że rynek się nie poddaje, bo dla mnie książki i gazety w formie papierowej pozostaną numerem 1. Cenię wydania elektroniczne, ale ostatnie doświadczenia przekonały mnie, że zabijają coś, co w moim świecie jest ważne: możliwość oddania gazety lub pożyczenia tudzież podarowania książki np. z okazji urodzin, z odręczną dedykacją. Wiele książek sama dostałam i są dla mnie bezcenne (Pozdrawiam M. dzięki której mam imienną dedykację Małgorzaty Kalicińskiej, której książki pomogły mi kiedyś przetrwać pobyt w szpitalach).\nWiele moich znajomości opiera się m.in. na tym, że pożyczamy sobie lub oddajemy przeczytane książki lub gazety. Wersja elektroniczna to zabija. Bezszelestnie. No jak dać komuś elektroniczną książkę w prezencie? Jak stworzyć klimat? Jaką to będzie miało wartość za 10 lat? Otworzyć plik? Nie przemawia to do mnie.\nDlatego wersje papierowe nigdy nie wyjdą dla mnie z użytku. Cieszy mnie, że pojawiają się nowe tytuły, nowe myśli i misje. Pojedyncze babole będą się pewnie pojawiać i nigdy nic nie trafi w 100% w gustu czytelnika, ale niech będzie chociaż 80% w dobrym, trafiającym tonie i to wystarczy.\nKiepskie materiały i pomysły niech znikają wypierane prawem popytu. Tak jest dobrze. W końcu sięgnę po "Slow" i sama zdecyduję, gdzie u mnie trafi. Mam nadzieję, że utrzyma się na rynku do tego czasu i że jest wart mojej ciekawości :-) Na dziś i tak dobrze, że się pojawił. Chociażby właśnie za szatę graficzną i samo wydanie, bo tyle dziś zdołałam ocenić.\nCzekam na magazyn, który będzie ciekawie i interesująco promował slow life. Może to "Slow"?\nSą lody i lody.\nZ okazji otwarcia sezonu spontanicznie wybrałam się z mężem do jednej z najlepszych cukierni w Trójmieście. Znam 2 miejsca, gdzie lody są robione, tradycyjnie, tylko w tych cukierniach: "Mariola" (ja uznaję tylko tę w Gdyni Redłowie przy hotelu Nadmorskim) oraz mała lodziarnia, która pamięta głębokie czasy PRL: "Eskimos" w Gdańsku-Wrzeszczu przy rynku.\nTylko w tych dwóch miejscach można zjeść jeszcze najprawdziwsze lody. Przepyszne.\nNie mam nic do lodów "markowych", bo przecież nie można przez cały sezon śmigać na lody, które kosztują, bądź co bądź, krocie, ale dla nas jest tradycją otwarcie i zamknięcie sezonu właśnie wizytą w "Marioli" w Gdyni Redłowie.\nLody w cukierni "Mariola" w Gdyni\nPotem jeszcze spacer po gdyńskim deptaku, łyk jodu, powietrza, rozkoszowanie się widokiem, terenem, zanim nadciągną turyści (którym współczuję tłoku, w jakim spędzają nad morzem lato, chociaż właściwie, jak się jest turystą, to ma to inny smak i sama będąc turystką lubię miejscowe tłumy będąc daleko), ale przed sezonem można się przejść prawie pustym deptakiem i plażą:\nłabędzie się ładnie witają :)\nAle przypomniałam sobie o butach na zmianę. Spacerowanie na obcasach jest jednak ograniczoną przyjemnością. Jedynie spontan rozgrzesza przed tym błędem, co nie zmienia faktu, że pora znowu wrzucić do bagażnika buty sportowe :-)\nPrzy okazji, Gdynia ma jedne z bardziej klimatycznych willi. Nawiązanie do morza, statków widać nawet w architekturze:\n(pomijam antenę satelitarną i udaję, że jej nie widzę ;-)\nWracając do lodów. Jeśli ktoś planuje przyjazd do Trójmiasta, albo nie zna go dobrze, to są to obowiązkowe adresy, jeśli chodzi o lody, a spacer gdyńskim deptakiem jest niemniej przyjemny niż legendarnym molo w Sopocie.\nNo to sezon uważam za otwarty :-)\nTagi do GPS: Gdynia, lody, podróże&miejsca&pasje, restauracje\nStrasznie długo nie mogłam znaleźć czegoś, co by mnie sobą na dłużej zajęło. Z jednej strony mam straszną potrzebę zaangażowania, z drugiej straszną łatwość nudzenia się. Ja się szybko zakochuję, a po chwili o tym zapominam. Tak miałam z malowaniem, rzeźbą, szydełkowaniem, haftem, robieniem biżuterii, fotografią, hodowaniem kwiatów, jogą, tańcem klasycznym i pewnie wieloma czynnościami, których już nawet nie pamiętam. Kochałam to maksymalnie miesiąc, a potem o tym zapominałam.\nPonad 9 miesięcy temu poszłam do centrum sportu, bo chciałam zapisać się na jogę. Jogi nie było (weszła później, byłam raz, zakochałam się i zapomniałam chodzić. Teraz znowu ją wycofali). Zobaczyłam za to zajęcia z salsy. Z wrodzonej ciekawości się zapisałam.\nW maju mija 9 miesięcy. Dobra, kilka razy opuściłam, bo wyjeżdżałam, ale poza tym chodzę systematycznie (generalnie obce dla mnie słowo). W długi majowy weekend wróciłam znad jeziora, po to, żeby być na salsie. Dziś tańcząc na kolejnych zajęciach zdałam sobie sprawę, ile salsa zaczęła dla mnie znaczyć. Jak dobra już w niej jestem, nie zauważyłam tak naprawdę, że w mig łapię układ, że moja kondycja jest o niebo lepsza, niż na początku, że salsa nauczyła mnie ignorować pomyłki i błyskawicznie wbijać się w układ, że ciało stało się elastyczne jak za nastoletnich czasów, że ja po prostu tańczę i to świetnie :-)\nTak, wiem, że to skrajnie próżna notka. Zasłużyłam na nią. Najdziwniejsze, że nie zauważyłam, kiedy to się tak rozwinęło. Czekam na środy i na tę krótką godzinę salsy. I strasznie, ale to strasznie to kocham. To jest coś, czego szukałam od lat. Coś co mnie wciąga w niezauważalny sposób i trwa już tak długo. Jak na mnie. Pewnie kiedyś przestanę i to jak zwykle przeoczę, ale chwytam te poczucie, gdy właśnie trwa. Mam pasję. Poza pracą, poza miłością, poza blogowaniem, mam coś co mnie tak bardzo pochłania. Gdy tańczę tak cudnie czuję, że żyję. Ten ruch, ta muzyka, tańczę i się uśmiecham zawadiacko. Tak, jestem w tym świetna i cudnie mi z tym :-)\nKażdemu życzę takiej pasji. A może i większej. To kwintesencja życia. Robić coś, co pochłania w całości, ale nie zasysa życia. Trzeba dać sobie czas na zalezienie tego. co jednak i tak mnie zaskakuje, to fakt, że pasja jak wszystko inne, od miłości począwszy przychodzi często jakoś bez zapowiedzi i po czasie się orientujemy, że jest.\nNo to ciało w ruch:\nTagi do GPS: Dirty Dancing, moja muzyka, pasja, salsa, salsa&sport\nKażdy ma jakiegoś fioła (bo tego inaczej nazwać nie można). Jedni na punkcie słodyczy, inni na punkcie jakiegoś mięsa, jeszcze inni na punkcie Coli, czy kawy albo chipsów. Też mam.\nMy love is Rzodkiewka.\nPonieważ zaczął się sezon i rzodkiewki stały się znów łatwo dostępne, warto o nich przypomnieć. Nowalijki są pyszne. To jasne. Wszelkie sałatki zaczynają swoje królowanie. W upalne dni są lepsze niż jakieś gotowane dania. Dobra sałatka, lampka wina i to by było tyle w temacie przekąsek.\nJa mam jednak kompletnego hopla. Jem rzodkiewki od paru lat praktycznie codziennie. Przez cały rok. Jesienią i zimą czasami jeżdżę po całym mieście, żeby dostać pęczek rzodkiewek. A do tego nie byle jakich, bo nie wezmę tych w woreczku. Mają być z listkami. Świeże i ładne. Teraz zaczyna się rzodkiewkowy raj.\nPrzekora mojego hopla polega na tym, że w pełni rzodkiewkowego sezonu znacznie ograniczam ich spożycie. Jeszcze dziś się cieszę wybierając na targu piękne pęczki. Czasami się zastanawiam, co za tym stoi, ale nie mam jeszcze odpowiedzi. No jedni lubią Colę ja lubię rzodkiewki.\nKiedyś jedna z koleżanek spojrzała na mnie z politowaniem "jak ty możesz je jeść? One śmierdzą". Nie wiedziałam o co jej chodzi. Przekonałam się dopiero niedawno. Nie wąchałam wcześniej rzodkiewek przy zakupie. Okazuje się, że to dobry nawyk, ponieważ niektórzy hodowcy stosują chyba normalny obornik do ich uprawy. Niedawno trafiłam na taki pęczek, na jaki musiała trafić moja koleżanka. On po prostu śmierdział. Wyrzuciłam całość po powąchaniu pierwszej wymytej rzodkiewki. Więc taka dobra rada - kupując nowalijki, zwłaszcza rzodkiewki - po prostu je wąchajmy. Jak na moje oko, te z wielkich upraw są po prostu bez zapachu (ogórki, pomidory, właśnie rzodkiewki, szczypior, sałata). Niebywałe, jak bardzo mogą być bezzapachowe. A przecież to oczywiste, że te porządnie uprawiane pachną tym czym powinny. I takich szukajmy. Zimą nie mamy zbyt dużego wyboru, ale teraz mamy wszystko na wyciągnięcie ręki, więc wyciągajmy ją po produkty najlepszej jakości i najświeższe.\nPrzy okazji i z ciekawości sprawdziłam, co kryje w sobie rzodkiewka i znalazłam na szybko ten materiał . To wiele tłumaczy. One są po prostu zdrowe. Chociaż dla mnie są pyszne i zastępują mi np. chipsy. Wolę skroić sobie kilka rzodkiewek i je powoli chrupać (bo dobre i świeże chrupią. Przecież :-)\nRozpoczął się sezon na wszystko co najsmaczniejsze, czy to danie główne, czy dodatek. Niech jeszcze zaczną się upały.\nSkładniki na szybką sałatkę kolacyjną\nSałata lodowa, ogórek (długi), rzodkiewki, ser feta, pomidor\ni składniki na dressing: oliwka z oliwek, sok z cytryny, sól, pieprz, szczypior\n(nie podaję ilości, bo proporcje każdy może sobie dobierać wg upodobania)\nalbo coś bardziej sycącego - sałatka z łososiem i oliwkami\nsałata lodowa, ogórek (długi), pomidor, oliwki, wędzony łosoś (ok 100g).\nDressing: oliwa z oliwek, kilka kropli octu balsamicznego, łyżeczka musztardy (może być dijon), koperek (świeży), 1 łyżeczka cukru, sól\nPS. chyba wszyscy lubią chrupać też same ogórki gruntowe? Wystarczy że kilka obiorę, pokroję na podłużne ćwiartki i posolę i za chwilę ich nie ma. Niby nikt nie je, a sięga każdy, kto jest w pobliżu :-)\nŚwieże warzywa są dla mnie - poza temperaturą i ogólnym chill outem - głównym atutem wiosny i lata i chyba za nimi najbardziej tęsknię zimą, zwłaszcza, gdy poluję po mieście za rzodkiewkami, które siłą rzeczy nie mają w sobie smaku wiosny. Na to, co mogę smakować teraz, warto czekać cały rok :-)\nTagi do GPS: (slow) food, łosoś, przepisy z opowieścią, rzodkiewki, zdrowie&jedzenie\nUwaga, będzie odkrywczo. Jestem typem słuchacza. O ile ktoś mnie zainteresuje swoją opowieścią. Jestem słuchaczem idealnym. Jak się wciągnę, zadaję miliony pytań, dopytuję, drążę, gdy widzę potrzebę, ale głównie uwielbiam słuchać. Fascynują mnie ludzie. Ich widzenie świata. Raczej z założenia, ale nie jest to zasadą, która pasuje do wszystkich. Lubię ludzi opowiadający historie, mówiących z pasją o czymkolwiek. Wiem, że teraz to jest modne i każdy nawija z pasją o wszystkim, co zabija tak naprawdę faktyczną ciekawość, bo ludzie nie zauważają, gdy zaczynają powtarzać utarte slogany. Większość szybko się szufladkuje. Sama. Jedni są za, inni przeciw. Albo odwrotnie. Wszystko już było. Szybko wyłapuję sztuczność. I mnie to nudzi. I uciekam. Po angielsku.\nKażdy ma własną sensualność (no wiem :-) moja jest taka jakaś kapryśna. Nudzi mnie sztuczna oryginalność, kopiowanie, naśladownictwo. Czyli wiele. Ale czasami zdarza się, że słuchając kogoś zatrzymuje się czas, stygnie kawa, a ja słucham.\nWierzę w ludzi i życzę im dobrze, ale patrząc wstecz widzę też dziesiątki twarzy ludzi, którzy nie zrobili z życiem nic. Zostali na etapie marzeń, które się z czasem zakurzyły i wygasła pasja. Owszem, to jest też swego rodzaju kategoria marzeń, które są "na chwilę", ale jednak są takie, które idą z nami całe życie i przypominamy sobie o nich dlatego, że są niezrealizowane, jak moja podróż koleją Transsyberyjską , na którą dziś po prostu nie mam środków. Są jednak marzenia, realizacja których wymaga po prostu pieniędzy, a są takie, których realizacja determinuje życie.\nJa dalej nie wiem kim będę, gdy dorosnę, ale na razie jest mi dobrze tak jak jest, a jest dobrze patrząc na wtedy i dziś ;-) Jak byłam nastolatką miałam być aktorką (pięknie recytowałam wiersze -dziś jestem aktorką w życiu, ale nie chciałabym być osobą publiczną) albo pisarką (pani od polskiego mnie kochała -bloguję w wolnych chwilach, może być pani profesor?), miałam pójść na politechnikę (pan od matematyki mi to wróżył - pracuję w świecie elektroniki), miałam zostać malarką, więc chociaż ASP (o czym marzyła moja nauczycielka sztuki - o, tu się doskonale realizuję urządzając mieszkanie), miałam być baletnicą (czego chciałam jako mała dziewczynka) i występować w zespołach (bo świetnie mi szło w dziecięcym zespole tańca - kocham salsę! ) i w chórze szkolnym (na szczęście dla świata - nie śpiewam ;-), miałam być psychologiem, ale jakoś po maturze życie mi samej odjechało i przeczytałam tony książek psychologicznych, żeby wróciło (nic się nie zmieniło - uwielbiam słuchać i pomagam układać myśli przyjaciołom, a do tego moją pasją jest psychologia sprzedaży i budowania relacji), miałam być przysięgłym tłumaczem (ale tłumaczenie cudzych słów i myśli jakoś mnie nie wciągnęło, w szczególności przez rutynę np. umów czy pism - pracuję z obcokrajowcami całe życie, to wystarczy). Miałam wszystkie talenty. W zarodku. I to było niefajne, bo końcem końców nie potrafiłam zdecydować, jak je wykorzystać na raz. Za dużo możliwości jest tak samo złe jak brak. To jak z powodzeniem - można mieć powodzenie u wielu facetów, których klasyfikujemy jako "przyjaciół" i żadnego szczególnie, można też nie mieć zupełnie powodzenia u nikogo. I to i to jest średnio ułatwiające życie :-)\nW życiu pracowałam w bardzo wielu firmach i na różnych stanowiskach, od sekretarki po menadżera z podległymi (którzy do dziś mnie dobrze wspominają, co sobie cenię najbardziej z tamtych lat) i bez. Ba, jako nastolatka dorabiałam jako sprzątaczka. Co się narobiłam to moje, ale doceniłam smak zarobionych samodzielnie pieniędzy.\nDziś mam pracę, którą kocham, bo pozwala mi się spełniać na wielu pułapach od racjonalnego, po kreatywny, mam kontakt ze świetnymi ludźmi tu i na całym świecie i to naprawdę uwielbiam. Połączenie tego było dla mnie najważniejsze. Zawsze. Nie zatonąć w papierach i biurokracji, ale też realizować potrzebę zorganizowania i porządku. Nie jestem pedantką ale nie lubię chaosu. No wiadomo, cała ja, metoda środka. Współrzędnych do spełnienia jest wiele, jak moich potrzeb.\nW każdym razie, to, że nie wie się, kim być wynika z nieznajomości siebie i swoich potrzeb. Nie możliwości a potrzeb. Możliwości są czynnikiem zależnym od nas. Możliwości możemy łączyć własne z cudzymi, tworząc np. świetny zespół, świetne relacje łącząc talenty. Potrzeby musimy poznać, bo wygenerowane sztucznie nie są do końca nasze, prawda? No raczej.\nJedna z moich bliskich przyjaciółek (zaciekła singielka) powiedziała "facet dla mnie, ma być bardziej niż ja". Doskonale oddała tym zdaniem całokształt. Te zdanie jest niesamowicie uniwersalne. Jak coś przestaje być bardziej, to zaczyna nudzić. No nie ma lekarstwa. Tak samo jest z pracą, żeby dawała pełnię satysfakcji musi dawać nam się wyżyć na każdym pułapie. Musi niemożliwie równoważyć cechy wręcz wykluczające się. No to nie jest proste. Ale takie rozważania są możliwe, gdy już mniej więcej ma się ogólny ogląd życia. Najczęściej słyszanym zdaniem jest "nie wiem, co chcę robić". Czasami można mieć wrażenie, że ludzkość kompletnie dryfuje pchana prądem tych, którzy wiedzą. Większość życia większość ludzi mówi "nie wiem, co chcę robić, ale wiem, czego nie chcę" i robią wiele. Przypadkowo i z doskoku, albo siedzą w znienawidzonych pracach. To ten etap poznawania, który najlepiej jak najszybciej mieć za sobą. O czym wiedzą szczególnie młodzi, ale i emeryci. To nie kwestia wieku, tylko człowieka. Albo się ucieka w niemoc, albo działa. Tak siedzę i myślę, że przeczytany dziś fragment artykułu o slow life jest tak subiektywny, że ciężko z tym dyskutować. Slow life wg mnie (bo ja to sobie tak zaadaptowałam) nie jest kopią niczego, co było do tej pory. Nie jest oparte na religii, na ideologii, na fanatyzmie, nie każe rzucać dotychczasowego życia, nie każe patrzeć w niebo cały dzień wciągając zdrową żywność z kategorii slow food. No przecież to nie o to chodzi :-) Chodzi o znalezienie swojego miejsca w życiu. No po prostu. O coś, dzięki czemu nie będziemy się szarpać z wątpliwościami, niepewnością, nie będziemy mieć poczucia przelatywania życia przez palce, a przede wszystkim marnowania się. Slow life jest kroczeniem własną, WŁASNĄ drogą. Nie zaprogramowaną przez marketerów z całego świata, nie wgraną przez rodzinę i cudze oczekiwania. Można żyć slow będąc milionerem posiadającym dziesiątki firm, można być baristą w klimatycznej kawiarni, można być menadżerem w zdrowo rozwijającej się firmie, można być blogerem, można być doktorem ginekologii, można być fizykiem piszącym książki (tu uśmiecham się do p. Wiśniewskiego). Można robić wszystko. Oby w zgodzie z sobą. To ostatnie przychodzi najtrudniej. Życie uważne wymaga od nas tego, co się tak usilnie w naszych czasach wypiera: zatrzymania się i pomyślenia. Wsłuchania w siebie i świat.\nNaprawdę sztuka życia polega na jednym: na sztuce zadawania odpowiednich pytań. Przede wszystkim sobie. Ta umiejętność pozwala potem rozmawiać z ludźmi. Pozwala unikać słyszenia tego, co chce się słyszeć (co blokuje możliwość prawdziwej konwersacji), pozwala zadawać pytania posuwające temat na przód, ba, pozwalające go zamknąć wnioskami. Rzadkie prawda? ;-) Pozwala nie oceniać tego, co się słyszy, nie oceniać mówcy. Pozwala wyłapywać istotę. To nie jest proste. Nie z każdym się da, bo ludzie wszystkowiedzący nie rozmawiają, tylko prowadzą dialog traktując innych jak przecinek. No ale nie o nich piszę. Piszę o ludziach, którzy mówią. Mówią ciekawie, mówią z dużym sensem i z którymi rozmowa pozostawia coś w człowieku. Czasami są to trudne rozmowy, czasami po prostu fascynujące. Najważniejsze, żeby były prawdziwe. Dlatego będę wracała do tego wywiadu. Czytając go poczułam to, co czuję zawsze, gdy coś mnie głęboko porusza: dreszcz.\nBywają takie piosenki, wiersze, książki, filmy, obrazy czasami dotyk. Stajemy i czujemy delikatny (mniej lub bardziej) dreszcz. To znaczy, że coś dotarło. Nie da się tego inaczej wyrazić. To jest to, co definiuje nasz gust, chemię (zwaną przez niektórych zakochaniem od pierwszego wejrzenia). Albo coś trafia, albo nie. To już jest zupełnie proste. Przekonywanie, że zielony jest lepszy od białego. Nie jest. Jest inny. Albo się podoba, albo nie. Ale można i należy rozmawiać o tym DLACZEGO? tak myślimy. Tylko to już nie jest dyskusja o guście, tylko o konkretnej sprawie. Gustem jest większa sympatia do zielonego niż białego. Odmienność jest cudowna. Gustów też. Ale o tym następnym razem :-)\nI tak na koniec: ciekawe, co by powiedział p. Olkuśnik, gdyby np 10 lat temu ktoś mu powiedział, że będzie barystą? W ogóle to jest moje ulubione pytanie, co byś powiedziała, gdybyś usłyszała że za 10 lat będziesz tu gdzie jesteś? Śmiech? Radość? Załamanie? Zaskoczenie? A gdzie będziesz za 10 lat? Nie wiesz. Zapewniam. Ale zrób wszystko, żeby zadając sobie te pytanie za 10 lat uśmiechnąć się "nie sądziłam, że będzie aż tak dobrze" ;-)\nTagi do GPS: coaching, dreszcz, emocje, filozofia życia, futurologia, marzenia, motywator, my slow life, odpowiednie pytania\nPrzyjaciółka zabrała mnie do kina. Chadzamy razem, bo z reguły nasi faceci nie są fanami filmów, które my wybieramy i wysyłają nas do kina razem (m.in. Allena). Tym razem ostro się pomylili i jestem pewna, że ich ten film też by wciągnął. No ale faceci lubią być uparci bardziej od kobiet ;-) Film jeszcze leci w kinach i może uda mi się namówić męża stanu, bo jak chcę, to też bywam uparta a film jest wart obejrzenia kilka razy :-)\nFabuła niby nie nowa, ale obraz zupełnie świeży. Dwoje ludzi z różnych światów, jeden bogaty kaleka, drugi chłopak z biednej dzielnicy Paryża. Tak, podobne wątki już były. W pierwszej chwili pomyślałam o Pigmalionie Shaw'a i wątku mistrza i ucznia, ale jednak nie, to nie to. To coś innego. Podobieństwa są wytworem wyobraźni. Biorąc pod uwagę fakt, że film oparty jest na prawdziwej historii, wszystko przyjmuje się z jeszcze większą ciekawością. Dobre dialogi, przyznam, że cała sala się śmiała, czasami niektórzy w niezrozumiałych dla innych momentach, ale może to po prostu opóźniony zapłon, bo ilość komizmu może powodować zacięcie. Mnie film niesamowicie wzruszył. Oglądałam go czekając na moment banału, ale się nie doczekałam (gdy już już mi się wydawało, to jednak następował zwrot). Francuskie kino bywa ciężkie, chociaż wiele filmów jest dobrych. Ten jest w czołówce najlepszych ostatnich lat. Na koniec można popłakać, co ja osobiście uczyniłam. Ostatnia scena powoduje ujście emocji.\nFajna gra aktorów (zdążyłam zakochać się w Omarze Sy, grającego Drissa). Po raz kolejny mamy dowód, że empatia (dobrze rozumiana!) jest genialna. Wrażliwość jest niewidoczna na pierwszy rzut oka i jest tak naprawdę ciężko definiowalna. A już na pewno nie jest tym z czym kojarzy ją większość ludzi - ckliwością. Po raz kolejny przekonujemy się, że życie bywa przewrotne i nie trzeba wierzyć w cuda, żeby się poukładało dobrze, w bardzo subiektywnym rozumieniu. Wystarczy "płynąć" zgodnie z sobą na dany moment. Gdyby każdy z bohaterów kierował się stereotypami, nie byłoby tego filmu. Każdy z nich w pewnym momencie "odpuścił" oczekiwaniom i poddał się ciekawości.\nA! Dla siebie wyciągnęłam jeszcze jedno marzenie do listy: lot na paralotni w górach. To musi być genialne.\nOpis filmu: Nietykalni na Filmweb\nHm, czy polecam? Nie, skąd. Takich filmów się nie poleca. To po prostu trzeba zobaczyć.\nPS. Gdybym jednak miała wybierać jednego z bohaterów, żeby spędzić z nim wieczór, to byłby to i tak Philippe. Driss jest spektakularny, wygadany, ale jednak Philippe ma to co lubię. Na wieczór. Do towarzystwa.\nTagi do GPS: movie&tv zone, Nietykalni, sztuka&kultura\nKoko nie jest spoko\nRzadko mnie coś irytuje. Naprawdę. Tak poważnie naprawdę rzadko.\nAle tym razem się udało.\nW spokojny majowy dzień dowiaduję się, że było jakieś głosowanie na TVP na hymn naszej reprezentacji. I dowiaduję się, że wygrała piosenka "Koko, koko Euro spoko". I mnie zatkało. I za każdym razem gdy to słyszę, to jest coraz mocniejsza irytacja. Po pierwsze, nie oglądam TVP (żadnego kanału), po drugie, takie głosowania powinny być prowadzone przez wiele kanałów, bo to nie jest tylko sprawa, którą mogą się interesować wyłącznie widzowie telewizji publicznej, ba, w ogóle telewizji. Mamy internet. Mamy inne media. A z kim rozmawiam, to nikt nic nie wiedział. To kto głosował? Tylko polska wieś? No pięknie, ale reprezentacja jest narodowa, tak? Czy nie? Bo zgłupiałam.\nWłaśnie przeczytałam, że brak akceptacji dla zwycięskiej piosenki, to wynik kompleksów TU\nNo pięknie. Proszę szanownych Państwa. Ja nie wnikam w powiązania, sponsoring, patronów itd. Naprawdę. Ja nawet kibicem nie jestem. Ale strasznie czekałam na te mistrzostwa. I miałam nadzieję, że Polska jest na tyle nowoczesnym krajem, że powstaną piosenki, hymny, które będą docierać do wszystkich. To nie jest proste, zdaję sobie sprawę, ale nie jest to też niemożliwe. Hymn powinien być neutralny. Nie wszyscy pochodzimy ze wsi (którą kocham, naprawdę, chcę kiedyś mieć dom na wsi i chcę sobie prowadzić tam sielankowe życie wśród kur i drzew. Ale to kiedyś). Dziś i jeszcze długo jestem mieszkanką jednego z wielu miast. I nie oczekuję, żeby gusta muzyczne były jednakowe, ale mówimy o hymnie drużyny reprezentacji narodowej, który ma przede wszystkim ich podbudować, ale który mają podśpiewywać wszyscy, z założenia. No ja nie będę chodzić i nucić "koko koko euro spoko".\nMuzyczne zaplecze naszych mistrzostw jest naprawdę kiepskie. UEFA też się nie popisała. Tak, jestem rozczarowana. Jak rzadko kiedy. I przebiegiem głosowania i wygraną i pozostałymi piosenkami. To nie ma nic wspólnego z szanowaniem muzyki ludowej. Ja ją szanuję. Mi ona jedynie pasuje do mistrzostw jak ogórki kiszone do mleka.\nSzkoda, że ciągle nie potrafimy wyjść poza przaśno-ludową rutynę. A piszę to ja, która kocha wiele aspektów wiejskiego życia i która spędziła na wsi majowy weekend, bo sobie nie wyobrażam życia bez kontaktu z naturą, a bez wsi byłby on trudny. Ale mówimy o mistrzostwach Europy w piłce.\nI jeszcze mi się wmawia, że mam kompleksy. Nie, ja nie mam kompleksów i zaprosiłabym na wieś każdego, kto chciałby ją poznać. Każdego jednego obcokrajowca. Ale pokazałabym ją, jako jedno z obliczy Polski. Tak jak innym obliczem są miasta, nowoczesność, autostrady, nowoczesne technologie i międzynarodowy charakter chociażby Gdańska.\nA w Gdańsku rzadko słucha się na co dzień muzyki ludowej. Ja się z nią nie spotkałam w żadnym miejscu. I myślę, że hymn reprezentacji powinien trafiać do wszystkich Polaków i do samej reprezentacji przede wszystkim. A tak wyszła... kupa jaj.\nNo nic. Jakoś to przeżyjemy. Patrząc na całą otoczkę wokół mistrzostw przestaję na nie czekać, albo czekam raczej na cud udanej imprezy z której wszyscy wyniosą coś pozytywnego, tak jak pisałam o tym wcześniej. Ale że nie miałam nawet możliwości zabawić się w głosowanie na hymn, to mnie będzie irytowało jeszcze długo.\nTak się nie robi. TVP nie jest jedyną stacją w tym kraju i nie wszyscy oglądają TV. I nie będą. A to nie znaczy, że można ich po prostu zostawić za drzwiami tak dużej imprezy. To jest strasznie nasz, polski problem - brak kompletnego uszanowania odmienności, w każdym zakresie. Mało kto szuka kompromisów, rozwiązań uniwersalnych, nie wywołujących konfliktów, a jak w tym wypadku poirytowania, bo można było spokojnie przeprowadzić głosowanie w inny sposób, na wielu kanałach, dać możliwość wszystkim (wtedy moglibyśmy narzekać, gdyby koko wygrało, ale mielibyśmy WYBÓR). Ja nie wiem czemu tak się dzieje. Wiem, że to jest nasza narodowa cecha. Tworzenie sporów, budowanie konfliktów, mnożenie spraw spornych zamiast szukać kompromisów. To naprawdę nie jest trudne, ale trzeba chcieć. I po raz kolejny widać, że komuś się nie chciało. Zdecydowano, że decyzję podejmą tylko widzowie TVP. Pięknie. Żeby tak mieszane uczucia wywołała PIOSENKA. No trzeba mieć dar...\nJakby co: reprezentacjo, ja i tak w Was wierzę! I też się czuję, jakbym dostała kurą w twarz :-)\nTagi do GPS: dystans i równowaga, świat się kręci, tradycja, wieś


Bezrobotni rybacy z południowego wybrzeża Kenii chronią żółwie pisklęta, żeby bezpiecznie dotarły do wody. - Wiadomości i publicystyka - 22/143 - VOD w INTERIA.TV\nDodano: Czwartek, 21 stycznia (13:59)\nWięcej na temat:Kenia | ochrona przyrody\nJak wygląda śniadanie z żyrafami? Właśnie tak 0 %


BALUSTRADY Z LINKAMI STALOWYMI - Balustrady nierdzewne Częstochowa. Schody, balkony. Poręcze, daszki, ogrodzenia, barierki.\nBalustrady z linkami stalowymi. Balustrady ze stali nierdzewnej, Balustrady wewnętrzne i zewnętrzne.\nBalustrady z linkami stalowymi to rozwiązanie stosowane w otoczeniach wymagających nieograniczonej przestrzeni. Jest to jedno z najbardziej popularnych wypełnień w balustradach nierdzewnych, jednak z powodzeniem linki stalowe można również stosować, jako wypełnienie balustrad stalowych z elementami drewnianymi.\nLekkie konstrukcje z linek stalowych powodują wrażenie delikatności i nie przytłaczają swoim wyglądem. Balustrady z linkami stalowymi są neutralne dla wnętrza tradycyjnego, a we wnętrzach nowoczesnych,\nze względu na użyty materiał, podkreślają jego charakter.\nDo montażu linek stosujemy naciągi systemowe.\nAlternatywą dla linek stalowych są linki ze sznurka.\nZobacz bogatą galerię zdjęć balustrad z linkami stalowymi ( pełna galeria schodów\ni balustrad zawiera kilkaset wzorów ) .\nBalustrady z linami stalowymi wykonujemy w oparciu o własne rozwiązania lub zgodnie z projektem powierzonym. Ze względu na szeroki wachlarz rozwiązań, ceny balustrad kalkulowane są indywidualnie po uprzednim, darmowym pomiarze u Klienta.\nZapytaj o darmowy pomiar i wycenę balustrad z linkami stalowymi !


Przytulanka uspokajająca MAŁPKA-GADKA Do łóżeczka, wózka i zabawki dla dzieci w sklepie Urwis\nNr katalogowy: WMFKSG0U1007035\nUspokajająca przytulanka dla malucha - MAŁPKA-GADKA Nie potrafi przestać gaworzyć, ale na szczęście głosik ma miły dla ucha każdej kruszyny. Jeszcze nikt nie widział, by małpka się z kimś kłóciła z każdym potrafi się dogadać. Taka przyjaciółka skarb. Milutka w dotyku Małpka przytulanka z delikatną grzechotką... więcej\nMałpka jest urocza, przytulanka!\ndość duży wybór w Urwisie, ale wybór padł na małpkę. Wszystkim się podoba!\nZapytaj o produkt: Przytulanka uspokajająca MAŁPKA-GADKA


Licheń. Wypadek na ulicy Konińskiej. Strażacy rozcinali samochód.\nJedna osoba została poszkodowana w wypadku, do którego doszło 27 lipca 2017r. tuż przed godz. 16.00 na ulicy Konińskiej w Licheniu Starym.\nPo przybyciu na miejsce zdarzenia stwierdzono, że w wypadku brały udział dwa samochody osobowe. Na miejscu obecny był Zespół Ratownictwa Medycznego oraz Policja. Kierujący i pasażerka pojazdu Mitsubishi oraz kierowca VW znajdowali się na zewnątrz pojazdów, natomiast pasażer VW był uwieziony. Droga na jednym pasie w kierunku Konina była zablokowana.\nDziałania ratowników polegały na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia, wykonaniu dostępu do uwięzionej osoby przy pomocy urządzeń hydraulicznych oraz odłączeniu zasilania w pojazdach. W wyniku wypadku pasażer VW został przetransportowany do szpitala przez Zespół Ratownictwa Medycznego.\nW zdarzeniu brali udział strażacy z Jednostki Ratowniczo – Gaśniczej Nr 1 i 2 w Koninie oraz druhowie z OSP Licheń Stary.\nKategoria: Wiadomości Tagged With: droga, Licheń, samochód, straż pożarna, wypadek


► Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki (chlorchinaldol) - Medycyna Praktyczna\nChlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki (chlorchinaldol)\nChlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki (chlorchinaldol) - tabletki do ssania\nCo to jest Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki?\nCo zawiera i jak działa Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki?\nKiedy stosować Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki?\nKiedy zachować szczególną ostrożność stosując Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki?\nDawkowanie preparatu Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki\nCzy można stosować Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki w okresie ciąży i karmienia piersią?\nInne preparaty na rynku polskim zawierające chlorchinaldol\nChlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki tabletki do ssania; 2 mg; 20 tabl. PharmaSwiss/Bausch Health 11.50\nChlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki tabletki do ssania; 2 mg; 40 tabl. PharmaSwiss/Bausch Health 19.40\nUwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2020 r.\nPreparat zawiera substancję: chlorchinaldol\nPreparat o działaniu odkażającym, stosowany miejscowo w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła.\nSubstancją czynną preparatu jest chlorchinaldol, substancja odkażająca (antyseptyk) z grupy pochodnych chinoliny. Chlorchinaldol wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwpierwotniakowe. Podstawą mechanizmu działania chlorchinaldolu jest prawdopodobnie wiązanie (chelatowanie) jonów metali, zwłaszcza żelaza, miedzi, manganu i cynku, niezbędnych dla przebiegu procesów metabolicznych patogennych drobnoustrojów.\nPreparat jest wskazany miejscowo:\n• w zakażeniach bakteryjnych jamy ustnej i dziąseł\n• w pleśniawkach\n• w zakażeniach grzybiczych jamy ustnej i gardła po leczeniu z zastosowaniem antybiotyków.\nJeżeli objawy nasilają się lub nie ustępują pomimo stosowania preparatu, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ konieczna może być zmiana sposobu leczenia.\nNie stosować długotrwale.\nJeżeli przyjmowane są dawki większe niż zalecane i/lub preparat stosowany jest długotrwale, ze stosowaniem chlorochinadolu może być związane ryzyko wystąpienia jego ogólnych działań niepożądanych. Działania niepożądane mogą obejmować zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz działania naurotoksyczne (uszkodzenie nerwu wzrokowego, zapalenie wielonerwowe). Jeżeli wystąpią jakiekolwiek zaburzenia widzenia lub inne objawy neurologiczne (zaburzenia czucia, osłabienie mięśni), należy przerwać stosowanie preparatu i skonsultować się z lekarzem.\n• preparat zawiera sacharozę; osoby z dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy lub niedoborem sacharazy–izomaltazy nie powinny stosować preparatu; preparat może mieć szkodliwy wpływ na zęby.\nPreparat ma postać tabletek do ssania. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.\nStosować 1 tabletkę do ssania co 1–2 godziny. Nie stosować więcej niż 10 tabletek na dobę.\nTabletki należy ssać powoli. Tabletek nie należy połykać ani rozgryzać. Nie stosować w trakcie posiłku.\nNie należy stosować preparatu u kobiet w ciąży ani u kobiet w okresie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu w tych okresach.\nNie należy równolegle stosować miejscowo innych preparatów zawierających jod lub metale. Związki metali i jodu osłabiają działanie chlorchinaldolu.\nJak każdy lek, również Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.\nMoże wystąpić podrażnienie błony śluzowej, świąd oraz reakcje alergiczne (wysypka lub pokrzywka).\nChlorchinaldin VP (tabletki do ssania)


Foka Wysokogórska - po prostu ;): Sońka\nSońka to przepiękna powieść... Opowieść o tym, że można przeżyć życie w zaledwie kilka lat, a może nawet dwa, czy trzy i koniec... to wszystko. Wszystko co było do przeżycia, wszystkie możliwe emocje, pragnienia, życie i śmierć zdarzyło się w tamtym czasie. Dawno, dawno temu.\nPrzejmująca, niezwykła, na pograniczu realizmu magicznego (coś z Balladyn i Romansów znajomego), snuta wielowątkowo z dwóch, a nawet trzech perspektyw...\n- Skaży, jak można polubić tak druhoho czaławieka? Czemu? Pa szto? - zapytała Sonia.\nIgor leżał na kolorowym szmatniku. Nie odpowiedział, bo Sonia nie oczekiwała odpowiedzi. To nie było pytanie, tylko jasno wyrażone zdziwienie i szacunek dla tego, co przeżyła z Joachimem, dawno, dawno temu. Dla wszystkich ludzi, którzy doświadczyli czegoś podobnego, czegoś wykraczającego poza rozumienie, a nawet odczuwanie. Dla czegoś wszechmogącego. Czegoś spoza. Jak gdyby metafizyka była słowem, które niekiedy spotykało się ze światem.\nMiłość niemożliwa, miłość, która jest ponad życie i ponad śmierć... Coś znajomego, coś bliskiego... Za czym ja sama nie muszę już tęsknić, ani czego nie muszę już przeklinać, a co dzięki tej powieści mogę dzielić, mogę się utożsamić.\nPrzepiękna też "spowiedź" Miszy..., jego wyznanie miłości.\nSpotkanie z Joachimem - ponowne, kiedy Sonia tak bardzo nie chce spojrzeć, bo wie, co to będzie oznaczało, ale już za późno... Już się dokonało... Życie i śmierć. Śmierć.\nNie mówię ile razy się wzruszyłam czytając tę książkę.\nAaaaa...! no pewnie większość z Was czytała, ale jeśli ktoś, jak ja do wczoraj, jeszcze nie, to bardzo, bardzo warto. Choćby dla tej miłości...\nWątek wojenny bardzo trudny, wstrząsający, bolesny...\nWątek wsi kresowej, białoruskiej, z wtrąceniami w tamtejszym języku również przejmujący, dający świadectwo hierarchii wartości, (bez)wartości kobiet... Jest to też opowieść o wykluczeniu, także i dzisiaj.\nWątek współczesnego teatru, krytyczny, szczery, kpiący, dystansujący i... i pięknie wpleciony własną opowieścią...\nWątek tożsamości głównego bohatera - Igora.\nIgor leżał. Z każdym skończonym dniem w opowieści Soni wydawał się sobie starszy i cieńszy, pergaminowy i łuszczący się jak farba olejna, jak gdyby jakiś niebieski rachmistrz dodawał te dni do rachunku jego życia, odejmując z rachunku Soni.\nSą w powieści zwierzęta, z którymi i właściwie tylko z nimi, do czasu spotkania Igora, rozmawia Sonia: kot Wasyl (dziewiąty), pies ,suka Borbus (dwunasty), krowa... Magiczne dziewięć żyć psa i dwanaście psich kręgów niebiańskich... sześćset sześćdziesiąt sześć kotów dożywających tych dziewięciu żyć, a symboliki znacznie więcej, nie sposób przy pierwszym czytaniu wszystkiego dojrzeć.\nSonia otworzyła okno. Na stół wskoczył kot, tak stary jak Sonia, składał się z blizn i kłaczków sierści, ze wspomnień przegranych walk i marzeń o zwycięstwach, z alegorii ogona, z tożsamości pozbawionej pojęć, takich jak naród czy gatunek, za to pełen ssaczego optymizmu, że koty nie rożnią się od siebie więcej niż maścią. To był najbrzydszy kot nie tylko w Królowym Stojle, lecz w całej Europie. Był to też jeden z sześciuset sześćdziesięciu sześciu kotów na świecie, dożywających właśnie końca dziewiątego życia. A kot dożywający dziewiątego życia nie jest po prostu kotem, zabójcą szczurów i głośnikiem, z którego dobiega mruczenie w sam raz pożądane na ludzkie stawy. Jozik w piątym życiu zasłużył na szlachetny tytuł Pasterza Myszy, a takich kotów było w historii nawet mniej niż rzymskich papieży.\nKot Jozik wygiął grzbiet w łuk kaleki jak przełamana podkowa. Sonia położyła na nim dłoń i przymknęła oczy. Jozik zamruczał krótko i oszczędnie.\nSonia umiera opowiadając swoją historię... To co zdarzyło się dawno, dawno temu, a po czym nie było już nic, choć niby Sońka była. Ona umiera i młodnieje, a Igor staje się Ignacem, by znów jako Igor pisać scenariusz teatralnej sztuki. Wszystko to się przeplata i jest nad wyraz dotykające.\nEtykiety: Karpowicz Ignacy, ksiazki, Mario, Sońka


czy tak powinny wygladac zelowe tipsy? - Strona 2 - Wizaz.pl\n2008-01-12, 20:59 #31\nJest ciag dalszy sytuacji: na gadu-gadu odp.mi Pani Paulina ze:"nie odbieram tel.gdyz salon w sobote jest to 14 i dziwne bym odbierala tel 24 na dobe.Pieniedzy nie oddam gdyz usluga jest wykonana prawidlowo , prosze isc do Avangardy jest to super miejsce i napewno zrobia tam super paznokcie.jesli chce Pani rozmawiac z wlascicielem salonu prosze przyjsc w poniedzialek od 16 bedzie wlasciciwlka.Pozdrawiam" na poniedzialek jestem umowiona do iskierki i mysle CruelOrchid nie bede zalowala chociaz tej wizyty...A tej sprawy napewno nie zostawie i pojde na spotkanie z wlascicielka mimo iz o 16 bede miala juz nowe tipsy na raczkach ale fotki napewno porobie i zobaczymy czy wlascicielka podziela to samo zdanie...Nie wiem juz sama czy sobie to wszystko wymyslilam bo przeciez usluga jest wykonana nalezycie...\n2008-01-12, 21:16 #32\nwrzuć potem fotki nowych paznokietków\n2008-01-12, 21:20 #33\nnie ma sprawy przyznam ze jestem zaskoczona i zniesmaczona mocno ze ktos o takiej dobrej opinii tu tak postepuje...sama nie wiem dziewczyny czy ja to sobie wymyslilam EEK!\n2008-01-12, 21:36 #34\nCzas edycji: 2008-01-12 o 22:10\nWyślij prywatną wiadomość do pieknapani\nOdwiedź stronę www użytkownika pieknapani\nZnajdź więcej postów pieknapani\n2008-01-12, 23:28 #35\nNiczego sobie nie wymyśliłaś pazurki są ewidentnie nieprawidłowwe i nawet jeśli nie odzyskasz pieniążków to przynajmniej swoją zdecydowaną postawą uchronisz inne dziewczyny przed tak nieprofesjonalną usługą, życzę Ci żeby nigdy więcej nie spotkała Cię podobna sytuacja, bo potem w świat idzie opinia typu " tipsy niszczą pzanokcie " itd. Klientka ma prawo do niezadowolenia, a profesjonalista zrobi wszystko, by te opinię zmienić, każdy z nas popełnia błędy, ale tylko od nas, wyłącznie od nas zależy jak ten błąd naprawimy. Liczy się wrażenie ostateczne, badania statystyczne dowiodły, że 1 niezadowolona klientka to 11 następnych z negatywną opinią( poczta pantoflowa). W czasach, kiedy walczymy o każdą klientkę taka sytuacja świadczy o niedojrzałości biznesowej danej stylistki. Powodzenia Olu\n2008-01-13, 08:06 #36\nwitam.gdyby ktoś zrobil mi takie paznokcie to chyba bym sie zaplakała!!okropne!!moje pierwsze samodzielnie zrobione tipsy nie wyglądały tak żle.byłam na stronce czarnej i aż się wierzyc nie chce że tobie taką kaszanę odwalila!!\n2008-01-13, 08:58 #37\ndziewczyny mam wrażenie, że to nie TA Czarna robiła naszej Oli pazurki!!!!\nznalazłam blog Czarnej, którą ja znam z rózowego forum i uważam, ze to dwie różne osoby.\n2008-01-13, 09:07 #38\nawa2001 ola podala link do stronki czarnej ale to jeszcze inna dziewczyna niz ta!!chyba jest wiecej niz jedna czarna!!\n2008-01-13, 09:51 #39\nta czarna http://czarna-nail.blog.onet.pl/ jest z okolic śląska... a ta Oli czarna jest z poznania.. jak sie zorientowałam ...\n2008-01-13, 10:00 #40\npopieram powiedz jej, że już wkleiłaś zdjęcia na forum i dziewczyny ją strasznie krytykują. a jak nie to postrasz tym, że wszystkich dookoła będziesz zniechęcać.\n2008-01-13, 10:15 #41\nto jest blog tej poznańskiej jak dla mnie bardzo mało przejrzysty\n2008-01-13, 10:24 #42\nMoże nie jest przejrzysty, ale zobaczcie te paznokcie na fotkach? Tam wyglądają fajnie....To dlaczego te tak wyszły?? Może miała zły dzień ale powinna zrobić poprawkę, albo w ogóle od nowa i to za darmo! Bo to w końcu jej wina. Ręce opadają jak się widzi takich ludzi\n2008-01-13, 10:35 #43\nogólnie to straznie!!!!!!!!!!!! ,ta prawa dłoń to jeszcze by uszła ale lewa masakra!!!!!!!!!!!!! te straszne skórki powinna je usunąć! no i te przebarwienia !nie podoba mi sie ta praca!!!!\na czy ty chciałaś takie króciutkie?????????????\n2008-01-13, 10:43 #44\n2008-01-13, 11:18 #45\nMoże masz rację że mogła powklejać fotki znalezione w necie... szkoda, o słyszałam że była chwalona przez inne dziewczyny...teraz już chyba straci trochę klientek\n2008-01-13, 12:34 #46\njeśli mam być szczera to na blogu poznańskiej czarnej również rewelacyjnych frenchy nie ma, przyjrzyjcie się dokładnie od strony technicznej. niektóre są efektowne wizualnie ale nie są wg mnie profesjonalne, ( mówię o frenchach)\n2008-01-13, 12:39 #47\nTez tam zajzalam i odnioslam podobne wrazenie jak Awa. Cos z tymi pazurkami jest nie tak. Nie ze wszystkimi oczywiscie, ale duzo jest takich ktore nie sa idealne\n2008-01-13, 15:09 #48\nWyślij prywatną wiadomość do anetta28\nZnajdź więcej postów anetta28\n2008-01-13, 15:27 #49\nPaznokietki są ewidentnie niedopracowane.\nZgadzam się- na tak którtkich cięzko jest zrobic cos ładnego, ale doswiadczona stylistka wie, że sa sposoby, nie? dziewczyny-profesjonalistki?\nOsobiście odradzam frencha na tak krótkich paznokcich, choc umiem pracować kamuflażami. Mi, jak plastykowi, to sie po prostu nie widzi- krótka, szeroka płtka, a na końcu pasek białego Klientkom odradzam frencha, ale mam inne fajne propozycje a la french, które pozwalaja mi na wyszczuplenie optyczne płytki paznokcia, bez uzycia kolorków i zdobień- sa panie, którym na to nie pozwala praca; albo przedłuzam całość żelem/akrylem kamuflującym i albo to maluję lakierem, albo nie (kamuflaże SPN maja na tyle fajne kolorki, że klientki rezygnują z wcześniej wybranych lakierów )\n2008-01-13, 15:35 #50\nsą różne wymagania i są rózne pazurki, te zostały spaprane, być może Tobie takie odpowiadają, a być może takich nie miałaś jeszcze? Czy obiektywnie patrząc na nie jestes w stanie stwierdzić, ze Ci się podobają? Jeśli tak, to wybacz jednopostowe nieobiektywne klientki nie są dla nas wyrocznią, wolimy jednak posłuchać tych, które sie na tym znają.\n2008-01-13, 15:40 #51\n2008-01-13, 15:47 #52\nNie chodzi o to ze klientka była niezadowolona bo miała jakieś swoje "widzimisie" tylko o jakość usługi...\n2008-01-13, 15:52 #53\n??????????? a kto mówi o moich pracach? mówiłam, żebys spojrzała na te zrobione przez Czarną, oczywiście, że jestesmy negatywnie nastawione do tej konkretniej pracy. I nie mów mi, ze nie mozna było nic zrobić, wystarczyło zastosować żel kamuflaż.\nNie muszę umieć śpiewać, żeby słyszeć fałsz.\n2008-01-13, 17:14 #54\njak dla mnie blog nie za bardzo przejzysty a frenche tak jak pisala awa tez wsumie nie sa idealne...i nie zgodze sie ze stwierdzeniem ze na tak krotkiej płytce nie da sie zrobic nic lepszego!\n2008-01-13, 20:50 #55\nUwierz mi mozna cos zrobic z obgryzionych i krotkich paznokci.....\nBylam kiedys wlascicielka takich, teraz chodze na tipsy i jestem bardzo zadowolona z efektu......\nSa estetycznie wykonane i wygladaja bardzo naturalnie a to najwazniejsze.\n2008-01-13, 20:59 #56\nPowiem Tak: Ta Czarna ze śląska (wodzisław ) nazywa się Kasia więc na pewno to nie ta osoba - to inna czarna , znam jej dane i to zupełnie inna osóbka .\na weszłam z ciekawości na obydwa blogi i obydwa mi się podobają, mnie tam nie interesuje szata graficzna czy układ (przejrzysty czy też nie), mnie interesują paznokcie i paznokcie tej Pani czarnej z Poznania bardzo mi się podobają i szczerze mówiąc każdy plastyk (artysta), malarz, rysownik, projektant i stylista ma swój niepowtarzalny styl i jak na moje oko - te paznokcie ze stronki tej Pani czarnej z Poznania są bardzo ładnie wykonane, ja tam nie widzę żadnej fuszerki,\nwięc dlaczego ktoś kto robi mnóstwo stylizacji nagle odbębnia fuszerę??????? dlaczego ktoś kto umie robić ładne paznokcie - nagle wypuszcza Klienta z takim czymś?\npoza tym każda z nas pracuje w określony sposób: np. jedna osoba wycina skórki, inna nigdy, jedna je tylko odsuwa, druga frezuje itd....\ni na każdym zdjęciu tej Pani czarnej z Poznania są skórki ładnie usuniete, niepokaleczone , zaoliwkowane itd....\nto dlaczego właśnie w tym wypadku olała te skórki i ich nie zrobiła????\ndlaczego akurat wtedy nie zbudowała krzywych i naprawdę te paznokcie są zrobione paskudnie????\nnie zastanowiło Was to????\nBo mnie się niestety od razu nasunęła pewna myśl..... chyba wiecie o co mi chodzi????\nłatwo komuś zepsuć opinię przez internet - bardzo łatwo - a zbudować sobie dobrą opinię bardzo ciężko.\na nie ma łatwiejszego sposobu na zdobycie rynku jak poddawanie w wątpliwość działań (domniemanych) konkurencji\n2008-01-13, 21:26 #57\na mogłabys wrzucic jakies fotki swoich pazurków??\n2008-01-13, 22:06 #58\nHallo hallo czy ktoś się tu nie zapędził. Jestem tą cZaRnĄ ze strony www.czarna-nail.blog.onet.pl .\nOświadczam wszem i wobec, że to NIE JA robiłam paznokcie z pierwszego postu. Nie chcę tym samym, aby ktokolwiek chociaż trochę tu o mnie wspominał w odniesieniu do tych paznokci.\nNie wiem jak długo te paznokcie się trzymały, jak były zrobione, ale to nie moja praca.\nPoza tym same pisałyście, lub tez pisała to ta osoba, która robiła paznokcie u owej pani - że stylistka ta jest z POZNANIA, nazywa się PAULINA, wynika, że ma SALON.\nJa jestem ze ŚLĄSKA, dokładnie WODZISŁAW ŚLĄSKI, nazywam się KASIA i NIE MAM SALONU!!!\nNie wiedziałam, że to takie trudne odróżnić Poznań od śląska - chyba, że od dzisiaj to miasto przydzielono do tego województwa a ja jeszcze o tym nie wiem.\nDruga sprawa, żeby mnie odróżnić. Nauczcie się na pamięć, że ja ZAWSZE piszę swój nick używając małych i dużych liter zawsze w takiej a nie innej kolejności - cZaRnA - i NIGDY inaczej!!\nNie wiem o kim tu mówicie w tym momencie - ale na razie jeszcze ładnie mówię proszę się ode mnie odsunąć!\nI teraz moje osobiste zdanie co do paznokci.\nCzarna z Poznania, której adres blooga podałyście nie robi wcale złych i brzydkich paznokci a tak tu piszecie, jakby co najmniej była pseudostylistką. French z pierwszej fotki faktycznie do najładniejszych nie należy (nie wiem czy to robila owa pani, bo nie chce mi sie wierzyc), ale widziałam już naprawdę gorsze -wystarczy sobie zerknąć na aukcje allegro, gdzie zrobicie paznokcie żelowe już za bagatela 30-40zł - to są dopiero kmioty - bo inaczej tego nazwać nie można. Paznokcie z pierwszego postu nie są wcale łopatowate, linia uśmiechu zrobiona jest równo - tylko brakuje kamuflażu a z jego braku mógłby być jakiś pyłek zakrywający naturalny paznokieć no i boczki są za bardzo spiłowane.\nPaznokcie nie są ideałem, ale do najgorszych nie należą.\nDruga sprawa. Dlaczego nikt z Was nie weźmie pod uwagę tego, jakie naprawdę były naturalne paznokcie - widać, że meeega malutkie, ogryzione, wąskie - myślicie, że takie paznokcie wyjdą tak idealnie jak kopia frencha wykonanego przez Toma Holcomba? Nie nie moje drogie, po takich paznokciach nie oczekujcie mega cudów, że efekt będzie wyglądał jak z plakatu gdzie tam modelki mają piękne, długie płytki i na takich płytkach zawsze paznokcie wyjdą ładnie.\nTakie malutkie i co gorsza ogryzione paznokcie naprawdę trudno się robi. Na takich pazurkach małych i ogryzionych najlepiej zrobić całkiem inny wzór, zakrywając naturalka, żeby wyprowadzić ładnie paznokieć a później jak urośnie zrobić frencha. A Wy jesteście ideałem stylistek i na pewno potraficie takie malutkie i wąziutkie ogryzki zrobić na BŁYSK.\nPoniżej moje prace, frenche wykonane przeze mnie. Chyba łatwo można porównać.\nOstatnia fotka z fioletowym paseczkiem na smile to właśnie ogryzki jakie robiłam.\nPłytka klientki jest bardzo wąska, malutka i naturalne paznokcie sięgają do 2/3 obecnej wydłużonej przeze mnie płytki.\nNo tyle z mojej strony. Pamiętajcie, że to iż widzicie pseudo czarna, nie musi oznaczać tylko mnie - to, ze któraś z Was nazywa się no nie wiem Alina (imię przypadkowe) to nie oznacza, że jak jakaś forumka zrobi paznokci u Aliny to będzie to tylko i wyłącznie ta osoba.\nNie dziwcie się, że zabrzmiało ostro ale ja się też muszę bronić!!! Zresztą potrafię być jeszcze gorsza, kto mnie zna to wie doskonale.\nfrenchkamuflaz.JPG (50,3 KB, 200 załadowań)\nmoje szpice.JPG (59,2 KB, 129 załadowań)\nmojeczerwono-srebrne.JPG (57,9 KB, 149 załadowań)\npani Godula - panterka.JPG (82,9 KB, 127 załadowań)\ndfbdbn.JPG (47,8 KB, 140 załadowań)\nweronika-moszczenica.JPG (66,1 KB, 265 załadowań)\nEdytowane przez DJ_cZaRnA\nCzas edycji: 2008-01-13 o 23:07\n2008-01-14, 06:49 #59\ncZaRnA robisz piękne paznokcie.\n2008-01-14, 08:16 #60\nuratowałyście mi życie. na środę byłam umówiona do czarnej...


familijny, fantasy, przygodowy | 1.40 GB | Jakość: Średnia\nTyp: Oryginalny (eng/IT/DE itd.) 7,2 / 10 (17418 głosów)\nUdostępnia: 245 Pobiera: 159\nprodukcja:USApremiera: (Polska) (świat) boxoffice:$298 803 scenariusz:Linda Woolvertonreżyseria:James Bobin\nRELEASE: Alice.Through.the.Looking.Glass.2016.HDRip.XviD.AC3-EVO ViDEO: 1364 kbps XviD RESOLUTiON: 720x384 RUNTiME: 1h53m33sec SUBTiTLES: English when needed (.srt) + English (Full) (.srt) AUDiO: 384 CBR AC-3 5.1 LANGUAGE: ENGLiSH\nKung Fu Panda 3 2016 1080p WEB-DL AAC2 0 H264\nanimowany, familijny, komedia | 3.14 GB | Jakość: Wysoka\nTyp: Oryginalny (eng/IT/DE itd.) 7,3 / 10 (3044 głosów)\nUdostępnia: 1222 Pobiera: 585\nZłoczyńca Kai niszczy Chiny, pokonując największych mistrzów kung-fu. Po ma za zadanie wyszkolić swoich współbraci, a także chce stworzyć drużynę niepokonanych Pand. (...) Rozwiń opis Informacje:\nprodukcja:Chiny,USApremiera: (Polska) (świat) boxoffice:$431 983 708 scenariusz:Jonathan Aibel,Glenn Bergerreżyseria:Jennifer Yuh,Alessandro Carloni\nTitle : Kung.Fu.Panda.3.2016.1080p.WEB-DL.AAC2.0.H264-RARBG\nMinionki # Minions 2015 1080p BluRay X264-GECKOS\nanimowany, familijny, komedia | 4.37 GB | Jakość: Wysoka\nTyp: Oryginalny (eng/IT/DE itd.) 7,0 / 10 (32654 głosów)\nUdostępnia: 915 Pobiera: 603\nprodukcja:USApremiera: (Polska) (świat) boxoffice:$1 153 132 970scenariusz:Brian Lynchreżyseria:Kyle Balda,Pierre Coffin\nUU _ UUUUUUUUUU U Minions.2015.1080p.BluRay.x264-GECKOS\nUU UUUUUUUUUU U U Date : 20.10.2015\n_UUUUUUUU UU URL : http://www.imdb.com/title/tt2293640\nUU UUUUUUUUU U U X264 bitrate : 6237Kbps\nY UUUUUUUUUUU Resolution : 1920x1040\nUUUUUUUUUUU Size : 4476MB (4692971420 Bytes)\nUUUUUUUUUUUUU U Audio : AC-3 640Kbps 6ch\nUUUUUUUUUUUUU UU UU Language : English\nUUUUUUUUUUUUU U Subtitles : English\nUUUUUUUUUUUUU UUUUUUUUUU U Runtime : 1h 30mn\nMinionki # Minions 2015 720p BluRay X264-GECKOS\nanimowany, familijny, komedia | 2.19 GB | Jakość: Wysoka\nUdostępnia: 267 Pobiera: 191\nUU _ UUUUUUUUUU U Minions.2015.720p.BluRay.x264-GECKOS\nUU UUUUUUUUU U U X264 bitrate : 2795Kbps\nY UUUUUUUUUUU Resolution : 1280x688\nUUUUUUUUUUU Size : 2236MB (2344797456 Bytes)\nMinionki # Minions 2015 BDRip X264-GECKOS\nanimowany, familijny, komedia | 829.27 MB | Jakość: Średnia\nUdostępnia: 86 Pobiera: 15\nU _ UUUUUUUUUU U Minions.2015.BDRip.x264-GECKOS\nUU UUUUUUUUU U U Video : X264 @ crf 19\nY UUUUUUUUUUU Resolution : 720x388\nUUUUUUUUUUU Size : 825MB (865311476 Bytes)\nUUUUUUUUUUUUU U Audio : AAC LC 2ch 48.0 KHz\nMinionki # Minions 2015 WEB-DL X264\nanimowany, familijny, komedia | 803.46 MB | Jakość: Średnia\nTyp: Oryginalny (eng/IT/DE itd.) 7,0 / 10 (30523 głosów)\nUdostępnia: 104 Pobiera: 87\nprodukcja:USApremiera: (Polska) (świat) boxoffice:$1 146 153 664scenariusz:Brian Lynchreżyseria:Kyle Balda,Pierre Coffin\nStream size : 715 MiB (89%)\nTitle : Minions.2015.WEB-DL.x264-RARBG\nMinionki # Minions 2015 1080p WEB-DL AAC2 0 H264\nanimowany, familijny, komedia | 3.29 GB | Jakość: Wysoka\nUdostępnia: 1716 Pobiera: 1308\nTitle : Minions.2015.1080p.WEB-DL.AAC2.0.H264-RARBG\nMinionki # Minions 2015 1080p HDRip KORSUB X264 AAC2 0-RBG\nanimowany, familijny, komedia | 2.54 GB | Jakość: Wysoka\nTyp: Oryginalny (eng/IT/DE itd.) 7,1 / 10 (23377 głosów)\nUdostępnia: 3538 Pobiera: 3664\nprodukcja:USApremiera: (Polska) (świat) boxoffice:$990 244 300scenariusz:Brian Lynchreżyseria:Kyle Balda,Pierre Coffin\nTitle : Minions.2015.1080p.HDRip.KORSUB.x264.AAC2.0-RARBG\nMinionki # Minions 2015 720p HDRip KORSUB XviD MP3-RBG\nanimowany, familijny, komedia | 2.52 GB | Jakość: Wysoka\nUdostępnia: 3231 Pobiera: 1505\nBit rate : 3 763 Kbps\nMinionki # Minions 2015 HDRip KORSUB X264-RBG\nanimowany, familijny, komedia | 801.73 MB | Jakość: Średnia\nUdostępnia: 544 Pobiera: 405\nStream size : 714 MiB (89%)\nTitle : Minions.2015.HDRip.KORSUB.x264-RARBG\nMinionki # Minions 2015 HD TS XVID AC3 HQ Hive-CM8\nanimowany, familijny, komedia | 1.47 GB | Jakość: Niska\nTyp: Oryginalny (eng/IT/DE itd.) 7,4 / 10 (3513 głosów)\nUdostępnia: 12093 Pobiera: 11506\nGru zostaje zatrudniony przez tajną organizację, aby powstrzymać złą Scarlet Overkill, która u boku męża, wynalazcy Herba, planuje przejąć władzę nad światem. (...) Rozwiń opis Informacje:\nprodukcja:USApremiera: (Polska) (świat) boxoffice:$53 424 scenariusz:Brian Lynchreżyseria:Kyle Balda,Pierre Coffin\nComplete name : Minions.2015.HD-TS.XVID.AC3.HQ.Hive-CM8.avi\nDisplay aspect ratio : 2.024


Plesiński Bogusław TW Zbyszek - Leszek Andrzejewski\nPlesiński Bogusław TW Zbyszek\nPlesiński Bogusław s. Mariana ur. 08.08.1956 IPN Lu 00425/88 TW „Zbyszek” nr rej. 38857 kontrwywiad wojskowy Miastków\nMieszkaniec miejscowości Miastków. Wykształcenie średnie ogólne. Bez zawodu. Do współpracy z kontrwywiadem wojskowym został zwerbowany na zasadzie dobrowolności 24.06.1977 roku podczas odbywania zasadniczej służby wojskowej w JW w Słupsku. Podpisał zobowiązanie o współpracy przyjmując pseudonim konspiracyjny „Zbyszek”. Współpraca została zakończona 12.10.1978 roku.\n< Piwowarczyk Andrzej TW Marek\nPniewski Teofil TW XY >


Pruszkow Student – Pruszków – nauczyciele i edukacja | Gumtree\n"pruszkow student" | nauczyciele i edukacja | Pruszków\nFiltry powiadomienia: nauczyciele i edukacja, MazowieckieHasło: "pruszkow student" (Hasło: "pruszkow student")\nPomoc nauczyciela w przedszolu\nNiepubliczne Przedszkole Peregrini – poszukuje młodej, pełnej zaangażowania osoby na stanowisko pomocy - asystenta nauczyciela, na cały lub pół etatu. Praca w młodym i pełnym energii zespole. Wymagamy statusu studenta pedagogiki osoby kreatywne z pogodnym usposobieniem. Do obowiązków zatrudnionej osoby będzie należała pomoc w opiece nad dziećmi, nakładanie posiłków, utrzymywanie czystości ...\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: nauczyciele i edukacja, MazowieckieHasło: "pruszkow student" (Hasło: "pruszkow student")


Honorarium - Kancelaria Adwokacja Adwokat Patrycja Stefańska - Twoje prawa są najważniejsze!\nStawki minimalne opłat za czynności indywidualne reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 z dnia 2015.11.05).\nKażda sprawa jest inna i niepowtarzalna, w związku z czym wysokość wynagrodzenia ustalana jest indywidualnie z Klientem – w zależności od stopnia skomplikowania problemu oraz przewidywanego nakładu pracy, a także charakteru i rodzaju sprawy.\nPrzykładowo w sprawach cywilnych stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy:\npowyżej 5000 zł do 10 000 zł – 1800 zł\npowyżej 10 000 zł do 50 000 zł – 3600 zł


Jak poszedłem robić zdjęcia… – Dariusz Sieczkowski – strona prywatna\nJak poszedłem robić zdjęcia…\nDariusz Sieczkowski 3 sierpnia 2016 Komentarze\nOd czasu do czasu, obecnie bardzo rzadko, dokumentuję zmiany zachodzące w moim mieście. Przeczytałem o rozpoczynającym się remoncie jednej z ulic. Dzień przed rozpoczęciem remontu wziąłem aparat i poszedłem porobić trochę zdjęć, bardziej z kronikarskiego obowiązku niż z pasji.\nStanąłem przy ulicy, robię zdjęcia, a tu nagle z okna jednej z kamienic donośny krzyk:\n„Po co pan robi zdjęcia?!”\n„Pozwolił ktoś panu robić zdjęcia?!”\n„Tu nie wolno robić zdjęć!”\nSpojrzałem kątem oka, a w oknie około sześćdziesięcioletnia kobieta stoi, podgląda i wrzeszczy. Oczywiście z mojej strony żadnej reakcji, robię swoje. Co mnie jednak zaskoczyło – nie spodziewałem się takich zachowań w dzisiejszych czasach, kiedy aparat ma chyba każdy i nikogo nie dziwią nawet dzieci robiące zdjęcia sprzętem, o którym ja mogę pomarzyć.\nJeszcze 10 lat temu wyzwiska typu „psychol”, „Żyd”, „zboczeniec”, groźby, czy próby pobicia na widok aparatu były czymś normalnym. Co śmieszniejsze, nigdy, poza zdjęciami do pracy dyplomowej w latach 2002-2003, nie robiłem zdjęć ludziom. Fotografowałem kamienice, ulice, chodniki, starałem się robić zdjęcia tak, aby nikt mnie nie widział. Nie chcę pisać, ile nieprzyjemnych zdarzeń miało miejsce; ludzie brali mnie za szpiega, złodzieja itp. – dziś te zdjęcia, choć czasami słabe pod względem technicznym, mają dużą wartość dokumentalną.\nPóźniej, około 2011 roku, kiedy aparat cyfrowy miał niemal każdy, a fotografia stała się modna, było znacznie lepiej. Myślałem, że minęły już czasy tego chamstwa i agresji ze strony przypadkowych przechodniów. Myliłem się.\nPrzez lata udało mi się udokumentować mnóstwo zmian w moim mieście. Nie sfotografowałem wszystkiego, nie jestem jedynym dokumentującym te zmiany, jednak chyba jako jedyny natrafiam na takie niezrozumienie otoczenia. W tym przypadku, podobnie jak w niemal wszystkich, moja pasja była wyśmiewana jako choroba psychiczna.\nNie mam co zrobić z tymi zdjęciami, więc udostępniam je na licencji Creative Commons za podaniem autora. Mam tylko nadzieję, że po mojej śmierci nie zmarnują się, choć pewnie będą gdzieś dostępne bez mojego nazwiska.\nCo do zdarzenia – zignorowałem kobietę, zrobiłem swoje, po czym wróciłem do domu. Niesmak jednak pozostał.\n← Język angielski – ostatnie podejście\nKarmienie piersią w miejscach publicznych… →


Co wiesz korzyściach z wolontariatu w Twojej organizacji?\nDysponujemy licznymi badaniami, raportami i publikacjami, ogólnie prezentującymi korzyści z udziału w projektach wolontariackich. Wiemy sporo o rozwoju kompetencji miękkich, kompetencji kluczowych, nabywaniu umiejętności przydatnych na rynku pracy, budowaniu sieci kontaktów. Jednak, gdy chcemy zrozumieć więcej, sięgnąć głębiej – okazuje się, że wiemy niewiele. "Było fajnie, dużo się nauczyłem".\nGdy wydaje ci się, że wiesz...\nW naszej organizacji (Pracownia Nauki i Przygody), długo wydawało nam się, że wiemy, co ludziom przynosi współpraca z nami. Działamy w obszarze edukacji, natury, przygody, gier. Wydawało nam się, że wolontariusze doceniają rozwój trenerski, nabycie umiejętności pracy z grupą, certyfikaty, szkolenia zagraniczne. Jako członkini Zarządu jednym tchem wymieniałam korzyści z wolontariatu w fundacji.\nSkąd takie wyobrażenie? Dziś myślę, że były to po prostu założenia, które przyjęliśmy jako pewnik. W pewnym momencie odczuliśmy trudności z rekrutacją nowych wolontariuszy – zgłaszało się do nas coraz mniej osób oraz kandydaci o innym profilu niż chcieliśmy. Jako Zarząd zaczęliśmy się więc przyglądać, czym możemy zachęcić nowych członków i zastanawiać się, co tak naprawdę przynosi ludziom bycie w naszym zespole?\nPonieważ niektórzy z nas pracują zawodowo w branży rozwojowej, postanowiliśmy przenieść podejście badania nabywanych kompetencji ze świata biznesu do 3. sektora. Właściwie była to ciekawostka, eksperyment, „chodźcie, sprawdzimy, co nam wyjdzie”.\nJakież było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że wolontariusze oraz wolontariuszki, właściwie zapytani, przewrócili „zarządową” perspektywę do góry nogami. Wskazywali zupełnie nieoczekiwane przez nas korzyści, nabyte umiejętności, zmiany postaw w obszarach, których, jako Zarząd, nie braliśmy pod uwagę.\nPodzielili się również rozczarowaniami, co było dla nas zaskakujące i bardzo ważne. Po latach okazało się, że niewiele wiedzieliśmy o tym, co bycie w naszej organizacji daje naszym członkiniom i członkom! Ten eksperyment zachęcił nas do włączenia do naszych działań pogłębiania świadomości (zarówno po stronie organizacji, jak oraz członkiń i członków!), co wnosi doświadczenie wolontariatu u nas w życie poszczególnych osób. Zmienił się również sposób, w jakim mówimy o wolontariacie u nas i do kogo go adresujemy.\nTak zaczęła się nasza przygoda z poszukiwaniem narzędzi, metod czy podejść, które moglibyśmy włączyć do pracy z wolontariuszami, aby lepiej zrozumieć ich perspektywę. Okazało się, że istniejące na rynku narzędzia biznesowe są albo za drogie, albo nieadekwatne do naszej działalności. Nie sprawdziły się u nas standaryzowane kwestionariusze, a nieumiejętnie prowadzone rozmowy kończyły się na ogólnikach. Tworzymy więc własne narzędzia czy metody, inspirując się zmieniającą się wiedzą o rozwoju ludzi w organizacjach. Najczęściej wykorzystujemy w tym celu dedykowaną grę lub tzw. karty coachingowe. Odkryliśmy, że „zwykła” rozmowa się u nas nie najlepiej sprawdza.\nDlaczego to ważne? Ponieważ często jako ludzie nie mamy skłonności do pogłębionych refleksji o zrealizowanym działaniu. W świecie NGO wiele z nas działa zadaniowo, jesteśmy skoncentrowani na celach, projektach. Oczywiście, dokonujemy ewaluacji, analizy, niemniej często naszymi „wskaźnikami” są konkretne działania, procedury. Gdy po odbytym wolontariacie pytaliśmy członkinię lub członka naszej organizacji „jak było”, odpowiedź najczęściej brzmiała „fajnie”. „A co ci to dało?” „Poznałam nowych ludzi, dużo się nauczyłam”.\nPo takim dialogu ani my jako organizacja, ani wolontariuszka czy wolontariusz nie mieliśmy świadomości, czego wolontariat nauczył, rozwinął, a co było rozczarowaniem. Taka wiedza jest BEZCENNA dla organizacji – na jej podstawie może udoskonalać swoją pracę z wolontariuszami, prowadzić skuteczniejszą rekrutację oraz promocję, lepiej „zarządzać talentami” czy motywować. Organizacje często nie wiedzą same, jakie korzyści (a może straty?) przynosi wolontariat u nich, przez co mają problem z rekrutacją, dopasowaniem charakteru działań oraz standardami współpracy z wolontariuszami. Problem wydaje się być palący. Według badania Klon/Jawor „68% organizacji narzeka na brak osób gotowych do bezinteresownego zaangażowania w działania organizacji – to najwyższy wynik od 15 lat. Ponadto, około połowie stowarzyszeń i fundacji doskwiera trudność w utrzymaniu zespołu pracowniczego i wolontariackiego oraz wypalenie liderów organizacji”.\nŚwiat biznesu już dawno to zrozumiał – dobra rekrutacja oraz utrzymanie zaangażowania pracowników to dzisiaj priorytety wielu organizacji i instytucji. Nie inaczej jest w organizacjach pozarządowych. A dla wolontariusza, wolontariuszki? Proces pogłębiania świadomości i nadania znaczenia swojemu doświadczeniu pomaga nazwać i przyjrzeć się dokładnie własnym przeżyciom oraz co one wniosły – a co zabrały. Schodzimy z poziomu „dużo się nauczyłam” na „nauczyłam się czterech programów komputerowych, planowania projektu oraz czynności pielęgnacyjnych przy chorym”.\nDzisiaj, gdy stosujemy w organizacji podejście pogłębiania świadomości nabywanych kompetencji, często słyszymy „ojej, nie wiedziałam, że się tego nauczyłam!” lub „teraz wiem co mogę wpisać w CV”, a czasem „w sumie nie wiedziałem, że mi tego brakowało, dzięki, że o tym porozmawialiśmy”.\nNa szczęście, koordynatorki, koordynatorzy lub liderzy wolontariatu mają dostęp do powiększającego się zestawu narzędzi, które mogą wesprzeć takie podejście w pracy z wolontariuszami. Można skorzystać z kwestionariusza przygotowanego w międzynarodowym projekcie VOICE lub kwestionariusza online w ramach projektu Lever Basic. Jeśli szukacie narzędzia bardziej bezpośredniego i nowoczesnego, polecamy „Grę do oceny kompetencji nabywanych przez udział w wolontariacie (stworzoną z myślą o stołecznych organizacjach)”.\nZ chęci wsparcia koordynatorek i koordynatorów wolontariatu zrodził się ogólnopolski projekt „Wygrywaj wolontariat”. W jego rezultacie powstanie gra, która będzie gotowym i atrakcyjnym narzędziem do pracy z wolontariuszami. Chętne koordynatorki i koordynatorzy mogą otrzymać grę (w wersji pudełkowej lub do samodzielnego druku) gotową do wykorzystania. Rekrutacja do projektu właśnie się rozpoczęła. Do konsultacji i testów gry zapraszamy organizacje, które są zainteresowane tematyką kompetencji rozwijanych poprzez wolontariat.\nDlaczego taka gra – i w ogóle narzędzia wspierające pogłębianie świadomości są potrzebne?\nWedług licznych badań, m.in. Fundacji Dobra Sieć, niektórzy wolontariusze, animatorzy społeczni, przedstawiciele organizacji pozarządowych i koordynatorzy wolontariatu pracowniczego nie mają świadomości tego, że w trakcie realizowania działań społecznych i wykonywania zadań wolontariackich mogą nabywać i szlifować różnorodne kompetencje przydatne na rynku pracy. Mimo że od 2011, świętowanego jako Międzynarodowy Rok Wolontariatu, zrealizowano szereg kampanii na ten temat, badania wizerunku wolontariatu wskazują, że wciąż jest on postrzegany jako poświęcanie się i rezygnacja z siebie – a mniej jako szansa na własny rozwój, nabycie kompetencji poprzez pracę dla innych. Wyjątkiem są duże organizacje, takie jak WOŚP, które realizują prawdziwe badania społeczne oraz postrzeganie wizerunku swoich wolontariuszy. Nawet jeśli organizacja jest zainteresowana zwiększeniem swojej wiedzy – dostępnych i prostych narzędzi jest mało, są drogie lub dedykowane profesjonalistom.\nBez wiedzy o tym, co naszym członkiniom i członkom daje przynależność do organizacji, bardzo trudno jest wykorzystać potencjał wolontariuszy. Według profesor Anny Gizy-Poleszczuk z Instytutu Socjologii UW i jej wniosków z badań „Kluczowe wartości wolontariatu”(źródło: http://www.dobrywolontariat.pl/baza_wiedzy2/show/categoryId/3/id/39), osoby chcące działać prospołecznie nie zawsze i nie od razu znajdują sposobność podejmowania tego rodzaju aktywności. Znalezienie placówki, organizacji, działającej nieformalnie grupy, otwartej, zapraszającej, przejrzystej, w której działania można włączyć się inaczej niż tylko poprzez (zawsze cenne) wsparcie charytatywne stanowi jedną z kluczowych barier popularyzacji wolontariatu.\nOdpowiedzią na ten problem są liczne inicjatywy służące podnoszeniu kompetencji wewnątrz organizacji pozarządowych. Nie można jednak pomijać, jakości proponowanego i podejmowanego wolontariatu. Wolontariusze skarżą się, że organizacje często nie wykorzystują ich potencjału, redukując ich zadania do np. pomocy w pracy biurowej. Tymczasem, cytując za prof. Gizą-Poleszczuk, „jeśli chcemy zaangażowania, sprawmy, by przekładało się ono na realny wpływ na rzeczywistość” (op.cit.). W tym zakresie potrzebna jest nie tylko praca wewnątrz organizacji, ale również pomiędzy nimi – wymiana tzw. dobrych praktyk i tworzenie sytuacji modelowych, a przede wszystkim ciągłe zadawanie sobie pytania: co daje ludziom wolontariat w naszej organizacji?\nZachęcamy organizacje, które chcą zwiększyć swoją wiedzę o tym, czym jest wolontariat dla waszych członkiń i członków – do włączenia się w projekt "Wygrywaj Wolontariat".


there is no sincerer love than the love of food: stycznia 2015\nPłatki owsiane gotowane na mleku ryżowym podane z jabłkiem, masłem orzechowym, bananem, ziarenkami Cynamonowy Raj\nAutor: Magda Lena o 15:44 12 komentarzy:\nAutor: Magda Lena o 13:12 20 komentarzy:\nCzekoladowa, budyniowa owsianka z borówkami, bananem i masłem orzechowym.\nUwaga, wbrew pozorom, jest to ta sama owsianka! :)\nAutor: Magda Lena o 17:40 18 komentarzy:\nBorówkowy, gotowany serek wiejski z lodówki, nadziany resztą serka i borówkami.\nINSPIRACJA to Asia, która zrobiła genialną, bananową wersję tego serka :)\n150 gramów serka wiejskiego\nłyżka budyniu +1/4 szklanki wody/mleka do jego rozrobienia\nziarenka Migdałowy Przylądek\nSerek gotujemy, aż się lekko rozpuści. Dodajemy posiekane daktyle, borówki, słodzidło i trzymamy na małym ogniu do czasu, aż owoce zaczną puszczać sok. Wlewamy rozrobiony w płynie proszek śmietankowy i mieszając jeszcze chwilę gotujemy. Nakładamy 2-3 łyżki masy do naczyna, nadziewamy łyżką serka i borówkami. Wlewamy resztę masy, studzimy, po czym wkładamy na noc do lodówki. Rano wystarczy wyjąć serek z naczynka, na wierzch nałożyć dwie łyżki serka, owoce i posypać ziarenkami/polać syropem z agawy. Pyszne, polecam mimo, że ja nie należę do fanów lodówkowych śniadań! :)\nAutor: Magda Lena o 11:26 19 komentarzy:\nDzisiaj przyszła pora na jedne z moich ulubionych ciastek; Tutku. Już po otwarciu jest wyczuwalny mocno orzechowo-kakaowy aromat, przypominający Nutellę. W środku z nadzieniem, które również ją przypomina. Słodziutkie, ale nie za słodkie (jak dla mnie), idealnie kruche!\nMoje przywiezione z Albani, ale dostępne też w Turcji, Chorwacji - to właśnie tutaj jadłam je po raz pierwszy, po czym szukałam ich w Polsce.\nJeżeli chodzi o Polskę to kiedyś były dostępne w Netto. Podobno są w Piotrze i Pawle, Almie. Trzeba szukać.\nMieliście okazję je jeść? Smakowały Wam? A może ktoś wie, gdzie je dostać? :) - Ja ostatnio widziałam je w Netto, ale opakowanie było TAKIE\nAutor: Magda Lena o 20:59 12 komentarzy:\nPlacek otrębowo-serowy z migdałowym* twarożkiem grani, syropem z agawy i pralinką z Milki.\n*grani wymieszany z dwoma łyżkami ziarenek Migdałowy Przylądek od Ziarenkowo\njajko, 3 łyżki otrębów(u mnie pszenne), łyżka/dwie mleka ryżowego, 2 łyżki twarożku grani\nWszystkie składniki mieszamy, zostawiamy na 10 minut, po czym smażymy na średnim ogniu, z obu stron pod przykryciem. Na wierzch dajemy resztę serka grani wymieszanego z łyżeczką syropu z agawy i dwoma łyżkami Ziarenek. Smacznego! :)\nAutor: Magda Lena o 16:26 14 komentarzy:\nSerniczki z patelni podane na musie truskawkowym.\n100 gramów twarogu, białko jaja, czubata łyżka mąki żytniej razowej. Wszystko wymieszane i smażone z obu stron na małym ogniu, pod przykryciem.\nA, dodam jeszcze, że stworzyłam zakładkę z przepisami :)\nTrochę mniej mnie tutaj. Ale to się zmieni. Teraz nie mam możliwości na takie śniadania. I w dodatku sesja coraz bliżej. Ale zaglądam do Was codziennie, tylko nie zawsze pozostawiam po sobie ślad :)\nAutor: Magda Lena o 12:59 19 komentarzy:\nOwsianka na mleku ryżowym z bananem, masłem orzechowym, migdałami, słonecznikiem i jagodami goji.\n50 gramów płatków namoczonych przez noc we wrzątku gotuję z rana w szklance mleka ryżowego z dodatkiem miodu/syropu z agawy - czasami nawet nie dosładzam, gdyż mleko ryżowe jest słodkie same w sobie.\nDodaję dodatki: masło orzechowe, słonecznik, migdały, banana, jagody goji :)\nAutor: Magda Lena o 19:27 15 komentarzy:\nPonieważ ostatnio udało mi się zrobić pyszne bułeczki maślane to postanowiłam, że podzielę się z Wami przepisem:\n100 gramów rozpuszczonego masła\n2,5 szklanki mąki (jakby było mało, można dosypać)\nOpcjonalne dodatki: u mnie dżem figowy, ziarenka Cynamonowy Raj, jabłka. Świetnie sprawdzi się nutella, twarożek czy jakieś domowe powidła.\nDrożdże rozpuszczamy w lekko podgrzanym mleku z dodatkiem łyżki cukru i mąki. Zostawiamy do wyrośnięcia. Mąkę łączymy z resztą cukru, solą, żółtkiem. Dodajemy gotowy rozczyn i mieszamy. Dodajemy rozpuszczone masło i wyrabiamy nasze ciasto. Zostawiamy do wyrośnięcia na około 15-20 minut po czym wyrabiamy jeszcze raz. Dajemy ciastu chwilę odpocząć. Dzielimy je na części i formujemy bułeczki. Ja zrobiłam kilka 'pustych' - niczym nie nadzianych, ale z wierzchu były posypane ziarenkami. Resztę nadziewamy dżemem/owocami. Bułeczki smarujemy mlekiem. Polecam zostawić je na około 15 minut na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, aby po raz kolejny odpoczęły. Po tym czasie wstawiamy do piekarnika na 15-20 min w temperaturze 190-200 stopni. Można potrzymać dłużej, jeżeli zaobserwujecie, że jeszcze nie są gotowe :)\nAutor: Magda Lena o 14:35 18 komentarzy:\nBananowe kluski leniwe, podane z masłem orzechowym, kremem mleczno-kokosowym,ziarenkami Cynamonowy Raj, orzechami laskowymi, syropem z agawy.\nPrzepis - Inspiracja(małe modyfikacje wprowadziłam):\nWszystkie składniki blendujemy na gładką masę. Odstawiamy na noc do lodówki. Rano wyciągamy i nakładamy ciasto łyżką na gotującą się wodę. Gotujemy chwilę od czasu wypłynięcia i podajemy z ulubionymi dodatkami! :) Polecam, ponieważ te kluseczki są cudowne!\nAutor: Magda Lena o 06:00 20 komentarzy:\nW ostatnim poście, w moim śniadaniu pojawiła się orzechowa chałwa lniana. Sporo z Was się zainteresowało tym produktem, dlatego postanowiłam, że przedstawię go Wam bliżej.\nJa na tę chałwę natknęłam się w sklepie z żywnością ekologiczną. Właściwie została mi ona zaproponowana przez sprzedawcę, który mnie nią poczęstował i któremu już na wstępie mogę za to podziękować.\nCzym jest taka chałwa? Jest to produkt naturalny, bezglutenowy, raw, bez chemii, bez dodatkowego cukru, z minimalistycznym, idealnym składem: żurawina, orzechy arachidowe, siemię lniane, cytryna (wersja cytrynowa).\nTUTAJ albo TUTAJ możecie więcej poczytać na temat właściwości produktu.\nOpakowanie zawiera 100 gramów produktu (7 kosteczek chałwy). Zapach nie jest mocno wyczuwalny. W smaku słodka, lepka - mi bardzo odpowiada. Nawet domownicy, którzy nie są zwolennikami tego typu produktów stwierdzili, że jest to fajna przekąska. Fajna, zgadzam się, a do tego bardzo zdrowa!\nCytrynowa była pierwszym wariantem smakowym, jaki jadłam. Teraz mam wersję orzechową, która ma mocno wyczuwalne kawałki orzeszków, w konsystencji jest taka sama -zbita, wilgotna, słodka (jednak troszkę mniej niż wyżej opisana cytrynowa).\nCena: 5 zł - zdecydowanie produkt warty zakupu!\nAutor: Magda Lena o 18:01 16 komentarzy:\nPłatki żytnie gotowane ze startym jabłkiem. Podane z resztą jabłka, tahini, syropem z agawy, sezamem i orzechową chałwą lnianą.\nSłyszeliście o chałwie lnianej? Lubicie?\nAutor: Magda Lena o 14:32 19 komentarzy:\n140g suchej fasoli mung\npół łyżeczki-łyżeczka curry\nFasolkę przez noc moczymy w wodzie. Następnego dnia odlewamy starą wodę i gotujemy ją przez około 20 minut w świeżej. Pod koniec gotowania solimy.\nUgotowaną fasolkę odcedzamy. Dodajemy do niej podsmażoną cebulkę z czosnkiem, przyprawy, jajko i wszystko łączymy. Dodajemy 3 łyżki ziarenek, masę przekładamy do foremki, w której chcemy piec nasz pasztet, a na wierzch jeszcze dodatkowo posypujemy ziarenkami. Pieczemy godzinę w piekarniku nagrzanym do 180*.\nWystudzony pasztet przechowujemy w lodówce, najlepiej smakuje po kilku dniach :)\nSylwester cudowny, zabawa przednia, niesamowite tumy ludzi, cudowne wspomnienia! :) Mam nadzieję, że u Was również tak było. Miałam robić post z podsumowaniem, może jeszcze będzie, chociaż nie wiem. Wszystkiego Najlepszego w nowy, 2015 roku! :)\nAutor: Magda Lena o 11:33 11 komentarzy: