100 dni!! | - Explore. Dream. Discover -\nNo i stało się. Stuknęła mi setka au pair'kowania! 100 dni brzmi całkiem poważnie i jakoś tak blisko do końca. Małe opóźnienie związane było z odcięciem od świata przez ostatnie kilka dni. O czym już niedługo. A dziś taki trochę refleksyjny post.\nRóżnie to z nami bywa. Czasami czuję, że nie zamieniłabym tej rodziny na żadną inna a są dni i jest ich niestety więcej kiedy mam ochotę iść w rematch. Nie chce jakoś się zagłębiać bo nie ma sensu. Sama wielu rzeczy nie rozumiem. Czasami jestem traktowana jak członek rodziny czasami nie. Trafiłam na pewno na dobrych ludzi jednak pozwalałam na zbyt dużo na początku, starałam się być zbyt dobrym i zbyt miłym człowiekiem, a tak też nie można bo potem ktoś będzie sobie pozwalał na zbyt wiele. I tak to u mnie jest. Jeśli chodzi o dzieciaki to mamy ciężkie chwile dużo ciężki chwil, ale jedno jest pewne że w ciągu tych 100 dni naprawdę je pokochałam i cięzko byłoby mi ich zostawić.\nChyba mogę powiedzieć, że Kalifornia mnie zmieniła. Kiedy zaczynałam swoją przygodę z programem marzyłam o Nowym Yorku i gardziłam Kalifornią z nie wiem zbytnio jakich powodów. W tym momencie nie mogę sobie wyobrazić mieszkania w innym miejscu niż w moim słonecznym dość nudnym San Jose. Pokochałam naturę i przyrodę czego sama bym się po sobie nigdy nie spodziewała. Miasta już mnie tak nie fascynują bo to tylko miasta. A takie cuda natury jakie ma do zaoferowania Kalifornia nei ma chyba żaden inny stan USA. Yokesemite, Big sur, Napa Valley, przepiękne plaże, góry. Wszystko.\nProblemów językowych nigdy nie miałam, bariery językowej również. Więc trochę cięzko mi się wypowiedzieć w tym temacie i nie czuję jakoś mocno, że mój angielski mocno się poprawił. Teraz tylko zapominam Polskich słów haha.\nNie próżnowałam i starałam się wykorzystać każdy weekend w stu procentach. Widziałam większą część północnej Kalifornii. Big sur, SF, Napa Valley, Sacramento i wiele innych pojedynczych plaż czy miejsc jak Santa Cruz. Przejechałam 4 stany w drodze do Yellowstone. Zahaczyłam o Montanę i grałam w kasynie w Nevadzie. Swoją drogą nie rozumiem tej durnej fascynacji kasynami. Przepraszam haha. Przez miesiąc byłam w Australii gdzie widziałam jedne z najpiękniejszych miast tamtego kontynentu.\nKolejne odkrycie, kiedyś marzyłam dniami i nocami o samotnych podróżach. Bo jakoś zawsze mi było nie po drodze do ludzi o podobnych zainteresowaniach jak ja. Więc jedyną opcję widziałam w podróżnowaniu w pojedynkę. Aż spotkałam najcudowniejszą grupę ludzi, przygodowych, szalonych i ciągle pragnących więcej. Nie wyobrażam sobie ich opuszczać i nie wyobrażam sobie jak oni będą mnie opuszczać. Ludzie to naprawdę wiele. Na początku mojej przygody tutaj spotykałam się każdego dnia z inną osobą i byłam szczęśliwa ale nie ma nic lepszego niż spotkanie się wieczorem po pracy na sushi z ludźmi na których Ci zależy i z którymi na pewno nie będzisz się nudzić.\nStaram się wykorzystać każdy moment w 100 procentach dlatego czasami ludzie uważają, że jestem super zorganizowana. Wcale, że nie ostatnio odkryłam jak dobrze jest dowiedzieć się o czymś w ostatniej sekundzie spakować plecak i wsiąść do auta. Nie przejmować się niczym i rozkoszować tym że ktoś inny zoorganizował wszystko.. Ale plany są. Seattle w ten weekend. Yokesemite już niedługo. Jakiś większy roadtrip do Grand Canyonu i Havasu Falls też się szykuję. Na pewno chce odwiedzić też LA i San Diego ale do tego pierwszego jakoś mi się nie pali haha.\nWyjazd to zdecydowanie najlepsza decyzja jaką podjęłam w całym moim życiu. Zmienił mnie jako człowieka w tak krótkim czasie i otworzył oczy na wiele. Dał szansę na to był zobaczyła miejsca o których nawet nie marzyłam w śnie. Poznała cudownych ludzi, chociaż nigdy nie myślałam, że znajdę takich popaprańców jak ja na drugim końcu świata a każdy z nich z innego kraju. I przeżyła przygody jakie będę pamiętać do końca życia. Nie żałuję swojej decyzji i gdybym miała wybierać ponownie zrobiłabym to samo. I nawet te ciężkie chwilę nie przysłonią tego wszystkiego przez co mogę powiedzieć, że kocham moje życie tu i nie zmieniłabym je na żadne inne. Au pair'kowe życie jest całkiem łatwe, nie trzeba przejmować się tymi "dorosłymi" sprawami a nasze pieniądze możemy wydawać na podróże, jedzenie cokolwiek czyni nas szczęśliwymi. Ale to życie to też taka iluzja. Nie będzie trwało wiecznie. A późniejsze zetknięcie się z rzeczywistością będzie bolesne. Ale staram się wygonić te czarne myśli z mojej głowy i cieszyć się tym co mam tu i teraz. Bo mam naprawdę wiele. Life is good maaan.\nposted in: Au Pair USA\nan-pair 10 września 2015 16:11\nGratuluję. Z przyjemnością przeczytałam Twój post, nawet zaczęłam żałować, że nie mam okazji poznać Cię osobiście, bo au-pairuję po drugiej stronie oceanu. Trzymam kciuki za Twoje kolejne 100 dni i mam nadzieję, że do końca pobytu będziesz tak samo zadowolona :)\nZłota Orchidea 10 września 2015 16:25\nGratuluję;) też kiedyś chciałam ale to chyba nie dla mnie ; )\nKarolina 10 września 2015 18:53\n100 dni ale czas wykorzystujesz mega! Ja właśnie przeprowadziłam sie na drugi rok z przedmieść sf na prEdniescia nyc i bardzo tęsknie! To co najbardziej podoba mi sie w aby Area, ze tyle pięknych miesiąc na około na właśnie jednodniowe wycieczki, i te plaże!!! Powodzenia dalej!\nDorota 10 września 2015 19:06\nCzytam to i uśmiecham się od ucha do ucha :) Ludzie to podstawa, dobrze trafiłaś! Oby szczęście dopisywało Ci dalej, buziaki! :*\nJagoda Średzińska 11 września 2015 10:12\nWidze,ze nie tylko na mojej twarzy Twój post wywołał usmiech! Oby tak dalej :* 3mam kciuki\nJagoda Średzińska 11 września 2015 10:13\nAmelia 11 września 2015 20:48\nTo już minęło 100 dni?! Mi również bardzo przyjemnie czytało się ten post. Fajnie, że jesteś szczęśliwa i oby było tak dalej! :)\nTM podróżniczo 13 września 2015 04:36\nUwierz mi, że i ja jestem zdumiony, że to już 100 dni ?! ;) W takim razie korzystaj tyle ile możesz ;)\nSpecjalistkanet 17 września 2015 03:17\nOby szczęście Ci dopisywało dalej:) powodzenia!:)\nAnna Bandura 23 września 2015 09:13\nBardzo fajne podsumowanie :) Miło się czytało! Jak poznałaś tę Twoją grupę popaprańców? :)\nSamo Au Pair'kowe życie. I San Francisco.


Is7 45 v2 download • Pobierz za darmo\nis7 45 v2\n56 Opis - is7 45 v2\nAplikacja działa pod większością wersji systemu Windows. Od 2016-10-18 już 56 użytkowników pobrało is7 45 v2 z naszej strony. Nie chomikuj tylko ściągnij na pobierz.pl\n56 Pobierz za darmo is7 45 v2 . Aby rozpocząć download wybierz jeden z poniższych plików. Nie każda aplikacja jest dostępna do pobrania po polsku. Na tej stronie możesz pobrać tylko legalne wersje oprogramowania. W zależności od licencji producenta może to być pełna wersja, demo itp.\nWasze komentarze dla: is7 45 v2\nPassword Boss Premium 1.3.2594MyPlayer 3.0.0.90Elfin Mała Firma 2.6.1Origin 10.0.2.33129Gmail Notifier Pro 5.3.4Picturesque 2.0Plex Media Server 1.1.4.2757StrongRecovery 3.8.3.0SecretFolder 4.0BurnAware Free 9.4\tStoneHeartAmerican Truck SimulatorSebastien Loeb Rally EvoThe Walking Dead: No Man's LandRigs of RodsShadow Complex RemasteredFallout 4Armored WarfareWRC 5FIFA 16\tPhotoMath 1.0.1Endomondo - Bieganie & RowerTelewizja Tu i TamMeme CreatorWiochaKuba Wojewódzki TVNFace ChangerProgram TV TelemagazynMy PianoPoweramp Music Player\tE350DM-E33E350IS-E45E350IA-E45K9N6PGM2-V2(FOR EUP)K9N6PGM2-V2785GTM-E45K9A2 PlatinumGF615M-P33 v1.2(FOR EUP)GF615M-P33 V2760GM-P33\tPolecane aplikacje black mirror3elipsemt2 tar bz2pobierz gre ciezaruwki128 mb nvidia geforce 8400m gsati amccall of duty moder warfare 2theatre of war 2 africajust caseeuro truck simulator full versionsmack down vs raw 2009sam maxs60 5th editioncamerki creative labs inc model no vfd2605800 blokada klawiaturywat 12a1 symcompressor 1 0flexfalcon firewall projectmobile dictionaryac 130


W 2004 roku, Belg John Beernaerts ukończył budowę najgłębszego basenu świata - Nemo33. Budowa trwała 7 lat i pochłonęła 5 milionów euro. Basen, ma głębokość 33 metrów, a 2,5 miliona litrów wody jest utrzymywane w temperaturze przyjemnych 33 stopni Celsjusza. Wszystko jest zaprojektowane tak, aby jak najlepiej odtworzyć warunki tropikalnej rafy koralowej


Najpierw przyszło krzesło i zapukało do drzwi balkonowych. Z tamtego kąta wprost w ten kąt. Hortensje przelatywały na horyzoncie i zdawało mu się w środku nocy, że wyrwie balkon z korzeniami. Nie spał, żeby łapać bezbronne sikorki.\nPotem przyszedł śnieg. Widok właściwie miał nieciekawy (w tym urzędzie, gdzie konferencja, akurat nikt nie chciał podłożyć bomby), więc nawet się ucieszył, że widok zniknął. Było tak biało, że nic nie widziałam - opowiadała mu potem kobieta w kwiaciarni.\nDotąd nie wie, jak odnalazł drogę do domu i do komputera.\nPomyślałem: Jezus. Gość miał kaszkietówkę w barwach biało-czerwonych a ja czapę ze sztucznego futra. Stałem, niosąc ważne dokumenty, przed witryną "Czytelnika", kiedy podszedł i spytał o coś niewyraźnie. Nie, nie mam - odpowiedziałem wyraźnie, domyślając się pytania. Poszedłem na dziennik podawczy, śnieg wtedy jeszcze wisiał w postaci ciemnych obłoków nad miastem. A może to jednak Jezus? - pomyślałem. No zdarza się, nie? Wróciłem z dziennika podawczego i myślałem, czy go szukać. Znalazł się sam. Stał w monopolowym, ale nie miał pieniędzy. Mówię mu, pachniał denaturatem, że pójdę z nim do spożywczego, co chce niech kupi. Poszliśmy. Kobieta z trwałą popatrzyła z przekąsem, kiedy wybierał między wędliną pakowaną pod próżnią: Znowu tu jest! Ochroniarz kiwnął porozumiewawczo: Z nim przyszedł! Długo wybierał, aż do pierwszych płatków za oknem, więc z satysfakcją obserwowałem wzbierający przekąs kobiety z trwałą. Potem się rozstaliśmy.\n(Tak wygląda jedna z możliwych wersji. Kto w tym śniegu może pamiętać, jak było naprawdę?)\nPo tej nudnej konferencji wsiadłem do autobusu. Wtedy padało trochę mniej, ale padało. Wsiedli na następnym. Dziwna to była para. On, chłop wielki jak kamienica, z rudą brodą jak batiuszka, ona jego córeczka - Calineczka. Może gdyby ów brodacz był niższy, nie wydałoby się to dziwne, ale dziecko, takie siedmioletnie, w jego skali wyglądało na miniaturkę. Postali chwilę na środku a potem znaleźli miejsce przy trzecich drzwiach. Tom! tom! - pomaszerował mężczyzna, tink! tink! tink! - drobnym krokiem pobiegła za nim dziewczynka.\nMikołaj, to znaczy A., zaskoczył mnie wczoraj, jak dzisiejsza zima, zapewne, drogowców. Płyta Jacka Kleyffa "Znalezienie" zaskakuje przyjemnością słuchania. W ogóle prawdziwego barda od barda nieprawdziwego odróżnia sposób opisywania ludzkiego życia. Tutaj w piosence "Sandomierz" tę różnicę słychać doskonale, bo Kleyff jest bardem ze starej dobrej szkoły bardów. Słuchałem "Sandomierza" i zacząłem pod ten rytm śpiewu wymyślać nowe słowa. Ale wymyśliłem tylko dwa wersy, a potem już przyszedł wiatr i zająłem się wiatrem:\nStoję przed kantem, stołu nie Immanuelem:\nMówiła A., gdy wyłączyłem światło.\nPisemny sobie bardziej się podobam. Stanowczo bardziej niż, gdy spotykam siebie twarzą w twarz. Rano w łazience nie mówię sobie "Dzień dobry!" Pisemny sobie bardziej się podobam, wtedy przestaję być zwyczajny, staję się fantastyczny. Nie słychać wcale, że coraz częściej mówię brzydkie słowa. I miewam humory, i nie odpowiadam na telefony. A pisemnie zawsze.\nTagi: ja śnieg\n16:48, kozmo1 , DZIENNIK\nTo była prawdziwie męska przygoda,\nbo ranek wymagał odwagi:\nnajpierw odnaleźć auto pod zaspą numer pięć.\nNie dać się znieść z każdym z kilometrów trzydziestu na godzinę,\nzanurzyć się w śnieg\nz dala od dziewcząt serwujących sorbet,\ngdzie tylko wielbłądy o obolałych łydkach\ni autobusy przy cmentarnych bramach.\nUsilnie w przedniej szybie chciałem coś zobaczyć,\nwycieraczki wymachiwały piórami, wyło ogrzewanie.\nKtoś mi urwał tylną tablicę, więc anonimowo wpychałem się przed pługi.\nTo była prawdziwie męska przygoda:\nnie zdążyłem nawet na Żurawiej kawy.\nSchowałem się w rękawiczkach:\nblade słońce na tle statoila.\n17:40, kozmo1 , DZIENNIK\n27.10.2012, godz. 19.48\n27.10.2012, godz. 20.49\n27.10.2012, godz. 20.50\n27.10.2012, godz. 20.53\n27.10.2012, godz. 20.54\n28.10.2012, godz. 12.56\nTagi: fotografie śnieg Warszawa\n00:07, kozmo1 , TEKSTY\nCzuję się ostatnim użytkownikiem tego miasta zadowolonym z aury. Dziś, po tylu latach, odkryłem, że śnieg jest kolorowy (w zależności od wystaw, reklam i lamp).\n(Jak łatwo się domyśleć, na ostatnim zdjęciu śnieg spod sklepu wędliniarskiego.)\nTagi: fotografie śnieg\n23:06, kozmo1 , TEKSTY\nOczekując we wciąż padającym śniegu na autobus, który nie wiesz, czy przyjedzie\nI nagle spada chmura\nI nie wiesz to sens czy sen\nWyrasta biała góra\nI świat już jakby nie ten.\nTagi: grafomani ja śnieg\n21:15, kozmo1 , TEKSTY\nFragmenty do opowiadania, które nie powstanie\nKiedy przyszedł esemes urzędniczka uśmiechnęła się. Przypominała z tego uśmiechu Tę, do Której przez Śnieg, ale to nie była ta, i to było dawno. Może nawet nieprawda jak te pestki wiśni i ciasto, tam musiało być ciasto.\nObserwowałem raz ją, raz orła, w sali, na której suficie podświetlone łódki i łopaty. Było już po czwartej i urzędnicy kręcili się nerwowo na krzesłach, chrząkając znacząco, gdy ryży dryblas, czerwieniejąc, podnosił po raz kolejny rękę. Nie wystarczy panu? - można było wyczytać z krzywej miny ministra pod orłem.\nTa, do Której przez Śnieg mieszkała przy drodze wojewódzkiej i najlepiej chyba w tym śniegu pamiętam tę drogę i pekaes cuchnący jak zwykle papierosami i potem, zatrzymujący się na jednym z przedostatnich przystanków. I ja szczęśliwy, jak mi się zdawało, i pewny, co zdawało mi się jeszcze bardziej.\nWychodząc spotkałem kolegę. Podał mi swoją mocną, prawicową dłoń. Że niby mnie obchodzi, co on robi a jego - co ja. Szatniarz patrzył potępiająco. Którędy można wyjść? Którędy na śnieg?\n21:12, kozmo1 , TEKSTY