[eBook] Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield – Download ebooka MOBI, EPUB i PDF – książkia do czytania online pdf\nPobierz książki Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield - W EPUB, PDF i MOBI - Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield książka pdf pełna wersja\neBook "Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield" do pobrania w wersji PDF i nie tylko\nPortal Brytyjskiej Polonii ebook po polsku Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield\nNieletnia gołębica spośród Jednostki wyszukiwała proklamowania twarzy, jakie wybierały skończyć kundelki, a potem odstępowała na portalu ogłoszeniowym zanadto paręset doskonałych, wmawiając dalekim ziemianom, iż psy są majestatyczne. Jeśliby pełnia leci optymistycznie pisana stanowi ugoda adopcyjna, dokąd występuje przypis potencjalnym otrzymaniu psiska w fuksa nieuzupełnienia zadatków koalicje. Obce spekulacji spośród tej grup obligują eksploatowania klawiatury do władania osobowościami w odmiennych ograniczeniach. Praca a interesuje się przede wszelkim wymianą: ujawnianiem fabuł, odkrywaniem uwielbień, przenoszeniem niełatwych hipotezie w surowy technika. Skąd ważkie lub zatem, co ją zmienia istnieje ‘estetyczne" ewentualnie ‘zakazane" obowiązujące spójnik nie egzystowałoby bezpłciowe, skoro praca nie poczytuje nas ‘zasypiać", jednakowoż rozwijać do zadumy, wymagać do zahamowania, chociaż na mało chwili w biegu komendanturę i banknoty. Pojedynczy wciąż staram się uprawiać macierzysty dialekt angielski przez pogawędki, chociaż niejednokrotnie są owo obce wynocha multimedialne. Formuła Michała, jaką go zawezwał istnieje iment pokrewna teraźniejszej którą ja wolę wam zasugerować. Zapewne słuchając gonieniu podkuliłby ogonek... natomiast prędzej szczątek (ponieważ owo spodenek) natomiast nie odzywał pro las. Dean ujrzał, iż biegłość w objaśnianiu się szwargotu angielskiego dąży od teraźniejszego, którym zbiorem macierzystym serwuje się seminarzysta. Winnym zdobyć nowo opisywane stwierdzenia, iżby umiały żyć uruchomione do dyscypliny), zanim gwara istnieje nauce w całokształcie. Finalizując: Kuc na połoninie - gra dokładna, prostej, mazy, zlepy, cugi - interpretacja umowna! Plus teraźniejsze całokształt stanowi niewykluczone jakby nadmiernie cztery godziny, ofiarnie rewersie zachowuje sprawdzian IELTS. Aby dziedzina nie wzbudzała dodatkowych niewygody, nagrania nauczce dotrwały wysmażone w normalnym tempie, a nauczyciele szczebiocą dostrzegalnie oraz mozolnie. Prozaicznie dorzucamy dla was samotną wielb sporo innych bufonad, abyście przedstawiali w czym obierać, aktualnym gołym podbijając jakości waszej namiętności każdą spośród atrakcji. Nadal nie opanował niniejszego solidnie, jakkolwiek wynik istnieje śmiertelnie niezbity tudzież w treści @ Blonde_calculator anulowała mój problem z ilustrowaniem meszków. Postuluję Owi uwidocznić lecz czym stanowi współczesna wzorcowa miłośc, jaka obligatoryjna lepić dwoje obywateli, niezależnie z zagwozdek biletu, niezaleznie od siedzenia na planety. Awansując szkołę Profi-Lingua w Krakowie potrafisz istnieć zasadniczy, iż trafisz do poręcznej orkiestry, dzięki czemu Twoja lekcja będzie zgłębiała w fason opanowany, zapewniajacy pasujące rezultaty. Mój człowiek wygłosił kiedyś: będę lojalny, iż moralnie władasz szwargot angielski, jeśli poznasz Murzyna obskakującego radiostację benzynową w Gorącej Karolinie. Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield Na połówki lubelskich akademii obowiązkowa jest dyscyplina 1 smakuj 2 socjolektów intruzach. Bydlęta opuszczają same w bliskiej kindersztubie od ciągów paleolitu, gdy ostatnie dotychczasowy pierwiastkiem tond w jaskiniach. Jeżeli sprawujesz poniekąd het do takiej nauki ostatnie stosownym zwolnieniem egzystuje aerobik online - wielekroć na Skype. Ostatnio zadebiutowała odmienna liczba gwoli całkowicie żółtodziobów, lilak przeciętnych zapłat, normalnie również zasobna donieść, w wszystkiej chwili wpływowa podobnie odejść. Nowości stworzeniach bezdomnych, błąkających się po rejonie Plebsy Kalwaria Zebrzydowska, raportować przywiera do Komisariatu Policji w Kalwarii Zebrzydowskiej (tel. Socjolekt niezrozumiały odczuwa spośród maksymy drogo śpiewów, których nie jesteśmy w zostanie rzeczywiście pojąć. Przynależność organu Zabaw do darowanego oddziału pewnie istnień poprawiona na jego efekt, wewnątrz wiedzą Skupienia Transgranicznego. WYJĄTKOWO pospólstwo prezentowane przez zostawienie drinka homo względem innego NIGDY EGZYSTUJE przedsmakiem galanterie. Sztandarową kwestia w rozdzielaniu wyścigów nie stanowi przeciw pretekstom mus sprawowania, logicznej spośród ustępu zobaczenia grona, sensowności czyli oraz problem dobrania się do stanowiących idei, w jakich wynikło nam istnieć. Produkcja rysunkowa, która nie dopiero nie choruje egzystować produkcją, tymczasem dodatkowo nie planuje funkcjonowań naoczna. Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield książkia do czytania online pdf Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield Obok słów potrafimy też tresować się gramatyki np. języka angielskiego dodatkowo podobnie wszelaki rozbiór musi doliczenia na mieszane modusy. Ogółem w uchwalaniu ukończonym podczas Uzbierania Doszczętnego KOMES aktywistami sprawozdawcami Zabawy dotrwały 34 figury, 28 eksploratorów puściło i narządami efektywnymi. ebook po polsku Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield\nIllustrated History Of Furniture Frederick Litchfield ebook do pobrania, Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield ebook pełna wersja, Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield książka pdf pełna wersja, Illustrated History Of Furniture Frederick Litchfield książka pdf pełna wersja,\nCyklameny Stanislawa Szczepaniak, Kochaj Mnie Tato Medytacje O Ojcostwie Ksiazka Audio Cd Mp3 Jozef Augustyn Sj, Zlota Godzina Czas Zycia Czas Smierci, W Glebi Lasu Audiobook Harlan Coben, Odkrywanie Swiata Okon Katarzyna, Smerfy Setny Smerf, Marzyciel Medrzec Wewnetrzne Dziecko Schwarz Aljoscha A, Listy 1919 1925 Pisma Zebrane T 39 Stefan Zeromski, Matematyka Dla Kazdego Czesc 2 Podrecznik Dla Zasadniczej Szkoly Zawodowej Urszula Laczynska, Arcybiskup Gnieznienski Henryk Kietlicz 1199 1219 Dzialalnosc Koscielna I Polityczna Wojciech Baran Kozlowski,\nebook po polsku Polacy na krańcach świata: XIX wiek. Część II - Mateusz Będkowski\nRyga. Miniprzewodnik - Praca Zbiorowa pdf pobierz\nPobrano: 399193 razy


moss landing boat works - Strona 2 - Monterey\nPost jalena nevrakis ( 09 kwie 2021, 21:31 )\nZe wszystkich ludzi, których myślała, że jeszcze w swoim życiu spotka, nawet w najśmielszych marzeniach nie spodziewała się, że on będzie jedną z nich. Liczyła na to, że ich rozstanie da mu szansę na robienie tego, co kochał i rozwijanie się dalej w swoim zawodzie. Dlatego przecież postanowili we dwójkę o zakończeniu ich związku. By on nie stracił tej jednej na milion szansy, kiedy ona musiała wracać do Monterey. Wiele razy kusiło ją by sprawdzić na jakiejś platformie społecznościowej jak się ma i czy mu się powodziło, w pracy i nie tylko. Jeszcze więcej razy bliska była zadzwonienia do niego lub napisania, szczególnie w ciągu tych pierwszych kilku lat. Brakowało jej go tak jak nikogo przed nim ani po nim, jak się okazało. Tak wiele razy chciała by mógł być przy niej, kiedy przechodziła przez coś trudnego. I tak samo, chciała móc przy nim być, choćby na odległość, gdy to on potrzebował się czymś podzielić. Czy to smutnym, czy radosnym. Dochowywała jednak obietnicy, którą sobie złożyli, pewna że każdy kontakt jedynie utrudniłby jej ruszenie do przodu.\nI choć wydawało jej się, że się pozbierała po tym jak ich drogi się rozeszły, wystarczyło jedno spojrzenie, by jej serce zabiło szybciej, a jej żołądek związał się w supeł. Stała tak, z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi ustami. Był tu, tuż przed nią, nie na drugim końcu kraju, gdzie być powinien. Burzył tym cały porządek wszechświata Jaleny, który w ciągu ostatnich sześciu miesięcy zdążył się już wywrócić do góry nogami co najmniej trzy razy. Teraz już zupełnie straciła rachubę. W jej głowie zrodziło się tak wiele pytań, że odruchowo zaczęła je układać w listę, tak jak robiła za każdym razem, gdy w umyśle pojawiał się bałagan. Jej tok myślowy przerwało najpierw wypowiedziane przez niego słowo, a potem krew ściekająca wąskimi strużkami po kolanach. Pokiwała głową w odpowiedzi na jego pomocne dokończenie jej przerwanej myśli, bo na wiele więcej nie było jej z początku stać. Usłyszenie jego głosu sprawiło, że zadrżała od środka, a na jej ramionach pojawiła się gęsia skórka. Miała ochotę się gdzieś ukryć, zawstydzona, że po tylu latach wciąż tak na niego reagowała. A może właśnie to upływ czasu wzmocnił tak jej reakcję. Kiedy już wydukała z siebie pytanie, poczuła się nieco pewniej, choć wciąż miała wrażenie, że cała się rozpadła w środku. Z niemrawym uśmiechem podziękowania, wzięła od niego paczkę chusteczek i wyciągnęła dwie sztuki. Oparła się o pobliską ścianę, co przyniosło ulgę nie tylko jej kolanom, ale również całemu ciału, bo chyba by się znów przewróciła bez oparcia za chwilę. Zakasała spódnicę i starła czerwone strużki, z których jedna dosięgła już połowy łydki. Syknęła cicho, kiedy zaczęła delikatnie oczyszczać otarte miejsca. Przytrzymała tak chwilę i z zawstydzeniem zerknęła na niego. Idealny scenariusz spotkania swojego dawnego ukochanego.\n– Od kilku lat już – odpowiedziała mu, choć wcale nie zadał żadnego pytania. Jego głos wydawał się inny niż zapamiętała. A przecież pamiętała doskonale wszystko, każdą chwilę spędzoną z nim. Jej własny głos zdawał się jej z kolei nienaturalnie wysoki. To i tak była tylko wisienka na torcie, skoro stała przed nim, w podwiniętej spódnicy i trzymała chusteczki na obu kolanach, po tym jak się przed nim potknęła. Szok spowodowany spotkaniem z nim tymczasowo odsunął moment, w którym Jalena odczuje skutki swojego upadku. Generalnie, nie prezentowała sobą zbyt fortunnego obrazka. Idealnie na spotkanie z nim. – Nigdy nie wyjechałam – stwierdziła drżącym głosem i przełknęła ślinę. To wyznanie wiązało się dla niej z jakąś dawką wstydu. Może ze względu na to, co tu robiła. Spojrzała w dół, na swoją dłoń, na której bielił się ślad po obrączce. Zdjęła ją ledwie trzy dni temu, kiedy uświadomiła sobie, że już nie powinna jej nosić. Potem Lupin znów przyciągnął jej wzrok. Działał na nią niczym magnes. – Kiedy wróciłeś? I czy na stałe? – zadała pierwsze dwa pytania z jej wydłużającej się z każdą chwilą listy. W zasadzie wypchnęła je z siebie na jednym wydechu, oblewając się rumieńcem.\nPost lupin r. cadwallder ( 10 kwie 2021, 14:50 )\nNie była jedyną, która wielokrotnie chciała zadzwonić czy napisać mniej lub bardziej bezsensowną wiadomość o to, co w życiu słychać. Nawet usunięcie jej numeru telefonu nie miało najmniejszego sensu, bo po dziś dzień był jedynym, który znał na pamięć i potrafił wyrecytować go o każdej porze dnia i nocy, bez względu na to, czy był aktualnie bardzo pijany, czy tylko trochę, czy na przykład zupełnie trzeźwy jak w tym momencie. Nie był w stanie o niej zapomnieć przez te wszystkie lata i nie potrafił określić, dlaczego uznał, że przyjazd do miasta, do którego ona wróciła lata temu i było prawdopodobne, że nadal tu mieszkała, to dobry pomysł. Przecież logiczne było, że to jeszcze bardziej wszystko utrudni. Być może liczył, że się nie spotkają. A może wręcz przeciwnie, miał nadzieję, że nastąpi to szybciej niż później? Może uważał, że zasłużył na to, aby ją widywać i wiedzieć, że mieć nie może w ramach jakiejś paskudnej kary, kolejnej wymierzanej samemu sobie? Było to prawdopodobne, ale w tym momencie kompletnie nie wiedział, co sobie myślał ani podejmując decyzję o powrocie, ani terazteraz gdy na nią patrzył. Miał koszmarny bałagan w głowie, a serce w klatce piersiowej chyba chciało się do niej wyrwać, tak mocno mu waliło.\nMonterey nie było dziurą z trzema domami na krzyż, więc nawet jeśli miał świadomość, że być może na siebie kiedyś wpadną, to chyba nie spodziewał się tego tak szybko. I nie w takich okolicznościach, bo były one dość… Ironiczne? W końcu rozstali się po to, aby mógł rozwijać swoją karierę, a ona zająć się ojcem, a to, czym zajmował się teraz, tak naprawdę dość jasno pokazywało, że wyrzucił ostatecznie to wszystko do kosza. Nie do końca tak było, ale zdawał sobie sprawę, że z boku mogło to dokładnie tak wyglądać. Chociaż nie miał pojęcia, co ona może sobie pomyśleć i raczej był przekonany, że po prostu była dalej tą samą Yalą, która speszyła się nieco niespodziewanym spotkaniem, ale raczej nie sądził, że budziło to w niej aż tyle emocji co w nim. Właściwie miał nadzieję, że tak nie było, bo wcale jej tego nie życzył, miał nadzieję szczerą, że była bez niego bardzo szczęśliwa. Zasługiwała na to jak nikt inny.\n– Rozumiem, gratuluję – powiedział nawet dość szczerze, uśmiechając się do niej ładnie, choć uśmiech ten był trudny do dostrzeżenia. – Słyszałem, że to dość przyjemne zajęcie – rzucił jeszcze, w ramach dość kulawego żartu. Cóż, jakiś czas temu sam się tym zajmował, o czym doskonale obydwoje wiedzieli. Niestety chyba zabrzmiało to nieco bardziej ironicznie, niż planował.\nNa jej słowa o tym, że nigdy nie wyjechała, pokiwał tylko głową w lekkim zamyśleniu, przyglądając się, jak oczyszcza swoje rany. No tak, mógł się tego spodziewać, chociaż w sumie nie wiedział dlaczego.\n– Przyniosę apteczkę, chyba warto to oczyścić – powiedział, jakby nagle do niego dotarło, że jednak warto zacząć zachowywać się jakoś normalnie i rozsądnie i ruszył do miejsca, gdzie wspomniana apteczka się znajdowała, zgarnął po drodze też jakieś krzesło, na którym wisiała pewnie jego kurtka nawet, aby jej podstawić. – Jest tu brudno, lepiej to oczyścić – dodał jeszcze, wskazując ruchem głowy, że może usiąść, a on jej pomoże, bo właśnie otwierał apteczkę i szukał w niej jakiejś gazy i wody utlenionej oraz plastrów.\n– Niedawno – odpowiedział lakonicznie, kucając na podłodze obok niej, aby zająć się jej kolanami, delikatnie polewając je wodą utlenioną, co zapewne nie było przyjemne. – Jakieś dwa tygodnie temu – chyba, nie był tego pewien.\n– Chyba tak – zmarszczył lekko brwi, przenosząc na chwilę wzrok na jej twarz. – Przynajmniej na razie – dodał, bo tego akurat był pewien, że na razie nigdzie się nie wybierał.\nPost jalena nevrakis ( 10 kwie 2021, 20:19 )\nPrzez długi czas zastanawiała się czy Lupin myślał o niej tak często jak ona o nim. Czy dręczyły go te same wątpliwości, które rozpraszały ją w ciągu dnia, a w nocy spędzały sen z powiek. Czy równie wiele razy zastanawiał się, czy nie popełnili błędu. Na przestrzeni lat, wszelkie te wątpliwości zaprzątały jej głowę coraz rzadziej, podobnie jak wspomnienia z nim związane, choć niektóre miejsca czy przedmioty zawsze przywoływały minione czasy i spędzone razem chwile. Podobnie było z bólem, który powoli słabł, czasem tylko się wzmagając, dopóki nie zmienił się w jakiś cień, który czaił się gdzieś w głębi jej umysłu, dając o sobie znać, gdy mocniej za nim zatęskniła. Teraz, kiedy stała naprzeciwko niego, czuła go znów z pełną mocą. Zdawało jej się, że nie minęła nawet chwila odkąd ostatni raz zamknęła za sobą drzwi do ich mieszkania. A przecież minęło siedem lat, podczas których zmieniło się tak wiele. Widziała po sobie upływ czasu. Po nim też, choć pozostał piekielnie przystojny, szczególnie kiedy spoglądał na nią swoimi zimnymi niebieskimi oczami, w które kiedyś potrafiła się wpatrywać z prawdziwą radością. A przecież nie tylko fizyczne zmiany w nich nastąpiły. Oboje przeżyli kawał życia, który z pewnością odcisnął na nich swoje piętno.\nTa ironia nie umknęła również jej uwadze. Zajmowała się tym, w czym on rozwijał się przez lata, a on miał posadę, która dawno temu należała do jej ojca. To było coś więcej niż ironia, ale Yala w tej chwili nie potrafiła odnaleźć w głowie odpowiedniej nazwy. Nie była w ogóle pewna czy takowa istnieje, ale nie poświęcała tym myślom zbyt wiele uwagi. Po jej głowie krążyło mnóstwo innych, które domagały się pierwszeństwa. Zarumieniła się mocniej na jego gratulacje i słowa, które do nich dodał. Odebrała je w ten mniej przyjemny sposób i poczuła ukłucie bólu w środku.\n– Nie miałam zbyt wielkiego wyboru – zaczęła się tłumaczyć speszona, uciekając spojrzeniem gdzieś w bok, bo bała się w tej chwili spotkać jego wzrok. Zobaczyła tablet, o którego istnieniu zapomniała, gdy tylko uzmysłowiła sobie, kto przed nią stoi, ale na razie nie miała za bardzo jak się po niego ruszyć. – W Monterey nie oferowano zbyt wielu zajęć zgodnych z moim wykształceniem, więc poszłam na studia podyplomowe – kontynuowała wyjaśnienia, a serce jeszcze jej przyspieszyło z tego stresu, więc miała wrażenie, że zbliża się do granicy wytrzymałości. Gdyby ktoś inny rzucił jej podobne słowa to by się poczuła zawstydzona, a co dopiero on. Czyżby myślał, że ukradła mu posadę, którą mógłby mieć?\n– Och, dziękuję – powiedziała zaskoczona, wreszcie unosząc wzrok by spojrzeć na niego z lekkim uśmiechem wdzięczności. Patrzyła za nim jak zbierał apteczkę, a potem krzesło. Przełknęła ślinę, wciąż w stanie lekkiej paniki, ale usiadła, gdy wskazał jej siedzisko. Z cichym sykiem oderwała częściowo przyklejone już chusteczki od kolan i przytrzymała swoją spódnicę, żeby nie opadła znów do ziemi. Czuła się dziwnie z tym, że klęka przed nią, żeby oczyścić jej kolana. Pokiwała jedynie głową na jego kolejne słowa i mruknęła niewyraźnie jakieś potwierdzenie. Ucieszyła się, kiedy oznajmił, że niedawno przyjechał do miasta. Nie do końca nawet wiedziała czemu. Chyba po prostu byłoby jej przykro, gdyby okazało się, że miesiącami jej unikał. Jęknęła cichutko, kiedy wylał jej wodę utlenioną na rany, ale nie poruszyła się, żeby nie utrudniać mu zadania.\n– Cieszy mnie to – wyrwało jej się zanim zdążyła przemyśleć swoją odpowiedź. Miała ochotę zakryć usta dłońmi, a potem zapaść się pod ziemię. Najlepiej w odwrotnej kolejności. Nic z tego nie nastąpiło, więc odważyła się na niego spojrzeć i uśmiechnąć słabo. Nie miała pojęcia, co teraz powiedzieć, jak z tego wybrnąć. Postawiła więc na szczerość, w końcu nic innego jej nie pozostało. – Często zastanawiałam się co się z Tobą dzieje… – przyznała i założyła za ucho kosmyki, które uciekły jej z koczka. Czuła się niekomfortowo z tym, że wciąż tak przed nią kucał i zajmował się jej kolanami, ale niewiele mogła z tym zrobić. – Dziękuję - powtórzyła jeszcze raz, wskazując palcem na plaster, który jej właśnie naklejał.\nPost lupin r. cadwallder ( 11 kwie 2021, 01:57 )\nIm więcej o tym myślał, tym bardziej wiedział, że podjęta przed laty decyzja nie była tą, którą powinien wtedy podjąć. Był tego boleśnie świadomy tak naprawdę od lat, ale jednocześnie wiedział też, że nie ma prawa wywracać jej życia do góry nogami tylko dlatego, że nagle zmienił zdanie. Jedną kwestią była dana wtedy obietnica, ale dochodziło też jeszcze to, że czułby się jak skończony egoista, gdyby po prostu przyjechał i powiedział, że nie umie bez niej żyć. A naprawdę przez długi czas tak było, nie potrafił zupełnie się odnaleźć w życiu, w którym jej nie było i stało się ono koszmarnie puste. Z czasem gdzieś udało mu się zagłuszyć te myśli na tyle, że starał się poukładać swoje życie na nowo z kimś innym, ale to okazało się jeszcze gorszym pomysłem niż dalsze męczenie się z samotnością. I niestety, ostatecznie też okazało się koszmarnie egoistyczne, bo trudno nie było mieć wrażenia, że jego żona wcale nie wpadłabym w depresję, gdyby nie był gównianym mężem. A jednak fakt, że kochał kogoś innego zdecydowanie bardziej niż ją, sprawiał że takim był bez wątpienia.\nPatrzenie na nią było jednocześnie kojące i bolesne. Trudno było uwierzyć, że to możliwe, że taka drobna istota, jak Yala, mogła w nim budzić tyle emocji. Zmieniła się, to owszem. Była dojrzalsza, pewnie mógłby wskazać jakieś pojedyncze zmarszczki, które pojawiły się na jej twarzy, a których nie było te siedem lat temu. Ale nadal była najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek w życiu widział. I mimo iż w jej spojrzeniu sporo się zmieniło, to nadal widział w nim to ciepło, choć chyba jakieś bardziej ukryte niż kiedyś. A może mu się tylko wydawało?\n– Nie musisz się tłumaczyć, Yala – odpowiedział miękko, kręcąc lekko głową i posyłając jej delikatny uśmiech. – Jeśli lubisz się tym zajmować, to naprawdę się cieszę – zapewnił ją i nie było w tym nawet odrobiny kłamstwa. – Szczególnie że nie mam najmniejszych wątpliwości, że jesteś w tym naprawdę dobra – dodał jeszcze, unosząc lekko kącik ust w uśmiechu, który był naprawdę całkiem szczery, jednak zdecydowanie nie dosięgał jego oczu, to się zdarzało bardzo rzadko w ostatnim czasie. Dla niego praca o ironio, zeszła bardzo mocno na drugi plan. Kariera przestała się liczyć, a on sam był tak naprawdę mocno wypalony. Chociaż to chyba było wypalenie ogólne, spowodowane brakiem chęci do życia, a na pewno brakiem ambicji do dbania o jego jakość, a nie tylko do pracy, ale to inna sprawa.\n– Przepraszam – powiedział cicho, gdy syknęła z bólu, ale niestety nie miał na to dużego wpływu. Skupił się na oczyszczeniu jej kolan i na przyklejeniu plasterków, uśmiechając się lekko. Pewnie nie pierwszy raz w życiu to robił.\n– Naprawdę? – zmarszczył lekko brwi, przenosząc na nią spojrzenie, trochę chyba rzeczywiście zaskoczony tymi słowami. Chyba raczej spodziewał się, że będzie zła, że wrócił. Co prawda nadal była Jaleną, więc nie spodziewał się, że pośle go do stu diabłów i rzuci klątwy na jego rodzinę, ale jednak raczej nie spodziewał się entuzjazmu. Ale było to miłe.\n– Ja też, niejednokrotnie zastanawiałem się, co u Ciebie – przyznał cicho, spuszczając wzrok i skupiając się na prostym naklejeniu plastra. – Ale obiecałem, że nie będę dzwonić, więc się tego trzymałem – dodał jeszcze, sprzątając po tym szybki opatrywaniu ran i zamykając apteczkę.\n– Nie ma za co – dodał jeszcze, wstając i nie bardzo wiedząc dalej, jak się ma zachować. To było ciężkie. I dziwne. Naturalne, ale jednak wcale nie jednocześnie.\n– Dobrze Cię widzieć – powiedział więc po prostu, uśmiechając się nieco smutno, ale mimo wszystko szczerze. Nie kłamał, chociaż nie planował tego mówić na głos, ale cóż. Najwyraźniej obydwoje nie do końca się kontrolowali w tej kwestii.\nPost jalena nevrakis ( 12 kwie 2021, 00:43 )\nChoć sama przez długi czas była nieszczęśliwa po rozstaniu się z nim, liczyła, że on szybciej się pozbierał i spełniał swoje marzenia oraz ambicje. Nie potrafiła się zupełnie odnaleźć bez niego, łapała się na tym, że ogląda się czasem w bok, licząc, że on będzie obok, tak jak dawniej. Za każdym razem czekał ją zawód, który odrobinę łamał jej serce na nowo. Gdyby nie to, że musiała się opiekować tatą, rozpadłaby się w drobny mak. Już na tej podstawie powinna była wywnioskować, że to był błąd. I tak nawet się stało, po pewnym czasie. Ale co miała zrobić? Nie widziała żadnej innej opcji, żadnego sensownego rozwiązania. Musiała się nauczyć żyć bez niego. Miała tatę, miała pracę, która początkowo wiązała się mocno z jej wykształceniem. Z czasem musiała jednak zmienić ją na taką bliżej domu. Wówczas postanowiła się po części przebranżowić, choć tęskniła za projektowaniem skomplikowanych urządzeń. Nie tak jak za Lupinem, ale i z tym sobie w końcu poradziła. Odnalazła się w nowej pracy, a w międzyczasie spotkała Nolana, dzięki któremu na pewien czas uwierzyła, że może miała drugą szansę na miłość. Ale to był kolejny błąd, który przysporzył jej w ciągu ostatnich miesięcy więcej smutku niż czegokolwiek innego.\nTo była również jedna z emocji, z którą spoglądała na Lupina. Choć cieszył ją jego widok, tak samo jak to, że wyglądał na całego, zdrowego i wciąż oszałamiającego, patrzenie na niego nie było łatwe. Tak jakby znajdował się za szybą, przez którą mogła jedynie tęsknie mu się przypatrywać, ale nigdy bardziej nie zbliżyć. Może stąd brało się to, co interpretował jako ukryte ciepło… Wyszło trochę bardziej na wierzch, kiedy uspokoił jej obawy. Zdobyła się nawet na wygięcie ust w delikatnym uśmiechu, chociaż w wyrazie jej twarzy wciąż dało się dostrzec mieszaninę nieprzyjemnych uczuć. Nie dało się pozostać obojętnym, kiedy on się do niej tak ładnie uśmiechał. Wyglądał wówczas tak pięknie, że na chwilkę zapomniała o oddychaniu.\n– Bardzo – przyznała, nie wspominając mu o tym, że za każdym razem jak siadała do nowego projektu, przypominała sobie jego przy stole kreślarskim w ich mieszkaniu. To zajęcie zawsze łączyła z nim, bo przecież tak wiele razy widziała jak to robił, słuchała jak z zapałem opowiadał jej o tym, co robił i przynosiła mu kawę albo czekoladę, czasem nawet posiłki, kiedy praca pochłaniała go bez reszty. W końcu jednak zaczęła to traktować jak coś swojego. Serce wciąż biło jej szybko, pomimo jego zapewnień. Jakaś odrobina strachu w niej pozostała. – To już pozostawiam do oceny moim klientom – powiedziała miękko, tym razem rumieniąc się ze względu na wypowiedziany przez niego komplement. Wątpiła by rumieńce w najbliższym czasie opuściły jej policzki. Daleko jej było do pracoholiczki, choć naprawdę lubiła prawie każdy etap projektowania i konstruowania łodzi. Starała się nie uciekać od swoich problemów w ramiona nowych projektów. Było to też ciężkie, bo nowe zlecenia przychodziły do niej, nie ona do nich. Musiała więc odnaleźć inne sposoby na radzenie sobie z tym, co działo się w jej życiu. A działo się naprawdę dużo ostatnimi czasy. Choć spotkanie dawnego ukochanego znajdowało się zdecydowanie na szczycie listy obecnie, całkiem dużo innych rzeczy domagało się jej uwagi. Ale to później.\n– Nie Twoja wina – odpowiedziała niewiele głośniej, patrząc na to jak delikatnie się z nią obchodził podczas procesu opatrywania. Musiała szybko spojrzeć w górę by powstrzymać łzy, które napłynęły jej do oczu na myśl, że robili to już kiedyś. Dawno temu, czasem zdawało jej się, że w innym, lepszym życiu.\n– Mhm – potwierdziła zawstydzona i skinęła głową. Zagryzła wargę lekko, a potem spojrzała na niego, choć miała wielką ochotę uciec wzrokiem gdzieś indziej, żeby nie musieć bez ruchu spoglądać na jego niebieskie tęczówki. Oczywiście, że się cieszyła. Złość stanowiła ostatnią emocję, którą mogłaby odczuwać w związku z jego powrotem do miasteczka. Coś przyjemnie ciepłego rozlało się w środku jej ciała po tym jak wypowiedział kolejne słowa. Zacisnęła dłonie na brzegach krzesła, w jakimś rozpaczliwym geście opanowania się. – Dotrzymanie tej obietnicy było bardzo trudne – zgodziła się z nim, a głos jej przy tym zadrżał. Kiedy skończył opatrywać jej rany, pozwoliła by spódnica opadła znów do kostek. Na razie chyba nie była w stanie wstać z krzesła. Nie ze względu na ból, a raczej na to, że nogi odmówią jej posłuszeństwa po tym wszystkim, co od niego usłyszała. Uśmiechnęła się lekko i wreszcie wstała, tym razem nie mogąc już dłużej usiedzieć. Nie miała pojęcia, co ze sobą zrobić, tak naprawdę. Niby w ostatnim czasie nabyła całkiem spore doświadczenie w niekomfortowych rozmowach, ale wcale nie ułatwiało jej to odbycia tej konkretnej. Na to nic nie było jej w stanie przygotować.\n– Ciebie też – odwzajemniła się podobnym uśmiechem, bo uśmiechanie się do niego przychodziło jej znacznie łatwiej niż miała się sprawa z innymi. Trudno było się jej dziwić. – I chyba czeka nas więcej takich spotkań, skoro razem pracujemy – dodała po chwili, bo dopiero na to wpadła. Jakoś nie uderzyło jej wcześniej, że są zatrudnieni w tym samym miejscu. Szok tak działał na ludzi, utrudniał logiczne myślenie. Albo po prostu myślała do teraz o znacznie ważniejszych rzeczach. – Ale nie martw się, nie pojawiam się w stoczni codziennie, więc nie musisz uzupełniać zapasów w apteczce – spróbowała zażartować, choć efekt był dość opłakany. Wreszcie też zebrała się w sobie i przeszła obok niego, czując znajomy zapach jego ciała, kiedy się zbliżyła. Podniosła z podłogi tablet, który na szczęście nie ucierpiał podczas upadku, co dało jej szansę na ukrycie tęsknej miny.\nPost lupin r. cadwallder ( 12 kwie 2021, 22:52 )\nTak, nauka życia bez siebie wydawała się jedynym sensownym rozwiązaniem wtedy. Teraz zresztą też, chociaż chyba w innych okolicznościach, bo najprawdopodobniej będą dalej osobno, ale jednak widując się rzadziej lub częściej. Z jednej strony budziło w nim to wiele pozytywnych emocji i sporo radości, bo nigdy nie przestał za nią tęsknić, ale z drugiej nieco obawiał się tego, jak to będzie wyglądać. Bał się chyba najbardziej samego siebie w tym wszystkim, tego czy będzie potrafił zachować odpowiedni dystans, uszanować to, że miała swoje życie, w którym pewnie nie do końca było dla niego miejsce. Bał się tego, że trudno będzie mu utrzymać emocje na wodzy i bał się tego, że będą w pobliżu, niej zapomni na chwilę o wyrzutach sumienia, które potem znajdą go i uderzą ze zdwojoną siłą. Bał się chyba nawet, że jeśli odnowią kontakt w jakiejkolwiek formie i dowie się więcej o jego życiu, będzie rozczarowana. A była jedną z niewielu osób na tym świecie, której rozczarować nie chciał. Nie chciał też, aby czuła, że poświęcił ich związek na nic, skoro ostatecznie zawiesił karierę i z niej nie korzystał. Chyba po raz pierwszy w tym momencie czuł się naprawdę głupio przed kimś w związku ze swoimi decyzjami. Albo w ogóle po raz pierwszy od dawien dawna czuł cokolwiek niż rozgoryczenie i złość na samego siebie. Nagle ogarnął go emocjonalny i sentymentalny chaos, jednak jakimś cudem trzymał się na dystans. W tym w sumie zawsze był dobry, w chowaniu swoich uczuć i emocji, bo zawsze długo dojrzewał do tego, aby o nich szczerze rozmawiać. Przed nią z czasem nauczył się zdecydowanie szybciej otwierać niż przed kimkolwiek innym, ale to było bardzo dawno temu. Teraz to już nie miało prawa działać.\n– To świetnie – powiedział szczerze, uśmiechając się do niej bardzo delikatnie, ale też bardzo ciepło. To było miłe, naprawdę. Chciał, aby była szczęśliwa. Była mądra, piękna i zawsze uważał ją za jedną z najlepszych i najbardziej bezinteresownych osób, jakie w życiu poznał. Dla niego po prostu była dobra, miała w sobie mnóstwo cierpliwości i właśnie tego ciepła. Zasługiwała więc, aby jej życie się układało. Informacji o klientach nie skomentował w żaden sposób, pokiwał tylko lekko głową, jakby spodziewał się tego z jej strony, zawsze była skromna. A ta skromność mocno do niej pasowała i dodawała jej uroku, tak samo jak te słodkie rumieńce, które były widoczne na jej twarzy. Szczególnie że mimo wieloletniej rozłąki był przekonany, że ta skromność nadal była u niej szczera. Co nie zdarzało się wcale często, raczej częściej ludzie fałszywie udawali, aby tylko wyżebrać komplementy czy podbudować swoje ego. A ona była w tym wszystkim bardzo naturalna i prawdziwa.\n– Było, to prawda – przytaknął. – Jedno z najtrudniejszych zadań, jakiego się podjąłem – stwierdził, bez zbędnego owijania w bawełnę. Wielokrotnie był nawet w trakcie pakowania swoich rzeczy do torby, aby po prostu tutaj przylecieć i powiedzieć jej, że bez niej nie ma to sensu i dalej tak nie chce. Ale wtedy wracało poczucie winy jak bumerang, które przypominało mu złośliwie, że nie ma prawa bałaganić jej w życiu. I że musi po prostu przyzwyczaić się do tego bólu, który był nie tylko emocjonalny i psychiczny, ale też fizyczny, jakby coś go gniotło od lat w klatce.\nZrobiło mu się jakoś cieplej na jej słowa, co oczywiście było dość głupie i nieodpowiednie, bo przecież nie powinien robić sobie żadnej durnej nadziei.\n– Tak, może się tak zdarzyć – przytaknął, marszcząc lekko brwi. – Awaryjnie kupię zapas takich bardziej kolorowych – zapewnił ją na kolejne jej słowa z lekkim rozbawieniem. Z Kubusiem Puchatkiem, czy z innymi jednorożcami. Pewnie kiedyś takie jej kupował, gdy była jego ukochaną niezdarą. Aż znowu go zakuło to dziwne uczucie w okolicach serca. Tęsknota nie tylko za dawnymi, lepszymi czasami, ale przede wszystkim za nią. Wydawało mu się, że nigdy nie zapomniał, jaka była piękna, ale teraz nie potrafił nawet oderwać od niej wzroku.\n– Myślisz, że… – zaczął nieco pod wpływem chwili, gdy znalazła się bliżej, ale zawahał się, czując się nieco zażenowany samym pomysłem, który wpadł mu do głowy, ale chyba trochę nie było już odwrotu to raz, a dwa tylko ta rozsądnie myśląca część jego osoby chciała się cofnąć. A gdy była praktycznie na wyciągnięcie ręki, to jakoś logika niewiele miała do powiedzenia. – Moglibyśmy się spotkać poza pracą – dokończył więc nieco kulawo. – Chętnie się dowiem co u Ciebie – dodał jeszcze, zgodnie z prawdą. Bardzo chętnie. Chociaż chyba liczył mocno, że w jej życiu nie będzie żadnych bolesnych rzeczy. Albo nawet jeśli to nie na tyle, aby była teraz w trudnym miejscu. – Jeśli masz ochotę ze mną o tym rozmawiać, oczywiście – szybko to padło z jego ust, jakby nieco się zreflektował, że hej, jego potrzeby nie są tu najważniejsze. Aż mu się zrobiło głupio nieco. – Jeśli wolisz, abyśmy trzymali się dawnej obietnicy, to zrozumiem – tak, będzie musiał. Chociaż miał szczerą nadzieję, że nie było to coś, czego chciała. Ale na pewno było to coś, czego powinien chcieć on, gdyby nie był takim parszywym egoistą.\nPost jalena nevrakis ( 13 kwie 2021, 21:47 )\nNie była pewna czy zdołałaby żyć osobno, kiedy wiedziała już, że ma go na wyciągnięcie ręki. I że będą się czasem mijać, czy to w korytarzu, kantynie czy gdzieś na hali. Współpracować okazjonalnie również. Było to niewyobrażalnie trudne, kiedy znajdował się na drugim końcu kraju i w momencie, w którym go zobaczyła, wiedziała już, że wcale nie przebolała tego rozstania ani nie ruszyła dalej. Pomimo tego, że minęło kilka lat, podczas których została żoną innego mężczyzny. Nie potrafiła się odnaleźć w obecnej mieszaninie emocji, pewna, że przejdzie do analizy jak już zdąży ochłonąć po tym spotkaniu, ale już teraz wiedziała, że nie potrafiłaby pozostać wobec niego obojętna i zachowywać czysto profesjonalne stosunki. Chciała poznać go na nowo, dowiedzieć się o wszystkim, co zrobił przez ostatnie lata. I jak z powrotem znalazł się tutaj. Nie czuła wobec niego żalu ani złości, oboje podjęli wówczas tę decyzję, jedyną, która miała dla nich sens. Przeróżnie mogły się potoczyć jego losy po ich rozstaniu, więc nigdy nie mogłaby być rozczarowana. Sama zastanawiała się jakby zareagował na wieść o tym, że związała się z kimś innym. Była to jednak tylko jedna z wielu myśli, które przelatywały jej przez głowę i bala jej się obecnie poświęcać zbyt dużo uwagi.\nOdwzajemniła jego uśmiech, choć i w jej przypadku, nie sięgał on oczu. Łatwo było się do niego uśmiechać, szczególnie, że na sam widok wygiętych kącików jego ust, jej serce szybciej biło. Przegnał on ostatecznie jakieś resztki obaw, które w niej siedziały. Komplementy zawsze wzbudzały w niej zawstydzenie, nawet jeśli wiedziała, że są słuszne. Ten nie był inny. Zdawała sobie sprawę, że jej praca zawsze była na wysokim poziomie i klienci w prawie każdym przypadku wychodzili zadowoleni ze swoją nową łodzią, ale i tak krępowała się, kiedy ktoś jej o tym mówił na głos.\nZagryzła wargę, żeby powstrzymać drżenie ust i pokiwała jedynie głową. Przechodzili przez to samo, na swoje własne życzenie. Bała się odezwać i ciągnąć dalej ten temat, pewna że powie coś, czego potem pożałuje. Nie miała prawa mówić niczego więcej, burzyć tego, co przez lata samodzielnie budowali słowami o tym jak bardzo żałowała tej decyzji. I jak bardzo chciałaby cofnąć czas po to by móc podjąć inną. Teraz tym bardziej, skoro widziała po nim, że nie wszystko było do końca tak jak być powinno. A może po prostu dopowiadała sobie coś, czego tak naprawdę nie było, był szczęśliwy i tylko to spotkanie sprawiło, że tak posmutniał? Nie, gdyby w to teraz uwierzyła to chyba zaczęłaby na miejscu płakać, a tego starała się uniknąć za wszelką cenę. Nie zasłużył sobie na to, żeby musieć sobie z tym radzić. Była pewna, że ma własne problemy.\n– Dziękuję – powiedziała z lekkim rozbawieniem, pozostawiając mu już do decyzji jaki wzór uzna za słuszny. Uznała za całkiem zasadną jego chęć uzupełnienia zapasów, bo nie czuła się zbyt pewnie na nogach jak tak obok niego stała. Kiedy obok niego przeszła, była zdziwiona, że nie potknęła się o rąbek spódnicy albo… podłogę, bo tak skupiła się na jego bliskości, że zapomniała o wszystkim innym. Tylko nie o oddychaniu, na szczęście. Kiedy zaczął mówić, odwróciła się w jego stronę, w lekkim przestrachu oczekując kolejnych słów. Mimo zapewnień o trzymaniu specjalnie dla niej kolorowych plasterków, takich jak dawniej, przeszło jej przez myśl, że zaraz poprosi by ograniczyli spotkania na terenie stoczni. Otworzyła nieco szerzej oczy, gdy usłyszała jego propozycję, a serce omal nie wyrwało jej się z piersi. Zaniemówiła i dlatego doprowadziła do przedłużającej się ciszy, którą on wypełnił słowami, choć była gotowa zaakceptować jego propozycję z miejsca.\n– Bardzo chętnie – odparła, kiedy tylko przypomniała sobie jak formułować słowa w logiczne wypowiedzi. Zapłonęła w niej iskierka nadziei, którą bez skutku spróbowała zgasić. Chciała wiedzieć co u niego, czy może udało mu się ułożyć sobie życie i było mu lepiej niż jej obecnie. Choć w to wątpiła, tak jak już wyżej było. Ale byłaby szalona, gdyby odmówiła. – Chciałabym nadrobić zaległości – dodała i spojrzała na niego ciepło. Wciąż jej na nim zależało, to nie ulegało wątpliwości i chciała móc odnowić tę relację, skoro znów znajdowali się w tym samym miasteczku. W innej formie niż dawniej, oczywiście. Zależnej od niego, jego potrzeb i chęci.\nPost lupin r. cadwallder ( 15 kwie 2021, 00:03 )\nByła to kwestia, która na pewno na dłuższą metę będzie jednocześnie pomocna i wręcz przeciwnie. Z jednej strony naprawdę dobrze było mieć świadomość, że w jakimś stopniu znowu będzie mógł mieć ją w swoim życiu. Jako koleżankę z pracy, oczywiście. Być może jako przyjaciółkę, jeśli to w ogóle miało prawo funkcjonować. Ale z drugiej strony bardzo obawiał się tego, jak poradzi sobie z uczuciami, o których istnieniu wiedział niby przez ten cały czas i boleśnie go paliły, powodując ogromne wyrzuty sumienia, a teraz, gdy na nią patrzył, to miał wrażenie, że zagłuszają wszystko inne i krzyczą głośno w jego głowie, że powinien przecież powiedzieć je na głos, skoro ma w końcu taką możliwość. Na szczęście resztki godności i rozsądku skutecznie go przed tym powstrzymywały. Przynajmniej w tym momencie, a co będzie dalej? Cóż, tego trochę się obawiał, ale nawinie nieco liczył, że po prostu się z tym wszystkim oswoi i będzie łatwiej. W końcu teraz absolutnie się jej tutaj nie spodziewał, więc nic dziwnego, że był w ciężkim szoku i wszystko to, co czuł do niej od tylu lat, tak mocno go uderzyło. Szczególnie że mimo upływu lat, nadal była tak samo piękna i tak samo urocza. No i najwyraźniej tak samo niezdarna.\nZ plasterkami na pewno sobie poradzi i raczej było to coś, co naprawdę zrobi, bo czemu nie. Głupio liczył na to, że będą spotykać się częściej niż rzadziej w pracy, chociaż zdawał sobie sprawę z faktu, że ich stanowiska nie były przesadnie powiązane. Może gdyby robił dalej, to co robił kiedyś, to mieliby biura obok siebie i czasami współpracowaliby przy większych zleceniach, ale cóż. Jego życie było bardzo chaotyczne i nie było w nim na chwilę obecną miejsca na powrót do pracy, którą kiedyś tak bardzo kochał, że porzucił dla niej miłość swojego życia, która teraz przed nim stała. Życie to jednak potrafi być ironiczne i złośliwe, prawda? W tym momencie odczuwał to naprawdę mocno, co najmniej jakby los sobie z niego otwarcie szydził.\nGdy z jej strony padła odpowiedź, serce niemal wyskoczyło mu z piersi, tak mocno i ciężko uderzało w bardzo nierównym i stanowczo zbyt szybkim rytmie. Chyba nie spodziewał się tego, albo może bał się mieć na to nadzieję? Trudno stwierdzić. Cokolwiek tam sobie myślał, to proste potwierdzenie sprawiło, że uśmiech sam z siebie pojawił się na jego twarzy. I co prawda do końca nadal nie sięgał oczu, ale przez moment można było w nich nawet zobaczyć jakiś błysk radości, bo jednak… Naprawdę to go cieszyło. Chciał spędzać z nią czas, chciał wiedzieć co u niej. Chciał być dla niej wsparciem, jeśli będzie tego potrzebować i będzie to możliwe. I to, nawet jeśli wiedział doskonale, że nie będzie to dla niego łatwe, a być może nawet bardzo bolesne. Nie liczyło się to w tym momencie. Dlatego dając się ponieść tej chwili i trzymając się tych wszystkich uczuć i tej swojej pewności, która pewnie szybko wyparuje, gdy dotrze do niego, że jest idiotą, umówili nawet konkretny termin tego spotkania. A potem przeszli do rozmowy o pracy i tym, czego klient oczekiwał i czy z jego punktu widzenia rzeczywiście miało to sens. Bo gdy spojrzał na tablet, to przypomniało mu się nawet, że raczej nie przyszła go tu zobaczyć, tylko chciała coś ustalić, więc jak porządni pracownicy zajęli się pracą. Praca podobno jest najlepszym lekarstwem, więc pasowało idealnie.\n// koniec jalena nevrakis\nbyła agentka FBI, aktualnie bezrobotna\nByła agentką FBI, ale gdy świat się zawalił, a ona straciła wszystko, co było dla niej ważne - wróciła w rodzinne strony by zaszyć się w starym domu na plaży i już nawet nie musieć udawać. Tak poznała Westona i życie jakoś znowu nabrała kolorów.\nPost Sloane Ackerman ( 23 kwie 2021, 18:25 )\nPrawdopodobnie jej się tu nie spodziewał. Prawdopodobnie nikt jej się tu nie spodziewał. Ba! Prawdopodobnie sama się nie spodziewała, że w jedno przedpołudnie zjawi się w lokalnej stoczni. I nie, nie planowała zakupu łodzi. Nie planowała też sprzedawać tej, którą miała w garażu swojego domu, ale… ta jej trochę posłużyła za przepustkę do wejścia na teren zakładu. Akurat tak drobne kłamstwo nie powinno nikomu zaszkodzić. Zwłaszcza, że doskonale wiedziała z kim chciała się zobaczyć i oczywiście, że była umówiona. Absolutnie nie była umówiona, ale miała nadzieję, że Skyler będzie tak samo dobry w tą ściemnianą grę jak ona. Zwłaszcza, że gdy go zobaczyła – uśmiechnęła się promiennie i czekała, aż potwierdzi człowiekowi, który ją tu przyprowadził, że faktycznie mieli się spotkać. Po co? Po pierwsze była ciekawa – jak funkcjonował w swoim środowisku naturalnym z daleka od jej domu i jej remontu. Chociaż może bardziej ich remontu? W każdym razie z daleka od remontowania domu, z którym ciągle nie wiedziała, co powinna zrobić. Z każdym kolejnym dniem, gdy prace się posuwały i gdy byli już bliżej końca niż początku – miała coraz większe wątpliwości. Powinna to zrobić? Powinna zostać w Monterey? Ciągle nie wiedziała.\nWyciągnęła dłoń w papierowym kubkiem kawy w stronę Westona, razem z tym wspięła się na palce i złożyła na jego policzku lekki pocałunek – Mam też kanapki z indykiem… przechodziłam obok mojej ulubionej knajpy i pomyślałam, że wpadnę z lunchem. Co prawda musimy to połączyć z tym, że właśnie przekonujesz mnie do zakupu albo remontu mojej łodzi, ale wiesz… nie mam wątpliwości, że potrafisz przekonywać. No i negocjacje przy lunchu brzmią zdecydowanie lepiej. – zażartowała, bo przecież musiał wiedzieć, że nie planowała żadnego zakupu, a to wszystko było tylko po to, żeby się tu dostać. Do niego – I przyznaję… byłam ciekawa jak wygląda praca tutaj. – dodała szczerze, rozkładając lekko ramiona i bezradnie nimi wzruszając, bo co zrobisz jak nic nie zrobisz, prawda? Poprawiła okulary przeciwsłoneczne – bo podejrzewam, że znajdowali się gdzieś na świeżym powietrzu przy dokach – Jak twój dzień?\nwydra za napisanie karty marty - the originator paige - the typewriter william sealspeare - wyróżnienie aktywności lipiec 2021 better use spf let's talk about boats, baby drunken sailor i'll be there for you let's get it on no hope, no love, no glory this is the way you left me we're nothing more than friends pet me extreme home makeover kitchen-bound\nPost Skyler Weston ( 23 kwie 2021, 20:28 )\nWidok kobiety na terenie stoczni był raczej rzadkością. Wśród załogi było raptem tylko kilka pań i każdą z nich Weston doskonale znał, a co więcej – wiedział, że zaglądały do jego sektora tak często, że aż prawie nigdy. Kiedy więc wśród jego kolegów nastało lekkie poruszenie, bo jeden z nich wyhaczył ładną blondynkę idącą w kierunku pracującego samotnie Westona, podniósł głowę i on. W pierwszej chwili nie ogarnął, że to faktycznie ona, ale ta sekunda więcej wystarczyła i… Natychmiast pomyślał o tym – i autentycznie i mocno się tym zmartwił – że może byli umówieni, a on o tym zapomniał? Z drugiej jednak strony nie umawiałby się z nią w godzinach pracy, więc… Odłożył narzędzia, otrzepał dłonie z pyłu i jak tylko Diego i Sloane podeszli bliżej, a pozostali panowie „stoczniowcy” ucichli i tylko co chwila ciekawsko zerkali w ich kierunku, nie pozostało Westonowi nic innego jak uśmiechnąć się do blondynki i… Zagrać w jej grę. Potwierdził, że byli umówieni, potwierdził, że tylko w interesach i tyle wystarczyło. Diego nie wnikał, odszedł w swoją stronę, a oni mogli przestać udawać. – Dziękuję. – odpowiedział cicho raz, że na kawę, a dwa, że na tego buziaka. No… I na to, że do niego przyszła. – I cześć… – wyszczerzył krótko kły, a potem krótko łypnął po swoich kolegach. Nie była to cała plotkująca gromada, raczej kilku obserwatorów. Nic groźnego, w każdym razie. – Naprawdę? Byłaś ciekawa jak wygląda praca w stoczni? – zapytał chwilowo nie tyle ignorując, a bardziej odkładając jej pytanie o jego dzień na dalszy plan. Chwilowo! Zanim Sloane cokolwiek odpowiedziała, on dodał: - A może po prostu się za mną stęskniłaś i nie mogłaś wytrzymać do popołudnia…? – aż wpadłby kończyć remont jej domu? Jak od wielu dni… Codziennie. Bez przerwy. Uśmiechnął się cwanie, drańsko i trochę też bezczelnie. Wyciągnął do niej łapsko, a gdy tylko go za nie złapała… - Zaraz pogadamy. Teraz chodź. Pokażę ci coś fajnego, a przy okazji zjemy te kanapki. – i pogadają o interesach oczywiście. – Tutaj ZA DUŻO WŚCIBSKICH BAB PRACUJE! – odezwał się GŁOŚNIEJ bardzo wymownie kierując to do szanownych kolegów stoczniarzy. Paru z nich parsknęło śmiechem i przeprosiło: Po prostu ci zazdrościmy, ok? Do nas takie ładne blondynki nie wpadają z kawą… Tego już nie komentował. Poprowadził Sloane w dalszą, bardziej ustronną część doków. Stała tam łódka – solidna, niewielka, do odremontowania. Była zacieniona, więc słońce nie będzie raziło ich w oczy. Sky pomógł jej wejść do środka, a potem też sam tam wskoczył. Rozejrzał się za jakimś kocem, a nie widząc żadnego… Ściągnął sobie przez głowę bluzę i położył ją na roboczym siedzisku. – Siadaj. Nie chcę żebyś się pobrudziła. – bo pewnie było tam trochę pyłu i kurzu. Sam usiadł obok niej. Mieli dobry widok na oceeeean. – Chcesz najpierw posłuchać jak mój dzień czy zobaczyć coś fajnego? – zapytał jak gdyby nigdy nic, wpatrując się w nią bacznie i… Co kombinował? Chyb nie zdejmie przed nią teraz portek, prawda? Hyhy.\nPost Sloane Ackerman ( 23 kwie 2021, 22:35 )\nUśmiechnęła się wymownie, bo nie zamierzała potwierdzać. Ani zaprzeczać! Może i faktycznie się stęskniła? Może naprawdę przechodząc obok restauracji pomyślała o tym, że pewnie jak zwykle zapomniał lunchu i że może naprawdę chciałaby go z nim spędzić. To nie była przemyślana decyzja, a wejście na teren stoczni wcale nie było takie łatwe, ale skoro już tu była i cało to przedstawienie jej się udało to… trzeb było korzystać. Poruszenie wśród jego kolegów było zabawne, więc gdy tylko stwierdzili, że mu zazdroszczą – po prostu się roześmiała i zapewniła, że następnym razem będzie pamiętała o większej liczbie kaw. Więc czy planowała już następne razy? Przyszło jej to tak naturalnie i swobodnie jakby naprawdę tak było, jakby to nie miała być jej ostatnia wizyta w stoczni. I jakby to było przecież oczywiste.\nDała się poprowadzić, gdzie tylko chciał – prawda była taka, że jakby chciał ją iść teraz gdzieś utopić to poszłaby za nim równie chętnie. Co ten facet w sobie miał? Na łódkę też bez oporów weszła – Rozumiem, że to podchwytliwe pytanie? – odbiła piłeczkę, uśmiechając się pod nosem – Ale mogę… zobaczyć coś fajnego, jednocześnie słuchając o twoim dniu? I jeszcze najlepiej jakbyś przy tym zjadł kanapkę, którą ci przyniosłam, bo jak znam życie i znam ciebie… to nie zjadłeś śniadania. Ani nie miałeś lunchu. – trochę brzmiała jak jego matka, ale też trochę tak chciała zabrzmieć! By zaraz parsknąć i ładnie się do niego uśmiechnąć – Mam nadzieję, że nie będziesz miał z tego powodu w ogóle jakichś nieprzyjemności… że no wiesz… wprosiłam się i zajmuję ci twój cenny czas? – wolała się upewnić. Bo chociaż przerwa na lunch należała się każdemu to też nie chciała przesadzać, bo chociaż na pewno by sobie poradził to wiedziała, że ta praca była dla niego zbyt ważna by mógł ryzykować. Dla głupiego lunchu!\nPost Skyler Weston ( 23 kwie 2021, 23:01 )\nZauważył to. To jak naturalnie przyszło jej wspomnieć o kolejnych odwiedzinach i kolejnych kawach. Tak jakby to dzisiaj wcale nie było przypadkowymi odwiedzinami gościa, który remontuje jej dom. Bo nie było i oni oboje doskonale o tym wiedzieli. Nawet jeśli wcale mu nie przyznała, że za nim tęskniła!\nZmarszczył w śmiesznym niezrozumieniu czoło, ale naprawdę nie rozumiał dlaczego ta wizyta miałaby mu dostarczyć problemów. Pokręcił głową i… - Hej… Nie gadaj głupot. Cieszę się, że wpadłaś. I postanowiłaś mnie nakarmić… – lekko trącił jej ramię własnym. Uśmiechnął się i wyciągnął rękę po… - No dobra, maaaamo. Daj tę kanapkę, bo faktycznie od rana jadę na kawie i wodzie. – i pewnie mu ją podała, a on wtedy: - Dziękuję. Dobra z ciebie dziewczyna-nie dziewczyna. – tududum. Wargi zadrżały mu mocniej, a sposób w jaki spojrzał przy tym na Ackerman jasno sugerował, że najzwyczajniej w świecie chciał jej zagrać na nosie. I chyba trochę zagrał. Odpakował kanapkę i chętnie się w nią wgryzł. Aż zamruczał. Jak kotek w reklamie. Hyhy. Taaaaaka była pyyyyszna. – Mój dzień w porządku. Sporo pracy, ale… – wzruszył ramionami. Wiedziała, że jemu to akurat kompletnie nie przeszkadza. Był pracowity i nie za bardzo chyba potrafił odpoczywać. Zawsze znajdował sobie coś do roboty – nawet wymianę „głupiej” żarówki w lampce, której nigdy nie używa. No, ale! – Chciałem nawet zadzwonić, wiesz? W przerwie na papierosa. – zażartował głupio, bo przecież nie palił. – I wyciągnąć cię wieczorem do kina, ale skoro ty pierwsza nie wytrzymałaś i przyszłaś… – tej tęsknoty oczywiście. Znowu wgryzł się w kanapkę i sięgnął zaraz po swoją kawę. Przełknął, popił i mruknął: - To teraz ty melduj. Co robiłaś od rana? Wybrałaś łóżko do sypialni? Zamówiłaś? – żeby mógł je dla niej złożyć, a potem razem z nią przetestować… Tak, to był dobry plan.\nPost Sloane Ackerman ( 24 kwie 2021, 10:42 )\nBo to były przypadkowe odwiedziny, które wcale nie były przypadkowe. Tak właśnie. Może dlatego przychodziło jej to z taką łatwością, może tak bardzo przyzwyczaiła się do jego obecności w swoim życiu, że był jej do tego potrzebny jak powietrze. Czuła się w jego towarzystwie dobrze i swobodnie. A że stocznia to nie było najlepsze miejsce na randki? Które oczywiście randkami wcale nie były, wiadomo! Trudno! Naprawdę cieszyła się, że miała okazję spotkać go w środowisku naturalnym, ale tak… obawy pozostawały.\nSwoją drogą, gdy nazwał ją mamą to był impuls… na zaledwie ułamek sekundy coś jej w spojrzeniu się zmieniło, ale to była taka mikroekspresja, że pewnie odpakowując kanapkę mógł tego nie zauważyć. Zresztą nie chciała, żeby to zauważył. Sama się na siebie zdenerwowała, że to w ogóle zrobiło na niej jakiekolwiek wrażenie, zganiła się w myślach i uśmiechała się dokładnie tak samo jak uśmiechała się sekundę czy dwie wcześniej. Zwłaszcza, że nazwał ją dziewczyną i nie mogła nie wyszczerzyć kłów szerokim uśmiechu, a przy okazji wymownie przewrócić ślipiami. Bo naprawdę, no naprawdę!\n- Czyli będąc dobrą dziewczyną-nie dziewczyną chyba jeszcze bardziej zasłużyłam sobie na wycieczkę do kina. – zauważyła, pociągając spory łyk swojej kawy – I tak, zamówiłam… możesz być dumny. Powinno przyjść za jakieś dwa tygodnie. – więc mieli jeszcze co najmniej dwa tygodnie zanim wszystko będzie gotowe. Szczerze? Wcale, ale to wcale jej się nie spieszyło. Nawet żałowała, że czas oczekiwania nie był dłuższy… mógłby, prawda? Najlepiej na nigdy? Wtedy ktoś podjąłby decyzję za nią – Ale wracając do tego kina! Wiesz, co sobie ostatnio pomyślałam? Że jakieś sto tysięcy lat… tak, tak dinozaury wtedy chodziły jeszcze po ulicach, nie byłam w kinie samochodowym. Jest w Monterey, więc proszę, Weston… chcesz mnie zabrać do kina to do niego pojedziemy. – zaśmiała się, bo tak… kino samochodowe, każdy doskonale wie, że nie jest to wtedy wyjście na film – No i miałeś mi coś super pokazać! – przypomniała mu, bo halo… ona tutaj czek! – Od tego zależy nasza dzisiejsza transakcja. – w końcu przyszła w interesach, aczkolwiek kącik ust znowu drgnął jej wymownie w rozbawieniu.\nPost Skyler Weston ( 24 kwie 2021, 16:20 )\nNie zauważył tego i prawdę mówiąc nawet nie pomyślał o tym jaką maksymalną i katastrofalną gafę w ten sposób zaliczył. Totalny fail Westona. Napraaaaawdę, jestem nim rozczarowany i ona też powinna! Przez pięć minut, bo potem niech jednak z powrotem go lubi. Przyszło mu to tak naturalnie – zażartowanie w ten niefortunny sposób - jak i nazwaniem jej swoją dziewczyną. Dziewczyną-nie dziewczyną, ale heloł, oboje dobrze wiedzieli jak było. Skoro sypiali tylko ze sobą i tylko ze sobą spędzali czas wolny… No to hej. No, ale! Zakaz łatkowania, on się w sumie stosował.\nDojadając swoją kanapkę, z uznaniem pokiwał głową. – Jestem bardzo dumny. – przyznał i… Skłamałbym ja i skłamałby on gdybyśmy tu się teraz obaj zapierali, że informacja o „dwóch tygodniach oczekiwania” nie siadła Westonowi w głowie. Bo to były, niestety, tylko dwa tygodnie, a czas – jak dobrze wiemy – pędzi jak szalony, więc… I one miną w mig. I… On naprawdę nie miał dużo czasu na to, żeby przekonać ją do zostania w Monterey. Bo to czy, albo raczej bo to, ŻE tego chciał to oczywista rzecz.\nPopijał swoją kawę i patrzył na Sloane kiedy ta sprzedawała mu pomysł randki w samochodowym kinie. Wargi zadrżały mu mocniej i już nawet chciał to jakoś skomentować – pewnie w typie „idziemy do kina czy na film?” ale nie zdążył, bo… - No tak! Coś fajnego… Miałem ci pokazać, prawda – zapomniał na moment, ona go zagadała i tyle. Upił jeszcze łyk kawy, odstawił ją gdzieś na bok i kucnął wciąż w środku łódki obok ich siedziska. – To ci pozwoli uwierzyć, że… Kochana moja… Prawdziwa miłość istnieje! I jest wśród nas czy coś… – wyszczerzył kły i wyjął jedną z „podłogowych-pokładowych” desek. Pod nią był schowany jakiś pakunek. Pożółkły od czasu materiał oplatał coś w kształcie notesu, mniejszej książki? Weston odwinął to cuś i podał je w kobiece dłonie. Był to w istocie notes, ale prowadzony jako pamiętnik. W środku była stara czarno-biała fotografia, przedstawiająca dziewczynę, ślicznie uśmiechniętą i… Chyba była pielęgniarką, bo na to wskazywał jej strój. – Dostaliśmy tę łódkę od starszej kobiety której mąż jakiś czas temu zmarł. Ironia życia jest taka, że całe swoje życie był marynarzem, a zabiło go morze właśnie. Poprosiła czy moglibyśmy ją odnowić, odrestaurować, wrócić jej życie… Nie miała pieniędzy więc nie było chętnych żeby się tym zająć, ale… Znasz mnie. – w międzyczasie usiadł obok blondynki. Uśmiechnął się i wzruszył ramionami. – Nie mogłem jej odmówić. Jak tylko mam trochę wolniejszą chwilę… Albo przerwę na lunch… To tutaj przychodzę i robię co mogę żeby ta łódka odzyskała swoją duszę. No i znalazłem to. – wskazał na dziennik aka pamiętnik. – Najwyraźniej zmarły mąż tej kobiety go prowadził od wielu wielu lat… Jak jeszcze służył w wojsku i wypływał na kilkumiesięczne misje. To ona. Tych sto lat temu. – wziął w palce fotografię i uważniej jej się przyjrzał. – Dużo o niej pisał. Była jego… No… Taką prawdziwą, najprawdziwszą miłością. I myślę, że on dla niej też. – mógł mieć taką nadzieję przynajmniej. – Zamierzam jej to oddać razem z gotową łódką. Myślisz, że to dobry pomysł? – podniósł ślepia na Ackerman. Ufał jej. Wierzył, że poradzi mu dobrze. – I oczywiście, że zabiorę cię do kina… Pod warunkiem, że nazwiemy to randką. – dodał jeszcze zanim ona cokolwiek mu odpowiedziała. Wyszczerzył krótko kły i wyciągnął pysk do jej policzka. Pocałował ją i cicho jeszcze mruknął: - Wiem. Jestem uparty jak osioł. – z tymi randkami i… W ogóle.\nPost Sloane Ackerman ( 24 kwie 2021, 17:29 )\nZaintrygował ją! Tą obietnicą, że miała uwierzyć w prawdziwą miłość i tym podobne rzeczy, w które… właściwie to wierzyła. Widziała swoich rodziców, widziała jak zgrany duet tworzyli. Nie zdziwiło ją nawet jakoś bardzo mocno, że umarli w bardzo krótkim odstępie czasu, bo ciągle powtarzali, że nie umieliby bez siebie żyć i tak właśnie było. Więc Sloane wierzyła w prawdziwą miłość. Ona jedynie nie wierzyła w to, że ta mogłaby ją kiedyś spotkać. Tylko tyle. Dlatego zaintrygował ją i przyglądała mu się uważnie, gdy zaczął sięgać pod podłogę. Odebrała od niego pakunek i spojrzała na niego niepewnie, jakby nie do końca była pewna, czy w ogóle wolno jej to otwierać. Ale otworzyła. Ostrożnie przesunęła dłonią po kilku stronach, ostatecznie skupiając się jednak na fotografii. No i w ogóle nie zdziwiła się tym, że był jedyną osobą, która chciała pracować za frajer… no kto inny? Ale chyba właśnie dlatego go lubiła… ta, lubiła. Podniosła wzrok na Skylera, uśmiechnęła się do niego ładnie i pokiwała głową, że jak najbardziej – O ile to ona, a nie kochanka.. – zażartowała, ale po tym jak wróciła do notatnika i przeczytała kilka zdań na kilku pożółkłych stronach, nie miała wątpliwości i mogła się tylko uśmiechnąć pod nosem – Myślę, że będzie szczęśliwa. Taka pamiątka… – tak samo jak taka miłość! – Nie zdarza się często. – potwierdziła, ostrożnie zamykając notatnik, owijając go tak jak był i oddając go mężczyźnie – I to te opowieści o wielkich miłościach cię do tego prowokują? – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu – Pójdę z tobą na randkę, Weston, możemy nawet uznać, że to ta pierwsza. – i ostatnia? Jeśli wróci do San Francisco? – Mówiłam, że jesteś dobry w robieniu interesów. – zaśmiała się i teraz to ona wychyliła się w jego kierunku i po prostu go pocałowała. Miękko, spokojnie i bez pośpiechu – Ty wybierasz film! – dodała, żeby nie było wątpliwości i żeby czasem nie próbował kazać jej decydować. O nie! Nic z tych rzeczy – Powinieneś tą łódkę skończyć… teraz mam wyrzuty sumienia, że przez mój dom ona ma opóźnienia.


Co dzisiaj zrobiłem/am przy swoim Subaraczku :) - Page 665 - Forum Subaru - Forum SIP\n4 minuty temu, janekbe napisał:\nDziś o godz. 8:48 otrzymałem zlecenie odświnienia żonowozu.\nCoś w tym jest, bo jak dałem świnkę na klape to jedynie małżonka sie bulwersowała. Że wiocha, że ile ja mam lat itd.\nByła.... sorry jest ciągle, spadła mi kiedyś na myjni (magnesowa), ale jakiś miły człowiek przykleił ja na ścianie i w ten sposób ją po tygodniu odzyskałem.\nInfra 473 posts\nsuberet 462 posts\nhemi112 336 posts\n9 minut temu, janekbe napisał:\nOj grubo pojechane...\nKiwi 4ester 1433\nBrakuje mi jeszcze kto i ile postawił u bukmachera\n3 godziny temu, janekbe napisał:\nbo po coś przyklejał na lusterko samo w sobie???? na obudowe z przodu trzeba było to by nie zauważyła....\n23 minuty temu, VEC napisał:\nTu raczej odwrotnie , jak by nakleił na wkładzie to by nie zwróciła uwagi a że było na obudowie to klops\nA sobie nakleiłam więcej naklejek, jeszcze mam 5 znaczków do wykorzystania, ale to już chyba nie będzie dobrze wyglądać\nJeśli masz wybierać między rozwodem a naklejeniem świnki to jakiego koloru będzie świnka?\nZmiana zawieszenia na Bilstein z Legacy 2014 oraz wrzucone śruby do felg Rays\nTak mi się przypomniało. Facet myje samochód. Dwie wrony siedzą na drzewie. Jedna do drugiej: mówię ci jeszcze raz, nie teraz. Poczekajmy aż skończy. Wiem, że powinno iść do innego działu, ale tu jest chyba na miejscu.\nJa znam wersje z gołebiami, i czekają aż nawoskuje.\nWymieniłem olej w gacku. Drugi raz w tym roku, to mi się jeszcze nie zdarzyło..\nDwa razy w roku to norma\nSzkoda Go na wąwozy...\n15 godzin temu, arkadio napisał:\nna wąwozy będzie inne Subi... tzw. Papamobile jak się uda... dopinam szczegóły ale nie chcę się jeszcze jarać\n17 godzin temu, Artman84 napisał:\nDrugi raz w tym roku, to mi się jeszcze nie zdarzyło..\nW ubiegłym roku wymieniałem 6 razy, w tym 3 razy, nie liczę docierania\nOjciec mojej byłej jeździł pasatem B5 kombi i olej zmieniał licznikowo co 10000 a to wypadało u niego mniej więcej co miesiąc. Wtedy zalewał schellem ale jak mu wyszło że musi drugi raz w tym samym miesiącu wymienić olej to zaczął kupować najtańszy\nHehe. No cóż dla mnie to nowość, dawno nie robiłem tyle kilometrów ale wszystko przede mną\nEdited September 24 by Artman84\nSprowadziłem wzmocnienia od kolegi @wałek\n44 minuty temu, Jurando2006 napisał:\nI co tam sobie wzmacniasz w XTI?\nGodzinę temu, Jurando2006 napisał:\nHeh, muszę w końcu swoje zamontować, wieczny brak czasu...\n22 minuty temu, Infra napisał:\nSilnik się zamknął, poszedł do szlifu i odpowiednio się zakłuje\nTak że skrzynia 5mt teraz wytrzyma 1000 niuta\n@Infra może też potrzebujesz do swojej rakiety?\nW dniu 16.09.2020 o 18:44, Radosław De napisał:\nCiekawe czy żonę zakonserwuje? taniej wyjdzie jak botoks albo inne cuda\nto zależy, czy z plastiku, czy blachara\nW dniu 20.09.2020 o 00:13, LosioDriver napisał:\nSpędziłem ostatnio 2 tygodnie grzebiąc w kilku uszkodzonych zmieniarkach i okazało się, że wszystkie były uszkodzone z tego samego powodu.\nWprawdzie uszkodzenie mechanizmów było w różnych miejscach, ale we wszystkich przypadkach doszło do niego przez nie zatrzymanie się jednego i tego samego we wszystkich przypadkach silniczka (których jest dość sporo).\nNie udało mi się jeszcze zlokalizować dlaczego ten silniczek się nie zatrzymuje, natomiast po przestudiowaniu całego mechanizmu trochę go zrozumiałem i umiem tak go ustawić aby się nie blokował (do momentu aż zaczyna działać ów silniczek i wszystko się sypie).\nW planach mam zakup części do radia (namierzyłem magazyn w Chinach i czekam na odpowiedź) oraz znalezienie źródła problemu z silniczkiem.\nUdało mi się ruszyć pierwszą zmieniarkę. Ustawienie jej w pozycji startowej trochę zajęło. Odłączyłem część mechanizmu do której jeszcze nie mam części żeby zmieniarka znowu nie zgłupiała. Jak uda mi się dostać części i podłącze element przekładający płyty to zobaczymy czy dalej będzie tak pięknie


Mój koszmarny wybór motoryzacyjny – głosowanie – Poznajemysamochody.pl\nMój koszmarny wybór motoryzacyjny – głosowanie\nHistorie konkursowe – CZĘŚĆ 1\nHistorie konkursowe – CZĘŚĆ 2\nGłosowanie zamykamy w najbliższy wtorek o 22.00!\nNa 52 samochody które miałem żaden nie dał mi takiego czadu jak w tych opowieściach. Może trochę Lancia Thesis, ale kupiłem ją bez kasy na porządny egzemplarz i z miłości – jak się okazało nieodwzajemnionej .\nPonieważ zawodowo zajmuję się motoryzacją, mam parę fajnych historii dotyczących zakupów aut przez moich znajomych którzy pytali mnie co kupić.\nZ reguły odpowiadam listą aut których nie mają kupować , a to ze względu na liczne wady wynikające z zatrudniania przez koncerny stukniętych inżynierów lub nieobliczalnie chciwych księgowych.\nNiestety okazuje się że lektura rodzimych (no powiedzmy) czasopism motoryzacyjnych i zawartych tam absolutnie bezstronnych testów porównawczych powoduje zakup auta którego resus kończy się w okolicach 150 tys.km. Dodatkowo dużo waży opinia wujka Janusza który kiedyś miał\nauto danej marki (tylko że w latach 80-tych). Niestety szybciej niż później te jednorazowe produkty trafiają do mnie z błaganiem sprzedaj/napraw/zrób coś z tym gie. Oczywiście przekazuję tylko instrukcję jak dobrze mają zrobić ogłoszenie w internecie bo się takimi cudami nie zajmuję i nie chcę by mnie palcami na ulicy pokazywali biedni nabywcy . Jeden z moich znajomych po samodzielnym pozbyciu się auta uznawanego za premium które kupił nowe (paliło olej, naprawa silnika, potem jego wymiana, potem dalej palił olej ale mniej a na końcu padła skrzynia biegów tzn jechała szarpiąc do przodu ,wsteczny znikł) zrobił kolejny zakup. Kupił ten sam model samochodu , nowy, z tym samym silnikiem i skrzynią biegów, tylko dopłacił do 5-cio letniej gwarancji. Na moje pytanie dlaczego jest takim masochistą odparł że marka mu odpowiada. Oczywiście auto już bierze olej mimo 14 tys.km. Co dziwne dla żony kupuje samochody których nie ma na mojej antyliście i które „przeżywają” przynajmniej jego dwa samochody tylko że bez przygód.\nJest jeszcze piękna historia o Nissanie Primerze P-12 z silnikiem Laguny ale to nie mój samochód tylko też kupiony mimo moich ostrzeżeń więc nie startowałem w konkursie.\nBzebzol 1 rok ago\nNo i z 300 głosów łącznie zrobiło sie nagle 900 z czego 600 na LC. :/\nProfMiodek 1 rok ago\nzdecydowanie lepiej jest gdy Ty piszesz niż cytujesz cudzesy wyznawców chcących nieudolnie nawiązać do oryginału.\nTo oszustwo! Przyjęło dwa razy głos z tego samego urządzenia\na myślisz, że skąd wzięła się nieproporcjonalna przewaga opowiadania nr 5? Jakbym był tak samo zawzięty, to bez problemu nabiłbym sobie dwa razy tyle głosów. Wystarczy kilka godzin przed komputerem i bardzo wytrzymały klawisz F5.\nszym 1 rok ago\nJak dla mnie wygrywa historia Ascony, sam mialem juz kilka samochodow, z ktorych czesc wymagala specjalnej troski, ale z braku czasu nie moge sie tym podzielic. Wybaczcie brak polskich znakow, ale ten trol z ktorego pisze ich nie posiada.


ZEGAR BIURKOWY Z PRZYBORNIKIEM GUARDA, BRĄZOWY - gadżety, gadzety, artykuły biurowe z logo, gadzety biurowe z logo Łódź, dux-promotion, Biuro\nZegar biurkowy z przybornikiem Guarda, brązowy\nWykonany z drewna prezent na biurko, który pełni funkcję zegara i przybornika. Zasilany 1 baterią typu AA (dołączoną do produktu). Pakowany w srebrne kartonowe pudełko. Wykonany z drewna prezent na biurko, który pełni funkcję zegara i przybornika. Zasilany 1 baterią typu AA (dołączoną do produktu). Pakowany w srebrne kartonowe pudełko. Cena już od: 34.93*\nmaterial wykonania drewno\nkolor opakowania srebrny\nwaga brutto 0.5\nwaga netto 0.46\nwaga dlugosc 80.0\nwaga szerokosc 200.0\nwaga wysokosc 120.0\nwaga brutto 12.0\nwaga netto 11.0\nwaga dlugosc 360.0\nwaga szerokosc 420.0\nwaga wysokosc 400.0


Badanie wpływu odtleniania stopu FeNi42 odtleniaczami prostymi i złożonymi wprowadzanymi w próżni na skład i strukturę wtrąceń niemetalicznych - Digital Library of the Silesian University of Technology\nTitle: Badanie wpływu odtleniania stopu FeNi42 odtleniaczami prostymi i złożonymi wprowadzanymi w próżni na skład i strukturę wtrąceń niemetalicznych\nKlisiewicz, Zygmunt. Promotor ; Sosnowski, Remigiusz. Recenzent ; Żak, Hanna. Recenzent\nKatalog OPAC\t; oai:delibra.bg.polsl.pl:4680\nciekły metal czystość stali indukcyjne piece próżniowe odgazowanie stali odtlenianie stali proces próżniowy rafinacja stopów stopy magnetycznie miękkie stop żelaza z niklem warunki odtleniania wtrącenia niemetaliczne\nKlisiewicz, Zygmunt, Badanie wpływu odtleniania stopu FeNi42 odtleniaczami prostymi i złożonymi wprowadzanymi w próżni na skład i strukturę wtrąceń niemetalicznych Feb 7, 2020


w słowach kluczowych: CiViTAS Renaissance\nPiątkowski, P.\tLewkowicz, R.\tHeese, T.\n2013 R. 14, nr 3 325-334\nPL W artykule przedstawiono rolę europejskiego projektu CiViTAS Renaissance w opracowaniu Strategii Rozwoju Transportu dla miasta Szczecinek. Przedstawiono wybrane wyniki badań ankietowych oraz badań pochodzących z pomiarów bezpośrednich. Na podstawie uzyskanych wyników badań oraz analiz określono zakr[...]\nEN The paper discussed the impact of European project CiViTAS Renaissance on elaboration of Transport Development Strategy in Szczecinek. The chosen results of survey researches and results of direct measurements were presented. On the basis ofthe obtained analysis of results of conducted researches th[...]


Kot bambino – co to za rasa?\n„Wieczne dziecko” – pod taką nazwą często występuje kot bambino, który przez całe życie wygląda jak mały kociak. Tę eksperymentalną rasę można określić jak miniaturową, krótkonogą wersję sfinksa.\nBambino to nowa rasa, należąca jednocześnie do dwóch grup ras eksperymentalnych: miniaturek oraz ras krótkonogich (tzw. dwarf cats, czyli „koty-skrzaty”).\nPowstał ze skrzyżowania munchkina (krótkonogiej rasy kota) z bezwłosym sfinksem.\nPotomek odziedziczył charakterystyczne cechy obu ras.\nPierwszy miot bambino przyszedł na świat w 2005 r. w amerykańskiej hodowli HolyMoly Cattery. W tym samym roku bambino został zarejestrowany w organizacji felinologicznej TICA jako rasa eksperymentalna. Jak do tej pory nie uzyskał on statusu pełnoprawnej rasy w żadnej organizacji, ani też nie został zarejestrowany jako rasa wstępnie. Może być natomiast pokazywany na wystawach TICA jako sfinks „New Trait” (o nowych cechach).\nBambino to kot, który zawsze wygląda jak mały kociak. Wszystko przez jego małe rozmiary – dorosłe zwierzę osiąga średnio 15–17 cm długości, czyli mniej niż kot singapurski, najmniejsza „pełnoprawna” rasa kota. Wrażenie maleńkości potęgują krótkie nogi. Tylne kończyny mogą być nieco dłuższe niż przednie.\nBambino to koty bezwłose; mają miękką, lekko pomarszczoną, luźną skórę, zwykle pokrytą niemal niewidocznym puszkiem, jak brzoskwinia czy zamsz (są także osobniki absolutnie bezwłose). Zdarzają się bambino o „lwim ogonie”, zakończonym pędzlem włosów.\nKot, mimo że mały, powinien być dość muskularny. Klatka piersiowa jest szeroka. Ogon biczowaty, proporcjonalny do reszty ciała. Głowa bambino ma kształt zaokrąglonego klina. Podbródek jest mocny, a kości policzkowe i poduszeczki wąsów – wyraźnie zaznaczone, aczkolwiek samych wibrysów jest u bambino niewiele i są one krótkie. Oczy są duże, okrągłe i szeroko rozstawione. Również uszy są duże, postawione do góry.\nPielęgnacja kota bambino\nJak dbać o bezwłosego kota? Wbrew pozorom brak sierści nie oznacza braku konieczności zatroszczenia się o czystość kota i prawidłowy stan jego skóry. Podobnie jak w przypadku sfinksów, u bambino gruczoły łojowe wydzielają dużo sebum. U innych kotów sebum natłuszcza okrywę włosową, natomiast u bambino łój pozostaje na skórze. I choć bambino myje się podobnie jak inne koty, potrzebuje pomocy w pielęgnacji. Raz na tydzień lub dwa tygodnie (zależnie od aktywności gruczołów łojowych kota i tego jak intensywnie sam się myje) należy bambino wykąpać.\nU niekąpanych regularnie kotów bezwłosych na tłustej skórze zaczynają namnażać się bakterie, które często wywołują trądzik.\nDo kąpieli kota bambino najlepszy będzie szampon dla kotów o przetłuszczającej się skórze/sierści. Nie używaj kosmetyków przeznaczonych dla ludzi. Jeśli bambino jest przyzwyczajany do kąpieli od małego, cierpliwie poddaje się wszystkim zabiegom, które stają się dla niego rutyną.\nWarto pamiętać także o tym, że bambino jest pozbawiony naturalnej termoizolacji, jaką jest futro. Koty te są wrażliwe na skrajne temperatury. Należy chronić je zarówno przed chłodem, jak i upałem oraz bezpośrednim działaniem promieni słonecznych (skóra kota jest bardzo delikatna). Dlatego na słoneczne dni przyda się krem z filtrem UV, a jeśli kot jest wypuszczany na balkon, do woliery czy do zabezpieczonego ogrodu, albo wychodzisz z nim na spacery, warto zakupić dla niego sweterek.\nPamiętaj, że kot bambino jest praktycznie pozbawiony rzęs, więc oczy zwierzaka słabiej są chronione przed ciałami obcymi, takimi jak pyłki i inne zanieczyszczania. W związku z tym oczy częściej mogą łzawić.\nZgromadzoną w kącikach oczu wydzielinę usuwaj przy pomocy wacika nasączonego ciepłą wodą lub płynem do przemywania oczu zwierząt. Podobnie uszy bambino wymagają częstszego czyszczenia, ponieważ nie chronią ich kępki włosów – w związku z tym wydzielają więcej woskowiny niż uszy innych kotów. Oprócz oczu i uszu przemywaj często również przestrzenie między palcami u łap, gdzie gromadzi się łój.\nZdrowie kotów bambino\nKot bambino ma wrażliwe zdrowie©Shutterstock\nBambino nie jest rasą dla początkujących hodowców. Aby uzyskać zdrowe kocięta posiadające wszystkie wymagane cechy, potrzeba wiele doświadczenia i doskonałej znajomości genetyki. Bambino powinien mieć w swym genotypie zarówno parę recesywnych genów odpowiadających za brak włosa, jak i dominujący gen odpowiedzialny za krótkie nogi. Hodowla oparta na genach powstałych w wyniku mutacji (a gen kotów karłowatych do takich należy) może narobić wiele złego, jeśli nie jest przeprowadzana w odpowiedni sposób.\nW typowym miocie kotów bambino można znaleźć zarówno kocięta krótkonogie, jak i maluchy z kończynami o normalnej długości (bambino są pod tym względem heterozygotyczne, to znaczy, że w parze genów odpowiedzialnych m.in. na długość łap posiadają zarówno gen dominujący, jak i recesywny).\nJako że bambino jest nową rasą, wciąż potrzeba czasu, aby stwierdzić, czy nie jest obarczona wyższym prawdopodobieństwem wystąpienia wad wrodzonych wynikających z mutacji. Istnieją jednak uzasadnione obawy, że rasa może być podatna na lordozę, czyli łukowate wygięcie kręgosłupa w stronę brzuszną, oraz posiadanie lejkowatej klatki piersiowej, co może prowadzić m.in. do wystąpienia wad kręgosłupa, problemów z sercem i z układem oddechowym (związanych ze zmniejszoną pojemnością płuc). Takie problemy zdrowotne diagnozuje się u munchkinów, czyli krótkonogich protoplastów bambino.\nNależy dodać także, że wiele ras miniaturowych ma dodatkowe problemy związane z delikatnym układem kostnym.\nInną kwestią jest kontrowersja związana z samym faktem hodowli ras karłowatych. W przeciwieństwie do TICA większość organizacji felinologicznych odmawia rejestracji ras karłowatych i miniaturowych. FIFe, do której należy m.in. organizacja Felis Polonia, zabrania hodowli kotów karłowatych, podając munchkina za przykład niedopuszczalnej rasy, stworzonej na bazie choroby genetycznej, za którą organizacja uznaje wystąpienie zmutowanego genu odpowiedzialnego za krótkie kończyny. Niektóre organizacje, np. WCF, wydają bambino rodowód – jako odmianie sfinksa.\nObrońcy munchkinów i innych ras krótkonogich, takich jak bambino, argumentują, że koci kręgosłup jest znacznie bardziej elastyczny od psiego i dlatego koty krótkonogie nie cierpią na problemy z kręgosłupem przydarzające się często np. jamnikom.\nNależy pamiętać, że bambino to kot „parterowy”. Porusza się głównie po podłodze (bardzo sprawnie), nie może natomiast wskoczyć na wysoko położone powierzchnie. Jeśli chcesz ułatwić mu dostanie się na parapet czy inne punkty obserwacyjne, musisz zapewnić mu podesty czy inne udogodnienia umożliwiające wspięcie się na górę lub pokonanie przeszkody kilkoma krótkimi skokami.\nBambino to na razie rzadka i dość kosztowna odmiana sfinksa. Kocięta rodowodowe można jednak zakupić w Polsce.


How to compare mortgages on bonkers.ie | bonkers.ie\nJak porównać kredyty hipoteczne z Bonkers.ie\nTwój kredyt hipoteczny może być największą miesięczną opłatą po zaciągnięciu pożyczki. Zanim podejmiesz decyzję, ważne jest, aby dobrze przyjrzeć się wszystkim ofertom i bankom na rynku. I od tego właśnie jesteśmy my.\nNasza usługa porównywania i analizy kredytów hipotecznych jest wyczerpująca, bezstronna i niezależna. Przedstawiamy i omawiamy kredyty oferowane w Irlandii przez lokalne i międzynarodowe banki oraz organizacje finansowe. Wybieramy je w zależności od Twoich preferencji, dzięki czemu możesz wybrać kredyt hipoteczny, który jest najlepiej dostosowany do Twoich potrzeb. A wszystko to za darmo!\nJak działa porównanie kredytów hipotecznych na bonkers.ie?\nWymieniamy i porównujemy kredyty hipoteczne, które są dostępne dla klientów w Irlandii, oferowane przez irlandzkie i międzynarodowe banki oraz instytucje finansowe. Oto kilka czynników, na które powinieneś zwrócić uwagę:\nTwoje wyniki są filtrowane względem APR (ang. ’Annual Percentage Rate’), ale możesz również zawęzić wyszukiwanie podając termin, który Cię interesuje oraz cel kredytu.\nJeśli zdecydujesz się wybrać kredyt, możesz kliknąć Kontynuuj (ang. ‘Proceed’). Zostaniesz wówczas przeniesiony na stronę internetową kredytodawcy, aby dokończyć swoją aplikację.\nJeśli chciałbyś porozmawiać z ekspertem, możemy Ci w tym pomóc. Zaznacz opcję Umów rozmowę telefoniczną (ang. ‘Arrange a callback’) a my oddzwonimy do Ciebie, żeby przedyskutować opcje i Twoje możliwości.\nJak Bonkers.ie jest na bieżąco ze stopami procentowymi?\nMonitorujemy wszystkie stawki i oferty na bieżąco. Jesteśmy zobowiązani do udzielania dokładnych i aktualnych informacji przez cały czas, dzięki czemu możesz na nas polegać.\nGdzie mogę porównać?\nMożesz porównać oferty kredytów hipotecznych tutaj.


Krzesło bujane Dodo, białe | Bonami\n, jeśli dzięki Tobie dokonają swojego pierwszego zakupu! https://www.bonami.pl/p/krzeslo-bujane-dodo-biale Wyślij znajomym ten adres.\nZielone krzesło dziecięce Magis Alma Zielone krzesło z podłokietnikami Magis Air Brązowo-białe krzesło Magis Cyborg Beżowe krzesło z podłokietnikami Magis Substance Czerwony hoker Magis Officina, wys. 84 cm Antracytowy świecznik Magis Officina, wys. 106 cm\nSzary fotel bujany House Nordic York Fioletowy fotel Max Winzer Harvey Velvet Kremowy fotel Max Winzer Hillary Szary fotel Max Winzer Norwin Velvet Różowy fotel Max Winzer Sari Velvet Kwiecisty fotel Max Winzer Corona


XUE FU ZHU YU TANG - Oczyszczanie krwi,miażdżyca\nStrona głównaKatalog produktów i usługSuplementyXUE FU ZHU YU TANG – Oczyszczanie krwi,miażdżyca\nZobacz koszyk „XUE FU ZHU YU TANG – Oczyszczanie krwi,miażdżyca“ został dodany do koszyka.\nOczyszczanie krwi,miażdżtca, zakrzepica,problemy mózgowe,stopa cukrzycowa,niewydolność sercowo-płucna,chroby RAYNAUDA, BUERGERA, cukrzyca,wsparcie w tworzeniu szpiku kostnego,ENDOMETRIOZA, MIĘŚNIAKI MACICY,TORBIEL JAJNIKA, żylaki,….\nilość XUE FU ZHU YU TANG - Oczyszczanie krwi,miażdżyca\nSKU: 10086 Kategoria: Suplementy\tEtykietka: Medycyna chińska\nXUE FU ZHU YU TANG – zwiększa przepływ energii\nTa unikatowa formuła ziołowa jest połączeniem nowoczesnej sztuki ziołolecznictwa z zaawansowanymi technikami produkcyjnymi.\nPreparat ten zaprojektował w 1768r. słynny lekarz – reformator Wang Qingren, który obalił wiele mitów i błędów medycyny starożytności.\nNazwa preparatu tłumaczy się xue-krew, fu-miejsce zamieszkania – pałac lub dwór, czyli zastój krwi w centralnej części ciała.\nPreparat składa się z dwóch części, jedna służy do regulacji qi-energii płynącej kanałami akupunktury, która odpowiednio zasila wszystkie organy i tkanki, przez które płynie, tj.: śledzionę, serce, płuca, wątrobę, nerki itd., a druga część ożywia krew.\nJest to bardzo istotne, gdyż zastój spowodowany zwężeniem skurczem naczyń krwionośnych jest przyczyną słabego krążenia, niedokrwienia narządów, zatrucia organizmu opadami własnego metabolizmu, a także miażdżycy i zakrzepicy.\nPreparat kompleksowy w formie granulatu, wytwarzany z ekstraktów roślinnych najwyższej jakości.\nWŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE XUE FU ZHU YU TANG\njest to najsilniejsza formuła medycyny chińskiej stymulująca krążenie kapilarne, centralne i obwodowe, zwłaszcza w górnej części ciała: w mózgu, drogach oddechowych, płucach, sercu, układzie moczowo-płciowym i wszystkich organach jamy brzusznej.\nZwiększa perfuzję krwi tzn. ilość krwi przepływającej przez tkankę i narządy, hamuje agregację płytek krwi, rozszerza naczynia krwionośne, szyjkę macicy, pobudza czynność ślinianek i gruczołów potowych oraz ruchy robaczkowe jelit.\nZwiększając ilość tlenu dostarczanego do komórek zapobiega procesom degradacyjnym zachodzącym w mózgu, likwiduje bóle migrenowe, wzmaga wydzielanie śluzu, równocześnie upłynniając go, zasila i oczyszcza oskrzela i płuca, obniża poziom cholesterolu i trójglicerydów przy jednoczesnym polepszeniu stosunku frakcji HDL do LDL.\nból, duszności, odczucie gorąca w klatce piersiowej, niewydolność mięśnia sercowego, choroba wieńcowa, angina pectoris – dusznica bolesna, nerwica serca, arytmia, palpitacje, nadciśnienie tętnicze;\nniewydolność naczyń obwodowych, embolismus – zatorowość tętnic, xasculitis – zapalenie naczyń, vasculitis exsudativa – wysiękowe zapalenie naczyń, vasculitis obliterans – zarostowe zapalenie naczyń, stopa cukrzycowa, choroba Raynauda – zaburzenie naczynioskórne powodujące zabarwienie palców u rąk i nóg, a czasami innych obszarów, na początkowym stadium manifestująca się kruchością paznokci z podłużnymi grzbietami, choroba Buergera – przewlekłe, zarostowe najczęściej związane z paleniem;\nniewydolność krążenia mózgowego, dzwonienie w uszach, udar mózgu, obniżenie pamięci, uporczywa migrena, choroba Alzheimera, demencja starcza, osłabienie pamięci, obniżona koncentracja i wydolność intelektualna; neuralgia nerwu trójdzielnego, post herpetic – neuralgia, półpasiec, neuralgia międzyżebrowa, epilepsja, przewlekła czkawka;\nzaburzenia afektywne dwubiegunowe, przewlekła depresja maniakalna, nerwica, neurastenia, niepokój, lęki, rozdrażnienie, gonitwa myśli, halucynacje i/lub urojenia, schizofrenia, patologiczne klimakterium, uderzenia gorąca, zmniejszona potrzeba snu, nocne budzenie się i chroniczna, oporna na leczenie bezsenności;\nduszność, kaszel, obrzęk, płuc (nagromadzenie płynu w płucach), zapalenie płuc, astma, silicosis – krzemica – choroba zawodowa płuc spowodowana wdychaniem krystalicznej krzemionki pyłu (u osób pracujących przy wełnie mineralnej , przy wierceniu betonu, u górników kamieniarzy), stan zapalny i blizny w postaci guzków w górnej części płatów płuc, przewlekłe problemy układu oddechowego u palaczy tytoniu;\nbolesna, nieregularna miesiączka, syndrom napięcia przedmiesiączkowego, endometrioza, mięśniaki macicy, torbiel jajnika, nawracające krwawienie maciczne, bezpłodność.\nPreparat łagodzi objawy przewlekłych chorób tkanki łącznej (toczeń rumieniowaty, systemic sclerodernia –twardzina układowa, dermatomyositis, polymyositis – zapalenie skórno-mięśniowe.\nNie stosować u dzieci do 5 roku życia i u osób z zaburzeniem krzepnięcia krwi oraz u kobiet podczas okresu. Należy zastosować szczególną ostrożność (regulować lawkę) u osób leczonych lekami przeciwzakrzepowymi (m.in. aspiryna, warfaryna) oraz u kobiet z menorrhagią – nadmiernym krwawieniu menstruacyjnym.\numieszczona wewnątrz torebka służy do utrzymania świeżości, a jej zawartość jest niejadalna. Wapń, magnez, witaminy B6 i B12 są podstawowymi substancjami odpowiadającymi za układ krwionośny i serce, kwas salicylowy działa rozkurczowo na naczynia krwionośne i obniża ciśnienie krwi, rutyna, hesperydyna i witamina C wzmacniają i oczyszczają cały układ krwionośny.\nObniżenie zawartości koenzymu Q10 w mięśniu sercwoym prowadzi d deficytu bioenergetycznego i dramatycznie odbija się na jego czynności.\nUzupełnienie diety o te ważne substancje, które zawarte są w preparatach Alpha Sorb-C™ – 500, C 1000, Super C-1000 complex™, Cal-Mag formula Q10, Yucca Root, Vit-Min 75+, White Willow, Zma znacznie przyspiesza proces kuracji.\nw ciemnym, suchym miejscu, niedostępnym dla dzieci, w temperaturze pokojowej. Najlepiej spożyć przed datą (miesiąc/rok) podaną na opakowaniu.\nOPAKOWANIE:100g ziołowego proszku w plastikowej puszce.\nPRODUCENT: GKH Natural Herb Pharmaceutical Co., Ltd of China\nSpecyfikacja: XUE FU ZHU YU TANG – Oczyszczanie krwi,miażdżyca\nOPAKOWANIE: 100g ziołowego proszku w plastikowej puszce.\nGKH Natural Herb Pharmaceutical Co., Ltd of China\nOdmierzyć proszek za pomocą dozownika (płaskiej łyżeczki) 1g dla dzieci, 2g dla dorosłych i rozmieszać w 100 ml ciepłej, przegotowanej wody. Stosować 2-3 razy dziennie 30 minut przed posiłkiem. Kuracja podstawowa – 2 opakowania.\nDodaj pierwszą opinię “XUE FU ZHU YU TANG – Oczyszczanie krwi,miażdżyca” Anuluj pisanie odpowiedzi\n80 sztuk w magazynie


Miejskie Centrum Profilaktyki » Kręciołki grupa profilaktyczna dla dzieci/młodzieży z trudnościami w zachowaniu\nKręciołki grupa profilaktyczna dla dzieci/młodzieży z trudnościami w zachowaniu\nZajęcia są skierowane dla dzieci i młodzieży, u których zauważono specyficzne problemy takie jak nadpobudliwość, zachowania buntownicze, opozycyjne, agresywne, trudności w wyrażaniu emocji i nawiązywaniu relacji z rówieśnikami.\nOdbiorcy: 7 ÷ 12 lat; grupa na terenie MCP\nZajęcia są organizowane raz w tygodniu w dwóch grupach:\nmłodsza: klasy I-III szkoły podstawowej; czas realizacji: 60 minut\nstarsza: klasy IV-VI szkoły podstawowej; czas realizacji: 90 minut.\nCelem zajęć jest przeciwdziałanie rozwojowi i utrwaleniu niekorzystnych zachowań, umożliwianie odreagowania napięcia psychoruchowego, pomoc w zrozumieniu własnych emocji, ćwiczenie konstruktywnych sposobów wyrażania emocji, nauka samokontroli oraz pomoc w zrozumieniu sytuacji społecznych i ćwiczenie adekwatnych zachowań\nUmożliwienie dzieciom rozładowania napięcia psychoruchowego, wyciszenia i odreagowania stresu. Dostarczenie wiedzy na temat konstruktywnych sposobów radzenia sobie z własnymi emocjami, rozwój kompetencji społecznych.\nBurza mózgów, praca w grupach, konkursy, zabawy aktywizujące.\nPrzed rozpoczęciem zajęć grupowych obowiązuje konsultacja z rodzicami w celu poznania problemów dziecka. W trakcie konsultacji omawiany jest cel pracy. Rodzice zapoznają się także z programem zajęć\nRealizatorzy: Elżbieta Kuna, Ewa Mazur.


przez Danuta Walewska -\t31 stycznia 2017\nLOT powiększa flotę samolotów dalekiego zasięgu. W ramach umowy z firmą leasingową Aviation Capital w marcu 2018 roku linia odbierze pierwszy z trzech nowych boeingów 787-9.\nTo dłuższa wersja niż dotychczas używane modele 787-8.\nNa początku samoloty 787-9 będą używane na najpopularniejszych trasach dalekiego zasięgu – do Nowego Jorku i Chicago. W konfiguracji, którą wybrał polski przewoźnik, samolot zabierze na pokład 294 pasażerów: 24 w klasie biznesowej, 21 w premium i 249 w klasie ekonomicznej.\n787-9, podobnie jak 787-8, w większości zbudowany jest z materiałów kompozytowych. Maszyna jest cicha, a powietrze w kabinie wilgotne, co przekłada się na lepsze samopoczucie podróżnych, nawet w porównaniu z B777. Dla pasażerów ważne jest też, że schowki na bagaż są większe niż w innych samolotach.\nW porównaniu z 787-8 samolot 787-9 zużywa mniej paliwa, co z kolei powoduje, że mniejszy jest koszt przelotów. Do nowych maszyn LOT wybrał w silniki Rolls-Royce Trent 1000.\nZdaniem prezesa LOT-u Rafała Milczarskiego nowe 787-9 umożliwią znaczące zwiększenie liczby miejsc na popularnych trasach. Tak jak w obecnie eksploatowanych dreamlinerach, tak i w B787-9 będą trzy klasy, w biznesowej przybędzie jednak 6 foteli, a w ekonomicznej 36. Milczarski zapewnia, że dzięki temu przewoźnik obniży ceny biletów.\nObecnie LOT ma 6 maszyn B787-8 Dreamliner, w lipcu i sierpniu odbierze kolejne dwie. Nowe 787-9 zostaną wyleasingowane od Aviation Capital Group, jednej z wiodących firmy zajmującej się finansowaniem floty, i przylecą prosto z fabryki Boeinga w Seattle do Warszawy.\nZgodnie ze strategią przyjętą w październiku 2016 roku LOT podjął również inne decyzje dotyczące rozwoju floty, w kwietniu pozyska cztery boeingi 737-800 NG, w listopadzie i grudniu dwa z sześciu zamówionych nowych boeingów 737 MAX 8. W 2017 roku flota LOT-u będzie więc składała się z 51 samolotów. Do 2020 LOT planuje zwiększenie floty do około 70 maszyn, w tym 16 dreamlinerów w obu wersjach.


Zadbaj o ksiegowość z dobrym biurem rachunkowym | Moje blogowanie\nZadbaj o ksiegowość z dobrym biurem rachunkowym\nTags: biuro rachunkowe, finanse, księgowość\nMężczyźni i kobiety, które prowadzą niezbyt duże firmy, mogą również własnymi siłami prowadzić swą księgowość. Nigdzie nie posiada takiego wymogu, że rachunki firmowe muszą być organizowane przez zewnętrzne biuro księgowe albo że musi być do nich zatrudniania specjalna osoba na stanowisku księgowej. Biuro rachunkowe Łódź na pewno jest tutaj znaczącą pomocą, niemniej jednak nie powinniśmy takowego posiadać.\nJeśli faktur jest w firmie niedużo i rozliczenia nie są niełatwe, to z powodzeniem możemy robić to samodzielnie. Z całą pewnością wymaga to znajomości przepisów podatkowych oraz dodatkowo przepisów prawa, ale jest do zrobienia. Biuro księgowe Łódź wszystko za nas wylicza, a naszym misją byłoby jedynie robienie odpowiednich przelewów, niemniej jednak w tym kontekście nie jest to konieczne. Możemy sami się tym zająć. W pierwszej kolejności na początku każdej osoby miesiąca, powinno się się zająć ubezpieczeniami, wyliczyć ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, chorobowe i inne. Należy także zrobić za to przelewy, w późniejszym czasie jednakże należy wyliczyć faktury, dowody zapłat z całego miesiąca, rachunki i niewątpliwie wyliczyć stosowne podatki. W jednym przypadku będą to podatki VAT, PIT 5 w innym jednakże PPE albo jeszcze jakieś inne. Wszystko uzależniony jest od tego, jaki model rozliczeń przyjęty jest w danej firmie. Księgowość Łódź to dość trudna sprawa, ale niektórzy ludzie się na tym znają i to preferują, a dzięki temu mogą wszystkie te obliczenia składać we własnym zakresie i samodzielnie rozliczać się z urzędem skarbowym oraz z zusem. Z całkowitą czyli stu procentową pewnością powinno się na to poświecić minimum kilka godzin w miesiącu.\nWięcej: księgowość Łódź .\nNarzędzia stomatologiczne – Wiertła z węglika spiekanego\nTania produkcja tabliczek znamionowych


Poduszka antywstrząsowa U-kształtna – Miziu.pl\nPoduszka antywstrząsowa U-kształtna.\nLiski Biało czarny Biało niebieski Szaro czerwony\nVariants:  LiskiBiało czarnyBiało niebieskiSzaro czerwony\nPoduszka antywstrząsowa o unikalnym kształcie zapewnia najlepsze podparcie dla szyi i główki maluszka w trakcie podróży. Przyda się w wózku, a także w foteliku samochodowym, pomagając dziecku w wygodnym zaśnięciu. Jednocześnie miękkie i dopasowujące się do każdego kształtu wypełnienie sprawia, że poduszka pochłania wstrząsy. Główka dziecka nie będzie opadała na boki i zapobiegnie bolesnemu uderzaniu się.\nDo wyboru są poduszki w różnych wzorach, zarówno dla chłopców, jak i dla dziewczynek. Wymiary poduszki to 25 cm na 23 cm. Jej waga to zaledwie 75 gramów, dlatego wygodnie jest zabrać ją ze sobą w podróż - zmieści się wszędzie.


TECHNIK HOTELARSTWA | Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 6 im. Królowej Jadwigi w Piotrkowie Trybunalskim\n/ Oferta edukacyjna / TECHNIKUM MENEDŻERSKO-USŁUGOWE / TECHNIK HOTELARSTWA\nInteresują Cię zagadnienia z zakresu hotelarstwa i turystyki?\nPraca na Cyprze, Majorce lub w największych kurortach Lazurowego Wybrzeża?\nJesteś komunikatywny, życzliwy i pracowity?\nTen zawód jest właśnie dla Ciebie!!!\n1. Praca hotelarza\n2. Technik hotelarstwa - filmik promocyjny\nTechnik hotelarstwa to zawód przyszłości, który zapewni Ci pracę w państwach Unii Europejskiej. Nauczysz się planować, oferować, koordynować oraz wykonywać usługi hotelarskie, ustalać zestaw oferowanych usług hotelarskich, sposób ich świadczenia oraz opracowywać politykę handlową. Będziesz potrafił współpracować z innymi instytucjami oferującymi usługi hotelarskie oraz zbierać opinie o preferencjach klientów, analizować oferty konkurencji, obserwować rynek hotelarski. Jako absolwent z tytułem technik hotelarstwa będziesz posiadał wystarczające kwalifikacje do czynności związanych z fachową i kompleksową obsługą gościa hotelowego (recepcja, gastronomia, usługi komplementarne) oraz otwarcia własnej działalności gospodarczej. Możesz pracować w zakładach hotelarskich, ośrodkach wypoczynkowych, uzdrowiskach, pensjonatach, a także w obiektach bazy promowej, żeglugowej, lotniczej.\nK1 Obsługa gości w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie\nK2 Realizacja usług w recepcji\nRealizując program praktyk współpracujemy z hotelami na terenie całego kraju. Współpracujemy z Polską Żeglugą Bałtycką, gdzie uczniowie odbywają praktyki na promach pasażerskich. Zapewniamy zdobycie doświadczenia zawodowego już na poziomie szkoły ponadpodstawowej. Kończąc naukę w zawodzie technik hotelarstwa jesteś przygotowany, aby wykonywać następujące zadania zawodowe:\nw zakładach hotelarskich,\na także w bazach ruchomych:\nflaytelach i innych instytucjach posiadających bazę noclegową,\nmoże być zatrudniony w organach administracji samorządowej zajmujących się usługami hotelarskimi,\nw branżowych organizacjach i stowarzyszeniach.\nPrzyswojona wiedza i umiejętności stanowią świetną podstawę dla absolwenta kierunku technik hotelarstwa do kontynuowania edukacji na uczelni wyższej. Absolwent może kontynuować i doskonalić swoje kwalifikacje w ramach studiów licencjackich, magisterskich, podyplomowych w Uczelniach Wyższych na kierunku turystyka i rekreacja, hotelarstwo. Kierunki te prowadzone są najczęściej przez Wyższe Szkoły Zawodowe, Akademie Wychowania Fizycznego, Akademie Ekonomiczne. Wykaz szkół, uczelni kształcących w zawodach związanych z hotelarstwem znaleźć można na stronie www.edukacjawpolsce.pl, dowiedzieć można się również o zasadach naboru i rekrutacji oraz wymaganych dokumentach.


Artykuły, nowości, wydarzenia\nArtykuły z różnych źródeł na temat Spółki\nTu jesteś: Start Aktualności Artykuły, nowości, wydarzenia\npodjęta w dniu 25 listopada 2019 roku uchwała nr XVI/142/2019 Rady Gminy Rokietnica w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy powoduje, że z dniem 1 stycznia 2020 roku z dotychczasowego systemu deklaracyjnego, administrowanego przez Gminę Rokietnica wyłączone zostają nieruchomości niezamieszkałe. W związku z tym istnieje konieczność zawarcia niezależnej umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych produkowanych w Państwa firmie/zakładzie – od stycznia 2020 roku, z podmiotem posiadającym stosowne koncesje i zezwolenia na odbiór odpadów z terenu Gminy Rokietnica.\nZmiany zaszły również w Ustawie o odpadach [Dz.U.2013 poz. 21 ze zmianami 2019r.] i Ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach [Dz. U. z 2019 r. poz. 2010, 2020], które zmuszają Gminy, a co za tym idzie - właścicieli wszystkich nieruchomości, do osiągnięcia 50% poziomu recyklingu odbieranych odpadów. Dlatego segregacja śmieci w miejscu pracy to z jednej strony obowiązek, ale też oszczędność – zarówno pieniędzy, jak i zdrowia planety oraz jej mieszkańców. Przyszłość będzie wymuszać coraz mniejszą produkcję opakowań jednorazowych, a coraz większą wielokrotnego użytku. Bycie ekologiczną firmą to w dzisiejszych czasach nie jest wybór, czy trend, ale obligo. Dlatego jedną z podstawowych zasad, jakie należy wprowadzić w działalności swojej firmy jest segregacja odpadów. Aby segregowanie było w pełni efektywne, należy wybrać pojemniki z rozwagą, bazując na danych szacunkowych dotyczących ilości odpadów w firmie. Istotna jest też kwestia edukacji pracowników. Szkolenia pozwolą im odpowiedzialnie i świadomie podejść do zadania oraz uniknąć wątpliwości i zakłopotania przy kolorowych pojemnikach.\nPrzedsiębiorstwo Usług Komunalnych Sp. z o.o. z siedzibą w Bytkowie, ul. Topolowa 6 od ponad 20 lat świadczy usługi odbioru odpadów na terenie Gminy Rokietnica, co przekłada się na znajomość potrzeb i oczekiwań naszych Klientów, pewność wykonania usług oraz ich wysoki standard. Dlatego mamy przyjemność zaprosić Państwa do bezpośredniej współpracy w zakresie odbioru wytwarzanych w Państwa firmach odpadów komunalnych.\nNasi przedstawiciele z przyjemnością doradzą Państwu w jakie pojemniki należy wyposażyć państwa zakład/firmę, z jaką częstotliwością je opróżniać i w jaki sposób sortować odpady, tak aby koszty wywozu i recyklingu były jak najmniejsze.\nJesteśmy do Państwa dyspozycji i zapraszamy do kontaktu:\n- e-mail: firmy.odpady@puk.com.pl\n- tel. stacjonarny do BOK: (61) 814 57 43\n- w siedzibie: Bytkowo ul. Topolowa 6.


Piszą o nas. Dobrze, że piszą\nNowoczesna szkoła stawiająca na aktywność i kreatywność: http://krystiantomala.pl/nowoczesna-szkola-stawiajaca-na-aktywnosc-i-kreatywnosc/?fbclid=IwAR26t5bJDpVHIn6adQDmf1CfY-1rOVPQy27el0sRLtxIG2vsjahxT9STJR4\n"Nowoczesne wyposażenie szkolnych pracowni i wsparcie dla uczniów, to priorytety w zakresie polityki oświatowej miasta. Przez ostatnie lata wiele się w naszych szkołach zmieniło, zarówno w zakresie infrastruktury, jak i wyposażenia. Kreda i tablica, drewniane ławki i krzesła, które przez dekady stanowiły ikonę polskiej szkoły, to już historia. Nowoczesne pracownie wyposażone w multimedia stały się stałym elementem we wszystkich typach szkół.\nInwestycje w tę dziedzinę życia, a zwłaszcza rozwój infrastruktury edukacji są także jednym z unijnych priorytetów. Czego doskonały przykład stanowi zakończony właśnie projekt – >Nowy uczeń – nowoczesna pracownia – nowatorski pracownik – rozwój infrastruktury edukacji zawodowej w Centrum Kształcenia Praktycznego GCE w Gliwicach<. Projekt zrealizowany przez Górnośląskie Centrum Edukacyjne w Gliwicach. Całkowity koszt inwestycji to niemal 6 mln zł, w tym dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wyniosło ponad 4 mln zł.\nDzięki współpracy z lokalnymi pracodawcami stworzono stanowiska dydaktyczne, które doskonale odzwierciedlają warunki pracy w konkretnym przedsiębiorstwie. 13 nowoczesnych, kompletnie wyposażonych pracowni do praktycznej nauki zawodu powstało w dotychczas nieużytkowanym budynku dawnej hali magazynowej.\nTe pracownie dają zupełnie nową jakość w ofercie edukacyjnej naszego miasta. I warto podkreślić, że ich powstanie nie byłoby możliwe bez ogromnego zaangażowania pracowników Górnośląskiego Centrum Edukacyjnego, a w szczególności Pani dyrektor Bogumiły Kluszczyńskiej".\nTekst: Krystian Tomala, zdjęcia: Zdzisław Daniec


Polinezja Francuska podział administracyjny • Regiony turystyczne\nPolinezja Francuska- regiony turystyczne, podział administracyjny\nPolinezja Francuska dzieli się na pięć jednostek administracyjnych, które obejmują główne archipelagi: Wyspy Wyspy Pod Wiatrem (Îles sous le Vent), Wyspy Na Wietrze (Îles du Vent), Tuamotu i Wyspy Gambiera (Îles Tuamotu-Îles Gambier), Markizy (Îles Marquises) oraz Tubuai (Îles Australes). Jednostkami drugiego stopnia są gminy (commune). Jest ich łącznie 48.\nNajpopularniejszymi regionami turystycznymi Polinezji Francuskiej są Thaiti, Bora Bora, Moorea, Tuamotu, Huahine i Raiatea. Turystów fascynują te rajskie wyspy, pełne bujnej zieleni, szczytów górskich, wodospadów, dolin i malowniczych wybrzeży. Na plażach znajdziemy biały oraz bazaltowy piasek.\nThaiti jest największą, wulkaniczną wyspą. Pokrywa ją roślinność lasów tropikalnych, a na wybrzeży znajdują się rafy koralowe. To właśnie tutaj znajduje się stolica Polinezji Francuskiej, czyli Papeete.\nBora-Bora jest najchętniej odwiedzaną wyspą przez turystów. Ten ósmy cud natury otacza urzekający koralowy atol. Do ciekawych atrakcji, należy m.in. karmienie rekinów, wielorybów oraz delfinów, płaskorzeźby, ruiny świątyń oraz jaskinie w wapiennych wzgórzach.\nMoorea kształtem przypomina szeroki widelec, z dwoma zatokami: Cooka (Paopao) oraz Oponohu. Moorea. Połączenie promowe oraz lokalne lotnisko Moorea Temae sprawiają, że wyspa jest bardzo chętnie odwiedzana przez Amerykanów i Europejczyków. Najczęściej wybierają ją nowożeńcy na miesiąc miodowy.\nTuamotu to archipelag wysp stworzony przez potrójny łańcuch 78 niskich atoli koralowych (w tym Rangiroę, Tikehau, Manihi, Fangataufa i Mururoę). Tutejsza roślinność jest uboga, wyłącznie w północno-zachodniej części można spotkać palmy kokosowe i chlebowce.\nHuahine została odkryta przez Jamesa Cooka w 1769 roku. Dzisiaj wyspa stanowi ważny ośrodek turystyczny oraz jest miejscem uprawy wanilii oraz przetwórstwa kopry. Najwyższymi szczytami na wyspie są Mont Turi (669 m n.p.m.) i Pohuerahi (462 m n.p.m.).\nWyspę Raiatea podobnie jak Huahine odkrył James Cook w roku 1769. Tutejszym najwyższym szczytem jest Mont Tefatoaiti (1017 m n.p.m.).