love is love Strona Główna » brentwood » south - west brentwood » Ulica #1\nWysłany: 2017-06-25, 00:57 Ulica #1\nWysłany: 2017-07-09, 19:49\nFlynn dopiero niedawno dowiedział się, że tak w sumie to jest zamężny, choć z drugiej strony może to tylko jemu tak się wydawało, bo jego droga z Las Vegas do Brentwood odbyła się bardzo szybko, a że był jeszcze pod wpływem emocji z poprzedniej nocy, to nie zdażył zarejestrować dokładnie upływu czasu. Gdy dotarł do swojego rodzinnego miasta, dochodziła oczywiście sprawa ogarnięcia wszystkich rzeczy na miejscu, więc dopiero gdy to się stało, zaczał myśleć o tym, że nie jest już kawalerem. Właśnie dlatego prędzej można było tutaj mówić o uświadomieniu sobie tego faktu niż dowiedzeniu się o nim. Nie oznaczało to jednak, że skupiał się jedynie na tym. Co prawda zdażył już poznać swojego męża i nadal musieli wiele przedyskutować, ale to jednak praca była dla niego rzecza najważniejsza. Oczywiście nie do tego stopnia, by kompletnie ignorować swoje małżeństwo, ale póki co chciał się odnaleźć w policji, zaaklimatyzować tam i udowodnić, że jest policjantem, który wniesie coś do ich jednostki. Właściwie nie nałożno na niego żadnej presji, a wszyscy jego współpracownicy okazali się być bardzo przyjaźni, ale to nie znaczyło, że niczego od siebie nie wymagał. Należał do tych ludzi, którzy nawet jakby im kazano siedzieć na kanapie przez cały dzień, w pewnym momencie by z niej wstali, nie mogac usiedzieć na jednym miejscu. Nie zamierzał się nikomu podlizywać oczywiście, ale rzetelnie wykonywał swoja pracę, nawet jeżeli były to rzeczy niewielkie, a póki co głównie takie mu się przytrafiały, jako że dopiero zaczynał swoja karierię.\nDzisiejszego dnia mógł spokojnie odetchnać, choć oczywiście w jego naturze nie leżało bycie spokojnym i wyluzowanym, kiedy znajdował się na służbie. Chodziło po prostu o to, że dzisiejszy patrol przypadł mu z osoba, która znał, a to oznaczało, że mniej-więcej wiedział, czego się spodziewać i zawsze znajdzie się jakiś temat do rozmowy, choć niekoniecznie powinien skupiać się właśnie na tym. No, ale czego pan komendant nie usłyszy, tego mu nie będzie żal, prawda? Poza tym to nie było tak, że musieli trzymać się jakiś surowych zasad i zachowywac się, jakby byli robotami czy cokolwiek, choć z drugiej strony Flynn jeszcze nie do końca wiedział, jak to tutaj wyglada. W różnych miejscach było zupełnie inaczej, choć Winchester oczywiście był przyzwyczajony do twardej szkoły i musztry.\n— Gdy tutaj leciałem, zastanawiałem jak bardzo miasteczko się zmieniło — powiedział w pewnym momencie, rozgladajac się po ulicy. — Ale teraz, kiedy już tutaj jestem, nie umiem do końca stwierdzić. Na pewno nie jakoś drastycznie, w dodatku nadal czuję się tutaj, jak w domu. To miłe uczucie — stwierdził z lekkim uśmiechem na twarzy.\nPierwszy raz od prawie dwóch miesięcy mogła w końcu wyjść zza biurka i udać się na patrol. Trzeba przyznać, że Moore czuła się znacznie lepiej, od zamachu w brentwoodzkiej hali koncertowej minęło trochę czasu. Oczywiście, czuła się lepiej fizycznie, chociaż właśnie w tym momencie patrolowała ulice z połowa śledziony. Gorzej było z jej psychika, jednak radziła sobie, a fakt, że przełożony wreszcie pozwolił jej ruszyć się z biura, wiele dla niej znaczył. Tego dnia towarzyszył jej młody policjant, który tak naprawdę był niewiele młodszy od Jo. Może i był młodszy stażem, ale pięć lat różnicy wieku, to żadna różnica. Poza tym Moore wcale nie wygladała na swoje lata, choć dawno stuknęła jej trzydziestka. Pewnie dlatego, że prowadziła aktywny tryb życia, pomijajac już fajki i alkohol. A jeśli już o papierosach wzmianka - policjantka wyciagnęła z kieszeni munduru pudełeczko czerwonych Marlboro i odpaliła jednego przy pomocy ulubionej zapalniczki. Była zastępca komendanta, mogła pozwolić sobie na takie ekscesy na służbie.\nWinchester wydawała się spokojnym, młodym człowiekiem i Moore nie miała mu nic do zarzucenia, bo dobrze wykonywał swoje obowiazki. Zreszta, ona z kolei nie należała do tych, którzy czepiaja się notorycznie i starała się żyć ze wszystkimi współpracownikami po partnersku. Nieważne, czy był to sierżant czy komendant, w pracy nie warto było robić sobie wrogów i lepiej było szukać sobie sprzymierzeńców, ażeby nikt nie rzucał ci kłód pod nogi. Jasne, Jo nie pozwoliłaby sobie na coś takiego, kiedy nachodziła taka potrzeba, była stanowcza i stawiała na swoim, jednak nie miała również problemu z wykonywaniem próśb i pójściem na kompromis.\n- Niewiele się zmieniło, co? - zerknęła na niego i wypuściła dym kacikiem ust. Dla niej, po trzyletniej służbie w Grays, wszystkie brentwoodzkie ulice wciaż wygladały tak samo. Czasem dało się zauważyć nowe knajpki czy sklepy, ale nie były do specjalnie drastyczne zmiany. - Nie przypuszczałam, że jeszcze kiedykolwiek tutaj wrócę - Moore ponownie przycisnęła papierosa do ust i odsunęła się nieznacznie w bok, tym samym robiac przejście jakiemuś starszemu mężczyźnie. Po rozwodzie wyjechała z Brentwood do rodzinnej miejscowości, gdzie dostała posadę zastępcy komendanta, ale tutaj zaproponowali jej lepsze pieniadze, więc nie zastanawiała się długo i wróciła na stare śmieci. Uśmiechnęła się pod nosem, kiedy chłopak oznajmił, że w Brentwood czuje się jak w domu. Jo miała podobnie, chociaż wielokrotnie chciała stad uciec i nigdy nie wrócić. Wprawdzie uciekła, ale znów tutaj była, o ironio. - Myślisz, że zakorzenisz się już stałe? - zapytała Winchestera, choć oboje zdawali sobie sprawę z tego, że niezbadane sa wyroki losu i nie wiadomo, gdzie w przyszłości poniesie ich życie.\nWysłany: 2017-07-10, 20:58\nPrawda było, że nie dało się przewidzieć, w która stronę zaprowadzi ich życie. Doskonałym przykładem było chociażby małżeństwo Flynna, którego nie planował. Nie było to coś błahego, tylko poważna sprawa i być może ktoś na jego miejscu stwierdziłby, że znalazł się w beznadziejnej sytuacji, ale nie on. Od samego poczatku nie myślał o tym w ten sposób, a tym bardziej nie w momencie, w którym poznał swojego męża. Istniała szansa, że zwiazał się z dupkiem, który będzie próbował wykorzystać sytuację, ale nic takiego nie miało miejsca. Dominique okazał się być osoba, z która dało się porozmawiać. Flynn był nim zainteresowany, więc nawet gdyby zdecydowali się na rozwód, nie chciałby tak po prostu zakończyć tej znajomości i miał nadzieję, że w takim wypadku jego partner podzieliłby jego zdanie.\n— Ja chciałem wrócić. Może zamiast tego powinienem robić karierę w Bostonie lub jakimkolwiek innym miejscu, ale nie chciałem. Zawsze czułem, że tutaj jest moje miejsce, mimo że… cóż, może to brzmieć trochę zbyt sentymentalnie. — zaśmiał się, bo rzeczywiście czuł, jakby trochę za bardzo popłynał w tych swoich rozważaniach. Jednakże rozmawianie o domu zawsze wprawiało go w taki nastrój, niezależnie od miejsca, w którym się znajdował, pory dnia czy osoby, z która prowadził akurat taka konwersację. Trzeba było mu to wybaczyć! — Wydaje mi się, że tak. W każdym razie tego właśnie bym chciał, ale wiadomo, nie mogę być pewien tego, co wydarzy się jutro, a co dopiero za rok czy nawet kilkanaście lat — odparł, wzdychajac. Brentwood było jego domem i wydawało mu się, że zawsze będzie tutaj wracał, ale równie dobrze mógł za tydzień pomyśleć, że marzy mu się domek w górach, otoczony lasem i z jeziorem tuż obok, dlatego nie mógł być niczego pewien w stu procentach. Tutaj mieszkała jego rodzina, a rodzinę pragnał widywać jak najczęściej, więc pewnie nie opuściłby miasteczka na dobre, ale jednak zmieniłyby się wtedy jego plany, prawda? Jednak póki co dopiero niedawno tu przyjechał, więc zdecydowanie nie zamierzał wyjechać tak po prostu, z dnia na dzień. — A ty? Ciebie trzyma tutaj chyba trochę więcej niż mnie, mam rację? — zapytał, majac na myśli oczywiście pracę. Nie miał pojęcia, jak wyglada życie prywatne Jo i nie zamierzał się niczego o nim dowiadywać, jeżeli Moore wolała o nim nie rozmawiać. Nie był człowiekiem, który chce wiedzieć wszystko o wszystkich, nie było mu to potrzebne do szczęścia, choć gdyby ktoś potrzebował porady, na pewno by nie odmówił, nawet jeżeli nie znał kogoś zbyt dobrze.\nWysłany: 2017-07-10, 21:35\nPrzycisnęła papierosa do ust. To wszystkim, o czym mówił chłopak - dom, powroty, sentyment - Jo doskonale skadś znała. Te kilka lat temu była zupełnie jak on, miała w sobie mnóstwo pogody, energii, wiary w lepsze jutro. Z czasem trochę ucichła, zbyt dużo wydarzyło się w jej życiu, aby mogła cieszyć się jakimkolwiek miejscem. Wmawiała sobie, że wróciła do Brentwood, bo tutaj zaoferowano jej większe zarobki. I było to najszczersza prawda, za stołek zastępcy komendanta policji płacono jej prawie dwa razy więcej niż za tę sama posadę w Grays. Tyle, że tam próbowano ja usidlić, zatrzymać za biurkiem i nie rozumieli jej potrzeb. Moore była typowym gliniarzem w plenerze. Uwielbiała wszystkie patrole i akcje w terenie, bez tego zwyczajnie usychała. Nie potrafiła inaczej, a tam skutecznie uniemożliwiali jej rozwój. Bo co z tego, że miała odznakę i wyższy stopień, skoro nie mogła się wykazać? Natomiast w Brentwood było trochę inaczej. Wprawdzie z poczatku zaproponowano jej wygodne siedzenie w dokumentacji, ale po spokojnej rozmowie i wyjaśnieniach, dlaczego policjantka nie chce ślęczeć nad światkami papierów, komendant zgodził się, aby mogła zatrzymać funkcje, które należały do takich podlotków jak Winchester. Nie obrażajac nikogo, oczywiście. Zreszta, to właśnie w tym mieście Moore stała się starszym sierżantem, a później mianowano ja aspirantem. Przeszła długa drogę, żeby być w tym miejscu, co teraz.\n- Powiem ci szczerze - zaczęła, zatrzymujac się na moment przy jednym śmietniku, żeby dogasić papierosa. Gdyby nie była na służbie, pewnie rzuciłaby peta pod nogi, ale mundur o czymś jednak świadczył. - Nie trzyma mnie tutaj nic, poza praca - odparła zgodnie z prawda, a skoro oskarżano ja o pracoholizm, nikogo nie powinno to dziwić. - No i może jest jedna osoba, która nie pozwala mi jednak stad zniknać - dodała i żeby umocnić wypowiedziane słowa, skinęła lekko głowa. Miała, naturalnie, na myśli swoja najlepsza kumpelę, bez której Jo nie potrafiła funkcjonować. Przeszły razem naprawdę wiele, zawdzięczały sobie równie dużo, a w dodatku pani komendant była matka chrzestna jej syna, więc to do czego zobowiazywało. Nie mogła tak po prostu sobie zniknać. - To również zabrzmi dosyć sentymentalnie, ale zakochałam się tutaj - przyznała i machnęła ręka tak, jakby chciała pokazać czym jest to tutaj . Nigdy nie miała problemów z mówieniem o miłości do byłej małżonki. Może ta już dawno wygasła, ale Moore nie potrafiła udawać, że nigdy jej nie było. Ale potem wszystko się posypało - małżeństwo, miłość, zaufanie. Nawet przywiazanie, bo o ile nigdy nie wyobrażała sobie życia bez April i długo nie pamiętała tego życia przed nia, to jednak nie umarła. Czas leczy rany. - Stare dzieje. Dobrze, że zdecydowałeś się wrócić, Winchester - policjantka posłała Flynnowi szczery uśmiech i puściła do niego oczko. - Będzie z ciebie przyzwoity glina - pochwaliła go, bo tak naprawdę podczas rekrutacji już wiedziała, że z ten chłopak wyjdzie na ludzi. Miał ten błysk oku, taki sam, jak Jo w wieku dwudziestu sześciu lat. Drzemał w niem ogromny potencjał, który wykazywał zapałem i chęcia do pracy. Poza tym nie wpierdalał się w nieswoje sprawy i wykonywał powieżone mu zadania bez mrugnięcia i zbędnej pyskówki. Tak, będa z niego ludzie.\nCzyli nie pomylił się aż tak bardzo. Rzeczywiście wydawało mu się, że to głównie praca trzyma Jo w Brentwood, ale czy tylko ja? Praca oznaczała stabilizację, a było to coś, czego ludzie poszukiwali zapalczywie w dzisiejszych czasach, wszystko dlatego, że w niektórych miejscach na świecie trudno o nia było. Gdyby pojawiła się przed nim idealna okazja, dotyczaca czegokolwiek, która wiazałaby się z opuszczeniem miasteczka na dłużej, długo by się zastanawiał zanim podjałby decyzję, nawet jeżeli dopiero co zaczał pracować na tutejszym komisarjacie. Za to jego towarzyszka zdobyła już wysoka pozycję, na pewno zarabiała więcej i w większym stopniu poświęciła się temu miejscu, więc możliwe, że jej zajęłoby to jeszcze dłużej. Jednakże ostatecznie najważniejsze w życiu było to, by zamiast gdzieś się męczyć, odczuwać w tym miejscu szczęście. Możliwe, że właśnie dlatego Winchester zdecydował się na powrót tutaj. Boston był pięknym miastem i Flynn je lubił, ale to Brentwood było tym, które kochał. Nie był w stanie zignorować tych uczuć i nie uważał też, że powinien to zrobić dla jakiegoś wyższego dobra. Pewnie wiele osób stwierdziłoby, że niepotrzebnie tutaj wracał, skoro gdzieś indziej miałby więcej możliwości, ale on nie czuł, jakby się marnował.\n— Och, rozumiem — odparł jedynie, bo szczerze mówiac, nie był człowiekiem, który wiele wiedział o miłości. Niekoniecznie znał to uczucie, w każdym razie nie na tyle silne, by chciał z dana osoba wiazać przyszłość. I to nie chodziło o to, że lubił skakać z kwiatka na kwiatek, tylko o to, że jeszcze nie znalazł właściwiej osoby. Będac w Bostonie, poświęcił się głównie swojemu szkoleniu. — Wydaje mi się, że sentymenty nie sa aż takie złe, jak niektórzy uważaja. Czasami się ich wstydzę, ale jakby się zastanowić, to chyba nie ma czego się wstydzić — stwierdził, nie majac pojęcia, skad wział się u niego nastrój na mówienie tego typu madrości. No cóż, zdarzało się, nawet on do czasu do czasu musiał poudawać, że nie jest jedynie kupa mięśni. — Czyli myślisz o wyjechaniu stad na poważnie? — zapytał, głównie z ciekawości. Nie do końca wiedział, jakby czuł się z tym, że Moore opuściła miasto. Nie znał jej dobrze, ale była jedna z pierwszych osób, które poznał na komisariacie i polubił, więc pewnie nie byłby w stanie być na to obojętny. Jednakże z zamyśleń wyrwało go jego własne nazwisko wypowiedziane przez jego towarzyszkę. Odwzajemnił jej uśmiech, który stał się jeszcze szerszy, kiedy usłyszał od niej pochwałę. To wiele dla niego znaczyło. — Bardzo dziękuję. Mam nadzieję, że rzeczywiście uda mi się takim być — odpowiedział, kiwajac lekko głowa. Niby nie powinien aż tak bardzo cieszyć się z tego komplementu, ale pozwolił sobie na przedłużenie tej chwili. — Jeszcze wiele przede mna, ale jestem dobrej myśli — dodał, odwracajac na moment wzrok, by móc przyjrzeć się jednemu z budynków.\nOczywiście, że trzymała ja tutaj głównie praca. Była pracoholiczka, więc kiedy pojawiały się na horyzoncie jakieś problemy i dylematy, Moore uciekała na komisariat i tam zakopywała się nawet w przegladaniu dokumentacji, czego na ogół nienawidziła. Ale to pozwalało jej na niemyślenie i przejmowanie się czymkolwiek. Zawsze rzucała się w wir pracy, gdy coś szło nie tak. To głupie, że w taki sposób radziła sobie z niepowodzeniami, ale ta było łatwiej. Brentwood, niezaprzeczalnie, miało swój urok i Jo, która nie przywiazywała się z reguły do miejsc, czuła się tutaj po prostu dobrze. Znała każda ulicę, wszystkie lokale, parkowe alejki. Wyjechała, wróciła i nic się tutaj nie zmieniło. Czasami miała wrażenie, że czas zatrzymał się w miejscu.\n- Nie ma się czego wstydzić - Moore po raz kolejny w trakcie tej przechadzki zaciagnęła się papierosem. Kolejnym już, bo poprzedniego grzecznie wrzuciła do pobliskiego kosza. Był to nałóg, bez którego nie potrafiła się obejść. O ile po inne używki sięgała okazjonalnie i absolutnie poza praca, to fajki towarzyszyły jej o każdej porze. Nie było co się oszukiwać, przecież ich zawód był bardzo stresujacy i niekiedy wymagał stalowych nerwów. - Sentymenty czynia nas ludźmi. Człowiek jest dziwna istota, pełna przywiazań - wzruszyła lekko ramionami. I co z tego, że ona starała się nie przywiazywać i nie być od niczego ani nikogo zależna, jak i tak na ogół wychodziło inaczej. Zawsze znalazło się coś, co na zawsze tkwiło w ludzkiej pamięci. Przedmiot, miejsce, człowiek. Zamyśliła się na moment, gdy Winchester wspomniał o wyjeździe. Wiele razy Jo chciała stad uciec, zdajac sobie sprawę, że nie ma dla niej miejsca na świecie. Nie zakorzeniała się nigdzie, nie miała najmniejszych oporów, żeby ruszyć w świat tak, jak robiła to dziesięć lat temu, gdy łapiac stopa, zwiedziła prawie cała Europę. Była wolnym duchem, bardzo narwanym zreszta, nie lubiła stać w miejscu. - Na razie nigdzie się nie wybieram, nie musisz polować na moje stanowisko - zażartowała i mrugnęła porozumiewawczo do Flynna. Przed chłopakiem była jeszcze długa droga, aby dotrzeć do tego miejsca, w którym teraz była ona. Ale miała pewność, że chłopak jest w stanie osiagnać wszystko. Jeśli tylko nie zabraknie mu zapału i determinacji, oczywiście. W pewnym momencie Moore zatrzymała się w miejscu. Przy sklepie z alkoholem dwóch młodych mężczyzn przepychało się między soba i policjantka nie do końca była przekonana, czy to żarty, czy może któryś z nich potrzebuje pomocy. Spojrzała znaczaco na Winchestera i skinęła głowa, dajac mu do zrozumienia, że powinni podejść bliżej.\nWysłany: 2017-08-28, 12:17\nWczorajszy dzień spędził tak produktywnie, że odsypiał dzisiaj do południa. A kiedy słońce świeciło w najlepsze, bez otwierania oczu przekręcił się na drugi bok i zaliczył kolejne kilka godzin snu. Dopiero pod wieczór się wyczołgał z łóżka i jak ogarnał, że nie ma w domu ani kropli soku, ani innego piwa, nie pozostało nic innego jak ruszenie tyłka do sklepu.\nMógł nawet poświęcić chwilę na to, żeby wygladać jak człowiek. Prysznic, mycie zębów i inne takie życiowe sprawy. Ubrał też świeżo wyprana koszulkę. Wczoraj nastawił pranie i jeszcze nikt nie zdażył go uświadomić, że do jasnych rzeczy zaplatały się dwie koszulki. Czerwona i ciemnoniebieska. Przez co reszta jasnych ubrań przestała taka być i obecnie prezentowała się dość… ciekawie. Nie, żeby to miało dla niego jakiekolwiek znaczenie i tak był ślepy. Dlatego powinien być bardziej ostrożny kiedy przechodził szedł ulica. Albo kupić sobie w końcu psa, który w takiej sytuacji nie pozwoliłby na to, aby wpadł na kogoś. Gdyby ktoś go zapytał jak to się stało to nie umiałby odpowiedzieć. To zadziało się tak szybko, że dopiero jak poczuł ból w łokciu doszło do niego, że coś jest nie tak.\nStawiał krok, umiał to robić już od dawna, więc ze zdziwieniem przyjał fakt, że leżał na chodniku. Laska, która przez cała drogę ściskał w dłoni gdzieś się potoczyła. Przynajmniej ciemne okulary zostały na swoim miejscu i ogólnie nie było najgorzej.\n- Co do…? - próbował jakoś zobrazować co się właśnie stało, ale było to zbyt trudne. Był pewny, że na nikogo nie wpadł. Laska pod tym względem była pomocna i z każdym dniem posługiwał się nia coraz lepiej. Do głowy mu przyszło, że tym razem nie było to z jego winy, ale to również uznał za mało prawdopodobne. Znajac życie wlazł komuś pod nogi, ale wtedy rzadko kiedy kończył na chodniku. Bo ludzie nie wpadali na niego z taka siła, nawet jeżeli żadna ze stron nie była na to przygotowana. Jak się tam znalazł pozostawało dla Tylera dalej zagadka - Jak? - chciał wiedzieć co się wydarzyło i liczył na to, że zaraz się dowie. Na razie pozostawał na chodniku, masujac łokieć i myślac o tym, gdzie mogła się potoczyć ta cholerna laska - Uważaj jak łazisz, nie cały chodnik jest dla ciebie! - podniósł głos, bo z każda chwila czuł się coraz mocniej zirytowany, że nie wie co się dokładnie stało. Z tego wszystkiego nie był pewny czy nie mówi do powietrza, a sprawca zamieszania, nie zniknał dawno za rogiem.\nWysłany: 2017-08-29, 18:54\nJeździł na cholernym wózku inwalidzkim już od dłuższego czasu, ale wciaż nie radził sobie z wieloma sprawami. Skręcanie było katorga, nakręcanie nadal nie leżało w kręgu jego umiejętności, a przepychanie się przez tłumy ludzi na ulicy to w ogóle tragedia (być może z tego powodu rzadko kiedy wychodził na zewnatrz, a gdy już się na to decydował - żałował). Tego dnia, gdy Isidore kierował się w dół ulicy, wracajac z banku, gdzie nareszcie miał okazję zapoznać się ze stanem swoich funduszy, do listy zatytułowanej "co jest najgorsze w jeżdżeniu na wózku dla inwalidów" zdecydował się dodać pozycję "zjeżdżanie z pochyłego terenu". Zwłaszcza, że nie należac do grona niepełnosprawnych, których status materialny sprawiał, że mogły pozwolić sobie na wypasiony wózek, musiał hamować ta przebrzydła kupa złomu, która w ogóle nie chciała współpracować.\nDotarłszy niemalże do końca przecznicy odchodzacej od głównej ulicy, z ulga puścił hamulec, poświęcajac uwagę oraz energię na to, aby płynnie skręcić w prawo. Zdał sobie sprawę z tego, że popełnił bład dopiero w momencie, gdy wózek natrafił na jakiś opór (który wydał z siebie słowa, czyli był człowiekiem), przez co odbił do tyłu, zjeżdżajac niemalże na ulicę. Jedynym, co powstrzymywało go od całkowitego zjazdu na asfaltowa powierzchnię, był wysoki krawężnik, o który zaczepiły się prawe koła pojazdu.\n- O cholera, o cholera, o kurwa mać. - Jego elokwencja pozostawiała wiele do życzenia, wiedział o tym, ale obecna sytuacja nie pozwalała mu na zebranie myśli. Zreszta w tamtym momencie, wiszac na skraju krawężnika i zdajac sobie sprawę z tego, że nie tak daleko, na chodniku, leżał poturbowany przez niego człowiek, wypowiadanie się w sposób kulturalny oraz zróżnicowany było ostatnia rzecza, o której myślał. - Ja pierdolę, okropnie cię przepraszam - powiedział, odwracajac się na tyle, na ile pozwalało mu obecne położenie, aby spojrzeć na poszkodowanego oraz ocenić straty. Wciagnał powietrze, kiedy popatrzył na twarz nieznajomego, którego oczy były ukryte za ciemnymi okularami, i kiedy dostrzegł biała laskę, leżaca na parę kroków od niego. No pięknie. A myślał, że już gorzej być nie mogło. - Stary, ale mamy przejebane - stwierdził zanim zdażył ugryźć się w język, nie znajdujac jakichkolwiek innych słów, którymi mógłby określić beznadziejność owej sytuacji. Wózek niebezpiecznie przechylił się w stronę ulicy i Isidore musiał przechylić tę ruchoma część swojego ciała na prawo, aby uzyskać jako taka równowagę. No normalnie prze-wa-lo-ne.\nWysłany: 2017-08-29, 22:59\nSiedział na brudnym chodniku i nawet nie próbował znaleźć swojej ukochanej laski. Nie raz znajdował się w takiej sytuacji i wiedział, że na nic to się zda. Wolał sobie nie wyobrażać jak wiele razy wygladał jak debil, który na czworakach przemieszczał się w poszukiwaniach. Większość ludzi nie wiedziało jak się zachować i wyciagało w jego kierunku laskę. Po co i dlaczego, tego do tej pory nie ogarniał, bo jasne było, że skoro nie widzi to po nia nie sięgnie. Dlatego wyciagnał rękę i czekał, aż sprawca zamieszkania mu ja poda. Skoro już raczył wyrzucić z siebie przekleństwa to będzie w stanie znaleźć przedmiot dzięki któremu Tyler mógł w stanie w miarę normalnie przemierzać ulice.\n- Weź mi ja podaj i po sprawie - powiedział zirytowany - Laskę. Biała, długa, bez żadnych bajerów - doprecyzował na wszelki wypadek. Choć nie wiedział czy to miało jakikolwiek sens. Bardziej chodziło o to, żeby pogadać, zajać głowę słowami, a nie skupiać się nad tym, że wyjście do sklepu musi skończyć się porażka. Naprawdę zaczynał się cieszyć z tego, że poruszanie się w świecie ciemności szło mu coraz lepiej. Jak widać zupełnie niepotrzebnie. Chociaż i tak powinien się cieszyć, że nie wszedł z rozpędu na ulicę, prosto pod koła jakiegoś samochodu - Spoko, wszyscy żyja. Po sprawie - nie chciał słuchać żadnych przeprosin. Chciał dostać laskę i móc się udać do sklepu - Mamy? - spytał zupełnie nie ogarniajac o co mogło chodzić. Upadł, to wiedział. Ktoś na niego wpadł, to było jasne. Ale dlaczego niby maja mieć obaj przejebane, to było dla Tylera zagadka. Nie mniejsza niż to jak to się w ogóle stało, że kolejne wyjście z mieszkania kończyło w taki sposób. Naprawdę zaczynał czuć się pewniej, szczególnie w okolicy kilku ulic od swojego mieszkania. Niewkluczone, że go właśnie zgubiło.\nPotrzebował psa przewodnika, od czasu kiedy wpadł na Luckyego myślał o tym intensywnie. Już kilka razy prawie zadzwonił do niego, ale zawsze znalazł powód, aby to przełożyć na później. Dzisiaj po raz kolejny się przekonał, jak głupie to było. Powinien od razu posłuchać sióstr, a nie iść w zaparte, że to głupi pomysł.\nAż głupio mu się zrobiło, gdy chłopak wyciagnał dłoń przed siebie, najwyraźniej oczekujac, że Isidore zaraz poda mu zgubę, która potoczyła się trochę dalej. Cholera, gdyby tylko mógł wstać albo zrobić cokolwiek, aby wrócić na chodnik, nie byłoby problemu. Ale ta kupa złomu, za pomoca której był zmuszony się poruszać, w ogóle nie chciała ruszyć się w odpowiednia stronę. Ilekroć Izzy próbował dłońmi jakoś unieść prawe koło, aby wciagnać je z powrotem na chodnik, okazywało się, iż siła jego rak pozostawiała wiele do życzenia, w efekcie czego mężczyzna po prostu siedział bezradnie w miejscu i rozgladał się dookoła, aby znaleźć ochotnika, który mógłby im pomóc. Jak na razie jednak ulica była pusta.\nGdyby przy drodze stał jakiś znak albo cokolwiek, czego Isidore mógłby się chwycić, aby podciagnać się i wrócić na chodnik albo przynajmniej aby się go przytrzymać dla złapania równowagi, świat nagle stałby się o stokroć prostszy. Ale nic takiego nie znajdowało się w pobliżu, więc Izzy'emu pozostała wyłacznie niepewność co do tego, czy zaraz przypadkiem nie wyladuje twarza na ulicy.\n- Cholera - powtórzył i z braku innych możliwości zaczał się śmiać. Dwóch ułomnych wpadło na siebie w środku miasta i wpakowało się w kompletnie beznadziejna sytuację - jak popieprzone oraz niemożliwe było całe to zajście? - Bardzo chciałbym ci pomóc, naprawdę. Ale siedzę na wózku i wiszę na krawężniku, jeśli los mnie nienawidzi to zaraz wyladuję na ulicy - stwierdził, nadal nie mogac powstrzymać się od śmiechu. Co innego mu pozostało? W pobliżu nie znajdowała się żadna inna osoba, która mogłaby pomóc im w potrzebie, więc improwizacja była jedynym wyjściem. Gdyby jego nogi były sprawne, po prostu wstałby, poprawiłby wózek i wszystko sprawnie potoczyłoby się dalej. Ale aktualnie dolne kończyny Izzy'ego nie współpracowały, zreszta jeśli ufać słowom lekarzy - nie miały współpracować już nigdy, więc nieważne jak bardzo dwoił się i troił, próbujac podciagnać się na siedzeniu i zmienić jakoś swoje położenie, wszelkie wysiłki spełzały na niczym.\n- Może... no nie wiem. Pokieruję cię jakoś, żebyś ja odzyskał? - Plan był durny, ale chyba miał szansę się powieść.\nWysłany: 2017-08-30, 11:46\nNie widział co się dzieje, co tylko dodatkowo go irytowało. Cała ta sytuacja i tak już wydawała mu się absurdalna i trwajaca o wiele za długo. Powinien być już na nogach i odchodzić w swoim kierunku, ale na przekór wszystkiemu nadal tkwił na chodniku. Na kolejne słowa chłopaka jęknał głośno, bo los chyba nienawidził ich obu. Powoli zaczynało do niego dochodzić w jak beznadziejnej sytuacji obaj się znajduja. Kaleka zdany na kalekę. To nigdy nie mogło się skończyć dobrze.\n- Na wózku? - spytał głupio, ale chciał się upewnić, że naprawdę znajduja się w beznadziejnej sytuacji. A pomyśleć, że wyszedł tylko po sok - Kurwa, to chyba jakiś jebany żart - jeszcze brakowało tego, aby wzniósł oczu ku niebu, ale tego nie zrobił. Próbował przyswoić sobie informacje jakie dostał i wymyślić sposób w jaki sobie z tym poradza. Podejrzewał, że nikogo nie ma w pobliżu, bo inaczej ktoś na pewno by im pomógł. Jak nienawidził przyjmować pomocy tak teraz był blisko tego, aby o nia prosić. Tylko, że jak na złość nie było kogo. Chłopak na wózku, z tego co mówił, też nie był w najlepszej sytuacji i w pierwszej kolejności chciał mu pomóc, ale nie miał pojęcia jakby mógł to zrobić. Pracował w różnych warunkach, radził sobie z gorszymi sytuacjami, a teraz był bezradny. Nie zamierzał się teraz nad soba użalać tylko wział głęboki oddech, aby się uspokoić. Na niewiele to się zdało, ale przynajmniej próbował.\n- Nie mamy wyjścia. Będziesz moimi oczami, jakkolwiek to nie brzmi. Tylko proste przekazy, dobra? - dał się prowadzić nieznajomemu, bo i tak nie miał zbyt wielkiego wyboru. Nie uśmiechało mu się spędził na chodniku więcej czasu, więc podażał za jego wskazówkami. Liczył na to, że to nie jest jakiś głupi żart, bo zdażył się przekonać też o tym, że ludzie bywali okrutni. Kiedy trafił ręka na laskę odetchnał z lekka ulga, bo choć trudno mu było to przyznać, poczuł się z nia pewniej. Wyprostował się i potarł jeszcze bolacy łokieć. Pozostawała jeszcze jedna kwestia z która będzie ciężej sobie poradzić. Szukanie laski przy wskazówkach nie było trudnym zadaniem - Dzięki - powiedział w końcu i powstrzymywał się od zadania głupiego pytania czy chłopak poradzi sobie sam albo czy nie może zrobić czegoś, aby ponownie znaleźć się bezpiecznie na chodniku. Tyler nienawidził kiedy ktoś do niego się tak zwracał i podejrzewał, że nie jest w tym odosobniony. Gdyby był jakiś sposób, aby poradził sobie sam na pewno by to wykorzystał - Jeżeli się nie boisz o siebie, ani o to, że wiele rzeczy może pójść nie tak, to mów jak mam ci pomóc - złość która poczatkowo odczuwał zniknęła, zastapiła ja chęć pomocy. Zrozumiałby gdyby chłopak nie chciał jej od niego, na pewno sam nie czułby się pewnie powierzajac swój los w ręce niewidomego. Był jednak gotowy w każdej chwili, aby przyjać wskazówki co do tego czy może się na coś przydać.\nWysłany: 2017-08-30, 13:19\nMimo całej beznadziejności sytuacji, uśmiechnał się na reakcję nieznajomego chłopaka. Przynajmniej nie trafił na panikarza, który w takiej sytuacji już dawno narobiłby w majtki albo wykręcał numer po pogotowie czy inna pomoc. Co prawda duet z nich był skrajnie żałosny, bo mieli tylko jedna parę widzacych oczu oraz sprawnych nóg, ale cóż, to zawsze coś.\nInstruował chłopaka niezbyt poradnie ("eee, no to teraz chyba ze dwa kroki w lewo, nie, nie, jednak nie, jeden i pół, przepraszam" czy "ble, uważaj, rozpaćkana guma"), ale ostatecznie wszystko się udało i Tyler odzyskał swoja laskę. Isidore prawie poczuł się jak bohater. Prawie, bo jego obecne położenie wykluczało możliwość odczucia jakichkolwiek pozytywnych emocji.\n- O jezu, zaczałem się bać, że po prostu sobie pójdziesz. - Odetchnał, gdy chłopak zaproponował mu pomoc. Co prawda to mogło okazać się trochę problematyczne, ale lepszy rydz niż nic. Zwłaszcza że naprawdę zaczynał bać się o to, iż w pewnym momencie przechylanie tułowia na jedna stronę stanie się dla niego męczace i będzie musiał powrócić do swojej zwyczajnej pozycji, co niechybnie zaowocowałoby upadkiem. - To będzie jakieś... no, na oko pięć kroków do przodu i jeden... nie, może dwa w lewo. - Instruowanie drugiej osoby w taki sposób było dla Izzy'ego wyjatkowo niewygodne, zwłaszcza że wspomnienie chodzenia było dla niego tak odległe (nie mógł w to uwierzyć, przecież minęło zaledwie sześć miesięcy), że pojęcie krok straciło konkretne znaczenie. - Jeszcze trochę do przodu - mówił, patrzac na nieznajomego niepewnie. Czy to w ogóle mogło się udać? - Okej, teraz wyciagnij jedna nogę przed siebie, ale uważaj, jesteś na krawężniku, a ulica jest sporo niższa. - Przygryzł wargę. Jeden nieostrożny ruch i Tyler mógł znów się przewrócić, a to było ostatnia rzecza, jakiej Izzy pragnał. - Wyciagnij ręce przed siebie, tam będa uchwyty, jeden trochę niżej od drugiego. - Logiczne, w końcu cały wózek znajdował się w pochyłej pozycji, ale wolał uprzedzić. - No i teraz... nie wiem. Jakby udało ci się to jakoś podnieść i wprowadzić na chodnik... - Dopiero teraz, oczekujac na to, czy cały proces przebiegnie pomyślnie, czy też nie, poczuł się jak skończony kaleka, który nie potrafił poradzić sobie z tak prozaiczna czynnościa. Zmrużył oczy. No, tylko się nad soba nie rozczulaj, łajzo, pomyślał, potrzasajac głowa.\nWysłany: 2017-08-30, 22:32\nFaktycznie wskazówki chłopaka nie były idealne, ale zdarzało się, że dostawał dużo gorsze. Przynajmniej ani razu nie usłyszał ‘no tam, tam’ albo czegoś podobnego. Informacja o gumie była chyba jedna z najważniejszych, bo gdyby wsadził w nia rękę nie byłoby przyjemnie. Na sama myśl skrzywił się i zrobił żałosna minę, uważniej słuchajac czy oby na pewno znalazła się już po za zasięgiem jego dłoni.\n- Uciekłbym w podskokach - zaśmiał się na sama myśl o tym. Daleko by nie zbiegł, bo znajac życie ponownie wyladowałby na ziemi, tym razem kończac znacznie gorzej. Po raz pierwszy od dawna poczuł się potrzebny. Może to za duże słowo, ale tak czy inaczej była to przyjemna odmiana. Nie ważne, że sami władowali się w taka sytuację. Najważniejsze, że próbowali poradzić sobie bez pomocy innych, ani nie zaczęli się przekrzykiwać czyja to wina. To mogło dopiero się skończyć ciekawie, szczególnie jakby na koniec w ramach pokazania, który bardziej zawinił przestaliby się do siebie odzywać . Poczatkowo chciał szybko wszystko zrobić, ale doszedł do wniosku, że lepiej będzie się z niczym nie śpieszyć - Krawężniki potrafia uprzykrzyć życie - zupełnie nie podobało mu się gdzie się teraz znajdował, bo wiedział z doświadczenia, że wystarczyła sekunda nieuwagi, aby marnie skończyć - Dobra, ale przytrzymaj laskę, bo z nia niewiele zdziałam - wyciagnał ja przed siebie i poczekał, aż chłopak ja weźmie. Nie chciał go uszkodzić, ani jakimś swoim niezdarnym ruchem spowodować, że poleci razem z wózkiem. To dopiero byłoby przykre - Jak to nam się uda… - zacisnał palce na uchwytach i wolał się więcej nie zastanawiać nad tym co będzie, bo do niczego dobrego to nie prowadziło - Podnieść i na chodnik - powiedział do siebie i włożył dużo w siły wykonanie tych czynności. Nie było łatwo, bo nie czuł się ani przez chwilę pewnie w tym co właśnie robił, ale dopóki chłopak nie krzyczał, że coś idzie nie tak to nie mogło być źle. Zaparł się i uniósł wózek, aby zaraz go pchnać na ten nieszczęsny chodnik. Nie było lekko, ale udało się to zrobić i to nawet bez straty w ludziach. Odetchnał z ulga kiedy już znaleźli się w bezpiecznej pozycji. Tak myślał i czekał teraz na potwierdzenie swoich przypuszczeń - Nigdy więcej nie wpadajmy na siebie - powiedział po wszystkim, nadal trzymajac dłonie na uchwytach wózka. Cała ta sytuacja zmęczyła go nie tyle fizycznie, co psychicznie. Może nie trwało to nie wiadomo ile czasu, ale na pewno wywoływała skrajne emocje, które wolał zostawić za soba. Z jednej strony był zadowolony z tego, że poradzili sobie sami, ale z drugiej myślał cały czas o tym, że najprostsze czynności były po za jego zasięgiem.\nWysłany: 2017-08-31, 13:47\nObserwował jego poczynania z niepokojem oraz bolacym karkiem, ponieważ badź co badź, ciagłe odwracanie się do tyłu w celu nadzorowania całego procesu na dłuższa metę było niewygodne. Nie tyle obawiał się o siebie (co strasznego mogło się stać? najwyżej wózek w końcu przechyliłby się na stronę ulicy, a Isidore wyladowałby na asfalcie jak kłoda i dorobiłby się szramy na twarzy - nic, czego już nie przeżył), co o drugiego mężczyznę. Nie chciał sprawiać problemu, stawiajac go w niewygodnej sytuacji (nie był najlżejszy, zreszta metalowy wózek również), zwłaszcza że brak zmysłu wzroku mógł stanowić istotna przeszkodę w ratowaniu nieszczęsnego kaleki. Zacisnał więc usta, gdy nieznajomy przeszedł do sedna całej sprawy i zaparł się, unoszac wózek do bezpiecznej pozycji. Bał się, że jeszcze chwila, a obaj wyladuja na ulicy i nie pomoże im już nic, no chyba żeby mieć nadzieję na ogarnięcie jakiegoś kierowcy, który miałby znaleźć się na tej samej drodze po jakimś czasie. Chociaż Isidore z autopsji wiedział, że liczenie na coś takiego było równoznaczne ze spisaniem samego siebie na straty.\nZe świstem wypuścił powietrze z płuc, gdy po paru sekundach jego wózek znajdował się na płaskiej powierzchni w bezpiecznej pozycji. A więc jednak się udało, przeszło mu przez myśl z ulga zanim położył dłonie na kołach, aby odwrócić się do swojego wybawcy przodem. Co prawda jemu raczej różnicy to nie robiło, ale Isidore czułby się o niebo lepiej, gdyby mógł rozmawiać z nim, nie nadwyrężajac swoich pleców oraz karku.\n- O matko - to jedyny komentarz, na jaki w tamtej chwili potrafił się zdobyć. Żył i miał się dobrze, i o ile w normalnej sytuacji wykazywałby w stosunku do tej wiadomości większa rezerwę, być może nawet lekka niechęć, tak teraz nawet pozwolił sobie na uśmiech. - Wielkie dzięki, naprawdę. - Wolał nie myśleć o tym, co by się stało, gdyby chłopak stwierdził, że żałosne położenie Izzy'ego nie było jego sprawa, i gdyby po prostu odszedł z miejsca zdarzenia, wzruszywszy ramionami. A przecież mogło tak być. Różni ludzie chodzili po tym świecie. - Jestem za. Poczułem się niemal jak w parku rozrywki. - Raz w życiu był na rollercoasterze i towarzyszyły mu wtedy emocje bardzo podobne do tych, które odczuwał jeszcze chwilę temu. W obu przypadkach był takiego samego zdania: nigdy więcej.


Jak zmienić wnętrze, żeby było bardziej przyjemne i nie straciło swoich cech użytkowych? To trudne zadanie, nie można wprowadzać zbyt wielu dekoracji, które będą przeszkadzać. Najlepiej więc do dekoracji wykorzystać ściany.\nDekoracja wnętrza to przedsięwzięcie wykonywane w różnych warunkach. Najlepiej zaplanować je na etapie projektu wykończenia i aranżacji wnętrza. Otrzymamy wówczas pewną spójną całość, a funkcje użytkowe będą idealnie uzupełniane przez dekoracje. Takie podejście jest najlepsze, ale bardzo rzadko jest możliwe i dotyczy przede wszystkim nowych wnętrz lub poddawanych gruntownym remontom. Zazwyczaj mamy do czynienia z chęcią dekoracji pomieszczenia, które jest użytkowane. Niestety na dekoracje jest mało miejsca, więc skłaniamy się do wykorzystania ścian. To dobre rozwiązanie, ponieważ nie zagracamy pomieszczenia, a dekoracje na ścianach są doskonale widoczne. Do dyspozycji mamy wiele materiałów i gotowych pomysłów, warto jednak zwrócić uwagę na dekoracje drukowane.\nMówiąc o dekoracji wnętrz z drukarni myślimy przede wszystkim o fototapetach. Dzisiejsze fototapety to bardzo nowoczesny produkt, którego nie będziemy się wstydzić, zwłaszcza fototapety drukowane na zamówienie. Sposób zamawiania i wytwarzania fototapety daje możliwości wybrania do wydruku zdjęcia z wielomilionowej bazy. Jest duża szansa, że fototapeta skomponowana przez nas będzie niepowtarzalna. Fototapeta to bardzo duża dekoracja, zajmująca całą ścianę, dlatego jej zastosowanie musi być przemyślane. Duża, kolorowa fototapeta może zdominować pomieszczenie i wywołać efekt odmienny od zamierzonego. Dobór fototapety do pomieszczenia będącego w użytkowaniu powinien być wspomagany przez fachowych doradców w zakresie aranżacji wnętrz.\nJeśli obawiamy się zbyt dużej ingerencji fototapety w wygląd wnętrza, to możemy zdecydować się na mniejsze formy, takie jak plakaty lub obrazy (zobacz galerię – https://www.fototapeta24.pl/obraz). Sposób zamawiania i wydruku est podobny, nieco inne są materiały. Plakaty drukowane są na syntetycznym papierze zbliżonym do fototapet, natomiast obrazy na powlekanym płótnie. Dzięki temu faktura obrazów przypomina dzieła starych mistrzów pędzla. Plakaty i obrazy mogą mieć różną wielkość, łatwo je dostosować do wielkości pomieszczenia lub powierzchni ściany i uzyskać pożądany efekt.\nWybór tematu fototapety lub obrazu zależy od przeznaczenia pomieszczenia oraz naszych gustów. Do wnętrz prywatnych, na przykład do sypialni, można wybierać bardziej śmiałe obrazy, z kolei w salonie trzeba się liczyć z gustem domowników oraz z tym, że będą nas odwiedzać różni goście. Młodzież lubi różne motywy, niekoniecznie na fototapecie, raczej będzie to tańszy plakat, który można wymieniać co kilka miesięcy. To lepsze wyjście niż malowanie ścian. Nie ma potrzeby malowania na ścianie graffiti, skoro do dyspozycji jest cała kategoria do wydruku (galeria graffiti – https://www.fototapeta24.pl/galeria.php?id=19). Podobnie jest z plakatami muzycznych lub sportowych idoli.\nGdzie szukać pomysłów i inspiracji do dekorowania ścian za pomocą fototapet? Oczywiście w internecie, gdzie do dyspozycji mamy tysiące gotowych aranżacji wnętrz. Nie zachęcamy do kopiowania, ale warto zobaczyć, jakie efekty uzyskali inni, by zainspirować się do dekoracji własnego mieszkania.


Przedstawiciel Handlowy, Kędzierzyn-Koźle, Krapkowice, Opole - oferty pracy w Praca Money.pl\nMoney.pl Praca praca Kędzierzyn-Koźle Przedstawiciel Handlowy\nNazwa firmy ConvaTec Polska Sp. z o.o.\nLokalizacja Kędzierzyn-Koźle, Krapkowice, Opole\nPrzedstawiciel Handlowy ConvaTec Polska Sp. z o.o.


Fiat 500/500C America - szpanerska wersja do zakupu przez Twittera | Autokult.pl\nFiat 500/500C America - szpanerska wersja do zakupu przez Twittera\nFiat 500/500C w Stanach Zjednoczonych to gorący temat mający zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Włoski producent jednak nie odpuszcza i intensywnie promuje swój retrowspółczesny model nawet na europejskim rynku.\nSpecjalnie dla Europejczyków pojawi się limitowana do 500 egzemplarzy wersja America. Będzie ona cechować się wyjątkowym lakierem (np. Blue America), obudowami lusterek bocznych w stylu amerykańskiej flagi, specjalną kalkomanią w barwach narodowych USA, 16-calowymi obręczami kół i kilkoma zmienionymi detalami wnętrza. Do napędu posłuży jednostka benzynowa 1,2 l o mocy 69 KM.\nTo jednak za mało atrakcji. Pierwszy Fiat 500/500C America Limited Edition, zakupiony tylko na drodze licytacji, będzie jeszcze bardziej zindywidualizowany. Auto oznaczone numerem #1 można kupić, biorąc udział w licytacji online nazwanej TwitBid na popularnym serwisie Twitter.\nJak licytować? Z konta na Twitterze można licytować bezpośrednio na specjalnie przygotowanej stronie internetowej, zostawiając oferty w komentarzach. Aukcja zaczęła się od 1 euro w piątek 1 marca i potrwa dwa tygodnie. Jej przebieg można śledzić online lub na specjalnym telebimie wystawionym razem z autem na stoisku Fiata w Genewie.\nNajciekawsza informacja została na koniec. Co zyska zwycięzca aukcji auta oznaczonego numerem #1? Wygrawerowany nick z Twittera na na plakietce na zewnętrznym słupku B. Czy warto? Aukcja trwa dopiero od 3 dni, a cena oscyluje w granicach 10 000 euro. W promocji egzemplarzy z rocznika 2011 takie auto (poza wymienionymi wyżej dodatkowymi atrakcjami) z takim samym silnikiem kosztuje sporo mniej — od 35 000 zł. Co myślicie o takiej formie promocji?\nFiat 500 w wersji kombii z napędem 4x4\nGrand Prix Kanady 2016 – Lewis Hamilton w odwecie Nowy McLaren przyłapany Zapowiedź Audi A6 - pierwszy teaser [wideo] Pierwsze zdjęcia produkcyjnej wersji Gumperta Tornante! [aktualizacja] Porsche Cayenne nr 250.000 Fabryka Craftera we Wrześni otwarta Kimi Raikkonen będzie jeździł w Nascar Ambitne plany Toyoty na przyszłość. Rozwój technologii wodorowej Mały czołg, wiele szczęścia! Nowa Astra obnaża się publicznie Szczęście, czy zwinność?! Jedno i drugie razy 1000! Ford i Grupa Volkswagena triumfują w plebiscycie What Car


SREBRNA TABAKIERKA - Rosja/Moskwa 1896r. - 8010860875 - oficjalne archiwum Allegro\nSrebrna tabakierka, Carska Rosja 1894 r. Niello.\n824,10 zł z dostawą\nRosja Carska - Diamenty Perla - Moskwa 1899 r.\n102) ROSJA srebro - 1 Rubel - 1892 r.\nSREBRNA TABAKIERKA - Rosja/Moskwa 1896r. (8010860875)\nZakończona o 15:19 dnia 22.11.2019 r.\noferta nr 8010860875\nSREBRNA TABAKIERKA – Rosja/Moskwa 1896r. Tabakiera wykonana ze srebra próby 0,84 zołotniki (rosyjska cecha probiercza ze Św. Jerzym i datą 1896r.), waga: 169 g, wymiary: 9,85 x 6,55 cm, grubość: 1,8 cm. Imiennik złotnika DN. Na wierzchu pokrywy wygrawerowane motywy roślinne i napis „SOUVENIR”. Stan zachowania i szczegóły widoczne na załączonych zdjęciach. ZAPRASZAM NA INNE MOJE AUKCJE.


październik, 2014 | IDOSK8.COM - Part 2\n30.10.2014 – 09:28\nMija 15 lat istnienia marki Western Edition, która bezsprzecznie miała swój wpływ na historię deskorolki, kto ją szanuje to zachęcam do obejrzenia tego materiału.\nKen Takayama’s „Our Nature” Part\n30.10.2014 – 00:20\nKen ma świetną stylówę, każdy trick odjeżdża w niezwykle przyjemny i miękki sposób. Oczywiście odezwała się w nim azjatycka natura i musiał wymyślić parę nowych tricków, co oczywiście sprawiło, że przejazd jeszcze bardziej mi się spodobał.\nTagi: Ken Takayama |\n„Giddy Up” Full Part\n29.10.2014 – 23:44\nW deskorolce to jest spoko, że nawet tacy dorośli goście jak ci powyżej mogą sobie wziąć deskę w ręce i przyświrować największe głupoty na ulicach czując się przy tym zajebiście. Pewnie wielu z nas ma ten problem, że może katować jakiś najłatwiejszy trick przez tysiące prób, niepotrzebnie się denerwując widząc jak każdy inny dwa razy od Ciebie młodszy dzieciak ma tę sztuczkę za każdym. Nie o to w tym chodzi, ważne by za każdym razem wychodząc z domu mieć tę deskorolkę ze sobą, odepchnąć się z miejsca na miejsce, a potem z ziomalami wymyślać kolejne tricki czerpiąc przy tym ogrom frajdy. Pamiętajcie, że to tylko zabawa, która pochłonęła nasze życie.\nSKATEBOARD SCHOOL – Przystanek Sucha 21\n29.10.2014 – 10:04\nW ostatnim wpisie o Skateboard School pojawiło się parę krytycznych opinii na temat całej tej działalności. Rozumiem niektóre z nich, choć niekoniecznie się z nimi zgadzam, ale myślę, że każdy po nieco dłuższym zastanowieniu dojdzie do wniosku, że to co robi Golan jest dobre. W końcu to chodzi tylko o popularyzację deskorolki wśród dzieciaków i to od początku z zachowaniem dobrych wzorców, które on z pewnością przekazuje już na starcie. Zobaczcie film powyżej jak w skrócie wyglądają takie zajęcia w Domu Dziecka w miejscowości Sucha.\nTagi: polskie, skateboard school |\nCi goście chcieli stworzyć coś innego niż widzimy na co dzień, jednocześnie inspirowali się tym co jest teraz na czasie, ja to lubię takie rzeczy – jak ktoś wbija się do jakiegoś kanału by nagrać trick, czy skacze po dachach i innych ciężarówkach.\nTagi: Miles Grube |


Imieniny Kai - bimKal.pl\n👩 Kaja ♀\nDo najbliższych imienin Kai zostały 84 dni, czyli 2 miesiące i 25 dni.\nKaja obchodzi swoje imieniny najczęściej 22 kwietnia (piątek)\nKaja to imię pochodzenia łacińskiego, oznaczające: "ciesząca rodziców".\nCharakterystyka osób noszących imię Kaja\nKaja to kobieta, która odznacza się wielką stanowczością oraz upartym charakterem. Nic ani nikt nie jest w stanie przekonać jej do zmiany poglądów i bywa, że niczym kot chadza własnymi ścieżkami. Jest indywidualistką, która ceni sobie poczucie wolności i zazwyczaj nie zmierza za tłumem. Nie przejmuje się krytycznymi uwagami na swój temat i zawsze działa według własnych zasad.\nKaja jest osobą, która trzyma dystans wobec nieznajomych. Choć niektórzy zarzucają jej zarozumialstwo, to jednak ona woli zachować pewną barierę przed zbytnią poufałością.\nNie każdy zdobędzie jej zaufanie, zwłaszcza, że nie zabiega o niczyją sympatię, a każdy komplement lub miłe słowa traktuje z dużą dozą podejrzliwości. Niestety, ale taka postawa może sprawić, że Kaja zniechęci do siebie wartościowe serca, które mogą stanowić podporę w jej życiu. Jednak jest zbyt dumna, aby przyznać się do samotności, szczególnie, że nie jest domatorką i lubi spędzać czas w towarzystwie znajomych. To kobieta, która zawsze jest niezależna i samodzielna. Nigdy nikogo nie prosi o pomoc i bywa, że czuje się zmęczona nadmiarem obowiązków. Ale nawet w tej sytuacji nie zdecyduje się na proszenie o wsparcie.\nNawet w towarzystwie mężczyzn zachowuje się z nieufnością, bowiem panów traktuje jedynie jako znajomych. Odrzuca wszelkie oznaki zainteresowania i cóż, ma duże problemy z nawiązaniem głębszych relacji. Jak już wspomniano, jest bardzo niezależna i z tego powodu mogą powstać konflikty damo-męskie.\nKaja uwielbia rywalizację, zwłaszcza zawodową. Często dąży do zdobycia władzy i cóż, ma tendencję do zmierzania po przysłowiowych trupach. Na pierwszym miejscu stawia liczne sukcesy i dlatego bezkompromisowo wspina się po szczeblach władzy. Jej działania nakierowane są na zdobycie awansów, które świadczą o jej ambicji oraz prawdziwej naturze. Nie obawia się porażek i często jest pewna swojego zwycięstwa. Lubi ścigać się z mężczyznami o władzę i cóż, często wygrywa w tej rywalizacji. Lubi udowadniać swoją siłę i choć nie jest typową feministką, to jednak nie można powiedzieć, że jest istotką, która oczekuje pomocy ze strony innych.\nKaja jest nastawiona na sukces i dlatego nie zrezygnuje z drogi do celu. Ma szczególne predyspozycje do bycia liderką i chętnie spełnia się w roli szefowej. Jednak należy przyznać, że jest dobrym przywódcą i zawsze kieruje się moralnymi zasadami.\nWedług pewnej teorii, imię to wywodzi od postaci z mitologii greckiej, Ziemi-Matki lub jako odpowiednik łacińskiego imienia Gajusz.


Auto Rejestrator samochodowy Ekran 4'3 Kamera Cofania Lusterko Full HD Poznań Ogrody • OLX.pl\nAuto Rejestrator samochodowy Ekran 4'3 Kamera Cofania Lusterko Full HD\nPoznań, Wielkopolskie, Ogrody Dodane o 13:06, 12 lipca 2018, ID ogłoszenia: 388932975\nzapis Full HD 1080P, kamera cofania\nDzięki nowemu urządzeniu każda podróż, będzie przebiegać pewnie.\nPo uruchomieniu silnika z prawej strony lusterka wyłania się 4,3" wyświetlacz TFT.\nCZYTELNY WYŚWIETLACZ - Ekran LCD o przekątnej 4,3” gwarantuje\ndoskonałej jakości obraz odtwarzanego materiału.\nUrządzenie posiada także wbudowany mikrofon i głośnik, dzięki czemu w zależności od preferencji kierowcy, umożliwia uruchomienie funkcji rejestracji dźwięku.\nJęzyk OSD: angielski, inne\nJakość video – HD lub FullHD (ustawiana w menu)\nJakość zdjęć – 1 – 12 MPx (ustawiana w menu)\nRozmiar wyświetlacza: 4.3 '' TFT Fabrycznie nowy\nregulowane elastyczne mocowanie pozwala zainstalować lusterko\nfunkcja nagrywania w FULL HD\nmożliwość podłączenia kamery cofania lub innego źródła obrazu ( kamera cofania w zestawie )\nfunkcja auto przełączania w tryb kamery cofania po otrzymaniu\nnapięcia na przewodzie + 12V rejestrator nagrywa z kamery przedniej, tylnej lub dwóch jednocześnie\nmożliwość zamontowania oddzielnej kamery w odległości 5m od rejestratora wewnątrz pojazdu.\nwbudowany ekran LCD 4,3 cala\nfunkcja auto przełączania w tryb kamery cofania\nwymiary: szer. 320mm x wys. 88mm x gr. 13-32mm\ndługość przewodu sygnałowego 5m\nwymiary: szer. 50mm, wys. 20mm, głęb. 25mm\nkamera cofania + kabel zasilający 12V\nMultitool Survival Breloczek Identyfikator bagażu grawer\nKlocki Oddział Ninja Jumei 251 el. motor robot auto 30x21 cm new!\nOdkurzacz pionowy ręczny 2w1 bezworkowy cyklonowy 800W TurboTronic new\nKlocki BanBao Hi-Tech Terenowy Jeep...\nKlocki BanBao Hi-Tech Auto terenowe...\nMercedes G55 Policja Auto RC zdalni...\nPoznań\t, Ogrody\tDodane o\t13:06, 12 lipca 2018, ID ogłoszenia: 388932975


Hotel Le Maquis *****\nIdealnie położony w spokojnej zatoce Ajaccio, dość blisko międzynarodowego portu lotniczego w jednym z najpiękniejszych zakątków wyspy. Hotel posiada 18 pokoi i 7 apartamentów.\nPowstał w 1949 roku jako pierwszy luksusowy hotel na wyspie, cieszący się własną plażą ukrytą w zacisznej zatoczce, naturalnie chronionej. Posiada dwa baseny, w tym 1 kryty, a drugi z podgrzewaną wodą, restaurację słynącą z wyrafinowanej kuchni, świetnego serwisu i pięknego widokowego tarasu.\nHotel posiada 8 kategorii pokoi i apartamentów : wszystkie pokoje z widokiem na morze z tarasem lub balkonem\nL''Arbousier - hotelowa restauracja specjalizuje się w kuchni śródziemnomorskiej z elementami kuchni lokalnej słynącej z owoców morza\nShady - taras restauracji przy basenie z widokiem na zatokę Ajaccio\nBar, salony i kominek\nPiaszczysta plaża wyłącznie do użytku gości hotelowych\nDwa baseny, hydromasaż\nZewnętrzny oświetlony kort tenisowy\nGabinet masażu i salon fryzjerski\nBardzo szeroki zakres zajęć rekreacyjnych : wycieczki statkiem, wycieczki jet ski, samochodami terenowymi, loty helikopterem, indywidualne programy fitness z trenerem sportowym, masaże i kosmetyka, wypożyczalnia samochodów, motocykli, skuterów i rowerów\nDarmowe Wi-Fi 24 godziny na dobę na terenie całego hotelu\nUsługa Concierge od 7 rano do 11 wieczorem\nW pełni wyposażone Centrum Biznesu\nPralnia i usługi porządkowe\nRezerwacja : tel. 22 633-77-79


Strona główna/O nas/Wiadomości WUG/Korzyści z nadzoru górniczego dla turystyki w podziemnych (..)\nKorzyści z nadzoru górniczego dla turystyki w podziemnych wyrobiskach\nBezpłatne doradztwo i opiniowanie, pomoc merytoryczna i uniknięcie opodatkowania podziemnych wyrobisk, prawo do użytkowania i możliwość pozyskiwania środków unijnych na rozwój działalności. To tylko niektóre z korzyści wynikających z nowelizacji ustawy Pgg i objęcia górniczym nadzorem podziemnych wyrobisk, w których prowadzona jest działalność turystyczna, rekreacyjna lub sanatoryjna. Tymczasem nowe regulacje ustawy Pgg (z 1 stycznia 2015 r.) obrosły niepotrzebnymi emocjami. Mówiono o tym 26 czerwca br. podczas spotkania kierownictwa WUG z przedstawicielami przedsiębiorców prowadzących taką właśnie działalność w wyrobiskach zlikwidowanych podziemnych zakładów górniczych.\nPodczas spotkania merytoryczni pracownicy nadzoru górniczego przedstawili zmiany w ustawie Pgg, w tym przepisów dotyczących: umowy o ustanowieniu użytkowania górniczego, obowiązków podmiotów wynikających z ustawy i przepisów wykonawczych do tej ustawy, a także projektowanych zmian przepisów w zakresie dokumentacji mierniczo-geologicznej oraz stosowania wyrobów w zakładzie górniczym. Ponadto zaprezentowano schemat organizacyjny, kompetencje i zadania nadzoru górniczego. Spotkanie miało charakter informacyjny. Na wniosek uczestników kolejne odbędzie się na początku 2016 roku.\nW dyskusji rozstrzygnięto wiele wątpliwości narastających wśród organizatorów ruchu turystycznego . Ujawniły się dwa przeciwstawne stanowiska: rozszerzania nadzoru nad wszelkimi podziemnymi wyrobiskami (w tym jaskiniami), w których obywa się „spontaniczny” ruch turystyczny oraz wyjęcia z nadzoru tych obiektów, które nie przechodziły formalnej procedury likwidacji zakładu górniczego. Przedstawiciele zabytkowych kopalń (Wieliczka, Bochnia, w Złotym Stoku) wskazywali korzyści wynikające ze współpracy z nadzorem górniczym oraz nowelizacji ustawy. Reprezentanci WUG przestrzegali organizatorów ruchu turystycznego w podziemnych wyrobiskach górniczych przed doradcami oferującymi im za wygórowane kwoty usługę dostosowania funkcjonowania do znowelizowanej ustawy. W okręgowych urzędach górniczych i WUG są wytypowane osoby, które pomogą rozwiązać wszelkie problemy i doradzą kiedy i co należy zrobić oraz jakie dokumenty przygotować.\nW WUG za koordynację odpowiedzi na wszelkie pytania dotyczące zgodnego z wymogami Pgg funkcjonowania zlikwidowanych podziemnych zakładów górniczych prowadzących działalność turystyczną, leczniczą i rekreacyjną odpowiada Wojciech Jeziorowski, główny specjalista Departamentu Górnictwa Podziemnego i Odkrywkowego. Pytania można kierować telefoniczne, pocztą elektroniczną lub tradycyjną: nr tel. 32 736 18 66; e-mail: w.jeziorowski@wug.gov.pl; adres: Departament Górnictwa Podziemnego i Odkrywkowego WUG, 40 – 055 Katowice, ul. Poniatowskiego 31.


Pawet: Między konformizmem i działaniem\nMiędzy konformizmem i działaniem\nАўтар: Aleh Dziarnowicz, Mińsk,\nКрыніца: Dziarnowicz, Aleh. Miedzy konformizmem i dzialaniem. Mysl spoleczna na Bialorusi w latach 1953 – 1985 // Bialorus – terra incognita. Materyjaly z konferencji / Red. Mieczyslaw Smolen. Krakow: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellonskiego, 2010. S. 75—83..\nMyśl społeczna na Białorusi w latach 1953 - 1985\nZe stylistycznego punktu widzenia ukazanie panoramy myśli społecznej na Białorusi w drugiej połowie XX wieku nie jest prostym zadaniem. Na ogólnym, dynamicznym tle od połowy lat pięćdziesiątych do połowy osiemdziesiątych XX wieku, czasów względnego dobrobytu i wiary mieszkańców Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w sukcesy kraju, nie znajdziemy wielu wyrazistych akcentów, które pozwoliłyby podzielić sowieckie, poststalinowskie społeczeństwo BSRR na grupy bohaterów i antybohaterów. W tej sytuacji można jednak zastosować metodę włoskiego historyka Giuseppe Boffa, który, charakteryzując polityczną i kulturalną panoramę Związku Radzieckiego lat sześćdziesiątych, skłonny był dostrzegać nie widowiskowe, jawne starcie pomiędzy tak zwanym "oficjalnym" światem a światem "podziemnym", lecz "rozmyty obraz", gdzie pomiędzy skrajnymi biegunami niezbyt wyrazistego spektrum można znaleźć całą gamę pozycji pośrednich . Czasem trudno jest je precyzyjnie określić, gdyż pozostają w pewnym stopniu rozmyte.\nKiedy jednak z ogólnosocjologicznego punktu widzenia zejdziemy na poziom osób i idei, otworzy się przed nami niejednorodny, heterogeniczny obraz społeczeństwa BSRR - okazuje się bowiem, iż pod maską jednomyślności kryły się osobiste dramaty i ideowe dyskusje, złamane charaktery, wymuszone konformistyczne ustępstwa, zniszczone kariery i pragnienie pozytywnej pracy.\nBrak gotowości do zrozumienia tej sytuacji oznacza natomiast powielanie akademickich stereotypów o ahistoryczności społeczeństwa BSSR. W anegdotycznym skrócie, owo przekonanie można odnieść do daty, od której bierze początek chronologia naszego artykułu: "Śmierć Stalina (5 marca 1953) wywołała szczerą rozpacz milionów mieszkańców Białorusi. Przez republikę przetoczyła się fala żałobnych demonstracji. Setki tysięcy ludzi ruszyło kierunku Moskwy, by pożegnać się z człowiekiem, który stał się legendą za życia. Z żalu po Stalinie płakały nawet ofiary jego represji" . Trudno wyobrazić sobie, żeby choć setka ludzi bez oficjalnego skierowania mogła trafić w tamtych dniach do Moskwy, która na jakiś czas stała się praktycznie zamkniętym miastem.\nNie ma potrzeby tworzenia mitu o istnieniu szerokiego antyautorytarnego ruchu w sowieckiej Białorusi lat 1953 - 1985, jednakże przekonanie o zupełnej apatii białoruskiego społeczeństwa, a także, odpowiednio, o braku wewnętrznej, zakorzenionej w mentalności, zdolności do wzrastania i rozwoju, wydaje się nieadekwatne. Problem leży w kulturowych kodach rozumienia sytuacji.\nW roku 1953 na postawie artykułu "antysowiecka agitacja i propaganda" (art. 72 Kodeksu Karnego BSSR)  osądzonych zostało 10 osób. W 1954 proces wytoczono trzem osobom, w 1955 i w 1956 - dwóm . Część oskarżonych w 1953 roku ukarano za okazywanie radości po śmierci tyrana. Olga Łapanina powiedziała na wiejskiej zabawie: "Umarł Stalin, nasz wróg" . Po żałobnej uroczystości - manifestacji na wsi Alena Skrabel zapytała "a cóż on mi dobrego uczynił, przecież nie był rodzonym ojcem?" . Kolejarz z Orszy, W. Kuzniacou, oznajmił "Nareszcie, doczekałem się!" . W 1956 roku, w restauracji na stacji Mohylew, J. Dziamidau nazywał Lenina "szalonym durniem", a Stalina - złodziejem .\nFenomenalny pod względem ilości wytoczonych procesów sądowych był rok 1957 - oskarżono 48 osób. Niektóre z nich dołączyły do grona więźniów politycznych ze względu na przejawy autentycznych prostalinowskich sympatii i niechęć do odwilżowej retoryki Nikity Chruszczowa, sprzeciwiającej się kultowi Stalina (na przykład P. P Haryn, osądzony w 1956) . Jednakże I sekretarza KC KPZR krytykowali w tych latach przede wszystkim chłopi za politykę ograniczania sektora prywatnego na wsiach. I. Piatrou oznajmił: "Chruszczow w radiu każe odbierać kołchoźnikom krowy, ale my krów nie oddamy!" \nWszystkie te wypowiedzi można było usłyszeć w zwyczajnych, życiowych sytuacjach, wśród zgromadzonych w jakimś kole słuchaczy - na stacji kolejowej, w wiejskim klubie, nawet w łaźni. Wypowiedziane głośno myśli były wspólne wielu ludziom, pogwałcenie prawa polegało zaś na tym, że ten, czy inny, konkretny człowiek przemówił. Taką reprezentatywność myśli i ich wypowiadanie w powszednich sytuacjach można określić mianem "głosów z chóru", słyszalnych dzięki temu, że wyłączają się ze wspólnego, jednogłośnego śpiewu. Powszedniość tylko na pierwszy wzgląd wydaje się rzeczywistością pogrążoną w stagnacji. Pod powierzchnią codzienności, w jej trzewiach, kształtują się kulturowe klisze, które, niczym erupcje wulkanu, wyrzucane są w przestrzeń otoczenia społecznego. Analiza dynamiki społecznej z punktu widzenia powszedniości i "głosów z chóru" pozwala zobaczyć, jak za murem jednomyślnych ideologicznych i politycznych decyzji rodzi się konflikt wartości, powstaje pluralizm małych życiowych wyborów, toczą się rozgrywki o symbole . Analiza tej ukrytej warstwy świadomości pozwala uniknąć niebezpieczeństwa polegającego na tym, iż refleksję nad problemami życia codziennego zastępuje się badaniem funkcjonowania państwa.\nOprócz przejawów indywidualnego niezadowolenia, które uzewnętrzniały się w powszednich sytuacjach, osobno można wyodrębnić zjawisko ideowego nonkonformizmu. W 1957 roku procesy sądowe wytoczono krytykom komunistycznej polityki narodowej - Bronisławowi Rżeuskiemu  i braciom Lawonowi  i Michasiowi Białym . Jak się okazało, tocząca się w kierowniczych kołach KPZR dyskusja, przedostając się do wiadomości publicznej, wpłynęła na pojawienie się przekonania, iż za pośrednictwem legalnych środków apelowania do władz lub rozpowszechniania rękopiśmiennych materiałów można wpływać na kształt wewnętrznej polityki państwa. Na tym właśnie polegała specyfika epoki "odwilży".\nW latach od 1958 do 1962 można było zaobserwować spadek ilości "antysowieckich" procesów sądowych, dopóki w 1963 roku ilość oskarżonych po raz kolejny nie wzrosła do 13 osób. Odbył się wówczas pamiętny proces "grupy Chanżankowa", która przygotowywała się do wysadzenia mińskiej aparatury zagłuszającej (Radiostacja nr 3) . Fakt, iż antena, stojąca obok kościoła Św. Trójcy (św. Rocha), niegdyś zagłuszająca zachodnie radiostacje, dziś należy do kampanii "Belsel" i obsługuje sieć GSM w ramach projektu "Dialog", wydaje się dosyć symboliczny.\nW latach 1960 - 1970 aspekt informacyjny nabiera coraz większego znaczenia, zarówno w historii nonkonformizmu, jak i w działalności organów represji. Reasumując, lata sześćdziesiąte stworzyły polemiczny system, który przeżył swoją epokę i wywarł wpływ na dalszy rozwój myśli społecznej . Za przykład może posłużyć historiograficzna dyskusja, która rozgorzała w 1966 roku wokół recenzji M. Praszkowicza na temat książki A. Korszunowa o Afanasiju Filipowiczu . Staje się jasne, iż krąg tematów wówczas podjętych, gorąco przedyskutowanych w drugiej połowie lat 80-tych oraz w ciągu całych 90-tych XX wieku, w białoruskiej historiografii wciąż pozostaje aktualny. Problemy etniczno - kulturowej natury Wielkiego Księstwa Litewskiego, unii kościelnej 1596 roku, roli Rzeczypospolitej w historii Białorusi, stosunków z Rosją w XVII i XVIII wieku podobnie, jak wcześniej, dzielą historyków. Osią podziału są w tym przypadku sympatie polityczne.\nW latach sześćdziesiątych pojawiły się również studenckie koła dyskusyjne, początkowo na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym (BDU). W październiku 1963 roku wyszła na jaw działalność jednego takiego koła, składającego się z trzynastu studentów, którzy na swoich spotkaniach zajmowali się rozważaniem narodowej polityki ZSRR . W październiku 1968 roku studenci Wydziału Filologicznego skierowali do KC Komunistycznej Partii Białorusi zbiorową petycję z postulatem wykładania w języku białoruskim. Posunięcie to zostało ocenione jako przejaw nacjonalizmu, a jego inicjatorzy, Aleś Razanau i Wiktar Jarac, zostali wydaleni z uniwersytetu.\nW 1965 roku zostaje opublikowana powieść Wasyla Bykowa "Miortwym nie balić'" i białoruska literatura piękna znowu okazuje się być w centrum ideowych dyskusji. Zapewne najbardziej klasycznym przedstawicielem "szestidiesiatników" stał się Aleksiej Karpiuk, którego wystąpienie przeciwko cenzurze z 13 maja 1966 roku na V zjeździe Związku Pisarzy BSRR przeszło do legendy. Grodzieński literat w późniejszym czasie również wykorzystywał każdą publiczną okazję dla głośnego wypowiadania swoich poglądów, które wyraźnie kontrastowały z oficjalnymi oświadczeniami partyjnych i państwowych funkcjonariuszy.\nTymczasem jednocześnie można zaobserwować stabilizację statystyki "antysowieckich" procesów. "Normą" dla Białorusi staje się 2 - 3 osądzonych rocznie. W latach 1982 - 1987 nie było żadnych procesów. Pierwszy okres "nierepresyjny" (1965 - 1967) związany był ze zmianami władzy zwierzchniej w ZSRR i BSRR, kiedy na Kremlu Leonid Breżniew zastąpił Nikitę Chruszczowa, a w Mińsku na stanowisko pierwszego sekretarza KC KPB po Cyrylu Mazurowie namaszczony został Piotr Maszerau. Społeczeństwo znajdowało się w stanie oczekiwania, a nowej władzy również potrzebny był okres stabilizacji i wewnętrznych przetasowań, aby "antysowiecka" problematyka znowu stała się aktualna.\n"Przerwa" z lat 1974 - 1978 nie jest do końca zrozumiała. Wszak poprzedni, 1973 rok przeszedł pod znakiem wyjątkowej aktywności organów KGB - 3 sprawy śledcze toczyły się wobec 5 osób (w tym 2 procesy zbiorowe). Tymczasem, przykładowo, na Ukrainie lata 1972 - 73 zapisały się w zbiorowej pamięci jako czas "generalnego pogromu"  przeciwników ideowych. Według nieoficjalnych danych, 30 grudnia 1971 roku w Moskwie odbyło się posiedzenie Biura Politycznego KC KPZR, na którym uchwalono decyzję o rozpoczęciu ogólnozwiązkowej akcji przeciwko samizdatowi . Szczególnie intensywne i prowadzone na szeroką skalę działania podjęte zostały przez ukraińskie KGB, co zapewne było związane z miejscową specyfiką kadrową. Okazały się one katastrofalne w skutkach dla ukraińskiego samizdatu: większość autorów trafiło do więzienia, zrujnowano strukturę niezależnej działalności wydawniczej, a działacze ukraińskiego samizdatu, którym udało się pozostać na wolności, znaleźli się w stanie rozproszenia . Ukraiński samizdat jako forma obecności opozycji na pewien czas przestał istnieć. Jedną z najgłośniejszych, jak się wydaje, była sprawa krytyka literackiego, Iwana Dziuby, autora pracy "Internacjonalizm czy rusyfikacja?". Ukraiński lekarz, A. Sierhienka, został skazany na 7 lat łagru w zaostrzonych warunkach i 3 lata zesłania tylko za to, że znaleziono u niego ten utwór, opatrzony komentarzami na marginesach. A tymczasem rękopis pracy Sierhienki w 1973 roku trafił do akademickiego środowiska białoruskiego i KGB BSRR również otrzymało szansę, by się odznaczyć. Pojawiła się wersja o istnieniu podziemnej nacjonalistycznej organizacji, posiadającej kierownictwo, strukturę oraz sieć zagranicznych kontaktów. Po pokazowych rozliczeniach "na pogawędki" do KGB trafiło ogółem do 100 naukowców, wykładowców WNU, nauczycieli, studentów. Okoliczności tej historii dobrze wyłożył w swoim artykule Michaś Czarniauski . Cała sprawa okazała się paradoksalna w skutkach - w kolejnych latach od 1974 do 1978 roku na Białorusi nie odbył się ani jeden sądowy proces na postawie "antysowieckiego" artykułu Kodeksu Kryminalnego. Lawina represji spadła na białoruskich intelektualistów - wyrzucano ich z pracy, lecz nie wsadzano do więzienia, co odpowiadało ówczesnej sytuacji politycznej.\nTutaj swoją rolę odegrały sprzeczności między mińskimi KC Komunistycznej Partii Białorusi i KGB. Możliwe, że I sekretarz KC KPB, Piotr Maszerau, kierował się nie tylko ambicją robienia kariery, której głośne sprawy o wydźwięku nacjonalistycznym na Białorusi mogłyby zaszkodzić. Miał on swój własny pogląd na sytuację narodową. Biograf Maszerowa, Sławomir Antonowicz, zaznacza, iż przekazywane przez KGB informacje na temat działalności "nacjonalistycznych ugrupowań" I sekretarz komentował w następujący sposób: "To wyolbrzymienie, nadgorliwość: nie ma tutaj żadnej poważnej politycznej podszewki" . Jednak KGB BSRR próbowało realizować własne interesy, oczekiwało aresztowań, nagród i apelowało do Moskwy. Naruszona została subordynacja w regionie, co nie mogło pozostać niezauważone przez I sekretarza KC KPB.\nMaszerowowi udało się wstrzymać postępowanie sądowe. Co robić jednak z sympatykami białoruskiej kultury? Przed obliczem sowieckiej ideologii byli oni naprawdę winni, gdyż wypracowywali swoje własne spojrzenie na sprawy, w których decydujące słowo powinno należeć do KPZR. Wykorzystano w tym przypadku sprawdzone metody, masowo stosowane na Ukrainie w latach 1972 - 1973: zwolnienia z pracy, zakaz wykonywania zawodu, cichy zakaz publikowania. Końcowym efektem powinna być pełna demoralizacja przeciwników ideowych.\nZ tej historii P. Maszerau wyszedł jako absolutny zwycięzca. Tymczasem jego kolega z ukraińskiego KC, I sekretarz Piotr Szelest za "błędy w sprawie internacjonalistycznego wychowania robotników" został pozbawiony posady i usunięty ze składu Biura Politycznego KC KPZR. Z przyczyn ideologicznych w strukturach partyjnych Ukrainy wymieniono na stanowiskach 25% sekretarzy. Czasem nawet mówi się o czystkach w Komunistycznej Partii Ukrainy, chociaż oczywiście w ograniczonej skali . Maszerau wygrał z intrygantami z miejscowego KGB, obronił swoją pozycję przed moskiewskim KGB, poświadczył własną autonomię w KC KPZR. Jednocześnie białoruscy nacjonaliści ponieśli karę - dostali bardzo wyraźny sygnał, iż możliwe są konsekwencje bardziej surowe niż to miało miejsce w latach 1963 - 1974, w pewnym stopniu również została zerwana komunikacja między działaczami narodowymi. W ciągu następnych 2 - 3 lat przy współdziałaniu niektórych członków Komitetu Centralnego KPB wielu z nich otrzymało pozwolenia na powrót do pracy w Akademii Nauk i na uniwersytetach.\nPubliczne dyskusje na tematy historiograficzne, które toczyły się w połowie lat sześćdziesiątych i w ciągu całych siedemdziesiątych, nie mogły ukazać się na stronach legalnych wydawnictw. Dlatego aktywnie zaczyna krążyć samizdat . Mikoła Jermałowicz w 1975 roku zaczyna publikować "Hutarki"  w postaci regularnego wydawnictwa. W swoim analitycznym tekście "Sytuacja na Białorusi. 1974 rok" Henryk Rakutowicz (Zianon Paźniak) apeluje do sprzymierzeńców (myślących podobnie) w innych regionach ZSRR.\nTo, co na posiedzeniach Akademii Nauk oznajmiał B. Zajcau , czy pisał w swoich "Sustrecznych zaklikach da CK KPSS" U. Mironczyk , w istocie nie miało wiele wspólnego z ustaleniami programowymi partii komunistycznej. Scentralizowana w najwyższym stopniu partyjna struktura, która nie dopuszczała żadnej wewnętrznej opozycji ani frakcyjności, mogła łatwo pozbyć się takich komunistów ze swoich szeregów. W warunkach państwa sowieckiego KPZR pozostawała autonomiczną częścią mechanizmu władzy i pozbawienie jej członka legitymacji partyjnej oznaczało podanie do widomości publicznej faktu, iż człowiek ten jest nielojalny wobec panującej ideologii, wobec powszechnego ładu, wobec państwa. Taki akt zamykał człowiekowi perspektywy rozwoju w tamtejszym systemie społecznym, i, jak pokazuje praktyka, prowadził do ograniczenia jego pracowniczych, społecznych i innych obywatelskich, nie tylko politycznych, praw.\nMożna poddać się pokusie i rekonstruować obraz monolitu kultury oficjalnej i nieoficjalnej kontrkultury. Oficjalna kultura nosiła już pewne oznaki kryzysu, gdyż nie była w stanie zaspokoić estetycznych i emocjonalnych potrzeb nie tylko uczestników procesu kulturalnego, lecz także odbiorców kultury. Wraz z kryzysem ideologii podmywało to oficjalną politykę od wewnątrz. Dlatego możliwe było takie zjawisko, jak "przepływ" idei i ludzi z jednego obozu do drugiego. Skutkiem tego argumenty przeciwników ideowych dokonywały wyłomów w bastionach władzy i jej aparatu. W 1977 roku pojawił się "List do rosyjskiego przyjaciela", w którym anonim (Aliaksiej Kauka) zwraca się do rosyjskiej inteligencji z próbą nawiązania nici porozumienia w sprawie narodowych interesów Białorusinów . Autor miał wtedy za sobą biografię współpracownika KC WLKCM (Wszechzwiązkowy Leninowski Komunistyczny Związek Młodzieży - przyp. tłum.), a przed sobą - służbę dyplomatyczną. Również w biografii Michasia Dubienieckiego praca w KC KPB zajmuje poczesne miejsce. Mało kto zrobił tyle, co on, dla minimalizacji wpływu cenzury i poparcia dla wydawania utworów dzieł białoruskiej literatury, które odchodziły od sztywnych kanonów realizmu socjalistycznego .\nMówiąc o ówczesnych nastrojach społecznych powinniśmy pamiętać, iż artystyczne i naukowe osiągnięcia tych, którzy znaleźli w sobie siłę, by nie łamać piór wtedy, gdy, zdawałoby się, nie było szans upowszechnienia ich twórczych odkryć, upór w pokonywaniu przeszkód, które tak szczodrze mnożyła władza, wszystko to stwarzało tę kulturalną tradycję, która pozostawia nam szansę samorealizacji. Ofiarność innych, ich zdolność do oceny niesprawiedliwości i krytyczny rozum "prostych ludzi" żywią naszą pamięć i nie pozwalają wyrzucić z pamięci obrazu epoki, która nie zasługuje na to, by zrobić z niej tanią reprodukcję raju ani karykaturę piekła.\nBadanie drogi przebytej przez białoruskie społeczeństwo w latach 1950 - 1980 z wykorzystaniem metodologii historiograficznych i socjokulturowych rozpoczęło się zupełnie niedawno. Ale już przyswojone i istniejące fundamenty źródeł przychodzą z pomocą, by uniknąć stereotypów, nakazujących patrzeć na najnowszą historię Białorusi tylko z pozycji superideologii albo historii państwa. Czy czekają nas nowe odkrycia? W społeczeństwie jest obecne to pragnienie. Jednak proste odpowiedzi mogą jeszcze bardziej zamazać obraz. Czy starczy nam odwagi, aby pozbyć się poczucia niższości i zobaczyć wszystko w odpowiedniej skali?\ntłum. Joanna Bernatowicz\n B o f f a Giuseppe, Ot SSSR k Rossii. Istoriâ neokončennogo krizisa. 1964 - 1994, Moskwa, Meždunarodnye otnošeniâ, 1996, s. 27.\n M i r a n a w i č Âuhen, Navejšaâ gistoryâ Belarusi, Belastok, 1999. Warto zauważyć, iż w nowym wydaniu autor uznał za stosowne sprecyzować swoją myśl: "Wielu było i takich, którzy szczerze żałowali. Niektórzy z nich wybierali się do Moskwy, aby pożegnać się z człowiekiem, który za życia stał się legendą" (M i r a n a w i č Â, Najnoŭšaâ gistoryâ Belarusi, SPb, 2003, s. 180).\n Analiza represyjnego sowieckiego ustawodawstwa Zob. Reabilitacyâ: Zbornik dakumentaŭ i narmatyŭnyh aktaŭ pa reabilitacyi ahviaraŭ palityčnyh represiâŭ 1920 - 1980 - h gadoŭ u Belarusi, Redaktor i autor komentarzy: Aleg D z i a r n o v i č, Mińsk, Athenaeum, 2001, s. 14 - 24, 39 - 49.\n Zob. Graficzne przedstawienie statystki zmian ilości oskarżonych na podstawie artykułu "Antysowiecka agitacja i propaganda" w BSRR i Białorusinów w ZSRR : Nonkanfarmizm u Belarusi: 1953 - 1985, Davednik, T.1., Autor i redaktor zbioru: Aleg D z i a r n o v i č, Mińsk, Athenaeum, 2004, s. 6.\n Archiwum Państwowe Federacji Rosyjskiej (dalej - GARF), F. 8131, vop. 31, spr. 40974; 58 10. Nadzornye proizvodstva Prokuratury SSSR po delam ob. Antisovetskoj agitacii i propagande. Mart 1953 - 1991. Anotirovannyj katalog, red. W.A. Kozlov i S.W. Mironenko; autor O.W. Edelman, Moskwa: Meždunarodnyj Fond "Demokratiâ", 1999 (dalej - 58 10), s. 140.\n Centralne archiwum KDB RB, a/c Nr 5414-c; GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 38314; F. 9474, vop. 40, spr. 876; 58 10, s. 70.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 77152; F. 9474, vop. 39, spr. 963; 58 10, s. 70.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 78350; 58 10, s. 269.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 77247; 58 10, s. 260.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 84118; 58 10, s. 295-296.\n K o z l o v a N.N., Gorizonty povsednevnosti sovetskoj epohi, Moskwa, 1996, s. 15.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 79613; G r o m a v a Natallâ, Na samavolnyâ dzeânni ukazac', [w:] "Krynica", 1989, Nr 2, s. 40 - 41; P â t k e v i č A., Pedagog, vučony, vâzen' GULAGa: Da 90-goddzâ B. A. Ržeuskaga, [w:] "Grodzenskaâ praŭda", 28.03.1995, Nr 34, s. 2; Lâ vytokaŭ nezaležnaga gramadztva: Asoby i padzei belaruskaj apazycyi 1950-1980 - h. Katalёg vystavy, Mensk, Arhiŭ Najnoŭšae Gistoryi, 1998, s. 8; Dèmakratyčnaâ apazycyâ Belarusi: 1956 - 1991. Persanažy i kantekst. Davednik, red. Aleg D z i a r n o v i č, Mensk, Arhiŭ Najnoŭšae Gistoryi, 1999, s. 74 - 77; M a r a k o u Leanid, Rèprèsavanyâ litaratary, navukoŭcy, rabotniki asvety, gramadskiâ i kulturnyâ dzeâčy Belarusi. 1794 - 1991: Encyklapedyčny davednik, T.2, Minsk, Athenaeum, 2003, s. 183 - 185; 58 10, s. 286; Nonkanfarmizm u Belarusi, s. 158 - 160.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 82756; Dèmakratyčnaa apazycyâ, s. 17 - 18 ; 58 10, s. 335; M a r a k o u L., Rèprèsavanyâ, T.1, Minsk, 2002, s. 142 - 143; Nonkanfarmizm u Belarusi, s. 36 - 37.\n GARF, F. 8131, vop. 31, spr. 82756; Rosyjskie Państwowe Archiwum Historii Najnowszej(Moskwa) (dalej - RGANI), F. 5, vop. 55, spr. 51, ark. 39; Dèmakratyčnaâ apazycyâ, s. 18; 58 10, s. 335; M a r a k o u L., Rèprèsavanyâ, T.3; Pyžykov A. V ., Hruŝevskaâ "ottepel'", Moskwa, 2002, s. 198; Nonkanfarmizm u Belarusi, s. 37 - 38.\n Chanžankova gruppa, [w:] Nonkanfarmizm u Belarusi, s. 213.\n V a j l' P., G e n i s A., 60-â.Mir sovetskogo čeloveka, Moskwa, 1998, s. 163 - 164.\n P r a š k o v i č M., Slova pra Afanasiâ Filipoviča, [w:] "Polymâ", 1965, Nr 12; L u k i e w i c z W.,\nT r e s z c z e n o k J., Istinie woprieki, [w:] "Sowietskaja Belorussija", 1966.02.22; A l e k s û t o v i č M., A dze ž iscina ab'ektyŭnaâ? [w:] "Polymâ", 1966, Nr 5.\n RGANI, F. 5, vop. 55, spr. 71, ark. 40; Pyžykov A. V .,Hruŝevskaâ "ottepel'", Moskwa, 2002,\n K a s' â n o v Georgij, Hezgodnì: ukraïns'ka ìntelìgencìâ v rusi oporu 1960 - 80 -ch rokìv, Kiïv, 1995, s. 121 - 141.\n A l e k s e e v a Lûdmila, Istoriâ inakomysliâ w SSSR, Wilno, Moskwa, 1992, s. 231.\n K a s' â n o v Georgij, Hezgodnì, s. 125.\n Zob. A r l o ŭ U., Adzin u troh ipastasâh: Natatki Nâŭdzâčnaga vučnâ [w:] "Litaratura i Mastactva", 1990.11.16; A n t a n o v i č S., "Być' idejna svâdomymi!" Zaŭvahi na palâh stènagramy Krasavickaga (1974 r.) plenuma CK KP Belarusi [w:] "Litaratura i Mastactva", 1991.05.10; K a ŭ r u s A ., "Sočtëmsâ slavoû...", al'bo Kryhu pra mitatvorčasc' [w:] "Naša slova", 1993.09.15, Nr 37; M i s k o S., Mify zastaûcca tolki mifami [w:] "Menskaâ gramada", 1994, lipiec, Nr 1 (6); R a b k e v i č V., Grupa pâcëh [w:] "Naša Niva", 1995, Nr 3; L y č L., N a v i c k i U., Gistoryâ kul'tury Belarusi, Minsk, 1996, s. 374 - 375; Lâ vytokaŭ, s. 11 - 12;\nČ a r n â u s k i M., Akadèmičny patryâtyčny asârodak (1960-a gady) [w:] Šuflâda, T.1., 1999, s. 55 - 64; Dèmakratyčnaâ apazycyâ, s. 103 - 109; Nonkanfarmizm u Belarusi, s. 196 - 204.\n A n t o n o v i č S l a v o m i r, Pёtr Mašerov. Žizn', sud'ba, pamât'… Dokumental'naâ povest', Mińsk, 1998, s. 228.\n Szczegółowo Zob. K a s' â n o v Georgij, Hezgodnì, s. 133 - 134.\n Zob. bibliograficzny spis periodyki samizdatu tego okresu z adnotacjami: Pazacenzurny peryâdyčny druk Belarusi (1971 - 1990). Katalёg, Redaktorzy i autorzy zbioru: Ûras' L a ŭ r y k, Larysa A n d r o s i k, Mińsk, BGAKC, 1998, s. 22 - 33.\n Publikacje samizdatu: "Padsnežnik" [1963 - 1964]; "Gutarki" (1975 - 1976); publikacje pojedynczych wydań: "Zrok", 1993, nr 2 - 1994, nr 9; Nâmiga i Mensk. "Gutarka" nr 3 (10). 16.01.1976 r. [w:] "Naša Niva", 2001, nr 1, 3 - 9 styczeń (http://gw.lingvo.minsk.by/nn/2001/01.htm); Ab usim, što balic'…Gutarki [w:] "Polymâ", 2001, nr 9, s. 151 - 183); Sto staronak [1968 - 1980-â] (werska ksiązki Pa slâdah adnago mifa). Na temat M. Jermałowicza Zob. K a h a n o ŭ s k i G., S e m a š k e v i č P., Nâstomny pracaŭnik [w:] "Litaratura i Mastactva", 1971.05.21; S i d a r e v i č A. Nesistemny gistoryk [w:] "Krynica", 1991, nr 12, s. 38 - 39;\nS o d a l' U., Apantany gistoryâj. Mikolu Ermaloviču - 75 [w:] "Literatura i Mastactva", 1996.04.26; Pazacenzurny druk; Lâ vutokaŭ, s. 8 -9; Dèmakratyčnaâ apazycyâ; Pa sladah Ermaloviča [gutarka Uladzimira Krukoŭskaga z Mikolam Ermalovičam] [w:] "Naša Niva", 2000, nr 9, 28.02. - 6.03 (http://gw.lingvo.minsk.by/nn/2000/09.htm); [G a r d z i e n k a, Aleg] A.G. Čujnavan'ne ŭ valadarstve snu[Mikola Ermalovič] [w:] "Naša Niva", 2001, nr 1, 3 - 9 styczeń (http://gw.lingvo.minsk.by/nn/2001/01.htm); Na paddašku. Pra Mikolu Ermaloviča, "Gutarki" i 1970-â [w:] "Naša Niva", 2001, nr 1, 3 - 9 styczeń, (http://gw.lingvo.minsk.by/nn/2001/01.htm); I p a t a v a V., U imâ budučyni [w:] "Polymâ", 2001, nr 4, s. 220 - 223; M a r a č k i n A., Veŭ za saboû neviduščyh…[w:] "Polymâ", 2001, nr 4, s.234 - 237, Č a r n â ŭ s k i M., Narodny lekar ad bâspamâctva [w:] "Polymâ", 2001, nr 4, s. 224 - 233; Listy Larysy Genûš da Mikoly Ermaloviča [w:] "Arhe/Pačatki", 2003, nr 3 (http://arche.home.by/2003-3/geni303.html); Nankanfarmizm u Belarusi, s. 80 - 87.\n GARF, F. 8131, vop. 36, spr. 8327; "Izvestiâ", 1969, nr 144; M a l' d z i s A., Žyccё i ŭznâsenne Ǔladzimira Karatkeviča: Portret pis'mennika i čalaveka, Mn., 1990, s. 64 - 65, 143, 180; B u k č i n S., I uvidel â otverstoe nebo…Sud'ba učenogo Wâčeslava Zajceva [w:] B u k č i n S., Hronika suverennogo bolota, Mińsk, 1996, s. 225 - 243 (w wersji artykułu prasowego: Evropejskoe vremâ, 1992.10, nr 2, 1992, 12, nr 4); Dèmakratyčnaâ apazycyâ, s. 36 - 37; 58 10, s. 782; M a r a k o ŭ L., Rèprèsavanyâ, T.1, s. 357 - 358; Nankanfarmizm u Belarusi, s. 87 - 90.\n M i r o n č u k U., Patryâtyzm - galoŭny stoŭp [w:] "Litaratuyra i Mastactva", 1993.03.05, L y č L.,\nN a v i c k i U., Gistoryâ kul'tury Belarusi, Mińsk, 1996, s. 371.; Nankanfarmizm u Belarusi, s. 129 - 131.\nPis'mo russkomu drugu (od 1977 roku w samizdacie); Letter to a Russian Friend: A "samizdat" publication from Soviet Belorussia, Londyn, 1979; List do przyjaciela Rosjanina [w:] Argumenty do dialogu polsko-białoruskiego, Warszawa, Przedświt, 1986, s. 26-42; Pis'mo russkomu drugu [w:] Skarynič, wyd. 1, Minsk, 1991, s. 153 - 174; List da ruskaha sâbra (tłum. U. Arloŭ) [w:] Z gistoryâj na "Vy", Mińsk, 1991, s. 370 - 391; Pis'mo russkomu drugu (Fragmenty) [w:] K a ŭ k a A., Budam žyc'! Pra toe samae, Mińsk, Moskwa, 1998,\ns. 162 - 169.\n H o m č a n k a V., Gistoryâ adnoj tèlegramy [w:] "Litaratura i Mastactva", 11.05.1990; "Litaratura i Mastactva", 2000.09.1; U l i c ё n a k A., Inšadumcy = Myslâŝie inače, Mińsk, 1991, s. 129 - 133, 162;\nP a z' n â k Z., Sapraŭdnae abličča, Mn., 1992, s. 53 - 54; P a z' n â k Z., Kurapaty: 10 gadoŭ pas'lâ [w:] "Belaruskiâ vedamas'ci", 1996, nr 6, s. 14 - 15; B y k a ŭ V., Z vysakarodnaha sasloŭâ [w:] "Litaratura i Mastactva", 7.03.1997; D r a n' k o - M a j s û k L., Dubânecki [w:] "Litaratura i Mastactva", 7.03.1997;\nZ a k o n n i k a u S., Pradmova da natatak M. Dubâneckaga "Zloe vognišča", [w:] "Polymâ", 1999, nr 2, s. 160 - 161; Z a k o n n i k a ŭ S., Pradmova da dzёnnika M. Dubâneckaga "Trèba ryzykavac'…" [w:] "Polymâ", 2001, nr 10, s. 150 - 155; S a l a m e v i č A., Addany syn naroda [w:] "Rodnae slova", 2002, nr 4, s. 104 - 105; B y k a ŭ V., Doŭhaâ daroga dadomy. Kniga uspominaŭ, Mińsk, 2002, s. 474 - 475; Nonkanfarmizm u Belarusi, s. 76 - 79.


Filtry - Filtry powietrza - Obudowy filtrów :: Części i akcesoria do motocykli i skuterów - CZESCI-MOTO.PL\nKatalog » Filtry » Filtry powietrza » Obudowy filtrów\nKomplet: guma i opaska * Zastosowanie: skutery z silnikiem 4T / GY6 / 139QMB / 139QMA / 50QT\nObudowa filtra powietrza - tuning\nTuningowa obudowa filtra powietrza do skuterów 2T z silnikiem Minarelli\nDługość całkowita [cm]: ok. 31 * Długość samego filtra [cm]: 19 * Średnica wewnętrzna gumy na gaźnik [mm]: 37 * ZASTOSOWANIE: do motorowerów 4T typu chopper z manualną skrzynią biegów, z silnikami 139FMB\nObudowa filtra powietrza do skuterów 2T\nŚrednica wlotu[mm]: zew. 49; wew. 35 * Rozstaw otworów mocujących [mm]: 113 * Średnica otworów mocujących [mm]: 7,5 * ZASTOSOWANIE: do skuterów dwusuwowych 2T z silnikami typu 1PE40QMB / 1E40QMA / 1E40QMB (chińska kopia silnika Minarelli Horizontal chłodzonego powietrzem)\nPrzeznaczenie: Keeway Fokus, F-act, Matrix, RY8.\nObudowa filtra wraz z wkładem filtrującym (gąbka) * Zastosowanie: skutery z silnikiem 4T / GY6 / 139QMB / 139QMA / 50QT na 10" kołach\nPrzeznaczenie: silnik 4T / GY6 / 139QMB / 139QMA / 50QT i inne skutery 4T * Wkład papierowy *\nPrzeznaczenie: silnik 4T / GY6 / 139QMB / 139QMA / 50QT i inne skutery 4T * Wkład gąbkowy*\nObudowa filtra powietrza do skuterów 4T / GY6 / 139QMB - srebrna\nObudowa wraz z wkładem filtrującym (gąbka) * Zastosowanie: skutery z silnikiem 4T/ 139QMB / 139QMA / GY6 / 50QT - koła 10"


Byli policjanci z wyrokiem. Wywieźli pijanego do lasu, mężczyzna zmarł - RMF 24\nPiątek, 11 czerwca (17:45)\nSąd Rejonowy w Gnieźnie skazał byłych policjantów na karę roku więzienia z warunkowym jej zawieszeniem. Byli oskarżeni ws. śmierci mężczyzny. Karolina F. i Filip S., wezwani na interwencję do pijanego 36-latka, zamiast podjąć odpowiednie działania, zawieźli go do lasu. Tam mężczyzna zmarł.\nSąd wydał wyrok w procesie byłych policjantów z Pobiedzisk Karoliny F. i Filipa S. Na zdjęciu: sędzia Paweł Longier /Jakub Kaczmarczyk /PAP\nKarolina F. i Filip S. od części zarzutów zostali uniewinnieni. Sąd uznał natomiast ich winę dotyczącą tego, że na początku maja 2018 roku w Pobiedziskach jako funkcjonariusze policji "działając w zamiarze bezpośrednim nie wypełnili swoich obowiązków służbowych w zakresie realizacji działań ustawowych policji (...) w ten sposób, że w trakcie pełnienia służby patrolowej nie przeprowadzili zgodnie z poleceniem przełożonej interwencji wobec Piotra M.".\nJak wskazał sąd, policjanci nie sprawdzili stanu zdrowia mężczyzny oraz tego, czy był pod wpływem alkoholu, "pomimo że znajdował się w stanie wskazującym na znaczny stopień nietrzeźwości i niemożność samodzielnego poruszania się oraz utrzymania równowagi, nie zapewniono mu pomocy medycznej".\nSąd, uznając winę oskarżonych, zaznaczył, że pozostawili oni Piotra M. w lesie, narażając go "na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu". Dodał, że policjanci w momencie interwencji mogli przewidzieć możliwość tego, przez co "działali na szkodę interesu prywatnego Piotra M. poprzez narażenie jego życia i zdrowia, naruszenie jego godności i prawa do ludzkiego traktowania, jak również na szkodę interesu publicznego, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie organów policji, jako formacji służącej społeczeństwu" - wskazywał sędzia.\nProces byłych policjantów rozpoczął się we wrześniu 2019 roku. Karolina F. i Filip S. zostali oskarżeni o niedopełnienie obowiązków służbowych podczas przeprowadzanej interwencji, bezprawne pozbawienie wolności, nieumyślne narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a także niedopełnienie obowiązków w związku z realizacją nakazu zatrzymania oskarżonego. Zarzucane oskarżonym przestępstwa zagrożone są karą do 5 lat więzienia.\nWbił sobie długopis w szyję. Dramatyczne wydarzenia w białoruskim sądzie\nTagi:Gniezno, Policja, sąd


Kupuj online topy damskie na ABOUT YOU\nTopy, XXSTopy, XSTopy, STopy, MTopy, LTopy, XLTopy, XXLTopy, XXXLTopy, 4XLTopy, 5XLTopy, 6XLTopy, 7XLTopy, beżowyTopy, niebieskiTopy, brązowyTopy, żółtyTopy, szaryTopy, zielonyTopy, mieszane koloryTopy, pomarańczowyTopy, różowyTopy, czerwonyTopy, czarnyTopy, białyABOUT YOU TopyADIDAS ORIGINALS TopyBanana Republic TopyCalvin Klein Jeans TopyCream TopyDorothy Perkins TopyEDC BY ESPRIT TopyEDITED TopyESPRIT TopyGAP TopyHailys Topyheine TopyICHI TopyJACQUELINE de YONG TopyLASCANA TopyLeGer by Lena Gercke TopyMANGO TopyMiss Selfridge TopyMissguided TopyNoisy may TopyOBJECT TopyONLY TopyONLY Carmakoma TopyPIECES Topyrosemunde Topys.Oliver TopySamsoe Samsoe TopySoyaconcept TopySuperdry TopyTOM TAILOR TopyTOM TAILOR DENIM TopyUrban Classics TopyVERO MODA TopyVILA TopyTopy, DżersejTopy, WiskozaTopy, BawełnaTopy, SatynaTopy, Materiał uzyskany z recyklinguTopy, Bio bawełna Topy, LENZING™ ECOVERO™Topy, KrepaTopy, SzyfonTopy, LyocellTopy, Jednolite koloryTopy, Kwiatowy motywTopy, W paskiTopy, Nadruk z logoTopy, Nadruk zwierzęcyTopy, KropkowanyTopy, NadrukTopy, KoronkaTopy, Drapowanie / marszczenieTopy, FalbanyTopy, Wzór z dziurkamiTopy, WycięciaTopy, Falbanka kloszowaTopy, PlisyTopy, HaftyTopy, Design z owijaniemTopy, CekinyTopy, Długość normalnaTopy, Krótki krójTopy, Długi krójTopy, Ramiączka spaghettiTopy, Szerokie ramiączkoTopy, RacerbackTopy, Wiązanie na szyiTopy, Okrągły dekoltTopy, Dekolt w serekTopy, Kwadratowy dekoltTopy, Kołnierz typu stójkaTopy, Rozcięty dekoltTopy, Dekolt CarmenTopy, Dekolt na plecach\nTopy dla kobiet2,483\n74,90 zł102,90 zł\nWięcej inspiracji dla kategorii: Topy\nKultowa kolekcja koszulek\nTop, czyli górną część ubioru, zwykle w postaci bluzki na ramiączkach, nosimy przez cały rok. To szeroka kategoria, które obejmuje modele długie i krótkie, koszulowe, koronkowe, bezrękawniki i inne. Topy mogą być bazą do stylizacji zarówno formalnych, jak i casualowych, dlatego warto w swojej szafie mieć kilka sztuk w różnych kolorach i stylach, aby móc łatwo je łączyć z innymi częściami garderoby. Hitem ostatnich sezonów są bieliźniane topy, które wpisują się w nurt nowego romantyzmu, a także crop tops, inspirowane stylem lat 90., które podkreślają talię noszone do spodni lub spódnic z wysokim stanem. W poszukiwaniu topu, odwiedź sklep internetowy ABOUT YOU, który współpracuje z najlepszymi markami popularnymi i niszowymi. Spośród dostępnych tam modeli na pewno coś wybierzesz!\nJuż zimą zaczęłyśmy nosić bieliźniane bluzki na ramiączkach, zestawiając je z jeansami i ciepłymi grubymi swetrami. Latem sweter możemy zarzucić na ramiona wieczorem, a koronkowy top wyeksponować. Ten model reprezentuje neoromantyzm w modzie. Nosimy do niego dodatki w podobnym klimacie: delikatną biżuterię, espadryle, kapelusze… Taką subtelną stylizację można również przełamać skórzanym dodatkiem lub ciężkimi butami, aby nadać jej rockowego pazura. Koleją propozycją na lato (i nie tylko) jest krótka bluzka, tzw. crop top. Ten model w ostatnim sezonie dosłownie zalał ulice. To wspomnienie minionym lat w nowoczesnym wydaniu – pozwala na wyeksponowanie oryginalnej spódnicy lub spodni (na przykład z ozdobnym paskiem). Latem sprawdza się idealnie podczas upałów. Fajnym pomysłem jest włączenie białego topu do stylizacji boho, w której kolorowe, etniczne dodatki grają główną rolę. Wieczorem uzupełnij ją wzorzystym poncho. Innym razem tę samą koszulkę możesz założyć do ogrodniczek, które ostatnio wracają do łask. To świeża, młodzieżowa stylizacja, na którą możesz sobie pozwolić szczególnie w wakacje. Kolejną kategorią topów są modele „party”, czyli na imprezy i wyjścia. Są zwykle bardziej zdobione niż codzienne modele. Niektóre z nich obszyte są modnymi w tym sezonie falbankami.\nJak nosić topy?\nMożna nosić je do spódnic i spodni przez cały rok – i do pracy, i na imprezę. Latem nosimy je solo i dajemy im zabłysnąć, ewentualnie wieczorem narzucamy na ramiona wiatrówkę lub kardigan. Czasem o wyglądzie całości przesądzają dodatki, dlatego jeśli nie masz wiele czasu na zmianę stylizacji pomiędzy pracą a wieczornym wyjściem, na wieczór dobierz do topu wyrazistsze dodatki i szminkę, a stylizacja zmieni charakter zupełnie – z dziennego na imprezowy. Również zimą nie musisz rezygnować ze swojej ulubionej bluzki na ramiączkach, o ile otulisz się ciepłym swetrem. W szerokiej ofercie topów na pewno znajdą coś dla siebie zarówno minimalistki, jak i fanki boho czy kobiecych, romantycznych strojów. Propozycje marek modowych są bardzo różnorodne, dlatego trafiają w modowe upodobania kobiet w każdym wieku. Aby nie tracić czasu, przeglądając online model po modelu, skorzystaj z systemu zaawansowanego wyszukiwania w sklepie internetowym ABOUT YOU: z paska nad listą produktów wybierz filtry, na przykład rozmiar, kolor i cenę, a otrzymasz wyłącznie artykuły, które spełniają Twoje kryteria. To jak pomoc wirtualnego asystenta, który wstępnie selekcjonuje dla Ciebie ubrania, kierując się Twoim rozmiarem i upodobaniami! Detalom natomiast przyjrzysz się na wysokiej jakości zdjęciach, którymi opatrzone są wszystkie produkty dostępne w sklepie.\nTopy I czarny\nTopy I biały\nTopy I niebieski\nTopy I różowy\nTopy I beżowy\nTopy I Jednolite kolory\nTopy I Dżersej\nTopy I Okrągły dekolt\nTopy I Dekolt w serek\nTopy I Ramiączka spaghetti


ZAGŁOSUJ NA KANDYDATÓW MDK - Miejski Dom Kultury\nHours Data publikacji 18 stycznia 2017 Hours Ostatnia modyfikacja 18 stycznia 2017\nW najbliższy poniedziałek (23 stycznia) odbędzie się głosowanie do Mławskiej Rady Seniorów. Wszystkich zainteresowanych zapraszamy do zapoznania się z informacją o kandydatach prężnie działających w Miejskim Domu Kultury. Wśród nich są osoby, które bardzo chętnie angażują się w różne projekty społeczne i artystyczne oraz opiekunowie Klubu Seniora „Milonga” – Pani Barbara Bartkowska i Pan Jerzy Grzebski. Wszystkich chcących wspomóc swoich kandydatów zapraszamy 23 stycznia o godz. 17.00 do sali Kina KOSMOS.\nBarbara Bartkowska – od ponad pięciu lat opiekuje się sekcjami seniorów w Miejskim Domu Kultury. Obecnie współpracuje z Klubem Seniora „Milonga”. Uczestniczy w organizacji spotkań, wyjazdów i akcji społecznych. Przy jej udziale zrealizowano dwa projekty z konkursu „Seniorzy w akcji”, organizowanego przez Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”. Osoba niezwykle zaangażowana i oddana seniorom, ciesząca się ich dużym uznaniem, zawsze uśmiechnięta, dobry duch ruchu seniorów w MDK.\nBogusław Bartkowski – z zamiłowania społecznik. Mieszkaniec Mławy-Wólki, zaangażowany w wiele akcji na rzecz jej mieszkańców. Człowiek pełen pasji. Taniec, śpiew i gra na harmonijce ustnej to główne z nich, które rozwija w MDK. Członek Zespołu Artystycznego Seniorów „Cantare”. Ciekawy świata i ludzi. Inicjator wielu przedsięwzięć, które z powodzeniem realizujemy w MDK.\nEdwarda Chocholska – w jej duszy gra muzyka. Śpiew to jej pasja, którą może rozwijać w Zespole Artystycznym Seniorów „Cantare”, działającym przy MDK. W każdy czwartek uczestniczy w spotkaniach Klubu Seniora „Milonga”. Zawsze uśmiechnięta, szczera, elegancka, kobieta z klasą.\nKazimierz Zaniewski – zawsze dba o dobry humor w Klubie Seniora „Milonga”. Od wielu lat uczestnik spotkań klubu, więc zna doskonale problemy seniorów. Szczególnie bliscy są mu mieszkańcy Mławy-Wólki, gdzie od wielu lat zamieszkuje z rodziną.\nJerzy Grzebski – człowiek o wysokiej kulturze osobistej. Z wykształcenia i zamiłowania fotograf. Poprzez swą działalność artystyczną od wielu lat związany z MDK. Obecnie współpracuje z Klubem Seniora „Milonga”. Aktywny sportowo, jego pasją są biegi długodystansowe. Zapewne zadba o dobrą kondycję seniorów w naszym mieście.\nEdmund Zmysłowski – człowiek pełen niespożytej energii i humoru, dusza towarzystwa. W sprawy ważne dla seniorów jest w stanie zaangażować się społecznie. Uwielbia grę na harmonijce ustnej, i tę artystyczną pasję realizuje w MDK. Członek Zespołu Artystycznego Seniorów „Cantare” i Klubu Seniora „Milonga”.


Budowa wiaty garażowej Trzebnica | 827 fachowców | Najlepsi w 2021\nBudowa wiaty garażowej w Trzebnicy\nWykonawcy usługi Budowa wiaty garażowej w Trzebnicy\nBudowa wiaty garażowej Trzebnica: Powiązane usługi\nIle ocen dostępnych jest w kategorii Budowa wiaty garażowej w Trzebnicy\nW kategorii Budowa wiaty garażowej w Trzebnicy dostępnych jest 101 opinii, które wykonawcy zdobyli od swoich dotychczasowych klientów. Średnia wszystkich ocen w tej kategorii wynosi 5.\nIle zapłacę za usługi w kategorii Budowa wiaty garażowej w Trzebnicy?