Mechanizmy zegarowe - Warszawa, woj. mazowieckie - Panorama Firm\nMechanizmy zegarowe - Warszawa, mazowieckie\nWyniki dla: mechanizmy zegarowe w Warszawa, mazowieckie\n, * wskazówki do zegarków, * wałki naciągowe, * teleskopy, * szkiełka do zegarków: z tworzyw sztucznych, mineralne, * szafirowe, zbrojone. Producentom zegarów prezentujemy mechanizmy zegarowe, a także wskazówki, cyfry i akcesoria do mechanizmów...


Gra Infinity Blade II pobrana w zeszłym tygodniu niemal 6 mln razy => Tablety.pl\nGra Infinity Blade II pobrana w zeszłym tygodniu niemal 6 mln razy\nGra Infinity Blade II, która w zeszłym tygodniu dostępna była w App Store za darmo, cieszyła się niemałym zainteresowaniem wśród graczy. Tytuł pobrano aż 5,7 mln razy!\n17 lipca 2013 17 lipca 2013 Dawid Długosz 538 odsłon 0 komentarzy gry, gry na iOS, gry na iPad, gry na iPada, gry na tablet, gry na tableta, gry na tablety, Infinity Blade, Infinity Blade II\nInfinity Blade II jest z pewnością jedną z najlepszych gier na iPada, a już na pewno w klasie tytułów typu action RPG. W zeszłym tygodniu App Store świętowało piąte urodziny i z tej okazji Apple udostępniło za darmo kilka gier i aplikacji, w tym również Infinity Blade II. Tytuł cieszył się wielką popularnością. Z informacji ujawnionych przez AllThingsD wynika, że w okresie promocji drugą część Infinity Blade pobrano aż 5,7 mln razy, co z pewnością stanowi niezły wynik.\nGra Inifnity Blade jest jedną z ciekawszych pozycji na iPada. Tym bardziej smuci fakt, że prace nad kolejną odsłoną – Inifnity Blade: Dungeons zostały porzucone…\nJeśli nie załapaliście się w zeszłym tygodniu na promocję, to obecnie Infinity Blade II możecie kupić (w cenie 5,99 euro) klikając na poniższy przycisk.\n← OWA for iPad, czyli Outlook na tablety z iOS od Microsoftu\nTrucker: Construction Parking Simulator dla iPada →


Podpaliła gospodarstwo. Zarzut zabójstwa i areszt dla matki noworodka / Aktualne wiadomości z Polski, informacje rolnicze z kraju, wydarzenia / Agropolska\n02-03-2020,13:50\tAktualizacja: 02-03-2020,13:54\nMatka dziecka zostanie poddana badaniom przez biegłych psychiatrów dla oceny jej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem. Podejrzanej grozi dożywotnie pozbawienie wolności.\nW pożarze gospodarstwa w Rososzy zginął 3-tygodniowy noworodek. Foto_OSP Sędziejeowice\nProkuratura Okręgowa w Sieradzu postawiła 36-letniej matce zarzut zabójstwa dziecka, które zginęło w pożarze w Rososzy (woj. łódzkie) – poinformowała Jolanta Szkilnik, rzeczniczka sieradzkiej prokuratury.\nWyjaśniła, że śledztwo jest na wstępnym etapie, ale zgromadzony materiał dowodowy uzasadnił ogłoszenie 36-letniej kobiecie zarzutu zabójstwa 3-tygodniowego dziecka. Noworodek zginął w pożarze budynku mieszkalnego, a zdaniem śledczych ogień miała wzniecić podejrzana.\nProkuratura wraz z biegłym do spraw pożarnictwa będą wyjaśniać okoliczności tragedii, która miała miejsce 26 lutego w jednym z gospodarstw w Rososzy (pow. łaski, woj. łódzkie). Życie straciło niemowlę. Strażacy zostali wezwani...\n- Opinia z sekcji zwłok i wyników zleconych badań umożliwią udzielenie odpowiedzi o ostatecznej przyczynie śmierci dziecka. Opinia z zakresu pożarnictwa jest konieczna dla odtworzenia przebiegu pożaru - dodała rzeczniczka.\nDo zdarzenia doszło w minioną środę. Straż pożarna została wezwana do płonących budynków - gospodarczego i mieszkalnego w Rososzy. Kiedy strażacy przyjechali na miejsce, znaleźli w domu martwego noworodka. Strażacy nie wykluczali podpalenia.\nSzkilnik poinformowała, że prokurator skierował wniosek o tymczasowe aresztowanie podejrzanej i sąd zastosował ten środek zapobiegawczy na trzy miesiące.\nMatka dziecka zostanie poddana badaniom przez biegłych psychiatrów dla oceny jej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.\nPodejrzanej grozi dożywotnie pozbawienie wolności.\nrososza powiat ławski pożar w gospodarstwie noworodek zginął w pożarze jolanta szkilnik


Krzysztof Radtke – Radtke Clinic – Centrum Medyczne Grudziądz\nHome / Krzysztof Radtke\nKrzysztof Radtke – ZnanyLekarz.pl\nJest absolwentem Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum w Bydgoszczy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z 2007 r. Posiada specjalizację z zakresu położnictwa i ginekologii i jest w trakcie specjalizacji z perinatologii (działu medycyny obejmującej kompleksową opiekę nad matką i płodem) w Klinice Położnictwa, Chorób Kobiecych i Ginekologii Onkologicznej w Bydgoszczy. Posiada certyfikat wykonywania badań USG Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, a także certyfikat Fetal Medicine Foundation (Fundacji Medycyny Płodowej) do wykonywania badań USG ciąży z oceną ryzyka m.in. zespołu Downa. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ginekologii. Ciągle doskonali swoje kwalifikacje poprzez udział w kursach doszkalających z zakresu ginekologii i położnictwa. Do największych zainteresowań należy tematyka niepłodności i perinatologia. Swój zawód wykonuje z pasją i zaangażowaniem, co daje mu satysfakcję i zadowolenie z wykonywanej pracy. Stara się, aby każda Pacjentka była leczona nie tylko profesjonalnie i zgodnie ze standardami medycznymi, ale przede wszystkim według indywidualnych potrzeb w miłej, bezpiecznej oraz dyskretnej atmosferze.


Z jakiego względu korzystanie z pomocy detektywów posiada współcześnie tak wielu zwolenników i jakie usługi są najpopularniejsze? | dazed81.com\nPosted: 25. 03. 2016\t| Author: admin\t| Category: Album fotograficzny\nUsługi detektywistyczne charakteryzują się dzisiaj coraz większym zainteresowaniem. Z jakiego powodu? Korzystają z nich z reguły te osoby, jakie nie mogą albo nie chcą poprosić o pomoc policji. W niektórych sytuacjach bowiem policja jest bezradna, ponieważ na te organy nałożone są konkretne ograniczenia prawne. Detektywi z kolei uzupełniają na rynku pewnego rodzaju lukę. Nie bez znaczenia jest również fakt, że posługują się zazwyczaj naprawdę dość nowoczesnym sprzętem, jak chociażby kamera ltl acorn, która umożliwia nagrywanie w świetnej jakości. Taki sprzęt jest potrzebny, by jak najlepiej wykonywać zlecone czynności oraz dostarczyć klientom wymaganych dowodów. Innym rodzajem przydatnego sprzętu jest samochodowy lokalizator gps.\nDetektywi świetnie są świadomi tego, że to jakiego sprzętu używają w istotnej mierze determinuje jakość ich usług. Wobec tego, najczęściej sami zwracają baczną uwagę na to, jakie nowości pojawiają się na rynku i starają się je rzeczywiście jak najlepiej zastosować w codziennej pracy (czytaj więcej ). Tymczasem, rynek proponuje pod tym względem dość dużo ciekawych rozwiązań.Naturalnie, istotne znaczenie posiadają również indywidualne umiejętności detektywa, który powinien posiadać analityczny umysł oraz umieć łączyć ze sobą fakty, by jak najskuteczniej wykonać zamówione przez klienta zlecenie, co najczęściej nie jest takie łatwe (zobacz tutaj). Dzisiaj na rynku działają już specjalne szkoły, jakie kształcą profesjonalnych detektywów, ucząc ich wszystkich przydatnych w późniejszej pracy umiejętności. Takie przygotowanie posiada faktycznie bardzo duże znaczenie, a popyt na usługi detektywistyczne sprawia, że szkoły o tego rodzaju profilu z pewnością nie powinni narzekać na brak zainteresowania proponowanymi usługami.\nPodsumowując – czemu biura detektywistyczne mają dzisiaj tak wielu klientów? Najczęściej ze względu na fakt, że dzięki posiadaniu zaawansowanego sprzętu, są w stanie dosyć szybko pomóc swoim klientom, podczas kiedy zapracowane organy policyjne nie zawsze mają tak dużo czasu. Detektywi są na dodatek dość skuteczni, gdyż wiedzą, że od tego zależy popyt na ich usługi.


Opinie i propozycje - Strona 6 - Forum 4CLUBBERS.PL\nStrona 6 z 9 « Pierwszy < 3 4 5 6 7 8 9 >\n30-11-2014, 18:02 #51\nA moim zdaniem powinien powstać dział "Jestem ze starej ekipy i strasznie boli mnie dupsko, że nie jestem niezastąpiony, więc staram się być śmieszny i neguję wszystko - bo tak". Na pewno kilka osób może już śmiało startować tam na moda. O ile rozgoryczenie zaraz po wiadomej sytuacji było normalne, chwilę później to było zabawne, ale teraz jest zwyczajnie żałosne. Serio Panowie, to zbędne, bez urazy.\nWracając na właściwe tory :\nMoże - jak widać - nie wszystkim będzie pasować dział "Kultura" (ciekawe czemu? :D), ja jednak jestem na tak. Co prawda z tym teatrem czy sztuką to lekka przesada, bo zwyczajnie nie będzie z kim o tym pogadać, ale gra, film i książka jak najbardziej (no, chyba że ostatnią przeczytaną książką przez usera były "Dzieci z Bullerbyn" w podstawówie, to z tym też będzie ciężko). Już od jakiegoś czasu mi brakowało tutaj takiego działu, bo chyba nikomu na poziomie choćby książka czy dobry film nie są obce, a i fajnie wymienić opinie czy polecić coś drugiej osobie. Jestem jak najbardziej na tak.\nBartek, BarTrack, blackdev, Brizard, D!G!, graham14, Hidden, JAU, Kokos 1835, P4SIO, poldach, PostScriptum, stoprocent, Trush, _Rafael\n30-11-2014, 20:11 #52\nDomyślam się, że o malarstwie, teatrze, operze czy rzeźbie mogą się wątki nie pojawiać jednak chce, by dział kulturalny dawał możliwość porozmawiania o różnych formach sztuki.\nSądzę, że prefixy takie jak Film, Gry, Literatura oraz Inne będą przydatne.\nTrush dostał 6 podziękowań za ten post.\nD!G!, graham14, Maarten Metz, MKL., stoprocent, _Rafael\n30-11-2014, 21:29 #53\nTHX'ów: 23 324\nProponuję " jestem ze starej ekipy i mam w c*** bekę ". Bydzie raźniej\n30-11-2014, 22:14 #54\nIdź Panie Arystokrato na smoda, popracuj jakiś czas i wróć do tego tematu, zerknij na na to co napisałeś i sam zobaczysz jak szybko edytujesz swój post - to nie ból dupy, a wylewanie żalu, który spora część tego forum ma do pewnych jednostek, które w swoim betonowym myśleniu skazały to forum na "upadek" - w każdym możliwym znaczeniu tego słowa. To dlatego właśnie ludzie szukający muzyki muszą się tu ścierać z kolejnymi "rozwojowymi" koncepcjami jednej/dwóch jednostek mających wyłączność na słuszność decyzji.\nFilm? Spoko, to koncepcja która przewijała się już lata temu i kilka razy została odrzucona. Dlaczego? Ano dlatego, że to forum muzyczne dla fanów muzyki klubowej od fanów muzyki klubowej, nie ***** szantów, malarstwa, modelarstwa, lepienia pierogów i podobnych. Idąc tą drogą szybko główny nurt, który jeszcze się trzyma rozdzieli się na kilka innych - jeśli tą drogą pójdą, to śmiało mogą zmienić nazwę fora na "wszystko i nic - bazar dla ludzi nieograniczonych".\nZ jednym masz rację - wylewanie takich treści nie ma najmniejszego sensu, żaden post nie zmieni tu już nic. Łykaj nutki i się nie wychylaj, mała rada na koniec\nRebeliant dostał 5 podziękowań za ten post.\nHunter, poldach, Veliox, Xien, _Jay Dee_\n01-12-2014, 00:45 #55\n- Powiedział Pan Rebeliant. :D\nMogę pójść na smoda, ale na pewno po czasie nie będę płakał o to, że robiłem z własnej, nieprzymuszonej woli coś dla forum (nie swojego, tak w ramach przypomnienia), co było zupełnie charytatywne i nie pod kątem zarobku Bartka czy kogokolwiek innego, tylko pod kątem ewolucji tego pieprzonego ciemnogrodu muzycznego panującego w tym kraju i rozwinięcia zainteresowań swoich jak i innych userów. Mimo to na pewno nie będę robił akcji przeciwko forum tylko dlatego, że moje pomysły nie przeszły (nawet, gdyby były bardzo dobre i nie zamierzam tu rzucać chorych teorii i twierdzić, że nie chcieliście rozwoju strony), bo to mija się z celem, skoro nadal jesteście użytkownikami i wchodzicie na stronę, jednocześnie życząc jej upadku tylko ze względu na rozgoryczenie. To jest jasna sprawa, że jesteście skrajnie rozczarowani monopolem na słuszność pomysłów, tylko... kurde, jakby nie patrzeć to Bartek jest właścicielem strony i on jest osobą decyzyjną, a to, które pomysły wejdą w życie, a które nie to już jego interes i ewentualne konsekwencje wyciągać będzie właśnie on.\nMoim zdaniem dobrze, że takie działy powstają, bo główna idea forum przy tak dużej stronie się nigdy nie rozmyje, a userzy, którzy bardzo często mają na forum osoby, z którymi się zżyły, mogą sobie z tymi samymi ziomkami porozmawiać choćby o filmie. Sam mówisz, że pomysł się przewijał z Waszej strony, więc powinieneś się cieszyć, że stara ekipa w pewnym sensie to wywalczyła - choć już po swojej kadencji na forum. Komu dział nie będzie się podobał, to najzwyczajniej w świecie nie będzie do niego wchodził i tyle - to jest przecież przywilej, nie obowiązek.\nOstatnie dwa zdania też podciągnę pod rozgoryczenie i tego nie skomentuję, bo mam Cię za osobę ogarniętą i tym bardziej staram się uzmysłowić Ci/Wam, że ta wojna jest zwyczajnie zbędna. I nie każdy, kto ma nieco inne spojrzenie na sprawę jest z automatu wrogiem, bo ja tam akurat wiem, ile wysiłku, pracy i chęci włożyliście w to forum... tylko, że tym bardziej nie warto w takim stylu odchodzić na forumową "emeryturę".\nNie spinaj się i nie odbieraj wszystkiego jako ataku, naprawdę. Szczerze pozdrawiam.\nLast edited by MKL.; 01-12-2014 at 00:55.\nBrizard, D!G!, JAU, Kameleon, P4SIO, Trush, _Rafael\n04-12-2014, 09:00 #56\nTHX'ów: 552 844\nZrobione, więcej wiary.\nTak powstanie - jednak nie będzie związany tylko z Filmem.\nDla tych co tak zawzięcie negują ten pomysł, poza filmem, grą itd można łączyć jedno z drugim, w końcu w filmie występują ścieżki dźwiękowe, normalne utwory muzyczne o których również podczas dyskusji na temat danego filmu można polemizować, tak samo jest z grami - ciężko jednak dopuścić taką myśl do siebie. Lepiej być zamkniętym na wszystko i wszystkich, bądź nabijać się ze wszystkiego, sprawdzi się to super, nie sprawdzi się to mówi się trudno - lepiej spróbować niż nic nie robić, jak to się mówi "What Doesn't Kill You Makes You Stronger"\nNiestety nie dziwie się, że wcześniej nie można było niczego wprowadzić. Z pewnymi osobami to tylko na szanty.\nLast edited by D!G!; 04-12-2014 at 09:00.\nBaksu, Hidden, Maarten Metz, MKL., _Rafael\n04-12-2014, 16:11 #57\nPostów: 8 211\nMoże mi ktoś wyjaśnić, po jaką cholerę jest ten licznik pobrań? Nie dostrzegam żadnej zalety tego rozwiązania, a wady już tak.\nLast edited by Hidden; 04-12-2014 at 16:13.\n04-12-2014, 23:35 #58\nWcześniej kiedy odsłuchiwałem utworów (itd) na playerze zs myślałem, że to chwilowe jest, jednak obecnie na wieczór również wszystko funkcjonuje tak samo. Jest co prawda widoczny licznik pobrań, ale z drugiej strony 2 playery (co najmniej) mogą grać równocześnie, nie jest widoczne info o pliku z lewej strony playera (po kliknięciu powinien ukazywać się pasek z nazwą utworu), również głośność zawsze po zakończonym odtwarzaniu powraca do normalnego stanu rzeczy. Takie minusy na obecną chwilę dostrzegłem.\n06-12-2014, 21:26 #59\nPodziękowań: 14 633\nTen licznik pobrań i te nowości z otwieraniem linku w nowym oknie to jakieś nieporozumienie. Po co to komu?\nPrzed kilkoma tygodniami było to testowane i przez te linki w nowych oknach do zippy co kilka otwartych linków wywalało mi pluginy i wieszało firefoxa. Po kilku dniach to wyłączono i było normalnie a teraz wchodzę i znów jest to samo.\nPo co wprowadzacie coś co jest zbędne a tylko psuje funkcjonalność forum. Tak samo z otwieraniem kilkunastu kart z danego działu/działów przez te nowe zmiany albo non stop wiesza się firefox albo wywala pluginy - przed tymi zmianami nie było z tym problemu.\nUżytk. którzy podziękowali manipulacjaaa za ten post:\n06-12-2014, 21:34 #60\nJuż pisałem na sb, że ten licznik to straszny paździerz. Zostałem zwyzywany od narzekających polaczków\nWidząc tyle głosów niezadowolenia już dawno ten licznik powinien być usunięty, ale przypuszczam, że admin tego tak po prostu nie wyłączy, bo na tym ucierpi jego ambicja, tylko zacznie "udoskonalać" co skończy się jeszcze dziwniejszym tworem i większą klapą..


Stojak - Artur Wieczyński - ebook - virtualo.pl\nStojak - opis ebooka\nJuż nigdy nie zobaczę ich wszystkich w komplecie. Szkoda, przez półtora roku można było niektórych polubić, ale te dojazdy… Te dojazdy mnie wykańczały.\nGdybym mieszkał bliżej centrum Warszawy, może miałoby to jakiś sens. Z Janek na Okęcie, z Okęcia do centrum, a potem jeszcze do Sochaczewa? Taką trasę można pokonywać, jadąc do babci na wakacje.\nW Warszawie siedzę od dwóch lat. Przyjechałem tu z kumplem, on szybko wrócił, ja zostałem. Było mi głupio wracać tak bez niczego. Żałuję? Nie wiem, ale kto wie, co bym teraz robił, gdybym wtedy też z nim wyjechał.\nOjciec mój jest strażakiem, a matka całe życie nie pracuje. Jest kurą domową i to tyle o niej.\nKiedyś też chciałem gasić pożary, ale w wieku pięciu lat straciłem słuch. Po tygodniu odzyskałem, ale tylko na jedno ucho i marzenie o byciu strażakiem pozostało marzeniem.\nTo, że jestem w połowie głuchy, wykrywa tylko audiogram, ludzie są zbyt ułomni. Ja też czasami zapominam, że z moim prawym uchem jest coś nie tak. W przeciwieństwie do audiogramu. Wredne gówno!\nDziś ostatni raz byłem na batonach; jak by się to komu nie kojarzyło, do klubów gejowskich nie chadzam. Batony – tak nazywałem fabrykę czekolady w Sochaczewie. Pracowałem tam jako agent ochrony albo cieć – jak kto woli. Wcześniej była jeszcze praca fizyczna przy produkcji plandek. Robiłem tam z tym samym kolesiem, który potem odbił ode mnie i wrócił do domu. To była naprawdę harówa, a my nie bardzo sobie radziliśmy. Szybko to rzuciłem, by już po paru dniach zostać BIZNESMANEM.\nOd pierwszej godziny mojej misji czułem się głupio. Potem zrobiło mi się gorąco, zachciało mi się pić, a pasek ciężkiej torby, wypchanej cudownymi zapalniczkami z Chin, zaczął coraz brutalniej wrzynać mi się w ramię. Chciałem choć przez chwilę odpocząć; przycupnąć gdzieś w cieniu, odetchnąć, ale moja opiekunka, gruba, wysoka blondynka z szerokimi jak płetwy stopami, nie pozwalała mi na to. Co chwilę powtarzała wyuczone jak pacierz słowa: „Dziś chodzisz po ulicy, jutro jesteś kimś”. Mamrotała te bzdury, kiedy tylko zauważała kolejny atak zrezygnowania rysujący się na mojej spoconej twarzy.\nNie wiem, co mi wtedy do łba strzeliło, że tyle z nią łaziłem. Dlaczego nie uciekłem? Przecież ona mi się nawet nie podobała, była gruba. Badanie opinii publicznej? Dobre sobie. Co ma wspólnego przeprowadzanie ankiet z jakimś nachalnym wciskaniem ludziom chińskiego gówna? Ona mówiła, że to sprzedaż bezpośrednia. Sprzedaż bezpośrednia?… Niech jej będzie.\nPo całym dniu łażenia w kółko byłem zły na samego siebie, a jej stopy wydawały mi się jeszcze większe. Nie mogłem się pogodzić z tym, że jestem aż tak ugrzecznionym dupkiem. Zero asertywności.\nNa koniec dnia poszedłem z nią zdać jakiś bzdurny raport do ich nawiedzonego, z przyklejonym na stałe uśmiechem, bossa i z głośnym aplauzem zostałem przyjęty do zaczarowanego grona. Ze szczęścia prawie się rozpłakałem. To dziwne, że mnie chcieli, tamtego dnia sprzedałem tylko jedną zapalniczkę. Widać miałem potencjał.\nWięcej tam nie poszedłem, dałem sobie spokój. Raz na zawsze straciłem szansę bycia „kimś”.\nPołowa wielkich karier zaczyna się przez przypadek? Być może, ja też pracy w ochronie nie planowałem. Wcześniej nawet nie śmiałem o tym myśleć. Samo słowo „ochrona” kojarzyło mi się zawsze z mocnymi facetami. Nigdy nie sądziłem, że tak naprawdę agentem ochrony może zostać każdy… no dobra, prawie każdy.\nTo taki historyczny moment. Wielu pamięta początek stanu wojennego i ten słynny plakat z tytułem filmu: Czas apokalipsy. Żaden inny tytuł nie przemówiłby wtedy tak bardzo do niepewnych jutra szarych ludzi.\nStan wojenny minął, kino wyburzono, a na jego miejscu powstał imponujących rozmiarów połyskujący w słońcu moloch. Nieraz przejeżdżając obok tramwajem, nie mogłem oderwać od niego oczu. Za każdym razem liczyłem piętra. Trzynaście. Nie wysoki? A jednak robi wrażenie.\nKrzysiek siedzi przy stole w kuchni. Widząc, jak taszczę swoje nieprane już dwa miesiące ochroniarskie uniformy, robi zdziwioną minę. On często wybałusza tak oczy. Z początku mnie tym irytował, ale przez te sześć miesięcy, od kiedy z nimi tu mieszkam, zdążyłem już przywyknąć do jego tępej gęby.\n– Cześć – mówię do niego i wchodzę do pokoju.\nMieszkamy razem: on, ja i jego starszy o dwa lata brat, Wiesiek. W trójkę zasmradzamy jeden nieduży pokój na poddaszu.\nTo dzięki Wieśkowi tu mieszkam. Wcześniej pracował ze mną na plandekach. Tego samego deszczowego dnia rzuciliśmy robotę i nasze drogi się rozeszły. Nie na długo, bo chociaż Warszawa mała nie jest, spotkaliśmy się na przejściu dla pieszych. Zaproponował mi, bym zamieszkał z nim i jego bratem w jednym pokoju w Jankach. Właścicielka domu, podstarzała piękność, pani Bożena, i tak chciała im kogoś dokooptować. Jej zdaniem piętnastometrowy pokój na poddaszu jest wystarczająco duży, by pomieścić więcej niż dwóch lokatorów. Wprowadziłem się prawie od razu, a oni nie musieli się już dłużej przejmować, że Bożena wpakuje im do pokoju Kubę Rozpruwacza.\n– Jebłeś te batony?\nJak on to mówi, jebłem; w końcu od tygodnia o niczym innym nie gadałem. Gdy tylko dowiedziałem się, że jest możliwość przejścia na ten ekskluzywny obiekt, nie wytrzymałem i musiałem się pochwalić.\nOni też pracują w ochronie. Wiesiek, podobnie jak ja, po plandekach wdepnął w to gówno, a potem wciągnął w nie brata. Obaj stoją w hipermarkecie w Jankach i choć też niedużo im płacą, stoją, bo robota jest na miejscu… Szczęściarze.\n– Koniec z Sochaczewem! – krzyczę, rzucając uniformy na, jak zawsze niezaścielony, tapczan. – Wystarczy już tych dojazdów; chociaż nie powiem, fajną ekipę miałem.\nKrzysiek macha ręką.\n– No, ale teraz będziesz miał przynajmniej bliżej, nie? No i kasowo chyba lepiej, co?\n– Trochę, ale kokosów, nie będzie.\n– Na godzinę ile dostałeś?\nWzruszam ramionami. Co go to kurwa obchodzi?!\n– Trochę więcej – odpowiadam bez emocji, a na jego pucułowatej twarzy pojawia się niezadowolenie.\n– Tam nie jest lekko – mówi, drapiąc się po czole.\n– A na batonach było? Cały czas tylko jakieś bzdurne obchody. Tam chociaż się nie kurzy i łazić tyle nie trzeba.\n– Ale się nastoisz, zobaczysz. Kiedyś robił tam taki jeden od nas, miesiąca nie wytrzymał. Narzekał, że było przejebane. Zobaczysz, nastoisz się.\nPatrzę na niego i zastanawiam się, czy to jego gadanie teraz to z zazdrości, czy z troski.\n– Na batonach też była rotacja; co chwilę to przyjmował się jakiś, to zwalniał, i tak na okrągło. Niektórzy to by chcieli na leżąco pracować. Ten twój koleś to pewnie jakaś miękka faja. Za bardzo się nad sobą rozczulał.\nKrzysiek kręci głową.\n– W Jankach już trochę robi, a nogi w dupę wchodzą. Tam miesiąca nie wytrzymał – powtarza.\n– Chciałem mieć bliżej i wreszcie będę miał. Ty myślisz, że tak łatwo obiekt zmienić? Z początku nie chcieli się zgodzić, ale jak powiedziałem, że całkiem z firmy odejdę, to poszli mi na rękę. Jutro nie muszę wstawać o piątej. Teraz będę wychodził do pracy jak człowiek.\nW nocy źle śpię, przekręcam się z boku na bok i cały czas myślę o tym nowym miejscu. Już taki jestem, kiedy coś nieznanego przede mną, to w nocy nie mogę spać. Pewnie dlatego rano czuję się jak po hucznej imprezie, chyba nie zrobię dobrego wrażenia. Żałuję, że nie poprosiłem w firmie o parę dni wolnego między dyżurami. Przecież mogłem powiedzieć, że mam do załatwienia jakieś ważne sprawy rodzinne. Może by się zgodzili.\nNa Puławskiej jestem sporo przed czasem. Za szybko wyszedłem z domu. Za szybko wyszedłem na autobus. Za szybko przesiadłem się w tramwaj. Wszystko zrobiłem za szybko. Tak bardzo nie chciałem się spóźnić, że teraz mam jeszcze pół godziny czasu.\nPierwszy dyżur i od razu doba. Na batonach robiłem dwunastki. Tam był inny system, ale w końcu dwadzieścia cztery na czterdzieści osiem, czemu nie? Godzin więcej, kasy więcej, a po dyżurze dwa dni wolnego. Super! Nie ma się czym przejmować, przywyknę, a cztery pięćdziesiąt na godzinę to o trzydzieści groszy więcej niż miałem na batonach. Godzin też niemało, no i się nie kurzy. Będzie dobrze. Zresztą, ja nie zamierzam tu długo pracować; tu i ogólnie w ochronie. Ta robota niczego nie wnosi, człowiek wyrabia tylko te godziny, a z czasem staje się coraz bardziej pokręconym zwierzątkiem. Niektórzy mówią, że to taka sadza na CV. Ja już półtora roku brudzę sobie tym życiorys, ale kiedyś z tym skończę, będę miał swój sklep spożywczy. Nie chcę do końca życia być nic nieznaczącym cieciem, bo chociaż na identyfikatorze jest napisane: „Agent ochrony”, to taki ze mnie agent jak z koziej dupy trąba. Trzeba być kompletnym idiotą, żeby stać dwanaście godzin na linii kas w hipermarkecie i uważać się za agenta; w hipermarkecie, w biurowcu, na parkingu – gdziekolwiek. Agentem był Bond, ale on miał licencję na zabijanie. Ja mam zdarte zelówki swoich niemiłosiernie schodzonych butów i wielką nadzieję, że może tym razem firma nie przekręci mnie na kolejnej wypłacie.\nPrzechodzę przez wielkie obrotowe drzwi. Nieraz już takie widziałem, ale teraz pierwszy raz mam okazję sam przez nie przejść. Nawet nie trzeba ich pchać, są na jakiś czujnik, czy coś takiego.\nOgromna recepcja, zakończone niklowanymi balustradami hole windowe z czterema windami naprzeciwko siebie. Jeden nad drugim, aż do trzynastego piętra. Po prawej stronie, pewnie tylko dla ozdoby, podświetlana sporych rozmiarów marmurowa rzeźba. Wszędzie szkło, nikiel i granitowe błyszczące płyty. Pełen wypas, popis luksusu, który przytłacza, a zarazem nie pozwala przejść obojętnie. Teraz ja będę tu pracował, pilnował porządku tu będę.\nCo miesiąc, kiedy w niemiłosiernie długiej jak linia metra kolejce stoję po wypłatę, w krótkiej rozmowie i po kolejnym wypalonym dla towarzystwa papierosie z przypadkowym agentem jeden pyta drugiego: „Gdzie stoisz?”. To takie standardowe pytanie, coś w stylu: „Jak się masz?”. Bo jeśli ktoś stoi na marketach, centrach handlowych albo innych biurowych molochach, to wiadomo, że nie ma się najlepiej. Na pierwszym miejscu są hipermarkety. To najgorsze obiekty, nikt nie chce tam stać, dlatego Krzyśka i Wieśka, jak by nie było, zaliczam do twardzieli. Z biurowcami bywa różnie, stać też trzeba, ale marketów nic nie przebije. Najlepiej mają ci z cieciówek; ci z cieciówek mają luz.\nJeszcze przed batonami, na samym początku kariery, miałem okazję zaliczyć dwa dwunastogodzinne dyżury w jednym z takich miejsc. Stała na Żoliborzu, a w niej trzech na zmianie; tak zwany cieć dowódca i dwóch cieci nie dowódców. Cała nasza trójka łaziła pomiędzy samochodami. Pilnowaliśmy, by nikt ich nie ukradł. Na wypadek zagrożenia mieliśmy ze sobą stałą łączność radiową – pełna profeska.\nNa stanie były dwie, trochę już zdezelowane krótkofalówki. Jedna była czymś obklejona, bo kiedyś wpadła komuś do talerza z zupą. Druga względnie czysta, ale podobnie jak tamta też jakoś dziwnie do rąk się kleiła. Miał ją przy sobie dowódca – cichutki, wystraszony koleś, którego największą pasją było gotowanie i nocne wycieczki po warszawskich burdelach. Nie krył się z tym, z gotowaniem zresztą też. Palnik miał jeden, ale za to gazowy, podłączony do małej turystycznej butli. Wcześniej mieli dużą, ale zajmowała zbyt wiele miejsca.\nDowódca Jasiek robił dla wszystkich obiady. Jego zgrana drużyna kupowała produkty w oddalonym o kilkadziesiąt metrów sklepie, też chronionym przez agentów z naszej firmy. Pieniądze na jedzenie zarabiali na boku. Dostawali je za pilnowanie lewych aut. To byli stali klienci. Stawiali samochody wzdłuż ogrodzenia i mogli iść spokojnie spać. Niektórzy płacili z góry, niektórzy później, ale płacili. Za takie pilnowanie można było kupić dużo jedzenia. Tamtą cieciówkę wspominam najmilej. Tu na gotowanie nie byłoby szans.\nPodchodzę do młodego agenta o dziecięcej twarzy; wcześniej myślałem, że to prawdziwy recepcjonista; to przez ten jego galowy uniform. Wygląda w nim, jakby się z wesela urwał. Nawet oczy ma przekrwione, taki pooczepinowy zmęczony gość.\n– Tak, słucham pana? – Podnosi się z krzesła, co za kultura. Jest bardzo szczupły i chyba zapomniał dziś użyć dezodorantu.\n– Mam zacząć tu pierwszy dyżur – mówię. – W firmie powiedzieli, że mam zapytać o pana… – Myślę chwilę. – O pana Arka Mojsa.\n– Marka! Marka Mojsa – poprawia mnie, z miejsca nabierając pewności siebie. Przed chwilą dowiedział się, że jestem nikim, nikim ważnym.\n– Na drugi raz nie właź głównym wejściem. Tędy mogą wchodzić tylko pracownicy centrum i goście.\n– A którędy mam wchodzić? – pytam, starając się patrzeć mu prosto w oczy.\nChłopak bierze do ręki długopis.\n– Twoje nazwisko?\n– Patryk Boszczuk – odpowiadam, a on zapisuje je na jakiejś kartce. – To jakim wejściem mam wchodzić? – pytam znowu.\n– Poczekaj. – Łapie za telefon. Zarozumialec.\nStoję i czekam, aż ten ważniak gdzieś zatelefonuje.\n– Marek? – jego twarz promienieje. – Słuchaj, Mareczku, jest tu u mnie nowy. Mówi, że ma dziś zacząć u nas dyżur. Wiesz coś o tym? Tak, tak, jasne – śmieje się głośno i kątem oka zerka na mnie. – Jasne, Mareczku, che, che. Nie ma sprawy. Tak, już go do ciebie kieruję. No to na razie, che, che…\nJeszcze chwilę po odłożeniu słuchawki uśmiech nie znika mu z twarzy. On z tym Mareczkiem musi być bardzo zżyty.\n– Słuchaj – mówi, podnosząc palec. Zaczyna zataczać nim w powietrzu jakieś dziwne figury. – Pójdziesz tą alejką, o tą, nie?! I dojdziesz do tamtych przeszklonych drzwi, o widzisz. Do tamtych, widzisz je?\nWzrokiem szukam przeszklonych drzwi.\n– O tamte chodzi? – Wskazuję na jakieś drzwi znajdujące się najbliżej holu windowego.\n– Niee! – Kręci głową. – W tamte drzwi włazisz. O, tamte, widzisz je? W tamte przy tym saloniku prasowym.\nMrużę oczy. Koło jakiego saloniku?\n– No tee, na wprost koło tych, skarpet – denerwuje się.\nO czym on gada? Koło jakich skarpet? Jeszcze bardziej wytężam wzrok. Rzeczywiście, dopiero teraz zauważam. W szybie wystawowej, obok gazet i jakichś powystawianych gęsto pierdół, wiszą takie czarne w foliowym opakowaniu. A więc to jest ten salonik prasowy. Nigdy bym nie zgadł. To normalny mały boks handlowy z mydłem i powidłem, a prasę to oni chyba tylko tak przy okazji sprzedają.\n– Aaa, widzę! – odpowiadam, ciesząc się, jakbym znalazł igłę w stogu siana. – A potem, jak dalej?\nChłopak patrzy na mnie groźnie, ale ta jego szczeniacka twarz nie budzi respektu. Z taką buzią to do piaskownicy.\n– Spokojnie, już ci mówię – odpowiada, jakby od niechcenia. – Jak już miniesz te drzwi, nie? To jakieś pięć metrów dalej po prawej stronie będziesz miał kible. Pierwszy damski, drugi męski, a potem to już drzwi na monitoring. Zapukasz i poczekasz, aż ktoś wyjdzie. Tylko pamiętaj, nie właź bez pukania.\nPodnoszę z podłogi torbę. Dobrze, że zaczynam w niedzielę, przynajmniej będzie spokojniej.\nPodchodzę do białych drzwi z przyklejoną na środku małą tabliczką z napisem: „Monitoring”. Tak jak mi tamten mówił, pukam. Pukam trzy razy, nie za mocno, ale zdecydowanie. Nie lubię takich momentów, bo choć nie chcę się denerwować, to i tak czuję w żołądku coraz to większy kamień.\nDrzwi się otwierają, a mnie zaczyna piec twarz.\n– Wchodź pan. – Przede mną stoi zwalisty, wysoki facet. – No, dawaj tu – niecierpliwi się.\nWchodzę i staję na środku pomieszczenia. Jakoś dziwnie tu śmierdzi.\n– Dzień dobry, nazywam się Boszczuk…\n– Dobra – przerywa mi. – Wiem, jak masz pan na imię. – Facet spogląda na zegarek. – Lepiej powiedz mi, dlaczego dopiero teraz jesteś pan na obiekcie?\n– Dlaczego? – powtarzam za nim, próbując jednocześnie zrozumieć sens tak postawionego pytania.\n– Jak ja teraz panu obiekt pokażę? Pierwszy dzień i już pan taki wtop zaliczasz? Aż strach pomyśleć, co będzie potem.\n– Przecież jeszcze nie ma ósmej – tłumaczę mu.\n– No, nie ma – nerwowo potakuje. – Nie ma, a co byś pan chciał, żeby już była? No pewnie, najlepiej na dziesiątą chciał byś pan do roboty przychodzić, co? Gdzieś pan wcześniej stał, na jakim obiekcie?\n– Na fabryce czekolady w Sochaczewie.\n– Nie musisz mi pan gadać, gdzie to jest. Wiem, gdzie mamy fabrykę czekolady. Pewnie żeś pan tam tylko batony wpierdalał, co? – Śmieje się teraz, a ja próbuję się śmiać razem z nim. Niech wie, że też, tak jak on, mam poczucie humoru.\n– Nie, nie było lekko, trochę trzeba było chodzić.\n– Trochę? A trzepałeś pan torby?\n– Nie trzepałeś pan toreb? – dziwi się. – Ale chyba pan wiesz, że przy trzepaniu to łap nie możesz pan do środka wkładać?! To niezgodne z prawem. Wkładać łap do toreb nie wolno!\n– A jak by trzeba było?\nFacet znowu się uśmiecha. Tym razem jednak od razu widać, że ten jego uśmiech to nie z sympatii do mnie.\n– Pan normalnie na przepisach się, kurwa, nie znasz. Jak by trzeba było? Co to w ogóle za pytanie jest? Jak pan trzepiesz torby, to nie wolno łap wkładać, i koniec. Tylko zajrzeć, spojrzeć można, nic więcej. Jak byś pan tu taki numer odpierdolił, to firma od razu na pysk z obiektu leci.\nDałby już spokój, przecież ja tylko pytałem. Do tej pory nikt mi o tym trzepaniu nie gadał. Chyba nie polubię go tak, jak ten agent z recepcji.\nNa batonach miałem w miarę normalnego inspektora. Wszyscy ci zawracający dupę panowie nazywają się „inspektorzy”. Tak samo zresztą na wyrost, jak my – agenci. Inspektor z batonów zachowywał się normalnie i tylko czasem śmiał się ze mnie i mówił, że jestem zakręcony jak baranie rogi. Mówił tak najczęściej wtedy, kiedy kontrolowałem wyjeżdżające przez bramę towarową samochody ciężarowe. Często zdarzało się, że zapominałem zabrać ze sobą długopis. Trzeba było spisać nazwisko i numer przepustki kierowcy, takie tam rutynowe czynności. W pośpiechu wracałem po długopis, a po chwili jeszcze po jakąś kartkę. Właśnie wtedy mówił, że jestem zakręcony jak baranie rogi. Nie tylko do mnie tak gadał, do innych też; nawet na obsługującego wagę towarową dowódcę zmiany. To dodawało mi otuchy.\nDowódca na batonach nie gotował. Pewnie nie potrafił tak, jak tamten z cieciówki na Żoliborzu, ale za to był nie mniej w porządku. Przez półtora roku tylko raz mnie zdenerwował; zaraz pierwszego dnia, kiedy nasza firma przejmowała obiekt. Od razu został mianowany dowódcą naszej zmiany. Nikt nie protestował, nie wnikał, czy to dobrze, czy źle. Ktoś musiał być tym dowódcą, więc inspektor razem z szefem rejonu, obciętym na jeża kurduplem z bałaganem w oczach, zadecydowali, że dowódcą zostanie Wojtek. Przesądził o tym staż w firmie. Wojtek miał trzydzieści parę lat, pracował najdłużej i jak do tej pory, tylko na hipermarketach. Był zahartowanym w staniu agentem, dlatego teraz miał już raczej tylko siedzieć. Od stania i łażenia była cała reszta ludzi, tak różniących się od siebie, jak linie papilarne na opuszkach palców – od studiujących zaocznie luzaków po przewrażliwionych, utrzymujących całe rodziny, zadłużonych w bankach służbistów.\nWłaśnie tego pierwszego dnia dowódca wydaje mi polecenie. Taki prawie rozkaz, jak w wojsku. Każe mi stanąć w długim tunelu z blachy falowanej. Mam stać u wylotu i pilnować, by żaden z pracowników fabryki nie wynosił batonów. Jest październik, wieje tam jak cholera i zamiast jednej godziny, stoję prawie trzy. Kiedy wreszcie przychodzi zmiennik, jestem skostniały z zimna, a z nerwów ledwo mogę gadać.\nWracam na warownię. Pierwsze, co chcę zrobić, to powiedzieć, co sądzę o takim dowódcy jak on; o dowódcy, co o swoich ludzi nie dba; ale w porę gryzę się w jęzor. Potem Wojtek już nigdy nie zapominał o mnie i zawsze na czas podsyłał mi zmiennika, czy to na tunel, czy na parking, a w nocy pozwalał trochę pokimać na krześle. W porządku był z niego dowódca.\nZadymione pomieszczenie, długie, kiszkowate. Rzędy szarych metalowych szafek, w rogu poplamiony stół i dwa wysiedziane biurowe krzesła. Trafiam do przebieralni, palarni, jadalni – do takiego pomieszczenia socjalnego trzy w jednym. Cała masa obcych twarzy przygląda mi się, jakbym miał ze dwie głowy.\nInspektor Marek Mojs mnie tu przyprowadził. Sam nawet z nawigacją satelitarną bym nie trafił, tym bardziej że jesteśmy teraz jak górnicy, głęboko pod powierzchnią. Prowadził mnie jakąś jasną klatką ewakuacyjną. Od parteru schodziliśmy cały czas tylko w dół. Tak, na pewno jesteśmy głęboko pod powierzchnią.\n– Cisza! – Na widok pana inspektora prawie wszyscy stają na baczność. – To wasz nowy kolega – mówi. – Zostawiam go tu, a ty Adaś – zwraca się do szczupłego niskiego faceta w okularach – wstaw go gdzie tam trzeba.\nAdaś kiwa posłusznie głową, a potem mierzy mnie badawczym wzrokiem – biorąc pod uwagę grubość jego wpadających w fiolet szkieł leczniczych, oceniam, że bardzo słabym wzrokiem.\n– Jasne, Mareczku. – Podchodzi do mnie bliżej. – Jak masz na imię? – pyta.\n– Patryk – odpowiadam.\n– A więc Patryka damy dzisiaj na klateczki – mówi. – A potem, na nockę, to się jeszcze zobaczy. – Uśmiecha się do mnie. – Na rozgrzewkę będą klateczki.\n– Ja miałem iść dziś na klateczki! – odzywa się jakiś niski agent z garbatym nosem. Wygląda, jakby od paru nocy nie spał. – Wczoraj mówiłeś. Adaś! Mówiłeś, że dziś będę miał klateczki, pamiętasz?\nAdaś z głupkowatą miną drapie się za uchem, a inspektor patrzy teraz na niego bez entuzjazmu.\n– Czyś ty zgłupiał? Na minusiku go zostaw – mówi. – Pierwszy dzień i na klateczki nowego chcesz dać? Na klateczki to trzeba sobie zasłużyć – śmieje się. Adaś też dołącza do niego. Zaczynają się śmiać, a właściwie jakoś tak stękać. Jakby czymś się zakrztusili.\n– O, właśnie, Mareczku, masz rację. Kolega nowy to na klateczki za szybko. – Patrzy teraz na tego niskiego z nosem jak papuzi dziób. – A ty, kurwa, daj już spokój – zwraca się do tamtego. – Nie przypominam sobie, żebym ci klateczki obiecywał. – Nachyla się do niego. – Po tym, co ostatnio odjebałeś, to w ogóle możesz zapomnieć!\nO czym oni mówią? Jakie klateczki? Wyciągam z torby uniformy.\n– Masz tylko takie? – pyta inspektor, a dowódca bez aprobaty kręci głową.\n– Nie pobrałeś galówek?\n– A nie powiedzieli ci w biurze, jaki to obiekt? Chyba wiedziałeś, gdzie idziesz, nie? – Patrzą na siebie. – No i co ja mam teraz z tobą, chłopie, zrobić? Na hole windowe cię przecież nie dam.\n– Mówię ci, zostaw go u Zbycha – radzi inspektor.\n– Masz rację, dam go na minusiki. A jak kolega pobierze marynareczkę, to pięterka zwiedzi.\nNie wiem, o czym ten okularnik gada. To jakiś lizus, wazeliniarz; wchodzący w dupę obślizgły typ.\nNa szafkę też trzeba tu zasłużyć. Jedyne, co mnie może pocieszyć, to fakt, że nie tylko ja jeżdżę z całą garderobą. Połowa ekipy nie ma tu szafek ubraniowych, ale to się niebawem zmieni – tak mówi inspektor. Jeśli tak mówi, to może tak będzie, zobaczymy.\nMinusiki? Pewnie jestem za mało bystry, ale nigdy bym na to nie wpadł. Nie domyśliłbym się, że chodzi po prostu o parkingi podziemne. Teraz, jak już wiem, to ta nazwa nawet mi leży. Gorzej jest z przetrwaniem na tym minusiku. Dowódca Adaś, po rozesłaniu wszystkich agentów na posterunki, osobiście mnie tu przyprowadza. Podczas krótkiej drogi chwali się swoim stażem w ochronie. Na tym obiekcie, jak mówi, pracuje najdłużej i zna jego wszystkie zakamarki. Słucham go z „zachwytem”. Jeszcze zanim wychodzimy z przebieralnio-jadalnio-palarni, zaczyna wspominać, jak kiedyś w windzie zasłabła młoda kobieta. Z dumą mówi, że osobiście zadzwonił po karetkę. A potem sam zaprowadził lekarza do kobiety potrzebującej dawki świeżego tlenu. Z rozdrażnieniem w głosie opowiada, jak niepotrzebnie ratował jej życie, bo ta – jak ją nazwał – „kurwa” nawet mu nie podziękowała.\n– A komu zawdzięcza, że dycha? – Patrzy na mnie. – No właśnie, mnie to zawdzięcza! Kurwa jedna.\n– Może nie wiedziała, że to ty.\n– Jak nie wiedziała?! – oburza się. – Przecież podałem im swoje nazwisko, tym medykom w karetce. Już ona dobrze wiedziała!\nIdziemy przez rozległy parking. Pełno tu głośno szumiących dmuchaw. Pompują powietrze, tylko dlaczego takie ciepłe? Gorąco.\n– No, się masz, Zbychu?! – wita się teraz z wysokim, wąsatym facetem.\nJesteśmy w jakimś ponurym, małym pomieszczeniu z dużym oknem wychodzącym na parking.\n– O, świeża krew – mówi ten z wąsami. Potem głośno się śmieje i wyciąga do mnie żylastą łapę. – Cześć! Zbychu jestem.\n– Chłopie, gdzieś ty tu przylazł? – Cały czas się śmieje. – Kolejny żołnierz Marka? – Porozumiewawczo puszczają do siebie oko, ale zaraz mnie pociesza: – Dobrze będzie – mówi. – Damy radę. – Patrzy na mnie. – Patryk, tak?\n– Tak – z trudem łapię powietrze.\n– Damy radę, Patryk – powtarza.\nTu jest jak w kominie – ciemno i pełno dymu. Pewnie dużo pali; mam nadzieję, że nie będę musiał z nim siedzieć. Kątem oka patrzę na czarnobiałe monitory. Nic się nie dzieje, nic się nie rusza; tylko parking, filary, nawet samochodów nie ma. Pewnie dlatego, że to niedziela.\n– Zbychu, zostawię ci tu chłopaka. Powiedz mu, w czym rzecz, a ja idę do siebie, bo ten będzie znowu pierdolił.\n– Zmienił już tego rzęcha?\n– Nie, ale napalił się na nowego.\n– O kurwa, patrz, jaki burżuj, nie?\n– A tam, burżuj – krzywi się. – W kredycie bierze, promocja jest. Dwa rowery za darmo dorzucają.\n– Składaki – śmieje się Zbychu. – Pewnie bez siodełka, co?\n– Dwa górale. Mówi, że mi je sprzeda, bo mu te rowery koło chuja latają.\n– Może. – Otwiera drzwi. Znowu słychać szum dmuchaw. – Dobra, idę, kurwa, pięterka obejść. Pokaż młodemu, co ma robić. Wpadnę jeszcze potem.\n– Na razie – odpowiada leniwie Zbychu i chwyta za leżącą na blacie biurka paczkę papierosów. – Palisz? – Chce mnie poczęstować.\nA co tam, nawet jak nie zapalę, to się nawdycham. Lepiej truć się własnym niż biernie cudzym petem.\n– Zapalę – odpowiadam. – Ale tak w ogóle to nie, nie palę. To znaczy nie palę dużo – tłumaczę i wyciągam rękę po papierosa, starając się zgrabnie wyciągnąć go z paczki.\n– Pewnie, zajaraj sobie. Tu jeszcze możesz, bo potem, jak już będziesz na obchodach – grozi palcem – to broń cię, kurwa, Panie Boże.\nKiwam posłusznie głową i biorę od niego zapalniczkę. Przypalam sobie papierosa. Ostatni raz paliłem może z tydzień temu. Wiesiek kupił piwo, to zapaliłem, tak dla towarzystwa. Sam rzadko kupuję fajki. Następnym razem kupię i poczęstuję Zbycha. W końcu w porządku z niego facet. Fajki mi nie żałuje.\nNa batonach miałem paru kolegów, jednym z nich był Agata. Tak na niego mówiliśmy, bo miał długie przerzedzone jasne włosy. Chował je pod służbową czapką i tylko w nocy, kiedy nikt nie widział, pozwalał im trochę pooddychać świeżym powietrzem.\nAgata był typem wesołka, chociaż jeśli było trzeba, potrafił się nie śmiać. Kiedy na obiekt przyjeżdżali ci z samej góry, trzeba było zachować powagę. Przyjeżdżali na kontrolę i wtedy nie tylko Agata miał poważną minę.\nNajgorszy był ten obcięty na jeża kurdupel z bałaganem w oczach. Raz, w napadzie złości, obrzucił jednego z agentów bateriami do krótkofalówek. Kurdupel wpadł w furię, bo tamten próbował reanimować spodnie biurowymi zszywkami, a do tego miał brudne gacie. Szary lampas go zgubił; gdyby nie on, może by mu uszło. Ale niestety, kurdupel dopatrzył się, że lampas zamiast być biały, jest szary, a potem to już poszło. Kazał mu stanąć na środku warowni i obrócić się dookoła. Agent przed chwilą wrócił z obchodu i teraz zamiast przycupnąć na krześle, musiał jak na rozkaz prezentować swoje znoszone wdzianko. Co za pech! Trafiło na jednego z flejtuchów. No i te biurowe zszywki. Im też nie można ufać. Kiedy tak się obracał, może jeszcze jedna trzymała się swojego miejsca. Reszta odpadła albo wisiała ledwo uczepiona jednym końcem za materiał. Spodnie na dupie się rozjechały i wyszło na jaw. Gacie jasne, z tyłu w rdzawe plamy. Te plamy to nie był wzór fabryczny, każdy to widział.\n– Srasz pan w galoty?\nTrochę chce mi się śmiać i cieszę się, że z moim szwem na tyłku jest wszystko w porządku. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby przy wszystkich okazało się, że i ja mam gacie we wzory.\n– Obróć się pan! No, obróć się pan! – krzyczy kurdupel.\nAgent ma wystraszone oczy, ale próbuje nadrobić miną. Wygląda, jakby chciał wykrzyczeć: „To nie ja, to nie ja je tak osrałem!”.\nKurdupel łapie za wsadzoną w ładowarkę baterię do krótkofalówki. Mieliśmy ich trochę, nieustannie musiały się ładować. Nikt się nie spodziewał, że za wyzwiskami w kierunku obsrańca polecą twarde, kanciaste baterie. Nie wiedzieliśmy, co robić. Przecież nie można ot tak rzucać w człowieka. Nie na obiekcie chronionym.\nObsraniec przez moment czuł się pewnie jak kamienowany. W jego kierunku poleciała niejedna bateria. Bałem się, że po bateriach polecą krzesła, a potem – kto wie – może kurdupel porwie się nawet do bicia?\nKiedy przestaje, wszyscy na krótko łapiemy oddech. Ten idiota każe stanąć Agacie obok kulącego się obsrańca.\n– Stań pan przy nim – mówi. – Niech wszyscy zobaczą, jak ma wyglądać agent na służbie.\nAgata ma czysty kołnierzyk, a kiedy staje przy tamtym, widać, że lampas też.\n– Zdejmij pan czapkę.\nAgata z głupawym uśmiechem patrzy na kurdupla.\n– No, zdejmij pan czapkę! – powtarza, spodziewając się zapewne grzecznie zaczesanej na bok grzywki. A tu coś takiego? Spod czapki wysypują się włosy – długie, potargane, sięgające do ramion splątane blond włosiska. – Co to jest?! – krzyczy kurdupel.\n– Co? – Agata próbuje udawać, że nie wie, o co chodzi. Wygląda komicznie z tą miną.\n– To! – Podchodzi do niego bliżej, ale zaraz potem odwraca się i patrzy na naszego inspektora. – Widzisz to co ja? – pyta groźnie.\n– Co, kurwa, ale? Przyjąłeś na obiekt hipisa?\n– Pojęcia nie miałem…\n– Nie miałeś? To on tu cały czas w berecie zapierdala? Nigdy go nie zdejmuje?\nNie odpowiada, robi tylko taką dziwną minę; taką, jakby zaciągnął się mocnym papierosem i nie mógł wypuścić dymu z płuc.\n– Ostatni raz jesteś pan dziś w tym kołtunie, ostatni raz – powtarza kurdupel.\n– Albo długie włosy, albo robota – mówi inspektor. Potem spogląda na obsrańca. – A ty zszyj spodnie i wypierz gacie.\nObsraniec robi się jeszcze bardziej czerwony, Agata bije się z myślami, a inspektor? A inspektor znowu ma taką minę, jakby dusił się dymem z papierosa.\nZbychu wyciągnął spod biurka jakiś gruby zeszyt i z hukiem ciska nim o blat.\n– Zobacz… – mówi. Przez chwilę nad czymś się zastanawia. – Cholera… – Pstryka palcami. – No, to jak ty miałeś, kolego, na imię?\n– Patryk, Patryk Boszczuk – przypominam mu i uśmiecham się na znak, że to nic takiego zapomnieć w tak krótkim czasie po raz kolejny czyjegoś imienia.\n– O! No właśnie. Nie mam pamięci do was wszystkich – tłumaczy się, wertując z wywalonym językiem kartki w zeszycie. – Zobacz, Patryk – podsuwa mi go pod nos – tu się wpiszesz, dobra? – Podwija mankiet niebieskiej służbowej koszuli i mrużąc oczy, zaczyna się wpatrywać w tarczę zegarka. – Mamy ósmą trzydzieści. Dobra, to wpisz godzinę w tej rubryce, o, w tej. – Pokazuje palcem na jakąś tabelę.\n– Tu? – pytam, chcąc się upewnić, czy chodzi nam o tę samą rubrykę.\n– Tak – odpowiada, wypuszczając w moim kierunku kłęby białego dymu. – Tak, a tu z boku wpisz swoje imię i nazwisko. Od tej godziny objąłeś minusiki – mówi tryumfalnym tonem i zaczyna się głośno śmiać, z trudem łapiąc oddech. – Dobra, to teraz zacznij od minus jeden. Wiesz o co chodzi? Masz cały czas patrolować parking. Łaź tak, by było cię całego widać w kamerach, to bardzo ważne. Wiesz, na wypadek jakiejś awarii zawsze sprawdzają zapis z kamer; muszą wtedy widzieć, że wszystko było tak jak należy.\n– Mam chodzić tak, by mnie widziały kamery?\nZnowu częstuje mnie porcją dymu.\n– Nie, kolego, ty nie masz tu chodzić. Ty masz patrolować parking i dokładnie zwracać na wszystko uwagę. Wiesz, ja tu, a ty tam. Razem musimy tworzyć zgrany duet. – Teraz uśmiech znika mu z twarzy i znowu robi poważną minę. – Powiedzmy to sobie szczerze: jeśli ty dasz dupy na minusikach, to ja dostanę po uszach. Tu mam monitory i muszę dokładnie obserwować twój posterunek. – Rozkłada bezradnie ręce. – No, niestety, kolego, tak już jest. Taki podział, nic na to nie poradzisz. Pamiętaj, zawsze wszystko zgłaszasz do mnie i pytasz, jak czegoś nie jesteś pewny. Zrozumiałeś?\nZastanawiam się, czy dziś też muszę zwracać szczególną uwagę.\n– Dziś też?\nZbychu mruży oczy.\n– No bo jest niedziela i parkingi prawie puste.\nZbychu odpala kolejnego papierosa.\n– Słuchaj no, kolego! – Pewnie znowu zapomniał, jak mam na imię. – Prawie? Prawie? – denerwuje się. – Nawet jeśli byłby tu zaparkowany, zdezelowany wózek dziecięcy bez kółek, to masz koło niego łazić i nie spuszczać go z oczu, tak jakby był ze złota. Już ci mówiłem, masz dokładnie patrolować teren i na wszystko zwracać uwagę. Na grilla tu nie przyszedłeś, prawda? Więc proszę cię, nie zadawaj już takich dziwnych pytań, bo przestaniemy się lubić.\nChciałbym, żeby żartował, ale on mówi to jak najbardziej poważnie. Cholera, chyba za szybko go oceniłem. To psychol.\nNie chcę już dłużej drażnić go trudnymi pytaniami. Stoję, wpatruję się w nieruchomy czarnobiały obraz na jego monitorach. Nie wiem, czy już teraz powinienem zacząć łazić po tych pustych parkingach. A może mam tu stać? Nie wiem kompletnie nic prócz tego, że we dwóch mamy dziś tworzyć „zgrany” duet.\nNie jestem przyzwyczajony do takiego łażenia. Nie, żebym spodziewał się adrenaliny, ale nawet dłubanie w nosie niesie z sobą więcej emocji. Patrolowanie pustego parkingu nie ma sensu, ale nie tu. Tu jest inaczej. Obiekt chroniony to obiekt chroniony, więc czy są samochody, czy ich nie ma, trzeba patrolować, dokładnie patrolować teren i zdawać na bieżąco relację.\nJeszcze zanim wychodzę z zadymionej kanciapy Zbycha, dostaję od niego niewielką laminowaną ściągę z kryptonimami.\n– Masz i się ucz – mówi. – Najlepiej, jak od razu będziesz jechał kodem, to bardzo ważne.\nPełno nic niemówiących mi słów, najwidoczniej ma to jednak jakiś sens. Skoro samochód to naparstek, a włamanie do tego naparstka to cięcie, to w razie konieczności będę nawijał w zupełnie nieznanym języku. Czemu ma służyć ten wewnętrzny slang? I co będzie, jak zapomnę albo coś mi się pokręci? Bylebym tylko po robocie nie kaleczył polszczyzny.\nNajbardziej z tych głupot podoba mi się prośba o przerwę. Jak będę chciał coś zjeść, to mam powiedzieć: „bufet” – brzmi logicznie. Za to prośba o kibel wydaje mi się kompletną bzdurą, no bo jak można, chcąc się wysikać, krzyczeć: „plaża”? Przecież to jeszcze bardziej pognębia. Duszno, nogi bolą, a tu o plażę prosić? To bez sensu.\nJak wrócę na stancję, to pominę ten temat. Bracia będą ciekawi, jak jest na nowym obiekcie, to im powiem. Powiem, że jest fajnie. Zagram im na nerwach, niech mi trochę pozazdroszczą. Nie muszą znać prawdy.\nMinus jeden i do interkomu. Minus dwa i też do interkomu, minus jeden, minus dwa, interkom, i tak w kółko. Od tego patrolowania może się w głowie zakręcić. Interkom wisi na minusach w holu windowym. Po każdym „dokładnym” obchodzie muszę za jego pośrednictwem zgłosić, że wszystko jest w najlepszym porządku. Średnio co dziesięć minut powiadamiam Zbycha, że wszystko jest okej. Podpierając się ściągą, mówię mu, że tajfun na niebiesko. Jakby był, nie daj Boże, na czerwono, to by znaczyło, że coś jest nie tak. Wtedy dopiero, z tego, co zrozumiałem, bezpośrednio przez krótkofalówkę. Wyjaśnić bym musiał kryptonimem, w czym rzecz, ale jak tajfun na niebiesko, to gadać już dalej niczego nie trzeba.\nDo siedemnastej nic nie jem. To dziwne, bo już parę razy mówiłem, że „bufet”, ale Zbychu powiedział, że „klamka”. Jakby powiedział, że „szpula”, to mógłbym wziąć od niego klucz.\nKażdy agent na posterunku ma prawo odpocząć. Przez kwadrans musi się wyrobić z jedzeniem. Jak to wcześniej przedstawił mi Zbychu, może zjeść posiłek i zregenerować siły. Sielanka. Ja już drepczę tyle godzin i słyszę tylko „klamka”. Inni też nie mają lekko, nie zauważyłem, żeby którykolwiek zjechał do Zbycha po klucz. Zapomnieli o przerwie? Ile można łazić bez jedzenia. Z minusów puszcza Zbychu, z reszty posterunków dowódca.\nBy trochę odpocząć, zgłaszam „plażę”. Co jak co, ale do kibla musi mnie puścić.\n– Chciałem zgłosić plażę! – mówię głośno i zastanawiam się, dlaczego dopiero teraz o to proszę. Chociaż na kiblu trochę odpocznę! – Plaża! Plażę chciałem zgłosić! – powtarzam do interkomu. Zbychu jest niewzruszony, cały czas odpowiada, że „klamka”.\nOtwieram drzwi od kanciapy Zbycha. Wiem, że to niedopuszczalne. Niedopuszczalne tak bez pozwolenia z posterunku schodzić. Chcę go zapytać, o co tu chodzi i dlaczego cały czas częstuje mnie tymi „klamkami”.\nUśmiecham się. Zupełnie tak, jakbym wcale nie był na niego wkurwiony. Komu normalnemu byłoby teraz do śmiechu? Przecież gdybym naprawdę musiał na kibel, to już dawno narobiłbym w gacie.\n– Mam takie pytanie…\n– Co ty, kurwa?! – Nie daje mi skończyć. – Czy ty sobie zdajesz sprawę, co teraz zrobiłeś? Właśnie samowolnie, bez mojej zgody, opuściłeś swój posterunek! Wracaj, póki jeszcze nie jest za późno. Wracaj, to udam, że niczego nie widziałem. – Wstaje z krzesła i podchodzi do mnie. – No, spierdalaj stąd!\n– Nie ma ale… Jak będzie przerwa, to ci powiem; teraz wracaj na posterunek. No już, kurwa, człowieku nie odpierdalaj maniany!\nWracam. Czuję się tak, jakbym dostał obuchem w łeb. Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Skurwysyn, nawet mnie nie wysłuchał, tylko kazał wracać na parking. Na posterunek. Jaki, kurwa, posterunek?!\nPo dziewięciu godzinach patrolowania Zbychu mówi: „Szpula”. Mówi to w momencie, kiedy tracę już nadzieję. Jak wariat pędzę po klucz od naszej „jadalni” i gdy proszę o niego, Zbychu mówi, że mam wziąć torbę i zjeść tu. Mówi, że ma do mnie parę ważnych pytań. Moja radość z przerwy pęka jak nakłuty szpilką balon.\nJakby mi kto dupę skopał, wracam z torbą i siadam na drugim wolnym krześle. Wyciągam zrobione wczoraj kanapki. Zawsze przygotowuję je wieczorem, rano by mi się nie chciało. Całe się zagrzały, nic dziwnego – gorąco tu.\nPoczęstowałbym go kanapką, czemu nie. Rodzice uczyli, że trzeba się dzielić. Ale jak…? Z nim, z takim chujem? Z takim chujem nie warto się niczym dzielić, nie po tym, co do mnie powiedział.\n– Jedz sobie, jedz – mówi cicho. Ten jego spokój nie wróży nic dobrego. To taka cisza przed burzą. – W międzyczasie zrobię ci krótki sprawdzian z wiedzy ogólnej. Wiesz, takie tam wiadomości, które każdy pracownik ochrony powinien mieć w małym paluszku.\n– Jedz, jedz, mi to jeszcze chwilę zajmie. – Schyla się po jakiś papierowy skoroszyt. – Jedz, jedz – powtarza. – Spokojnie.\nOdechciało mi się jeść; najchętniej to bym sobie teraz zapalił.\n– Będziesz mi robił sprawdzian? – pytam. – Jak w szkole?\nNie patrzy na mnie, tylko kiwa głową i uśmiecha się od niechcenie.\n– No, nie przesadzajmy – mówi. – W szkole stawiają oceny do dziennika, a ja dziennika nie mam – śmieje się. – Sprawdzę tylko tak z krótka twoją wiedzę. Wiesz, takie tam rzeczy, które powinien wiedzieć każdy agent. – Patrzy teraz na moją nierozwiniętą z papieru kanapkę. – Nie jesz? Przerwa trwa piętnaście minut.\n– Nie, nie jestem głodny – odpowiadam, chowając ją z powrotem do torby.\n– To nie marnujmy w takim razie czasu. – Wyciąga ze skoroszytu jakieś papierzyska i zaczyna czytać: – „Pracownik ochrony podczas wykonywania zadań w granicach chronionego obiektu ma prawo do…”?\nPatrzy na mnie, jakby to, że teraz zadaje mi takie pytania, było czymś normalnym. Przecież ja pojęcia nie mam, jakie ma prawa pracownik ochrony. To znaczy wiem, że powinien przychodzić do pracy trzeźwy i nie powinien się za bardzo spoufalać z pracownikami chronionego obiektu. Nie powinien, bo wtedy różnie może być, szczególnie jak się spoufali z krągłą kucharką z dużymi cyckami.\nNa batonach pracował taki, co się za bardzo spoufalił. Wszyscy, nie wiem dlaczego, mówiliśmy na niego szwagier. Przyjeżdżał do pracy odpicowany w bordowy garnitur i choć nie musiał, zawsze podpierał się zdobioną drewnianą laską. Śmialiśmy się z niego, bo ta laska pasowała do niego jak siodło do świni, ale facet miał styl i swoje wiedział.\nKtóregoś razu zaprzyjaźnił się z pewną kucharką. Szczery był i koleżeński. Nie ukrywał, że żonę ma chudą jak drzazga. I w ogóle nie ukrywał, że ma żonę. A Dorota? (Ta kucharka).\n– O, Dorota to jest kobieta! – mówił. – Ma na czym usiąść i czym pooddychać.\nI tak jego zachwyt szybko przerodził się w płomienny romans. Walił kucharkę Dorotę, a potem wychwalał jej tłustą dupę. Mówił, że całe życie ruchał kościste, i teraz to on dopiero wie, że żyje.\nKtóregoś razu przyjechał do pracy bez laski i w rozciągniętym wełnianym swetrze. Był zły, bo kucharka Dorota zakochała się w nim na zabój. Głupia, narobiła sobie nadziei, a on już się nabzykał. Wcześniej tego nie przewidział. Zaczął jej unikać. Odwiedziła go w domu; wiedziała, gdzie mieszka. Idiota!\nOd tamtego czasu przyjeżdżał na obiekt z dużym turystycznym plecakiem i cały czas w tym wieśniackim wełnianym swetrze. Często się zdarzało, że zostawał na kolejne zmiany. Parę razy spał w szatni, potem się zwolnił. A Dorota? Dorota nie nakładała nam już tak dużych porcji.\n– No to jak? Wiesz? – Zbychu przygląda mi się z uwagą. Już się nie zastanawiam, czy on jest całkiem normalny. – Chłopie, to są podstawowe zagadnienia – mówi. – Bez tej wiedzy nie powinieneś progu tego obiektu przekraczać.\nMuszę coś powiedzieć; dlaczego nigdy wcześniej nikt mnie o to nie pytał?\n– No, chodzi o to, że… – Mrużę oczy. – Chodzi o to, że pracownik ochrony ma z uwagą obserwować chroniony teren i…\nZbychu parska dzikim śmiechem.\n– Przecież o tym każdy głupi wie. Powiedz mi, jakie masz prawa, kiedy jesteś w pracy. Co możesz, a czego ci nie wolno. Kurwa!\nZnowu udaję, że się zastanawiam.\n– To znaczy mam prawo wylegitymować pracownika i…\nWytrzeszcza szeroko oczy.\n– A dalej? Słucham, jakie masz jeszcze prawa? – Wnikliwie wpatruje się w leżące na blacie biurka wygniecione papierzysko. Cwaniaczek, tam ma wszystko napisane. Ciekawe, czy bez tego byłby taki mądry. – No dalej, człowieku, nie mamy tyle czasu, przerwa ci się kończy. Czekam, co masz mi do powiedzenia?\nDobrze wie, że już niczego więcej nie wymyślę. Może gdybym tak na spokojnie… to może dałbym radę, ale teraz, przy nim?\n– Zapomniałem – mówię. – Wiedziałem, ale zapomniałem.\n– Jak zapomniałeś? Ty nawet mi o tym nie gadaj! Agent ochrony i nie zna swoich kompetencji?! Jak ja teraz mogę cię na minusiki puścić? Przecież ty nic nie wiesz! – Myśli chwilę. – Zrobię dla ciebie wyjątek, pozwolę ci jeszcze dokończyć tu służbę. Do dziewiętnastej będziesz patrolował teren, a potem – ciężko wzdycha – potem będę musiał powiedzieć Adasiowi, żeby cię postawił na Chocimską. Przez noc nie ma ruchu, to się nie skompromitujesz. Dopiero nad ranem zaczyna się robić ciasno. Tak, na Chocimską cię postawimy. Zmiataj! – Macha łapą. – O dziewiętnastej dostaniesz zmianę i zgłosisz się do Adasia.\nŁapię za klamkę, jak najszybciej chcę stąd wyjść.\n– Aha, i jeszcze jedno. – Mierzy mnie wzrokiem. – Masz szczęście, że trafiłeś na mnie. Dam ci szansę, ale następnym razem to już taki dobry nie będę. Chyba się rozumiemy?\nStoję jedną nogą za progiem jego kanciapy.\n– Jasne, przeczytam sobie o tych obowiązkach…\n– Kompetencjach – przerywa mi i znowu patrzy na kartkę. – To jest: – zaczyna czytać – „O prawach agenta ochrony”.\n– Dobrze, o prawach agenta ochrony – powtarzam za nim. – Przeczytam.\n– Zmiataj! – Teraz lekko się uśmiecha. – O dziewiętnastej przyjdzie człowiek, żeby cię zmienić.\nPrzez kolejne dwie godziny jeszcze dwa razy odwiedzam ponurą norę Zbycha. Nagle nie tak zacząłem chodzić po parkingach. Nie było mnie całego widać w monitorach – zjebał mnie.\nO dziewiętnastej mam naprawdę dość. Teraz już jestem na dwieście procent pewny, że Zbychu to psychol. Kto wie, co by się ze mną stało, gdybym miał dreptać tu do rana. Może by mnie pobił, a potem uśmiechnął się i łaskawie poczęstował papierosem? Kto wie.


Rabat -20% Na O Buonapartem I O Burbonach Ebook PDF, MOBI, EPUB\nEbook O Buonapartem i o Burbonach\nAutor: François-René De Chateaubriand, Październik 2020 , 187 stron\nEbook w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej. Version bilingue: polonaise et français. Ze wstępu: Trzeba w kilku słowach wyjaśnić przyczyny, które mnie skusiły do przełożenia tej, zdawałoby się, ulotnej broszury politycznej, tego pamfletu, mającego wszystkie cechy namiętnej i niesprawiedliwej świadomie i celowo niesprawiedliwej literatury agitacyjnej. O ile inne ulotne pisma polit yczne mogą zająć jedynie Francuzów, jako dokument przełomowej chwili ich dziejów, o tyle tę broszurę i każdy Polak pochłonie z najżywszym zainteresowaniem. Bonaparte, Napoleon, toć to żywy kawał historii Polski. Znamy go, znamy z bliska, ale znamy w postaci poniekąd legendarnej apoteozy; ciekawe będzie dla nas poznać ten dokument stronniczy, oczywiście ale odsłaniający nam jak gdyby nieco kulis tego pełnego chwały panowania. Nie jest ona sądem historii o Napoleonie, ani nawet sądem samego Chateaubrianda; pisana była w chwili, gdy nie o sąd chodziło, ale o działanie. Ebook porusza temat Buonapartem. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: Burbonach.\nISBN 978-83-763-9071-0. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: O Buonapartem i o Burbonach Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


[W najnowszej Gazecie] Bartosz Rudecki zaszachował Polskę\n29/04/2021 - 08:06\nBartosz Rudecki ma 22 lata i jest w tej chwili najbardziej znanym radomszczaninem w Polsce. Dziesiątki tysięcy ludzi oglądają, jak gra w szachy w internecie na żywo, opowiada i komentuje. Jeśli macie więcej niż 30 lat, możecie nie zrozumieć tego fenomenu. Ale spróbujcie. Inaczej nie zrozumiecie swoich dzieci – Czytaj w najnowszym wydaniu Gazety Radomszczańskiej\nPobrano nawet próbki DNA. Przez kilka miesięcy policja szukała osoby, która na grobie rodziców poseł Anny Milczanowskiej położyła kartkę z napisem „Córka Anna wstyd przynosi waszej świętej pamięci!”. Przesłuchano kilkanaście osób. Sprawcy nie wykryto, dochodzenie zostanie umorzone\nMiłosz nie może nawet płakać. Ma pięć miesięcy. Za sobą już kilka operacji, a przed sobą wizję przeszczepu płuc i serca. I to pod warunkiem, że uda mu się przeżyć kilka lat, jak mówią lekarze. Przez te kilka lat nie wolno mu będzie biegać, bawić się, bo nawet najmniejszy wysiłek może go zabić. Rodzice Miłosza nie poddają się, walczą\nUlicy Mirosławy Łęskiej na razie nie będzie. Choć pod petycją podpisało się 176 radomszczan i zaaprobowała ją Komisja Skarg, Petycji i Wniosków Rady Miejskiej. Prezydent Jarosław Ferenc odpowiada, że skwer, który miał nosić jej imię, na razie nie jest zagospodarowany, i imię zostanie nadane dopiero, gdy to się stanie. Powołuje się przy tym na „wolę wnioskodawców”. Z tym, że wnioskodawcy na komisji mówili coś wręcz przeciwnego\n[Oświadczenie] Do prezydenta Ferenca: Nie damy się wciągnąć w polityczne gierki uprawiane na grobie Miry. Wycofujemy się.\nSmog łączy ludzi. Przedstawiamy radomszczańskie stowarzyszenia. W Radomsku śmierdzi. Tu ludzie palą, czym popadnie. Część z powodu braku pieniędzy na dobry opał, większość - przez nieświadomość konsekwencji smogu dla zdrowia. Ta na przestrzeni ostatnich dwóch lat w mieście ewoluowała. Między innymi dzięki Radomszczańskiemu Alarmowi Smogowemu\nKolejka po mieszkania. Miasto przygotowuje się do budowy ok. 80 nowych mieszkań, na które dostało 3 mln zł dofinansowania. A my sprawdzamy, jak wygląda sytuacja mieszkaniowa w mieście. Kto i na co może liczyć? Jakie warunki musi spełnić, żeby otrzymać klucze?\nProtestują przeciw masztowi 5G. To nie tak, że my nie chcemy tego masztu. Tylko nie chcemy, żeby stał w naszym bezpośrednim sąsiedztwie. Bo kto by chciał? - pytają mieszkańcy Wymysłowa. Ma tu stanąć kolejny maszt w gminie Żytno. 150 metrów od domów.\nIle kosztowała promocja. Imprez i wydarzeń było mniej z powodu pandemii, ale dochody i wydatki były. W sumie miasto wydało w ubiegłym roku na promocję 114 tys zł.\n[Dzienniczek pani Dany] Ćwiczę z Pamelą Reif. Dzieci z mężem robią zakłady, ile dni wytrzymam\nChodura, z wyglądu bokser. Wokół jego śmierci narosło nie tyle wiele legend, co domysłów. Nikt nie wie jak i dlaczego zginął Andrzej Chodura, dyrektor szkoły i jednocześnie przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej. Do dziś opowiada się różne wersje\nProgram „Za życiem” jest szansą przede wszystkim dla dzieci, które nie kwalifikują się do orzeczenia o niepełnosprawności, ale są nią zagrożone. To wsparcie psychologiczne, terapeutyczne, ekonomiczne i medyczne\n[Historia Gazetą Pisana] W tym dniu do Komendy Rejonowej Policji w Tomaszowie Maz. zgłosił się Ireneusz G. ze zgłoszeniem kradzieży jakiej rzekomo dokonano w tomaszowskim biurze firmy. Podał, że zginęły wszystkie umowy jakie zawarł z kontrahentami zamawiającymi reklamę. O kradzież posądził trzech swoich pracowników. Stwierdził, że jest to robota „czerwonych”, którzy chcą zniszczyć jego firmę.\nMecze naszych drużyn. W ubiegłym tygodniu, z powodu lockdownu z przeszło miesięcznym opóźnieniem, odbyła się inauguracja rundy wiosennej II grupy Klasy Okręgowej „KEEZA” Piotrków Trybunalski. Rozegrano dwie kolejki, 23. i 24.\n[Ciężary] Pięć rekordów Polski Moniki Szymanek, srebro Jakuba Gocałka\n[Piłka nożna] „O co tutaj chodzi? Bo zaczęło się idealnie". Niespodziewana przegrana RKS\nWszystkie teksty z Gazety oraz wydania PDF Gazety Radomszczańskiej z całego miesiąca tylko 9,40 zł za miesiąc. Sam wybierasz, jak i gdzie chcesz czytać Gazetę Radomszczańską. Możesz kupić wydanie papierowe w punktach sprzedaży od czwartku rano, albo czytać gazetę w internecie. Tu na dwa sposoby, ale płacąc tylko raz: 9,40 zł za cały miesiąc, za wszystkie teksty i wydania. Masz wtedy dostęp przez 30 dni do kilkuset tekstów z ostatnich wydań Gazety w dowolnym momencie. Wystarczy wejść na stronę radomszczanska.pl/prenumerata. Jeśli wolisz wydanie PDF, możesz je ściągnąć, klikając link. Pamiętaj: PŁACISZ TYLKO RAZ ZA WSZYSTKO


Ogólnopolski Przegląd Książki Krajoznawczej i Turystycznej PDF\nDownload "Ogólnopolski Przegląd Książki Krajoznawczej i Turystycznej 2014"\n1 Ogólnopolski Przegląd Książki Krajoznawczej i Turystycznej 2014 Podczas targów TOUR SALON w Poznaniu zorganizowano XXIII edycję Ogólnopolskiego Przeglądu Książki Krajoznawczej i Turystycznej. Organizatorzy Przeglądu: Międzynarodowe Targi Poznańskie, Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego i Polskie Towarzystwo Turystyczno- Krajoznawcze, przygotowali dla miłośników książki krajoznawczej wiele atrakcji. Każdy chętny mógł wziąć udział w specjalnej grze terenowej i sprawdzić swoją spostrzegawczość i wiedzę. Questing pn. Znasz li ten kraj? poprowadzili studenci Akademii Wychowania Fizycznego z Poznania. Puzle i malowanki dla dzieci zorganizowali przedstawiciele Stowarzyszenia Kaszuby z Kartuz. Gość specjalny Przeglądu, Barbara Wachowicz, podpisywała swoje najnowsze publikacje. Pani Barbarze towarzyszyli harcerze z X Szczepu ZHP im. Janka Bytnara Rudego. Pisarka wygłosiła także gawędę nt. krajoznawstwa ojczystego Ciebie jedną kocham cudowna rodzinna ziemio moja. Przygotowano także specjalną prezentację multimedialną o Przeglądzie. Foto: Krzysztof Tęcza Organizatorzy Przeglądu, dzięki uprzejmości MTP, przygotowali stoisko, na którym zaprezentowano publikacje nadesłane do konkursu. Dodatkowo zostały wyeksponowane publikacje nagrodzone w tegorocznej edycji Przeglądu. Zgodnie z regulaminem przygotowano także Strefę Zwycięzców Swoje publikacje prezentowali i sprzedawali tutaj laureaci z zeszłego roku. Byli to: Podkarpacka\n2 Regionalna Organizacja Turystyczna z Rzeszowa, Wydawnictwo Kartograficzne COMPASS Roman Trzmielewski, Dariusz Faustmann z Krakowa i Stowarzyszenie Turystyczne Kaszuby z Kartuz. Na stoisku Przeglądu: Krzysztof Tęcza, Jolanta Śledzińska, Anna Tęcza, Bogdan Kucharski, Małgorzata Pawłowska, Mirosław Górecki, Paweł Mordal. Foto: Krzysztof Tęcza Prezes PTTK Roman Bargieł dziękuje Barbarze Wachowicz za piękną gawędę. Foto: Krzysztof Tęcza Najbardziej oczekiwaną częścią Przeglądu była uroczystość wręczenia nagród przyznanych w tym roku. Ponieważ lista nagrodzonych jest bardzo obszerna po szczegóły odsyłam do strony Ceremonię poprowadził Dariusz Kużelewski, a swoją obecnością uświetnili ją przedstawiciele organizatorów, którzy wręczali przyznane nagrody i wyróżnienia. Przybyli także Członkowie Honorowi PTTK, w tym Włodzimierz Łęcki, były przewodniczący Komisji Krajoznawczej\n3 Przewodniczący KK ZG PTTK: Krzysztof R. Mazurski, Szymon Bijak i Włodzimierz Łęcki. Foto: Krzysztof Tęcza Zarządu Głównego PTTK. Był także obecny przewodniczący komisji Szymon Bijak. Nad całością czuwała Komisarz Przeglądu Maria Janowicz, która wraz z ekipą zajmowała się także stoiskiem. Najwięcej czasu zajął prof. Krzysztof R. Mazurski przewodniczący jury Przeglądu. Ogłosił on wyniki XXIII OPKKiT 2014 i przedstawił krótkie uzasadnienia do każdej z nagrodzonych pozycji. Po wręczeniu nagród i wyróżnień zaproszono wszystkich do wspólnego zdjęcia i zapoznania się z propozycjami jakie oferowali na stoiskach targowych wystawcy. Aby przybliżyć jak na tle wyróżnionych publikacji mają się wydawnictwa z naszego regionu podaję poniżej nagrody i wyróżnienia zdobyte przez wydawnictwa dolnośląskie. Nagrody główne: Kategoria - albumy krajoznawcze\n4 III miejsce Karkonoski Park Narodowy cztery pory roku, wyd. KPN Jelenia Góra2014 Nagroda dla Karkonoskiego Parku Narodowego (odbiera dyrektor Andrzej Raj). Foto: Krzysztof Tęcza Nagroda dla Kowar (odbiera burmistrz Mirosław Górecki). Foto: Krzysztof Tęcza Kategoria przewodniki II miejsce Franczukowski Zbigniew, Bedeker Polanicki, Wydawnictwo Press-Forum, Polanica-Zdrój 2014 Kategoria monografie i inne opracowania\n5 I miejsce ex aequo Dzieje Kowar: zarys monograficzny do 2011 roku, red. Wiesław Wereszczyński, Gmina Miejska Kowary, jelenia Góra-Kowary 2013 Nagroda dla Wydawnictwa Plan (odbiera Rafał Fronia). Foto: Krzysztof Tęcza Kategoria mapy i atlasy II miejsce - Poznań okolice południowe, oprac. Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2014/ /2015 Poznań okolice północne, oprac. Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra Kategoria informatory turystyczne i foldery I miejsce seria: Materiały edukacyjne Karkonoskiego Parku Narodowego, Karkonoski Park Narodowy, Jelenia Góra Knapik Roksana, Przewodnik geoturystyczny po Karkonoskim Parku Narodowym - Knapik Roksana, Szuszkiewicz Adam, Rybski Roman, Minerały polskich Karkonoszy - Przewoźnik Lidia, Rośliny Karkonoskiego Parku Narodowego - Rąpała Roman, Zwierzęta Karkonoszy III miejsce Rehabilitacja i wypoczynek: informator o ośrodkach i organizatorach turnusów rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych 2014/2015, red. Zbigniew Franczukowski, Wydawnictwo Press-Forum, Polanica-Zdrój 2014 Wyróżnienia: Dyplom Prezesa Zarządu Głównego PTTK:\n6 Zarys dziejów turystyki i przewodnictwa w Sudetach. 60 lat Koła Przewodników Sudeckich przy Oddziale PTTK Sudety Zachodnie, Wydawnictwo AD REM PTTK Oddział Sudety Zachodnie, Jelenia Góra 2013 Nagroda dla Oddziału PTTK Sudety Zachodnie i Wydawnictwa Ad Rem z Jeleniej Góry (odbiera Krzysztof Tęcza). Foto: Anna Tęcza Dyplom Centralnej Biblioteki PTTK w Warszawie: - Moofie zwiedza Dolny Śląsk, oprac. Jarosław Danielak, Ad Fontes Agencja Wydawnicza, Wałbrzych Wędrówki konia Tradycjusza: przewodnik po Kowarach i Vrchlabi, Wyd. Miasto Kowary, Kowary 2013 Krzysztof Tęcza\nXXIII Ogólnopolski Przegląd Książki Krajoznawczej i Turystycznej Tradycyjnie, w dniach 23-25 października 2014 roku, w Poznaniu odbędą się Targi Regionów i Produktów Turystycznych TOUR SALON. Targi te\nProjekt dofinansowany przez Samorząd Województwa Wielkopolskiego 1 PATRONAT HONOROWY Ministerstwo Sportu i Turystyki Polska Organizacja Turystyczna Polskie Towarzystwo Wydawców Książek 2 PATRONAT MEDIALNY\nPosiedzenie jury XXV OPKKiT\nPosiedzenie jury XXV OPKKiT W dniach 1-2 grudnia 2016 roku w Centralnej Bibliotece PTTK im. Kazimierza Kulwiecia w Warszawie miały miejsce obrady jury XXV Ogólnopolskiego Przeglądu Książki Krajoznawczej\nOrganizatorzy POLSKIE TOWARZYSTWO TURYSTYCZNO-KRAJOZNAWCZE. Projekt dofinansowany przez Samorząd Województwa Wielkopolskiego\nXXIII Ogólnopolski Przegląd Książki Krajoznawczej i Turystycznej Katalog pokonkursowy Organizatorzy POLSKIE TOWARZYSTWO TURYSTYCZNO-KRAJOZNAWCZE Projekt dofinansowany przez Samorząd Województwa Wielkopolskiego\nXXIV Ogólnopolski Przegląd Książki Krajoznawczej i Turystycznej Szanowni Państwo, w piątek 16 października 2015 w trakcie Tour Salonu'2015 w hali Międzynarodowych Targów Poznańskich mieliśmy przyjemność\nSympozjum z okazji 200-lecia zorganizowanego przewodnictwa w Sudetach pod hasłem: Od tragarzy lektyk do profesjonalnych przewodników\nKOŁO PRZEWODNIKÓW SUDECKICH PRZY ODDZIALE PTTK SUDETY ZACHODNIE W JELENIEJ GÓRZE UNIWERSYTET EKONOMICZNY WE WROCŁAWIU WYDZIAŁ EKONOMII, ZARZĄDZANIA I TURYSTYKI W JELENIEJ GÓRZE Sympozjum z okazji 200-lecia


Noworodek w oknie życia w Ostrowie Wielkopolskim. Zdrowy! | Popularne Noworodek w oknie życia w Ostrowie Wielkopolskim. Zdrowy! | Popularne\nNoworodek w oknie życia w Ostrowie Wielkopolskim. Siostry znalazły maleńkiego chłopca i powiadomiły odpowiednie służby. Dziecko jest zdrowe, ale policja poszukuje matki. To już kolejny taki przypadek w ciągu ostatniego tygodnia.\nW niedzielę 19 grudnia w oknie życia przy Ośrodku Sióstr Elżbietanek w Ostrowie Wielkopolskim włączył się alarm, który sygnalizuje, że okno zostało otworzone. Gdy zakonnice pobiegły na miejsce, zobaczyły maleńkiego chłopca.\nZgodnie z procedurą chłopca zabrano do szpitala, gdzie przebywa na oddziale neonatologicznym. Życiu dziecka nic nie zagraża, chłopiec jest zdrowy.\nSiostry Elżbietanki znalazły wczoraj w oknie życia maleńkiego chłopca. To musiała być trudna decyzja, ale myślę, że wymagała również sporo odwagi. Dziecko przebywa w ostrowskim szpitalu na oddziale neonatologicznym i co najważniejsze – jest bezpieczne\n– przekazała w mediach społecznościowych prezydent Ostrowa Wielkopolskiego Beata Klimek.\nOkno Życia przy ulicy Gimnazjalnej otwieraliśmy 8 grudnia 2015 roku i być może, właśnie dzięki tej inicjatywie, uratowano kolejne życie\nZdaniem lekarzy chłopiec jest w dobrym stanie i już za kilka dni będzie mógł opuścić szpital.\n(…) jest z donoszonej ciąży, zdrowy i z wagą niewiele poniżej trzech kilogramów. Dziecko jest w stanie dobrym, wymaga obserwacji w warunkach szpitalnych. Natomiast teraz na szczęście żadnych patologii nie stwierdzono. Dziecko będzie mogło za kilka dni opuścić szpital\n– poinformował rzecznik szpitala w Ostrowie Wielkopolskim Adam Stangret.\nGdy maluszek opuści szpital, będzie miał zapewnioną opiekę. Zwykle w ciągu jednego do kilku dni sąd podejmuje także decyzję o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej.\nPolicja szuka mamy chłopca\nPozostawienie małego dziecka w oknie życia nie jest przestępstwem i matka w podobnej sytuacji w żaden sposób nie zostaje ukarana. Mimo to policja szuka mamy chłopca. Dlaczego?\nTakie są procedury – funkcjonariusze muszą się upewnić, że kobiety nikt nie zmusił do podjęcia takiej decyzji i nikt nie zabrał dziecka wbrew woli matki. Kobieta ma jeszcze trzy miesiące na to, by zmienić decyzję. Jeśli to zrobi, będzie mogła odzyskać niemowlę. Jeśli nie, wszczęta zostanie procedura adopcyjna. W takiej sytuacji ośrodek adopcyjny występuje do sądu z wnioskiem o:\nnadanie dziecku imienia i nazwiska;\nwydanie postanowienia w sprawie zarządzeń opiekuńczych.\nTo już kolejny taki przypadek w ciągu tygodnia!\nKilka dni temu pisaliśmy o noworodku w oknie życia w Piotrkowie Trybunalskim. Na ciele maleństwa były jeszcze ślady krwi.\nByła to dziewczynka, którą przyniesiono w nocy z 16 na 17 grudnia. Siostry zakonne ochrzciły dziewczynkę i nadały jej imię Ania.\nDzisiejszej nocy w #OknoŻycia Zgromadzenia Sióstr Maryi Wspomożycielki w Piotrkowie Trybunalskim znaleziono zawiniątko otulone kocem. W środku była nowo narodzona dziewczynka. Siostry ochrzciły ją i dały jej na imię Anna. 😊🙏 #Caritas\n— Krzysztof (@prawy72) December 17, 2021


Pismo do WIM w sprawie remontu ul. Chałupniczej – SWOJCZYCE.PL\n30/01/2017 18/12/2021 Mariusz Tokarz\tBrak komentarzy\tbezpieczeństwo, Chałupnicza, Remont, Wydział Inżynierii Miejskiej\n← Urzędnicy nie chcą wjazdu na myjnię „Nikita” z ul. Strachocińskiej\nRealizacja projektów WBO 2016 – w toku! →


piątek 06-02-15, czytany: 9947 razy, autor: fyla\nAriana Grande / Fame/Flynet Choć ma dopiero 21 lat, udało jej się już zrobić oszałamiającą karierę. Jej debiutancki album wydany w 2013 roku natychmiast wdarł się na szczyt najczęściej kupowanych płyt magazynu Billboard. Dziś o Arianie Grandzie mówi się wszędzie, ale jej życiem prywatnym (i fryzurą) interesują się portale plotkarskie. Piosenkarka jest związana z Big Seanem. Wcześniej spotykała się z członkiem grupy The Wanted, Nathanem Sykesem (21 l.), który właśnie zamierza zdradzić szczegóły tej relacji.\nNathan zamierza właśnie wydać solowy album. W jednej z piosenek będzie śpiewał o Arianie:\n- Jedna z piosenek jest o Arianie. Ona jeszcze jej nie słyszała. To miła piosenka. Ari nie powinna się martwić. Nie obawiam się jej reakcji. Będzie emocjonalnie- padło w wywiadzie dla Daily Star.\nMyślicie, że taki piar pomoże Nathanowi w osiągnięciu sukcesu? Ariana rzeczywiście nie będzie miała nic przeciwko?\nGaleria zdjęć: Ariana Grande na starych zdjęciach poprzednie\nAriana Grande, czerwone włosy\nBabcia Ariany Grande ZAŻENOWANA występem swojej wnuczki! (VIDEO)\tCo tak zbulwersowało starszą kobietę?!\tczytano: 43359 razy\nŚwiat szaleje, bo... Ariana Grande jest w ciąży?\tKto jest ojcem?\tczytano: 9352 razy\nTa dziewczyna wygląda jak Ariana Grande! (Instagram) Klon!\tczytano: 6380 razy\nAriana Grande jeszcze nigdy nie spotkała się z takim hejtem!\tWszystko przez jej dość nierozsądną wypowiedź...\tczytano: 8523 razy\nWow! Czy Mac Miller OŚWIADCZYŁ SIĘ Arianie Grande? Artystka pokazała wymowne zdjęcie!\tczytano: 9020 razy


AKCESORIA DO PRZECHOWYWANIA Każda dama, który zna się na rzeczy, wie jak zatroszczyć się o swoje dodatki dzięki damskim akcesoriom do przechowywania z VITKAC. Nasza kolekcja skórzanych pudełek i etui na zegarki to stylowy sposób na zabezpieczenie swoich cennych przedmiotów. Najbardziej niezbędne artykuły dostępne tylko u nas.\nBottega Veneta Skórzane etui na zegarki 706,00 $ Gucci Skórzane pudełko do przechowywania 1 078,00 $ Strona 1 z 1


Chudoba Tadeusz - Książki | Dobreksiazki.pl\nKsiążka "Marketing w turystyce" zawiera opis działań służących obsłudze turystów w sposób dający im maksimum pozytywnych doznań i przeżyć turystycznych. Obok części ogólnej, omawiającej naturę marketingu i zarządzania zgodnego z jego duchem, książka zawiera dwie części przedstawiające fazy aktywności marketingowej. Autor potwierdza fakt, że najbardziej efektywnym środkiem zjednującym klientów jest dobra obsługa, tzw. marketing bierny, powodująca 40% wzrostu ogólnego, a tylko 5-15% wzrostu to efekt prowadzenia kampanii marketingowych. Oznacza to konieczność włączenia procesu organizacyjnego imprez lub procesów świadczenia usług turystom jako istotnych składników działalności marketingowej. Publikacja jest interesująca zarówno dla instytucji lub osób prowadzących kampanie marketingowe, jak i dla przedsiębiorców oraz ich zrzeszeń pragnących pozyskać coraz większe ilości klientów - turystów. Stanowi cenną pomoc dla wykładowców i studentów mających w programie studiów przedmiot marketing turystyczny.


| Dario Fo\nKatarzyna Żuk, Mirosława Olbińska, Dymitr Hołówko, Sławomir Sulej, fot. Janusz Szymański\nPiotr Bikont i Paweł Lesisz\nmuzyka i śpiew:\n9 kwietnia 2011 r., Mała Sala\nMirosława Olbińska, Katarzyna Żuk, Dymitr Hołówko, Gracjan Kielar, Tomasz Kubiatowicz, Wojciech Oleksiewicz, Sławomir Sulej, Jacek Bieleński (gościnnie)\nSztuka Daria Fo Kto nie ma, nie płaci przedstawia dzień z życia dwóch małżeństw: Antonii i Giovanniego oraz Margherity i Luigiego. Wysokie ceny żywności zmuszają kobiety do kradzieży z pobliskiego supermarketu jedzenia, które jak w starej sztuce commedia dell’arte, realizującej topos głodu, staje się elementem groteskowej akcji. Czy mężczyźni poprą „obywatelskie nieposłuszeństwo” swoich żon, a wydarzenia ze sklepu przerodzą się w rewolucję o krajowym zasięgu? Zderzenie serii zabawnych scenek z ostrą wymową społeczną tej historii daje efekt satyryczny. Jednocześnie skłania do zwrócenia uwagi na problemy pracy i kapitału.\nDario Fo jest dramaturgiem, aktorem i reżyserem, a także jednym z najbardziej kontrowersyjnych przedstawicieli świata teatru. Reprezentuje teatr komiczny od ludowego widowiska średniowiecznego i komedii dell’arte po nowe formy wodewilu, musicalu i burleski. W 1997 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Napisał kilkadziesiąt sztuk. Do najbardziej znanych należą: Wielka pantomima z flagami i kukłami małymi i średnimi, Misterium buffo i Przypadkowa śmierć anarchisty.


Słoneczny Konkurs Samyang – ostatnie dni - Optyczne.pl\nSłoneczny Konkurs Samyang – ostatnie dni\nŹródło: Samyang Robert Olech Komentarze: 6\nFirma Delta, jako generalny przedstawiciel i dystrybutor obiektywów marki Samyang w Polsce i Europie, przypomina o kończącym się konkursie „Zaćmienie Słońca widziane obiektywem Samyang”. Jeszcze tylko przez 3 dni można zgłaszać swoje prace, a więcej informacji znaleźć można na stronie http://samyang.pl/konkurs2.\nJak widać w galerii konkurs cieszy się niesamowitym powodzeniem :)\nDżozef 11 stycznia 2011, 18:24\nNiestety u nas zaćmienie słońca było całkowite i ze zdjęć nici :)\nciekawus 11 stycznia 2011, 20:09\nPowodzenie tematu niezbyt imponujące ale aberracja chromatyczna tych długich Samjangów owszem.\nzaszkowski 11 stycznia 2011, 20:38\na ktoś gdzieś o tym pisał kiedykolwiek? na co nam teraz taka informacja, mamy się cofnąć w czasie?\nciekawus 11 stycznia 2011, 21:05\nPisali, pisali. Aż w przeddzień zaćmienia. Jakieś trzy strony idotenkamer temu.\nEuzebiusz 12 stycznia 2011, 17:54\nMoże dlatego tak mało zdjęć, że to trudniej uchwycić niż drzewko ;-)


Portugalskie media: Barroso marzy o stanowisku sekretarza generalnego ONZ - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plPortugalskie media: Barroso marzy o stanowisku sekretarza generalnego ONZ\n12 listopada 2012, 18:26 | Aktualizacja: 12.11.2012, 18:32\nKandydaturze obecnego szefa Komisji Europejskiej sprzyjają czołowi portugalscy dyplomaci w USA - informuje w poniedziałek portugalska prasa.\nJak ujawnił dziennik "Correio da Manha", Barroso nie jest zainteresowany objęciem schedy po prezydencie Portugalii Anibalu Cavaco Silvie. Gazeta twierdzi, powołując się na przyjaciół przewodniczącego KE, że nie rozważa on możliwości ubiegania się w przyszłości o urząd głowy państwa.\n"Bardziej nęci go możliwość objęcia stanowiska sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Najbliższe wybory na ten urząd powinny wyłonić osobę pochodzącą z Europy, co zwiększa szanse Barroso. Polityk ma już w Stanach Zjednoczonych, gdzie mieści się siedziba ONZ, grupę zaufanych dyplomatów, którzy mogą wesprzeć jego potencjalną kandydaturę" - odnotował "Correio da Manha".\n"Pierwszy, który został w listopadzie br. mianowany nowym ambasadorem Portugalii przy ONZ, pełnił niegdyś funkcję szefa gabinetu Barroso, gdy ten był ministrem spraw zagranicznych. Z kolei Joao Vale de Almeida, który jest dziś ambasadorem Unii Europejskiej w Waszyngtonie, pracował jako szef gabinetu przewodniczącego Komisji Europejskiej", przypomniała lizbońska gazeta.\nTagi:Unia Europejska, zarządzanie


19 kwietnia 2018r. odbyło się spotkanie dla najmłodszych czytelników i ich rodziców. Zajęcia z elementami zabaw logopedycznych prowadziła Pani Magda Chatkowska. Podczas rozmów z rodzicami ustaliła tematy kolejnych zajęć. Dzieci wspaniale oswajały przestrzeń Biblioteczną. Dużo frajdy sprawiły im zabawy ruchowe z piankami rehabilitacyjnymi.\nCategZabawy logopedyczne IV


Wczorajsze dane ze Stanów Zjednoczonych wypadły lepiej niż zakładane prognozy rynkowe. Na uwagę zdecydowanie zasługuję wzrost wydatków konsumentów w odniesieniu do miesiąca poprzedniego (kwietnia), a szczególnie dynamika tego wzrostu, która okazała się najwyższa od sześciu lat. Miejmy w pamięci początek roku gdzie to właśnie ten wskaźnik był poniżej oczekiwań i znacząco wpływał, w sposób negatywny na wzrost inflacji. Łącząc wczorajszy odczyt z wartością sprzedaży detalicznej za maj otrzymujemy istotny sygnał o tym, że społeczeństwo amerykańskie zaczyna odczuwać wzrost zatrudnienia i z większym optymizmem patrzy w przyszłość. Również na rynku pracy po wyniku opublikowanej liczby nowych wniosków dla bezrobotnych (271 tys.) cały czas obserwujemy jego dobra kondycję. Wczorajsze dobre odczyty nie wpłynęły jednak znacząco na umocnienie dolara zarówno do europejskiej waluty jak do naszego złotego. Dane fundamentalne prawdopodobnie powrócą do gry po rozwiązaniu kwestii porozumienia z Grecją.\nOd strony pary eurodolara na jej kurs, ja wspomnieliśmy, największe znaczenie ma w dalszym ciągu nierozwiązana sprawa kolejnej pomocy dla Greków. Po wczorajszych spotkaniach w tej sprawie komentarze pozostają neutralne i nie wskazują terminu zakończenia negocjacji. Kolejna tura rozmów ma rozpocząć się w tą sobotę. Przypomnijmy, że ostatnim terminem jest dla Grecji 30 czerwca. Na wykresie tej pary nie zobaczyliśmy wczoraj żadnych znaczących ruchów. Notowania przebiegały między 1,1230 od góry a 1,1150 od dołu. Wydaje się, że dzisiejszy dzień będzie przebiegał w podobnej atmosferze chyba, że pojawią się istotne informacje w sprawie Grecji.\nKurs franka do złotego podczas czwartkowych notowań wyłamał naruszone w środę wsparcie w strefie 3,9770 tworząc lokalne minimum na 3,9525. Wykres jednak szybko powrócił do pokonanego obszaru testując jego siłę tym razem od dołu. Dzisiejszy poranek przynosi w dalszym ciągu testowanie wczoraj pokonanego wsparcia, które w tej chwili działa, jako strefa podaży na franka.\nW dniu dzisiejszym najistotniejszym wydarzeniem będzie wystąpienie szefa banku centralnego Anglii, które odbędzie się na piętnaście minut przed zakończeniem sesji europejskiej\nSzczegóły kalendarza ekonomicznego na piątek:\nWystąpienie Esther George - szef Fed z Kansas City


Dane o produkcji mogą skłaniać do cięcia prognoz wzrostu PKB w br. wg analityków - Manager.Inwestycje.pl - Inwestycje.pl\nJesteś w: Manager » Gospodarka » Dane makro\nPoprzedni artykuł Wskaźnik PMI dla usług strefy euro spadł do 51,5 pkt w XI wg wst. danych Następny artykuł Emilewicz: Wzrost PKB przekroczy 4% w całym 2019 r.\n22.11.2019 13:27 Dane makro\nProdukcja sprzedana zanotowała wzrost powyżej oczekiwań rynkowych w październiku, natomiast produkcja budowlano-montażowa, natomiast negatywnie zaskoczyła dynamika produkcji budowlano montażowej - nastąpił jej spadek najgłębszy od lutego 2017 r. Dane skłaniają ekonomistów do możliwych rewizji dotychczasowych prognoz dynamiki wzrostu PKB w IV kw. br i całym 2019 roku.\n"Produkcja przemysłowa wzrosła w październiku o 3,5% r/r wobec wzrostu o 5,6% r/r we wrześniu – wyraźnie powyżej konsensusu prognoz rynkowych na poziomie 2,5% r/r. Po wyeliminowaniu wpływu czynników sezonowych produkcja wzrosła o 3,7% r/r wobec 3,5% r/r we wrześniu. Październik przyniósł spadek dynamiki produkcji głównie pod wpływem zaniku pozytywnego efektu kalendarzowego z poprzedniego miesiąca, natomiast w ujęciu odsezonowanym widoczny był nawet lekki wzrost dynamiki. Sytuacja w krajowym przemyśle wydaje się więc względnie stabilna a skala spowolnienia bardzo umiarkowana – zwłaszcza biorąc pod uwagę coraz słabszy obraz polskiego przetwórstwa wyłaniającego się z ostatnich odczytów indeksu PMI. Co istotne, solidny wzrost obserwowany jest cały czas w branżach o wysokim udziale eksportu - takich jak meble, wyroby z tworzyw sztucznych czy maszyny i urządzenia – co sugeruje nadal ograniczone przełożenie mocnego spowolnienia w gospodarce niemieckiej na krajowy przemysł" - starszy ekonomista Banku Pekao Piotr Piękoś\n"Dynamika produkcji przemysłowej spadła w październiku z 5,6% do 3,5%r/r, ale jej dynamika była powyżej rynkowych prognoz (2,5%r/r). Po usunięciu czynników sezonowych nastąpił drobny wzrost dynamiki z 3,5% do 3,7%r/r. Ponownie pozytywnie zaskoczyły sektory eksportowe m.in. produkcja sprzętu elektrycznego (wzrost 13%r/r), elektroniki (10,5%), maszyn (7,5%) czy mebli (7,3%). Dynamikę o 0,4pp podniosły też kontrybucje sektorów innych niż przetwórstwo (energetyka, dostawa mediów). Polski przemysł wciąż jest odporny na słabość wzrostu w Niemczech. Według naszych badań znacznie mniejsza część polskiego eksportu jest re-eksportowana przez niemieckie firmy, niż ma to miejsce w przypadku podmiotów z Czech i Węgier. Dlatego jesteśmy mniej narażeni na wpływ wojen handlowych. W efekcie w Polsce nastąpiły mniejsze spadki dynamiki produkcji niż u sąsiadów. Dodatkowo korzystamy też z relatywnie mocnego popytu wewnętrznego w Niemczech, który dotychczas miał się lepiej niż niemiecki przemysł. Ostatnie sygnały np. dzisiejsze PMI z usług w Europie pokazują jednak, że niemiecki popyt wewnętrzny zaczyna słabnąć. Słabszy wynik produkcji w Polsce widoczny będzie w listopadzie z uwagi na efekty kalendarzowe (różnica dwóch dni roboczych). Dzisiejsze dane sugerują jednak niskie ryzyko spadku na ujemne poziomy. Dodatkowo w grudniu nastąpi odbicie z uwagi na efekty kalendarzowe. W efekcie spadek dynamiki w ujęciu kwartalnym w 4kw najprawdopodobniej będzie stosunkowo niewielki. Negatywnie zaskoczyła natomiast dynamika produkcji budowlano montażowej – nastąpił spadek jej tempa z 7,6% do -4% (konsensus 6,2%). Zaskoczenie związane jest ze słabszą realizacją projektów infrastrukturalnych – dynamika w tej kategorii spadła z 15,8% do -8,6%r/r. Tak duże spowolnienie inwestycji infrastrukturalnych jest zbieżne z tempem wypłat środków unijnych, które mocno spowolniło bo ubiegłorocznym przyspieszeniu. Słabsza aktywność widoczna jest też na rynku mieszkaniowym, czego następstwem jest ujemna dynamika w kategorii wznoszenie budynków (-0,4%r/r). Dane o produkcji budowlanej wskazują iż w 4kw19 dynamika inwestycji dalej spowalnia. Może wynieść około 2-3%r/r wobec 5.2%r/r jakie szacujemy na 3kw19" - główny ekonomista ING Banku Śląskiego Rafał Benecki, ekonomista ING Banku Śląskiego Jakub Rybacki.\n"Zgodnie z danymi GUS dynamika produkcji sprzedanej przemysłu w przedsiębiorstwach zatrudniających powyżej 9 osób zmniejszyła się w październiku do 3,5% r/r wobec 5,6% we wrześniu, co było znacząco powyżej naszej prognozy (2,2%) i oczekiwań rynkowych (2,6%). Do zmniejszenia rocznej dynamiki produkcji przemysłowej w październiku w porównaniu z wrześniem przyczynił się efekt statystyczny w postaci niekorzystnej różnicy w liczbie dni roboczych (we wrześniu br. liczba dni roboczych była o 1 większa niż w 2018 r., podczas gdy w październiku br. była ona taka sama jak przed rokiem). Czynnikiem ograniczającym wzrost produkcji w październiku br. był również efekt wysokiej bazy sprzed roku (w październiku 2018 r. odsezonowana produkcja wzrosła o 1,1% m/m). Po oczyszczeniu z wpływu czynników sezonowych produkcja przemysłowa zwiększyła się w październiku br. o 1,1% m/m. Warto zwrócić uwagę, że pomimo oddziaływania niekorzystnych efektów kalendarzowych, w branżach o dużym udziale eksportu w sprzedaży utrzymana została relatywnie wysoka dynamika produkcji: "pozostały sprzęt transportowy" (6,8% r/r), „urządzenia elektryczne" (13,0%), „komputery, wyroby elektroniczne i optyczne" (10,5%), „meble" (7,3%), maszyny i urządzenia (7,5%). Październik był zatem kolejnym miesiącem, w którym aktywność w branżach eksportowych pozytywnie zaskoczyła. Uważamy, że można to wiązać z lekką poprawą koniunktury w niemieckim przetwórstwie przemysłowym odnotowaną w październiku, sygnalizowaną przez wzrost wskaźnika PMI. Zgodnie z opublikowanymi dzisiaj danymi, poprawa nastrojów niemieckich przetwórców utrzymała się również w listopadzie. Co więcej, po raz pierwszy od czerwca br. przedsiębiorcy oczekiwali wzrostu produkcji w horyzoncie roku, co może wskazywać, że tendencja do dalszego ożywienia aktywności w niemieckim przetwórstwie (a tym samym również w polskich branżach eksportowych) utrzyma się w kolejnych miesiącach. Według danych GUS produkcja budowlano-montażowa zmniejszyła się w październiku o 4,0% r/r wobec wzrostu o 7,6% we wrześniu, co było znacząco poniżej naszej prognozy (6,3%) i konsensusu rynkowego (6,2%). Jednocześnie dynamika produkcji ukształtowała się na najniższym poziomie od lutego 2017 r. Po oczyszczeniu z wpływu czynników sezonowych produkcja budowlano-montażowa zmniejszyła się we październiku o 5,6% m/m. Do zmniejszenia rocznej dynamiki produkcji budowlano-montażowej w październiku w porównaniu z wrześniem przyczyniły się wspomniane wyżej niekorzystne efekty kalendarzowe, jednak nie tłumaczą one w pełni skali spadku produkcji. Za zmniejszenie produkcji odpowiadały głównie niższe inwestycje infrastrukturalne. Produkcja w kategorii „budowa obiektów inżynierii lądowej i wodnej" obniżyła się w październiku o 8,6% r/r wobec wzrostu o 15,8% we wrześniu, oddziałując tym samym w kierunku spadku rocznej dynamiki produkcji budowlano-montażowej ogółem ok. 11 pkt. proc. pomiędzy wrześniem i październikiem. Taki spadek aktywności można tłumaczyć wygasaniem cyklu w inwestycjach publicznych (w tym z ustąpieniem samorządowej "górki inwestycyjnej"), mniejszą absorbcją środków unijnych oraz zakłóceniami związanymi z silnym wzrostem kosztów realizacji inwestycji publicznych w obszarze infrastruktury transportowej (drogi i kolej). Badania koniunktury NBP, wyhamowanie tendencji spadkowej dla prognoz portfela krajowych zamówień w budownictwie (wg badań GUS) oraz wysoka dynamika liczby mieszkań, których budowę rozpoczęto nie sygnalizowały tak dużej skali obniżenia aktywności w budownictwie. Tym samym uważamy, że spadek produkcji budowlano-montażowej odnotowany w październiku był zjawiskiem przejściowym. W rezultacie podtrzymujemy nasz scenariusz „łagodnego lądowania" w branży budowlanej. Dane o produkcji budowlano-montażowej za październik stanowią lekkie ryzyko w dół dla prognozowanej przez nas dynamiki PKB w IV kw. (4,0% r/r), a w połączeniu ze słabszymi od oczekiwań danymi za PKB w III kw., oznaczają one również ryzyko w dół dla naszej prognozy wzrostu gospodarczego za cały 2019 r. (4,4% r/r). Nasz zrewidowany scenariusz makroekonomiczny przedstawimy po zapoznaniu się z finalnymi danymi o strukturze PKB w III kw. Zagregowany wpływ dzisiejszych danych o produkcji przemysłowej i produkcji budowlano-montażowej jest naszym zdaniem lekko negatywny dla kursu złotego i rentowności obligacji" - starszy ekonomista Credit Agricole Bank Polska Krystian Jaworski.


Kontynuacja formy opodatkowania po zmarłym | MSDS LEGAL\nKontynuacja formy opodatkowania po zmarłym\n10 czerwca 2022 by kpytel\nNaczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2022 r. (II FSK 2579/19) potwierdził, że spadkobierca zmarłego wspólnika spółki osobowej może kontynuować po zmarłym formę opodatkowania (tu podatek liniowy).\nZdaniem Sądu, wybór formy opodatkowania podlega sukcesji podatkowej, tj. spadkobierca nie ma obowiązku składania oświadczenia o wyborze liniowego PIT w ustawowym terminie. Skoro bowiem dochody spadkodawcy były opodatkowane w taki sposób, to spadkobierca może „przejąć” tą formę rozliczenia bez zachowania żadnych dodatkowych warunków formalnych.\nPrevious PostUstawa wdrażająca tzw. „system kaucyjny”\nNext PostMniejszy PIT od zaliczki dywidendowej w Estońskim CIT potwierdzony


LUDZIE BRANŻY | Polski Jubiler - Part 3\nPOLSKI JUBILER » DZIAŁY » LUDZIE BRANŻY (Strona 3)\nRozmowa z prof. dr hab. Andrzejem Szadkowskim, prof. zw. Wydziału Wzornictwa Politechniki Łódzkiej, honorowym członkiem Stowarzyszenia Twórców Form Złotniczych, członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Bursztynników (Gdańsk), Gesselschaft fuer Goldschmiede (Hanau) oraz Rady Programowo-Artystycznej Image and Form (Sankt Petersburg), mentorem w konkursie Talente Monachium. Polski Jubiler: Ostatnia nasza rozmowa, sprzed pięciu lat, miała…\n04/2016, LUDZIE BRANŻY\nRozmowa z Marcinem Tymińskim, prezesem Stowarzyszenia Twórców Form Złotniczych, o sytuacji w branży jubilerskiej. Polski Jubiler: Środowisko jubilerskie jest zantagonizowane. Konflikty pojawiają się niemal na każdym polu, weźmy choćby spór pomiędzy organizatorami warszawskich targów jubilerskich. Czy STFZ, którego jest pan wieloletnim prezesem, stara się łagodzić powstające w branży nieporozumienia? W…\n03/2015, LUDZIE BRANŻY\nRozmowa z Jackiem Skrzyńskim, artystą złotnikiem, który prowadzi warsztat biżuterii i sztuki przedmiotu na Wydziale Wzornictwa Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Polski Jubiler: Prowadzi pan warsztat biżuterii i sztuki przedmiotu na Wydziale Wzornictwa Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Należy pan do czołowych polskich twórców form złotniczych.…\n03/2014, LUDZIE BRANŻY