Blog o biżuterii • Koralium\nBiżuteria z cyrkoniami sprawdzi się do każdej stylizacji! Jest ona piękna i elegancka, nadaje nam blasku. Przeczytaj, dlaczego warto ją zakładać oraz kiedy dodawać ją do swoich stylizacji. Cyrkonia – co warto o niej wiedzieć? Cyrkonia to kamień jubilerski,...\nBiżuteria to ważny element, który dopełnia każdą stylizację. Przeczytaj, jaką wybrać w tym sezonie. Dowiedz się, jaka biżuteria jest modna oraz czym kierować...\nBiżuteria, tak samo, jak odzież, co sezon prezentuje przed nami swoje odnowione oblicze. W okresie wiosna-lato 2022 również nie zabraknie zakończeń. Jeśli chcesz...\nNaszyjniki to dodatek, który ceni wiele kobiet. Jest to także nieodzowny element każdej stylizacji – tej codziennej, jak i bardziej specjalnej. Dobrze dobrany naszyjnik pełni także funkcję ozdobną,...\nKto powiedział, że tylko młode kobiety mogą wyglądać pięknie i atrakcyjnie? Również nieco starsze przedstawicielki płci żeńskiej mają możliwość prezentowania się w zgodzie z obowiązującymi trendami. W końcu...\nBiżuteria to ważny element, który dopełnia każdą stylizację. Przeczytaj, jaką wybrać...\nBiżuteria, tak samo, jak odzież, co sezon prezentuje przed nami swoje...\nZastanawiasz się, co kupić swojej mamie z okazji jej święta? Wybór...\nBiżuteria z cyrkoniami sprawdzi się do każdej stylizacji! Jest ona piękna...\nBiżuteria to wyjątkowy prezent na Komunie Świętą, który będzie pamiątką na...\nKupno biżuterii nie jest rzeczą trudną. Obecnie na rynku znajduje się...\nKoralium to blog o biżuterii, który skupia swoją tematykę wokół tego, co wszystkie kobiety kochają najbardziej – błyszczących ozdób. Z naszego kompendium wiedzy dowiesz się, jak dbać o biżuterię, jaka jest charakterystyka najpopularniejszych materiałów, a także czym kierować się podczas wybierania biżuterii.\nPozwól nam wprowadzić się we wspaniały świat biżuterii i poznaj najnowsze trendy w jej świecie! Kultowe produkty, ciekawostki oraz mnóstwo pożytecznej wiedzy, która pomoże Ci zagłębić tajniki złota, srebra i kamieni szlachetnych.


Borderlands 2 będzie najlepszy na pecetach. Sprzedano 6 milionów egzemplarzy pierwszej gry | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 8 lipca 2012, 09:56\nBorderlands 2 najlepszy na PC.\nBorderlands 2 będzie wyglądał i działał najlepiej na pecetach – zapewnił Randy Pitchford, prezes studia Gearbox, podczas prezentacji na imprezie Rezzed. Producent przekonywał, że posiadacze komputerów mogą liczyć na specjalne traktowanie. Pitchford ujawnił też, że sprzedano 6 milionów egzemplarzy pierwszego Borderlands. W ramach podziękowania posiadacze zapisów gry z „jedynki” otrzymają kosmetyczne dodatki w „dwójce”.\n„Zarówno w przypadku Borderlands, jak i Borderlands 2, pecetowe wydanie jest najlepiej wyglądającą i najdokładniejszą wersją gry” – powiedział Pitchford. „Nauczyliśmy się jednak, że szczegóły są ważne dla was na pecetach i podjęliśmy spory wysiłek, aby poprawić te detale w naszym produkcie”. Szef studia Gearbox rozumie przez to konkretne dodatki, których posiadacze pecetów nie dostają często w konwersjach konsolowych gier.\nCo znajdzie się w pecetowej wersji Borderlands 2? Gearbox zadba o interfejs w 100% przystosowany do myszki i klawiatury (z panelami, w których działa rolka i możliwością wyłączenia „wygładzania”), osiągnięcia, zapisywanie stanu gry w chmurze, obsługę pada, ustawienia FOV, listę przyjaciół, opcję V-sync, rozgrywkę LAN, możliwość zmiany przypisania klawiszy, własny matchmaking, opcję „push to talk”, oraz wyższe rozdzielczości.\nObecność tych funkcji to zasługa nie tylko lekcji, jaką Gearbox wyciągnął z pierwszej części Borderlands. Druga odsłona serii ma też większy budżet, więc firma może zmienić swoje priorytety i poświęcić więcej czasu na pewne elementy. Jednym z dodatków i ukłonów w stronę fanów jest nagrodzenie posiadaczy Borderlands skórkami oraz głowami postaci. Zostaną one odblokowane, gdy Borderlands 2 wykryje zapisane stany gry z „jedynki”.\nGearbox nie szykuje za to oficjalnego wsparcia dla modów w postaci edytorów, czy innych narzędzi. Pitchford wyjaśnił, że jego ekipa zastanawiała się nad tym już w przypadku „jedynki”, ale uznała, że fani i tak osiągneli sporo bez żadnej pomocy. „Najlepszą rzeczą, jaką mogliśmy zrobić dla społeczności było rozpoczęcie prac nad Borderlands 2” – wyjaśnił swoją decyzję szef studia. „Pomyślcie, że spędzilibyśmy rok pracując nad edytorami do gry”.\nBorderlands 2 zostanie wydany 21 września na PC, Xboksie 360 i PlayStation 3. W grze wrócimy na planetę Pandora i wcielimy się w kilka nowych postaci. Ważną częścią rozgrywki pozostanie tryb kooperacji. Polskim dystrybutorem gry jest firma Cenega.\ngryGearbox Software Rezzed PCX360PS3


7,49 (148 ocen\ti\t30 opinii) Zobacz oceny\nAga Basińska | 2013-09-03\nSwietna, inspirujaca lektura. Polecam wszystkim, ktorzy biegaja, plywaja lub jezdza na rowerze. Ale nie tylko. Jesli szukasz opowiesci o niezwyklych ludziach i ich drodze na szczyt - Chrissie bedzie doskonala przewodniczka :)


Skąd się wziął w Gdańsku drugi Adamowicz? - Dziennikbaltycki.pl\nSkąd się wziął w Gdańsku drugi Adamowicz?\n7 października 2010 23:29 07.10.2010 23:29\nJeżeli komuś z wyborców taki młody demokrata się nie spodoba, może głosować na innego kandydata umieszczonego na liście.\nOgary poszły w las. W partiach ruch, krewnych i znajomych Królika na czele list upychanie, rywali utrącanie, kobiet odsuwanie na dalsze miejsca, bo parytety parytetami, ale jeśli panie są urocze, to nadają się najwyżej na paprotki, a jeśli brak im wdzięku - to do garów. Grzyby marynować i polędwiczki w rozmarynie smażyć!\nW tczewskim PiS - jak słychać - trzęsienie ziemi. Radni założyli własny komitet wyborczy, bo zdenerwowali się na swoich partyjnych szefów z Gdańska, którzy chcieli za nich decydować, kto zasługuje na pierwsze miejsca na listach. A co miał zrobić poseł Andrzej Jaworski, skoro radni wbrew odgórnym zaleceniom popierali prywatyzację szpitala?\nTakiej niesubordynacji tolerować nie można. Dyscypliną i szacunkiem dla wytycznych partia stoi. Samorządowcy zrobili więc "w tył zwrot" i założyli własny komitet. Jeśli dobrze zapisali się w pamięci mieszkańców Tczewa, to powinni się przebić i kto wie, czy to porzucenie PiS nie okaże się dla nich korzystne?\nSzyld partyjny PiS nie wydaje się w tych wyborach dobrą marką. Czytam bowiem, że tu i tam samorządowcy z PiS uznają, że źle się kojarzy. Polacy wstydzą się awantury wokół krzyża i uznają ją za "obciach". Utworzenie lokalnych komitetów ma zdjąć ten temat z wokandy na czas wyborów. Będzie za to obiecywanie nowych dróg, mieszkań i placów zabaw dla dziatwy, czyli to, co w kampanii samorządowej tygrysy lubią najbardziej.\nRadni PO jeszcze się nie buntują, ale szemrzą po kątach, bo na przykład w Gdańsku regionalni szefowie Platformy na pierwsze miejsca list wcisnęli ludzi związanych ze Stowarzyszeniem Młodych Demokratów. Dla dobra miasta oczywiście, bo kto lepiej zrozumie gdańszczan niż młodzi i zdolni? Jeżeli jednak komuś z wyborców taki młody demokrata się nie spodoba, może głosować na innego kandydata umieszczonego na dalszym miejscu na liście.\nTakiego, którego zna i który już zrobił coś pożytecznego dla miasta i jego obywateli. To jednak wymaga pewnego wysiłku i zainteresowania wyborami, a mnie trudno wyobrazić sobie, niestety, że elektoratowi będzie się chciało przyjrzeć listom wyborczym i rozpoznać, who is who. Łatwiej narzekać na wszystko i wszystkich oraz wypisywać bzdury na internetowych forach. I chichotać, że nie chciano zarejestrować komitetu wyborczego Gdańskiej Unii Wyjątkowo Normalnych Obywateli (skrót nazwy odnosi się, jak sądzę, do programu tego ugrupowania).\nA w Gdańsku w wyborach prezydenckich pojawił się drugi Adamowicz! Tyle że nie Paweł, a Dariusz. Podobno niezależny.\nTYLKO DARIUSZ ADAMOWICZ\n! (gość) 18.11.10, 22:28:12\nJoanna Banach (gość) 21.10.10, 11:56:13\nJakkolwiek by nie patrzeć, uważam, ze kazdy inny będzie lepszy niz aktualny Adamowicz.\nFacet o gospodarowaniu nie ma pojecia. Sarmata za publiczne pieniadze. Postaw sie a zastaw się.\nAby rzadzić...rozwiń całość\nAby rzadzić miastem wysyłam go na szkolenie do Wielkopolski.W kazdej miejscowosci licza siły na zamiary. Efekty sa!!!!! A u nas duzo kosztownych inwestycji , ktore nie wpływaja na polepszenie jakości zycia w miescie a na pokrycie deficytu (!!!!!!!) szuka sie dodatkowych okazji ograbienia mieszkanców przez podwyżki cen i wymyslanie podatków.\nLudzie obudżcie się przed wyborami!!!!\n#Wybierzcie tym razem lepiej. Szanujcie się. Obecny prezydent razem z P. Lisickim zarżnął miasto!!!!!zwiń\nJoanna Banach (gość) 21.10.10, 11:56:12\ncep (gość) 11.10.10, 11:01:55\nnie kupuje piatkowego Dziennika ze wzgledu na POdobizne pani red.\njoker (gość) 11.10.10, 09:53:19\nNaftalinowa Barbara - nie chodzi o wiek tylko o poglądy, nikt jej nie powiedział wali tekstami sprzed 10 lat?\nBaca (gość) 10.10.10, 11:25:13\nJuż apetyt na obiad straciłem.\nTytus (gość) 10.10.10, 11:22:46\nTa pani przelewa z pustego w próżne,ale pieniądze za chałture wezmie!\nzdzisiek (gość) 10.10.10, 06:38:27\nskąd u tej kobiety tyle nienawiści do polaków typowa olejnik z gdańska zionie jadem aż ekran się skręca koleżanka najbardziej obiektywnej parandowskiej wywalić to naq śmietnik historii i zapomnieć...rozwiń całość\nskąd u tej kobiety tyle nienawiści do polaków typowa olejnik z gdańska zionie jadem aż ekran się skręca koleżanka najbardziej obiektywnej parandowskiej wywalić to naq śmietnik historii i zapomnieć że takie coś było A FUJzwiń\nSZCZEPUŁA NIE ZAPOMINAJCIE O WIADERKU\nm (gość) 08.10.10, 17:53:41\nPod siedzeniem w aucie należy umieszczaś wiaderko - na lece próchno jest idealne :-)\nnm (gość) 08.10.10, 12:40:36\nwazeliniara jakich mało, stare pudło.


#GaszynChallenge - Jelcz Sp. z o.o.\n#GaszynChallenge to akcja która ogarnęła już cały Kraj, a wczoraj wyzwanie podjęli Pracownicy Spółki JELCZ Sp. z o.o. Pomysłodawcą inicjatywy jest druh Marcin Topór z OSP Gaszyn – stąd nazwa wyzwania. Pierwotnie zbiórka pieniężna dotyczyła pomocy dla chorego Wojtka, jednak poziom zainteresowania tą, ze wszech miar pozytywną inicjatywą, okazał się tak duży, że obecnie pieniądze zbierane są także dla innych potrzebujących.\nJELCZ Sp. z o.o. została nominowana do wzięcia udziału w wyzwaniu przez Hutę Stalowa Wola S.A., a swoje działanie zadedykowała rocznej Mii z Wrocławia, która walczy o życie ze śmiertelną chorobą- SMA. Walka małej wrocławianki to prawdziwy wyścig z czasem, a terapia genowa kosztuje ponad 9 mln zł. W zmaganiach z Rdzeniowym Zanikiem Mięśni (SMA) liczy się przede wszystkim czas, szybsze uzbieranie pieniędzy i skrócenie czasu rozpoczęcia terapii o choćby jeden dzień jest dla dziewczynki na wagę złota. Pracownicy Spółki JELCZ Sp. z o.o. w jednym rzędzie z Członkami Zarządu: Prezesem Sławomirem Kaletą i Członkiem Zarządu Dominikiem Gerbsztem stanęli do wyzwania z zaangażowaniem wykonując 10 pompek i przysiadów, mając nadzieję, że w ten sposób zachęcą do działania innych ludzi o gorących sercach.\nPrezes Sławomir Kaleta w imieniu Spółki nominował do wyzwania:\n– Wojskowe Zakłady Łączności nr 2 S.A. w Czernicy\n– Wojskowe Zakłady Łączności nr 1 S.A. w Zegrzu\n– Wojskowe Zakłady Inżynieryjne S.A. w Dęblinie\nZachęcamy do wpłacania datków dla małej Mii na stronie Fundacji SIEPOMAGA:\nZobaczcie jak nasza Spółka poradziła sobie z wyzwaniem:


Wolnoś to niejest - Teksciory.pl\nSzukaj: Wolnoś to niejest\nWyniki wyszukiwania: Wolnoś to niejest\nTeksty piosenek (531305)\nWolnoś to niejest\nZnajdujesz się na stronie wyników wyszukiwania dla frazy Wolnoś to niejest. Na odsłonie znajdziesz teksty, tłumaczenia i teledyski do piosenek związanych ze słowami Wolnoś to niejest. Tekściory.pl - baza tekstów piosenek, tłumaczeń oraz teledysków.


Dom na wynajem - Szczecin - Żelechowa - KNG-DW-10090 - 300.00m² - King Nieruchomości Małgorzata Maciejewska\nPrzedstawiam Państwu duży i komfortowy dom na wynajem, dzielnica Żelechowo - 15 minut od Polic.\nDojazd do Polic 15 minut, do centrum Szczecina 5 minut.\nSymbol oferty KNG-DW-10090


Najlepsze ośrodki z plażą w Caleta de Fuste - Tripadvisor\n1 z 44 obiektów jest dostępny w Caleta de Fuste\nNr 1 pod względem stosunku ceny do jakości wśród 1 Ośrodki z plażą w Caleta de Fuste\nNie ma już więcej obiektów, które spełniałyby wszystkie wybrane przez Ciebie kryteria. Wyczyść wszystkie filtry lub zobacz obiekty sugerowane przez stronę Tripadvisor. Mogą znajdować się w Caleta de Fuste lub w jej pobliżu.\nBrakujące:W Caleta de FustePrzy plażyOśrodki wypoczynkowe\n“Pokoje czyste i zadbane. Dość duży wybór smacznego jedzenia, codziennie inna tematyka. Świetne zajęcia dla dzieci - Pozdrowienia dla całej ekipy :) Obsługa bardzo pomocna i zawsze uśmiechnięta. Generalnie wszystko...”\n“150 m od plaży i urokliwej zatoczki ... tuż przy promenadzie którą wzdłuż morza można dojść do centrum miasta. 50 m od hotelu centrum handlowe . Fajne animacje dla dzieci , bardzo duży basen dla dzieci i równie...”\n2,1 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nBrakujące:W Caleta de Fuste\n45,1 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nNr 2 spośród 25 hoteli w Costa Calma\n“Hotel standard, dobre położenie, w grudniu woda w basenach jednak jest zimna ale jeden jest całe szczęście podgrzewany. W tym okresie jeżeli ktoś ma zamiar pochlapać się to trzeba szukać hotelu z takim basenem...”\n“Hotel położony w spokojnej miejscowości Costa Calma. Wśród gości bardzo dużo Włochów - co widać i słychać. :) Transfer z lotniska trwa około godziny. Z hotelu blisko jest do supermarketu Super Dino, SPAR czy...”\nBrakujące:W Caleta de FusteOśrodki wypoczynkowe\n1,0 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\n43,4 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nNr 21 spośród 25 hoteli w Costa Calma\n47,3 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nNr 26 spośród 69 hoteli w Pajarze\n42,4 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nNr 5 spośród 25 hoteli w Costa Calma\nBrakujące:W Caleta de FustePrzy plaży\nNr 14 spośród 25 hoteli w Costa Calma\n8,6 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nNr 7 spośród 22 hoteli w Caleta de Fuste\n44,0 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\nNr 10 spośród 25 hoteli w Costa Calma\n38,1 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste\n37,4 km od następującego obiektu: Caleta de Fuste


Maseczka medyczna 3-warstwowa. Op. 50 szt. Cena za 1 szt 0,39 zł - Sklep Medyczny Medizal\n» Maseczka medyczna 3-warstwowa. Op. 50 szt. Cena za 1 szt 0,39 zł\nMaseczka medyczna jednorazowa trzywarstwowa, kolor niebieski. 50 szt. z opakowaniu.\nNorma: EN14683:2014 type I\nCertyfikat: Wyrób medyczny. Posiada certyfikat CE ,potwierdzający zgodność z powyższą normą. Deklaracja zgodności: potwierdza zgodność z powyższą normą.\nMateriał: Wykonana zostały ze specjalnej włókniny filtracyjnej, która charakteryzuje się skutecznością filtracji na poziomie BFE 99%.\nInne informacje: Zastosowany w maseczkach ochronnych filtr zatrzymuje szkodliwe cząstki, zapobiegając tym samym przedostanie się ich do dróg oddechowych. Jednorazowe medyczne maseczki ochronne wyposażone są w dwie wygodne gumki oraz drucik na nos umożliwiający dopasowanie do każdego kształtu twarzy.


Luty, 2009 | Zapiski ponuraka...\nSpostrzeżenia wiejskiego egzorcysty\nOpublikowano 28 lutego 2009 Autor: atahualpa\nKorzystając ze słonecznej pogody udałem się na poranny spacer uliczkami mojego miasta. Ku swemu zdziwieniu zauważyłem, że najbardziej ponure wrażenie robią płoty i ściany domostw wymazane różnymi malowidłami. No tak, domorośli graficiarze znowu eksponowali złożoność swojej wizji artystycznej. Oczywiście zaraz ktoś z oburzeniem ryknie, że graffiti to taka forma sztuki. Nie zaprzeczam. Na jedno przykuwające uwagę murale przypada tysiąc niechlujnych wrzutek, kibolskich hasełek, nieśmiertelnego ChWDP ( Chcemy Wstąpić Do Policji ?) i innego badziewia. Szczególnie przygnębiający widok sprawia natłok symboliki kojarzącej się z agresją: swastyki, gwiazdy Dawida na szubienicach oraz różne satanistyczne znaki identyfikacyjne: „666”, pentagramy, łby bafometa i tym podobne. Na tym tle hasełka polityczne prezentują się nad wyraz łagodnie (w tym moje ulubione: „SLD-Nie! LSD-Tak !” oraz „Let the PiS be with you”).\nJednym słowem: brud z chorych na agresję mózgów wylewa się na mury, zakażając swoją symboliką podświadomość przechodniów. Łatwo dowieść, że estetyka otoczenia ma kolosalny wpływ na samopoczucie człowieka. Łatwo też zauważyć, że brud lgnie do brudu. Najpierw na murze pojawi się jedna wrzutka, potem druga. Potem kibolskie hasełko i jakaś swastyka a po paru dniach mamy wokół metry kwadratowe mentalnego syfu eksponowanego na murach, sterty śmieci, stłuczonych butelek, ślady rzygowin i wszechobecny zapach moczu. Natrętna obecność symboliki pogańskiej i satanistycznej sprawia wrażenie jakieś zaplanowanej inwazji na naszą świadomość. Jest to oczywiście bzdura, ale można by się pokusić o próbę analizy matematycznej tego zjawiska. Korelacji pomiędzy ilością i częstotliwością pojawiania się takiej symboliki, a poziomem frustracji i agresji u ludności mieszkającej w sąsiedztwie…\nTak rozmyślając sobie w promieniach słoneczka wpadłem nagle na genialny pomysł, godny wiejskiego egzorcysty. Zrobimy eksperyment polegający na egzorcyzmowaniu przestrzeni publicznej. Będzie to niejako kontrofensywa na froncie podświadomości. Zamalujemy wszystkie te syfy, a następnie zaczniemy podbijać przestrzeń publiczną symboliką chrześcijańską. Na początek zamówimy jakieś murale o tematyce mistycznej. Na przykład Wniebowstąpienie o wymiarach dwa na pięć metrów. Następnie wykorzystamy szablony i na każdej ścianie wrzucimy jakiś obrazek z bogatej symboliki chrześcijańskiej. A pod spodem fragment modlitwy lub błogosławieństwa, najlepiej po łacinie. Można by to tego zbożnego zajęcia zmobilizować naszą katolicką młodzież, a proboszcz mógłby od gminy wydębić trochę kasy na farby i narzędzia.\nW pewnym momencie uświadomiłem sobie, że te żartobliwe w gruncie rzeczy dywagacje wiejskiego egzorcysty nie mają szans na realizację w rzeczywistości. Po pierwsze: proboszcz odrzuci mój pomysł, bo ma w papierach niezbite dowody na to, że jestem heretykiem, kryptomasonem i przebrzydłym anarchistą. Po drugie: większość tych paskudnych napisów na murach wykonuje właśnie nasza znudzona katolicka młodzież wracająca z dyskotek w sobotnią noc. Po trzecie: gmina na każdą obywatelską inicjatywę reaguje jak doberman na widok listonosza. A ja nie chcę być pogryziony przez burmistrza…\nUboczne skutki pewnej rzezi\nOpublikowano 27 lutego 2009 Autor: atahualpa\nNa wstępie muszę zaznaczyć, że bezpośrednią inspiracją do napisania niniejszego artykułu był stary felieton Sapkowskiego p.t. „Amalgamat” opublikowany przed laty w „Fantastyce”. Niestety nie pamiętam już dokładnie roku publikacji, ale szacunkowo było to osiem – dziewięć lat temu, więc proszę o wybaczenie pewnych nieścisłości spowodowanych dziurawą pamięcią.\nKilka dni temu w artykule „Martwi wizjonerzy, geniusze i wyrobnicy” opisywałem zadziwiającą zdolność do przewidywania biegu wypadków przez klasyków SF: Orwella, Huxleya, Lema, Zajdla, Dicka czy Bradburyego. Każdy w tych autorów w przypływie genialnej intuicji przewidział pewne charakterystyczne elementy naszej codzienności, chociaż muszę przyznać że całokształtu tego, co widzę za oknem nie przewidział w 100 procentach jeszcze nikt. Może dlatego, że musiałby to być wyjątkowo spaczony umysł.\nWspominałem już, że twórczość science-fiction jest jednym z niewielu aspektów działalności artystycznej, której nie dotknęła postmodernistyczna niemożność twórcza. Owa impotencja twórcza, jest jednym z objawów kryzysu cywilizacji Zachodu. Ktoś się może oburzyć – jak to? – przecież cywilizacja Zachodu jest potęgą technologiczną i gospodarczą. Ano tak, tylko że od ponad stu lat naszą cywilizację drąży bakcyl samozagłady, a pierwszą oznaką kryzysu cywilizacji jest obumieranie jej kultury i lekceważenie fundamentalnych wartości świadczących o naszej tożsamości kulturowej. Ten proces spowodowany jest brakiem umiejętności elit twórczych do stawiania czoła wyzwaniom, które pojawiają się przed cywilizacją. Każda cywilizacja na przestrzeni dziejów staje przed różnymi problemami do rozwiązania. Jeżeli elity twórcze przezwyciężą ten problem, cywilizacja idzie naprzód, jeżeli nie dadzą rady – cywilizacja się rozpada. Jak w starym powiedzonku: „Co cię nie zabije, to cię wzmocni”. Obawiam się, że elity naszej cywilizacji utraciły ową zdolność do pokonywania wyzwań, albo świadomie ignorują pojawiające się zagrożenia, uciekając przed odpowiedzialnością w futuryzm lub archaizm. Futuryzm rozumiem tutaj jako fascynację przyszłością, rozwojem samym w sobie, stawianiem technologii na piedestale. Twórczość SF jest właśnie takim objawem kulturowego futuryzmu. W sumie to nie grzech, lepszy futuryzm niż postmodernizm, ale nie zmienia to faktu, że resztki twórczego ducha naszej cywilizacji wykorzystywane są na fantastyczne rojenia i wymyślanie technologicznych gadżetów służących rozrywce gawiedzi. Przy czym łatwo dowieść, że twórcy SF potrafią być niezwykle przenikliwi w swoich wizjach przyszłości.\nDrugą formą ucieczki twórczych elit od odpowiedzialności za los cywilizacji jest archaizm. Archaizm rozumiany jako zwrócenie się do przeszłości, do tradycji, szukanie rozwiązań nurtujących nas problemów w naszej historii i adaptację rozwiązań do aktualnych potrzeb. Objawem kulturowego archaizmu są rosnące wpływy tradycyjnego katolicyzmu, popularność różnych grup rekonstruujących przeszłość, bractw rycerskich i.t.p. W sferze literatury przejawem takiego kulturowego archaizmu jest rosnąca popularność twórczości fantasy, zarówno typu „magia i miecz”, jak również różnych mitologii i bajek.\nWiększość z nas szukała ukojenia przed brudem i hałasem współczesności zanurzając się w świecie Śródziemia wykreowany przez J.R.R.Tolkiena we „Władcy Pierścieni” lub „Silmarillionie”; albo czytając „Opowieści z Narnii” autorstwa C.S.Lewisa. Chyba nie ma nikogo, kogo nie rozbawił do łez „Kubuś Puchatek” napisany przez A.A.Milne’a. A gdy ktoś nie lubi bajek, zawsze chętnie śledzi intrygi antycznego Rzymu opisane w powieści „Ja, Klaudiusz” lub perypetie bogów i ludzi z „Mitów greckich” Roberta Graves’a. Poza Gravesem eksplorującym antyczne mity, każdy z wyżej wymienionych autorów stworzył własne, niepowtarzalne światy będące źródłami najbardziej nośnych mitów współczesności. Światów w których dobro i zło są ściśle od siebie oddzielone, w których obowiązują jasne zasady i gdzie sprawiedliwość zwykle zwycięża. Czyli coś, co puchatkowy Tygrys lubi najbardziej…\nCo łączy tych czterech pisarzy? (I jeszcze wielu innych, o których nie wspomniałem). Ano fakt, że uczestniczyli w jednej z najkrwawszych bitew pierwszej wojny światowej, będącej punktem przesilenia dla cywilizacji Zachodu. Właśnie podczas pierwszej wojny światowej naprzeciwko siebie stanęły główne mocarstwa stanowiące trzon cywilizacji Zachodu. I właśnie na polach bitew pierwszej wojny wyrżnęli się nawzajem członkowie przyszłych elit świata: absolwenci Sorbony, Oxfordu, Harvardu i wielu innych uczelni zostali pochłonięci przez błota okopów. W bitwie nad Sommą (1916) realizowaną w ramach absurdalnego planu strategicznego walczyli wzmiankowani: A.A.Milne (Royal Warwickshire Fusiliers), C.S.Lewis (Somerset Light Infantry), J.R.R.Tolkien (Lancashire Fusiliers) i R.Graves (Royal Welsh Fusilliers). Pomiędzy lipcem a listopadem 1916 roku poległo ponad 400 000 Brytyjczyków, 200 000 Francuzów i 450 000 Niemców. W pierwszym dniu atakujące elitarne pułki brytyjskie zostały dosłownie wystrzelane z niemieckich ckm-ów ( 60 000 zabitych). Po czterech miesiącach walk front przesunął się o niecałe pięć kilometrów, a opinia publiczna Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec była zaszokowana rozmiarem koszmaru. Dla ludzkości wychowanej w szacunku dla osiągnięć Zachodu skala masowego mordu tej wojny była szokiem. W apogeum potęgi cywilizacja popadła w obłęd. Ci którzy przeżyli tę masakrę próbowali otrząsnąć się z szoku na różne sposoby. Dla wymienionych pisarzy twórczość pozwalała oswoić koszmar wojny. Dlatego Mordor wydaje się karykaturą zagłębia Ruhry, a żołnierze Saurona zachowują się jak pruscy żołdacy w Belgii. Oglądając ekranizację „Władcy Pierścieni” zwróciłem uwagę na sceny batalistyczne. Orkowie padający w błoto pod gradem strzał Elfów podczas bitwy o Helmowy Jar wyglądali identycznie, jak żołnierze znad Sommy. Tak jak widział ich podporucznik Tolkien…\nW wyniku dwóch wojen światowych Zachód utracił większość swoich wpływów na świecie (dekolonizacja), oraz, co najważniejsze, doprowadził swoją kulturę do rozkładu. Pozory dynamizmu zachowała jeszcze plebejska popkultura wykreowana w Stanach Zjednoczonych, ale Cola, jeansy i rock’n roll nie zastąpią nam Szekspira, Mozarta czy Leonarda da Vinci. Rozwój technologiczny lat powojennych jest tylko pokłosiem stosowania technik militarnych do cywilnych celów. Ale technologia jest tylko protezą dla cywilizacji pozbawionej podstaw duchowych.\nWiara w garbate aniołki\nOpublikowano 26 lutego 2009 Autor: atahualpa\nPrzyznaję, że po lekturze komentarzy pod artykułem „Utyje szarańcza…” byłem lekko załamany. Pisząc o manipulowaniu ludzkimi emocjami poprzez straszenie ich różnymi apokalipsami nie spodziewałem się, że tylu ludzi rzuci się na mnie, że podważam nienaruszalne dogmaty ich wiary. Wiary w to, że w 2012 roku planeta X sprowadzi na Ziemie kosmiczną katastrofę, wiary w kalendarz Majów, że astrologia przewidziała co 12500 lat tragiczną dla ludzkości konfigurację planet, że nagle bieguny zamienią się miejscami i inne cuda. Przy czym wyżej wymienione zarzuty miały się nijak to głównego tematu artykułu, czyli manipulacji eko-fanatyków opinią publiczną, oskarżających ludzkość o wywołanie globalnego ocieplenia. Tu przynajmniej zarzucano mi, że neguję fakt globalnego ocieplenia, podczas, gdy twierdziłem, że łatwo udowodnić zmiany temperatury na Ziemi naturalnymi procesami zachodzącymi w przyrodzie ( aktywność słoneczna, aktywność sejsmiczna i dynamika prądów oceanicznych). Ten wątek dyskusji świadczył przynajmniej, że czytelnik zrozumiał z lektury więcej, niż żartobliwe pierwsze dwa akapity.\nAż się nasuwa hasło Orwellowskiego Ministerstwa Prawdy:\nNigdy natomiast nie przypuszczałem, że aż taka. Dwadzieścia pięć lat temu, jako uczeń podstawówki pochłaniałem sterty książek demaskujących różne tajemnice natury. Gdzieś w garażu walają się sensacje o UFO, Trójkącie Bermudzkim i paleoastronautyce. Tajemnicze odkrycia Daenikena, sensacje Mostowicza, sekrety astrologii i inne. Rozumiem, że pewne tematy mogą być fascynujące: pochodzenie piramid, podobieństwo mitologii ludów całego świata, mity o Atlantydzie i o potopie, niezwykła wiedza starożytnych Egipcjan i Sumerów… Ale były to popularnonaukowe sensacje na poziomie żądnego wiedzy trzynastolatka. Co więcej, te fantazje inspirowały mnie i kolegów do samodzielnych poszukiwań. Pod ich wpływem w 1986 roku obserwowaliśmy kometę Halleya przez własnoręcznie skonstruowany teleskop, oraz fotografowaliśmy zaćmienie Księżyca zdezelowanym aparatem „Zenith” z teleobiektywem. To było coś w tamtych czasach. ( Niemożliwe ! – Żyli bez pecetów, Internetu, telefonów komórkowych i aparatów cyfrowych ? – Ano żyli i to całkiem fajnie. )\nDlatego teraz smutno mi, gdy widzę jak różni dorośli (jak wynika z kontekstu wypowiedzi) ludzie obruszają się na mnie że wyśmiewam ich wiarę w planetę Nibiru, czy proroctwa Majów. Smutno mi, bo ci ludzie traktują sensacje dla nastolatków śmiertelnie poważnie, jako trwały element ich światopoglądu. To zjawisko pokazuje efektywność masowej edukacji. Nie chodzi przy tym o wiarę w sprawy nadprzyrodzone czy niesamowite, ale o fakt, że nikt z opisanych wyżej ludzi nie próbuje wyjść w swoich poszukiwaniach poza sensacyjne artykuliki w paranaukowych pisemkach i wklepywanie hasła ‚Nibiru’ w Google. Wystarcza im wiara w tanie sensacje, powtarzane do znudzenia przez żądnych sławy pismaków.\nNaprawdę smutne jest w tych dywagacjach powoływanie się na autorytet pana Łysiaka. W swojej bibliotece mam również całą kolekcję książek Waldemara Łysiaka. Ale są to tytuły wydane przed 1992 rokiem, popularyzujące przeważnie epokę napoleońską, historię sztuki i architektury. W reportażu z podróży po Stanach(„Asfaltowy saloon”) pan Łysiak popularyzuje też poglądy Daenikena, ale główną tematyką jego ówczesnej twórczości jest historia sztuki i ciekawostki z historii powszechnej. Wszystko to podane lekko i zachęcające do lektury innych, poważniejszych opracowań. Dlaczego po roku 1992 przestałem kupować Łysiaka? Bo zamiast dalej inspirować czytelników do twórczych poszukiwań pan Łysiak zaczął demaskować spiski, układy, hipokryzję Salonu i inne takie. Z wybitnego pisarza stał się miernym publicystą politycznym. Co było naprawdę smutne, facet tą działalnością wyważał otwarte drzwi, bo głosił za prawdy objawione to, co ówcześnie wiedział każdy przeciętny Polak. Ale talent pana Łysiaka nie podlega dyskusji. Szkoda tylko, że niektórzy z jego czytelników traktują go za tak wszechstronną wyrocznię, że nie mają ochoty szukać informacji z innych źródeł.\nZdaję sobie sprawę, że wiara w tajemnice jest w ludziach niezwykle silna. Jak napisał pewien naukowiec: „Ludzie zaczęli widzieć UFO na niebie zaraz po tym, jak przestali na nim widywać anioły„. Stąd głębokie przekonanie pewnych ludzi w to, że bajki z „Kodu Leonarda da Vinci” to skrzętnie ukrywane tajemnice Kościoła, że piramidy zbudowali kosmici i że w starożytnych hinduskich mitach opisane są „gwiezdne wojny”. Dla przeciętnego człowieka świat jest zbyt złożony, aby go pojąć, dlatego łatwiej zaakceptować złożoność świata poprzez wiarę w ponadświatowe spiski, kosmitów i sekretną moc astrologii. Znałem kiedyś pewną kobietę zajmującą jedno z wyższych stanowisk w dużej firmie. Pod wieloma względami była to kobieta sukcesu, jej kwalifikacjom i pracowitości nie można było nic zarzucić. Jedno tylko nie dawało mi spokoju – średnio dwa razy w miesiącu chodziła do wróżek, aby jej przepowiedziały przyszłość. Nie wiem, co one jej tam mówiły, ale idę o zakład że niezawodnie przepowiadały tej trzydziestodwuletniej kobiecie szczęśliwe małżeństwo i co najmniej dwójkę dzieci…W dziwny sposób te proroctwa zapewniały pani manager równowagę psychiczną. Człowiek potrzebuje wiary w to, że jakaś tajemna siła rządzi światem; bo świadomość że jest zdany sam na siebie jest dla niego nie do zniesienia.\nNasuwa się niestety smutna konkluzja – jeżeli ludzie tak łatwo łykają paranaukową sieczkę serwowaną im przez dostawców sensacji, nie ma się czemu dziwić, że „demokratyczne” wybory wygrywają hochsztaplerzy obiecujący pozłacane gruszki na wierzbie. Media dzień w dzień bombardują nas stekami łgarstw i trudnych do zweryfikowania półprawd; przy czym ich głównym zadaniem jest wywołanie wrażenia, że bez tego odbiorca byłby głęboko nieszczęśliwy. Obserwując efekty działania naszego systemu edukacji, znajduję dowód na twierdzenie, że głupimi łatwiej rządzić. Byleby tylko wierzyli w przysłowiowe garbate aniołki…\nOpublikowano 25 lutego 2009 Autor: atahualpa\nWłaściwie nie miałem zamiaru pisać tego artykułu. Ale uznałem, że zamiast przekomarzać się z forumowymi komentatorami w kilku lokacjach, przedstawię własny punkt widzenia na nurtujący mnie temat na własnym blogu. Od pewnego czasu wzrasta zainteresowanie mediów ( a co za tym idzie opinii publicznej) kwestią Kościoła Katolickiego. W regularnych odstępach czasu dowiadujemy się o kolejnych publikacjach krytykujących politykę papieża Benedykta XVI w tej, czy innej sprawie. Zgodnie z efektem domina powoduje to lawinę dalszych artykułów i komentarzy na okołokościelne tematy. Ostatnio głośne stały się tematy celibatu i lefebrystów, a wszystko to podawane w typowym quasi-sensacyjnym sosie, spłycającym temat stosownie do możliwości umysłowych czytelnika tabloidów. Reakcje czytelników na wzmiankowane publikacje nasunęły mi garść niewesołych spostrzeżeń o specyficznych aberracjach współczesnego Kościoła Katolickiego w Polsce. Właściwie nie tyle Kościoła, co o aberracjach naszego społeczeństwa, deklarującego oficjalnie głębokie przywiązanie do katolicyzmu.\nMoim zdaniem rzetelna publiczna dyskusja na temat roli i perspektyw KK w Polsce jest niemożliwa. Z prostego powodu. Każda próba uzasadnionej krytyki Kościoła spotka się od razu z huraganowym ogniem wyzwisk, inwektyw, aluzji i przekleństw ze strony jego obrońców, którzy samozwańczo stroją się w szatki strażników cnoty, moralności i wiary. Z drugiej strony, każda próba podkreślenia pozytywnych aspektów działalności Kościoła w społeczeństwie spotka się od razu ze stekami chamskich komentarzy ze strony skrywających się za forumowym nickiem „wolnomyślicieli” sugerujących ciemnotę, zacofanie i głupotę każdego komentatora, kto przyznaje się do katolickich sympatii. Przykładem obu postaw są właśnie komentarze zamieszczone pod artykułami poruszającymi kwestie religijne. Zjawisko to jest o tyle smutne, że w praktyce wyklucza wszelką rzeczową dyskusję, a niestety temat katolicyzmu w Polsce i na świecie jest trudny i prowadzi do niewesołych wniosków.\nNa początek przedstawię moją osobistą opinię. W Kościele Katolickim razi mnie przede wszystkim:\nskupianie się kleru na zdobywaniu wpływów politycznych i dóbr materialnych.\nspłycenie kwestii doktrynalnych, zaniedbywanie pracy duszpasterskiej wśród wiernych.\ntolerowanie w swoich szeregach kapłanów o żenująco niskim poziomie moralnym i fachowym.\nUważam natomiast, że Kościół Katolicki jest potrzebny do kształtowania w społeczeństwie pozytywnych wzorców światopoglądowych. Ludzie potrzebują dobrych wzorców postępowania, a Kościół dysponuje środkami i metodami, aby takie wzorce ludziom przedstawiać. To, że tego obecnie nie robi, będzie tematem dalszej części moich dywagacji.\nKilka tygodni temu podczas wizyty proboszcza w ramach kolędy postanowiłem pogadać z nim na kilka interesujących mnie tematów, głównie kwestii organizacyjnych. Otóż w każdej diecezji prowadzone są statystyki uczestnictwa wiernych w stosunku do wielkości parafii. Poza względami finansowymi ( każda parafia płaci podatek ryczałtowy stosownie do ilości mieszkańców zarejestrowanych na jej terenie), istotne też są kwestie organizacyjne – planowanie obsady duszpasterskiej parafii ( ilość kapłanów i personelu pomocniczego).\nOkazuje się, że w ostatnim dwudziestoleciu realna pobożność Polaków znacząco spadła. Wyznanie rzymskokatolickie deklaruje ok. 95% Polaków ( następni są prawosławni i protestanci ). Tymczasem rzeczywisty udział Polaków w życiu swoich parafii kształtuje się następująco (są to oczywiście dane szacunkowe ):\na). parafie wiejskie do 3000 mieszkańców: obecnie 50-60 % (lata 80-te: pow.80 %);\nb). parafie w miastach do 20 000 mieszkańców – liczebność parafii od 3000 – 8000 wiernych: obecnie ok. 40% ( kiedyś ok. 60%);\nc). parafie wielkomiejskie – liczebność parafii powyżej 15 000 wiernych : obecnie ok.15 %, (kiedyś ok. 30 %).\nOptymalną obsadę parafii zapewniającą przyzwoite jej funkcjonowanie ocenia się na 1 kapłana na 1500-2000 wiernych. Dlatego też w parafiach usytuowanych na wielkomiejskich blokowiskach wizyty „po kolędzie” odbywają się co dwa-trzy lata. Brakuje tam chętnych do posługi kapłańskiej, bo roboty dużo, a zysk relatywnie mały. Widać z tego, że Kościół Katolicki, szczególnie w wielkich miastach jest w głębokiej defensywie.\nObecną sytuację Kościoła we współczesnym świecie przyrównam do armii składającej się z szeregowców (wierni ), oficerów (księża parafialni ) i generalicji ( biskupi i kardynałowie ). Skąd szeregowcy mają wiedzieć, co robić, jeżeli ich oficerowie uganiają się za kasą i kobietami, a generalicja skupia się głównie na politycznych przepychankach. Kto zadba o dyscyplinę i wyszkolenie takiej armii ? I do czego ona będzie zdolna w godzinie próby ?\nNo właśnie. Dlatego też szperając w Internecie z zaskoczeniem dowiedziałem się, że są katolicy odprawiający mszę po łacinie, nie uznający reform Soboru Watykańskiego II i co gorsza uważający Jana Pawła II i Benedykta XVI za heretyków, którzy zawłaszczyli sobie papieski tron. Dla tradycjonalistów nawet Ojciec Rydzyk i jego fanklub to zwykli heretycy i religijni komiwojażerowie nie zasługujący na miano prawdziwego katolika. Wśród tradycjonalistów wyróżniamy trzy główne ugrupowania:\nbractwo św. Piotra – odprawiają mszę po łacinie, ale uznają pozostałe ustalenia soboru Watykańskiego II i zwierzchnictwo obecnego papieża nad Kościołem.\nbractwo św. Piusa X (tzw. lefebryści) – odprawiają mszę po łacinie, odrzucają reformy soborowe, ale uznają zwierzchnictwo papieża nad Kościołem krytykując jego politykę doktrynalną.\nsedewakantyści ( od łacińskiego „sede vacant”- tron jest pusty) – odprawiają mszę według rytu trydenckiego, odrzucają reformy soborowe i uważają że od czasów soborowych tron papieski jest zawłaszczony przez heretyków i uzurpatorów.\nPoznając poglądy tradycjonalistów stwierdziłem ze zdziwieniem, że ich argumentacja jest zadziwiająco trafna w kwestiach doktrynalnych. Na przykład od ponad 40 lat msze katolickie są odprawiane w językach narodowych. A w XV wieku właśnie liturgia w językach narodowych była główną przyczyną wojen religijnych, bowiem odprawiający msze po czesku husyci byli wyklęci przez ówczesny Kościół jako heretycy. Taki na przykład O. Rydzyk czy prałat Jankowski w tamtych czasach spłonęliby na stosie razem ze swoimi zwolennikami za odprawianie mszy po polsku.\nTeraz serio. Krytyka tradycjonalistów najbardziej skupia się na Janie Pawle II, chociażby ze względu na długość trwania jego pontyfikatu. Oto główne zarzuty:\nmodernizm – przekonanie, że Kościół powinien iść z duchem czasu i ewoluować zgodnie z rozwojem cywilizacji. Dla tradycjonalistów Sobór Watykański II jest herezją, bowiem dopuścił, aby prawdy Wiary były poddawane pod głosowanie. Obecny upadek obyczajów spowodowany jest tym, ze Kościół soborowy z obawy przed utratą wiernych złagodził rygory doktrynalne i obyczajowe wobec wiernych.\nekumenizm – przekonanie, że zbawienie można także osiągnąć poza Kościołem Katolickim i że inne religie zawierają również elementy Bożego Objawienia. Próby zjednoczenia religii chrześcijańskich podejmowane przez JPII były oceniane przez tradycjonalistów jako próba stworzenia nowego , bezdogmatowego kościoła w stylu New-Age. Za dowód herezji JP II brano udział papieża w nabożeństwach ekumenicznych z udziałem przedstawicieli prawosławia, protestantyzmu, judaizmu i buddyzmu .\nbałwochwalstwo – jak wyżej, propagowanie zmian w posoborowej liturgii stosownie do lokalnych uwarunkowań kulturowych. Poważnym argumentem była popularność Jana Pawła II w Polsce, gdzie zarzucano mu propagowanie zwulgaryzowanej liturgii przypominającej ludowe festyny ku własnej czci. Tu akurat nie sposób zauważyć, że kult Jana Pawła II w Polsce przybiera czasem formy jarmarcznego katolicyzmu, przy absolutnym lekceważeniu zasad wiary.\npoluzowanie dyscypliny – za dowód upadku obyczajów i dyscypliny w Kościele przytaczane są przykłady prałata Jankowskiego czy ojca Rydzyka, którzy opierając się na własnej popularności wśród wiernych otwarcie przeciwstawiają się lokalnej hierarchii kościelnej. Rosnąca liczba skandali obyczajowych (m.in. molestowanie seksualne), głosy za zniesieniem celibatu i rozszerzeniem kapłaństwa na kobiety stanowią dla tradycjonalistów dowód na zaniedbania papieża w kwestiach dyscypliny.\nKtoś powie, że powyższa argumentacja jest dowodem na ciemnotę i zacofanie tradycjonalistów. Moi drodzy. Albo się w coś wierzy, albo nie. Ale jeżeli już ktoś decyduje się na religię katolicką, powinien wyznawać ją konsekwentnie, a nie wybierać sobie których zasad można przestrzegać, a których nie. Tutaj podzielam ich stanowisko. Kościół to nie supermarket, z którego wybiera się to co pasuje. Obecnie widać, że coraz więcej wiernych zniechęca się do kościoła nie dlatego, ze wymaga za dużo, a dlatego ze wymaga od wiernych jedynie rzucania na tacę. Człowiek idzie na mszę i zamiast Eucharystii widzi jakieś pogańskie jasełka, a w miejsce modlitwy brzdąkających na gitarach kleryków. To lekko razi, szczególnie gdy kler bardziej interesuje się zawartością naszych kieszeni i majtek, a nie zawartością naszych dusz. Wyznawcy islamu i judaizmu nie bawią się w ekumenizm, tylko radośnie wyrzynają się w imię własnego imienia Boga. Obecnie najbardziej ekspansywną religia jest właśnie Islam propagowany jako religia biednych. Czarno widzę przyszłość naszego świata, jeżeli muzułmanie gotowi są umierać za swoją wiarę, a katolicy w imię tolerancji dyskutują o porozumieniu ponad podziałami. Obawiam się, że w nadchodzącej epoce wojen religijnych, które nastąpią po załamaniu zachodniej cywilizacji, jedynie tradycjonaliści będą mieli dość wiary, by podjąć się trudów walki o dziedzictwo zachodniego świata.\nPapież Benedykt XVI jest w niezwykle trudnym położeniu. Liberalnie nastawiona część kleru krytykuje go za konserwatyzm, a tradycjonaliści uważają go za heretyka. Tymczasem pozbawiona dyscypliny struktura zaczyna się sypać. Mam nadzieję że przywracanie dyscypliny wewnątrz Kościoła nie skończy się nagonką na oponentów w wykonaniu motłochu z pochodniami. Bo widzę, jak obie strony: tradycjonaliści i wolnomyśliciele zaczynają właśnie mobilizować swoje bojówki : na początek forumowi krzykacze i dyspozycyjni pismacy. Potem przyjdzie czas na marsze z pochodniami.\nUtyje szarańcza, czyli straszenie końcem świata…\nOpublikowano 24 lutego 2009 Autor: atahualpa\nTak się dziwnie składa, że jeżeli przez kilka dni nasi politycy nie zrobią nic głupiego, nie wydarzy się żadna spektakularna tragedia i nie umrze ktoś znany, w mediach zaczyna się straszenie końcem świata. Podlane sensacyjnym sosem spoty, w których tornado dewastuje wioski, tsunami zalewa słoneczne plaże, krowy się wściekają, kury mają ptasią grypę, a świnie cierpią na świński kaszel. Przy okazji nieodzowne jest powoływanie się na autorytet amerykańskich naukowców, którzy udowadniają, że przy odpowiedniej diecie każdy z nas będzie puszczał mniej „bączków” zawierających gazy cieplarniane, co niewątpliwie powstrzyma proces ocieplania się klimatu.\nLudzie od niepamiętnych czasów lubili się bać. Przy czym ich apokalipsy były jakby nieco bardziej przyziemne: najazd barbarzyńców, zaraza, trzęsienie ziemi, głód i.t.p. Stąd niezwykła kariera przeróżnych wróżów, proroków, pytii i innych przepowiadaczy przyszłości. Najbardziej wpływowe w starożytności były tzw. pytie ( Pytia Delfijska) i etruscy wróżbici wieszczący z wnętrzności zwierząt i zachowania się ptaków. Anegdota mówi, że jeden z rzymskich wodzów przed bitwą morską poprosił o wróżbę. Wróżba polegała na sprawdzeniu, czy kury będą dziobać ziarno; jeżeli kura dziobała ziarno – to wróżba była dobra, jeżeli nie – to wróżba była zła. Ponieważ na morzu kury nie miały ochoty na jedzonko, rzymski wódz wyrzucił je za burtę ze słowami: „Jak nie chcą jeść, to niech przynajmniej się napiją” i bitwę oczywiście przegrał.\nObecnie najpopularniejsze są apokaliptyczne wizje św. Jana oraz proroctwa Nostradamausa, który rzekomo przewidział wszystko co się w dziejach ludzkości wydarzy. Mało kto zwraca uwagę na fakt, że wzmiankowane proroctwa są tak skonstruowane, że pozostawiają czytelnikowi sporą swobodę interpretacji, szczególnie gdy wyprorokowany fakt juz sie wydarzył. Przypisywanie Nostradamusowi zdolności przewidzenia zamachu na WTC, ma tyle sensu, co sugerowanie że J.R.R.Tolkien zainspirował Al-Kaidę, bo jedna z części „Władcy Pierścieni” ma tytuł „Dwie wieże”. Zabawne są też argumenty, że idzie koniec świata, bo kalendarz Majów kończy się na 2012 roku. Otóż Majowie wyniki swoich wyrafinowanych obliczeń ryli na kamiennych tablicach. Może dlatego ich kalendarz kończy się na 2012, bo na tablicy po prostu zabrakło miejsca na dalsze obliczenia ?\nGłosy sceptyków nie przeszkadzają mediom w nakręcaniu jakże zyskownej końcoświatowej histerii. Podczas przelotu komety Halleya w 1910 roku Ziemia przeleciała przez tzw. ogon komety, będący smugą rozrzedzonego pyłu i gazów. Większość koncernów prasowych drukowała sensacyjne dodatki nadzwyczajne, głoszące w ogonie komety są trujące gazy i śmiertelne zarazki, jednym słowem „ratuj się kto może”. Z nowszych czasów każdy pamięta histerię związaną z „pluskwą milenijną”- o tym że 31.12.1999 o północy komputery przestaną działać. I co ? Działały. Bez zarzutu. Zarobiły jedynie media i koncerny informatyczne.\nTeraz głównym straszakiem jest ocieplenie klimatu. Tu niestety śmiech się kończy, bo medialna histeria zamieniła się w długofalową kampanię prania mózgów. Walka z globalnym ociepleniem stała się intratnym biznesem i sposobem na karierę polityczną. Przykładem jest tu Al Gore, spuszczony na szczaw przez wyborców kandydat na prezydenta, wypłynął z powrotem jako autor odkrywczego „dziełka” ekologicznego, zdobywając od razu poparcie różnych eko-fanatyków. Przy czym mechanizm zdobywania wpływów i władzy do złudzenia przypomina działania zawodowych XIX wiecznych wywrotowców „walczących” o prawa klasy robotniczej. Znaleźć grupkę niezadowolonych, zorganizować ich, uświadomić i na ich karkach dorwać się do władzy. Znamienne jest to, że nasi ekolodzy dziwnie nie przejmują się dobrem przyrody, a raczej zawartością swojej kieszeni. Pamiętam, jak w latach 90-tych storpedowali ukończenie budowy elektrowni atomowej w Żarnowcu, podsycając psychozę strachu wspomnieniami o katastrofie w Czarnobylu. O tym, że reaktor czarnobylski był konstrukcją z lat 50-tych i służył do innych celów, nikt nie chciał pamiętać. Liczyła się medialna histeria. Teraz głównym konikiem ekoterrorystów jest ograniczenie emisji CO2. Ponieważ CO2 jest emitowany głównie przez przemysł, obiektem ataku ekologów stały się zamożne państwa przemysłowe, których rządy zostały zmuszone do płacenia haraczu w zamian za limity emisji. Dziwna niekonsekwencja – najpierw torpedują budowy elektrowni atomowych, które CO2 nie emitują, potem biorą się za przemysł oparty na węglu i ropie. Pozostaje stare pytanie z czasów młodości Mussoliniego: „chi paga?” („kto płaci?”).\nNajciekawsze w tym wszystkim jest to, że radosna twórczość człowieka ma znikomy wpływ na zmiany klimatu w skali globalnej. Jeśli chodzi o emisję CO2, najwięcej tego gazu rozpuszczone jest w wodzie oceanów. Głównym dostawcą dwutlenku węgla do atmosfery są wulkany, które przy okazji wydzielają tlenki siarki, pyły i inne paskudztwa. Inny gaz cieplarniany, metan (CH3) powstaje w wyniku naturalnych procesów gnicia. Obszary naturalnej jego emisji to tropikalne dżungle i bagna. Udział człowieka w tym wszystkim to ok. 1%. No ale klimat się ociepla, powie ktoś. Oczywiście. Tylko, że największy wpływ na średnią temperaturę globu mają dwa czynniki zupełnie od człowieka niezależne. Aktywność słoneczna i aktywność sejsmiczna. Jeśli chodzi o aktywność Słońca to polecam zajrzeć do Wikipedii lub podręcznika astronomii. Najprostszym sposobem oceniania aktywności słonecznej jest liczenie tzw. plam na Słońcu, które prowadzone jest od ok. 350 lat. Otóż udowodniono, że ilość energii emitowanej przez Słońce zmienia się w cyklu 11 letnim. ( Dla przykładu: rok 2008 był rokiem minimum aktywności – no i mamy zimę jak się patrzy.) Obserwując wykres aktywności słonecznej widzimy, jak na 11 letni cykl nakładają się inne cykle wykazujące tendencję wzrostową. Jednym słowem: robi się coraz cieplej na Ziemi bo Słoneczko coraz mocniej świeci.\nJednym z podstawowych narzędzi badania klimatu w przeszłości jest badanie zawartości izotopu węgla C14 w warstwach arktycznego lodu oraz w słojach drzew. Okazuje się, że okresy ocieplenia klimatu korelują z okresami wzrostu zawartości C14 ( czyli składnika gazów cieplarnianych). A to z kolei koreluje z zaobserwowanymi zmianami aktywności Słońca. Obecna zawartość C14 w atmosferze jest podobna do tej z wieków XI-XIII , kiedy to klimat był tak łagodny, że Wikingowie osiedlali się na Grenlandii ( grüne Land – zielona ziemia), a na terenie Polski uprawiano winorośl. Dziwne, nieprawdaż – przecież w XII wieku rozwiniętego przemysłu nie było. Ale za to „ekologów” palono wtedy na stosach J.\nPodsumowując, cała ta współczesna histeria na temat ocieplenia klimatu ma za zadanie jedynie nabić kabzę różnym cwaniakom i macherom od ekologii. Wystarczy ludzi porządnie nastraszyć głupawymi hollywódzkimi filmami (np. „Wodny świat”) i już dają się wodzić za nos wszelkiej maści prorokom od zielonej propagandy. Teraz limity emisji i podatek od CO2, potem wprowadzą wodę i tlen na kartki, bo matkę Ziemię trzeba oszczędzać. A wszystko to po to, aby objąć panowanie nad stadem otumanionych ludzi.\nP.S.Więcej o aktywności słonecznej na stronie:\nKategorie: Bez kategorii\t| 315 Komentarze\nMartwi wizjonerzy, geniusze i wyrobnicy\nOpublikowano 19 lutego 2009 Autor: atahualpa\nKto jest najwybitniejszym autorem powieści grozy? H.P.Lovecraft, E.A.Poe, King a może B.Stoker? Moim zdaniem Fiodor Dostojewski. W „Zbrodni i karze” udowodnił, że największym monstrum świata wcale nie musi być zombie, wampir czy cuthulu. Najokrutniejszym potworem świata jest zawsze człowiek. Być może jest to osąd subiektywny, ale czytając Lovecrafta, Kinga czy Mastertona czytelnik wie , że w gruncie rzeczy jest to fikcja służąca jego rozrywce. Natomiast czytając monolog wewnętrzny Rodiona Raskolnikowa, studenta planującego na zimno zamordowanie lichwiarki, zawsze mi się w pewnym momencie jeżą włosy. Jest to chwila, w której człowiek uświadamia sobie, że w zasadzie do zbrodni zdolny jest każdy z nas.\nŻyjemy w przedziwnej epoce. W epoce spełniających się proroctw, gdzie fantastyka staje się rzeczywistością w ciągu kilku lat. Niezwykłe tempo rozwoju technologicznego i podążające za nim zmiany obyczajowe stanowią swego rodzaju ucieczkę ludzkości przed widmem cywilizacyjnej zapaści. W „Studim historii” A.Tonybee’go znalazłem ciekawą tezę, że jednym z symptomów upadku cywilizacji jest eskapizm jej twórczych elit. Owa ucieczka od rzeczywistości zachodzi zwykle dwutorowo: jedną z tendencji jest archaizm (czyli sentyment za mityczną przeszłością), druga z tendencji to futuryzm (czyli ucieczka do przodu – w technologię). Jednocześnie następuje wyjałowienie twórczości głównonurtowej, ponieważ twórcze elity uświadamiają sobie, że „wszystko już wcześniej było wymyślone”. Przyznaję, że nie jestem kulturoznawcą i pewne sprawy przerastają mój prosty inżynierski umysł, ale musimy przyznać, że wszystkie nowe trendy w XX wiecznej sztuce były w zasadzie destrukcją wcześniejszych kanonów estetycznych. Te wszystkie kubizmy, surrealizmy, dadaizmy i konceptualizmy w istocie obnażały duchową pustkę twórców, którzy poszukując nowych środków wyrazu bawili się konwencją, oferując odbiorcom prowokacje w miejsce odczuć estetycznych. Dopóki robili to geniusze (Picasso, Dali) eksperymenty miały posmak nowości. Ale obecnie naśladowcy naśladowców w ramach swej artystycznej ekspresji potrafią jedynie przypinać sobie gumowe genitalia i umieszczać symbole religijne w odchodach. Gdzie tu jest sztuka, to wybaczcie, ale nie wiem.\nPodobne wyjałowienie można zauważyć w twórczości literackiej. Różne eksperymenty formalne i narracyjne, te quasi kontrowersyjne tematy i miksowanie wątków. Znaleziono dla tego nawet nazwę - postmodernizm. Oto typowa galeria postmodernistycznych tematów: kobieta z dwoma łechtaczkami, monologi wewnętrzne dresiarza, żydowski gej niemieckiego pochodzenia poszukujący swoich korzeni w polskim Gdańsku, opisy fizjologicznych przeżyć autora po zażyciu środków halucynogennych i inne bzdury… Ludzie, kto to czyta ? To ja już wolę pilota Pirxa. Być może fantastyka to eskapizm, ale za to inspirujący; czego nie można powiedzieć o prozie Gretkowskiej, Masłowskiej, Huellego, Stasiuka, czy Pilcha.\nFantastyka, pomimo całego swojego rozrywkowego sztafażu, posiada jednak o wiele większy potencjał twórczy, niż wydumany „mainstream”. Jest swego rodzaju fenomenem, że niektórzy pisarze S-F potrafili w swych genialnych wizjach antycypować kierunki dalszego rozwoju naszej cywilizacji. Nie chodzi tu wyłącznie o techniczne wynalazki, raczej o globalne tendencje rozwoju całej ludzkości, które powoli zaczynają się sprawdzać. Któż mógłby przypuszczać, że po rozpadzie bloku komunistycznego ludzie zaczną się wyrzekać swojej wolności na rzecz bezpieczeństwa, wykorzystując technologie masowej inwigilacji i propagandy opisane wizjonersko przez George’a Orwella w powieści „1984”. Wiele wątków tego dzieła stało się trwałym elementem naszej kultury. Chociażby termin „Wielki Brat”, który zamiast określać wszechmocnego ale anonimowego dyktatora, znalazł zastosowanie dla określenia głupawego show, w którym gawiedź podgląda jak podobne im prymitywy nudzące się w zamkniętej przestrzeni kopulują oraz załatwiają swoje potrzeby fizjologiczne na wizji. W zamysłach twórców popularność tego show miała oswoić ogół społeczeństwa z inwigilacją, której ludzie będą w przyszłości poddawani. Zainteresowanym polecam witrynę\n, której autorzy z niezwykłym talentem śledzą rozwój współczesnych technik manipulacyjnych i inwigilacyjnych oraz ich wpływ na opinię publiczną.\nWszechobecny konsumpcjonizm będący substytutem tradycyjnych religii opisał natomiast Aldous Huxley w swej antyutopii „Nowy wspaniały świat”. Świat, którego gwarantem stabilności jest podział ludzkości na modyfikowane biologicznie kasty, a rozwój ekonomiczny napędza konsumpcja będąca obowiązkiem każdego obywatela. Dobre samopoczucie obywateli zapewnia szeroka gama antydepresantów i miękkich narkotyków, a seks propagowany jest jako najlepsze lekarstwo na duchowe rozterki. Brzmi znajomo, prawda ? Podobnie, chociaż nieco bardziej ponuro wygląda świat wykreowany przez Raya Bradbury’ego w powieści „Farenheit 451”. Totalna inwigilacja społeczeństwa, którego głównym źródłem rozrywki są mydlane opery wyświetlane na okrągło na zajmujących całe ściany domostw ekranach interaktywnej telewizji. Wszelka aktywność indywidualna jest źle widziana, a trwałości ładu pilnują strażacy, zajmujący się obowiązkowym paleniem książek. Posiadanie bowiem jakichkolwiek książek traktowane jest jako przestępstwo. W naszym świecie póki co wolno jeszcze czytać książki, ale coraz więcej ludzi za powód do dumy uważa posiadanie zajmującego pół ściany telewizora plazmowego. A wiadomo, że w „demokracji” większość ma zawsze rację. Ciekawy obraz przyszłości zaprezentował również Janusz A. Zajdel w swej najwybitniejszej powieści „Limes Inferior”. Ludzkość wciśnięta na siłę w globalną utopię, podzielona na kategorie według poziomu inteligencji. Pieniądze zostały zastąpione przez wirtualne „punkty”, a podstawowym gadżetem każdego obywatela jest tak zwany „klucz”, będący połączeniem dowodu osobistego, karty płatniczej i kalkulatora. Urządzenie w sam raz dla miłośników telefonów komórkowych (które obecnie są „mądrzejsze” i mają więcej zastosowań niż niejeden z ich właścicieli). Panująca w świecie „Limes inferior” ekonomia jest równie wydumana jak ekonomia realnego socjalizmu, a opisany w powieści świat drobnych cwaniaczków i kombinatorów uganiających się za „punktami” do złudzenia przypomina środowisko naszych rodzimych cinkciarzy spod „Pewexu”. Ale trzeba przyznać, że gospodarka oparta na wirtualnych pieniądzach i idea „klucza” to dość prorocze pomysły, jak na utwór sprzed niemal trzydziestu lat. Aktualność tej wizji wychodzi zwłaszcza podczas globalnego kryzysu spowodowanego właśnie spekulacjami na wirtualnym pieniądzu. Główny wątek wszystkich wyżej wymienionych powieści to przede wszystkim człowiek. Człowiek postawiony naprzeciw systemu, który pozbawił go wolności decydowania o swoim losie. Wizje pesymistyczne, ale sami sobie gotujemy ten los w świecie inwigilowanym jak u Orwella, konsumującym jak u Huxley’a i oddającym się odmóżdżającej rozrywce jak u Bradbury’ego.\nDla naszych dyżurnych przestraszaczy, wieszczących koniec świata w wyniku globalnego ocieplenia lub przylotu planety Nibiru polecam lekturę innych mistrzów SF. Na początek mająca prawie pięćdziesiąt lat „Kantyczka dla Leibowitza” autorstwa W.M.Millera. Porażająca wizja spustoszonej wojną nuklearną Ziemi, na której niedobitki Kościoła Katolickiego usiłują ocalić spuściznę upadłej cywilizacji. Następnie polecam lekturę „Dnia tryfidów” Johna Wydhama. Po zapaści cywilizacyjnej niedobitki ludzkości walczą o przetrwanie z tytułowymi Tryfidami – zmodyfikowanymi genetycznie roślinami uprawnymi w których rozwinęły się zalążki inteligencji. Motywem wspólnym obu powieści jest zagłada, jaką sprowadził na siebie człowiek swoją krótkowzrocznością. Pod wieloma względami te dość wiekowe utwory są prekursorskie w przedstawianiu ludzkości wobec globalnego holocaustu. Zresztą wiele motywów w nich zawartych zostało wykorzystane przez późniejszych twórców literackich i filmowych. Ciekawą wizję można znaleźć w klasycznej już „Fundacji” autorstwa Isaaca Asimova. Cykl powieści opisuje upadek galaktycznego superpaństwa i działania utajnionej grupy naukowców i inżynierów, którzy jako tytułowa Fundacja usiłują jak najszybciej odbudować potęgę imperium. Nie byłoby w tym nic fascynującego, gdyby nie fakt, że w ostatnich dwudziestu latach byliśmy świadkami upadku takiego właśnie imperium –bloku sowieckiego, a obecnie widzimy jak Rosja zaczyna konsekwentnie i bezwzględnie odbudowywać swoją mocarstwową pozycję. Na tym przykładzie widać, jak młodsze kadry GRU i KGB odgrywają we współczesnej Rosji rolę takiej właśnie „Fundacji”, oraz jak istotny jest właściwy dobór lektur u decydentów.\nNajważniejsze miejsce w tym Panteonie wizjonerów zajmują jednak dwie osoby: Stanisław Lem i Philip K. Dick. Szeroki zakres zainteresowań i ogrom erudycji pozwoliły Lemowi, poza fabułą SF, stworzyć fundamentalne dzieła: „Summa technologiae” i „Fantastyka i futurologia”. W obu dziełach autor nakreślił wizje tak dopracowane w szczegóły, że pod koniec swego długiego życia mógł w felietonach dobrodusznie zrzędzić: „inżynieria genetyczna ? – przewidziałem to, rzeczywistość wirtualna? - przewidziałem to…” Rozwój technik komunikacji, zwłaszcza Internetu sprowokował Lema do stwierdzenia, że pomimo coraz większych możliwości komunikowania się, człowiek ma sobie niewiele sensownego do powiedzenia. Co smutniejsze, również w tym przypadku Mistrz miał rację.\nNatomiast Dick , niedoceniony za życia, chory na schizofrenię pisarz niszowy, stał się obecnie czymś w rodzaju Nostradamusa XXI wieku. Dziesiątki powieści i setki opowiadań poruszały główne tematy SF: inwazje Obcych, podróże w czasie, alternatywną historię, nuklearną katastrofę, bunt maszyn. Ale głównym wątkiem przewijającym się przez twórczość Dicka była postawa człowieka wobec manipulacji, wobec przekłamań rzeczywistości i otaczającej człowieka iluzji. Obsesyjne poszukiwania, co jest prawdą, a co jedynie złudą. Z ważniejszych utworów wymienię jedynie „Człowieka z wysokiego zamku”, „Słoneczną loterię” i „Ubika”. Światy Dicka przedstawiają przeważnie ubezwłasnowolnionych, okłamywanych ludzi, którzy usiłują dociekać prawdy. W przerażający sposób przypominają współczesny świat, w którym technika usiłuje zastąpić człowieczeństwo.\nPo co ten przydługi wykład ? Otóż ilekroć czytam różne proroctwa lub wizje opracowywane przez sztaby naukowców i specjalistów od reklamy, tylekroć uświadamiam sobie, że już gdzieś to czytałem. Aby trafnie przewidzieć, co się stanie z ludzkością za sto lat, nie potrzeba instytutów naukowych – wystarczy przebłysk genialnej intuicji takiego czy innego pisarza.\nPrzypadek Savonaroli, czyli jak stworzyć męczennika ?\nOpublikowano 18 lutego 2009 Autor: atahualpa\nOd kilku dni głównym powodem dla ekstatycznych uniesień jak zwykle prawdomównych i obiektywnych mediów są relacje z premiery filmu „Popiełuszko, wolność jest w nas”. Ponieważ wzmiankowanego dzieła jeszcze nie oglądałem, nie będę się ( jeszcze) wypowiadał na temat jego walorów artystycznych. Mam tylko nadzieję, że najnowszy film o kapłanie-męczenniku będzie o wiele lepszy od produkcyjniaka Agnieszki Holland pt. „Zabić Księdza” nakręconego we Francji w 1988 roku. Jedynym walorem filmu pani Holland jest pierwszorzędna obsada aktorska. W rolę Popiełuszki wciela się Christopher Lambert ( tak – ten od „Nieśmiertelnego” ), SB-ka gra Ed Harris a drugoplanowych rolach wystąpili m.in. Tim Roth i Pete Postlethwaite . I to wszystko co można dobrego o tym powiedzieć. Reszta to typowy sentymentalny wyciskacz łez jadący na schematach: źli komuniści w czołgach strzelają do modlących się przed kościołem babinek, a w środku charyzmatyczny ksiądz unosi palce w charakterystycznym „V”. O sukcesie tego filmu nie zadecydowały walory artystyczne, ale koniunktura polityczna, bowiem udział aktorskiej pierwszej ligi Hollywoodu w tym przedsięwzięciu gwarantował stosowny antykomunistyczny wydźwięk propagandowy (przypomnijmy – to czasy prezydentur Reagana i Busha Seniora).\nTeraz pozostaje mi tylko udać się w weekend do kina i obejrzeć nową wersję tej historii. Jedyne, czego się boję, to tego, że film okaże się kolejnym hagiograficznym dziełem klęcznikowym. Nawet martyrologię narodową można przedstawić w sposób strawny, ale nadmiar patosu i nieudolność reżyserska potrafią zabić niemal każdą historię, co udowodnił film „Katyń”.\nPrzy okazji najnowszej premiery powróciła dyskusja na temat okoliczności śmierci księdza Popiełuszki. Wersja oficjalna głosi, że charyzmatyczny kapelan „Solidarności” zginął zakatowany przez SB-ków działających na rozkaz swoich szefów, ba, twierdzi się nawet że zginął na osobisty rozkaz Kiszczaka i Jaruzelskiego. Śmierć księdza w 1984-ym roku wstrząsnęła światową opinią publiczną, zdyskredytowała do reszty władze komunistyczne w oczach społeczeństwa i podniosła autorytet Kościoła , pod którego skrzydłami rozwijały swoją działalność podziemne organizacje niepodległościowe. Sprawcy mordu zostali oczywiście schwytani i osądzeni, a fakt że trzymali gęby na kłódkę odnośnie swoich prawdziwych mocodawców pozwolił im spokojnie odsiedzieć swoje kary bez ryzyka „powieszenia się” w celi.\nJednym zdaniem: ekipa Jaruzelskiego straciła resztki wiarygodności, Naród zyskał bohatera, Kościół zyskał męczennika, a kwiat wolności wyrósł na krwi pomordowanych patriotów…\nI to wszystko przez nadgorliwość kilku SB-ków. Niewiarygodne.\nNie wiem dlaczego, ale przypomina mi się pewna głośna sprawa z XV wieku. Historia florenckiego mnicha, Hieronima Savonaroli. Piętnastowieczne Włochy były podzielone na dziesiątki państw-miast, rządzonych przez lokalne rody książęce i tylko teoretycznie uznające władzę papieża. Najbogatszymi i najpotężniejszymi państwami było: państwo papieskie ze stolicą w Rzymie, królestwo Neapolu, republiki Wenecji i Genui oraz księstwa Mediolanu i Florencji. W drugiej połowie XV wieku pomiędzy tymi państwami trwała bezpardonowa walka „wszyscy przeciwko wszystkim”, a w papieskim Rzymie frakcje kardynałów wykorzystywały każdy środek, aby wypchnąć swego kandydata na papieski tron.\nJeżeli ktoś nie chce wertować podręczników historii to polecam lekturę powieści Mario Puzo ( autora m.in. „Ojca chrzestnego) zatytułowanej „Rodzina Borgiów”. Miłośnicy thrillerów znajdą tam wszystko co najlepsze: krwawe zbrodnie, wielka politykę, spiski , wojny i perwersje, a wszystko podane z dużą dawką historii renesansowych Włoch.\nW tej oto ciekawej scenerii działał Savonarola. Należący do zakonu Dominikanów kapłan rozpoczął swoją działalność we Florencji w 1489 roku. Od początku Dał się poznać szerszym masom ludności, jako pisarz a zwłaszcza jako natchniony kaznodzieja, przypisujący sobie posłannictwo proroka Bożego, i zyskał od razu ogromny wpływ. To rychło zauważył ówczesny rządca Florencji, Wawrzyniec Medyceusz, znany polityk i mecenas sztuk. Ale Savonarola nie liczył się z nim zupełnie, nawet występował surowo przeciw jego rządom. W mowach swoich nie pominął i duchowieństwa, piętnując występki obyczajowe i wystawny tryb życia biskupów i kardynałów. Na nieszczęście, dalszej działalności Savonarola nie ograniczył do sfery kościelnej; dał się uwieść profrancuskiej partii politycznej, przeciwnej Medyceuszom, zamienił się na przywódcę politycznego i wiecowego mówcę. We Florencji upadają rządy Medyceuszów, a za radą Savonaroli nastają nowe rządy teokratyczno-demokratyczne. W miejsce księcia miastem rządzi Wielka Rada, a fanatyzm religijny Savonaroli zwraca się przeciwko bogatym mieszkańcom miasta. Buntując miejski proletariat, Savonarola organizował grupy młodzieńców, którzy, obchodząc ulice miasta, zabierali przechodniom kosztowności i po pewnym czasie publicznie je palili. Do złudzenia przypomina to działalność bojówek bolszewików, rabujących burżujów podczas rewolucji październikowej. Na razie jeszcze nikt nie poniósł poważniejszych strat, poza Medyceuszami, ale oni byli akurat w niełasce u nowego papieża Aleksandra VI Borgii. Niestety Savonarola, zachęcony powodzeniem dotychczasowej akcji rozpoczął jawną, personalną krytykę papieża Borgii, zarzucając mu między innymi przekupstwa, symonię (sprzedawanie stanowisk), nepotyzm i różne zboczenia seksualne. Przy okazji grupa niechętnych papieżowi kardynałów podsycała te antypapieskie nastroje w innych rejonach Italii, a takiej nielojalności papież tolerować już nie mógł. W specjalnym edykcie zagroził Florencji ekskomuniką, jeżeli będą dalej wspierać „heretyka i buntownika Savonarolę”. Tradycyjnie nieznani sprawcy napadli więc na klasztor św. Marka i tam zbuntowanego dominikanina schwytano. Po wymuszonych torturami zeznaniach, Savonarola został przez sąd skazany na śmierć przez powieszenie. Przed wykonaniem wyroku wyspowiadał się i otrzymał od papieża odpust zupełny, który z wdzięcznością przyjął. Jego ciało ich po dokonanej egzekucji spalono i wrzucono do Arno (23 maja 1498 r.). W ten oto sposób rękami cywilnych władz Florencji papież i hierarchowie kościelni pozbyli się niebezpiecznego wichrzyciela.\nPo co przytaczam tę historię? Ano pomyślmy. Inny kraj, inna epoka. Charyzmatyczny kaznodzieja gromadzący w świątyni niezadowolonych z dotychczasowego życia ludzi. Jawna krytyka władzy oraz tych, co z władzą współpracują, przeprowadzana w momencie, gdy część Episkopatu za wszelką cenę chce ustalić z ekipą rządową jakieś zasady pokojowej współpracy. Walki frakcyjne w partii, konflikty personalne wśród biskupów. I nagle kilku oficerów SB brutalne morduje niewygodnego kapłana, dopuszczając, aby znaleziono po jakimś czasie okaleczone zwłoki. To się naprawdę nie trzyma kupy, chyba że komuś mocno zależało, aby polski kociołek wrzał dalej.\nSą w historii Polski tematy, przy których „Archiwum X” to bajka dla grzecznych dzieci.\nP.S. Dane biograficzne Savonaroli na podstawie www.ultramontes.pl\nByły inteligentny człowiek\nOpublikowano 16 lutego 2009 Autor: atahualpa\nBICZ (skrót od „bywszyj intelligientnyj czełowiek”) – były inteligentny człowiek. Na przykład doktor nauk pracujący w kotłowni lub poeta zasłany do kołchozu. Zaraz po rewolucji „bywszymi” nazywano duchowieństwo, arystokratów, oficerów, bogatych kupców (…). Dziś „Biczami” zwą wszelkie tałatajstwo – rozmaitych poetów, malarzy, filozofów i innych frantów pracujących w charakterze robotników sezonowych, stróżów i.t.p.”\nPowyższa definicja pochodzi z arcyciekawego cyklu reportaży o życiu rosyjskiej prowincjonalnej dalekiej północy, stworzonego przez pana Mariusza Wilka. W Polsce ukazały się dwa tomy: „Wilczy Notes” i „Wołoka”, opisujące wieloletnią włóczęgę autora po okolicach Morza Białego, rosyjskiej Karelii, półwyspu Kola i kanału bałtycko-biełomorskiego. Moim skromnym zdaniem autor genialnie uchwycił najbardziej charakterystyczne cechy zwykłego rosyjskiego społeczeństwa, ich nadzieje, lęki i rozczarowania, ich stosunek do samych siebie, do religii, do władzy i do obcokrajowców. Jest to obraz dalece odbiegający od promowanego przez naszych medialnych hunwejbinów stereotypu Rosjanina. Ilekroć widzę nawiedzoną panią redaktor, która prezentując się na tle Kremla z ekstazą w oczach „dokopuje ruskim”, bo takie ma wytyczne od swoich szefów; od razu wiem, że jej wiedza o Rosji kończy się na hotelowym barze w centrum Moskwy. Dalej to już tylko dzicz, białe niedźwiedzie na ulicach, bimber i brak prądu, czyli coś, co pozwala tradycyjnie zakompleksionym wobec reszty świata Polakom poczuć się przez chwilę lepiej. Ale nie o tym miałem zamiar pisać.\nW swoim artykule z 07.01.2009, zamieszczonym na niniejszym blogu pod tytułem „Sine nobilitate czyli sztuczna inteligencja”, miałem przyjemność trochę się ponabijać z naszych polskich snobizmów, wśród których snobizm edukacyjny zajmuje ważne miejsce. Zabrakło tam jednak miejsca na rozważania o genezie i naturze inteligencji, rozumianej jako klasa społeczna.\nJest to swego rodzaju semantyczny fenomen, że termin „inteligencja” oznaczający po prostu jeden z parametrów ludzkiego mózgu określający zdolność do przetwarzania informacji, stał się pomiędzy Odrą a Kamczatką terminem określającym klasę społeczną, czyli grupę ludzi o określonych cechach oraz roli odgrywanej w społeczeństwie.\nO ile na Zachodzie słowo „inteligencja” określa raczej część klasy średniej zajmującej się wolnymi zawodami, to u nas „inteligencja” stała się po prostu substytutem klasy średniej w społeczeństwie, w którym stosunki ekonomiczne raczej uniemożliwiają naturalne wyłonienie się owej „middle class” z ogółu ludu pracującego miast i wsi. Skąd się to wzięło ? Otóż cofnijmy się w czasie do początków XVIII wieku, w czasy monarchii absolutnych. Otóż ówcześni władcy wyznając zasadę „Państwo to ja”, do prawidłowego funkcjonowania swoich włości potrzebowali stałych armii i flot, oraz rozbudowanego aparatu finansowego do ściągania podatków. Centralizm administracyjny oraz merkantylizm gospodarczy równa się biurokracja. A biurokracja potrzebuje kadr. O ile w ówczesnej Francji czy Anglii kadry administracji państwowej zapewniało liczne i relatywnie wpływowe mieszczaństwo ( dla szlachty zarezerwowana była kariera wojskowa), to w typowo rolniczych Austrii i Rosji szlachta była jedyną grupą posiadającą jako takie wykształcenie, by zasilić szeregi biurokratów. Typowym przykładem takiego postępowania była polityka Piotra I Romanowa, który nie licząc się z nikim i niczym rozpoczął bezwzględną modernizację swojego kraju. O ile wykwalifikowanych specjalistów ściągał z Niemiec, Holandii czy Anglii, to do zapewnienia kadr dla wojska i administracji przypisał po prostu carskim ukazem wszystkich szlachetnie urodzonych do służby państwu, przy czym szczegółowe zadania, funkcja i pozycja w hierarchii była okresowa w tak zwanej tabeli rang. W latach późniejszych kolejni władcy Rosji rozbudowywali tabelę rang i dopuszczali do służby państwowej również nie-szlachciców i obcokrajowców, jeżeli posiadali odpowiednie wykształcenie. W takiej sytuacji tytuł szlachecki przysługiwał automatycznie po osiągnięciu odpowiedniego szczebla w hierarchii. W tej decyzji widzimy genezę inteligencji jako klasy społecznej. Wpisana w biurokratyczną machinę autorytarnego państwa inteligencja stała się synonimem szlachectwa z wykształcenia, a nie jak dotychczas szlachectwa z urodzenia.\nWiększość terytoriów i ludności dawnej Polski znajdowało się pod zaborami Austrii i Rosji (w zaborze pruskim panowały inne stosunki). Cechą charakterystyczną ówczesnej Polski na tle innych państw była patologiczna wręcz ilość szlachty (10-15% ogółu), przy czym gros z niej nie różniła się zamożnością ani stylem życia od chłopów. Dla szlachty żyjącej pod zaborami stało kilka możliwości wyboru: zbrojny opór, bierny opór lub służba zaborcom. Rezultaty zbrojnego oporu są ogólnie znane: przegrane powstania, represje, konfiskaty majątków i powolna deklasacja. Bierny opór polegał na unikaniu angażowania się w politykę, przy skupieniu się na aktywności gospodarczej. Właściwie dopiero po powstaniu styczniowym ta koncepcja wyparła powoli idee Mesjasza Narodów, jakie były wcześniej propagowane przez siedzącego w paryskim ciepełku Mickiewicza. Niezależnie od tego część zamożnej szlachty i arystokracji świadomie wybrała służbę zaborcom, chcąc w ten sposób zabezpieczyć swoją pozycję społeczną i źródła dochodu. Owi „kolaboranci” szybko zajęli wyższe szczeble administracji zaborców (np. książę Czartoryski był bliskim przyjacielem i ministrem spraw zagranicznych cara Aleksandra I), wchodząc w skład arystokratycznych elit monarchii.\nW tym czasie rzesze zwykłej szlachty ulegały procesowi deklasacji ekonomicznej. Część spadała do stanu chłopów, a potomkowie ziemiaństwa, które utraciło majątki w wyniku popowstaniowych represji szukali zajęcia szeregach rozbudowanej biurokracji, usiłując spożytkować jakoś swoje wykształcenie. Stanowiło to swego rodzaju wzór dla innych, dlatego też od połowy XIX wieku powszechne stało się przekonanie o posiadaniu niezbędnego wykształcenia w osiągnięciu kariery. Przy czym kariera polegała przeważnie na karierze biurowo-urzędniczej. Nieliczne i najzdolniejsze jednostki robiły kariery naukowe czy inżynierskie, większość poprzestawała na przerzucaniu papierów w różnych „amtach” i „cyrkułach”. Ta głupawa w gruncie rzeczy robota raniła głęboko arystokratyczną duszę szlachetki-biurokraty, który gwoli kompensacji roił sobie, że jest przeznaczonym do wielkich czynów depozytariuszem wielkich idei, ale złośliwy los posadził go za biurkiem.\nNajtrafniej zobrazował to bodajże Boy-Żeleński w wierszyku z Zielonego Balonika pisząc że „prawdziwy Krakowianin jest goły i inteligentny”. Z tej epoki wywodzą się początki etosu inteligenckiego, według którego inteligencja przejęła rolę szlachty w prowadzeniu Narodu i powinna „nieść ludowi oświaty kaganek” a w razie potrzeby „rzucać na stos swój życia los”. Tu mała dygresja. Zawsze fascynowało mnie tempo, w jakim „Pierwsza Brygada” z pieśni patriotycznej ewoluowała w stronę piosenki biesiadnej. Nigdy nie zapomnę słów „Na stooos…Rzuciliśmyyyy…Swój życia loos, na stos, na stos…” śpiewanych przez panów oficerów, gdy osiągnęli stan kompletnego upojenia alkoholowego na imprezach towarzyskich i służbowych. Zresztą w tym zachowaniu również widać karykaturalny odprysk owego mesjanistycznego etosu inteligenta.\nO ile w dwudziestoleciu międzywojennym dorobiliśmy się inteligencji rozumianej jako elita Narodu, to wojna i czterdzieści parę lat komuny wytrzebiło skutecznie te grupę. W komunizmie porządek musiał być, dlatego też poza wiodącą rolą klasy robotniczej i chłopskiej, bardzo ważną rolę odgrywała tak zwana inteligencja pracująca. Zgodnie z ówczesną terminologią do owej kasty należał każdy kto zdał maturę, przez co inteligencja pracująca obejmowała zarówno inżynierów i techników (słusznie!), jak i całe rzesze biurokratów, referentów, urzędników oraz zajmujących średni szczebel kierowniczy półanalfabetów z legitymacją partyjną. Jeżeli ktoś nie pasował do układu, nie zgadzał się z nim lub miał inne poglądy, szybko stawał się byłym inteligentem pracującym w kotłowni lub mieszającym cement na wielkich budowach socjalizmu.\nTo co odziedziczyliśmy po komunie, to właśnie ów spaczony etos inteligenta. Ponieważ prywatyzacja polegała głównie na podzieleniu majątku narodowego pomiędzy liderów opozycji, nielicznych prywaciarzy oraz średni szczebel powiatowych ubeków i partyjniaków, większość społeczeństwa obudziła się w ręką w nocniku, nie posiadając na własność nic, oprócz papierka ukończenia szkoły. Stąd niezwykła wręcz popularność „Gazety Wyborczej” w latach 90-tych. Spostrzegawczy redaktor Adam stwierdził, że najprostszym sposobem skanalizowania społecznego rozczarowania jest schlebianie owym „wykształciuchom”, dmuchając raz jeszcze w balonik inteligenckiego etosu. My – Europa, my- inteligencja, my – zalążek klasy średniej. Sporo ludzi się na to nabrało, kiedy kończąc gorączkowo różne studia i uczelnie wierzyli, że wykształcenie zapewni im klucz do kariery. Jakże się mylili. Wykształcenie to jeszcze nie wiedza. Wykształcenie to tylko tytuł ukończenia jakieś szkoły. Tymczasem obudziliśmy się w świecie, gdzie byle dziunia po dwuletnim licencjacie zachowuje się jak sportretowany w „Psach” ubek, łkający głośno że: „…Ja chcę, kurwa, do biura…Ja dwa fakultety mam…Ja nie chcę umierać…” I wychodzi z założenia, że praca fizyczna jest poniżej jej godności. W takim przypadku dla tej osoby trafniejsze jest określenie „prawie inteligentny człowiek” lub „niemal inteligentny człowiek”.\nTytułowy „były inteligentny człowiek” to zjawisko, które występuje również u nas. Niestety, często się zdarza, że wykształceni i utalentowani ludzie nie mogą znaleźć pracy w swoim zawodzie, a to ze względu na tzw. układy (środowisko prawnicze), a to ze względu sytuację na lokalnym rynku pracy. Podejmują więc jakiekolwiek zajęcie licząc na łut szczęścia. Całkiem liczna jest również kategoria nieudaczników życiowych, nieprzystosowanych do życia w realiach wilczego kapitalizmu. Jest też najbardziej malownicza grupa ludzi, którzy po prostu świadomie wybierają taki styl życia i mając dyplom ukończenia studiów stoją na kasie w markecie lub przy obrabiarce w fabryce. Swoje decyzje tłumaczą nonkonformizmem i herbertowską „kwestią smaku”, wychodząc z założenia że praca czyni wolnym zwłaszcza gdy nie trzeba się w niej prostytuować. Na dłuższą metę nie sposób się w tym połapać…\nMiłosne uniesienia naszego wieku\nOpublikowano 14 lutego 2009 Autor: atahualpa\n„Gdy kina „Wolność” neon z trudem się zapala\nA na portierni spać się kładzie nocny stróż\nW bramie obciągam łyk, na mnie nie czeka nikt\nBo ja nikogo nie potrafię kochać już…”\nPonieważ w taki dzień jak dzisiaj wszyscy odmieniają słowo „miłość” w każdej możliwej deklinacji, nie będę tym razem pluł jadem na stada zmanipulowanych marketingową propagandą naiwniaków. Każdy ma prawo do rozrywki i zabawy, nawet głupiej. Nie ma również powodu stroić się w szaty Katona, gdy samemu nie było się wiele lepszym. Dlatego też słowa powyższej knajackiej piosenki przeniosą nas w początki lat 90’, gdy piszący te słowa był młodzieńcem pięknym i posępnym, przekonanym że jego wątroba zrobiona jest z nierdzewnej stali, a łeb nie szklanka- nie stłucze się po zderzeniu z drzwiami.\nPewnego wiosennego popołudnia klasa czwarta znanego technikum gorączkowo przygotowywała się do klasówki z teorii układów elektronicznych. Pech chciał, że ostatnią lekcją przed układami była świeżo wprowadzona do szkół religia, wykładana przez młodego (około trzydziestki) księdza, który miał w sobie tyle ewangelizacyjnego zapału, co misjonarz wśród dzikich ludów. Niestety, jego talenty i charyzma plasowała go raczej w kategorii krzesła ogrodowego, ale ów katecheta ( nazwany przez złośliwych uczniów „Batman” – zgadnijcie dlaczego? ) nie przekonał się jeszcze, że stado inteligentnych i złośliwych osiemnastolatków jest bardziej niebezpieczne od piranii amazońskich.\nNie zważając na odgłosy panicznego zakuwania nasz „Batman” zagaił temat, który zmroził wszystkich: „Czym według was jest miłość?”, po czym widząc brak chętnych do tak uduchowionej dyskusji rozpoczął odpytywanie od pierwszych ławek. Ponieważ nie dysponowaliśmy na miejscu broszurkami propagandowymi z katolicka wykładnią tego tematu, wszyscy odpowiadający byli skazani na improwizację, co jak wiadomo jest szalenie niebezpieczne jeśli chodzi o kwestie doktrynalne. Pierwszy spytany wybełkotał coś szaleńczo, rozglądając się w panice za podpowiedzią… Niestety, siedział w pierwszej ławce od okna, a cała klasa za nim wertowała zeszyty pełne schematów elektronicznych. Nieusatysfakcjonowany z odpowiedzi ksiądz zadał to samo pytanie koledze z środkowej ławki, który mając trochę czasu do namysłu sklecił wypowiedź składająca się przynajmniej z podmiotu i orzeczenia. Pech chciał, że w pierwszym rzędzie od ściany siedziałem ja i dobroduszny kolega o roboczym pseudonimie „Misiek”. Niezmordowany w swym dążeniu do dyskusji na poważne, życiowe tematy katecheta, wyrwał „Miśka” do odpowiedzi, wybudzając go ze stanu głębokiej medytacji nad płynnością tego świata. Tu muszę zaznaczyć że większość z nas doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co zwykle robią ptaszki i motylki, a mieszkanie w koedukacyjnym internacie pozwoliło wielu z nas przećwiczyć te zagadnienia w praktyce. Obudzony „Misiek” wysłuchał powtórnego pytania księdza „Czym według ciebie jest miłość ?”, a następnie wziął głęboki wdech i zaczął spokojnie tłumaczyć:\n- Eee…Moim zdaniem…Proszę księdza… jeżeli dwoje ludzi mieszka razem… sypia ze sobą… i prowadzą wspólne życie, to miłość między nimi musi być.\n- A ty co o tym sądzisz ?- „Batman” zwraca się do mnie.\n- Zgadzam się z kolegą – odpowiadam szczerze – Takie coś to musi być miłość, bo jak nie…\n- To co ? –drąży temat księżunio.\n- Bo jak to nie jest miłość, to musi być czyste kurestwo…-kończę.\nHuragan śmiechu przekonał księdza, że zadawanie kłopotliwych pytań nie ma sensu. Na następnej katechezie puścił nam film o aborcji, podczas którego jeden z kumpli zemdlał, a dwoje się porzygało. Trudno powiedzieć, kto odniósł moralne zwycięstwo…\nTa przydługa anegdotka pozwoliła mi zobrazować trudności, jaki pojawiają się, gdy próbujemy zdefiniować miłość. Żaden aspekt ludzkiej działalności nie został tak zakamuflowany przez normy kulturowe, jak instynkt przedłużenia gatunku. Te różne legendy o wiecznej miłości, Romeo i Julia, Tristan i Izolda, a nawet Leonardo di Caprio i Kate Winslet na tonącym Titanicu – wszystko sfabrykowane tak, aby dostarczać maksymalnych wzruszeń i utwierdzić wszystkich ze prawdziwe uczucie jednak istnieje. Tu mam problem. Mógłbym oczywiście wyszydzić legendy o prawdziwej miłości, ale byłoby to pójściem na łatwiznę.\nTo, co zwykle nazywamy miłością, to przeważnie zespół działań taktyczno – logistycznych mających na celu połączenie genów, oraz uzyskanie satysfakcji seksualnej przez jedno, lub dwoje partnerów. Solidna dawka wrodzonej hipokryzji pozwala nam przed sobą odgrywać wyuczone lub podpatrzone kody kulturowe, mające nas uatrakcyjnić w oczach potencjalnego partnera. Te wszystkie rytuały walentynkowo – randkowe są przeraźliwie nudne w swojej powtarzalnej „niepowtarzalności”. Fakt, że lubimy się wzruszać, powoduje ze niejednokrotnie przymykamy oczy na sztuczność sytuacji i odgrywamy randkowe „kabuki” (taka japońska pantomima) licząc w duchu, że się uda. Gdy sprawa zrobi się bardziej zaawansowana, wystarczy zorganizować chatę, szkło, romantyczną muzykę i egzemplarz Kamasutry. Potem następuje coś w rodzaju przeglądu technicznego samochodu w stacji serwisowej. Seria rutynowych czynności: wymiana płynów, regulacja przewodów, wymiana filtrów, polerowanie zderzaków a jak ktoś lubi perwersje to nawet próba spryskiwaczy.\nW sumie na tym etapie można by skończyć. Jeżeli przegląd techniczny się uda, 90 % przypadków przechodzi do etapu o nazwie „związek”, szczególnie gdy jedno z nich ma finanse, drugie urodę, a oboje panicznie boją się samotności. W ten oto sposób miłość staje się wzajemną projekcją własnych egoizmów – każde z partnerów postrzega drugiego przez pryzmat własnych oczekiwań, doświadczeń i cech charakteru.\nOczywiście zdarzają się inne scenariusze wydarzeń – presja otoczenia („znajdź sobie kogoś, bo odróżniasz się od reszty”), sugestie rodziny czy zwykły zdroworozsądkowy konformizm („ja tego chcę – ty tego chcesz, po co się osobno męczyć”).\nZdarzają się również normalne, spokojne, zrównoważone związki, oparte na wzajemnym zaufaniu. Bez huraganów uczuć, bez scen i dramatów, oboje rozumieją się na tyle, że nawet nuda w ich wykonaniu potrafi być przyjemna. Nie bawią się w przeintelektualizowane definicje miłości, po prostu miłość jest w ich życiu. I dobrze.\nOstatnią kategorią są właśnie te historie, gdzie zamiast handlu, kompromisu czy zrównoważonego uczucia pojawia się miłość destruktywna. Taki żywioł, co wywraca życie do góry nogami i sprawia ze człowiek jest zdolny do najgłupszych czynów i największych poświęceń, przekonany że miłość ci wszystko wybaczy. To nie jest szczeniackie zadurzenie. To jest jak huragan ognia – wypala człowieka do cna, łamie jego duszę i niszczy sumienie. A kiedy szaleństwo mija, przeważnie wszystko kończy się smutno, pozostawiając ludzi sam na sam ze złamanym sercem i zmarnowanym życiem. Jedni uważają, że to najlepsze, co spotkało ich w życiu, inni przeklinają swego pecha. Potem jedni godzą się na życiowe handle czy kompromisy, a drudzy pozostają samotni. Twierdzą, że miłość jest jak wietrzna ospa – raz odchorujesz i już jesteś uodporniony.\n„…Siedzę na pryczy niczym król na imieninach,\nże nie mam petów – słomę z wyrka muszę ćmić.


Inwestycje Instal - Nika Sp. z o.o. Sp.k. w woj. mazowieckim - TargiMieszkaniowe.net\nStoisko dewelopera Instal - Nika Sp. z o.o. Sp.k.\nCeny od 5 517 za m2\nCeny od:5 517 zł/m2


Nowoczesne wkłady kominkowe Katowice - Katalog archetipolibri PR5\nROTER to sprawdzony zbywca kominkowych wkładów grzewczych. Nasza firma to kolektyw specjalistów, którzy z chęcią zrobią instalację grzewczą, kominek czy jego obudowę. Klientom zapewniamy fachowe projekty , które łączą w sobie nowoczesne technologie z estetycznym i również atrakcyjnym wyglądem. Artykuły, których używamy pochodzą od znanych wytwórców a oprócz tego gwarantują wysoką jakość wykonania oraz solidność. Nasze wkłady kominkowe to towary firmy SPARTHERM. Są to innowacyjne artykuły, w których wykorzystano płyty szamotowe. Za sprawą swojej budowie zapewniają spalanie z niewielką ilością pozostałego popiołu, samoczyszczącą się szybę a także prawidłową i również sprawną wentylację. Więcej informacji znajdziecie Państwo na naszej stronie internetowej. Z chęcią odpowiemy na pytania a także rozwiejemy wątpliwości. Zapraszamy do kontaktu!


Śrutownica - śrutownica, piaskowanie metalu, piaskarki do metalu, piaskarka profesjonalna, piaskarka profesjonalna, instalacje sprężonego powietrza - Halo-granie.pl\nKompresory to drogie urządzenia budowlane które tłoczą duże ilości powietrza pod ciśnieniem. Wcześniej działałem identyczną piaskarką konstrukcji jednego z naszych klubowiczów (pozdrawiam i dzięki za wypożyczenie sprzętu) więc mogę coś tym powiedzieć..\nŚrutowanie to procedura używana do oczyszczania, wzmacniania lub polerowania podłoża, w tym, w szczególności, do przygotowania podłoży stalowych. Śrutowanie jest stosowane w prawie każdej branży, w której wykorzystuje się elementy metalowe, w tym przemyśle lotniczym, motoryzacyjnym, budowlanym, odlewniczym, stoczniowym, kolejowym i wielu innych. Śrutowanie (ang. Shot Blasting) to metoda wykończenia powierzchni, w której stosuje się urządzenia tzw. śrutownice, których praca polega na szybkim uderzeniu w powierzchnię obiektu oczyszczanego kontrolowanym strumieniem materiału ściernego, w postaci śrutu o różnej średnicy. W zależności od przeznaczenia, śrut może być napędzany za pomocą sprężonego powietrza (śrutownice pneumatyczne zasilane przez kompresory), jak i wirującego koła- ściernicy (śrutownice turbinowe). W sytuacji użycia śrutownic pneumatycznych strumień śrutu przepuszczany jest przez dysze strumieniowe, które wykonane są z twardego żelaza, węglika boru, tlenku glinu i węglika wolframu. Wkładka z węglika boru będzie do ponad 700 razy trwalsza niż dysza żelazna. Kształt, wielkość i gęstość śrutu będzie decydować o ostatecznych wynikach, jakie uzyska się na czyszczonej powierzchni. Rodzaje metalowych materiałów ściernych stosowanych w śrutowaniu obejmują śrut stalowy, miedziany i granulki aluminium. Używane są też inne materiały ścierne, w tym szkło. Proces śrutowania jest bardzo podobny do procesu piaskowania. Posiada on jednak nad nim ogromną przewagę - w procesie śrutowania na czyszczonej| powierzchni nie powstaje film pyłu. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że w trakcie procesu czyszczenia cząsteczki śrutu zmniejszają swoją wielkość. Większe ziarna stają się ziarnami średniej wielkości. Średniej wielkości cząstki stają się ziarnami o mniejszych rozmiarach, a najmniejsze cząstki przemieniają się w pył. Nazywa się to efektem łuszczenia lub efektem cebuli. Aby zapewnić stały poziom śrutowania należy do śrutownic dosypywać śrutu o żądanej wielkości po ukończonym cyklu. Zwykle wytworzone części metalowe nie są gotowe do użycia zaraz po wyjęciu z formy. Często potrzebują powłoki lakierniczej, powłoki proszkowej lub spawania. Ale zanim to się stanie, powierzchnia wyprodukowanych części musi być czysta. Śrutowanie przygotowuje części z metalu do dalszej obróbki, takiej jak malowanie lub malowanie proszkowe. Ten krok jest konieczny do zapewnienia właściwego przylegania powłoki do części malowanej. Śrutowanie może usuwać zanieczyszczenia, takie jak brud lub olej, eliminować tlenki metali, takie jak rdza lub zgorzelina walcownicza, lub wygładzać powierzchnię, aby uzyskać odpowiednią gładkość. Zmieniając rodzaj śrutu (ang. shot), śrutowanie można zastosować do dużej gamy materiałów i zmienić ich powierzchnię w zależności do potrzeb. Na przykład, mały rozmiar śrutu może być użyty do wyprodukowania gładkiej, wypolerowanej powierzchni, podczas gdy większy śrut może agresywnie usunąć połysk z powierzchni czyszczonej. W chwili obecnej, na rynku obecna jest duża ilość śrutownic, w tym śrutownice przelotowe do elementów konstrukcyjnych o mniejszych rozmiarach takich jak blachy i metale oraz do przedmiotów znacznie masywniejszych, takich jak elementy konstrukcji stalowych; śrutownice bębnowe służące obróbce przedmiotów o małej i średniej wielkości, oraz śrutownice zawieszkowe nadające się do przedmiotów, które można zawiesić bezpośrednio na hakach lub specjalnie przystosowanych zawieszkach. Śrutowanie jest procesem znacznie intensyfikującym wytrzymałość zmęczeniową elementów, które mogą być poddawane wysokim naprężeniom, zamieniając naprężenie szczątkowe rozciągające w naprężenie szczątkowe ściskające. Dzięki temu udoskonalają się parametry wytrzymałościowe śrutowanych metali i wydłuża się ich okres użytkowania.\nŚrutowanie to procedura używana do oczyszczania, wzmacniania lub polerowania podłoża, w tym, głównie, do przygotowania podłoży stalowych. Śrutowanie jest stosowane w prawie każdej branży, w której wykorzystuje się części metalowe, w tym przemyśle lotniczym, motoryzacyjnym, budowlanym, odlewniczym, stoczniowym, kolejowym i wielu innych. Śrutowanie (ang. Shot Blasting) to metoda wykończenia powierzchni, w której wykorzystuje się urządzenia tzw. śrutownice, których praca polega na szybkim uderzeniu w powierzchnię przedmiotu oczyszczanego kontrolowanym strumieniem materiału ściernego, w postaci śrutu o różnej średnicy. W zależności od funkcji, śrut może być napędzany za pomocą sprężonego powietrza (śrutownice pneumatyczne zasilane przez kompresory), jak i wirującego koła- ściernicy (śrutownice turbinowe). W sytuacji użycia śrutownic pneumatycznych strumień śrutu przepuszczany jest przez dysze strumieniowe, które wykonane są z twardego żelaza, węglika boru, tlenku glinu i węglika wolframu. Wkładka z węglika boru będzie do ponad 700 razy trwalsza niż dysza żelazna. Kształt, wielkość i gęstość śrutu będzie decydować o ostatecznych wynikach, jakie uzyska się na oczyszczanej powierzchni. Rodzaje metalowych materiałów ściernych stosowanych w śrutowaniu obejmują śrut stalowy, miedziany i granulki aluminium. Używane są też alternatywne materiały ścierne, w tym szkło. Proces śrutowania jest bardzo zbliżony do procesu piaskowania. Posiada on jednak nad nim ogromną przewagę - w procesie śrutowania na oczyszczanej| powierzchni nie powstaje film pyłu. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że w trakcie procesu czyszczenia cząsteczki śrutu zmniejszają swoją wielkość. Większe cząstki stają się ziarnami średniej wielkości. Średniej wielkości cząstki stają się ziarnami o mniejszych rozmiarach, a najmniejsze cząstki przeobrażają się w pył. Nazywa się to efektem łuszczenia lub efektem cebuli. Aby zapewnić stały poziom śrutowania należy do śrutownic dosypywać śrutu o żądanej wielkości po zakończonym cyklu. Zwykle wyprodukowane części metalowe nie są gotowe do użycia zaraz po wyjęciu z formy. Często potrzebują warstwy lakierniczej, powłoki proszkowej lub spawania. Ale zanim to się stanie, powierzchnia wyprodukowanych części musi być czysta. Śrutowanie przygotowuje części z metalu do dalszej obróbki, takiej jak malowanie lub malowanie proszkowe. Ten krok jest niezbędny do zapewnienia właściwego przywarcia powłoki do części malowanej. Śrutowanie może usuwać zanieczyszczenia, takie jak brud lub olej, usuwać tlenki metali, takie jak rdza lub zgorzelina walcownicza, lub wygładzać powierzchnię, aby uzyskać pożądaną gładkość. Zmieniając rodzaj śrutu (ang. shot), śrutowanie można zastosować do dużej gamy materiałów i zmienić ich powierzchnię w zależności do potrzeb. Na przykład, mały rozmiar śrutu może być użyty do wyprodukowania gładkiej, wypolerowanej powierzchni, podczas gdy większy śrut może agresywnie usunąć połysk z warstwy czyszczonej. W chwili obecnej, na rynku w ofercie jest duża ilość śrutownic, w tym śrutownice przelotowe do elementów konstrukcyjnych o małych rozmiarach takich jak blachy i metale oraz do przedmiotów znacznie masywniejszych, takich jak elementy konstrukcji stalowych; śrutownice bębnowe służące obróbce przedmiotów o małej i średniej wielkości, oraz śrutownice zawieszkowe nadające się do komponentów, które można zawiesić bezpośrednio na hakach lub specjalnie przystosowanych zawieszkach. Śrutowanie jest procesem znacznie intensyfikującym wytrzymałość zmęczeniową elementów, które mogą być poddawane silnym naprężeniom, przekształcając naprężenie szczątkowe rozciągające w naprężenie szczątkowe ściskające. Dzięki temu ulepszają się parametry wytrzymałościowe śrutowanych metali i wydłuża się ich okres użytkowania.\nw przypadku gdy konieczność wprowadzenia zmian będzie następstwem zmian wytycznych lub zaleceń która przyznała środki na sfinansowanie umowy. związku z odrzuceniem oferty uczestnikom postępowania (Oferentom) nie przysługuje żadne roszczenie względem.\nW przypadku sodowania takiego zagrożenia nie ma soda oczyszczona rozpuszcza się w wodzie i dzięki temu nie odkłada się w płucach. Dlatego też przedsiębiorcom jak najbardziej powinno zależeć na ich zdrowiu to sprawa w zasadzie priorytetowa. W tym.\nZa konieczne minimum dla piaskarek bezpyłowych uznaje się wydajność w granicach lmin nawet przy zastosowaniu małych dysz średnicy mm (im większa średnica dyszy tym większe zapotrzebowanie na sprężone powietrze). Do prac na dużych powierzchniach.\nCopyright © 2018 Halo-granie.pl |


Sprzedam magazyn: Bielsko-Biała , 3688 m2, 2750000 PLN - Domiporta.pl\nLokal użytkowy 3688,0m2, Bielsko-Biała\n745,66 zł/m2 2 750 000 zł\nLokal użytkowy na sprzedaż Bielsko-Biała - 3688,0m2\nCena za m2 745,66 zł/m2\nPowierzchnia całkowita3 688 m2\nNATALIA FAJFEREK-KOLOSOVSKA Agentka prowadząca Tel. 516pokaż telefon Na sprzedaż nieruchomość zabudowana kompleksem budynków dwóch hal warsztatowo-magazynowych z zapleczem biurowym. Nieruchomość przylega do publicznej ulicy Przyległej lokalnej ulicy dojazdowej. Z drogi urządzono główny dojazd dla terenów mieszkaniowych osiedla. cały teren ogrodzony i dozorowany ,wjazd poprzez rozległą automatyczna bramę przesuwną . dzielnica Komorowice Krakowskie z tej części i to obszar z lokalizacją zabudowy ,a przy ul .Daszynskiego również punktów usług w tym pawilonem handlowego sieci NETTO oraz blisko salonu samochodowego Hyunday,i td. Obszar leże nieco praktycznie przy głównej obwodnicy północnej miasta,jednak nie posiada bezpośredniego zjazdu z tej ulicy.Blisko tez droga łącząca B.B i miejscowości Bestwiny ,Kaniów i Czechowicy-Dziedzicy . Formalnie i prawnie dojazd jest zapełniony.Teren dostępny jest dla dużych samochodów ciężarowych. Bielsko-Biała dla dzielnicy Komorowice Krakowskie nie posiada aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego.Obecnie przyjęta uchwała z 2012,jest jedynie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego .Teren znajduję się w jednostce "MN,U" Budynki stanowią kompleks budowany w trzech etapach,pełnią funkcje użytkowe jako kompletna siedziba i baza magazynowo-sprzętowa, warsztatowa średniej firmy z branży usługowej z branży obsługi zewnętrznej maszyn ,zewnętrznego serwisowania maszyn w zakładach przemysłowych ,montażu, demontażu i przenoszenia maszyn, linii technologicznych. Główna częścią zabudowy jest hala magazynowa ,hala warsztatowa oraz zabudowane zaplecze socjalne i część biurowa. Dużą przestrzeń tworzą także place składowe i parkingowe. Zapraszam na prezentacje. Oferujemy dogodne warunki kredytowe przy zakupie nieruchomości i pomagamy w załatwieniu formalności związanych kredytu hipotecznego. Agent nieruchomości zainteresowany tą ofertą dla swojego klienta proszony jest o kontakt. Chętnie uzgodnimy warunki współpracy z RE/MAX przy sprzedaży. RE/MAX Invest ul. Wyzwolenia 1, 43-300-Bielsko-Biała Informacja przekazana przez agenta / właściciela biura uważana jest za dokładną i rzetelną, ale nie jest gwarantowana i powinna być niezależnie zweryfikowana. W przypadku tej oferty wynagrodzenie naszego biura pokrywa właściciel nieruchomości. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 453/3123/OOS\n81,22 m2 10 958 zł/m2\nOFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ! Szukasz miejsca dobrze skomunikowanego pod swój biznes? W cenie wykończony lokal z monitoringiem, w...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Śląskie, Bielsko-Biała Powierzchnia: 3688,0 m2 Cena: 2 750 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 453/3123/OOS\n338219... Pokaż telefon\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Śląskie, Bielsko-Biała Powierzchnia: 3688,0 m2 Cena: 2 750 000 PLN Proszę o kontakt


Jay Bontatibus – Wikipedia, wolna encyklopedia\nImię i nazwisko Jay Fredrick Bontatibus\nWspółmałżonek Marnie Saitta\nJay Fredrick Bontatibus (ur. 31 lipca 1964 w Cheshire w stanie Connecticut, zm. 12 lutego 2017 w Los Angeles) – amerykański aktor teatralny, telewizyjny i filmowy.\nUrodził się w Cheshire w Connecticut jako trzecie z czworga dzieci Michaela i Frances Bontatibusów. Wychowywał się z dwoma braćmi i siostrą.\nStudiował aktorstwo w Nowym Jorku z trenerami takim i jak Wynn Handman, William Esper i Diane Ainslee, a następnie pod kierunkiem Sandy Marshall. Brał dwukrotnie udział w All-American Boxer i Northeast Boxing Champion. Grał także w koszykówkę, baseball, kręgle i racquetball.\nWystępował na scenie off-Broadway w Jimbo i Szamotanina (Scrimmage), a także w nowojorskich regionalnych teatralnych produkcjach Remote Control: The Groomsman, Urban Pueblo i Preludes, Fugues & Rifts. Potem zastąpił Nicka Scotti i dostał swoją przełomową rolę mechanika samochodowego Tony’ego Viscardi, byłego chłopaka Grace Turner (Jennifer Gareis), na krótko żonatego z Megan Dennison (Ashley Jones) w operze mydlanej CBS Żar młodości (The Young and the Restless, 1999-2000).\nGrał postać detektywa Andy’ego Capelli'ego w operze mydlanej ABC Szpital miejski (General Hospital, 2002-2003) oraz licznych serialach telewizyjnych i filmach.\n28 grudnia 2002 poślubił asystentkę dyrektora castingów Marnie Saittę, ale w 2005 rozwiedli się.\n2004: I Love You Came Too Late jako Scott Donovan\n2007: Lords of the Underworld jako Johnny\n1996: Inny świat (Another World) jako Russell Boyd\n1999-2000: Żar młodości (The Young and the Restless) jako Antonio Viscardi\n2000: Sabrina, nastoletnia czarownica (Sabrina, the Teenage Witch) jako Vic Pulaski\n2001: Strażnik Teksasu (Walker, Texas Ranger) jako Michael Viscardi\n2001-2003: Port Charles jako detektyw Andy Capelli\n2002: V.I.P. jako Mase\n2002-2003: Szpital miejski (General Hospital) jako Andy Cappelli\n2004: CSI: Kryminalne zagadki Miami (CSI: Miami) jako pan Muscles\n2005: Dowody zbrodni (Cold Case) jako Mike (1982)\n2007: Drake i Josh (Drake & Josh) jako Nick Mateo\n2008: Dni naszego życia (Days of our Lives) jako Rob McCullough\n↑ Jay Bontatibus - výroky (cz.). SerialZone.cz. [dostęp 2016-08-06].\n↑ Jay Bontatibus Actor (czam.). Vidics.ch. [dostęp 2016-08-06].\n↑ Jay Bontatibus (ang.). TV.com. [dostęp 2016-08-06].\n↑ Y&R ALUM PASSES AWAY AT 52, soapoperadigest.com (dostęp: 16 lutego 2017).\n↑ Jay Bontatibus (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-08-06].\n↑ Jay Bontatibus Port Charles Presence At A Glance (ang.). soapcentral.com. [dostęp 2016-08-06].\n↑ Days of Our Lives Newcomers (ang.). soaps.sheknows.com. [dostęp 2016-08-06].\n↑ Who is Jay Bontatibus dating? (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-08-06].\nJay Bontatibus w bazie IMDb (ang.)\nJay Bontatibus w bazie Filmweb\nTę stronę ostatnio edytowano 30 lis 2018, 01:42.