Kolejny raz tego dnia w dłoni Kazumy pojawił się spirytystyczny miecz. Japończyk wyprowadził nim proste, aczkolwiek silne, cięcie, które miało jedynie zbić młot oponenta z toru lotu. Nie wymagało ono finezji, lecz jedynie odpowiedniego "pierdolnięcia" i to się rudzielcowi udało. Wykorzystał przy tym pęd, aby się sprawnie obrócić w kierunku jednego ze stworów i spróbować wykorzystać go do ataku. Pochwycił go za górną kończyną, zamierzając się wybić ku górze, ale jakieś było jego zdziwienie, gdy okazało się, że zabrał ze sobą tylko owe ramię. Reszta bestii pozostała na dole. Kuwabara w tym momencie znalazł się już pod samym sufitem, a gdy miał rzucić swoją małą zdobyczą prosto w emobringera, ta nagle eksplodowała. Ciała tych istot były uformowane w pełni z czystego reishi, w każdej chwili gotowego do natychmiastowego wybuchu, co właśnie wykorzystał brunet. Fala uderzeniowa pchnęła Japończykiem w tył. Przemieścił się on na drugą stronę pomieszczenia, odczuwając trochę na sobie znalezienie się za blisko epicentrum tej eksplozji. Jednakże dysponując taką wytrzymałością, mógł kontynuować próbę kontrataku. Wycelował tym razem shotgunem w przeciwnika, wystrzeliwując chaotyczną salwę pocisków. Wszystkie przywołane, niezbyt urodziwe, potwory stanęły murem przed swoim Panem, osłaniając go tym samym. Oczywiście zostały przy tym uszkodzone, bądź też w skrajnych przypadkach przebite na wylot. Kilkoro z nich utraciło równowagę od impetu uderzenia, ale nie zapowiadało się na to, aby Kazuma miał mieć spokój od któregokolwiek z nich. Żyły do momentu całkowitej anihilacji.\nJapończyk zamierzał za to wykorzystać tę krótką chwilę, podczas której przeciwny Fullbringer pozostał bez swoich przywołańców. Sprawnie zamknął dystans, który ich dzielił i natarł z całą swoją siłą. Uderzył o tarczę swoim duchowym mieczem. Efekt był zbliżony do poprzedniego, lecz tym razem Kuwabara napierał dalej. W celu zwiększenia swojej siły, wykorzystywał nadal swoją technikę doskoku, spychając oponenta coraz bardziej na ścianę. Ten nie mógł wyprowadzić osobiście żadnej konkretnej kontry, ale nie oznaczało to, że pozostał bezbronny. Szeroki wachlarz możliwości, jaki dawał mu jego Abandoned Humanity, pozwolił mu odpowiedzieć na szarżę członka Yawaty.\nOczodoły czaszki umieszczonej na nagrobku zabłysnęły chłodnym i dość przytłumionym światłem, dając sygnał Kazumie, że coś się zaraz stanie. Z powierzchni tarczy nagle zaczęła się wysuwać jedna z samobójczych istot, chcąc się, jak najszybciej dorwać do rudzielca. Pochwyciła dłońmi spirytystyczne ostrze. Palce stworzenia powoli obracały się w proch, lecz i tak podstawowym celem było zwyczajne rzucenie się na Japończyka.\nKobieta spojrzała wymownie na Quincy'ego, który wreszcie przemógł się i odpowiedział Maru. Niezadowoleniu z jego strony nie było końca, lecz uznał, że jego przedstawienie bycia największą ofiarą tutaj i tak nic już nie zdziała. Wziął głębszy wdech.\n- Yahiko. Kurotori.\nOdparł, między imieniem, a nazwiskiem, czyniąc około dwu-sekundową przerwę. W tym czasie Elise opadła na jedną ze skał, która powoli zaczęła się formować w tron wyjęty z filmów fantasy o jakichś mrocznych lordach. Założyła nogę na nogę, oparła wygodnie i najwyraźniej uznała, że w takich warunkach może już toczyć dalszą konwersację.\n- Wypełniam jedynie wolę Boga. Taka jest rola najwyższej kapłanki. - Odpowiedziała tak szczerym, spokojnym, a nawet dość niewinnym, tonem, jak to tylko było możliwe. Kobieta nie spuszczała już ze zmodyfikowanej duszy swojego czujnego spojrzenia. - Yahiko z kolei... co tu dużo mówić. Uznał, że Espada bez Katsury Kotarou to jednak już nie ta sama Espada. I trudno też mu się dziwić, nieprawdaż? - Dodała, wdrażając w swój ton głosu nawet nutkę rozczarowania. Z pewnością nie było jej szkoda osłabionej pozycji elity Arrancarów z Las Noches, jednakże stwierdzała oczywisty fakt. Wojna w Seireitei poszła bardzo nie po ich myśli.\nYahiko spojrzał w stronę wejścia do jaskini, którym przybył tutaj Maru. Było to dość nagłe, więc nie umknęło uwadze pozostałej dwójce. Przez krótką chwilę Quincy nie zmieniał swojego obiektu zainteresowania. Wydawał się być całkowicie pochłonięty swoim nowym zajęciem. - Nie ma go tu. Nie ominął portalu. - Powiedział w końcu głośnym szeptem, zmieniając lekko temat, który został narzucony przez zabójcę oraz pajęczą kobietę. Kurotori wyglądał na umiarkowanie zadowolonego, lecz ciężko było mówić o jakiejś wielce ekspresywnej radości. Elise jednakże nie zwróciła uwagi na poniekąd słuszną obserwację Quincy'ego. W istocie do groty bowiem przecież nikt nie wszedł.\n- W Świecie Żywych dodatkowo można znaleźć naprawdę niesamowitych ludzi. Poszukujących dotyku prawdy absolutnej oraz nieskończonej mocy. - Kontynuowała rozpoczęty przed momentem temat, jak gdyby dziwne zachowanie Yahiko w ogóle nie miało miejsca. - Inteligentnych, przebiegłych, ambitnych i lojalnych. Chcących osiągnąć coś więcej, niż marne maksimum dostępne dla nich na tym padole łez. - Po tych słowach zrobiła pauzę w swej wypowiedzi. - Czy takie wytłumaczenie mojej roli bardziej Ci już odpowiada?\nZdecydowanie nie można było powiedzieć, że Kazuma był zadowolony z niespodziewanego obrotu wydarzeń jaki za sponsorował mu Emobringer. Wykonane instynktownie manewry mające doprowadzić do wykorzystania jednego z pomagierów jako jakieś formy ataku, okazały się prawie idealnym tańcem do muzyki zagranej przez jego przeciwnika. Prawie idealnym, gdyż tylko dzięki chorej sile Kuwabary i niezłej porcji szczęścia rudowłosy zabrał w powietrze tylko łapę niewyględnego stwora. A już sama jej detonacja starczyła aby mężczyzna odczuł jakże nieprzyjemne efekty przyjęcia eksplozji prosto na twarz.\nAle dzięki Bogu okazało się, że wraz z podstawowym opanowaniem energii duchowej przyszła także niespodziewana wytrzymałość i odporność na ból. Bowiem w chwili zagrożenia jego ciało instynktownie wytworzyło oraz otoczyło się energią duchową, odpierając zdecydowaną większość siły wrogiej niespodzianki - kosztem zepchnięcia go na drugą stronę pomieszczenia. Był to niezły niefart, gdyż dzięki temu oddziały czarnowłosego mężczyzny zdążyły się przegrupować aby ochronić swojego "mistrza" przed kolejnym atakiem. Przed Shotgunem, który w praktyce niezbyt dobrze działał na ich czysto energetyczną naturę - trochę zostało przebitych, trochę poprzewracanych i poobijanych, lecz żaden nie został na dobre wykluczony z walki. Cóż, musiało mu to wystarczyć aby ponownie zamknąć dystans - nie mógł bowiem podjąć się walki dystansowej z tym właśnie przeciwnikiem. Dwie techniki jakie znał nie miały szansy zniszczyć masowego ataku maskotek Emobringera, ale jednak jak się okazało w poprzedniej wymianie gość nie mógł uzyskać żadnej przewagi w walce na krótki dystans. Dlatego Kazuma postanowił postawić na jedyną szansę na wygraną jaką widział - nie odstępować typa na krok, trzymać się dystansu zwanego w boksie in-fightem. Musi docisnąć dziada do ściany, niczym bokser przeciwnika do lin i po prostu napierdzielać niczym opętany aby przełamać jego obronę. Podjąwszy świadomie tą decyzję pozostawił resztę instynktowi, wprowadzając także do podświadomości niemiły obraz wybuchających pomagierów, po czym zabrał się do działania.\nSzczerze mówiąc sam Kuwabara nie wiedział co pchnęło go do natychmiastowego wystartowania z bezpośrednią ofensywą po zakończeniu emisji Shotguna, lecz zdecydowanie miało rację. Nieprzygotowany do kolejnego bezczelnego natarcia mógł ponownie tylko utrzymywać swój blok tarczą, nie mogąc jednak przeciwstawić się całej sile wściekłego Kazumy. Kolejne Dashe spychały obu mężczyzn co raz bliżej ściany, aż w pewnym momencie plecy czarnowłosego uderzyły w mur - dając mu najwyraźniej sygnał do działania. Błysk w oczodołach czaszki wygrawerowanej na nagrobku szybko zaalarmował człowieka Yawaty o aktywowaniu przez Emobringera jakieś zdolności mającej wyciągnąć jego mroczny zadek z nieciekawej sytuacji w jaką został wpakowany. Jak się okazało ułamki sekund później, tajemnicza technika jakiej użył przeciwnik rudowłosego sprowadzała się do przyzwania kolejnego wybuchowego zombiaka, wykorzystując swoją nietypową tarczę jako medium przyzwania. Charakterystyczne oczy oraz facjata zaczęły szybko się wyłaniać prosto z nagrobka, jakże urocze łapska złapały za duchowe ostrze... A Kazuma wiedział co należy zrobić. Przede wszystkim należy uniknąć przykrej perspektywy detonacji aspirującego terrorysty prosto w twarz. Tarcza przecież uchroni wrogiego Fullbringera przed siłą eksplozji, jednak rudowłosy będzie raczej w opłakanym stanie. Poza tym należało zaatakować, wykorzystać desperackie posunięcie przeciwnika przeciwko niemu. Jak tego tylko dokonać? Jak się okazało na to pytanie odpowiedź miał właśnie jego instynkt.\nZanim rudowłosy nabytek Yawaty zdążył chociaż pomyśleć nad zarysowaniem jakiegoś planu, jego ciało egzekwowało ciąg działań mający doprowadzić do rychłej śmierci jego przeciwnika. Jego dłonie momentalnie puściły trzymany dotychczas duchowy miecz, pozwalając orężu wykorzystać zawartą w sobie energię duchową w celu utrzymania własnej egzystencji te kilka chwil dłużej aby przyzwana istota miała czym jeszcze się zająć. Jego nogi momentalnie wykonały krok ku lewej stronie jego przeciwnika, podczas gdy prawa ręka Kazumy natychmiastowo uchwyciła lewą krawędź trzymanego przez wroga nagrobka. W następnej chwili silny ruch zgrany z resztą partii ciała szarpnęły osłoną Emobringera sprowadzając ją ku prawej stronie (Kazumy, czyli lewą stronę przeciwnika która trzyma młot/buławę) przekręcając odrobinę jej kąt ku "zewnątrz" - dzięki czemu radosny stwór nie mógł po prostu wyskoczyć prosto z nagrobka na Kazumę. A także dzięki czemu przeciwnik nie mógł skorzystać ze swego oręża, gdyż linię ataku skutecznie blokowała jego własna zasłona. A co najważniejsze - dzięki tym dwóm wspomnianym manewrom Kuwabara po raz pierwszy stworzył poważną lukę w obronie przeciwnika. Bowiem ściana uniemożliwiała czarnowłosemu ucieczkę do tyłu, zaś usunięcie zasłony otwierało możliwość ataku w jego tułów. Dlatego też szybko w ruch poszła druga ręka rudzielca, który nie zamierzał bawić się w tworzenie kolejnego ostrza tylko wyprowadził silny upper-cut wspierany energią duchową mierzący w odsłoniętą część klatki piersiowej chcąc doprowadzić do połamania żeber. Oczywiście nie przestawał tylko na jednym uderzeniu, a uparcie wyprowadzał kolejne ciosy do momentu aż jego przeciwnik wyprowadzi konkretną formę kontrofensywy bądź obrony. Wtedy odskakuje do tyłu, co również robi gdyby aplikowany przez instynkt plan się nie powiódł.\nPo tym, co asasyn właśnie usłyszał, mógł być już niemal pewien z kim ma do czynienia. Słowa „Bóg” i „Arcykapłanka” przywoływały dostatecznie mocne skojarzenia z terminem „sekta”. Ale nie mógł działać pochopnie. Oczywiście jego zadanie polegało tylko i wyłącznie na wyeliminowaniu ugrupowania działającego w Andach, ale skoro tajemnicza kobieta przejawiała do tej pory względnie pokojowe nastawienie, oraz chęć do rozmowy i dzielenia się informacjami, należało wycisnąć z tej okazji ile się da.\nNie uszło jego uwadze dziwne zachowanie Quincy, który zdołał jednak przedstawić się Zmodyfikowanej Duszy, mimo przebywania w stanie dość uciążliwego dyskomfortu psychicznego. Jak się zatem okazało, ten człowiek pracował dla Espady, a po jej niemal całkowitym upadku, szukał sobie nowego miejsca w Świecie Żywych. Maru nie widział sensu, aby to kwestionować. Biorąc pod uwagę jego obecność na inwazji, brzmiało to dość logicznie. Dopiero w momencie, gdy Yahiko niespodziewanie odzyskał humor, wyszeptując też do siebie kilka słów, skrytobójca zdał sobie sprawę, czego, a raczej kogo tak naprawdę się obawiał. To nie osoba kociego asasyna wywoływała w nim taki lęk. Próbował uniknąć spotkania z Gintokim Sakatą. Zresztą, chyba każdy zdrajca Las Noches nie chciałby dopuścić do takiej konfrontacji.\nNa razie Maru nie zwracał na niego szczególnej uwagi. Na wszelki wypadek wolał po prostu zatrzymać go w tym miejscu, więc jedynie kątem oka upewniał się, że Quincy nie próbuje uciec. Główną uwagę poświęcił Elise, oraz jej ogólnemu i zagadkowemu sposobowi na określenie swojej roli w tym miejscu. Miał nadzieję wyciągnąć z tego coś więcej.\n– Tak – odpowiedział z lekkim zadowoleniem w głosie, mimo iż jej odpowiedź była w rzeczy samej niebezpośrednia i pozbawiona szczegółów. Mimo wszystko jej interpretacja nie sprawiała wielkich trudności. Motyw „absolutnej i nieskończonej mocy” brzmiał już dziwnie znajomo. Wiązał się najczęściej z głupcami, którym wydawało się, że mogą sięgnąć po nią z łatwością, bądź też że posiadanie jej nieokupione będzie żadnymi konsekwencjami. On sam też niegdyś próbował przezwyciężyć własne limity związane z Kidou i omal nie przypłacił tego życiem. – Powiedz mi coś więcej o swoim Bogu. Rozumiem, że to właśnie on może dać tym ludziom to, czego poszukują?\nCzłonek Yawaty rodem z Japonii rzucił się z furią na swojego oponenta, dość szybko uzmysławiając mu, na jakim polu posiada nad nim przewagę. Z wykorzystaniem własnej siły fizycznej przyparł go co prawda do ściany, jednakże uwalniana z nagrobka zjawa materializująca się w kształt samobójczych istot, mogła mocno pokrzyżować plany Kazumie. Ten jednakże natychmiastowo zareagował, aby nie zostać zaskoczony. Porzucił własny oręż i przystąpił do działania. Przesunął się w swoją lewą stronę, a ramieniem z powodzeniem odsunął tarczę przeciwnika w przeciwnym kierunku. Nagrobek był piekielnie ciężki, nawet dla Kuwabary, ale ostatecznie dopiął swego. Prawdopodobnie brunet korzystał z własnej energii, aby nią bezproblemowo trzymać lub po prostu nie odczuwał wagi własnego Fullbringu. Jedno z dwóch, co nie miało dla Japończyka dużego znaczenia. Jego umysł raczej był pochłonięty tym, jak najefektywniej trafić rywala po tym, jak udało mu się go odsłonić. Wybrał najprostsze rozwiązanie. Wyprowadził potężny cios wymierzony w żebra, który wręcz emanował od nagromadzonej w absurdalnych ilościach energii duchowej. Uderzenie wyrzuciło z miejsca mężczyznę, który przebił się przez parę aparatur stojących na drodze, został wbity w wysokie biurko z szafkami i razem z meblem wylądował na przeciwległej ścianie. Po drodze wypuścił on z dłoni własne bronie, które jednak znajdowały się nieporównywalnie bliżej powoli próbującego się wygramolić spod tego całego złomu Fullbringera, aniżeli Kazumy.\nZ kolei rudzielec miał już nowe zajęcie. Na jego nieszczęście, czarnowłosy potrafił kontrolować swoich przywołańców bez potrzeby bycia absolutnie na nich skoncentrowanych. Łącznie jedenaście stworzeń skupiło swoje spojrzenia, a także w drugiej kolejności ruchy na osobie Kuwabary. Zaatakowały bez wahania. W pierwszej fali trzy z nich, chcące zatrzymać go najprostszymi metodami. Wręcz rzucały się na niego. Machały ramionami, byle go tylko złapać, podrapać, ugryźć, czy bóg wie co jeszcze. Kolejna ofensywa była już bardziej uporządkowana, a składało się na nią pięć wrogich Kazumie istot. Wymierzyli w jego stronę po jednym swoim ramieniu, które nagle odłączyło się od reszty ciała. Wystrzeliły dość nieprzewidywalnym lotem, niczym balon z uchodzącym powietrzem, zbliżając się jednak do Japończyka i skutecznie blokując możliwości na pewny unik. Ostatnia trójka generalnie obserwowała to, co się dzieje, ale nie pozostawała w pełni bezczynna. Razem z tym jednym, któremu wcześniej nieumyślnie Kuwabara wyrwał kończynę, pozostały duet wyczekiwał na ruchy osamotnionego byłego pracownika stacji benzynowej. Rozmieszczeni w różnych pomieszczenia zamierzali rzucić się w samobójczym, niezwykle szybkim natarciu, gdy tylko zajęty innymi rzeczami członek Yawaty, pojawi się optymalnym miejscu.\nMiał on więc kupę zajęć za sprawą poturbowanego Fullbringera, który w tym czasie postanowił zebrać się z ziemi i podnieść własne bronie. Zacisnął dłonie na rękojeści swego młota, którym wziął nieduży zamach i całkiem porządnie gruchnął w główną kapsułę. Od uderzenia ciecz wewnątrz mocno się wzburzyła, a unoszący się bezwładnie Katsura poruszył dolnymi kończynami. Na szybie pojawiło się pęknięcie, a brunet wziął kolejny zamach i rąbnął o nią raz jeszcze.\n- Nie może dać tego ludziom. Oni co najwyżej mogą zostać czymś obdarowani, jeśli się wykażą. Jeśli pokażą, że zasługują.\nWręcz upomniała Maru, niczym nauczycielka swojego ucznia. Mimo tego, niewiele wskazywało, jakoby Elise miała nagle ujawnić swoje wielce wrogie zamiary wobec asasyna. Użyła odrobinę innego głosu, lecz nadal zachowywała się dość spokojnie, a nawet można użyć słowa - biernie. Nie wykonywała żadnych nagłych ruchów, ani też po kryjomu chyba się do niczego nie przygotowywała. A przynajmniej do niczego, co spostrzegłby Maru, a to już było coś.\n- Czy takie wypytywanie kobiety dobrze świadczy o Twoich manierach? - Zmieniła nagle temat. Nie stresowała się jednak tym, że opowiadała swojemu "gościowi" o czymś, o czym chyba teoretycznie nie powinna, jako potencjalna oponentka. Zwyczajnie zwróciła mu uwagę w podobny sposób, co przed momentem, choć użyła do tego bardziej neutralnej tonacji. - Jesteśmy w Świecie, którego zasady powinniśmy respektować. - Rzekła, uśmiechając się szerzej. - Chciałabym, żebyś i ty spróbował mnie czymś zainteresować. Na pewno jesteś w stanie to zrobić, pomimo swojego niezbyt imponującego... ciała. - Dodała, a ostatnie słowo zaakcentowała w sposób lekko rozczarowujący. Zdecydowanie standardowa aparycja zmodyfikowanej nie robiła wrażenia na jego ofiarach lub osobach, z którymi przyszło mu się spotkać w trakcie licznych zleceń lub własnych indywidualnych wypraw. Nie wzbudzała szacunku, ale na pewno była charakterystyczna. Elise splotła dłoni, opierając łokcie o podłokietniki swojego nowo wykreowanego fotelu.\n- Z tym ciałem był w stanie walczyć z... - Zaczął mówić Yahiko, który dobrze kojarzył Maru z licznych opowieści oraz rozmów. Osobiście bowiem nie miał okazji, aby poznać elitarnego zabójcę nieco lepiej. Szybko jednak jego zdanie zostało przerwane przez pajęczą kobietę.\n- Dobrze wiem, z kim walczył. Nie zmienia to faktu, że to ciało... posiada niewygodne ograniczenia. - Stwierdziła bez zbędnego owijania w bawełnę Elise. Nie byłaby zadowolona, gdyby kazano jej schować swoją jaźń do ciała ziemskiego ssaka. W dodatku tak mizernego w swym wyglądzie. - Jednakże umysł pozostaje ten sam. - Rzekła, rzucając kotu pytające przenikliwe spojrzenie, które mogłoby wywiercić dziurę w samej duszy, jeśli tylko miałaby do czynienia z kimś o znacznie mniejszym doświadczeniu oraz słabszej mentalności.\nPrzysiadł nieco wygodniej na twardym gruncie i bynajmniej nie zrobił tego wyłącznie w celu potencjalnego poprawienia komfortu podczas prowadzenia konwersacji. Miało to w niewielkiej mierze sprawić wrażenie rozluzowania zmysłów, koncentracji, oraz częściowego opuszczenia gardy. Nie sądził co prawda, aby skłoniło to Elise do porzucenia swojej pokojowej postawy, ale chciał zbadać chociażby najmniejszą, podświadomą reakcję z jej strony. Zachowywała się wręcz podejrzanie spokojnie, biorąc pod uwagę to, że Zmodyfikowana Dusza była tu nikim innym, jak intruzem. Kimś, kto otworzył sobie przejście siłą i wszedł bez zaproszenia. Mogło to w znacznej mierze wynikać z faktu, iż znajdowała się właśnie na własnym terytorium, i w przypadku nawiązania walki dawałoby jej to niewątpliwą przewagę nad Maru.\nSprawiała również wrażenie osoby ze skłonnością do wywyższania zarówno siebie, osób, którym podlegała, jak i swoich światopoglądów, uważając, że są one tymi jedynymi właściwymi i nieomylnymi. Całkiem typowe podejście dla ugrupowania sklasyfikowanego jako „sekta”. Nie przejął się zbytnio jej uwagą o manierach. Nigdy szczególnie o nie nie dbał. Ciężko jest w zasadzie mówić o dobrym wychowaniu u kogoś, kto ma w zwyczaju podrzynać ludziom gardła i dźgać ich w plecy bez ostrzeżenia. Tą kwestię pozostawił bez komentarza jako mało istotną.\nNastępnie Maru z lekkością i nieznacznym rozbawieniem wysłuchał opinii na temat swojego ciała, który Elise dość niespodziewanie poruszyła. Co do jednego miała rację. Powłoka w postaci zwykłego, ziemskiego zwierzaka nie prezentowała się zbyt imponująco. I właśnie w tym tkwiła jej siła. Nie ma nic gorszego niż zlekceważenie swojego przeciwnika ze względu na jego aparycję.\n– Nie to ładne, co ładne, lecz co się komu podoba. Nie należę do osób, które szukają nowej kurtki na zimę, podczas gdy ich obecna jest wystarczająco wygodna i ciepła. – Skomentował w luźny, metaforyczny sposób, po czym od razu przeszedł do następnego wątku. Wydawało mu się, że wiedział, co mogłoby zainteresować Elise. – Również... spotkałem na swojej drodze kogoś, kto na swój sposób poszukiwał ogromnej mocy. Czegoś, co mogłoby położyć kres wszystkim wojnom i konfliktom. – Zaczął w sposób, który z miejsca miał przyciągnąć jej uwagę. Do jego myśli przywołany został obraz zmarłej przyjaciółki, Mitsuyo. – Później okazało się, że ta moc w rzeczywistości ma ściągnąć na ten świat całkowitą zagładę. Miałem nawet okazję ujrzeć oraz poczuć ją osobiście. Zobacz sama. Wygląda znajomo?\nMaru zaczerpnął ze swojej pamięci barwę energii Czarnej Pieczęci i wysłał ją do Pajęczej Królowej. Oczywiście jego zdolność nie potrafiła w pełni idealnie oddać jej realnego, mrocznego charakteru. W końcu była to tylko iluzja, nic więcej. Mimo to, pokazał ją Elise nie bez przyczyny, jak i również pytanie na końcu jego wypowiedzi nie zostało rzucone przypadkowo. Jeżeli pogłoski o aurze podobnej do tej emitowanej przez niszczycielski artefakt, nie stanowiły zwykłej pomyłki, jedyna odpowiedź zgodna z prawdą powinna być twierdząca.\nAngielski zwrot przepełniony zadowoleniem wyrwał się z ust Kazumy, gdy ten obserwował jaki zacny lot właśnie odbywał wrogi mu Fullbringer. Gość bezproblemowo przebił się przez parę solidnych przeszkód na swej drodze, porywając nawet jedną z nich aby właśnie z nią przyłożyć o ścianę. Opracowany całkowicie instynktownie plan działania okazał się więc wielkim sukcesem, ukazując Kuwabarze jaką drogę powinien obrać w dalszej części tego pojedynku aby go wybrać. Powinien świadomie analizować słabości i silne strony jego przeciwnika, rozwiązywać i zapamiętywać naturę jego zdolności, po czym pozwalać aby kierowane tymi informacjami odruchy zajmowały podejmowaniem natychmiastowych działań. Jakaś taka współpraca między umysłem, a odruchem bez popadania w skrajności. Współpraca, którą musiał szybko ponownie przetestować, gdyż okazało się że jego przeciwnik nie musi być wybitnie skupiony na kontroli swych stworów aby napsuć rudzielcowi krwi.\nKuwabara doskonale zdawał sobie sprawę z zagrożenia jakim są bezpośrednio szarżujące trzy istoty, które w chwili uchwycenia jego osoby mogły zadecydować się na swą radosną detonację. Podobnie wiedział, że latające łapska także mają za zadanie doprowadzić do wybuchu prościutko przed jego twarzą, niżby przyjacielsko uścisnąć mu rękę w geście gratulacji. Dlatego nie zamierzał po prostu stać - i bezczynnie czekać - aż obie fale rozpaczliwej kontrofensywy Emobringera zbliżą się niebezpiecznie blisko do jego osoby. Ponownie szybko przeanalizował wszystko co wiedział o wkurzających przeciwnikach, dochodząc do wniosku że zwykłe energetyczne ataki będą miały raczej mierny skutek na lecącej gromadzie ciał i kończyn. Jeśli chciał pozbyć się cholerstwa raz, a dobrze musiał wykonać jakiś wielki promień zagłady aby całkowicie zniszczyć ich ciała. Szkoda tylko, że takowego nigdy nie opracował... Chociaż jego instynkt podpowiadał mu jedno - dość szalone - rozwiązanie.\nZ którego naprawdę wypadało skorzystać, jeśli rudzielec planował powrócić do własnego domu w jednym kompletnym kawałku. Bez większej chwili zastanowienia Kazuma sięgnął ponownie po swoje zasoby energii duchowej, aby pobrać jej największą możliwą ilość. Ponownie wyciągnął rękę, jak robił to wcześniej aby stworzyć swój energetyczny miecz... lecz tym razem najwyraźniej pominął kwestię kontrolowania szerokości, bądź długości ostrza. Efekt był iście piorunujący - dotychczas ściśle skupiona w klindze jego duchowej broni moc wylewała się gwałtownie, tworząc jakże potrzebny mu teraz wielki promień zagłady. Którym mógł machać w najlepsze, aby szybko pozbyć się wszystkich przyzwańców oraz ich latających kończyn. Nie było bowiem mowy aby tak "luźna" energia duchowa stanowiła zagrożenie dla Emobrignera, który wytrzymał bezpośrednie uderzenie skoncentrowaną dawką absurdalnie wysokiej mocy Kazumy. Nie było też mowy, aby wzorowany na Primerze Espadzie twór po prostu rozpłynął się pod jej naporem. Prawdę powiedziawszy Kuwabara wątpił, aby cokolwiek oprócz stworzonych z wrogiego reiatsu istot zostało zmiecione z tego planu podczas jego radosnego machania wielkim promieniem zagłady.\nBowiem właśnie do tego przystąpił rudzielec gdy stworzył prowizoryczny laser mogący zmieść wszystko w pomieszczeniu - wpierw zrobił poziome cięcie aby zmieść szarżującą grupę. Później kolejne szybkie cięcie aby wyeliminować zagrożenie w postaci latających łap. Na sam koniec po prostu skupił promień na czających się pozostałych potworach, aby później zauważyć na jakże zacny plan wpadł jego przeciwnik. I można jasno stwierdzić, że nie spodobało się to Kuwabarze ani trochę.\n- Co? Teraz uciekasz do pomocy Waszego zbzikowanego tworu? Przeszła Twoja pewność siebie?\nRzucił wściekle rozkładając prowokacyjnie ręce, zdając sobie w pełni sprawę że nie powstrzyma to w żaden sposób jego zbzikowanego przeciwnika. Cholera tylko wiedziała, dlaczego Kazuma nie rzucił się natychmiastowo aby odgonić czarnowłosego od feralnego zbiornika z pływającym w nim mężczyzną.\n- Śmiało. Nie będę Ci przeszkadzał. - Przemówił prowokacyjnie robiąc parę kroków ku osobie Emobringera. - Może przynajmniej Wasza maskotka da mi wystarczająco duże wyzwanie, abym mógł wreszcie w pełni rozwinąć własną moc. Może zapewni mi więcej prawdziwej gościnności i rozrywki, niż taka tchórzliwa cholera jaką Ty jesteś. Śmiało... Czekam.\nCiekawość. Cholerna ciekawość jest często zgubą człowieka, z czego Kuwabara tylko częściowo zdawał sobie sprawę. Inaczej za żadną cholerę nie pozwoliłby własnej osobie na owe prowokacyjne zachowanie, nie powiedziałby nawet nawet najkrótszego słowa tylko po prostu rzuciłby się na swego przeciwnika w celu powstrzymania jego planu. Innymi słowy posłuchałby się głosu zdrowego rozsądku, który był ledwo słyszalny w jego rozeźlonej łepetynie prowadzonej przez ciekawość. Ciekawość dotyczącej jego miejsca w duchowej hierarchii. Niegdyś Hijikata Toushizo powiedział jego towarzyszce, że rudzielec posiada potencjał godny głównodowodzącego Gotei. Były to piękne słowa, które zaskoczyły wkurzającą go blondynę jednakże nie znaczyły one nic dla osoby rudzielca. Samo stanowisko Głównodowodzącego nie miało żadnego konkretnego przełożenia na siłę osoby, gdyż Kazuma nigdy nie spotkał kogoś kto na takowe stanowisko piastował. Dotychczas rangi Espady także dla niego niewiele znaczyły, dopóki nie spotkał trzeźwego Sakaty Gintokiego. Ten pokazał zaledwie ułamek swej siły, ale to wystarczyło aby zaimponować Kazumie... ale jednak nie dało to pełnego obrazu siły osoby o mocy Komandora. Teraz jednakże miał okazję zmierzyć się z dawnym Primerą Espadą - silniejszym bądź słabszym. Miał okazję faktycznie przetestować limity własnej siły, może w pełni rozbudzić drzemiącą w najlepsze moc. Miał szansę dowiedzieć się poprzez własne doświadczenie jak silny w rzeczywistości jest, nie bazując na cudzych reakcjach. I to najwyraźniej w tej chwili było czymś, czemu Kazuma oprzeć się nie mógł.\n- Wiesz co... nawet Ci pomogę.\nDelikatny uśmiech pojawił się na twarzy Kuwabary, który zatrzymał się po paru krokach najwyraźniej szykując się... Do konkretnego wyzwolenia pokładów własnej mocy. Zacisnął on bowiem pięści, stanął w lekkim rozkroku po czym wraz z wzrastającym okrzykiem zaczął wyzwalać największą ilość energii jaką mógł, barwiąc ją jak najbardziej wrogim odczuciem jakim mógł. Wyglądało na to, że chciał przebudzić uśpionego stwora własną aurą - nie uderzeniem młotem emobringera.\nDziałający bardziej pod wpływem instynktu, aniżeli zdrowego rozsądku, Kazuma rozkręcał się coraz szybciej. Dawał upust własnej destrukcyjnej mocy, tym razem uznając, że wyrzucenie z własnego ciała dużych ilości reiryoku w celu wytworzenia bezkształtnego energetycznego ostrza o wodnistej konsystencji będzie najlepszym rozwiązaniem. Do rękojeści zatem natychmiastowo została doczepiona klinga o absurdalnym kształcie. Szeroka, długa oraz poruszająca się niekontrolowanie na boki, jakby wiatr ustalał kierunek jej ruchów. Oczywiście głęboko pod ziemią nie mogło być mowy nawet o najmniejszym powiewie, a dziwne zachowanie orężu Kuwabary, miało powiązanie ze sposobem, w jakim Japończyk wykorzystał ową umiejętność. Tak, czy inaczej, okazała się być ona nadspodziewanie skuteczna. Okalające go cięcia zmiatały kolejne stworzenia chcące wysadzić się w bezpośredniej odległości do rudowłosego członka Yawaty. Czysta energia duchowa działała na nich destrukcyjnie, a jej rozmiar powodował, że rozczłonkowani na pojedyncze kończyny lub organy nie mogli powstać z powrotem, aby rzucić się na Kazumę w drugiej fali.\nOstatecznie młodzieńcowi udało się pozbyć tego problemu, lecz kolejny właśnie rodził się na jego oczach. Wrogi Fullbringer zaczął z coraz większą siłą uderzać buławą o powierzchnię szklanej kapsuły, chcąc doprowadzić do uwolnienia się Bio-Katsury. Wyglądał na zdesperowanego w swej czynności. Kuwabarze może i przez krótki moment przeszło przez myśl, aby powstrzymać bruneta przed zbiciem szyby, lecz bardzo szybko adrenalina oraz brawura wyparły ją z głowy. Postanowił pozwolić mu na skorzystanie z przetrzymywanego w laboratoryjnych warunkach Arrancara i sprawdzenie, do czego jest on zdolny w porównaniu z - jak na razie - nieograniczonym potencjałem Japończyka. Ciekawość połączona z szaleństwem wiodła Kazumę do przodu i prócz zwykłego oczekiwania na to, co się wydarzy, postanowił nawet sprowokować Emobringera do tego, aby się pospieszył. Nawet podjął próbę przyspieszenia uwolnienia Bio-Katsury poprzez użycie jak największych pokładów własnej energii duchowej. Japończyk szybko zakrył się złotą aurą, która wręcz eksplodowała od nagromadzonego reiatsu. Kolejne podmuchy niszczyły meble, doprowadzały do pęknięć w ścianach, a pancerne wejściowe drzwi zostały obrócone w mak i posłane wzdłuż korytarza. Potworne ilości energii spirytystycznej powodowały, że nawet czarnowłosy Fullbringer zawahał się w tym, co robił. Nie dlatego, że nie był pewny, czy sztuczny Kotarou podoła zadaniu. Potęga, jaką nieoczekiwanie zdawał się dysponować, Kuwabara zwyczajnie go przygniotła. Zdołał jednak się pozbierać.\n- ZAPŁACISZ ZA SWOJĄ AROGANCJĘ!\nKrzyknął w jednoczesnym napadzie paniki, frustracji, gniewu oraz strachu. Nie można było stwierdzić, które z emocji działały na niego najwięcej, ale w efekcie zdołał on uderzyć swoją bronią o kapsułę z taką siłą, że ten nagle pękł. Zebrana wewnątrz ciecz natychmiastowo wyparowała przy kontakcie z powietrzem, a Katsura opadł. Początkowo jego nogi zgięły się w kolanach bezwładnie i on sam padł na kolana, niczym marionetka, ale w ostatniej chwili podtrzymał się dłońmi. Oddech Arrancara był ciężki, lecz przynajmniej dawał jednoznacznie do zrozumienia, że żyje. Podniósł lekko głowę, spoglądając w pierwszej kolejności na źródło potwornego reiatsu, a następnie rozejrzał się po pomieszczeniu. Wówczas użył Sonido do natychmiastowego pojawienia się przy jednej ze zdemolowanych szaf, skąd wystawały jakieś tkaniny. Jedną z nich okazało się być dziwne jednoczęściowe śnieżnobiałe kimono o iście dziwnym kroju, najwidoczniej przygotowane właśnie pod byłego Primera Espadę przez właścicieli laboratorium. Bardzo szybko zarzucił je na siebie, wiążąc w pasie, po czym spojrzał "z byka" na Kazumę.\n- I co się tak prężysz? - Spytał nonszalancko. Aura Kuwabary nie zrobiła na nim wielkiego wrażenia. Katsura zebrał włosy z twarzy i ułożył je na plecy, aby te nie przeszkadzały mu. Wówczas Kuwabara dostrzegł także nietypowe oczy przywróconego do życia Arrancara. Jedno z nich było naturalne, błękitne o czarnej źrenicy, lecz drugie miało odwrócone barwy. Jasnoniebieski punkt wewnątrz smolistej przestrzeni.\n- Zabij go. - Rzekł brunet do Arrancara, najwidoczniej odzyskując część swojej pewności siebie. Długowłosy nieumarły Espada zerknął kątem oka na mężczyznę, który wydał mu rozkaz, ale nie poruszył się zbytnio. Jego lewy kącik ust uniósł się nieznacznie. Nie minęła nawet sekunda, gdy Kotarou pojawił się przed nim i wyprowadzić przerażająco potężny cios. Jego pięść przebiła nagrobek, którym się bronił, a następnie zrobiła to samo z jego torsem. Krew pod impetem energii duchowej trysnęła obficie na ścianę za mężczyzną, z którego natychmiastowo uszło życie. Gdy Arrancar wyprostował się, Fullbringer padł bezwładnie na ziemię.\n- Nie będzie mi ktoś taki mówić, co mam robić. - Rzekł z pogardą, po czym z powrotem skupił się na osobie rudowłosego Fullbringera. - A ty będziesz następny. - Dodał, kierując swoje złowieszcze spojrzenie na Kuwabarę. Sięgnął dłonią nad prawe ramię, szukając dłonią czegoś, lecz nic się tam nie znajdowało, co przyjął z rozczarowaniem. Zacisnął pięść i opuścił ją z powrotem wzdłuż ciała.\nNieprzyzwyczajony do zachowywania zasad kultury osobistej Maru mimo wszystko przystał na propozycję Elise dotyczącą wyjawienia części powodów przybycia tutaj. Zamknął również temat swojego wyglądu, tym bardziej, że jego argument był na tyle sensowny, że kobieta zwyczajnie przyjęła go z delikatnym skinieniem głowy. Następnie skupił się już na tym, co było najważniejsze w tej chwili. Wspomniał historię niepoprawnej pacyfistki Mitsuyo Okate, która przed laty, chcąc doprowadzić do zakończenia wojen międzyrasowych, zaczęła tworzyć Czarną Pieczęć. Nie była co prawda jego pierwszym kreatorem i niestety też - nie ostatnim. Dla Maru była to obecnie sprawa iście priorytetowa, która przywiodła go do tego miasta. Typ energii, jakim wyróżniał się ten przedmiot absolutnego zniszczenia, doskonale zachował się w pamięć asasyna przez te kilka wieków. Tego nie można było zapomnieć, choćby nie wiadomo, jakby się chciało. Pozostawało w umyśle, niemalże jak trauma. Korzystając więc z własnej kontroli reiatsu skopiował do pewnego stopnia aurę, jaką emanowała Czarna Pieczęć, aby uświadomić Elise, z czym miał do czynienia w przeszłości. Energia natychmiastowo została rozpoznana przez pajęczą kobietę. Uśmiech zniknął z jej twarzy, lecz wpatrywała się swojego rozmówcę z taką samą należytą uwagą.\n- Owszem, wygląda. - Potwierdziła przypuszczenia Maru. Po krótkiej pauzie w wypowiedzi jednakże stworzyła w głowie zabójcy kolejne wątpliwości. - Nie mam jednak pojęcia, w jaki sposób się z nią zetknąłeś. Ta energia nie pochodzi z tego świata, ani żadnego, który znasz. - Dodała, zachowując teraz dla odmiany śmiertelną powagę. - Ale sam już wiesz, do czego może doprowadzić wykorzystana w pełnej krasie.\nElise nie była zachwycona faktem, że ktoś skorzystał z tego reiatsu na własny użytek. Maru widział, że kobieta, nawet jeśli nie ma pojęcia o tym, czym jest Czarna Pieczęć, to na pewno zdaje sobie sprawę z tego, do czego jest zdolna. Do czego zdolny byłby człowiek, który zdecydowały się jej użyć. Do czego zdolny byłby Ryuuzen Shirosekai, którego osoba wręcz nawiedzała kociego zabójcę przez te wszystkie lata. Artefakt absolutnej destrukcji na pewno był już bliżej ukończenia, jeśli nikt w tym czasie go nie powstrzymał.\n- I co dalej w związku z tym? - Zapytała jednak, nadal nie wiedząc bowiem, do czego zmierza Maru w swej wypowiedzi. - Przybyłeś tutaj wiedziony tą mocą, ale co takiego zamierzasz zrobić? - Ciekawość i przebiegłość przemawiały przez usta Elise. Jej czujne, bystre spojrzenie utkwione w asasynie skanowało go w takim samym stopniu, co i vice versa.\nW międzyczasie do umysłów zarówno toczącej rozmowę dwójki przebiegłych dusz, jak i Yahiko Kurotori'ego, dobiegł impuls czyjejś aury. Maru szybko rozpoznał tę energię. Kuwabara Kazuma. Fullbringer musiał zdecydować się na uwolnienie niemalże całych swoich pokładów mocy, które bardzo zbliżyły się nawet do jego własnego poziomu. Gdy wysłannicy Yawaty opisywali potencjał tego Japończyka, to zdecydowanie nie przekoloryzowali niczego w tej kwestii. Sam fakt istnienia takiego człowieka naprawdę był absurdalny.\nOdpowiedź Elise przyjął z satysfakcją, ponieważ takiej właśnie oczekiwał. W tym momencie jego zlecenie od Yawaty zeszło na boczny tor. Nawet jeśli owa Pajęcza Królowa przynależała do sekty, którą miał zlikwidować, na chwilę obecną musiała żyć. Prawdopodobnie posiadała wiedzę, której Zmodyfikowana Dusza potrzebowała. Coś, co przybliży ją do lepszego zrozumienia Czarnej Pieczęci i pochodzenia jej mocy.\nMając więcej informacji na jej temat, mógłby przewiedzieć potencjalne, przyszłe ruchy Ryuuzena Shirosekai. W danym momencie wciąż powinien być w trakcie nasycania Pieczęci energią, chyba że znalazł szybszy sposób na jej przygotowanie. Ale co dalej? Czy to wszystko, czego potrzeba do ukończenia prac nad tak niebezpiecznym przedmiotem? Energia potężnego Shinigami, kumulowana w jednym miejscu przez stulecia, brzmiała oczywiście przerażająco, jednak nikt tak naprawdę nie wiedział, jak ogromne są takie wymiary, jak chociażby Społeczność Dusz, czy Hueco Mundo. Maru zastanawiał się, skąd Bóg Śmierci z Dwunastej Dywizji wiedział, ile dokładnie Reiryoku potrzeba na destrukcyjną moc o tak niewiarygodnym polu rażenia.\nMoże nawet dowiedziałby się, jak zniszczyć przeklęty artefakt bez jednoczesnej dewastacji sporej części wszechświata. Asasyn musiał dowiedzieć się czegoś o tym „świecie, którego nie zna”, gdzie moc Czarnej Pieczęci podobno skrywała swe korzenie. Nie sądził, aby ta wzmianka była jedynie obłąkaną, typową dla sekciarzy gadką bez pokrycia w rzeczywistości. Mówił mu to wyraz twarzy Elise w momencie, gdy pokazał jej mroczną energię niebezpiecznego tworu. Problem polegał teraz na wydobyciu od kobiety faktów, wzmianek, wskazówek – wszystkiego co ułożyłoby układankę.\n– Wieki temu zobowiązałem się do powstrzymania szaleńca, który w danej chwili przygotowuje tą energię do użycia. W przeciwieństwie do swoich poprzedników, będąc całkowicie świadomym jaki będzie tego efekt. Nie jestem jeszcze gotów do starcia z nim, ale poszukuję wiedzy, która pomogłaby mi lepiej zrozumieć to, co on tworzy. Znaleźć sposób na bezpieczne i skuteczne unieszkodliwienie tego.\nPowiedział samą prawdę, gdyż miał nadzieję zainteresować lub nawet zszokować nią Elise do odpowiednio dużego stopnia. Raczej nikomu o zdrowych zmysłach nie spodobałaby się wizja kompletnej anihilacji wszystkich światów, zatem jeśli mogła pomóc mu w mniejszym lub większym stopniu, powinna raczej być skłonna to uczynić.\nSkrytobójca jedynie przelotnie zwrócił uwagę na roznoszącą się we wszystkie strony energię towarzysza. Kazuma widocznie uwolnił właśnie swój pełny potencjał, chociaż Maru nie mógł mieć pewności, czy nieopierzony Fullbringer nie zaskoczy go czymś jeszcze. W każdym razie, wyglądało na to, że całkiem dobrze spełniał swoje zadanie, odwracając uwagę wroga swoją niepohamowaną eksplozją mocy.\n10-10-2014 14:13 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-10-2014 14:14 przez Kuwabara Kazuma.)\n- Gdybym się nie prężył, to byś w przyszłym roku otworzył swoje zaspane oczka. - Odpowiedział Kuwabara uprzednio przerywając swoje gwałtowne wyzwalanie energii duchowej, aby ułatwić sobie chociaż w nieznacznym stopniu ocenę siły sztucznie stworzonego Primery. - Oczywiście jeśli obaj śmiało założymy, że ten debil tutaj chociaż odrobinę sprężyłby się ze swoją robotą.\nDelikatny uśmiech politowania pojawił się na twarzy rudzielca, który zaobserwował ponownie zaobserwował powrót odrobiny pewności siebie do osoby Emobringera. Wystarczyło nawet rzucić okiem na jego sylwetkę, aby zauważyć jak bardzo użycie jednej z najlepszych kart sekty do której przynależał podłechtało jego ego. Zdecydowanie zbyt wielkie ego, warto zaznaczyć, gdyż najwyraźniej zupełnie nie przewidział tego co nastąpiło po wypowiedzeniu raptem dwóch słów będących rozkazem. Kazuma dostrzegł spojrzenie rzucane na Emobringera przez sztucznego Primerę, zauważył delikatny uśmiech pewnego politowania dla jego osoby... i w następnej chwili spełniło się to co Kuwabara przeczuwał od momentu wkroczenia do tego pomieszczenia. Wyprowadzone uderzenie bezproblemowo przebiło się przez dziwną tarczę dotychczasowego przeciwnika rudzielca, po czym bez żadnych trudności pozbawiła nieznanego Fullbringera życia. Oczywiście całość zachowania pana mrocznego została podsumowana stosownym komentarzem Katsury, z którym Kazuma raczej nie mógł się nie zgodzić. Niestety następne słowa ożywionego Espady mocno różniły się od prezentowanego przez członka Yawaty stanowiska.\n- Nie. - Odpowiedział krótko na wypowiedź wybudzonego mężczyzny, nie wiedząc czemu już teraz czując odrobinę zabawy. Nie umknęło jednak uwadze rudzielca to, że jego przeciwnik z pewnym rozczarowaniem przyjął nie odnalezienie czegoś przy własnej osobie. Czyżby ktoś zapomniał przygotować jego broń? - Cholera... Chyba nie dopracowali Cię do końca, więc mój cały genialny plan poleciał w pizdu przez okno. Cóż....\nGwałtowne wybicie z miejsca nastąpiło natychmiastowo po wypowiedzeniu ostatniego słowa, a rudzielec stworzył swoje energetyczne ostrze w tych kilku chwilach gdy Dashem zamykał dzielący dwójkę dystans. Oburęczne pionowe cięcie wyprowadzone zostało na samym końcu krótkiej podróży, chociaż już teraz coś w głowie Kazumy mówiło że stworzony z luźniej energii oręż raczej nie będzie miał wielkiego efektu akurat na tym przeciwniku. Wszak chwilę wcześniej Primera zaprezentował to wytrzymałość jego organizmu przebiciem cholernego nagrobka Emobringera, którego ostrze energii Kuwabary nie mogło rozwalić. Dlatego jego podświadomość natychmiastowo przyjęła poprawkę w całości jego następnych działań - jeśli ostrze okazałoby się nieskuteczne, do tego stopnia że przeciwnik wcale nie skorzystałby nawet z uniku... wtedy do akcji wkracza sprawdzona wieloletnim doświadczeniem broń Kuwabary. Walka wręcz. Duchowe ostrze zostaje wówczas natychmiast porzucone, aby pozwolić dłoniom na zaciśnięcie się w pięści i zebranie w nich energii. A następnie sprzedanie całokształtu Katsurze, najlepiej w ilości hurtowej.\n- ... musi wystarczyć to co teraz prezentujesz.\nAgresywne słowa rzucone w stronę Kazumy podziałały na niego niczym płachta na byka. Japończyk kompletnie nie przejął się faktem, iż stanął przed obliczem byłego Primera Espady, który toczył wyrównany pojedynek z Megumi Hiraoką. Kobieta co prawda uzyskiwała nad nim bardzo lekką przewagę, lecz sam fakt, iż dorównywał jej naprawdę był imponujący. Tak, czy inaczej, Kuwabara chciał sprawdzić siebie w kontekście kogoś potężnego. Bio-Arrancar wręcz doskonale się do tego nadawał.\nRzucił krótko brunet, gdy Kazuma doskoczył do niego, materializując w dłoni energetyczne ostrze. Wziął szeroki zamach, szykując się do wyprowadzenia inauguracyjnego cięcia. Jego oponent nie ruszył się z miejsca, zresztą zgodnie z oczekiwaniami młodzieńca. Bez żadnego problemu przebił on zwykłym ciosem wzmacnianym reiatsu tarczę Emobringera, więc teraz ewentualne zatrzymanie ofensywy rudowłosego nie powinno stanowić dla niego wyzwania. Jednakże, gdy członek Yawaty był już absolutnie przekonany, że Katsura wystosuje defensywę, ten wykonał błyskawiczny unik. Wystosowany w ostatniej chwili mógł mocno zmieszać Japończyka, któremu brakowało doświadczenia i bazował jedynie na czystym instynkcie. Stracił on Arrancara z oczu, ale po sekundzie zdał sobie sprawę, że stoi on za jego plecami. Obrót nastąpił równie prędko, co i pierwszy atak, ale teraz Kuwabara miał też świadomość tego, jak szybko porusza się przeciwnik. Wówczas nastąpiła przy okazji zamiana taktyki walki utalentowanego człowieka. Zdematerializował swój oręż, po czym zaczął wyprowadzać liczne ciosy wręcz, chcąc na tym polu osiągnąć przewagę. Kotarou z kolei zdawał się poruszać nieco płynniej od Kazumy, lecz nie można było za to powiedzieć o nim, jakoby był mistrzem w hakudzie. Koncentrował się raczej na unikach i bardzo prostych blokach, które nie wymagały od niego wielkiej znajomości techniki. Tym samym to Japończyk niespodziewanie osiągnąć inicjatywę na początku starcia, czym zapewne zaskoczył nawet sam siebie. Jednakże miał on tym do czynienia z klonem zaprawionego w bojach wojownika, znającego swoje słabe strony jeszcze lepiej, niż te dobre. Espada z pomocą nagłego Sonido wykonanego w chwili, gdy Kuwabara musiał zaczynać następną kombinację ciosów od początku, zbudował do niego dystans. Nie dysponował obecnie żadną bronią białą, którą mógłby wykorzystać w walce z człowiekiem, ale za to posiadał szeroką gamę autorskich (i nie tylko) technik.\nSwoją kontrofensywę rozpoczął jednak od czegoś, co było już Kazumie bardzo dobrze znane. Z wystawionej w kierunku rudzielca dłoni w ciągu ułamka sekundy wypalona została skupiona wiązka szkarłatnej energii znana, jako Cero. Charakteryzowała się nieco węższym strumieniem ze względu na ograniczenia przestrzenne w tym pomieszczeniu, co potwierdzało, jak doskonałą kontrolę nad formą ataku posiada Arrancar. Nie było to wszystko, czym zamierzał zaskoczyć nieopierzonego członka Yawaty. Nagle z jego pleców wyrosło skrzydło z czarnymi, jak smoła, piórami. Znajdowało się po jego prawej stronie, a jego pojawienie się nieco wzmocniło aurę samego Kotarou. W pierwszej chwili rudowłosy młodzian nie wiedział, do czego Primera może użyć swego nowego atrybutu, lecz ten bardzo szybko dał mu stosowną odpowiedź. Będąc pozbawiony wszelkiego oręża, którym się posługiwał z największą przyjemnością, chwytał się niestandardowych taktyk. Wspomagając się Sonido, przemieścił się z powrotem w pobliże Kazumy, jednocześnie wykonując obrót o trzysta sześćdziesiąt stopni w prawą stronę. Skrzydło zawinęło się dookoła niego, a następnie z impetem rozprostowało, aby zwyczajnie "strzelić" człowieka z dużą siłą. Sam zamiar Arrancar pokazywał, że ta dodatkowa część ciała nie była jedynie na pokaz i musiała wyróżniać się nie lada wytrzymałością. Korzystając również z niej, jako zasłony, stworzył sobie także sytuację do użycia następnej ze swoich umiejętności. Gdy tylko skrzydło odsłoniło sylwetkę Katsury, ten wypalił z lewej dłoni trzy piorunująco szybkie pociski zwane Balami. Te wariacje Cero cechowały się mniejszą siłą, lecz nadrabiały to diabelskim tempem.\n- A zatem poszukujesz wiedzy. - Podsumowała słowa Maru Elise, a z jej twarzy zniknęła już śmiertelna powaga, która bardzo do niej nie pasowała. Cyniczny, ciężki do rozszyfrowania, również ze względu na dobór słów i nastawienie, uśmiech był wręcz cechą charakterystyczną, z którą nie powinna się rozstawać. Mimo to, nie wyglądała jakoby chciała teraz w jakiś sposób szantażować asasyna, skoro tylko nabyła wiedzę o jego celu przybycia do Riquel. - Mogłeś tak mówić od razu. - W jej głosie wyczuć dało się swoiste zadowolenie. - Nie musisz też aż tak bardzo martwić tą kwestią. Nie wiem, kim jest ta osoba, ale nie uda jej się tego osiągnąć.\nStwierdziła z niezachwianą, wręcz powodującą swego rodzaju konsternację, pewnością siebie. Była absolutnie przekonana, co do prawdziwości wypowiadanych słów. Do tego stopnia, że jej pierwotne zaszokowanie faktem, iż ktoś wykorzystuje ową mroczną energię, zupełnie wyparowało. Kobieta prezentowała wręcz dziwne, niezrozumiałe nawet nastawienie.\n- Otóż nie znam nikogo, kto mógłby z powodzeniem wykorzystywać moc Pustki poza jej obrębem i jeszcze tworzyć z niej broń masowego rażenia. To po prostu nierealne. - Wytłumaczyła, odrzucając najwyraźniej opcję, w której Ryuuzen z powodzeniem dokończyłby tworzenie Czarnej Pieczęci. Dla niej to był wręcz absurd. - Zetknąłeś się z tym reiatsu, owszem. Jednakże żeby zrozumieć naturę tej energii, ten Twój szaleniec musiałby sam odwiedzić wymiar Pustki, a nikt tam nie zajrzał i nie wyszedł cało od całego tysiąclecia. On próbuje ogarnąć coś, co znajduje się poza jego zasięgiem. - Dodała, wzruszając lekko ramionami. Nawet jej spojrzenie w tym momencie zdawało się uśmiechać w sposób, jakiego używa się wobec naiwnych dzieci wierzących w dziwne historyjki opowiadane im przed snem.\nReakcja kociego zabójcy na postawę Elise nie została uzewnętrzniona, ale niewiele jej do tego brakowało. W zasadzie mógł spodziewać się, że kobieta powie właśnie coś w tym stylu. Był jednocześnie zadowolony z tego, co usłyszał, gdyż potwierdzało to jego przypuszczenia. Do ukończenia prac nad Czarną Pieczęcią, Ryuuzen faktycznie mógł potrzebować czegoś więcej niż artefaktu w formie materialnej i własnej energii duchowej. Dowiedział się przy okazji, jak nazywa się ten cały wymiar, którego jeszcze nie widział. Ale tej kwestii nie zamierzał poruszać teraz bezpośrednio. Jeśli dalsza część rozmowy pójdzie po właściwym torze, niedługo powinien usłyszeć o nim coś więcej. Wykorzystanie energii tak zwanej „Pustki” do stworzenia destrukcyjnej broni Pajęcza Królowa uznała za coś tak trudnego, że w praktyce niemal niemożliwego do zrealizowania. To prawda, zwykły człowiek, Shinigami, czy Hollow, jakich miliardy chodzi po świecie, nie podołałby nawet marnemu ułamkowi takiego zadania. Problem w tym, że nie o kimś takim była teraz mowa.\n– Poza jego zasięgiem powiadasz... – powtórzył cicho, powoli, intonacją odbijając w jej stronę piłeczkę wypełnioną lekceważeniem i cynicznym spokojem. – Dobrze to określiłaś, nie znasz nikogo, kto by tego dokonał. Tak samo w Gotei 13 nikt nie znał osoby, która osiągnęła potęgę kapitana, podczas gdy jego rówieśnicy dopiero poznawali zaledwie zalążki swoich mocy. Nikt też nigdy nie znał osoby, która potrafiłaby maskować swój potencjał na tyle skutecznie, aby zajmować najniższą pozycję w hierarchii swojego oddziału, w rzeczywistości posiadając siłę porównywalną do najpotężniejszego Boga Śmierci w Gotei 13. W końcu nikt nie znał osoby, która przez setki lat tworzyłaby wszechmocny artefakt tuż pod nosem tych, którzy z miejsca skazaliby ją za to na egzekucję. Ale czy to oznaczało, że ktoś taki nie istnieje? – Zakończył swój krótki wywód pytaniem retorycznym, po czym od razu przeszedł do następnego wątku. – Z tego, co powiedziałaś wynika również, że ponad tysiąc lat temu jednak znalazł się ktoś, kto wszedł do Pustki, i wyszedł z niej w całości. Nie widzę więc powodu, dla którego komuś nie miałoby się to udać ponownie. – Tym właśnie akcentem dał wyraźnie do zrozumienia, co myśli o jej lekkim, wesołym sceptycyzmie.\nWystarczyły ledwie rozpoczynające pierwszą wymianę ułamki sekund, aby uświadomiono rudzielcowi jak wielka jest przepaść bitewnego doświadczenia między nim, a sklonowanym Primerą Espadą. Wykonane przez impulsywnego młodzieńca pierwsze cięcie wbrew jego oczekiwaniom nie napotkało żadnego oporu, tylko bezproblemowo śmignęło przez pustą przestrzeń jaką pozostawił po sobie w ostatniej chwili unikający Katsura. Chwila konsternacji jaka w tym momencie spadła na Kuwabarę przeciągnęła się do jakże długiego okresu czasu jakim była sekunda na polu walki, aż rudzielec nagle zrozumiał gdzie powiało jego przeciwnika. Prościutko za jego osobę.\nGwałtowny zwrot wykonany z wznoszącym się cięciem towarzyszył niedokończonemu zwrotowi do niegdyś najważniejszej osoby w Hueco Mundo, najprędzej miał doprowadzić do pozbawienia ożywieńca jego łepetyny jednak jak się okazało różnica doświadczenia ponownie dała o sobie znać. Katsura jednym płynnym ruchem usunął własną osobę z trasy ataku, chyba nawet szyderczo się przy tym uśmiechając. Kolejne cięcie poziome wyprowadzone na wysokości głowy także nie trafiło swego celu, gdyż Kotarou najzwyczajniej w świecie się przed nim uchylił. Zdawać by się mogło, że wszelkie ataki wyprowadzana przez Kuwabarę były dziecinnie proste do odczytania i przewidzenia. Tak jakby Kazuma posługiwał się mieczem od wczoraj...\n...I tutaj właśnie podświadomość rudzielca ponownie dała o sobie znać, łącząc dostrzeżone wcześniej okoliczności ze znanymi sobie faktami. Według każdego źródła mówiącego cokolwiek o Arrancarach, każdy przedstawiciel tej rasy posiadał jakże piękną zabawkę w postaci własnego miecza. Służył on oczywiście do walki, jednak także pieczętował znaczną część dostępnej Pustemu mocy. Chwilę wcześniej, przed rozpoczęciem walki, Katsura wyraźnie szukał czegoś u swego boku. A tym czymś było niewątpliwie jego wysłużone, zaufane ostrze. W wielkim skrócie, Kuwabara próbował zranić jedną z najsilniejszych istot tego świata swoją nikłą zdolnością szermierczą, podczas gdy właśnie ten przeciwnik specjalizował się w tej właśnie dziedzinie i mógł przejrzeć na wylot wszystkie jego amatorskie zagrania.\nZmiana podejścia Kuwabary do tematu zranienia pana Katsury Kotarou była natychmiastowa. Złote ostrze natychmiastowo rozpłynęło się w powietrzu, znaczne ilości energii duchowej zostały wpompowane do wszystkich kończyn rudzielca... i nagle zamiast zamaszystych amatorskich cięć nastąpiła seria zorganizowanych ciosów. Parę uderzeń na głowę, parę podpuch, parę kopnięć mierzących w dolne partie ciała... Później mieszanki sierpowych, prostych, a nawet kopniaków mierzących w głowę zmarłego niegdyś Primery. A jednak jego przeciwnik nieprzerwanie wymykał się z otrzymania konkretnych obrażeń unikiem, bądź też prostym blokiem mającym dać mu dość czasu na usunięcie się z drogi. Różnica doświadczenia? Zapewne tak, bo w chwili gdy Kazuma łapał równowagę po wyprowadzeniu kolejnego kopnięcia czarnowłosy ponownie otworzył dystans. Jak się okazało, aby wyprowadzić swój pierwszy atak w tym starciu.\nSzkarłatne fale energii duchowej momentalnie zebrały się w dłoni Arrancara, zwiastując rychłe nadejście znanego już rudzielcowi flagowego ataku wszystkich Pustych. Cero, bowiem tak zwała się wykorzystywana przez Primerę technika była bardzo destruktywną cholerą, której siła przyłożenia zależała tylko i wyłącznie od poziomu energii duchowej wypalającego ją. Dlatego Kazuma nie zastanawiał się nawet najmniejszej chwili nad reakcją jaką powinien podjąć, tylko natychmiastowo zabrał się do działania. W palcu wskazującym jego prawej ręki zaczęła momentalnie gromadzić się pokaźna ilość mocy duchowej, mająca w przyszłości zdetonować naciągające zagrożenie w postaci szkarłatnej wiązki. Była to jedna z pierwszych technik jaką opracował Kazuma, jednak jak się okazało - była ona cholernie przydatna.\n- Spirit Gun!\nPonieważ podobnie jak w Cero Arrancarów cały potencjał destruktywny ograniczany był wyłącznie przez poziom energii duchowej wykonującego ją. Zawdzięczała to swej prostej mechanice, która jak się okazało była bardzo podobna do wspomnianej techniki Pustych. Jednak jak się okazało chwilę później, szeroka wiązka szkarłatu była ledwie rozpoczęciem kontrofensywy Primery. Chwilę po wystrzeleniu swojego ataku leciał on już ku Kuwabarze, kręcąc się radośnie wokół własnej osi aby maksymalnie dodać siły własnemu WingSlap'owi. Tylko tak w retrospekcji Kazuma mógł nazwać manewr, którego właśnie podjął się jego przeciwnik. Głównym problemem było zatrzymanie owego niecodziennego ataku, jakże nietypową dla człowieka częścią ciała. Umysł nie mógł dość szybko wypracować sensownego rozwiązania, więc wodze ponownie przyjął instynkt samozachowawczy rudzielca, który od jakiegoś czasu wykorzystywał wprowadzone przez świadome rozumowanie zasady, fakty i reguły. Rozwiązaniem wegług niego było... zniszczenie zgrania czasowego na jakie liczył Arrancar. Natychmiastowe wyskoczenie w kierunku Katsury miało temu posłużyć, zaś dodana na prędzce improwizacja w postaci przejścia w niski ślizg miała uchronić przed ewentualnym fartownym trafieniem osoby rudzielca. Wszak wykonany w taki sposób atak skrzydłem umieszczonym na plecach, mógł skutecznie mierzyć głównie w obszarny na wysokości ramion. Poza tym, Katsura sam ograniczył sobie widok, owijajac wokół siebie własne skrzydło - grzechem było nie wykorzystać takiego zbiegu okoliczności stąd też właśnie taki, odrobinę szaleńczy manewr Kazumy.\nOstatnią falą ataku Kotarou była technika, jaką Kuwabara widział pierwszy raz na oczy. Przypominające miniaturowe Cera trzy fale energii mknęły ku niemu z zaskakującą prędkością, praktycznie nie dając mu czasu na wystosowanie stosownego planu obronnego. Wszak ledwie podniósł się na nogi po szaleńczym ślizgu, (bądź też przyłożeniu w ścianę po WingSlapie) a te praktycznie już siedziały mu na mordzie. Dlatego też instynkt ponownie postanowił wpakować się w buciorach do procesu decyzyjnego rudzielca, aby wskazać jedyną sensowną próbę zachowania własnego życia. Energia duchowa Kazumy skoczyła gwałtownie, gromadząc się głównie w jego rękach a także w jakimś stopniu zwiększając wytrzymałość jego ciała. W następnej chwili, Kuwabara podjął się próby zbicia wszystkich trzech pocisków, niczym pewna postać znana z DragonBalla.\nWalka między Katsurą, a Kazuma zaczynała się rozkręcać coraz bardziej. Arrancar górował ponad Fullbringerem praktycznie pod każdym względem, co szybko zmusiło człowieka do zmiany taktyki i próby ataku oponenta sposobem najbardziej do siebie dogodnym. Po pierwszych nieudanych cięciach, przeszedł do walki wręcz, osiągając przewagę, lecz kontratak byłego Primera Espady nadszedł błyskawicznie. Kuwabara znał już Cero, nie tylko z opowieści swojego mistrza, ale również i z własnego doświadczenia. Mniej-więcej wiedział, czego się spodziewać po tej technice, więc w drodze rewanżu wystosował umiejętność o podobnej zasadzie działania. Skumulował w swojej spirytystycznej broni palnej jak największe ilości reiryoku, aby wystrzelić je w jednym, potężnym ładunku, który miał powstrzymać ofensywę bio-Arrancara. Doszło do gigantycznej eksplozji barw złota oraz krwi, która doprowadziła do totalnej anihilacji wszystkich przedmiotów i mebli w laboratorium. Strop zaczął pękać, podobnie, jak ściany. To nie oznaczało jednak, że starcie między tymi potęgami zostanie zatrzymane przez któregokolwiek z walczących.\nInicjatywę zamierzał przejąć Katsura, uwalniając jedną ze swoich zdolności, która polegała na wytworzeniu czarnego skrzydła wyrastającego z prawej łopatki. Szybko wyprowadził nim atak, okrywając się nim uprzednio, co wykorzystał też mądrze Fullbringer. Zdołał uniknąć zderzenia z piórami, które okazały się być piekielnie wytrzymałe. Akurat z sufitu oderwał się kawał skały, która została rozbita w drobny mak, gdy trafiło w nią rozpędzone skrzydło Primery. Pęd dodatkowo od razu rozwiał wszelki pył, ujawniając kolejny zamiar bruneta. Na podnoszącego się z ziemi Kuwabarę pędziły już trzy piorunująco szybkie, szkarłatne pociski, przed którymi Japończyk zamierzał bronić się własnymi pokładami energii duchowej. Doprowadził do zdjęcia wszelkich ograniczeń, uwalniając ją luźno w postaci żółtawej aury i przystąpił do obrony. Trzema nagłymi ruchami ramion zbił je na boki, jednakże dorobił się przy tym małych oparzeń. Nadal brakowało mu obycia z kontrolą reiatsu, aby odpowiednio uformować sobie energię na skórze do blokowania pocisków. Tak, czy inaczej, generalnie udało mu się wyjść cało z tej sytuacji. Odbite Bale rozbiły się przy okazji o kolejne elementy konstrukcji pomieszczenia, doprowadzając ostatecznie do zawalenia się wszystkiego. Gigantyczny głaz nagle odgrodził Kazumę od Katsury, pozostawiając Fullbringera w o tyle lepszym położeniu, że za plecami miał drzwi wyjściowe. Z kolei Arrancar miał więcej pecha. Tony ziemi oraz kamieni zaczynały spadać mu na głowę. Kuwabara odczuł wyraźnie, jak aura jego przeciwnika staje się potężniejsza oraz bardziej wyrazista. Nie zamierzał dać się pogrzebać żywcem, to było oczywiste. Tylko, że jeśli sam zaraz czegoś nie wymyśli, to niebawem podziemny kompleks przemieni się w jego własny grobowiec.\nCyniczna odpowiedź Maru była nawet nie tyle w całości złośliwa, co wręcz aż wylewała się z niej pewność siebie asasyna w kwestii przedstawianej sytuacji dotyczącej Shirosekaia i Czarnej Pieczęci. Elise nie wierzyła do końca w jego słowa albo raczej nie wierzyła, że ktoś mógłby naprawdę stworzyć ten artefakt ostatecznej zagłady. Mimo jej zapewnień, zmodyfikowana dusza zdecydowanie pozostała przy swojej wersji. W końcu, to asasyn w ciele kota jako jedyny miał styczność z Czarną Pieczęcią poza samym Ryuuzenem. Doświadczył jej mocy. I było to nie do opisania, nawet z pomocą zdolności wytwarzania sztucznego źródła energii. Oddziaływało to także na psychikę zabójcy. On dobrze wiedział, że jego były "nauczyciel" naprawdę może ukończyć artefakt i na tym opierał swoją pewność. Nie mogło to umknąć bystrej kobiecie.\n- Powiedzmy, że Ci uwierzę, ale chcę Cię zapewnić, że do Pustki nie wchodził żaden Shinigami od dawna. - Odparła po chwili zastanowienia. Jedyna kwestia, w której ugięła się na korzyść Maru, dotyczyła tego, że ktoś w Seireitei rzeczywiście może konstruować broń masowej zagłady. Mimo tego, nadal nie sądziła, aby Czarna Pieczęć została kiedykolwiek ukończona. - Ja obserwuję Pustkę. Moja Pani obserwuje Pustkę. Wielu innych również zareagowałoby odpowiednio, gdyby okazało się, że ktoś dostałby się do niej, chcąc zrozumieć tajemnicę mocy tego świata. - Rzekła, chcąc tym razem przekonać Maru tą samą metodą, co i on ją. Racjonalnym spojrzeniem na to, co sama jest w stanie zrobić oraz czego (nie)doświadczyła. Nie zetknęła się bowiem z żadnym Bogiem Śmierci w Pustce, który studiowałby energię z niej pochodzącą. - Ten cały artefakt z pewnością może być zagrożeniem... jeśli jego twórca w ogóle miałby szersze pojęcie na temat, za który postanowił się zabrać. Jest ignorantem. I z pewnością poniesie karę za swoją ignorancję. - Dodała ze złośliwym uśmieszkiem rysującym się na jej twarzy. Nawet, jeśli słowa asasyna okazałyby się być prawdą, Elise dała mu jasno do zrozumienia, że nie jest popleczniczką działań mających doprowadzić do anihilacji wszystkich wymiarów. Musiałaby kompletnie zwariować, aby w sytuacji realnego zagrożenia nie chcieć powstrzymać twórcę takiej broni przed jej użyciem.\n- My tak tutaj gadamy, a Twój kolega widzę nieźle się bawi. - Skomentowała działania Kazumy, który raz po raz pozwalał własnej potędze na całkowite uwolnienie. Tym razem nawet dawał z siebie jeszcze więcej, co mogło oznaczać, że trafił na naprawdę silnego oponenta. Maru wydawało się, że nawet kojarzy aurę przeciwnika Fullbringera, jednakże... byłoby to przecież absurdalne. Katsura Kotarou nie żył. Zginął w trakcie inwazji. A jeśli nawet upozorowałby własną śmierć, to co by robił tutaj? Po kilku sekundach z oddali doszedł straszny hałas, wskazujący na zawalanie się całego podziemnego kompleksu laboratoryjnego. Huk był nie z tej ziemi i o ile wiadomo było, kto za to odpowiada, to jednak nie dało się przewidzieć, jakie będą dokładniej tego konsekwencje. Kuwabara mimo wszystko sprawiał wrażenie człowieka, który potrafi sobie poradzić w sytuacjach podbramkowych.\n- Musiało do tego w końcu dojść. - Oznajmiła po chwili pajęcza kobieta. Nie widać, ani nie słychać było w jej głosie żadnego rozczarowania. Zdawała się być nawet zadowolona z faktu, że Kazuma oraz jego rywal doprowadzili do takich zniszczeń.\nCholernie szybka wymiana silnych ciosów między Espadą, a całkowicie nieznanym w trzech światach człowiekiem musiała wreszcie doprowadzić do tego jednego najgorszego scenariusza. Eksplozja wynikająca ze zderzenia się pocisków energii duchowej wstrząsnęła okolicą, doprowadzając do poważnego uszkodzenia stropu oraz ścian, także zmiatając z tego planu istnienia wszystkie przedmioty znajdujące się wewnątrz pomieszczenia. Uniknięte efektownym ślizgiem potężne machnięcie skrzydłem Katsury, szybko rozwiało tumany wznieconego przez poprzednie zdarzenie tumany pyłu zezwalając Kazumie na dostrzeżenie - i odbicie - zmierzających z zawrotną prędkością pocisków energii duchowej. Niestety każdy z owej trójki przyłożył w ścianę bądź sufit, ostatecznie doprowadzając do rozpoczęcia zawalania się całego ukrytego kompleksu.\nWbrew wszelkim dotychczasowym oczekiwaniom Kuwabary, największy możliwy niefart nie związał się trwale z jego życiem poprzez małżeństwo. Pokaźny głaz odgrodził niezwykle potężnego arrancara od osoby rudzielca, zezwalając temu drugiemu na bezpieczną ucieczkę wyjściem którym przybył właśnie do tego pomieszczenia. Wszystkie okoliczności zdawały się wskazywać jaki kierunek działań powinien podjąć Kazuma, lecz mimo wszystko mężczyzna jakoś nie mógł ruszyć się ze swego miejsca. Niby na jego głowę miało właśnie zlecić ładne kilkadziesiąt ton gruzu, skał, ziemi i cholera go wiedziała czego jeszcze. Niby na przeciwko siebie miał jedną z najpotężniejszych istot jakie stąpały po ziemi. Niby sam Kuwabara był tylko człowiekiem, który niedawno odkrył zaledwie zalążek własnych mocy. Niby był to dopiero początek jego zwariowanej kariery, pierwsza misja na której nie powinien zbytnio kusić losu...\nAle jednak rudzielec nie mógł najzwyczajniej odwrócić się na pięcie i uciec przez niezwalone jeszcze wejście. Z jakiegoś niezrozumiałego powodu wydawało mu się, że jeśli właśnie w tej chwili, w takich właśnie okolicznościach ucieknie z podkulonym ogonem nigdy niczego konkretnego nie osiągnie. Zawsze będzie kierował się zdrowym rozsądkiem bezsilnego człowieka, mogącego tylko podziwiać pokazy siły prawdziwie potężnych istot. Zawsze gdy napotka takie właśnie trudności, będzie kombinował jak przed nimi uciec, nie jak stawiać im czoło. Z każdą walką będzie stawał się słabszy, zamiast zyskiwać więcej siły. Z każdym starciem będzie wiedział o sobie co raz mniej, zamiast odkrywać kolejne tajemnice własnej osobowości i mocy. Słowem, będzie zwykłym tchórzem, któremu przypadkowo los dał zdecydowanie za dużo energii duchowej. Będzie mógł co najwyżej robić za baterię, dla istot mających zdecydowanie większe jaja od takiej tchórzliwej fretki.\nKtóryś kolejny raz energia duchowa Kuwabary Kazumy zaczęła gwałtownie rosnąć, szykując się do podjęcia jakże niezwykłego wyzwania jakie postawił przed sobą mężczyzna. Układające się formę złotych płomieni kolejne fale jego własnej mocy zaczęły wydobywać się z jego osoby, z dziwną zawziętością skupiając wokół ramion człowieka Yawaty jakby chciała mu coś przekazać. Jakby chciała przekazać mu zadowalające go rozwiązanie. Jakby chciała wskazać mu tej jeden cholernie istotny szczegół, którego dotychczas Kazuma nie mógł dostrzec. Ten, przez który nie mógł wydobyć swojego prawdziwego potencjału.\nChciała przypomnieć mu o jego własnej dumie, która niemalże zawarta była w jego własnych dłoniach. Wszystko co osiągnął w swoim własnym życiu osiągnął zażarcie pracując własnymi rękami, nie biorąc wcale pod uwagę jakże prostych rozwiązań cwaniackiego wyzyskiwania innej osoby. W czasach szkoły zawodowej pracował jak każdy inny na praktykach, nie będąc szczególnie inteligentnym zakuwał do testów rozwiązując przykładowe sprawdziany jak robili to nieliczni, zaś z powodu bycia rudym wyrobił sobie niemały respekt regularnie obijając parę mord. Podczas swych studiów nie kombinował jak opierniczać się wybitnie, tylko uparcie robił notatki z każdego przedmiotu wieczorami pracując na chędorzonym Orlenie. To taką najzwyczajniejszą, bądź też dość brutalną pracą dorobił się wszystkiego co dziś ma. Nawet tamtego pamiętnego feralnego poranka doprowadził własnymi działaniami, własnymi dłońmi do sytuacji w jakiej teraz się znajdował. Ataku pustego nie zablokował jakimś mieczem, tylko własną ręką. Cholernego Emobringera powalił nie klingą, tylko potężnym uderzeniem. Z Katsurą Kotarou walczył na równi nie jakimiś nieznanymi zdolnościami, tylko własnymi pięściami. Tak, to właśnie jego własne dłonie okazały się przedmiotem jego największej dumy. To one na swój sposób symbolizowały całą pracę jaką włożył we własne życie.\nSamo zrozumienie tego faktu, samo zaakceptowanie go wystarczyło w zupełności aby drzemiąca gdzieś w odmętach duszy moc Kuwabary mogła wreszcie wreszcie wydobyć się na powierzchnie szalejącej energii duchowej rudzielca. Wreszcie mogła zacząć manifestować własne istnienie, dostosowując dotychczas bezwładne cząsteczki energii duchowej do swojego jakże specjalistycznego działania. Aczkolwiek z powodu ogromy mocy człowieka nie mogła tego uczynić w sposób natychmiastowy - więc skupiła zdecydowaną większość pokładów reiatsu wokół dłoni i ramion mężczyzny. Zaowocowało to na swój sposób pięknym efektem złotych energetycznych rękawic kryjących całe dłonie i ramiona Kazumy z których wydobywały się złote smugi jego reitatsu. Zaowocowało to pierwszą formą Fullbringu najnowszego nabytku Yawaty, Kuwabaray Kazumy.\nNieświadomy tego jakże wielkiego wydarzenia mężczyzna, skupił się całkowicie na rozwiązaniu problemu z jakim borykał się zarówno on sam, jak również Katsura Kotarou. Na przeżyciu spadających na ich głowy ton najprzeróżniejszego gruzu, ziemi i odłamków skalnych. Aura Arrancara stojącego po drugiej stronie pokaźnego głazu z każdą chwilą stawała się coraz bardziej wyrazista, sugerując że planuje on najzwyczajniejsze przebicie się przez osuwającą się mieszaninę na powierzchnie. Nie było bowiem mowy, aby osoba kalibru Katsury zechciała po prostu pozostać żywa ale przysypana zwałami ziemi. Dlatego podobnym planem miał zamiar pokierować się także rozpoczynający swą karierę rudzielec. Gwałtownie zebrał największe ilości energii duchowej w swej prawej dłoni, powodując rozbłyśnięcie złotym światłem właśnie przywdzianej złotej rękawicy i zwiększając siłę przebicia swojego następnego ataku. Ugiął lekko nogi szykując się do Dashu ku niebu, nieświadomie inicjując technikę znaną wśród wszystkich Fullbringerów jako Bringer Light.\nJego plan był prosty. Miał zamiar przebić się do powierzchni w linii prostej, uwalniając tuż po wybiciu w powietrze całą energię duchową zawartą w pięści. Następnie zaś korzystając nieświadomie z kolejnych Bringer Lightów przemieszczać się w górę, kontynuując emisję do momentu wydostania się na "wolność". Czyli coś, co prawdopodobnie zamierzał zrobić Kotarou.\n20-10-2014 00:35 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 20-10-2014 09:48 przez Maru.)\nCzęściowo udało mu się przezwyciężyć niemal nieugięty sceptycyzm Elise, lecz wciąż upierała się, że ta jej cała „Pustka” stanowiła wymiar tak odizolowany i wyśmienicie zabezpieczony, że nie dało się tam wejść niezauważonym. Maru co prawda sam nie miał bladego pojęcia, jak wspomniane miejsce wyglądało oraz w jaki sposób było chronione. Nie mógł więc z całą pewnością powiedzieć, czy stanowiłoby ono wyzwanie nawet dla Ryuuzena. Jednak nie dało się oprzeć wrażeniu, że Boga Śmierci o tak ogromnej mocy, inteligencji i chorym, szaleńczym ambicjom, nic by nie powstrzymało na jego drodze do celu. Pajęcza królowa mogła pomyśleć, że asasyn przeceniał możliwości tego Shinigami i wyolbrzymiał zagrożenie, jakie stanowił. Zaś ona zdawała się bagatelizować całą sprawę, nie przejawiając nawet chęci do upewnienia się, czy energia z Pustki faktycznie nie może sprowadzić na nich zagłady za sprawą potężnego psychopaty.\nOderwał się na chwilę od tego wątku, gdy Elise zwróciła uwagę na wybuchową akcję autorstwa Kazumy, mającą miejsce w innej części podziemnego kompleksu. Coraz bardziej wymykało się to spod kontroli. Jego towarzysz albo przesadnie zaangażował się w odwracanie uwagi nieprzyjaciela, albo natknął się na przeciwnika, który zmusił go do całkowitego odkręcenia zaworu reiatsu. I faktycznie, dopiero gdy Maru uważniej wczuł się w aurę drugiej istoty, zdał sobie sprawę na jak niespotykanie wielkim poziomie się plasowała. Ale co jeszcze bardziej zaskakujące, znał tą energię ze wzgórza Soukyoku. Przez chwilę myślał, że to jego zmysł duchowy kompletnie mu się pokręcił przez nagłe uderzenie tego reiatsu, ale... żeby aż w takim stopniu?\n– On...? Jakim sposobem... – Nagle zwrócił się ku Yahiko, który do tej pory niemal w milczeniu przysłuchiwał się konwersacji Zmodyfikowanej Duszy z pajęczą kobietą. Zgodnie z wcześniejszymi słowami Elise, Quincy służył niegdyś Katsurze Kotarou. – Wiesz coś może na ten temat? – Powinno być dla niego jasne, że chodzi o energię duchową Primera Espady, rozchodzącą się po podziemiach.\nNiezależnie od odpowiedzi, musiał wpierw dokończyć tutaj wszystkie sprawy. Niestety, nie miał na to wiele czasu. Ostatnia eksplozja wstrząsnęła całym kompleksem. Kompletne pogrzebanie go pod tonami ziemi i gruzu było w najlepszym przypadku kwestią kilkunastu sekund. Skrytobójca zaczął już koncentrować się na miejscu, do którego ewakuuje się za pomocą teleportacji.\n– Uwierz mi, również wolałbym myśleć, że ten Shinigami nie jest obecnie w stanie ukończyć tego artefaktu. Ja jednak nie mogę sobie na to pozwolić, dopóki nie będę mieć pewności. A gdybym dostarczył ci dowód na to, że on i jego twór faktycznie stanowią zagrożenie? Twoja Pani zapewne nie mogłaby zignorować takiej sytuacji. – Jeśli dzięki temu mógł zgłębić nieco tajemnicę Pustki i Czarnej Pieczęci, a może nawet spotkać się osobiście z Boginią, o której mówiła Elise, był skłonny podjąć się tego zadania.\nW podziemnym kompleksie doszło do walki na wręcz absurdalnym poziomie. Wykazujący potworne poziomy mocy Kazuma oraz Katsura postanowili już nie tyle odkręcić zawór z mocą do końca, co wręcz wyrwać całą rurę, doprowadzając do jej swobodnego wycieku. Dwie świetliste eksplozje, złota i błękitu spowodowały jeszcze szybsze zawalanie się obiektu. Głaz, który ich oddzielał zdążył jeszcze obrócić się w proch, a w chwili, gdy już obaj zbierali się do wyjścia na zewnątrz, zdołali raz jeszcze rzucić na siebie okiem. Ułamek sekundy później obaj uderzyli w sufit, przebijając się zwyczajnym "brute force'm" przez zwały ziemi oraz skały. Takim potęgom nie sprawiło to żadnego kłopotu i po krótkiej chwili razem znaleźli się na powierzchni. Efektowna eksplozja, która towarzyszyła ich synchronicznemu wybiciu się ponad powierzchnię, zabrała ze sobą cały znajdujący się ponad nimi magazyn, wraz z okolicznymi pomniejszymi strukturami. Wszystko okryte zostało chmurami dymu, ale oni doskonale siebie widzieli. Emanowali niewyobrażalnym reiatsu, okryci jasnymi poświatami, zdecydowanie się wyróżniali na tle całego chaosu, na który nie zwracali większej uwagi. Wylądowali pośród gruzów, nie spuszczając z siebie oka. Jednakże Kuwabara dostrzegł również nagłe, nietypowe zachowanie byłego Primera Espady. Bez żadnego konkretnego powodu skierował on bowiem swe spojrzenie w jedno miejsce. Znajdowały się tam jedynie pozostałości po dużym, opuszczonym magazynie, ale Arrancar widział coś jeszcze. Nie. On wyczuł coś jeszcze. Powrócił wzrokiem na osobę Fullbringera, który dopiero co uaktywnił własną moc duchową. Nie podjął żadnego pochopnego ruchu. Zdołał już przekonać się, na co stać rudowłosego Japończyka. A to nadal nie było maksimum jego możliwości. Kąciki ust Kotarou uniosły się nieznacznie. Odgarnął także swe gęste, czarne włosy z twarzy, pozwalając swobodnie unosić się im na górskim, silnym wietrze.\n- Zaskakujesz mnie. - Rzekł do Kazumy z uznaniem w głosie. - W swoim życiu spotkałem trzy osoby, które byłyby w stanie ze mną walczyć na takim poziomie. Jesteś czwartą. - Kontynuował, ostatnie dwa słowa dodając po krótkiej, dwu-sekundowej pauzie. Nadało to im większego znaczenia, podkreśliło ich wagę.\nPo tej wypowiedzi, Katsura splótł dłonie i wyprostował je, w wyniku czego rozległo się charakterystyczne strzyknięcie stawów. Dźwięk powtórzył się, gdy mężczyzna przekrzywił głowę na prawe ramię. Następnie wycofał nogę, ustawiając się lewym bokiem w stosunku do rudzielca.\n- Runda druga.\nRzekł spokojnie, lecz na tyle głośno, aby Kuwabara bez problemu usłyszał i zrozumiał słowa. Energicznie wysunął lewe ramię w przód, uwalniając wiązkę Cero, jakiej człowiek jeszcze nie widział. Była ona skupiona, wąska, charakteryzowała się ciemną bordową barwą o czarnym rdzeniu. Zdawała się być z tego względu o wiele bardziej destrukcyjna od zwyczajnej wersji, którą już Primera tego dnia zaprezentował. Następnie Espada niespodziewanie wybił się w stronę Fullbringera, wykorzystując po drodze Sonido. Pojawił się tuż przed członkiem Yawaty, szykując się do wyprowadzenia ciosu, którym miała być ostatecznie Bala. Szykując się do defensywy, Kazuma w ostatniej chwili zauważył, że oponenta przed nim nie ma i jest to jedynie miraż. Kotarou znajdował się kilkanaście metrów dalej, zasypując Kuwabarę szkarłatnymi pociskami, strzelając, niczym z karabinu maszynowego.\nDwie potężne aury, Kazumy oraz Katsury, nie mogły umknąć nikomu. Ani Maru, ani Elise, ani też Yahiko, którego rasa słynęła z perfekcyjnej kontroli, a co za tym idzie - doskonałej umiejętności wyczuwania cudzego reiatsu. Jednakże tylko koci asasyn był zaskoczony faktem, iż na terenie obiektu znajdował się martwy Primera Espada. Jego pytanie skierowane do Kurotori'ego spowodowało u niego swego rodzaju konsternację. Nie odpowiedział zabójcy w pierwszej chwili, ale ostatecznie zmusił się do tego, wiedząc, że raczej pajęcza kobieta nie stanie w jego obronie.\n- Badania Sexty Espady... a raczej jego zapiski oraz próbki. Z wykorzystaniem mocy Pustki udało się odtworzyć Katsurę - san w... nieco innej formie. - Odpowiedział, a emocje, które mu towarzyszyły ciężko było Maru jednoznacznie określić. Jego mimika wyrażała złość i smutek, lecz głos wskazywał na to, że on był po prostu za bardzo zdeterminowany, aby przywrócić życie byłemu Primera Espadzie. Jednego była zmodyfikowana dusza pewna. Yahiko oraz Katsurę łączyła silna więź. Na tyle silna, że zmotywowało to młodego Quincy'ego do tak szalonego ruchu. Dostrzegł także pojedynczą łzę, która spłynęła po lewym policzku bruneta. Kolejnych już nie było, zatrzymał płacz, zanim się rozpoczął.\nMaru powrócił jednak do poprzedniego tematu. Elise nie dostrzegła aż tak emocjonalnej reakcji Yahiko, a przynajmniej nic na to nie wskazywało. Nie patrzyła bowiem na swojego "towarzysza".\n- Interesujące... - Rzekła kobieta, przystawiając do brody palce prawej dłoni. Jej oczy zalśniły. - Nie mogłaby zignorować. - Powtórzyła ostatnie słowa Maru. - Ale w jaki sposób chcesz to osiągnąć? A zresztą... to już Twoja sprawa. Zadziwia mnie to, jak bardzo jesteś zdeterminowany. Jeśli założymy, że Twoje słowa są prawdą, to robi to z Ciebie bohatera, a Shinigami w Gotei ślepych głupców. - Dodała, śmiejąc się cicho pod nosem. Chyba nie miała wielkiego szacunku do Bogów Śmierci, którzy służyli w Trzynastu Oddziałach. Szczególnie Maru mógł to poznać po sposobie, w jaki zaakcentowała swoje ostatnie słowa.\nPrawdę powiedziawszy zupełnym zaskoczeniem była forma pierwszego ataku wyprowadzonego w drugiej rundzie zmagań Katsury Kotarou z Kuwabarą Kazumą. Czarna niczym najgłębsza otchłań wiązka energii pomknęła zatrważająco szybko w kierunku rudzielca, zostawiając mu naprawdę niewielkie pole do jakichkolwiek manewrów obronnych. Znaczna szerokość oraz prędkość ceropodobnej techniki wykluczała skuteczny unik sprawdzonym już Dashem, chociaż instynkt uparcie twierdził Kazuma mógł bezproblemowo tego dokonać. Nagromadzenie ilości energii duchowej jakie mógł wyczuć mężczyzna znacznie przekraczały to, co w tej niewielkiej ilość czasu mógł zebrać sprawdzony wcześniej Spirit Gun. W jednym wielkim skrócie Kuwabara znalazł się w dość niemiłej pozycji, z której raczej nie było przyjemnego dla niego wyjścia.\nDlatego postanowił połączyć rozwiązanie uniku, wraz z blokiem zasłaniającym oczy oraz kluczowe organy ludzkiego ciała. Wyzwolona wokół jego osoby energia duchowa miała dodatkowo ograniczyć siłę nadciągających czarnych cząsteczek wiązki, najlepiej znacznie zmniejszając ewentualne otrzymane obrażenia otrzymane podczas ucieczki z zasięgu rażenia. Jak się niestety okazało, nie była to jedyna forma ofensywy najsilniejszego Arrancara jakiego dotychczas poznano.\nBowiem wykorzystując jakąś technikę szybkiego przemieszczania się, Katsura momentalnie zamknął dzielący dwójkę dystans jawnie szykując się do wypalenia kolejnego energetycznego ataku prosto w twarz Kazumy. Nieszczególnie zadowolony z tego faktu mężczyzna, ponownie wzmocnił własną defensywę wyzwoloną aurą zasłaniając się rękami przed nadciągającym atakiem... który zdecydowanie zbytnio się opóźnił. Szybki rzut oka wystarczył, aby zrozumienie całej sytuacji szybko znalazło się w rudej głowie dawnego pracownika stacji. Jakaś forma klona właśnie wisiała tuż przed jego osobą, podczas gdy prawdziwy Arrancar wypalał w niego istną serię energetycznych pocisków mających przerobić jego ciało na ser szwajcarski. Niestety ponownie Kuwabara był o krok za przedstawicielem rasy Pustych, więc ponownie jego wysiłki skupiły się wokół uratowania własnego zada przed przerobieniem na nową odmianę produktu mlecznego. Parę pierwszych Bal zostało przyjętych na rękawice stworzone z czystej energii, kilka innych przyłożyło bądź otarło się o resztę jego ciała... podczas gdy Kazuma przygotował się do najszybszego Dasha jaki tylko mógł wykonać. Ku jemu niemałemu zdziwieniu jednak, instynkt zaprotestował twierdząc że możliwe jest jeszcze szybsze przemieszczenie się w przestrzeni. Tym razem rudzielec postanowił się go posłuchać, co zaowocowało ponownym użyciem techniki zwanej Bringer Light, po której Kazuma odpowiedział Arrancarowi własną porcją energetycznych pocisków. Shotgunem, który był wielokrotnie silniejszy od poprzednio wykorzystywanej wersji, co ze zdziwieniem odnotował sam Kazuma.\nInformacja od Yahiko nie wróżyła nic dobrego dla Kazumy. Najprawdopodobniej potrzebował on wsparcia. Dysponował co prawda mocą na chorym poziomie, o czym nieustannie dawał teraz znać, ale sama brutalna siła nie wystarczy, aby móc mierzyć się z Primera Espadą. Asasyn obawiał się, że może mu brakować doświadczenia i obycia w walce, aby wyjść cało z takiego starcia. Pod znakiem zapytania pozostawała jeszcze kwestia, czy odtworzony Katsura posiadał pełen potencjał oryginału. Był niczym innym jak kopią potężnego Arrancara, a takie zawsze charakteryzowały się jakimiś niedoróbkami. Jednak nawet w takim przypadku stanowił on ogromne zagrożenie.\nOstatni raz zwrócił się ku Elise. Chciałby może zadać jej jeszcze kilka pytań, ale niestety czas naglił.\n– Nie dbam o to – odparł na jej ostatnie zdanie. – W oczach jednych być może rzeczywiście będę bohaterem, w oczach drugich pozostanę mordercą i zbrodniarzem. To jednak nie robi mi żadnej różnicy. Chodzi wyłącznie o to, że gdy wyznaczę sobie jakiś cel, będę dążyć do niego bez względu na wszystko. Ale wy już dobrze o tym wiecie. – Pajęcza kobieta i Quincy powinni łatwo domyślić się, że miał na myśli swoją zemstę dokonaną niedawno na Gotei 13. – No cóż, miło się gadało, ale wolałbym nie zostawiać swojego towarzysza samego z tym... problemem – rzekł do Elise, spoglądając w górę, gdzie właśnie przeniosło się starcie Kazumy z odtworzonym Primerą. Już miał przenieść się tam za pomocą teleportacji, gdy przypomniał sobie o jeszcze jednej rzeczy. – Zanim odejdę, pozwól że zadam ci jeszcze jedno pytanie. Widziałaś tu gdzieś może pewną kobietę? Fullbringerka. Dość charakterystyczne, czerwono-czarne włosy.\nPo zmianie lokacji toczenia starcia, Katsura jako pierwszy zaatakował swojego oponenta. Zrobił to poprzez wystrzelenie w jego kierunku swojej autorskiej odmiany Cero, która pędziła z wielką prędkością prosto na zderzenie czołowe z osobą rudego Fullbringera. Ten z kolei zareagował dość prosto, można nawet stwierdzić, że za prosto. Brak doświadczenia oraz obycia z własną mocą dał mu się we znaki, gdy silna wiązka czarno-szkarłatnej energii przejechała mu po prawym boku ciała. Członek Yawaty mocno odczuł na sobie ten atak, lecz jego monstrualne zasoby reiryoku zdołały w ostatniej chwili trochę zamortyzować to uderzenie. Gęsto skupione reishi osłabiły Cero i w efekcie skończyło się nie na poparzeniach, lecz o dziwo na odmrożeniach na skórze Kazumy. Palący wręcz chłód zaczął doskwierać Kuwabarze, który nie był przygotowany na takie konsekwencje ofensywy Arrancara. Jednakże niemożliwie wysoki poziom adrenaliny pulsujący w ciele człowieka nie pozwalał mu się nadto skupiać na własnych ranach. Pominął kompletnie fakt, iż miał obolałe prawy bark oraz część torsu i przystąpił do kolejnej wymiany ciosów. Kotarou zamknął dystans łączy go od swojego przeciwnika, co powinno zadowolić Fullbringera z racji jego przysposobienia w walce, ale okazało się, iż była to jedynie zmyłka. Oponent oddalił się z pomocą techniki szybkiego przemieszczania, pozostawiając po sobie miraż i ostrzelał natychmiastowo Kuwabarę z innej pozycji. Zdeterminowany Kazuma za wszelką cenę chciał pokazać swoją siłę w tym pojedynku. Postarał się skumulować większe ilości energii duchowej w swoich rękawicach, po czym stawił czoła nadlatującym Balom. Rozbijał pociski kolejnymi ciosami, niektórych również unikając i ostatecznie dając trafić się tylko jednemu z nich. Rozbił się on o lewe udo rudowłosego młodzieńca, czym się bardzo nie przejął. Akurat Bala nie była atakiem charakteryzującym się wielce destruktywną mocą, a to z kolei pozwoliło świeżemu nadal członkowi Yawacie przejść gładko do kontry.\nZaczął sukcesywnie odpalać kolejne ładunki z energią z rękawic swojego Fullbringu, czym odpowiedział Kazumie na jego ostrzał. Złotawe pociski zaskoczyły nawet Primera Espadę, który nie zamierzał zlekceważyć ani jednego z nich. Wewnętrzne części jego dłoni pokryły się szkarłatem, który nagle wyemitował, formując barierę stworzoną z kilkudziesięciu heksakątnych figur o czerwonym zabarwieniu. Ściana okazała się być wystarczającą obroną, aby pozwoliła Katsurze kopniakiem odrzucić kilkadziesiąt kilogramów gruzu i sięgnąć po coś do utworzonej dziury. Okazało się, że to w zawalonym magazynie znajdowało się jego zanpakutou i będąc blisko, udało mu się je wyczuć na skutek więzi. W chwili, gdy jego bariera pękła, Primera uskoczył w bok, dzierżąc w jednej dłoni katanę, a w drugiej wakizashi. Krótszy oręż trzymał uchwytem gardłowym.\n- Jest sprawiedliwiej, gdy oboje mamy swoją broń. - Stwierdził z zadowoleniem brunet, wykonując kilka testowych cięć kataną i obracając rękojeścią w dłoni.\nYahiko nie skomentował w żaden sposób reakcji Maru, który jedynie przyjął do wiadomości w ciszy wieści na temat stworzonego sztucznie klona Katsury Kotarou. Wolał pozostawić dalej konwersację z powrotem w rękach Elise, tym bardziej, że zmodyfikowana dusza jeszcze miała jedną sprawę do niej. Asasyn spytał o Fullbringerkę, kobietę, z którą między innymi odbył arcyniebezpieczną podróż do Seireitei. Wówczas Diane udało się pokonać jednego z poruczników Gotei, więc raczej potrafiła o siebie zadbać. Elise przez chwilę zamyśliła się, jakby próbując sobie przypomnieć, o kim też mówił zabójca. Nagle dostała "olśnienia", co objawiło się poprzez delikatne westchnienie.\n- Taaak... - Rzekła, wykonując powolne kiwnięcie głową. - Była tutaj. Wyraziła chęć doświadczenia mocy Boga. Objawił się jej i ofiarował jej szansę na lepsze życie. - Odparła, nie kryjąc satysfakcji. Maru tym razem jasno wyczytał jej zamiary, które mimo wszystko nie były tak oczywiste i przewidywalne, jak też sądził. Zadowolenie w głosie pajęczej kobiety było wyczuwalne na skutek tej "decyzji" podjętej jakoby przez Diane, aniżeli chęci zrobienia komukolwiek na złość. Elise najwyraźniej nie miała pojęcia o dodatkowym zadaniu, które zostało wyznaczone elitarnemu asasynowi, czyli sprawdzeniu, w co też wpakowała się jego młodsza koleżanka po fachu. Jednakże słowa enigmatycznej kobiety rodem nie z tego świata mogły jasno wskazywać, że chyba nie dane mu będzie spotkać Diane taką, jaką była wcześniej. Jeśli w ogóle uda mu się z nią zobaczyć.\n28-10-2014 00:58 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28-10-2014 02:25 przez Kuwabara Kazuma.)\nNiesamowite zagrożenie wyczuła wpół wybudzona moc Kuwabary, gdy niegdyś zmarły Primera Espada ponownie chwycił w swoje dłonie doskonale znany mu oręż. O wiele bardziej wyraźna groźba utraty własnego życia, uderzyła z pokaźną siłą poważnie chwiejąc posadami umysłu rudzielca. Krótka wymiana ciosów, jakiej na początku starcia dokonał dobitnie uświadomiła mu jak bardzo doświadczonym szermierzem jest stojący przed nim Arrancar. Dotychczasowa walka ukazywała nie mniej dobitnie, jak wielka jest przepaść pomiędzy niedoświadczonym leszczem jakim był, a kimś kto kiedyś stał na szczycie jakiegoś alternatywnego świata. Kolejne fale bólu uderzające z doznanych odmrożeń uświadamiały mu ponownie, że nie ma do czynienia z jakąś formą snu. Strach, powolutku obejmował osobę rudzielca. Strach, przed wyzwaniem jakiego podjął się zezwalając na uwolnienie klona ze zbiornika.\nPrawdziwe przerażenie jednakże wciąż cierpliwie czekało ze swoim atakiem na ostoję jakim był umysł Kazumy. Bowiem to niezrównana potęga przeciwnika miała byś sygnałem do podjęcia druzgocącej ofensywy, a wymykająca się spoza wszelkiej kontroli przeogromna moc najnowszego nabytku tajnej organizacji zwanej Yawatą.\nWiedziona wyczuwanym przez siebie zagrożeniem moc, zabrała się do bardziej rychłego wybudzania pełni własnych możliwości. Wbrew wszelkim staraniom utrzymania kontroli Kuwabary, bezczelnie podbijała poziom emitowanej energii duchowej poza wszelkie granice rozsądku. Zupełnie nie zważając na jego próby ukierunkowania własnej siły, ciągle wyrywała mu z rąk każdą pozostałą odrobinkę samokontroli, wyzwalając niesłychanie potężną aurę i powolutku doprowadzając Kazumę na skraj widocznego przerażenia. Już udawało mu się ustabilizować własną moc, na nowo osiągniętym maksymalnym poziomie aby chwile później doświadczyć kolejnego niekontrolowanego skoku na jeszcze wyższy próg mocy. Doświadczony wojownik jakim niewątpliwie był Katsura, mógł bez większych problemów dostrzec wymalowane na twarzy jego przeciwnika niezrozumienie tego co się działo. Jako wiekowy nauczyciel kilku różnych uczniów, zapewne też rozumiał co właśnie się miało miejsce. Czekający każdego utalentowanego Fullbringera ostateczny test, któremu towarzyszyło zupełnie niekontrolowane wyzwolenie pokładów energii duchowej. Egzamin, którego niezaliczenie wiązało się z utratą własnego życia i zniszczeniem najbliższej okolicy. Zaliczenie go jednak, wiązało się z pełną manifestacją własnej unikatowej zdolności i możliwością skorzystania ze wszelkich jej dobrodziejstw.\nW typowych przypadkach można byłoby mówić o szczęściu jakie spadło na Katsurę. Wystarczyłoby bowiem, aby pozostawił takiego Fullbringera samego sobie by mieć całkiem sporą szansę na wygranie walki. Ba, mógłby nawet świadomie znacznie utrudnić egzamin nieszczęśliwego pacjenta świadomie atakując jego osobę. Słowem mógłby doprowadzić do swej wygranej minimalnym wysiłkiem. Mógłby, gdyby Kuwabara nie był właśnie tym cholernym nietypowym przypadkiem.\nPrezentowany podczas dynamicznego starcia ogrom mocy rudzielca, był zupełnie wystarczający aby nawet ślepiec zrozumiał że zniszczenia jakie może spowodować oblany egzamin były zdecydowanie większe od najbliższej okolicy. Teraz, gdy wszelkie zasoby energii duchowej Kazumy latały radośnie bez żadnej kontroli, jasnym było że uwalenie ostatniego testu Fullbringera będzie wiązało się ze zmieceniem Riquel oraz szerzej pojętej najbliższej okolicy. Cholera więc wiedziała, czy opcja ucieczki na bezpieczny dystans miała zasadniczo jakiś sens. Możliwe więc, że to właśnie pomoc w opanowaniu mocy była potencjalną drogą do zwycięstwa Katsury. Nie zaś próba doprowadzenia do potężnej eksplozji. Mimo wszystko jednak, to do Primery Espady należało obranie kierunku własnych działań.\nBiorąc wszystko pod uwagę jasne było tylko jedno - w wyniku walki z potencjalnie najpotężniejszą istotą Las Noches Kuwabara szybko wybudził prawdziwą naturę własnej mocy. Szybko też został postawiony przed najtrudniejszym egzaminem jaki stawiała jego zdolność. Ze wsparciem, czy z utrudnieniem będzie musiał go zdać - jeśli chce chociaż zobaczyć wypłatę obiecaną przez Yawatę.


Rejestracja w Holandii - Work in NL\nRejestracja w HolandiiJak zarejestrować się w Holandii?\nWorkinnl - Home > Workinnl - Strona główna > Tematy > Rejestracja w Holandii\nPierwszym krokiem po przybyciu do Holandii jest rejestracja w administracji holenderskiej. Wskutek rejestracji otrzymasz numer BSN, niezbędny m.in. w sprawach związanych z wynagrodzeniem czy opieką zdrowotną. Przeczytaj, jak to zrobić i dlaczego to takie ważne.\nCo powinienem zrobić, jeśli zamierzam pracować lub mieszkać w Holandii krócej niż 4 miesiące?\nDlaczego muszę się zarejestrować, jeśli chcę pracować w Holandii?\nZamierzasz tymczasowo mieszkać i pracować w Holandii? Zostaniesz tu krócej niż 4 miesiące? Musisz się zarejestrować. W ten sposób zostaniesz nierezydentem Holandii i otrzymasz numer BSN. Jest to unikalny identyfikator każdego (tymczasowego) mieszkańca lub pracownika w Holandii. Numer ten otrzymasz od rządu holenderskiego.\nJak zarejestrować się w Holandii?\nMozesz zarejestrowac sie w 19 punktach holenderskiej administracji panstwowej. Znajduja sie one w gminach Alkmaar, Almelo, Amsterdam, Breda, Haga, Doetinchem, Eindhoven, Groningen, Goes, Heerlen, Leeuwarden, Lejda, Nijmegen, Rotterdam, Terneuzen, Utrecht, Venlo, Westland i Zwolle. Sa to punkty rejestracji nierezydentów (RNI).\nCo wziąć ze sobą w celu rejestracji w Holandii?\nW celu rejestracji zabierz ze sobą ważny dokument tożsamości. Może to być paszport lub dowód osobisty.\nJestem już zarejestrowany w Holandii, bo kiedyś już tu pracowałem. Czy muszę rejestrować się ponownie?\nJeśli pracowałeś wcześniej w Holandii i zarejestrowałeś się przy poprzednim pobycie, wówczas posiadasz już numer BSN. Tym samym nie musisz rejestrować się ponownie. Jednak Twój nowy pracodawca będzie potrzebował Twojego numeru BSN. Zapomniałeś lub zgubiłeś swój numer BSN? Możesz uzyskać go w jednym z 19 punktów w Holandii. Jest to usługa płatna.\nCo powinienem zrobić, jeśli zamierzam pracować lub mieszkać w Holandii dłużej niż 4 miesiące?\nJeśli zamierzasz pracować w Holandii dłużej niż 4 miesiące, musisz zarejestrować się w gminie zamieszkania. Rejestracji dokonasz w swoim urzędzie gminy. Zostaniesz zarejestrowany jako mieszkaniec gminy, w której mieszkasz. Staniesz się tzw. rezydentem Holandii (‘ingezetene’). Pamiętaj, aby zarejestrować się w ciągu 5 dni od przybycia do Holandii lub od momentu, w którym stwierdzisz, że zamierzasz zostać i pracować tu przez ponad 4 miesiące.\nChcę mieszkać poza granicami Holandii. Jednak zamierzam tu pracować przez ponad 4 miesiące. Co mam robić?\nJesli zamierzasz pracowac w Holandii przez ponad 4 miesiace, ale mieszkac gdzies indziej, musisz zarejestrowac sie jako nierezydent (‘niet-ingezetene’). Mozesz to zrobic w 19 punktach holenderskiej administracji panstwowej. Znajduja sie one w gminach Alkmaar, Almelo, Amsterdam, Breda, Haga, Doetinchem, Eindhoven, Groningen, Goes, Heerlen, Leeuwarden, Lejda, Nijmegen, Rotterdam, Terneuzen, Utrecht, Venlo, Westland i Zwolle. Sa to punkty rejestracji nierezydentów (RNI).\nMój partner lub dzieci również pozostaną w Holandii przez ponad cztery miesiące. Czy oni również muszą się zarejestrować?\nTak, Twój partner i dzieci również podlegają rejestracji w Holandii. Zarejestrują się w gminie, w której zamierzacie mieszkać. Im również zostanie przyznany numer BSN.\nW celu rejestracji w urzędzie gminy musisz wziąć ze sobą kilka dokumentów. Zabierz ważny paszport lub dowód osobisty wydany w kraju UE. Oprócz tego warto wziąć ze sobą od razu akty dotyczące określonych wydarzeń w Twoim życiu, takie jak akt urodzenia, akt małżeństwa, akt uznania dziecka lub akt rozwodu. Dowiedz się w gminie, w której będziesz mieszkać, jakie dokumenty powinieneś zabrać ze sobą. Czasem można też donieść dokumenty w późniejszym terminie. O to też możesz zapytać w gminie zamieszkania.\nPlanuję przeprowadzkę w Holandii ze względu na zmianę miejsca pracy. Czy muszę rejestrować się ponownie?\nPrzeprowadzasz się do innej gminy w Holandii? Poinformuj nową gminę o swoim nowym adresie zamieszkania. Możesz to zrobić przez stronę internetową lub w punkcie obsługi klienta w nowej gminie. Nie musisz zatem rejestrować się ponownie. Gmina, do której się przeprowadzasz, zajmie się przetworzeniem zmiany adresu. Jeśli przeprowadzasz się w granicach tej samej gminy, również musisz poinformować gminę o zmianie swojego adresu zamieszkania. W tym celu udaj się do urzędu gminy. Czasami można to zrobić elektronicznie na stronie internetowej gminy.\nWyjeżdżam z Holandii. Czy muszę się wyrejestrować?\nJeśli wracasz do kraju pochodzenia lub wyjeżdżasz do innego kraju na ponad osiem miesięcy, w ciągu pięciu dni przed wyjazdem musisz wyrejestrować się w gminie zamieszkania. Również Twój partner i dzieci muszą się wyrejestrować, jeśli wyjeżdżają z Tobą.\nKontakt z moją gminą\nDlaczego muszę się wpisać do rejestru mieszkańców?\nJeśli przyjeżdżasz do pracy w Holandii, zarejestruj się w ciągu pięciu dni po przyjeździe w rejestrze gminy, w której będziesz mieszkać. Po zarejestrowaniu się otrzymasz numer identyfikacji krajowej (BSN). Jest to unikalny numer osobisty służący przetwarzaniu Twoich danych osobowych. Numer taki udostępniany jest tylko raz. Bez numeru BSN nie możesz zawrzeć umowy o ubezpieczeniu zdrowotnym.\nDo czego jest mi potrzebny numer identyfikacji krajowej (BSN)?\nBSN to numer rejestracyjny, jaki otrzymujesz w urzędzie holenderskim. Ten unikalny numer osobisty potrzebny jest podczas kontaktów urzędowych. Instytucje niebędące urzędami mogą wykorzystywać numer BSN tylko wtedy, gdy dopuszczają to przepisy prawa. Numer ten będzie Ci często potrzebny, np. przy podejmowaniu pracy, otwarciu holenderskiego rachunku bankowego czy zawarciu umowy o ubezpieczeniu zdrowotnym. Nigdy nie udostępniaj obcym swojego numeru BSN, chyba że wymagają tego przepisy prawa. Ludzie mogą niewłaściwie go wykorzystać.\nCzy mogę mieszkać i pracować w Holandii bez numeru identyfikacji krajowej BSN?\nNie. Nie możesz pracować w Holandii bez BSN, jeśli jesteś zatrudniony u holenderskiego pracodawcy. Pracodawca potrzebuje Twojego BSN do składania deklaracji o podatku od wynagrodzeń. Gdy mieszkasz w Holandii, również potrzebujesz numeru BSN. Wyłącznie jeśli nie mieszkasz w Holandii, ale pracujesz tu (tymczasowo) bądź jesteś oddelegowany przez zagranicznego pracodawcę, nie potrzebujesz numeru BSN.\nCzy muszę mieć stały adres zamieszkania w Holandii, aby uzyskać BSN?\nNie, nie jest to konieczne, jeśli przebywasz tu krócej niż cztery miesiące. Jeśli nie masz stałego adresu zamieszkania, możesz wpisać się do rejestru mieszkańców w 19 różnych gminach. W rejestrze zostanie wtedy odnotowany Twój adres w kraju pochodzenia.\nCo mam zrobić, jeśli mój adres zamieszkania podczas pracy w Holandii ciągle się zmienia?\nZadbaj o to, by jak najszybciej powiadomić o zmianie Twojego holenderskiego adresu zamieszkania gminę, w której jesteś zarejestrowany. Nowy adres zamieszkania przekazuj również zawsze towarzystwu, z którym zawarto umowę o ubezpieczenie zdrowotne.\nCzy mogę podawać mój zagraniczny adres zamieszkania jako adres stały?\nJeśli przebywasz w Holandii dłużej niż cztery miesiące, jesteś zobowiązany do zarejestrowania się w gminnym rejestrze mieszkańców, podając swój holenderski adres zamieszkania.\nInfographic Rejestracja w Holandii.jpg\nInfographic Rejestracja w Holandii.pdf


Wszystkie sekrety szczęśliwego dzieciństwa / Steve Biddulph | Książka w Gandalf.com.pl\nWszystkie sekrety szczęśliwego dzieciństwa - opis produktu:\nAutor "Sekretów szczęśliwego dzieciństwa" i "Jeszcze więcej sekretów szczęśliwego dzieciństwa" przedstawia nową uaktualnioną wersję dwóch wcześniej wydanych poradników.\nPrawdziwe kompendium wiedzy dla rodziców, którzy znajdą w nim wszystko, co powinni wiedzieć o wychowywaniu szczęśliwych, zdrowych i pewnych siebie dzieci od niemowlęctwa do wieku dorastania.\nSteve Biddulph - to światowej sławy psycholog, terapeuta rodzinny i autor znanych książek na temat rodzicielstwa. Razem z żoną (i współautorką) Shaaron mieszka na Tasmanii.\nTytuł oryginału: The Complete Secrets of Happy Children\nTłumaczenie: Hanna Elandt-Pogodzińska, Ewa Elandt-Jankowska\nSteve Biddulph, Shaaron Biddulph - przeczytaj też\nZwykle uciekam od wszelkiej maści poradników, ale tym razem po prostu potrzebowałam pomocy. Bunt roczniaka, dwulatka, trzylatka, sześciolatka - mam wrażenie, ze moje dziecko jest w ciągłej fazie buntu. Zrezygnowana sięgnęłam więc po "Wszystkie sekrety szczesliwego dzieciństwa" i wkroczyłam w świat dziecka. Szkoda, ze tak późno! Autorzy znakomicie i przystępnie objaśniają, jak funkcjonuje maluch na każdym etapie swojego rozwoju, jakie targają nim emocje i jak mu pomóc sobie z nimi radzić. Może ktoś pomyśli, że każda matka doskonale wie, jak myśli jej dziecko, ale to nie jest takie proste. Teraz łatwiej mi zrozumieć mojego synka i fajniej spędzamy wspólny czas. Mam nadzieję, że kiedyś powie, ze miał bardzo szczęśliwe dzieciństwo :)\n-19% Wszystkie sekrety szczęśliwego dzieciństwa książka