ADELAIDE * AUSTRALIA POLUDNIOWA\nczesc II >>\nLech Walesa w Adelaide\nSkad sie wziela nazwa Adelaide?\nKsiazka telefoniczna 2003/04 - Adelaide - ciekawostki\nZdjecia Adelajdy i Australii Poludniowej\nAustralia Poludniowa 2003 - trendy spoleczne - kilka liczb\nAdelajda - przekroj spoleczenstwa\nJak wyglada Adelajda, na tle innych miast w Australii i na swiecie, pod wzgledem jakosci zycia?\nCo wplynelo na wybor Adelaide jako miejsce zamieszkania?\nCzy Adelaide i Australia Poludniowa jakos odbiegaja od reszty kraju poziomem rozwoju, czy po prostu maja klopoty demograficzne lub cos w tym rodzaju i chca przyciagnac emigrantow tym full servicem. Nie chcialbym sie wkopac w jakies australijskie "Kieleckie " ( wg statystyk jeden z najbiedniejszych rejonow Polski, bez tzw. perspektyw ) i potem tego zalowac.\nCzy w Adelaide jest jakas Polonia, tudziez polskie organizacje, i jak to funkcjonuje?\nOgloszenie prasowe - polowa pazdziernika 2003:\n"Przyszlosc Demokracji w Globalizujacym sie Swiecie"\n("The Future of Democracy in the Globalising World")\nwygloszony zostanie przez Lecha Walese, bylego Prezydenta Polski, Lidera Solidarnosci i laureata Nagrody Nobla.\nPoniedzialek, 27 pazdziernika o godz. 19.00, w Adelaide Town Hall.\nBedzie mozliwosc zadawania mowcy pytan.\nWstep wolny, ale rezerwacja biletow jest konieczna.\nKontakt telefoniczny lub emailowy - biuro Flinders University\nW adelajdzkiej prasie pojawily sie obszerne zdjecia i artykul - wywiad z Lechem Walesa. Przedstawiono tam jego postac i dokonania.\nTo pierwsza wizyta Lecha Walesy w Australii, ktory gazecie powiedzial: "Nie znam Australii, spodziewam sie tam spotkac kangury." Gazeta pisze, ze w rzeczywistosci spotka rowniez Premiera Australii Johna Howarda, Premiera Australii Poludniowej Mike'a Rann'a oraz premierow NSW i Victorii.\nByly prezydent zostal w artykule przedstawiony jako zapalony i doswiadczony wedkarz, ktory ma nadzieje pozarzucac wedke na rekiny, w okolicach Port Lincoln. W siedmio-dniowym pobycie w Australii towarzyszyc mu bedzie zona Danuta i syn Jaroslaw.\nLech Walesa, w towarzystwie Premiera Australii Poludniowej Mike Rann'a, otworzy rowniez tegoroczny polski festiwal Dozynki 2003, w Adelaide (niedziela 26 pazdziernika). Podczas festiwalu odbedzie sie godzinne spotkanie bylego prezydenta z uczestnikami festynu.\nOrganizatorzy Dozynek zapowiadaja bardzo atrakcyjny program.\nZobacz tez Lecha Walese w objeciach misia koala >>\nAdelajda cieszy sie reputacja miasta czystego i zielonego (clean & green). Co wladze miasta i stanu Australia Poludniowa robia, aby ten wizerunek utrzymac, albo nawet polepszyc?\nPrzeczytaj raport specjalny na ten temat - zawiera on wiele ciekawych pomyslow i sporo zdjec.\nSkad sie wziela nazwa - Adelaide?\nKrotko mowiac - z NRD.\nKsiezniczka Adelhaid Luise Therese Caroline Amelia urodzila sie w 1792 roku, jako corka Ksiecia i Ksieznej Saxe-Meiningen. Ich ksiestwo bylo w owym czasie ksiestwem-miastem, polozonym na obszarze bylej NRD (Niemieckiej Republiki Demokratycznej).\nDziewczyna byla inteligentna i bywala, ale w wieku lat 25-ciu zostala poswiecona na oltarzu ksiazeco-rodzinnych interesow i oddana za zone 53-letniemu, nieokrzesanemu Williamowi, Ksieciu Clarence. Przeprowadzila sie do Londynu, gdzie musiala zmienic imie, na Adelaide.\nWilliam byl, nieco mniej szalonym, synem szalonego Krola George'a III. Jako czlonek rodziny krolewskiej, szybko wspinal sie po szczeblach kariery, az do stopnia Admirala Floty. Poza tym, byl podobno awanturnikeim, hazardzista i kobieciarzem.\nWilliam pojal Adelaide za zone w roku 1818, a w roku 1830 zostal krolem brytyjskim, a Adelaide - krolowa.\nW roku 1836 kapitan John Hindmarsh, ktory wlasnie przygotowywal sie do misji zalozenia nowej kolonii w Australii Poludniowej, zapytal Williama czy nowa stolica powinna nosic jego imie, czy imie Krolowej. W tym wlasnie momencie zadecydowano o tym, ze dzisiejsza stolica tego stanu nazywa sie nie Williamstown i nie Adelhaide, ale wlasnie Adelaide.\nW rok pozniej William zmarl. Adelaide zyla jeszcze przez lat 10, ale schorowana i w zapomnieniu. Po wczesnej smierci dwoch corek, i krotkiej karierze Krolowej, odsunela sie od zycia publicznego.\nMiasto rodzinne Adelaide, czyli Meiningen, prawie nietkniete przetrwalo ere sowiecka, i dzis jest 23-tysieczna aglomeracja. Obecnie zauwazono i doceniono, jak wielka role odegrala Adelajda w jego dziejach. Widac to chocby po parkach w stylu angielskim, klasycznej 19-wiecznej architekturze i silnych tradycjach teatralnych.\nSpojrzalem na mape - Meiningen jest polozone jakies 380 km na zachod od Zgorzelca.\nJest poczatek sierpnia 2003. Wlasnie ktos podrzucil na moj podjazd nowa ksiazke telefoniczna, a w gazecie natrafilem na nastepujace rewelacje:\nw Australii rocznie drukuje sie 11 milionow ksiazek telefonicznych - w 56 wersjach regionalnych\nw tym roku temat wiodacy zdjec na okladkach to "Slawienie australijskiego ducha" ("Celebrate Australian spirit"), co sprawia ze pojawiaja sie na nich aktywni i usmiechnieci ludzie, najczesciej wykonujacy jakas prace ochotniczo (spolecznie)\nZ okladki edycji adelskiej jowialnie usmiecha sie Maurycy H. - Dyrektor d/s Badan Naukowych w jednym z tutejszych szpitali. Maurycy ma na sobie szeroko rozpieta, flanelowa koszule w krate i rekawice robocze. Tuli do siebie dwie donice z sadzonkami kwiatow. Razem z dwoma innymi ochotniczkami rozbudowuja przyszpitalny ogrod.\nw roku poprzednim tematem wiodacym okladek bylo "Nasze srodowisko naturalne"\ndystrybucja nowych ksiazek zajmie w Adelaide okolo 4 tygodni. Dystrybucja zajmuja sie ochotnicy. Ksiazki telefoniczne sa za darmo\nkto ksiazki nie dostanie, ten moze podebrac swoj egzemplarz na najblizszej poczcie\nw Australii Poludniowej jest piec roznych wydan ksiazki - dla roznych regionow - kazda ma inna okladke. Na tych okladkach mozna zobaczyc: Klub Ratownikow Wodnych z Aldinga Bay, Towarzystwo Milosnikow Kolei Parowej z Port Pirie, Komitet Czystego Miasta Port Vincent, czy ochotnikow z organizacji Life Line.\nwersja "Adelaide" jest dostarczana pod 702 tysiace adresow prywatnych i firmowych\npierwsze nazwisko w ksiazce brzmi Aab, a ostatnie Zyzniewski\nnajbardziej popularne nazwiska w ksiazce to: Smith (3227), Williams (1896), Jones (1616), Brown (1576), Wilson (1245), Taylor (1234), Martin (1068), Thomas (1010), White (963), Roberts (933)\ngazeta podaje, ze nazwisko Smith jest najbardziej popularne we wszystkich australijskich wersjach ksiazki - oprocz Broken Hill. W Broken Hill najwiecej jest Williams'ow.\nKowalskich jest w adelajdzkiej ksiazce 23 - to juz moje wlasne badania\nCzytelnicy tej strony czesto pytaja o to, jak wyglada Adelajda. Postanowilem zalozyc zbior zdjec i linkow, ktore te ciekawosc pozwola zaspokoic.\nBardzo prosze o informacje na temat ciekawych zbiorow internetowych, zawierajacych zdjecia Adelajdy i stanu Australia Poludniowa. Linki bede zamieszczal ponizej.\nRowniez zdjecia ze zbiorow prywatnych sa mile widziane.\nZbior zaczeto kompletowac w lipcu 2003.\nNa poczatku czerwca 2003 w prasie codziennej ukazalo sie krotkie zestawienie zawierajace kilka liczb z roznych dziedzin zycia spolecznego w stanie Australia Poludniowa:\nludnosc stanu - 1,45 milionow\nplodnosc - 1,67 dzieci / kobiete\ndlugosc zycia mezczyzn - 77 lat\ndlugosc zycia kobiet - 82,5 lat\nludzie dozywajacy wieku 85 lat - 32,6 % mezczyzn i 51,7 % kobiet\nilosc ludzi zatrudnionych - 45,4 %\nilosc bezrobotnych - 51 800\nsredni czas pozostawania bez pracy - 27 tygodni (mezczyzni) i 16 tygodni (kobiety)\nsredni dochod tygodniowy - 699 A$\nilosc rodzin - 426 000\nrodziny z dziecmi ponizej 15 roku zycia - 162 000\nsrednia wielkosc rodziny - 2,9 osob\ngospodarstwa osob samotnych - 27,6 %\nsredni kredyt zaciagany przez kupujacych pierwszy dom (first home buyers) - 105 600 A$\nludzie z objawami astmy - 12,6 %\nmezczyzni z nadwaga lub otyli - 51,9 %\nkobiety z nadwaga lub otyle - 38,1 %\nmezczyzni nie-aktywni fizycznie - 31,7 %\nkobiety nie-aktywne fizycznie - 32,4 %\nGazeta podaje zrodlo: Australian Social Trends 2003\nPodczas ostatniego spisu ludnosci, ktory mial miejsce w roku 2001, naliczono w Adelajdzie 1.025.864 osoby.\nSredni wiek to 37,1 lat - w porownaniu ze srednia krajowa - 35 lat.\n18 % osob czynnych zawodowo mialo wyksztalcenie wyzsze lub ponad srednie. Jest to znaczny wzrost, w porownaniu ze spisem sprzed 10 lat, kiedy wskaznik ten wynosil 11 %.\nDzielnice Adelajdy, w ktorych zamieszkuje najwiecej osob z wyzszym wyksztalceniem, sa jednoczesnie dzielnicami, w ktorych dochod rodzin jest najwiekszy. Mieszkaja tam menadzerowie i profesjonalisci. W nastepujacych dzielnicach ponad 45 % osob czynnych zawodowo ma wyzsze wyksztalcenie: College Park, Rose Park, Hyde Park, Unley Park, Tusmore, Medindie i Marryatville.\nw Adelajdzie mieszka ponad 70% ludnosci stanu Australia Poludniowa.\n1,1 % mieszkancow miasta to Aborygeni (10.777 osob)\n242 tysiace mieszkancow Adelaide urodzilo sie poza Australia\n73 % osob czynnych zawodowo, mieszkajacych w dalszych dzielnicach polnocnych, mialo kwalifikacje nie wyzsze niz wymagane (obecnie obowiazek szkolny obejmuje wszystkich do 15 roku zycia)\nw Adelaide, w porownaniu z innymi miastami (oprocz Hobart), mieszka najwiecej osob samotnych - 11,5 %\nliczebnosc sredniej rodziny spadla z 2,6 osob w roku 1991, do 2,4 w 2001\nnaliczono ponad 98 tysiecy rodzin z obojgiem rodzicow i ponad 32 tysiace rodzin z jednym rodzicem\nnaliczono 60.620 gospodarstw domowych, w ktorych tgodniowy dochod jest nizszy niz 300 A$\n30 % mieszkancow uzywa internetu w domu\npomimo zachet ze strony wladz miejskich, tylko niecale 9 % (34 tysiace osob) uzywa autobusow dojezdzajac do pracy\nw latach 1991 - 1996 przybylo do Adelaide prawie 24 tysiace imigrantow (zamorskich, nie z innych stanow)\nw latach 1996 - 2001 przybylo ich o 1000 mniej\nnajwiecej imigrantow pochcodzi z Azji Poludniowo-Wschodniej, Brytanii i Irlandii oraz z Azji Polnocno-Wschodniej\n70 % imigrantow mialo mniej niz 35 lat\n22 % bylo studentami\nW pazdzierniku 2002, w australijskiej prasie, pojawila sie informacja o wynikach niezaleznego rankingu 130 swiatowych metropolii, pod wzgledem jakosci zycia. Wszystkie australijskie miasta wypadly bardzo dobrze.\nAdelajda, wraz z Sydney i Brisbane, znalazla sie na osmym miejscu.\nNajwyzsza lokate zajely Melbourne i Vancouver (w Kanadzie). Oba zostaly okreslone jako miasta prawie idealne.\nNiezalezna organizacja, Economist Intelligence Unit (nalezaca do tej samej grupy co magazyn The Economist) z siedziba w Londynie, za podstawe przyjela 12 kryteriow charakteryzujacych jakosc zycia. Miedzy innymi wzieto pod uwage:\ndostep do rekreacji\nW kazdej kategorii miasta dostawaly od zera do 5 punktow. Zero oznaczalo sytuacje idealna, a 5 punktow oznaczalo krancowy niedostatek w jakiejs dziedzinie.\nMelbourne nie uzyskalo wyniku doskonalego ze wzgledu na pogode, i wraz z Vancouver zebraly po jednym punkcie.\nPerth dostalo tylko 2 punkty karne (nie podano za co)\nAdelajda, Sydney i Brisbane zebraly po 4 punkty karne.\nOceniajacy zawyrokowali, ze pogoda w Sydney jest gorsza niz w Melbourne. Glownie ze wzgledu na wysoka wilgotnosc powietrza. W Melbourne jest chlodniej i wiecej pada, ale to mniej uciazliwe i meczace niz wilgotnosc. Prywatnie podzielam ich zdanie.\nDodatkowe punkty karne przyznano Sydney za brutalna przestepczosc (violent crime). Na takim samym poziomie w tej kategorii znalazly sie Londyn i Nowy Jork.\nZa co przyznano po 4 punkty karne Adelaide i Brisbane, niestety zrodla prasowe nie podaly. Wciaz jest to jednak wynik idealny zwazywszy, ze w 12 kategoriach mozna bylo potencjalnie punktow karnych zebrac az 60.\nWszystkie wielkie miasta Australii znalazly sie w pierwszej dziesiatce tego rankingu. To wspanialy wynik, po raz kolejny potwierdzajacy najwyzsza lub jedna z najwyzszych pozycji Australii w dziedzinie jakosci zycia, jaka ten kraj zapewnia swoim mieszkancom.\nNa drugim biegunie znalazla sie stolica najblizszego sasiada Australii, Port Moresby w Papui - Nowej Gwinei. Miasto to zostalo okreslone jako najgorsze sposrod 130 bioracych udzial w rankingu, a w kategorii brutalnej przestepczosci uzyskalo maxa - 5 punktow.\nDokladne wyniki rankingu mozna uzyskac (jak rozumiem odplatnie) w Ecnomist Intelligence Unit - www.eiu.com\nO rankingu 30 miast europejskich, a wsrod nich Warszawy, przeprowadzony przez inna firme, mozna poczytac pod adresem http://www1.gazeta.pl/wyborcza/1,34513,1100426.html.\nPrzed przyjazdem do Australii nie mialem wielkiej wiedzy o tutejszych miastach i stanach - raczej tylko to, co pamietalem ze szkoly, gazet, telewizji i z przewodnika turystycznego. Udalo mi sie jednak spotkac w Polsce dwie osoby, ktore znaly Adelajde i wyrazaly sie o niej bardzo pozytywnie.\nNie mialem tez jakichs szczegolnych preferencji i nie wiem, gdzie bym w koncu, w Australii, wyladowal (i jak dzis wygladaloby moje zycie), gdyby nie mala kolorowa ulotka, ze zdjeciem mlodej rodziny, z dwojka malych dzieci, zazywajacej piknikowych przyjemnosci, na jakichs zielonych wzgorzach, z panorama duzego miasta w tle.\nTo miasto to byla Adelajda, a ulotke znalazlem w przeslanej mi przez ambasade kopercie, razem z informacjami dotyczacymi warunkow emigracji oraz formularzami do wypelnienia. Byl to jedyny artykul promocyjny w calym tym zestawie. Tylko Australia Poludniowa wyciagnela do nas reke, gloszac: "Adelaide welcomes new migrants". Mam ta ulotke do dzis.\nUzupelnienie - lipiec 2003\nOdpowiedz na pytanie "Co wplynelo na wybor Adelaide jako miejsca zamieszkania?", zostala napisana jakis juz czas temu. Niedawno znalazlem te ulotke w domowych papierach. Postanowilem zilustrowac tekst i ja tu pokazac.\nUWAGA: ulotka ma wartosc archiwalna. Zostala wydrukowana na poczatku lat 90-tych ubieglego wieku, a ja dostalem ja w roku 1993, czyli 10 lat temu. Nie ma na niej nawet adresu internetowego - nie do pomyslenia w dzisiejszych czasach.\nProsze nie korzystac z podanego na niej adresu pocztowego.\nZobacz ulotke >>\nW koncu nadszedl dzien, w ktorym kompletowanie informacji i dokumentow, oraz wypelnianie licznych formularzy bylo prawie zakonczone. Pozostalo kilka rubryk do wypelnienia, miedzy innymi zamierzone miejsce osiedlenia. W koncu wpisalem Australia Poludniowa. Wszystko co o tym regionie wiedzialem bardzo mi odpowiadalo, nie bylo zadnych przeciwwskazan, rzad stanowy zaprasza, wiec ... dlaczego nie?\nNie bylo zadnego konkretnego czynnika "za" Adelajda, ani innym australijskim miastem. Zatem, musielismy podjac decyzje na zasadzie "dlaczego nie?". Ponad 2 lata minelo, zanim mialem okazje zobaczyc to, co wybralismy.\nPrzyjechalismy do Adeli 6 lat temu i wlasciwie ... wszystko okazalo sie prawda.\nAdelajda jest miastem stolecznym. Mieszka tu ponad milion ludzi. Jest to miasto, w ktorym mozna znalezc prawie wszystko:\nsetki restauracji reprezentujacych wszystkie kuchnie swiata\nteatry, piekne muzea, galerie, biblioteki\nswiatynie i kaplice roznych religii swiata\n3 uniwersytety, wiele placowek naukowych, kulturalnych\nobiektow i imprez sportowych\nfestiwali, a w tym festiwali-festynow narodowych: polskie Dozynki, francuski, grecki Glendi, wloski Carnevale, niemiecki Schutzenfest i inne\nZOO, mnostwo wspaniale utrzymanych parkow, kilka parkow ze zwierzetami (ludzie chodza przemieszani z kangurami, czy strusiami emu)\nod zachodu (Zatoka Sw. Wincentego) kilkadziesiat kilometrow plazy (najblizsza 20 minut jazdy od centrum miasta), kilka mol (jedno z nich, w Glenelg, przypomina mi Sopot, nawet Grand Hotel, jak w Sopocie, niedaleko wejscia na molo), z ktorych mozna lowic ryby i inne stwory\nod wschodu pasmo starych skalistych gor (Adelaide Hills), ze szlakami dla turystow pieszych, jak w Karkonoszach, malowniczymi kretymi szosami, pieknymi osadami (po czesci dzielnicami Adelajdy), ktore mnie kojarza sie z miejscowosciami typu Szklarska Poreba, choc sniegu tam zapewne nigdy nie zobaczysz.\nZ drugiej strony, jest to miasto, ktore nie przytlacza swoim ogromem. Z centrum, ktore jest stosunkowo niewielkie, mozna wszedzie dojechac w przeciagu pol godziny. Jest to miasto dosc malo zakorkowane, a niektorzy twierdza, ze w ogole bez korkow, co moze byc prawda, jesli wezmie sie pod uwage problemy transportowe innych aglomeracji.\nJest bezpiecznie, mniejsza przestepczosc, chuliganstwo i narkomania (wszystko moze sie zdarzyc, ale z mniejszym prawdopodobienstwem i na mniejsza skale niz w wielkich miastach).\nW polaczeniu z czystym srodowiskiem, niezlym klimatem (typ srodziemnomorski) i znacznie nizszymi kosztami zycia, Adelajda, w wielu sondazach zyskuje opinie najbardziej przyjaznego (the most livable) miasta Australii. Dla dzieci, dodatkowo, dostep do edukacji na najwyzszym australijskim poziomie.\nJestem zadowolony, ze tu mieszkam, co nie znaczy, ze gdzie indziej nie mozna zyc. Kazde wielkie miasto Australii ma swoje zalety.\nWiecej o Adelaide i o Australii Poludniowej dowiesz sie z nastepujacych stron. Jest tam rowniez bardzo duzo zdjec:\nPrzemysl w Poludniowej Australii\nKazdy stan ma prawo samodzielnie ksztaltowac swoja polityke imigracyjna. Australia Poludniowa od pewnego juz czasu prowadzi wlasnie taka, czyli aktywnie zacheca migrantow do osadnictwa na jej terenie. Kiedys byly to ulotki (wowczas ja poszedlem na lep), a obecnie dosc rozbudowany program. Kiedys program nie byl az tak potrzebny, bo byl dostepny zasilek. Obecnie program ma choc w czesci zlagodzic twarde ladowanie osadnikow w Australii.\nO Adeli napisalem powyzej - mnie sie tu podoba.\nMialem okazje mieszkac i pracowac w kilku wielkich metropoliach, wlacznie z jednym z najwiekszych i najruchliwszych miast Azji. Pozwala mi to docenic "rodzinnosc" Adeli, puste lawki w jej bardzo licznych parkach, niezakorkowane city, rozlegle (ale nie za bardzo) suburbia, latwa i szybka dostepnosc do wszelkich uslug i rozrywek, malownicze gorki i piekne, niezatloczone plaze.\nRozmawialem z pewnym dosc wysoko postawionym jegomosciem z Melbourne. Powiedzial mi, ze gdyby nie mial swojej pracy w Melbourne, to wybralby do zamieszkania Adelaide. Nie jest to zreszta pierwsza opinia tego typu, ktora slyszalem.\nZ drugiej strony, wielu ludzi stad wyjezdza, czesto mlodzi, czesto za praca. Metropolie na wschodzie Australii (Sydney, Melbourne) sa na pewno wieksze, bardziej ruchliwe, bardziej w swiecie znane i tez sa to piekne miasta. Przyciagaja.\nMieszkajac w duzym, wspanialym miescie, znane bulwary i panoramy najczesciej ogladasz z okien autobusu i ... byle szybciej po pracy do domu, ktory znajduje sie na blizszym lub dalszym przedmiesciu. Przedmiescia tez sa ladne, najczesciej zadbane, ale te niczym sie juz od siebie nie roznia. Podobnie wyglada przedmiescie w Perth i w Sydney. Osobiscie wole jechac autobusem z miasta do domu 20 minut (samochodem 12 minut), niz 2 godziny z przesiadkami.\nMozna chyba powiedziec, ze prawie cala Australia ma, jak piszesz, "klopoty demograficzne". Tutaj poswiecilem temu tematowi duzo uwagi.\nIstnieja kategorie wiz (Designated Area Sponsored, dawniej zwane Regional Sponsored), ktore jak podaje broszura, daja wieksze szanse na ich uzyskanie, ale warunkiem jest osiedlenie sie na okreslonym terenie (i posiadanie sponsora). W praktyce tym wyznaczonym terenem jest cala Australia oprocz zaledwie kilku miast: Brisbane, Sunshine Coast, Perth, Sydney, Newcastle, Wollongong (ta lista moze sie zmieniac).\nAustralia Poludniowa nie jest stanem wiodacym i ma swoje problemy i kompleksy, ale na pewno nie mozna powiedziec, ze jest "najbiedniejszym regionem bez perspektyw". Zyczylbym takiej biedy i braku perspektyw calemu swiatu. Statystyki bezrobocia, ktore sa jakims wskaznikiem kondycji gospodarki podalem tutaj. Te liczby zmieniaja sie, ale proporcje mniej wiecej sie utrzymuja. Roznice pomiedzy poszczegolnymi stanami sa niewielkie (rzedu 1 bezrobotny na 100 zatrudnionych).\nOferowany program tylko lekko osadnika wspomaga w poczatkowym okresie, tuz po przybyciu. I tak cala inicjatywa pozostaje w twoich rekach, a odpowiedzialnosc spoczywa na tobie. Jesli sadzisz, ze gdzie indziej masz wieksze szanse, albo ze bedziesz sie tam czul lepiej, to zapomnij o tym programie.\nOd czytelnikow wiem, ze nie znalezli podobnego programu, oferowanego przez inne stany. Prosze o informacje, gdyby cos sie zmienilo.\nMoze sie tez zdarzyc tak, ze wyladujesz w Adelaide, a po 2 miesiacach bedziesz juz pracowal w Hobart, albo w Brisbane. Zrobisz wowczas to, co na codzien robi tysiace Australijczykow, czyli albo przeniesiesz sie tam wraz z rodzina, albo na weekendy bedziesz do rodziny, do Adelajdy dojezdzal.\nPod tym wzgledem w Australii jest zupelnie inaczej niz w Polsce. Ludzie nie pracuja tam gdzie mieszkaja, lecz mieszkaja tam gdzie pracuja. Chce przez to powiedziec, ze znaczna czesc szukajacych pracy, patrzy na cala Australie, i jesli im zaoferowana praca pasuje, to sie przenosza. Nie ma wielkiego przywiazania do ziemi lub do nieruchomosci. Ja sam po przyjezdzie do Australii osiedlilem sie w Adeli, ale od pierwszych dni szukalem pracy po calym kontynencie (a mowiac prawde, rowniez poza nim).\nWedlug spisu ludnosci osob okreslajacych sie jako Australiajczycy pochodzenia polskiego jest tu jakies 8-9 tysiecy. Ja szacuje, ze bedzie ich o dobrych kilka tysiecy wiecej, czyli w sumie kilkanascie tysiecy. Wynika to z tego, ze dorosle juz teraz dzieci emigrantow, ktorzy przybyli tu po wojnie, bardziej utozsamiaja sie z Australia niz z Polska, ktora moze raz lub dwa razy w zyciu odwiedzili. Jest to zupelnie zrozumiale.\nNiemniej jednak mozna sie z nimi swietnie po polsku porozumiec, czesto pielegnuja tradycje, dlatego pozwolilem sobie zaliczyc ich rowniez do szeroko rozumianej Polonii.\nW Adelaide sa 2 domy polonijne, 2 polskie koscioly katolickie, aktywni Zielono-swiatkowcy, teatry amatorskie, zespol tanca ludowego, chory, zespoly muzyczne, kluby sportowe, a w tym klub pilkarski Polonia i klub Tae Kwan Do White Eagle, harcerstwo, kolonie dla dzieci, szkolki niedzielne i szkoly jezyka polskiego, festiwal Dozynki, polskie radio (kilka godzin w tygodniu), zabawy i potancowki.\nWszystko to funkcjonuje dzieki pasji spolecznikow. Sam chetnie korzystam z niektorych imprez. Spotkalem tu wielu fajnych ludzi z polskim rodowodem i w sumie najlepiej sie z nimi czuje.\nJest tez kilka stoisk i sklepow, w ktorych mozna dokonac zakupow po polsku, polskie biura podrozy, gdzie dostepna jest polska i polonijna prasa, w kinie mozna czasem obejrzec najnowsze polskie filmy itd.\nJest zapewne pare innych miejsc lub imprez, o ktorych tu nie wspomnialem.


Coraz bliżej kanonizacji Matki Teresy - RMF 24\nCoraz bliżej kanonizacji Matki Teresy\nPiątek, 5 października 2007 (10:26)\nMatka Teresa z Kalkuty zostanie prawdopodobnie wkrótce ogłoszona świętą. A to dlatego, że ponieważ znany jest już przypadek cudu uzdrowienia, przypisywanego jej wstawiennictwu - poinformował włoski dziennik "La Stampa".\nZgodnie z wymogami cud do kanonizacji musi wydarzyć się już po beatyfikacji. Założycielkę zgromadzenia Misjonarek Miłości, laureatkę pokojowej Nagrody Nobla ogłosił błogosławioną Jan Paweł II w 2003 roku.\nWe wrześniu proces kanonizacyjny stanął w miejscu, gdyż watykańska Kongregacja Spraw\nKanonizacyjnych nie otrzymała informacji o wiarygodnym, nie budzącym wątpliwości przypadku cudu za jej wstawiennictwem. Teraz wiadomo już, że taki cud jest.\nWedług gazety chodzi o niewytłumaczalne z medycznego punktu widzenia uzdrowienie 56 letniego salezjanina z Indii, u którego stwierdzono kamień długości 13 milimetrów w drogach moczowych, powodujący ostry ból.\nKamień miał zniknąć po tym, jak chory modlił się do Matki Teresy w rocznicę jej śmierci.\nNewsKanonizacja Jana Pawła II opóźni się?\nNewsKanonizacja siostry Faustyny


Szafki TV Vogels – Dlaczego warto je wybrać? | May Day Audio\nBy AnnaPosted on 25 czerwca 2021 5 sierpnia 2021\nJeżeli kupujemy telewizor, to powinniśmy się zastanowić, czy chcemy, aby on wisiał na ścianie, czy może chcemy go postawić. Wybierając drugą opcję musimy mieć świadomość, że potrzebna będzie nam szafka TV, na której będziemy mogli ustawić nie tylko nasz telewizor, ale również cały nasz sprzęt grający, a to oznacza, że dokładnie powinniśmy się zastanowić co powinna posiadać taka szafka TV, abyśmy mieli pewność, że nie będziemy żałowali swojej decyzji. Wybór jest ogromny, więc na pewno znajdziemy coś odpowiedniego.\nPrzede wszystkim szukając szafki pod telewizor, powinniśmy sprawdzić, czy będziemy w stanie zmieścić na niej nie tylko sam telewizor, ale również wszystkie sprzęty, które chcemy do niego podłączyć.\nTo będzie oznaczało, że musi być ona na tyle duża, aby zmieścić odtwarzacz, głośniki, jak i wszystkie kable. Z tego też powodu powinniśmy się zastanowić nad tym, ile szuflad i półek powinna mieć nasza szafka TV, tak abyśmy mieli pewność, że faktycznie zmieścimy w niej wszystko, co powinno się tam znaleźć.\nO tym także nie zapominajmy\nTaka szafka powinna idealnie wchodzić w wyznaczone miejsce, a więc zanim przejdziemy do jej zakupu powinniśmy wszystko dokładnie zmierzyć. Poza tym, warto również dopilnować, aby wybrana przez nas szafka TV pasowała stylem do pomieszczenia, w którym ma się pojawić, tak aby wszystko było utrzymane w odpowiedni sposób.\nWarto także zwrócić uwagę na wysokość takiej szafki TV, tak abyśmy mieli pewność, że dobrze będzie nam się patrzyło na telewizor, który będzie na niej ustawiony. Szafka TV ma bardzo ważne zadanie do wykonania, a to oznacza, że powinniśmy się jej dokładnie przyjrzeć, tak aby mieć pewność, że spełnia ona nasze oczekiwania. Im lepiej wykonana, im więcej miejsca oferuje i im ciekawiej się prezentuje, tym większa będzie szansa, że faktycznie będziemy zadowoleni z tego, co jest nam ona w stanie zaproponować. Z pewnością warto się zastanowić jaka szafka TV najlepiej będzie pasowała do naszych potrzeb.


Polityk nie akceptuje wyroku. - Michał Podobin - NEon24.pl\nGOSPODARKA 05.08.2012 12:09 4 komentarze\nTo, czego nie można powiedzieć , przy tzw. wolności słowa w żadnej stacji TV, możemy usłyszeć i zobaczyć na Nowym Ekranie.\nAby bezpieczeństwo Polski nie było zagrożone, Nie można budować przyszłości tylko na negacji przeciwników politycznych.\nW jednym z dzienników znany z kontrowersyjnych wypowiedzi polityk, uznał wyrok sadu RP za formę cenzury swoich wypowiedzi i działań politycznych. Jego zdaniem wyrok sądu jest niezwykły i chyba dlatego, że sprawa zakończyła się dla naszego bohatera niekorzystnie. Nie wnikam w meritum sprawy, mam krytyczne spojrzenie na działalność rodzimego wymiaru sprawiedliwości, który każdego dnia dostarcza nam przykładów świadczących o głębokiej zapaści w tej trzeciej władzy.\nJednak nie mogę zgodzić się z oceną tego polityka, dla którego przegrana w procesie o naruszenie dóbr osobistych ze znanym generałem, to próba rehabilitacji instytucji, którą z takim propagandowym zadęciem rozwiązywał i tylko dlatego, że musiał usłyszeć, iż jego twierdzenia były nieprawdziwe. Okazało się, że sąd nie podzielił przeświadczenia o nieomylności działania i oceny ludzi i zjawisk.\nMogę tylko zrozumieć, dlaczego instytucja utworzona przez polskie elity polityczne już w okresie przemian, została oceniona w tym wypadku , jako wspierająca mafię i siejąca postrach wśród współobywateli.Nie była to bowiem, jeszcze instytucja utworzona przez partię naszego polityka i nie była podporządkowana formalnie i uwielbiająca kierownictwo jednego ugrupowania politycznego. A w moim przekonaniu, to właśnie, ta nowa struktura utworzona w miejsce rozwiązanej, a zapełniona osobami po kilkunastodniowym szkoleniu, spełniała takie oczekiwania, chociaż swoim brakiem profesjonalizmu mogła przyczynić się do nadmiernych strat w Afganistanie i wypaczenia celów, do jakich została powołana.\nDobrze pamiętamy te spektakle „wbijania gwoździ” na konferencjach prasowych, ściganiem znanych prokuratorów przy pomocy całego zestawu środków technicznych ludzi oskarżanych o korupcję. Oczywiście, była naganna ta korupcja na różnych szczeblach władzy i w różnych środowiskach, w tym i doskonalona przez ludzi w bieli przez długie dziesięciolecia, którym znany sekretarz KC powiedział, że im się podwyżki nie należą, bowiem oni sobie z łaski ludzi chorych dorobią, więc oni dorabiali. Ale, czy to oznaczało, że stworzono lepszą, że tymi propagandowymi gestami w postaci zakutych w kajdany profesorów medycyny, tym oskarżeniem żołnierzy z pod Nangar Khel,tym filmowym sposobem wymierzania sprawiedliwości budowaliśmy nowy system państwa prawa. Praktyka pokazywała, że ten system sprawiedliwości z czasów ministra Ziobry i pani Kempy niczym nie różnił się od obecnego. Przecież i wówczas pani Redaktor Elżbieta Jaworowicz miała pełne ręce roboty, wskazując na powszechnie panujące bezprawie. Czy tylko dlatego, że zmienił się układ koalicyjny, obecnie sądy uniewinniają skazywanych wówczas,? Przecież w sądach pozostał ten sam zasadniczy skład decydentów i mimo naszych negatywnych ocen, nie możemy wysuwać błędnych ocen.\nUwagę moją zwrócili też, atak znanego pana polityka na Nowy Ekran. Rzekomo na jego internetowych łamach formułowane są spiskowe i absurdalne wyjaśnienia katastrofy smoleńskiej. Można oczywiście mieć swój pogląd i wyrażać go zgodnie z wolnością słowa, ale to właśnie na NE czytamy wypowiedzi, od prawa na lewo. To właśnie na tym portalu, a nie w codziennej prasie można znaleźć różne wypowiedzi. To, czego nie można powiedzieć , przy tzw. wolności słowa w żadnej stacji TV, możemy usłyszeć i zobaczyć na Nowym Ekranie. Niestety, pisze tu również, ku mojemu niezadowoleniu pan AS, który przy okazji jest przez naszego polityka tak reklamowany, a jest on w moim przekonaniu tubą propagandową owego polityka, ale to, co on pisze, to sam miód zdaniem niektórych wyznawców pewnej opcji.\nMam bardzo krytyczne spojrzenie na obecną rzeczywistość, ale nie daj Boże, by wolność wypowiedzi miała przyjść wraz z główną partią opozycyjną i miał ją dyktować w naszym kraju pan, który przegrał proces o naruszenie dóbr osobistych ze znanym generałem. Z komunikatu wynika, że były szef WSI ma być przeproszony przez znanego polityka, za obwinianie go o nieprawidłowościach w kierowanych przez niego służbach. Gdyby miało być odwrotnie, to musi dojść do zmiany władzy. Jednak, po zmianie władzy, to już z pewnością nie będzie Nowego Ekranu i tylko w pismach podziemnych będzie można wyrażać swoje zdanie.\nNo cóż, już w Biblii opisano różne spojrzenia na ten sam przypadek.\nczytaj więcej GOSPODARKA Humpty Dumpty29.11.20120\nO jakie niby "spiskowe i absurdalne wyjaśnienia katastrofy smoleńskiej" chodzi ?\nyoutoo 05.08.2012 12:30:19\npropaganda minionej epoki\n"Aby bezpieczeństwo Polski nie było zagrożone, Nie można budować przyszłości tylko na negacji przeciwników politycznych."\npowiedz to tym którym komuniści przestrzelili potylice budując swoją wizję świata...\nAvern 05.08.2012 13:25:47\ntych osób jest ogromna ilość. i raczej nie będzie maleć, wręcz przeciwnie.\nAvern 05.08.2012 13:45:53\nA czy to ma oznaczać, że zmiana będzie tylko taka, że teraz zwycięzcy będą jedynie brać srogi rewanż? Widać jak na dłoni, że wszyscy mamy już dosyć pokazu ich wzajemnych oskarżeń i wdeptywania w ziemię. Wygląda na to, jakby to wszystko było wyreżyserowane, zarówno te ataki propagandy na PiS, jak i zamiar wygrania wyborów. Czas na trzecią drogę.\nMichał Podobin 05.08.2012 17:25:34


Jak kasyno oszukuje swoich klientów – Dom\nStyczeń 6, 2015 Budownictwo Brak komentarzy\nNie od dziś znane jest hasło „Kasyno zawsze wygrywa”. Niemniej jednak owe przybytki hazardu cały czas starają się maksymalizować swoje zyski. Nie tylko bardzo skutecznie wyłapują oszustów, ale także stosują szereg psychologicznych sztuczek mających na celu jak najdłuższe zatrzymanie klienta wewnątrz. Już sam wystrój wnętrz jest tego przykładem. Na podłodze znajdują się miękki wykładziny które w zamyśle mają wprowadzić nieco domowy klimat, tak aby gracz czół się bardziej zrelaksowany i odprężony. Sale gier nie posiadają okien, a na ścianach nigdy nie ma zawieszonego zegara. To w połączeniu z jednostajnym oświetleniem zaburza poczucie czasu. Z badań wynika że gracze byli przekonani o tym, że spędzili wewnątrz kilkukrotnie mniej czasu niż było to w rzeczywistości. Podobny efekt zatrzymania klienta wewnątrz dają sklepy, bary i restauracje znajdujące się na terenie kasyna. Taka osoba ma poczucie, że wszystko znajduje się w zasięgu ręki i nie musi nigdzie wychodzić. Również te punkty należą do właścicieli kasyn więc czerpią z tego kolejne korzyści.


Zanim znów wyruszysz w góry...: Wątkowa\nPokazywanie postów oznaczonych etykietą Wątkowa. Pokaż wszystkie posty\nWieś pochłonięta przez przyrodę\ndzień 9 rozdział 20\nPowojenne wydarzenia opustoszyły Beskid Niski. W jednej chwili zniknęli ludzie, zostały puste domy. Była to ostatnia fala przesiedleń, najbardziej dramatyczna, bo przecież kto chciały opuścić swoją ojcowiznę. Tamtego dnia o poranku wstali jak zwykle, by oddać się codziennym obowiązkom. Nie spodziewali się, że ich świat legnie w gruzach. Jeszcze tego samego dnia, pod przymusem, bezwzględnie musieli opuścić swe domostwa. Ileż mogli zabrać ze sobą ze swego dobytku, skoro na spakowanie się dostali może godzinę, może dwie. Już wcześniej obiecywano im „złote góry”, lecz nie chcieli w nich pozostać gdy je zobaczyli. Próbowali wracać w rodzinne strony. Niektórym to się udało, nielicznym. Nie zawsze było do czego wracać, bo przez lata nieobecności wiele się zmieniło na ich rodzinnej ziemi.\nNiektóre wioski jednak odrodziły się, ale właściwie tylko nieliczne. Niektóre zaś pochłaniać zaczęła przyroda. Dziś zobaczymy przykłady obu takich wsi łemkowskich. Jedna z nich jeszcze nie tak dawno była niedostępna, leżąca poza szlakami turystycznymi w obszarze Magurskiego Parku Narodowego. Do tej drugiej Łemkowie powrócili po 1956 roku. Dziś jest ona na powrót łemkowską wsią. Udajemy się najpierw do wioski, która nie odrodziła się już nigdy.\nŚwiątkowa Wielka Świerzowa Ruska Przełęcz Majdan Magura, ołtarz Wątkowa (846 m n.p.m.) Magura, ołtarz Przełęcz Majdan Bacówka PTTK w Bartnem\nŚwierzowa Ruska na mapie WIG z okresu międzywojennego.\nPrzejeżdżamy przez Świątkową Małą, a potem przez Świątkową Wielką na drugi koniec wsi, z utrudnieniami bo szosa jest oblodzona. Dojeżdżamy na miejsce o godzinie 9.20. Później niż planowaliśmy (przynajmniej o jedną godzinę) rozpoczynamy wędrówkę pod wyciągiem narciarskim „Mareszka”. Dzisiaj sięgają tutaj zabudowania Świątkowej Wielkiej. Przypuszczalnie wcześniej sięgała do tego miejsca wieś Świerzowa Ruska (łem. Свipжoвa pycькa), ciągnąca się w górę potoku Świerzówka, pomiędzy grzbietami Mareszki (801 m n.p.m.) i Majdanu (781 m n.p.m.). Cztery miesiące temu górna część doliny Świerzówki nie była dostępna dla ruchu turystycznego. Znajduje się ona w obszarze z Magurskiego Parku Narodowego. Dopiero od dnia 2 października 2015 roku udrożniono przez nią szlak turystyczny wraz ze ścieżką przyrodniczo-kulturową „Świerzowa Ruska”.\nRuszamy w górę doliny potoku Świerzówka. Jakby się tu kiedyś rozejrzeć dokoła to ujrzelibyśmy najniżej położone zabudowania wsi Świerzowa Ruska, jednej z większych wsi w tej części Beskidu Niskiego. Nie wiadomo kiedy dokładnie powstała. Pierwsi osadnicy doliny Świerzówki mieli przybyć z Zakarpacia wypchnięci stamtąd przez Madziarów, czyli Węgrów. Wedle innych podań mieli to być Rusini z Naddnieprza, którzy w tutejszych górach znaleźli schronienie przed napierającymi Tatarami. W 1680 roku stały tu 4 gospodarstwa, w 1765 roku gospodarstw było tutaj 27, a poza nimi funkcjonowały również tartak i karczma. W drugiej połowie XIX wieku na drugim końcu wsi, a właściwie powyżej niej na Przełęczy Majdan istniał folwark i działała znana w okolicy potażarnia, w której wytwarzano potaż, czyli węglan potasu. Było to idealne miejsce na lokalizację takiego wytwórstwa, ze względu na dostępność surowca - drzew liściastych, których popiół jest składnikiem niezbędnym do produkcji szkła, mydła, farb. Jej właścicielem był Władysław Marek - Polak, który tak zżył się z mieszkańcami Świerzowej Ruskiej, iż kazał pochować się we wsi na grekokatolickim cmentarzu. Jego nagrobek stoi tam do dziś.\nPośród nieistniejących domostw znajdujących się na początku wsi Świerzowa Ruska.\nMapka ścieżki przyrodniczo-kulturowej Świerzowa Ruska.\nW 1945 roku, kiedy wysiedlono większość mieszkańców wsi do Ukraińskiej SRR, liczyła on 73 gospodarstwa i około 450 mieszkańców. Wyjechali wtedy prawie wszyscy, zostało jedynie 9 osób, które dwa lata później zostały przesiedlone na Ziemie Odzyskane w ramach akcji „Wisła”. To był początek końca wsi. Próbowano sprowadzić do doliny polskich osadników, przez jakiś czas działał PGR, ale w końcu obszar ten pozostawiony został odłogiem przyrodzie. Dolina zarosła. Leży obecnie w obrębie Magurskiego Parku Narodowego.\nW dolnej części wsi Świerzowa Ruska.\nDolina zwęża się.\nCerkiew greckokatolicka pw. św. Jana Chrzciciela.\nMijamy tablicę informacyjną o nieistniejącej wsi, dalej za nią dolina Świerzówki ścieśnia się. Wchodzimy do Magurskiego Parku Narodowego. Tu po lewej stała kiedyś szkoła, a niedaleko niej budynek karczmy i sklepu. Trochę dalej na wzniesieniu górowała drewniana cerkiew. O godzinie 9.34 schodzimy z głównej drogi na lewo, ku potokowi. Mostkiem przechodzimy na drugi brzeg potoku. Podchodzimy chwilkę na wzniesienie - miejsce cerkwi greckokatolickiej. Cerkiew już tam nie stoi. Łemkowie starali się, aby „Dom Boga” znajdował się wyżej od ludzkich domów. Tak też w 1894 roku wznieśli swą świątynię mieszkańcy Świerzowej Ruskiej. Stoimy na wzniesieniu ponad potokiem, gdzie ponad łemkowskimi domostwami stała cerkiew greckokatolicka pw. św. Jana Chrzciciela. Pozostała po niej tylko mała, cebulasta kopułka (tzw. makowniczka) zwieńczająca niegdyś jedną z wież. Pod śniegiem zapewne znaleźlibyśmy jeszcze resztki podmurówki. Świątynię otaczały dęby i lipy. Dzisiaj gdyby tylko stała, tonęła by w leśnym gąszczu. Zniknęła jednak rozebrana zaraz po wojnie, podobnie jak druga cerkiew prawosławna wybudowaną niżej przy drodze w 1927 roku. Przesiedlani w czerwcu 1945 roku mieszkańcy wioski zabrali ze sobą całe wyposażenie cerkwi. Nie zostawili go na pastwę hien.\nŚwierzówka i mostek na skarpę gdzie stała cerkiew greckokatolicka.\nKopułka po greckokatolickiej cerkwi pw. św. Jana Chrzciciela.\nPrzy cerkwisku stoją ocalałe krzyże nagrobków. Jest ich chyba dwadzieścia. W głębi jest też nagrobek wspomnianego wcześniej Polaka - Władysława Marek. Opierają się upływowi czasu. Dzielą się miejscem z drzewami, ale tych drugich jest znacznie więcej. Takie cmentarze, obok przydrożnych krzyży powszechnie występujące w Beskidzie Niskim świadectwo łemkowskiej bytności. Te ostatnie groby Świerzowej Ruskiej nadal są odwiedzane. Przychodzą do nich jeszcze rodziny i znajomi pochowanych tu zmarłych, ci którzy jeszcze pamiętają gdzie szukać ich grobów.\nCmentarz (w głębi widać nagrobek Polaka - Władysława Marek).\nNagrobek Władysława Marek.\nFigura Świętej Rodziny z 1938 roku.\nSłońce chyba zaczyna rozganiać chmury. Jego promienie wpadają do lasu między drzewa i krzyże, odbijają się od śnieżnobiałego pokrycia. Próbuje zbudzić łemkowską wioskę, jak kiedyś każdego poranka, lecz na nic dziś jego wysiłek. Wioska od jakiegoś czasu wciąż jest całkowicie wyciszona. Słychać tylko chrupanie śniegu pod naszymi butami. O godzinie 9.50 przechodzimy przez Świerzówkę i wracamy na dróżkę wsi. Stoi przy niej dzieło łemkowskiej sztuki kamieniarskiej - przedstawiające Świętą Rodzinę. Fundatorem tej kapliczki jest Wasyl Zikracz. Wykonana została w 1938 roku przez Iwana Szatyńskiego. Jest uszkodzona (figura Matki Bożej jest bez głowy).\nDalej, po tej samej stronie drogi kolejna rzeźba na wysokim, kamiennym cokole. Stoi na nim Święty Mikołaj, wyrzeźbiony w 1904 roku przez Wasyla Graconia. Święty Mikołaj spogląda na drogę, ale raczej przyzwyczaił się do tego, że rzadko ktoś tędy przechodzi. Niepotrzebna droga obrosła lasem. Kłaniają się jeszcze nad nią stare owocowe drzewa - kolejne świadectwo bytności ludzkiej. Sady są dziś źródłem pożywienia dla wielu zwierząt, ulubionym miejscem żerowania niedźwiedzia brunatnego. Czy wiadomo jak długo te stare sady będą mogły toczyć nierówną walkę z sukcesją dzikiego lasu? W dolina tkwi ukryta tajemnica przetrwania. Gatunek ludzki został unicestwiony. Pozostały po nim już tylko nieliczne pamiątki, ale wydaje się, że i one będą musiały ustąpić i rozsypać się w proch. Wtedy i ta drogą która podążamy w górę doliny pewnie wyblaknie i ostatecznie zniknie pod pokryciem roślinności.\nRosły tu jabłonie, grusze, śliwy, czereśnie, wiśnie - rożne odmiany tych drzew, zwane ogólnie „łemkowskimi”, nie mniej zróżnicowanymi gatunkowo. Wiele z nich zatraciło dawne walory smakowe dziczejąc z upływem czasu. Choć zdziczałe to wciąż trwają, przeciwstawiając się chorobom, warunkom pogodowym, bo te stare odmiany cechuje wyjątkowa odporność. Próżno szukać takiej współcześnie.\nZdziczałe drzewa owocowe.\nWiosną wśród starych drzew owocowych oraz tam, gdzie kiedyś stały chyże i cerkiew zakwitnie jeszcze inna roślinność - ruderalna jak o niej mówią botanicy, dla odróżnienia jej od roślinności dzikiej, naturalniej, której sukcesja rozpoczęła się po wysiedleniu Łemków. Kiedyś zapewne ta ruderalna roślinność zaniknie zupełnie, zastąpiona naturalną przyrodą. Zostaną tylko przydrożne krzyże i stare nagrobki... dopóki i ich nie strawi czas. Jednak nie stanie się to jeszcze tej wiosny i nie powinno się to stać jeszcze przez wiele następnych wiosen. Gdy tylko zejdzie śnieg dolina znów wypełni się roślinnością taką, która rosła przy łemkowskich domostwach, dzieląc połacie przestrzeni z tą niesioną przez postępujący las. Czy tak właśnie będzie wyglądał świat, gdy człowiek będzie musiał z niego ustąpić?\nW górę doliny Świerzówki.\nPrzecinamy potok przechodząc po zbudowanym współcześnie mostku. Niedaleko za nim mamy kolejny mostek. Potok nieco lawiruje po dolinie, ale znów go mamy po lewej. Za potokiem w oddaleniu od drogi stoi krzyż z ukrzyżowanym Chrystusem, wykonany przez Wasyla Graconia. Po prawej przy drodze mamy dobrze widoczne, mimo pokrywy śniegu, pozostałości po zabudowaniach łemkowskich - kamienne piwnice (zwane po łemkowsku lochem lub pełnycyją). Wkopane były w ziemię na głębokość 1,2-1,5 metra. Stały na nich spichlerze, czyli sypance. Tych tu jednak już nie znajdziemy wcale, podobnie jak nie zobaczymy łemkowskich chyży.\nKrzyż z ukrzyżowanym Chrystusem wykonany przez Wasyla Graconia.\nW górnych partiach doliny.\nFigura Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1894 roku.\nJesteśmy już w górnych partiach doliny. Chmury rozproszyły się odsłaniając błękitne niebo. Mijamy stojącą po prawej figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1894 roku, kolejne dzieło łemkowskich kamieniarzy. Nieco dalej znów widzimy piwnicę. Dalej po prawej stronie drogi mamy krzyż z 1883 roku, pierwszy z tych bardzo wysokich krzyży znajdujących się w Świerzowej Ruskiej, których wysokość przekracza 4 metry. Ten ma 460 metrów wysokości i waży 2 tony. Ufundował go Iwan Kańczuga. Wykonany został przez Mateja Cyrkota i jego spółkę z Bartnego.\nWszędzie widać drzewa owocowe.\nKrzyż przydrożny z 1883 roku (4,6 m wysokości, 2 tony wagi).\nPrzydroże krzyże i kapliczki na Łemkowszczyźnie były wyrazem wiary i religijności mieszkańców. Stawiano je dla upamiętnienia ważnych wydarzeń w życiu wioski lub rodziny, czy jako wyraz dziękczynienia za spełnione prośby i łaski. Miały chronić od nieszczęść i od złego. Utrzymywano przy nich porządek, sadzono wokół nich kwiaty, bzy, lilaki, i drzewa. Większość krzyży postawionych (przydrożnych i cmentarnych) w Świerzowej wykonanych zostało przez kamieniarzy z Bartnego, ważnego i znanego na całej Łemkowszczyźnie ośrodka kamieniarskiego.\nPodążamy dalej w górę doliny. Po kilku minutach marszu przechodzimy mostkiem na drugą stronę potoku. Dochodzimy do piwnicy. Nieco głębiej wśród drzew stoi kolejny krzyż bardzo dużych rozmiarów, znajdujący się kilka metrów od drogi. W jego cokole znajduje się wnęka. Pod wnęką widać wyryty rok: 1902. Krzyż został wykonany przez Iwana Babiaka.\nKolejny mostek nad Świerzówką.\nPiwnica. Z prawej widać krzyż z 1902 roku.\nKrzyż przydrożny z 1902 roku.\nPrzed nami mostek nad potokiem, a za mostkiem kilka stopni. Przechodzimy przez Świerzówkę, a następnie pokonujemy niedużą skarpę. Potok mamy teraz po lewej. Wkrótce docieramy do następnego ogromnego krzyża z 1883 roku. To najwyższy kamienny krzyż przydrożny w Świerzowej, mający 4,65 m wysokości. Wykonany został przez Iwana i Jurka Babiaków. Znajduje się na podwórzu ich obejścia.\nKrzyż przydrożny z 1883 roku (najwyższy: 4,65 m wysokości).\nNajwyżej położone tereny Świerzowej Ruskiej.\nZaraz dalej znów mamy kładę nad Świerzówką, a potem kolejną. Tak droga zamienia się miejscami z nurtem potoku, który rzeźbi i nawadnia dolinę. Wzdłuż niego budowano domy. Od domów po stokach wzniesień aż do granicy lasu ciągły się pasy łemkowskich pól uprawnych. Każdy z gospodarzy miał pas ziemi od potoku, do granicy lasu. Było to sprawiedliwe, bo każdy z nich miał dostęp do żyźniejszego skrawka ziemi przy potoku.\nTutaj potok można przejść po lodzie.\nNiedaleko przed Przełęczą Majdan wychodzimy na otwarte obszary z roślinnością nieleśną.\nZbliżamy się do źródeł Świerzówki znajdujących się pod Przełęczą Majdan. Jeszcze jeden mostek i lej doliny rozszerza się i zanika. Wchodzimy na otwarte tereny, pokryte zachowaną roślinnością nieleśną, taką jaka niegdyś występowała na całej długości doliny zamieszkałej przez Łemków. Gdybyśmy się przenieśli się w tamten czas i obrócili za siebie, skąd przyszliśmy, zapewne zobaczyliśmy odkryte stoki pokryte polami opadające do doliny Świerzówki. Tereny te są obecnie koszone, wcześniej po wojnie były wypasane, w ten sposób ten skrawek łąki zachował się i w dalszym ciągu jest chroniony przed sukcesją lasu przez Magurski Park Narodowy.\nTymczasem przed nami po prawej widać najwyższy szczyt w paśmie Magury Wątkowskiej - Wątkową (846 m n.p.m.). To najwyżej położony punkt dzisiejszej wędrówki. Jest godzina 10.40. Odpoczywamy chwilkę pod wiatą. O godzinie 11.00 ruszamy dalej w kierunku przełęczy.\nPolana z zachowaną roślinnością nieleśną.\nDróżka biegnie dalej dość płasko. Po kilku minutach wprowadza w młodnik. Niedługo potem wychodzimy z granic Magurskiego Parku Narodowego, a jednocześnie przecinamy granicę województwa (przechodzimy z Podkarpackiego do Małopolskiego). O godzinie 11.15 wchodzimy na Przełęcz Majdan (właściwie znajdujemy się nieco powyżej przełęczy, która znajduje się troszkę dalej na południe). Krótki postój, po czym opuszczamy żółty szlak, który kończy tutaj swój bieg. Kierujemy się na północ, gdzie prowadzą nas czerwone znaki Głównego Szlaku Beskidzkiego.\nO godzinie 11.00 rozpoczynamy podejście na Wątkową. Droga miarowo pnie się po leśnym stoku. Najpierw w towarzystwie wysokich buków, szczególnie dorodnych po lewej. Z prawej, gdzie niedaleko zaczyna się park narodowy las wygląda na bardziej dziki, bardziej zmiksowany przez inne gatunki drzew. Słońce rozpanoszyło się na całego. Mieni się oświetlone dno lasu, śnieg skrzy się na gałązkach drzew. To chyba najpiękniejszy zimowy dzień tej zimy, a raczej nie chyba tylko na pewno, jesteśmy o tym przekonani. Jakże może być piękniej, skoro jest tak pięknie?\nBuki przy szlaku podejściowym.\nDroga miarowo pnie się po leśnym stoku.\nBuki na szlaku podejściowym.\nIdziemy przez las ze snów, a może ze wspomnień dzieciństwa. O takiej właśnie zimie marzyliśmy na czas wędrówki przez zimowy Beskid Niski... i spełniło się. Cudowna aura panuje w Beskidzie Niskim.\nO takiej zimie marzyliśmy.\nIdziemy przez las ze snów.\nCudowna aura panuje w Beskidzie Niskim.\nPrzed grzbietem pasma.\nO godzinie 11.50 osiągamy grzbiet pasma, gdzie stoi krzyż papieski i obelisk ufundowany przez jasielskich turystów w 2003 roku na pamiątkę mszy świętej odprawionej tutaj przez ks. Karola Wojtyłę 14 sierpnia 1953 roku. Stoją też wiata, ławeczki - zatrzymujemy się chwilkę. W stronę południową ponad wierzchołkami drzew mamy ładny, choć ograniczony widok.\nWidok z grzbietu.\nSzczyt Wątkowej leży niedaleko stąd, na północny zachód. Prowadzi tam zielony szlak, na który wyruszamy o godzinie 12.05. Maszerujemy grzbietem, przez który biegnie granica Magurskiego Parku Narodowego. Ochroną parku narodowego objęte są północne stoki znajdujące po naszej prawej. Dróżka jest trochę wydeptana, ktoś niedawno tędy przechodził. Turyści lubią tędy wędrować, ale dzisiaj jest tutaj zupełnie pusto, gdy nie te ślady butów na śniegu, to można by powiedzieć, że dziewiczo.\nPrzy papieskim obelisku.\nPo dziesięciu minutach marszu docieramy na szczyt Wątkowej (846 m n.p.m.). Krótki postój na pamiątkowe zdjęcie. Razem i osobno. Kombinacji jest wiele, bo na szczyt o tej samej porze dotarł Zbyszek, Jurek i Patryk. Patryk ma ze sobą statyw, a więc na koniec możemy sobie zrobić zdjęcie wszyscy razem i o godzinie 12.20 opuszczamy wierzchołek. Wracamy tą samą drogą na Przełęcz Majdan.\nWątkowa (846 m n.p.m.).\nZima panująca na Magurze Wątkowskiej olśniewa. Grzbiet porastają niezbyt duże buczyny. Niektóre nieco powyginane, ale wyglądające na bardzo zdrowe. Nie da się iść bez zachwytu. Wewnętrzna satysfakcja z doskonale wykorzystanego czasu. Siedzenie w domu byłby dzisiaj czasem straconym. Zawsze rozpiera nas żal, gdy przez okno mieszkania widzimy piękną aurę na zewnątrz, a my siedzimy zamknięci w czterech ścianach. Dziś Magura Wątkowska przerosła nasze oczekiwania. Jakże nie wyrazić więc swojego zachwytu. Trudno pogodzić się z myślą, że ten dzień będzie musiał się skończyć. Może powinniśmy w Beskidzie Niskim pozostać jeszcze jeden dzień.\nZima panująca na Magurze Wątkowskiej olśniewa.\nLas tajemnic, las z dzieciństwa.\nGrzbiet porastają niezbyt duże buczyny.\nGrzbiet między szczytami Wątkowej i Magury.\nDochodzimy do czerwonego szlaku pod obelisk o godzinie 12.30. Schodzić? Jeszcze nie. W rozciągającej się stąd skromnej, ale jakże wspaniałej panoramce wyszukujemy Lackową po lewej, Magurę Małastowską po prawej, Jaworzynę Krynicką, za która powinny być widoczne nawet Tatry, lecz blask słoneczny z tamtej strony jest zbyt oślepiający.\nPrzed zejściem z grzbietu Magury Wątkowskiej.\nCzujemy głód, zaczynamy coraz częściej myśleć o schronisku i o jakimś ciepłym daniu. Zjedliśmy wcześniej tylko po małym batoniku. O godzinie 12.40 rozpoczynamy zejście na przełęcz i wtedy ogarnia nas uczcie, że kończy się coś wspaniałego. Trwa jeszcze, ale już za parę godzin stanie się wspomnieniem. Schodzimy na Przełęcz Majdan, potem dalej czerwonym szlakiem do Bacówki PTTK w Bartnem. Przed nami pokazuje się porośnięta lasem Mareszka. Na stokach tej góry stoi bacówka.\nByć tu to coś wspaniałego.\nŻal opuszczać to miejsce.\nNa Przełęczy Majdan są znane nam bagna. Są przymarznięte i po raz pierwszy w naszej historii udaje się przejść przez nie suchą nogą. Schodzimy łagodnie dróżką do dolinki, gdzie przecinamy jeden ze źródliskowych potoków Bartnianki. Dalej krótko w górę. Idziemy chwilkę skrajem lasu. Z prawej pokazują się nam zabudowania wsi Bartne. Po krótce widać ciąg całej doliny, w której leży ta łemkowska wieś. Do niej jeszcze dzisiejszego dnia podążymy, by zobaczyć ocalałe chyże i cerkwie.\nWidok w kierunku doliny potoku Bartnianka. Ulokowała się w niej wieś Bartne.\nJeden ze źródliskowych potoków Bartnianki.\nJeszcze jedno spojrzenie w kierunku doliny ze wsią Bartne.\nW końcu docieramy do bacówki. Do jej wnętrza wchodzimy o godzinie 13.20. Jest tłoczno, bo nasza grupa całkiem spora jest. Gospodarz Andrzej ledwie nie nadąża z przygotowywaniem posiłków. Niebawem kończy się specjalność jego kuchni: pierogi po łemkowsku. Wszyscy chcieliby to zamówić, bo jakże nie smakować Łemkowszczyzny w ten dosłowny sposób.\nBeskid Niski , Magurski PN , Świerzowa Ruska , Wątkowa


Syndrom Kury Domowej: Zajączek jako serwetnik / Upominek od Basi i Być Kobietą\nZajączek jako serwetnik / Upominek od Basi i Być Kobietą\nZajączek to również nieodzowny element Świąt Wielkanocnych i żeby na równi z kurczakami i jajami mógł być dekoracją stołu - wymyśliłam oto zajączka do serwetki.\nOczywiście jest to jedna z wielu możliwości wykorzystania zajączka do dekoracji świąteczno - wiosennej.\nZajączki wyśmienicie spełnią role serwetników na czas Świąt, będą miłą ozdobą stołu.\nDo wykonania zajączka jako serwetnika nie ma potrzeby większych zmian, niż przy zwykłym zajączku, wystarczy wykonać większą przerwę między słupkami tak żeby serwetkę po złożeniu przełożyć po przez otwory.\nDostałam bardzo miłą przesyłkę od Basi z bloga barbarbella. Jestem oczarowana tym do czego mogą jeszcze być przydatne serwetki - zobaczcie proszę:)\nW użyciu- w pełni spełnia swoje przeznaczenie.\nChustecznik wykonany przez Basię istne cudo mówię Wam wpadnijcie do Niej i przekonajcie się osobiście barabella, dziękuję Basieńko jesteś słodka tak jak ten upominek od Ciebie.\nKochani to już 7 spotkanie i dziś wietrzenie szafy w realu i w przenośni. Wyprzedziłam Tafcik i mam cały bałagan ujarzmiony[kosteczka]. Było tego, ale gdyby nie generalne porządki nie znalazłabym tkanin i nie było by poduszeczek. Przydało się więc porządkowanie, dziewczyny zadowolone, mało tego, zachwycone upominkami a ja mam kasę na swoje ogrodowe "przydasie". Oczywiście poszło też do wora [na czyściwo do zakładu], ale i koleżance bo jak się urosło[mówią, że rośnie się do 25 roku życia] to jest nie prawda kochane ja rosnę jeszcze a mam 5 z przodu. Wiosna ma to do siebie, że uwielbiam porządkować, przestawiać meble wymieniać dekorację [częściowo pozbywam się]. Dzięki temu oczyszcza się atmosfera! Zapraszam w moje skromne progi na pogaduchy [co, gdzie i jak zmienimy w ogrodzie?] temat aktualny! pozdrawiam Dusia.\nAutor: Dusia o 17:52\nSlonka 9 marca 2013 18:12\nBardzo wesołe zajączki :)\nGiga 9 marca 2013 18:13\nBardzo pomysłowe, podobają mi się zajączki jak serwetniki. Pudełko na serwetki też jest śliczne. Pozdrawiam.\nRoza Roz 9 marca 2013 18:13\nZajączki fajniutkie i pełnią super funkcję ;)\nAgnieszka 9 marca 2013 18:25\nZajączki są superaśne:)\nDziergalnia Joli 9 marca 2013 18:27\nBardzo pomysłowe zajączki. Piękna dekoracja :)\newa_m 9 marca 2013 18:30\nBardzo oryginalny pomysł na zajączkowe serwetniki:))\nChustecznik też piękny, miło dostawać prezenty:))\nDonia 9 marca 2013 18:38\nŚliczne zajączki! A z tymi serwetkami super pomysł!\nIna Kaźmierska 9 marca 2013 19:36\nFantastyczny pomysł z tymi serwetkowymi zającami. Zazdroszczę Ci tak twórczej głowy :) Super! Pozdrawiam ciepło Ina\nmrumru 9 marca 2013 19:38\nprzeurocze te króliczki a jeszcze pomysł z serwetnikami super!\nEv (ZielonaKrówka) 9 marca 2013 20:03\nBardzo pomysłowe króliczki - jeszcze nigdy takich nie widziałam :)\ntoja-12 9 marca 2013 20:04\nZajączki-serwetniki to super pomysł! Świetnie wyglądają:)\nA prezencik nie dosyć, że śliczny to jeszcze funkcjonalny:)\nmośtynka 9 marca 2013 20:22\nŚliczne zajączki a pomysł na wykorzystanie ich jest super !\nnawanna 9 marca 2013 20:41\nŁucja-Maria 9 marca 2013 21:14\nZajączki-serwetki bardzo pomysłowe.\nŚwietnie będą wyglądały podczas wielkanocnego śniadania.\nSerwetnik też bardzo ładny.\nEwa 9 marca 2013 21:19\nSuper pomysł ,na świąteczny stół,bardzo ładnie beda się prezentować.\nmanita 9 marca 2013 22:14\nDusiu- czy Ty masz jakiś czasowydłużoinator (za dużo oglądam Fineasza i Ferba z dziećmi, stąd ten -inator). Tyle wspaniałości u Ciebie a jeszcze masz czas na składanie w kostki. Proszę prześlij mi choć odrobinę swojej energii, moje szafy Cię o to proszą ;).\nDusia 10 marca 2013 00:18\nMówisz masz pozdrawiam Dusia\nAnna 9 marca 2013 23:21\nŚwietny pomysł z zajączkami jako serwetniki! Piękna dekoracja stołu!\nGaleriaZosi 10 marca 2013 01:02\nŚliczne upominki a serwetki z haftem kaszubskim. Uwielbiam malować motywy kaszubskie.\nDusia 10 marca 2013 08:29\nSerwetki to prezent od znajomej -są sliczne\nhaftytiny@o2.pl 10 marca 2013 08:41\nwspaniała dekoracja, świetny pomysł!\nwiesia66 10 marca 2013 09:23\nŚwietny pomysł z tymi zajączkami ;D\nRobótki Marleny 10 marca 2013 09:51\nBardzo fajny pomysł z tymi zajączkami:)\nJomo 10 marca 2013 09:58\nWspaniały pomysł na wielkanocne serwetniki :).\nvioli igłą malowane 10 marca 2013 10:02\nŚwietny pomysł z zajączkami ,.\nzapach piwonii 10 marca 2013 10:49\nZajączki bardzo rozweselające, pozdrawiam\nEwa 10 marca 2013 11:35\nPomysł z wykorzystanie zajączków rewelacyjny-działasz twórczo i za to Ci chwała..super chustecznik ja tez jestem zakochana w decu..Ewa:)\nDaniela 10 marca 2013 11:52\nTen pomysł z zajączkami jest superancki i jaka świetna ozdoba wielkanocnego stołu! Serwetnik śliczny!\nPaddington.miś 10 marca 2013 11:55\nŚwietny zajączkowy pomysł!!! Doskonale się prezentują w swoim zadaniu te zajączki :-)\nluzik 10 marca 2013 12:38\nZajączki cudo nawet nie przyszło mi do glowy aby wykorzystac jak ozdoby do serwetek.\nGratuluje wspamniałeo pomysłu\nJolanta Turoń 10 marca 2013 13:12\nDusiu, jak zawsze zaskakujesz superowymi pomysłami :) Zajączki są śliczniaste, a prezencik cudny. Pozdrawiam cieplutko :)\nRobótki babci Tereski 10 marca 2013 13:24\nBardzo pomysłowe zajączki.Podoba mi się haft kaszubski. Dziękuję za miły komentarz. Pozdrawiam.\nEdyta Pi 10 marca 2013 13:28\nFantastyczne te zajączki!!! Buziaki i pozdrawiam z południa Polski u Was podobno znów nawrót zimy brrr u nas słoneczko:)\nDusia 10 marca 2013 17:15\nEdytko nie ma nawrotu, zima jeszcze nie odeszła pozdrawiam Dusia\nMaga 10 marca 2013 13:46\nNiezwykle urocze :) Pozdrawiam ciepło\nShabby Shop 10 marca 2013 13:53\nMasz pomysły, no i wiedzę jak to wydziergać żeby było i ładne i funkcjonalne!!!\nCzarna Jagoda 10 marca 2013 14:45\nPiękne :) ale również te serwetki cudne :)\nElunia 10 marca 2013 15:18\nprezenty super,podoba mi sie pomysł z serwetkami\nZakątek pełen barw u Eli 10 marca 2013 16:38\nJesteś skarbnicą pomysłów - wszystko pięknie wymyśliłaś ( myślę o poprzednich dekoracjach)a zajączki super.:)\nhania739 10 marca 2013 17:21\nJesteś niezwykle pomysłową osóbką - zajączkowe serwetniki sa po prostu cudne :))\nEla czary mary 10 marca 2013 17:24\nKapitalny pomysł!Pięknie wyglądaja te zajączki serwetniczki:))\nMariola Wichrowska 10 marca 2013 20:41\nPomysł z zającami jest rewelacyjny! Ty to masz głowę na karku :D\nJoanna 11 marca 2013 07:10\nprezenciorek uroczy ...\nświetny pomysł na obrączkę ...\nwidzę, że normalnie chyba masz turboszydełko ...hihi\nEdyta 11 marca 2013 17:31\nZajączki są genialne!!! Będą przepiękną ozdobą świątecznego stołu. Pozdrawiam serdecznie :))\nSkarbnica Pomysłów 11 marca 2013 19:07\nZajączki są bardzo pomysłowe, ale chustecznik tez mi się szalenie podoba :)\nJolanta Turoń 12 marca 2013 10:04\nDusiu, zapraszam po wyróżnienie http://robotkijolci.blogspot.com/search/label/wyr%C3%B3%C5%BCnienia\nIrena 14 marca 2013 09:44\npodobają mi się te zajączki, fantastyczny pomysł, pozdrawiam\nSzydełkowe czary-mary 16 marca 2013 19:55\nZakątek Pamiątek 18 marca 2013 10:01\nPrace są bajecznie piękne, gratuluję pomysłu ;-)\nZakątek Pamiątek 18 marca 2013 10:03\nBajecznie piękne prace, gratuluję pomysłu :-)


Phillips Orchards & Cider Mill (Saint Johns, MI) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Phillips Orchards & Cider Mill\nAtrakcje w pobliżu obiektu Phillips Orchards & Cider Mill\nPhillips Orchards & Cider Mill opinie, Saint Johns\nNr 2 wśród 10 atrakcji w lokalizacji Saint Johns\nJest to po prostu w dół drogi dla nas. liubimy zatrzymać się na świeżych jabłek, slushes-jabłkowym i ciasteczka.\nZatrzymaliśmy się na jabłecznik.\nWspaniały cydr i wypieki w bardzo przystępnych cenach. Jalapeño boczkiem i serem bułeczki są przepyszne.\no wiele lepsze niż wuj jest miejsce\nPhillips sady zaoferować swoim klientom bardziej tradycyjne cydr Mill. Mają bezpłatne próbki jabłecznika i pozwalają na oglądanie jak wszystk jest faktycznie. Sprzedają pączki, ciasta i inne rzeczy, ale nie mają wszystkie skierowane tak jak w niektórych innych sadów. Oni po prostu fajne Apple farm doświadczenie...podobne do tego, które pamiętam jako dziecko. Mam nadzieję, że nigdy nie ulegnie zmianie!Więcej\nMieszkam na miejscu i uwielbiam to miejsce. Jabłka, cydr, pączki, Batterbee w chleb (najlepszy! ) , zestawem kosmetyków organicznych czekoladki, Bur Oaks popcorn (również najlepszy! ) , i wszelkiego rodzaju wspaniałe Michigan i lokalnie - produkty i dodatkami. Miałem sporo świąteczne zakupy tam w tym...roku. Kocham to miejsce!Więcej\nPierwsze spotkanie z innymi karty FAM\nWięc moja córka i jej chłopak chciał nas na spotkanie z jego rodzicami po raz pierwszy. Mają zaplanowane to swietne miejsce na spotkanie rodziców i członków karty FAM. To był jasny dzień, ale dość nippy southerners dla nas. Zostaliśmy przywitani przez bardzo przyjazny personel. Mieliśmy...gorące i zimne-jabłkowym jak oglądaliśmy je naciśnij przycisk świeży sok jabłkowy. Na cydr pączki są niesamowite i trzeba spróbować je świeże. Kupiliśmy kilka toreb do wypełnienia jabłka. Ten sad ma Fuji jabłka. drzewa były pełne jabłek. Mają drabin, aby dostać się do wysokiej oddziałów. dzieci świetnie się bawiły, zbieranie jabłek. Ich z prezentami ma dobre prezenty.Więcej\nmusi się zatrzymać podczas podróży w okolicy\nMają najlepsze z najlepszych! Personel zawsze uprzejmy i kompetentny. To urokliwe miejsce jest idealne. Po prostu uwielbiam to miejsce :)\nDobre ceny i świetny produkt\nIch ceny są wspaniałe i mają duży wybór produktów. Podoba mi się tutaj lepiej niż inne duże Orchard nieopodal. Nie za dużo dzwony wodotrysków ale nam się to podoba.\nTo wspaniałe miejsce do odwiedzenia i kupić jabłka i ciasta. Najlepsze ceny. Pracownicy byli bardzo przyjaźni i pozwoliło nam na spróbowanie jabłko przed zakupem marki Apple nie znam. Na pewno wrócę tu ponownie.\nSzybko się kończą, świetne rzeczy\nPrzyjazny personel i wspaniałe produkty. Szczególnie polecam cynamon cukier pączki i cydr slushes. Na pewno warto się zatrzymać.\nJak można oczekiwać, ich owoce i produkty są fantastyczne z dobrymi cenami. Uwielbiam ich sklep z Michigan produktów.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Phillips Orchards & Cider Mill.


Troska o higienę i znaczenie kremu ochronnego\nCzym się różni skóra seniorów?\nIstnieje pewien aspekt opieki nad bliskim, który może mieć duży wpływ na jego komfort: pielęgnacja skóry.\nKażdy z nas potrzebuje zdrowej skóry. Zależy od tego nasze zadowolenie i komfort. Z wiekiem skóra się starzeje, przez co staje się bardziej delikatna i podatna na uszkodzenia.\nNietrzymanie moczu powoduje podrażnienia i zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenia skóry, infekcji oraz wysypki. Częste mycie wodą i mydłem jedynie pogłębia problem. Ponadto mocz nadaje skórze nieprzyjemny zapach.\nDzięki odpowiedniej higienie unikniesz podrażnień i infekcji skóry oraz zapewnisz jej odpowiednią pielęgnację, a Twój podopieczny poczuje się czysto, świeżo i wygodnie.\nW tej sekcji dowiesz się więcej o nietrzymaniu moczu i specjalistycznych kosmetykach przeznaczonych do skóry seniorów. Dowiedz się, jak zapewnić bliskiemu właściwą pielęgnację skóry:\n> Nietrzymanie moczu a higiena\n> Zdrowie skóry\nJak zapewnić bliskiemu właściwą higienę.\nDowiedz się więcej o zdrowiu skóry i jego znaczeniu.\nSposoby pomocy bliskiemu.


Największy dancing międzypokoleniowy w Warszawie. "Teściowa Śpiewa" powraca | Warszawa Nasze Miasto\nRedakcja 26 sierpnia 2019, 13:07\nW sobotę, 14 września 2019 na placu Hallera o godz. 15 wystartuje "największy dancing międzypokoleniowy" - tak przynajmniej twierdzą jego organizatorzy. Impreza rozpocznie się występem zespoły "Teściowa Śpiewa", który podbił serca internautów:\nZapraszamy seniorów, ich dzieci, wnuki, sąsiadów i młodych. Młodzi na Was liczymy! Pamiętajcie, to właśnie od nas dużo zależy. Przełamujmy stereotypy związane z postrzeganiem starości. Walczmy z wykluczeniem społecznym ze względu na wiek. Łączmy pokolenia, Dancing uczy tolerancji i odwagi życiowej, inspiruje do rozwijania swoich pasji niezależnie od wieku - zapowiadają organizatorzy.\nO godz. 16.30 zagrają dla wszystkich Dj Jerry vs Praktyczna Pani & Blu Mantic (na wokalu). Jeśli całość pójdzie zgodnie z planem plenerowa impreza potrwa do godz. 21. Wstęp na to wydarzenie jest bezpłatny.\nPierwsze imprezy z cyklu Dancing Międzypokoleniowy odbyły się w 2011 r. Pomysłodawczynią tego projektu jest Paulina Braun. Wydarzenie szybko zyskało na popularności. Dziś pod opieką i pełnym wsparciem Pauliny organizowany jest przez liczne organizacje, kluby, dzielnice w formule licencyjnej w całej Polsce.\nNOWE Ostrzeżenie dla Mazowieckiego 01.08.2021 01:00, Silny deszcz z burzami


Stalinizm z czeską twarzą. Studium przypadku: Jiři Menzel „Skowronki na uwięzi” (1969) - Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego\nStalinizm z czeską twarzą. Studium przypadku: Jiři Menzel „Skowronki na uwięzi” (1969)\nSkowronki na uwięzi to obraz stalinizmu, ale stalinizmu w wydaniu komediowym. W okresie masowego terroru, wszechwładzy jednej partii i monopolu ideologicznego dystans wobec świata staje się sposobem na zachowanie godności i obronę podstawowych wartości.\nKraje Europy środkowo-wschodniej, 1945-1989, Historia kultury i sztuki, Historia społeczna, Historia polityczna, Artykuły, Europa\nJiři Menzel nakręcił Skowronki na uwięzi w roku 1969, angażując w większości znanych aktorów, z których część zdobyła sławę dzięki grze w słynnych Pociągach pod specjalnym nadzorem. Będąc uznanym reżyserem, mógł pozwolić sobie na stosunkowo dużą swobodę artystyczną i światopoglądową, przez co powstał film przekraczający przyjęte ówcześnie normy, cechujący się innowacyjnością w treści i formie. Jednak ze względu na zmianę sytuacji politycznej po wydarzeniach roku 1968 roku i zakończenie okresu, dzięki któremu w kinematografii czeskiej zaistnieć mogła tak zwana Nowa Fala, Skowronki na uwięzi musiały czekać na swoją premierę 21 lat. Pokazywano je jedynie na zamkniętych pokazach i choć mało kto mógł je zobaczyć, recenzje były bardzo pochlebne1. Cenzura okresu normalizacji sprawiła, że nie zyskały takiego rozgłosu jak poprzednie dzieła Menzla, a przez krytykę docenione zostały dopiero w roku 1990, kiedy po oficjalnej premierze na festiwalu w Berlinie nagrodzono je Złotym Niedźwiedziem. Na czechosłowackiej publiczności lat 90. nie wywarły jednak specjalnego wrażenia: „»Skowronki na uwięzi«, jeden z najważniejszych czeskich filmów rozrachunkowych, wciąż więc pozostają niedocenione, może dlatego, iż jego prawdziwym adresatem było inne pokolenie widzów”2.\nWidok na hutę w Kladnie (kadr z filmu Jiřego Menzla Skowronki na uwięzi, 1969)\nReżyser kolejny raz posłużył się prozą Bohumila Hrabala, adaptując fragmenty jego powieści „Sprzedam dom, w którym już nie chcę mieszkać”, inspirowanej własnymi doświadczeniami pisarza, który był pracownikiem przymusowym huty w Kladnie. Wykorzystanie jedynie poszczególnych części utworu sprawiło, że film składa się z kilku dość luźno powiązanych opowieści, co powoduje, że „rwana, niespójna forma doskonale oddaje absurdy i nielogiczność ówczesnej rzeczywistości”3. Mamy do czynienia z kilkoma zazębiającymi się płaszczyznami fabularnymi: codzienność na złomowisku, ślub i pożycie małżeńskie strażnika, życie prywatne Pavla, wdrażanie ustawy o higienie przez kierownika, życie rodzinne byłego stolarza, pożycie małżeństwa w średnim wieku. Dwie ostatnie ograniczają się tylko do jednej sceny, przerywającej główną narrację i tylko luźno z nią powiązanej. Całość jest więc zbiorem fabularyzowanych mikrohistorii, których połączenie rysuje przed nami obraz społeczeństwa czeskiego doby stalinizmu.\nPodczas pracy na złomowisku rodzi się miłość byłego mleczarza i więźniarki (kadr z filmu)\nNa 91 minut przenosimy się do stalinowskiej Czechosłowacji początku lat 50.4 Na złomowisku w hucie Poldi w Kladnie nieopodal Pragi po dwóch stronach płotu pracuje grupa więźniarek skazanych za próbę przekroczenia granicy i przedstawiciele środowisk burżuazyjnych skierowani do pracy w ramach reedukacji, o czym dowiadujemy się już z napisów na początku filmu: „Po rewolucji lutowej klasa robotnicza definitywnie przejęła władzę, stając się kierowniczą siłą w kraju. Resztki klas pokonanych włączono w proces produkcyjny, żeby uczciwą pracą odrobili swoją niegdysiejszą przynależność do burżuazji”.\nW grupie tej znajdują się ukarani za nieprawomyślność: prokurator, profesor filozofii, saksofonista, fryzjer i mleczarz. Winą prokuratora było to, że twierdził, iż obrona nie jest częścią oskarżenia; profesor filozofii nie zgodził się na oddanie swoich książek; kucharz nie chciał z powodów religijnych pracować w soboty; muzyk zaś stracił posadę, gdy saksofon uznano za instrument burżuazyjny. Wszyscy w jakiś sposób narazili się władzom, stanowią margines socjalistycznego społeczeństwa i aby odrobić swoje winy, zostali włączeni w proces produkcyjny. Nadzór nad nimi sprawuje odziany w garnitur kierownik, z pochodzenia robotnik. Grupa kobiet pracuje zaś pod okiem umundurowanego strażnika, starającego się jak najlepiej wypełniać swe obowiązki i nie wchodzić w bliższe kontakty z podwładnymi.\nTa różnorodność w doborze bohaterów tworzy barwny obraz, zarówno w sensie metaforycznym, jak i dosłownym, a także decyduje o charakterystycznej warstwie językowej filmu, którą możemy określić jako „połączenie inteligenckiego żargonu z knajacką mową i sztucznością partyjnej nowomowy”5. Istotna jest również obecność plakatów i haseł propagandowych wyeksponowanych podczas kręcenia na złomowisku filmu propagandowego (np. Železo, krev petiletky_” – _Żelazo, krew, plan pięcioletni).\nHuta metaforą systemu socjalistycznego\nW pierwszych scenach filmu widzimy panoramę huty w Kladnie: dymiące kominy, porządek i harmonia. Zbliżenie pokazuje zaś bałagan, zniszczone sprzęty, znudzonych i brudnych ludzi. Możemy odczytać to jako alegorię systemu socjalistycznego, który w warstwie retorycznej przedstawia się bardzo pozytywnie, a dopiero przy bliższym kontakcie widoczne są jego skazy, niedociągnięcia i niedoskonałość. Złomowisko jest jakby państwem w miniaturze, jak w soczewce skupiają się tu różne zjawiska, z tym że wszystko jest odwrócone, rzec by można „postawione na głowie”. Prześmiewczo pokazany jest porządek państwa socjalistycznego, co sprawia, że odbieramy to jako parodię tegoż państwa. Istnieje podział na wyzyskiwanych i wyzyskiwaczy, ale to burżuazja jest tu wykorzystywana, by służyć klasie robotniczej. Opór przeciw imperializmowi i propagowanie pokoju są agresywne i mogą stanowić zarzewie konfliktu zbrojnego („my wam wlejemy w wasze imperialistyczne mordy naszą pokojową stal”). Ciągle pojawiają się hasła wzywające do pracy, ale nie widać jej realnych efektów. Zasady prawa są dobrze znane, lecz – mimo podlegania jego sankcjom – są lekceważone lub naginane do własnych celów.\nKręcenie filmu propagandowego o pracy na złomowisku (kadr z filmu)\nProkurator podaje przepisy z prawa socjalistycznego, które w danym kontekście ośmieszają system. Kiedy poważnym tonem recytuje paragraf: „Kto bez zezwolenia opuści obszar Republiki Czechosłowackiej podlega karze pozbawiania wolności od jednego do pięciu lat” odnoszący się do więźniarek, kamera pokazuje ich miłe, uśmiechnięte twarze, a następnie zerkającego na jedną z nich młodego chłopaka. Momentami absurdalność przepisów wyrażona jest wprost, na przykład gdy prokurator opowiada o prawie dwóch policzków: „Jeżeli mnie spoliczkuje robotnik, to zamkną mnie, ponieważ go sprowokowałem, a kiedy ja spoliczkuję robotnika, to znów zamkną mnie, ponieważ jest to ciężkie uszkodzenie ciała, chociaż tylko lekkie”.\nInnym przykładem jest ustawa o higienie, na którą powołuje się kierownik. Przez większość filmu wydaje się to pożyteczną, choć zabawną przesadą: myje on dzieciom buzie, ostrzega przed malarią i tak dalej. Dopiero pod koniec widzimy jak, powołując się na tę ustawę, własnoręcznie myje w balii młodą dziewczynę, entuzjastycznie opowiadając o swojej dbałości o nowego człowieka. Jest to nie tylko sprowadzenie prawa do absurdu, ale także ukazanie, do jakich nadużyć prowadzi i jak można wykorzystać je do własnych celów. Lekceważenie przepisów pokazane jest także w scenie, kiedy kucharz, któremu kierownik wręcza kolejną naganę za odmowę pracy w soboty, starannie składa dokument, a następnie zawija w niego sztućce.\nWażną postacią jest mleczarz, który w przeciwieństwie do innych robotników zgłosił się do pracy na ochotnika, chcąc własną pracą wprowadzać w życie komunistyczne ideały i uczestniczyć w budowie socjalistycznej ojczyzny. Jednak jego idealistyczna postawa, godna przedwojennego czechosłowackiego komunisty, brutalnie zderza się z rzeczywistością. Nonkonformistycznie sprzeciwia się on wypaczeniom i nadużyciom, a w końcu rozpoczyna tragiczny w skutkach strajk6.\nW Skowronkach na uwięzi, mimo pozornego podziału na „my” i „oni” oraz jego zewnętrznych oznak, wszystko tworzy jedną całość, a różne światy przenikają się. Kobiety i mężczyźni oddzieleni drewnianym płotem wciąż zerkają ku sobie i wykorzystują każdą okazję, by przejść na drugą stronę, przekazać jakąś wiadomość, dać znak. Przełożeni i podwładni wiedzą, że tworzą odrębne grupy, co podkreślone jest przez ich strój czy fizyczną izolację, jednak ciężko im zachować swoją pozycję. Kierownik – robotnik z pochodzenia, zaczyna pomagać w pracy, przerzucając złom, jest życzliwy, przekazuje ważne informacje. Swoją pozycję zawdzięcza panującemu ustrojowi, który w jakiś sposób mu ją narzucił. Strażnik stara się zachować dystans wobec podwładnych, co doprowadza go do pewnej izolacji, która staje się dla niego ciężarem. W rzeczywistości potrzebuje poczucia przynależności, co najdobitniej wyrażone jest w scenie, w której w zimny deszczowy dzień podchodzi on do kręgu robotników grzejących dłonie nad ogniem i przyłącza się do nich. Wszystko to sprawia, że nie ma podziału na dobrych i złych. Ludzie zajmują różne stanowiska, znaleźli się w różnych sytuacjach i różnymi sposobami próbują sobie z tym radzić. Jednak wciąż więcej ich łączy niż dzieli, co sprawia, że wzajemnie sobie pomagając, udaje im się przetrwać w najtrudniejszych nawet warunkach.\nStalinizm można przeczekać\nŁączy się z tym kwestia nadzoru i władzy. Robotnicy i robotnice mieszkają w barakach, gdzie brak jest intymności i wszystko podlega kontroli. Strażnik podsłuchuje nawet pod prysznicem, kiedy jeden z bohaterów opowiada, że najwznioślejsze czynności to jedzenie, spanie, akt miłosny. Także te najprostsze i najintymniejsze sfery ludzkiego życia próbuje się poddać kontroli i regulacji, jednak ludzie zdają się to lekceważyć i nie tracić radości życia płynącej z wszystkich jego przejawów. Możemy uznać to za metaforę totalitaryzmu, który przegrywa z ogromnym pragnieniem realizacji swojego człowieczeństwa, zarówno w sferze cielesnej, jak i duchowej. Panujące stosunki międzyludzkie przedstawione są jako nienaturalne: szkodzą one nie tylko represjonowanym, ale także represjonującym.\nStrażnik, mimo że stara się dobrze wypełniać swoje obowiązki, wciąż wygląda na zatroskanego i nieszczęśliwego. Próbuje szukać uzasadnienia dla swoich działań i tłumaczyć je. Widzimy jak, obserwując przerzucające złom dziewczyny, spogląda na obrazek przedstawiający anioła, który czuwa nad dziećmi bawiącymi się nad przepaścią. Czuje się niczym anioł stróż, szukając w ten sposób sensu swego działania. Dostrzegamy więc u niego zwykłe ludzkie słabości i zwątpienia, a także przekonanie o moralnej wyższości dobra nad złem. Źli nie są zatem ludzie, ani przełożeni, ani podwładni, lecz sytuacja w jakiej się znaleźli. Płynie z tego także refleksja, że chociaż system został narzucony, to tworzą go ludzie, a więc ich działania są w stanie rozsadzić go od środka. Nie można więc porzucać nadziei na to, że przyjdą lepsze czasy, a obecne warunki traktować należy z pobłażaniem jako chwilową niedogodność.\nBohaterowie Menzla potrafią zachować optymizm i wiarę w lepsze jutro mimo trudnej sytuacji, w której się znaleźli. Siłą, która pozwala im z radością znosić ciężkie chwile jest miłość, a najważniejszą wartość stanowi drugi człowiek. Fizyczne zniewolenie nie oznacza zniewolenia duchowego. Stalinizm można przeczekać, przetrwać, zachowując przy tym godność i jednocześnie cieszyć się życiem, czerpiąc radość z każdego dnia. Nawet jeśli nie można czegoś mieć, to zawsze pozostaje marzyć o tym i być szczęśliwym dzięki namiastkom normalności.\nEgzemplifikacją tego jest scena, w której młoda więźniarka ubrana w brudne robocze ciuchy z uśmiechem uplata ze starej sprężyny kokardę. Bardziej rozbudowanym przykładem jest wątek miłości Pavla i Jitki, którzy poznają się na złomowisku, gdzie wśród stosów śmieci i zużytych sprzętów rozkwita ich uczucie. Młodym ludziom udaje się wziąć ślub, mimo że panna młoda nie może być obecna na ceremonii ze względu na status więźniarki. Kiedy naczelnik więzienia ogłasza Jitce, że została żoną Pavla, mimo że jest to jedynie imitacja czy też substytut prawdziwej ceremonii zawarcia małżeństwa, jej emocje są jak najbardziej realne i intensywne.\nKiedy świeżo poślubieni małżonkowie mają wreszcie spotkać się na osobności, Pavel biegnący z kwiatami do żony zostaje zmuszony do wzięcia udziału w przywitaniu dygnitarza państwowego, podczas którego szczerą wypowiedzią naraża się władzom. Zamiast w objęcia Jitki trafia na dwa lata do kopalni na przymusowe roboty. Jednak i ten cios przyjmują oni ze spokojem, nie tyle oczekując na pełnię szczęścia po zakończeniu rozłąki, co już ją przeżywając. Pokazuje to, że panujący system niszczy ludziom życie, lecz oni potrafią nie tylko przyjąć to z godnością, ale także kochać się i być szczęśliwymi mimo wszystko.\nJednostka pozostaje rozerwana pomiędzy narzucanym przez władzę a własnym systemem wartości i generowaną przez niego postawą. Sprawia to, że brakuje jej zewnętrznej instancji – absolutu, z którego mogłaby czerpać siłę i inspirację. Poszukuje ich więc w sobie i w prostej interakcji z drugim człowiekiem. Podczas nocnej przechadzki profesor opowiada o filozofii Kanta i jego imperatyw kategoryczny kwituje słowami: „To w górze niszczy moją ważność i czuję się niczym zwierzę, lecz to prawo moralne podnosi moją wartość w nieskończoność i uniezależniam się od świata zmysłowego”. Brzmiałoby to patetycznie, gdyby nie to, że kończąc swą wypowiedź, profesor potyka się i wpada do dziury w ziemi. To przemieszanie patosu z humorem daje groteskowy efekt, pozwalający spojrzeć na życie jak na rodzaj zabawy czy gry, z której przyjemność czerpać można nawet wówczas, jeśli nie znając do końca zasad, wciąż się przegrywa.\nRobotnicy podczas obiadu zerkający na siedzące nieopodal więźniarki (kadr z filmu)\nJuż na początku filmu sytuacja bohaterów wydaje się zła, a z każdą minutą tylko się pogarsza. Jednak ich apetyt na życie i radość z niego rosną wprost proporcjonalnie do piętrzących się problemów. Apogeum tego widoczne jest w scenie końcowej, kiedy robotnicy po otrzymaniu kolejnego wyroku zjeżdżają szybem kopalni. „Jestem szczęśliwy, odnalazłem siebie” – mówi były profesor filozofii, co jego towarzysz kwituje pogodnym uśmiechem, po czym spogląda ku górze na oddalający się prostokąt światła. Skierowanie kamery w górę sprawia, że widz ma złudzenie opadania, co mogłoby być przygnębiające, gdyby nie wypowiedziane chwilę wcześniej słowa i łagodna, kojąca muzyka. Interpretować to możemy jako przekonanie, że w im większe czeluści bezsensu i zła pogrąża się człowiek, tym większe pokłady człowieczeństwa odnajduje w sobie.\nZ jednej strony ukazana jest potrzeba wyjaśniania świata i nadawania mu sensu, z drugiej zaś pogodne trwanie w powikłanej rzeczywistości i chłonięcie jej na wszystkie możliwe sposoby. Wyrazem tego są tematy poruszane przez profesora: filozofia transcendentalna, marksistowska, chrześcijańska. Symbole chrześcijańskie pojawiają się w różnych kontekstach, na przykład obrazek z aniołem czy zniszczone krzyże na złomowisku. Interpretować to możemy jako niemożność uwolnienia się od korzeni chrześcijańskich, a także niezmienność i aktualność fundamentalnych wartości, które trwają w ludzkich umysłach, mimo że są marginalizowane i wyśmiewane przez władze. Filozofia marksistowska przedstawiana jest pozytywnie, wręcz jako genialna, co tworzy dysonans pomiędzy teorią a polityczną i społeczną praktyką. Panująca ideologia komunistyczna traktowana jest jednak jako coś odrębnego, pełnego sprzeczności i prowadzącego do wypaczeń.\nRzeczywistość ukazana w filmie Menzla jest pełna absurdów, jak mówi jeden z bohaterów: „w naszym kraju i to niemożliwe jest możliwe”. Jednostka jest zupełnie zależna od państwa, które próbuje decydować o jej życiu zawodowym, osobistym, duchowym, a także determinuje jej położenie ekonomiczne. Na hasło „Cześć pracy!” robotnik bez namysłu odpowiada: „Jeżeli dobrze płatna to cześć!”, wyrażając prostymi słowy jedną z najbardziej podstawowych ludzkich potrzeb. W warunkach realnego socjalizmu są one zaniedbywane, a realizacja niektórych odbywa się tylko w warstwie retorycznej. Jednocześnie nie sprawia to, że system zostaje uznany za zły sam w sobie. Wskazuje się na przeszkody we wprowadzaniu w życie realnego socjalizmu: „człowiek widzi idee, a potyka się o byle gówno”.\nAudiowizualna metafora historiograficzna\nFilm ten zarówno przedstawia procesy i zdarzenia funkcjonujące w tradycyjnej historiografii, jak i jest swoistą wariacją na temat ich przebiegu w skali mikro, opartą na literackich przedstawieniach przeszłości i zasobach pamięci społecznej. Historyczną ramą interpretacyjną jest stalinizm, a zawężając, są nią represje wobec klas posiadających w postaci przymusowej pracy fizycznej. W tych granicach zawierają się także przedstawienia działania mechanizmów systemu komunistycznego w tym okresie w Czechosłowacji, na przykład polityczne i gospodarcze uzależnienie od ZSRR, funkcjonowanie gospodarki nakazowo-rozdzielczej, kult jednostki, dominująca rola KPCz, niszczenie warstwy drobnych posiadaczy, awans społeczny przedstawicieli środowisk robotniczo-chłopskich, indoktrynacja młodzieży w duchu marksizmu-leninizmu, propaganda sukcesu, dominacja socrealizmu w sztuce, represje wobec opozycjonistów i zwykłych obywateli, laicyzacja życia społecznego i walka z Kościołem, próba stworzenia „nowego człowieka” i tak dalej. Elementy te tworzą tło, na którym ukazane są różne modele ludzkich postaw i zachowań, przypisywane społeczeństwu czeskiemu doby stalinizmu, na przykład otwarte występowanie przeciwko systemowi, bierny opór, zaangażowanie w działanie aparatu państwowego czy próba zachowania neutralności i dostosowania się do istniejących warunków. Wątki poboczne filmu ukazują mentalność, obyczajowość i warunki życia codziennego Czechów w okresie stalinizmu.\nWedług Macieja Roberta kluczem do odczytania filmu jest gra z socrealistycznym kanonem filmowym7, a w szczególności sposób kreowania bohaterów. „To antyprodukcyjniak, którego siła polega na przyjęciu konwencji typowego filmu z epoki. Groza i absurd czasów realnego socjalizmu zostały w tym filmie wyolbrzymione za pomocą – o ironio! – środków stosowanych do gloryfikacji systemu”8. Arsenał estetyki socrealizmu został użyty do ośmieszenia i zdemaskowania ustroju, który miał wychwalać i utrwalać. Zarówno warstwa językowa, jak i wizualna przedstawiona jest bez przekłamań, wykorzystując znane sformułowania i teksty kultury. Z jednej strony, wynika to z chęci przestawienia ówczesnej rzeczywistości taką, jaką była naprawdę, w opozycji do wizji prezentowanej w filmach propagandowych lat 50., z drugiej zaś – umieszczenia jej w kontekście wykazującym jej absurdalność.\nBohaterowie, choć w socrealistycznej scenerii, wszystkimi sposobami wymykają się sztywnym schematom i tendencyjności kina socrealizmu, stając się niejako jego antybohaterami. „Bohaterowie »Skowronków na uwięzi« dekonstruują mit idealnego robotnika zarówno na poziomie indywidualnym, jak i zbiorowym”9 – to przełom polegający na stworzeniu alternatywnej wobec socrealistycznej wizji człowieka i pracownika w komunistycznym państwie. Kobiety, niczym przodowniczki socjalistycznej pracy z propagandowych plakatów, wykonują pracę tradycyjnie pojmowaną jako męską, ale zachowują przy tym stereotypowo kobiecą delikatność i uczuciowość. Zarazem subtelnie, ale stanowczo stawiają opór opisanej przez Foucaulta biowładzy i traktowaniu ciała jako alegorii maszyny10.\nSkowronki na uwięzi to audiowizualna metafora historiograficzna11, stworzona zaraz po wydarzeniach okresu praskiej wiosny. Film ten jest więc owocem ożywienia politycznego i artystycznego, fermentu społecznego wywołanego krytyką partii i rządu, próbami wprowadzenia socjalizmu z ludzką twarzą, pokłosiem entuzjazmu z wprowadzonych reform; a zarazem goryczy spowodowanej skutkami tych procesów. Przedstawia więc wizję stalinizmu funkcjonującą w pokoleniu schyłku lat 60., które tego zjawiska doświadczyło osobiście, przeżywając następnie okres odwilży i przełom roku 1968. Trauma radzieckiej inwazji była zapewne jednym z powodów odwołania do czasów stalinizmu, a więc okresu poprzednich tak zwanych ciężkich czasów. Konieczność funkcjonowania w nowej rzeczywistości skłania do poszukiwania w przeszłości zdarzeń czy okresów uznawanych za podobne, co ma pomóc odnaleźć się w istniejącej sytuacji i zastosować sprawdzone wzory działania. Jednocześnie jest to próba oswojenia rzeczywistości, sprowadzenia jej do znanych schematów, co w tym przypadku daje nadzieję na pozytywną zmianę w przyszłości.\nZ drugiej strony możemy to interpretować jako ukazanie gorszych czasów, które udało się przetrwać, co sprawia, że obecna sytuacja wydaja się relatywnie lżejsza. W filmie odnaleźć możemy nawiązania do prób wprowadzenia socjalizmu z ludzką twarzą – w wypowiedziach i zachowaniach bohaterów odbija się tęsknota za niewypaczonymi ideałami socjalistycznymi, takimi jak równość, sprawiedliwość społeczna, demokracja; a także wartościami uznawanymi za ogólnoludzkie i fundamentalne – jak mówi jeden z bohaterów: „gdzie przepadły te stare dobre czasy, kiedy jeden drugiego szanował i kiedy ludzie się kochali?”. Słowa te, wypowiedziane do wysokiej rangi funkcjonariusza partyjnego, sprawią zresztą, że młody człowiek zostanie skazany na dwa lata ciężkich robót. Postać wspomnianego działacza partyjnego budzi zaś skojarzenia z osobą ówczesnego premiera, Antonína Zápotockiego, podkreślając jego odizolowanie od realnych problemów i nieumiejętność zrozumienia aktualnej sytuacji. Analogia ta dostrzeżona została przez cenzurę, co sprawiło, że opisana scena została usunięta zanim całkowicie zakazano wyświetlania filmu12.\nObraz Menzla posiada cechy klasycznego i nieklasycznego filmu historycznego, z przewagą tych pierwszych. Wyróżnia go luźna kompozycja, przeplatanie się scen i brak fabularnej jednolitości, przy jednoczesnym zachowaniu chronologii. Sposób przedstawiania jest realistyczny, kadrowanie konwencjonalne, zachowano także przezroczystość formalną. W dialogach bohaterów zawarte są informacje na temat miejsca i czasu akcji, a także jasne wprowadzenie w fabułę i zarys problematyki. Trudno jasno określić przesłanie, a wiele treści wyrażonych jest poprzez aluzje, żarty i wieloznaczności, zmuszając widza do wysiłku intelektualnego. Bez znajomości kontekstu historycznego trudno o odczytanie większości przekazów, zarówno w warstwie słownej, jak i wizualnej.\nTytuł Skowronki na uwięzi nosiła napisana w roku 1959 książka Bohumila Hrabala, która za sprawą cenzury nie ujrzała światła dziennego. To symboliczne nawiązanie wzmocnione jest przez wydźwięk samego sformułowania określającego zderzenie potrzeb i marzeń człowieka, w szczególności wywodzącego się z inteligencji, z represyjnością systemu politycznego13.\nSkowronki na uwięzi to obraz stalinizmu, ale stalinizmu w wydaniu komediowym. Rzeczywistość, nawet ta najgorsza, jest żartem i zabawą. Najważniejszy jest szczegół, ułamek, drobiazg. Właśnie z tych odprysków rzeczywistości człowiek może czerpać największą i najczystszą radość. W życiu ani tragedia, ani komedia nie istnieją w czystej postaci. Ta groteska nie pozwala ani na jednoznaczne potępienie, ani na afirmację, budując dystans wobec świata. W okresie masowego terroru, wszechwładzy jednej partii i monopolu ideologicznego dystans ten staje się sposobem na zachowanie godności i obronę podstawowych wartości.\n1 M. Robert, Jiri Menzel: przypadki reżysera pod specjalnym nadzorem, [w:] A. Helman, A. Pitrus, Autorzy kina europejskiego IV, Warszawa 2008.\n2 M. Robert, Socrealizm a rebours. Skowronki na uwięzi Jiřego Menzla, „Kwartalnik filmowy”, 2009, nr 67–68, s. 284.\n3 Tamże, s. 103.\n4 Z wypowiedzi bohaterów na temat wojny koreańskiej dowiadujemy się, że jest rok 1950.\n5 M. Robert, Socrealizm…, s. 264.\n6 Tamże, s. 269–270.\n7 Tamże, s. 272.\n8 Tamże, s. 262.\n9 Tamże, s. 274.\n10 Tamże, s. 270–271.\n11 P. Witek, Kultura, film, historia. Metodologiczne problemy doświadczenia audiowizualnego, Lublin 2005, s. 214–215.\n12 M. Robert, Socrealizm…, s. 280.\n13 Tamże, s. 263.\nRobert M., Jiri Menzel: przypadki reżysera pod specjalnym nadzorem, [w:] A. Helman, A. Pitrus, Autorzy kina europejskiego IV, Warszawa 2008.\nRobert M., Socrealizm a rebours. Skowronki na uwięzi Jiřego Menzla, „Kwartalnik filmowy”, 2009, nr 67–68, s. 284.\nFilmowe zmagania z historią. Fabularny film historyczny jako źródło historyczne.\nPrzetrwać wojnę po czesku. Jan Hřebejk „Musimy sobie pomagać”.


Ciasto Pani Walewska - ciasto Pychotka z kremem czekoladowym - Via Gusto\nTort z tortilli a’la krokiety z kapustą i pieczarkami – szybsza wersja...\nStrona główna PrzepisyRodzaj daniaCiasta\tCiasto Pani Walewska – ciasto Pychotka z kremem czekoladowym\npodpis: Via Gusto 12 maja 2022 11 maja 2022\nCiasto Pani Walewska, znane też jako ciasto Pychotka to deser, który składa się z kilku warstw – kruchego ciasta, dżemu z czarnej porzeczki, bezy posypanej płatkami migdałowymi i kremu budyniowego. W tym przepisie krem przygotowałam z dodatkiem kakao. Czekoladowy krem świetnie komponuje się z całym ciastem.\nJak zrobić ciasto Pychotka z kremem czekoladowym?\nPrzygotowanie ciasta Pani Walewska dzieli się na kilka etapów. Pierwszym krokiem jest ugotowanie budyniu. Następnie wyrabiamy kruche ciasto. Schłodzone i rozwałkowane kruche ciasto smarujemy dżemem. Kolejno przygotowujemy bezę i wykładamy ją na dżem. Posypujemy płatkami migdałowymi i pieczemy dwa blaty ciasta.\nPo wystudzeniu budyniu przygotowujemy krem na bazie masła. Na koniec wystudzone blaty ciasta przekładamy kremem i całość chłodzimy kilka godzin w lodówce.\nPrzepis na ciasto Pani Walewska – ciasto Pychotka\nCiasto Pani Walewska z kremem czekoladowym (ciasto Pychotka)\nVia Gusto Ciasto Pani Walewska, znane też jako ciasto Pychotka to deser, który składa się z kilku warstw – kruchego ciasta, dżemu… Drukuj\nProporcje na: formę 24x24 cm Czas przygotowania: 1 godz. Czas pieczenia/gotowania: 20 min.\n250 g dżemu z czarnej porzeczki\n60 g czekoladowego budyniu bez cukru (proszku budyniowego)\n1 op. cukru waniliowego (15-20 g)\nPrzygotowanie ciasta rozpocznij od ugotowania budyniu do kremu. 250 ml mleka zagotuj, natomiast 100 ml mleka wymieszaj z proszkiem budyniowym i cukrem, a następnie dodaj do gotującego się mleka – całość mieszaj do momentu zagotowania. Gotowy budyń przykryj i odstaw do całkowitego wystudzenia. W tym momencie polecam wyciągnąć z lodówki masło do kremu, aby zmiękło.\nDrugim krokiem jest przygotowanie kruchego ciasta. Do miski daj mąkę, dobrze schłodzone masło posiekane na mniejsze części, cukier puder, żółtka i szczyptę soli. Ciasto wyrób mikserem/robotem (hakami do ciasta) lub ręcznie (kruche ciasto należy wyrobić szybko, aby nie ogrzewać je dłońmi). Ciasto powinno mieć jednolitą, zwartą konsystencję. Tak przygotowane ciasto podziel na dwie części, owiń folią spożywczą i włóż do lodówki na 40-50 minut.\nSchłodzone ciasto rozwałkuj na kształt formy (podane proporcje są na formę 24×24 cm) – jeśli masz jedną formę, upiecz najpierw jedno ciasto, a później drugie (kolejnym krokiem będzie zrobienie bezy – jeśli więc będziesz piec ciasta oddzielnie, składniki na bezę musisz podzielić na dwie części i zrobić ją dwa razy). Jeśli masz dwie formy, możesz od razu upiec dwa blaty ciasta. Innym rozwiązaniem jest też upieczenie jednego dużego ciasta (w formie 25×40 cm), a później przekrojenie go na pół.\nWróćmy do przygotowania ciasta – rozwałkowane ciasto przełóż do formy (lub rozwałkuj je od razu w formie, jeśli posiadasz odpowiedni mały wałek). Wierzch ciasta posmaruj dżemem z czarnej porzeczki – dżem podziel na dwie części, czyli każdy blat ciasta posmaruj 125 g dżemu.\nNastępnie przejdź do przygotowania bezy – białka ubij na sztywną pianę. Następnie dodawaj po łyżce drobnego cukru. Pomiędzy każdą kolejną łyżką cukru ubijaj pianę przez około minutę (cukier powinien dobrze się rozpuścić). Na koniec dodaj łyżkę mąki ziemniaczanej i całość ubijaj jeszcze przez chwilę – do połączenia się mąki z pianą. W czasie ubijania bezy blaty ciasta z dżemem możesz włożyć do lodówki (zwłaszcza, jeśli temperatura pomieszczenia jest wysoka).\nGotową bezę podziel na dwie części. Każdą z nich rozsmaruj na blacie ciasta. Wierzch posyp płatkami migdałowymi (po 25 g na każdy z blatów).\nBlaty ciasta z dżemem i bezą włóż do nagrzanego do 180 stopni Celsjusza piekarnika. Piecz je przez 30 minut – beza powinna być zarumieniona. Jeśli natomiast beza zacznie wcześniej się rumienić, to po 20 minutach pieczenia możesz przykryć ją folią aluminiową. Aby tego uniknąć, polecam piec ciasto na niższej półce niż środkowa.\nJeśli posiadasz jedną formę i będziesz piec blaty ciasta dwa razy, pamiętaj, aby formę do pieczenia wystudzić przed wyłożeniem do niej drugiego blatu ciasta.\nKiedy blaty ciasta wystygną, przejdź do przygotowania kremu budyniowego. Masło (w temperaturze pokojowej) ubij na puszystą, jasną masę. Następnie do masła dodawaj po łyżce całkowicie wystudzonego budyniu. Krem cały czas miksuj na średnich obrotach. Na koniec dodaj po łyżce kakao i cukier waniliowy. Krem powinien posiadać jednolitą i puszystą konsystencję.\nGotowy krem wyłóż na jeden z blatów ciasta (jeśli jeden z blatów wyrósł lepiej, to polecam zostawić go na wierzch ciasta). Krem równomiernie rozsmaruj i przyłóż go drugim blatem ciasta – delikatnie dociśnij i wyrównaj boki kremu za pomocą noża (jeśli to konieczne).\nCiasto schłodź w lodówce przez kilka godzin przed podaniem (a najlepiej przez całą noc). Schłodzone ciasto będzie się wygodniej kroiło, a krem stężeje w lodówce, dzięki czemu ciasto będzie bardziej zwarte.\nSprawdź inne przepisy na desery – klik.\nciasto na imieninyciasto na imprezęciasto na świętaciasto pani walewskaciasto pychotkaciasto z beząciasto z dżememciasto z dżemem z czarnej porzeczkiciasto z kremem czekoladowymdobry przepis na ciastokruche ciastokruche ciasto przekładanekruche ciasto z krememprzekładane ciastoprzepis na ciastoprzepis na ciasto pani walewskaprzepis na ciasto przekładaneprzepis na ciasto pychotkapyszne ciasto\nRogaliki z makiem i orzechami włoskimi – idealne...\nSzybkie ciasto z mandarynkami\nPIZZA NA SPODZIE Z MAKARONU – jak wykorzystać...\nDelektujemy 19 maja 2022 - 11:23\nJedno z moich ulubionych ciast;) Przepyszne i pięknie wygląda! Pozdrawiam


Ale ja bym zaczÄĹa od RTG kregosĹupa szyjnego i badaĹ na - Forum koła OM LBC im. FED w Bydgoszczy\nAle ja bym zaczÄĹa od RTG kregosĹupa szyjnego i badaĹ na\nWysłany: Wto 7:01, 08 Kwi 2014 Temat postu: Ale ja bym zaczÄĹa od RTG kregosĹupa szyjnego i badaĹ na\nwczoraj robiĹam u niego powieki dolne i gĂłrne\nDla porowniania: [link widoczny dla zalogowanych] Grzegorzowi pozwolilam zrobic co chce , a niewiedzialam co to bedzie jak zobaczylam kolejny efekt jego reki bylam w pozytywnym szoku piekne zlocisto-czekoladowe wlosy z cieniowana na calej dlugosci poldludich wlosow grzywka ( a bylam blodynka)-super , zaje..\nTak jest zapytaj lekarza. Siema dziewczyny!.. Drugie opakowanie Meridii oczywiĹcie juz mam nie za taka kosmiczna cenÄ bo 400 PLN co miesiÄ\nc to chyba lekka przesada a myĹlÄ Ĺźe Meridia 15 kosztuje nawet ponad 400 PLN. Looo... klaudia!!! [link widoczny dla zalogowanych]\nWtedy nie ma powodu do obaw parĂłweczka najlepiej to idz do lekarza, moze masz opuchniete gardĹo, wÄzy chĹonne, a moĹźe to cos powazniejszego Potem poĹoĹźna nie chciaĹa mi uwierzyÄ Ĺźe to juĹź,mĂłwiÄ do niej Ĺźe juĹź a ona Ĺźe napewno jeszcze nie wiÄc ja jej mĂłwiÄ Ĺźe naprawdÄ to juĹź a one Ĺźe napewno nie wiÄc ja jej na to a co pani myĹli Ĺźe siusi zrobiĹam bo wĹaĹnie odpĹyneĹy mi wody. pozdrawiam Serio. DietÄ zÄbowÄ\ndka, bo zÄba wyrwaĹam podczas leczenia wrzodu. fryzjeranna.pl\na ponadto nadal mnie swedzi wszystko!! [link widoczny dla zalogowanych] CĂłĹź...\nNie wiem co jest grane . Masterboy - Show me Colours Jeny jaka ta zupka jest obrzydliwa, jak o niej pomysle to rzygac mi sie chce, no ale jak sie spaslo to niestety..ja dopiero dzis zaczynam, nie wiem jak wytrwam..tlustego mi sie chce xd A zarobki, zaleĹźÄ\nod stanowiska, na ktĂłrym siÄ pracuje. Wszyscy mi to mĂłwia i mimo bĂłlu WARTO!!!! [link widoczny dla zalogowanych]\nW koncu bulam u lek. ByĹem klientem znanego salonu w centrum Katowic blisko ulicy Wawelskiej. ale coĹ ciÄĹźko mi \_wchodzi\_ ta dieta - duĹźo przyjemniej jest latem - przede wszystkim owocĂłw/warzyw wiÄcej, no i ruszaÄ siÄ moĹźna... Wybieram siÄ. Kobitka wyglada jak dobra, zadbana 50-tka! idz od razu do fryzjera. W trakcie staran o dziecko udalam sie do lekarza z pytaniem dlaczego nic sie nie udaje.\nc od lutego u siebie w domu na opolskiej -Krzyki . [link widoczny dla zalogowanych] Poza tym seks rozumiany jako maĹĹźeĹski obowiÄ\nale np. ma interesujÄ\nce,Ĺźe na kafe czasu nie spÄdza Dobra firma ... ktoĹ sie nazywa rainer albo wolfgang albo friedrich - i kaĹźdy wie , Ĺźe to niemiec albo austriak czy szwajcar - sophie , michelle , rene - Ĺźe francuz czy belg - i to samo jest z polskimi imionami; Ogladalam wydanie co byli Doda ,Majdan i inni i bylo widac z cala pewnoscia ,ze ma brzuszek! [link widoczny dla zalogowanych]\na czy ktos wie jaki srodek bez recepty mozna zastosowac,zamiast gynalginu?prosze o odpowiedz ModeĹski -skÄ\nd ta wiara w chirurga? Dzieje siÄ tak, poniewaĹź warstwa Ĺluzu i kamienia kaĹowego pogrubia siÄ z czasem. preparatĂłw odchudzajÄ\ncych produkowanych Metallica - Unforgiven, Unforgiven II, Mama Said, One Ale pamiÄtaj na kaĹźdego L dziaĹa inaczej. w odpowiedzi na problem przejĹcia z ciemnego koloru na jasny mogÄ poleciÄ moja ukochana fryzjerkÄ ,moja kumpela tez miaĹa taki problem ,miaĹa prawie czarne wĹosy a po wizycie u pani Julki ma Ĺliczne jasno-bezowe ,bardzo naturalne i bez odcienia ĹźĂłĹtego!!!\naksamitna75--Ja polecam z wĹasnego doĹwiadczenia dr.Lipskiego. [link widoczny dla zalogowanych] jeszcze raz przestrzegam!!!!\nale w bardzo nietypowym miejscu: prosze o odpis z gory wam dziekuje No oktavko i aksamitna, chyba siÄ jednak spotkamy w wiÄkszym gronie. Mam pytanko? Moje zmartwienie w porĂłwnaniu do twojego to pikuĹ. [link widoczny dla zalogowanych]\nthe best! Nie dostaĹam nigdy zniĹźki. astra4-----> no tak Ty sie cieszysz Ĺźe masz duĹźy biust... > manta_ma , mĂłj synek ma 9 lat i teĹź jest strasznym Ĺobuzem . jaka mam gwarancje ze po zdjeciu klamry nie bedzie wrastal? dobrze powiedziaĹaĹ Regina.. ej,


53-letnia Stephanie Bottrill, która nie była zdolna do pracy z powodu choroby, popełniła samobójstwo, aby uniknąć konieczności wyprowadzki z mieszkania, które nie przysługiwało jej zgodnie z ustaleniami zawartymi w „podatku sypialnianym”.\nMieszkająca w hrabstwie West Midlands Stephanie Bottrill nie była w stanie wyprowadzić się ze swojego domu, w którym mieszkała od 18 lat, jednak musiała to zrobić zgodnie z nowymi zasadami „podatku sypialnianego”. Po wyprowadzce dzieci, kobiecie nie przysługiwało już prawo do mieszkania w domu z trzema sypialniami, a jej zasiłek został obniżony o 25%. Konieczność zmiany swojego życia i obniżenie standardu swojego życia sprawiło, że kobieta zdecydowała się popełnić samobójstwo. W liście pożegnalnym do syna napisała: „winny jest tylko rząd”.