Nagroda Male Champion of Change dla Prezesa Zarządu i Dyrektora Zarządzającego Philip Morris Polska i Kraje Bałtyckie - Twój Styl\nFundacja Sukcesu Pisanego Szminką, organizator konkursu Bizneswoman Roku, przyznaje nagrody nie tylko przedsiębiorczym kobietom, ale też wspierającym je mężczyznom. W tym roku w kategorii Male Champion of Change wyróżniono Michała Mierzejewskiego, Prezesa Zarządu i Dyrektora Zarządzającego Philip Morris Polska i Kraje Bałtyckie.\nJak potwierdzają wyniki wielu badań przeprowadzonych w ostatnich dwóch dziesięcioleciach, kobiety wciąż są dyskryminowane na rynku pracy. Nadal mają utrudniony dostęp do stanowisk kierowniczych i dłużej czekają na awans, doświadczają też dyskryminacji płacowej i tej dotyczącej ich wieku (kobiety do trzydziestego roku życia i te, które ukończyły 55 lat są mniej chętnie niż mężczyźni w tym samym wieku przyjmowane na stanowiska kierownicze).\nCo ciekawe – jak dowodzi w swojej pracy "Kobiety w zarządzaniu i czynniki ich sukcesów" Teresa Kupczyk z Wyższej Szkoły Handlowej we Wrocławiu – wszystkie te utrudnienia paradoksalnie sprzyjają przedsiębiorczości kobiet. Bo niestety łatwiej jest im założyć własną działalność gospodarczą niż zmagać się z trudnościami w dążeniu do osiągnięcia stanowisk kierowniczych. Nie znaczy to jednak, że w każdej korporacji kobiety muszą wybierać między pozostaniem w danej organizacji lub realizacją swoich ambicji zawodowych. Fundacja Sukcesu Pisanego Szminką nagradza mężczyzn na kierowniczych lub zarządczych stanowiskach, dzięki którym pracujące w biznesie kobiety nie muszą stawać przed takim wyborem.\nMale Champion of Change - mężczyzna, który wzmacnia pozycję kobiet\nFundacja Sukcesu Pisanego Szminką od 12 lat nagradza osiągnięcia kobiet w biznesie, nauce i kulturze. W ramach konkursu Bizneswoman Roku wyróżnia również mężczyzn zajmujących kluczowe stanowiska kierownicze lub zarządcze w polskich firmach. Laureaci doceniani są za działania na rzecz promowania różnorodności, budowania kultury włączającej, równości płci oraz wspierania kobiet w biznesie.\nW tym roku tytuł Male Champion of Change przyznano Michałowi Mierzejewskiemu, Prezesowi Zarządu i Dyrektorowi Zarządzającemu Philip Morris Polska i Kraje Bałtyckie. Jego firma daje zatrudnienie prawie 7 tysiącom osób, a kobiety stanowią blisko połowę jej pracowników. Kobiety stanowią też połowę ścisłego Zespołu Zarządzającego Philip Morris w Polsce, a średnio co piąta kobieta i co piąty mężczyzna pracujący w spółkach Philip Morris w Polsce zajmują stanowiska menedżerskie. Mało tego, PMI postawiło sobie za cel, aby do 2022 r. kobiety stanowiły co najmniej 40 procent kadry menedżerskiej Philip Morris International na świecie. – Mamy siłę i determinację, by zmieniać świat na lepsze – mówi Prezes Zarządu i Dyrektor Zarządzający Philip Morris Polska i Kraje Bałtyckie. – W naszym przypadku wiąże się to nie tylko ze zmianą biznesową, która polega na oferowaniu palaczom, którzy w innym przypadku kontynuowaliby palenie, produktów o obniżonym ryzyku w porównaniu do papierosów. Nam jednak chodzi o coś jeszcze: o zmianę pewnych wzorców i zachowań. To również wymaga determinacji i konsekwencji.\nWspieranie różnorodności opłaca się samemu biznesowi. Widać to na zielonych słupkach efektywności. Organizacje stawiające na różnorodność zespołów i kadry zarządzającej pracują nawet o 35 procent wydajniej niż te firmy, które budują jednorodne zespoły - tłumaczy Michał Mierzejewski. - Wymieszanie rozmaitych punktów widzenia, czerpanie z wzajemnych zdolności, kompetencji i doświadczeń, umożliwia pojawienie się innowacyjności.\nRówne standardy na każdym etapie\nTo jednak nie wszystko, za co można pochwalić Philip Morris w Polsce. Zapewnienie standardów równych możliwości rozwoju i budowania kariery w firmie zaczyna się już od procesów rekrutacyjnych. Organizacja dąży do tego, aby na każdym etapie rekrutacji zachować parytet w zatrudnieniu kobiet i mężczyzn, a w szczególności, by tak zwane short-listy rekrutacyjne spełniały proporcję 50/50. Każdy pracownik otrzymuje takie same możliwości rozwoju i budowania kariery, a o awansie decydują wyłącznie kompetencje i wyniki. Natomiast w przypadku wystąpienia różnic w wysokości oczekiwanych zarobków u kobiet i mężczyzn chcących pracować dla Philip Morris, firma sama niweluje te rozbieżności w odniesieniu do widełek płacowych dla danego stanowiska.\nPhilip Morris wprowadził także specjalny program o nazwie "Happy Parents", który pozwala rodzicom wracającym do pracy z urlopów rodzicielskich na "miękkie lądowanie" w pierwszym miesiącu pracy: mogą pracować w wymiarze 50 procent godzin, przy zachowaniu pełnego wynagrodzenia. Program dedykowany jest nie tylko kobietom, ale także mężczyznom. To rozwiązanie unikatowe na polskim rynku pracy. Ponadto pracownicy wracający z urlopu rodzicielskiego, których podczas nieobecności ominęło uczestnictwo w programach rozwojowych lub przeglądach wynagrodzeń, dostają wyrównanie pensji.\nFirma wspiera też rozwój zawodowy kobiet poprzez prowadzone inicjatywy, takie jak akcja "Inspirujące Liderki". Zgłoszone przez współpracowników kobiety wyznaczają godne naśladowania wzorce oraz są inspiracją dla innych, a ich osiągnięcia są prezentowane w skali całej organizacji. Philip Morris zainicjował również program mentoringowy "Siła Mentoringu", dzięki któremu utalentowane liderki i liderzy są mentorami dla pozostałych pracowników.\nRówne płace potwierdzone certyfikatem\nPhilip Morris jest jedyną firmą w Polsce z Certyfikatem Równych Płac przyznawanym przez Equal Salary Foundation, niezależną organizację non-profit z siedzibą w Szwajcarii. Audyt przeprowadzany w ramach certyfikacji jest regularnie powtarzany. W ubiegłym roku Philip Morris ponownie przeszedł przez audyt recertyfikujący, a audytorzy nie dostrzegli żadnych istotnych obszarów do poprawy. Daje to gwarancje, że w firmie nie występuje problem tak zwanej "luki płacowej" w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn – pracownicy na tych samych stanowiskach otrzymują takie same wynagrodzenia, niezależnie od płci.\nPrzyznanie tytułu Male Champion of Change Michałowi Mierzejewskiemu to kolejny dowód na to, że Philip Morris realizuje zainicjowaną przez siebie misję zmieniania wzorców i zachowań. Oby te działania stały się inspiracją dla innych biznesów, tak by równość szans stała się rzeczywistością, a nie tylko piękną aspiracją.


Aniołowie jej śpiewają - Polki w UK\n“Mówi się, że jak dziecko uśmiecha się przez sen to dlatego, że aniołowie mu śpiewają” powiedziała fotograf Kim Stone. Robiąc zdjęcia dziewczynki Aubrey, która uśmiechała się przez sen. Sesja zdjęciowa była wspaniała pomimo tego, że chwytała za serce. Aubrey uśmiecha się przez sen, leżąc w jej ojca rękawicach. Ojciec nie zdążył zobaczyć małej, zginął przed jej urodzeniem. Ta sesja zdjęciowa jest ku jego pamięci.\nOjciec dziewczynki jak również jej mama uwielbiali jeździć motorem. Niestety, miesiąc przed przyjściem na świat dziewczynki, życie jej ojca zakończyło się, odebrał je “przyjaciel rodziny” nie miało to związku z motorem.\nNewer PostCięcia benefitów dla imigrantów


Kozioł ofiarny: Niemcy | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 23.03.2013\nSą zdjęcia, na które Angela Merkel nie może już chyba patrzeć – fotomontaże, na których prezentowana jest w mundurze SS, z hitlerowskim wąsikiem, z zaciętą, groźną miną. Od początku kryzysu w Europie przeciwnicy niemieckiej „dyktatury oszczędnościowej” raz po raz sięgają po porównania z nazistowskimi Niemcami. Nie inaczej dzieje się dzisiaj na Cyprze.\nProtesty przed cypryjskim parlamentem przeciw planowanemu jeszcze wówczas opodatkowaniu depozytów bankowych. Wielu demonstrantów niesie plakaty z wizerunkiem niemieckiej kanclerz. „Merkel, kradniesz nasze oszczędności” – głosi jeden z nich. Na innych napis: „Merkel, twoje pieniądze są bardziej krwawe, niż każde pranie brudnych pieniędzy”. Starsza pani oburza się, że nareszcie trzeba skończyć z tym „niemieckim faszyzmem gospodarczym”.\nProtesty na Cyprze, 19.03.2013\nWielu Cypryjczyków obarcza Niemcy winą za twarde warunki odrzuconego tymczasem, unijnego planu ratowania tej śródziemnomorskiej wyspy. Cypryjscy politycy propagują tezę, że to kanclerz Merkel i niemiecki minister finansów ponoszą odpowiedzialność za planowane pierwotnie obciążenie cypryjskich ciułaczy. – Na liście państw piorących brudne pieniądze Niemcy daleko nas wyprzedzają, ale mówią nam, jak mamy się rządzić – psioczył w parlamencie w Nikozji komunistyczny polityk Andros Kyprianou.\nCypryjczyk Andreas Armenakis ze stowarzyszenia niemiecko-cypryjskiego czuje się dotknięty zarzutami prania przez jego ojczyznę brudnych pieniędzy. Jeszcze do niedawna wielu jego krajanów nie zdawało sobie sprawy, w jakim stopniu Cypr jest uzależniony od przepływów kapitału. Mimo to Armenakis nie wierzy, żeby większość Cypryjczyków była nastawiona antyniemiecko. – Kiedy tylko znajdzie się rozwiązanie, sytuacja się odpręży – tłumaczy.\nAntyniemieckie déjà vu\nAngela Merkel była celem ataków już w Grecji. podczas protestów skierowanych przeciw pakietom oszczędnościowym. Kiedy dla uspokojenia nastrojów pojechała do Grecji z wizytą, przywitali ją demonstranci w mundurach SS. Strach przed dominacją Niemiec jest głęboko zakorzeniony. Starsi Grecy pamiętają jeszcze okrucieństwo nazistowskich okupantów w czasie II wojny światowej.\nProtesty przed ambasadą Niemiec w Atenach, 6.10.2011\nGotowało się w ostatnich miesiącach również we Włoszech. Podczas kulminacji dyskusji wokół kryzysu euro niektóre media koncentrowały się na „odwiecznym wrogu”, Niemczech. „Quarto Reich – Czwarta Rzesza“, zatytułował w połowie ubiegłego roku jeden z artykułów dziennik Berlusconiego „Il Giornale”. Pod artykułem zdjęcie Angeli Merkel z lekko podniesionym ramieniem. Dawne armaty Niemcy zastąpili teraz euro, napisał redaktor naczelny dziennika Alessandro Sallusti.\nTakże Silvio Berlusconi posłużył się w kampani wyborczej antyniemieckimi nastrojami. Premierowi Mario Montiemu zarzucił, że jego polityka oszczędnościowa to dowód ugięcia się przed Berlinem. On sam natomiast zawsze „sprzeciwiał się niemieckim żądaniom”.\nStrona tytułowa włoskiego dziennika „Il Giornale” z 3.08.2012\nProtesty przywitały też Angelę Merkel podczas jej wizyty w Hiszpanii, w połowie ub. roku. Demonstranci ostrzegali przed dominacją Niemiec. „NIE niemieckiej Europie” i „Merkel – NIE, Czwarta Rzesza – NIE”, głosiły hasła. Na niektórych plakatach twarz kanclerz zamalowana była swastykami.\nNiemiecka opozycja obarcza rząd za porażkę pakietu ratunkowego dla Cypru. Na wyspie tymczasem coraz częściej słychać antyniemieckie tony. (20.03.2013)\nW Hiszpanii, inaczej niż w Grecji czy we Włoszech, Niemcy właściwie nigdy nie były postrzegane jako wróg, tłumaczy hiszpański politolog Fernando Vallespin. Hiszpania nigdy nie była pod niemiecką okupacją. Hiszpanie zawsze byli przyjaźnie nastawieni do Niemiec.\nPolityka „La Merkel” budzi jednak kontrowersje. - Ludzie mają poczucie dyskomfortu – tłumaczy politolog. Mimo lat polityki oszczędnościowej nie widać jej efektów, Hiszpanie są zdeprymowani. – Wydaje nam się, że nie mamy przyszłości - mówi Fernando Vallespin. Jeżeli jednak Hiszpanie obarczają za to winą Niemcy, to nie niemieckie społeczeństwo, tylko rząd.\nMimo to, zwłaszcza dla młodych z południa Europy Niemcy są nader atrakcyjne. Panujące na południu wysokie bezrobocie sprawia, że już tysiące osób wyjechało za chlebem do Niemiec. Wśród Hiszpanów czy Włochów rosnącym zainteresowaniem cieszą się dziś kursy języka niemieckiego. Wielu bezrobotnych wiąże swą przyszłość zawodową właśnie z Niemcami.\nOtto Rehagel w Grecji zwany Królem Otto lub "Rehaklesem"\nRząd w Berlinie jest świadomy antyniemieckich nastrojów i planuje podreperowanie nadwyrężonego image Niemiec. Antyniemieckie nastroje w Grecji ma uspokoić nie kto inny, jak sam Otto Rehhagel. 74-letni trener piłkarski w Niemczech jest postacią kultową, w Grecji bohaterem. Jako trener narodowej reprezentacji Grecji dokonał cudu i w 2004 roku poprowadził trzecioklasową grecką drużynę do piłkarskich Mistrzostw Europy. Grecy kochają go za to do dzisiaj.\nPod koniec marca Rehhagel pojedzie na trzy dni do Aten. Program jego pobytu nie jest jeszcze znany, ale niemieckie media przypuszczają, że przed wyjazdem doradcy Angeli Merkel zaordynują mu jeszcze kurs dobrych manier. Rehhagel znany jest ze swojego nieposkromionego temperamentu i nie przebierania w słowach. Jeżeli ma spełnić swoją pokojową misję, musi nauczyć się dyplomacji.\nNils Naumann / Elżbieta Stasik\nSłowa kluczowe euro, kryzys euro, Niemcy, Cypr, Grecja, Merkel, Otto Rehhagel


Ogrodzenie kompozytowe - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nautor: Redakcja » 12 lip 2011, 9:24\nNowością na rynku są ogrodzenia ażurowe z kompozytu drewnianego. To produkt firmy Plastivan. Przeczytaj temat >>\nautor: Dorota Solecka » 12 lip 2011, 9:24\nZabezpieczamy antykorozyjnie swoje wyroby przez cynkowanie i malowanie proszkowe - polecam i zapraszam na nasza : www.solmetal.pl\nautor: siatrex » 27 sty 2012, 0:14\nautor: gregor005 » 05 kwie 2012, 8:57\nautor: romuald » 03 maja 2012, 13:41\nautor: yaska » 07 maja 2012, 8:46\nmi się bardzo podoba to: http://sklep.andrewex.com.pl/plot-boaze ... -braz.html\nto chyba połączenie ze stalą czy mi się wydaje?\nautor: gabisor » 22 maja 2012, 9:56\nautor: Natasza72 » 23 wrz 2013, 17:31\nautor: bartnik1 » 15 lip 2016, 18:50\nZawsze mozecie kupić zamowic sobie takie darmowe próbki http://qelewacje.pl/ i potem podjąc decyzję o zakupie.\nautor: Kamil455 » 24 lip 2016, 9:54\nautor: arekcebul » 20 sty 2017, 14:40\nautor: Andrzej_ » 20 lut 2017, 10:07\nDobrym rozwiązaniem są ażurowe ogrodzenia. Ja ostatnio postawiłem na ogrodzenia przenośne z firmy http://wcserwis.pl/przenosne-ogrodzenie-azurowe/ i jestem bardzo zadowolony z wyboru\nautor: stefan546 » 20 lut 2017, 10:42\nautor: Phiby » 21 lut 2017, 11:46\nautor: Margola » 27 lut 2017, 11:23\nUżytkownicy przeglądający to forum: Baiduspider [Bot] i 6 gości


Prof. Binnebesel: lęk przed śmiercią wynika z doświadczeń codzienności - Usługi medyczne\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 06 czerwca 2020 11:09\nProf. Józef Binnebesel: - Nie boimy się śmierci. Boimy się życia. Fot. archiwum\nZdaniem badacza umieranie jest naturalnym procesem, elementem życia. - Nie boimy się śmierci. Boimy się życia. Lęk przed śmiercią to lęk egzystencjalny związany z przeżywaniem codzienności - wyjaśnia. Jak dodaje, myśląc o śmierci - boimy się tego, co już znamy, lecz często wypieramy. - To nieprzepracowane lęki, jakie mamy w życiu - tłumaczy.\nPodaje przykład osób z klaustrofobią, które często deklarują obawę, że po śmierci zostaną zamknięte w trumnie. Bywa też, że agnostycy częściej niż ateiści czy osoby głęboko refleksyjnie wierzące w Boga boją się tego, co będzie po śmierci - wynika z badań naukowca.\n- Dwa czy trzy powody zwykle ludziom łatwo było wymienić - relacjonuje pedagog. Jego zdaniem jednak najciekawsze do pracy w ramach terapii są kolejne powody do obaw, które przychodzą już do głowy z większym trudem.


Budownictwo wczoraj i dzis : Hangzhou Gateway Tower / JDS Architects – Budowa i domy drewniane\nBudownictwo wczoraj i dzis : Hangzhou Gateway Tower / JDS Architects\nArchitekci JDS Jako pierwsi zdobywcy nagrody w konkursie Hangzhou Gateway, JDS Architects udostępnił nam koncepcję budynku, która ma stworzyć bramę, która nie zamyka ani nie dzieli miasta.\n15-piętrowa wieża posiada biura, restauracje, pocztę, tarasowy ogród na dachu i zatopione przejście prowadzące przez centrum handlowe.\nTarasy na dachu oferują wspaniałe widoki na daleką naturę, a kamienne żaluzje zapewniają trwałe rozwiązanie dla warunków biurowych.\nwidok z lotu ptaka / .\nJDS Architekci Budynek stanie się bramą dla dzielnicy Gongshu i ikoną miejskiej transformacji starej dzielnicy przemysłowej.\nnocny widok / .\nJDS Architekci Architekt: JDS Architekci Zespół projektowy: ChinaCUC, Julien De Smet, Andrew Griffin, Francisco Villeda, Lasse Lyhne-Hansen, Qian Dong Lokalizacja: Hangzhou, Chińska Republika Ludowa Projekt: wielofunkcyjne, biura, handlowe, restauracyjne i Wielkość urzędu pocztowego: 23 619 m.\nBudżet: 22 mln EUR Klient: Hangzhou Xintiandi Group LTD Typ: Zaproszony Konkurs, I nagroda Status: W toku\n[więcej w: podbitka bryza, firany gotowe allegro, sanpol poznań ]\nTags: firany gotowe allegro, podbitka bryza, sanpol poznań\nPowiązane tematy z artykułem: firany gotowe allegro podbitka bryza sanpol poznań\nmeble metalowe sklep\nMotyki. Motyki używane są powszechnie. Używa się je do spulchniania gleby, do niszczenia chwastów, okopywania roślin, podcinania i usuwania korzeni itp. Dzielą się one na trzy grupy. Typy ciężkie zwane są motykami, typy średnie gracami, lekkie zaś, z krótkimi rękojeściami – motyczkami.\nWlasnosci stref ksztaltki magnezytowej, pobranej po pierwszym okresie pracy pieca martenowskiego\nWłasności stref kształtki magnezytowej, pobranej po pierwszym okresie pracy pieca martenowskiego. Z przytoczonych w tej tablicy danych wynika, ze cegła magnezytowa podczas pracy w ścianie pieca ulega bardzo dużym zmianom chemicznym, wyrażającym się przede wszystkim stopniowym ubytkiem podstawowego jej składnika – MgO oraz odpowiednim wzrostem zawartości pozostałych najważniejszych składników, a więc Si02, tlenków żelaza i […]\nNowoczesna architektura : Windmill Hill / Stephen Marshall Architekci\nRichard Bryant Photography W maju nagraliśmy RIBA Awards 2011, a dziś mamy świetny zestaw zdjęć Stephena Marshalla Architekci. najnowszy projekt, który został doceniony za swoją doskonałość architektoniczną przez Royal Institute of British Architects. W projekcie mieści się Fundacja Rotszylda i Archiwum Waddesdon w odrestaurowanym budynku mleczarskim położonym na terenie posiadłości w Windmill Hill, w Aylesbury […]


Niebieska pikowana kurtka damska przejściowa Denley 20311 jest idealnym wyborem dla kobiet ceniących sobie elegancję, prostotę i funkcjonalność w jesiennych stylizacjach. Modna pikowana kurtka to produkt typu must have w każdej damskiej szafie. Kurtka zapinana jest na wygodny i niezawodny zamek błyskawiczny. Praktycznym elementem produktu są dwie głębokie kieszenie zapinane na zamek. Bez problemu pomieścisz w nich klucze, dokumenty, portfel oraz wszelkie inne, niezbędne drobiazgi. Dół kurtki jest prosty, pozwala to dopasować ją do każdej sylwetki i figury. Rękawy zakończone są elastyczną lamówką, sprawia to, że kurtka doskonale przylega do rąk i zapewnia ciepło w mroźne dni.\nOpinie użytkowników o Niebieska pikowana kurtka damska przejściowa Denley 20311


Poniższy tekst artykuł szefa Koki zamieszczony w numerze 7 i 8 zina Korek\nO muzyce ukraińskiej mało kto wie, a powody by o niej wiedzieć są. Pisanie o muzyce jest bzdurą - muzyki należy słuchać. No, ale jeśli nie ma innej możliwości, to się należy poświęcić. Zwłaszcza jeśli się ma do czynienia z muzyką odkrywczą, i to w sensie wytyczania dróg w muzyce ukraińskiej, jak i w sensie swego rodzaju universum, mogącego nowymi klimatami, ale niekoniecznie, odświeżyć muzykę w ogóle.\nPoniższy wybór nazw i nazwisk jest wedle mego nieskromnego poglądu najbardziej reprezentatywny dla sceny ukraińskiej. Termin "Scena" nie jest zbyt szczęśliwy, bowiem żadna scena tam nie istnieje. Przytoczone nazwy kapel zachodnich należy traktować wyłącznie jako pewne drogowskazy. Analogie bywają dość odległe, i nie ma mowy o jakimkolwiek naśladownictwie. Na początek zasię krotki rysik wprowadzający.\nPo trzystuletniej dominacji kultury rosyjskiej ("kultura" w tym wypadku nie zawsze jest określeniem odpowiednim), Ukraina odziedziczyła język rosyjski, który dominuje w miastach wschodniej Ukrainy, choć ukraiński wykazuje tendencje odrodzeniowe. Wszelkie działania twórcze odzwierciedlają powszechne tendencje. Mnie interesuje nurt twórczości ukraińskojęzycznej (jako żem Ukrainiec), a także instrumentalnej, tj. neutralnej, że tak powiem. Z pobudek owszem, patriotycznych, ale zełgam jeśli nie przyznam, że nie tylko. Otóż istnieje zasadnicza różnica w melodyce i rytmice obydwu języków, narzucająca odmienne rozwiązania kompozycyjne. Język Ukraiński - dłużej od rosyjskiego wyłączony z muzyki popularnej, a w imperium zredukowany właściwie do obszaru folkloru - wprowadza do muzyki rockowej nową melodykę, co owocuje naprawdę ciekawymi zjawiskami. Kapele rosyjskie, o ile nie wznoszą się ponad schemat (jak to uczynił np. Kołezki Asesor) nie proponują nic godnego odnotowania, gdyż lepiej robią to w Rosji.\nGwoli sprawiedliwości - jedyną rosyjskojęzyczną kapelą, którą polecić się godzi, jest charkowska Kazma-Kazma. Zespół to niezwykły, niezwykłą muzykę proponujący. Zmodyfikowany zestaw rockowy - z gitarą elektryczną, klawiszami co robią za bas i zredukowaną do blachy oraz werbla perkusją - uzupełnia nader oryginalna sekcja dęciaków z fagotem, waltornią, puzonem i fletem, a muzykus to drapieżny rock inspirowany zgoła nie drapieżną muzyką dawną. Sam lider bowiem jest po uszy zakochany w średniowiecznej muzyce francuskiej; a jego kompani nie mniej. Efekt - piorunujący. Kazma Kazma to ewenement wśród kapel rosyjskich. Reszta zazwyczaj ogranicza się do ponownego odkrywania obszarów już odkrytych, choć ten i ów robi to sensownie, że wymienię charkowskie Czerepachy i kijowską Rabbota Cho. I tym pozwolę sobie, nie bez pewnej przyjemności, wątek rosyjski wyczerpać.\nJeśli chodzi o wspomniany wyżej Kołezki Asesor - jest on sztandarową kapelą kijowskiego undergroundu. W byłym imperium osiągnął najwyższe notowania z kapel ukraińskich. Kołezski Asesor trudno nazwać rosyjskojęzycznym -jego teksty były na tyle wzbogacone specyfiką kijowskich slangów, że stanowiły raczej swoistą nowomowę. Mimo tego, że tekstami Kołezski Asesor narzucił poziom nieosiągalny dla reszty konkurentów, słusznie wpędzając ich w kompleksy, głównym źródłem jego popularności była muzyka. Jednoznacznie ją sklasyfikować nie sposób, gdyż Kołezski Asesor, działając gdzieś od 1983r., nagrał około 7 programów. Uogólniając - połowę materiału stanowiły eksperymenty; zazwyczaj krótkie formy minimalistyczne, poprzetykane stricte rockowymi wtrętami, montowane na zasadzie collage'u, z dbałością o jednolitość programu. Druga połowa to rockowe oblicze kapeli - melodyjne piosenki o dziwnej, połamanej strukturze, z częstymi zmianami tempa i eksponowanym rzeźbiarstwem gitarowym na tle stąpającej jak po sznurku sekcji rytmicznej. Szczególnym atutem był głos wokalisty traktowany jako piąty, programowo rozstrojony instrument . Oba oblicza Kołezskiego Asesora to kamień milowy w rozwoju sceny ukraińskiej: muzyka nasycona niezwykłym poczuciem humoru, niełatwa w odbiorze, wręcz antykomercyjna. W 1990r. Kołezski Asesor rozpadł się. Powodem były rozbieżności co do przyszłości. Połowa chciała być komercyjna, druga, z liderem - legendą Wasią Hojdenko - nie. Po rozpadzie, pierwsi zgodnie i skutecznie zajęli się dyskredytacją spuścizny, Hojdenko zaś oddał się poszukiwaniom duchowym, wyłączając się z życia (nie tylko muzycznego) na parę lat. Niedawno powrócił reaktywując wraz z wiernym perkusistą Kołezski Asesor. Muzyka nie straciła nic na atrakcyjności. Znaczącej zmiany zaznały teksty - obecnie jest to uroczy bełkot, do którego Hojdenko uparcie zmierzał interpretując swoje teksty (już trzy lata wcześniej ubolewał nad deprecjacją słowa w życiu publicznym).\nCo do muzyki ukraińskojęzycznej, to jej genealogia jest nieco pogmatwana. W latach 70 istniały na Ukrainie grupy, określane obecnie jako rockowe, grające standardy z kanonu oraz próbki własnej twórczości. Z zamętem kontrkulturowym miały niewiele wspólnego, a koncertowanie im uniemożliwiano. Były to początki, ale bliższe zjawisku rodzimego bigbitu niż późniejszej fali rocka na Ukrainie.\nDość powiedzieć, że pierwsza rasowa kapela powstała w Elblągu, to jest mianowicie w PRL - AD 1984. I to kapela ze wszechmiar rockowa, a ponadto punkowa, czym wyprzedziła ziomków znad Dniepru dość znacznie. A imię jej OSEŁEDEC. Wbrew mesjanistycznym kalkulacjom rodzimych speców Osełedec nie spowodował przewrotu na Ukrainie, a jedynie poturbował rodzime, konserwatywne getto. Przechodząc kolejne stadia ewolucji ku nowofalowej pop-music (gatunkowi wielce onczas popularnemu nad Wisłą), formacja padła ofiarą fali emigracyjnej, która wymiotła z Polski pokaźne pogłowie Ukraińców, w tym lidera, gitarzystę oraz basistę Osełedca. Wokalistka Ola Nakonieczna, po krótkim incydencie artystycznym w warszawskiej grupie KSIĘŻYC, zerwała ze sztuką na rzecz tematów bardziej przyziemnych. W spadku po Osełedcu ostało się kilka dokumentów ciągle świeżego, choć koszmarnie granego, materiału z różnych imprez, gdzie muzycy, bardziej niż nad instrumentami, skupiali się na przełamaniu dławiącej ich presji. Zamiast na wschód, Osełedec oddziałał na zachód, gdzie jego chlubna działalność zaktywizowała kanadolskich Ukraińców związanych z Awangardowym Ukraińskim Teatrem, do śmielszego i bardziej rock'n'rollowego pogrywania - VAPNIAKY PID HOLYM NEBOM.\nKiedy Osełedec brylował w ukraińskim getcie w Polsce, na Ukrainie popełniano jedynie nieliczne piosenki po ukraińsku. Pierwszą grupą, która naruszyła proporcje, a następnie solidnie namieszała w muzycznym półświatku była VE-VE. Od 87r. kapela ta poczęła sukcesywnie rozszerzać ukraiński repertuar, wzbogacając swój oryginalny punk'n'roll o swojskie, weselne brzmienia, za sprawą brawurowych partii harmoszki. Ukraińskie, z założenia głupawe teksty plus takowy image, wykpić miały podmiejskie menelstwo i żulię. Miały jednak o wiele większy wymiar społeczny, gdyż paradoksalnie zaczęty rozbudzać w młodzieży narodową tożsamość. Dało to początek fali ukraińskojęzycznych zespołów. Aktualnie dzięki związkom z francuską kapela Les VRP, Ve-Ve często gości na zachodzie, a muzyczny światek pęka z zazdrości.\nOdpowiednikiem Ve-Ve na zachodzie, tj. we Lwowie, stała się kapela Braty Hadiukiny. Hadiukiny zabiły publikę pierwszym programem, dzięki pełnym idiotycznego humoru i politycznych aluzji tekstom, śpiewanym niepowtarzalnym Lwowskim slangiem. Muzycznie stanowili sumę r'n'r, rhytm'n'bluesa, reggae, a także zwykłej kotletówy. Kaszaniasty, popowy sound osiągnięty w studiu dzięki hojnemu producentowi nie przyćmił ich całego haju i odjazdu, dzięki czemu zdołali podbić jednostki tkwiące w daleko innych klimatach w Polsce (moi znajomi), a także kręgi berlińskich squattersów (znajomi znajomych). Nade wszystko przyczyniło im to szerokich rzesz wielbicieli o niezbyt lotnych gustach w samej Ukrainie, a zarazem bojkot Hadiukinów przez rockową brać. Następny program, nagrany w 90r. pt. "Chłopcy z Banderostanu", po półtorarocznym procesie produkcji, ukazał się na pierwszej na Ukrainie winylowej płycie z muzyką rockową, dzięki czemu przejdzie do historii. Sam materiał, choć zdecydowanie lepszy technicznie, z żywą sekcją dętą i wyrazistszym rock'n'rollowym rdzeniem a'la Rolting Stones, był powieleniem starych pomysłów, a polityczne w większości teksty, po półtorarocznym poślizgu, zmarły śmiercią naturalną. Obecnie część BH, wierna hasłu "Sex, Drugs, Rock'N'Roll", dogorywa niestety z nadmiaru tych drugich. Cześć abstynencka pogrywa w różnych Iwowskich formacjach, czekając na sukces wysiłków rehabilitacyjnych reszty.\nZarówno KA, jak Ve-Ve i Braty Hadiukiny dorobiły się sfory naśladowców. Żaden jednak nie nawiązał do klasy mistrzów. Druga fala ukraińskiego rocka, gdzieś od 89r, to przede wszystkim gros kapel, które ze względów koniunkturalnych, poprzerabiały repertuar na Ukraiński, lub też przygotowały ociekającą łzami martyrologiczno-patriotyczną sieczkę pod muzykę odkrywczą, owszem, ale na początku lat 70. Ten ciągle żywotny nurt z czystym sumieniem można olać.\nNie godzi się natomiast olewać powstałej wówczas kijowskiej kapeli BANITA BAJDA, założonej przez undergroundowego poetę i odlotowca zarazem - Baksa. Mimo, iż muzyka BB to tradycyjny rock, z silnym piętnem muzyki progresywnej, do którego odwołuje się większość grup nurtu martyrologicznego, to jest to rzecz o niebo lepsza i ciekawsza, z racji niebanalnego wzbogacenia wątkami jazzowymi, psychodelicznymi i folkowymi. Pierwszy i jedyny program BB budowany był logicznie i z pomyślunkiem, dzięki czemu różnorodność stylistyczna nie razi, a dodatkowym atutem są poetyckie, stroniące od taniej publicystyki, teksty Baksa. Żywot BB zawiesiła w 91r. wskutek nieporozumień muzyków i to w najciekawszym momencie ewoluowania ku bardziej zakręconym klimatom. Nieco wcześniej basista Banity, o wdzięcznym nazwisku Dobryj-Weczir, założył WIJ, wkrótce dołączył do niego Baks, i w efekcie powstała jedna z najbardziej oryginalnych grup Ukrainy. WIJ to nadal tradycyjny rock, ale unurzany w mroczną psychodelię, a przede wszystkim silnie zakorzeniony w starosłowiańskiej melodyce i ukraińskim folklorze. Żadnemu zespołowi nie udało się dotąd tak głęboko przeniknąć ku źródłom i tak twórczo je wykorzystać. Teksty Wija tkwią w świecie pogańskich wierzeń, rytuałów i obrzędów, a koncerty przeradzają się w pogańskie misteria z wyczuwalną (wg relacji świadków) obecnością świty wszelkiego autoramentu duchów, od których w ukraińskim folklorze aż się roi. Latem 1995r., w jednej z menelskich zadym w Kijowie, zginął perkusista Wija, i trudno wyrokować jak potoczą się losy kapeli. Tymczasem reaktywację zapowiada bliźniacza grupa Banita Bajda po nieudanych solowych próbach gitarzysty Tarasa Bojko.\nZ nieco innej beczki pochodzi ansambl ŻABA W DYŻYRABLI, teatr muzyków, jak się sam zowie, grający melanż wszelakich stylów - metalu, ska, folku, punka i popu, na koncercie okraszanych - niekiedy nadmiernie - rodzajowymi scenkami. Zespół to niezwykle witalny i dowcipny, a dzięki image'owi przygłupów i działaniom parateatralnym, bardzo widowiskowy. Żaba kontynuuje poniekąd trend wytyczony przez Ve-Ve, niemniej wystrzega się hard-rockowego brzmienia, ku któremu dryfowali od jakiegoś czasu ci drudzy.\nWe Lwowie coraz lepiej sobie radzi pod wodzą wokalisty i gitarzysty Tarasa Czubaja, kapela Płacz Jeremiji. Kolejne etapy ewolucji, z najciekawszym - rozbudowanych, melodyjnych etiud - znamionuje ciągły, choć nierówny rozwój. Ostatnie donosy wskazują, że Płacz Jeremiji odnajduje się w funkowo-metalowym czadzie, niezwykle profesjonalnie i z wyobraźnią wykonywanym. I jeśli uda się kolesiom zerwać z dotychczasowym eklektyzmem, to szybko wytrzebią konkurencję u siebie, a nawet - no kurna, nie przesadzam - mogą namieszać i tutaj. Na razie, jeden z ich ewidentnie doskonałych kawałków, trwoży moich kumpli z racji skandowanych w nim sloganów typu "Sieg Heil! Ukraina Żyje!".\nPoza najbardziej kontrkulturotwórczymi ośrodkami - Lwowem i Kijowem - słodką tajemnicę stanowi prowincja. Pozbawiona promocji, dostępu do mediów, skazana na okazjonalne przeglądy jest całkowicie zamkniętym obiegiem. Np. pewien zespolik z niewielkiego miasta nad Dnieprem, SIRI SZYJKY, onegdaj w trakcie jednego z festiwali, powalił publikę takimi pokładami energii, żywiołu, naturalności, że całe, bądź co bądź nie nadęte towarzycho kijowsko-lwowskie, zdało się stadem sztywnych, zblazowanych gwiazdorków. Przy tym kapela zaproponowała całkiem przyzwoitą, transową muzykę, gdzieś ocierającą się o The Fall, ale z oszczędniejszą aranżacją i znacznie bardziej zakręconą. Z Karpat zaś dotarła, poparta kasetą, wieść o zespole MYNULA JUŃ - bardzo logicznym HC/Punk, wyrastającym z twórczego zaczynu huculskich rytmów i melodii. Mynuła Juń, wykorzystująca najbardziej czadowy odłam folkloru ukraińskiego jest perełką na tle kapel rżnących bezwiednie z Zachodu. Co do innych nadzwyczajności z prowincji - obraz mam niepełny.\nJeśli chodzi o podział geograficzno-mentalny, to należy zeznać, iż muzyka tworzona na zachodzie Ukrainy jest bardziej zbliżona do muzyki granej w Europie. Natomiast na wschodzie, z głównym ośrodkiem w Kijowie, na rzeczywistym styku kultur Europy i Azji, kapele częściej zwracają się ku nowym klimatom, poszukując, syntetyzując, tworzą zupełnie nowe rejony. Przeto słów teraz kilka o okolicach rocka - muzyce niebanalnej, nietuzinkowej, niewtórnej.\nNajciekawszą bezapelacyjnie jest tu formacja Cukor Bila Smert'. Powstała w 1989 roku jako kwartet, obecnie kontynuuje pracę w duecie. Pierwszy program (na gitarę, syntezator, wiolonczelę i fortepian) stanowił wypadkową poszukiwań i dość szerokich zainteresowań członków zespołu. Bazując na muzyce poważnej odwoływał się do minimalu i awangardy rocka. Po pierwszym, doskonałym programie "Manieryczna Muzyka" odeszli pianista i wiolonczelistka, a zespół nadrabia luki brzmieniowe technicznymi nowinkami, dbając jednak o akustyczną równowagę. Ich muzyka, najzwięźlej ujmując, to patologiczna projekcja niepokojów psychicznych przekładana na język instrumentów. Obecnie ewoluuje w kierunku bardziej okiełznanych nastrojów, a nerwowość wypiera wyciszenie i klimaty niekiedy nastrojowe. Utwory CBS to krótkie, z pietyzmem zaaranżowane piosenki do poetyckich tekstów wokalistki Switłany Ochrimenko.\nOdejście pianisty zaowocowało pojawieniem się na scenie zespołu Pan Kifared, którego inicjatorem był Aleksander Kochanowski z CBS. Pierwsze wcielenie PK to fuzja dołujących klimatów rodem z wczesnego SWANS, adaptowanych do klasycznego instrumentarium: fortepianu i gitary oraz wokalu o chóralnej proweniencji. O ile Swans rzeźbiło w kamieniu, to PK budował z tego kamienia monumentalną świątynię, której przestrzeń zdominował potężny, cerkiewny głos. Stan ducha był jednak bardzo zbliżony. Po wyemigrowaniu wokalisty do USA zespół ostał się w duecie i nagrał nowy, spokojniejszy i wyciszony, z narzucającymi się odniesieniami do muzyki Gurdżijewa, całkowicie instrumentalny program. Klasa tego zespołu i dojrzałość jego muzyki, która bardziej nadawała się do sal filharmonicznych niż do undergroundowych koncertów, na których była prezentowana, zważywszy ponadto na ówczesny wiek jej autorów (pianista - 22, gitarzysta - 19), pozwala sklasyfikować ją jako fenomen niebywały. Kochanowski to postać wyjątkowa. Student konserwatorium w klasie fortepianu, kompozytor z laurami znaczących konkursów, jak na dość konserwatywną edukację wykazuje się szczególnymi zainteresowaniami: od tuzów muzyki współczesnej: Messiaena, Cage'a, Reicha, po tuzów poboczy rocka - wspomnianych Swans, także Einstürzende Neubauten czy Dead Can Dance. Stonowany i skupiony w sobie koleżka Kochanowski pozwala sobie niekiedy na ekstrawagancje. Wsławił się mianowicie dowcipem szczególnym, przypisując Steve'owi Reiche'owi jedną z własnych kompozycji wykonywanych podczas szkolnego egzaminu, czym wywołał aplauz szacownej komisji. Ostatni koncert PK zagrał w Warszawie w 1992 roku i było to podsumowanie jego działalności. Gitarzysta mieszka od pewnego czasu w Pradze, słucha sobie koncertów i ponoć próbuje akompaniować folkowej śpiewaczce Lence Duenkovej, zaś Kochanowski kombinuje coś z elektroniką w duecie, tudzież zasila talentem wspomnianą "Kazma-Kazma".\nZ tego samego kręgu, choć z inną muzyką, wywodzi się Sheik Hi-Fi, założony przez małżonka wiolonczelistki CBS, wraz z nią obecnie na basie - w swoim trzecim wcieleniu jest kopią Sonic Youth. Prawdziwą perłą jest jednak pierwszy program Sheika, nagrany z udziałem Żeni Tarana - połowy duetu CBS. W rejonach stworzonych przez Throbbing Gristle, DOME czy This Heat, Szejk stworzył barwny kolaż z ciekawymi rozwiązaniami brzmieniowymi, niepokojący, industrialny ale nie pozbawiony swoistej melodyjności - słowem jest to kawał doskonałej, rzetelnej roboty. Drugi program - zestaw angielskich piosenek pod syntetyczny akompaniament klawiszów i automatu perkusyjnego, przyzwoity, choć nie rewelacyjny, i tak jest lepszy od tego co Szejk oferuje obecnie. A obecnie nie oferuje nic, bo przeżywa kryzys i jest nadzieja, iż powróci do klimatów i składu z pamiętnego pierwszego programu. Wspomniany Żenia Taran często wchodzi w konstelacje z innymi muzykami z dość różnych stylistycznie nurtów. Jemu to przypisuje się m.in. pierwsze, średnie zresztą, próby muzyki acidowej w efemerycznej formacji SAM SHIT NE CUKOR (fuzja CBS i grupy Ivan Sam Shit), której nazwa jest jak najbardziej adekwatna do wykonywanej muzyki. Obecnie grupy Żeni są już więcej niż średnie, a wspomaga go m.in. perkusista kapeli Ivanow Down, który odkrywszy w sobie tatarską krew, próbuje przetaczać ją do wspólnych kompozycji, co owocuje przyjemnymi, południowymi klimatami w tychże próbkach.\nIvanow Down natomiast, to grupa, która dość silnym piętnem odbiła się w krajobrazie kijowskim, a to za sprawą niepokaźnego (półtora metra w kapeluszu) gitarzysty, w którego na scenie wstępuje demon, i wtedy wraz z zespołem przepoczwarza się w żywy walec czyniący z publiki żywą miazgę. ID to kapela stricte koncertowa - żadne z dokonanych nagrań nie oddaje krztyny klimatu budowanego na koncercie. W czasie "Ukraińskich Nocy 91" kolesie dosłownie zrównali z ziemią naród w gdańskim klubie C- 14 (najstarsi Kaszubi czegoś podobnego nie widzieli). ID to ciężka muzyka, gitarowa z pokaźnym udziałem przetwarzaczy. Gęsta, udupiająca, podkręcana rzęchliwymi wokalizami gitarzysty. Jedyna próba tekstu skończyla się klęską - tekst był głupi, a w związku z tym kawałek też był głupi. Z przyjemnością więc zaliczam ID do kapel instrumentalnych. Po okazjonalnym sprzedaniu się gitarzysty do zespołu Ve-Ve - odsądzanego przezeń wcześniej od czci i wiary za komercyjność i gównianą muzykę - Ivanow Down od niedawna znowu gra.\nJeśli chodzi o najnowszą generację, to słów kilka należy się kapelce Yarn. Zauroczeni Dead Can Dance, stopniowo wychodzą z cienia idoli. Dzięki oryginalnemu instrumentarium (ludowe cymbały, bas, akordeon) udaje im się przełamywać syndrom brzmienia DCD. Zdecydowanie najdalej odbiega od kanonu jedyny w ich repertuarze kawałek ukraiński - mógłby być materiałem laboratoryjnym dla potwierdzenia tezy o melodyce języków, zwłaszcza iż z innymi tekstami (rosyjskimi i angielskim) wokalistka rozpaczliwie się zmaga, nijak nie mogąc wplasować się z nimi logicznie w muzyczne tło. Ale to młoda ekipa, więc przyszłość przed nimi. Opisane wyżej kręgi to najsilniej poszukujące w Kijowie grono.\nZ lwowskich eksperymentatorów postacią szczególną jest Igor Cymbrowski - artysta, pianista, wokalista i autor tekstów w jednej osobie. Jego muzyka to unikat na mapie Ukrainy. Długie, rozbudowane utwory na fortepian z dozą oszczędnej improwizacji z odniesieniami do muzyki klasycznej i medytacyjnej oraz ballady. Teksty to własna i innych autorów ukraińskich poezja metafizyczna - interpretowana przedziwnym wokalem, którego fachowo określić nie jestem w stanie. Wszystko to wprawia w zakłopotanie tabuny krytyków nie wiedzących, z której strony ów produkt ugryźć. Najbliższym określeniem, z którym artysta od biedy gotów jest się zgodzić, jest termin "romans awangardowy" - plon wytężonego wysiłku intelektualnego jednego z lwowskich żurnalistów. Cymbrowski padł ofiarą własnej wrażliwości. Na Ukrainie nie ma ani pół imprezy gdzie tego typu twórczość mogłaby trafić do odpowiedniego odbiorcy. Stąd, po kilku próbach na festiwalach rockowych, czy przeglądach poezji śpiewanej, ogranicza się do udokumentowywania twórczości na podręcznym Grundigu i składowania jej w szufladach w oczekiwaniu lepszych czasów. Naturalnym dopełnieniem jego twórczości są obrazy - dziwne, tonące w jaskrawych kolorach senne wizje i marzenia. O połączeniu wszystkich nurtów twórczości i wspólnym ich zaprezentowaniu artysta może sobie tylko pomarzyć.\nZ lwowskich poszukiwaczy napomknąć trzeba też o zespole 999. "Dziewiątki" grają w tradycji awangardowego rocka z rozbudowanym instrumentarium (skrzypce, ksylofon, flet) z perfekcyjnymi aranżacjami i niezwykłą starannością oraz silnie przymrużonym okiem. Występy okraszają symbolicznymi działaniami parateatralnymi, a wokal sprowadza się zazwyczaj do la-la-la; chyba, że jest to przesłanie: Jestem twoją fabryką (głos męski) - a ja twym warsztatem (głos żeński).\nAby obraz ukraińskiej muzyki był pełen, godzi się odnotować jeszcze jeden wyjątkowy team z Kijowa pod nazwą Biocord. Zespół to instrumentalny, pełnymi garściami czerpiący z różnych dziedzin muzycznych, najwięcej zaś z rocka, jazzu, minimalu, a prym w nim wiedzie jeden z weteranów środowiska jazzowego - Kola Bykow. Przyznaje on się bez bicia do inspiracji twórczością Roberta Frippa i Freda Fritha (do których zresztą przyznaje się cały muzyczny Kijów). Inspiracja to rzecz chlubna, zwłaszcza gdy dołoży się doń własną wyobraźnię i umiejętności, a wtedy trudno doszukać się wtórności i naśladownictwa. Tak jest w przypadku Biocordu, który ma ponadto najbardziej profesjonalne podejście do własnej muzyki, a to się na Ukrainie ceni. W związku z tym ich miejsce na piedestale, zarówno w środowiskach rockowych, jazzowych, jak i całego światka undergroundu - jest niekwestionowane. Biocord kończy wyliczankę zespołów poszukujących, a zarazem cały raport dotyczący sceny ukraińskiej.\nAby obrazek był całkowicie pełny, nie można odpuścić sobie małego, acz wielce znaczącego przyczynku. Przez całe swoje istnienie (li ojczyzny swojej nieistnienie) diaspora ukraińska nie powiła jednostki twórczej, która poniosłaby w ciemne masy społeczeństw zachodnich kaganka oświaty, sławiąc imię kultury ukraińskiej.\nDlatego pojawienie się w 1989 roku płyty The Wedding Present "Ukrainski Vistupy u Ivana Pila" było zarówno dla emigracji, jak i na Ukrainie, szokiem. Głównie z powodu znajdujących się na płycie piosenek rosyjskich, co z racji obecnych tamże toastów za wolną Ukrainę, rodziło domniemanie, iż kolesie nie bardzo kojarzą, w którym kościele (cerkwi?) dzwonią. Sprawcą incydentu był Peter Solovka, który przypomniał sobie o swoim pół ukraińskim pochodzeniu, namówił resztę kolesi z WP do nagrania, angażując ponadto Irlandczyka Lena Ligginsa i Ukraińca urodzonego w Anglii Romana Remeynesa. Płyta ukazała się w dobrym momencie (szczytowanie gorbiemanii) więc spotkała się z dobrym przyjęciem. Dla Ukraińców miało to ogromne znaczenie psychologiczne, choć raczej dominowało zażenowanie z powodu zestawu piosenek (rosyjskie i jedna żydowska) i języka, w wielu momentach montowanego na kanwie ukraińskiego. Solovce nie udało się namówić WP na kontynuację wątku, więc razem ze wspomnianą dwójką nagarał album "Ukrainians". Etniczna zawartość była tym razem czysta, zaś artystyczna - nierówna. Obok świetnych adaptacji kawałków ludowych, są nieudolne chwilami próby wykorzystania źródeł w kompozycjach własnych. Album nie przebił popularnością WP - choć z perspektywy czasu oba wydają się raczej ciekawostką niźli dziełkiem (w wypadku WP nie dotyczy to genialnej adaptacji ludowych kołomyjek "Verkhowyno"). Po cienkich latach Ukrainians zaskoczyli publikę EP "Pisni Iz The Smith" z ukraińskimi wersjami piosenek Morrisey'a, gdzie w oryginalną kanwę kompozycji powplatali motywy kilku ukraińskich standardów ludowych. Epka poprzedziła album "Vorony", okrzyknięty przez "Vox" płytą marca. Obie są świetne. Prócz jednej kompozycji Morrisey'a, ładnej przeróbki Lou Reeda oraz jednej piosenki ludowej, resztę albumu stanowią kompozycje własne inspirowane ukraińskim folklorem, do własnych, ukraińskich tekstów Lena Ligginsa, które on sam śpiewa. "Ukraińcy" do czasu koncertów we wrześniu 1993 roku nie byli zbyt znani na Ukrainie. Ogólnie jednak środowiska muzyczne niezbyt ich cenią, twierdząc, że tak potrafi zagrać byle klezmer. Mało kto docenia fakt, że "Ukraińcy", jak nigdy dotąd, doprowadzili do zbliżenia ukraińskiego folkloru z r'n'rollem; na miarę tego, co z inną kulturą uczynili najlepiej na świecie The Poques, a już idea wplasowania się w zachodnie rynki z repertuarem nieangielskim czyni z "Ukrainians" niemalże rewolucjonistów.\nCzas na podsumowanko. Dorobek fonograficzny sceny ukraińskiej to jeden kompilacyjny CD wydany w Niemczech przez "What's So Funny About" latem 1993 roku , a na Ukrainie - jedna płyta winylowa i kilka kasetek pewnej bandyckiej firmy. Dlatego operowałem pojęciem "program", co błyskotliwy czytelnik zrazu skojarzył z płytą w warunkach normalnych. Podstawowym sposobem rozpowszechnia twórczości jest przegrywanie materiału od samych muzyków. Kapele zgodnie klepią biedę, koncertując kiedy nadarza się okazja i nagrywają głównie w piwnicach - mało kogo stać na studio. Normalną tendencją jest, że się rozchodzą, by po pewnym czasie zejść się ponownie. Dlatego raporcik nie jest li tylko rysikiem historycznym. Z trendów najnowszych - niegodnych najmniejszej wzmianki - jawi się wzrost pogłowia kapel anglojęzycznych, spragnionych hojnych sponsorów - goodluck !!! Z trendów nie najnowszych, nie wspomniałem o prężnym metalu - niech sobie wspominają o nim metalowcy! Z rzeczy istotnych nadmienię, iż pozbawiona ramoli i dinozaurów scena ukraińska rokuje jak najbardziej tendencje rozwojowe, choć najmłodsze pokolenie zostało już zainfekowane zarazą MTV. Kończąc, proszę o wybaczenie za rozmiar tekstu, ale jakoś tak się składa, że po pisaku mam wyjątkowe gadane.


Słodki żywot skazańca - sesja - Abasz'Har: Forum o Dungeons & Dragons\nSłodki żywot skazańca - sesja\nWysłany: Śro 9:33, 04 Sie 2010 Temat postu:\nWykorzystał ten czas żeby przyjrzeć się strażnikom i ich uzbrojeniu.\n- Teraz zanim się przebijemy na stołówkę to już będzie po czasie... - powiedział to Karasa, po czym krzyknął do więźniów przed sobą - No ruszcie dupska, bo głodny jestem!\nOstatnio zmieniony przez Galonger dnia Śro 9:34, 04 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\n- Masz racje, teraz zanim przedrzemy się przez ten tłum to ostygnie nam specjał szefa kuchni... mówiąc to w stronę Xentis'a roześmiał się.\nWysłany: Nie 12:45, 08 Sie 2010 Temat postu:\nWbrew temu co się wydawało zamieszanie wcale tak mocno nie spowolniło marszy. Szliście w kółko. Prosta, skręt w lewo, prosta, skręt w lewo, prosta schody w dół i tak na dno dołu. Było głęboko. Z 300 metrów. Stołówka była w jednej z bocznych sal. Oświetlana szklanymi lampami w których płonęły magiczne ognie. Specjałem okazała się szara papka w której widać było pojedyncze kawałki warzyw typu marchewka. Po spróbowaniu, poza smakiem błota, dało się czuć cebulę i ziemniaki. Cóż... co można powiedzieć. Mogło być gorzej. Mogliście w ogóle nie dostać jedzenia...\nStołówka była wypełniona kamiennymi stołami wyrastającymi bezpośrednio z podłogi, podobnie jak toporne stołki. Tak, tu ewidentnie działała magia. Drewniane łyżki także były dziwne. Zbyt mocno zaokrąglone by można nimi wygodnie jeść. Za to bardzo bezpieczne. Nawet wybicie oka śpiącemu byłoby problematyczne...\nSiadł przy najbliższym stole i zaczął mocować się z niewygodną łyżką. Towarzyszyły temu liczne przekleństwa. - Specjał psia mać... Łosoś w sosie z cebulą, który upadł w błoto, tyle że bez łososia i bez sosu. - Spojrzał jeszcze raz na łyżkę i po chwili zastanowienia zdecydował się zabrać ją po posiłku chowając pod ubranie.\n-co to do cholery jasnej ma być?\nPowiedziała ostro zdenerwowana.\n-Jeśli to jest specjał to ja się boję co jutro będzie do jedzenia.\nPo tym usiadła na pierwsze lepszym miejscu z brzegu. Spojrzała na łyżkę i się załamała...\n-nawet normalnej łyżki nie ma... %$@#%\nOstatnio zmieniony przez Dante_B dnia Pon 11:45, 09 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 15:47, 09 Sie 2010 Temat postu:\n- Szef kuchni to chyba jakiś ślepiec z połamanymi palcami. Powiedział na głos zajmując pierwsze lepsze miejsce. - To ja z zamkniętymi oczami bym coś lepszego upichcił. No i jeszcze te dziwne cudeńka nawet własnego grobu bym tym nie wykopał a karzą nam jeszcze nimi jeść. Po czym zajął się jedzeniem.\nWysłany: Śro 17:02, 11 Sie 2010 Temat postu:\nJedzenie się ociągało. Jak jest coś dobrego to na ogół znika szybko. Działa to też w drugą stronę... Tak więc, mimo małej miski, zaczęto kończyć dopiero po jakiejś pół godziny. Na stołówce panowała dziwna atmosfera. Nie tak wyobrażaliście sobie więzienia. Nie tak... cicho. Prawda, były rozmowy, ale nikt nie krzyczał, nikt się nie kłócił. Nie doszło do żadnej bójki. Większość zdawała się... złamana.\nOkazało się, że puki wszyscy nie zjedzą nikogo strażnicy nie wypuszczają. Więc trzeba było siedzieć. Po jakiś 40 minutach ktoś krzykną\n-Dobra panienki! W celach, jak codzień, czekają na was urocze robocze mundurki. Idziecie na górę, przebieracie się w nie i wychodzicie. Oczywiście dopilnujemy by nic wam się nie stało na powierzchni. Prawi strażnicy będą was ubezpieczać. Nowi, zapamiętajcie co mówię, bo powtarzam to tylko ze względu na was. A ogólnie to smacznego- wrzasnął na koniec podnosząc w dłoni, jak do toastu, udziec jakiegoś dużego ptaka. Tak... porównując wasze racje z jego już zdążyliście go znienawidzić...\nWysłany: Śro 17:37, 11 Sie 2010 Temat postu:\nPo zjedzeniu "pożywienia" wstaje i idzie w stronę celi po "mundurek". Myśląc -Nie ja tu cholera nie usiedzę. Tak się nie da, mam nadzieję że stanie się coś co pomoże mi stąd uciec...\nOstatnio zmieniony przez Dante_B dnia Sob 9:36, 14 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 9:35, 14 Sie 2010 Temat postu:\nPodczas jedzenia rozglądam się po stołówce w poszukiwaniu jakiś grup ludzi(gangi). Po zjedzeniu posiłku udaje się do celi.\nWysłany: Wto 13:41, 17 Sie 2010 Temat postu:\nPoszliście do celi.\nOkazało się, że nie jest pusta. Jakaś nowa siedziała na wolnej pryczy. Chyba elfka o krągłych biodrach, ciemnej karnacji i sporym biuście. Nie widzieliście jej wcześniej.\nPoza tym na swoim łóżku leżał Bevran, miał zabandażowaną głowę, widać było na jego twarzy bolesny grymas\nWięźniowie nie tworzyli żadnych wyraźnych grup. Gdy im się przyglądałeś zauważyłeś też coś co cię bardzo niepokoiło. Wszyscy tutaj byli cisi. Markotni, jakby pogrążeni w apatii. Złamani...\nStrażnicy nie byli delikatni i zdecydowanie nie przejmowali się tym, że jesteś kobietą. W zasadzie zdawali się brać to pod uwagę, ale nie w taki sposób w jaki chciałaby szanująca się przedstawicielka płci pięknej. Prowadzili cię za ramiona wzdłuż pustych cel. Na końcu otworzyli jedną i wepchnęli cię do środka. W niezbyt wygodny sposób, ale im najwyraźniej pasujący. Strażnik pchnął cię w tyłek. Obydwaj odeszli śmiejąc się i rozmawiając o ładnych więźniarkach.\nCela była zimna, wilgotna. Miała może 3 na 3 metry. Pod ścianami stały piętrowe prycze. W sumie było 8 miejsc. Na kilku były ohydnie pomarańczowe stroje. Po rozejrzeniu się widać też było jakiś mały korytarzyk, który po zbadaniu okazywał się drogą do kibla. Szybko zakręcał tak, że można było w spokoju załatwić potrzebę... ale na pewno nie był czysty. śmierdział. Ale mogło być gorzej. Była to po prostu dziura w ziemi. Bardzo głęboka, szeroka na stopę\nLekarz cię opatrzył i kazał strażnikowi odprowadzić do celi instruując go by traktował cię delikatnie. Toteż nawet cię nie tknął. Jedynie otworzył celę i kazał wejść. W środku była jakaś kobieta, której wcześniej nie widziałeś. Właśnie wychodziła z załomu za którym była "toaleta"\nWysłany: Wto 22:20, 17 Sie 2010 Temat postu:\nPo wejściu do celi i ubraniu się powiedziała.\n-No dobra moim zdaniem lepiej się jako tako zapoznać bo jakoś tak nie zręcznie jest mówić do kogoś nie znając jego imienia...\nNo więc zacznę jestem Myrrel... i jestem tu ze względu na zabicie strażnika w samoobronie.\nPo wypowiedzi rozgląda się po towarzyszach niedoli z nadzieją na nie zignorowanie jej wypowiedzi.\nOstatnio zmieniony przez Dante_B dnia Wto 22:31, 17 Sie 2010, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: Śro 7:14, 18 Sie 2010 Temat postu:\nPodniosła głowę i spojrzała w stronę kobiety. Ruszyła powoli w jej stronę, kołysząc delikatnie biodrami. Gdy wyszła z cienia, było widać jej zmęczoną twarz. Co do jej urody, nie była ona typowo elfia. Ciemniejsza karnacja, średni wzrost, okrągłe kształty były ewidentnie pochodzenia "ludzkiego". Egzotyczna uroda i leciutko szpiczaste uszy świadczyły o elfiej krwi.\nNiepewnym krokiem podeszła do Myrell. Wyciągnęła do niej rękę.\n- Arie, jestem tu za kilka zabójstw i ostatnią nieudaną próbę morderstwa mojego pracodawcy - powiedziała ciężko powiedzieć jakim tonem. Po części obojętny, a po części pełnym złości i żalu.\nOstatnio zmieniony przez grusia86 dnia Śro 7:15, 18 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 23:32, 19 Sie 2010 Temat postu:\nPo wejściu do celi przebieram się w więzienne szmaty, zajmuje pierwszą górną prycze od drzwi i rozglądam się czy kogoś z towarzyszy nie brakuje w celi.\nWysłany: Pią 14:41, 20 Sie 2010 Temat postu:\nPo posiłku udaje się do celi. Siada na dolnej pryczy pod tą zajętą przez Karas'a i zatrzymuje wzrok najpierw na Bevranie a potem na Arie.\n- Xentis, podwójne morderstwo. - rzucił kładąc się na pryczy. Po chwili wyciągnął spod ubrania zabraną ze stołówki łyżkę i patrząc na nią szepnął - Myślicie, że się przyda?\nOstatnio zmieniony przez Galonger dnia Pią 14:51, 20 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 15:12, 25 Sie 2010 Temat postu:\nNo i taki był pierwszy poranek grupki skazańców z celi numer 13-18. Niezbyt miłe przebudzenie, paskudne żarcie, ogólny syf... Przebraliście się. Gdy ktoś potrzebował prywatności wchodził za załom z "toaletą". W zasadzie myśląc, stroje wcale nie były kiepskie. Były po prostu okropne. Parszywy odcień pomarańczu, całe brudne, śmierdzące, z wieloma tłustymi plamami. Zdaje się, że były zawszawiałe.\n-Za 5 minut ruszamy do pracy żałosne wypierdki!- strażnik, ten sam co budził na śniadanie, przechodził się wzdłuż cel powtarzając co jakiś czas komunikat-obelgę. Po tych 5 minutach strażnicy pootwierali cele. Kondukt znów ruszył wąską ścieżką, tylko tym razem w drugą stronę.\nIdzie razem z resztą więźniów i tuż przed wyjściem z celi mówi do Xentisa:\n-Nie sądzę aby ten badziew się w czymkolwiek przydał.\nW międzyczasie uścisnęła dłoń Arie.\nOstatnio zmieniony przez Dante_B dnia Śro 18:04, 25 Sie 2010, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Czw 10:36, 26 Sie 2010 Temat postu:\nArie trzymała się jak najbliżej Myrrel. Szła z obrzydzeniem na twarzy na myśl o tym co miała na sobie ubrane.\n- Już wolałabym chodzić nago niż w tym czymś... - powiedziała cicho pod nosem, jakby do nikogo.\nWysłany: Czw 16:31, 26 Sie 2010 Temat postu:\nIdąc za towarzyszami rozglądam się w poszukiwaniu jakiś interesujących rzeczy lub pomieszczeń przykuwających uwagę.\nW między czasie mówiąc do Xentisa - Widzę że oręż zmieniłeś w sztućce teraz to masz z czym ruszyć na strażników.\nWysłany: Nie 17:53, 29 Sie 2010 Temat postu:\nIdzie za towarzyszami drapiąc się. Widać, że nie czuje się zbyt komfortowo w nowych "szatach".\n- Śmiej się śmiej, ale nie zdziw się jak któregoś pięknego dnia ozdobię tym sztućcem oczodół jednego ze strażników. - odparł Karasowi.\nWysłany: Nie 10:42, 12 Wrz 2010 Temat postu:\nWymaszerowaliście na zewnątrz. Wyszliście z dziury, w promieniu 100 metrów była udeptana ziemia, dalej las. Wszędzie dookoła. Strażnicy zakładali wam na nogi bransolety z półmetrowymi łańcuchami i stalowymi kulami na końcu. W zasadzie nie były zbyt duże. Ważyły może 3 kilogramy.\n-Dobra, a teraz czwórkami do kręgów teleportacyjnych!- wrzasnął strażnik, ten który życzył wam smacznego... Rozejrzeliście się. Rzeczywiście. Jakieś 20 metrów od wyjścia z podziemi były porozstawiane jakieś kręgi , każdy był na kamiennej płycie, z runami wyrytymi w niej. Przy każdym stał jakiś strażnik.\nOgólnie to było aż dziwne... więźniów już było 2 razy więcej niż strażników, a tych pierwszych nie przybywało z kompleksu więziennego\nWysłany: Wto 9:10, 14 Wrz 2010 Temat postu:\nTen złom przy stopie nie przeszkadzał jakoś tak bardzo może nawet udałoby się z tym biegać. Po krótkim rozmyślaniu nad kulą podeszła do znanych jej ludzi i zapytała. - To co idziemy?\nWysłany: Czw 9:13, 07 Paź 2010 Temat postu:\nSpojrzała na kule u nogi. Z każdym krokiem było widać na jej twarzy wysiłek. Rozglądała się po okolicy, szukając wzorkiem jakiegokolwiek najmniejszego przyrządu, który pomógłby jej się wydostać z kajdan. W między czasie podeszła do Myrell i w odpowiedzi na jej pytanie, skinęła twierdząco głową.\nOstatnio zmieniony przez grusia86 dnia Czw 9:14, 07 Paź 2010, w całości zmieniany 1 raz


| 0 GdziePoLek.pl to internetowa wyszukiwarka dostępności i cen leków w aptekach stacjonarnych. Naszym celem jest wyręczenie pacjentów w tzw. turystyce aptecznej – mówią pomysłodawcy serwisu.\nGdziePoLek.pl to przede wszystkim odpowiedź na problem z dostępnością leków i to właśnie ta niedoskonałość polskiego rynku farmaceutycznego była główną motywacją do założenia serwisu – dodają jego twórcy. Obecnie z serwisem zintegrowanych jest ok. 100 aptek. Twórcy serwisu liczą jednak, że w ciągu roku uda się podłączyć nawet tysiąc punktów. GdziePoLek.pl\nstart-up startupy EPICVR Tworzymy filmy 360 oraz aplikacje VR, które nasi klienci wykorzystują do tworzenia skutecznych,… Kartonado Kartonado to marketplace łączący osoby, które potrzebują miejsca do przechowywania swoich rzeczy z… MyPlacimy.pl Usługa My Płacimy to odroczony termin płatności dla mikro i małych przedsiębiorców na… BUKI Zaczęliśmy projekt 3 lata temu. Dołączyło do nas do tej pory ponad 10… Taxly.pl Jesteśmy na etapie rozwoju już funkcjonującego produktu. Nasz startup oferuje prowadzenie księgowości a także… Znajdzlunch.pl Strona znajdzlunch.pl to wyszukiwarka aktualnych ofert lunchowych w restauracjach. Obecnie strona wyszukuje lunche… Komentarze


Konopie (Cannabis Sativa L), różne teorie cz.5 | SATILEC Polski Producent CBD\nKonopie (Cannabis Sativa L), różne teorie cz.5\nGuangpeng Ren (2021) przeanalizowali sekwencje genetyczne 82 próbek konopi zebranych na całym świecie, dodając do sekwencji dwudziestu ośmiu odmian konopi, które zostały już sprofilowane. Dało to w sumie 110 odmian, które miały pełny profil genetyczny. Wyniki wskazały, że niektóre obecne chińskie rasy lądowe i dzikie rośliny reprezentują najbliższych potomków puli genów przodków, z których od tego czasu pochodzą odmiany konopi i marihuany. Ren zauważyli, że czyści, dzicy przodkowie Cannabis sativa wymarli.\nSugerują oni, że konopie pochodzą z Azji Wschodniej, gdzie po raz pierwszy uprawiano kilka innych ważnych roślin, w tym ryż, proso, proso wyczyniec, soję, lisie orzechy, morele i brzoskwinie. Ren utrzymują, że marihuana następnie zróżnicowała się na przestrzeni wielu stuleci, w wyniku selekcji ze względu na materiał, włókno, sznur, żywność lub psychoaktywność, na cztery główne grupy genetyczne: 1. podstawowe konopie indyjskie; 2. konopne; 3. dziki rodzaj leku; 4. rodzaj leku uprawnego.\nDatowanie genomowe sugeruje, że zarówno wcześni udomowieni przodkowie konopi, jak i narkotyków oddzielili się od podstawowych konopi około 12 000 lat temu, we wczesnych czasach neolitu. Dowody wskazują, że wczesne udomowione konopie indyjskie były początkowo używane zarówno dla celów pozyskania błonnika, jak i do psychoaktywności, aż do około 4000 lat temu, kiedy istniała silna rozbieżność między rodzajami błonnika i narkotyków, ze względu na selektywną hodowlę (s. 4).\nSkąd pochodzą konopie indyjskie? Konkluzja:\nW ciągu ostatnich dwudziestu lat poczyniono znaczne postępy w śledzeniu historii pochodzenia, używania i uprawy konopi. Najnowsze badania wskazują, że wschodnie Chiny to region, z którego najprawdopodobniej pochodzi marihuana. Jednak wydaje się również pewne, że konopie indyjskie były również rodzime w Europie przez wiele tysięcy lat. W IX wieku ne marihuana została wprowadzona do Afryki Wschodniej, a dopiero w XVI wieku dotarła do Ameryki Południowej.


Policja chce 10 mld zł, Rostowski każe oszczędzać - RMF 24\nPolicja chce 10 mld zł, Rostowski każe oszczędzać\nŚroda, 25 lipca 2012 (06:35)\nKomenda Główna Policji chciałaby otrzymać na przyszły rok otrzymać z budżetu państwa 9,9 mld złotych. To o prawie 2 miliardy więcej niż w roku obecnym - wylicza "Dziennik Gazeta Prawna". Projekt ma jednak małe szanse powodzenia, bo minister finansów Jacek Rostowski każe oszczędzać.\nWydatki policji pod lupą śledczych\nJak wskazują źródła gazety w resorcie finansów, Jacek Rostowski zapowiedział, że wszystkie instytucje muszą szukać oszczędności. Dlatego policjanci nie mogę już liczyć na dodatkowe środki wynikające z ustawy o modernizacji policji i służb, która została przygotowania z myślą o Euro 2012.\nTymczasem Komenda Główna Policji wskazuje, że rosną koszty utrzymania, choćby z powodu wysokich cen paliwa. Aby radiowozy jeździły bez wyznaczania limitu, np. 20 km na każdą służbę, trzeba 359 mln złotych. Wydatki na elektryczność pochłoną kolejne 157 mln zł. Znaczącą pozycję w budżecie zajmują także inwestycje - ponad 800 mln zł.\nTagi:policja, wydatki, budzet\nNewsPolicja tnie wydatki, wypłaty na szczęście będą\nNewsWydatki policji pod lupą śledczych\nNewsPolicji brakuje 20 mln na mercedesy: Musi ciąć wydatki


Półbuty GEOX - D Anny A M. B D825VB 00077 C1002 Off White - Na obcasie - Półbuty - Damskie | eobuwie.pl\nPółbuty GEOX - D Anny A M. B D825VB 00077 C1002 Off White\nD Anny A M. B D825VB 00077 C1002 Off White\nD Anny A M. B D825VB 00077 C1002\nButy na obcasie Geox Buty na obcasie Biały\nElegancka propozycja marki Geox. Dobrze układająca się na stopie cholewka to Skóra naturalna - Nabłyszczana, Lakierowana, Zamsz. Sylwetkę podkreśla obcas o wysokości 5,5 cm. Wygodę noszenia podnosi wyściółka: skóra ekologiczna. We wnętrzu wkładka - skóra ekologiczna. Materiał podeszwy to wysokogatunkowe tworzywo. Model wyposażono w technologię Geox Respira. Buty wyróżnia ozdoba: skóra naturalna, srebrny metal. Dzięki kobiecemu fasonowi na obcasie sylwetka jest zgrabna i wysmuklona.\nSneakersy GEOX J Android B. A J9244A 01454 C0659 DD Navy/Orange\nTen komentarz dotyczy produktu w kolorze: Złoty Buty świetnie wykonane, ładniejsze w rzeczywistości niż na zdjęciach. Noszę rozmiar pomiędzy 36 i 35, zamówiłam 35 i chyba jest dobry, okaże się przy dłuższym chodzeniu. Trochę płytkie, ale mają gumki ściągające, które podtrzymują stopę. Kolor złoty daje leciutki połysk i nie jest nadmiernie widoczny.\nPółbuty ROBERTO 315 Czarny Zamsz


Nowe programy wspierające kreatywność uczniów, nauczycieli i studentów | Edukacja | pulshr.pl\nNowe programy wspierające kreatywność uczniów, nauczycieli i studentów\nJesienią ruszają dwa programy Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które mają zacieśnić współpracę uczelni ze szkołami średnimi oraz pobudzić kreatywność i innowacyjność wśród uczniów na wszystkich poziomach kształcenia.\n1 sie 2014 8:21\nBudżet obu programów to 4,5 mln zł. Uczelnie mogą składać wnioski do końca września.\nPierwszy program to Uniwersytet Młodych Wynalazców. Ma pozwolić nauczycielom i uczniom gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych bliżej współpracować z uczelniami - prowadzić wspólne projekty naukowe oraz korzystać z bibliotek uniwersyteckich i laboratoriów.\n- Często profesorowie filozofii narzekają, że mają mało zajęć i jest mało zainteresowanych. Niech otworzą uniwersytety i swoje wydziały na uczniów liceów - mówi Lena Kolarska-Bobińska, minister nauki i szkolnictwa wyższego. - Mamy nadzieję, że studenci, którzy liznęli wiedzy uniwersyteckiej jeszcze w szkołach średnich, będą bardziej twórczy i kreatywni.\n- Z jednej strony chcemy wprowadzić go tam, gdzie się uczy nauczycieli eksperymentalnych sposobów uczenia - tłumaczy minister. - Uczelnie muszą zaprezentować nowe, inne sposoby uczenia w szkołach, a potem je sprawdzić w tych szkołach, zobaczyć, jak się je stosuje i jak dzieci na nie reagują. Mamy nadzieję, że to będzie zaczyn nowego, innego, bardziej nowatorskiego podejścia do nauczania, żeby nie było ono sztampowe i techniczne.\nOba programy zostały stworzone we współpracy z Ministerstwem Edukacji Narodowej. Współfinansowane są z funduszy europejskich - z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka.\n- Mamy kilkanaście programów wspierających studentów. To są z jednej strony nagrody, z drugiej strony możliwości wyjazdu, jak na przykład Top 500, do Doliny Krzemowej, by przyglądać się jak funkcjonują firmy amerykańskie - mówi Kolarska-Bobińska. - Generacja Przyszłości to są pieniądze na uczestnictwo w konkursach międzynarodowych, na prowadzenie własnych badań, na własne pomysły.\nCzytaj też:40 mln dla młodych naukowcó na badania


Tytuł: Przepowiednia zaczyna się wypełniać\nTłumacz: Matejko-Paszkowska Edyta, Eun Choi Sung\nSzkoła Kotów (tom: 3)\n"Szkoła Kotów" to pięciotomowa seria zapierających dech w piersiach przygód kotów i dzieci w świecie magii, pełna wątków mitologicznych oraz fantazji zakorzenionych w starożytnej filozofii in i yang. Wszystko zaś w poszukiwaniu harmonii i pokoju. Co ciekawe, autor bacznie przygląda się zdolnościom dzieci autystycznych i bada ich świat wewnętrzny. Kiedy koty kończą piętnaście lat, opuszczają dom, w którym mieszkały z ludźmi i wyruszają do Szkoły Kotów. Mają się tam wyuczyć sztuki życia w ...\nAutor: Canizales Harold Jimenez\nMniam! Chrup! Pycha! Książka o naprawdę WIELKIM apetycie dla dzieci głodnych wrażeń! [Tatarak, 2016]\nOskar ma dziesięć lat i problem: w jego rodzinie pojawia się młodszy brat. Jego Mama nie dość, że zajmuje się wyłącznie najmłodszym potomkiem, to jeszcze poddaje starszego syna wymyślnym torturom: Oskar ma pomagać w domu, sprzątać swój pokój, chodzić wcześnie spać i w dodatku zjadać szpinak. Nikt, a już na pewno nie rezolutny dziesięciolatek, nie zdołałby tego wytrzymać! Na szczęście istnieje internet, a w internecie można kupić i sprzedać dosłownie wszystko. Nawet Mamę :-) [Tatarak, 2016]\nTłumacz: Perzyna Antonina\n"Każda z książek Leo Lionniego jest światem samym w sobie, jest dziełem totalnym. Oto Swimmy – maleńka, nieistotna rybka zagubiona w olbrzymim oceanie, a jednak dość silna, by pokonać obrzymiego, złego napastnika". Eric Carle (malarz, ilustrator, twórca książek dla dzieci) "Samotny i przestraszony Swimmy nie pozostaje obojętny na cuda morza. Lionni starannie dobiera kolory swej palety i równie starannie dobiera słowa. (...) Siła tkwiąca we współpracy i siła tkwiąca w wyjątkowości – oto...\nTytuł: Trzy panie i ja\nAutor: Holtz-Baumert Gerhard\nTłumacz: Ożogowscy Hanna i Andrzej\nTytuł: Misja - kosmos: Międzygwiezdna podróż Voyagera\nDowcipna i wzruszająca książka dla maluchów o mamie widzianej oczami dziecka. "Moja mama potrafi śpiewać jak anioł i ryczeć jak lew. Jest piękna jak motyl i wygodna jak fotel. Delikatna jak kotek i wytrzymała jak nosorożec"... A tata? Przeczytajcie o nim w książce "Mój tata". [Wydawnictwo Dwie Siostry, 2016]\nDowcipna i wzruszająca książka dla maluchów o tacie widzianym oczami dziecka. Mój tata potrafi przeskoczyć księżyc i chodzić po linie. Jest wielki jak dom i miękki jak mój miś. I nie boi się niczego – nawet złego wilka... A mama? Przeczytajcie o niej w książce "Moja mama". [Wydawnictwo Dwie Siostry, 2016]\nMałe katastrofy (tom: 2)\nCzy chłopiec na wózku inwalidzkim to prawdziwy król? Drugi tom serii dla przedszkolaków „Małe Katastrofy”. Frania nie lubi sobót. Czyli szóstków. Bo wtedy zawsze chodzi z Manią i Zuzą z Drabiną na Głowie na plac zabaw w parku. A tam są oni. Ci dwaj, co dokuczają Frani i nie lubią Rysia. Ale w ten szóstek na placu zabaw pojawia się jeszcze ktoś. Król. Prawdziwy! W dodatku na latającym koniu… "Małe Katastrofy" to seria dla przedszkolaków o czteroipółletniej Frani. Dziewczynka ma zapracow...\nAutor: Bourgeau Vincent, Ramadier Cédric\nWaszym zadaniem jest... położenie książki spać. Musicie więc dopilnować, czy książka umyła już zęby, czy zrobiła siusiu, opowiedzieć jej bajkę, zaśpiewać kołysankę, okryć kocykiem i w końcu dać słodkiego buziaka na dobranoc... Interaktywna książka kartonikowa dla najmłodszych. Czy książka w waszych rękach pójdzie chętnie spać? Czy będziecie umieć utulić ją do snu? A może szybciej zaśniecie sami? "Zaśnij ze mną" nie tylko aktywnie wciąga czytelników do lektury, ale też oswaja najmłodszych...\nTytuł: Magiczne przygody\nWskocz do książki, żeby pobawić się razem z Turlututu i odwiedzić jego magiczną planetę! Jak zawsze w książkach Hervé Tulleta znajdziesz tu dużo interaktywnych zadań, które zwykłe wspólne czytanie zamienią w świetną zabawę dzieci i rodziców. Czy znasz też poprzednie przygody Turlututu? Koniecznie sięgnij po książki: "Turlututu na wakacjach", "Turlututu, gdzie jesteś?", "Turlututu. A kuku, to ja!". Hervé Tullet to francuski autor oraz ilustrator wielu bestsellerów dla dzieci, z których...\nMacy musi być idealna. Idealna córka, idealna uczennica, idealna dziewczyna. W ten sposób nie będzie kłopotem dla matki, która po śmierci męża i tak ledwo się trzyma. Dzięki temu będzie pasowała do Jasona, jej chłopaka, zakochanego w sobie nerda. Jej życie musi być zaplanowane – tylko odpowiedzialne decyzje i rozsądne wybory. Wakacje? Praca i nauka do egzaminów. I – rzecz jasna – tęsknota za Jasonem, który wyjechał na obóz naukowy. Macy w swoich planach nie uwzględniła tylko jednego – że ż...\nTłumacz: Wanielista Magdalena\nPan Listomysz jest dziś bardzo zapracowany – musi dostarczyć swoim sympatycznym sąsiadom pocztę. Dotrzymaj mu towarzystwa i zajrzyj do zwierzęcych domków – niektóre z nich są bardzo pomysłowo urządzone! Zobacz, jak mieszkają: Pan Niedźwiedź, rodzina Królików, Pan Smok, Pani Ośmiornica, Kozice, rodzina Skunksów, Pan Yeti i wiele innych zwierząt. Bogato ilustrowana, zabawna i pouczająca książka utalentowanej, wielokrotnie nagradzanej rysowniczki i autorki książek dla dzieci, Marianne Dubuc. Je...\nMiłość | Uczucia (tom: 1)\nPoetycka, pełna ciepłego humoru opowieść o miłości macierzyńskiej, z uroczymi ilustracjami autorstwa Pauline Martin. Francuski bestseller przetłumaczony na 19 języków. Pewnego dnia Archibald pyta: „Powiedz, mamo, czy będziesz mnie kochać całe życie?”. „Hmm, no cóż, zdradzę ci pewien sekret…”, odpowiada mama i czule wylicza chwile spędzone razem, kiedy wszystko jest okazją do wyrażenia miłości. Każda rozkładówka przedstawia przeciwstawne sytuacje z codziennego życia rodziny i odkrywa pro...\nTytuł: Edzio: Przyjęcie w blasku Księżyca\nEdzio i przyjaciele (tom: 1)\nTytuł: Wszyscy jesteśmy krzewicielami\nPodpalacze książek (tom: 3)\nTrzeci tom trylogii. Członkowie Bractwa schronili się na atlantyckiej wyspie Redonda. To ich ostatnia szansa, by ocalić ludzkość przed nowym systemem władzy Podpalaczy. Na szczęście Cezaryna i August nie są już sami, a ich nowi towarzysze są równie zwariowani, zabawni i intrygujący jak oni! Nasi bohaterowie są coraz bliżej odkrycia tajemnicy "Książki, której nie można przeczytać". [Wytwórnia, 2016]\nAutor: Czerwińska-Rydel Anna, Hanulak Monika, Gurowska Małgorzata\nKsiążka, dzięki której mali i duzi odkrywają, że muzyka jest wszędzie. Rodzina państwa Allegrich przez swoje codzienne rytuały pokazuje, jak każdy z nas – ciszej lub głośniej, wolniej lub szybciej – współtworzy koncert nie zawsze przewidywalnej orkiestry. Włoskie terminy muzyczne wyjaśnione w najbardziej przyjazny sposób: przełożone na dźwięki, które słyszymy na co dzień. Od tej pory allegro nie będzie się kojarzyć wyłącznie z internetowymi zakupami. Trzecia część edukacyjnej serii muzycznej...\nMają po siedemnaście lat. Vivi pragnie radości i piękna, zmagając się z własnymi nastrojami – chorobą, którą ukrywa. Dla Jonaha każdy dzień to wyzwanie, bo od śmierci ojca odpowiada za rodzeństwo, matkę pogrążoną w depresji i rodzinną restaurację. W jego życiu są tylko obowiązki. Ale radość powraca, gdy spotyka Vivi. Miłość dodaje mu sił, choć niewiele wie o dziewczynie, którą kocha… W życiu Vivi nie wszystko jest jasne, a ona sama stara się rozwikłać dręczącą ją tajemnicę. Nie chce niczyjej ...\nTytuł: Świat mitologii\nBajki filozoficzne (tom: 4)\nTytuł: Jak żyć na Ziemi?\nBajki filozoficzne (tom: 3)\nOd Althamera i andrzejek przez czarne złoto i fortepian Chopina aż po Złotą Żabę. Pięćdziesiąt cztery hasła opowiadają o Polsce dawnej i współczesnej, przedstawiają zwyczaje, postacie, wydarzenia i miejsca. Wesołe i nasycone kolorem ilustracje razem z krótkimi tekstami przybliżają wiedzę o kulturze i historii kraju, łącząc podstawowe wiadomości z zabawnymi ciekawostkami [Muchomor, 2016]\nTytuł: Drzwi: Opowieść o św. Wojciechu\n"Drzwi. Opowieść o św. Wojciechu" to wydana pod patronatem prezydenta Gdańska opowieść o pierwszym patronie Polski, biskupie, męczenniku. Jego postać łączy się z początkami państwa polskiego. Misja Wojciecha, mająca nawrócić Prusów, została zorganizowana przez księcia Bolesława Chrobrego. [Muchomor, 2016]\nTytuł: W czas pogody\nTytuł: Skrzypeczki z lipeczki\nTytuł: Instynkt śnieżnej pantery\nMisja: Przetrwanie (tom: 8)\nBeck Granger nie żyje! Taka wiadomość obiegła światowe media po ostatniej wyprawie Becka do Afryki Południowej. Był to jedyny sposób, aby uchronić się przez zemstą ścigających go wrogów i zaatakować ich z ukrycia. Beck zmienia swój wygląd i wyrusza do Nepalu, aby w tajnej siedzibie firmy Lumos, zagrażającej przyrodzie całego świata, znaleźć dowody licznych zbrodni jej właścicieli. Podróż jak zawsze jest ogromnym wyzwaniem i wymaga wykorzystania wyjątkowych survivalowych umiejętności. Jednak t...\nTytuł: Hilda Kałużanka i inne historyjki\nTłumacz: Matusik-Dyjak Anna, Szymanek Barbara\n– Hilda Kałużanka – Beniamin Kicuś – Krawiec z Gloucaster – Straszliwie zły Królik – Kocurek Tomasz [Wydawnictwo Olesiejuk, 2016]\nTytuł: Króliczek Piotruś i inne historyjki\nO Beatrix Potter - Króliczek Piotruś - Wiewiórka Chrupuś - Pani Mrugalińska - Panna Pusia - Pan Jeremiasz Rybak [Wydawnictwo Olesiejuk, 2016]


S¹d Apelacyjny w Gdañsku w pe³ni podtrzyma³ orzeczenie pierwszej instancji, na mocy którego wydaj¹ca „Gazetê Polsk¹” spó³ka Niezale¿ne Wydawnictwo Polskie ma zap³aciæ 20 tys. z³ na rzecz Polskiej Akcji Humanitarnej oraz przeprosiæ fotoreporterów Rafa³a Wojczala i Wojciecha Wilczyñskiego za wykorzystanie ich zdjêæ do fotomonta¿u na ok³adce z napisem „UchodŸcy przynieœli œmiertelne choroby” - poinformowa³ portal wirtualnemedia.pl.\nDo kola¿u, który ukaza³ siê na ok³adce gazety w 2017 r. zosta³o wykorzystane zdjêcie Rafa³a Wojczala z obozu dla uchodŸców wewnêtrznych w Iraku oraz fotografia Wojciecha Wilczyñskiego z misji humanitarnej w trakcie wojny w Afganistanie.\n- Zdaniem autorów fotografie pojawi³y siê w kontekœcie nawo³ywania do nienawiœci wzglêdem uchodŸców, a nie to by³o celem ich wykonania. Z kolei dziennikarze komentuj¹cy ok³adkê na Twitterze oskar¿ali tytu³ o rasizm, a redaktor naczelny „Gazety Polskiej" Tomasz Sakiewicz odpowiada³ im, ¿e zachowuj¹ siê „jak ciemnota w œredniowieczu" - pisz¹ wirtualne media.\nWyrok pierwszej instancji zapad³ jesieni¹ 2020 r. Wówczas S¹d Okrêgowy w Gdañsku nakaza³ wydawcy „Gazety Polskiej" zamieszczenie przeprosin dla Rafa³a Wojczala i Wojciecha Wilczyñskiego oraz wp³atê 20 tys. z³ na rzecz Polskiej Akcji Humanitarnej. W drugiej instancji s¹d orzek³, ¿e wydawca „GP" ma te¿ pokryæ 3,2 tys. z³ kosztów postêpowania.\nObserwatorium Arecibo doczeka się nowego teleskopu. Co wiemy na jego temat?\nO czym rozmawiali parlamentarzyści PiS? Był gość specjalny\nMatczak o zamrożeniu ID SN. Celna riposta b. senatora PO\nJak wygrać, gdy się nie ma szans? Nawrocki prezesem IPN\nDziesiątki tysięcy zapisów na szczepienie po decyzji rządu\nHołownia doszukuje się teorii spiskowej ws. Banasia\nLIVE: Protesters rally in Paris against health passports, mandatory vaccination\nLikwidacja IPN? Nawrocki: To sprzeczne z interesem państwa\nW RPA policjanci porwali przypadkową osobę żeby zastąpić nią uciekiniera\nNEWS. Wyjazdowe posiedzenie klubu PiS. Nie ma Gowina\nKatowice. Akademiki tylko dla zaszczepionych\n6-latka była trzymana na łańcuchu?! Wójcik interweniuje\nBanaś: Zaistniała sytuacja nie wpłynie na dalszą pracę NIK\nGliński pisze o gigantycznych zarobkach Tuska\n"Istnieją wątpliwości co do podstawy prawnej powołania sędziów"\nJakóbik: Piłka jest w grze, NS2 jeszcze nie powstał\nBiologicznie miała 144 lata. Zmarła 18-latka uwięziona w ciele staruszki -...\nBierecki: Polityka historyczna jest potrzebna tu i teraz\nPo przymrozkach zagrożone dostawy kawy z Brazylii\nZmiany w PO na wniosek Tuska. Na czym polegają?\nSP, PGE, Tauron, Enea i Energa podpisały ważną umowę\nAustralia zakazuje obywatelom rozmawiania ze sobą (nawet w masce)\nSenat odrzucił sprawozdania KRRiT i RMN. PiS podzielone\nGrecja tańsza niż Bałtyk? Polka pokazała paragon\nAgresywne wystąpienie Tuska na spotkaniu Nowoczesnej\nList do ministra Glińskiego w obronie dyrektor Zachęty\nSyn Banasia usłyszy siedem zarzutów!\nCo na to Tusk?Wulgarne zdjęcie byłej kandydatki KO do Sejmu\nSenat wprowadził poprawki do nowelizacji Kpa\nAustralia wita nowy totalitarny ład. Kompletny lockdown, ok. 4 zgony od stycznia\nMajchrzak: Artysta nie może stać po stronie sporu polityczne\nPijany na hulajnodze wjeżdża pod samochód - wypadek\nOficjalnie otwarto 32. Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio\nGranat wybucha dwa metry ode mnie. Nie jest źle. Żyję\nWszystko jasne, romantika\nPolitycy w twitterowej bańce\nDiabeł szuka pokuty\nKrakus nad Tamizą odrzuca pokusę\nTrzy strategie na pandemiczną niepewność\nAntyk chory i cierpiący\nWojny, które stapiają lodowce\nDowódca czołgu 102 szykuje Polskę na igrzyska\nNASZ NEWS. Mocna odpowiedź Czarnka na list z Brukseli\nKulisy posiedzenia klubu KO. "Płakała za Tomczykiem"\nNIK po kontroli zawiadamia prokuraturę ws. "Czajki"!\nNajbardziej niezwykłe obiektywy w historii fotografii [TOP 10]\nBudka chciał uderzyć w PiS. Zapomniał o ważnym fakcie\nSenat przyjął nowelizację KPA o reprywatyzacji\nPałac Saski będzie odbudowany! Posłowie zdecydowali\nSejm zdecydował ws. spółki do odbudowy Pałacu Saskiego. Pensje? Nawet 28 tys. zł\nWYWIAD "SIECI". Karczewski: Najwyższy czas na Pałac Saski\nSztuczna inteligencja odkryła struktury 98,5% białek wchodzących w skład...\n„Diuna” nadciąga. Dlaczego wszyscy tak czekają na ten film?\nTenisistka Naomi Osaka zapalił znicz olimpijski\nPremier Orban: Węgry stworzą własny fundusz odbudowy\nWYWIAD. Orzeł: Niemcy zaprowadzają w UE miękką dyktaturę\nKRRiT otwarcie o koncesji dla TVN: Czekamy na ruch polityków w sprawie "lex TVN"\nLeon Kieres zakończył swoja misję jako sędzia TK\nProkuratura chce postawić zarzuty prezesowi NIK\nProkuratura chce postawić zarzuty Banasiowi\nProf. Wiącek zaczyna pracę. Co mówi o Izbie Dyscyplinarnej?\nW przyszłym tygodniu poznamy raport państwowej komisji ds. pedofilii.\nJest komunikat Watykanu ws. bp. Szkodonia\n"Rydzyk jest architektem ruskiego ładu w Polsce". Piątek o nieznanej...\nWielki sukces polskiej policji- przejęcie flagi Unii Europejskiej xD


Jak się dowiedzieć, czy mój, kto mnie kocha?\nZobacz pliki Cobayas\nMoże znasz go jako swoją lub świnkę morską, może dla ciebie jest to świnka morska, a dla innych prosty królik, prawda jest taka, że Cavia porcellus jest prawdopodobnie najpopularniejszym gryzoniem jako zwierzę domowe, ponieważ jest delikatna, czuła i łatwa w utrzymaniu .\nPochodzi z Ameryki Południowej i jest roślinożernym ssakiem, który rozmnaża się niezwykle szybko. Obecnie, którego jest jednym z najbardziej udomowionych zwierząt. Jednak może nie być łatwo zidentyfikować, kiedy czuje się dobrze z tobą, więc na milanospettacoli.com nauczymy cię rozpoznawać małe sygnały, abyś nauczył się, jak je znać .\nOgólny charakter świnek morskich\nPo pierwsze, musisz mieć świadomość, że gatunek ten nie ma takiego samego zachowania, jakiego można oczekiwać od psa. Świnki morskie są nieco bardziej powściągliwe, a także przerażające, więc przy najmniejszym hałasie lub nagłym ruchu będziesz szukać natychmiastowego schronienia.\nJeśli czujesz, że twoja świnka morska jest z tobą nieprzyjazna i bez względu na to, jak bardzo próbujesz ją wziąć i dać jej uczucie, spróbuj uciec z rąk z lekkim protestem, nie martw się! Może to część jego osobowości. Ale skąd wiesz, czy twój kocha cię? Sprawdzaj następujące znaki.\n1. Ugryza twoje buty lub palce u stóp\nJest to jedno z najczęstszych zachowań, które pokazują maluchowi, którego miłość i uznanie. Kiedy osiągnie ten poziom zaufania, skubanie cię jest sposobem na okazanie miłości lub poproszenie o jedzenie . Jeśli adoptowałeś takiego, którego ostatnio i zauważyłeś, że jest on odległy i bez względu na to, jak bardzo próbujesz go pieścić lub rozpieszczać, powinieneś zmienić sposób jego interakcji.\nPo pierwsze, normalne jest, że zwierzę jest nieco przestraszone, ponieważ znajduje się w zupełnie innym środowisku, w którym zapachy, środowisko i ludzie są dla niego nowi. Aby to naprawić i pomóc nabrać pewności siebie, musisz pozostawić otwartą klatkę, aby zaczął eksplorować swój nowy dom i poznawać otoczenie. Przekonasz się, że po chwili twój królik zacznie się do ciebie zbliżać.\n2. Daj się złapać\nPonieważ świnka morska jest niezwykle przerażającym i nerwowym zwierzęciem, jeśli zostanie złapana przez ciebie, oznacza to, że ma wystarczającą pewność siebie i uważa cię za postać ochrony i przywiązania . Bardzo ważne jest, aby nie spieszyć się, aby spróbować go załadować, ponieważ jeśli nie czujesz się bezpiecznie, spróbujesz uciec i szukać schronienia przed tobą.\nJeśli zauważysz, że jest niechętny przed twoją obecnością, nie zmuszaj go do bycia blisko, daj mu czas na dostosowanie. To oczywiście nie oznacza, że przestajesz zwracać uwagę, ale rób to dyskretnie, sprawdzając, czy masz wystarczającą ilość świeżej żywności i wody. Z cierpliwością podejdzie do ciebie, dopóki nie pozwoli ci załadować go bez problemu, pokazując, że twoja świnka morska cię kocha.\n3. Jedz z ręki\nTo normalne, że na początku nie jest to tak proste, że u ciebie śpiączka dłoni, właśnie ze względu na to, jak przerażające są te ssaki. Jednak, aby królik mógł jeść z ręki, potrzebujesz tylko odrobiny cierpliwości, dlatego zalecamy, aby zacząć od najprostszego i zostawić jedzenie w pojemniku, dając ci swobodę wyboru, kiedy chcesz jeść W miarę upływu czasu zbliżaj się do jedzenia i staraj się zabrać go z ręki, a zobaczysz, że kiedy poczuje się lepiej z tobą, świnka morska straci strach i będzie jeść bez problemów.\nPamiętaj, że są to zwierzęta roślinożerne, dlatego obecność błonnika w diecie jest niezwykle ważna, możesz również karmić go trawą i sianem, oprócz owoców i warzyw, a pomarańcze są twoimi ulubionymi owocami.\n4. Ciesz się ze swojej firmy\nJak się dowiedzieć, że twoja świnka morska cię kocha i lubi towarzystwo? Cóż, jest to prostsze niż myślisz. Zwróć uwagę na swoje zachowanie. W tym sensie, jeśli zauważysz, że twój futrzany przyjaciel stara się być z tobą, zawsze goni cię po domu, pozostaje z tobą i pozwala ci go pieścić, są to znaki wskazujące, że ten, kto cię kocha, ma dużo ciebie Kochanie i ciesz się ze swoją firmą.\nInnym sposobem, aby to wiedzieć, jest rozmowa z nim, ponieważ chociaż prawdą jest, że nie odpowie ci, zwróci uwagę na ciebie i twój głos wpatrujący się w ciebie. W ten sposób, im bardziej doceniasz swoją świnkę morską, tym bardziej twoja miłość do ciebie zostanie zauważona.\n5. Nie gryzie cię\nUkąszenia są zwykle sposobem obrony świnki morskiej i być może jest to normalne zachowanie u okazów, które są nowe w domu. Jednak z czasem te twarde ugryzienia stają się małymi lizawkami lub ssaniem, które robi ustami, demonstrując w ten sposób swoje przywiązanie i przywiązanie.\nMimo to podczas fazy upału normalne jest, że staje się ona trochę bardziej obrzydliwa, więc nie należy się martwić, jeśli zauważysz, że ciągle gryzie cię w tym okresie. Aby dowiedzieć się więcej o zachowaniu świnki morskiej w upale, nie przegap artykułu „Jak się dowiedzieć, czy świnka morska jest w upale?”.\nJeśli chcesz przeczytać więcej artykułów podobnych do Jak się dowiedzieć, czy mój, który mnie kocha?, zalecamy przejście do sekcji Ciekawostki świata zwierząt.


barszcz, buraki, cebula, cukier, grzyby, jajka, jajka w koszulkach, kiełbasa, kwas, marchew, pieczeń, pietruszka, PRAKTYCZNA KUCHARKA, Przepis na zupy, rosół, sos, stare przepisy, wieprzowina, wołowina, zrazy, zupy\nDobroć barszczu zależy głównie na świeżem kwasie burakowym. I tak: chcąc mieć dobry kwas domowy, bierze się pewna ilość ćwikłowych buraków, płócze, obiera najstaranniej, większe przekrawa na połowę, kładzie w dzieżkę, lub garnek gliniany duży i nalewa przegotowaną, ostudzoną zaledwie wolną, miękką wodą. Postawić to w ciepłem miejscu, naprzykład w kuchni nad kominem, a cztery dni najdalej, barszcz będzie zdatny do użycia, wtedy należy go zaraz wynieść do piwnicy, żeby dalej nie fermentował i dłużej w zimnie zachował swą świeżość.\nChcąc więc mieć dobry barszcz, wstawić kilka funtów mięsa wołowego najlepiej z kością ze szpikiem, lub jeżeli tego dnia jest pieczeń, zrazy, czy t. p., te wszelkie kości i kawały, które się na nic nie zdadzą, gotować jak na rosół w małej ilości wody. Odebrać rosół jak zwyczajnie, wziąść osobno kilka buraczków, marchwi, galarepy, pietruszki, uszatkować drobno, posypać cukrem, a gdy sos puszczą, wrzucić w gotujący się rosół, włożyć także jeden grzyb suszony i cebulę całą, a gdy się rosół wygotuje, niedługo przed wydaniem włożyć na 6 osób 4 ugotowane osobno w skórze buraki i poszadkowane dobrać go, czyli dolać kwasem burakowym, z którym raz tylko jeden powinien się barszcz zagotować, bo gdy się długo z kwasem gotuje, robi się cierpki. Podając na stół przecedzić przez sitko do wazy, żeby jarzynki i buraki zostały w garnku. Barszcz w czasie gotowania czasem traci kolor, jeżeli się za długo gotuje, lub jeżeli kwas już dawny, nadaje mu się go następnym sposobem: Utrzeć ćwikłowy burak, włożyć w sitko i przez to sitko lać barszcz w wazę, osobno zaś ugotowanych parę buraków ćwikłowych, uszatkować i wrzucić na wydaniu do wazy. Jeżeli taki barszcz ma być bardzo elegancki, daję się go zupełnie czysty w filiżankach lub na talerzach, a wtedy wpuszcza się ostrożnie po dwa jajka w koszulkach na każdy talerz; zwyczajnie zaś barszcz taki podaje się z uszkami z mięsa wołowego, i kiełbasą gotowaną, pokrajaną w plasterki. Można także razem z mięsem gotować nieco wieprzowiny świeżej, lub wędliny, którą wraz z mięsem i kośćmi ze szpikiem podaje się w wazie.


Dlaczego nie warto się poddawać? - Poradnik Forex\nCzy miałeś już chwile zwątpienia i chciałeś zrezygnować z inwestowania w forex na zawsze? Taka sytuacja przydarza się praktycznie każdemu inwestorowi. W tym cyklu artykułów poznasz porady od 8 inwestorów forex, które pomogą Ci podjąć decyzję o pozostaniu na rynku i dalszych inwestycjach. Oto pierwsza garść porad od Mateusza Grzegorzewskiego, inwestora z pięcioletnim doświadczeniem, specjalizującego się w inwestycjach krótkoterminowych, a w szczególności w day tradingu.\n1. Dlaczego nie warto się poddawać?\nJednym z najbardziej oczywistych powodów, dla których chcesz zrezygnować jest poniesienie dużych strat finansowych oraz/lub uwierzenie jakiemuś forexowemu oszustowi, który obiecał Ci sprzedać niezawodny plan, który w kilka dni/tygodni zmieni Cię w milionera. A jeśli nie to jest głównym powodem rezygnacji, to prawdopodobnie myślisz, że próbowałeś już praktycznie wszystkiego i nic nie działa i odejście od inwestowania wydaje się jedynym logicznym rozwiązaniem sytuacji.\nNic bardziej mylnego. O wiele częściej niż może Ci się wydawać, ten czas, w którym traciłeś/dałeś się nabrać, to czas, kiedy każdy początkujący trader odbiera kilka najważniejszych lekcji dla inwestorów walutowych. Ze względu na duże straty, jesteś w stanie powrócić do inwestowania z o wiele bardziej twardym podejściem i realnym celem w głowie. Po poniesieniu poważnej straty finansowej, nagły pęd do zarobienia szybkich pieniędzy bez wysiłku znika, a pojawia się możliwość do podejmowania bardziej wyważonych i racjonalnych decyzji inwestycyjnych.\nWówczas o wiele bardziej skupiamy się na zarządzaniu pieniędzmi oraz ryzykiem. Te aspekty dotychczas nie interesowały nas za bardzo, o ile w ogóle nas interesowały. A odpuszczenie zarządzania pieniędzmi na koncie oraz ryzykiem inwestycyjnym są pierwszymi krokami do utraty wszystkich pieniędzy wpłaconych do brokera.\nWiększość początkujących inwestorów wyzeruje swoje pierwsze konto u brokera, a może nawet i dwie pierwsze wpłaty, zanim otrząśnie się i w końcu podejdzie do tego tematu na poważnie. Inwestowanie to nie zabawa, a normalna praca. Co jeśli mamy ten etap już za sobą? Straciliśmy pieniądze i nie wiemy, co robić dalej? Czy to znaczy, że inwestowanie nie jest dla nas?\nNiekoniecznie. W końcu jak mówi stare przysłowie, na naukę nigdy nie jest za późno. I podobnie jest z inwestycjami. Jak poradzić sobie z uczuciem poniesionej porażki? Dobrze jest myśleć o niej w kategorii zapłaty za naukę najważniejszej lekcji inwestowania. Jeżeli zrezygnujesz po pierwszej porażce oznacza to, że zapłaciłeś spore frycowe za nic, za lekcję, która niczego Cię nie nauczyła. Chwila zwątpienia po porażce to właśnie moment, w którym powinieneś dać sobie drugą szansę.\nCzytaj także: Więcej wskazówek od doświadczonych inwestorów walutowych.


Hotels.com – Nilopolis, Nova Cidade, rezerwacje hoteli w dzielnicy Nova Cidade\nNova Cidade — hotele\nHotele - Nova Cidade, Nilopolis\nNova Cidade — więcej informacji\nNova Cidade — ogólne informacje\nChcesz zwiedzić ciekawą okolicę? Nova Cidade to miejsce, które warto odwiedzić. Centrum handlowe TopShopping w Nova Iguaçu i Praça Barão do Rio Branco to miejsca, które nie znajdują się daleko. Być może warto wybrać się nieco dalej, aby zobaczyć takie atrakcje jak Morro da Cruz.\nNova Cidade — najlepsze miejsca na nocleg\nNova Cidade — podróżni nie mają tam ulubionych miejsc, ale polecamy wybrać się do tego miejsca w okolicy:\nMont Blanc Suites — 6 km\nNova Cidade — dojazd\nNilopolis — Nova Cidade to miejsce w odległości 3 km od centrum.\n• Nova Cidade — lotnisko Port lotniczy Rio de Janeiro-Galeão (GIG), 17 km\n• Nova Cidade — lotnisko Rio de Janeiro (SDU-Santos Dumont), 28,2 km\nNova Cidade – atrakcje\nNova Cidade — co warto zobaczyć w okolicy\n• Praça Barão do Rio Branco (3,9 km)\n• Morro da Cruz (7,1 km)


7,59 (664 ocen\ti\t150 opinii) Zobacz oceny\npatusia_dorota | 2016-05-25\nKażdy z nas ma w sobie ukrytą siłę, którą pozwala mu żyć, stawiać czoła przeciwnościom, przeszkodom. Siłę, która pozwala iść dalej z podniesionym czołem. I znów, i znów, i znów próbować...\nCalder należy do społeczeństwa, którego życie przypomina nam zwyczaje amiszów. Wraz z rodziną i mieszkającymi wokół nich mieszkańcami pracują w polu, uprawiają rolę. Wszystkim, co robią kieruje jeden człowiek, którego dążą oni niezachwianym uwielbieniem, ich wybawiciel, który przekazuje im słowa bogów. Chłopiec jest urzeczony mężczyzną, nie potępia nawet jego decyzji, że ich wybawicielką, kobietą z przepowiedni, która ma zostać żoną proroka, okazała się mała dziewczynka... Ich ślub, kiedy będzie już pełnoletnia, ma być końcem ery, ma zapowiedzieć wielką powódź...\nPowieść autorki ma niespieszny rytm. Posuwa się powoli, tak by nic nie pominąć, wszystko przekazać. Najpierw obrazuje nam dzieciństwo bohaterów, dzięki dwóch rozdziałów tytułowego bohatera, który pokazuje jak widzi świat w wieku 10 i 12 lat. Później pierwszoosobowa narracja została oddana nie tylko w jego ręce. ale również Eden, to ona w przyszłości ma zostać żoną proroka. Rozdziały z ich perspektyw są naprzemienne i pokazują okres, pięć lat później. Wtedy zaczyna się właściwa historia.\nPoza dwójką, o której już sporo napisałam, mamy również jeszcze innych bohaterów. Większość z nich jest jednak zaślepionych działaniami Hectora, proroka, więc nie można traktować ich jako racjonalnie myślących ludzi. Hector zaś to niezwykle silna osobowość, człowiek, wybawca, zdobywający poparcie ratując ludzi, później zaś traktując je jak swoje owieczki. Im jednak poznajemy go bliżej, tym mniej w nim werwy, charyzmy, a więcej szaleństwa... Pozytywną kreację możemy obserwować również u przyjaciela bohatera, Xandera, dzięki krótkim kontaktom z ludźmi z zewnątrz widzi on, że słowa ich wybawiciela nie są do końca prawdą i zaczyna wątpić, a to pomaga znów głównemu bohaterowi. Ich relacja była zarysowana doskonale, od najmłodszych lat widać było ich przywiązanie, które z czasem tylko rosło.\nJeśli miałabym doszukiwać się minusów powieści to jednym z nich jest przerysowanie. Autorka postawiła na dość mocne zarysowanie historii. Wszystko jest jakby tworzone grubą kreską. Mamy przywódce, który prawie od razu kreowany jest jako ten zły, stojący na drodze uczuciu głównej pary. Poza tym niektórzy pewnie mogą narzekać na powolną akcję, ale mnie nie sprawiało to problemu, gdyż dzięki temu zdarzenia zdawały mi się podążać realnie, bez nagłego cudu. Uwagi mam za to do pewnego aspektu zakończenia, a właściwie zdarzeń z ostatnich stu stron. Nie do wszystkich, nie miejcie obaw, ale przez nie nie mogłam wystawić powieści maksymalnej oceny.


4 Fashion Sisters: Relacja z Grecji, cz. 1\nWreszcie znalazłam czas, aby zrobić dla Was relację z Grecji.\nNa początku września wraz z moim mężem byliśmy na dwutygodniowej wycieczce do Grecji. Była to zorganizowana wycieczka autokarowa, dzięki czemu mogliśmy po drodze zwiedzić inne państwa. Droga do pierwszego noclegu trwała 25 godzin, ale dzięki temu, że autokar był wygodny wcale się tego nie odczuwało. Przejeżdżaliśmy przez Słowację, Węgry, Serbię i Macedonię. Po tych 25 godzinach podróży dotarliśmy do niewielkiego serbskiego miasteczka o nazwie Nisz. Poniżej możecie zobaczyć na zdjęciach widok z naszego pokoju hotelowego.\nW każdym hotelu pokoje były w dość wysokim standardzie i oczywiście w każdym z hoteli był basen, ale szczerze powiem, że mało kto z niego korzystał jak nieopodal było cieplutkie morze.\nKolejnego dnia mieliśmy w planach podróż przez Macedonię i zwiedzanie Skopje. Nigdy jeszcze nie widziałam tylu pomników w jednym mieście. Bowiem Skopje uważane jest za miasto pomników, zdarzało się, że na jednym skrzyżowaniu doliczyłam się 5-6 pomników.\nPo długiej podróży dotarliśmy nareszcie do Grecji a dokładnie do miejscowości Riwiera Olimpijska. W tym hotelu mieliśmy dwa noclegi. Drugi był w drodze powrotnej. Mieliśmy szczęście, bo trafił się nam pokój z widokiem na morze i basen jednocześnie.\nTrochę dziwna aranżacja plaży, ponieważ wszędzie były rozstawione piękne łoża i materace. Nie wiem co autor miał na myśli :)\nKolejnego dnia mieliśmy zaplanowane zwiedzanie klasztorów w Meteorach. Jak możecie zauważyć na zdjęciach są to klasztory umieszczone na szczytach skał. Kiedyś takich obiektów funkcjonowało 25, w chwili obecnej czynnych zostało tylko 6, zarówno męskie jak i żeńskie. Chociaż wysokość przeraża, widoki z góry są niesamowite. Po ciężkim dniu chodzenia po górach nocleg mieliśmy w Delfach w miejscowości Arachowa.\nsukienka- Mohito, kapelusz- F&F, naszyjnik- Coralove\nNastępnego dnia zwiedzaliśmy stanowiska archeologiczne w Delfach. Poniżej na zdjęciu możecie zobaczyć jak wyglądały Delfy w starożytności oraz jak wyglądają obecnie.\nsukienka- Sinsay, kurtka- Cropp, buty- Converse\nA poniżej kilka zdjęć z Kanału Korynckiego. To kanał, który łączy Morze Egejskie z Morzem Jońskim. W każdy wtorek kanał jest czyszczony. A my byliśmy tam we wtorek i niestety nie udało nam się zobaczyć przepływającego statku :(\nPięć dni i nocy spędziliśmy w pięknej miejscowości Tolo. Jestem zakochana w tej mieścinie i na pewno kiedyś tam wrócę. Zobaczcie sami na zdjęciach jak tam jest cudownie.\nKolejną rzeczą, która charakteryzuje Grecję to ogromna liczba bezpańskich kotów. I to nie takich katów jak nasze, często zaniedbane i głodne. Tam koty są duuże, piękne i mają gęstą sierść. Te zwierzaki w Grecji są wszędzie, w sklepach, w restauracjach, pod samochodami, a nawet na drzewach. Po prostu wszędzie :) Poniżej Garfield :D\nA poniżej nasz hotel, w którym spędziliśmy 5 noclegów.\nI widok z naszego pokoju hotelowego.\nA to poniżej to drzewka oliwkowe i oliwki.\nADRIANNA MISZCZYNSKA 2 października 2016 10:29\nAch juz widze ze urlop mieliscie pierwsza klasa. Uwielbiam Grecje! Piekne zdjecia, wspomnienia. Czas zaczac planowac kolejny urlop :) Pzdr www.adrianaemfashion.blogspot.co.uk\nNippi 2 października 2016 10:35\nVanessa Fiore 2 października 2016 11:52\nSo stunnig pics honey\nPatrycja Gryszko 2 października 2016 16:46\njakie cudowne widoki! O matko <3\nMiss Marli 2 października 2016 17:52\nCudowne zdjęcia i piękne widoki :) Stylizacje też nietuzinkowe :)\nfashionpashion 2 października 2016 19:16\nojeju :( Coraz częśniej przeglądając blogi widze wpisy tego pokroju i aż mi się przykro robi też bym chciała pojechać na takie wakację ! :)\nCo powiesz na wspólną obserwację ?:) Zacznij i daj znać marrstyle.blogspot.com :))\nmalwina m 6 października 2016 17:47\nPiękne wspomnienia! Uwielbiam wakacyjne zdjęcia.\nLilou Lilou 22 października 2016 19:46\nFantastyczna wycieczka, będzie co wspominać. Cudowne miejsca, klimaty ach... Z kotami podobnie jest w Hiszpanii, a raczej Katalonii :) Śliczne fotki, śliczna Ty :)