Z okazji 20. urodzin easyJet prezentuje okolicznościowe malowanie samolotu i futurystyczne uniformy załogi | All Inclusive\nZ okazji 20. urodzin easyJet prezentuje okolicznościowe malowanie samolotu i futurystyczne uniformy załogi\n– easyJet świętuje dwudziestolecie działalności i z tej okazji przedstawia wyjątkowe, unikalne malowanie samolotu stworzone na podstawie 100 tysięcy zdjęć nadesłanych przez pasażerów\n– Linia przedstawia również innowacyjną technologię, w którą zostaną wyposażone załogi samolotów i zespoły inżynierskie\neasyJet, wiodąca europejska linia lotnicza, świętuje dzisiaj dwudziestolecie swojej działalności. 10 listopada 1995 roku odbył się inauguracyjny lot pod banderą przewoźnika. Po niebywałym sukcesie minionych lat, linia przewozi obecnie rocznie ponad 68 pasażerów pomiędzy 137 lotniskami w 31 krajach, a w rozbudowanej ofercie easyJet znajduje się 788 połączeń realizowanych na terenie całej Europy.\nPamiętny, pierwszy lot easyJet o numerze EZY121 wykonał kapitan Fred Rivett samolotem typu Boeing 737 – 200, a pierwszych pasażerów, w tym również założyciela linii, Steliosa, który wspólnie z przedstawicielami mediów znalazł się na pokładzie samolotu, odprawiła Lisa Burger (obecnie szefowa działu obsługi klienta). Wszyscy troje świętują dzisiaj 20. rocznicę działalności linii w siedzibie głównej easyJet w Luton.\nZ okazji jubileuszu linia zaprezentowała okolicznościowe malowanie samolotu przedstawiające mozaikę złożoną z ponad 100 tysięcy zdjęć. Są to ujęcia przedstawiające 20-letnią historię przewoźnika widzianą z perspektywy pasażerów, którzy podzielili się z linią swoimi najpiękniejszymi wspomnieniami ze wspólnych podróży. Mozaika pokazuje również, jak w ciągu ostatnich dwóch dekad linia odmieniła sposób podróżowania dzięki konkurencyjnej polityce cenowej i przyjaznej obsłudze.\n„Cieszymy się, że możemy wspólnie świętować wyjątkowy sukces easyJet, na który pracowaliśmy przez ostatnie dwie dekady. To właśnie dzięki wytężonej pracy udało nam się zmienić sposób podróżowania po Europie. Naszą ambicją było zakwestionowanie wysokich cen oferowanych przez tradycyjnych przewoźników lotniczych i przygotowanie konkurencyjnej oferty uszytej na miarę klientów w każdym wieku i o różnym budżecie. Od tamtej pory podróżowało z nami ponad 600 milionów pasażerów na pokładach ponad 4,7 milionów samolotów. Duch walki o lepsze lotnictwo pasażerskie jest w nas silny jak nigdy dotąd” – powiedziała Carolyn McCall, prezes easyJet.\n„Pierwsze połączenia do Glasgow oferowaliśmy w cenie 29 funtów lub, tak jak głosiło nasze hasło reklamowe – w cenie jednej pary jeansów. Kultowy model Levis 501 to obecnie koszt 75 funtów, podczas gdy nasze loty do Glasgow w dalszym ciągu utrzymują swoją cenę – bilet można nabyć już za 27 funtów i 49 centów. Oczywiście, nie byłoby to możliwe bez zaangażowania wszystkich pracowników firmy. Ich praca pozwoliła nam zrewolucjonizować rynek lotniczy i sprawić, że latanie stało się przystępne dla wszystkich klientów. Chciałabym podziękować również wszystkim partnerom biznesowym i podwykonawcom, za ich profesjonalizm i zaangażowanie oraz klientom za lojalność i wsparcie. Świętując dwudziestolecie działalności jesteśmy jeszcze bardziej podekscytowani tym, co niesie przyszłość. Nie przestaniemy przekształcać branży lotniczej i z entuzjazmem patrzymy na kolejne dwudziestolecie, które rysuje się przed nami” – dodała Carolyn.\n„Dzisiejszy dzień jest wyjątkową okazją na przekazanie wyrazów wdzięczności wszystkim 30 000 osób, których codzienna praca tworzy markę easyJet. Chcę podziękować pracownikom i podwykonawcom. To ich wysiłek w powietrzu i na ziemi sprawia, że easyJet jest wyjątkowym przedsięwzięciem, dobrą inwestycją akcjonariuszy i marką uwielbianą przez klientów” – skomentował Stelios Haji-Ioannou, założyciel i właściciel easyJet.\n„Wracając pamięcią do 10 listopada 1995 roku przypominam sobie zimny i ciemny poranek oraz pierwszego pasażera, który wszedł na pokład. Byliśmy bardzo podekscytowani zdając sobie sprawę, że jesteśmy częścią początku demokratyzacji podróży lotniczych. Był to wyjątkowy moment zarówno dla mnie, jak i dla całej załogi. Podróż z Londynu Luton do Glasgow była krótkim, rutynowym wręcz lotem, ale wiedzieliśmy, że wspólnie otworzyliśmy nowy rozdział w historii lotnictwa pasażerskiego. Od tamtego momentu dzieli nas pełna wyzwań historia linii, a dzisiejszy dzień przywołuje wiele wspomnień i skłania do spojrzenia w przyszłość” – powiedział Kapitan Fred Rivett, pilot inauguracyjnego lotu easyJet z Londynu Luton do Glasgow.\n„Pamiętam energię i podekscytowanie, jakie towarzyszyły naszemu inauguracyjnemu lotowi. Nigdy nie zapomnę, jak musiałam tłumaczyć pasażerom podczas odprawy, że nie potrzebują biletów, a tylko i wyłącznie potwierdzenia rezerwacji lub sam jej numer. Każdy z nich dostał plastikową kartę pokładową wielokrotnego użytku i instrukcję, że mogą zająć dowolne, wybrane przez siebie miejsce. 20 lat temu były to naprawdę innowacyjne rozwiązania” – skomentowała Lisa Burger, szefowa działu obsługi klienta easyJet, odpowiedzialna za odprawę pasażerów inauguracyjnego lotu.\n„Od początku istnienia linii, edukowaliśmy pasażerów na temat obsługi lotów i tłumaczyliśmy, że latanie może stać się bardziej przystępne jeśli zrezygnujemy z niepotrzebnych kosztów. Spotykaliśmy się z obawą, że będziemy jedną z tych firm, które giną w przedbiegach, ale jak widać nic takiego nie miało miejsca. Duch przebudowy branży lotniczej jest w nas wciąż żywy – wierzymy w markę easyJet oraz wypracowany przez nas model biznesowy, który zrewolucjonizował to, w jaki sposób podróżujemy. Po dwudziestu latach działalności w dalszym ciągu kwestionujemy obowiązujące standardy i poszukujemy innowacji, które mogą ulepszyć loty i sprawić, że podróże lotnicze staną się jeszcze bardziej przystępne” – dodała Burger.\nW okolicznościowym spotkaniu w siedzibie głównej easyJet brało udział ponad 500 gości, w tym media, inwestorzy i akcjonariusze, podwykonawcy oraz obecni i byli pracownicy linii. Gościom zaprezentowano wiele pamiątkowych przedmiotów przypominających historię firmy, w tym pierwsze reklamy wspomniane przez prezes linii, w których cenę lotów porównywano do ceny pary jeansów. Dodatkowo na wybiegu zostały zaprezentowane historyczne uniformy załogi obowiązujące od 1995 roku do dziś.\nOprócz podsumowania ostatnich dwudziestu lat działalności, goście mogli poznać wizję firmy na dalszy rozwój podróży pasażerskich. Zaprezentowano m.in. innowacyjną technologię, która zostanie wykorzystana w nowych uniformach załogi i inżynierów, a której zadaniem będzie ułatwienie komunikacji i zapewnienie większego bezpieczeństwa pracowników.


Capgemini stawia na cyberbezpieczeństwo dla przemysłu motoryzacyjnego - ERP24.PL - ERP, Systemy ERP, CRM, Business Intelligence\nCapgemini stawia na cyberbezpieczeństwo dla przemysłu motoryzacyjnego\nCapgemini wprowadza ofertę rozwiązań dedykowanych producentom samochodów oraz ich dostawcom. Ma ona na celu zwiększenie bezpieczeństwa samochodów podłączonych do sieci, jak również systemów IT i fabryk producentów aut. Oferta łączy ekspertyzę specjalistów Capgemini zajmujących się rynkiem motoryzacyjnym, cyberbezpieczeństwem i wewnętrznej sieci centrów bezpieczeństwa SOC (Security Operations Center).\nOferta Capgemini pojawia się w momencie, gdy branża motoryzacyjna stoi przed bezprecedensowym wyzwaniem dotyczącym cyberbezpieczeństwa. Samochody stają się coraz bardziej zaawansowane technologicznie, są podłączone do sieci i zbudowane z setek czujników. Wiele z nich posiada indywidualne komputery sterujące wszystkimi aspektami zachowania pojazdu - od prowadzenia auta po korzystanie z reflektorów. Wszystkie te elementy tworzą razem wiele czułych punktów, które mogą być przedmiotem ataków hakerów. Problem ten nie dotyczy tylko samochodów. Celem ataku mogą stać się równie dobrze fabryki pojazdów. Kai Grambow, Global Head of Automotive w Capgemini, powiedział:\nWszyscy, którzy pracują dla firm motoryzacyjnych, zdali sobie sprawę, jak ważne jest cyberbezpieczeństwo - poczynając od pracowników, aż do dyrektorów zarządzających. Nieudana próba udaremnienia ataku może oznaczać masowe zwroty zakupionego towaru, utracone dochody, grzywny regulacyjne, a nawet zagrożenie dla bezpieczeństwa klienta. Do tej pory duży nacisk był kładziony na ochronę systemów, co samo w sobie jest wystarczająco trudne. Ale jako, że producenci coraz częściej pracują z elementami podłączonymi do sieci, takimi jak roboty fabryczne i urządzenia sterujące w samochodach, złożoność procesów bezpieczeństwa staje się ogromna.\nNowa oferta Capgemini wspiera producentów i dostawców chcących zminimalizować ryzyko cyberzagrożeń w przypadku aut podłączonych do sieci, a także w zakładach produkcyjnych oraz w systemach IT przedsiębiorstw. Obejmuje ona:\nOcenę bezpieczeństwa wewnątrz i wokół zakładu produkcyjnego, w tym krytycznych podsystemów, a także samochodów, z uwzględnieniem słabości poszczególnych układów sterujących i przyłączy zewnętrznych, takich jak Wi-Fi lub Bluetooth. Testy penetracyjne zapewniają dodatkowy wgląd w słabe punkty aut oraz zakładów je produkujących, a także pozwalają ustalić kryteria sukcesu projektowanej strategii i wdrożenia.\nProjektowanie strategii zabezpieczania każdego aspektu pojazdu, od elektronicznej jednostki sterującej (ECU), po magistrale i połączenia zewnętrzne, aż do procesów zarządzających każdym z elementów. Ten element oferty umożliwi producentom i dostawcom tworzenie kompleksowych zabezpieczeń end-to-end.\nWdrożenie środków bezpieczeństwa i działań naprawczych, co obejmuje doradztwo i szkolenia w zakresie bezpiecznego rozwoju oprogramowania, a także uwzględnienia elementów dobrych praktych w cyklu życia oprogramowania.\nOferta daje organizacjom również dostęp do sieci centrów bezpieczeństwa SOC (Security Operations Centers) Capgemini, które świadczą szereg wyspecjalizowanych usług związanych z monitorowaniem pojazdów i ich produkcji. Jednostki podzielone są na zespoły specjalistów, które mogą służyć jako dedykowane, bądź współdzielone grupy dla producentów oraz ich dostawców. Oferta eliminuje potrzeby inwestycji czasu, zasobów i finansów w rozwój własnych centrów bezpieczeństwa SOC przez koncerny motoryzacyjne.


cielesność nastolatka | Zwierciadlo.pl\nTag: cielesność nastolatka\nMamo, jestem zbyt gruba! Wszystkie koleżanki w klasie są szczuplejsze ode mnie! – jeśli nie raz słyszałaś z ust swojej pociechy takie sformułowania, to znak, że twoja nastoletnia córka zaczęła zwracać uwagę na swoją wagę. Odchudzanie nastolatków to temat, który nie bez powodu budzi liczne wątpliwości. Jak rozmawiać o wadze z dorastającą córką? Podpowiada ekspert Kreacji Ciała, Paulina Buraczewska, Dietetyk.\nMamy dwudziesty pierwszy wiek, biblioteki pełne są pozycji traktujących o dojrzewaniu, dzieci w szkołach mają przygotowanie do życia w rodzinie, jednak dzieci, które rozwijają się w innym tempie niż rówieśnicy, nadal są bezlitośnie szykanowane.


WANDERLUST: listopada 2015\nCzy już pisałam jak bardzo lubię jarmarki bożonarodzeniowe? Na ten we Wrocławiu staram się chodzić chociaż raz w tym tygodniu, by poszwędać się między budkami, popijając grzańca i zajadając churros lub prażone orzechy. Każdego roku staram się też gdzieś wyskoczyć na jarmark świąteczny, by zobaczyć, jak to wygląda w różnych miejscach na świecie. I tak 3 lata temu był Paryż, 2 lata temu Bruksela, a w tym roku wybraliśmy się do Wiednia. Ponieważ oboje już tam wcześniej byliśmy i mieliśmy miasto zwiedzone (ja nawet bardzo dobrze po moim miesięcznym pobycie w sierpniu 2010 roku), tym razem skupiliśmy się na jarmarkach, rozsianych po całym mieście i zajadaniu tortów w kawiarniach. Tak, wszystko przepuściliśmy na jedzenie ;) Coraz większą uwagę przywiązuje do kulinarnych stron podróży, chętnie wyszukuję klimatyczne knajpy w rozsądnej cenie. Na pewno więc będę ten dział na blogu rozbudowywać, no ale wracając do tematu...\nNa świąteczny czas Wiedeń wyjątkowo pięknieje, najważniejsze ulice miasta są cudnie przystrojone, a w całym mieście jeden za drugim wyrastają jarmarki, których naliczyłam 12! Sporo, prawda? Każdy jarmark wygląda troszkę inaczej i ma swoje indywidualne kubeczki na grzańca! I tak np. na Rathausplatz są kubeczki w kształcie serca z wizerunkiem ratusza, a białe kubeczki z Schonbrunnem znajdziemy na stoiskach przed nim. Ceny są wszędzie podobne, choć zauważyłam, że pod Schonbrunnem było trochę drożej, a na wiosce bożonarodzeniowej na terenie Starej Kliniki taniej. Nam udało się odwiedzić 8 jarmarków, 7 było w planach, na jeden trafiliśmy przez przypadek :) To gdzie warto pójść?\nNajpiękniejszy jarmark świąteczny jest na Rathausplatz, jest też on najbardziej zatłoczony, zwłaszcza w weekendy. Gdy przyjechaliśmy w czwartek można było wieczorem swobodnie pospacerować, niestety już od piątku było nieciekawie, gdyż pojawiły się duże zorganizowane grupy. Gdy już się tam znajdziecie zwróćcie uwagę na dekoracje na drzewach. Znajdziecie na nich bałwanki, ciasteczka, lizaki, serduszka, orzeszki, a nawet gitary. Są tu też warsztaty artystyczne dla dzieci, na których maluchy mogą wykonać prezenty dla rodziny, m.in. ciasteczka, rysunki, świeczki.\nMoim numerem dwa jest Wioska bożonarodzeniowa przy placu Marii Teresy. Stoisk jest tu 70, a więc o połowę mniej niż pod ratuszem, ale panuje tu równie fajna atmosfera i można pooglądać piękne wyroby rzemieślnicze.\nPodium zamyka Kulturalno-bożonarodzeniowy jarmark przed Schonbrunnem, gdzie ze względu na bliskość tej cudownej budowli panuje wyjątkowa atmosfera.\nPrawdziwa niespodzianka czekała mnie z kolei w Wiosce bożonarodzeniowej przed Belvederem. Spójrzcie, co tu znalazłam!\nBardzo elegancki jest jarmark przed Hofburgiem, na Michaelerplatz, gdzie kupicie głównie wyroby producentów z Austrii. Podobnie rzecz się z jarmarkiem na Stephansplatz. Bardzo polecam za to jarmarki Am Hof i na terenie Starej Kliniki. Jest tam mniej ludzi, trochę taniej i najlepsza kiełbasa z grilla, jaką od dawna jadłam :)\n- grzaniec: 4 euro + 3 euro kaucji za kubek;\n- kiełbasa z grilla z chlebem: 4 euro;\n- porcja prażonych orzechów (100 gram): 3,50 euro;\n- langosz: 3 euro;\n- kurtoszkołacz: 3,50 euro;\n- ogromne pączki i inne wypieki: 3 euro.\nPolecam wyjazd w tygodniu, na Graben, Stephansplatz i jarmarkach jest wtedy dużo swobodniej. Poza tym cena naszego hotelu była 50% tańsza w nocy z czwartku na piątek. Można więc sporo zaoszczędzić :) Przez 3 dni straciliśmy 150 euro (nie licząc hotelu). Nie korzystaliśmy z metra, byliśmy w kilku fajnych kawiarniach i jedliśmy pysznego sznycla. O tym wszystkim jednak następnym razem :)\nTak jak pisałam we wstępie nie zwiedzaliśmy miasta, skupiając się na jego kulinarnej stronie. Jeśli jednak wcześniej nie byliście w Wiedniu, doliczcie kasę na wstępy. Na pewno warto zobaczyć Schonbrunn, Hofburg, Sissi Museum, obrazy Hundertwassera i Klimta, nie wspominając o innych godnych uwagi muzeach i wystawach. Wiedeń ma do zaoferowania bardzo wiele, a do najtańszych nie należy...\nAutor: Beatriz o 17:17 15 komentarzy:\nEtykiety: Austria, jarmark świąteczny, podróże, Wiedeń\nAutor: Beatriz o 13:11 11 komentarzy:\nTygodniowy wypad na Maltę w połowie września pozwolił mi choć na chwilę oderwać się od codzienności wypełnionej pracą i innymi obowiązkami. Słoneczna wyspa okazała się być strzałem w dziesiątkę na jesienny wypad. Znów przez chwilę żyło mi się wolniej, spokojniej, szczęśliwiej... Znów odkrywałam miasta, wędrowałam szlakami, zwiedzałam to, co trzeba zobaczyć i szukałam własnych dróg. Czy na Malcie odnalazłam swoje miejsce?\nMaleńka Mdina otoczona murem okazała się być najbliższa memu sercu, stolica – Valetta z kolorowymi, opadającymi stopniowo balkonami, podobała mi się ogromnie, ale nie do końca zaiskrzyło między nami... Tak więc zachwycałam się, odnalazłam na nowo w sobie dziecko w Poppeye Village, próbowałam specjałów kuchni maltańskiej, walczyłam z wiatrem na Gozo i dużo spacerowałam. Niebo było codziennie idealnie błękitne, a słońce pięknie świeciło. Aż się chciało żyć i działać :)\nDziś zapraszam Was do zapoznania się z planem 7-dniowego zwiedzania Malty i Gozo komunikacją publiczną. Może komuś się kiedyś przyda, może ktoś wyruszy moim śladem? Czytajcie i oglądajcie pierwsze migawki z słonecznego skrawka Europy.\nzakwaterowanie w St Julian – spacer promenadą w Sliemie – pierwsze spotkanie z Valletta\nGolden Bay - Ghajn Tuffieha Bay - Il Majjistral Nature Park - Ghadira Bay - Poppeye Village - Anchor Bay\nMdina – Rabat - Dingli Cliffs\nBlue Grotto - Ħaġar Qim – Mnajdra – Mdina\nTrzy miasta (Vittoriosa, Senglea, Cospicua) – Valletta\nMarsaloxx – Valletta\nGozo Jeep Safari: Ramla Bay – Xlendi - Azure Window – saliny – Marsalforn\nMalta jest maleńka i w 7 dni można ją spokojnie zwiedzić. Jak widzieliście w Vallettcie byłam 3 razy, w Mdinie 2. Wracałam więc w ulubione miejsca, miałam już swoją kawiarnię i piekarnię, dwa razy nawet jadłam w tej samej restauracji. Nie plażowałam, choć był przez pierwsze 3 dni okropny upał i chwilami marzyłam by wskoczyć do chłodnej wody... W dzień wycieczki na Gozo bardzo wiało, o czym pisałam na profilu na fb. Kadry wyszły nieostre, wiatr przesunął mnie nawet o kawałek na miejscu widokowym na Azure Window, o kadrowaniu fotek nie było więc mowy. Więcej opowieści już wkrótce. Tymczasem...\nPo 7 dniach i 7 nocach nastał dzień 8. – dzień wylotu. Udało się jeszcze kupić ulubione croissanty w francuskiej piekarni i trzeba było jechać na lotnisko. Czas w podróży leci za szybko, gdyby można było choć na chwilę się zatrzymać...\nAutor: Beatriz o 21:59 11 komentarzy:\nEtykiety: Gozo, Malta, organizacja, podróże


Ciąża i poród po niemiecku #1 - przydatne filmiki - Językowy Precel\nAutorka: Diana Korzeb 2 Życie codzienne ciąża po niemiecku, ciąża w Austrii, ciąża w Niemczech, ciąża w Szwajcarii, dziecko w Niemczech\tPermalink\nOd czasu wstąpienia Polski do UE (EU-Beitritt) wielu Polaków wyjechało za granicę za lepszym życiem. Jak sami pewnie wiecie pierwsza fala napłynęła głównie do Wielkiej Brytanii, bo to UK jako jeden z pierwszych otworzył swój rynek. Niemcy długo się z tym ociągali, ale ostatecznie też musieli to zrobić, dzięki czemu dziś można spotkać wiele polskich rodzin w Niemczech czy Austrii, a nawet nienależącej do UE Szwajcarii. Co naturalne, polscy emigranci (der Auswanderer, der Emigrant) zakładają za granicą rodziny i to Polkom mieszkającym w tych rejonach chciałabym zadedykować swój wpis.\nDziś garść materiałów dla osób, które znają niemiecki przynajmniej na poziomie średnio zaawansowanym. Niestety nie ma póki co za bardzo materiałów dla osób początkujących. Tutaj trzeba by było przygotować całkowicie indywidualne zajęcia. Pamiętajcie, że warto słuchać i oglądać jeden film po kilka razy. Dzięki temu za każdym razem powinnyście być w stanie zrozumieć więcej, a i słówka zapadną Wam na pewno lepiej w pamięć. Jeśli znacie jakieś inne wartościowe materiały w tym temacie, to podzielcie się proszę nimi w komentarzu, niech inne przyszłe mamy też z nich skorzystają. O czym jeszcze chciałybyście w tym temacie poczytać?\nZapłodnienie i podstawowe słownictwo dotyczące anatomii\nPlaylista: Przebieg ciąży\nPlaylista: Dolegliwości w ciąży\nJesteś przekochana,że Ci się chciało i poświęciłaś swój cenny czas.Od 1,5 roku jestem w Niemczech i nigdy nie myślałam ,że zajdę znowu w ciążę a tu proszę -jestem już w 5 miesiącu.Bardzo dziękuję za ten wpis ogromnie mi się przydał.W końcu oswoiłam się z słówkami.Pozdrawiam\nsuper wpis dziekuje autorce po 5 latach w Niemczech ciesze sie ze to znalazłam wszystko pięknie przygotowana, kolorystyka strony az prosi sie aby przegladac ja pozdrawiam


Podkoszulki damskie bawełniane na szerokich i cienkich ramiączkach | Nico\nPODKOSZULEK DAMSKI JOGGY - 001BIALY\nPODKOSZULEK DAMSKI JOGGY - 002CZARNY\nCena podstawowa 129,99 zł Cena 58,50 zł\nDAMSKI T-SHIRT VANS - 001WHT BIALY\nDAMSKI T-SHIRT VANS - 002BLK CZARNY\nAżurowy top damski Tiffosi - 001BIALY\nSą takie typy ubrań, które po prostu trzeba mieć w swojej szafie. Zdecydowanie należą do nich również wszelkiego rodzaju podkoszulki damskie na ramiączkach. Ta niepozorna część kobiecej garderoby odgrywa ważną rolę w wielu stylizacjach i to nie tylko tych letnich. Warto więc uzupełnić swoją kolekcję o dopasowane do naszych potrzeb podkoszulki tego rodzaju, aby zawsze mieć je pod ręką, gdy wymaga tego sytuacja.\nPraktyczne podkoszulki damskie na cienkich ramiączkach\nWszelkiego typu podkoszulki damskie na cienkich ramiączkach to jeden z popularniejszych wyborów kobiet na upalne dni. Zwłaszcza, że bluzki te można nabyć w najróżniejszych wersjach, zarówno pod względem ich fasonu, jak i koloru czy zastosowanych zdobień. Każda kobieta z pewnością będzie w stanie znaleźć dla siebie taką podkoszulkę, która sprawdzi się jako element stylizacji na spotkanie ze znajomymi czy wyjście na zakupy albo do kina.\nPodkoszulki na cienkich ramiączkach mogą się jednak przydać również w chłodniejsze dni. Kobiety chętnie zakładają je bowiem pod cienkie sweterki, aby zapewnić sobie większy komfort w jesieni lub zimie. Stylizacja wówczas świetnie się prezentuje, ale jednocześnie nosząca ją osoba nie odczuwa zimna. Taka bluzeczka może zatem stanowić również bardzo praktyczny ciuch na różne pory roku.\nModne podkoszulki damskie na szerokich ramiączkach\nKiedy kupujemy ubrania, które mają nam dobrze służyć na co dzień liczy się dla nas przede wszystkim ich wygląd, ale także to, czy są one po prostu wygodne. I chyba nikt nie ma wątpliwości co do tego, że podkoszulki damskie na szerokich ramiączkach spełniają obydwa te warunki. Tym bardziej, że obecnie producenci zapewniają nam ogromny wybór takich bluzek, które doskonale sprawdzają się przy najróżniejszych okazjach.\nW sprzedaży znajdziemy więc te bardziej casualowe, które można założyć na spotkanie ze znajomymi, jak również eleganckie bluzki na ramiączkach w jednolitych kolorach, które mogą świetnie wyglądać jako baza pod marynarkę. Ale niezależnie od tego, jaki typ podkoszulki wybierzemy możemy mieć pewność, że zapewni nam ona pełen komfort w każdej sytuacji, w której zdecydujemy się ją założyć.\nPodkoszulki damskie doskonałej jakości\nSklep Nico oferuje swoim klientkom całą gamę najróżniejszych bluzek na ramiączkach. Są to produkty tworzone przez znane i lubiane marki, które oprócz świetnych designów gwarantują kobietom również najwyższą jakość wykonania. Niezależnie więc od tego, czy kupujemy podkoszulki damskie bawełniane, czy może te stworzone z włókien sztucznych, są one miłe w dotyku, wygodne i bardzo wytrzymałe.\nOgromną zaletą kupowania na Nico jest także fakt, iż możemy to robić bez wychodzenia z domu. Nasze klientki mogą w każdej chwili przejrzeń szeroką ofertę sklepu, a wybrane przez nie produkty w krótkim czasie docierają wprost pod ich drzwi. Mogą one zatem bez zbędnego pośpiechu, w całkowitym spokoju przymierzyć każdy ciuch i zdecydować, czy warto pozostawić go w swojej kolekcji.


Bez cukru, proszę [Katarzyna Miller, Danuta Kondratowicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00300 004186 21713602 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Katarzyna Miller, Danuta Kondratowicz Liczba stron:\nISBN: 9788324027644 Data wydania:\n'Odważna, kolorowa, zabawna, rozkochana w życiu i jego różnorodności. KATARZYNA MILLER w niebywale szczerych rozmowach z Danutą Kondratowicz opowiada o swoim barwnym życiu, podejmując tematy, które bliskie są każdej kobiecie: miłość, seks, zdrada, lęk, ból, zazdrość, pieniądze, śmierć, starzenie się. Odpowiada na pytania: Czy można być sobą i kochać siebie w rozmiarze XXL? Jak kochać mężczyzn i być przez nich kochaną? Jak nie wierzyć w czarną godzinę i co zrobić żeby pieniądze nas lubiły? Co zrobić by mieć pożytek ze snów? Jak unieść sukces i przejść przez porażki i straty, zdrady i żałobę? Jak starzeć się z radością i nie bać się śmierci?... i wiele innych „Bez cukru, bo bez cenzury, bez zbędnego krygowania, bez pozowania. Odsłaniam się uczciwie”. Katarzyna Miller '\nŁatwo mnie ośmieszyć ale nie dotknąć łatwo mnie dotknąć ale nie poruszyć łatwo mnie poruszyć ale nie przesunąć łatwo mnie przesunąć ale nie zmienić łatwo mnie zmienić ale nie wyrwać można mnie wyrwać ale nie zniszczyć można mnie zniszczyć ale nie zabić można mnie zabić! ale jestem\nKATARZYNA MILLER DLACZEGO BEZ CUKRU, PROSZĘ? Nie mogło być inaczej. Tytuł przyszedł do mnie od razu, jak tylko usłyszałam propozycję napisania książki o mnie. Bez cukru, bo bez cenzury, bez zbędnego krygowania, bez pozowania. Odsłaniam się uczciwie. Owszem, przyznałam, że upiększam swoje życie, jak tylko mogę. Upiększam estetycznymi wnętrzami i spotkaniami z ciekawymi, kochającymi życie ludźmi. Ważne są dla mnie drzewa za oknem, piękny ogród, natura w swojej urokliwej dzikości. Dla części ludzi to nic, to nieważne. Nie warto się przy tym zatrzymywać. Dla mnie takie upiększanie rzeczywistości i odnajdywanie piękna w otaczającej nas przestrzeni to część sensu życia. Dlaczego książka o mnie? Ludzie czytają moje książki i mówią, że pomagają im nie tylko moje porady i krytyczne opinie, ale także zawarta tam prawda o mnie samej. Ona pozwala im przekraczać kolejne progi, przełamywać ich własne ograniczenia. Dlatego ta książka nie mogłaby być lukrowanym obrazem mnie. Bo, skoro terapeutka, a do tego znana, jest taka normalna, zwyczajna, to mnie też wolno. Ona też się boi? Też się siebie wstydzi? Też była porzucona przez faceta? Ona też się bała porzucenia? Jej też coś nie wyszło? O matko! To tak naprawdę jest z wszystkimi ludźmi! TAK! Tak właśnie jest ze wszystkimi ludźmi! Moi klienci zarówno na indywidualnych sesjach, jak i w grupach cenią sobie moje osobiste zwierzenia. Cieszą się, że im ufam i powierzam swoje sekrety, problemy, ale przede wszystkim cieszą się dlatego, że się w nich odnajdują i dzięki temu przynoszą im one ulgę. W grupach ten proces jest jeszcze głębszy, bo WSZYSCY korzystają z doświadczeń WSZYSTKICH i mogą dużo szybciej wyjść poza swój schemat myślenia: „To tylko mnie jest tak trudno”. Takie odkrycia przynoszą ulgę, bo niestety, część rodziców oczekuje, że ich dzieci będą doskonałe, a w najgorszym razie lepsze od nich. Ich oczekiwania rosną, a w dzieciach pojawia się poczucie winy, że nie mogą owym oczekiwaniom sprostać. Mało który rodzic był uczciwy wobec dziecka i mówił: „Miałem same tróje i żyję. Wolałbym mieć piątki, bo może miałbym trochę lepiej. Ty możesz wybrać sam, jak chcesz mieć”. Miałam to szczęście, że mój ojciec był właśnie taki. Mówił: „Zobacz, ile palę papierosów. Ile na to wydaję pieniędzy! Ile zdrowia tracę! Wybierz, czy też tak chcesz”. Wybrałam. Nigdy nie wpadłam w nałóg nikotynowy i nigdy mi papierosy nie smakowały. Ale stało się tak również dlatego, że pozwoliłam sobie sprawdzić i „paliłam” w siódmej klasie przez miesiąc. Poczułam, że mi to absolutnie nie smakuje, i sprawa była rozwiązana na zawsze. Bez cukru, proszę oznacza również i to, że książka będzie czytana bez cukru. Czytelnicy nie będą mnie oszczędzać. Będą oceniać, wyciągać wnioski dla siebie. Krytycy również. Popularne jest obecnie prześmiewcze przekonanie, że każdy wydaje książki, często o sobie i bez sensu. Wszyscy piszą. I dobrze! Mnie się to podoba. Wcale się z tego nie nabijam. To jest właśnie twórczość. Ludzie wzięli do ręki pióro lub klawiaturę i piszą. O sobie, o kimś innym, o tym, co ich interesuje. Ludzie będą chcieli czytać? Dobrze. Nie będą? Pójdzie na przemiał. Ci, co mnie znają i lubią, mam nadzieję, sięgną po książkę i uśmiechną się wiele razy, bo znajdą tam coś, co znają. Ci, którzy spotkają mnie pierwszy raz, może się zadziwią albo zastanowią chwilę. Może też powiedzą: „Pieprzy baba”. Trudno. Wszystkich nie zadowolę. Mam nadzieję, że czytelnicy dowiedzą się także czegoś o sobie. Zobaczą, że nie warto siebie lukrować, bo ta warstwa topi się i zmywa przy byle deszczyku. Gdy siebie wypolerujemy, pokryjemy pudrem albo lukrem, to będziemy się lepić. Nie nadajemy się wtedy do uczciwej bliskości. Znacie ten stan, kiedy chcemy się jak najlepiej pokazać, hmm, na przykład na pierwszej randce? Jesteśmy nienaturalni, ta poza nas uwiera. Nie „widzimy” wtedy osoby, z którą się spotykamy, kontakt nie jest autentyczny. Jeśli ma to być książka o mnie, to musi być prawdziwa, żeby ktoś z tego coś miał. Ile osób? Nie wiem. Jeśli nawet kilka, to już dobrze. Chciałabym oczywiście, żeby jednak więcej.\nO KOBIECOŚCI 1. UROK CZERWONYCH SZPILEK\n


Dom na krańcu świata – Wikipedia, wolna encyklopedia\nScenariusz Michael Cunningham\nGłówne role patrz obok\nScenografia Michael Shaw,\nWytwórnia Hart-Sharp Entertainment\nDom na krańcu świata (tytuł oryg. A Home at the End of the World) – niezależny dramat filmowy, wyprodukowany przez Warner Independent Pictures w 2004 roku. Film wyreżyserował Michael Mayer, natomiast scenariusz stworzył Michael Cunningham, według własnej powieści.\nSlogan reklamowy filmu: Rodzina może być taka, jaką chcesz, by była (ang. Family can be whatever you want it to be).\nFilm opowiada historię trójki indywidualności, która z trudem usiłuje założyć rodzinę.\nCleveland, połowa lat siedemdziesiątych. Bobby Morrow jest nastolatkiem borykającym się z problemami codzienności – jako mały chłopiec stracił najpierw matkę przez jej długoletnią chorobę, a następnie w tragicznym wypadku również starszego brata. W szkole średniej zbuntowany Bobby poznaje niezdarnego Jonathana Glovera. Jonathan i Bobby zaprzyjaźniają się, a z czasem Morrow staje się przyjacielem domu Gloverów. Podczas wzajemnych nocnych wizyt, chłopcy oddają się młodocianym "eksperymentom seksualnym". Bobby pomaga matce przyjaciela, Alice, zaakceptować homoseksualizm swojego syna, a ta w rewanżu przez lata uczy Bobby'ego na dobrego piekarza, by po latach mógł on pojechać do Nowego Jorku, gdzie przeprowadził się Jonathan, i osiedlić się tam.\nWłaściwa akcja filmu rozpoczyna się w 1982 roku, kiedy to biseksualny Bobby wyrusza do East Village na Manhattanie, by zatrzymać się w mieszkaniu Jonathana. Na miejscu poznaje Clare, ekscentryczną współlokatorkę Jonathana, projektantkę kapeluszy, marzącą o potomstwie. Jonathan, pomimo, iż jest gejem i promiskuitą, jest głęboko zakochany w Clare, jednocześnie jednak podobnym uczuciem darzy Bobby'ego. Clare doradza Bobby'emu pozbycie się hippisowskiego image'u i wkrótce go uwodzi, dowiadując się przy okazji, że jest on prawiczkiem. Jonathan, tuż po odkryciu romansu współlokatorów, wyprowadza się z Nowego Jorku i powraca w rodzinne strony bez ostrzeżenia. Po śmierci pana Glovera, Alice zaprasza na święta Bożego Narodzenia Bobby'ego i Clare. Clare informuje przyjaciół, że jest w ciąży i cała trójka decyduje się wykupić dom na prowincji, nieopodal Nowego Jorku. Gdy okazuje się, że ojcem jest Bobby, przyjaciele postanawiają na dobre osiedlić się na wybranym terenie, a Bobby i Jonathan otwierają restaurację. Wkrótce Clare rodzi córkę. Jonathan znajduje w okolicy swojego podbrzusza plamę nowotworową i zaczyna snuć obawy związane z powikłaniami wirusa HIV. Bobby zdaje sobie sprawę, że Jonathan jest chory i zbliża się do niego, przez co Clare, wraz z dzieckiem, wyjeżdża do Filadelfii, gdzie mieszka jej matka.\nFilm kończy scena, w której pewnego zimowego popołudnia Jonathan i Bobby wybierają się na pole, tuż za domem, gdzie rozsypują prochy zmarłego ojca Jonathana. Bobby obiecuje Jonathanowi pozostać przy nim, aż do momentu jego przedwczesnej śmierci.\n"(...) Colin Farrell jest zdumiewający w tym filmie, i bynajmniej nie dlatego, że postać, którą kreuje, tak bardzo odbiega od wszystkich, które wykreował dotąd".\nFilm kręcono od 4 kwietnia 2003 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork oraz w Phoenix w stanie Arizona w Stanach Zjednoczonych, a także w Toronto i Schomberg w prowincji Ontario w Kanadzie.\nDom na krańcu świata został wydany jako film niezależny. Nim został wypuszczony do dystrybucji kinowej, swoją światową premierę miał 9 czerwca 2004 roku podczas New York Lesbian and Gay Film Festival w Nowym Jorku. Był następnie prezentowany w Stanach Zjednoczonych na festiwalach filmowych, często związanych ze społecznością LGBT – były to: Nantucket Film Festival, Provincetown International Film Festival, San Francisco International Lesbian and Gay Film Festival i Los Angeles Outfest Gay and Lesbian Film Festival; a także we Francji, podczas Deauville Film Festival w Deauville w Dolnej Normandii. 8 września 2004 roku film wyświetlono podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji. Premierę kinową w Ameryce Północnej film miał 23 lipca 2004 roku. W pierwszy weekend wyświetlania filmu w kinach (zaledwie pięć projekcji), zainkasował on 64 728 dolarów. Znacznie większe były zyski z dystrybucji domowej (DVD/video) filmu, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na świecie.\n2004: Specjalne uznanie podczas National Board of Review, USA za perfekcję w sztuce tworzenia filmu.\n2005: GLAAD Media Award podczas GLAAD Media Awards w kategorii wyjątkowy film – wydanie rozszerzone.\n2005: Chlotrudis Award podczas Chlotrudis Award w kategorii najlepszy scenariusz adaptowany (Michael Cunningham).\nFilmy w reżyserii Michaela Mayera\nDom na krańcu świata (2004) • Flicka (2006)\nHatfields & McCoys (2013) • Stanistan (2015) • The Seagull (2017)


Ruszyła jubileuszowa XX edycja ogólnopolskiego konkursu WIKTORIA - Znak Jakości Przedsiębiorców - Dziennik Warto Wiedzieć\nRuszyła jubileuszowa XX edycja ogólnopolskiego konkursu WIKTORIA - Znak Jakości Przedsiębiorców\nJubileuszowa XX edycja ogólnopolskiego konkursu WIKTORIA - Znak Jakości Przedsiębiorców to znakomita okazja, aby znaleźć się w gronie najlepszych polskich przedsiębiorstw. Statuetki przyznawane są w 15. kategoriach. W dotychczasowych dziewiętnastu edycjach konkursu razem udział wzięło ponad 7100 firm, a nagrody WIKTORIA przyznano ponad 724 przedsiębiorstwom. W tym roku zostaną także przyznane jubileuszowe nagrody WIKTORIA dla osób i firm, które od ponad dwudziestu lat wyróżniają się i budują polską gospodarkę. Konkurs skierowany jest do firm posiadających siedzibę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej a jego celem jest wspieranie przedsiębiorczości oraz inicjatyw gospodarczych, a także upowszechnianie zasad etyki w biznesie. Każdego roku do konkursu WIKTORIA - Znak Jakości Przedsiębiorców zgłaszają się małe i średnie przedsiębiorstwa, które stanowią podstawę polskiej gospodarki, jak i wielkie korporacje. Otrzymanie prestiżowej nagrody WIKTORII stanowi potwierdzenie wysokiej jakości oraz konkurencyjności oferowanych produktów i usług w Polsce jak i za granicą. Tegoroczny konkurs odbywa się w niezmienionej formule. Przedsiębiorstwa, które chciałyby się znaleźć w gronie najlepszych firm, mogą zgłaszać się do 15 lipca 2017 roku za pośrednictwem formularza znajdującego się tutaj: www.nagrodawiktoria.pl\nWydarzeniu patronuje Związek Powiatów Polskich.\nWięcej informacji na temat konkursu można znaleźć tutaj: www.nagrodawiktoria.pl\nPt., 26 Mj. 2017 0 Komentarzy


USA. Bój o to, by podejrzewany o terroryzm nie mógł kupić broni | Patrycja Król, Magazyn TVN24\nPodejrzany o terroryzm w USA nie wejdzie na pokład samolotu, ale legalnie kupi broń palną. Ten absurd kongresmani chcieli poddać pod debatę na początku grudnia, lecz inicjatywa została zablokowana. Następnego dnia małżeństwo z Kalifornii przeprowadziło zamach terrorystyczny, zabijając w San Bernardino 14 osób. Broń nabyli zgodnie z prawem. Temat dostępu do niej znowu powrócił.\nTo, co wydarzyło się w Kongresie na początku grudnia, przypomina wydarzenia po 11 września 2001 r. i ówczesną partyjną wojnę o listę No-Fly, czyli rejestr osób, które potencjalnie mogłyby przeprowadzić ataki z użyciem samolotów pasażerskich podobne do tych na WTC. Rządzący wówczas republikanie argumentowali, że władze muszą podjąć racjonalne działania, by chronić obywateli i kraj. Demokraci oburzali się na ograniczenie swobód obywatelskich i brak poszanowania konstytucji. Dzisiaj argumenty pozostały te same, ale główni aktorzy zamienili się rolami.\n1 grudnia do Kongresu po raz kolejny miał wrócić temat luki prawnej, która pozwala podejrzewanym o działalność terrorystyczną legalnie kupić broń. Partia Demokratyczna chciała debaty na temat "Ustawy o odmowie dostępu do broni palnej i materiałów wybuchowych dla niebezpiecznych terrorystów", która uniemożliwiłaby sprzedaż broni osobom znajdującym się na liście No-Fly. Republikanie nie chcieli na ten temat nawet rozmawiać i debatę zablokowali.\n– To oburzające, że republikanie chronią prawo podejrzanych o terroryzm do wejścia do sklepu i kupienia broni śmiercionośnej – grzmiała demokratka Nancy Pelosi. Republikański senator Marco Rubio ripostował: – Zwykli Amerykanie, którzy nie mają nic wspólnego z terroryzmem, figurują na liście No-Fly. Nie ma odpowiedniej procedury ani sposobu, by usunąć z niej swoje nazwisko w odpowiednim czasie. Ich prawo do Drugiej Poprawki [konstytucji; poprawka daje prawo do posiadania broni – red.] byłoby zawieszone do tego czasu.\nPułapki "czarnej listy"\nLista No-Fly powstała po atakach z 11 września 2001 r. i zawiera rejestr nazwisk osób, które potencjalnie mogą stanowić zagrożenie dla lotnictwa cywilnego. Innymi słowy, służby wówczas podejrzewały, że mogłyby one – śladem wrześniowych zamachowców – uprowadzić samolot i przeprowadzić atak terrorystyczny. W dniu najtragiczniejszego zamachu terrorystycznego w historii USA na liście znajdowało się – jak donosiła telewizja CBS – 16 nazwisk. Potem rejestr rozrósł się i w 2013 r. liczył – według nieoficjalnych doniesień – 47 tys. pozycji, w tym ok. 800 obywateli USA. Dzisiaj baza z pewnością powiększyła się o kolejne nazwiska. Oficjalne jej rozmiary są tajemnicą.\nKrytycy jednak zwracają uwagę, że wiele nazwisk znalazło się tam przez przypadek. Na liście No-Fly figurowały m.in. dzieci, doszło nawet do sytuacji, że z samolotu wyproszono 18-miesięczną dziewczynkę, gdyż jej nazwisko widniało w rejestrze. Inne głośne przypadki to m.in. senator Ted Kennedy, któremu pięciokrotnie odmówiono wstępu na pokład, wracający z misji w Iraku marine Daniel Brown czy David Fathi – adwokat pracujący dla ACLU, amerykańskiej organizacji non-profit, której celem jest ochrona praw obywatelskich.\nO tym, jak łatwo znaleźć się na "czarnej liście" i jak trudno z niej zniknąć, przekonała się malezyjska muzułmanka Rahinah Ibrahim, którą w 2005 r. zatrzymano na lotnisku w San Francisco. Batalia sądowa o usunięcie nazwiska z listy zajęła jej dziewięć lat, a kobieta przez cały ten czas nie mogła podróżować samolotem.\nW pułapkę "czarnej listy" wpadają ludzie o nazwiskach takich samych jak te noszone przez osoby podejrzewane o terroryzm. Problemem są także tłumaczenia z języka arabskiego, bo często funkcjonuje kilka wersji tego samego nazwiska.\nJednak lista No-Fly to tylko mały rejestr wchodzący w skład ogromnego zbioru Terrorist Screening Database, który składa się z ponad 700 tys. pozycji i jest prowadzony przez FBI. Politycy Partii Republikańskiej obawiają się, że to właśnie na podstawie tego rejestru odmawiano by prawa do posiadania broni. Dotychczas republikanie nie podważali sensu istnienia listy No-Fly, uważając ją za znaczący wysiłek w walce z międzynarodowym terroryzmem. Zaczęli ją krytykować dopiero wtedy, kiedy w związku z nią zagrożone zostało prawo do posiadania broni, choć stanowiska w samej partii także są zróżnicowane.\n"Wzywam Kongres do załatania tej luki"\nDebata w Izbie Reprezentantów 1 grudnia miała być reakcją na serię zamachów w Paryżu z 13 listopada, w których kilku napastników zabiło z kałasznikowów 130 osób. Oprócz tego miała się ona odbyć cztery dni po kolejnej masowej strzelaninie na terenie Stanów Zjednoczonych, podczas której napastnik zastrzelił trzy osoby w klinice Planned Parenthood w Colorado Springs (Kolorado).\nNazajutrz, kiedy komentarze po fiasku debaty jeszcze nie ucichły, doszło do kolejnego wstrząsającego ataku. 29-letnia Tashfeen Maliki i jej mąż, 28-letni Syed Rozwan Farook zastrzelili 14 osób i ranili 21 w ośrodku pomocy niepełnosprawnym w San Bernardino w Kalifornii. Oboje zginęli później w policyjnej obławie, a w ich domu policja znalazła ładunki wybuchowe i broń palną, co świadczy o tym, że mogli planować więcej ataków. Trzy sztuki broni – jak twierdzi Federalne Biuro Śledcze (FBI) – kupili legalnie sami napastnicy, pozostałe zarejestrowane były na ich byłego sąsiada.\nFBI na konferencji prasowej poinformowało, że para już jakiś czas temu uległa ideologii islamistów. Samo tzw. Państwo Islamskie przyznało, że zamachowcy byli jego zwolennikami. Wiadomo, że małżeństwo nie znajdowało się na liście obserwacyjnej FBI, ale nie jest pewne, czy któreś z nich nie figurowało w jakimś innym zestawieniu amerykańskich służb.\nMoże o tym świadczyć przemówienie prezydenta Baracka Obamy, który po zamachu w San Bernardino jednoznacznie mówił o broni palnej w rękach terrorystów.\n– Obecnie osoby z listy No-Fly mogą wejść do sklepu i kupić broń. To szaleństwo. Jeśli jesteś zbyt niebezpieczny, żeby wejść na pokład samolotu, to z definicji jesteś zbyt niebezpieczny, by kupić broń – powiedział. – Zatem wzywam Kongres do załatania tej luki. Nie możemy zapobiec każdej tragedii, ale jako minimum powinniśmy przyjąć, żeby nie ułatwiać potencjalnym terrorystom lub przestępcom zdobycia broni, której mogą użyć przeciwko Amerykanom – dodał.\nSenat nie chce kontroli nad bronią\nTemat ograniczenia dostępu do broni wraca w debacie publicznej niemal zawsze po dużej strzelaninie, w której giną ludzie. Republikanie torpedują każdy taki pomysł, argumentując, że na straży prawa Amerykanów do posiadania broni stoi druga poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych z 1791 r. Posiadanie broni – jak twierdzą – wynika z tradycji, służy do obrony i zapewnienia bezpieczeństwa, a nie urządzania strzelanin. Za republikanami stoi także jedna z najpotężniejszych amerykańskich grup lobbystycznych – Narodowe Stowarzyszenie Strzeleckie Ameryki (NRA).\nLiberałowie z kolei chcieliby ograniczenia prawa do posiadania broni. Najnowsza propozycja to odmowa sprzedaży broni (No-Gun) osobom widniejącym na liście No-Fly. Jednak i tym razem apel prezydenta pewnie niewiele pomoże.\nDobrze zorganizowana milicja będąca niezbędną dla bezpieczeństwa wolnego państwa, prawo obywateli do posiadania i noszenia broni nie mogą być naruszone\nDruga poprawka do Konstytucji USA z 1791 roku\n4 grudnia – dwa dni po ataku w San Bernardino – w Senacie przepadły dwie propozycje dotyczące broni. Pierwszy akt prawny zgłoszony przez senator Dianne Feinstein zakładał, że osoby znajdujące się na federalnych "czarnych listach" nie będą mogły kupić broni u licencjonowanych sprzedawców. "Zgodnie z obowiązującym prawem znani terroryści lub podejrzewani o terroryzm znajdujący się na 'czarnych listach' nie mogą wejść na pokład samolotu, ale wolno im legalnie kupić broń i materiały wybuchowe gdziekolwiek w Stanach Zjednoczonych. To nie ma sensu" – argumentowała senator w uzasadnieniu do ustawy, która powstała na początku 2015 r. "Bracia Kouachi odpowiedzialni za ataki w Paryżu [chodzi o zamachy ze stycznia 2015 r. – red.] byli na amerykańskiej 'czarnej liście', w tym liście No-Fly. Jednakże gdyby bracia mieszkali na terenie Stanów Zjednoczonych, mogliby legalnie kupić broń" – podkreślała Feinstein.\nProjekt ustawy przepadł stosunkiem głosów 45 do 54. Wbrew stanowiskom swoich partii zagłosowali republikanin Mark Kirk z Illinois (za ustawą) oraz demokratka Heidi Heitkamp z Dakoty Północnej (przeciw).\nDrugim głosowanym 4 grudnia projektem była ponadpartyjna inicjatywa podobna do tej z 2013 r., którą bezskutecznie próbowano wprowadzić po strzelaninie w szkole podstawowej Sandy Hook w Newtown, gdzie w 2012 r. zginęło 20 dzieci. W tym akcie prawnym chodziło o to, by każdy handlarz bronią (obojętnie czy posiada licencję, czy nie) był zobowiązany do przeprowadzenia tzw. background check, czyli sprawdzenia kartoteki potencjalnego klienta.\nTa propozycja także przepadła stosunkiem głosów 48 do 50. W tym przypadku projekt poparło aż czterech senatorów Partii Republikańskiej. Wszyscy czterej senatorowie ubiegający się o nominację republikańską w wyborach prezydenckich zagłosowali przeciw.\nTerrorysta idzie do sklepu\nOd 1994 r. w Stanach Zjednoczonych obowiązuje tzw. prawo Brady'ego, czyli obowiązek nałożony na licencjonowanych handlarzy, producentów i importerów broni do sprawdzenia kartoteki każdego przyszłego klienta (background check) bezpośrednio przed transakcją oraz do prowadzenia ewidencji sprzedaży. W ten sposób w ciągu ponad 20 lat obowiązywania tego prawa zablokowano sprzedaż ponad 2,5 mln sztuk broni.\nJednak broń można kupić nie tylko w sklepach licencjonowanych sprzedawców, lecz także na nieobjętych tymi regulacjami targach (gun shows) albo w internecie, gdzie background check nie jest wymagany. Szacuje się, że w ten sposób nabywane jest ok. 40 proc. wszystkich sztuk broni.\nInstytucja kontrolna Kongresu, Government Accountability Office (GAO) – odpowiednik polskiej Najwyższej Izby Kontroli – szacuje, że w ciągu ostatnich 11 lat na terenie Stanów Zjednoczonych broń kupiło ok. 2 tys. osób znajdujących się na "czarnej liście". 190 transakcji zablokowano.\n"Czynnikiem numer jeden jest strach"\nStatystyki pokazują też, że niemal po każdej strzelaninie ludzie tłumnie ruszają do sklepów i zaopatrują się w broń.\nDzień po Święcie Dziękczynienia, w tzw. czarny piątek (czas największych wyprzedaży) do FBI napłynęła rekordowa liczba zapytań o background check – 185345 sprawdzeń. Poprzedni rekord pochodzi z 21 grudnia 2012 r., kiedy handlowcy wysłali 177170 zapytań. Dzień wcześniej doszło do strzelaniny w szkole podstawowej Sandy Hook.\nSprzedaż skacze też za każdym razem, kiedy prezydent Barack Obama wzywa do ograniczenia dostępu do broni. – Czynnikiem numer jeden jest strach – stwierdził Brian Ruttenbur, analityk w BB&T Capital Markets w rozmowie z "Milwaukee Wisconsin Journal Sentinel". – Strach przed ograniczeniem rejestracji, zakazem – dodał.\n"Zamknięcie luki po liście No-Fly jest oczywistą sprawą"\nPomimo pata w Senacie poddawać się nie zamierza prezydent, który już wcześniej za największą porażkę swoich dwóch kadencji uznał swoją niemoc ws. ograniczenia dostępu do broni palnej. Po strzelaninie w San Bernardino razem ze swoim sekretarzem prasowym Joshem Earnestem w serii tweetów i wystąpień uznali, że ograniczenie dostępu do broni na podstawie listy No-Fly będzie ewidentnym przełomem w tej długiej walce.\n"Zamknięcie luki po liście No-Fly jest oczywistą sprawą" – napisał ostatnio na Twitterze Obama. Na swojej stronie internetowej z kolei zachęca do podpisania wirtualnej petycji do Kongresu. Inicjatywę poparli demokraci, m.in. deputowany z San Bernardino Pete Aguilar, który w komentarzu opublikowanym przez magazyn "Time" stwierdził, że należy uświadomić narodowi, że "broń nie jest cenniejsza niż życie ludzkie". Pojawiło się jednak też wiele głosów krytycznych.\nRepublikanin i gubernator New Jersey Chris Christie natychmiast określił propozycję Obamy mianem "cynicznej". Gubernator Ohio John Kasich nie był już taki ostry w słowach i stwierdził, że zakaz sprzedaży broni dla ludzi z listy No-Fly jest zrozumiałym środkiem bezpieczeństwa. – Oczywiście, myśląc zdroworozsądkowo, jeśli jesteś na "czarnej liście", to nie powinieneś móc kupić broni – argumentował.\nNawet znany z kontrowersyjnych poglądów lider sondaży prezydenckich Donald Trump ostatecznie stwierdził, że jest otwarty na dyskusję w tej sprawie. – Z pewnością się temu przyjrzę – oświadczył w rozmowie z CBS. – Bardzo popieram wszystko, co związanie z drugą poprawką. Ale jeśli nie możesz latać i źle się prowadzisz, to z pewnością trzeba się temu przyjrzeć – dodał.\nKartka świąteczna republikanki Michele Fiore. W rogu napisano, jaki model broni trzyma każdy członek rodziny / Źródło: Facebook / Michele Fiore\nTerroryzm jest na reke Republikanom i ich interesom.


Tradycyjne podhalańskie hałuski - Profi\nKocham Zupy - przepisy 25 grudnia 2014\nTradycyjne podhalańskie hałuski\nTe niezwykle łatwe podhalańskie kluseczki mają swoje odpowiedniki w innych kuchniach. Na Słowacji to haluszki, w Tyrolu i na południu Niemiec – spatzle (szpacle). Są bardzo podobne też do włoskich gnocci.\nHałuski można jeść na różne sposoby. Górale najczęściej jadają je po prostu okraszone skwarkami, czasem z sosem, gulaszem, ale mogą też stanowić doskonały dodatek do zup. Na Słowacji haluszki podaje się z ciepłym mlekiem, białym serem lub bryndzą. Ponieważ to potrawa narodowa, co roku w górskiej osadzie Turecka u podnóża Wielkiej Fatry odbywają się mistrzostwa w gotowaniu i jedzeniu haluszek z bryndzą, okraszonych roztopioną słoniną i skwarkami. Podobnie kluski jada się w Tyrolu – tam zamiast bryndzy wykorzystuje się górski ser Alm Käse, z którym kluski się zapieka, a potem krasi skwarkami, czasem też podaje się do nich kiszoną kapustę. My natomiast szczególnie polecamy podawanie hałusek na osobnych talerzykach, np. jako dodatek do bulionu, lub w przypadku zupy gulaszowej – razem z nią na głębokim talerzu.\nChoć przepis na te ziemniaczane kluski jest poparty wielowiekową tradycją, dziś chętnie go upraszczamy i skracamy czas pracy nad potrawą. Tradycyjnie, zarówno na Podhalu, jak i w innych kuchniach, kluski robiło się z tartych surowych ziemniaków, od których – zależnie od tego, czy kluski miały być bardziej miękkie lub bardziej twarde – odlewało się stosowną ilość powstałej z tarcia ziemniaków wody. Ziemniaki zagęszczało się potem mąką – na twardsze kluski trzeba było dodać jej tyle, ile „wejdzie” w masę. Jajek, jako że był to produkt luksusowy, nie dodawano. Dziś nikt nie chce tracić sił i czasu na tarcie ziemniaków, dlatego najczęściej hałuski robi się z gotowanych ziemniaków. By kluski były smaczniejsze, dodaje się do nich jajka.\nJak zrobić hałuski\nSkładniki: 4 ziemniaki, mniej więcej szklanka mąki, 1 jajko, sól\nPrzygotowanie: Ziemniaki ścieramy na tarce i odlewamy wodę. W drugiej wersji po prostu gotujemy ziemniaki i tłuczemy. Do nich dodajemy jajko, mąkę (raczej na oko, zależnie od upodobań), sól. Zagniatamy ciasto. Następnie kluski wrzucamy na gotującą się wodę, rwąc palcami ciasto lub nakładając je łyżką. Kluseczki gotujemy od momentu wypłynięcia ok. 15 minut.\nMochi, japońskie kluski do zupy


Italo jazz - Muzyka W Mieście\nZ siłą wizerunku nie da się wygrać. W początkach swojej kariery zdolny pianista Romano Mussolini, syn Benita Mussoliniego, z niechęcią używał prawdziwego nazwiska i występował na scenie najczęściej jako Romano Full. Mimo to każdy wiedział, kim jest ów grający w stylu Oscara Petersona muzyk, a z czasem sam Romano przekonał się, że zainteresowanie nazwiskiem niesławnego ojca może obrócić na swoją korzyść. Do późnej śmierci pianista cieszył się więc umiarkowaną (i nie w pełni przez siebie wypracowaną) sławą, co można uznać za swoisty chichot historii – Benito Mussolini jazzu nie lubił i go tępił.\nCzy to wina groteskowego dyktatora i jego antyamerykańskiej polityki kulturalnej, że włoski jazz doczekał się wybitnych postaci dopiero trzydzieści lat po wojnie? Chyba jednak nie, bo dzięki włoskiemu il miracolo economico lat 50. gospodarka kraju rozkwitała szybciej, niż się tego spodziewano, a wraz z nią – kultura i jazz. Wykorzystując niezwykłą popularność gatunku, prężny przemysł nagraniowy (m.in. włoski odpowiednik serii Polish Jazz – cykl Jazz in Italy wydawany przez oficynę Cetra) produkował dziesiątki nagrań – niestety, najczęściej bardzo przeciętnych.\nJeśli w tej zamierzchłej historii włoskiego jazzu tkwią jednak jakieś ukryte perły, to nie znają ich nawet sami Włosi. Jedyna chyba rozpoznawalna na całym świecie ikona włoskiego jazzu, trębacz Enrico Rava twierdzi, że zaczynając pod koniec lat 50., był muzyczną sierotą i aż do końca lat 60. poziom lokalnej sceny był bardzo słaby. Zamiast terminować u któregoś z włoskich mistrzów (jak u nas Stańko z Namysłowskim w zespole Komedy), młody Enrico nosił trąbkę za Chetem Bakerem. Kiedy jednak przełom jakościowy wreszcie nastąpił, dziwnym trafem pozycja Włoch w europejskiej hierarchii wcale nie uległa zmianie.\nDlaczego do jazzowych legend przeszły wizyty Milesa Davisa w Paryżu czy przeprowadzka Dextera Gordona do Kopenhagi, a nie podróże amerykańskich jazzmanów do Włoch? A przecież przyjeżdżali tu równie chętnie, koncertowali, nagrywali i – niekiedy – zostawali na dłużej. Nawet dziś we Włoszech mieszkają takie sławy jak Miroslav Vitous, Ralph Towner, Trilok Gurtu czy Steve Grossman. Rzym jednak nigdy nie stał się jazzową stolicą Europy; jeśli kiedykolwiek był blisko osiągnięcia tego statusu, to przez krótką chwilę w latach 60., kiedy mieszkali tam Steve Lacy i Gato Barbieri, tworzący z ludźmi pokroju Bernardo Bertolucciego barwną bohemę artystyczną.\nNiestety tego, co najmocniej kształtuje ludzką pamięć w przypadku muzyki – czyli nagrań – nie zostało po tym złotym okresie wiele. Wytwórnia Horo, która w latach 70. wydawała znakomite koncerty i studyjne nagrania Johnny’ego Griffina czy Gila Evansa, szybko przestała istnieć, a jej dorobek nie został poza wyjątkami wznowiony. Nie powtórzyła tym samym podwójnego sukcesu duńskiej SteepleChase, która swą pozycję zbudowała, publikując koncerty amerykańskich gwiazd z lokalnymi sekcjami w Café Montmartre, przy okazji budując image Kopenhagi jako miasta jazzu. Pewnie też z tego powodu legendarne dla Włochów kluby – Music Inn, Alexanderplatz czy Folk Studio – nie zdołały zapisać się na kartach historii jazzu europejskiego.\nJednak mimo pewnej tymczasowości wszelkich wydawniczych przedsięwzięć Włosi zbudowali być może najsilniejszą po niemieckiej fonografię jazzową – oprócz Horo z jej imponującym katalogiem istniała przecież Red Records (nazywana europejskim Blue Note), a przede wszystkim wybitne, bliźniacze oficyny Black Saint i Soul Note, dla których całe rzesze niedocenianych przez rodzime wydawnictwa Amerykanów dokonało swoich najlepszych nagrań (Henry Threadgill, George Russell czy David Murray). Prawdopodobnie poza ECM-em Manfreda Eichera nie istniały europejskie wytwórnie, które miałyby tak duży wpływ na światowy jazz, jak włoskie bliźniaczki z Mediolanu. Nieco później pojawił się również lekko awangardowy Splasc(h), nieco bardziej lokalne Via Veneto Jazz i Casa del Jazz, a wreszcie prężny Cam Jazz.\nDo tego dodajmy kilkadziesiąt (to pokłosie zdecentralizowanego modelu włoskiej kultury i silnych regionalizmów) prężnych festiwali jazzowych, na czele z najsłynniejszym – Umbria Jazz w Perugii. Czy to nie wystarczy, by ocenić włoski jazz jako jeden z najsilniejszych w Europie?\nZ siłą wizerunku nie da się jednak wygrać. Podobno Włosi nie mają do jazzu zacięcia, w szczególności do awangardy (która miała być domeną Niemców i Anglików). Jednak to Giorgio Gaslini nagrał utwór będący prawdopodobnie pierwszym w historii (udanym!) połączeniem serializmu i jazzu (Tempo e Relazione z 1957 roku). W latach 60. i 70. działała z kolei pod wodzą kompozytora Franco Evangelisti Gruppo di Improvvisazione Nuova Consonanza (w której składzie pojawiali się m.in. Frederic Rzewski i Ennio Morricone). Doniosłość eksperymentów tego zespołu w poszukiwaniu niejazzowych sposobów improwizowania uznawał sam współtwórca swobodnej improwizacji, Evan Parker. Italian Instabile Orchestra może i jest jak włoski rząd niestabilna personalnie, ale jako całość trwa dzielnie od dwudziestu trzech lat – długo, jak na z gruntu awangardową formację.\nPodobno charakterystyczną cechą włoskiego jazzu jest też wdzięk, radość i zabawa. Łatwo w to uwierzyć, chłodny przegląd sugeruje jednak, że choć być może włoski jazz jest odrobinę raźniejszy, lżejszy i ma w sobie ciut więcej poczucia humoru od niemieckiego czy skandynawskiego, to na pewno nie może konkurować z absurdalnym humorem muzycznym z Wielkiej Brytanii ani z wygłupami Holendrów w stylu Hana Benninka.\nOt, zdarzają się mniej lub bardziej bezpośrednie nawiązania do commedia dell’arte u Gianluigiego Trovesiego (Dance for a Fat Arlecchino) czy w scenicznej swobodzie Pino Minafry. Może gwałtowność zwrotów akcji i dezynwolturę w zestawianiu dość odległych od siebie estetyk (utwory Stinga połączone z piosenkami Red Hot Chili Peppers, przechodzące w standard jazzowy i zakończone swobodną improwizacją) w muzyce najbardziej niedocenionego tria fortepianowego ostatnich kilkunastu lat, grupy Doctor 3, można uznać za zabawne. Czy jednak agresywnie brzmiące zespoły Tiziano Tononiego czy improwizacyjny minimalizm Andrei Centazzo też promieniują radosnym włoskim słońcem?\nI jeżeli któryś ze stereotypów dotyczących włoskiego jazzu jest prawdziwy, to ten mówiący o miłości Włochów do rodzimej piosenki i pieśni. Płyty z włoskimi szlagierami nagrywają bowiem właściwie wszyscy, a repertuar waha się od popularnych piosenek w stylu Guarda che luna (Paolo Fresu), przez operę (duet Danilo Rea i Flavio Boltro oraz słynny projekt Enrico Ravy L’Opera Va’) po kompozycje filmowe Nino Roty czy Ennio Morricone (znakomity Enrico Pieranunzi). I jeśli nie zawsze są to albumy wybitne, to przynajmniej inne (a może nawet bardziej szczere i autentyczne?) od kolejnych zestawów amerykańskich standardów.\nTrudno jednak nie odnieść wrażenia, że cały ów bagaż stereotypów związanych z tym, co „włoskie”, raczej jazzowi z Italii szkodzi, niż pomaga. Nawet tak znakomity trębacz jak Paolo Fresu jest w pewnym sensie niedoceniany przez swój wizerunek wypielęgnowanego sardyńskiego dandysa. A z „włoskich historii” Cheta Bakera, o którym wiadomo, że kochał Włochy i często tu bywał, świat wcale nie zapamiętał żadnego wielkiego koncertu, ani jednej z kilku niezłych płyt, które tu nagrał, tylko roczną odsiadkę wyroku za posiadanie narkotyków we włoskim więzieniu w Lukce.


Cenisz swój czas? Bądź smart - poznaj innowacyjne sposoby na rozliczanie się ze znajomymi!\n26 lipca 2018 | 11:29\nMówi się, że "czas to pieniądz", ale w przypadku nowoczesnego faceta to właśnie on jest bezcenny. Dzielisz swoje życie pomiędzy pracę, rodzinę, przyjaciół i hobby? Oszczędzaj czas, korzystając ze smart rozwiązań na miarę XXI wieku. Jedno z nich dotyczy rozliczeń, których dzisiaj możesz dokonywać bez gotówki i bez karty. Wystarczy jedynie smartfon.\nRozliczenia w smartfonie\nPonad połowa młodych Polaków (do 24. roku życia) korzysta z bankowości mobilnej. To jedno z dobrodziejstw posiadania smartfona. Wśród głównych korzyści dysponowania pieniędzmi przez telefon wymieniane są przede wszystkim bezpieczeństwo, oszczędność czasu i łatwość użycia. Po co nosić przy sobie gotówkę i kartę, skoro za zakupy w sklepie internetowym, stacjonarnym czy lunch w restauracji coraz częściej zapłacimy przy pomocy smartfona?\nDużą popularnością cieszy się BLIK - można nim zapłacić we wszystkich sklepach internetowych i rzeszy sklepów stacjonarnych w Polsce. Nie wszyscy jego użytkownicy zdają sobie jednak sprawę, że to również wygodny sposób rozliczania się z przyjaciółmi poprzez przelewy BLIKIEM na telefon, bez konieczności wpisywania i zapamiętywania długich numerów bankowych kont. Coraz więcej aplikacji mobilnych wiodących polskich banków umożliwia sprawdzenie kto z naszych znajomych korzysta z przelewów na telefon BLIKIEM poprzez wyświetlanie ikony BLIKA przy kontaktach zapisanych w smartfonie. Tę opcję znajdziemy w aplikacjach Banku Millennium, Alior Banku, ING Banku Śląskiego, Banku Zachodniego WBK, mBanku oraz PKO Banku Polskiego. Jedno kliknięcie wystarczy, by niezależnie od godziny i dnia pieniądze natychmiast trafiły na rachunek odbiorcy, którego nie trzeba zapamiętywać ani wprowadzać.\nJeśli nie wiesz jak możesz zastosować rozliczenia poprzez przelewy na numer telefonu, podpowiadamy kilka sytuacji, w których znacznie ułatwią ci życie i pozwolą oszczędzić czas!\nWieczór z kumplami\nPrzyjęło się, że dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach. Z drugiej strony każdy czuje się bardziej komfortowo, płacąc tylko za siebie. Wieczorne wyjście z kumplami rzadko kończy się na jednym piwie. Siedząc wspólnie przy barze lub stoliku, nie otwieracie jednak oddzielnych rachunków, a w końcu ktoś musi za wszystko zapłacić i - jak to często bywa - jeden z was nie ma przy sobie gotówki, drugi ma tylko gotówkę, a trzeci, wychodząc na miasto, nie nosi portfela. Wcale nie oznacza to, że go zapomniał - wygodniej rozliczyć się natychmiast przy pomocy smartfona, zwłaszcza że wystarczy do tego numer telefonu.\nWyjście na mecz lub koncert\nSmart przelewy i brak portfela to komfort podczas aktywności, przy których nikt nie lubi nadmiernie wypychać kieszeni. Zresztą kartę i gotówkę łatwo zgubić, bawiąc się w tłumie podczas koncertu czy żywiołowo kibicując swojej drużynie na stadionie. Skoro za zamówionego hot-doga i piwo możesz już zapłacić, korzystając ze swojego telefonu, dlaczego nie skorzystać z tej wygodnej formy rozliczenia, gdy chcesz oddać koledze pieniądze za bilet?\nDzięki przelewom mobilnym gotówka i karta mogą okazać się zbędne nawet w przypadku weekendowego wyjazdu z przyjaciółmi do jednego z pięknych polskich miast. Rozliczenie takie jak np. przelew na telefon BLIK to dobry sposób, by oddać znajomym pieniądze za paliwo, rachunek zapłacony w restauracji czy ekwipunek przywieziony na biwak. Kilka kliknięć w ekran dotykowy zamiast wykonywania kilku czy kilkunastu przelewów po powrocie wydaje się kuszącą propozycją. Nie musisz także zapisywać 26-cyfrowych numerów rachunków - wystarczy numer telefonu.\nTrening bez zbędnych obciążeń\nRozliczenia mobilne przydają się także, jeśli jesteś aktywny. Nie musisz wówczas nosić ze sobą portfela na siłowni, gdy wychodzisz na piłkę z kolegami lub wspólne bieganie. Wystarczy, że do ramienia przyczepisz smartfon i kieszenie stają się zbędne, a ty nie martwisz się o ich zawartość, kiedy uprawiasz sport. Kiedy razem z kolegami kupicie zapas wody czy będziecie rozliczać się za wynajęcie hali, znów wystarczy jedynie numer telefonu.


7 września w Moskwie ruszyły 29. Międzynarodowe Targi Książki. Udział w nich bierze 500 wydawców z 35 krajów.\nGościem Honorowym targów jest Grecja, która zaprezentuje prace autorów książki dziecięcej.\nZ okazji Roku Kina Rosyjskiego każdy z wystawców Targów może zaproponować swoje dzieła do ekranizacji.\nJednym z najważniejszych wydarzeń będzie wręczenie nagród konkursu „Książka roku".


Fotograf ślubny i sesja zdjęciowa - polanski-retouch.pl\nWiele osób z nas ślub kojarzy przede wszystkim z białym welonem, garniturem oraz z płaczem matki panny młodej. Jeżeli zapytamy natomiast fotografa to on odpowie zapewne, że wesele to okres przede wszystkim sesji zdjęciowych Państwa młodych. Fotograf ślubny stał się obecnie ważną postacią każdej uroczystości, to on dba o to, żeby z imprezy tak poważnej jak wesele pozostały nam jakieś wspomnienia. Fotografia weselna stała się z tego powodu żyłą złota, którą każdy próbuje ugryźć. Z tego też powodu na rynku nie brakuje pseudo fotografów ślubnych oferujących fotografie marnej jakości. Prawdziwy fotograf ślubny cechuje się przede wszystkim bogatym portfolio oraz wieloma latami doświadczenia w zawodzie. Oprócz fotografowania ślubów ma on w swoim portfolio również sesje zdjęciowe, również te z parą młodą. Zdjęcia takie są bardzo ważne i często okazują się znacznie ważniejsze od zdjęć wykonanych na samym ślubie. Fotografia taka może być śmieszna, zabawna, a niekiedy bardzo wzniosła. Wszystko zależy od oczekiwań pary młodej oraz kreatywności wybranego przez nas fotografa ślubnego.


Wywóz odpadów budowlanych Malbork | smieci.eu\nsmieci.eu > Oferta > Wywóz odpadów poremontowych > Wywóz odpadów budowlanych Malbork\nWywóz odpadów budowlanych Malbork to nasza oferta w zakresie transportu śmieci poremontowych. Do kooperacji w podanym temacie zapraszamy przedsiębiorstwa i osoby prywatne. Pośredniczymy w wyborze najlepszych specjalistów odpadowych w kraju. Wszystkim klientom zapewniamy specjalistyczne kontenery lub torby typu big bag. Nasze telefony czynne są przez 6 dni w tygodniu. Na każde zapytanie odpowiemy przed upływem 1 doby. Do Waszej dyspozycji oddajemy pojazdy hakowe, bramowe oraz posiadające HDS. Wywóz odpadów budowlanych Malbork to fachowa jakość, które objawia się w:\n1 Wywóz odpadów budowlanych Malbork\n1.1 Kontenery na odpady budowlane Malbork – zbiorniki na śmieci\nNiskich cenach – wywóz odpadów poremontowych Malbork to usługa, która jest dla wielu nieoceniona. Na budowie śmieci nie są bowiem niczym pożądanym. My wiemy jak się ich pozbyć. Dodatkowo zrobimy to w konkurencyjnych cenach. Osoby prowadzące roboty budowlane mogą oczekiwać od nas rabatów i obniżki stawek jednostkowych. W ten właśnie sposób premiujemy naszych stałych odbiorców i osoby zamawiające dużą liczbę pojemników.\nBrak spóźnień – odbiór odpadów budowlanych Malbork to gwarancja, że prace inwestycyjne nie będą spóźnione. Pojemniki na śmieci o kodzie 17 09 04 podstawimy zgodnie z planem. W 2018 roku nasza skuteczność przekroczyła 98 %. Wszystkie nieczystości utylizujemy mając na uwadze obowiązujące przepisy w zakresie ochrony środowiska.\nWsparcie pracowników komunalnych – odbiór odpadów budowlanych Malbork koordynowany jest przez fachowców w odbiorze śmieci. Doradzimy jaki pojemnik będzie dla Was najodpowiedniejszy. Optymalizujemy koszty związane z wywozem odpadów. Znamy ich rodzaje i wiemy jak się ich najlepiej pozbyć.\nZamówienia online – odbiór odpadów budowlanych Malbork można zamówić przez Internet. Zachęcamy do wypróbowania naszego formularza zamówień. Skorzystanie z sieci to okazja do zaoszczędzenia nakładów czasowych i pieniędzy. Nasi odbiorcy nie muszą od dziś szukać odpowiedniej firmy wywozowej, gdyż wszelkie czynności wykonamy w ich imieniu. Śmieci.eu to projekt, który spełnia oczekiwania wszystkich osób w Polsce.\nKontenery na odpady budowlane Malbork to doskonała sposobność do pozbycia się śmieci na Waszej budowie. Usługa, którą chcemy zaprezentować jest nowatorskim spojrzeniem na tematy związane z nieczystościami. W naszym Market Place wszystko można załatwić bez wychodzenia z domu lub biura. Nasze pojemniki przydadzą się wszystkim tym z Państwa, którzy muszą uprzątnąć miejsce na którym prowadzona jest inwestycja. Takie śmieci jak: styropian, wełna mineralna, papa czy plastiki to dla nas żadna niespodzianka. Kontenery do śmieci z budowy Malbork charakteryzuje przede wszystkim:\nKontenery na odpady budowlane Malbork – zbiorniki na śmieci\nDuża dostępność – kontenery na odpady budowlane Malbork są dostępne przez cały rok. Znaczy to, że nie trzeba na nie czekać przez długi okres czasu. Zbiorniki dostarczane przez firmy współpracujące z portalem Smieci.eu znajdą się w miejscu ich przeznaczenia w przeciągu 48 godzin od chwili złożenia zapotrzebowania. Ich brak nie zakłóci więc przebiegu Państwa działań.\nZgodność z obowiązującym prawodawstwem – wywóz śmieci z budowy Malbork działa zgodnie z prawem. Nasi podwykonawcy mają potrzebne decyzje i utworzony rekord w bazie BDO. Zlecając nam usługi macie Państwo gwarancję, że śmieci pojadą tam, gdzie to konieczne. Jeśli zatem trzeba się pozbyć zbędnych pozostałości to tylko z nami.\nAplikacja dla Wymagających – osoby indywidualne i firmy budowlane mają jeszcze jeden powód, aby skorzystać z oferty naszego Market Place. Jako jedni z nielicznych w Polsce posiadamy aplikację mobilną, dzięki można załatwić wszelkie kwestie papierkowe. Tego typu możliwość to poczucie pełnego komfortu. Od dziś można mieć elektroniczne biuro zaopatrzenia zawsze przy sobie. Aplikacja dostępne jest za darmo w Google Play i Apple Store.\nWiele pojemności kontenerów – kontenery na odpady budowlane Malbork nie są w jednym rozmiarze. Ich pojemność jest zróżnicowana i sprosta wymaganiom najwybredniejszych odbiorców. Nasze zbiorniki przydadzą się tak podczas niewielkiego remontu jak i dużej inwestycji. Skorzystaj z nich już dziś !


MALIŃSCY : pierwszy koszmar\nAutor: magdulkalee o 03:45\nAnonimowy 30 grudnia 2014 04:09\nPrzed świętami zakupiłam Twoją książkę i jak tylko mam chwilę dłuższą to pochłaniam ją, całą sobą. Bardzo współczuję przeżyć.. niektóre z nich znam osobiście. Również nie pytam Boga "dlaczego" tylko ufam dalej. Pozostaje nam czerpać radość z ziemskiego bytowania, z dzieci, które już tutaj mamy, pamiętając o.. Dzieci są największą radością i chciałabym by każdy mógł doświadczyć tej wspaniałości :) http://swiatwedlugrudej.blog.pl/2014/12/27/smutne-boze-narodzenie/\nmagdulkalee 2 stycznia 2015 01:53\nNawet takie święta mają sens choć się tego nie czuje. Dziękuje i będę wpadać do Ciebie. Ps. Świetny post o prawdzie!\nagula 1 stycznia 2015 03:31\nJa po poronieniu na początku kolejnej ciąży zaraziłam się od córki rotawirusem - silna biegunka i wymioty jakich nigdy wcześniej ani później nie miałam... Organizm silnie się odwodnił, miałam dreszcze, nie byłam w stanie sama przejść z pokoju do łazienki, palce dłoni sine a na dodatek prawie 300 km od mojego ginekologa i porządnego szpitala... Wylądowałam w szpitalu na oddziale ginekologicznym, w którym był stary sprzęt ale lekarz mnie uspokoił że serduszko Maluszka bije - ja nie mogłam nic dojrzeć na niewyraxnym obrazie USG... Uspokoiło mnie to jednak. Kilka dni spędziłem pod kroplówkami, córeczka właśnie skończyła 2 latka i nie rozumiała dlaczego zniknęłam więc się obraziła - nie chciała rozmawiać przez telefon ze mną a gdy wyszłam ze szpitala to nie chciała się przywitać... Na szczęście szybko jej przeszło ;) Ten pobyt w szpitalu był trudny - po 1 lęk o maluszka w brzuszny, po 2 pierwsza rozłąka z córką, po 3 reakcja córki na rozłąkę a po 4 zamknięcie w izolatce... Zaczęłam się wtedy bać, że mój plan bezproblemowe i ciąży się nie sprawdzi i będę musiała jak w pierwszej ciąży spędzić kilka tygodni w szpitalu. Na szczęście do końca ciąży było już bez przygód - synek dotrwał do terminu, już w 13 tygodniu ciąży ujawnił nam swą płeć, urodził się 2 dni ponterminie przez CC a na 3 dzień po porodzie byliśmy już w domu :)\n"Zabawa" zaczęła się po powrocie do domu - moje zakażenie, nie oczyszczanie się macicy, powrót do szpitala pod kroplówki i na łyżeczkowanie...\nAż strach pomyśleć co się może dziać w trzej ciąży - ale i tak marzy mi się jeszcze jedno dziecko ;)\nmagdulkalee 2 stycznia 2015 01:57\nA to piękne marzenie:) też przeszłaś swoje.. ale dzieciaczki piękne! Super, że się tak bawią razem. Ciekawi mnie kiedy moje córy tak będą.\nAnonimowy 1 stycznia 2015 04:24\nDopiero co skończyłam czytać Twoja książkę. Dopiero co skończyłam odbudowywac swoją siłę po 2 poronieniu i dziś chcąc podtrzymać swoją siłę odnalazłam Twój blog. Nawet nie wyobrażasz sobie jaki szok przeżyłam jak czytanie zaczęłam od ostatniego wpisu "ale zaraz jak to jedno dziecko w domu i martwi się o ciążę czyli ze....." Niesamowita była moja radość! I znów natłok myśli ze moja historia ma jeszcze szansę na szczęśliwe zakończenie! Dzięki wielkie ze się tym wszystkim dzielisz!\nTak samo jak ty mam problem z PCO i tez miałam wywoływane owu i teraz myślę czy czekać na naturalna? Trafiłaś na wspaniałego lekarza, moi niestety wszyscy namawiają do sterowania cyklu.\nmagdulkalee 2 stycznia 2015 02:01\nBardzo się cieszę, że daję nadzieje, bo o to właśnie chodzi. Bo nie wolno cierpieć bez nadziei - jak to powtarzam często za moim spowiednikiem. A co do "sterowania" cyklu - to na moim etapie poronień też musiałam. W tej ciąży lekarz powiedział, że czekamy naturalnie, bo byłam po dosyć długiej ciąży (z Karolką - 27 tygodni) a to zmienia kobietę hormonalnie. Ale zdziwiłam się i tak bardzo.\nmagdulkalee 2 stycznia 2015 01:51\nPrzede wszystkim ogromnie mi przykro z powodu Waszych utraconych dzieci. Dziękuję za Wasze komentarze - zawsze głęboko dotykają mnie Wasze historie. Już w myślach konstruuję posta dla Was. Taki post - pocieszenie.


Do niedawna, gdy w większości posługiwałem się polską literaturą Świadków Jehowy, nie byłem świadom pewnych rzeczy. Otóż wydawało mi się, że przynajmniej przez ostatnie 60 lat Towarzystwo Strażnica nie wspominało o miniaturze Wielkiej Piramidy, która stoi obok nagrobka C. T. Russella (zm. 1916), dawnego prezesa tej organizacji. Rzeczywiście w polskich publikacjach próżno było szukać wspomnianych informacji. Z tego też powodu niewielu Świadków Jehowy wie cokolwiek w tej kwestii. Niektórzy głosiciele zdają sobie sprawę, iż Russell „zgodnie ze swą wolą został pochowany w Allegheny na parceli rodziny Betel” („Świadkowie Jehowy - głosiciele Królestwa Bożego” 1995 s. 64) i że postawiono tam nagrobek z jego zdjęciem i napisem „The Laodicean Messenger”, tzn. posłaniec, anioł Laodycejski z Ap 3:14 (jw. s. 64). Nie potrafią jednak nic dodać do tego.\nMało który Świadek Jehowy zdaje sobie sprawę z tego, że wspomniany nagrobek stoi tuż obok miniatury piramidy Cheopsa!\nNiedawno ukazała się w Polsce (specjalnie dla nadzorców podróżujących) publikacja, która przedstawia historię Świadków Jehowy w USA, będąca częścią angielskiego „Rocznika Świadków Jehowy 1975”. W niej to podano nawet nazwę cmentarza, gdzie pochowano Russella, ale nic więcej:\n„Oddzielna uroczystość odbyła się w Carnegie Music Hall w Pittsburghu (Allegheny); rozpoczęła się 6 listopada o godzinie 14.00, a o zmierzchu zwłoki Russella złożono na cmentarzu Rosemont w Allegheny, na parceli rodziny Betel” („Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975” s. 29).\nWydawało mi się przez wiele lat (jak wspomniałem powyżej), że to jest wszystko, co Towarzystwo Strażnica chciało nam przekazać w tej materii.\nJednak w 1984 roku, w broszurze wydanej po angielsku z okazji 100-lecia istnienia Towarzystwa Strażnica, wspomniano o „replice piramidy” stojącej obok miejsca pochówku Russella. Szkoda tylko, że nie zamieszczono tam fotografii tej piramidki. W publikacji tej, która jest pomocą dla chcących odwiedzić grób Russella, napisano:\n„UNITED CEMETERY. Jehovah’s Witnesses do not revere burial places, but some desire to visit the Watch Tower Society’s burial plot where C. T. Russell was buried. Turn right off Perrysville Avenue on to Cemetery Lane. The United Cemetery is the last cemetery on this road. A few yards beyond the replica of a pyramid is a driveway that takes one near the Society’s plot” (Centennial of the Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania 1884-1984 1984 s. 30).\nPrzez wiele lat wątpiłem też w to, czy gdziekolwiek w swoich publikacjach Towarzystwo Strażnica ukazało wspomnianą replikę piramidy na fotografii.\nTymczasem każdy odwiedzający grób Russella w Pittsburghu (Allegheny) może zobaczyć, obok wspomnianego nagrobka, miniaturę piramidy Cheopsa, stojącą tam od 1919 r. Fotografię zawierającą nagrobek i piramidkę zamieściło niedawno czasopismo pt. „Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii” Nr 5, 1997 s. 69, wydawane przez epifanistów (Świecki Ruch Misyjny „Epifania”), którzy do dziś podtrzymują, a nawet rozwinęli, naukę Russella o piramidzie. Również inne ugrupowanie badaczy, uważające się za kontynuatora nauki Russella, nie wstydzi się tej piramidki i zamieściło ją na zdjęciach w swym czasopiśmie pt. „Świt Królestwa Bożego i Wtórej Obecności Jezusa Chrystusa” Nr 6, 1986 s. 17, 19 (wydane przez Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego).\nJednak całkiem niedawno natknąłem się w angielskiej publikacji Towarzystwa Strażnica na projekt wspomnianej repliki piramidy. Wydaje się, że organizacja ta tylko jeden raz przedstawiła ową piramidkę na fotografii, a było to bardzo dawno temu, bo w 1919 roku, w raporcie z konwencji (kongresu) głosicieli tej organizacji (patrz Souvenir Report of the Bible Student’s Convention Pittsburgh, Pa. January 2-5, 1919 s. 6; por. s. 7, na której zamieszczono jej opis).\nZ opisu, we wspomnianej publikacji, dowiadujemy się, iż owa piramidka była zaakceptowana przez Russella (jw. s. 7) i że na niej miał być umieszczony symbol „krzyża i korony”. Podano też konkretne jej wymiary oraz treść napisów, które miały znaleźć się na niej. Wspomniano, że jeszcze w 1919 roku monument ma być gotowy, a nadzorować miał to „brat Bohnet” (ten sam, który zajmował się wcześniej w Towarzystwie Strażnica tzw. cudowną pszenicą; patrz „Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975”s. 24).).\nNajciekawsze jest jednak to, że można było ‘zakupić’ kawałki kamienia, z którego była powyższa piramidka wykonana. Czyżby chodziło o jakiś kult przedmiotów? Oto słowa o tym:\nPonieważ nie każdy czytający ten artykuł orientuje się, z jakiego powodu umieszczono ową piramidkę obok grobu Russella, podajemy kilka cytatów z ostatnich 60 lat, z polskich publikacji Świadków Jehowy, w których ukazano jak ważną była dla nich kiedyś Wielka Piramida:\n„Jehowa musi być prędkim świadkiem (...) On też wykazał, że piramida w Gizeh nie jest żadnym kamiennym ‘świadkiem Bożym’ ani ‘Biblią z kamienia’, ale pomnikiem demonizmu...” (Strażnica Nr 12, 1957 s. 12);\n„nie pozostaje nam nic innego jak wniosek, że musiała być wzniesiona raczej przy pomocy siły demonicznej niż przez czynną moc Jehowy Boga (…) z pewnością nie została zbudowana przez ludzi oddanych prawdziwemu wielbieniu Jehowy Boga, ale przez praktykujących astrologię, która jest przejawem religii diabelskiej, oraz zbudowano ją na poparcie takiej religii” (Strażnica Nr 5, 1961 s. 14-15, art. Wielka Piramida w Gizeh. Wytwór prawdziwego wielbienia czy fałsz?).\n„W roku 1886 Charles T. Russell wydał książkę Boski plan wieków, w której znalazł się wykres ukazujący związek historii ludzkości z Wielką Piramidą w Egipcie. Uważano, że ten grobowiec faraona Chufu jest słupem, o którym mowa w Księdze Izajasza 19:19, 20: »W owym dniu będzie pośrodku ziemi egipskiej ołtarz dla Jehowy, a słup dla Jehowy przy jej granicy. I będzie w ziemi egipskiej znakiem i świadectwem dla Jehowy Zastępów«. Co miałoby łączyć tę piramidę z Biblią? Twierdzono na przykład, że długość niektórych korytarzy w Wielkiej Piramidzie wskazuje na czas rozpoczęcia »wielkiego ucisku«, wspomnianego w Ewangelii według Mateusza 24:21. Niektórzy Badacze Pisma Świętego byli bardzo pochłonięci pomiarami różnych elementów tej piramidy i próbowali na ich podstawie ustalić takie rzeczy jak dzień, w którym pójdą do nieba! Ta »Biblia w Kamieniu« jak ją zwano, cieszyła się wielkim szacunkiem przez kilka dziesięcioleci, aż do czasu, gdy w Strażnicy angielskiej z 15 listopada i 1 grudnia 1928 roku (wydanie polskie z 1 i 15 stycznia 1929 roku) wykazano, że do poparcia świadectwa zawartego w Biblii Jehowa nie potrzebował żadnych kamiennych pomników wybudowanych przez pogańskich faraonów i pokrytych demonicznymi znakami astrologicznymi” (Strażnica Nr 1, 2000 s. 9-10);\n„Przez jakieś 35 lat pastor Russell uważał, że Wielka Piramida w Gizie była kamiennym świadkiem Bożym, potwierdzającym okresy wspomniane w Biblii (Izaj 19:19). Świadkowie Jehowy odrzucili jednak pogląd, jakoby jakaś egipska piramida miała cokolwiek wspólnego z prawdziwym wielbieniem (zobacz polską ‘Strażnicę’ z 1 i z 15 stycznia 1929 roku)” („Świadkowie Jehowy - głosiciele Królestwa Bożego” 1995 s. 201).\nDodać należy, że w cytowanej publikacji przedstawiono fotografię piramidy Cheopsa (s. 201), a na ilustracji wykres z nią związany z napisem:\n„The Great Pyramid of Gizeh. The Bible Stone - Witness” (j/w. s. 201; patrz też s. 162).\nPatrz też „Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Na podstawie Rocznika Świadków Jehowy na rok 1975” s. 10; „‘Wieczyste zamierzenie’ Boże odnosi teraz triumf dla dobra człowieka” 1978 s. 10.\nWypada jeszcze przytoczyć jeden fragment z okresu prezesa J. F. Rutherforda (zm. 1942), bo i on początkowo podtrzymywał naukę o piramidzie:\n„Wielka Piramida Egiptu, stojąca jako milczące i nieożywione świadectwo Pana, jest posłańcem; i jej świadectwo przemawia z wielkiem krasomówstwem odnośnie Boskiego planu (Izajasz 19:19, 20)” (Strażnica 15.06 1925 s. 180).\nWidzimy z powyższego, że dla Towarzystwa Strażnica w latach 1881-1928 nauka o Wielkiej Piramidzie była tak ważną, że nawet obok nagrobku swego prezesa C. T. Russella postawiło ono jej replikę. Jeśli dziś ową piramidę organizacja ta nazywa „pomnikiem demonizmu” (Strażnica Nr 12, 1957 s. 12), to co my możemy myśleć o jej dawnych wykładniach i grobie jej prezesa?\nWarto też dodać, że szerzej opisaną kwestię Wielkiej Piramidy znajdzie zainteresowany w mojej książce pt. „W obronie wiary. Pismo Święte a nauka Świadków Jehowy, innych sekt i wyznań niekatolickich” w rozdziale Piramida Cheopsa; patrz też artykuł pt. Czy Towarzystwo Strażnica miało coś wspólnego z masonerią? (www.piotrandryszczak.pl).


"Manewry zarazy NATO na Łotwie" - rosyjska dezinformacja uderza w kraje bałtyckie\nŻołnierze NATO stali się bólem głowy dla Litwinów; ćwiczenia NATO w Pribałtyce zamieniły się w pośmiewisko – informowały w ostatnich tygodniach litewskie, łotewskie i estońskie wersje rosyjskich portali. Wykorzystując pandemię COVID-19, próbują osłabiać pozycję Sojuszu wśród mieszkańców krajów bałtyckich.\nKraje bałtyckie Litwa, Łotwa i Estonia z powodu strategicznego położenia na mapie państw Sojuszu Północnoatlantyckiego nie raz były celem działań dezinformacyjnych, na długo przed wybuchem epidemii COVID-19. Teraz, po rozprzestrzenieniu się wirusa w wielu krajach NATO, twórcy dezinformacji wykorzystują tę sytuację w kolejnych przekazach.\nWojskowy szpital polowy uruchomiono na jednej z wysp Estonii dotkniętej epidemią Video: Reuters\nJednym z celów narracji jest obniżenie zaufania mieszkańców krajów bałtyckich do NATO. Stąd w tekstach pisze się o "zagrożeniu epidemiologicznym", jakie niesie już sama obecność wojsk NATO w Pribałtyce i przeprowadzanie tam manewrów z udziałem zagranicznych żołnierzy.\nNa tego typu fake newsy zwracały uwagę także służby Sojuszu. W wydanym przez siebie biuletynie wymieniają "rozprzestrzenianie wirusa poprzez ćwiczenia NATO" jako jeden z pięciu mitów. Sojusz o wprowadzanie tej narracji oskarża źródła rosyjskie. "Od globalnego wybuchu #COVID-19 rosyjskie źródła podają fałszywe oskarżenia o roli NATO w walce z pandemią" – informuje NATO na Twitterze.\nEstończycy mówią "nie"\nJak ważne dla Rosjan jest wpływanie na opinię publiczną krajów bałtyckich, pokazuje portal Rubaltic.ru. Strona należąca do Research Center on Societal/Political Issues "Russian Baltics" z siedzibą w Kaliningradzie publikuje artykuły w czterech językach: litewskim, łotewskim, białoruskim i polskim.\nDo początku roku wszystkie trzy kraje bałtyckie miały także swoją wersję portalu Sputnik – agencji informacyjnej założonej przez Władimira Putina i należącej do rosyjskiego rządu. Estońskie władze w styczniu br. zakazały jednak działalności tego portalu na swoim terytorium, grożąc jego pracownikom postępowaniami karnymi. Języka estońskiego brakuje także na Rubaltic.ru.\nMimo że Estonia jest najmniej dotknięta dezinformacją, dotyczące jej teksty są jednak publikowane na rosyjskojęzycznych odsłonach witryn Rubaltic.ru, Sputnik Litwa czy Sputnik Łotwa.\n"Ognisko i wektor rozprzestrzeniania się COVID-19 są zupełnie oczywiste"\nPrzykładem może być felieton Aleksandra Chrolenki dla Sputnik Litwa, w którym opisuje potencjalne zagrożenie epidemiologiczne ze strony żołnierzy NATO we wszystkich trzech krajach. W tytule wskazuje, że "żołnierze NATO wymagają od krajów bałtyckich opieki i lekarstw", a na początku tekstu ostrzega, że "wezwane do powstrzymania mitycznego 'rosyjskiego zagrożenia' wielonarodowe bataliony NATO w krajach bałtyckich stanowią realne niebezpieczeństwo wymuszonego zakażenia koronawirusem miejscowej ludności". Następnie felietonista opisuje ze swojej perspektywy sytuację we wszystkich trzech krajach.\nFelieton: "W porę zamknąć samych siebie. Żołnierze NATO wymagają od krajów bałtyckich opieki i lekarstw" Foto: Sputnik Litwa\nJego zdaniem pytanie o przydatność wojsk NATO na Litwie w tym momencie jest "retoryczne", jako że to litewscy żołnierze pomagają na przejściach granicznych i lotniskach. Autor łączy 18 wykrytych przypadków zakażenia koronawirusem wśród stacjonujących na Litwie zagranicznych żołnierzy z ogólną liczbą Litwinów chorych na COVID-19 - pisząc, że "dali oni [żołnierze] wyraźny wzrost i obiektywnie stworzyli warunki do rozszerzenia epidemii w kraju". Na koniec raz jeszcze wspomina o zakażeniach odnotowanych w batalionie stacjonującym w miasteczku Rukła i podsumowuje, że "ognisko i wektor rozprzestrzeniania się COVID-19 są zupełnie oczywiste".\nOpisywane przez Chrolenkę przypadki zakażenia w natowskiej armii zostały potwierdzone przez kapitana z sił Sojuszu, lecz w litewskich mediach pojawiały się także fałszywe doniesienia o chorych zagranicznych żołnierzach. Ostatniego dnia stycznia portal informacyjny Kauno Diena został zhakowany i przez około pół godziny wyświetlano na nim wiadomość o zakażonym amerykańskim oficerze stacjonującym na Litwie. Po odzyskaniu strony dyrektor portalu Tadas Sirvinskas przyznał, że "próby takich ataków zdarzały się już w przeszłości, jednak żadna z nich nie zakończyła się sukcesem".\nTekst "Koronawirus na Litwie. Amerykański oficer w ciężkim stanie" Foto: Kauno Diena (screen za: lrt.lt)\nPrzedstawiciele litewskiej armii określili to działanie jako część rosyjskiej kampanii dezinformacyjnej w państwach bałtyckich. "To nie pierwszy taki przypadek na Litwie i także nie pierwszy dotyczący armii USA" – skomentował rzecznik sił zbrojnych Laimis Bratikas. "Fałszywe informacje mają na celu zdyskredytowanie [działań NATO – red.], ustawienie opinii publicznej przeciwko naszym sojusznikom i wywołanie paniki" – dodał.\nNie tylko wirus, ale i "ból głowy"\nPotencjalne zagrożenie epidemiologiczne, jakie rzekomo mają stanowić natowscy żołnierze, w niektórych przekazach jest łączone z narracjami znanymi z poprzednich lat. Przykładem może być artykuł na witrynie Sputnik Litwa pt. "Media: Żołnierze NATO stali się 'bólem głowy' dla mieszkańców Litwy". Oprócz podkreślania, że "liczba zakażonych żołnierzy zagranicznych jest większa niż zakażonych żołnierzy litewskich", tezą tekstu jest rzekoma niechęć Litwinów do stacjonujących w kraju natowskich batalionów.\nPowód? Zachowanie żołnierzy, którzy niby "często angażują się w pijackie walki, które wywołują lokalne niezadowolenie". Sputnik powołuje się na tekst portalu Moderndiplomacy.eu, w którym zalinkowano artykuł o bójce. Nie ma tam jednak nic o "częstym angażowaniu się żołnierzy w pijackie walki" – tekst opisuje sprzeczkę między jednym żołnierzem amerykańskim i dwoma Azerbejdżanami w Kownie. Wojskowy nie był wtedy na służbie.\nŁotewski chór wykonał koncert online Video: Reuters\nTakże teza o niechęci Litwinów do NATO nie ma potwierdzenia w faktach. W lutym br. amerykański Pew Research Institute opublikował szczegółowe badania opinii społecznej na ten temat: Litwa okazała się w nich drugim najpozytywniej wypowiadającym się o NATO krajem spośród 19 przebadanych. O przychylnym stosunku do członkostwa w NATO zapewniło 77 proc. ankietowanych Litwinów. Lepszy wynik był tylko w Polsce (82 proc.). W porównaniu z 2007 rokiem wzrost sympatii na Litwie do Sojuszu ustępował tylko wzrostowi odnotowanemu na Ukrainie (nienależącej do NATO).\n"Rosja… wybuchnie śmiechem"\nPrzez ostatni miesiąc intensywne działania dezinformacyjne obserwowano także w odniesieniu do Łotwy. Powodem była decyzja o przeprowadzeniu od 13 do 18 kwietnia ćwiczeń wojskowych Steel Brawler na poligonie Meža Mackeviči niedaleko łotewskiego Dyneburga. Na rosyjskich portalach spotkało się to z mocną reakcją. Rubaltic.ru opublikował tekst "Ćwiczenia NATO w Pribałtyce zamieniły się w pośmiewisko" opisujący manewry DEFENDER-Europe 20, których częścią jest właśnie Steel Brawler.\nTekst na stronie Rubaltic.ru: "Ćwiczenia NATO w Pribałtyce zamieniły się w pośmiewisko" Foto: Pew Research Institute\nAutor tekstu ironicznie stwierdza, że "konsekwencje DEFENDER-Europe 20 dla Rosji mogą przekroczyć oczekiwania: patrząc na próby jej zastraszenia, Rosja… wybuchnie śmiechem". Następnie sugeruje, że głowy państw bałtyckich nie chcą ćwiczeń na swoich terytoriach, ale z jakiegoś powodu nie ujawniają tych obaw. "Jakiejkolwiek paniki nie wywoływałaby pandemia koronawirusa wśród władz krajów bałtyckich, nie są one w stanie przyznać, że ich kraje i sojusznicy z NATO mogą mieć ważniejsze zadania niż 'odstraszanie' Rosji (...)" – pisze autor.\n13 kwietnia ćwiczenia Steel Bowler zostały w tytule artykułu na stronie Sputnik Łotwa nazwane natowskimi "manewrami 'zarazy'". Aleksandr Chrolenko tym razem przedstawił "cele, środki i prawdopodobne konsekwencje" ćwiczeń. Pisał o manewrach, że są "bardzo niebezpiecznym przedsięwzięciem dla ludności cywilnej, nieuzasadnionym ryzykiem i otwartą 'pokazuchą' z wojskowego punktu widzenia". Jeśli chodzi o cele, autor sugeruje, że "Sojusz jest gotowy do realizowania swoich geopolitycznych interesów, biorąc pod uwagę nawet prawdopodobne straty z powodu pandemii".\nO ile pod felietonem Chrolenki zamieszczono informację, że "opinia autora może nie być zgodna ze stanowiskiem redakcji", to pod tekstem o "prawdopodobnych konsekwencjach manewrów 'zarazy'" takiego zastrzeżenia nie było.\nNa przykładzie forsowanego przez agencję Sputnik przekazu o Łotwie "ignorującej koronawirusa" w związku z ćwiczeniami można prześledzić, które portale korzystają z notek powiązanego z rosyjskim rządem źródła. Po wprowadzeniu słów kluczowych "Steel Brawler coronavirus Latvia" do wyszukiwarki Google już na pierwszej stronie wyświetlane są trzy identyczne artykuły oparte na depeszy Sputnika. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że skopiowany tekst zatytułowany "Łotwa ignoruje koronawirusa, aby gościć ćwiczenia NATO" opublikowały portal z Indii - Uniindia.com - i dwa z siedzibą w Pakistanie: Thepakistanpost.net i Urdupoint.com.\nAzjatyckie portale z tym samym artykułem opartym na Sputniku Foto: Google\n"Konflikt z Polską, która zamknęła granicę"\nPonieważ Estonia najbardziej spośród krajów bałtyckich ogranicza wpływy rosyjskiej dezinformacji na swoim terenie, Aleksander Chrolenko w felietonie dla Sputnik Litwa sytuacji w Estonii poświęcił jeden akapit. Napisał, że trzech estońskich żołnierzy zakaziło się koronawirusem, ograniczono misje zagraniczne, a mimo tego "estoński minister obrony Jüri Luik spotkał się z estońskim kontyngentem w Mali i wziął udział w ceremonii upamiętniającej radzieckie deportacje".\nOsobny artykuł dotykający tematu koronawirusa, Estonii i Polski ukazał się w Rubaltic.ru. Portal z siedzibą w Kaliningradzie podkreślał fakt, że szef estońskiego MSZ poinformował NATO o problemach mieszkańców krajów bałtyckich, w tym Estończyków, jakie napotkali na polsko-niemieckim przejściu granicznym. "Tallinn skarży się na Warszawę przed NATO z powodu odmowy wpuszczenia wojsk Sojuszu do Estonii" – brzmiał tytuł na rosyjskim portalu. Tekst w całości oparto na wiadomości z rządowego rosyjskiego dziennika - "Rossijskoj Gaziety".\nTekst na stronie Rubaltic.ru o estońskiej skardze na Polskę\nW artykule napisano, że estoński minister spraw zagranicznych Urmas Reinsalu poinformował o "konflikcie z Polską, która zamknęła granicę, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się koronawirusa". "Nie ma wątpliwości, że obecna sytuacja, w której ani pojazdy wojskowe, ani cywilne nie mogą się poruszać, jest problematyczna z punktu widzenia bezpieczeństwa" – powiedział Reinsalu.\nPortal Rubaltic.ru podkreślił, że "to już drugi przypadek protestu republiki bałtyckiej w związku z działaniami Polski w ciągu ostatniego tygodnia". "We wtorek 17 marca polska straż graniczna nie pozwoliła tłumom turystów z Łotwy, Litwy i Estonii śpieszących się z powrotem do domu w związku z rozprzestrzenianiem się epidemii wirusa" – przypomniano i powtórzono nieprawdziwą relację rosyjskich mediów, według której "aby uspokoić szalejących obywateli, polskie władze wezwały nawet siły specjalne".\nCzytaj więcej o dezinformacji wokół sytuacji na polsko-niemieckiej granicy >>>\nTekst w Rubaltic.ru ukazał się 23 marca - cztery dni po tym, jak do sprawy odniósł się Ambasador RP w Tallinnie. W oficjalnym stanowisku zapewnił, że "Polska, kierując się zasadą solidarności, podjęła decyzję o umożliwieniu tranzytu obywatelom Estonii i pozostałych państw bałtyckich, mimo wprowadzonych restrykcji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym".\nTrzy dni przed publikacją w Rubaltic.ru także Ambasada RP w Rydze podała, że "szczegóły przejazdu obywateli Łotwy, Litwy i Estonii przez Polskę zostały omówione w poniedziałek w czasie spotkania organizowanego przez MSWiA z udziałem ambasadorów tych krajów".\nTe informacje nie pojawiły się w tekście rosyjskiego portalu.


Szkolenia dla stomatologów, które ułatwią pracę z pacjentem - bydgoszcz24.pl\nSzkolenia dla stomatologów, które ułatwią pracę z pacjentem\n12:25, 31.03.2021 | materiały partnera\nZazwyczaj szkolenia dla stomatologów obejmują szereg kwestii technicznych, zagadnienia związane z implantologią czy leczeniem kanałowym, a także obsługę nowoczesnych sprzętów. Jednak dentysta nie pracuje wyłącznie ze sprzętami i preparatami. To jaki ma kontakt z pacjentem i jaką atmosferę utrzymuje w swoim gabinecie, bardzo mocno wpływa na przebieg całej wizyty oraz efektywność leczenia. Dlatego też warto zwrócić uwagę na te kursy, które wspomagają budowanie zdrowej relacji lekarz-pacjent.\nSzkolenia dla stomatologów – komunikacja interpersonalna\nMogłoby się wydawać, że podczas wizyty w gabinecie dentystycznym, kiedy stomatolog pracuje nad konkretnym zabiegiem, nie ma zbyt wielu okazji do rozmowy. Jednak to wrażenie jest mylne. Komunikacja to coś co przebiega cały czas, nawet kiedy druga strona nie jest w stanie wypowiedzieć słowa. Dentysta musi umiejętnie wydawać pacjentowi polecenia, tłumaczyć mu jakie czynności będzie wykonywał oraz uspokajać go w razie potrzeby. Poza tym prawidłowa komunikacja oraz asertywność są ważnie w sytuacjach, kiedy należy wyjaśnić jakie zabiegi będą niezbędne, zaprezentować ofertę usługową swojego gabinetu, dobrze zrozumieć potrzeby pacjenta lub w stanowczy sposób odpowiedzieć na jego roszczenia. Dlatego właśnie warto inwestować w szkolenia dla stomatologów, które obejmują umiejętności interpersonalne.\nSzkolenia dla stomatologów – radzenie sobie ze stresem\nDla wielu osób, wizyta w gabinecie dentystycznym wiąże się z dużym stresem. Stomatolog, który chce, aby mimo to pacjent powracał do niego i dzielnie zniósł wszystkie zabiegi, musi wiedzieć jak rozładować napięcie i zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa. Na stronie https://heroesofdentistry.pl/ można znaleźć kursy, które pomagają dentyście radzić sobie w tego typu sytuacjach. Dzięki praktycznym umiejętnościom, które pozwolą zdobyć szkolenia dla stomatologów, obejmujące radzenie sobie ze stresem, można sprawić, że leczenie przebiegnie sprawnie, a pacjent ponownie wybierze ten gabinet, w którym łatwiej mu panować nad nerwami.


Miasteczko Śląskie: Bitwa o kościół\ninfo.wiara.pl » Informacje » Z Polski » Miasteczko Śląskie: Bitwa o kościół\nGrupa mieszkańców Miasteczka Śląskiego pobiła się we wtorek na schodach miejscowego kościoła.\nCzęść z nich zablokowała wejście do świątyni. Domagają się, by biskup gliwicki wycofał swój dekret nakazujący poprzedniemu administratorowi parafii przenieść się do innego miasta O szóstej wieczorem w kościele miała rozpocząć się msza święta. Na długo wcześniej przy wejściach ustawiło się jednak kilkadziesiąt osób, a potem kilkaset. Zapowiedziały, że nikogo nie wpuszczą do środka. Naprzeciwko stanęła mniej liczna, ale bardziej agresywna grupa przeciwników księdza. Od dwóch zalatywało alkoholem. W ruch poszły pięści. Efekt - kilka osób trafiło do szpitala. Jedna kobieta ze złamaną ręką, inna - ze złamanym biodrem. Wśród tych, którzy chcieli przełamać blokadę, był m.in. radny Krzysztof Tracz. Uderzył w twarz jedną ze stojących przy kościelnym wejściu kobiet. Oberwało się też obserwującym całe zajście fotoreporterom. Msza święta się odbyła. Nie odprawił jej ks. Dewor, który od prawie trzech miesięcy obłożony jest biskupią suspensą (czyli zakazem udzielania sakramentów świętych), ale dwaj inni księża. - Nie mogliśmy im w tym przeszkodzić, ale nie rozumiem, jak po takiej bitwie ludzie mogli przyjmować komunię świętą? Przecież to świętokradztwo! - oburzała się jedna z protestujących. Konflikt o ks. Dewora w Miasteczku Śląskim rozpoczął się trzy miesiące temu. Biskup gliwicki nakazał mu przenieść się do innej parafii. Nie podał powodu, ale nieoficjalnie zaczęło się mówić, że to z powodu nadużywania alkoholu przez ks. Dewora. Część parafian stanęła jednak po stronie swojego kapłana - starsi chwalą go jako dobrego gospodarza, młodzi cenią go za bezpośredniość. Mają żal do kurii, że nie liczy się z ich zdaniem. Początkowo od kilkudziesięciu do kilkuset osób pikietowało codziennie przed plebanią. W poniedziałek wieczorem ludzie postanowili zaostrzyć protest i zablokowali wejście do świątyni. Zdenerwowała ich wiadomość, że ks. Dewor do końca tygodnia wyprowadzi się z plebanii. - To była samodzielna decyzja ks. Dewora, sam przyjechał z takim postanowieniem do kurii - powiedział nam ks. Bernard Koj, kanclerz kurii w Gliwicach. - Liczyliśmy na to, że to spotkanie księdza w kurii przyniesie wreszcie jakiś pozytywny skutek, ale tak się nie stało i dlatego zamknęliśmy kościół - powiedziała o powodach zaostrzenia protestu jedna z pikietujących. - Ks. Dewor zawsze nas przed tym powstrzymywał, ale teraz żałujemy, że go tak długo słuchaliśmy - dodała. Ks. Dewor nie chciał komentować całej sprawy. Potwierdził jednak, że to on, a nie ktoś inny podjął decyzję o wyprowadzce z plebanii.\ndodane 17.08.2005 12:49\nBronią proboszcza wbrew proboszczowi | Parafianie obronili księdza przed biskupem? | Ksiądz jednak odchodzi | Komunikat biskupa


MIESZKANIE SPRZEDAŻ - Juliusza Lea Kraków-Krowodrza Kraków Małopolskie Biuro Nieruchomości\nKraków-Krowodrza, Juliusza Lea\nPrzesyłam link do ciekawej oferty: http://palacegroup.pl/mieszkanie-sprzedaz-69m2-639000pln-juliusza-lea-krakow-krowodrza-krakow-malopolskie,27/9295/OMS\n9 260,87 PLN\nBiuro Nieruchomości Palace Group Estate, oferuje do sprzedaży idealne rozkładowo mieszkanie przy ul. Lea, dzielnica Krowodrza\nMieszkanie zlokalizowane jest przy ul. Lea, dzielnica Krowodrza, w pobliżu kompleksu biurowców Newton. Mieszkanie znajduje się w cichej, ogrodzonej enklawie kilku kameralnych budynków. Ulica Lea należy do jednej z bardziej prestiżowych ulic Krakowa. Wokół znajduje się pełna infrastruktura komunikacyjna, obok osiedla zlokalizowane są przystanki autobusowe, umożliwiające szybką komunikację z każdą częścią Krakowa. Ulica Lea posiada rozwiniętą infrastrukturę handlowo usługową i rekreacyjną, w pobliżu znajdują się liczne sklepy, dyskonty, punkty usługowe i restauracje. W niedalekiej odległości znajduje się Galeria Handlowa Bronowice, IKEA i Castorama. Okolica jest bardzo zielona, bliskość Błoń, zapewnia znakomite warunki do wypoczynku i uprawiania sportów, rekreacji.\nMieszkanie znajduje się na wysokim parterze, 4 piętrowego, kameralnego budynku. Na powierzchnię 69m2 składają się: trzy niezależne, osobne pokoje, osobna kuchnia, duża łazienka z wanną, osobne WC, przedpokój z garderobą, przestronny balkon i duża piwnica. W mieszkaniu istniej możliwość wydzielenia z kuchni dodatkowego czwartego pokoju. Mieszkanie jest bardzo przestrzenne i ustawne, posiada duże możliwości aranżacyjne. Lokal posiada ogrzewanie gazowe, zasilane z nowoczesnego, bardzo ekonomicznego kotła dwu funkcyjnego. Całość osiedla jest ogrodzona, strzeżona, monitorowana i posiada wewnętrzny parking wyłącznie dla mieszkańców. Mieszkanie idealne dla rodziny lub pod inwestycję - duże możliwości uzyskania dodatkowych pokoi.\n- Cena sprzedaży: 639000 PLN\n- Opłata administracyjna: 400 PLN\nZapraszam do kontaktu i prezentacji nieruchomości:\nDostępne w okolicy: Przedszkole, Basen, Apteka, Plac zabaw, Kort tenisowy, Przychodnia lekarska, Gimnazjum, Park, Sklep, Centrum handlowe, Bazarek, Żłobek, Restauracja, Bank, Szpital, Szkoła, Fitnes, Uczelnia, Zabudowa niska, Hala sportowa