Dlaczego warto postawić halę stalową? | Budiro INC\nDlaczego warto postawić halę stalową?\nHome / Budownictwo / Dlaczego warto postawić halę stalową?\nDlaczego stal jest materiałem tak cenionym we współczesnym budownictwie? Oczywiście pierwsze, co przychodzi nam na myśl, to jej niska cena, jednak nie jest to jedyna i najważniejsza zaleta.\nKorzyści z budowy hali stalowej\nProducenci zwracają uwagę przede wszystkim na krótki czas montażu – hale ze stali powstają o wiele szybciej niż ich murowane odpowiedniki, dlatego jeżeli inwestorom zależy na czasie, decydują się na postawienie hali stalowej, zwłaszcza że przy tym nie muszą martwić się o utratę jakości, gdyż nie ma to miejsca. Hale stalowe charakteryzują się równie dobrymi parametrami wytrzymałościowymi co murowane. Mają jednak tę przewagę, że odznaczają się niewielkim ciężarem konstrukcyjnym. Polecany producent hal stalowych wskazuje na to, że cecha ta daje nam nowe możliwości, jeśli chodzi o fundamenty pod konstrukcje – tutaj nie ma już ograniczeń i wymagań, jakie muszą spełniać fundamenty, aby utrzymać konstrukcję. Dzięki jej lekkości, nie stanowi to problemu. Równie ważne jest to, że hale stalowe powstają tak naprawdę w fabryce – dopiero poszczególne gotowe elementy są przewożone na miejsce budowy, gdzie odbywa się ich łączenie.\nMa to więc związek także z ograniczeniem dostaw materiałów na miejsce budowy – to już nie setki worków z cementem i innych rzeczy, a szybki transport tylko najważniejszych, dużych części składowych. Tym samym, nie ma mowy o przerwach w budowie, co zdarza się w przypadku obiektów murowanych. Tutaj czynności, które trzeba wykonać, jest o wiele mniej, dlatego nawet negatywne czynniki atmosferyczne zazwyczaj w niczym nie przeszkadzają. Kolejną zaletą takich hal jest ich elastyczność – taką halę stalową możemy bez problemu zmodernizować, bez konieczności rozbiórki. Dobudowa dodatkowego modułu nie będzie trwała długo, skoro sama budowa główna nie przysporzyła nam problemów. To przecież jedynie skręcanie ze sobą poszczególnych części. Bez problemu możemy zdecydować się na budynek, który będzie charakteryzował się na przykład różnymi wysokościami stropów w poszczególnych miejscach, dachem łukowym czy też zupełnie oryginalną, ciekawą konstrukcją. Uwzględniając w projekcie głównym możliwości przebudowy, nie będziemy musieli w przyszłości zupełnie o nic się martwić.\nWarto zwrócić uwagę także na to, że ze względu na łączenie poszczególnych elementów stalowych za pomocą śrub, można je bez problemu w dowolnym czasie rozmontować, nie martwiąc się o stratę materiału – raz użyte elementy stalowe mogą być z powodzeniem wykorzystane w innym miejscu, nie zostają od razu wyrzucone.\nWydajny system rekuperacji\nCzy warto kupić markizy na taras?\nWykorzystanie poliwęglanu komorowego


Maseczki 3 warstwowe, bawełniana z Filtrem e-Majer\n» PANDEMIA, EPIDEMIA: Testy Covid 19, koncentratory tlenu, ALTERNATYWA dla RESPIRATORÓW\n» Maseczki 3 warstwowe, bawełniana z Filtrem\nMaseczki 3 warstwowe, bawełniana z Filtrem\nMaseczka profilowana 3 warstwowa bardzo wygodna, dobrze przylegająca do twarzy. W środku wszyty wysokiej jakości filtr z włókniny polipropylenowej, na zewnątrz bawełna. Zastosowanie wysokiej jakości bawełny i filtra pozwala na użytkowanie maski przez długi czas w ciągu dnia bez powodowania trudności w oddychaniu.\nNa zdjęciu maseczka w rozmiarze L.\nMaseczki wykonane z bawełny z różnymi motywami, np.: jednokolorowe (czarna, granatowa), w gwiazdy, słonie, itp.\nWkład z wysokiej jakości włókniny jest wszyty na stałe, dzięki czemu regeneruje się podczas prania i nie trzeba go wymieniać.


Postaw na wypożyczenie kampera i zabierz w podróż swojego czworonoga - metal-system.biz.pl\nYou are here: Home / Motoryzacja / Postaw na wypożyczenie kampera i zabierz w podróż swojego czworonoga\nJesteś właścicielem czworonoga i planujesz odpoczynek, ale nie chcesz go zostawić w domu? Nie musisz już szukać osoby, która się nim zaopiekuje na czas Twojego wyjazdu! Wystarczy, że wypożyczysz kampera i możesz już ruszać w podróż wraz ze swoim pupilem.\nKamper – podróż bez ograniczeń\nKamper, w najprostszym ujęciu, jest to dom na kółkach o rozmiarach samochodu dostawczego, choć zdarzają się też takie, które wyglądem przypominają autobusy. W środku znajdziesz wyposażenie, które bez problemu zastąpi Ci takie pomieszczenia, jak kuchnia, łazienka, czy sypialnia. Ogromną zaletą kampera jest to, że masz przestronny bagażnik, w którym można zmieścić wiele rzeczy. Miłośnicy tej formy wypoczynku chętnie zabierają sprzęt turystyczny, zapasy jedzenia, a nawet rowery, dzięki czemu mogą aktywnie spędzić czas. Aby prowadzić kamper potrzebujesz prawa jazdy kategorii B, jeżeli wybierasz model, który waży do 3,5 ton. A jak to wygląda pod względem finansowym? Niestety, te samochody campingowe są dość drogim hobby jeżeli decydujemy się na ich zakup. Na szczęście, zawsze możemy postawić na wypożyczenie kampera, dzięki czemu możemy cieszyć się podróżą bez mocnego nadszarpywania naszego portfela.\nWyrusz w podróż i weź ze sobą psa\nJeśli jesteś miłośnikiem zwierząt i samemu posiadasz jakiegoś czworonoga, wtedy wypożyczenie kampera będzie dla Ciebie idealnym rozwiązaniem. Dzięki temu możesz się udać w podróż bez konieczności szukania opiekuna dla swojego pupila. O czym musisz pamiętać, jeśli szykujesz się na wypad? Przede wszystkim przygotuj swojego psa na tę okoliczność. Jeśli nie jechał on jeszcze nigdy samochodem, wtedy koniecznie przygotuj go do tej formy podróżowania. Pamiętaj o tym, aby go nie karmić tuż przed jazdą. Natomiast możesz mu bez żadnych obaw podawać wodę. Pierwsza podróż autem może być dla pupila, w szczególności małego, dużym stresem, przez co doświadcza on choroby lokomocyjnej. Jeśli jesteś właścicielem psa, do 10 kg, to powinieneś go przewozić w specjalnych transporterach. To, jaki rodzaj klatki kupisz, zależy przede wszystkim od wielkości psa. Wybierając transporter, zwróć uwagę na to, czy Twój pies będzie miał odpowiednią ilość miejsca i czy będzie mógł się swobodnie poruszać. Zwróć również uwagę na to, że klatkę dla małych psów należy unieruchomić pasami bezpieczeństwa.\nTag wypożyczenie kampera


Days Gone na PC. Ogłoszono datę premiery gry » Zagrano.pl\nzagrano.pl » Gry » Premiery i zapowiedzi » Days Gone na PC. Ogłoszono datę premiery gry\nDays Gone na PC. Ogłoszono datę premiery gry\nRadosław Dąbrowski Premiery i zapowiedzi Publikacja: 16.04.2021, 11:17 Aktualizacja: 16.04.2021, 11:46\nPo odniesionym sukcesie na PlayStation 4 trzecioosobowa gra akcji Days Gone trafi na PC. Poznaliśmy dokładną datę premiery.\nGry z akcją osadzoną w realiach postapokaliptycznych cieszą się szczególnym zainteresowaniem, co potwierdza Days Gone. Opracowana przez Bend Studio produkcja z gatunku akcji zadebiutowała na rynku w kwietniu 2019 roku na PlayStation 4 i po nieco ponad dwóch latach doczeka się wznowienia w wersji na PC. Za dystrybucję tytułu ponownie odpowiada firma Sony.\nW Days Gone w wersji na PC będzie można się zaopatrzyć za pośrednictwem platformy Steam lub Epic Games Store. Cena gry to 169 złotych. Twórcy zapowiedzieli, że edycję na komputery osobiste cechuje poprawiona warstwa wizualna oraz wsparcie ultrapanoramicznych monitorów.\nPoniżej podajemy wymagania sprzętowe, które należy spełnić, aby móc się cieszyć rozgrywką na PC.\nSystem operacyjny: Windows 10 64-bits\nPierwszy komunikat o wydaniu edycji na komputery osobiste pojawił się w lutym i zgodnie z wieloma spekulacjami premiera miała się odbyć w kwietniu. Użytkownicy wyczekujący na Days Gone na PC muszą wykazać jeszcze odrobinę cierpliwości. Gra trafi do sprzedaży w przyszłym miesiącu, dokładnie 18 maja.


Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! - Warszawa - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nNajlepszy ortodonta w Warszawie!!!\nspidi_777 26.06.13, 09:52\nPrzeprowadziłem, się do Wawy i mieszkam tu od 3 miesięcy,poszukuje dobrego ortodonty,który będzie mnie leczył.Mam 29 lat i dość poważną wadę zgryzu ( z tego co kiedyś się dowiedziałem na konsultacji),nie leczoną z różnych powodów.Zależy mi na kimś z ogromnym doświadczeniem i wiedzą,za razem kimś kto poświęci czas pacjentowi i nie będzie przedłużał leczenia dla wyłudzenia kasy.Bardzo proszę o pomoc i namiary.\nCeny w tym momencie nie grają roli i wiem,że tych wątków jest sporo,ale nic konkretnego\nz nich nie wynika.Proszę też o opinie ludzi,którzy byli w podobnej sytuacji,a nie tych co mają\nmałe wady i leczą się bezproblemowo u pobliskiego ortodonty.\nZalezy mi na najlpeszym fachowcu,ale nie zmanierowanym i mających gdzieś pacjentów i\nprzyjmujących tłumy jak w fabryce przy otwartych drzwiach.\nGość: Ola Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: *.warszawa.vectranet.pl 27.06.13, 22:15\nJa leczyłam zgryz krzyżowy (też skomplikowany) prawie 2,5 roku, teraz mam już retencję - niestety dożywotnią:(\nLeczenie udało się, choć nie było łatwo i musiałam nosić mnóstwo elementów dodatkowych na zamkach (np. takie specjalne gumki). Leczyła mnie dr Joanna Madej w Nova Estetica w Warszawie - Ursus, blisko Alej Jerozolimskich. Dodatkowo miałam robione coś takiego jak deprogramacja - żeby nie było problemów po leczeniu ortodontycznym (wiem, ze wielu osobom po zdjęciu aparatu zaczynają boleć stawy albo przeskakują). Wyszło na tym, że w nowym zgryzie powinnam podpiłowac lekko wypełnienia bo zahaczały bokami i ścierałam sobie przez to zęby.\nCeny chyba przeciętne mają, a ortodontka nie traktuje taśmowo.\nWiem, że teraz zatrudnili jeszcze innego ortodontę ze specjalizacją. Spróbuj tam uderzyć na konsultację chociaż.\nGość: spidi777 Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: *.free.aero2.net.pl 06.07.13, 23:39\nHej,czy chodzi o dr Joanna Madej (d. Żagan ),która przyjmuje też na Bemowie?\nGość: Beata Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: *.dynamic.chello.pl 09.04.14, 19:07\nMożesz się pani ze mną skontaktować?\nZaczynam leczenie u dr Madej i mam parę pytań :)\nmaitresse.d.un.francais Upadłeś na głowę??? 07.07.13, 22:24\nTo jest milionowe miasto, uważasz, że gdzieś istnieją jakieś rankingi ortodontów? Bo w twojej miejscowości wiadomo, że najlepszy jest Kowalski, to w Warszawie też wszyscy wiedzą, kto jest najlepszy?\nMoja jest dobra, ale niestety nie wiem, czy najlepsza, bo jak żyję nie widziałam żadnego rankingu, a poleciła mi ją dentystka, też w rankingach nie figurująca, więc niestety ci nie polecę. :-PPPP\nGość: aparat Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: 84.39.165.* 16.07.13, 15:17\nŚmiało mogę Ci polecić dr Weronike Wierusz. Ogromne doświadczenie(prowadzi kursy a ortodoncja to rodzinna tradycja można powiedzieć ;) ) indywidualne i uczciwe podejście. Przyjmuje z tego co wiem min. na Chełmskiej. Tel. 22 8418488\nGość: normanna Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 26.12.13, 11:32\nja korzystam z usług centrum vita medica, a dokładnie pani dr Joanny Nowickiej-Wasilewskiej, bardzo otwarta i kompetentna osoba, "prowadzi" mnie już od ponad roku\nGość: Sulima Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: *.146.225.227.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl 29.06.19, 15:51\nja zakładałam aparat w centrum Demed - świetna klinika ortodontyczna, na prawdę bardzo dokładnie i dobrze zakładają aparat...no i świetna opieka!\nGość: izagl88 Re: Najlepszy ortodonta w Warszawie!!! IP: *.centertel.pl 01.11.19, 22:18\nJa chodzę do Rock Your Smile do dr Borzymowskiej-Sawickiej. Wg mnie jest świetnym lekarzem, leczenie idzie sprawnie, są efekty :) Dobrze jest obserwować zmiany, jak zęby się przestawiają, zmierzając ku zamierzonemu skutkowi :)\nAj-waj, niedobrze !\nproblemy z pamięcią.....co ma robić?Pomóżcie prosz\nTORUŃ- szukam dobrej wrozki


Sprzedam - [S] Qnap TS-451 8G + ew. 2x HDD 4GB + APC es550 + Cisco SG200-08 | QNAP Polska - Oficjalne forum wsparcia technicznego QNAP Club\nSprzedam [S] Qnap TS-451 8G + ew. 2x HDD 4GB + APC es550 + Cisco SG200-08\nDyskusja w 'Sprzedam/Kupie Używane/Nowe' rozpoczęta przez użytkownika chemik333, 22 Luty 2018.\nchemik333 Passing Basics Beginner\nNiestety z braku czasu nie wykorzystywałem jego potencjału, a dodatkowo prawdopodobnie niedługo odwiedzi mnie podobny sprzęt, więc obecny przeznaczony zostaje na sprzedaż. Kupiony 8 marca 2016, używany (czyli włączony) przez niecałe półtora roku (wcześniej ponad pół roku stał i czekał na rozpakowanie z pudła...). Używany dotychczas był wyłącznie z jednym dyskiem SSD (do testów, sprawdzania udostępniania, sporadycznie do osiołka).\nQnap TS-451 oryginalnie 1GB RAM, zwiększony przeze mnie do 8GB (2 kości po 4GB, dobrane na podstawie odpowiedniego wątku na forum). Nie były aktywowane żadne licencje do kamer, ani nigdy nie był rejestrowany w chmurze Qnap. Oryginalne pudło, zasilacz, bazowa kość ram... - 1400zł.\nDo tego dla chętnego mogę dołożyć: (lub dla innych chętnych, po sprzedaży Qnapa)\n- 2 dyski Seagate 4TB NAS HDD ST4000VN000 - odpalone 2 lata temu w kieszeni do komputera PC, jednorazowo nagrane w 100% do ostatniego bajta i następnie odczytane w całości (taki mój test dysku który robię każdemu nowemu dyskowi od 15 lat...) Zero problemów. Następnie zmagazynowane w pudle w oryginalnej folii i opakowaniu w oczekiwaniu na wykorzystanie. Jeszcze rok gwarancji (zakup 4 marca 2016), a przebieg to pewnie kilkadziesiąt godzin kręcenia się w kieszeni USB (wtedy płyta z mojego ówczesnego komputera nie umiała czytać dysków >2TB). Kopia dokumentu zakupu do gwarancji. - 300zł / sztuka\n- APC es550 do którego przez 100% czasu był podpięty Qnap. Uruchomione toto było przez ok. 1,5 roku. W tym czasie prądu zabrakło może ze 3 razy i zszedł do minimum wyłączając wcześniej ustawionego na 5 minut Qnapa. Nie zauważyłem aby następowała degradacja stanu akumulatora, a Qnap pokazuje o wiele dłuższy czas możliwy do podtrzymania (25 minut z dodatkowo podpiętymi 2 routerami i switchem). Gniazda polskie z bolcami uziemiającymi. Oryginalne pudełko, kabel... - 150zł. Dla chętnego mogę dołożyć za dodatkowe 120zł nowy oryginalny akumulator RBC2 o ile będę miał jeszcze do niego dojście w takiej cenie (do tego też doszłoby kilka dni czekania na przesyłkę).\n- Switch Cisco SG 200-08 - uruchomiony ze 2-3 miesiące. Kupiony specjalnie do obsługi 2 linii do Qnapa. Zastąpiłem go później switchem 24 portowym... Kompletny, z oryginalnym pudłem. - 100zł\nNie wystawiam faktury. Sprzęt w 100% sprawny. Lokalizacja: Warszawa / Sulejówek. Odbiór NAJCHĘTNIEJ osobisty (możliwość umówienia się).\nEw. wysyłka pocztą po przedpłacie. Gdy ktoś bardzo by chciał przez allegro, to do ceny dochodziłoby 50zł na prowizję dla allegro... (prowizja i tak będzie większa, ale resztę pokryję ja). Koszt wysyłki ubezpieczonej pewnie w okolicach 20zł, a w przypadku paczki z APC to pewnie ok. 30zł trzeba liczyć.\nchemik333 -< małpa >- gmail.com\nchemik333, 22 Luty 2018\nangustiose Passing Basics Beginner\nchemik333 napisał: ↑\nTo jest model z HDMI i pilotem?\nangustiose, 23 Luty 2018\nHDMI jest, ale pilot w standardzie to chyba w plusie tylko był wtedy, a obecnie też w modelu 451A. Można dokupić pilot i powinno działać bo odbiornik powinien być wbudowany we wszystkie x51 wg informacji:\nchemik333, 23 Luty 2018\njestem zainteresowany switchem - jak już sprzedasz qnapa.\nzgoneq, 25 Luty 2018\npiwko28 Nowy użytkownik Noobie\nJa jestem chętny na APC jak już sprzedasz QNAPa.\nI ewentualnie na dyski też, jakbyś się zdecydował sprzedać do jutra\npiwko28, 1 Marzec 2018\nOk. To: zgoneq i piwko28 proszę się odezwać do mnie na maila - ustalimy szczegóły. Odpiszę wieczorem.\nA Qnap TS-451 8GB spada z ceną na 1300zł\nchemik333, 1 Marzec 2018\nok, poszło na prv\nzgoneq, 1 Marzec 2018\nJa napisałem na maila.\nQNAP jak widzę jeszcze aktualny. Właśnie wysypał mi się TS-431, może czas na przesiadkę.\nDaj znać na prv.\nPecus, 2 Marzec 2018\nTu nie ma privów (z tego co wiem tylko dla Adminów są dostępne). Dlatego podałem na górze maila. Proszę odezwij się tam do mnie Pecus\n--- Połączono posty, 3 Marzec 2018, Data oryginalnego postu: 2 Marzec 2018 ---\nQnap poszedł, dyski i APC poszły, switch też pójdzie pewnie lada moment do paczki, więc temat do zamknięcia.\nchemik333, 3 Marzec 2018\nDokładnie - nie ma prv. Użyłem skrótu myślowego mając na uwadze prywatnego maila... Przepraszam za wprowadzenie w błąd.\nzgoneq, 3 Marzec 2018


Christie Golden ozłoci Blok Literacki! ⋆ Pyrkon Fantastyczne Miejsce Spotkań\nStrona główna » Blog » Program » Christie Golden ozłoci Blok Literacki!\nChristie Golden ozłoci Blok Literacki!\nAtrakcje na fanów World of Warcraft czy Starcraft czekają nie tylko w Bloku Gier Elektronicznych. Blok Literacki Pyrkonu 2019 odwiedzi Christie Golden, która pracuje dla Blizzard Entertainment!\nChristie Golden bez ogródek można nazwać kreatorką światów. Przez lata rozwijała ona świat franczyzy Blizzard Entartainment, ale też tworzyła własne dzieła. Efektem są tytuły na liście bestsellerów New York Timesa oraz liczne nagrody literackie. Tegoroczny Pyrkon to niepowtarzalna okazja, by spotkać się z nią osobiście.\nLiteracki dorobek Christie Golden


adamigo gra kuferek pojazdy i - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 11 z 11 znalezionych dla zapytania adamigo gra kuferek pojazdy i w 10 sklepach\nOpis produktu:Zestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat.Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć,... Pełen opis produktu 'ADAMIGO Gra Kuferek Pojazdy i Zawody' »\nOpis produktu:Zestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat.Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodzinę.Zawartość:24 duże puzzle,instrukcja.\nWięcej o ADAMIGO Gra Kuferek Pojazdy i Zawody\nDoskonała gra dla każdego maluszka, która przybliży mu wiele zagadnień z otaczającego świata. Dodatkowo poprzez wspólną zabawę zacieśni relacje rodzinne. Pełen opis produktu 'Gra Kuferek Pojazdy I Zawody - Adamigo' »\nDoskonała gra dla każdego maluszka, która przybliży mu wiele zagadnień z otaczającego świata. Dodatkowo poprzez wspólną zabawę zacieśni relacje rodzinne.\nWięcej o Gra Kuferek Pojazdy I Zawody - Adamigo\nOpis produktu: Zestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat. Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć,... Pełen opis produktu 'ADAMIGO Gra Kuferek Pojazdy i Zawody' »\nZestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat. Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodz... Pełen opis produktu 'Adamigo Gra Kuferek Pojazdy i Zawody' »\nZestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat. Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodzinę.\nZestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat.Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodzinę.Zawartość:24... Pełen opis produktu 'ADAMIGO GRA KUFEREK POJAZDY I ZAWODY 3+' »\nZestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat.Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodzinę.Zawartość:24 duże puzzle,instrukcja.EAN: 5902410006472...\nWięcej o ADAMIGO GRA KUFEREK POJAZDY I ZAWODY 3+\nWięcej o Adamigo ADAMIGO Gra Kuferek Pojazdy i Zawody\nOpis produktu:Zestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat.Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodzinę.Zawartość:24 duże puzzle,instrukcja. Indeks handlowy: 6472 Kod kreskowy: 5902410006472 Wiek lub rocznik: od 3 lat Wymiary: op. 22x17,5x7,7 cm\ntaty no i super :). To zdecydowanie pierwsza gra, która zadziwiła go do tego stopnia, że wcale nie przestała go interesować po 5 minutach. Bartek wyjmował kolejne pojazdy z... Pełen opis produktu 'ADAMIGO 6472 Kuferek -POJAZDY I ZAWODY Zestaw Gier' »\nKuferek zawiera 24 sztuki dużych puzzli, z których można ułożyć 12 par oraz instrukcję do 2 gier. RECENZJA Kuferkowa niespodzianka Nikolcia, jako starsza z rodzeństwa wiedziała, że zostaliśmy Ambasadorami Adamigo, więc z niecierpliwością czekała na przesyłkę. Gdy tylko paczka już dotarła na miejsce nastąpiło odpakowywanie, niby spodziewaliśmy się gry, ale kuferki To zdecydowanie podwoiło ciekawość maluchów! Nikolci zabłysły oczka i zasypała nas pytaniami: A to, co A co jest w środku Oczywiście trzeba było NATYCHMIAST! Jak najszybciej! :) dostać się do zawartości :). Pierwsze wrażenia Nikolci Kuferek Bystre Oczko: Nikolka była zachwycona obrazkami - ilustracje faktycznie robią duże wrażenie, są kolorowe, przyjazne. Bardzo zaciekawił ją sam kuferek - to był element zaskoczenia :). Bo niby gra, ale jednak coś innego, ciekawego. Pierwsze wrażenia Bartoszka Kuferek Pojazdy: Bartek najpierw zbadał bacznie kuferek z każdej strony :). Był tak zachwycony, że nawet nie zwrócił uwagi na to, co dostała Nikolka (co zazwyczaj się nie zdarza, bo on w pierwszej kolejności chce również jej prezenty, a potem dopiero swoje ;) ). Po wstępnych oględzinach próbował dostać się do środka, udało mu się to z pomocą taty no i super :). To zdecydowanie pierwsza gra, która zadziwiła go do tego stopnia, że wcale nie przestała go interesować po 5 minutach. Bartek wyjmował kolejne pojazdy z kuferka, układał, jeździł nimi po dywanie :). Nie było mowy o odkładaniu testowania gier na później :). Ale to już inna bajka :). Zapraszamy do przeczytania naszych recenzji z samego testowania gier! Będzie się działo będzie ciekawie :).\nWięcej o ADAMIGO 6472 Kuferek -POJAZDY I ZAWODY Zestaw Gier\nOpis produktu:Zestaw 2 gier i 2 układanek dla 1 do 4 maluchów w wieku od 3 lat.Memory pojazdy i Zawody wyzwala pozytywne emocje, ćwiczy koncentrację, rozwija pamięć, zbliża rodzinę.Zawartość:24 duże puzzle,instrukcja.Wiek:od 3 lat Wymiary:op. 22x17,5x7,7 cm


Warsztaty zajmujące się regeneracją turbosprężarek na ulicy Grażyny w Krakowie\nUlica Grażyny (kod pocztowy 31-217) w Krakowie – Sprawdź warsztaty regeneracji turbosprężarek i naprawy turbin\nCzy w Krakowie na ulicy Grażyny można wyczyścić turbosprężarki?\nTurbo w Krakowie można naprawić w autoryzowanych pracowniach naprawy turbin na ulicy Grażyny jak również zadzwonić oraz ustalić wysyłkę firmą kurierską.\nW jaki sposób przebiega regeneracja turbin w Krakowie w pracowniach na ulicy Grażyny?\nNadajemy turbiny kurierem albo dostarczamy turbosprężarki do pracowni regeneracji.\nTurbiny są rozbierane po czym dzwonimy z informacją o problemach turbo.\nTurbiny są czyszczone i naprawiane na wysokiej klasy stołach diagnostycznych.\nPo odzyskaniu skuteczności pracy turbo przekazujemy do kontrahenta.\nIle kosztuje regeneracja turbin w Krakowie w firmach na ulicy Grażyny?\nKoszt naprawy turbosprężarek związany jest od poziomu uszkodzenia części. Sprawdzenie turbiny przeprowadzamy bezpłatnie.\nW jaki sposób przywieźć turbosprężarkę do firmy naprawiającej turbosprężarki w Krakowie w laboratoriach na ulicy Grażyny?\nNajlepszym sposobem jest turbinę wysłać do pracowni regeneracji turbin w Krakowie za pomocą kuriera jakiego możemy dla Państwa zamówić ale naturalnie zapraszamy do osobistej wizyty w firmie gdzie można przyjrzeć się jak odbywa się proces regeneracji turbin.\nKtóre turbiny da się regenerować w Krakowie w laboratoriach na ulicy Grażyny?\nJakie są objawy usterki turbin jakie istnieje możliwość by remontować w Krakowie w przedsiębiorstwach przy ulicy Grażyny?\nDlaczego warto wybrać firmy z Krakowa w przedsiębiorstwach przy ulicy Grażyny oraz naszą stronę?\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek ulica Grażyny w Krakowie\nRozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki na ulicy Grażyny w Krakowie 0 złotych\nCena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych - warsztaty przy ul. Grażyny w Krakowie 285 złotych (netto) + części\nCena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych - pracownie przy ul. Grażyny w Krakowie 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii - ul. Grażyny w Krakowie 163 złote (netto) + części\nKoszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w pracowniach przy ul. Grażyny w Krakowie. 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nZarezerwuj termin (ulica Grażyny)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki na ulicy Grażyny w Krakowie Cena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych - warsztaty przy ul. Grażyny w Krakowie Cena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych - pracownie przy ul. Grażyny w Krakowie Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii - ul. Grażyny w Krakowie Koszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w pracowniach przy ul. Grażyny w Krakowie. Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nUlica Ignacego Paderewskiego w Rzeszowie (kod pocztowy 35-332)\nUlica Wita Stwosza z Gdańska (kod pocztowy 80-001)\nUlica Szkolna, Budzisław Kościelny (kod pocztowy 62-541)\nUlica Glinki w Bydgoszczy (kod pocztowy 85-461)\nStefana Grota-Roweckiego, Krosno (kod pocztowy 38-400)\nOsiedle Śródmieście w Stalowej Woli (kod pocztowy 37-450)\nUlica Sukiennicza (kod pocztowy 31-069) z Krakowa (kod pocztowy 31-403)\nNadaj turbosprężarkę do regeneracji z paczkomatu na ulicy Grażyny\nJeśli nie możesz spotkać się z kurierem w godzinach odbioru paczek, na ulicy Grażyny w Krakowie jest paczkomat z którego można skorzystać aby nadać turbo do regeneracji.\nMałopolskie krakowski KRA18A Pokaż na mapie


Rzecz o Szalonym Królu\n15-12-2012, 13:54 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-12-2012, 13:56 przez Kociach.)\njest to właściwie jedynie wstęp, więc nie specjalnie można traktować ten fragment jako całe, spójne opowiadanie. Wrzucam, by poczytać opinie na jego temat. Z góry dzięki.\nDzień miał się już ku końcowi. Duże płatki śniegu tańczyły leniwie na tle stalowoszarego nieba, niesione delikatnym powiewem wiatru. Torfin spojrzał w dół zbocza. Dolina pokryta była grubą warstwą białego puchu, rzadko poprzesiewana bezlistnymi drzewami. Ogromna, zbudowana na planie kwadratu warownia otoczona była szeroką fosą, która zwężała się jedynie w miejscach gdzie stały bramy ze zwodzonymi mostami. Zewnętrzny kwadrat, na który składały się cztery wysokie ściany z szarego kamienia, otaczał dwa mniejsze. Mury pozostałych kwadratów były odpowiednio coraz niższe. Wewnątrz ostatniego znajdowała się siedziba króla, wysoka wieża z licznymi oknami, na szczycie której łopotał czerwony proporzec z wizerunkiem czarnego kruka.\nByli w drodze od trzech dni i dwóch nocy, przy czym prawie wcale nie odpoczywali, toteż Torfin czuł się mocno zmęczony. Jego koń również zdawał się być sfatygowany, wciąż pędzili na przemian galopem i kłusem; zwierzę nie podnosiło łba przez ostatnie kilkanaście godzin, a jego pysk pozostawał spieniony. Rycerz poklepał gniadego rumaka w masywną szyję.\n- Jesteśmy na miejscu, Akro – rzekł, po czym uderzył jednocześnie obiema piętami w bok zwierzęcia, zmuszając go do stępu. Zjeżdżając w dół Torfin przyglądał się swojej świcie. Czterdziestu jego najlepszych żołnierzy tworzyło małą kolumnę na przedzie pochodu, która teraz chwiała się na boki ze zmęczenia. Za nimi szli nieprzytomnie, powłócząc nogami bardowie i błazny, których rycerz miał zamiar ofiarować królowi. Sześciu spośród jego rycerzy jechało z nim na tyłach, a na twarzy każdego z nich malował się wyraz zmęczenia. Raz po raz któryś ziewał, ich oczy pozostawały na wpół przymknięte, a wzrok nieobecny.\n- Mam nadzieję, że nas królik przyjmie pieczoną dziczyzną i mocnym winem – odezwał się jeden z nich, opatulony czarnym płaszczem sir Raymar.\n- Nie pogardziłbym też gorącymi kobietami – dodał inny. – Strasznie zmarzłem.\nTwarz Torfina wykrzywił szpetny uśmiech.\n- Wino czy miód, dziczyzna czy małże, wszystko jedno. Mnie się marzy gorąca kąpiel i wygodne łoże. Prócz tego życzyłbym sobie również byś nie bałamucił dworzanek, sir Heroldzie, a ty sir Raymarze – Torfin spojrzał wymownie w stronę rycerza i przetarł ręką pozlepiane na czole, czarne kosmki włosów. – Byś nie używał słowa królik w odniesieniu do Eryka, przynajmniej na czas naszego pobytu na jego dworze.\nOboje przytaknęli z powagą, co ucieszyło ich seniora, który bardzo sobie cenił dyscyplinę. Był zdecydowany, choć porywczy i to sprawiało, że jego wasale woleli pozostawać mu posłuszni. Kary jakie nakładał na tych, którzy mu się sprzeciwiali, spadały jak grom z jasnego nieba, niespodziewanie i z wielką siłą. Ostatnim człowiekiem, który zadziałał bez jego woli był pewien świeżo pasowany na rycerza młodzik. Poczuł wiatr we włosach i trochę się zagalopował, jak szydzili potem starsi możni panowie. Pewnego razu udał się do wsi leżącej nieopodal zamku Loycester, siedziby Torfina i podpalił dom starszego tylko dlatego, że tamten nie chciał wydać za niego swojej córki. Młody rycerz nie mógł pojąć jak chłop rolny śmie go odrzucać, tym samym odmawiając poddaństwa szlachcicowi. Gdy pan Loycester dowiedział się o wybryku swojego wasala, skazał go na ścięcie, po czym sam wykonał wyrok. Robił tak zawsze w przypadku nieposłuszeństwa.\nW końcu znaleźli się przed wschodnią bramą. Most po tej stronie pozostawał cały czas opuszczony na znak, że król spodziewa się gości. Torfin wystąpił na czoło kolumny, za nim jego rycerze. Gdy przejeżdżali przez bramę, zagrały trąby. Wjechali pomiędzy dwoma rzędami trębaczy, którzy odziani byli w czerwone dublety poprzecinane białymi pasami. Na piersi każdego widniał czarny kruk. Rycerze popatrzyli po sobie, uśmiechając się. Na kwadratowych wieżach wisiały proporce z krukiem, pod nimi zaś, na powbijanych w ziemię tykach długie, czarne flagi z wizerunkiem szarej bramy zamku Loycester.\nZacne przywitanie nam zgotował nasz drogi Eryk, powiedział do siebie w myślach Torfin, ciekawe czy osobiście pofatyguje się przyjąć swoich gości. Wtem, jak gdyby wywołany, wyrósł przed nimi wysoki, barczysty mężczyzna. Jego młodą twarz okalały jasne, długie do ramion włosy, oczy miał szalone i koloru wiosennego nieba.\n- Witam, moi szlachetni panowie – donośny głos monarchy rozbrzmiał, gdy ucichły trąby. Powoli ruszył w ich stronę, a jego pyszna, posrebrzana kolczuga dzwoniła majestatycznie z każdym krokiem. Jakby jego barki nie były dostatecznie szerokie, król nosił zdobione misternymi wzorkami, duże, złote naramienniki. Tego samego koloru były jego nagolenniki; także rękawice z cienkiej mysiej skórki były złocone. Przepychu dopełniała korona ze szczerego złota z dużym rubinem po środku.\nTorfin zszedł z konia, a pozostali rycerze poszli w jego ślad. Wystąpił dwa kroki w przód i skłonił się przed obliczem młodego króla. Pozostali ludzie ze świty Loycestera przyklęknęli na jedno kolano, spuściwszy głowy.\n- Jesteśmy zaszczyceni, że postanowiłeś ugościć nas w swym domu, panie – Torfin wypowiadał słowa powoli, nadając im oficjalny ton.\n- A ja jestem zaszczycony tym, że przybyłeś, Torfinie – odparł monarcha. – Jako brat mojej małżonki, królowej, zajmiesz uroczyste miejsce po jej prawicy podczas uczty.\n- Tym większy to zaszczyt, królu Eryku.\n- A teraz wstańcie.\nTak uczynili. Torfin, stojąc przed Erykiem wyglądał na chłopca, choć był od niego siedem wiosen starszy. Rycerz nie ustępował mu wiele muskulaturą, jednak był znacznie niższy i chcąc patrzyć monarsze w oczy, musiał nieco unieść brodę. Nie przeszkadzało mu to jednak, pozostawał dumny jak paw, jak zawsze. Jego czarne jak dwa węgle oczy wciąż świdrowały oblicze jego wysokości.\n- Pozwól, panie, że przekażę ci ten oto skromny dar – rycerz skinął ręką na grupę muzykantów i błaznów, którzy pospiesznie ustawili się tuż za nim. – To najlepsi kuglarze i muzykanci mojego dworu. Wiele dobrego słyszałem o muzyce i niezmierzonych uciechach na dworze Ravignon, pragnę ci jednak ofiarować cząstkę artystycznego ducha Loycester, panie, by nigdy nie zabrakło w twym domu różnorodności.\nEryk skłonił nieznacznie głowę, przymykając powieki.\nTorfin spojrzał wymownie na grupkę, dając im znać, że od tej pory należą do króla. Ci natychmiast ustawili się w rządku przed Erykiem, który zmierzył każdego z nich wzrokiem, uśmiechając się tajemniczo.\n- Znasz jakieś pieśni z Ravignon, chłopcze? – spytał w końcu młodego barda o czarnych, lokowanych włosach i wystraszonych oczach.\n- Tak, panie – odrzekł szybko tamten, chyląc głowę. – Znam Pieśń o Czarnej Pani i Balladę Moyana.\nKról skinął głową z uśmiechem. Popatrzył jeszcze chwilę po pozostałych twarzach, po czym wzrokiem przywołał do siebie jednego z trębaczy, który, jak się okazało był także jego przybocznym sługą.\n- Zaprowadź ich do sali uczt. Niech zapoznają się z moimi bardami i przygotują razem z nimi repertuar. Muszą być zgrani zanim rozpocznie się uczta.\nTrębacz zabrał grupę muzykantów i błaznów ze sobą, po czym ruszyli w stronę drugiej wewnętrznej bramy, prowadzącej do drugiego kwadratu twierdzy.\nEryk wsparł ręce na biodrach i wypiął do przodu potężną pierś. Uśmiechając się do swojego gościa, rzekł:\n- Nie stójmy już dłużej w tym śniegu. Na pewno jesteście strasznie głodni i zmęczeni. Udajmy się do mojej jadalni, gdzie spożyjemy wspólnie posiłek, potem pójdziecie na spoczynek, jeśli zechcecie, a mniemam, że większość z was pragnie solidnie się wyspać przed jutrzejszą ucztą.\nSłowa te odnosiły się oczywiście do szlacheckiej części świty Torfina. Żołnierze, jak to zwykle bywało, musieli zadowolić się posiłkiem i noclegiem w jednej z karczm w zewnętrznym kwadracie.\n- Baelric, Thuff, zajmijcie się końmi sir Torfina i jego ludzi – dodał król w stronę dwóch chłopców stajennych, którzy stali przy stajni, na lewo od bramy.\nJadalnia królewska była niewielka. Podłużny, dębowy stół nakryto czerwonym, atłasowym obrusem. Na kamiennych ścianach tej przytulnej, jak o niej myślał Torfin, komnaty, umocowane były co kilka metrów pochodnie. Nie było ich zbyt wiele, ale dokładnie tyle, ile było potrzeba, by uzyskać dostateczną jasność.\n- Pozwól mi spytać, panie, co u mojej siostry? – zaczął Torfin.\nKról włożył sobie do ust spory kawał pieczonego mięsa, wyrwany z olbrzymiego, sarniego udźca i połknął łapczywie.\n- Sam ją spytasz, sir Torfinie – uśmiechnął się serdecznie, odrywając palcami kolejny kąsek. – Z pewnością nie narzeka, jeśli o to się martwisz.\n- Ależ skąd – na twarzy rycerza pojawił się brzydki grymas, będący nieudolną imitacją uśmiechu. – Po prostu jestem ciekaw jak się odnajduje w roli królowej.\nTo powiedziawszy, Torfin poszedł za przykładem gospodarza i ukroił sobie sztyletem pokaźny kawał solonego karczku wieprzowego, zrzucając go na swój talerz. Pozostali rycerze, wasale jego, jak i króla, zajadali się mięsem i chlebem, nie wtrącając się do rozmowy.\n- Och, radzi sobie doskonale – król nie przestawał się uśmiechać, a jego serdeczność irytowała Loycestera. W zasadzie nie mógł on mieć do młodego Eryka żadnych pretensji, jednak odczuwał pewnego rodzaju niechęć. Uczucie to mogło się zrodzić ze świadomości, że król posiada za żonę Ellenę Loycester, teraz już Ravignon, zwaną Złotowłosą, która jest przecież siostrą Torfina. Może to zwykła braterska troska, może zazdrość. Wszak jego siostra miała teraz większą władzę niż on. Poza tym krążyły pogłoski, że młody król odziedziczył po swoim dziadku, Eryku IV obłęd. Jak na razie jednak zachowywał się wzorowo, zarówno jako gospodarz, jak i… król.\nEryk sięgnął po puchar z winem i uniósł go w górę. Pozostali uczynili to samo, wiedząc, że jego wysokość chce wznieść toast.\n- Za przyjaźń między naszymi rodami, za przyjaźń miedzy rodem Ravignon i Loycester. Niechaj nasze wspólne siły budują zgodę i pokój w całej Almarii.\n- Za przyjaźń! – zawtórowali mu rycerze obu stron.\n- Za przyjaźń!\nTorfin uśmiechnął się bez emocji i wychylił zawartość kielicha jako ostatni. Wino było za słodkie, jak na jego podniebienie i niezbyt mocne. Znów zabrali się za jedzenie. Król klasnął dwukrotnie w dłonie i po chwili do jadalni wkroczyło czterech służących. Trzech niosło srebrne tace, jeden obejmował oburącz wielki dzban. Podano świeże dania. Na jednej z tac leżały imponujących rozmiarów, podsmażane krewetki królewskie w jasnoróżowym sosie, na innej piętrzyły się soczyste kawałki mięsa, pozawijane w okrągłe placki i oblane tłuszczem, na trzeciej zaś poukładane były w okręgu, gotowane pstrągi. Dzban ustawiono po środku stołu, wedle życzenia króla.\n- Mój najprzedniejszy miód – zachwalał Eryk, niczym dumny gospodarz. – Pijcie, moi drodzy panowie i jedzcie do syta.\nSłudzy skłonili się nisko przed majestatem i opuścili jadalnię równie szybko, jak do niej weszli.\nTorfin chwycił oburącz dzban i począł nalewać sobie miodu do swojego pucharu. Odstawił z hukiem wielkie naczynie i spróbował napitku. Wreszcie coś dla mnie, rzekł sam do siebie w myślach, uśmiechając się, może i zbyt słodkie, ale za to mocne.\n- Wyborny miód, panie – powiedział uprzejmie, odstawiając puchar od ust.\nKról podziękował za komplement, schylając lekko głowę. Wciąż uśmiechnięty, nabił jedną z krewetek na srebrny, długi widelec. Ten i ów rycerz poszedł w jego ślady. Pozostali raczyli się plackami z mięsem i rybami, popijając dużymi ilościami miodu.\n- Bardzom ciekaw, sir Torfinie – zaczął Eryk. – Twego oręża.\nWzrok młodego króla spoczął na długim, dwuręcznym mieczu, który spoczywał teraz wsparty o krzesło rycerza. Na klindze, tuż przy szerokim jelcu wyryty był wyraz „Brama”. Wzdłuż ostrza wyryte były trzy rowki, które ucinały się trochę poza jego połową. Podłużna rękojeść, przystosowana do oburęcznego chwytu owinięta była dokładnie czarną skórą. Srebrna kula na jej końcu błyszczała w świetle pochodni.\n- To nasz miecz rodowy – rzekł z powagą Torfin. – Wcześniej należał do mojego ojca, a jeszcze wcześniej do jego ojca. Od dziesiątek lat ścinał głowy zdrajców i karmiąc się krwią naszych nieprzyjaciół, kończył ich marny żywot.\nEryk przytaknął z powagą.\n- Piękna broń z piękną tradycją – przyznał, po czym poklepał rękojeść, wystającą z przytroczonej do jego pasa, ozdobnej pochwy. – Mój Kruczy Dziób nie jest tak wiekowy jak twój oręż. Mój ojciec zabrał swój miecz ze sobą do grobu, więc ten wykuto specjalnie dla mnie. Mieszany ze srebrem, dobry na wilkołaki i demony – monarcha uśmiechnął się, a w jego szalonych oczach zabłysło chłopięce podniecenie. – Mam zamiar ściąć nim nie jeden potworny łeb.\nTorfin początkowo stwierdził, że król oczywiście sobie żartuje, jednak im dłużej spoglądał w jego oczy, tym bardziej skłonny był uwierzyć, że Eryk w istocie gotów błądzić po najdalszych zakątkach krain z zamiarem uwolnienia świata od takich istot, jak ghule, wampiry, czy wspomniane przez niego wilkołaki.\n- Jestem pewien, że nadarzy się niejedna taka okazja, panie – powiedział, starając się nie zabrzmieć ironicznie.\n- Schodząc na ziemię, sir Torfinie, ciekawi mnie pewna kwestia. Otóż, jak to jest z użytecznością twego miecza. Twoja wojowniczość i umiejętności bojowe sławetne są na całą Almarię, zastanawiam się jednak co zrobiłbyś w chwili, gdyby niespodziewanie cię napadnięto. Nie łatwo jest dobyć klingi, spoczywającej w pochwie na plecach.\nRycerz wziął pod uwagę, że przelano już całkiem sporo miodu, tak więc nie odebrał tych słów jako prowokacji. Jakaś jego część jednak, kazała mu myśleć w ten sposób. Jego porywcza natura zawsze czyhała, gotowa wziąć górę w każdej chwili.\n- Gdyby bogowie obdarzyli mnie twoją posturą, panie – zaczął spokojnie, lecz jego głos zaczynał lekko drżeć. – Być może nosił bym Bramę, przytroczoną do pasa, skoro jednak daleko mi do waszej wysokości, mój miecz przerasta mnie o całą długość rękojeści.\nRycerze Torfina spojrzeli na niego znad swoich talerzy, następnie przenosząc wzrok na króla, ciekawi jego reakcji. Przyboczni lordowie Eryka z kolei, jedli i pili w spokoju, jak gdyby nie słyszeli słów królewskiego gościa. Sam król uśmiechnął się tylko uprzejmie i kontynuował tę, coraz bardziej go zajmującą rozmowę.\n- Mniemam więc, że macie wspaniałych nauczycieli fechtunku na dworze. W wielu zakątkach Almarii miecz dwuręczny uchodzi za broń egzotyczną, a na niektórych dworach jest jedynie narzędziem kata.\n- W Loycester to pan zamku jest katem – para czarnych oczu dumnie wpatrywała się w królewskie oblicze. – I to on przekazuje swoim potomkom wiedzę na temat walki, nie potrzebujemy więc nauczycieli fechtunku.\n- Godne podziwu tradycje, sir Torfinie, godne podziwu.\nTorfin, chcąc odwdzięczyć się udawaną serdecznością, uśmiechnął się krzywo. Ów grymas nie przypominał jednak zbytnio uśmiechu, a kilkudniowy zarost nadawał jego zawziętej twarzy jeszcze bardziej srogiego wyrazu.\n- Będziesz miał jutro o czym rozmawiać z sir Lotharem Piquetem, sir Torfinie – powiedział król, po czym otarł otłuszczone usta zewnętrzną częścią dłoni. – Jest to człowiek chowany w wielkiej wojowniczej tradycji i z namaszczeniem ją pielęgnujący.\nTorfin uśmiechnął się, marszcząc brwi.\n- Sir Piquet, panie?\n- Tak – głośno odpowiedział król, próbując powstrzymać odbicie, które natarczywie napierało od wewnątrz do ust. – Pozostali lordowie, których zaprosiłem przybyli tutaj ze swoimi świtami znacznie wcześniej od was. Teraz zapewne już śpią w swoich komnatach, stąd nie ma ich z nami. Wczoraj wydałem dla nich wspólną ucztę i siedzieliśmy do białego rana – to powiedziawszy monarcha zarechotał donośnie.\n- Drzemią w tobie niespożyte siły, panie – odpowiedział Torfin, również odpowiadając śmiechem, jednak mniej przyjemnym, ochrypłym i suchym. W tej chwili uświadomił sobie, że jego ród nie jest przecież jedynym zaproszonym na ucztę z okazji roku po ślubie króla z jego siostrą. Na zamku natomiast, widniały tylko dwie barwy proporców, Ravignonów i Loycesterów. Z jednej strony było to logiczne, jako że to właśnie te rody zjednane zostały związkiem małżeńskim, jednak mimo to, duma Torfina została delikatnie połechtana. Jakkolwiek nie wzbudziło to w nim sympatii względem króla, wręcz przeciwnie. Loycester nabrał tylko pewności, że należy mu się szacunek ze strony Ravignonów, bardziej niż jakiemukolwiek innemu możnowładcy. Poczuł, że wypił już dostatecznie dużo miodu i że ogarnia go coraz większe znużenie. Wiedział jednak, że zanim uda się na spoczynek, czeka go jeszcze jedna rozmowa.\n- Za twoim pozwoleniem, panie – zaczął. – Czy moja siostra… czy królowa już śpi, czy starym zwyczajem przebywa do późnej nocy w zamkowych ogrodach?\n- Tam ją znajdziesz, sir Torfinie – król uśmiechnął się, ukazując białe jak śnieg zęby. – W porządku, idź do niej. Masz przecież prawo przywitać się z własną siostrą.\nMonarcha machnął ręką, jak gdyby wypędzając Torfina z komnaty, był to jednak gest wykonany z serdeczną przekorą.\n- Dziękuję, panie – Rycerz skłonił się nisko i opuścił salę, wychodząc przez ciężkie dębowe drzwi.\nKrólewski ogród wyglądał pięknie nocą. Torfin wyszedł przez jedne z drzwi na zamkowym korytarzu. Znalazł się pod łukowymi sklepieniami, wspartymi na licznych, szarych filarach. Z każdej strony wejście do ogrodu wyglądało tak samo, sam zaś ogród zbudowany został na planie kwadratu, był więc ogromnym zielonym placem, porośniętym obfitą, różnorodną roślinnością. Mieszanka słodkich woni uderzyła go nozdrza. Ogromne krzewy różane kładły się na drewnianych tyczkach, generując cień dla spoczywających poniżej konwalii. Choć ogród oświetlony był pochodniami, przymocowanymi do kamiennych filarów, Torfin skonstatował, że w świetle dnia ogród musi wyglądać jeszcze piękniej. Rzędy wąskich, oszklonych szczelin na każdej ze ścian przepuszczały w dzień naturalne światło, jednocześnie nie przepuszczając śniegu. Po środku placyku znajdowało się oczko wodne, porośnięte wysokimi trzcinami i okolone najrozmaitszym kwieciem różnorakich barw, od których mieniło się w oczach. Po całym ogrodzie porozstawiane były drewniane klatki, wewnątrz których coś się poruszało. Przy jednej z nich siedziała na niewielkim głazie ona. Swoją delikatną dłonią głaskała za kosmatym uchem, białego jak śnieg, dzikiego kota. Zwierzę leżało leniwie w klatce i robiło wrażenie przyzwyczajonego do obcowania z człowiekiem. Rycerz podszedł z wolna do obróconej do niego plecami kobiety.\n- Ładne zwierzę – rzekł niespodziewanie, a kobieta gwałtownie obróciła głowę w jego stronę. Koralowe usta rozwarte miała ze zdziwienia i przestrachu. Po chwili jednak, gdy tylko rozpoznała w zmęczonej, nieogolonej twarzy, twarz swojego brata, na jej obliczu pojawił się szeroki uśmiech.\n- Torfin! – wykrzyknęła i wstając energicznie, rzuciła się bratu na szyję. – Tak strasznie się cieszę.\nKolczuga zadźwięczała, a rycerz zachwiał się na nogach, śmiejąc się głośno.\n- Przewrócisz mnie, siostrzyczko.\nUcałował ją w czoło, po czym chwycił w pasie swoimi silnymi rękami i odstawił na ziemię. Ellena nie przestawała się uśmiechać, a jej perłowe zęby zdawały się błyszczeć. Dokładnie tak samo uśmiechała się, gdy rok temu żegnał się z nią pod murami Loycester. Wsiadła potem na swoją białą klacz i wraz z królewskim orszakiem ruszyła w stronę Ravignon, które teraz stało się jej nowym domem.\n- Jak się tutaj czujesz? – spytał Torfin szczerze zatroskany.\n- Jak w domu – odpowiedziała szybko, co spowodowało, że uśmiech jej brata nieco zrzedł. – Mam wszystko, czego potrzebuję, Eryk bardzo mnie kocha. Ja jego z resztą też. Spójrz tylko – zamaszystym gestem ręki zaprezentowała ogród. – To wszystko dla mnie, Eryk kazał swoim ludziom pojmać dla mnie kilka okazów tych dzikich bestii. Sam mówiłeś, że są piękne.\nTorfin przytaknął kilka razy, patrząc prosto w jej duże, migdałowe oczy koloru morza. Następnie przeniósł wzrok na ziewającą leniwie panterę śnieżną, jak gdyby chciał uciec od wesołego spojrzenia siostry i zaczął powoli:\n- Dzieciaki Roysterów bardzo za tobą tęsknią. Pytają czy lady Loycester kiedyś nas jeszcze odwiedzi. Wtedy poprawiam je, że nie jesteś lady Loycester, tylko Ravignon – w jego słowach dawało się wyczuć niepewność, z czego sam zdawał sobie sprawę.\n- O co chodzi, bracie? – natychmiast spytała Ellena, marszcząc z troską brwi.\n- Po prostu… jesteś jeszcze taka młoda – Torfin potrząsnął głową, jakby z niedowierzaniem.\n- Jestem w pełni dojrzałą kobietą, mam szesnaście lat – zauważyła królowa, siadając z powrotem na kamieniu, obok klatki z panterą. Zwierzę podniosło łeb, wyczuwając że ktoś się zbliżył, po czym utkwiło w Ellenie rozleniwiony wzrok.\n- A król? – dociekał Torfin, a jego słowa dźwięczały tym razem pewnością, może nawet zbyt dużą; jego porywcza natura znów brała w nim górę. – Jego wysokość jest ledwo trzy lata starszy od ciebie.\n- Do czego zmierzasz? – Ellena uniosła brwi.\n- Siostrzyczko – rycerz starał się złagodzić ton dyskusji, która nieco wymknęła się spod kontroli i nabrała zbyt emocjonalnego charakteru. – Martwię się.\nW Torfinie wzbierała nowa fala złości, jednak z całych sił starał się ją opanować.\n- Czy król… czy on nie zachowuje się czasami… porywczo?\nEllena popatrzyła na brata oskarżycielsko. Jej jasne oczy w kształcie migdałów świdrowały go teraz bezlitośnie. Czuł, że w mniemaniu królowej popełnił błąd. Jawnie wyrażał swoje wątpliwości co do króla.\n- Jestem królową Almarii – mówiąc to, wstała. – I żoną Eryka Szóstego Ravignon, twojego króla, którego poczytalność poddajesz w wątpliwość – łzy napływały jej do oczu z każdym kolejnym słowem, które wypowiadała. – Nie jestem już twoją małą siostrzyczką, więc lepiej zacznij mnie traktować poważnie.\nOstatnie słowa zabolały Torfina najbardziej. Wściekłość zastąpiona została przez żal. Czuł, że jego więź z siostrą bardzo osłabła przez ten jeden rok. Jej emocjonalna reakcja na temat zarzutu wobec poczytalności króla zdradzała wszystko, jednoznacznie świadczyła o tym, że pogłoski, które rozpowiadano o jego wysokości są prawdziwe. Rycerz spuścił głowę.\n- Dobrej nocy, królowo – rzekł stłumionym głosem i obróciwszy się na pięcie, odszedł.\nSala uczt była ogromna. Pod długimi, złotymi żyrandolami z dziesiątkami świeczek, stały w rzędach podłużne stoły, takie same jak w królewskiej jadalni. Tym razem nakryte były czarnym atłasem, a ogrom potraw, które się na nich znajdowały sprawiał, że dębowe blaty uginały się lekko. Torfin wieczerzał w towarzystwie przybocznych lordów jakąś godzinę temu, lecz gdy tylko wszedł do sali i poczuł te wszystkie zapachy, zaburczało mu w brzuchu. Były wielkie królewskie krewetki, które podsmażone, błyszczały na złotoczerwono, gotowane pstrągi, poukładane na wielu tacach w okrąg, paluszki z kraba, piętrzące się na drewnianych talerzach i ociekające różowym sosem, kilka całych, upieczonych prosiaków z przeróżnymi owocami w pyskach, przepiórki w sosie orzechowo miętowym, wielkie, żółte sery, wyrabiane przez farmerów z okolicznych wsi, beczki z winem, piwem i oczywiście dzbany pełne królewskiego miodu. Na końcu sali, naprzeciwko głównego wejścia, siedziała na dwóch tronach królewska para. Oba trony ustawione były na wysokim podeście, na który można było wejść po szerokich schodach, wyłożonych płytkami z czarnego marmuru. Miejsca po bokach, przygotowane dla honorowych gości, pozostawały puste. Środek sali przecinał, niby krwista rzeka, czerwony dywan. Na kamiennych ścianach znajdowało się kilka pochodni, a pomiędzy nimi wisiały tarcze i skrzyżowany na nich oręż, topory, krótkie miecze i buzdygany. W sali było dość tłoczno, możni, rycerze i panny szlacheckich rodów stali z przodu, przed obliczami króla i jego żony. Nieco dalej tłoczyli się przedstawiciele drobnej szlachty, a całkiem z tyłu rozmawiali głośno i śmiali się przedstawiciele pospólstwa, którzy znajdowali się wśród ucztujących tylko ze względu na pełnioną podczas ceremonii rolę służby i grajków.\nLoycester przebijał się przez tłum, nie zważając na przekleństwa i jęki tych, których odtrącał na boki, niczym wypchane sianem kukły. Za nim szli jego wierni lordowie. W końcu znaleźli się na przedzie, a wzrok Torfina spotkał się z radosnym wzrokiem jego siostry. Siedziała teraz wyprostowana na tronie, dumna i piękna. Jej jasne włosy rozlewały się na nagie ramiona, niczym złota lawina, tylko po bokach zaplecione miała misternie małe warkoczyki. Ubrana była w długą, aksamitną suknię w ciemnym odcieniu czerwieni, która całkowicie zakrywała jej nogi. Na poszerzających się rękawach, obszyta była grubymi, złotymi nićmi, podobnie jak u dołu i przy długim, trójkątnym dekolcie. Na wskazującym i serdecznym palcu jej prawej ręki znajdowały się złote pierścienie z jakimiś misternymi inkrustacjami w kolorze atramentu. Na pewno ma dwa razy tyle służek co na dworze w Loycester, pomyślał natychmiast Torfin, patrząc na jej wytrawną fryzurę. Król, odziany w swą pyszną, złotą zbroję i szkarłatny płaszcz, lamowany złotym motywem winorośli, siedział i z uśmiechem obserwował zgromadzony lud.\nRycerz sam nie wiedział, co ma myśleć. Jego siostra siedziała przed nim na tronie jako królowa, uśmiechnięta i wyraźnie szczęśliwa. Wiedział to, ale bał się jednocześnie… sam nie rozumiejąc do końca czego. Bał się o nią? Z pewnością. Lecz czy na pewno tylko o nią? Potrząsnął głową, odpędzając natarczywe myśli i westchnął ciężko. Posłał siostrze beznamiętny uśmiech.\nKról wstał i gestem ręki uspokoił tłum. Wrzawa stopniowo ucichła, a gdy w komnacie zapanowała zupełna cisza, monarcha rzekł silnym, dudniącym głosem:\n- Szlachetni panowie i damy, przedstawiciele najznamienitszych rodów całej Almarii. Dziś świętujemy rok po ślubie moim i obecnej tutaj, najpiękniejszej w całych krainach, królowej, Elleny, wywodzącej się z rodu Loycester – nastąpiła pauza, podczas której Eryk spojrzał na swoją żonę z troską i serdecznością. – Dzień, w którym opuściła ona ów ród, wstępując tym samym do rodu Ravignon, by zasiąść przy moim tronie, był i pozostanie najszczęśliwszym dniem w moim życiu.\nTorfin zgrzytnął zębami, czując jak wzbiera w nim gniew. Król ciągnął dalej:\n- Bawcie się zatem i radujcie wraz ze mną i moją królową, waszą królową!\nPo sali poniosły się okrzyki radości rozentuzjazmowanego tłumu. Wtedy z miejsca wstała królowa i chwytając dłoń męża, spojrzała mu w oczy. Uśmiechała się radośnie i niewinnie, przez chwilę znów była dla obserwującego ją z tłumu Torfina małą siostrzyczką.\n- Niechaj rozpocznie się ucztowanie! – wykrzyknęła wesoło, obracając głowę w stronę tłumu, a goście zaczęli zajmować miejsca przy stołach, wiwatując głośno.\n- Niech żyje król i królowa!\nEryk wyszukał swoich gości honorowych, wśród twarzy w pierwszych rzędach. Przez chwilę Torfin miał ochotę obrócić się na pięcie i podążyć za pozostałymi, by zająć miejsce przy jednym z bocznych stołów. W ostateczności jednak postanowił, że nie może pozwolić, by emocje brały nad nim górę. Cały czas czuł, że to jeszcze nie koniec jego udręki, był jak rozżarzony patyk, który wystarczyło podsycić choćby jednym podmuchem, by cały stanął w płomieniach.\n- Sir Torfinie, sir Lotharze, zapraszam – zamaszystym gestem ręki król przywołał do siebie obu rycerzy.\nLothar Piquet ubrany był w ciemnozielony dublet z wizerunkiem długiej włóczni na tle trójkątnej tarczy. U boku nosił długi miecz z pięknie zdobioną szmaragdami rękojeścią.\n- Wiele dobrego słyszałem o waszym rodzie, sir – Torfin skłonił się nisko, siląc się na uprzejmość.\n- Ja również o waszym słyszałem wiele – niemalże odszczeknął chudy rycerz, wykonał niedbały ukłon, po czym opadł na ciężkie dębowe siedzisko, po lewej stronie króla. Torfin dostrzegł jak uśmiecha się ukradkiem do Eryka, zadowolony ze swojego aroganckiego zachowania. Król odwzajemnił uśmieszek, co zdenerwowało Torfina jeszcze bardziej. Ścierwojady, pomyślał ściągając z pleców pochwę z ogromnym mieczem, który ułożył obok swojego krzesła. Usiadł po prawej stronie swojej siostry, głowę odchylił do tyłu i przymknął oczy.\n- Nie zważaj na niego – usłyszał aksamitny głos swojej siostry. – Piquet taki już jest, każdego prowokuje. Czuje się wtedy lepszy, ale ty nie musisz czuć się z tego powodu gorzej.\nTorfin uśmiechnął się samymi ustami i przytaknął. Król chrząknął głośno, najwyraźniej chcąc dać małżonce do zrozumienia, że jej uwaga jest słyszalna zarówno dla niego, jak i dla sir Lothara.\nLoycester poprawił się w krześle, a jego czarna kolczuga zadźwięczała. Zdał sobie wtedy sprawę z tego, że jako jedyny z rycerzy, którzy nie mieli brać dzisiaj udziału w walkach, odziany był w zbroję. Ucieszył się w myślach, bo uznał, że wyraża w ten sposób swoją wojowniczość i zamiłowanie do żołnierskiego rzemiosła.\nPod ścianą, na prawo od niego zajmowali miejsca grajkowie. Było ich ośmiu, łącznie z bardami, których podarował królowi. Główny śpiewak wyjaśniał coś po kolei każdemu z muzyków, gestykulując przy tym żywo. Tamci tylko przytakiwali z przejęciem. W końcu rozbrzmiały pierwsze akordy. Śpiewak podjął wesołą pieśń. Miał czysty i mocny głos, co przypadło do gustu Torfinowi.\n- Panie – usłyszał nagle przed sobą czyjś głos. Raptownie obrócił głowę w stronę, z którego dobiegał i ujrzał sługę ze srebrną tacą w dłoni. Na tacy piętrzyły się paluszki z krabów w gorącej polewie, nad którą kłębiły się gęste opary.\nPan rodu Loycester machnął od niechcenia ręką i służący zniknął równie szybko, jak się pojawił.\nPrzed tronem stanął wąsaty mężczyzna w średnim wieku. Za nim w kolejce czekali inni. Ubrani byli jak pospólstwo, toteż Torfin dziwił się, że w ogóle zostali wpuszczeni do sali. Wąsacz miał na sobie szary, okopcony fartuch kowalski. Tuż obok niego spoczywał pięknie zdobiony, pozłacany młot wojenny. Był ogromny. Stylisko broni odznaczało się kunsztownym zdobieniem i misternie żłobionymi uchwytami na obie ręce. Obuch był wielki jak ludzka głowa i miał kształt jak w klasycznym młocie, jednak poprzecinany był setkami ozdobnych złotych inkrustacji z motywem winorośli.\n- Wykonałem go specjalnie dla ciebie, panie – odezwał się mężczyzna, klękając przed majestatem jego wysokości. – Niechaj padają pod jego ciosami wrogowie królestwa i przeciwnicy twojego panowania.\nTorfin zrozumiał, nadszedł czas na ceremonialne składanie darów dla króla prosto od wiernych prostaczków. Niechaj wszyscy lordowie widzą, jak bardzo kochają swego monarchę jego poddani, pomyślał Torfin, wywracając oczami. Gdy kowal odszedł, kłaniając się wcześniej tak, że niemal bił czołem o marmurową posadzkę, swoje dary ofiarował krawiec. Były to głównie wytworne suknie, sporządzone na miarę specjalnie dla królowej. Ellena posłała swojemu mężowi dziękczynne spojrzenie. Dalej byli płatnerz z pozłacaną kolczugą, szewc z kilkunastoma parami butów dla króla i królowej, garncarz z zestawem przepięknych, ceramicznych naczyń, a także kapłan światłości z błogosławieństwem. Królewska para przyjmowała wszystkie prezenty z radością, skłaniając głowy przed każdym z ofiarodawców.\nTorfin właśnie wrzucał sobie na talerz parujący kawał świńskiego schabu, który nadział wcześniej na swój sztylet, gdy król wstał nieco ociężale, przyćmiony już z lekka miodem.\n- A teraz, zgodnie z tradycją, ku uciesze mojej i mojej małżonki, niechaj rozpoczną się walki rycerskie – tłum wydał okrzyk aprobaty. – Na wojownika, który okryje chwałą swojego seniora i swój ród czeka nagroda, tysiąc złotych monet dla niego i dwa razy tyle dla jego pana.\nTorfin uniósł brwi i przytaknął z uznaniem sam do siebie. Całkiem pokaźna sumka, pomyślał, jeśli Raymar zwycięży, każę sobie sprowadzić ze wschodu nowego konia. Sam nie do końca wiedział dlaczego ironizuje w myślach sam ze sobą, może to przez wściekłość, może przez nudę, jaką odczuwał od początku uczty. Wszak nie miał nawet do kogo się odezwać. Jego siostra zajęta była przyjmowaniem komplementów ze strony Lothara Piqueta, a z królem jakoś nie miał ochoty rozmawiać. Z utęsknieniem spoglądał w kierunku stołu przy ścianie po prawej, gdzie zasiadali jego przyboczni i dyskutując żywiołowo, wlewali w siebie niewyobrażalne ilości piwa i miodu.\nJako pierwszy przed jego wysokością stanął rycerz lorda Piqueta. Występował w zielonych barwach rodu swojego pana. Odziany był w srebrzystą, lekką kolczugę, narzuconą na skórzany kaftan. Na głowie miał hełm z zasłoną typu psi pysk, która teraz odrzucona była do góry. Jego bronią był krótki miecz, w drugiej ręce dzierżył dużą, trójkątną tarczę.\n- Jak ci na imię, rycerzu? – spytał król dudniącym głosem, rozkładając na obie strony masywne ręce.\n- Roland Muoy, panie. Będę walczył ku twojej chwale – młody rycerz posłał królowi poważne spojrzenie, które następnie przeniósł na swojego seniora, sir Lothara. Tamten uśmiechnął się tylko i zwrócił do króla:\n- To mój najznakomitszy rycerz, panie. Wskaż kogokolwiek na tej sali, a obiecuję ci, że sir Roland zgniecie go jak muchę.\nSłysząc te słowa, Torfin nie zamierzał czekać ani chwili dłużej.\n- Mój rycerz pójdzie do walki – powiedział natychmiast. – Za twoim pozwoleniem, panie.\nKról roześmiał się, zadowolony z takiego obrotu sprawy. Zdawał się być bardzo rad z tego, że lordom zależy na zaprezentowaniu swojej wyższości przed jego obliczem. Torfinowi jednak chodziło głównie o utarcie nosa Piquetowi.\n- Niech tak będzie! – wykrzyknął monarcha i pociągnął solidnie ze swojego pucharu.\nRaymar już po chwili stał przed tronem. Chwiał się lekko pod wpływem wypitego miodu, jednak zdawał się być bardzo pewny siebie… być może pod wpływem wypitego miodu.\n- Za twoją chwałę, panie – skłonił się przed królem. – I za honor rodu Loycester.\nTorfin był spokojny. Spoglądał na swojego wasala pełen ufności i wiary w jego zdolności bojowe. Nie raz widział go w akcji i wiedział, że najbardziej doświadczony dowódca jego wojsk poradzi sobie z rycerzem, którego wystawił Piquet. Nawet mimo przewagi trzeźwości, którą posiadał młodzian. Gdy Raymar wstał, Torfin zauważył, że jego wojownik jest prawie o głowę wyższy od Muoya. Miał ponadto dłuższe ramiona i nogi. Biorąc pod uwagę to, że posługiwał się mieczem bastardowym, powinien też zdominować przeciwnika siłą ciosu. Nie założył do walki hełmu, jedynie ciężką, czarną kolczugę. Przede wszystkim jednak przewyższał oponenta stażem i to dość znacznie, Roland był jeszcze gołowąsem, a na brunatnej brodzie Raymara pojawiały się już gdzieniegdzie siwe pasma. Idealnie, powiedział do siebie w myślach Loycester, uśmiechając się delikatnie.\n- Niechaj zacznie się walka! – krzyknął król, gdy obaj rycerze stanęli naprzeciw siebie, a oczy wszystkich zebranych skierowały się na nich.\nMłodzieniec zatrzasnął zasłonę hełmu. Zasłaniał się teraz tarczą, miecz trzymając luźno, odchylony do tyłu, ostrzem w dół. Zaczął powoli krążyć wokoło sir Raymara, który obracał się jedynie wokół własnej osi, trzymając w obu dłoniach miecz, który czubkiem dotykał podłogi. Stoi w pozycji głupca, zauważył w myślach Torfin, będzie chciał powalić przeciwnika z kontry. Sir Roland zaatakował, ruszył odważnie naprzód z okrzykiem na ustach. Zamachnął się krótkim mieczem z góry, opuszczając nieco tarczę. Rycerz Torfina na to właśnie czekał, postąpił krok unosząc długie ostrze w górę. Rozległ się dźwięk uderzającego o siebie żelaza, a młody rycerz zachwiał się lekko na nogach. Kolejny krok i Raymar był jeszcze bliżej, sprowadzając uniesione teraz w górę ostrze swego miecza w dół, wprost na głowę przeciwnika. Tamten w ostatniej chwili zasłonił się dużą tarczą. Rozległ się łoskot uderzenia zblokowanego wzmacnianym blachą drewnem. Sir Roland siedział teraz na marmurowej posadzce, zupełnie straciwszy równowagę pod naporem silnych ciosów. Doświadczony wojownik po prostu miażdżył go swoimi precyzyjnymi uderzeniami.\nTorfin spojrzał ukradkiem na sir Lothara i z satysfakcją stwierdził, że na twarzy aroganckiego możnowładcy maluje się niepewność. Kwiat twego rycerstwa, pomyślał Loycester, też mi coś.\nRaymar stał nad przeciwnikiem i uśmiechał się, pewny siebie. Odszedł kilka kroków w tył i ponownie ustawił się w pozycji defensywnej.\n- Wstawaj – ryknął. – Zbyt słabe przedstawienie, by to kończyć.\nSir Roland natychmiast wstał i bez namysłu poszarżował na oponenta. Zasłaniając się tarczą, wykonał pchnięcie, gdy uznał, że znajduje się już dostatecznie blisko. Raymar znów poderwał w górę swój miecz, tym razem nie tylko parując cios, ale też równocześnie uderzając ostrzem w tarczę i odchyliwszy ją w bok, napierając na hełm przeciwnika. Zadzwoniła blacha i młody rycerz znów się zachwiał. Raymar postanowił iść za ciosem, postąpił wielki krok w przód i opuścił miecz, który znów bez problemu odnalazł głowę młodego rycerza. Ponownie rozległ się dźwięk uderzonej blachy, a na dzwonie hełmu pojawiło się spore wgniecenie. Rycerz Piqueta padł na ziemię po raz drugi.\n- Żenujące – Torfin pochylił się w dębowym krześle, mając nadzieję, że jego uwaga dotrze do uszu lorda Piqueta.\nTamten zaciskał mocno szczęki i marszczył brwi. Wyglądał na wściekłego i dość mocno zawstydzonego.\n- Żenująca jest twoja postawa, sir – odszczeknął. Wystawiasz starego wiarusa przeciwko młodemu rycerzowi. To miała być walka pokazowa, nie demonstracja rzeźników. Wy, Loycesterowie nie macie za grosz oleju w głowie.\nTorfin czuł wzbierającą złość, jednak teraz nie przeszkadzało mu to uczucie, działała na niego napędzająco, gdyż tryumfował, wiedział, że znajduje się na wygranej pozycji.\n- Uważaj co mówisz o moim rodzie, sir – zaczął, siląc się na spokój, choć jego głos drżał z podirytowania. – Gdyż jest to ród, z którego wywodzi się twoja królowa i obrażając jego dobre imię, obrażasz ją. A co do moich rycerzy, panie, to wolę otaczać się tymi prawdziwymi, a nie jak ty, pokazowymi.\nKról przerwał tę burzliwą debatę, unosząc dłoń.\n- Dość – rzekł spokojnie, choć nie wyglądał na specjalnie zdenerwowanego. Był raczej zaabsorbowany tym, co działo się na środku sali, pomiędzy stołami.\nRaymar zarzucił miecz na ramię i krążył nad leżącym, jak kruk nad poległym wojownikiem. W końcu stanął przed majestatem, ukłonił się nisko i orzekł:\n- Pojedynek można chyba uznać za zakończony, Panie?\nNa twarzy króla coś się zmieniło. Szaleństwo w jego oczach zdawało się teraz płonąć ze zdwojoną mocą. Jego wargi mocno na siebie naciskały, a skronie pulsowały.\n- Walczcie dalej – rozkazał.\nTorfin uniósł ze zdziwieniem brwi. Spostrzegł, że Lothar Piquet wydaje się być równie zaskoczony co i on. Mówił coś nawet do króla, mrugając szybko, ale tamten siedział na swoim tronie niewzruszony, niczym kamienny posąg. Nawet nie spojrzał w kierunku lorda. Ellena otworzyła szerzej oczy, po czym utkwiła wzrok w marmurowej podłodze.\nRaymar niepewnie skłonił się i ruszył w stronę sir Rolanda, który nadal jeszcze leżał. Syknął coś do niego i przyjął bojową postawę, tym razem ustawiając się w pozycji pługu, z mieczem skierowanym lekko w stronę przeciwnika, z ostrzem ku górze. Rękojeść trzymał oburącz na wysokości brzucha. Młodzieniec nie podnosił się. Musi dobrze mu dzwonić w uszach, skonstatował Torfin. Sir Raymar obrócił głowę w stronę tronu, jak gdyby chciał zapytać co dalej. Nie zamierzał przecież okładać mieczem leżącego.\n- Walczcie – warknął monarcha. – Walczcie, psia jucha!\n- Panie – zaczął niepewnie Torfin, pochylając się w swoim krześle. – Rycerz lorda Piqueta leży, pojedynek można uznać za zakończony.\n- Wasza wysokość – podjął z kolei sir Lothar Piquet. – Nie ma potrzeby przelewania krwi w tak szczęśliwy dla nas wszystkich dzień.\nRaymar stanął nad miotającym się niemrawo na ziemi sir Rolandem. Był przyzwyczajony do wykonywania rozkazów, nieważne jak dziwne by mu się wydawały, bądź jak sprzeczne były z jego osobistymi odczuciami. Torfin doskonale o tym wiedział. Poza tym teraz zobowiązany był wykonać rozkaz samego króla, czy więc mógłby się dłużej wahać? Stanął okrakiem nad ogłuszonym przeciwnikiem. Uniósł swój miecz oburącz z ostrzem skierowanym w dół. Na twarzy króla malował się wyraz dzikiej satysfakcji i jakiegoś barbarzyńskiego podniecenia zaistniałą sytuacją. Monarcha poprawił się w swoim tronie i, pochylając do przodu, wsparł brodę między kciukiem i palcem wskazującym. Torfin już wiedział, młody rycerz zginie, zaszlachtowany na życzenie jego wysokości.\n- Opuść miecz, Raymarze – krzyknął głośno, a oczy wszystkich gości patrzyły teraz na niego.\nSir Raymar rozchylił usta zdziwiony. Skinął szybko głową i odsunął się parę kroków w tył. Miecz opuścił ostrzem w dół, trzymając w prawej ręce.\n- Nie zrobię tego, wasza wysokość – mruknął Raymar Numar i skłonił się niedbale. Stojąc przed tronem, chwiał się lekko na boki. Torfin dopiero teraz zauważył, że podczas walki jego rycerz wcale nie wyglądał na pijanego, dopiero gdy tu stał, bezczynny, rozglądając się na boki, zdradzał lekkie upojenie.\n- Co to ma znaczyć?! – ryknął rozwścieczony Eryk. – Jak to możliwe, że odmawiacie posłuszeństwa królowi. Parszywe psy! Ścierwa, po stokroć przeklęte ścierwa!\nWładca Ravignon wstał gwałtownie z tronu, chwiejąc się na nogach, lecz Torfin wiedział, że to nie alkohol był przyczyną jego napadu wściekłości. Wszystko było prawdą, cała ta historia z królewskim obłędem. Jak lud może się godzić by ktoś taki zasiadał na tronie i decydował o królestwie, zastanawiał się rycerz, gdy nagle zobaczył jak świat wywraca się do góry nogami. Poczuł pieczenie na policzku i pulsujący ból na całej szczęce. Ze zdziwieniem zauważył również, że znajduje się na podłodze. Wstał szybko, lecz wściekły król już wymierzał kolejny cios, tym razem ciężkim, płytowym butem. Kątem oka, Loycester zauważył jak jego ludzie rzucają się bez namysłu na królewskich lordów. Kolejne ciosy spadały na niego jak wściekła lawina. Zasłonił rękami głowę. Słyszał przerażone krzyki tłumu, spośród których wyróżniał się jeden głos, wysoki i łagodny. Pełen przerażenia i strachu, jednak wciąż łagodny. Ellena. Błagała, zawodziła. Na nic. Eryk był teraz jak rozjuszony dziki zwierz. Kolejne ciosy bolały Torfina coraz mniej. Jego oczy powoli się zamknęły. Wrzawa stopniowo cichła. Wyszłaś za szaleńca, siostrzyczko, usłyszał własne myśli, nim ogarnęła go nicość, i ty, Almario.\n15-12-2012, 17:41 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-12-2012, 17:46 przez miriad.)\nCytat: Duże płatki śniegu tańczyły leniwie na tle stalowoszarego nieba, niesione delikatnym powiewem wiatru.\nTak nie wolno, tego się raczej nie pochwala. Mowa o takiej mnogości przydawek.\nCytat: Dolina pokryta była grubą warstwą białego puchu, rzadko poprzesiewana bezlistnymi drzewami.\nO śniegu już było, ta uwaga wydaje się zbędna, jakkolwiek by nie była malownicza.\nPoprzesiewana??;/ Solennie odradzam.\nCytat: Zewnętrzny kwadrat, na który składały się cztery wysokie ściany z szarego kamienia, otaczał dwa mniejsze.\nA starczyłoby: cztery [zewnętrzne] ściany murów [obronnych] otaczały jeszcze dwa mniejsze.\nPoza tym strasznie niepraktyczna konfiguracja tych murów. Najeźdźca zdobędzie zewnętrzny "kwadrat" i już potem ma z górki. Nie sądzisz?\nCytat: Jego koń również zdawał się być sfatygowany, wciąż pędzili na przemian galopem i kłusem\nOdradzam pogrubionego. Koń może byc np zdrożony. Sfatygowany kompletnie nie pasuje, wybacz; to określenie raczej na stan przedmiotów, nie na stan kondycyjny żywej istoty.\nNie znam się na koniach;/ przynajmniej nie na tyle, na ile bym chcial. Ale ten galop i kłus naprzemiennie.. oj nie widze tego. Mam wrażenie, że tak czy owak potrzeba koniowi odpoczynku, tj przystanku, napojenia (a i to z pewnym odczekaniem), nakarmienia, ba!, nawet wytarcia/wymycia; dopiero potem mozna mówic znowu o kłusie i (łagodnym) przechodzeniu w galop, a i to pod srogim warunkiem, co dokładnie (ile) konik na sobie wiezie. Pytanie więc – ile by tak koń wytrzymał bez tego. Ja sam nie odważyłbym się tego tak napisać, ja ty to zrobiłeś, a musisz wiedzieć, że tak się składa, iż mam podobny dylemat;/ do dzis nie wiem (słabo się tym zajmuję, to tez prawda.. nie ma czasu ostatnio) jak powinienem sobie z tym poradzic. Słowem: koń musi być poganiany do granic zdrowego rozsądku – a zarazem nie może paść. Więc? Na co sobie autor może pozwolic z tym koniem? Kwestia trudna;]\nCytat: zwierzę nie podnosiło łba przez ostatnie kilkanaście godzin, a jego pysk pozostawał spieniony.\nTo też nie wiem, skad wyjąłeś, ale również wydaje mi się mocno błędne. Koń z opuszczoną głową przez GODZINY? To nie jest tak, że koniowi ciązy podniesiona głowa. Tak ma wygodnie, to u konia naturalne. Z opuszczoną – raczej sprawa ma się odwrotnie. Cóż, nie badałem tego, więc piszę "raczej", ale o tyle o ile słyszałem o koniach, jakos mi to koliduje z tym wszystkim. Głowy za to nie dam, ale.. hmm… np. kciuk prawicy – owszem.\nDalej masz znowu:\nCytat: Rycerz poklepał gniadego rumaka w masywną szyję.\nTakie cos trochę zniechęca.\nCytat: rzekł, po czym uderzył jednocześnie obiema piętami w bok zwierzęcia, zmuszając go do stępu.\nNie potrzeba zaznaczać, że jednocześnie (zeby bylo śmiejszniej, dalej napisaleś "w bok" - l.pojedyncza). StępA jeśli już; sprawdzaj takie rzeczy, zanim umiescisz w tekscie. Są różniste sposoby powodowania koniem, wiem, słyszałem juz o takich, które cokolwiek dziwią. Nie mam nic do uzywania w tym pięt (przeciwnie - osobiscie wlasnie o piętach jestem przekonany, plus ruchach biodrami) jednakże słowo "uderzył" źle obrazuje to, co sobie, jak wierzę, zamierzyłeś. Jeśli miałby uderzać (przyznasz, ze kojarzy się to z ciosem przeciez, a ten z czymś bolesnym, silnie wyprowadzonym w kazdym razie) to pogoniłby tego konika do czegos chyba ciut szybszego niz stęp, a nawet z wolna narowiłby go takim przyzwyczajeniem; tak mi się zdaje przynajmniej. Nie mówię, że tak być nie może (twoja to rzecz; to wybór bohatera), mówię, że mi to średnio przypasowało. Chociażby to dziwne (imo) zestawienie: "uderzył" i raptem "stęp", a spodziewałbym się raczej jakiegos nerwowego wystrzelenia przed siebie. A tu o! Stęp;]\nPowinno być obaj, nie oboje. Elementarz.\nTakie kwiatki strasznie zniechęcają do dalszego czytania, bo świadczą o niedojrzałosci pisarskiej jeszcze (no.. każdy przez to przechodzi; nie próbuję krytykować, tylko stwierdzam fakt) zatem ja osobiście na razie robię przerwę. Resztę mojej pomocy, bo o to się będę starał w komentarzu – podzielic się z tobą tym, co sam umiem.. niestety niewiele tego;/ - otrzymasz później, zaręczam. Wrzucam więc chociażby to, do czego się jak dotąd odniosłem. Może da ci jakiegos tam szturchańca do roboty;] i nauki!;p a czas to pieniądz, nie? Warto poczytać, pouczyc się, wierz mi. Ja też (wybacz to „też”) jestem z deczka leń i wolę błędy, o których można bez trudu się dowiedzieć PRZED pisaniem, popełniac bez krępacji i z zimna krwią w trakcie pisania, a potem liczyć na innych, by mi je znaleźli i pouczyli, jak winno być prawidłowo;D Ale jednak nie da się zaprzeczyc – trzeba się pierw doszkolić, zanim się za coś takiego (a celujesz w sztukę, waćpan;]) wziąć.\ndzięki za zerknięcie w tekst i wytknięcie tego i owego. Błędów jest cała masa i faktycznie sporo rażących, ho, ho, ho.\nSzkoda, że brak czasu mi doskwiera, bo inaczej popracowałbym nad tym, a tak cóż, praca do 22 a w weekendy studia... i praca\nCytat: a celujesz w sztukę, waćpan\nja już w nic nie celuję, drogi kolego lepiej dać sobie spokój chyba i zabrać się za coś w czym jestem dobry i co przyniesie mi jakieś korzyści, bo mając tak mało czasu do dyspozycji jak obecnie to ciężko widzę swój rozwój jako autor. Mi sie nie udało, ale Tobie życzę powodzenia i jeszcze raz dzięki\nSkoro tak mówisz;]\n(16-12-2012, 14:23)miriad napisał(a): Skoro tak mówisz;]\nAle nie do tego stopnia by opuszczać scenę inkaustusa, także niestety nie masz o jednego konkurenta mniej ;-)\n17-12-2012, 18:22 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-12-2012, 18:23 przez miriad.)\n;D toś mnie ubawił. Ale i zmartwił. Dlaczego tak uważasz? Mam nadzieje, ze to żart.\nMysle, że komuś, kto niesłusznie chce się poddać w jakiejś sprawie, nie powinno się narzucać odwrotnej postawy, namawiać, by jednak walczył o swoje, by szukał w sobie siły etc etc. Trzeba odwrotnie - zgodzić się z takim i jeszcze najlepiej dodać, że to jedyne dobre wyjscie dla niego i calej cywilizacji przy okazji;] A wówczas.. jest szansa, że odmieni myślenie. Chociazby z przekory;p\nTo, że coś nam BYĆ MOŻE nie idzie najlepiej, nie znaczy, że trzeba z tego rezygnować. Nie od razu Lem został Lemem... yyy... jakkolwiek kretynicznie by to nie brzmiało;/\n(17-12-2012, 18:22)miriad napisał(a): ;D toś mnie ubawił. Ale i zmartwił. Dlaczego tak uważasz? Mam nadzieje, ze to żart.\nFaktycznie, brzmi dość kretyńsko Ale drogi Kolego, sęk w tym, że ja nie uważam, żeby pisanie szło mi źle, a wręcz przeciwnie. I tak, to był żart, więc można było odpuścić sobie tą filozoficzną gadkę.\n22-12-2012, 22:45 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-12-2012, 22:47 przez miriad.)\nNie starałem sie filozofowac czy mędrkować. Tak ci tylko wyjasnilem, co o tym mysle - bardzo luźno, jak zreszta widac; bo niby czemu mialbym sie czyms przejąć? nie jest tak, zebysmy sie przeciez znali prywatnie i w dodatku lubili, nie? takze nie uraziles moich uczuć, to nie tak.\nCytat: Ale drogi Kolego, sęk w tym, że ja nie uważam, żeby pisanie szło mi źle, a wręcz przeciwnie[...]\n...kłóci się z poprzednią...\nCytat: ja już w nic nie celuję, drogi kolego lepiej dać sobie spokój chyba i zabrać się za coś w czym jestem dobry i co przyniesie mi jakieś korzyści, bo mając tak mało czasu do dyspozycji jak obecnie to ciężko widzę swój rozwój jako autor. Mi sie nie udało, ale Tobie życzę powodzenia i jeszcze raz dzięki\n...a to właśnie na podstawie poprzedniej wysnułem wniosek, żeś sie może, a bo ja wiem, podłamał? sory, ale tak to napisales - dajesz do zrozumienia, ze passujesz.\nmam nadzieje, ze teraz mnie rozumiesz. nie doszukuj sie złosliwosci w moich komentarzach, zareczam, ze jesli by miały takowe być, to by były jaskrawe - i ZAWSZE kolezenskie, nie majace obrazac czy cos. Dodam, że bardzo dobrze, iz uważasz sie za dobrego pisarza. ode mnie tylko jedna rada - weryfikuj to jak tylko umiesz. znamy rymowanke o samochwale, nie? (to też nie ma byc złosliwe, proszę nie pomys se tak)\nNo ale do rzeczy. Mam pytanie - czyli jednak nie odstawiasz pisania? Jest sens nadal to czytac, komentować? Pytam, zeby byla jasnosc i zebym ani ja ani inni komentującuy nie marnowali czasu. Dodam, ze wcale nie przymuszałbym sie do czytania, ja podobne klimaty lubie, chetnie czytam tego typu proze, nawet amatorską czy jakąś mocno kulejącą (nie mowie, ze twoja taka jest - bo jeszczes gotów to tak odebrac;] na razie za wczesnie na takie diagnozy z mojej - laickiej! - strony). Wiec daj nam znac jak jest, ok?;p\nSkłonny jestem do takiego typu zachowań, gdzie najpierw się poddaję, a potem znów wracam "do gry". To kwestia mojej słabej psychiki i dość specyficznego charakteru, właściwego romantykom, marzycielom i temu podobnym. Przepraszam za wszelkie ostre słowa, głupio mi, cóż mogę rzec. Dziękuję koledze, jak i pozostałym ewentualnym czytelnikom za to, że chcą/zechcą w ogóle zerknąć na to, co wyklepałem. Oczywiście, nadal zamierzam pisać i być coraz lepszym. Dzięki i wybaczcie ;-)\nKociach. Ja nawet dochodzę do wniosku, że często jesteśmy zbyt restrykcyjni tu na forum wobec naszych tekstów nawzajem. Często zdarza mi się czytając książkę zauważać u uznanych autorów zwroty, które my tu tępimy jako błędy. Z jednej strony to dobrze, bo świadomość, że idealni nie jesteśmy bywa potrzebna, coby w samozachwyt nie wpadać. Z drugiej strony, kiedyś siedziałem sobie ze znajomym filologiem, nad komentami do jakiegoś tekstu i wiesz co? Uśmiał się serdecznie z takiej skrupulatności.\nW dobrym tonie jest u nas się poczepiać. Ale często wykazywane błędy, błędami nie są. No może co najwyżej pewnymi niezręcznościami językowymi. Do takich niezręczności zaliczyłbym te wykazane przez Miriada. Zdarzają się nawet najlepszym.\nWarsztat pisarski jest, moim zdaniem, u Ciebie bardzo dobry. Wielu mogłoby pozazdrościć.\nInna sprawa, że trochę umęczyłem się nad tym opowiadaniem.\nMoim zdaniem trochę za dużo słów, a za mało akcji. Właściwie do samego pojedynku niewiele się dzieje. Na dodatek dzieje się bardzo powoli. Przyznam Ci się szczerze, że gdyby nie to, że postanowiłem tekst skomentować, prawdopodobnie dałbym sobie spokój w okolicy połowy biesiady.\nCo zalecam: Złapać złoty środek między formą a treścią. Teraz bowiem jest troszeczkę przerostu formy. Bardzo dobrej jakości, ale jednak. Warto mocniej skupić się na ciekawej i wartkiej akcji, bo sprawy pisarskiego warsztatu masz nieźle dopracowane.\nGorzkibłotnico, serdecznie dziękuję za komentarz, jak i za słowa (jak by nie było) otuchy. Myślę, że masz rację z tym, że w wielu przypadkach wytykane przez nas sobie wzajemnie błędy to krytyka trochę na siłę. A także nie raz i nie dwa razy spotkałem się z taką, jak to ładnie nazwałeś, niezręcznością językową u znanych autorów. Generalnie rzecz biorąc jestem zwolennikiem takiego podejścia do pisania, dzięki któremu zachowujemy własny styl. Dla mnie to bardzo ważne. Swoisty styl Tolkiena choćby przez wielu nie jest uważany za cudo, ale zwolennicy autora właśnie za ten styl i podejście go kochają. Z drugiej strony, jak piszesz, dobrze, że się "pilnujemy" i sobie wytykamy to i owo. Również się zgadzam.\nA co do mojego przerostu formy nad treścią, to muszę poprawcować faktycznie nad tym, bo nawet pisząc ten fragment miałem tego świadomość. Mimo to, leciałem dalej, no i wyszło szydło z worka .\nZaglądnąłem tu z rekomendacji Kotkowskiego. Zobaczmy co się tu dzieje\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Gdy pan Loycester dowiedział się o wybryku swojego wasala, skazał go na ścięcie, po czym sam wykonał wyrok. Robił tak zawsze w przypadku nieposłuszeństwa.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Zacne przywitanie nam zgotował nasz drogi Eryk - powiedział do siebie w myślach Torfin - ciekawe czy osobiście pofatyguje się przyjąć swoich gości.\nPrzemyślenia dobrze wyodrębnić kursywą i myślnikami.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Jego młodą twarz okalały jasne, długie do ramion włosy, oczy miał szalone i koloru wiosennego nieba.\nZastanawiam się, co to są te "szalone" oczy; "szaleństwo w oczach" tak, ale "szalone"?\nCzyta się bardzo przyjemnie. Narracja jest płynna, zdania poprawnie zbudowane.\nZ pewnością jeszcze tu wrócę\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Eryk sięgnął po puchar z winem i uniósł go w górę.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Król klasnął dwukrotnie w dłonie i po chwili do jadalni wkroczyło czterech służących. (...)\nTorfin chwycił oburącz dzban i począł nalewać sobie miodu do swojego pucharu.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Na klindze, tuż przy szerokim jelcu wyryty był wyraz „Brama”. Wzdłuż ostrza wyryte były trzy rowki, które ucinały się trochę poza jego połową.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): wystającą z przytroczonej do jego pasa, ozdobnej pochwy. – Mój Kruczy Dziób nie jest tak wiekowy jak twój oręż. Mój ojciec zabrał swój miecz ze sobą do grobu, więc ten wykuto specjalnie dla mnie\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Królewski ogród wyglądał pięknie nocą.\n"nocą" dałbym na 3 miejscu.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Mieszanka słodkich woni uderzyła go w nozdrza.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Ogromne krzewy różane kładły się na drewnianych tyczkach, generując cień dla spoczywających poniżej konwalii.\nJakoś nie pasuje mi to słowo do fantasy a w szczególności do cienia, jakby się wczytywał\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Przy jednej z nich siedziała na niewielkim głazie ona.\nPrzy jednej z nich na niewielkim głazie siedziała ona.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Po chwili jednak, gdy tylko rozpoznała w zmęczonej, nieogolonej twarzy, twarz swojego brata, na jej obliczu pojawił się szeroki uśmiech.\n– zamaszystym gestem ręki zaprezentowała ogród.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): Na końcu sali, naprzeciwko głównego wejścia, siedziała na dwóch tronach królewska para. Oba trony ustawione były na wysokim podeście, na który można było wejść po szerokich schodach, wyłożonych płytkami z czarnego marmuru. (...)\nZa nim szli jego wierni lordowie. (...)\nW końcu znaleźli się na przedzie, a wzrok Torfina spotkał się z radosnym wzrokiem jego siostry. (...)\naksamitną suknię w ciemnym odcieniu czerwieni, która całkowicie zakrywała jej nogi. (...)\nTorfin właśnie wrzucał sobie na talerz parujący kawał świńskiego schabu, który nadział wcześniej na swój sztylet, (...)\nSpoglądał na swojego wasala pełen ufności i wiary w jego zdolności bojowe.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): W sali było dość tłoczno, możni, rycerze i panny szlacheckich rodów stali z przodu, przed obliczem króla i jego żony. (...)\nJej jasne włosy rozlewały się na nagie ramiona, niczym złota lawina, tylko po bokach misternie zaplecione w małe warkoczyki.\n(15-12-2012, 13:54)Kociach napisał(a): - Żenująca jest twoja postawa, sir – odszczeknął. (pauza) Wystawiasz starego wiarusa przeciwko młodemu rycerzowi. To miała być walka pokazowa, nie demonstracja rzeźników.\nMiejscami przegadane (opisy wystrojów wnętrz i.t.p.) ale czytało się dobrze. Historia z potencjałem. Szkoda, że autor nie rozwija swoich pomysłów.\nMoże i rozwija, ale póki co czyni to najwyżej poza VA.


JBL Bar 9.1 Czarny Soundbar - niskie ceny i opinie w Media Expert\nLICZBA KANAŁÓW od 8.1\nDźwięk przestrzenny JBL 9.1\nSoundbar JBL Bar 9.1 został stworzony, aby dostarczać wysokiej jakości brzmienia do Twojego domu. Dźwięk Dolby Audio oraz Dolby Digital to nowa, jeszcze lepsza jakość dźwięków. Technologia Dolby Pro Logic II oraz 4K ULTRA HD umożliwiają pełniejszy obraz przestrzenny muzyki. Dzięki doskonałej jakości dźwięku i obrazu możesz odtwarzać brzmienia treści HDR na soundbarze za pośrednictwem innych urządzeń.\nSoundbar umożliwia łączność bezprzewodową za pomocą funkcji Bluetooth, Wi-Fi bądź technologii AirPlay dedykowanej dla urządzeń Apple. Dzięki użyciu dedykowanej aplikacji możesz sterować swoim urządzeniem, za pomocą telefonu bądź tabletu.\nGłośnik pełnozakresowy jest w stanie odtworzyć najszersze spektrum dźwięków w obrębie całego spektrum dźwiękowego, od dolnych częstotliwości, aż po górne (34Hz do 20kHz). Dzięki temu masz pewność, że dźwięk wybrzmiewający z urządzenia będzie wysokiej jakości na każdym etapie odtwarzania.\nRealistyczne brzmienia Dolby Atmos, DTS:X\nDzięki zestawowi głośników, dźwięk jest realistyczny i w pełni przestrzenny. Dźwięk Dolby Atmos oraz DTS:X to nowa jeszcze lepsza jakość brzmień. Funkcja umożliwia odtwarzanie dźwięku 3D w kinowej jakości dźwięku.\nRewolucyjny format dźwięku Ultra HD 4K Pass-Through jest jednym z najnowszych pod względem technologicznym wynalazków, przeznaczonych do projekcji dźwięku. Wysokiej jakości projektory dźwięku, współpracujące z urządzeniami 4K Ultra HD dostarczają nową, przestrzenną jakość brzmień.\nSoundbar JBL Bar 9.1 jest bezprzewodowym urządzeniem, które możesz łączyć z innymi urządzeniami za pomocą funkcji Bluetooth oraz Wi-Fi. Urządzenie ma potężną moc całkowitą do 820 W i jest zintegrowane z jednostką centralną.\nDo zestawu jest dołączony kabel HDMI i pilot, aby swobodnie sterować urządzeniem. Ponadto istnieje możliwość montażu zestawu na ścianie, dzięki czemu zaoszczędzisz wolną przestrzeń.\nUrządzenie zostało wykonane z solidnych materiałów. Neutralna kolorystyka i minimalizm formy umożliwiają dopasowanie sprzętu do każdego rodzaju wnętrza.\nPotwierdzony zakup (107)\nWitam, jeżeli jeszcze raz miałbym kupić soundbar to tylko JBL 9.1 chyba że producent wypuści na rynek jeszcze lepszy swój produkt. Polecam wszystkim .\nWspaniały dźwięk, spełnia wszystkie wymagania, zakup trafiony w 100%.\nMarcin 6 kwietnia 2022\nZakupiłem JBL i po kilku dni używania jestem bardzo zadowolony.\nJBL zaskoczył mnie jakością i trwałością. Świetny bass.\nMateusz 5 kwietnia 2022\nGRZEGORZ 4 maja 2022\nC,Blue 31 stycznia 2022\nJeśli ktoś nie ma za dużo czasu by czytać to napiszę, że gdybym miał kupować jeszcze raz to kupiłam bez wahania. Do oglądania filmów, petarda. Jest moc, jest czysty dźwięk. Jeśli ktoś wacha się czy zainwestować w soundbar z głośnikami które można umieścić z tyłu za słuchaczem, niech się nie waha. System po kalibracji tak dobiera ustawienia, że ma się wrażenie zanurzenia w dźwięku, Nie słychać pojedynczych głośników, dźwięk nas otacza. Marzyło mi się kino domowe z "prawdziwymi" głośnikami i amplitunerem. Niestety, ze względu na "niedopasowanie" do wystroju salonu zdecydowałem się na soundbar JBL i nie żałuję. Prawdą jest, że wtedy gdy słucha się samej muzyki, brakuje trochę wysokich dźwięków. Jest lepiej gdy nie odtwarza się płyt przez stream z Bluetooth a gdy podłączy się odtwarzacz CD przez HDMI, jest wtedy jakoś "szerzej i jaśniej". Jakkolwiek w większości odtwarzam filmy (dużo filmów jest już kodowanych w oby Atmos) i mam podłączone PlayStation 5, kino w domu :)\nSebastian 11 marca 2022\nAż sąsiad spadł z krzesła.\nDużo jest komentarzy tych pozytywnych do których się przyłącze. Bo jeśli chodzi o wady jeszcze ich nie zauważyłem i raczej nie będę ich widział. Zestaw Jbl 9.1 robi piorunujące wrażenie wyglądem i mocą, którą posiada. Przy odpaleniu za każdym razem na połowę mocy czuć jak podłoga wibruje od basu. A sąsiad już nie raz spadł z krzesła jak usłyszał tą moc. Jeśli ktoś się zastanawia nad kupnem modelu z niższej półki doradzę żeby dołożył i kupił ten zestaw, a na pewno nie pożałuje wydanych pieniędzy.\nJarbazy15 12 lutego 2022\nSzanowni Państwo, jestem zawodowym muzykiem po studiach muzycznych. Zawodowo pracuje z dźwiękiem i akustyką. Osobiście jestem zachwycony dźwiękiem którym obdarza mnie soundbar jbl 9.1. Ten sprzęt jest idealnie zbalansowany do słuchania muzyki, filmów. Głównie skupiłem się nad muzyką i po słuchaniu różnych gatunków muzyki muszę z czystym sumieniem powiedzieć że jestem tym sprzętem zachwycony. Gorąco i szczerze polecam.\nGrzegorz 4 marca 2022\nSprzęt Marki Jbl 9.1 jest bardzo fascynującym obiektem wydającym bardzo mocne brzmienie oraz jakość . Sam wygląd nie przyciąga wzroku lecz po uruchomieniu sprzętu wszystko obraca się o 360 stopni. Dźwięk jest niepowtarzalnie cudowny najbardziej efektywną moc daje subwoofer . Naprawdę nie byłem przekonany do kupienia tego zestawu lecz po obejrzeniu oraz doznaniach zmieniłem zdanie . Polecam zakup tego modelu


[GN/6] PRZEKSZTAŁCENIE PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO W PRAWO WŁASNOŚCI - CELE MIESZKANIOWE - Gmina Nysa\nGmina Nysa > URZĄD > Jak załatwić sprawę w urzędzie? > GEODEZJA I GOSPODARKA NIERUCHOMOŚCIAMI > [GN/6] PRZEKSZTAŁCENIE PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO W PRAWO WŁASNOŚCI – CELE MIESZKANIOWE\n– na wniosek właściciela z uzasadnieniem potrzeby dokonania czynności prawnej – wówczas tut. organ będzie miał 30 dni na jego wydanie,\n– na wniosek właściciela (bez uzasadnienia) – wówczas tut. organ będzie miał 4 miesiące na jego wydanie.\n– w II dziale księgi wieczystej – w miejsce dotychczasowego prawa użytkowania wieczystego wpisane zostanie prawo własności gruntu,\n– w dziale III księgi wieczystej – roszczenia o opłatę, w odniesieniu do każdoczesnego właściciela nieruchomości.\n1) 60% – w przypadku, gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w roku, w którym nastąpiło przekształcenie;\n2) 50% – w przypadku, gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w drugim roku po przekształceniu;\n3) 40% – w przypadku, gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w trzecim roku po przekształceniu;\n4) 30% – w przypadku, gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w czwartym roku po przekształceniu;\n5) 20% – w przypadku, gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w piątym roku po przekształceniu;\n6) 10% – w przypadku, gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w szóstym roku po przekształceniu.\nUrząd Miejski w Nysie – Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami (IIp., pok. 213, tel. 77 4080576).\n– ustawa z dnia 20 lipca 2018r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów,\n– uchwała nr V/57/19 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat jednorazowych z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Nysa w prawo własności tych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat.\nGN_6_A_wniosek_o_wydanie_zaswiadczenia_bez_uzasadnienia.docx Rozmiar: 20.87 KB GN_6_B_wniosek_o_wydanie_zaswiadczenia_szczegolna_potrzeba_prawna.docx Rozmiar: 16.87 KB GN_6_C_zgloszenie_zamiaru_jednorazowej_oplaty.docx Rozmiar: 15.79 KB uchwala_nr_V_57_19_Rady_Miejskiej_w_Nysie_z_dnia_15_stycznia_2019r.pdf Rozmiar: 568.90 KB\nAktualna strona: [GN/6] PRZEKSZTAŁCENIE PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO W PRAWO WŁASNOŚCI – CELE MIESZKANIOWE


innymi małymi sklepami, ale przede wszystkim z dużymi hipermarketami. Hipermarkety to miejsca, do których przychodzą tysiące ludzi dziennie. Ale czy małe punkty stoją na przegranej pozycji? Bez wątpienia ich właściciele muszą zain\nDodane: 21-09-2019 08:02\nProwadzenie punktu handlowego jest w dzisiejszych czasach niezwykle trudne. Konkurencja jest ogromna. Trzeba konkurować nie tylko z innymi małymi sklepami, ale przede wszystkim z dużymi hipermarketami. Hipermarkety to miejsca, do których przychodzą tysiące ludzi dziennie. Ale czy małe punkty stoją na przegranej pozycji? Bez wątpienia ich właściciele muszą zainwestowa\nWygodna odzież to podstawa w sporcieAuto znowu u mechanika?Leczyć zęby? Dokładnie!Wybieraj DJ'a świadomie. Jak?Ogólnie o stomatologii - coś o implantachTemat dnia: dentyściKilka ciekawostek o badaniachKrótko i na temat: terapie u psychologaRadzimy jak znaleźć dobrego stomatologa taniejA gdyby tak rzucić wszystko i wskoczyć do sauny...Your beautiful homeSamochodowe historieNamioty na eventCzy w 2020 warto poświęcić czas aby znaleźć dentystę w CieszynieDentysta w ZabrzuJak transportować maszyny Od Ręki5 Sprawdzonych Sposobów Aby Kupić Dobrą KawęKurtki i płaszcze w dużym, telegraficznym skrócieO ekologii - przydomowe oczyszczalnie ściekówTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak znaleźć dobrego prawnika (chyba, że Popełniasz Te 10 Największych Błędów)Adres dla firmy - o wirtualnych biurachTreat your car well - it deserve itDla małych dzieci. Zabawki edukacyjne i inne polecane akcesoriaPipes, plumbing and plumbersCzemu dobrze jest wynająć autokar?Dieta dla sportowca- superfoodCo musisz wiedzieć o odświeżaniu i naprawie skórSkuteczne pozycjonowanieJak wygląda drukGood condition of your car - start with engine


Szukając źródła swoich problemów zdrowotnych, skupiamy się zazwyczaj na tym obszarze naszego ciała, którego one dotyczą. Tymczasem należy pamiętać, że nasz organizm to integralna całość i wszystkie organy wzajemnie na siebie wpływają. Czy przyszłoby Tobie do głowy, że problemy z sercem mogą wynikać ze złego stanu zębów? Zapewne nie! Spójrzmy więc na 5 pozornie niezwiązanych ze sobą dolegliwości i przekonajmy się, że ich źródło może znajdować się w jamie ustnej.\nPonad połowa dzieci w wieku 7–18 lat ma krzywy zgryz. Wpływ na to mają różne czynniki: oddychanie przez usta, przerost trzeciego migdałka, zła pozycja spoczynkowa języka, przerost wędzidełka (języka, wargi górnej lub dolnej), ssanie kciuka, smoczka, kredek itp.; złe układanie niemowląt do snu czy karmienie w pozycji zbyt leżącej. Krzywy zgryz to jednak nie tylko problem estetyczny. Utrudnia właściwe rozdrabnianie pokarmów i wyraźne mówienie. Może też prowadzić do poważniejszych problemów ze zdrowiem: powodować bóle głowy, szyi, ramion – a nawet wadę postawy!\nMięśnie, których używamy do przeżuwania i rozdrabniania pokarmów, generują ogromne siły. Szczęki stabilizują wówczas czaszkę. Jeśli szczęka i zęby są krzywe, równowaga sił mechanicznych zostaje zakłócona, a przeciążenia przenoszą się na dalsze partie szkieletu, wpływając destrukcyjnie na ich pracę – co skutkuje między innymi wadą postawy. Na szczęście wadę zgryzu można skorygować znacznie łatwiej niż wady kręgosłupa, dlatego nie warto zwlekać z leczeniem – wyjaśnia dr Barbara Obłoj z Centrum Ortodoncji i Implantologii ODENT.\nZęby mają naprawdę ogromny wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Dlatego warto zastanowić się, czy pewne uciążliwe objawy, których nie możemy się pozbyć w inny sposób, nie wynikają właśnie z problemów w jamie ustnej. Sumienne dbanie o uzębienie może podnieść komfort naszego życia.\n~Monika Dlatego tak ważne jest dbać o zęby:)


Jak na dłoni - Kobieca Reaktywacja\nNie na darmo mówi się, że dłonie to nasza wizytówka. Zadbane są ogromnym atutem wyglądu, w życiu prywatnym i biznesowym.\nO aktualne trendy w manicure i pedicure oraz sekrety dbania o dłonie zapytaliśmy ekspertkę – stylistkę z warszawskiego gabinetu pielęgnacji paznokci – MariD Nails, Mariolę Długoszek.\nDo jakich stylizacji i kolorów najtrudniej było Pani przekonać klientki w ubiegłym roku? A które z nich były największym pozytywnym zaskoczeniem?\nMoje klientki najczęściej wybierają klasyczne kolory, bądź też zachowują naturalny wygląd paznokci, nie malując ich w ogóle, ewentualnie wybierając transparentne róże czy beże, a czasem nieśmiertelny french. Ważne jest dla mnie to, aby na siłę nie przekonywać pań do czegoś, co nie pasuje do ich osobowości, pracy jaką wykonują i upodobań. Jeśli widzę, że inny kształt paznokci bardziej pasuje do dłoni niż ten preferowany przez klientkę, wówczas delikatnie sugeruję, że możemy spróbować coś zmienić. Podobnie jest z kolorami. Jeśli któraś z pań jest otwarta na nowości, bądź sama oczekuje, że coś jej zaproponuję, wtedy mam pole do popisu. Decydujemy o zmianie kształtu paznokci, jeśli jest taka potrzeba, użyciu lakieru hybrydowego w odważnym kolorze np. mocnej fuksji i ozdobieniu wybranych paznokci „efektem syrenki”, „holo”, czy folią transferową. Zazwyczaj nie tyle trudno jest przekonać klientkę aby zaeksperymentowała z nowym kolorem, ale raczej namówić ją na zdobienia, które nadal są na topie. Największym zaskoczeniem były dla mnie metamorfozy „paznokciowe” klientek, które z pozoru wyglądały na bardzo zasadnicze i nielubiące zmian.\nJaki styl w manicure i pedicure ma szansę stać się popularny w tym roku?\nMówiąc o trendach na 2017, na pewno należy wspomnieć o lakierach z błyszczącymi drobinkami, złotych, srebrnych, a nawet perłowych! Pojawia się też kolor czarny, biały i żółty oraz: turkus, lazur, róż i nasycone czerwienie. Jeśli chodzi o zdobienia, wymieniłabym głównie: dekoracyjne kamienie, cekiny, geometryczne wzory, kropki, paski i kolorowy french. Na szczęście dla miłośniczek naturalnych stylizacji, modne będą również paznokcie w kolorze nude. Trudno mi więc do końca przewidzieć, który trend w manicure i pedicure ma szansę na największą popularność. Przekonamy się o tym pewnie już niebawem, ponieważ wszystko zależy od tego… co spodoba się naszym klientkom!\nCzy są jakieś barwy, które królują w zimowych stylizacjach?\nW chłodniejszych porach roku klientki najchętniej wybierają ciemniejsze kolory, nawiązujące do aury. Największym powodzeniem cieszą się wtedy: wszelkie odcienie czerwieni, bordo, beże, brązy, granaty i fiolety. Odważniejsze panie decydują się również na paznokcie w kolorach czerni lub ciemnej zieleni. Niektóre kobiety – nie zważając na aktualne trendy – wybierają jaskrawe czy jasne pastelowe kolory, bo w takich czują się najlepiej, niezależnie od sezonu. Karnawał to czas, kiedy częściej niż zwykle pojawiają się na naszych paznokciach brokaty, kolory srebra i złota.\nCzy tak zwana „hybryda” na dobre zagościła w Polek standardach dbania o urodę dłoni i stóp?\nOczywiście! Stylizacje hybrydowe to doskonałe rozwiązanie dla każdej kobiety, która chce długo cieszyć się nienagannym wyglądem swoich paznokci i marzy o tym, aby lakier utrzymywał się na nich jak najdłużej. Malowanie paznokci lakierem hybrydowym trwa nieco dłużej niż tradycyjnym, ponieważ jest on utwardzany w specjalnej lampie, ale efekt utrzymuje się zazwyczaj około dwóch tygodni. Klientka bez obaw może od razu założyć rękawiczki czy buty, nie martwiąc się o ewentualne odgniecenia czy starcie lakieru. Hybryda utwardza płytkę paznokcia, przez co zmniejsza się ryzyko uszkodzeń mechanicznych. To dlatego stylizacje hybrydowe są coraz bardziej popularne. Panie, które spróbowały tej metody malowania paznokci, zazwyczaj pozostają jej wierne, ponieważ oszczędzają czas spędzany na częstym malowaniu i zmywaniu tradycyjnego lakieru oraz czekaniu na jego wyschnięcie.\nProszę polecić naszym Czytelniczkom coś na wielkie wyjście. Czym oszołomimy otoczenie?\nUważam, że zwłaszcza na szczególne okazje warto wybierać stylizacje, które współgrają z naszym strojem i dodatkami. Możemy pokusić się o mocne, nasycone kolory i efektowne zdobienia na paznokciach, które mogą nam nawet zastąpić biżuterię na dłoniach. Jeśli nie mamy pomysłu, klasyczny czerwony kolor sprawdzi się w większości przypadków, tak jak „mała czarna”, którą zazwyczaj w szafie ma każda z nas.\nProszę zdradzić nam mały sekret – jaki jest złoty środek na codzienną pielęgnację dłoni?\nJeśli chcemy aby nasze dłonie cały czas wyglądały na zadbane, warto systematycznie oddawać się w ręce profesjonalisty, który zadba o paznokcie i skórę, używając odpowiednich kosmetyków i bezpiecznych narzędzi. Jeśli nie możemy pozwolić sobie na wizytę w salonie lub nie mamy na to czasu, wówczas musimy wyrobić w sobie nawyk codziennego dbania o dłonie. Używajmy rękawic przy pracach domowych, chroniąc dłonie przede wszystkim przed detergentami, które są głównym winowajcą problemów ze skórą i paznokciami. Raz w tygodniu należy wykonać peeling, który możemy zrobić samodzielnie w domu np. z cukru i oliwy z oliwek z dodatkiem paru kropel soku z cytryny. Często smarujmy ręce kremem. Na zniszczoną, bardzo suchą skórę, bardzo skutecznie działa maść witaminowa, którą kupimy w aptece za niewielkie pieniądze. Przydadzą się również kosmetyczne bawełniane rękawiczki, które nakładamy na noc na dłonie wcześniej posmarowane grubą warstwą kremu lub maści. Jeśli nie potrafimy samodzielnie wycinać skórek przy paznokciach, bezpieczniej jest używać specjalnych płynów zmiękczających i odsuwać je z płytki drewnianym patyczkiem.\nMariola Długoszek - stylistka paznokci, właścicielka gabinetu MariD Nails\nfot. ekspertki: Dariusz Milewski, fot. stylizacji - archiwum MariD Nails