Gdy diabeł mówi dobranoc\nna podstawie scenariusza filmowego Jerzego Kawalerowicza i Tadeusza Konwickiego\nreżyseria, scenografia, światło: Wojciech Faruga, dramaturgia: Julia Holewińska, kostiumy: Konrad Parol, muzyka: Teoniki Rożynek, ruch sceniczny: Krystian Łysoń\nna motywach Burzy Williama Szekspira w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka\nscenariusz i reżyseria: Piotr Cieplak, scenografia: Andrzej Witkowski, kostiumy: Bajka Mourier; ruch sceniczny: Aleksander Sobiszewski, konsultacje choreograficzne: Leszek Bzdyl, muzyka: zespół Kormorany w składzie: Paweł Czepułkowski, Michał Litwiniec, Tomasz Orszulak\npremiera: 6 listopada 2020 w Centrum Sztuk Performatywnych „Piekarnia” we Wrocławiu\nTeatr Żydowski im. Ester Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie\nwedług Burzy Williama Szekspira w tłumaczeniu na jidysz Yosefa Goldberga\ndramaturgia i reżyseria: Damian Josef Neć, scenografia, kostiumy, wizualizacje: Marta Wieczorek, Maciej Czuchryta, muzyka: Sławomir Kupczak, choreografia: Szymon Dobosik premiera: 3 października 2020; streaming na Festiwalu Szekspirowskim: 24 listopada 2020\nTR Warszawa, scena w ATM Studio\nna motywach The Tempest Williama Szekspira w przekładzie Stanisława Barańczaka\nscenariusz: Grzegorz Jarzyna i Weronika Murek, reżyseria: Grzegorz Jarzyna, scenografia: Fabien Lédé, kostiumy, charakteryzacja: Anna Axer Fijałkowska, muzyka: Piotr Kurek, reżyseria światła: Aleksandr Prowaliński, reżyseria wideo: Marek Kozakiewicz\npremiera na TR Online: 27 listopada 2020\nUbiegły sezon zdominowała, przynajmniej w Warszawie, Matka Joanna od Aniołów, obecny rozpoczął się na polskich scenach pod znakiem Burzy. Przesunięta z marca na wrzesień premiera adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza w Teatrze Narodowym z Małgorzatą Kożuchowską w roli tytułowej i zapowiedzi 2020: Burzy w TR Warszawa skutecznie przyćmiły doniesienia o skromnym spektaklu granym w jidysz w Teatrze Żydowskim (w wyniku obostrzeń pandemicznych na widowni scenki przy ulicy Senatorskiej zasiadało kilkanaście osób, podczas gdy na scenie występuje siedmioro aktorów), jak również o pantomimicznej Wyspie Piotra Cieplaka zainspirowanej motywami z ostatniego dramatu Williama Szekspira i o pierwszej własnej produkcji Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego – Burzy w reżyserii Szymona Kaczmarka. Rzutem na taśmę przed wprowadzeniem drugiego lockdownu teatrów Wrocławskiej Pantomimie udało się zagrać Wyspę, warszawska i gdańska Burza czekają na nowe terminy, podobnie jak ta w Żydowskim na możliwość grania. W sukurs przyszedł Festiwal Szekspirowski, który zaproponował internetowy streaming przedstawień Piotra Cieplaka i Damiana Josefa Necia z gdańskiej sceny oraz jako wydarzenie specjalne transmisję z Warszawy premiery Grzegorza Jarzyny – wszystkie grane do pustej widowni, tylko dla oglądających on-line.\nKumulacje wystawień jednego tytułu mogą nam coś powiedzieć o czasach, w których żyjemy – wdzięczny temat dla eseistów – uwyraźniają też tendencje we współczesnym teatrze. Pisząc o Matce Joannie Jana Klaty i Diabłach Joanny Wichowskiej i Agnieszki Błońskiej, nie sposób było nie zwrócić uwagi na różne strategie reżyserskie wobec dzieła literackiego, które jednocześnie określały tożsamość zespołów (Nowego Teatru i Teatru Powszechnego), funkcje, jakie dla siebie widzą twórcy w społeczeństwie. Obydwa przedstawienia traktowały o wspólnocie (narodowej i religijnej), obydwa konfundowały widzów środkami wyrazu, zastosowanymi nie dla samej prowokacji, ale by zaprzeczyć utartym interpretacjom. Wojciech Faruga, najmłodszy w gronie reżyserów Matki Joanny, na najbardziej zachowawczej scenie spośród trzech z tym tytułem na afiszu, zafundował dzieło precyzyjnie zrobione, ale jednocześnie pozbawione siły – bo przypodobujące się różnym estetykom i w efekcie gubiące przesłanie.\nTeatr Narodowy w Warszawie, Matka Joanna od Aniołów; fot. Magda Hueckel\nPodstawą spektaklu uczynił scenariusz filmu Jerzego Kawalerowicza z 1960 roku, napisany przez reżysera z Tadeuszem Konwickim. Czarno-białe zdjęcia Jerzego Wójcika robią wciąż niesamowite wrażenie. Lutyń w ujęciu filmowców to pusta okolica, w której świszczy wiatr, a dominantą są wyobcowane budynki klasztoru i karczmy. Nie ma dróg, które ułatwiają do nich dostęp, ludzie przedzierają się przez wykroty, piaski, doły, miasto to mur… Prawie każdy plenerowy kadr zahacza o pozostałości stosu, na którym lokalna wspólnota spaliła księdza Garnca; to wciąż solidna konstrukcja. Nawet spotkanie jezuity Suryna z poczciwym proboszczem Brymem, który wziął pod opiekę sieroty po Garncu, odbywa się w tej scenerii, a nie w zaciszu plebanii. To okolica, gdzie diabeł mówi dobranoc.\nWojciecha Farugę – nie tylko reżysera, ale także scenografa i oświetleniowca Matki Joanny w Narodowym – film zainspirował na różnych poziomach. Niską, ciasną sceną przy Wierzbowej wręcz rozsadzają potężne żagwie stosu, przypominające zawalone w pożarze obelkowanie stropu świątyni. Konstrukcja otacza scenę, ginie w mroku albo załamuje swoje odbicie w lustrach ustawionych w tle. Odbija się w nich nie tylko scena, ale i widownia, tworząc wspólną przestrzeń zatrzaśnięcia. To świat czarno-biały, z nieproporcjonalnie dużym okrągłym świetlikiem nad sceną. Nieskazitelnie białym jak hostia, naiwnie mrugającym światłem i poruszającym się w tak zwanych znaczących momentach akcji. W finale okazuje się tłem dla wyniesionej na ołtarze matki Joanny. Nośny zamysł inscenizacyjny psują nie tylko tego rodzaju metafory, ale także kompromisy z rodzajowością, jak wciśnięta z boku izba parobków i działania, które się tam odbywają.\nSpektakl zaczyna się podobnie jak film, od żarliwej modlitwy leżącego krzyżem, samotnego Suryna. Faruga jak Kawalerowicz do końca broni szczerości duszy egzorcysty. Karol Pocheć radzi sobie z tym zadaniem nie gorzej niż Mieczysław Voit w filmie, to najlepsza rola spektaklu. Czarno-biały świat Farugi, choć wybiela matkę Joannę, a z pozostałych sióstr czyni adorujące ją aniołki w giezłeczkach, tak naprawdę brudzi złem, jest nim skażony do cna. Reżyser przypomina o tym dość nachalnie, tu krew, łzy, woda płyną niczym smoła, a dotyk zostawia odcisk sadzy. Ofiara nie zbawia, nie oczyszcza, kaleczy, przypieczętowuje grzech, zakłamuje sumienie nie tylko sprawcy. Jeśli egzorcyzmy mają sens, powinny objąć całą wspólnotę.\nSzczególne skupienie Karola Pochecia już w kolejnej scenie skonfrontowane jest z zachowaniem zakonnic, których opętanie opisuje ekspresjonistyczna maniera choreografii (zakonnice wiją się niczym węże czy jaszczurki). Później jest jeszcze gorzej, jeśli chodzi o pomieszanie aktorskich rejestrów. Demonizm karczmarki-wróżki (Aleksandra Justa) jest jak z obrazka. Odmienność siostry Małgorzaty Akruczy została zakrzyczana chrapliwym głosem Edyty Olszówki – i jakby tego było mało, zakonnica spod kornetu odsłania łysą czaszkę, a szlachcicowi oddaje się niczym bohaterka Szału uniesień Władysława Podkowińskiego. Aktorzy dialogują w tej scenie zmysłową poezją baroku. Jarosław Gajewski gra Wołodkowica w tradycji aktorstwa XIX-wiecznego, już w pierwszym okazaniu się na scenie mówi wszystko o postaci (i to drukowanymi literami), po czym obnosi ją do końca jako pieczołowicie wyrzeźbioną figurę diabolicznego podszeptywacza, tym samym nie dodając nic do dramaturgii widowiska. W podobnym stylu poczciwość księdza Bryma gra Krzysztof Stelmaszyk. Juraj i Kaziuk zostali obsadzeni na zasadzie fizycznego kontrastu – kulturystycznie zbudowany Mateusz Kmiecik i nikczemnej przy nim postury Kamil Studnicki. Czy ta cielesność ma sprzyjać podkreśleniu homoerotycznej fascynacji między parobkami? Ale nie bardzo wiadomo, czemu ten wątek służy. W filmie Mieczysław Voit gra Suryna i miejscowego rebe, do którego pogubiony jezuita przychodzi po poradę w kwestii dobra i zła, aniołów i diabłów. W Narodowym to postaci Egzorcysty i Chrząszczewskiego gra jeden aktor – Adam Szczyszczaj. Szlachcic uwodzący zakonnicę i egzorcysta Matki Joanny mają podobne upodobanie w międzyludzkich grach, lubią samych siebie w tych rolach, oddają się swoim czynnościom jako zmysłowym procederom; tu nie chodzi o sprawy duszy czy serca – kobiety traktują przedmiotowo. Ksiądz nosi niezwykle szykowną sutannę, ze śnieżnobiałymi mankietami i kołnierzykiem, które odpowiednio podświetlone, fluoryzują. Obecność Adama Szczyszczaja w Narodowym po raz kolejny pokazuje kłopotliwość przymusowych transferów, które dokonały się po egzekucji wrocławskiego zespołu. Teatr Polski był zgraną drużyną i jednocześnie błyszczał indywidualnościami. Jego gwiazdy przepięte do stołecznych zespołów zgubiły wypracowany tam styl, trzeba zapewne czasu, by poczuły się znów na swoim miejscu. Wydawało mi się, że Szczyszczaj męczy się w teatrze Farugi, a nawet jest wobec niego bezradny – zwłaszcza w scenie, gdy obnażony do bielizny (a to przecież dla niego nie pierwszyzna), frasobliwie przysiada na przyzbie i bezradnie macha ręką do partnerów, by zaznaczyć kontakt.\nBroni się dobrze inny pomysł Farugi – spotkanie Suryna z cadykiem, konfrontacja z „ja to ty”, gdzie sobowtór przedstawiony jest jako zbiorowość. To znak, że reżyser chce mówić o kryzysie wiary w szerszym kontekście. Zejście w głąb siebie, wewnętrzną walkę podkreśla scenografia: okrągła zapadnia obniża się, staje się pułapką Suryna osaczonego przez spersonalizowane wątpliwości.\nTytułowa bohaterka każe na siebie czekać, pojawia się, gdy już wiemy co nieco na jej temat. Ma odsłonięte jasne włosy ścięte na pazia, czarną sukienkę za kolana (z czasem obnaży ramiona i dekolt), sznurowane zgrabne trzewiki. Wyzwolona rebeliantka, schizmatyczka, Joanna d’Arc? Julia Holewińska, dramaturżka przedstawienia, i reżyser dobudowują postaci konteksty. Zanim się pojawi, chór zakonnic wykonuje pieśń Syren, którą przed śmiercią słyszy Odys w dramacie Stanisława Wyspiańskiego. Przeorysza wydaje się bezwzględna w dążeniu do celu – chce nie tylko być traktowana podmiotowo, ale i wyróżnić się z tłumu wiernych, wszystko jedno opętaniem czy świętością, za wszelką cenę, po trupach, budząc postrach choćby transowym wirowaniem z siekierą. Jej pycha zostaje zaspokojona, w finale Joanna wyniesiona na ołtarze staje się figurą jak z feretronu, można by ją uznać za nieskazitelną, gdyby nie przebiegłość w uśmiechu i triumf w spojrzeniu. W Jeruzalem, dokąd trafiła, by zacząć procesję przez świat, zawsze znajdzie tłum adorujących. Czy to obraz współczesnego Kościoła, pełnego blichtru, pychy hierarchów, pustoszejących świątyń i ulic zapełniających się fanatycznymi wyznawcami? To prowokacyjny finał, ale nie bardzo skleja się ze scenami wcześniejszymi, w których Joanna i Suryn kreowani są na równorzędnych partnerów: wspólnie odmawiają Ojcze nasz po aramejsku (paląc papierosy, jakby zeszli ze sceny), modląc się tekstem św. Katarzyny ze Sieny przechodzą w długie policzkowanie się (zastąpiło samobiczowanie), upadanie i powstawanie. To Suryn po tej walce wydaje się Odysem, rozbitkiem wyrzuconym na brzeg, który nie może wrócić ani do świeckiego świata, ani do Kościoła. Wieczny potępieniec. Zwycięża nie tyle Joanna, ile znajomość mechanizmów robienia kariery.\nFaruga podkreśla wątek fatum obecny w opowiadaniu, oparty na postaci Karczmarki wróżbitki i informacjach o stosunku syna do ojca (przypadek i Suryna, i Juraja), wiąże je motywem siekiery, zbrodni. Wspomnienie z dzieciństwa, którego jezuita nie może wyprzeć (przerażenie człowiekiem, własnym ojcem, który morduje), dogania go, popełnia ten sam czyn (w spektaklu zastępuje go oblanie parobków czarną wodą), choć jego motywy są z gruntu inne. Czy fatum jest silniejsze od ofiary? Reżyser sugeruje takie pytanie, ale apoteoza matki Joanny nie jest na nie odpowiedzią.\nA po burzy przychodzi…\nPiotr Cieplak nie po raz pierwszy zrealizował spektakl opowiadany ruchem, ale po raz pierwszy nie z aktorami dramatycznymi, a z mimami. Można powiedzieć: nic dziwnego, skoro dyrektorem artystycznym Wrocławskiego Teatru Pantomimy od tego roku jest Leszek Bzdyl, choreograf i tancerz od ponad dwudziestu lat współpracujący z reżyserem. Nic dziwnego też, że na nowej wrocławskiej scenie w Centrum Sztuk Performatywnych „Piekarnia” zobaczyliśmy grający na żywo zespół Kormorany. To stała kompania Cieplaka, tak jak scenograf Andrzej Witkowski.\nJak często w teatrze tego reżysera, i to przedstawienie zaczyna się od stanu zero, robione jest na oczach widzów, kreuje banalną codzienność i jednocześnie apokalipsę. Wyspa ma też ton lubianego przez Piotra Cieplaka moralitetu, ale w żadnym momencie nie moralizuje, zmierza ku prostocie znaku. Spektakl zaczyna się od niewinnego dęcia w etniczny instrument, z niego stopniowo Kormorany budują dźwiękowy kosmos. Wśród aktorów wchodzących na scenę w czarnych kostiumach wyróżnia się mężczyzna w spodniach moro, ciężkich butach, z obnażonym tułowiem i głową jelenia na karku. Pod jego okiem rozpętuje się burza: aktorzy zdejmują płachty po bokach, odsłaniają garderoby, odsłaniają teatr, zwoje materiału stają się falami morskimi, spod podestu dla muzyków wysuwa się scena-wyspa. Burza zaskakuje pana w piżamie na spacerze z psem, z odmętów wyłaniają się kolejne postaci (aktorzy zmieniają kostiumy na naszych oczach). Fale niosą starą lodówkę, przedpotopowy dystrybutor paliwa, połamaną sofę, konfesjonał, kulawy fotel, wózek z supermarketu… górnika, baletnicę, biskupa, grubaskę na zakupach, śpiewaczkę, hokeistę... Pozostałości swojskiej cywilizacji. Sama wyspa też jest podejrzana. Może to jedna z dryfujących po oceanach gór plastikowych śmieci? Pośrodku płachta okrywająca niejasny kształt, ściągnięta, pozwala wystrzelić ku górze plastikowej palmie. „Rogacz” wychodzi – i tyle go było. Ariel?\nWrocławski Teatr Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego, Wyspa; fot. Natalia Kabanow\nRozbitkowie wydostają się na brzeg, tworzą gromadę Wąsaczy. Nie ma wątpliwości, że to rodacy. Jeden z płynących stacza walkę z rekinem, traci przedramię, okrwawiony opatrunek szybko zostaje nanizany na antenkę wyciągniętego zza pazuchy turystycznego radyjka i powiewa jako biało-czerwona flaga. Odradza się wspólnota, przez szum fal i skrzeczenie ptaków przebija się ulubiona przez polskiego papieża Barka, za chwilę kibolskie śpiewy... Ale do konsolidacji zbiorowości najbardziej przydatny jest odmieniec. Nie jest to bezludna wyspa – mieszka tu Kaliban. Osobnik kolorowy jak tropikalny ptak, ma ruchy klasycznego tancerza. To jedyna istota z darem mowy, prawdziwy obcy – Hiszpan mówiący monolog Kalibana w ojczystym języku i łamaną polszczyzną.\nWąsacze kolonizują wyspę, pacyfikują autochtona i wprowadzają swoje porządki – najważniejsze to zatknąć flagę na palmie, choćby to miało oznaczać zniszczenie drzewa. Zaprowadzenie swojskości na nowym lądzie nie odmienia biegu życia, każdy szuka drugiej połowy – oglądamy usiłowania Ferdynandów i Mirand od młodości po starość. Już, już wydaje się, że raj odzyskany, a tu znów anarchia, konwulsyjne chwilowe szczęście, kryzys. Kaliban wraca na scenę w białej szpitalnej koszuli (kaftanie wariata?) i to on formuje kondukt żałobny, niczym anioł odprowadza plemię Wąsaczy na śmierć. W tym tańcu pobrzmiewa i polonez, i finał z Salta, i kołysanka z Dziecka Rosemary, i pochody ku Zagładzie z przedstawień Tadeusza Kantora, które wiedli rabin-dyrygent czy Wuj Stasio. Muzyka Kormoranów jest ostra, wielowątkowa, bogata w urywane melodie, rytmy, takty. Postaci ze świadomością kresu życia ściągają posiwiałe i wyłysiałe peruki, aktorzy słuchają z offu epilogu Prospera mówionego do widzów – to monolog rozpisany na ich głosy. To oni są bezradnym czarodziejem, który zdjął płaszcz, konfrontują się z własną kondycją i proszą publiczność o wybaczenie i łaskawe brawa.\nTakie teraz czasy, że wszystko znów staje się polityczne. Cieplakowa wyspa jest Polską, palma tą zasadzoną przez Joannę Rajkowską w Alejach Jerozolimskich, a ruchy mimów manewrami plemion polskich w okolicach ronda de Gaulle’a. Ta aluzyjność nie szkodzi przedstawieniu, jego słabością jest brak artystycznego wyrazu. Tak jakby zespół Wrocławskiego Teatru Pantomimy pod nową dyrekcją sam stał na skrzyżowaniu dróg, tradycji własnej i poszukiwania nowych sposobów opowiadania ruchem, mimiką. Tu tym twórczym novum był udział grających na żywo Kormoranów. Ich muzyka była żywiołem, wszechświatem, pozostałe elementy inscenizacji należały do przyziemności, charakterystyczności. Oczywiście zamierzonej przez reżysera: trochę z Bułhakowa, ale też trochę z czeskiej prowincji, jak pisze w programie. Nowa dyrekcja Wrocławskiego Teatru Pantomimy – Olga Nowakowska i Leszek Bzdyl – nie proponują na dzień dobry rewolucji, raczej ewolucję, o czym świadczą pierwsze premiery ich dyrekcji – Los Mimos (kreacja zespołu) i Wyspa – oraz rozpoczęta właśnie rezydencja Małgorzaty Wdowik.\nPatrzę w ekran komputera, czekam na projekcję Der Szturem. Cwiszyn / Burza. Pomiędzy w czasie realnym, kiedy spektakl grany jest w Gdańskim Teatrze Szekspirowskim. Zespół Żydowskiego odbywa podróż, by wystąpić do pustej widowni… Lepsze to niż nic, przynajmniej otoczenie pozwala na przeprowadzenie transmisji, co zapewne nie powiodłoby się w warszawskiej ciasnej przestrzeni. Od razu widzę też, ile tracę. W ekranie odbija się moja twarz i tło pokoju, w kadrze napisy polskie i angielskie, obraz jest zafałszowany. Jeśli wziąć pod uwagę, że inscenizacja w znacznej mierze polega na projekcji zdjęć i animacji komputerowej, która zalewa scenografię i aktorów, to efekt jest w dwójnasób zakłócony. Na rodzimej scenie podest biegnie wzdłuż sali po podłodze, kończy się z dwóch stron pionowymi żaluzjami, które są zarazem ekranami i portalami dzielącymi miejsce akcji od kulis. Widzowie siedzą w jednym rzędzie z każdej strony podestu, mają możliwość objęcia wzrokiem zdarzeń i projekcji na obydwu jego końcach (monitory z tłumaczeniem mają na wprost). Kamera transmitująca spektakl nakierowana jest na jeden ekran i podest, rzadko kiedy udaje się jej pokazać skrawek drugiego portalu. Na Senatorskiej aktorzy są pomiędzy widzami, czasem wprost do nich grają. W Gdańsku wokół podestu jest pusto, co znaczy coś innego.\nTeatr Żydowski im. Ester Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie, Der Szturem. Cwiszyn / Burza. Pomiędzy: Miranda – Wanda Siemaszko, Kaliban – Marcin Błaszak; fot. Natalia Kabanow\nPowierzchnia podestu jest lustrem, w którym odbijają się projekcje, jarzeniówki wyznaczają jego krawędzie – jak wybiegu. Widmowa, wieloznaczna przestrzeń na ekranie komputera nie ma już tak zasysającej dotkliwości, jaką zapewne odczuwają widzowie opleceni siecią tych samych obrazów, co aktorzy.\nNie ma wątpliwości, że jesteśmy w Warszawie – jednocześnie tej przedwojennej, zbombardowanej, i tej powojennej, która wypełnia tkanką miejską wyrwy w przestrzeni. O podeście można też pomyśleć jako kładce pomiędzy aryjską częścią Warszawy a gettem. O tym adresie świadczą też użyte w scenariuszu teksty z archiwum Emanuela Ringelbluma czy piosenka Władysława Szlengiela Mała stacja Treblinki. Świadczy też jidysz, którym mówiona jest większość kwestii. W powidokach miasta, którego nie ma, słyszymy mowę społeczności, która umarła razem z nim. Ale przecież nie jest to język martwy, to język nieobecny, przynajmniej na ulicach dzisiejszej Warszawy.\nReżyser Damian Josef Neć w spotkaniu po streamingu wyjaśnił, że pomysł na Burzę w jidysz przyszedł wraz z informacją o inscenizacji Leona Schillera zrealizowanej z łódzkim Folks un Jugnt-Teater w 1938 roku. Pół roku później tę samą Der Szturem pokazano z sukcesem w Warszawie, tuż przed burzą, która zmiotła twórców i publiczność żydowskiego teatru. Schiller powtórzył inscenizację (z dekoracjami Władysława Daszewskiego) w roku 1947, też w Łodzi, w Teatrze Wojska Polskiego, i też przywiózł ją do stolicy – ale grał już z inną obsadą i w polskim przekładzie. Realizatorzy Der Szturem. Cwiszyn / Burza. Pomiędzy są jak najdalsi od rekonstruowania tamtego przedstawienia, ciekawią ich harmonie i dysonanse między przeszłością a dziś.\nMirandę gra najstarsza aktorka w zespole, blisko dziewięćdziesięcioletnia Wanda Siemaszko, świadek Holokaustu (jej obecność na scenie ma podobne znaczenie jak Danuty Szaflarskiej w Między nami dobrze jest Jarzyny), krucha staruszka i dziewczynka zarazem. Ciemna sukienka z białymi mankietami i kołnierzykiem wydzierganymi na szydełku, płaskie pantofelki przypominają i szkolny strój, i ubranie na śmierć, które kiedyś kobiety szykowały sobie za życia.\nWprowadza ją na scenę Ariel (tak jak i inne postaci) – ten, który robi burzę-show. Jerzy Walczak gra go jako istotę androgyniczną: w obcisłym kombinezonie, kampowych butach za kolana, na wysokich obcasach, z obrożą-naszyjnikiem, z łysą czaszką. Porusza się niczym na voguingowym parkiecie, ale w jego bohaterze nie ma kampowego dystansu, jest subtelnie zasugerowane skazanie na rozdrapywanie przeszłości, brak wolności. Oglądamy sceny z pamięci Mirandy. Wanda Siemaszko to jednocześnie postać z dramatu i świadek Historii, jak Ariel skazana na to, by wciąż i wciąż opowiadać, co pamięta. Upływ czasu sugerowany jest prostymi znakami. Na ramieniu Prospera pojawia się opaska z gwiazdą Dawida. W ostatniej swej scenie Henryk Rajfer zdejmuje płaszcz, sięga po mikrofon, kontaktuje się z publicznością po polsku, niczym stand-uper (dowcipkuje na temat Holokaustu jako dobrego produktu; dywaguje, czyja śmierć jest lepsza: „moja” – Żyda czy „twoja” – widza, w domyśle Polaka).\nKaliban (Marcin Błaszak) ma słowiańską urodę, ze sobą rozmawia po polsku, z przybyszami w jidysz, którego go wyuczyli. Mundurek, który nosi, dodaje mu cech aryjskich. To już nie harcerz, może raczej członek Hitlerjugend. Jego kanciaste, ciężkie ruchy (świetna choreografia) czynią z niego kogoś na kształt golema, jakby ktoś/coś poruszało od środka jego powłoką. Stefano i Trinkulo (Barbara Szeliga, Joanna Przybyłowska) ubrani są w podobne mundurki. Szybko swój pozna swego. Kaliban mierzy palcami i strzela w ciemiężców, Ariela i Prospera. W tym momencie aktorzy wchodzą z ról, buntują się: ile lat można grać te same role, być na nie skazanym przez emploi i zespół, do którego się przystało?! Strzały Trinkula to palec skierowany w widownię, pytanie polszczyzną: „Znasz jakiegoś Żyda?” i porozumiewawcza szybka odpowiedź: „Nie, ale Żyd to Żyd”.\nAntonio (Marek Węglarski) jest rozbitkiem, Żydem ocalałym z Holokaustu, z pogromu, każdym „innym” zaatakowanym na ulicy, to Jeremiasz z tałesem na głowie, głoszący biblijne lamentacje. Jedna się z bratem, żeni syna z Mirandą, ale już nic nie jest takie jak kiedyś: tałes służy jako chupa, a pan młody odmawia pod nią nie ślubną przysięgę, a kadysz po hebrajsku. Ferdynanda gra Jerzy Walczak, wciąż jest w kostiumie Ariela (światło zmienia kolor kombinezonu), jest tak samo nieokreślony, nieuchwytny jak duch wyspy. To niespełnione marzenie Mirandy, pragnienie miłości idealnej, stąd w ustach postaci granej przez Wandę Siemaszko Pieśń nad Pieśniami. Częściej obecny jest na projekcji, jako wizerunek generowany przez sztuczną inteligencję. „Pomiędzy” wydaje się czyśćcem, wypełnionym wiecznymi potępieńcami. W finale Ariel przybiera tę samą pozycję, co na początku przedstawienia.\nSpektakl Damiana Josefa Niecia jest krótki, mocny, świetnie też pomyślany scenograficznie, muzycznie, choreograficznie i znakomicie zagrany. Imponująca praca zespołowa.\nTrudno mi ocenić premierę Grzegorza Jarzyny na podstawie streamingowego premierowego przekazu. Nawet nie dlatego, że towarzyszyły mu techniczne problemy. Z próby dla mediów zapamiętałam, że projekcje na trzech otaczających scenę ścianach i muzyka zabierają widzów w kosmiczną podróż z bohaterami. Transmisja odbiera tę moc obrazowi, przedstawienie śledzi się jak grę komputerową, czemu sprzyja instalacyjna scenografia i stylizacja (w wyglądzie i języku) mieszkańców wyspy na kosmitów bez płci. Mają nawet swoją Łajkę – wabi się Kreska.\nTR Warszawa, 2020: Burza; fot. Monika Stolarska\nTytuł zdradza, że Grzegorz Jarzyna nawiązuje do swojego 2007: Macbetha, a tym samym do 2001: Odysei kosmicznej i rozwija Burzę zrealizowaną z podobną grupą współpracowników rok wcześniej w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. O ile film Stanleya Kubricka z 1968 roku kreował wizję początku następnego tysiąclecia, o tyle Jarzyna datuje swe Szekspiry teraz. Produkcje te łączy rozmach, nowoczesna technika wykorzystana na potrzeby sztuki i… centrum dowodzenia, obecne w obrazie po to, by pokazać jego kryzys i próbę zniszczenia przez wroga. Makbet odnosił się do wojny w Iraku, agresji zachodnioeuropejskiej cywilizacji na arabską, Burza do naszych nieszczęść. Już w pierwszej scenie słyszymy z offu dialogi, w których rozpoznajemy ostatnie słowa załogi tupolewa lecącego na patriotyczne uroczystości do Katynia: „pull down, kurwa, pull up, kurwa, w górę, kurwa, over…” – krzyczy brat do brata. Na miejscu katastrofy walają się nie tylko części kadłuba samolotu, ale ludzkie szczątki, jedna z ofiar to strasznie ważna osoba. Te aktualizacje nie nastrajają dobrze do spektaklu. Gdy w toku przedstawienia słyszę „wypierdalać”, którym Kaliban usiłuje wyrzucić z wyspy niemiłych mu gości, gdy widzę krwawą błyskawicę na twarzy Ferdynanda (Natalii Kality), czuję niesmak jak w niegdysiejszym teatrze aluzji. I jeśli nawet Grzegorz Jarzyna zaręcza w wywiadach, że znaki te pojawiły się na próbach Burzy wcześniej niż na ulicach, to czy nie powinno go to raczej skłonić do ich eliminacji? Dziwi mnie przestrojenie jego teatru na ton łatwej komunikacji, która szybko uwalnia emocje, pozwala artystom poczuć się aktywistami.\nCzęść pierwsza mniej więcej wyczerpuje przebieg dramatu, z tym że wyspy nikt nie opuszcza. W akcie drugim jej mieszkańcy i rozbitkowie muszą nauczyć się obcować ze sobą i z wyspą; mierzą się z przyszłością, konsekwencjami, które zawdzięczają rozwojowi cywilizacji. Stopniowo brakuje wody, jedzenia, światła słonecznego, powietrza… Dla tych na scenie jest już za późno, by wyciągnąć wnioski z błędów poprzedników i swoich, by wsłuchać się w mądrość natury. Po burzy tylko apokalipsa. Jarzyna zwraca się już nie do Polaków, ale do ludzkości, do każdego z osobna człowieka z ekologicznym ostrzeżeniem: niszcząc to, co jest nam nieodzowne do życia, zabijamy siebie, inność, wolność w wymiarze zbiorowym i jednostkowym. A więc precz z antropocentryzmem, władza człowieka nad światem to przemoc!\nNiestety przedstawienie nastrojone jest na ton tyleż słuszny, co nieznośnie pompatyczny. Rozegrane jest bez dystansu do konwencji, którą reżyser wybrał, co kiedyś było siłą jego teatru. Nie pomoże ani obecność na scenie duetu Trynkulo i Stefano, ani nastrojowe piosenki Ariela, ani sztuczna inteligencja, która wykorzystując dane pozyskane od widzów i twórców tu i teraz, ma ponoć wpływ na przebieg spektaklu. Przedstawienie grzeszy też pretensjonalnością w demonstrowaniu, że wszyscy są tu równi i antyprzemocowi. Końcówki żeńskie i męskie użyte w kwestiach są usilnie nieprzyporządkowywane do płci postaci i aktorów, a Grzegorz Jarzyna ogłasza w mediach nie tylko kres antropocentryzmu, ale także kres dominacji reżysera w teatrze. Teraz głos ma „Zespół”, dowodem 2020: Burza. Materiał prasowy o premierze tak właśnie jest podpisany.\nByć może bariera ekranu komputera i zakłócenia internetu sprawiły, że nie uwierzyłam w łzy Prospera, rozpacz innych postaci, w siłę czerwonego pioruna na twarzy Ferdynanda, który(a) upomina się o prawa kobiet. Wizja zabójczych skutków antropocentryzmu dla świata opowiedziana zaawansowaną techniką dodaje formie widowiska dziwnie anachronicznego posmaku (już nie retro, ale vintage), a jego przesłanie czyni nieskutecznym. Oby premiera na żywo zmieniła tę konkluzję.\nZ numeru: Didaskalia 161\nMaryla Zielińska – absolwentka krakowskiej teatrologii, pracowała w Starym Teatrze, Teatrze Narodowym i Wrocławskim Teatrze Współczesnym, „Didaskaliach”, „Gazecie Wyborczej”.\nSource URL: https://didaskalia.pl/artykul/gdy-diabel-mowi-dobranoc


W krainie Pepe Vagabundo: Skażenie środowiska\nPo tym jak Alma Vagabunda i Helena Oceaniczna zaopatrzyły się w absolutnie niezbędne im gadżety podróżnicze ... misjonarki wróciły na szlak najtrudniejszych wędrówek w ich życiu...wędrówek w głąb siebie.\nWspólnymi siłami wglądały wnikliwie z 6 perspektyw w przeróżne rewiry każdej z ich osobowości. Wytrwale (blisko do 4 nad ranem) szukały własnych prawd zarówno po zacnych jak i cienistych stronach osobowości.\nAlma bacznie obserwowała swoje reakcje na stawiane pytania oraz tezy...kontynuowała marsz do podstaw agresji. Nie zadawalają jej dotyczasowe wnioski o prawidłowym braku akceptacji krzywd wyrządzanych istotom słabszym, mniejszym, bezbronnym. Naturalnej złości na taki bieg wydarzeń na świecie. O identyfikowaniu sie z osobom krzywdzoną emocjonalnie w związkach. O jej impulsywnej naturze, itd.\nStrudzoną wysiłkiem emocjonalnym nad pracą poznawczą Almę...Pepe obszczekał przez ogrodzenie. Gdy otwarła się bramka brykał z radości, oblizywał Almę i nie odstępował na krok...wyrwał się nawet Papie za Almą przez bramę.\nPapa zaś w czasie, gdy Alma psychologizowała w przyjaciółkami obserwował zachowania Vagabundy w ogrodzie i układał puzle z jego przeszłością. Wnioski, które wyciągnął po 24 godzinach poparte są także doświadczeniem związanym z oporem Pepe przed wyjściem do piwnicy nawet w towarzystwie Almy. Papa jest święcie przekonany, że Józek Włóczykij był chowany do psich walk w ciemnej piwnicy. Alma odrobinę w to niedowierza, jej wątpliwości wzbudza brak agresywnych reakcji na korytarz piwniczny oraz brak agresywnych zachowań wobec psów, gdy spuścić Józia ze smyczy. Teza Almy jest mniej brutalna: kochany Czarny Włóczykij ma za sobą kojcowe bądź ogrodowy żywot i zamykany i być może zamykany był przez poprzedniego właściciela w piwnicy. Nie był też przez niego własciewie socjalizowany z innymi psami.\nNajmniej odległa przeszłość żywieniowa psa oddanego na służbę do Papy zagraża totalnym kataklizmem, klęską tyksologiczną w krainie. Nalot toksycznych Wagabundzich bąków.\nAutor: Dominika Fortuna o 09:11


Badania: motocykliści są atrakcyjniejsi - Big BikerBig Biker\n← Dziękuję ci za motocyklizm, tato! – czyli motocyklowy Dzień Ojca!\nPierwszy motocykl świata →\n„Dlaczego nas to nie dziwi?” – to najpopularniejsze komentarze pod informacją o ostatnich badaniach, w których okazało się, że wystarczy tego samego gościa przebrać w motocyklowe ciuchy, by został przez kobiety oceniony jako bardziej atrakcyjny, niż zazwyczaj. Badania przeprowadzono w UK na zlecenie angielskiej firmy ubezpieczeniowej na 1000 osobach.\nW badaniu wykorzystano zdjęcia modeli i modelek, którzy na potrzeby badań na zdjęciach kontrolnych prezentowali się w zwykłym, codzienny stroju, zaś na zdjęciach, których dotyczyło badanie – w strój motocyklowy, zazwyczaj z kaskiem w dłoniach. Okazało się, że ci sami ludzie są zupełnie inaczej oceniani w zależności od tego, jakie zdjęcie zaprezentowano badanym. Modele w strojach motocyklowych zostali uznani za bardziej atrakcyjnych i to we wszystkich badanych grupach wiekowych. Dla przykładu: wśród badanych 25-34 latków atrakcyjność osoby ubranej w strój motocyklisty wzrastała aż o 23%, zaś w grupie wiekowej 55-64% wciąż była większa o 10%.\nPrzy okazji sprawdzono również inne wskaźniki: pytano badanych jak oceniają osobę płci przeciwnej posiadającą motocykl. Wyszło na to, że aż 34% uważa posiadaczy motocykli za bardziej odważnych (28%) oraz bardziej zabawnych (23%) od nieposiadających motocykli.\nCo więcej: aż 25% badanych młodych mężczyzn zadeklarowało, że są w stanie udawać, że posiadają motocykl, by zaimponować kobiecie, a 31% oświadczyło, że gdyby miało się okazać, że to wywrze wrażenie na potencjalnej partnerce, to w tym celu są skłonni kupić motocykl i nauczyć się na nim jeździć.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami Badania: motocykliści są atrakcyjniejsi, motocykle, motocykliści, przystojni motocykliści. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Ford Fusion 1.4 benz. - Autolis\nSamochód średniej wielkości z dużym , pojemnym bagażnikiem. Idealny dla pięciu osób z bagażami. Nieduża pojemność silnika decyduje o tym , że auto jest ekonomiczne. Wyposażony w klimatyzacje, elektryczne lusterka, elektryczne szyby,poduszki powietrzne. Ulubione auto rodzin z dziećmi i amatorów samochodów marki ford.


Sprężarki śrubowe Mark MSM – Kompresory małej mocy - PDAIR\nStrona główna / Mark: sprężarki, osuszacze, filtry / Sprężarki śrubowe MSM\nMSM Mini: 2,2 - 3 - 4,5 - 5,5 kW,\nMSM Maxi: 7,5 - 11 - 15 kW\nPrzeznaczony do nowych lub niezależnych instalacji, gdzie oprócz sprężonego powietrza wymagany jest niski poziom hałasu.\nUrządzenie składa się z elektrycznej sprężarki śrubowej nabudowanej na zbiorniku.\nModel sprężarki z osuszaczem. Zaprojektowany z myślą o instalacjach, gdzie wymagane jest sprężone powietrze o niskim ciśnieniowym punkcie rosy. Urządzenie składa się z elektrycznej sprężarki wraz z osuszaczem nabudowanej na zbiorniku. Osuszacz zawiera czynnik chłodniczy R 134 oraz posiada wskaźnik punktu rosy automatyczny spust kondensatu.\nJeżeli wymagane jest odolejone sprężone powietrze, MSM MAXI może być zintegrowany z filtrami usuwającymi olej i z centralnym, elektronicznym spustem kondensatu.\n- Dostarcza suche, sprężone powietrze\n- zdecydowanie wydłuża żywotność urządzeń pneumatycznych\n- poprawia jakość produktu końcowego\n- wymaga mniej miejsca na instalację\n- redukuje koszty instalacji osuszacza\n- wykorzystuje czynnik chłodniczy przyjazny dla środowiska\nSprężarki MSM – dane techniczne


Statyw fotograficzny Manfrotto 475B Pro Digital - WYSYŁKA W 24H dcfoto.pl\nStrona główna » Statywy i akcesoria » Statywy fotograficzne » Statyw fotograficzny Manfrotto 475B Pro Digital - WYSYŁKA W 24H\nKod producenta: 475B\nDługość statywu po złożeniu wynosi 80 cm, maksymalna wysokość to 188 cm, a minimalna 43 cm. Waga statywu wynosi 4.3 kg, a maksymalny udźwig 12 kg pozwoli pracować z profesjonalnymi lustrzankami cyfrowymi oraz kamerami średniego formatu.\n475B Pro Digital przeznaczony jest do ciężkich prac w terenie jak i studio. Wytrzymała aluminiowa konstrukcja oraz nowoczesne rozwiązania gwarantują niezawodność podczas wieloletniego użytkowania nawet najcięższych warunkach. Statyw został wykonany z wytrzymałego stopu aluminium. Posiada trzy sekcje nóg, a także wyjątkowo stabilny oraz szybki systemem blokady. Jeszcze większa stabilność została uzyskana dzięki teleskopowym rozpórkom. Wysuwana kolumna centralna napędzana jest przekładnią zębatą za pośrednictwem korbki. Precyzyjna poziomica spirytusowa pozwoli ustawić kamerę idealnie w poziomie. Nogi natomiast zakończone są gumowymi stopkami z wysuwanymi metalowymi kolcami gwarantując stabilność w każdym terenie takim stok, kamienie, a także woda.\nWysokość maksymalna: 188 cm (z wysuniętą kolumną), 162 cm (bez wysuniętej kolumny)\nMinimalna wysokość robocza: 43 cm\nDługość statywu po złożeniu: 80 cm\nKolumna centralna z przekładnią zębatkową\nŚrednica nóg: 35, 30, 25 mm\nWbudowana bąbelkowa poziomica spirytusowa\ndługość złożonego statywu 80.0 cm\nśrednica nóg 35 . 30 . 25 mm\nmaksymalna wysokość 188.0 cm\nmaksymalna wysokość (z opuszczoną kolumną centralną) 162.0 cm\npolecane wózki 114. 181B\nKlienci, którzy kupili produkt Statyw fotograficzny Manfrotto 475B Pro Digital - WYSYŁKA W 24H kupili również:


Wyposażenia dla kota - jakie warto zakupić? Kuweta czy transporter dla kota? - Mediabuy\nWyposażenia dla kota - jakie warto zakupić? Kuweta czy transporter dla kota?\nWyposażenia dla kota – jakie warto zakupić? Kuweta czy transporter dla kota?\n25 września 2018 Iwona Janowska\nKotki to stworzenia przeważnie domowe, które wyjątkowo idą na pole. Dla porównania psiaki wyprowadza się na spacery cyklicznie, dlatego mają swobodę samodzielnego wybiegania się, a także załatwienia swoich potrzeb fizjologicznych. Domowe koty niestety takiej okazji nie mają, stąd każdy porządny właściciel powinien zagwarantować im komfort i właściwe akcesoria. Do wielu towarów, które niezastąpione są dla kota, należą między innymi miski, zabawki, posłanie plus oczywiście kuweta. Ta ostatnia jest wskazana dla utrzymania czystości w mieszkaniu czy domu, oraz też, ażeby dać mruczkowi odpowiedni komfort. W różnorodności produktów danych dla kota znajduje się też mnóstwo kuwet. Są różnego rodzaju, wielkości i także wyglądu, jak i głębokość. Nic niezwykłego więc, że posiadacze kotków niesłychanie często mają problem z wyborem dobrej kuwety dla swojego ulubieńca.\nsklep zoologiczny transporter dla kota https://www.krakvet.pl/transportery-dla-kotow-torby-kontenery-dla-kota-c-384.html\nW zależności od sklepu oraz zawartości jego asortymentu możemy zastać kuwety, które będą kwadratowe, okrągłe, prostokątne, tudzież także trójkątne. Nadto wybierając kuweta dla kotów, możemy napotkać odmienne warianty – wersje odkryte, z zamykanym wejściem, z drzwiczkami albo bez. Szczególnie łatwo pogubić się w ilości i rodzajach, zatem przed doborem kuwety warto zobaczyć teksty informacyjne. Odpowiednia kuweta na kotka winna charakteryzować się właściwą głębokością, i przede wszystkim wielkością. Dla kota stanowi to ogromne znaczenie ze względu na to, iż z natury są to szalenie higieniczne stworzenia, które muszę mieć umożliwione korzystne warunki do powszechnej higieny. Wbrew pozorom kontur kuwety także ma znaczenie. Przede wszystkim musimy wziąć pod rozwagę wiek pupila i także jego zdolności. Ażeby też sobie zagwarantować luksus, pragniemy zastanowić się, gdzie w pomieszczeniu lub domu postawimy kocią kuwetę. Takie przemyślenia wspomogą w wyborze prawidłowego modelu.\nDo jednych z najcharakterystyczniejszych grzechów przy doborze kociej kuwety należy nieprzystosowanie do wielkości. Jakikolwiek kot podczas załatwienia swoich codziennych spraw fizjologicznych pragnie stanowiska. Z powodu za ciasnej kuwety zwierzak może prawdopodobnie czuć dyskomfort, co w efekcie może doprowadzać do załatwiania swoich spraw poza wskazanym miejscem. Drugim z najpospolitszych błędów przy doborze kuwety jest jej forma. Niestety nie każdy kot potrafi i także lubi korzystać a z kuwety z drzwiczkami lub z nakryciem. Aby zapobiec tegoż błędu, należy zastanowić się, czy nasz kot uwielbia zamknięte przestrzenie i także czy czuję się w nich luksusowo. Kłopotem są zarówno drzwiczki, gdyż poniektóre kotki niestety nie potrafię ich obsługiwać. Głównie wtedy obchodzą własną toaletę, a sprawy higieniczne składają na naszych dywanach czy chodniczkach łazienkowych. Zasadniczo wygląd kuwety nie posiada większego znaczenia, dla pupila liczy się ilość miejsca i głębokość. Typ z powodzeniem możemy wyszukać pod własne potrzeby oraz miejsce. Innym grzechem właścicieli kotów przy organizowaniu przestrzeni higieny stanowi dobór trafnego żwirku. Powinien on realizować oczekiwania kotów, nie powodować skaleczenie łapek, i przede wszystkim pochłaniać zapach i także wilgoć. Wybór żwirku to wówczas jednak problem na oddzielny wpis.\nKażdy właściciel kota powinien myśleć, że funkcjonuje uniwersalna zasada tycząca kociej toalety. Kuwety w mieszkaniu powinno być tyle ile kotów oraz jeszcze jedna sztuka. To zatem kot finalnie przesądza, gdzie będzie załatwiał swoje sprawy fizjologiczne, dlatego powinniśmy dać mu możliwość wyboru, a w razie potrzeby zmiany środowiska. Także ostatnią niesłychanie istotną rzeczą stanowi regularne sprzątanie oraz mycie kociej kuwety. Pupil, który nie będzie miał udzielonych tychże ważnych warunków do życia w budynku, z całą gwarancją będzie dawał nieczystości za kuwetą. W ekstremalnych wypadkach stwierdzi własne rozczarowanie poprzez załatwianie spraw fizjologicznych na pościeli, dywanach albo w butach.\nGdzie najlepiej jest kupić karmy dla własnego psiaka bądź kotów?\nCopyright mediabuy.pl © Wszelkie prawa zastrzeżone


"Pytanie na śniadanie". Małgorzata Opoczowska miała wypadek na planie śniadaniówki! Gwiazda TVP doznała poważnej kontuzji - Telemagazyn.pl\nJoanna Sikorska 06.09.2021 19:27, Pytanie na śniadanie\nMałgorzata Opczowska jest od niedawna gospodynią "Pytania na śniadanie" i wyrasta na prawdziwą gwiazdę TVP. w życiu prywatnym też ma dobrą passę - jakiś czas temu wzięła ślub. Niestety dziś (6.09) poinformowała, że miała wypadek...\nMałgorzata Opczowska pokazała zdjęcia ze ślubu! Bajkowa sceneria i zjawiskowa sukniaZobacz więcej\nOkazuje się, że wydarzył się on na planie "Pytania na śniadanie" - po zakończeniu programu przebiegła po kamiennej ścieżce i upadła. Od razu przewieziono ją do kliniki ortopedycznej. Jak dowiedział się Pomponik prześwietlenie wykazało zerwane więzadło. Prezenterka musi nosić ortezę, ale nie traci dobrego humoru. - To jest test dla mojego małżeństwa z Jackiem. Teraz będzie musiał nosić mnie na rękach - mówiła Pomponikowi.\nDziękuję za wszystkie miłe slowa i życzenia pierotu do zdrowia. Jestem wzruszona Waszą troską 🥰 I spieszę z wyjaśnieniem. Bieganie w szpilkach po ogrodzie, w którym są kamienie odradzam. Raz źle postawiona noga i chrup.. w kostce. Będzie dobrze ! Trzymajcie się zdrowo - napisała fanom na Instagramie.\nMałgorzata Opczowska nie zamierza jednak robić przerwy w pracy. Nadal będziemy oglądać ją w TVP Info i "Pytaniu na śniadanie".\nJuż raz miałam podobny wypadek, zerwałam więzadło w drugiej stopie i na maturę przyszłam o kulach. Taka już jestem. Nie lubię sprawiać kłopotów i przesuwać terminów - zdradziła w rozmowie z Pomponikiem.\nmałgorzata opczowska tvp pytanie na śniadanie


Gdzie w Warszawie można zjeść najlepsze ciastko z truskawkami?\nTen artykuł to oda do truskawki! Zamiast rymów kruche ciasto, zamiast metafor kremy i bita śmietana. Zobaczcie, czyje truskawkowe ciastka to istna poezja, a potem zabierzcie na nie znajomych. Szybko, szybko, póki owoce są najlepsze, a w powietrzu czuć zbliżające się wakacje...\nhttps://cukiernialukullus.pl/, https://www.instagram.com/cakesbybartekboratyn/?hl=en, https://www.instagram.com/baja.weganskacukiernia/?hl=en, https://www.instagram.com/cukierwcukrze/?hl=en\nW Lukullusie czeka na Was Casablanca – pyszny ekler z truskawkami, konfiturą z cytrusów, kremem waniliowym z wanilią Bourbon i bitą śmietaną z nutą kardamonu. To tegoroczna nowość, ale od kilku lat kochamy z tej cukierni też Truskawki w Milanówku, czyli tartę i tartaletki z kruchego maslanego ciasta z mielonymi migdałami, kremem waniliowym z ekstraktem kwiatu pomarańczy i oczywiście do tego świeże truskawki.\nDo Lukullusa tędy.\nTruskawki w Milanówku, Tamten ganeczek w dzikim winie, Te interludia na pianinie, To jeszcze mi się śni, Truskawki w Milanówku, Pogodny wuj reakcjonista, który „Brygadę Pierwszą” świstał Słuchając BBC\nSezon truskawowy w pełni także u Bartka Boratyna! Wpadajcie do nowej cukierni Bartek Boratyn Pâtissier na bezy z truskawką, eklerki z truskawkami, no i oczywiście słynne torty i serniki (artykuł jest o ciastkach, ale musimy napisać, że nieziemski tort z truskawkami też tu można zamówić).\nZapraszamy na Lirową 26 w Warszawie.\nKażda eklerka u Bartka (nasz typ to szczególnie ta czekoladowa), to mistrzostwo świata. Pycha!\nTruskawki w Milanówku Na talerzykach Rosenthala Przysiadły od hołoty z dala Wśród śmietankowej mgły.\nO cukierni Baja, już Wam kiedyś opowiadała u nas Małgosia Minta, o tutaj. Bardzo się cieszymy, że utalentowane właścicelki tego kultowego już miejsca także celują w truskawki! Zjemy tutaj tartaletki z kremem pistacjowym i truskawkami...\noraz placek z rabarbarem, truskawkami i budyniem. Coś czujemy, że będziemy śnić o nim zimą i jesienią!\nCH Arkada (1 piętro, Solec 81/B lokal 62a), Warszawa\nTruskawki w Milanówku I ten przechodzień, spacerowicz, Inteligentny jak Gombrowicz, To właśnie byłeś ty.\nTruskawkowe damy czekają też na Was w autorskiej cukierni Magdy Wawrzaszek Cukier w cukrze na warszawskiej Pradze.\nSpróbujcie koniecznie bezy z truskawkami, bitą śmietana i dżemem truskawkowym oraz tartaletek z budyniem i truskawkami.\nInżynierska 1 lok.81 wejście od, Wileńska 13, Warszawa\nTruskawki w Milanówku, Na widelczyku srebrnym drżące, O cichym zmierzchu sprzyjające Związkowi dusz i ciał.\nCukier Puder to mała, klimatyczna cukiernia i kawiarnia znajdująca się w warszawskim śródmieściu. Kontynuuje ona tradycje tego miejsca, sięgającą 1921 roku... Czy truskawki wtedy smakowały tak samo jak dziś? Tego nie wiemy, ale wiemy, że ciastka tam są niezmiennie pyszne.\nNoakowskiego 10, Warszawa\nMasz ochotę na więcej słodkości? Zajrzyj tutaj.\nCytat pochodzi z utworu Hanny Banaszak „Truskawki w Milanówku”, słowa Wojciech Młynarski.


Safety 1st Timba - Pytania i odpowiedzi\nNasz #MUSTHAVE grudnia 2018\nTop 10 Bestsellery przedświąteczne - AKCESORIA\nArtykuły dla dzieci Warszawa Wola\nBobas lubi wybór, czyli karmienie dzieci metodą BLW [PORADNIK]\nSafety 1st Timba krzesełko do karmienia\nDrewniane krzesełko, które służy dziecku od 6 miesiąca aż do 10 roku życia.\ncena: od 245 zł\nDzień Dobry, jaka jest szerokość pomiędzy nogami krzesła na dole -przy podłodze ? - z uwzględnieniem grubości nogi od krzesła. Muszę sprawdzić czy krzesło zmieści mi się do tak by zasunąć dwa krzesła obok siebie. 20.11.2018 o 10:15\nDzień dobry, szerokość krzesełka to 46cm. Proszę zwrócić uwagę, że nie jest to najszersze miejsce tego produktu. Plastikowe mocowanie blatu, w górnej części daje dodatkowe 3 cm. Upraszczając, potrzebuje Pani 50 cm wolnej przestrzeni. Pozdrawiam.\nWitam, Czy do Krzesełka Timba jest możliwość dokupienia części zapasowych- dokładnie zapinki do pasów, która po 5 szczęśliwych latach użytkowania krzesełka pękła. Pozdrawiam 09.08.2018 o 09:18\nDzień dobry, niestety nie mamy takich części zamiennych. W tej sprawie najlepiej kontaktować się bezpośrednio z dystrybutorem. Pozdrawiam.\nWitam, Widzę że tylko krzesło w naturalnym koleorze nie jest objęte promocją? Czy udałaoby się wynegocjować mi jakiś rabat? 27.06.2018 o 08:15\nDzień dobry, kolory oznaczone symbolem "powiadom" są niedostępne w sprzedaży. Pozdrawiam.\nCzy krzesełko się składa, aby zajmowało mniej miejsca? 18.05.2017 o 13:33\nWitam serdecznie, Krzesełko nie składa się do mniejszych rozmiarów. Pozdrawiamy, Tosia.pl\nJakie są wymiary blatu? 11.09.2016 o 18:56\nWitam. Blat ma wymiary 49cm na 20 cm (w najwęższym miejscu). Pozdrawiam\nJaka jest różnica między White a Happy Woods? Czy różnią się kolorystycznie? 30.07.2016 o 19:47\nWitam, tak jak na zdjęciu kolor Happy Woods posiada wkładkę, natomiast kolor White jej nie ma. Pozdrawiam, Tosia.pl\nCzy po zdjęciu tacki zostaje barierka bezpieczeństwa? 15.06.2016 o 12:48\nWitam, potwierdzam, po zdjęciu tacki pozostaje barierka zabezpieczająca. Pozdrawiam, Tosia.pl\nWitam serdecznie, Do ilu kg wytrzymuje fotelik (jakie są dane w specyfikacji)? Z góry dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam 02.06.2016 o 09:43\nWitam, maksymalny udźwig tego krzesełka to 30 kg. Pozdrawiam,Tosia.pl\nChcę kupić krzesełko w kolorze białym. Jaki kolor wyściółki jest dotępny. Krzesełko ma być dla chłopca, czyli kolory inne niż różowy, itp 14.12.2015 o 01:52\nKolor wyściółki jest przypisany do każdego koloru krzesełka.\nW jakim kolorze jest wysciolka w White? 10.11.2015 o 20:49\nKolor white podobnie jak natural nie ma wyściółki.\nCzy krzeselko w kolorze splash grey jest jeszcze dostepne ? Jezeli nie to czy multi candy jest kolorem zblizonym tj czy bedzie pasowslo jedno do drgiego ? 15.10.2015 o 16:02\nNie posiadamy krzesełka w kolorze splash grey, natomiast kolor multi candy jest kolorem zbliżonym. Nie mamy możliwości porównania obu kolorów na żywo.\nCzy można dokupić poduszkę do koloru natural? 27.05.2015 o 13:52\nWitam Czy kolor biały jest dostępny? 19.02.2015 o 15:33\nPytania o dostępność proszę kierować na adres tosia@tosia.pl\nRozumiem, że cena zawiera w sobię tackę i pasy bezpieczeństwa? 25.11.2014 o 14:15\nCzy blat jest przykręcany cy jakoś inaczej, łatwiej zakładany? Rozumiem, że po zdjęciu blatu oprócz pasów zostaje jeszcze barierka podtrzymująca brzuszek. Czy można tą barierkę założyć jak już dziecko będzie siedziało przypięte pasami? Obawiam się, że moje dziecko, które nosi szynę i ma szeroki rozstaw nóżek, nie wejdzie przez tą barierkę... 18.11.2014 o 14:56\nCzy krzesełko White ma wyściółkę tylko w kolorze niebieskim? 27.07.2014 o 20:57\nZ Państwa odpowiedzi wynika, ze kolor grey ma odcień zieleni,chyba ze szary to odcień,któregoaktualnie nie ma w ofercie. Bardzo proszę o rozjasnienie, bo zależy mi na zakupie :) 01.06.2014 o 11:45\nWpadający w odcień zieleni (ciepły szary) jest splash grey, a nie grey. Kolory Grey i Multi Candy Grey są typowo szare.\nMulti candy i splash grey różnią się chyba tylko wyściółką, a kolor drewna jest taki sam? Czy to taki sam kolor jak w grey? 31.05.2014 o 20:04\nMulti Candy ma taki sam kolor jak Grey, natomiast Splash ma drewno jaśniejsze, a szary ma delikatny odcień zieleni.\nCzy krzesełko w kolorze Natural jest pokryte jakimś lakierem czy jest to surowe niewykończone niczym drewno? 10.05.2014 o 11:55\nCzy wyściółka do koloru white jest w zestawie czy trzeba ją dodatkowo zakupić. 03.05.2014 o 09:31\nCzy tylko kolory Grey i White mają miękką wyściółkę? Kolor Natural ich nie posiada? 18.03.2014 o 13:42\nCzy można dokupić osobno miękką wyściółkę siedziska i oparcia do koloru NATURAL ? 14.10.2013 o 11:45\nNiestety u nas nie ma takiej możliwości.\nChciałam zapytać na jakiej minimalnej i maksymalnej wysokości może być siedzisko (od podłogi) oraz na jakiej wysokości jest blat (mierząc od podłogi). 12.10.2012 o 22:51\nSiedzisko bez użycia podnóżka można opuścić na 22 cm od podłogi maksymalna wysokość siedziska 60 cm. Blat umieszczony jest na wysokości 84 cm.


Furia - G. M. Ford\nSeattle, rok 2001. Do egzekucji Himesa pozostało sześć dni. Leanne Samples przyznaje, że obciążając go przed laty, kłamała. Jeśli to jednak nie Himes jest mordercą, to kto nim jest? I czy uda się odnaleźć prawdziwego sprawcę, zanim stracony zostanie niewinny człowiek? Tego z pozoru niewykonalnego zadania podejmują się Corso – obecnie sławny autor powieści kryminalnych – oraz Meg Dougherty, fotoreporterka o ciele pokrytym tatuażami. Tymczasem w Seattle dochodzi do kolejnego morderstwa kobiety. Po latach seryjny morderca znów uderzył... Jednak policja, bojąc się kompromitacji, utrzymuje ten fakt w tajemnicy. A czasu jest coraz mniej...\nfuria, morderstwa, bestialstwo, oskarżenie, ofiary, pedofil, morderca


W moim ubezpieczeniu nie ma ochrony od Covid-19. Czy mogę ją dokupić? | Rankomat.pl\nNie ma takiej możliwości. Ubezpieczyciele nie oferują ubezpieczenia od Covid-19 jako osobnego dodatku. To część konkretnego pakietu, w skład którego może wchodzić jedna bądź kilka opcji ochrony w razie zarażenia się koronawirusem:\nW naszym kalkulatorze na ekranie wyników jasno i przystępnie przedstawiamy informację, o tym czy i jakie ubezpieczenie od Covid-19 zapewnia dana polisa. Można porównać poszczególne pakiety między sobą, sprawdzić w szczegółach oferty, co dokładnie gwarantuje ubezpieczyciel oraz zapoznać się z ceną.\nW razie dodatkowych pytań można się skontaktować się z naszym doradcą pod numerem 22 270 00 00 lub mailowo: turystyka@rankomat.pl lub bezpośrednio z towarzystwem, którego polisę się kupiło.


Dla pociech – dzieci | Blog poświęcony SEO Dla pociech – dzieci – Blog poświęcony SEO\nDla wielu rodziców dziecko jest z ciągłymi wyzwaniami, sprostanie rodzicielstwu jest misją bardzo pracochłonny, czasochłonnym i zmuszającym nas jako opiekunów do ciągłego zaskakiwania malców.\nSklep z zabawkami jest miejscem, w którym wyszukać można zarówno produkty bardzo ciekawe, rozwijające, uczące malucha nowych kwalifikacji, jak i produkty niebezpieczne.\nDecydując się na zakup zabawki warto zatem z dokładnością rozważyć czy jest ona odpowiedzialna dla naszej pociechy, czy kolejna gra komputerowa stanowiła będzie dla niego punkt rozwojowy, a ma możliwość wręcz inaczej, wywierana presja na przemoc, lejąca się krew będzie stawiana na piedestale. Ukazują się miejsca, w których edukacyjne zabawki królują, pierwsze domowe chemiczne laboratorium, we własnym zakresie tworzone kryształki, puzzle, maty modelarskie, dające dziecku sposobność zarówno zabawy, w jaki sposób i wyzwania związanego z własnym wkładem pracy.\nTo od nas zależy, jak rozwijają się nasze pociechy, to nasza uwaga, zainteresowanie, niemniej jednak i wspólnie spędzany czas pozwalają na kształtowanie niezwykłych osobowości, świadomych własnych zalet, kwalifikacji czy edukacji.\nSpędzanie czasu z maluchami nie musi oznaczać nudy i wielogodzinnego gapienia się w telewizor, ma możliwość tym razem wspólny czas spędzimy na planszowej batalii, umiejętności logicznego myślenia, ćwiczeniu pamięci, układaniu słów grze zespołowej, czyli dodawaniu cech naszym pociechom fantastycznie bardzo istotnych w kolejnym życiu.


Wysłany: 2012-03-10, 18:19 [MOC] Wieża\nWysłany: 2012-03-10, 18:27\nSpodziewałem się tak bardzo tyranych "kamieni wychodzących w wieżę", czy jakoś tak.\nWysłany: 2012-03-10, 18:41\nCoś mi nie pasują te czerwone cegły. Generalnie to raczej cegły są pod tynkiem (np szarym), ale nawet nie o to chodzi, za dużo ich trochę i wygląda, jakby wieża miała wysypkę :P Zamień tak ze 2/3 na szare, jasne z pojedynczymi ciemnymi albo i w ogóle bez ciemnych, a te czerwienie co zostaną ułóż w plamy po kilka.\nZa to kształt mi się podoba. I wszystkie detale. Zwłaszcza ten podwieszony kosz i scenki rodzajowe na dole (więcej zdjęć podnóża! Tam się tyle dzieje, a mamy 1 urywkowy obrazek).\nWysłany: 2012-03-10, 18:42\nA szkoda! Wyglada bardzo fajnie ale chcialoby sie zobaczyc wiecej.\nWysłany: 2012-03-11, 07:21\nZa mało widać. Powiększałem kilka razy aby zobaczyć różne szczegóły i nie udało się:). Strasznie fajnie wyglądają te bordowe cegły daja wrażenie czasu jaki upłynął od zbudowania tej wieży.\nWysłany: 2012-03-11, 08:44\nCoś mi nie pasują te czerwone cegły. Generalnie to raczej cegły są pod tynkiem (np szarym), ale nawet nie o to chodzi, za dużo ich trochę i wygląda, jakby wieża miała wysypkę\nStrasznie fajnie wyglądają te bordowe cegły daja wrażenie czasu jaki upłynął od zbudowania tej wieży.\nMyślę, że to jest ten przypadek, kiedy budowano naprzemiennie z kamienia i cegły. I wcale żaden tynk tu nie odpadł, tylko tak to ma od nowości. Bardzo ładnie te cegły wyglądają.\nJedyne do czego bym się przyczepił to zbytnia pękatość górnej części. Co prawda ten element funkcjonuje w świecie LEGO, bo wielu tak buduje (żeby nie szukać daleko - Wieża Braci Karwika), co nie zmienia faktu, że w średniowieczu takie coś nie mogłoby powstać.\nW tym przypadku wystawanie górnej części poza mur na jeden stud byłoby zgodne ze sztuką budowlaną. Dwa study już byłoby trochę ryzykowne, ale jeszcze do przyjęcia.\nWysłany: 2012-03-11, 10:04\nZgadzam się z jednym z przedmówców, mam dokładnie takie samo odczucie - wieża ma wysypkę. Ale to odczucie jest tylko z odległej perspektywy, z bliska detale robią dobre wrażenie.\nWysłany: 2012-03-11, 11:02\nCiekawa pstrokacizna. Nie widziałem takiego muru w oryginale, ale zapewne gdzieś jest.\nNie chciałby ktoś napisać na Pyrkon prelekcji pt.: "Wieża z klocków lego jako symbol falliczny wśród AFOLi"?\nW końcu trochę tych wież powstało ;)\nWysłany: 2012-03-12, 09:02\nWieża jest ze świata fantasy i troszku inaczej należy wg. mnie na nią spojrzeć. Bez wątpienia nowatorstwem jest zmiksowanie szarego kamienia z cegłą, jak w świece realnym średniowiecza co zauważył już Zgrredek. Fakt, ażurowe przypory przerabiał już Karvik w Wieży Braci, ale wykorzystywanie innych sprawdzonych metod, myślę, że niczym złym nie jest.\nWysłany: 2012-03-15, 19:02\nMyślę, że to jest ten przypadek, kiedy budowano naprzemiennie z kamienia i cegły.\nBardzo piękne tłumaczenie, ale niestety nie prawdziwe. Kit ludziom wciskasz :). Cegły zostają czerwone , bo tak mi się to najbardziej podoba.\nZwłaszcza ten podwieszony kosz i scenki rodzajowe na dole (więcej zdjęć podnóża! Tam się tyle dzieje, a mamy 1 urywkowy obrazek).\nTen "kosz" to klatka. Tam na dole aż tak wiele sięnie dzieje.\n(żeby nie szukać daleko - Wieża Braci Karwika)\nFakt, ażurowe przypory przerabiał już Karvik w Wieży Braci,\nBardzo chciałem zbudować sobie podobną wieże, gdy zobaczyłem ją na żywo w Warszawie owo uczucie się spotęgowało. Dlatego podobieństwo jest dosć duże. Co prawda starałem się aby było jak najmniejsze, lecz doszedłem do wniosku że nie będę na silę budował w sposób który mi mniej odpowiada.\nPierwsza wersja wieży nie miała pękatej górnej części. Wyglądała z nią jakoś tak nisko i delikatnie co przyczyniło się do jej rozbiórki. Pękata góra dodaje jej siły i powagi.\nStrasznie mi nie idzie robienie zdjęć, zwłaszcza dużych mocy. I się muszę przyznać że ten moc miał iść pod młotek bez zdjęć zaraz po wybudowaniu. Efka mnie wymęczyła żebym jednak jakieś zrobił. A jak już były zrobione to szkoda było nie wrzucać ich tu.\nWysłany: 2012-03-15, 22:54\n"Wieża z klocków lego jako symbol falliczny wśród AFOLi"\nAaa, no jak tak to już nie czepiam się tej pękatości.\nWysłany: 2012-04-08, 17:55\nWracając do pękatości wieży....\nJedyne do czego bym się przyczepił to zbytnia pękatość górnej części.\nWiem że to nie ze średniowiecza budowla, lecz z okresu sprzed pierwszej wojny światowej. Ale w sumie to prawie to samo :P.\nOstatnio zmieniony przez 2012-04-20, 20:08, w całości zmieniany 1 raz\nWiem że to nie ze średniowiecza budowla, lecz z okresu z przed pierwszej wojny światowej. Ale w sumie to prawie to samo :P.


METEOPROG.PL. Długoterminowa prognoza pogody w Pohorce na 15 dni\nDługoterminowa prognoza pogody w Pohorce.\nPogoda w Pohorce\nPrognoza pogody w Pohorce na 20 10 - 24 10\nPogoda w Pohorce: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Małe zachmurzenie - <= 5 stopni chmur piętra niskiego,\nPogoda w Pohorce: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Pohorce: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Pohorce: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.


Jak wybrać kotły na pellet?\nDomy na poziomie\nWybranie nawet kotłów jednego rodzaju wymaga zapoznania się z poszczególnymi typami urządzeń. Model kotłów różnią się między innymi sobą zarówno wykorzystaniem różnych materiałów do wykonania urządzenia. Obecnie stosowane są materiały ceramiczne, ale również stal wysokiej jakości, co przekład się na możliwość znacznego zmniejszenia kosztów związanych zarówno z użytkowaniem urządzenia w zakresie napraw, ale również pozwala na zwiększenie wygody w zakresie regularnego użytkowania kotłów. Jednocześnie poszczególne modele kotłów mają również odmienne parametry techniczne. W tym względzie kotły na pellet muszą być w pełni dopasowane do budynku, w którym mają być one zastosowane. Najważniejsza jest moc urządzenia, gdyż wpływa ona na możliwość zapewnienia w danym rodzaju budynku optymalnych warunków cieplnych.\nOptymalne warunki cieplne są różne w zakresie poszczególnych rodzajów budynków. Z jednej strony w nowoczesnych budynkach najnowsze materiały budowlane pozwalają na uzyskanie znacznie mniejszych kosztów związanych z ogrzewaniem poprzez dużo mniejsze straty ciepła w całym budynku. W ten sposób można wybrać kotły na pellet, które mają dużo mniejszą moc, a jednocześnie pozwalają zapewnić właściwą temperaturę. W starszej generacji budynkach niezbędne jest postawienie na kotły dużo większej mocy.\nPrzy decydowaniu się na kotły, gdzie pali się pelletem można również liczyć zarówno na ekonomiczność takiego rozwiązania, a jednocześnie można również uzyskać bardzo dużą funkcjonalność w zakresie użytkowania urządzenia. W tym względzie można korzystać choćby z automatycznych systemów ładowania paliw a także sterowania kotłem poprzez jego programowanie, co pozwala na użytkowanie kotła przy minimalnej obsłudze ze strony użytkownika.\nSalonowe centrum dowodzenia\nBo najważniejsza jest przecież kanapa! To ona jest centralnym punktem wystroju...\nObecnie, jak będziemy mogli przyznać, trudno by było funkcjonować, gdyby nie to...\n© Copyright jamrog.pl. All Rights Reserved.


4 września 2017 w Eksperci Śnieżka - farby, lakiery, emalie, systemy dekoracyjne\nZabieram się za malowanie słupków ogrodzeniowych na których pojawia się już rdza. Mimo , że na fakturze jest słupek ocynkowany.\nOczyszczę papierem, na to farba podkładowa antykorozyjna i chlorokauczukowa.\nOd środka też rdza ich bierze i zastanawiam się czy można jakoś je zabezpieczyć . Czytałem o zalewanie cementem ale są różne opinie , jedni że pomaga drudzy , że rdzewieją jeszcze bardziej bo cały czas wilgoć trzyma. Znalazłem parę wpisów aby zalać przerobionym olejem silnikowym ale co jak trzeba będzie kiedyś wymienić słupki , trochę oleju wyleje się na ziemie...\nDoświadczenia z wypełnieniem słupków betonem mam akurat dobre. Muszą być tylko szczelnie wypełnione, a od góry jakiś kapturek.\nOd środka skutecznym zabezpieczeniem może być też wysmarowanie bitumem. Jeżeli słupki są już osadzone trzeba zrobić taki wycior żeby dało się go wygodnie włożyć od góry.\nSłupki często najbardziej rdzewieją tuż ponad gruntem. Tu trzeba je zabezpieczyć b. starannie. Jeżeli to słupki osadzane bez podmurówki lepiej zrobić na powierzchni gruntu dość szeroka stopę fundamentową z betonu.\nWypełnianie słupków metalowych betonem niesie za sobą ryzyko rozsadzenia słupków przy minusowych temperaturach. Takich rzeczy nie powinno sie robić. Jeżeli już rdza bierze je od środka to nie ma co tu ratować i zabezpieczać, żywota takim słupkom za dużo nie przedłuży się, szkoda tylko zachodu i poniesionych kosztów.\nW miejscu gdzie się słupki wchodzą w beton ,tuż ponad gruntem gdzie są w ziemi, odsunę ją i zamaluje lepikiem na zimno.\nKapturki od góry są , czy są skorodowane w środku nie wiem, ciężko zobaczyć co tam się dzieje metr niżej dlatego chcę zabezpieczyć.\nPiszesz aby wypełnienie betonem było szczelne, tylko jak to zrobić . Cement, piach , woda , zrobić rzadką zaprawę i wlewać ?\nZ tym wyciorem i bitumem dobry pomysł, tylko z czego go zrobić i jaki bitum zastosować w miarę rzadki ?\n6 537 postów\nWypełnianie słupków metalowych betonem niesie za sobą ryzyko rozsadzenia słupków przy minusowych temperaturach.\nDlaczego? czyżby beton rozszerzal się na mrozie? A może słupki się zwężą i pękną?\nBzdura mam takie zalewane betonem 30lat i nic.JEdynie jak źle osadzisz w ziemi to Ci podniesie\nJeżeli ma być niezbyt gęsty, do łatwego nałożenia, to np. Abizol R (ciekły) lub Abizol P (gęstszy, półciekły), ewentualnie inny w tym typie.\nWycior z odpowiednio długiego, prostego kija lub pręta zbrojeniowego lub gwintowanego (można połączyć z kijem, albo 2 pręty sczepić nakrętką).\nW koniec kija wkręcamy długi wkręt i dowiązujemy mocny, cienki sznurek (np. nylonowy). Na kij nawijamy kilka warstw płótna i ciasno związujemy sznurkiem. Płótno powinno sięgać trochę poza koniec kija, na wkręt, żeby można je tam było związać sznurkiem. Wycior z płótna tak ze 20-30 cm, średnica nieco mniejsza niż średnica wewnętrzna słupka. Po zamoczeniu ruszamy nim góra-dół i lekko kręcimy, żeby wymazać porządnie rurę od środka\nPręt gwintowany ma sens, jeżeli uda się dobrać wałek malarski pasującej średnicy, wtedy stabilizujemy go na pręcie nakrętkami i mamy gotowy wycior.\nBeton najlepiej żeby miał niewiele wody. Zbyt rzadki po związaniu dostanie skurczu i nie będzie wcale dobrze wypełniał słupka. . Da się wypełniać nawet mieszanką o konsystencji mokrej ziemi, tylko trzeba go ubijać grubym kijem co jakiś czas. Może być też gęstoplastyczny, do przesztychowania prętem. Trzeba sobie dobrać/zrobić jakiś lejek do napełniania, ze średnicą wylotu minimalnie mniejszą od słupka. Świetny jest blaszany, ale ostatecznie posłuży nawet 5-litrowa butelka plastikowa z obciętym dnem.\nPS. Do mieszanki betonowej warto dodać nieco wapna, do 5% masy cementu. Jest bardziej plastyczny, a po związaniu szczelność betonu jest nawet lepsza niż bez tej modyfikacji.\nZacząłem malowanie, odkopanie ziemi, wyczyszczenie z rdzy, farna antykorozyjna podkładowa I potem chlorokauczukowa, element słupka który jest w ziemi wymazany lepikiem na zimno,wyglada to dobrze.\nDo rzeczy, z ciekawości włożyłem pręt do słupka i woda stoi ok 0.5m, kapturki plastikowe są założone. Słupki stoją już 5 lat i nie rozsadzilo żadnego w zimie.\nCo z tym fantem zrobić teraz?rozumiem że jak jest woda to jeszcze szybciej rdza je zje?\nWywierć dziurki, spuść wodę, jakimś "wyciorem" rozprowadź wewnątrz chociażby ten lepik na zimno, wklej te kapturki na lepik co by nie wpuszczały więcej wody do środka.\nAlbo do stojącej wody dodaj inhibitora takiego, który stosuje się np w instalacji centralnego ogrzewania... No nie - to żart\n32 minuty temu, rustin napisał:\nDlatego pisałem że wypełnienie betonem jest złym pomysłem. Czekałem tylko aby nie uprzedzać faktów to co napisałem o wodzie. jeżeli wypełnisz słupek betonem to kapilarnie podciągnie wodę na całej wysokości słupka i przy dużych mrozach może rozsadzić słupek. Wiem co pisze bo tak miałem.\nJedynie co możesz zrobić zabezpieczyć te słupki od środka jakąś farbą bitumiczną.\nInhibitor w c.o. dodaje sie gdy instalacja jest wykonana z różnych materiałów a w szczególności gdy rurki są miedziane a grzejniki aluminiowe bo to aby nie wytwarzał sie wodór i nie korodowały grzejniki (to w takim expresowym skrócie) . W słupkach inhibitor nic nie da.\nTylko ze trzeba czekać aż ta woda wyparuje, dopiero wtedy można od środka lepikiem jak jest woda to chyba bez sensu? Wyparuje wogole?\nSłupki są częściowo w ziemi więc ciężko by wywiercic przy samym dole, czy potem ta dziurką woda tam się nie dostanie?\nsą preparaty antykorozyjne na bazie wody.\nPo spuszczeniu wody zakleisz dziurkę - lepikiem, dekarskim uszczelniacze... W razie czego pobawisz się szmatką na drucie: zanurzysz, zamoczysz, wyciągniesz, wykręcisz, zanurzysz ... itd do skutku!\nW blokach - szczególnie w tych starych - instalacje są stalowe i są odpowiednie inhibitory.\nA jak masz kompresor i pistolet do malowania, to przedłuż rurkę ssącą ze zbiorniczka na farbę pistoletu wężykiem, włóż wężyk do słupka - może wyciągnie...\nA dosuszyć można powietrzem - przez dłuższy czas dmuchać wężykiem z kompresora.\nPrzed malowaniem można było słupek podgrzać np lutlampą, dosuszyć, ale teraz tak się nie da.\n35 minut temu, bajbaga napisał:\nTzn ze można malować jak jest woda w środku? Już wiem jak wyciągnę ta wodę, odkurzacze przemysłowym może się uda.\nMoże napisać konkretnie o jaki preparat Ci chodzi?\nNie malować, tylko dodać środka i tak zostawić - chyba...\nPomalować od wewnątrz, zalać i cieszyć się że nie będzie słychać, że rdza wpierdziela rurę.\nTo możesz powiedzieć o co Ci chodzi i jak zrobić?\ni ja tak mam i średnio się obawiam rdzy od wewnątrz co innego od zewnątrz w środek nawaliłem betonu z dodatkiem krystalicznym i kapilarnie to on mi nie podciągnie nawet gdyby się starał.\na słupki wersja ekonomiczna z lerua żaden tam cud\nDnia 4.09.2017 o 21:55, Budujemy Dom - porady budowlane i instalacyjne napisał:\nTak pewnie dla zasady bym się nie zgodził co więcej wapno ma odczyn zasadowy i przyspiesza korozję a na wodoodporność wpływ ma odwrotny od tego który raczyłeś wpisać - z WAPNA NIE ROBIMY DODATKU W pomimo tego że pierwsza litera się zgadza\nU mnie rozsadziło i to nie stało sie rok, czy dwa po zalaniu. Kilka lat słupki stały i też nie wszystkie słupki aby nie było, że wyolbrzymiam temat uważam, że jeżeli od samego początku dobrze sie słupek uszczelni od spodu i od góry to nie ma potrzeby aby go od środka zabezpieczać antykorozyjnie czy zalewać betonem.\nU mnie rozsadziło i to nie stało sie rok, czy dwa po zalaniu. Kilka lat słupki stały i też nie wszystkie słupki aby nie było,\nCzy rozsadziło je na całej długości - czy na jakimś konkretnym odcinku, np powtarzalnie u góry?\nKilka słupków w różnych miejscach. I rozsadziło to być górne określenie bo po prostu pękły.\nCzyli mam dwie opcje do wyboru , zalać cementem lub jakimś lepikiem tylko które lepsze rozwiązanie , zdaję sobie sprawę , że nie będzie co wieczne rozwiązanie ale chcę przedłużyć ich żywotność ile się da. Oczywiście wcześniej spróbuję wyciągnąć wodę odkurzaczem.\nSłupki są osadzone w ok metrowym fundamencie , były wiercone dziury świdrem i zalewane słupki , od góry są kapturki plastikowe więc , nie mam pojęcia skąd tam jest woda.\njeszcze co do tego sposobu bo bajbaga już nie odpisuje o co chodziło dokładnie.\nczyli do rury w której jest woda dodać środka antykorozyjnego coś w stylu co się daje do układów CO , tak ? a co jak woda wyparuje ? wtedy środek też z tego co wyczytałem, a jak znowu woda się skądś weźmie to już nie będzie z tym środkiem a tak cały czas zalewać to bez sensu\nEdytowano 10 września 2017 przez rustin (zobacz historię edycji)\nA ja powiem tak, zabezpieczyć od środka byłby sens gdyby to były nowe słupki, teraz jak weszła już rdza to żaden środek nie pomoże a środki poniesione i praca na zabezpieczenie od środka słupków przedrażają inwestycje, gdyby poczekać aż zgniją do końca i zamontować nowe podejrzewam, że wyjdzie taniej albo w tej samej cenie . Tak na chłopski rozum to np weźmy pod lupę auto, od nowego jest pokryte dobrą ochronną antykorozyjną a pomimo tego rdza i tak się pojawia, a teraz malując rdzę (bo przecież jej ze środka nie wyciągnie i nie wyczyści do gołego metalu) co to da? ile przedłuży życie tym słupkom?\nGdyby to miało by przedłużyć ich żywotność o parę lat to gotowy beton w workach czy lepiszcze nie jest drogie .\nTak myślę skąd tam woda , nie było jakiś ulew ostatnio i jest dość sucho.\n11 minut temu, rustin napisał:\nMusiała najwyraźniej podejść z gruntu poprzez fundament betonowy słupka, a że dół słupka zaślepiony jest zaprawą betonową to woda wejść weszła dojść łatwo bo napór zewnętrzny był spory ale wyjść już tak łatwo nie ma bi nie działa na nią żadne duże ciśnienie , więc jest sobie.\ni tak będzie co jakiś czas więc chyba prędzej w tym przypadku jeżeli coś wogole ma pomóc będzie lepik bo beton i tak podciągnie wodę jak zaleję nim słupki i będzie mokry na całej wysokości . Dobrze myślę ?\nTak mi sie też wydaje (bo tak było u mnie z tymi słupkami zlanymi betonem), że beton podciągnie wodę na całej wysokości i może dojść do rozsadzenia słupka przy mrozach, może ale nie musi. Mogą być bardzo sprzyjające warunki do takiego zjawisko, np ciepło w dzień a w nocy bardzo zimno np -20 stopni.\nLepik może mieć ciężar właściwy mniejszy niż woda i będzie pływać...\nNie "zaklei" wewnętrznej powierzchni słupka, więc radziłbym wybrać - tak czy inaczej - wody, podsuszenie - tak czy inaczej - wnętrza i dopiero wtedy wymazać tym czarnym... jeśli na bazie wody, to też przed ponownym zakorkowaniem - podsuszyć.\nPrzed tymi mazianiami wodę oczywiście wyciągnę ze słupka. Lepik jest na bazie rozpuszczalnika , przynajmniej ten co mam , na bazie wody jest dysperbit.\nCzy te słupki są w opłakanym stanie czy chcesz jak to mówią dmuchać na zimne? jeżeli te słupki są w dobrej kondycji to tylko pomaluj je na zewnątrz i tyle. Mało kto robi konserwacje słupków od środka, a ogrodzenia stoją latami.\nw środku nie wiem jakie są , z zewnątrz trochę pordzewiały ale jak zobaczyłem tą wodę to pomyślałem o jakiejś konserwacji od środka.\nJeżeli rdza ich nie przeżera to tylko pomaluj od zewnątrz. Myślisz, że każdy zagląda do środka słupków? Podejrzewam że u innych też jest woda w środku słupków, może mniej a może więcej niż u Ciebie, ale oni nie zaglądali i maja spokój. Ty zajrzałeś i teraz masz dylemat, było trzeba nie zaglądać i nie było by sprawy\njoks 1 005\n8 999 postów\nrustin , chcesz te ogrodzenie mieć na 1000lat?\nzrób jak radzi Mhtyl, szkoda "nafty" na tę robotę, musisz się i tak liczyć z tym, że za Twego żywota będziesz musiał raz to ogrodzenie wymienić, czy mymaziasz te słupki od środka czy nie, maluj na zewnątrz, będzie ładnie i zabezpieczy choć z zewnątrz. 10 lat temu też miałem taki dylemat, ale szybko odpuściłem, szkoda roboty\nTo jak wygląda z wierzchu , nie zapowiada aż tyle lat a na fakturze niby ocynk....\nJak będę miał czas to się pobawię i wymaziam jak nie to dam sobie spokój tak jak mówicie\nDnia 10.09.2017 o 08:52, MTW Orle - osuszanie budynków napisał:\nW małej ilości, tak jak napisałem (do 5% masy cementu) wapno ma właściwości uszczelniające dla mieszanki betonowej. To zjawisko znane od dziesiątków lat, ale nieco zapomniane. Jerzy Nechay, jeden z twórców żelbetnictwa w Polsce, podawał nawet, że wapna może być do 10% wagi cementu.\nO korozję w wyniku dodania wapna bym się nie obawiał. Zaprawa cementowo-wapienna nie powoduje korozji stali, a wapna jest tam więcej. Nota bene, mieszanka betonowa też ma odczyn zasadowy (pH nawet powyżej 12) i właśnie dlatego chroni stal przed korozją.\nja tam z panem Nechay dyskutować nie będę , wspomnę tylko że piszesz o latach kiedy szkło wodne było najlepszym co było dostępne i w tej mieszance faktycznie wapno wystąpić musi , bo inaczej nie będzie działać w żadnym stopniu , chodź i działanie z wapnem tez do idealnych nie należy.\nco do działania wapna na stal hmm wystarczy zostawić łopatę w wapnie konserwacja jakby trochę przereklamowana\n1 845 postów\na wywiercić dziurę dołem i zapomnieć o "problemie"?\n4 979 postów\nZbrojenie stalowe w otulinie betonowej (cement woda piasek + reakcja) nie rdzewieje. Tylko tyle powiem. Zalewanie olejem jak i inną substancją ma za zadanie odizolowanie metalu od środowiska, które powoduje korozję. Nie wiadomo jaki będzie to miało wpływ na pozostałe materiały, nie wspomnę o szkodliwości czynu. Przepracowane oleje się utylizuje.\nTakże Kolega Jarek dobrze prawi a o odczynach, kwasach, zasadach i solach nie będziemy debatować.\nZastanawia mnie jeszcze skąd jest ta woda na ok 40cm ponad gruntem w słupkach? nie jest to napewno gruntowa z dwóch powodów : ani nie ma i nie było jakiś mocnych opadów a po drugie , żeby tyle wody napompowało to musiało by też być na działce ponad gruntem 40cm , w końcu działa to jak naczynie zbiorcze ( jak dobrze pamiętam wykład MTW Orle )\nOd góry są szczelne plastikowe czapki .\nCzyżby ta woda była z tzw pary wodnej ?\nCzy dobrym pomysłem by było nawiercenie otworu u góry słupka aby odparowywało lub nawiercenie przy samym dole aby odpływało i przysypanie ziemią ?\nZakładam , że pewnie dość dużo ludzi ma okresowo wodę w słupkach ale nikt nie zagląda.\nA ja robię ogrodzenie gdzie słupki są w betonie już od samego spodu i jest murek miedzy słupkami, zastanawiam się czy jak zakleję szczelnie metalowe daszki silikonem to utrudnię/spowolnię rozwój rdzy w środku (brak dostępu tlenu) czy bez różnicy z zostawionymi szparami?\nKondensacja pary wodnej w wyniku zmiany temperatury + wilgotność w powietrzu. Nic to nie da.\nBudujemy Dom - budownictwo i instalacje 393\n2 928 postów\nDaszki dostatecznie chronią przed wnikaniem wody opadowej , a silikon może nawet zaszkodzić - tzw. kwaśny, octowy przyspiesza korozję stali.\nA już myślałem, że podlinkujesz. Wtedy bym z lubością usunał post.\nPrzez Gość Dexter · Napisano 41 minut temu\nMoże cegła ręcznie formowana? Bardzo duży i fajny wybór takich cegieł jest w klinkierbudzie, podrzucam link: https://klinkierbud.pl/produkty/cegly-recznieformowane,2,11998, moim zdaniem to jedno z ciekawszych rozwiązań aranżacyjnych jeśli chodzi o wnętrze na przykład salonu czy kuchni\nI bardzo dobrze, że ktoś czuwa i mu się lampka zapala. Pompa ciepła jest na prąd i jej sprawność można oszacować, a nawet zmierzyć. To co bierze z natury, to już odsyłam do komentarza Eksperta w białym kasku. A już myślałem, że sobie o sprawności fotowoltaiki porozmawiamy OK podpuszczam was - tu tez nie ma o czym rozmawiać. Słońca mamy pod dostatkiem.\nPrzez mariob · Napisano 1 godzinę temu\nAno w obecnych czasach, gdy długotrwałe susze utrudniają nam życie to jeśli ma się swoją działkę to magazynowanie wody deszczowej to podstawa. Wszystko zależy od działki, ja mam zbiornik na wodę deszczową Kingspan kupiony w szczecińskim MiM Zbiorniki, to zbiornik 600 litrów, na moja działkę akurat no i jest naziemny, ale stoi za szklarnią więc jest dobrze ukryty, także w żadnym razie nie przeszkadza jego widok.


„Trzy Teorie Wszystkiego” - Kultura - PodajDalej\nEllis Potter – były mnich buddyjski, apologeta, teolog zmierzy się z pytaniami o: pochodzenie cierpienia, sens życia, absolut, kosmologię, apologetykę, rzeczywistość, realność i duchowość, a z racji historii swojego życia i poszukiwania prawdy, jest do tego osobą wręcz idealną.\nZapraszamy na trzyczęściowy cykl wykładów „Trzy teorie wszystkiego”, który będzie poświęcony trzem podstawowym światopoglądom próbującym opisać otaczającą nas rzeczywistość i duchowość.\nSpotkania odbędą się w dniach 15-17 marca 2016 o godz. 19:00 w Auli Wydziału Zarządzania AGH przy ul. Gramatyka 10.\nWięcej info: http://slotkrakow.pl\nWydarzenie na Fb: http://www.facebook.com/events/809104709194056\nEllis H. Potter - autor poczytnej książki “Trzy teorie wszystkiego”. Urodzony w Kalifornii, piętnaście lat spędził w klasztorze buddyjskim na Dalekim Wschodzie, obecnie mieszkaniec szwajcarskiej Bazylei, blisko związany z L’Abri Fellowship, przez lata współpracował z Francisem Schaefferem. W niezwykły, przystępny a jednocześnie głęboki sposób podejmuje tematy światopoglądu, religii i apologetyki.\nOd wielu lat ceniony wykładowca na uniwersytetach, w kościołach i nieformalnych konferencjach na sześciu kontynentach.\n- Every Nation Campus Kraków - jest grupą młodych ludzi organizującą cykliczne spotkania dla studentów o tematyce światopoglądowej i chrześcijańskiej. ENCK jest częścią międzynarodowej organizacji studenckiej Every Nation Campus i działa pod patronatem Kościoła Chrystus Królem w Krakowie.\n- SLOT jako Stowarzyszenie Lokalnych Ośrodków Twórczych jest organizatorem SLOT Art Festivalu w Lubiążu pod Wrocławiem. Corocznie zjeżdżają się tam ludzie z Polski i zagranicy, by wspólnie tworzyć i rozwijać się, uczestnicząc w warsztatach, wykładach, projekcjach filmowych, dyskusjach oraz koncertach.\nW Krakowie przez gro lat, w trakcie roku akademickiego odbywała się lokalna edycja SLOTu, która poświęcona była tematyce podróży i kultur Wschodu. Nie brakowało jednak również warstwy artystycznej, kuglarskiej, społecznej, czy duchowej.


Przyznaliśmy pierwsze odznaki! » BLOG Szkoły z Klasą 2.0\n← Inspiracje z Gdyni\nSzkoły Waszych marzeń →\nPrzyznaliśmy pierwsze odznaki!\nNa blogach Szkoły z Klasą 2.0 zawsze dzieje się wiele dobrego! Dzisiaj postanowiliśmy nagrodzić nauczycieli i uczniów, którzy do tej pory aktywnie prowadzili swoje blogi i opisywali na nich działania programowe oraz inne szkolne wydarzenia. Na blogach szkół biorących udział w płatnej wersji programu przyznaliśmy aż kilkadziesiąt odznak Blog z Klasą i Uczę z Klasą! Zajrzyjcie na Wasze blogi i sprawdźcie czy to właśnie u Was pojawiła się jedna z nich.\nGratulujemy wszystkim nagrodzonym, a pozostałych zachęcamy do zawalczenie o te i inne odznaki blogowe. Informacje na temat tego, jak je zdobyć znajdziecie tutaj.\ndodano przez szkola2zero dnia 03-02-2016\nTen wpis opublikowano w kategoriach: Aktualności, Szkoła z Klasą 2.0 VI edycja z tagami: odznaka. Dodaj do zakładek ten link.\n2 Responses to Przyznaliśmy pierwsze odznaki!\n04-02-2016 o 09:14\nJa również dziękuję za tak aktywne działanie na blogach! Odznaka w pełni się Wam należała! Z niecierpliwością czekam na kolejne wpisy\n03-02-2016 o 18:54\nBardzo dziękuję za odznakę „Uczę z klasą”. Jest to wyróżnienie nie tylko dla mnie, ale przede wszystkim dla Zespołu 2.0, który naprawdę prężnie działał w ostatnim czasie, realizując II zadanie i MOST -podsumowujący nasze działania w I semestrze. Wkrótce pojawią się opisy wydarzeń z MOST-u, ale najpierw muszę nacieszyć się odpoczynkiem w ferie.:)\nPozdrawiam bardzo serdecznie z Drawska Pom., Mariola Grzybowska i Zespół 2.0\nStronę odwiedzono: 1761371 razy


Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa (Książka) Download - Pobierz za Darmo\nOpowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa teraz przeczytasz na komputerze lub tablecie w formie ebooka. Przenieś się do magicznej krainy i razem z bohaterami Opowieści z Narnii przeżyj niesamowite przygody, które na długo pozostaną w Twojej pamięci.\nOpowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa w formie ebooka to przepiękna powieść na dzieci i młodzieży od C.S Lewisa, która sprzedała się w ponad stu dwudziestu milionach egzemplarzy w czterdziestu jeden językach. Cały cykl stanowi siedem książek, z których Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa to inicjalna powieść. Niewiele osób wie, że Opowieści z Narnii wcale nie należą do współcześnie napisanych bestsellerów, a cykl został stworzony przez Lewisa pomiędzy rokiem 1949 a 1954. Historia dzieci, które odkrywają niezwykły świat, jest podstawą wielu adaptacji, a jedną z najsłynniejszych jest kinowa ekranizacja z 2005 r.\nebook Opowieści z Narnii. Lew, Czarownica i stara szafa to historia dzieci, które odkrywają magiczną krainę\nOpowieści z Narnii. Tom 1 - Bogata w symbolikę powieść na dzieci i młodzieży\nW pierwszym tomie Opowieści z Narnii czeka nas początek podróży do niezwykłej krainy, którą fani cyklu Lewisa pokochali szczerą miłością. Ukończona zimą 1949 roku i opublikowana rok później powieść Lew, czarownica i stara szafa opowiada historię czwórki zwyczajnych dzieci: Piotra, Edmunda, Zuzanny i Łucji Pevensie. Rodzeństwo, ze względu na różnice wiekowe, nie zawsze dobrze się dogaduje, a wyjazd na wieś z bombardowanego w czasie wojny Londynu, zaostrza konflikt między nimi. Łucja, najmłodsza z rodzeństwa, podczas oglądania nowego domu, trafia na starą szafę i odkrywa w niej portal do innego świata.\nOpowieści z Narnii. Tom 1 - Zarys fabuły\nŁucja w Narnii spotyka fauna, który zaprzyjaźnia się z dziewczynką i opowiada jej o krainie. Kiedy dziecko wraca przez szafę do domu, okazuje się, że w rzeczywistości minęło jedynie kilka sekund. Podekscytowana dziewczynka opowiada rodzeństwu, co odkryła, jednak nikt jej nie wierzy. Jakiś czas później, Łucja trafia do Narnii razem z Edmundem, jej starszym bratem. Podczas pobytu w krainie, poznaje on Białą Czarownicę, która rzuca na niego urok i obiecuje, że zrobi go księciem Narnii. Teraz cała trójka będzie musiała postarać się o to, aby Edmund na zawsze wrócił do domu. Aby dowiedzieć się, jakie były ich losy już teraz pobierz ebooka Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa.\nOcena Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa\nInformacje o Opowieści z Narnii. Tom 1. Lew, Czarownica i stara szafa (Książka) po polsku\nPobrano 1 311 razy\nPobierz więcej od Clive Staples Lewis\nebook, e-book, ebook dla dzieci\nPobrano: 23 839\nPobrano: 11 812\nPobrano: 9 026\nPobrano: 6 949\nOpowieści z Narnii: Lew, Czarownica i stara szafa to gra akcji wykorzystująca elementy przygodówek....\nPobrano: 2 142\n2. Opowieści z Narnii. Tom 2. Książę Kaspian (Książka)\nOpowieści z Narnii. Tom 2. Książę Kaspian to druga część z siedmiotomowego cyklu powieści C.S Lewisa....


Moja dieta czyli stabilny związek na całe życie... - Strona 18 - kompostownik.net\nPost autor: Barabella » 29 mar 2021, 18:45\nCzyli trzy dziewczynki podjadają na śródziemnomorsko? Może założymy wątek z jadłospisami? Ja okropnie nie lubię jeść i tym bardziej gotować...... Jakbyście miłe tak wstawiały swoje jadłospisy dzienne, to łatwiej by było.... co Wy na to?\nPost autor: survivor26 » 29 mar 2021, 18:52\nBasiu, ja nie mam jadłospisu, wymyślam w locie, często tak, żeby chociaż część się pokrywała z obiadem dla reszty domowników. Z rzeczy stałych to jest zawsze owsianka z orzechami, chudy mlekiem i slodzikiem i koktajle z chudego mleka, owoców mrożonych i jogurtu naturalnego na zmianę z sokiem z wyciskarki.\nPost autor: Jolka » 30 mar 2021, 13:10\nBasiu dzisiaj rano były płatki mieszane owies, orkisz , gryka, jaglane, żytnie zawsze mieszam z otrębami różnymi, gotowane na wodzie 3 min. z cejlońskim cynamonem i kakao gorzkie do tego .\nDo tego wiśnie mróżone, maliny, pół jabłka, kiwi, do tego łyżka zmielonego razem lnu i sezamu.\nNa wierzch po łyżeczce zmielonych owoców rokitnika i dzikiej róży, jako dodatek witaminy C.\nNa obiad flaki z boczniaka na gęsto i bardzo ostro.\nWieczorem sałatak grecka z fetą.\nDużo wody w międzyczasie i herbatka z pokrzyw.\nPost autor: survivor26 » 30 mar 2021, 13:46\nNa obiad mam dziś mało inspirujący odpad po wczorajszym obiedzie, czyli kaszę jęczmienną z sosem z pieczarek i jogurtu. Na kolację będzie chudy biały ser z rzodkiewką i ziołami. Ale mnie Basia zmotywowała do pomyślenia o jedzeniu i jutro będzie ryba zapiekana w porach\nPost autor: Maliola » 18 kwie 2021, 8:30\nJolu to Ty tak tylko te trzy posiłki zjadasz w ciągu dnia? A jakieś pieczywo do tego obiadu albo kolacji?\nPost autor: Barabella » 18 kwie 2021, 8:59\nJa też jadam tylko trzy posiłki. Jak próbowałam zwiększyć, to nerwowa się zrobiłam .... Chleb tylko na śniadanie, jedną kromka razowego żytniego.\nPost autor: survivor26 » 18 kwie 2021, 9:05\nJa jem 4-5 zależnie jak pamiętam, ale te między głównymi to koktajl jogurtowo-owocowy albo surowy owoc. Chleb żytni tylko na kolację i też nie zawsze.\nPost autor: Barabella » 18 kwie 2021, 9:17\nOstatnio, przy antybiotyku nauczyłam się jeść przed: jogurt z żurawiną, orzechami nerkowca, płatkami owsianymi i jarmużem. Bardzo mi smakuje\nPost autor: Margolcia_K » 18 kwie 2021, 11:35\nJa jem od 4 do 6 razy. Z tym, że takich posiłków typu chleb, mięso, warzywo, surówka to jeden. Potem to albo jogurt z płatkami, albo owsianka, alko jabłko czy inny owoc (często dwa dziennie), a pomidorki koktajlowe (wiem, wiem, że teraz to plastik z konserwantami) hurtowo.\nNo i jeszcze w ramach słodyczy gałkę sorbetu z mango, albo dla kontrastu plasterek kiełbasy z szynki. Uwielbiam i gdyby mi zabroniono, to ...\nBardzo mało jem potraw gotowanych.\nPóki waga się trzyma, a mnie nie wyłażą włosy i nie łamią się paznokcie, to tak będę, a potem zobaczymy! Może coś zmienię.\nPost autor: Jolka » 18 kwie 2021, 13:50\nOlu do pięćdziesiątki jadłam więcej.\nTeraz tyle mi wystarczy. Nieraz jak zgłodnieję jedząc śniadanie między szóstą a siódmą, to sobie kilka orzechów brazylijskich lub figę z orzechem włoskim przegryzę.\nMoje posiłki nie są małe to jest solidna porcja.\nChleb też jem czasem na kolację jak mam ochotę.\nTak na prawdę to słucham swoich apetytów, i to jem, ale od zawsze to ja zielonki uwielbiałam i ryby, teraz dwa dni jadłam na obiad wątróbkę z marchwią i cebulą bez ziemniaków, dzisiaj kalafior gotowany i dwa jajka, a jutro chyba ugotuję wielki gar barszczu ukraińskiego bo jak o nim pomyślę to mi ślinka cieknie .\nNajważniejsze czego pilnuję to żeby posiłki mieściły się w przedziale od 7 do 18.00 lub od 6 do 17.00, po tym czasie nie ruszam niczego, choćby nie wiem co.\nJeśli złamię zasadę, od razu waga idzie w górę.\nPost autor: Maliola » 18 kwie 2021, 14:25\nWszędzie trąbią, że najlepiej 5 posiłków i ja tak staram się robić.\nTym bardziej, że od zawsze tak mam, że nie potrafię za dużo na raz zjeść.\nJak rano o 7 owsianka, ale taka czysta z samych płatków pół na pół mleko z wodą, to ok. 10–11 muszę kanapkę albo coś konkretnego i nie na słodko.\nPotem obiad Ok. 13-14, potem Ok. 17 kawa i tu muszę coś na słodko - choćby kromeczkę z dżemem, kolacja Ok. 20 tutaj jakaś kanapka, różnie zależy co jest.\nKiedyś dietetyczka mi mówiła, że ta przerwa nocna nie powinna być za długa, bo więcej szkody niż pożytku, a jak ktoś chodzi późno spać np. grubo po północy to nawet wskazane jest coś białkowego Ok. 22 np. Serek bieluch, parówka z wysoką zawartością białka, coś w tym stylu.\nMoim grzechem jest, że nie przepadam za owocami, więc jeden taki czysto owocowy posiłek albo tak jak w różnych dietach musli, owoc, miód, jogurt czy coś w tum stylu to dla mnie średnio.\nJak codziennie chodziłam do pracy to przygotowywałam sobie porcję na cały dzień, nawet te owoce i było Ok, teraz będąc w domu i mając jeszcze rodzinę do wyżywienia na bieżąco, nie na wynos to jest ciężko. Albo zwyczajnie mi się nie chce.