Pietruszka zwyczajna, Petroselinum sativum, to dobrze znana roślina, wykorzystywana głównie w kuchni, ale i w ziołolecznictwie. Jest to roślina o wzniesionej łodydze, obłej, od połowy rozgałęzionej. Liście są ciemnozielone, na ogonkach, w zarysie trójkątne. Kwiaty pietruszki są w 10-20 promieniowych baldachach o długich szypułkach. Owoc szerokojajowaty, z cienkimi i podłużnymi żebrami. Rozróżniamy pietruszkę korzeniową (jadalny jest korzeń) oraz pietruszkę naciową (jadalne są liście).\nWystępowanie i uprawa pietruszki:\nPietruszka jest rośliną dwuletnią. Pochodzi z wschodniej części obszaru śródziemnomorskiego. Obecnie jest hodowana, czasami dziczeje. Pietruszkę wysiewamy od marca do kwietnia wprost do gruntu, w rzędy, co 20-30cm. Stosujemy przerywkę tak, aby uzyskać rozstawę 10x30cm. Pietruszkę zbieramy od lipca do września. Pietruszka jest wytrzymała na niskie temperatury. Wymaga gleby żyznej, próchniczej i nie podmokłej. Kwitnie od czerwca do sierpnia.\nSubstancje czynne: olejki eteryczne, glikozyd flawonoidowy, furokumaryna. Liście pietruszki bogate są w witaminę A, C, B1, B2, a także wapń i żelazo.\nWykorzystuje się zarówno nasiona, jak i korzeń i liście pietruszki.\nPietruszka działa moczopędnie i wiatropędnie. Zaleca się jej stosowanie w chorobach pęcherza i miedniczek nerkowych oraz w zaburzeniach przewodu pokarmowego, jak złe trawienie i wzdęcia. Zewnętrznie można stosować ją w postaci okładów na owrzodzenia i na miejsca ukąszenia owadów.\nOdwar z korzeni i liści: po łyżce korzeni, liści i nasion zalać szklanką zimnej wody i gotować 15min. Po odcedzeniu pić 2 razy dziennie po szklance.\nOkłady: świeże ziele pietruszki zmiażdżyć w moździerzu lub zmielić. Powstałą masę przykładać na chore miejsca.\nZastosowanie pietruszki w kuchni:\nPietruszkę powszechnie stosuje się w kuchni. Korzeń pietruszki dodaje słodyczy i aromatu zupom i wywarom. Nadaje się do sałatek jarzynowych z majonezem. Liście pietruszki stosujemy do doprawiania kanapek, surówek, zup i sosów (do gotowanych potraw dodajemy pod koniec gotowania). Liście pietruszki można również dodawać do wypieku herbatników czy krakersów


Uchwały „anty-LGBT” są bezprawne - Wanda Nowicka\nCoraz więcej sądów zajmuje się uchwałami „anty-LGBT”. Najnowszy przykład to unieważnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjętej we wrześniu 2019 r. uchwały gminy Istebna o „strefie wolnej od LGBT” (z wyrokiem tym można zapoznać się na stronie RPO).\nWcześniej podobne wyroki zapadły w sprawie uchwały podjętej przez radę gminy Klwów na Mazowszu oraz Radę Gminy Serniki na Lubelszczyźnie.\nWe wszystkich przypadkach uchwały samorządowców zaskarżał Rzecznik Praw Obywatelskich – Adam Bodnar, który zarzucił ich twórcom naruszenie Konstytucji oraz dyskryminację.\nNajmocniejsze uzasadnienie odrzucenia uchwały zostało przedstawione przez Sąd w Gliwicach, możemy przeczytać w nim między innymi: „Tłumaczenie, że LGBT to nie ludzie, a ideologia, jest przymykaniem oczu na rzeczywistość, kiedy nie chce się dostrzec pełnych konsekwencji takich słów”.\nW tym kontekście zostały przypomniane roztrzygnięcia z lipca 2020, kiedy to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi RPO na uchwały podjęte przez Radę Gminy Lipinki i Radę Powiatu Tarnowskiego odrzucające „ideologię LGBT”. W ocenie krakowskiego sądu, nie były to akty prawa miejscowego, zatem nie mogły podlegać rozpatrywaniu przez sąd administracyjny.\nJednakże Sąd w Gliwicach nie miał żadnych wątpliwości, że zaskarżona uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt. 6 p.p.s.a. a tym samym podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd nie zgodził się z rozstrzygnięciami, w których skargi na analogiczne uchwały, zostały odrzucone, natomiast podzielił w całości argumentację RPO, że ze względu na treść uchwała ma charakter władczy oraz ingeruje w prawa i wolności człowieka. Uznał więc jednocześnie, że nie było żadnych podstaw do odrzucenia przez sąd krakowski skargi RPO, skoro „należała do właściwości sądu administracyjnego i zasługiwała na jej merytoryczne rozstrzygnięcie”.\nGliwicki Sąd Administracyjny podkreślił jednocześnie, że nie jest „sądem ideologii, ale sądem prawa”.\nZapewne spraw dotyczących lokalnych uchwał „anty-LGBT” będzie coraz więcej. Mam nadzieję, że po ostatnim wyroku żaden sąd nie będzie już unikał dostrzegania problemów, z którymi wiążą się takie uchwały, a zwłaszcza ich agresywnego, homofobicznego charakteru. Jednak nie wiadomo, czy orzecznictwo istotnie będzie zmierzać w tym kierunku, zwłaszcza kiedy na stanowisku Rzecznika Praw Obywatelskich zabraknie Adama Bodnara. Istnieje bowiem poważne niebezpieczeństwo, że jego następca w ogóle nie będzie się przejmować łamaniem praw mniejszości.\nKomisja Zdrowia przyjęła kuriozalną poprawkę…


Edycja 2018-12-20 03:38:37\nOświecone Serce z Tomem de Winter\n7-10 lutego 2019 w Rajszewie k. Warszawy\nXVI edycja! Ograniczona ilość miejsc.\nDrunvalo Melchizedek jest mentorem, przyjacielem i nauczycielem Toma de Winter. To właśnie dzięki niemu Tom odkrył swoją misję życiową i już ponad 20 lat naucza aktywacji Merkaby na całym świecie. Tom jest także licencjonowanym trenerem Drunvalo w jego nowej Szkole Przywracania Wspomnień (The School of Remembering) i jest upoważniony do prowadzenia warsztatu Przebudzenie Oświeconego Serca (Awakening The llluminated Heart). Pierwszy taki warsztat odbył się w Polsce w 2012 r.\nPełna informacja: https://www.agnieszkajurko.pl/tom-de-winter-warsztaty/872-przebudzenie-serca.html\nShirlie to duchowa nauczycielka, pieśniarka oraz terapeutka dźwiękiem o wysokich anielskich wibracjach. Zdobyła międzynarodową sławę dzięki uzdrawiającym i relaksującym właściwościom własnego głosu, koncertom i inspirującym duchowym piosenkom, które wciąż pisze i komponuje, a także przepięknym medytacjom. Na swoich autorskich warsztatach pomaga w odkrywaniu niezwykłych właściwości dźwięków i własnego głosu, którego można użyć do otwarcia Serca na przepływ bezwarunkowej miłości, podniesienia poziomu energii, uzdrowienia emocji i ciała fizycznego. Jej warsztaty zawierają intonowanie dźwięków, medytację, relaksację, wizualizację i techniki oddechowe. Wszystkie zajęcia są tłumaczone na polski.\n22 marca (piątek): KĄPIEL W DŹWIĘKU (sesja grupowa),\n23 marca (sobota): warsztat UZDRAWIANIE Z ANIOŁAMI\n24 marca (niedziela): warsztat UZDRAWIANIE ŻEŃSKIEGO RODU\n14-26 marca: Indywidualne uzdrawiające sesje


AZS Opole | Mateusz Berlik\nPosted at 10:59h in Wróblosfera\nMuszę się przyznać, że już dawno się zakochałem. To było jakieś 22 lata temu i miało miejsce u mnie w domu. W 1992 roku po raz pierwszy miałem przyjemność oglądania Igrzysk Olimpijskich. Była to Barcelona, a telewizor, który skupiał życie w domu, w tym czasie był bardzo oblegany. Stwierdzenie, że wydarzenie to podobało mi się jest chyba zbyt lakoniczne, aby wyrazić mój zachwyt tym wszystkim, co widziałem i co ukierunkowało mnie na kolejne lata. Odkąd pamiętam wiedziałem, że chcę być „człowiekiem sportu”. Kiedyś moje marzenia miały postać piłkarza. Tu jednak dość szybko sobie uświadomiłem, że gwiazdą mogę być dalej tylko w swoich marzeniach. Dość wcześnie więc postanowiłem, że będę trenerem i kiedy moi rówieśnicy zaczynali swoje przygody piłkarskie, ja chciałem zostać najlepszym trenerem na świecie. Tutaj jeszcze nie wszystko stracone, ale nie da się ukryć, że z racji rozległych zainteresowań teraz to ja musiałbym nadrabiać dystans do tych samych kolegów, którzy już przygody piłkarskie zdążyli zakończyć. Zawsze to było coś więcej niż sport. Mimo, iż wyrosłem z piłki nożnej nie można powiedzieć, że jestem jej ślepym wyznawcą. Kocham rywalizację na każdym szczeblu i do dziś koledzy wypominają mi te chwile, gdy na przejściu dla pieszych starałem się być zawsze najszybszy. Są dla mnie sporty bardziej i mniej przystępne do oglądania i uprawiania, ale wszystkie darzę wielkim szacunkiem. Nie lubię się ograniczać i tak też będzie na tym blogu.


montaż anteny Gliwice ustawienie anteny Śląskmontaż anteny Gliwicekunststofftürenkuchnie na wymiar warszawa montaż anteny Zabrze drzwi gliwiceZdrowe I Silne Włosy Bez Siarczanówdozownik do dezynfekcji rąkmontaż anten Ruda Śląska\nustawienie anteny Gliwice Nasze Pogotowie serwis anten tv-sat TvSatSerwis.net zapewnia usługi związane z serwisem anten tv-sat a dokładnie z montażem anten satelitarnych, w tym NC+, Cyfrowy Polsat oraz Orange. Zapewniamy też usługi związane z regulacją anten naziemnych DVB-T. Wykonujemy usługi dodatkowe, takie jak usługa Multiroom czy też dostosowaniem instalacji tv-sat pod technologię unicable. W ofercie posiadamy też usługę Montażu telewizora na ścianie. Swoje usługi świadczymy na terenie miasta Gliwice oraz na terenie miast Tarnowskie Góry, Ruda Śląska, Zabrze, Bytom, Knurów, Pyskowice, Chorzów, Mikołów, Piekary Śląskie oraz okolice. W razie pytań prosimy o kontakt telefoniczny : 883 324 829\nustawienie anteny Gliwice - http://pogotowieantenowe10.drmisio.vxm.pl\nKontakt: Witold, Siemianowice Śląskie, tel. 7641766484, email: witold-1134@tlen.pl\nDatum hinzugefügt: 31-05-2021


Emerytury częściowe mogą być niekonstytucyjne i nieskuteczne - Emerytury i renty - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\ngazetaprawna.plPracaEmerytury i rentyEmerytury częściowe mogą być niekonstytucyjne i nieskuteczne\nEmerytury częściowe mogą być niekonstytucyjne i nieskuteczne\nautor: Marek Chądzyński, Grzegorz Osiecki13.04.2012, 07:05; Aktualizacja: 13.04.2012, 08:19\nRządowe Centrum Legislacyjne (RCL) uważa, że w obecnej wersji emerytury częściowe może zakwestionować Trybunał Konstytucyjny. Powód to zróżnicowanie okresu, w którym można korzystać z takich świadczeń: kobiety przez 5 lat, a mężczyźni przez 2. Taka różnica istnieje, choć celem ustawy jest zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn.\nJak zwraca uwagę RCL w opinii do projektu ustawy wydłużającej wiek, w rozwiązaniach dotyczących emerytur częściowych różny jest nie tylko okres pobierania emerytur częściowych, lecz także okres składkowy i nieskładkowy, który do tego uprawnia – 35 lat dla kobiet i 40 dla mężczyzn. Centrum uważa, że może dojść do sytuacji, w której mężczyzna mimo tego samego wieku (np. 65 lat) i tego samego stażu pracy (np. 38 lat) co kobieta nie będzie uprawniony do emerytury częściowej ze względu na niespełnienie obu warunków. – Tym samym osłonowy charakter emerytury częściowej nie miałby jednakowego działania dla kobiet i mężczyzn – napisano.\nEmerytury częściowe mogą okazać się furtką do obejścia prawa »\nEksperci: emerytury częściowe mogą nie przekroczyć 40 proc. docelowych »\nNie myśl o emeryturze. To się nie opłaca »\nDlatego zdaniem RCL przyjęcie rozwiązań może spowodować uznanie takiej regulacji za niezgodną z art. 32 konstytucji, który mówi o równości obywateli wobec prawa. Resort pracy broni swojej wersji ustawy. – Emerytury częściowe to nie przymus, ale przywilej, który dopuszcza projekt – mówi rzecznik resortu Janusz Sejmej. Takie stanowisko będzie prezentowane podczas dalszych prac.\nAle wątpliwości prawne to niejedyny problem z emeryturami częściowymi. Z analizy DGP wynika, że możliwość łączenia emerytur częściowych z pracą w dużym stopniu niweczy skutki reformy, której celem było zrównanie i podwyższenie wieku emerytalnego.\nZdaniem RCL przyjęcie rozwiązań może spowodować uznanie takiej regulacji za niezgodną z art. 32 konstytucji\nPrzejście na emeryturę częściową i jednoczesna praca będą się bowiem opłacać – zwłaszcza mężczyznom, którzy zostaną objęci nowym systemem najszybciej. Wynika to z projektu ustawy autorstwa resortu pracy. Mężczyźni urodzeni w styczniu 1949 r. na emeryturę powinni przejść w czerwcu 2014 r. – czyli w wieku 65 lat i 5 miesięcy. Jeśli jednak zdecydują się wziąć emeryturę częściową na te pięć miesięcy i łączyć ją z pracą – nie stracą dużo. Będą mogli pobierać od państwa połowę należnej im emerytury docelowej i zarabiać na etacie. Wypłaty emerytury częściowej zmniejszą im tę docelową do niespełna 99 proc. tego, co dostawaliby, gdyby się na emeryturę częściową nie zdecydowali. Taka strata może być dla nich do przyjęcia. Co więcej, dla kolejnych roczników mężczyzn straszak w postaci zmniejszania emerytury docelowej też nie jest taki duży. Dzisiejszy 44-latek pełny wiek emerytalny osiągnie w 2035 r. Jeśli dwa lata wcześniej przejdzie na częściówkę i będzie łączył ją z pracą, jego emerytura docelowa wyniesie 92 proc. tego, co dostałby, gdyby nie brał wcześniej świadczenia częściowego.\nZdaniem Wiktora Wojciechowskiego z Invest-Banku emerytury częściowe mogą wypaczyć sens reformy. Podaż pracy, która miała zostać zwiększona, nie wzrośnie tak, jak planowano. To się przełoży na niższe wpływy z podatków. Jednocześnie z symulacji autorów projektu wynika, że przechodzenie na częściówki będzie mniej opłacalne dla kobiet. Będą mogły z nich korzystać dłużej od mężczyzn, ich kapitał będzie krócej pracował na docelową emeryturę. Dzisiejsza 44-latka powinna przejść na emeryturę w wieku 65 lat, czyli w 2033 r. Gdyby wcześniej przez 3 lata pobierała świadczenie częściowe, to po osiągnięciu docelowego wieku emerytalnego dostałaby 90,4 proc. emerytury docelowej.\nCzym jest to świadczenie\nPowstało w efekcie kompromisu między PSL a PO w sprawie ustawy wydłużającej wiek emerytalny do 67 lat. Ma wynosić połowę wysokości świadczenia wypracowanego do momentu wystąpienia o taką emeryturę. Będą mogły ubiegać się o nie kobiety, dla których ustawowy wiek emerytalny wyniesie powyżej 62 lat, i mężczyźni z wiekiem przejścia na emeryturę powyżej 65 lat. Co oznacza, że takie rozwiązanie będzie dostępne od 2013 roku dla mężczyzn i od 2021 roku dla kobiet. Emerytury częściowe będą mogły pobierać zarówno osoby bezrobotne, jak i pracujące. Skorzystanie z takiego świadczenia obniży emeryturę docelową.\nTagi:emerytury częściowe, świadczenia z ZUS, ZUS\nEksperci: emerytury częściowe mogą nie przekroczyć 40 proc. docelowych\nEmerytury częściowe mogą okazać się furtką do obejścia prawa\nKobiety zyskają większe prawa do emerytur częściowych niż mężczyźni. To zgodne z konstytucją\nNowy projekt resortu pracy: Wiek emerytalny podwyższony do 67 lat, ale uzupełniony o częściowe emerytury\nRząd przedstawi na Komisji Trójstronnej projekt emerytalny\nPiotr(2012-04-13 08:20) Zgłoś naruszenie 00\nJa mam 47 staz ubezpieczenowy,a brakuje mi wieku-pytam się to ile lat mam jeszcze pracowac, skoro wiem ze mało osób po tej tzw. reformie będzie mogło sie poszczycic takim stażem i niezłym kapitałem.\nMam już dość pracy.\n61 latek z 42 letnim stazem bez prawa do emerytury(2012-04-13 08:13) Zgłoś naruszenie 00\nMyślę .że Sejm nie uchwali takiej ustawy ,która jest niezgodna z Konstytucją.\nqqq(2012-04-13 08:55) Zgłoś naruszenie 00\nWiktor Wojciechowski jest z Investbanku ale jest też z FOR - Fundacji Obywatelskiego Rozwoju Balcerowicza. Abyście wiedzieli, kto jest kim.\nJan(2012-04-13 09:18) Zgłoś naruszenie 00\nEmerytury częściowe to bubel, który faktycznie nadaje się tylko do Trybunału Konstytucyjnego, a w następnej kolejności do kosza.Ten niby przywilej - jak zwykle ma na celu faworyzowanie nieróbstwa.\nOsoby ze stażem SKŁADKOWYM ponad 35,40-letnim, które stracą pracę przed 63 rokiem życia w przypadku kobiet i przed 65 rokiem życia w przypadku mężczyzn - ZOSTANĄ BEZ ŚRODKÓW DO ŻYCIA!\nTymczasem 63-latki i 65 latkowie, których łączny staż ubezpieczeniowy SKŁADKOWY I NIESKŁADKOWY będzie wynosił 35/40 lat - będą korzystać z emerytury częściowej.\nKolejny problem - dyskryminacja mężczyzn:\n63-latka z 35 stażem - emerytura częściowa,\n63-latek z 45 stażem - brak emerytury\n65-latek z 35 stażem - brak emerytury!\nPanowie - wiek emerytalny 67 - w 2020r., Panie w 2040r.\nObecny 58-latek - pełna emerytura w wieku 67 lat, obecna 58-latka w wieku 60 lat i 5 m-cy.\nJednym z celów podniesienia wieku emerytalnego do 67 - miało być zagwarantowanie kobietom wyższych świadczeń emerytalnych, tymczasem te "wyższe" jak się okazuje mają być sztucznie zawyżane poprzez dopisywanie im do kapitału emerytalnego składek za urlopy wychowawcze - oczywiście z budżetu, czyli kieszeni pracujących.\nPozatym, jakim prawem Rząd decyduje o tym kiedy i w jakiej wysokości można korzystać ze swojej własności tj.kapitału emerytalnego?\nNie masz pracy i zdrowia - masz zgromadzony kapitał - powinieneś mieć prawo decydowania czy chcesz z niego wcześniej skorzystać i otrzymywać niższe świadczenie, czy później i czekać na wyższe.\nEMERYTURY CZĘŚCIOWE TO BUBEL PRAWNY, DYSKRYMINUJĄCY MĘŻCZYZN I LUDZI Z 35/40 STAŻEM SKŁADKOWYM!\nAlicja(2012-04-13 10:23) Zgłoś naruszenie 00\nDyskutowanie nad tym problemem w tej chwili nie ma sensu,gdyż trudno powiedzieć jaka będzie sytuacja ekonomiczna kraju za kilkadziesiąt lat, a głównie od tego będzie zależeć wysokość wypłacanych świadczeń.Lata składkowe czy staż pracy są w tej chwili jedynie zapisem, a nie żywą gotówką. Młode pokolenie za jakiś czas może się zbuntować i nie chcieć ponosić obciążeń związanych z utrzymaniem starszego pokolenia. Wtedy wszystko weżmie ...\nmira(2012-04-13 11:33) Zgłoś naruszenie 00\ndo 61 latka - ...jak to nie uchwali... - co zrobił z waloryzacją kwotową???też jest niekonstytucyjna !!!\nGość(2012-04-13 12:00) Zgłoś naruszenie 00\nRCL to już dało plamę na zapisie rewaloryzacji kwotowej.\nJAREX(2012-04-13 12:52) Zgłoś naruszenie 00\nCO TU KOMENTOWAĆ. SPRAWA JASNA PSL TO PRZYLEPA PO! TE CAŁE DBANIE O KOBIETY TO ŚCIEMA POLITYCZNA! (GDZIE MĘŻCZYŹNI? -PSL SPRZEDAŁO SIĘ ZA SWÓJ DŁUG W WYS. 20 MIL.) PALIKOT TO CZŁOWIEK TUSKA (WYMYŚLONY PO TO, BY OSŁABIĆ SLD) I CAŁA PRAWDA WYSZŁA NA JAW. DLACZEGO SIĘ BOICIE REFERENDUM! TO NARÓD NA WAS GŁOSOWAŁ I CHCE SAM DECYDOWAĆ O SWOICH ODŁOŻONYCH SKŁADKACH, A NIE JAKIŚ TUSK. PANIE TUSK I PANIE PAWLAK ORAZ PALIKOT ŚWIĘTA TRUJCO BO INACZEJ WAS NAZWAĆ NIE MOŻNA -UMOWY ŚMIECIOWE TO BRAK SKŁADEK NA SŁUŻBĘ ZDROWIA I EMERETALNĄ I DLATEGO PODNOSICIE WIEK BO WAM ROZWALA SIĘ BUDŻET TYLKO PYTANKO: KTO POZWOLIŁ NA UMOWY ŚMIECIOWE?, KTO ZROBIŁ BUR...?, KTO JEŚLI NIE WY! WARA OD MICH ODŁOŻONYCH CIĘŻKO PRZEPRACOWANYCH SKŁADEK EMERYTALNYCH, CZY ZDROWOTNYCH JA CHCĘ REFERENDUM!\nMarek(2012-04-13 16:37) Zgłoś naruszenie 00\nBezrobotny który ma wypracowany znaczny kapitał i 37 lat pracy i nie może skorzystać z emerytury częściowej. To po co gromadzić kapitał, który w tym wypadku nie ma znaczenia.\n^0 latek z 45 letnim stażem pracy(2012-04-13 19:02) Zgłoś naruszenie 00\n-bez prawa do emerytury!!!\nprawie emeryt(2012-04-13 22:17) Zgłoś naruszenie 00\nPopieram w zupełności wypowiedz Jana. Należy skończyć wreście z dyskryminacją mężczyzn. Większość z nich posiada długoletni staż pracy powyżej 40 lat i zgromadzony pokażny kapitał na kontach emerytalnych a żyją niestety dużo krócej niż kobiety. Dlatego należy pomyśleć przede wszystkim o mężczyznach i stworzyć dla nich możliwość wcześniejszego skorzystania chociaż z części zgromadzonych przez lata pracy składek.Emerytury częściowe dla mężczyzn od 65 lat to zwykła niesprawiedliwość i kpina.Gdzie tu równouprawnienie?\nGórnik(2012-04-14 14:51) Zgłoś naruszenie 00\nNos Górników-wczesnych emerytów w wieku 43 lot i robioncych Związkowców PISanych na dole Kopalni , rzodno Konstytucja nie obali!\nZymunt(2012-04-15 11:54) Zgłoś naruszenie 00\nNie rozchodzi się tu o żadną reformę tylko rozchodzi się tu o to aby jak najmniej ludzi pobierało emeryturę.A rządzący jak zwykle kłamią tak samo jak przed wyborami.Bo będzie tak że nie będzie żadnych emerytur częściowych tylko o ile lekarz nie dopuści do pracy na stanowisku to zostaje się z niczym. i w wieku 58 lat każe się przekwalifikowywać o ile nawet dla młodych nie ma pracy.Tylko dlaczego dyskryminuje się jednych a innym pozwala przechodzić nas emeryturę w wieku czterdziestu kilku lat. A Konstytucja mówi że każdy obywatel jest równy wobec prawa i konstytucji. Rządzący powinni zmienić konstytucję ponieważ to mija się z prawdą bo jedni mają przywileje a drudzy muszą pracować do śmierci i z tego co odkładają nie dostaną ani grosza a ilu takich odchodzi i gdzie te pieniądze.Ale przecież samemu sobie dopóki jest się przy korycie gałęzi nie podcina.Lepiej ludziom robić wodę z mózgu Jak zwykle rządzącym najlepiej wychodzą tylko kłamstwa.Ato wszystko dla tego że nie ponoszą żadnej odpowiedzialności i tak będzie dopóki to się nie zmieni.\nniuniek(2012-04-15 14:20) Zgłoś naruszenie 00\nDziwi mnie na tym forum to , że są jeszcze w Polsce ludzie naiwni , którzy myślą , że sejm nie uchwali niekonstytucyjnych zmian.\nObserwuję wnikliwie politykę od kilku lat , i wiem że jest to w "polskim wydaniu" niebywale częste zdarzenie , takie sytuacje są powszechne i co najciekwsze wprowadzający takie niekonstytucyjne zmiany w życie wcale się tym nie przejmują. Nasi politycy to w większości przecież ludzie , którzy mają za nic prawdę , uczciwość , odpowiedzialność , honor - to w większości obłudnicy , kłamcy , oszuści i podłe dranie nurzający się z lubością w zgniliźnie i szambie.\nbomba niesprawiedliwości....(2012-05-05 11:20) Zgłoś naruszenie 00\ni wyzysku=niedługo wybuchnie!!!1


Czas całkowity - 1:08:01\n- John Petrucci - gitary\n- Jordan Ruddess - instrumenty klawiszowe\nInne albumy wykonawcy: « Systematic Chaos\tLive At Luna Park »\nLink do komentarza\t niedziela, 29 grudzień 2013 13:45\tnapisane przez\tBartek Musielak\nDream Theater miał powrócić do korzeni, zacząć wszystko od nowa. Stąd zapewne tak prosty tytuł najnowszego krążka tej grupy. Zespół zapowiadał rewolucję, coś zupełnie nowego i świeżego. Ale który zespół tak nie mówi przed premierą swojego albumu. Niemniej jednak pierwszy singiel, czyli "The Enemy Inside" mógł być zapowiedzią faktycznie czegoś wielkiego. A przecież nie od wczoraj wiemy, że Dream Theater jest zdolny do nagrywania arcydzieł.\nNiestety, nie tym razem. Zespół w moim odczuciu stoi w miejscu od albumu "Systematic Chaos" włącznie, by nie powiedzieć, że zsuwa się po równi pochyłej ku przeciętniactwu. Nic nie pomogła roszada na pozycji bębniarza, może nawet zaszkodziła. Oczywiście nie twierdzę, że Mike Mangini to perkusista słaby, niestety nie sprawdza się on równie dobrze co Portnoy w płaszczyźnie kompozytorskiej. Nie to, żeby "Dream Theater" był albumem słabym, bo jednak cały czas poziom trzyma, ale nie jest to poziom jakiego spodziewać się można po tak klasowym zespole. Oczywiście wszyscy fani będą bronić go rękoma i nogami, metalowcy znajdą w nim mnóstwo mocnych i chwytliwych (to akurat na plus) riffów czy melodii, a maniacy popisów wirtuozerskich na gitarze, perkusji, klawiszach czy basie dostaną to czego oczekiwali. Ja nie widzę w tym albumie nic wielkiego.\nPowstaje jeszcze po drodze pytanie: Czy wypada krytykować albumy zespołów mających tak wysoką pozycję? Zespołów prawie legendarnych? Według mnie wypada i należy. Przeszłość i nagrane albumy nie są czymś co stawia zespół w czołówce na resztę lat swojej działalności. Dream Theater nagrywał genialne albumy i tak nadal pozostanie, ale od paru lat nagrywa albumy przeciętne lub słabe! W czym tkwi problem? Tego nie potrafię powiedzieć, jednak tak jak nadal porywa mnie "Train Of Thought", oczarowuje "Metropolis Pt.2: Scenes from a Memory" czy nawet "Awake", które przyprawia o uśmiech na twarzy, tak żaden album wydany po 2006 roku mnie nie zachwycił, ani nawet specjalnie nie poruszył.\nA słuchając "Dream Theater" po raz pierwszy starałem się to robić uważnie i w skupieniu, a... zdarzyło mi się nawet przysnąć. Album rozpoczyna się dwuminutowym intro "False Awakening Suite" i jest to utwór, który spokojnie na swoim krążku mógłby umieścić Therion czy Nightwish. Dość naiwna orkiestracja tego kawałka wprawiła mnie początkowo w zdziwienie, a następnie przyprawiła o lekko ironiczny uśmieszek na twarzy i myśl "czy to na pewno Dream Theater?". Na szczęście zaraz potem następuje zdecydowanie wyróżniający się "The Enemy Inside", który był pierwszym singlem. Kiedy usłyszałem go w sierpniu pomyślałem, że być może faktycznie nowy album będzie całkiem fajny. Utwór rozwija się dynamicznie, Mangini z Myungiem bardzo ciekawie żąglują rytmami, LaBrie wyśpiewuje świetny refren, który przywodzi na myśl gdzieś tam stare nagrania. No i Petrucci, który wyrzeźbił w tym jednym jedynym kawałku naprawdę sporą ilość ciekawych i chwytliwych riffów, plus oczywiście jak to on - popisową solówkę.\nSolówki na całym albumie są jak zawsze na poziomie. Ale solówki płyty nie tworzą, żeby posłuchać wirtuozerskich popisów wolę odpalić nowe dzieło Rudessa (Levin, Minnemann, Rudess), czyli coś na deseń instrumentalnego Liquid Tension Experiment. Mamy jednak na najnowszym albumie Dream Theater perełkę, która sprawia mi wielką radość. I jest to właśnie utwór instrumentalny - "Enigma Machine". Rozpoczyna się melodyjką niczym z katarynki, która przeradza się w mocny, ciężki riff. Towarzyszy on nam przez dłuższą chwilę przybierając różne formy i wariacje. Kompozycja mknie w szybkim tempie ciągle się rozpędzając, Petrucci na zmianę z Rudessem zabawiają się melodiami. Później mamy kolejny mocny riff, znów solówkę - jeszcze szybszą, i dalej podobny schemat. Aż w końcu zwolnienie i zbudowanie świetnego klimatu, z wspaniałą gitarą. Jak słychać można kilkoma prostymi dźwiękami zbudować o wiele lepszy nastrój niż tysiącami dźwięków na minutę. Jest popis Manginiego, jest krótki przerywnik od Myunga, a na koniec po raz kolejny mocny riff.\nOprócz tego mamy tutaj kilka utworów spokojniejszych, które zawsze na albumach Teatru Marzeń muszą się znaleźć. Są to "Surrender To Reason", "The Bigger Picture" czy "Along For The Ride". Zupełnie nie porywają, a do takich cudów jak "Through Her Eyes" czy "I Walk Beside You" nawet nie warto ich porównywać. Ale oczywiście nie byłby to Dream Theater bez długiej suity na swoim albumie. Na "Dream Theater" najdłuższym i kończącym całość utworem jest 22-minutowy kolos "Illumination Theory". Tylko... czy faktycznie ten utwór musi się tak ciągnąć? Jest zwyczajnie nudny, przynajmniej do połowy, kiedy kolejna orkiestrowa wstawka zamienia się w szaloną jazdę. Z tym, że ta jazda znowu nie trwa zbyt długo, a potem na finał ponownie wieje nudą. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że Dream Theater ostatnią dobrą suitę nagrał na "Octavarium", a nie zdziwiłoby mnie gdyby wiele osób uznało za taką "Six Degrees of Inner Turbulence".\nMoje oczekiwania więc były po raz kolejny większe niż to, co usłyszałem. Nie jest to jednak kompletnie słaby album, jest kilka ciekawych fragmentów, są fajne utwory jak singiel lub instrumentalny "Enigma Machine". Zespół tak klasowy jak Dream Theater nie nagrywa po prostu kompletnie słabych albumów. Ale zespół tak klasowy jak Dream Theater powinien trzymać pewien poziom. A ostatnimi czasy jest z tym słabo, wydawnictwa z ostatnich lat w dyskografii zespołu wypadają blado. "Teatr Marzeń ale bez magii" - z takim określeniem spotkałem się przy jednej z recenzji i w zupełności się z nim zgadzam. Marzę o Dream Theater sprzed "Octavarium" - zaskakującym, nowatorskim, wizjonerskim. Dream Theater na "Dream Theater" to fachowcy wykonujący tylko i wyłącznie swoją robotę. Bez polotu.\nLink do komentarza\t środa, 23 październik 2013 21:35\tnapisane przez\tKonrad Niemiec\nDzisiaj jest ten dzień kiedy otrzymałem pocztą nową płytę Dream Theater.\nWiem, że późno, ale to za sprawą sklepu RockSerwis u którego zamówiłem płytę prawie 5 tygodni temu i jeszcze nieopatrznie dodałem do niej z oferty sklepu jeden singiel Bigelf. Panowie z RockSerwisu nie byli łaskawi wyrzucić płyty ze strony, ani napisać, że czekanie może wynieść i 6 tygodni i tak cały czas (co tydzień) dostawałem maila - czekamy na potwierdzenie od dostawcy. Aż w końcu po 5 tygodniach czekania anulowałem zamówienie. Żadnego przepraszamy czy coś w tym rodzaju. Piotrze Kosiński, stary druhu - nie wróży to dobrze, bo to wpuszczanie ludzi w kanał...\nPłytę kupiłem taniej na Allegro i dostałem ją za 2 dni... Tyle tytułem antyreklamy do tej pory ulubionego sklepu płytowego w sieci.\nAle przedmiotem tej recenzji jest przecież najnowsze wydawnictwo jednego z moich ulubionych zespołów...\nBędzie to recenzja po jednym przesłuchaniu płyty w formacie 5.1.\nNiestety poprzeczka wywindowana przez poprzednie wydawnictwo zespołu okazała się na teraz zbyt wysoka. Jak poprzedni krążek już po pierwszym przesłuchaniu powalił mnie na kolana, tak ten, gdyby nie kilka dobrych momentów - kompletnie przeszedłby bez echa...\nZacznę od tego, że nie cenię Dreamów za Metal-progga, bo takich kapel są tysiące. Dla mnie zawsze byli wyznacznikiem jakości i wirtuozerii, no może poza wokalistą, ale o tym później...\nNa tej płycie próżno szukać prawdziwej wirtuozerii, nowych, niespotykanych brzmień... No może poza wstawkami rosyjsko-brzmiących z nazwiska filharmoników, którzy w dwóch miejscach wprowadzili kulturę wyższą. Całą resztę już słyszeliśmy i to do tego stopnia, że Jordan Ruddess nie wysilił się w poszukiwaniu brzmienia mooga tylko znów zastosował manewr z poprzedniego krążka używając brzmienia Keitha Emersona z utworu Lucky Man z 1970 roku.\nKompozycyjnie gdyby nie kończąca płytę suita, to wszystko byłoby miałkie i wtórne.\nTo co zostało we mnie po tym pierwszym przesłuchaniu to utwory 4, 7 i 9.\nUtwór 4 - Enigma Machine to kapitalny stary Dream, gdzie zagęszcza sie faktura, jest kilka fajnych rozwiązań metrycznych i jakieś małe biegniki. Ale co najważniejsze - pan James Labrie na chwilkę wyszedł ze studia i go tu nie ma. Nie od dziś wiadomo, że chłopaki trzymają go przy sobie chyba z koleżeństwa i sentymentu, bo poziom jego śpiewania jest żałosny, a ja mam wrażenie, że od kilkunastu lat facet śpiewa jedną i tą samą piosenkę niezależnie od tempa utworu... Szkoda...\nUtwór 7 - Surrender To Reason, mimo że z wokalem, ale jednak tam coś zaczęło się dziać. Nie było metalu jak z początku płyty, lecz dobry progg, za który kochamy Dreamów.\nI gdyby na tym kończyła się płyta to byłaby w sumie, moim skromnym zdaniem, największa porażka od czasów Napoleona, ale na szczęście na płycie umieszczono utwór nr 9 - Illumination Theory. Tu wreszcie jest dobry stary Dream, jak z okresu Dramatic Turn... Są zmiany rytmu, różne konwencje, łamańce, nowatorstwo (znów filharmonicy). Ale jest i łyżka dziegciu - fragment uspokojenia jakby żywcem wyjęty ze suity Close To The Edge grupy YES, a końcówka - Surrender, Trust & Passion, to jakby czasowe dopełnienie, aby płyta nie była zbyt krótka, bo muzycznie i kompozycyjnie to marne jest bardzo....\nNo i tak dobrnęliśmy do końca płyty. Płyty takiej sobie, jakościowo w 5.1 zrobionej marnie, na szafkach grającej tak sobie, ano ale nie od dziś wiadomo, że Dreamy mają głuchych inżynierów dźwięku. Cóż - może za blisko kolumn siedzą i już słuch stracili.\nMoja ocena po pierwszym przesłuchaniu 2,5 / 5.\nLink do komentarza\t czwartek, 19 wrzesień 2013 22:26\tnapisane przez\tŁukasz 'Geralt' Jakubiak\nZa każdym razem, gdy zasiadam do pisania recenzji nowego dzieła Dream Theater przez głowę przewija mi się masa pytań. Co warto poruszyć? Jak zestawić moje odczucia? Co było dobre, a co nie do końca wypaliło? I tak w koło Macieju… Niestety, mam powód, dla którego tak angażuję w przelanie tych słów. Staram się, by moja recenzja była po prostu… perfekcyjna. Tak jak wiele ich dokonań.\nDream Theater od dłuższego czasu jest objęty pewnego rodzaju kultem wśród fanów progresywnych brzmień. Okres przedpremierowy bezpośrednio wiąże się z narastającą niepewnością, ale też ogromną falą krytyki, która szczególnie daje o sobie znać po ukazaniu się pierwszego singla. Tak jest z większością popularnych kapel, ale wielu sceptyków i skrajnych fanów Teatru Marzeń poddaje dokładnej kategoryzacji każdy element krążka. Wtedy padają opinie pokroju: „ta gitara w tym miejscu nie brzmi jak powinna”, „perkusja zasysa”, albo „DT skończyło się na Scenes From A Memory”. To ile emocji wywiera na nas płyta, za którą zapłacimy około 50 zł jest nieprawdopodobne, ale moje pytanie w tej chwili brzmi: czego tak właściwie oczekujemy od kolejnej płyty Dream Theater?\nTegoroczny krążek chłopaków z Teatru Marzeń był promowany jako nowy rozdział w historii zespołu, ale też pewnego rodzaju powrót do brzmień, które przewinęły się przez ich bogatą dyskografię. Powiem szczerze, że na początku ten marketingowy kit nie do końca mnie przekonał, ale moje zdziwienie było ogromne po kilkakrotnym przesłuchaniu… Cholera, udało im się. „False Awakening Suite” to wyniosłe, symfoniczne intro przywodzące na myśl wariacje znane z „Six Degrees Of Inner Turbulence”. Numer idealnie buduje dramaturgię przed tym co czeka nas dalej… „The Enemy Inside” podobał mi się już po pierwszej prezentacji. Genialny, rozbudowany wstęp szybko zostaje wsparty mocnymi riffami Petrucciego i świetnym, klawiszowym tłem Jordana. No i ten refren, który ciężko wybić z głowy. Dalej czeka nas „The Looking Glass”, który jest największą niespodzianką na płycie. To hołd dla ich inspiracji, w którym czuć ducha Rush (wstęp bardzo przypomina mi „Limelight”), ale jest też pewnego rodzaju echem ich pierwszych płyt. Bardzo długo przekonywałem się do „Enigma Machine”, ale doszukałem się w nim masę smaczków, które przypomniały mi, za co tak naprawdę cenię ich instrumentalną twórczość. Tradycyjnie sporo tu popisów i solówek, ale nie zbrakło też odniesień do „A Change Of Seasons” (szczególnie pod kątem gitarowych melodii), czy całości „Scenes From A Memory”. Następnie usłyszymy „The Bigger Picture”, który na wstępie uderza nas potężnym wejściem, by potem zaskoczyć nas bardzo subtelną, balladową formą (nieco w klimacie „The Spirit Carries On”), gdzie finezyjnie wtórują Rudess oraz LaBrie. Potem numer bardzo szybko się rozkręca i prezentuje nam kapitalny refren oraz wspaniałe, klawiszowe melodie. Świetnie wypada również Mike Mangini, który pomimo płaskiego brzmienia (o tym nieco później), pokazuje bardzo swobodną technikę gry i doskonale odnajduje się w roli „garowego” Dream Theater. Wstęp do „Behind The Veil” przypomina mi nieco „The Great Debate”, ale potem wybucha niepohamowaną energią, prezentując nam ciężkie riffy oraz świetną interpretację wokalną LaBriego. Pod koniec numeru usłyszymy popisy duetu Rudess-Petrucci, które powodują opad szczęki – istna magia. Dalej panowie przygotowali dla nas dwie, bardziej stonowane formy – „Surrender To Reason” oraz „Along For The Ride”. Pierwszy utwór jest znacznie szybszy, ale już po kilu sekundach porywa nas pięknymi akordami, wpadającym w ucho refrenem oraz kapitalnymi, funky partiami Johna Myunga (już dawno nie było go tak pełno!). Druga ballada starała się oddać ducha „Lifting Shadows Off A Dream” i nie do końca jej to wyszło. To prawda, znajdziemy tam masę, ładnych melodii, chwytliwe partie wokalne, ale to co najmniej zagrało to sekcja perkusyjna – za dużo tam uderzeń, a za mało budowania przestrzeni, przez co ballada wydaje się po prostu monotonna. Do tego klawiszowe solo, które bliźniaczo przypomina te z „Beneath The Surface”. Na zakończenie zespół prezentuje nam rozbudowaną kompozycję w postaci „Illumination Theory” i moim zdaniem jest to jeden z tych epic songów, które można spokojnie postawić obok „A Change Of Seasons”, czy „Octavarium” (niestety nie jestem fanem „The Count Of Tuscany”). Pierwsza połowa numeru to klasyczne, ale świetnie zaaranżowane popisy magików z Teatru Marzeń – mamy zatem klasyczne łamańce, agresywne riffy i porządnie zaaranżowane partie wokalne. Drugą połowę wyprzedza kapitalna, klawiszowa interpretacja w wykonaniu Jordana Rudessa, która – jak to w jego przypadku bywa – porywa skumulowaną ilością szczerych, muzycznych emocji. Potem następuje króciutka pauza, którą przerywa dynamiczna sekcja rytmiczna (Myung jesteś wielki!) i wokal przypominający mi złote czasy „Falling Into Infinity” (ciekaw jestem jak James zaśpiewa to na żywo!). Nie spodziewałem się tak intensywnego finału.\nCzas zatem odpowiedzieć na wcześniej postawione pytanie… W większości przypadków od Dream Theater oczekujemy ciągłego podnoszenia poprzeczek, przełamywania muzycznych barier oraz… perfekcji. W końcu to Dream Theater! Prawda jest jednak zgoła inna. Panowie najlepsze lata mają już za sobą i nie muszą niczego udowadniać – zarówno sobie, jak i wybrednym fanom. Wszelkie nasze narzekania, czy słowa krytyki są zależne wyłącznie od naszych wymagań, jakie stawiamy sobie przed premierą każdego ich krążka. Co najlepsze, nasze nadzieje ciągle się powtarzają… Zawsze czekamy na kolejny, genialny album. Jakie są tego skutki? Pozostaje niesmak, a główną konsekwencją takiego podejścia jest szerzenie się mody karcenia wszystkiego związanego z Dream Theater.\nNie zrozumcie mnie źle. To co napisałem nie jest majaczeniem wieloletniego fana i naprawdę sądzę, że płycie jest daleko do perfekcji (tak jak i tej recenzji). Nie do końca podoba mi się brzmienie perkusji – jest bardzo płaskie, pozbawione głębi i – jak ja to nazywam – strasznie kartonowe. Nigdy nie byłem fanem Pearli, ale na tym materiale brzmią wyjątkowo bezpłciowo. Tego samego nie mogę powiedzieć o samym Mike’u Manginim, który na tej płycie w końcu pokazał pazur, a jego partie idealnie wpasowały się w zespołowe standardy. Poza tym płyta nie odkrywa nowych horyzontów i nie wyściela kolejnych, gatunkowych szlaków i szczerze… nawet nie musi. Album to zbiór klasycznych, theaterowych kompozycji, które od początku miały jeden cel – zmobilizować nas do dokładniejszego odsłuchu i wyzwolić w nas nostalgię. Wszelkie solówki, czy melodie zawarte na krążku bezustannie będą testować naszą pamięć, dzięki czemu będziemy czerpać masę przyjemności z odkrywania kolejnych, charakterystycznych zagrywek, nawet po wielokrotnym przesłuchaniu. No i w tym momencie nasuwa nam się magiczne słówko, jakim jest powtarzalność. Fakt faktem, przy tak bogatej dyskografii zdarzają się irytujące potknięcia i najlepiej słychać to na „Black Clouds & Silver Linnings”. Cóż, nawet „A Dramatic Turn Of Events” jedynie odświeżył sprawdzoną formułę, ale w jakimś stopniu otworzył także nową furtkę dla kapeli, głównie dzięki dołączeniu Mike’a Manginiego. W przypadku tegorocznego „Dream Theater” mamy do czynienia z zamierzoną powtarzalnością, która nie tylko ujęła mnie swoją nostalgiczną prezencją, ale też niezwykle szczerym podejściem do fanów.\nNa zakończenie warto jest podkreślić uniwersalność nowego wydawnictwa Teatru Marzeń. Dla nowoprzybyłych nowy krążek może okazać się świetnym początkiem, a dla stałych bywalców piękną, sentymentalną podróżą po znajomych zakątkach. Wystarczy tylko odrzucić wszelkie obawy i dać ponieść się ich muzyce – na pewno nie pożałujecie.


www.wesolekulki.pl, strona 11 - seo-max.pl\nJak założyć własną stronę - kompendium wiedzy dla początkujących\nPodstawowe i najważniejsze informacje dotyczące zakładania własnej strony internetowej. Niezbędna wiedza dla początkujących. Z nami bez problemu uda Ci się założyć pierwszą stronę www. Wyjaśniamy w...\n2016-05-17 :: pozostałe\nOpakowania, produkcja opakowań z tektury litej, drukarnia etykiet Poznań\nFirma Joppol zajmuje się produkcją opakowań tekturowych. Ich oferta jest skierowana do przemysłu spożywczego jak i kosmetycznego, czy farmaceutycznego. Na ich stronie internetowej www.joppol.pl zam...


Wady letalne płodów – diagnostyka i leczenie, przykłady\nBadaniaprenatalne.pl - Czym są badania prenatalne? Jak je wykonać? > Choroby genetyczne > Wady letalne płodów – diagnostyka i leczenie, przykłady\nWady letalne czyli śmiertelne to nieprawidłowości rozwojowe, które skutkują utratą ciąży lub śmiercią dziecka wkrótce po urodzeniu. Mogą one być spowodowane różnymi czynnikami, w tym także genetycznymi. Jak diagnozuje się wady letalne i czy możliwe jest ich leczenie? Niniejszy artykuł odpowiada na te pytania.\nWady letalne – co to takiego\nWady letalne i przykłady wad letalnych\nWady letalne – diagnostyka\nWady letalne – leczenie i rokowania\nWady letalne to ciężkie nieprawidłowości rozwojowe płodu, które mogą doprowadzić do:\nprzedwczesnego urodzenia martwego dziecka;\nśmierci dziecka bezpośrednio po urodzeniu;\nśmierci dziecka w okresie wczesnego niemowlęctwa.\nWady letalne – przykłady wad letalnych\nWady letalne płodu to między innymi:\nkrytyczne wady serca;\nniektóre choroby metaboliczne (np. ciężka postać choroby Krabbego);\ntriploidia (poliploidia – obecność dodatkowego zestawu chromosomów);\ntrisomia chromosomów pary 18 (zespół Edwardsa);\ntrisomia chromosomów pary 13 (zespół Patau);\nwady mózgu takie jak np. bezczaszkowie, bezmózgowie czy też przepukliny mózgowe;\nwady układu moczowo-płciowego – np. brak nerek;\nwiększość mutacji liczby chromosomów autosomalnych.\nWady letalne zagrażają zdrowiu nie tylko płodu, ale i ciężarnej. Ciąża z wykrytą wadą letalną może się w każdym momencie zakończyć samoistnym poronieniem. U kobiety może dojść do ciężkiego krwotoku, a nawet zakażenia stanowiącego niebezpieczeństwo dla jej życia. Na szczęście dziś możliwa jest wczesna diagnostyka wad letalnych, już na etapie ciąży.\nWykrywanie wad letalnych jest możliwe dzięki badaniom prenatalnym przesiewowym (nieinwazyjnym) i diagnostycznym (inwazyjnym). Badania nieinwazyjne pozwalają ocenić ryzyko wystąpienia chorób i wad letalnych. Należą do nich między innymi:\nbadanie ultrasonograficzne USG 2D, 3D, 4D – badanie umożliwia zidentyfikowanie zmian chorobowych w obrębie narządów wewnętrznych – z jego pomocą można wykryć np. nieprawidłowości w jamie brzusznej;\nbiochemiczne badanie krwi (np. test PAPP-a) – badanie łączy w sobie analizę biochemicznych parametrów krwi matki oraz USG płodu. Nieprawidłowy wynik testu PAPP-A wskazuje na zwiększone ryzyko choroby, należy go jednak zweryfikować badaniami o wyższej czułości;\nechokardiografia (USG serca) – badania umożliwia ocenę rozwoju serca i dużych naczyń krwionośnych;\nbadania genetyczne – nieinwazyjne badania wolnego płodowego DNA (testy NIPT) takie jak NIFTY pro są nieinwazyjne i zupełnie bezpieczne, a jednocześnie mają wyższą czułość niż test PAPP-a i USG. Czytaj więcej o NIFTY pro\nGdy badania nieinwazyjne dadzą nieprawidłowy wynik, lekarz kieruje pacjentkę na badania diagnostyczne (inwazyjne) w celu potwierdzenia lub wykluczenia choroby. Amniopunkcja, a także biopsja kosmówki to badania, które polegają na inwazyjnym pobraniu płynu owodniowego i następnie – analizie kariotypu (zestawu chromosomów) płodu. Jeśli badania inwazyjne dadzą prawidłowy wynik, rodzice zyskują cenny spokój – ich dziecko rozwija się prawidłowo. W sytuacji jednak gdy wynik badania inwazyjnego potwierdzi wynik badań przesiewowych, jest to ważna informacja zarówno dla rodziców, jak i dla lekarza. Lekarz zyskuje wiedzę na temat tego, jak poprowadzić ciążę, natomiast rodzice mogą się odpowiednio przygotować na narodziny chorego dziecka.\nWady letalne należą do chorób ciężkich i nieuleczalnych. Jeśli w ciąży wykryto wadę letalną, nie istnieje żaden skuteczny sposób na to, by pomóc dziecku. W większości przypadków wady letalne płodów mają złe rokowania dotyczące przeżycia, ponieważ uszkodzenia w obrębie narządów (np. serca lub płuc) są zbyt poważne. Noworodek wymaga stałej opieki medycznej oraz operacji, mających na celu podtrzymać jego życie.\nDługość życia dziecka z wadą letalną zależy od rozległości uszkodzeń w obrębie narządów wewnętrznych oraz jego ogólnego stanu zdrowia. W większości przypadków ciąża z wadą letalną kończy się samoistnym poronieniem, ponieważ dziecko nie rozwija się prawidłowo. Jeśli jednak maluchowi udało się przyjść na świat, może on przeżyć zaledwie kilka tygodni lub miesięcy (w zależności od rodzaju posiadanej wady letalnej).


To było sześć wspaniałych, niezapomnianych lat\n20 czerwca w naszej szkole odbyło się podsumowanie sezonu drużyny piłki ręcznej dziewcząt – rocznik 1994. Różniło się ono znacznie od podsumowań z minionych lat z jednego zasadniczego powodu –\ndrużyna istniejąca sześć lat, lat znaczonych wieloma wspaniałymi sukcesami, przestaje istnieć. Z chwilą ukończenia gimnazjum każda z dziewcząt rozpoczyna naukę w nowej szkole i tym samym utrzymanie drużyny w dotychczasowym kształcie staje się niemożliwe. Nic zatem dziwnego, że dwugodzinne spotkanie stało się pretekstem do przypomnienia całego sześcioletniego okresu funkcjonowania drużyny oraz podziękowania tym osobom, które przyczyniły się do tego.\nO tym jak wiele wydarzyło się w latach 2004-2010 można się było przekonać w czasie prezentacji przygotowanej przez pana Kazimierza Dygonia, który przez te wszystkie lata był trenerem, wychowawcą, opiekunem, powiernikiem i pełnił jeszcze szereg różnych ról. Turnieje międzynarodowe i ogólnopolskie, rozgrywki w ramach igrzysk młodzieży szkolnej i gimnazjady, obozy sportowe, turnieje towarzyskie, wreszcie treningi, treningi, treningi – to wszystko złożyło się na sześć niezapomnianych dla każdej z dziewcząt lat. W dalszej części spotkania dziewczęta podziękowały osobom, które w różny sposób pomagały im funkcjonować jako drużynie, przede wszystkim głównemu sponsorowi, firmie Adecco Campus Nordic reprezentowanej przez rektora, pana Emila Zarembę oraz sponsorowi, firmie JPA reprezentowanej przez właściciela pana Piotra Japoła. Ponadto drużyna złożyła podziękowania na ręce pana Wojciecha Marcinka z Małopolskiego Związku Piłki Ręcznej, pana Zbigniewa Stramy, dyrektora Gminnego Zespołu Oświatowego, pana Andrzeja Bieleckiego, dokumentującego mecze drużyny w hali w Białym Dunajcu oraz pana Jarosława Szlęka, dyrektora naszej szkoły. Bardzo wzruszający był moment podziękowań dla Karoliny Waluś, która przez cztery lata była w drużynie oraz Andrzeja Adamczyka „dobrego ducha drużyny” towarzyszącego przez setki godzin dziewczętom w trakcie ich meczów i treningów.\nW spotkaniu uczestniczyli również rodzice zawodniczek oraz pani Małgorzata Strama, aktualny prezes Uczniowskiego Klubu Sportowego „Świt” Adecco Szaflary\nNależy zaznaczyć, że w ciągu sześciu lat dziewczyny oprócz wielu miłych wspomnień , które zostaną im na zawsze w pamięci, borykały się z kontuzjami , bólem, zmęczeniem i wieloma różnymi niedogodnościami. Nic nie przyszło im samo, nic nie spadło z nieba. Pracowały wytrwale, a pomoc, którą okazywali im życzliwi ludzie, przyjmowały z wdzięcznością. Jednocześnie nie zaniedbały nauki, wiele z nich ukończyło gimnazjum z wyróżnieniem, a każda z nich na co dzień świeciła przykładem w szkole i poza szkołą. Pokazały, że ciężko i wytrwale pracując, można uzyskać wiele efektów i czerpać z tego satysfakcję.\nZ kilkunastu dziewcząt, które przewinęły się przez drużynę, do końca dotrwało dziesięć: Anna Bieniek, Joanna Kalata, Monika Kalata, Aleksandra Marek, Justyna Mąka, Dominika Rzepka, Monika Szaflarska, Joanna Szczerba, Sabina Szewczyk i Izabela Tylka. To wszystko, czego doznały i przeżyły, w różny sposób zaprocentuje w ich dalszym życiu.\nAutorem zdjęć jest pan Andrzej Bielecki.


Zoo w Łodzi. Spotkaj się z Nelą Małą Reporterką – Reporter NTR\nHomeWarto przeczytaćZoo w Łodzi. Spotkaj się z Nelą Małą Reporterką\nNela Mała Reporterka będzie gościem specjalnym urodzin łódzkiego zoo. Zwiedzający będą mieli szansę spotkać się z popularną podróżniczką już w najbliższą niedzielę (26 września). Czego można się spodziewać?\nMiejski Ogród Zoologiczny w Łodzi obchodzi 83. urodziny i z tej okazji szykuje moc atrakcji, między innymi spotkanie z Nelą Małą Reporterką. Dziewczynka od 5. roku życia podróżuje po świecie i nagrywa reportaże, którymi dzieli się z publicznością.\nNela jest autorką kilkunastu książek i laureatką wielu wyróżnień. Pierwszą książkę wydała w 2014 roku. Jej publikacje opisują wyprawy do egzotycznych krajów, a najmłodsi mogą wraz z nią przeżywać niesamowite przygody.\nObecnie Nela jest nastolatką, która angażuje się w akcje społeczne oraz humanitarne. Rozwija również projekt edukacyjno-badawczy w ramach tworzonej przez siebie fundacji „The Adventure starts Here Foundation”. Nela spełnia swoje marzenie z dzieciństwa. Jej fundacja tworzy bowiem bazy badawcze na całym świecie. Pierwsza ma powstać w dżungli w Kostaryce.\nSpotkanie z Nelą Małą Reporterką zaplanowano na niedzielę, 26 września, o godz.14:00. Podróżniczkę będzie można spotkać w łódzkim zoo (ul. Konstantynowska 8/10), w pobliżu wyspy lemurów. – Zapraszam na spotkanie z okazji premiery moich dwóch książek – „Nela na wyspie kangura” oraz „Nela i wyprawa w morskie głębiny”. Będziemy rozmawiać o kangurach i kolczatkach. – mówi Nela.\nEUG 2022 - najwięks


Trylogia PUSHER - pop, krew i heroina\nTrylogia PUSHER – pop, krew i heroina\nNarkotykowy Ojciec Chrzestny Kopenhagi\nAutorem artykułu jest Mateusz Górniak.\nNicolas Winding Refn urósł już w światowym kinie do miana zjawiska. Ktoś trafnie porównał jego twórczość do muzyki pop, gdzie chodzi przede wszystkim o wyśpiewanie wpadającego w ucho refrenu, który w przypadku duńskiego reżysera zawsze stanowi traktat o przemocy. Za pomocą „Drive” zdobył serca w fabryce marzeń, a później w „Tylko Bóg wybacza” pokazał, że za wszelką cenę podążał będzie swoją drogą, wśród pięknych obrazków i estetyzowanej brutalności.\nRozpoczynający jego przygodę z kinem pierwszy „Pusher” oraz jego późniejsze kontynuacje, zrobione ze względów przede wszystkim finansowych, zasługują na zainteresowanie nie tylko jako huczna zapowiedź talentu cudownego dziecka kina popularnego, ale także jako dzieło (trylogia) odrębne. Mówiące w swoim imieniu, wytyczające nowe ścieżki kinu kryminalnemu, gangsterskiemu i społecznemu na Starym Kontynencie.\nDzikie serca, dziwne czasy\nW Hollywood lata 90. zaczęły się od prawdziwego trzęsienia ziemi, które za pomocą Złotej Palmy w Cannes dotarło do Europy. „Dzikość serca” Davida Lyncha nie tylko podzieliła krytyków filmowych na dwa, wojujące ze sobą środowiska, ale namaściła wszystkich zauroczonych kinem klasy B świrów z Quentinem Tarantino na czele. Na amerykańskim srebrnym ekranie nastał czas przerysowanej agresji i tryskającej we wszystkich kierunkach krwi. Określone przez Romana Polańskiego jako arcydzieło „Wściekłe psy”, a także „Prawdziwy romans” czy przede wszystkim „Pulp Fiction” oraz „Urodzeni mordercy” wywróciły stare standardy sztuki filmowej (i ekranowej przemocy) do góry nogami.\nW Europie wszystkie oczy skierowane były na Wielką Brytanię. W 1996 roku odbyła się premiera „Trainspotting” przewartościowujące temat uzależnienia od narkotyków, a dwa lata później Guy Ritchie zachwycił cały świat swoją debiutancką, pełną realizmu komedią kryminalną „Porachunki”, gdzie w fabule zręcznie skakał od przemocy do absurdów trzęsących bandyckim światkiem Londynu. Jego późniejszy, stworzony już po części w Hollywood „Przekręt”, choć przez widzów ceniony, w swoim czasie przez krytykę oceniony niżej od debiutu, nie wytrzymując – szczególnie w USA – porównań z takimi klasykami komedii kryminalnej jak „Żądło” George’a Roya Hilla. Teraz autor „Porachunków” stanowi o sile zgniłej artystycznie części Hollywood, reżyserując kolejne Sherlocki Holmesy mające przede wszystkim przynieść pewny zysk i uśmiechy na twarzach pożeraczy popcornu.\nW tak przewrotnych dla kina czasach niełatwo było mówić głosem oryginalnym i zapisać się w pamięci publiczności. Tylko wybuch wielkiego talentu mógł zwrócić uwagę na duńską kinematografię, a z gąszczu głosów, mogło być usłyszane tylko wspaniałe dziecko kina gatunkowego. Takim właśnie okazał się Nicolas Winding Refn, który w 1996 roku pokazał najpierw Danii, a później całemu światu „Dealera” – swój debiutancki, zaczynający trylogię „Pusher” film.\nKopenhaga jakiej nie znaliście\nSamuel Fuller zdefiniował kiedyś kino jako pole bitwy, na którym ścierają się prymitywne działania i emocje: miłość, nienawiść, przemoc i śmierć. Dla wszystkich tych elementów Nicolas Winding Refn znalazł miejsce w przestępczej rzeczywistości Kopenhagi. Jego „Dealer” (to oficjalny polski tytuł) to realistyczna wycieczka do świata kryminalistów i rzezimieszków działających w stolicy Danii.\nReżyser postawił na niezwykle subiektywną narrację. Ręcznie trzymaną kamerą zarejestrował siedem dni z rzeczywistości Franka (Kim Bodina), Milo (Zlatko Buric) i Tonny’ego (Mads Mikkelsen). Wszyscy trzej uwikłani są w narkobiznes, nad wszystkimi Refn gromadzi czarne chmury fatalizmu. Jako pierwszy spróbuje uciec przed nimi Frank, który w „Dealerze” staje się postacią pierwszoplanową. Ten podrzędny handlarz narkotyków w wyniku niefortunnej transakcji popadł w nieprzyjemne długi i aby poczuć się znów bezpiecznie w mieście, musi je jak najszybciej spłacić. Na pieniądze wyczekuje Milo, przerysowany serbski boss narkotykowy, który nade wszystko uwielbia torturować swoich dłużników i zajmować się gotowaniem wszelkiego rodzaju potraw.\nFrank staje na głowie, miota się i za wszelką cenę próbuje zdobyć pieniądze. Chodzi od drzwi, do drzwi. Obmyśla rabunki, prosi o pieniądze własną matkę, mści się nowych i starych wrogach. Tymczasem Refn konsekwentnie realizuje stylistykę szorstkiego, męskiego kryminału. Lubi zaskoczyć widza efektownym strzałem w głowę i rozbryzgać mózg na wszystkich ścianach. Każe też czasem pozować swoim bohaterom z pistoletami wymierzonymi wprost w kamerę czy stroić miny bohaterów popkultury. Bawi się formą, eksperymentuje z realizmem i teledyskowymi ujęciami. Wychodzi mu to doskonale.\nPoznajemy Kopenhagę od strony najmniej turystycznej. Refn daje nam poczuć zapach tanich, smażonych fast foodów, którymi na co dzień żywią się Frank i Tonny, wsadza nas też w najbardziej czułe miejsca ich narkotykowych kaców. Jest to obraz z niesamowicie gęstą atmosferą, popis brudnego realizmu i reżyserskiego talentu. A najlepsze w „Dealerze” jest to, że stanowi perfekcyjnie zagrane preludium do kolejnych części „Pushera”, które choć reżyser utrzyma w tej samej stylistyce – będą już wysokich lotów kinem psychologicznym.\nOjcowie i synowie, speed z trutką na szczury\nW „Dealerze” Tonny był zaledwie elementem ozdobnym. Jego wulgarne rozprawy o rzeczach najbardziej intymnych, narkotykowe jazdy i pełna blizn głowa z wytatuowanym na tyle „R.E.S.P.E.C.T” informowała widza, że znajduje się w samym nerwie degeneracji narkotykowego światka Kopenhagi. W drugiej części „Pushera”, „Krew na rękach” Tonny staje się główną postacią, a jego psychice z za kamery przygląda się znany nam już, uwielbiający piękno demiurg-sadysta.\nTony wychodzi z więzienia i pragnie udowodnić wszystkim, że potrafi sam stanowić o swoim losie, zarobić trochę pieniędzy i respektu na własne konto. Zdaje się, że ma dosyć bycia lokalnym głupkiem i popychadłem wszystkich degeneratów Kopenhagi. Jednak wszystkie okoliczności losu jakby zjednoczyły się przeciwko niemu: oto niechcący został tatą, wikła się w nie zapowiadający nic dobrego blamaż podczas „dealu” narkotykowego, jego ojciec nie ma dla niego szacunku, choć Tony naprawdę bardzo się stara i robi wszystko, aby naprawić ich relację. Nawet kiedy chce zażyć u swojego kumpla trochę kokainy, wciąga speed z trutką na szczury. Teraz nad nim zebrał się fatalizm, który u Refna wyczuwalny jest w każdym ujęciu i wszystkich możliwych okolicznościach.\nDuński reżyser nie potrafi zdobyć się na chociażby nutkę optymizmu dającą nadzieję protagoniście drugiej części „Pushera”. W Tonnym wzbiera frustracja, która spektakularnie eksploduje w finałowej scenie filmu, będącej jedną z najlepszych i najmocniejszych w całej trylogii. Drugą część swojego trzyczęściowego dzieła reżyser snuje równie powoli i z gustem, co poprzednią. Teraz nie przedstawia jednak rzeczywistości podrzędnych bandytów, a analizuje psychikę swojego bohatera. Każde ujęcie jest cegiełką uzupełniającą jego postać, a nas Tony żenuje i rozczula na zmianę. Trochę mu kibicujemy, choć mamy świadomość, z kim mamy do czynienia. Refn nie stara się przedstawić nam Tony’ego jako postać jednoznacznie złą lub dobrą, pokazuje natomiast jego słabości, traumy, a momentami pozwala zdobyć mu się na akty człowieczeństwa.\nW sukcesie środkowej części „Pushera” sporą rolę ma Mads Mikkelsen, ten piękny brzydal wznosi się na wyżyny sztuki aktorskiej i do spółki z Nicolasem Windingiem Refnem tworzy ważny nie tylko dla duńskiej, ale także dla europejskiej kinematografii obraz. „Krew na rękach” to już danie pełnokrwiste, zaserwowane nam z urzekającą gracją. Kino, które potrafi głęboko wryć się w naszą podświadomość.\nKlasyka i sprzątanie, czyli finał idealny\nTrzecia odsłona „Pushera” – „Jestem aniołem śmierci”, stała się dla duńskiego reżysera okazją, aby fajerwerkami zwieńczyć swoje dzieło. W świecie, który dogłębnie poznaliśmy w poprzednich częściach, Refnowi udało się zmieścić jeszcze jedną historię rodem z kina psychologicznego, wystylizowane kadry z brutalnego kina gangsterskiego, przewrotne nawiązanie do klasyki kina i nostalgiczne spojrzenie bohatera w pustkę. Mamy powieść, jakby powiedział Balzak.\nTym razem pretekstem do opowiedzenia historii będzie Milo, serbski dystrybutor narkotyków, którego dotąd znaliśmy jako bezwzględnego ściągacza długów, główną postać narkobiznesu w Kopenhadze i kucharza-amatora. Refn przedstawia swojego protagonistę podczas jednego dnia i nocy, kiedy odbywa się uroczystość z okazji 25 urodzin jego córki.\nO ile dla Coppoli, wesele córki było okazją do pokazania majestatu Don Corleone, Refn używając podobnej płaszczyzny, czyni rzecz wprost odwrotną. Nikt nie całuje sygnetu należącego do Mila, bo ten swoją biżuterię sprzedaje, aby spłacić długi. Nie ma też czasu na patetyczne monologi o honorze i roli rodziny, jest natomiast zwierzanie się na spotkaniu ludzi uzależnionych od narkotyków. Odpowiednio dwie „lewe ręce” (bo prawa jest już dawno na emeryturze) Mila dostają biegunki, a cały biznes dezorganizują islamscy imigranci, którzy wszędzie doszukują się pretekstu do okradzenia swojego pracodawcy. Dodam, że to Milo pełni rolę kucharza podczas uroczystości urodzinowej swojej córki i wiadomym będzie, jak różnymi postaciami są serbski gangster i Don Corleone. Tym zaskakującym porównaniem Refn stara się nam udowodnić, że w realiach jego „Pushera” nie ma miejsca na kameralną, dystyngowaną gangsterkę. Jest żwawe mordobicie oraz rywalizacja oparta na zwierzęcych instynktach i pierwotnych hierarchiach. Zamiast etykiety najbardziej eleganckich gangsterów w dziejach kina, jest chłodna lufa przystawiona do nadzwyczaj szybko pulsującej skroni.\nNarkotykowy Ojciec Chrzestny Kopenhagi najpierw brutalnie domaga się szacunku, później znosi upokorzenia ze spuszczoną głową. Refn rzuca mu pod nogi kolejne kłody, fotografuje w brudnych, opuszczonych wnętrzach. Daje nam wszelkie powody, aby współczuć temu roztrzęsionemu staruszkowi, nieudolnemu kucharzowi, który nade wszystko łaknie heroiny i szacunku. Dostaje tylko tę pierwszą, w relacji niezdrowej i opartej na nałogu.\nNie przewrotna gra z motywem ojca rodziny stanowi jednak zwięzłą puentę i crème de la crème trylogii. Swoje trzy historie Refn zdołał podsumować w ostatniej scenie. Po krwawej jatce za pomocą młotka, Milo prosi swojego dawnego współpracownika o opartą na starych więzach przyjacielskich „ostatnią przysługę”. Czas posprzątać krew po trzech odsłonach popisów reżyserskich twórcy „Drive”. Dotąd Radovan (Slavko Labovic) tylko torturował, teraz ma za zadanie usunąć dowody zbrodni. Powieszony do góry nogami trup Polaka, którego trzeba się pozbyć – oto treść popowego refrenu o przemocy i swoista klamra całego „Pushera”. Teraz kwestia estetyki, a od niej Refn jest przecież specjalistą.\nKrew zostaje spuszczona do ogromnej miski i razem z wnętrznościami spuszczona w umywalce. Ale to nie koniec, do czarnych worków zapakowane zostaje to, co zostało z głowy i – po kolei – wszystkie następne części ciała. Potem Milo tępym wzrokiem penetruje pustkę swojego basenu. Posprzątanie zwłok niewiele dało, litry przelanej krwi też nie przyniosły oczyszczenia.\nŚwiat „Pushera” nie jest w stanie zaoferować zamkniętego zakończenia, gdzie jakkolwiek pojętej sprawiedliwości stanie się zadość, gdzie wygra ktokolwiek i cokolwiek, w imieniu czegokolwiek. Są tylko aniołowie śmierci i ładne obrazki. W takim pacie zostawia nas Nicolas Winding Refn i jako nowonarodzone bożyszcze światowej reżyserii, rusza na podój serc X Muzy i światowej widowni.


Pracownicy ze Wschodu Tychy. Rekrutacja pracowników ze Wschodu Tychy.\nPracownicy ze Wschodu Tychy. Rekrutacja pracowników ze Wschodu.\nPracownicy ze Wschodu Tychy.\nPracownicy ze Wschodu Tychy, pracownicy z Ukrainy Tychy, rekrutacja pracowników ze Wschodu Tychy, pracownicy z Rosji Tychy, pracownicy z Białorusi Tychy, pracownicy z Moldawii Tychy, pracownicy z Polski Tychy, rekrutacja pracowników z Wchody Tychy.\nAgencja Rekrutacji EWG - Jesteśmy licencjonowaną firma rekrutacyjna, która rekrutuje Pracownicy ze Wschodu Tychy, i oparte są na Ukrainie, Rosji, Białorusi i Polski. Wspieramy naszych Klientów w pozyskiwaniu i doborze najlepszych specjalistów na rynku polskim i rynkach zagranicznych - Pracownicy ze Wschodu Tychy. EWG Biuro Rekrutacyjne Proponuje Państwu: kompleksową i profesjonalną obsługę z zakresu rekrutacji i selekcji pracowników, preselekcji oraz analizy kandydatóв z Ukrainy, Rosji, Białorusi, Polski. Wyróżnia nas indywidualne podejście, szybkość i wysoka skuteczność.\nFirma Rekrutacyjna EWG, ma doświadczeni w przeprowadzaniu wymagających rekrutacji Pracownicy ze Wschodu Tychy i projektów outsourcingowych.\nRekrutacja pracowników ze Wschodu Tychy.\nAgencja rekrutacyjna EWG, jest jednym z liderów w branży rekrutacji Pracownicy ze Wschodu Tychy i doradztwa personalnego na rynku międzynarodowy. Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - EWG, staje się też coraz bardziej znana, jako pracodawca, zatrudniający ludzi do pracy w Polsce i EU - jest głównie Pracownicy ze Wschodu Tychy. Z upływem czasu firma EWG rozwinęła swoją działalność i z biura prowadzącego jedynie nabór i selekcje personelu, stała się organizacją świadczącą wszechstronne usługi - Pracownicy ze Wschodu Tychy. EWG Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - jest organizacją, znaną w Polsce jak i w Ukrainie, Rosji, Białorusi. Podstawą naszego sukcesu są odpowiednio dobrani i wykwalifikowani pracownicy.\nPragniemy podkreślić, że firma rekrutacyjna - EWG jako firma podejmująca się wykonywania prac na zlecenie swoich Klientów dysponuje niezbędną wiedzą, zapleczem technologicznym, technicznym i finansowym, pozwalającym na sprostanie wszelkim wymaganiom Klientów - rekrutacja Pracownicy ze Wschodu Tychy oraz, co nie mniej ważne, posiada szerokie doświadczenie, dzięki któremu potrafi zaproponować najlepsze z punktu widzenia Klienta rozwiązania.\n... Agencja Rekrutacji EWG - Jesteśmy licencjonowaną firma rekrutacyjna, która rekruci Pracownicy ze Wschodu Tychy, i oparte są na Ukrainie, Rosji, Białorusi i Polski. Wspieramy naszych Klientów w pozyskiwaniu i doborze najlepszych specjalistów na rynku polskim i rynkach zagranicznych - Pracownicy ze Wschodu Tychy. EWG Biuro Rekrutacyjne Proponuje Państwu: kompleksową i profesjonalną obsługę z zakresu rekrutacji i selekcji pracowników, preselekcji oraz analizy kandydatóв z Ukrainy, Rosji, Białorusi, Polski. Wyróżnia nas indywidualne podejście, szybkość i wysoka skuteczność. Firma Rekrutacyjna EWG, ma doświadczeni w przeprowadzaniu wymagających rekrutacji Pracownicy ze Wschodu Tychy i projektów outsourcingowych. Mamy Rekrutujemy pracowników ze Wschodu bez pośredników. Agencja rekrutacyjna EWG, jest jednym z liderów w branży rekrutacji Pracownicy ze Wschodu Tychy i doradztwa personalnego na rynku międzynarodowy. Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - EWG, staje się też coraz bardziej znana, jako pracodawca, zatrudniający ludzi do pracy w Polsce i EU - jest głównie Pracownicy ze Wschodu Tychy. Z upływem czasu firma EWG rozwinęła swoją działalność i z biura prowadzącego jedynie nabór i selekcje personelu, stała się organizacją świadczącą wszechstronne usługi - Pracownicy ze Wschodu Tychy. EWG Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - jest organizacją, znaną w Polsce jak i w Ukrainie, Rosji, Białorusi. Podstawą naszego sukcesu są odpowiednio dobrani i wykwalifikowani pracownicy. Pragniemy podkreślić, że Agencja rekrutacyjna w Ukrainie - EWG jako firma podejmująca się wykonywania prac na zlecenie swoich Klientów dysponuje niezbędną wiedzą, zapleczem technologicznym, technicznym i finansowym, pozwalającym na sprostanie wszelkim wymaganiom Klientów oraz, co nie mniej ważne, posiada szerokie doświadczenie, dzięki któremu potrafi zaproponować najlepsze z puktu widzenia Klienta rozwiązania....\nPracownicy ze Wschodu Tychy\n2012 © Pracownicy ze Wschodu Tychy. Rekrutacja pracowników ze Wschodu Tychy.


Steinhoff: Umowa na dostawy węgla dla PGE przez Kompanię Węglową przypuszczalnie zgodna z prawem - BiznesAlert.pl\nSteinhoff: Umowa na dostawy węgla dla PGE przez Kompanię Węglową przypuszczalnie zgodna z prawem\n8 października 2013, 08:59 Energetyka\n– Tego typu długoterminowe umowy na dostawy węgla, które są zawierane na naszym rynku, mogą być obopólnie korzystne – mówi naszemu portalowi Janusz Steinhoff, b. wicepremier, przewodniczący Rady Krajowej Izby Gospodarczej.\nSteinhoff wyjaśnia: – Z jednej strony wytwórca energii elektrycznej gwarantuje dostawy paliwa po określonych cenach, oczywiście waloryzowanych np. w związku ze zmianami cen w Europie. A drugiej – wytwórca węgla dostarcza go producentowi energii elektrycznej.\n– Wielokrotnie mówiłem publicznie, że polskie górnictwo węgla kamiennego (energetycznego) powinno być ściśle związane z energetyką – przekonuje b. wicepremier. – Powinna nastąpić pionowa konsolidacja obu branż. Takie związki powinny być coraz bliższe. Nie wypowiadam się na tym etapie co do formuły tej współpracy, ale – powtórzę – jestem pewien, że powinna być jak najbliższa. Węgiel kamienny jest nośnikiem energii. Ale produktem finalnym jest energia elektryczna, czy cieplna – uważa Steinhoff.\n– Uważam, że zawieranie tego typu umów, co w przypadku PGE i Kompanii Węglowej jest racjonalne. Natomiast trudno mi jest odnieść się do zawartości tej pomiędzy obiema firmami. Myślę, że została zawarta zgodnie z prawem i zarządy obu spółek dochowały wszelkiej staranności, co do jej konkretnych zapisów. Nie są mi znane jakikolwiek przesłanki, z których można by wyciągnąć wniosek, że ta umowa jest niezgodna z prawem – kończy Steinhoff.\nenergetyka Energia elektryczna Energia węglowa Europa Kompania Węglowa PGE Polska


COMPEED Plastry na odciski między palcami, 10 szt. - Odciski, pęcherze - Problemy skórne - Leki i suplementy - Apteka Internetowa Przyjazna Dla Pacjenta\nCOMPEED® Plastry na odciski z aktywnym żelem hydrokoloidowym, który przynosi natychmiastową ulgę w bólu i pomaga usunąć odcisk.\nNie tylko pozostaje na miejscu przez kilka dni (w indywidualnych przypadkach czas ten może się różnić), ale również zapewnia optymalną amortyzację, chroniąc przed dalszym bolesnym ocieraniem m.in. pod stopą i uciskiem.\nTechnologia hydrokoloidowa COMPEED® zapewnia ulgę w bólu dzięki grubej wyściełanej warstwie, która szybko znosi nacisk powodujący powstanie odcisku. Technologia gojenia ran działa od wewnątrz, poprawiając nawilżenie i tym samym zmiękczając odcisk, co ułatwia jego usunięcie.\nGłęboka amortyzacja znosi nacisk powodujący odcisk i łagodzi ból.\nMa ultraprzylepne, wymodelowane krawędzie, dzięki którym warstwa amortyzacji elastycznie dopasowuje się do ruchów i pozostaje na miejscu, chroniąc przed dalszym tarciem.\nDobrze dopasowany, wodoodporny i oddychający plaster utrzymuje naturalną wilgoć i nie dopuszcza bakterii z zewnątrz, przyspieszając naturalny proces gojenia.\nOczyścić i osuszyć skórę przed użyciem. Docelowy obszar nie może być tłusty od kremów czy olejków.\nUsunąć górną, a następnie dolną papierową warstwę plastra, unikając dotykania warstwy samoprzylepnej.\nPrzykleić plaster tak, aby osadzony w nim dysk znajdował się centralnie na odcisku i wygładzić brzegi plastra.\nPozostawić plaster na miejscu do czasu, aż sam zacznie się odklejać. Może pozostawać na miejscu do kilku dni.\nDla najlepszych rezultatów stosuj COMPEED® do czasu, aż skóra całkowicie się zagoi.\nRozmiar: 2,2 x 2,2 cm\nPlast.hydrokol.n/pęcherze małe x6 APTEO\nMAŚĆ N/ODCISKI HASCO (0,1g+0,4g)/g 10 g\nPlastry piankowe na otarcia APTEO, 12 szt.\nSterylne, wykonane z pianki PE plastry z hipoalergicznym klejem chroniące już istniejące otarcia, zapobiegające powstawaniu nowych otarć i zapewniające ochronę niewielkim zranieniom.\nPlastry hydrokoloidowe na pęcherze APTEO średnie 30 x 60mm, 6 szt.\nElastyczne, cienkie i dyskretne hydrokoloidowe plastry na pęcherze.\nPlastry hydrokoloidowe na pęcherze APTEO duże 69 x 44mm, 6 szt.\nHydrokoloidowe plastry na pęcherze APTEO CARE zestaw, 7 szt.\nElastyczne, cienkie i dyskretne hydrokoloidowe plastry na pęcherze ułatwiające gojenie pęcherzy.\nPlast.dziec.NEONOWE KIDS 10szt. PASOCARE\nPlastry dla dzieci Kraina Lodu II, 10 szt.\nZestaw delikatnych i oddychających plastrów opatrunkowych dla dzieci, z kolorową grafiką.\nPodkłady poporodowe Bella Mamma przeznaczone dla kobiet w okresie połogu.\nPrezerwatywy DUREX Real Feal, 10 szt.\nPrezerwatywy Durex Real Feel wykonane z zaawansowanego technologicznie materiału nielateksowego odpowiednie dla alergików uczulonych na lateks.


Makaron z kurczakiem curry. Szybki obiad, także na wynos | Dietetyk Wrocław - Wiktoria Piłakowska - Blog\njedno „gniazdko” makaronu capellini z pszenicy durum\npojedyncza, niewielka pierś z kurczaka\n5 łyżek kukurydzy konserwowej bez cukru\nUgotuj makaron i fasolkę szparagową zgodnie z instrukcjami na opakowaniach.\nMięso pokrój w drobną kostkę, podsmaż na łyżce oliwy, dodaj przyprawy.\nDo kurczaka, wciąż ogrzewanego na patelni, dodaj makaron, fasolkę, kukurydzę i pokrojonego w kostkę ananasa. Podgrzewaj wszystko razem przez chwilę, często mieszając. Tuż przed wyłączeniem palnika możesz dodać do dania ketchup i ponownie wymieszać.\nJedz od razu, weź na wynos albo odgrzej następnego dnia. W każdej z tych wersji potrawa jest tak samo pyszna :)\n-548 kcal-30,6 g białka-15,2 g tłuszczu-79,9 g węglowodanów-8,5 g błonnika-\nJeśli lubisz połączenie kurczak+ananas, to danie z pewnością przypadnie Ci do gustu. Pyszne, sycące i zrównoważone doda Ci energii, nie powodując uczucia przepełnienia.\nPrzepis można oczywiście modyfikować. Na jutro przygotowałam wersję bez makaronu, za to z serem żółtym. Zawinęłam ją w naleśniki, które akurat miałam już zrobione – czekały tylko w lodówce na wykorzystanie :D\nNa koniec mam przesłanie – nie bójcie się lunchboxów! Coraz więcej osób decyduje się na takie rozwiązanie. Główną korzyścią jest świadome jedzenie i mniejsze narażenie na pokusy. Przy okazji, co też ważne, można zaoszczędzić sporo pieniędzy :) Domowe jedzenie „na wynos” ma ogromne plusy. Jednak jest też wada – siłą rzeczy, jeśli nie mamy dostępu do mikrofalówki, obiad jemy na zimno. Dla poprawy samopoczucia i komfortu fizycznego, w porze obiadu warto się napić ciepłej herbaty albo kawy, dostępnych np. w automatach. Idąc o krok dalej, gorący napój można nosić ze sobą w kubku termicznym lub w termosie. Spróbujcie, a na pewno docenicie obiadki z pudełek ;))\nJa często biorę obiad z poprzedniego dnia do pracy. Np. zapiekankę z makaronem i sosem bolonese lub kaszę gryczaną z sosem pieczarkowo-kurczakowym. Pyszne jest na zimno, powiedziałabym, że nawet lepsze niż na ciepło ;)\nO, to też jest świetny sposób :)


O tym, że reklama w obecnej dobie to rzecz powszechna, nie trzeba nikogo przekonywać, bo chyba wszyscy mamy tego świadomość. W zasadzie można rzec, że bez niej nie da się już funkcjonować we współczesnym świecie. To ewidentn\nDodane: 08-05-2020 00:14\nie jeden ze znaków czasów, w jakich przyszło nam żyć i musimy ten stan rzeczy po prostu zaakceptować, niezależnie od tego, czy się to komuś podoba, czy też nie bardzo. Czasami można odnieść wrażenie, że wszyscy wokół coś reklamują. Nawet szkoły muszą dbać o odpowiednią promocję, bo w przeciwnym razie nie będą miały kogo uczyć. No cóż, takie życie. Reklama jest dosłownie wszędzie: w prasie, w radiu, w telewizji, i internecie oraz na ulicach. Do tego jeszcze dochodzą tzw. gadżety reklamowe, które zresztą cieszą się ogromnym powodzeniem klientów firm reklamowych. Nic w tym dziwnego, ponieważ owe gadżety to rzeczy, które oprócz swojej funkcji promocyjnej posiadają również wartość użytkową. Wszak z filiżanki z napisami firmowymi pije się tak samo kawę czy herbatę jak z tej, którą kupiliśmy w sklepie.\nPozycjonowanie i Google dla firmMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Tanie pozycjonowanieBiznes w internecie - kontekst pozycjonowanieJak działa pozycjonowanie?Biznes i marketing - pozycjonowanie w Google - poradnikGdzie pozycjonować?SEO a internetowe biznesy - jak inwestowaćZainwestuj w pozycjonowanie i sprawdź czy się opłacaKilka porad dla firm - o pozycjonowaniuTanie pozycjonowanieKto musi Pozycjonować Strony Lokalnie?Poradnik skutecznego biznesu - marketing internetowySEO w Google - coś dla biznesuCzy można naprawiać sklepy prestashop w niedzielę handlową?Jak pozycjonować?Gdzie pozycjonować stronę?Jak działa pozycjonowanie?Pozycjonowanie w kontekście inwestycji we własny biznesSEO - czy warto w to inwestowaćWykorzystaj potencjał internetu - promuj się w GooglePozycjonowanie od strony inwestoraO marketingu internetowym - skuteczne pozycjonowanie GliwiceKorzyści z marketingu internetowegoKorzyści z marketingu internetowegoSEO w Google - coś dla biznesuPoradnik dla biznesu - o pozycjonowaniu stronKorzyści z marketingu internetowegoGdzie pozycjonować?Gdzie można naprawiać sklepy prestashop a gdzie nie?


Maj, 2011 | Taipa.pl\nPatterncooler – serwis z wzorami do stron WWW\nGrafika i textury\nNa patterncooler.com znajdziemy wiele wzorów, które następnie możemy wykorzystać w projektach stron www jako powtarzalne tło. Serwis udostępnia bardzo przydatną funkcję. Możemy modyfikować każdy kolor wchodzący w skład danego wzoru. W ten sposób dopasowujemy kolorystykę tła do reszty strony. Jest to bardzo przydatne narzędzie.\nLostandtaken.com to serwis na którym znajdują się setki tekstur w wysokiej rozdzielczości. Tekstury poukładane są w kategorie, aby łatwiej je było wyszukiwać. Wszystkie pliki dostępne są w .jpg i oczywiście za darmo Mogą być również wykorzystywane do celów komercyjnych 🙂


Guns Akimbo (2019) - Krytycy - Mediakrytyk\nNiemcy,\tNowa Zelandia,\tWielka Brytania\n5.9 10.0 0.0 14\nChłopak musi wykorzystać swoje nowo nabyte umiejętności gladiatorskie, by ocalić swoją byłą dziewczynę przed porywaczami.\nAktorzy: Daniel Radcliffe,\tSamara Weaving,\tRhys Darby,\tNed Dennehy,\tNatasha Liu Bordizzo\ti 15 więcej\nReżyser: Jason Howden\nScenariusz: Jason Howden\nPremiera światowa: 9 września 2019\nOstatnia aktywność: 11 września 2021\nDodany: 3 stycznia 2020\nZdenerwuje tych, którzy nawet mimowolnie zaczną analizować sens poczynań Milesa. Natomiast jeśli tylko włączymy ten film podczas domówki ze znajomymi, impreza natychmiast nabierze kolorytu!\nDawid Konieczka,\tFilm.org.pl\nAbsurd i tandeta złożone są tu w dynamiczną, fenomenalnie zrealizowaną całość i jeśli "Guns Akimbo" w pewnych kręgach stanie się kultowy, nie będzie to żadnym zaskoczeniem.\nTo nie tylko komiksowy sznyt, ale przepełniona werwą ilustracja wszystkich nerdowskich sennych marzeń z "od zera do bohatera" na czele.\nDawno nie widziałem tak bezwstydnego, szalonego oraz ostrego kina akcji, które jest też zaskakująco przemyślane. I kolejny przykład tego jak nieoczywiste przedsięwzięcia bierze na siebie Radcliffe, który zamierza nas zaskakiwać. Cały czas mu się to udaje.\nPatryk Szczechowiak,\tLokalny Fyrtel\nJeżeli lubicie szaloną akcję, hektolitry krwi i trochę humoru to najnowszy film w reżyserii Jasona Lei Howdena jest dla was idealna propozycją. Daniel Radcliffe kolejny raz udowadnia, że przestał być tylko małym czarodziejem i z pistoletami w rekach radzi sobie tak samo dobrze jak z czarodziejską różdżką.\nTomasz Bobusia,\t500 filmów\nPomimo dość przeciętnego wykonania "Guns Akimbo" ma w sobie to ciężkie do uchwycenia coś, które sprawia, że warto jest film zobaczyć.\nNie zobaczycie tutaj niczego, czego już wcześniej byście nie widzieli, za to zobaczycie pasję do niskobudżetowego kina akcji przemienioną w obraz tak zły, że aż dobry.\nNie jest produkcją z wielkim budżetem, co niestety widać. Na szczęście koncepcja pastiszu i satyry jaką przyjął reżyser potrafi wykorzystać niektóre niedoróbki. Film sprawia wrażenie jakby właśnie miał wyglądać jak tania produkcja. Od razu mówię, że to nie jest produkcja dla każdego.\nTo półtorej godziny niezobowiązującej rozrywki, które z pewnością ma dużo większe szanse powodzenia u widzów zakochanych w odjechanym komiksowym stylu, z minimalnym naciskiem na stronę fabularną.\nKamil Ostrowski,\tgram.pl\nPrzyjemny odmóżdżacz. Szkoda, że nie mogę sobie przypomnieć o czym.\nKino niedalekiego futuryzmu. Specjalnie nie porcjuje rozsądnie adrenaliny, ale w tym umyślnym bajzlu próbuje schować nieudolnie głębszą refleksję.\nPosiadająca wiele przebłysków krwawa komedia science-fiction udanie opisująca współczesny świat. Pomimo tych plusów sprawia wrażenie nakręconej na autopilocie i w efekcie dość mocno mnie zawiodła.\nŁukasz Kołakowski,\tMovies Room\nKiedy zabierałem się za ten film, myślałem, że będzie można w nim spędzić, nawet jeśli nieciekawych, to chociaż intensywnych kilkudziesięciu minut. Nie jest jednak przypadkiem, że film ten nie czekał na powrót do kin, a trafił, przynajmniej w Polsce na VOD, w dodatku nie na największą z platform.\nSzalony, rozedrgany i pełen przemocy - taki jest "Guns Akimbo", czyli film jawiący się jak komiks bądź gra wideo, które nigdy nie powstały. W takiej roli jeszcze Daniela Radcliffe'a jeszcze nie widzieliście.\nBar dobrych ludzi


Bezpeczeństwo i jakość w łańcuchu żywnościowym\nTechnika i przyroda Chcesz pogłębisz swoją wiedzę z zakresu szeroko rozumianego bezpieczeństwa żywności, którego zapewnienie jest wspomagane poprzez właściwie wdrożone, weryfikowane, utrzymywane i doskonalone metody systemowe? Studia Podyplomowe "Bezpieczeństwo i jakość w łańcuchu żywnościowym" stwarzają taką możliwość! Warszawa\nZarządzanie i marketing Automotive Quality Expert to unikatowe studia podyplomowe organizowane na Uczelni Łazarskiego w Warszawie w ramach Akademii Zarządzania Jakością. Program kształcenia został przygotowany z myślą o pracownikach branży automotive oraz właścicielach firm, które ściśle współpracują z tą branżą. Warszawa\nArchitekt Marki (Akademia Marketera)\nZarządzanie i marketing Studia podyplomowe "Architekt Marki", prowadzone w ramach Akademii Marketera na Uczelni Łazarskiego, pozwalają słuchaczom na zdobycie wiedzy i umiejętności z zakresu budowy od podstaw silnej marki. Warszawa\nAnimator promocji zdrowia z ukierunkowaniem na odnowę biologiczną\nMedycyna i zdrowie Studia Animator promocji zdrowia z ukierunkowaniem na odnowę biologiczną mają na celu przygotowanie do pracy w zakresie prozdrowotnej działalności w obszarze profilaktyki pierwotnej jak i wtórnej chorób cywilizacyjnych w gabinetach odnowy biologicznej i SPA, w klubach sportowych i rekreacyjnych, ośrodkach wypoczynku oraz na obozach sportowych. Warszawa


Skarbnica Rozmaitości 2: Migdał, który czyni królem\nMigdał, który czyni królem\nW niektórych domach na Trzech Króli wybiera się wciąż migdałowego króla. Niewielu jednak wie, że zwyczaj to prastary, sięgający starorzymskich Saturnaliów. Na wybory króla migdałowego zjeżdżał wówczas cały ród. Podczas rocznej kadencji zadaniem króla była m.in. opieka nad członkami rodziny, dbanie o jej honor i rozstrzyganie ewentualnych sporów. Wybór migdałowego króla nie był więc tylko rozrywką.\nW późniejszych wiekach zabawa podczas wyboru króla migdałowego musiała być doskonała, skoro zwyczaj ten stał się nawet jedną z atrakcji wielkich balów. Nowo wybrany król otrzymywał prezenty, za które musiał się zrewanżować. Echem tamtych dni jest obdarowywanie się podarkami gwiazdkowymi. Bo zwyczaj wyboru króla migdałowego należy wiązać głównie z okresem świąt Bożego Narodzenia. Kulminacja przypadała na Trzech Króli, czyli 6 stycznia. Dlaczego? Dawniej członkowie rodziny, zjechawszy w dom jednego z krewniaków na Wigilię, opuszczali go dopiero właśnie w tym dniu. Świętowano więc równo... dwa tygodnie.\nKról migdałowy, wybierany podczas ostatniej świątecznej uczty familijnej, miał ją dodatkowo uatrakcyjnić. Królem migdałowym zostawał ten, kto trafił na migdał w kawałku ciasta. Tytuł króla przyznawano tylko na jeden dzień i nie miał już on takich zadań, jak w czasach rzymskich, było jednak co wspominać przez cały rok. Ostatecznie nieczęsto się zdarza, że zostaje się królem, choćby migdałowym. (Marek Perzyński)\nAutor: gszk o 02:37\nEtykiety: Potrawy na Trzech Króli


Śmieszne teksty, czyli najlepsze wpadki z życia wzięte. #137 [YAFUD]\n20.05.2011 21:57#7075 1357\n13571629 Głosy: 1629 Komentarze: 21 Źródło\n11.03.2011 20:23#5842 1357\n13571805 Głosy: 1805 Komentarze: 24\nW kościele, gdy ksiądz podniósł kielich mój dwuletni chrześniak zaczął krzyczeć: "Na zdrowie! Na Zdrowie !"YAFUD\n22.10.2010 15:12#3877 1357\n13571619 Głosy: 1619 Komentarze: 9\nMój ojciec to straszny zgrywus. Ostatnio tak mnie wystraszył, że spadłam ze schodów i złamałam rękę. Wczoraj chciał sprawdzić czy nabiorę się na to ponownie. Teraz mam też wybitego zęba. YAFUD\nPojechałam na weekend do swojego chłopaka. Wieczorem położyliśmy się do łóżka żeby sobie jeszcze trochę pogrzeszyć. Zrobiło się bardzo miło i przyjemnie, Jesteśmy półnadzy, gdy nagle do pokoju wchodzi jego mama i z szerokim uśmiechem na twarzy mówi: "A Wy wiecie, że macie moją kołdrę"... YAFUD\nMoja żona nie mogła mieć dzieci, więc postanowiliśmy adoptować małego chłopca. Dziś ma 5 lat, ale nic nie wiedział o tym do stycznia. Nie uważaliśmy, że trzeba mu o tym teraz mówić, że przyjdzie czas. Może poszliśmy na łatwiznę, ale była to nasza decyzja, że jak dorośnie to mu wytłumaczymy. W styczniu przyszedł ksiądz po kolędzie, jakiś nowy chyba. Nie odwiedzam kościoła, ale żona uznała, że należy przyjąć księdza. Usiedliśmy przy stole, Kacper przybiegł pochwalić się zabawkami, które znalazł pod choinką, a ksiądz wypalił: "A Twoi prawdziwi rodzice odezwali się na święta?"YAFUD\n26.05.2012 20:10#16563 1354\n13541888 Głosy: 1888 Komentarze: 28\nOstatnimi czasy bolało mnie lewe kolano, więc udałam się do lekarza na badania. Diagnoza: uszkodzona łąkotka. Wracając od niego autobusem, spotkałam koleżankę. Pół drogi opowiadałam jej o mojej bolącej "łechtaczce". Dopiero po wyjsciu z autobusu uswiadomiłam sobie, dlaczego cały autobus się ze mnie śmieje. YAFUD


Święty Mikołaj, zorza polarna, hotel ze śniegu i restauracja w igloo ze stolikami wyciętymi z lodu – z tymi atrakcjami kojarzy się Rovaniemi. Ta licząca około 60 tys. mieszkańców stolica regionu administracyjnego Laponia jest też najbardziej rozległym miastem Finlandii.\nRovaniemi to zarówno centrum gospodarcze, jak i ważny ośrodek turystyczny regionu. Niemal cała jego zabudowa powstała po II wojnie światowej, bowiem w wyniku działań zbrojnych w jej trakcie zburzeniu uległo 90 proc. budynków.\nŚwięty Mikołaj z serca Laponii\nRovaniemi leży zaledwie kilka kilometrów na południe od koła podbiegunowego. Na samym równoleżniku, który je wyznacza, z myślą o turystach wybudowano w 1985 r. Wioskę Świętego Mikołaja. Bo Rovaniemi uchodzi za oficjalną siedzibę tej ważnej dla wszystkich współczesnych dzieci postaci. Do zlokalizowanego w wiosce urzędu pocztowego trafia większość listów adresowanych do Mikołaja.\nNa tej szerokości geograficznej zima trwa pół roku (najniższa odnotowana temperatura powietrza wyniosła tu -45,3 st. C), dlatego do Rovaniemi chętnie przybywają miłośnicy śnieżnych i lodowych atrakcji. To dla nich wznoszone są ze śniegu hotel i restauracja. Stąd zwolennicy polarnych przygód wyruszają na eksplorację jeszcze dalszej północy.\nOlsztyn za kręgiem polarnym\nWspółpraca partnerska pomiędzy Olsztynem a Rovaniemi miała miejsce już w latach 70. i 80. ubiegłego wieku, szczególnie w dziedzinie kultury. Szerokim echem odbiły się pod kołem podbiegunowym np. występy Pantomimy Olsztyńskiej w 1983 r.\nPartnerstwo pomiędzy oboma miastami odnowiono w 1994 r. A niedługo potem zostały one uhonorowane przez Komisję Europejską „Złotą Gwiazdą Współpracy Bliźniaczej”. W ramach wzajemnych kontaktów pomiędzy Olsztynem i Rovaniemi dochodziło do wizyt delegacji dzieci i młodzieży czy zespołów artystycznych.\nAle najbardziej spektakularnym wydarzeniem są kolejne wizyty w Olsztynie Świętego Mikołaja z Laponii. Do pierwszej z nich doszło w grudniu 1996 r. Od 2009 r. Mikołaj jest stałym gościem corocznego Warmińskiego Jarmarku Świątecznego odbywającego się w grudniu na olsztyńskim Starym Mieście.


Podkreślająca kobiece kształty sukienka ciążowa, a po urodzeniu - sukienka do karmienia, którą swobodnie założysz również po tym okresie. W 9 miesiącu ciąży z łatwością zmieścisz w niej brzuszek, po urodzeniu sukienka zakryje niedoskonałości pozostałe w tej okolicy, a guziki z przodu pozwolą Tobie na sprawne nakarmienie maluszka.\nSkład: 97% bawełna 3% elastan (dzianina dresowa, gramatura 230g - wiosenna , z charakterystyczną "pętelką" od wewnątrz, wyprodukowana w polskiej dziewiarni).\nSzalenie kobiecy krój - podkreślający kobiece walory - biust i pośladki oraz linię talii. Idealna jako sukienka ciążowa, która, dzięki zakładkom w okolicy brzucha, będzie rosła wraz z Twoim maleństwem już od pierwszych miesięcy ciąży, kończąc na ostatnim. Po urodzeniu spełni funkcję sukienki do karmienia, gdzie w kilka sekund rozepniesz guziki i nakarmisz maleństwo, a marszczenia z boku zakryją niedoskonałości powstałe po ciąży, wciąż podkreślając to co kobiece i bardzo seksowne. Niezwykle neutralne kolory pozwalają na stworzenie różnych stylizacji- z trampkami i bluzą z kapturem - sportową, z balerinkami i trenczem czy skórzaną kurtką - casualową, a z obcasami - elegancką. Ty wybierasz sukienkę idealną dla siebie, my gwarantujemy, że w każdej będziesz czuła się jak milion dolarów!\nRozmiarówka: zalecamy brać rozmiar, który aktualnie nosisz (nie kieruj się wielkością brzuszka, gdyż nawet w 9 miesiącu rozmiar S ma na niego wystarczająco miejsca). Jeśli nosisz różne rozmiary, wybierz ten większy ( np. jeśli nosisz S i M , wybierz M ).


Lokata w człowieka to najlepsze rozstrzygnięcie dla figur, które chcą zdobyć coś w przyszłości. Wolno w głównej mierze wziąć pod uwagę tutaj takie aspekty jak zainwestowanie w naukę. Nauka w stosunku do człowieka ma duże znaczenie. W przyszłości ma okazję być w dobry sposób wykorzystana. Człowiek na pewno pod każdym względem może być w właściwy sposób przystosowany, do tego, by mógł otworzyć własną aktywność. Nie jest to z pewnością nic skomplikowanego, tym znacznie bardziej kiedy tak właściwie mowa jest odnośnie przygotowania naukowego. Inwestycje w region to również szansa – Regionalny Program Operacyjny Województwa Łódzkiego. Taka inwestycja w odpowiednie studia, stawia przed człowiekiem wielkie możliwości na przyszłość. Inwestycja w każdym znaczeniu powinna być trafna w stosunku do lepszej przyszłości. Niewątpliwie są osoby, które maja inne zdanie na ten temat opierając się tylko na inwestycjach dotyczących danej firmy, własnej działalności. Słuszne wykształcenie poniekąd jest podstawą do tego, aby wolno było w przyszłości zdecydowanie poprawniej zarabiać, czy stanąć na czele odpowiednio widzianej przez rynek firmy, wysokodochodowej.


Zdjęcia z rozmowy. "Reporterki" w Gardzienicach | Kurier Lubelski\nSylwia Hejno 04.12.2017\nHanna Krall Fot. Magdalena Wdowicz-Wierzbowska\n- Moje rozmowy z bohaterkami cyklu „Reporterki“ trwały wiele godzin. Zdjęcia powstały dopiero na końcu - mówi Magdalena Wdowicz-Wierzbowska, fotografka, której prace możemy zobaczyć w Galerii Gardzienice.\nNigdy nie planowała specjalizować się w kobiecych portretach. - Facetów też przecież fotografuję - śmieje się, ale tak jakoś wyszło, że ma do nich szczególne oko. I ucho. Poprzedni cykl „Po prostu męża mi brakuje“ (również prezentowany w Gardzienicach) wydała w formie fotoksiążki, gdzie portretom wdów towarzyszyły fragmenty wyznań. Bo z każdą z nich bardzo długo rozmawiała, poświęcała tyle czasu na poznanie jej historii, aż mogły się czuć przy sobie swobodnie. Dopiero wtedy brała do ręki aparat. W podobny sposób powstał jeszcze niepokazywany cykl „Byłam w Ravensbrück”, gdzie byłe więźniarki zamykają oczy i zdają się śnić.\nPomysł na „Reporterki” narodził się po jednym ze spotkań dotyczących „Antologii polskiego reportażu XX w” Mariusza Szczygła. Magdalena Wdowicz-Wierzbowska wspomina, że w pewnej chwili spostrzegła Barbarę Seidler i zapragnęła ją sfotografować. Ostatecznie powstało osiemnaście portretów nestorek polskiego reportażu i reprezentantek młodszego pokolenia. Ale to było za mało.\n- Chciałam też pokazać je w ich mieszkaniach, w domowym otoczeniu, które przecież tak wiele mówi o osobie. W domu czujemy się naturalnie, łatwiej rozmawiać. Poza tym mamy w sobie taką ciekawość, żeby zobaczyć, jak ktoś mieszka - opowiada Magdalena Wdowicz-Wierzbowska.\nPoprosiła także, aby każda z reporterek przygotowała jakiś przedmiot, który jest dla nich bliski, związany z pracą. Okazało się, że np. Magdalena Grzebałkowska przechowuje niebieski kafel podłogowy z mieszkania, w którym wychowywał się ksiądz Twardowski (poświęciła mu książkę „Ksiądz Paradoks. Biografia Jana Twardowskiego”). Małgorzata Szejnert pochwaliła się parą białych skarpetek.\n- To był prezent od bohaterki jej reportażu. Była niewidoma i robiła na szydełku. Pewnego dnia, po kiludziesięciu latach zadzwoniła i zapytała: „Czy potrzebowałaby pani wełnianych skarpetek?“. Małgorzata Szejnert, odpowiedziała: „A kto nie potrzebuje?” - opowiada fotografka.\nAutorkę m.in. „Wyspy klucza” czy „Czarnego Ogrodu” widzimy w kuchni obok ogromnego słomianego koguta - podobno syn wiózł go samochodem z Kazimierza, a całą drogę głowa ptaszydła wystawała przez szyberdach. Aleksandra Gumowska przechowuje notatniki z zapiskami, Krystyna Kurczaub-Redlich - łuskę po naboju, który świsnął obok niej, gdy była na wojennym reportażu.\n- Opowiadała mi o niej, ale tak ją ukryła, żeby się nie zgubiła, że sama nie mogła jej znaleźć. Więc pokazała mi małego misia, którego dostała od męża na szczęście - mówi Magdalena Wdowicz-Wierzbowska.\nBarbara Pietkiewicz odparła, że nie gromadzi rzeczy. Pamiątkami z reportaży są dla niej przygarnięte zwierzęta. Ma w domu gromadkę psów i kotów, niektóre wracały z nią do domu pekaesem, gdy jeszcze nie miała auta.\nZwierzęta są zresztą obecne u większości bohaterek. Podobnie jak pokaźne, domowe biblioteki. W tym jednak niekwestionowany prym wiedzie Joanna Szczęsna. - Książki są u niej wszędzie: w kuchni, w łazience, w przedpokoju... Gdy do niej przyszłam, cieszyła się, że znalazła kolejne miejsce na półkę - nad drzwiami. Jest naprawdę niesamowita, podobnie jak wszystkie reporterki, które miałam szczęście poznać - uśmiecha się Magdalena Wdowicz-Wierzbowska.\nMagdalena Wdowicz-Wierzbow-ska, „Reporterki“, Galeria Gardzienice, ul. Grodzka 5a, wstęp wolny\nreporterki wdowicz w...\nmagdalena wdowicz wi...\npolska dr Dolittle r...\nPolska dr Dolittle ratuje zwierzęta na całym świecie\nMałgorzata Zdziechowska, nazywana polską dr Dolittle, ratuje zwierzęta zagrożone wymarciem. Podczas swoich podróży opiekowała się osieroconym nosorożcem, uczyła wełniaka na nowo się poruszać, czy karmiła schorowanego sępa. Nam opowiedziała o tym, dlaczego poświęca swoje wakacje n...\ndepresja w święta\nŚpiewaliśmy „Do szopy hej pasterze” i płakaliśmy\nJak przeżyć święta, gdy wokół tyle radości? Najlepiej się schować albo zapaść w długi sen. Trudniej znosić żałobę, gdy wszyscy życzą sobie wesołych świąt, a każdy rytuał i drobiazg dnia codziennego przypomina tych, którzy odeszli.\nBóg nie jest automat...\nPostel hospoda koste...\nRozmowa ze Zbigniewem Czendlikiem, katolickim księdzem pochodzącym ze Śląska Cieszyńskiego, proboszczem w miasteczku Lanškroun w Czechach, od 9 lat prowadzącym autorski program telewizyjny „Przez ucho igielne”, najbardziej znanym księdzem u naszych południowych sąsiadów, celebry...