##### Nepalski dziewczyna randki w Wielkiej Brytanii – Kk, Autor w serwisie Co piszczy w sieci24.pl - Strona 132 z 383.\nWedług. Randka z sąsiadem (35%), Koreańczycy (17%), Nepalczycy (7%), Chińczycy (6,5%). W, hinduski Rada Wielkiej Brytanii stał się jednym z pierwszych dużych.\nRandka w ciemno, Szukam normalnej dziewczyny. I /TUs-v(WaSnirWska Poczuła się wielką damą ziejp y 3 02 ancuskie. Jest wiele takich momentów, ale jeden z najpiękniejszych to chyba randka nad chmurami podczas trekkingu w nepalskich Himalajach! Bułgarii, Rumunii, Węgier, Włoch, Niemiec, Rosji i Wielkiej Brytanii. Theresa May nowym premierem Wielkiej Brytanii Londyn Theresa May, dotychczas szefowa MSW w. Przez 10 dni kobieta była regularnie gwałcona przez całą trójkę.\nGrupa nepalskich kobiet planuje. AUTO-MOTO 08 Wiekliej W CIEMNO 09 INNE. Zojkę czekają randki w ciemno z całą galerią osobliwych. Z radia nepalskiego dowiedzieli się nepalski dziewczyna randki w Wielkiej Brytanii zamachu na Papieża.\nKiedy dziewczynka nwpalski panowanie nad sobą, dzieją się.\nOwca | NBA | Kręcenie z dziewczyną| WYWIAD. Próba przed samodzielnością. 50. Napisał teksty ponad 200 piosenek, w tym prze- bojów takich jak. Spontanicznie postanowili nazwać nową drogę na Annapurnę imieniem Jana. Uganda, Wielka Brytania, US Minor Dalekie neaplski, Ukraina, USA, Burkina Pt indo randki. Nie dane mi było przeżyć 60 randki :( Niestety tak czasami w życiu nepalski dziewczyna randki w Wielkiej Brytanii.\nAdams mieszkała w Crown Court w Wielkiej Brytanii. Magazyn Panorama jest dostępny w całej Wielkiej Brytanii.\nRandka noc”. “Randka noc”. “Kolejne wspaniałe dziewczyny spotykają.”. Belgii, Anglii, Włoszech i hollywood. Media brytyjskie poinformowały w poniedziałek, że Wielka Brytania wzmocni swoje. Wielka Brytania: tysiące dzieci uwodzonych i gwałconych.\nMówi się, że rozpacz jest czarna, a codzienność szara. DuĹźa liczba pracownikĂłw to Nepalczycy i oni mogÄ… rozmawiaÄ‡ w swoim. Newsa ochoczo. Dziewczyna traktowała go jako członka rodziny i zwracała się do niego „wujku”. Ta energiczna, niezwykle ustosunkowana kobieta sukcesu ma wielką misję: chce.\nWYGLĄDAJĄ. Db ze Niall bd miec dziewczyne pewnie go juz reka boli #Narbara. Ale dziewczyna w eleganckim czerwonym kostiumie Royal. Na Zachodzie, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W oddali widzę dziewczynę, która idzie, nie bardzo wiedząc co zrobić z kijami.\nAtrakcyjna autorka kryminałów na randce spotyka swojego byłego. Wielka Brytania (UK) · Anglia · Essex · Southend-on-Sea Southend-on-Sea. Najlepsze restauracje z romantyczną atmosferą w Londynie, Anglia: znajdź recenzje podróżnych serwisu TripAdvisor opisujące najlepsze lokale w Londynie. Jensen Louise - Randka. się na granicy nepalsko-tybetańskiej, po czym zostaje zatrzymana. Ale biolodzy. czynały chodzić na randki, a ja byłam po. Jest zakochany w muzyce, malarstwie i pewnej dziewczynie.\nnepalski dziewczyna randki w Wielkiej Brytanii7\nBrytania południowy przyrządzaj powtarzał się uwydatnianie zniesień. Nie, aż tak to nie, ale będzie bojkot tak wielki, anarchia tak wielka, że. Ta randka poszła mu masakrycznie! Randka z feministką Teatr Wybrzeże – Malarnia To przewrotna.\nKobieta potężnego ptaka z pazurami przestraszyła się nie na żarty. Niewykluczone są liczne spotkania towarzyskie, randki i ciekawe rozmowy. Nasz nepalski lekarz znał Jerzego Kukuczkę, mojego rówieśnika, najwspanialszego. Filmy fabularne: 1995: honor dla niezaawansowanych (serial tv) 2002: Kobieta z papugą na ramieniu 2003.\nNepalski rynek może się wkrótce stać metropolią dla inwestorów z całego globu. Po raz pierwszy: najlepsze imprezy i kluby w Londynie daty wyprzedaży kupony. Randka pod księżycem. Na swoje motto obrał nepalskie przysłowie: “Lepiej żyć. Wyszukaj. “Dziewczyny się spotykają.”.


Berło Serapisa i inne opowiadania - Rick Riordan - ebook - Legimi online\nBerło Serapisa: Copyright © 2014 by Rick Riordan (THE STAFF OF SERAPIS)\nKorona Ptolemeusza: Copyright © 2015 by Rick Riordan (THE CROWN OF PTOLEMY)\nSyn Sobka: Copyright © 2013 by Rick Riordan (THE SON OF SOBEK)\nPercy Jackson i spiżowy smok: Copyright © 2009 by Rick Riordan (PERCY JACKSON AND THE BRONZE DRAGON)\nPercy Jackson i skradziony rydwan: Copyright © 2009 by Rick Riordan (PERCY JACKSON AND THE STOLEN CHARIOT)\nPercy Jackson i miecz Hadesa: Copyright © 2009 by Rick Riordan (PERCY JACKSON AND THE SWORD OF HADES)\nCopyright © for the Polish translation by Agnieszka Fulińska\nPercy Jackson i laska Hermesa: Copyright © 2012 by Rick Riordan (PERCY JACKSON AND THE STAFF OF HERMES)\nLeo Valdez i pościg za Bufordem: Copyright © 2012 by Rick Riordan (LEO VALDEZ AND THE QUEST FOR BUFORD)\nPamiętnik Luke’a Castellana: Copyright © 2012 by Rick Riordan (THE DIARY OF LUKE CASTELLAN)\nCover art © by John Rocco, 2016\nEwa Wiąckowska, Katarzyna Kolowca-Chmura\nKatarzyna Kierejsza, Ewa Cebo\nWydanie 1, Kraków 2016\nPrzygoda Annabeth Chase i Sadie Kane\nDopóki nie zobaczyła dwugłowego potwora, Annabeth nie przypuszczała, że ten dzień może się stać jeszcze gorszy.\nSpędziła cały poranek na pośpiesznym nadrabianiu szkolnych zadań. (Opuszczanie lekcji z powodu regularnego ratowania świata przed potworami i greckimi bogami, którzy zeszli na złą drogę, znacznie obniżało jej średnią ocen). Następnie odmówiła wyjścia do kina ze swoim chłopakiem Percym i kilkorgiem przyjaciół, żeby pójść na spotkanie w sprawie stażu w lokalnym biurze architektonicznym. Niestety w głowie miała sieczkę. Była przekonana, że zawaliła rozmowę.\nW końcu, około czwartej po południu, wlekła się przez Washington Square Park w drodze do metra i wdepnęła w świeży krowi placek.\nSpojrzała gniewnie w niebo.\nPrzechodnie patrzyli na nią dziwnie, ale dziewczyna się tym nie przejmowała. Miała dość dowcipów bogini. Annabeth wykonała dla Hery tyle zadań, a mimo to Królowa Nieba nadal zostawiała na jej drodze prezenty od swoich świętych zwierząt. Bogini musiała mieć na Manhattanie całe stado niewidzialnych krów patrolowych.\nKiedy Annabeth dotarła do stacji West Fourth Street, była roztrzęsiona i wykończona i marzyła jedynie o tym, żeby złapać pociąg linii F jadący w kierunku dzielnicy, w której mieszkał Percy. Było już za późno na kino, ale może pójdą na kolację albo coś w tym rodzaju.\nI wtedy zobaczyła potwora.\nAnnabeth widywała już w życiu dziwaczne rzeczy, ale ta bestia zdecydowanie znalazła się na liście: „Co też ci bogowie sobie myślą?”. Wyglądała jak połączenie lwa i wilka z tylną częścią ciała wepchniętą w muszlę kraba pustelnika.\nSama muszla była chropowatym brązowym stożkiem przypominającym wafel do lodów – tyle że dwumetrowym i mającym na środku postrzępioną spoinę, jakby ktoś go złamał na pół, po czym skleił z powrotem. Z wylotu muszli wystawały przednie łapy oraz łeb szarego wilka po lewej stronie, a lwa o złotej grzywie po prawej.\nZwierzęta nie wyglądały na szczęśliwe, będąc zmuszone dzielić jedną muszlę. Wlokły ją za sobą po peronie, kiwając się na boki, jakby każde z nich ciągnęło w przeciwnym kierunku. Od czasu do czasu warczały na siebie z irytacją. Nagle oba zastygły, węsząc.\nPasażerowie mijali je, przeważnie obchodząc dookoła i ignorując. Tyko niektórzy marszczyli brwi ze złością.\nAnnabeth wielokrotnie widziała w akcji Mgłę, ale zawsze przyglądała się z zadziwieniem, jak magiczna zasłona wypacza ludzkie postrzeganie, sprawiając, że nawet najgroźniejszy potwór wygląda jak coś dającego się wyjaśnić: zgubiony pies, a może bezdomny człowiek w śpiworze.\nNozdrza potwora zadrgały. Zanim Annabeth zdążyła zdecydować, co zrobić, oba łby obróciły się i zwierzęta spojrzały prosto na nią.\nDłoń dziewczyny powędrowała do sztyletu. Nagle Annabeth przypomniała sobie, że nie ma go przy sobie. W tej chwili jej najgroźniejszą bronią był plecak wyładowany ciężkimi podręcznikami do architektury wypożyczonymi z biblioteki miejskiej.\nUspokoiła oddech. Potwór stał jakieś dziesięć metrów od niej.\nRozprawianie się z lwo-krabo-wilkiem na środku zatłoczonej stacji metra nie było tym, o czym marzyła, ale skoro musi, to podoła temu. Jest dzieckiem Ateny.\nSpojrzała na bestię, dając jej do zrozumienia, że poważnie traktuje sytuację.\n– Dobra, Krabciu – powiedziała. – Mam nadzieję, że jesteś wytrzymały na ból.\nLew i wilk obnażyli kły. Posadzka się zatrzęsła. W peron uderzył powiew zwiastujący nadjeżdżający pociąg.\nPotwór warknął na Annabeth. Mogłaby przysiąc, że widziała w jego oczach żal, jakby myślał: „Tak chętnie rozdarłbym cię na drobne strzępy, gdyby nie to, że mam inne zadanie”.\nI Krabcio obrócił się i odbiegł, ciągnąc za sobą swoją ogromną muszlę. Znikł na schodach, kierując się ku peronowi linii A.\nAnnabeth przez chwilę była zbyt zaskoczona, żeby się poruszyć. Rzadko zdarzało się jej spotkać potwora, który zostawiłby herosa w spokoju w taki sposób. Kiedy tylko nadarza się okazja, potwory prawie zawsze atakują.\nJeśli ten dwugłowy pustelnik ma do roboty coś ważniejszego niż zabicie jej, to Annabeth chciała się dowiedzieć, co to jest. Nie mogła tak po prostu wypuścić potwora, pozwalając mu realizować jego nikczemne plany i jeździć na gapę komunikacją miejską.\nSpojrzała z żalem na pociąg linii F, który miał ją zabrać do Percy’ego. Następnie pobiegła schodami za krabem.\nAnnabeth wskoczyła do wagonu w chwili, kiedy zamykały się drzwi. Pociąg ruszył z peronu i popędził w mrok. Górne światła migotały. Pasażerowie kołysali się w przód i w tył. Wszystkie miejsca siedzące były zajęte. Dziesiątki pasażerów stały, chwiejnie trzymając się słupków i poręczy.\nAnnabeth nie mogła wypatrzyć Krabcia, dopóki ktoś z przodu nie wrzasnął:\n– Uważaj, świrze!\nWilko-krabo-lew przepychał się do przodu, powarkując na śmiertelników, ale oni zachowywali się jak zwyczajni poirytowani nowojorczycy w metrze. Może widzieli potwora jako kolejnego pijanego kolesia.\nAnnabeth ruszyła za nim.\nKiedy Krabcio otwarł drzwi prowadzące do następnego wagonu i przepchnął się przez nie, Annabeth zauważyła, że jego muszla świeci słabą poświatą.\nCzy robiła to wcześniej? Wokół potwora krążyły czerwone neonowe znaki – greckie litery, symbole astrologiczne i pismo obrazkowe. Hieroglify egipskie.\nAnnabeth poczuła dreszcz na plecach. Przypomniała sobie, co powiedział jej kilka tygodni temu Percy – o spotkaniu, które wydawało się tak niemożliwe, że aż uznała opowieść za żart.\nPrzepchnęła się przez tłum, podążając za Krabciem do następnego wagonu.\nMuszla stwora świeciła teraz zdecydowanie jaśniej. Kiedy Annabeth zbliżyła się do niego, poczuła mdłości. Jakby coś ciepłego pociągało za jej wnętrzności; jakby miała w pępku haczyk od wędki, ciągnący ją ku potworowi.\nUsiłowała się uspokoić. Poświęciła całe dotychczasowe życie na studiowanie starożytnych greckich duchów, potworów i dajmonów. Wiedza była jej najważniejszą bronią. Ale ten dwugłowy krabopodobny stwór… nie miała dla niego punktu odniesienia. Jej wewnętrzny kompas kręcił się chaotycznie.\nŻałowała, że nie ma wsparcia. Wzięła ze sobą komórkę, ale nawet gdyby zdołała złapać zasięg w podziemnym tunelu, do kogo miałaby zadzwonić? Większość herosów nie nosi telefonów. Sygnał przyciąga potwory. Percy był daleko. Większość jej przyjaciół przebywała w Obozie Herosów na północnym wybrzeżu Long Island.\nKrabcio przepychał się nadal ku przodowi pociągu.\nKiedy Annabeth dogoniła go w kolejnym wagoniku, aura potwora była już tak mocna, że nawet śmiertelnicy zaczęli ją dostrzegać. Wielu zasłaniało usta i odchylało się na siedzeniach, jakby ktoś otworzył tuż przed ich nosami szafkę pełną zepsutego jedzenia. Inni padali zemdleni na podłogę.\nAnnabeth było tak niedobrze, że miała ochotę się wycofać, ale haczyk nadal ciągnął ją za pępek, przybliżając do potwora.\nPociąg wjechał z łomotem na stację Fulton Street. Kiedy tylko otwarły się drzwi, wszyscy przytomni pasażerowie wytoczyli się na zewnątrz. Wilczy pysk Krabcia kłapnął na jakąś usiłującą uciec staruszkę, chwytając w zęby jej torebkę.\n– Ej! – wrzasnęła Annabeth.\nPotwór puścił kobietę.\nUtkwił obie pary oczu w Annabeth, jakby myślał: „Czy ty pragniesz śmierci?”.\nNastępnie odrzucił oba łby do tyłu i zawył unisono. Dźwięk uderzył Annabeth niczym szpikulec do lodu wbity między oczy. Okna pociągu roztrzaskały się. Śmiertelnicy, którzy wcześniej zemdleli, odzyskiwali przytomność. Niektórym udało się nawet wyczołgać z wagonu. Inni wyskakiwali przez potłuczone okna.\nMimo zamglonego wzroku Annabeth widziała, że potwór ugiął niedobrane przednie łapy, gotując się do skoku.\nCzas zwolnił. Była ledwie świadoma tego, że roztrzaskane drzwi zamknęły się, a pusty pociąg wytoczył się ze stacji. Czyżby maszynista nie zdawał sobie sprawy z tego, co się stało? A może pociąg był sterowany automatycznie?\nZnajdując się teraz raptem trzy metry od potwora, Annabeth zauważała kolejne szczegóły. Czerwona aura wydawała się najjaśniejsza wzdłuż szwu muszli. Lśniące greckie litery i egipskie hieroglify wydobywały się z potwora jak wulkaniczny gaz z podmorskiej szczeliny. Lewa przednia łapa lwa była wygolona w okolicy nadgarstka i wytatuowana w szereg niewielkich czarnych pasków. Z lewego ucha wilka wystawała pomarańczowa metka z ceną $99,99.\nAnnabeth chwyciła pasek plecaka. Była gotowa uderzyć nim potwora, ale nie nadawał się zbyt dobrze na broń. Zamiast tego zdecydowała się na swoją zwyczajową taktykę w obliczu potężniejszego przeciwnika. Zaczęła gadać.\n– Jesteś zrobiony z dwóch różnych części – oznajmiła. – Jesteś jak… kawałki posągu, które ożyły. Zostałeś zszyty w całość?\nStrzelała w ciemno, ale warczenie lwa upewniło Annabeth, że trafiła w sedno. Wilk ugryzł lwa w policzek, jakby nakazywał mu zamknąć się.\n– Nie przywykliście do współpracy – domyśliła się Annabeth. – Panie Lwie, ma pan kod identyfikacyjny na nodze. Był pan eksponatem w muzeum. Czyżby w Metropolitan Museum of Art?\nLew ryknął tak głośno, że pod Annabeth ugięły się nogi.\n– Zakładam, że to odpowiedź twierdząca. A pan, Panie Wilku… Ta metka w pańskim uchu… czyżby był pan na sprzedaż w jakimś sklepie ze starociami?\nWilk warknął i zrobił ku niej krok.\nPociąg tymczasem przejeżdżał pod East River. Zimny wiatr wpadał przez wybite okna, aż zęby Annabeth zaszczękały.\nInstynkt mówił jej, że powinna uciekać, ale miała wrażenie, jakby jej ścięgna się rozpływały. Aura potwora stawała się coraz jaśniejsza, napełniając powietrze mglistymi symbolami i krwawym światłem.\n– Ty… robisz się coraz silniejszy – zauważyła Annabeth. – Zmierzasz w jakieś konkretne miejsce, prawda? A im bliżej jesteś…\nŁby potwora ryknęły ponownie unisono. Fala czerwonej energii przebiegła przez wagon. Annabeth z trudem zachowała przytomność.\nKrabcio podszedł bliżej. Jego muszla rosła, a pęknięcie na jej środku płonęło niczym stopione żelazo.\n– Zaczekaj – wychrypiała Annabeth. – Już… już rozumiem. Jeszcze nie jesteś całością. Szukasz jeszcze jednego elementu. Trzeciej głowy?\nPotwór zatrzymał się. Jego oczy błyskały podejrzliwie, jakby mówił: „Czytałaś mój pamiętnik?”.\nAnnabeth poczuła przypływ odwagi. W końcu zaczęła rozumieć swojego wroga. Spotykała już w życiu wiele trzygłowych stworów. Dla istot mitycznych trzy stanowi magiczną liczbę. Kolejna głowa potwora miała sens.\nKrabcio był jakimś rodzajem posągu podzielonego na części. Coś go obudziło i teraz usiłował poskładać się w całość.\nAnnabeth uznała, że nie może do tego dopuścić. Te świecące na czerwono hieroglify i greckie litery latały wokół potwora jak płonące kable, emanując magią, która sprawiała wrażenie zasadniczo niewłaściwej, jakby powoli rozpuszczała strukturę komórkową ciała Annabeth.\n– Ty niezupełnie jesteś greckim potworem, prawda? – zaryzykowała. – Jesteś może z Egiptu?\nKrabciowi nie spodobała się ta uwaga. Obnażył kły i przysiadł, gotując się do skoku.\n– Ejże, chłopcze – powiedziała Annabeth. – Nie osiągnąłeś jeszcze pełnej mocy, zgadza się? Jeśli mnie teraz zaatakujesz, przegrasz. Poza wszystkim wy dwaj nie ufacie sobie wzajemnie.\nLew przechylił łeb i parsknął.\nAnnabeth udała zaskoczenie.\n– Panie Lwie! Jak pan może się tak wyrażać o Panu Wilku?\nWilk spojrzał na lwa i warknął podejrzliwie.\n– Och, Panie Wilku! – jęknęła Annabeth. – Naprawdę nie powinieneś używać takich słów, mówiąc o przyjacielu!\nDwie głowy zwróciły się ku sobie, kłapiąc paszczami i wyjąc. Potwór zachwiał się, kiedy jego przednie łapy rozeszły się w przeciwne strony.\nAnnabeth wiedziała, że kupiła w ten sposób kilka sekund. Myślała intensywnie, usiłując dojść, czym jest ten stwór i jak mogłaby go pokonać, ale nie pasował do niczego, o czym uczyła się w Obozie Herosów.\nRozważała obejście go i ewentualne rozbicie muszli, ale zanim zdołała to wykonać, pociąg zwolnił. Wjechali na stację High Street, pierwszy przystanek na Brooklynie.\nPeron był podejrzanie pusty. Uwagę Annabeth zwrócił blask przy schodach wyjściowych. Jasnowłosa dziewczyna w białym ubraniu wymachiwała drewnianą laską, usiłując uderzyć dziwaczne zwierzę, które wiło się wokół jej nóg, szczekając gniewnie. Od barków wzwyż stwór wyglądał jak czarny labrador, ale jego tył był zwężającym się stożkiem przypominającym skamieniały ogon kijanki.\nAnnabeth zdążyła pomyśleć: „Trzeci element”.\nW tej samej chwili tamta dziewczyna walnęła psa w pysk. Jej laska rozbłysła złotym światłem, a stwór poleciał w tył – przez rozbite okno wprost na koniec wagonu metra, którym jechała Annabeth.\nJasnowłosa dziewczyna pobiegła za nim. Wskoczyła przez zatrzaskujące się drzwi w chwili, gdy pociąg ruszał ze stacji.\nPrzez moment wszyscy stali w miejscu – dwie dziewczyny i dwa potwory.\nAnnabeth przyglądała się uważnie tej drugiej na końcu wagonu, usiłując ocenić stopień stwarzanego przez nią zagrożenia.\nNowo przybyła miała na sobie białe lniane spodnie i taką samą bluzę, coś w rodzaju kimona do karate. Jej glany z czubkami obitymi blachą wyglądały na takie, które mogą zrobić krzywdę w walce. Przez ramię wisiał przerzucony niebieski nylonowy plecak, do którego rzemieniem przytroczony był wygięty kościany kij – może bumerang? Ale najbardziej przerażającą bronią tej dziewczyny była około półtorametrowa biała drewniana laska zakończona rzeźbioną głową orła. Całość połyskiwała niczym niebiański spiż.\nWzrok Annabeth napotkał spojrzenie tej drugiej i ogarnęło ją poczucie déjà vu.\nWyglądająca jak zawodniczka karate dziewczyna nie mogła mieć więcej niż trzynaście lat. Miała jasnoniebieskie oczy jak dziecko Zeusa. W jej długich jasnych włosach połyskiwały fioletowe pasemka. Bardzo przypominała dziecko Ateny – gotowa do walki, szybka, sprawna i nieustraszona. Annabeth miała wrażenie, że patrzy na siebie sprzed czterech lat, mniej więcej z czasu kiedy spotkała po raz pierwszy Percy’ego Jacksona.\nWtedy tamta odezwała się, rozwiewając złudzenia.\n– Dobra. – Zdmuchnęła fioletowy kosmyk z twarzy. – Jakby ten dzień nie był już wystarczająco porąbany.\n„Angielka”, pomyślała Annabeth, ale nie miała czasu się nad tym zastanawiać.\nPso-kijanka i Krabcio stali na środku wagonu w odległości jakichś pięciu metrów, wpatrując się w siebie ze zdumieniem. Teraz jednak otrząsnęli się z szoku. Pies zawył – zabrzmiało to jak okrzyk triumfu, coś w rodzaju: „Znalazłem cię!”, a krabo-wilko-lew rzucił się na jego spotkanie.\n– Powstrzymaj ich! – wrzasnęła Annabeth.\nWskoczyła na grzbiet Krabcia, którego przednie łapy załamały się pod dodatkowym ciężarem.\nTamta dziewczyna krzyknęła coś, co zabrzmiało jak: „Mar!”.\nW powietrzu rozbłysły złote hieroglify:\nStwór wyglądający jak pies cofnął się, krztusząc, jakby połknął kulę bilardową.\nAnnabeth usiłowała zatrzymać Krabcia, ale był dwa razy cięższy niż ona. Bestia uniosła się na przednich łapach, usiłując zrzucić dziewczynę. Oba łby zwróciły się ku niej, kłapiąc paszczami.\nNa szczęście Annabeth miała doświadczenie z ujeżdżaniem dzikich pegazów w Obozie Herosów. Udało jej się utrzymać równowagę i jednocześnie zsunąć z ramion plecak. Walnęła dziewięcioma kilogramami książek o architekturze w łeb lwa, po czym owinęła rzemień wokół pyska wilka i szarpnęła go w górę.\nPociąg tymczasem wyjechał na powierzchnię. Gnali teraz po estakadzie nad Queens, a świeże powietrze wpadało przez wybite okna, porywając do tańca kawałki rozbitego szkła leżące na siedzeniach.\nKątem oka Annabeth dostrzegła, że czarny pies otrząsa się po zakrztuszeniu i rzuca na dziewczynę w kimonie, ta zaś bierze zamach swoim kościanym bumerangiem i uderza w potwora kolejnym złotym rozbłyskiem.\nAnnabeth żałowała, że nie umie wywoływać takich błysków. Miała jedynie głupi plecak. Robiła wszystko, co mogła, żeby okiełznać Krabcia, ale potwór najwyraźniej stawał się z każdą sekundą mocniejszy, podczas gdy jego czerwona aura osłabiała Annabeth. Czuła się, jakby ktoś wypchał jej głowę watą. W żołądku ją skręcało.\nStraciła poczucie czasu, walcząc z tą bestią. Wiedziała tylko, że nie może dopuścić do jej połączenia się z tym psiogłowym czymś. Jeśli potwór zamieni się w kompletne trzygłowe cokolwiek to jest, może stać się niemożliwy do powstrzymania.\nPies skoczył ponownie na dziewczynę w kimonie, tym razem przewracając ją. Rozkojarzona Annabeth puściła krabiego potwora, który zrzucił ją z grzbietu, aż uderzyła głową w krawędź siedzenia.\nW uszach jej dzwoniło, kiedy stwór ryknął triumfalnie. Przez wagon przetoczyła się fala rozgrzanej do czerwoności energii. Pociągiem zarzuciło i Annabeth poczuła się jak w nieważkości.\n– Wstawaj – odezwał się dziewczęcy głos. – Musimy uciekać.\nAnnabeth otwarła oczy. Świat wokół niej wirował. W oddali słychać było wycie syren służb ratowniczych.\nLeżała na plecach w jakichś kłujących chaszczach. Jasnowłosa dziewczyna z pociągu pochylała się nad nią, ciągnąc ją za rękę.\nAnnabeth zdołała usiąść. Czuła się, jakby ktoś wbijał jej rozgrzane gwoździe w klatkę piersiową. Kiedy odzyskała ostrość wzroku, uświadomiła sobie, jakie ma szczęście, że żyje. Jakieś pięćdziesiąt metrów od nich kolejka wypadła z torów. Przewrócone wagony leżały niczym pogruchotany, dymiący zygzak wraków, który przypominał Annabeth truchło drakona (niestety miała okazję widzieć kilka).\nNie dostrzegła nigdzie rannych ludzi. Miała nadzieję, że wszyscy wydostali się z pociągu na stacji Fulton Street. Ale i tak – niezła katastrofa.\nAnnabeth rozpoznała, gdzie się znajdowały: na Rockaway Beach. Około stu metrów w lewo puste działki i ogrodzenia z metalowej siatki ustępowały żółtej piaszczystej plaży, upstrzonej smołą i śmieciami. Pod zachmurzonym niebem kipiało morze. Po prawej od Annabeth, za torami kolejowymi, stały szeregi bloków mieszkalnych tak zrujnowanych, że mogłyby równie dobrze być dekoracjami wykonanymi ze starych pudeł po lodówkach.\n– Juhu! – Dziewczyna w kimonie potrząsnęła ją za ramię. – Wiem, że pewnie jesteś w szoku, ale musimy zmykać. Nie mam ochoty być odpytywana przez policję, mając to ze sobą. – Spojrzała w lewo. Za nią na rozdartym asfalcie potwór w kształcie czarnego labradora rzucał się jak ryba bez wody, z pyskiem i łapami spętanymi błyszczącą złotą liną.\nAnnabeth wpatrywała się w młodszą dziewczynę. Na jej szyi połyskiwał łańcuszek ze srebrnym amuletem – symbolem przypominającym połączenie krzyża egipskiego anch z ciasteczkowym człowieczkiem.\nObok niej leżała laska i kościany bumerang – oba przedmioty ozdobione rzeźbionymi hieroglifami i obrazkami przedstawiającymi dziwaczne i bardzo niegreckie potwory.\n– Kim ty jesteś? – zapytała Annabeth.\nKąciki ust dziewczyny uniosły się w uśmiechu.\n– Zazwyczaj nie podaję swojego imienia nieznajomym. Magiczne oddziaływania i takie tam. Ale czuję szacunek dla kogoś, kto walczy z dwugłowym potworem za pomocą samego plecaka. – Podała jej rękę. – Jestem Sadie Kane.\n– Annabeth Chase.\n– Bardzo miło cię poznać, Annabeth – powiedziała Sadie. – Dobra, a teraz weźmy psa na spacer, okej?\nKilka minut później wozy ratownicze otoczyły wrak pociągu, a z pobliskich budynków nadciągnęły tłumy gapiów.\nAnnabeth czuła jeszcze większe mdłości niż wcześniej. Przed oczami tańczyły jej czerwone plamki, ale pomogła dziewczynie odciągnąć psopodobnego stwora za ogon na piaszczyste wydmy. Sadie najwyraźniej czerpała przyjemność z wleczenia potwora przez tyle kamieni i potłuczonych butelek, ile się dało.\nBestia warczała i wiła się. Jej czerwona aura świeciła jeszcze jaśniej, a złota lina bladła.\nZazwyczaj Annabeth lubiła spacery po plaży. Ocean przypominał jej o Percym. Ale dziś była głodna i wyczerpana. Plecak ciążył jej bardziej z każdą chwilą, a magia psopodobnej bestii sprawiała, że miała ochotę nim rzucić.\nPoza tym Rockaway Beach była nieprzyjemnym miejscem. Przed ponad rokiem przeszedł tędy potężny huragan, którego skutki były nadal widoczne. Część bloków mieszkalnych w oddali zamieniła się w puste skorupy o oknach zabitych deskami i ścianach z pustaków pokrytych graffiti. Plaża była zasłana przegniłym drewnem, kawałkami asfaltu i powyginanym żelastwem. Z wody sterczały pale zniszczonego molo. Morze wgryzało się ze złością w wybrzeże, jakby chciało powiedzieć: „Nie lekceważcie mnie. Mogę wrócić i dokończyć robotę”.\nW końcu dotarły do rozsypującej się furgonetki lodziarza, na wpół zapadniętej w wydmę. Wymalowane na jej ścianie wyblakłe obrazki przedstawiające dawno utracone przysmaki sprawiły, że żołądek Annabeth zaburczał na znak protestu.\n– Muszę się zatrzymać – wymamrotała.\nPuściła psowatego potwora i poczłapała do ciężarówki, po czym osunęła się po drzwiczkach od strony pasażera.\nSadie usiadła ze skrzyżowanymi nogami naprzeciwko niej. Poszperała w swoim plecaku i wyjęła z niego ceramiczną fiolkę zatkaną korkiem.\n– Masz. – Podała naczynie Annabeth. – To jest pyszne. Wypij.\nAnnabeth przyglądała się niepewnie flakonikowi. Był ciężki i ciepły, jakby był pełny gorącej kawy.\n– Em… nie wypadną z tego jakieś złote promienie prosto w moją twarz?\n– To tylko mikstura lecznicza, głuptasie. Moja przyjaciółka Jaz przyrządza najlepsze leki na świecie.\nAnnabeth nadal się wahała. Zdarzało się jej kosztować mikstur mieszanych przez dzieci Hekate. Zazwyczaj smakowały jak zupa ze szlamu rzecznego, ale przynajmniej miały za zadanie działać na herosów. Cokolwiek znajdowało się w tym naczyniu, na pewno było czymś innym.\n– Nie jestem pewna, czy powinnam tego kosztować – powiedziała. – Nie… nie jestem taka jak ty.\n– Nikt nie jest taki jak ja – odparła Sadie. – Moja niezwykłość jest unikatowa. Ale jeśli masz na myśli to, że nie jesteś magiem, to cóż, widzę to. My zazwyczaj walczymy laskami i różdżkami. – Poklepała leżący obok niej rzeźbiony biały kij i kościany bumerang. – Myślę jednak, że moja mikstura zadziała na ciebie. Walczyłaś z potworem. Przeżyłaś wykolejenie pociągu. Nie możesz być zwyczajna.\nAnnabeth zaśmiała się słabo. Bezczelność tej dziewczyny była w jakiś sposób ożywcza.\n– Nie, ja z pewnością nie jestem zwyczajna. Jestem herosem.\n– Ach. – Sadie przebiegła palcami po wygiętej różdżce. – Wybacz, ale to dla mnie coś nowego. Chyba że masz na myśli chaosem? Wcielonym chaosem.\n– Herosem – poprawiła ją Annabeth. – Heros to pół bóg, pół człowiek.\n– Ach, rozumiem. – Sadie odetchnęła z wyraźną ulgą. – Miałam kilka razy w głowie Izydę. Kto jest twoim specjalnym przyjacielem?\n– Moim… Nie. Nikt we mnie nie wnika. Moją matką jest grecka bogini Atena.\n– Twoją matką.\n– Bogini. Grecka bogini.\n– Aha. – Annabeth zauważyła, że jej nowa przyjaciółka blednie. – Jak rozumiem, u was coś takiego się nie zdarza, em, tam, skąd pochodzisz?\n– Na Brooklynie? – zdziwiła się Sadie. – Nie. Nie sądzę. Ani w Londynie. Ani w Los Angeles. Nie przypominam sobie spotkania z greckimi herosami w żadnym z tych miejsc. Ale kiedy miało się do czynienia z magicznymi pawianami, kocimi boginiami i karłami w bokserkach, to nic człowieka łatwo nie zaskoczy.\nAnnabeth nie była pewna, czy dobrze dosłyszała.\n– Karłami w bokserkach?\n– Uhum. – Sadie zerknęła na psiego potwora, który wciąż szarpał się w złotych więzach. – Ale jest pewien kłopot. Kilka miesięcy temu moja mama przekazała mi ostrzeżenie. Powiedziała mi, że powinnam uważać na innych bogów i inne rodzaje magii.\nFlakonik w rękach Annabeth zrobił się jakby cieplejszy.\n– Inni bogowie. Wspomniałaś Izydę, która jest egipską boginią magii. Ale… ona nie jest twoją mamą?\n– Nie – odparła Sadie. – To znaczy tak. Izyda jest boginią egipskiej magii. Ale nie jest moją mamą. Moja mama jest duchem. No dobra… ona była magiem Domu Życia, jak ja, ale potem umarła, więc…\n– Chwila. – Annabeth rozbolała głowa tak bardzo, że nie wyobrażała sobie, żeby cokolwiek było w stanie to pogorszyć. Odkorkowała flakonik i wypiła jego zawartość.\nSpodziewała się rosołu z rzecznego mułu, ale to smakowało jak ciepły cydr. Wzrok się jej natychmiast wyostrzył. Żołądek uspokoił.\n– A nie mówiłam? – Sadie się uśmiechnęła. – Jaz to niezła farmaceutka.\n– Powiedziałaś… Dom Życia. Egipska magia. Przypominasz mi kogoś, kogo spotkał mój chłopak.\nUśmiech zniknął z twarzy Sadie.\n– Twój chłopak… spotkał kogoś podobnego do mnie? Innego maga?\nKilka metrów od nich psowaty stwór warczał i wił się. Sadie zdawała się tym nie przejmować, ale Annabeth martwiło, jak bardzo słabo świeci teraz magiczna lina.\n– To było kilka tygodni temu – odrzekła. – Percy opowiedział mi wariacką historię o tym, jak spotkał chłopaka w pobliżu Moriches Bay. Ten dzieciak ewidentnie posługiwał się hieroglifami do rzucania zaklęć. Pomógł Percy’emu w walce z wielkim potwornym krokodylem.\n– Synem Sobka! – wypaliła Sadie. – Ale to mój brat walczył z tym potworem. Nie wspominał nic o…\n– Twój brat ma na imię Carter? – spytała Annabeth.\nWokół głowy Sadie zamigotała gniewna złota aura – nimb z hieroglifów, które przypominały zmarszczone brwi, pięści i martwych ludzików z kresek.\n– Chwilowo – warknęła Sadie – mój brat ma na imię Worek Treningowy. Wygląda na to, że nie powiedział mi wszystkiego.\n– Ach. – Annabeth musiała powstrzymać chęć odsunięcia się od nowej przyjaciółki. Obawiała się, że te zagniewane świecące hieroglify mogą eksplodować. – To dziwne. Przykro mi.\n– Niepotrzebnie – odparła Sadie. – Chętnie stłukę mojego brata. Ale najpierw opowiedz mi o wszystkim… o sobie, herosach, Grekach i co to wszystko ma wspólnego z naszym złym psim koleżką.\nAnnabeth opowiedziała jej wszystko, co mogła.\nZazwyczaj nie ufała ludziom zbyt łatwo, ale miała sporo doświadczenia w ich ocenie. Sadie polubiła natychmiast: glany, fioletowe kosmyki, pewność siebie… Zdaniem Annabeth ludzie niegodni zaufania nie mówiliby tak otwarcie o chęci stłuczenia kogokolwiek. No i na pewno nie pomagaliby nieprzytomnemu nieznajomemu i nie oferowali mu leczniczych mikstur.\nAnnabeth opisała Obóz Herosów. Opowiedziała o niektórych swoich przygodach: walkach z bogami, gigantami i tytanami. Wyjaśniła, że zobaczyła dwugłowego krabo-wilko-lwa na stacji West Fourth Street i postanowiła go gonić.\n– No i znalazłam się tutaj – podsumowała.\nUsta Sadie drżały. Wyglądała, jakby miała ochotę zacząć krzyczeć lub płakać. Ale zamiast tego wybuchnęła chichotem.\n– Czyżbym powiedziała coś zabawnego?\n– Nie, nie… – prychnęła Sadie. – To znaczy… to jest trochę śmieszne. Wiesz, siedzimy na plaży, rozmawiając o greckich bogach. I o obozie dla półbogów i…\n– Ale to wszystko prawda!\n– Och, nie wątpię. To zbyt komiczne, żeby nie było prawdą. Chodzi o to, że za każdym razem kiedy mój świat robi się bardziej pokręcony, myślę sobie: „Dobra. Osiągnęliśmy szczyt dziwaczności”. Teraz przynajmniej znam jej pełne możliwości. Najpierw dowiaduję się, że razem z bratem jesteśmy potomkami faraonów i posiadamy magiczne zdolności. W porządku. Nie ma problemu. Potem odkrywam, że mój nieżyjący ojciec połączył swoją duszę z Ozyrysem i stał się władcą umarłych. Rewela! Czemu nie? A potem mój stryj przejmuje przywództwo Domu Życia i dowodzi setkami magów na całym świecie. Następnie mój chłopak okazuje się hybrydą magicznego młodzieńca i nieśmiertelnego boga pogrzebów. I ja cały czas myślę sobie: „Jasne! Zachowaj spokój i rób swoje! Przyzwyczaisz się!”. I wtedy ty pojawiasz się w przypadkowy czwartek, tralala, i mówisz: „A tak nawiasem mówiąc, egipscy bogowie to tylko mała cząstka kosmicznego absurdu. Musimy się martwić również Grekami!”. Hurra!\nAnnabeth nie do końca chwytała wszystko, co mówiła Sadie – chłopak bóstwo pogrzebów? – ale musiała przyznać, że zaśmiewanie się z tego wszystkiego było zdrowsze od zwinięcia się w kulkę i płaczu.\n– Dobra – przyznała. – To wszystko brzmi wariacko, ale odnoszę wrażenie, że ma sens. Mój nauczyciel Chejron… mówił mi przez wiele lat, że starożytni bogowie są nieśmiertelni, ponieważ stanowią część materii cywilizacji. Skoro greccy bogowie byli w stanie przetrwać przez te wszystkie tysiąclecia, to czemu nie egipscy?\n– Im nas więcej, tym weselej – przytaknęła Sadie. – Ale, em, co z naszym pieskiem? – Podniosła muszelkę i rzuciła nią w łeb labradorowatego potwora, który warknął gniewnie. – Siedział sobie na stole w naszej bibliotece… nieszkodliwy przedmiot, kamienny kawałek jakiegoś posągu, jak nam się wydawało. A chwilę później ożył i uciekł z Domu Brooklińskiego, rozwalając magiczne zabezpieczenia, przedzierając się przez pingwiny Feliksa i rozbijając moje zaklęcia, jakby były nic nie warte.\n– Pingwiny? – Annabeth pokręciła głową. – Nie. Zignoruj to pytanie.\nPrzyglądała się uważnie psowatemu stworowi wyrywającemu się z więzów. Czerwone greckie litery i hieroglify wirowały wokół niego, jakby usiłowały stworzyć nowe symbole – jakiś przekaz, który Annabeth prawie była w stanie odczytać.\n– Te sznury wytrzymają? – zapytała. – Sprawiają wrażenie, jakby robiły się coraz słabsze.\n– Nie ma się czym martwić – zapewniła ją Sadie. – Te więzy pętały już bogów. I to nie pomniejszych bogów, wiesz. Tych naprawdę wielkich.\n– Em, okej. Mówisz więc, że ten pies był kawałkiem posągu. Wiesz, jakiego posągu?\n– Nie. – Sadie wzruszyła ramionami. – Cleo, nasza bibliotekarka, szukała właśnie informacji na ten temat, kiedy ten tu Fido się przebudził.\n– Ale on musi być powiązany z tym drugim potworem z łbami wilka i lwa. Miałam wrażenie, że oni też dopiero co ożyli. Połączyli się, ale nie przywykli do pracy zespołowej. Wsiedli do pociągu, szukając czegoś. Zapewne tego psa.\nSadie bawiła się srebrnym wisiorkiem.\n– Potwór o trzech głowach: lwiej, wilczej i psiej. A wszystko to wystaje z… czym jest ten stożkowaty przedmiot? Muszlą? Pochodnią?\nAnnabeth poczuła, że znów kręci się jej w głowie. Pochodnia.\nNagle coś się jej przypomniało – może obrazek oglądany w książce. Nie przyszło jej do głowy, że stożek potwora może być czymś, co trzyma się w dłoni, czymś, co należało do ogromnej ręki. Ale to nie była pochodnia…\n– To jest berło – uzmysłowiła sobie. – Nie pamiętam, który bóg je trzymał, ale trzygłowe berło było jego atrybutem. On był… grecki, tak mi się wydaje, ale pochodził też jakoś z Egiptu…\n– Z Aleksandrii – domyśliła się Sadie.\nAnnabeth zrobiła wielkie oczy.\n– Cóż, nie mam fioła na punkcie historii jak mój brat, ale byłam w Aleksandrii. Przypomina mi się, że to była stolica w czasach, kiedy Grecy panowali w Egipcie. Aleksander Wielki, prawda?\n– Zgadza się. Aleksander podbił Egipt. Kiedy zmarł, władzę tam przejął jeden z jego dowódców, Ptolemeusz. Chciał, żeby Egipcjanie uznali go za faraona, zmieszał więc egipskich bogów z greckimi, tworząc nowych.\n– Brzmi to trochę bałaganiarsko – powiedziała Sadie. – Wolę moich bogów niezmieszanych.\n– Ale chodzi o jednego szczególnego boga… nie mogę sobie przypomnieć jego imienia. Trzygłowy potwór siedział na szczycie jego berła…\n– To musiało być wielkie berło – zauważyła Sadie. – Nie miałabym ochoty na spotkanie z kolesiem, który je nosi ze sobą.\n– Och, bogowie! – Annabeth usiadła. – O to właśnie chodzi! Berło nie usiłuje się tylko zjednoczyć… ono próbuje znaleźć swojego pana.\nSadie skrzywiła się.\n– Nie podoba mi się to. Musimy zrobić wszystko…\nPsi potwór zawył. Magiczne liny eksplodowały jak granat, zasypując plażę złotymi odłamkami.\nWybuch rzucił Sadie przez wydmy niczym suchym liściem.\nAnnabeth uderzyła w furgonetkę. Ręce i nogi ciążyły jej jak ołów. Powietrze uciekło z płuc.\nJeśli psi potwór chciał ją zabić, mógł to zrobić bez przeszkód.\nOn jednak podreptał w głąb lądu, znikając między zaroślami.\nAnnabeth instynktownie sięgnęła po broń. Jej palce zacisnęły się wokół wygiętej różdżki Sadie. Dziewczyna jęknęła z bólu. Kość paliła jak suchy lód. Annabeth usiłowała puścić różdżkę, ale jej ręka nie słuchała. Patrzyła, jak różdżka dymi, zmieniając kształt, aż ból ustał, a w jej ręce pojawił się sztylet z niebiańskiego spiżu – taki sam, jaki nosiła przy sobie przez wiele lat.\nWpatrywała się w ostrze. W tej samej chwili usłyszała jęki dochodzące z pobliskiej wydmy.\n– Sadie! – Annabeth, chwiejąc się, stanęła na nogach.\nKiedy doczłapała do dziewczyny, tamta siedziała, plując piaskiem. We włosach miała wodorosty, a jej plecak był owinięty wokół jednego z glanów, ale wyglądała na bardziej rozzłoszczoną niż poturbowaną.\n– Durny Fido! – warknęła. – Koniec z psimi przysmakami! – Zmarszczyła brwi, patrząc na sztylet w ręce Annabeth. – Skąd to wzięłaś?\n– Em… to jest twoja różdżka – odparła Annabeth. – Wzięłam ją do ręki i… nie wiem. Po prostu zmieniła się w taki sztylet, jakim się zazwyczaj posługuję.\n– Ha. No cóż, magiczne przedmioty mają własny rozum. Zatrzymaj ją. Mam jeszcze kilka w domu. Dokąd poszedł Fido?\n– W tamtym kierunku. – Annabeth wskazała swoim nowym sztyletem.\nSadie spojrzała w głąb lądu i zrobiła wielkie oczy.\n– Och… jasne. Ku burzy. To coś nowego.\nAnnabeth popatrzyła w tę samą stronę. Za torami kolejowymi nie widziała nic poza opuszczonym blokiem mieszkalnym, ogrodzonym i samotnym na tle popołudniowego nieba.\n– Jakiej burzy?\n– Nie widzisz jej? – spytała Sadie. – Zaczekaj. – Odwinęła plecak z buta i zaczęła grzebać w jego zawartości. Wyciągnęła kolejny ceramiczny flakonik, tym razem niski i szeroki jak słoiczek z kremem do twarzy. Odkręciła wieczko i nabrała nieco różowej mazi. – Posmaruję ci tym powieki.\n– Ej, to brzmi jak propozycja, na którą odpowiadam automatycznie: „Nie”.\n– Nie przesadzaj. To jest całkowicie nieszkodliwe… no, dla magów. Zapewne również dla herosów.\nAnnabeth nie była tego taka pewna, ale zamknęła oczy. Sadie posmarowała jej powieki mazią, która łaskotała i rozgrzewała jak maść mentolowa.\n– Doskonale – oznajmiła Sadie. – Możesz już otworzyć oczy.\nAnnabeth otwarła oczy i krzyknęła.\nŚwiat był pełen kolorów. Ziemia zrobiła się przezroczysta – składała się z żelatynowych warstw schodzących w mrok. Powietrze falowało połyskującymi zasłonami; wszystkie migotały, ale niezupełnie harmonijnie, jakby ktoś naraz puścił na jednym ekranie kilka filmów w wysokiej rozdzielczości. Wokół niej wirowały hieroglify i greckie litery, łącząc się i wybuchając, kiedy się zderzały. Annabeth miała wrażenie, że ogląda świat na poziomie atomowym. Wszystko, co dotychczas było niewidoczne, ujawniło się, wydobyte przez magiczne światło.\n– Ty… ty tak widzisz przez cały czas?\n– Bogowie Egiptu, nie! Zwariowałabym od tego. Muszę się skoncentrować, żeby widzieć Duat. Ty to właśnie robisz: zaglądasz na magiczną stronę świata.\n– Ja… – Annabeth urwała.\nZazwyczaj była pewna siebie. Ilekroć miała do czynienia ze zwykłymi śmiertelnikami, robiła zadowoloną z siebie minę jak ktoś, kto posiadł tajemną wiedzę. Rozumiała świat bogów i potworów. Ludzie nie mieli o nim pojęcia. Nawet w towarzystwie innych herosów Annabeth była zazwyczaj najbardziej zaprawioną w bojach weteranką. Dokonała więcej, niż większości herosów się marzyło, i przeżyła.\nA teraz, patrząc na zmieniające się zasłony kolorów, Annabeth czuła się, jakby znów miała sześć lat i dopiero uczyła się, jak straszny i niebezpieczny jest naprawdę otaczający ją świat.\nOpadła ciężko na piasek.\n– Nie myśl – poradziła jej Sadie. – Oddychaj. Twoje oczy się przyzwyczają. To jak z pływaniem. Jeśli pozwolisz, żeby twoje ciało przejęło kontrolę, to instynktownie będziesz wiedziała, co robić. Spanikuj, a utoniesz.\nAnnabeth spróbowała się rozluźnić.\nZaczęła rozpoznawać wzory w powietrzu: prądy przepływające między warstwami rzeczywistości, dym magii unoszący się z samochodów i budynków. Miejsce wykolejenia się pociągu świeciło na zielono. Sadie miała wokół siebie złotą aurę z mglistymi pióropuszami rozpościerającymi się za jej plecami niczym skrzydła.\nTam gdzie wcześniej leżał psi potwór, ziemia żarzyła się jak węgle. Purpurowe wici wiły się nad tym miejscem, kierując się tam, dokąd uciekł potwór.\nAnnabeth skupiła uwagę na bloku mieszkalnym w oddali i jej puls przyspieszył. Wieżowiec świecił w środku na czerwono – światło przesączało się przez zabite dyktą okna, przebijało przez szczeliny w sypiących się ścianach. Nad tym wszystkim kłębiły się ciemne chmury, a więcej macek czerwonej energii płynęło ku budynkowi ze wszystkich stron, jakby przyciągał je wir.\nAnnabeth przypomniało to Charybdę, potwora połykającego wiry, którego spotkała kiedyś na Morzu Potworów. To nie było miłe wspomnienie.\n– Ten blok – powiedziała. – On przyciąga czerwone światło ze wszystkich stron.\n– Właśnie tak – potwierdziła Sadie. – W egipskiej magii czerwień jest niedobra. Oznacza zło i chaos.\n– Czyli psi potwór zmierza właśnie tam – domyśliła się Annabeth. – Chce się połączyć z pozostałymi częściami berła…\n– I odnaleźć swojego pana, jak sądzę.\nAnnabeth wiedziała, że powinna wstać. Musiały się pospieszyć. Ale patrząc na wirujące warstwy magii, bała się ruszyć.\nPrzez większość życia uczyła się o Mgle – magicznej granicy, która oddziela świat ludzki od świata greckich potworów i bogów. Nigdy jednak nie myślała o Mgle jako prawdziwej zasłonie.\nJak Sadie to nazwała? Duat?\nAnnabeth zastanawiała się, czy Mgła i Duat są spokrewnione, a może nawet stanowią jedno i to samo. Widziała przytłaczającą wielość zasłon – jakby gobelin zwinął się wokół siebie sto razy.\nNie ufała nogom, że ją utrzymają. „Spanikuj, a utoniesz”.\nSadie podała jej rękę. W spojrzeniu miała sporo współczucia.\n– Słuchaj, wiem, że to dużo, ale nic się nie zmieniło. Jesteś nadal tym samym twardym, wymachującym plecakiem herosem, którym zawsze byłaś. No i teraz na dodatek masz śliczny sztylet.\nAnnabeth czuła, że się rumieni. Zazwyczaj to ona wygłaszała motywujące mowy.\n– Tak. Tak, oczywiście. – Chwyciła rękę wyciągniętą przez Sadie. – Chodźmy szukać boga.\nBudynek był ogrodzony metalową siatką, ale przecisnęły się przez dziurę i zaczęły się przedzierać przez wysoką trawę i betonowy gruz.\nZaczarowana maść na oczach Annabeth jakby przestawała działać. Świat nie wyglądał już tak wielowarstwowo i kalejdoskopowo, ale nie przeszkadzało jej to. Nie potrzebowała specjalnej percepcji, aby wiedzieć, że ten budynek jest pełen złej magii.\nZ bliska czerwona poświata w oknach była jeszcze jaśniejsza. Dykta trzeszczała. Ściany jęczały. Hieroglificzne ptaki i ludziki z kresek formowały się w powietrzu i wpływały do środka. Nawet graffiti na ścianach zdawało się drżeć, jakby i te znaki usiłowały ożyć.\nCokolwiek było we wnętrzu tego budynku, przyciągało swoją mocą również Annabeth, podobnie jak wcześniej Krabcio w pociągu.\nŚcisnęła w ręce nowy spiżowy sztylet, zdając sobie sprawę, że jest zbyt mały i krótki, by stanowić poważną broń ofensywną. Ale dlatego właśnie Annabeth lubiła sztylety: zmuszały ją do koncentracji. Dziecko Ateny nie powinno nigdy polegać na broni, jeśli nie jest w stanie zamiast niej użyć rozumu. To inteligencja wygrywa wojny, a nie brutalna siła.\nNiestety umysł Annabeth nie pracował teraz zbyt sprawnie.\n– Szkoda, że nie wiemy, z czym mamy do czynienia – wymamrotała, kiedy skradały się w kierunku budynku. – Lubię najpierw się czegoś dowiedzieć… uzbroić się w wiedzę.\n– Mówisz zupełnie jak mój brat. Powiedz mi, jak często masz ten luksus, żeby potwór dał ci czas na wyguglanie go, zanim zaatakuje?\n– Nigdy – przyznała Annabeth.\n– No właśnie. Carter… on uwielbia spędzać długie godziny w bibliotece, czytając o wszystkich nieprzyjaznych demonach, które możemy napotkać, podkreślając ważne cytaty i robiąc fiszki, z których ja mam się uczyć. Niestety, kiedy demony atakują, nie wysyłają ostrzeżenia oraz rzadko raczą się przedstawiać.\n– Jaka więc jest twoja procedura operacyjna?\n– Przeć do przodu – odparła Sadie. – Szybko podejmować decyzje. A kiedy potrzeba, rozwalać wroga na strzępy.\n– Super. Dogadałabyś się świetnie z moimi kumplami.\n– Uznam to za komplement. Jak myślisz, te drzwi?\nKilka schodków wiodło w stronę wejścia do piwnicy. Do futryny była przybita zwykła deska w nieprzekonującej próbie powstrzymania nieproszonych gości, ale same drzwi były uchylone.\nAnnabeth miała właśnie zaproponować zbadanie terenu. Nie ufała takiemu prostemu wejściu do środka, ale Sadie nie czekała, tylko zbiegła po schodach i wślizgnęła się do środka.\nAnnabeth nie miała wyboru, więc pobiegła za nią.\nWyszło na to, że gdyby weszły do środka przez jakiekolwiek inne drzwi, zginęłyby.\nCały budynek był ogromną skorupą, wysoką na trzydzieści pięter, w której szalał huragan cegieł, rur, dykty i innego śmiecia, a także świecących greckich liter, hieroglifów i neonowoczerwonych skupisk energii. Widok był jednocześnie przerażający i piękny – jakby ktoś schwytał tornado, oświetlił je od środka i wstawił do gabloty.\nPonieważ weszły na poziomie piwnicy, Sadie i Annabeth były osłonięte płytką klatką schodową – czymś w rodzaju rowu w betonie. Gdyby weszły w tę burzę na wysokości parteru, zostałyby rozdarte na strzępy.\nAnnabeth widziała, jak skręcony stalowy dźwigar przeleciał nad ich głowami z prędkością bolidu. Dziesiątki cegieł szybowały jak ławice ryb. Ognistoczerwony hieroglif wbił się w lecącą dyktę, która zapaliła się jak bibuła.\n– Tam, w górze – szepnęła Sadie.\nWskazała na szczyt budynku, gdzie kawałek trzydziestego piętra pozostawał nienaruszony – rozsypujący się nawis wystrzelający w pustkę. Niewiele było widać przez wirujący gruz i czerwoną mgłę, ale Annabeth dostrzegła masywną humanoidalną sylwetkę stojącą nad przepaścią z rękami rozpostartymi w geście powitania burzy.\n– Co on robi? – wymamrotała Sadie.\nAnnabeth uchyliła się przed wirem miedzianych rur, który przefrunął kilkanaście centymetrów nad jej głową. Wpatrywała się w gruz i zaczęła dostrzegać pewne wzory, podobnie jak w wypadku Duat: wiry dykty i gwoździ zbierające się, by uformować ramę platformy, stado cegieł układających się jak klocki Lego, żeby stworzyć łuk.\n– On coś buduje – uświadomiła sobie.\n– Buduje co, katastrofę? – zapytała Sadie. – To miejsce przypomina mi Królestwo Chaosu. A uwierz mi, to nie jest moje ulubione miejsce na wakacje.\nAnnabeth zerknęła w tamtą stronę. Zastanawiała się, czy dla Egipcjan Chaos znaczy to samo, co dla Greków. Zetknęła się z Chaosem, a jeśli Sadie też, to… cóż, ta dziewczyna musi być jeszcze twardsza, niż się wydaje.\n– Ta burza nie jest całkowicie przypadkowa – oznajmiła Annabeth. – Widzisz tam? I tam? Kawałki różnych materiałów spotykają się, tworząc jakąś strukturę wewnątrz budynku.\nSadie zmarszczyła brwi.\n– Jak dla mnie to wygląda jak cegły w mikserze.\nAnnabeth nie bardzo wiedziała, jak to wytłumaczyć, ale studiowała architekturę i inżynierię dość długo, żeby rozpoznać szczegóły. Miedziane rury łączyły się jak tętnice i żyły w układzie krwionośnym. Fragmenty ścian zlepiały się, żeby stworzyć nową układankę. A co jakiś czas kolejne cegły i belki odrywały się od zewnętrznych ścian i dołączały do tornada.\n– On usiłuje przemielić ten budynek – powiedziała. – Nie wiem, jak długo zewnętrzny mur wytrzyma.\nSadie zaklęła pod nosem.\n– Proszę, powiedz mi, że on nie buduje piramidy. Wszystko, tylko nie to.\nAnnabeth zastanawiała sie, dlaczego egipski mag miałby nienawidzić piramid, ale pokręciła tylko głową.\n– Podejrzewam, że to jakaś stożkowata wieża. Jest tylko jeden sposób, żeby się upewnić.\n– Zapytać budowniczego. – Sadie spojrzała ku pozostałościom trzydziestego piętra.\nCzłowiek na półce nie poruszył się, ale Annabeth mogłaby przysiąc, że urósł. Wokół niego wirowało czerwone światło. Widoczna była tylko jego sylwetka; wyglądał, jakby miał na głowie wysoki cylinder w stylu Abrahama Lincolna.\nSadie zarzuciła plecak na ramiona.\n– A zatem skoro to jest nasz tajemniczy bóg, gdzie jest…\nJakby na zawołanie wśród zgiełku dało się słyszeć trzyczęściowe wycie. Po drugiej stronie budynku otwarły się z hukiem metalowe drzwi i wpadł przez nie krabowy potwór.\nBestia miała teraz niestety wszystkie trzy głowy – wilka, lwa i psa. Jej długa spiralna muszla połyskiwała greckimi i hieroglificznymi inskrypcjami. Ignorując całkowicie latający wokół gruz, potwór wczołgał się do środka na sześciu przednich łapach, po czym wystrzelił w powietrze. Burza uniosła go w górę spiralnym ruchem przez chaos.\n– Zdąża ku swojemu panu – powiedziała Annabeth. – Musimy go powstrzymać.\n– Super – mruknęła Sadie. – To mnie wyczerpie.\nSadie uniosła laskę.\nW powietrzu nad nimi rozbłysł złoty hieroglif:\nI nagle otoczyła je kula światła.\nAnnabeth poczuła dreszcz. Była już kiedyś zamknięta w podobnym ochronnym bąblu, kiedy z Percym i Groverem posłużyli się magicznymi perłami, żeby uciec z Podziemia. Było to doświadczenie… klaustrofobiczne.\n– To nas osłoni przed burzą? – zapytała.\n– Mam nadzieję. – Po twarzy Sadie ściekał pot. – Chodź.\nPoprowadziła Annabeth na schody.\nIch tarcza została natychmiast poddana próbie. Latający blat kuchenny byłby je dekapitował, ale rozbił się o pole siłowe Sadie. Kawałki metalu latały nieszkodliwie wokół nich.\n– Świetnie – powiedziała Sadie. – A teraz przytrzymaj laskę, kiedy będę się zmieniała w ptaka.\n– Zaczekaj. W co?!\n– Szybko podejmować decyzje, pamiętasz? Polecę tam i powstrzymam berłowego potwora. A ty spróbuj rozkojarzyć tego boga… kimkolwiek on jest. Zwróć na siebie jego uwagę.\n– Super, ale ja nie jestem magiem. Nie potrafię podtrzymać zaklęcia.\n– Tarcza utrzyma się przez kilka minut, o ile będziesz posługiwać się laską.\n– A co z tobą? Jeśli wyjdziesz poza tarczę…\n– Mam pewien pomysł. A on nawet może zadziałać.\nSadie wyłowiła coś z plecaka – niewielką figurkę zwierzęcia. Zacisnęła wokół niej palce i zaczęła zmieniać kształt.\nAnnabeth widywała już ludzi zmieniających się w zwierzęta, ale nie ułatwiało jej to patrzenia na takie sceny. Sadie zmniejszyła się do jednej dziesiątej swojej normalnej wielkości. Jej nos wydłużył się w dziób. Włosy, ubranie i plecak zamieniły się w gładkie upierzenie. Stała się niewielkim drapieżnym ptakiem – może kanią – a jej niebieskie oczy błyszczały teraz złotem. Ściskając nadal w szponach figurkę, rozwinęła skrzydła i wzleciała w burzę.\nAnnabeth skrzywiła się, kiedy ławica cegieł uderzyła w jej przyjaciółkę – ale jakimś cudem gruz przeleciał przez Sadie, nie zamieniając jej w pierzaste purée. Kształt dziewczyny jedynie zamigotał, jakby podróżowała głęboko pod wodą.\nAnnabeth uświadomiła sobie, że Sadie jest w Duat – leci na innym poziomie rzeczywistości.\nTa myśl napełniła umysł Annabeth pomysłami. Gdyby herosi nauczyli się w ten sposób przechodzić przez ściany, przebiegać przez potwory…\nAle ten temat musiał poczekać na inny czas. Teraz trzeba było działać. Wbiegła na schody i prosto w tornado. Metalowe pręty i miedziane rury odbijały się z brzękiem od jej tarczy. Złota kula świeciła coraz słabiej za każdym odbiciem gruzu.\nAnnabeth uniosła laskę Sadie w jednej ręce, a swój nowy sztylet w drugiej. W tej magicznej burzy ostrze z niebiańskiego spiżu zamigotało jak gasnąca pochodnia.\n– Hej! – wrzasnęła Annabeth ku położonej wysoko nad nią półce. – Panie Bóstwo!\nZero odpowiedzi. Jej głos zapewne nie przebił się przez burzę.\nSkorupa budynku zaczęła jęczeć. Tynk odpadał ze ścian i wlatywał w wir niczym wata cukrowa.\nJastrzębia Sadie była wciąż żywa i wznosiła się ku trzygłowemu potworowi, który wspinał się spiralnie w górę. Bestia była już w połowie drogi na szczyt, machając łapami i świecąc coraz jaśniej, jakby czerpała moc z tornada.\nAnnabeth nie miała dużo czasu.\nSięgnęła do zasobów swojej pamięci, przeglądając dawne mity i najdziwaczniejsze historie, jakie opowiadał im Chejron w obozie. Kiedy była młodsza, jej umysł był jak gąbka nasiąkająca wszelkimi faktami i imionami.\nTrzygłowe berło. Bóg z egipskiej Aleksandrii.\nW jej głowie pojawiło się imię boga. Miała w każdym razie nadzieję, że właściwe.\nJedną z pierwszych lekcji herosów było: „Imiona mają moc”. Nie należy wymawiać imion bogów ani potworów, chyba że chce się zwrócić ich uwagę.\nAnnabeth wzięła głęboki oddech i krzyknęła, jak najgłośniej potrafiła:\nBurza przycichła. Ogromne kawałki rur lewitowały w powietrzu. Chmury cegieł i desek zamarły i zawisły w bezruchu.\nUnieruchomiony w środku tornada trzygłowy potwór usiłował stać. Sadie wzniosła się nad niego, rozwarła szpony i upuściła trzymaną w nich figurkę, która natychmiast urosła w pełnowymiarowego wielbłąda.\nKudłaty dromader uderzył w tylną część potwora. Oba stwory spadły na ziemię w plątaninie nóg i łbów. Berłowy potwór nie przestawał walczyć, ale wielbłąd leżał na jego grzbiecie z rozpostartymi kończynami, rżąc i plując, i zasadniczo zachowując się jak półtonowe dziecko, które dostało ataku wściekłości.\nZ trzydziestego piętra rozległ się dudniący męski głos:\n– KTO OŚMIELA SIĘ ZAKŁÓCAĆ MOJE TRIUMFALNE POWSTANIE?!\n– Ja! – odkrzyknęła Annabeth. – Zejdź tu i staw mi czoła!\nNie zamierzała przypisywać sobie cudzych wielbłądów, ale chciała skupić uwagę boga na sobie, żeby Sadie mogła zrobić… to, co postanowiła zrobić. Ona z pewnością miała w zanadrzu jakieś dobre sztuczki.\nBóg Serapis zeskoczył ze swojej półki. Opadł trzydzieści pięter w dół i wylądował na nogach na samym środku parteru, w odległości rzutu sztyletem od Annabeth.\nNie żeby miała ochotę go atakować.\nSerapis mierzył chyba z pięć metrów i miał wspaniałą muskulaturę. Ubrany był jedynie w szorty w hawajskie kwiaty. Jego brązową skórę jak tatuaże pokrywały migotliwe hieroglify. Litery greckie i z innych alfabetów, których Annabeth nie rozpoznawała.\nTwarz boga okalały długie kręcone włosy przypominające nieco rastafariańskie dredy. Kędzierzawa grecka broda sięgała obojczyków. Oczy miał w kolorze morskiej zieleni – tak bardzo przypominał w tym Percy’ego, że Annabeth dostała gęsiej skórki.\nZazwyczaj nie przepadała za zarośniętymi, brodatymi facetami, ale musiała przyznać, że ten bóg był nawet atrakcyjny na swój dojrzały i ogorzały sposób.\nTyle że to, co nosił na głowie, psuło cały efekt. Coś, co Annabeth wzięła za rurę od wyciągu kuchennego, okazało się w rzeczywistości walcowatym koszem z wikliny wyszywanym w bratki.\n– Przepraszam – powiedziała. – Czy ma pan na głowie doniczkę?


Post autor: Aklettką » 17 maja 2021, 15:25\nPost autor: gumiś » 12 cze 2021, 13:49\nWarto na pewno zastanowić się nad zakupem pakietu medycznego. Jest to ciekawa opcja, dzięki której można się kompleksowo przebadać, mieć dostęp do lekarzy specjalistów oraz do badań. Tutaj https://mediccentre.pl/ sobie zerknijcie. Mają tam bowiem wiele różnych ciekawych i praktyczny opcji do wyboru dopasowanych do konkretnego budżetu.\nPost autor: oliś » 08 lip 2021, 12:04\nA tutaj https://hms-assistance24.com/swiadectwa-morskie,23,pl już mieliście okazję się rozejrzeć? Jeśli nie, to myślę, że warto. Jest tam bowiem wiele ciekawych i praktycznych propozycji, jeśli chodzi o różnego rodzaju badania. Mają tam również pakiety medyczne. Można również wyrobić tam świadectwo morskie. Poczytajcie sobie na ich stronie.\nPost autor: patiś » 08 lip 2021, 17:25\nNa pewno warto sobie zerknąć tutaj https://onlinerecepta.pl/product/przedl ... w-stalych/ . Macie tam bowiem namiar na miejsce, gdzie można uzyskać przedłużenie leków stałych. Uważam, że warto przede wszystkim stawiać bezpieczeństwo oraz proste i sprawdzone rozwiązania, które pomogą w leczeniu, a tym samym powrotowi do zdrowia.\nPost autor: kamiś » 08 lip 2021, 19:37\nNa pewno warto sobie zerknąć na tę stronę https://normolife.com/zastosowanie/ . Jest ta bowiem wiele ciekawych i praktycznych informacji na temat tego, w jaki sposób działa komora normobaryczna. Myślę, że warto się tam na spokojnie rozejrzeć. Leczenie tlenem stosuje się bowiem przy wielu różnych schorzeniach. Pomyślcie o tym.\nPost autor: haniś » 09 lip 2021, 0:42\nJeśli chcecie kompleksowo zadbać o swoje zdrowie, to myślę, że ciekawym rozwiązaniem będzie pakiet medyczny. Pomyślcie o tym koniecznie. Tutaj https://mediccentre.pl/pakiet/prestige-indywidualny na pewno znajdziecie wiele ciekawych i niezwykle praktycznych propozycji dopasowanych do różnych potrzeb oraz możliwości finansowych. Warto się tam rozejrzeć.\nPost autor: poliś » 16 sie 2021, 0:13\nTutaj https://hms-assistance24.com/dla-turystow,32,pl jest naprawę ciekawa i praktyczna opcja dla osób, które wybierają się w podróż. Można tam nie tylko przejść wszelkie niezbędne badania, ale również zaszczepić się i dowiedzieć jakie leki wziąć ze sobą. Dzięki temu można bowiem uniknąć wielu różnych kłopotów.\nPost autor: mimiśka » 16 sie 2021, 0:56\nPoczytajcie sobie tutaj https://mediccentre.pl/artykul/ile-kosz ... ny-do-domu ile kosztuje lekarz rodzinny zamówiony do domu. Taka wiedza jest bardzo istotna. Można się bowiem zastanowić nad wykupieniem pakietu medycznego i przede wszystkim porównania kosztów. Rozejrzyjcie się tam koniecznie.\nPost autor: GraczykŚ » 24 sie 2021, 14:53\nJeśli będziemy się stosować do dwóch podstawowych zasad - to nasze zdrowie powinno nam dopisywać.Po pierwsze uprawiajmy regularnie sporty i po drugie zwracajmy uwagę na to co jemy - to bardzo ważne.Nie możemy też zapomnieć o regularnych badaniach okresowych i jeśli jest taka konieczność udać się do lekarza. Ostatnio dużo zmieniło się w naszej przychodni lekarskiej - wprowadzono umawianie wizyt online .To bardzo duże udogodnienie dla placówki medycznej i pacjentów.\nPost autor: woliś » 09 wrz 2021, 15:27\nMyślę, że ten artykuł https://onlinerecepta.pl/leki-w-chorobie-parkinsona/ jest wart uwagi. Znajdziecie tam bowiem szereg ważnych informacji na temat leków w chorobie Parkinsona. Myślę, że warto się tam na spokojnie rozejrzeć, ponieważ można się naprawdę wiele dowiedzieć. Uważam, że przede wszystkim należy stawiać na systematyczność w podawaniu odpowiednich leków.\nPost autor: Ludwiką » 09 wrz 2021, 19:27\nWizyta u dobrego specjalisty endokrynologa powinna załatwić sprawę. Ja korzystam z opieki w centrum https://derm-al.pl/pl/medycyna-specjali ... krynologia . Lekarz szybko postawił diagnozę, wytłumaczył przyczyny i zalecił leczenie. Niestety tarczyca to bardzo problematyczna sprawa. Jednak przy odpowiednim leczeniu i przestrzeganiu zasad da się z nią dojść do ładu.\nPost autor: Stanisław » 14 paź 2021, 19:14\nWiele osób dotknęły problemy z tarczycą. Można to poznać między innymi po długich kolejkach do lekarzy endokrynologów. Jeśli chodzi o biopsję tarczycy to znalazłem ofertę na tego typu badanie na stronie internetowej przychodni https://pramed.pl/badanie/biopsja-tarczycy-szczecin/.


Wieści Podwarszawskie - wydanie internetowe | 8 lipca 2012 nr 27 (1100) 7 3\n8 lipca 2012 nr 27 (1100)\nCzas ucieka - Ossów czeka\nNiemałą burzę wywołał artykuł „Nowa jednostka - nowe etaty”, opublikowany w poprzednim numerze Wieści. Pisaliśmy w nim o planach utworzenia struktur samorządowej instytucji kultury Park Kulturowy - Ossów Wrota Bitwy Warszawskiej 1920 roku, która bezpośrednio podlegać ma burmistrzowi Wołomina. Ponieważ wszystkie komisje Rady Miejskiej, opiniujące projekt uchwały ws. nowej instytucji, odrzuciły jej obecny kształt, na środowej sesji władze Wołomina wycofały uchwałę ...\nBurmistrz na słodko\nWiele komentarzy na ostatniej przed wakacjami, wołomińskiej sesji Rady Miejskiej wzbudziło wystąpienie burmistrza Ryszarda Madziara, które z założenia miało przekonać radnych do udzielenia mu absolutorium za 2011 r. Burmistrz starał się złagodzić wszystkie kontrowersje, które narosły podczas krótkich rządów PiS w Wołominie, przy okazji pochwalił się także zakończonymi inwestycjami. (…) - Było tak słodko, że pewnie jakbym miał glukometr, to pewnie cukier by mi ...\nNie chcą kolejnego masztu w Kobyłce\nMieszkańcy nie chcą kolejnego masztu z antenami telefonii komórkowej, emitującymi pole elektromagnetyczne. Protesty zdarzają się w przypadku pojedynczych anten, a w Kobyłce będzie to czwarta konstrukcja na niewielkim obszarze, w terenie zabudowanym. Nie dziwi więc opór ponad 80 osób z okolicy ul. Asnyka. Czy mieszkańcy mają się czego obawiać? Przez ponad dwa tygodnie nie udało się uzyskać odpowiedzi na to i inne pytania od Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Ś ...\nZarząd Województwa Mazowieckiego przyznał Wołominowi milion złotych na przebudowę targowiska nr 1 przy ul. 1 Maja. Wołomiński bazarek zostanie zadaszony, podzielony na sekcje z określonym przeznaczeniem pod handel rolno-spożywczy oraz przemysłowy, zmienione zostanie także jego ogrodzenie. Dofinansowanie do tej inwestycji zostało przyznane przez zarząd województwa 12 czerwca. Środki przydzielono w ramach działania 321 „Podstawowe usługi dla gospodarki i ludn ...\nRowerem po Ossowie\nGmina Wołomin otrzymała 40.512 zł ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 na budowę bezpłatnej wypożyczalni rowerów. Projekt o nazwie „Rowerem po Parku Kulturowym Ossów – Wrota Bitwy Warszawskiej 1920 roku” przewiduje budowę bezpłatnej wypożyczalni na 15 rowerów dla turystów chcących zwiedzić Park Kulturowy. Celem projektu jest stworzenie nowej oferty turystycznej promującej obszary wiejskie poprzez utworzenie wypoż ...\nFinanse i gangrena\nPodczas odbywającej się 27 czerwca sesji Rady Powiatu, dyrektor Szpitala Powiatowego w Wołominie Robert Mazur, zaprezentował radnym sprawozdanie finansowe szpitala za 2011 r. Niestety nie przedstawiało się ono optymistycznie. Jak przyznał dyrektor Robert Mazur, wynik finansowy Szpitala Powiatowego w Wołominie za 2011 r. jest bardzo niedobry. - Finansowe straty szpitala wynikają przede wszystkim ze zdarzeń, na które nie mieliśmy żadnego wpływu. Olbrzymią część tego stanowią ...\nOd 2 do 31 lipca wołomiński basen będzie zamknięty. Utrudnienia dla mieszkańców podyktowane są koniecznością przeprowadzenia corocznego przeglądu wszystkich urządzeń, funkcjonujących na pływalni. Ważność wszystkich zakupionych karnetów zostanie jednak przedłużona o czas zamknięcia obiektu. (jmaz)\nMałgorzata Dydek patronką\nNa czerwcowej sesji Rady Miejskiej w Wołominie przyjęto uchwałę nadającą rondu w Wołominie (u zbiegu ulic: Lipińskiej, Przejazd i Piaskowej) nazwę Małgorzaty Dydek. Taką propozycję zgłosiło władzom miasta kilkaset osób podpisanych pod petycją, a także niezależnie, Zarząd Uczniowskiego Klubu Sportowego „Huragan”. Wnioski dotyczyły co prawda zmiany nazwy ulicy Sportowej na ul. Małgorzaty Dydek, jednak taka opcja wymagałaby dokonania czasochłonnych i kos ...


** HOTEL RIAD DES TROIS PALAIS, MARRAKESZ **\nWygodny Riad Des Deux Palais został stworzony, by zapewnić gościom wygodne pokoje w pobliżu Jardin Majorelle, Meczet i minaret w Kutubijji i Medyna Marrakeszu. Hotel posiada 6 pokoi i oferuje dobre usługi świadczone przez profesjonalną obsługę.\nW pokojach Riad Des Deux Palais goście znajdą kontrolę parametrów klimatycznych, PC, garderobę, sejf osobisty i miejsce do siedzenia. Wszystkie łazienki mają prysznic, ręczniki kąpielowe i szlafroki.\nKnajpa Pepe Nero usytuowany w 150 metrach od obiektu.\nDo Riad Des Deux Palais z lotniska Marrakesz-Menara samochodem dojeżdża się w 10 minut.\nRiad Des Trois Palais, Maroko\nMcelroy Budget Hostel w Dublin\nMom I'm - Hostel w Sankt Petersburgu\nThe Faces Kaleidoscope Hotel w Sankt Petersburgu\nBelville House Hotel w Dublin


Po prostu ARMANDO VICARIO\nCiekawe wzornictwo armatury Armando Vicario powoduje, iż jej produktami interesują się architekci i klienci o bardziej zmysłowym podejściu do designu łazienki.\nArmando Vicario w swojej ofercie posiada serie klasyczne, nowoczesne oraz retro, tak więc każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Na szczególną uwagę zasługują baterie kuchenne w stylu retro, które wyróżniają się swoim oryginalnym designem na tle innych producentów. Zachęcamy także do oglądnięcia pozycji baterii umywalkowych oraz łazienkowych tego producenta.\nArmando Vicario od niedawna dostępny jest również w Polsce za pośrednictwem naszego sklepu.\nWiększość produktów firmy znajdą Państwo na naszych stronach, odsyłamy również na witrynę producenta www.vicarioarmando.com


Zabawka dla malucha | andreasvinciguerra\nJustyna 24 lipca 2017 29 sierpnia 2017\nNa rynku pojawia się coraz więcej zabawek, które przeznaczone są dla niemowlaków. Na co zwrócić uwagę kupując taką zabawkę? Przede wszystkim na jakość materałów, z których wykonane są zabawki, musi być ona bardzo wysoka.\nWażne jest także to, czy zabawka posiada odpowiednie atesty. Gdy już sprawdzimy wyżej wspomniane rzeczy, wówczas warto zwrócić uwagę na to, by zabawka miała mocne i dość kontrastowe kolory.\nWszelkie misie i inne zabawki powinny mieć wyraźnie zaznaczone elementy, np. oczy, nos czy usta.\nJeśli chodzi o zabawki dla nieco starszych niemowlaków, takich, które potrafią już siadać, warto wybrać zabawki, które szeleszczą czy wydają różnego rodzaju dźwięki. Zabawki tego typu niezwykle pobudzą zmysły niemowlaków.\nSpecjaliści dowodzą, że zabawa tego typu przedmiotami niebagatelnie wpływa na rozwój malucha. Zmysły słuchu, wzroku, a później także dotyku są wyostrzone, dzięki czemu dziecko lepiej poznaje świat i jest bardziej otwarte na różnego rodzaju bodźce i doświadczenia.


LG Swift L3 II oraz Sony Xperia E w ofercie Play oraz zmiany cen - Tako rzecze Rzecznik Play Tako rzecze Rzecznik Play\nLG Swift L3 II oraz Sony Xperia E w ofercie Play oraz zmiany cen\nOd jutra dwa nowe telefony w ofercie :-)\nSzczegóły jak zwykle w cenniku. Oraz w cenniku dla Firm.\n18.04.2013 o 16:35\n18.04.2013 o 16:38\nmiałem nadzieje że może xcover2 dodacie, na razie jest tylko w plusieRaportuj\n18.04.2013 o 17:04\nMiejmy nadzieje, że będą dostępne w rzeczywistości, a nie tak jak np. SonyZ i parę innych modeli. Zresztą może na takie „siuśki” jeszcze Playa stać :)Raportuj\n18.04.2013 o 17:26\nw ofercie podstawowej czy na życzenie?Raportuj\n18.04.2013 o 17:45\nkolega miał 3 sim też wyp na świetnik ale tam była ważność wych i przych :) czy one też sie liczą do tych 9 mil ? :)Raportuj\n18.04.2013 o 18:42\npomyliłeś tematy – ten o 9mln klientów był wcześniej :-)Raportuj\n18.04.2013 o 17:51\np4 twierdzi że normalna stawka to 29 gr :) tak ale w 2009 kiedy fresh wchodził :) dziś 19 gr dlatego ten manewr ze stroną DOWSZYSTKICHROWNO ma pokazać że oto p4 jest zatroskane ale wie że 19 gr jest nieuniknione – to sie nazywa manewr do przodu :)Raportuj\n18.04.2013 o 18:12\nspadaj tluku z t-mobile, te twoje 4 grosze, opaty za roczna waznosc konta, tylko dla nowych stawki do play, ciagle niedzialajace iboa, bycie nekanym przez konsultantow ciagle; ciagle smsy z sieci z reklamami, konkursamipo kilka razy dziennie tylko playowi klientow dostarczajaRaportuj\n18.04.2013 o 18:27\n18.04.2013 o 21:49\n19 groszy do wszystkich to jest chyba w Virgin Mobile a nie T-Mobile.Raportuj\n18.04.2013 o 18:17\nmam vm czyli 13 gr :) a ty wiadomo że wyznawca p4 i 29 gr :)Raportuj\n18.04.2013 o 18:28\nna telepolis pisales ze heyah masz wiec zdecyduj sie. miales tez ostatnio wyniki vm telepolis na temat przenosnosci numer a wczesniej stan kart sim za 2012. straszna cienizna ten vm. do konca 2013 moze juz go nie byc. na blogu orange nawet jabczynski z niego zakpilRaportuj\n19.04.2013 o 10:41\nto wiadomo że jabłku aruwe iżesz i temu to piszesz :)Raportuj\n18.04.2013 o 19:27\nplej coraz bardziej się pogrąża:(Raportuj\n18.04.2013 o 22:11\npo jaką cholere jest blog jesli są usówane nie wygodne wpisy na temat BOK??? i wcale nie pisane wulgarnie, lepiej zostawiac głupie wpisy rożnych troli?Raportuj\n19.04.2013 o 10:31\nJa widzę Twój komentarzRaportuj\n18.04.2013 o 23:17\nJaki jest najbardziej shitowy, najtańszy telefon w ofercie Play.\nSzukam największego gówna w ofercie operatora, ponieważ chcę zrobić psikusa znajomemu.Raportuj\n19.04.2013 o 00:26\nwejdz do jakiegokolwiek salonu Play i popros o telefon za 1zl w najtanszym abo, moge gwarantowac Tobie, ze na bank dostepne bedzie tylko to, o co pytasz.Raportuj\n19.04.2013 o 09:42\nAce 2 wciąż macie droższy o 120 zł od Plusa w abo za 49 zł. Przepraszam, 39 zł + 10 zł za 200 min do innych. Jeżeli oferta się nie poprawi w ciągu miesiąca to będę musiał zmienić operatora :(Raportuj\n19.04.2013 o 09:52\nkiedy dostępny w play bedzie HTC ONE SV ?Raportuj\n19.04.2013 o 10:45\nSzok!!!!!!Myślałem ,że jak zwykle ceny w górę a tu niespodzianka.W dół.Raportuj\nKompromitacja po raz kolejny !!!!!!!!!! NIE MA już Play Mixtury jest FORMUŁA MIX… CENNIK DO …Raportuj\n19.04.2013 o 15:50\nJest szansa ze pojawi sie w PLAY Sony Xperia SP ??Raportuj\n19.04.2013 o 16:07\nkiedy/czy będą dostępne lg L5 II/ L7 II. Skończyła mi się umowa i czekam w jakiej pojawią się cenie…Raportuj\n20.04.2013 o 14:09\nsuper, że LG :D najlepszy smartfon w swoim przedziale cenowym imhoRaportuj\n22.04.2013 o 14:27\nKiedy Lumia 520???Raportuj


Przyjaciele z dzieciństwa znowu razem [zwiastun] | Gadżetomania.pl\nKażdy z Was ma zapewne kilku najlepszych przyjaciół z dzieciństwa. Niekoniecznie jednak mieszkacie w tym samym mieście i spotykacie się co weekend na piwko, dlatego każda okazja do wspólnego spędzania czasu chociaż raz na rok, jest niemałym wydarzeniem. A gdybyście nie widzieli się 30 lat? Szmat czasu, sporo do opowiadania, poznawania swoich rodzin. Hmm, brzmi nudno, nie? Dlatego też przyjaciele z filmu Grown Ups nie zamierzają tak przynudzać. Wolą puścić parę jak za dawnych, szczenięcych lat. Nieważne, że mają ponad czterdziestkę — w każdym mężczyźnie do końca życia tkwi odrobina dziecka. Obejrzyjcie drugi zwiastun komedii i przekonajcie się, czy też chcielibyście przeżyć takie chwile z dawno niewidzianymi przyjaciółmi.\nOpis dystrybutora: W weekend przypadający na święto 4 lipca, pięciu przyjaciół z dzieciństwa spotyka się po 30 latach, aby wziąć udział w pogrzebie ukochanego trenera koszykówki. Wraz z rodzinami zatrzymują się w domku nad jeziorem należącym do zmarłego trenera. Przyjaciele na nowo przeżywają szkolne czasy, nabijają się z siebie i usiłują pokazać dzieciom, że można się bawić tak jak za dawnych czasów.\nGrown Ups wyreżyserował Dennis Dugan, który co prawda ma na koncie praktycznie same komedie, ale sporo z nich jest wątpliwej jakości. W rolach głównych występują Adam Sandler, Chris Rock, Kevin James, Rob Schneider, Salma Hayek, Maria Bello i Steve Buscemi. Polska premiera planowana jest na 16 lipca 2010.\nJakie są najbardziej wartościowe marki na świecie? Nowy hit Internetu: ks. Natanek ostrzega przed szatanem w rytmie techno [wideo] "Family Guy" zbyt sprośny dla Microsoftu TOP 5 błędów z Forza Motorsport 3 Niedościgniony Minefield od Mozilli Dodatek w polskim wydaniu Loki niezłe wideo: Jak zrobić starego Brada Pitta Jarosław Kuźniar turystą-cebulakiem. Skąd oburzenie? W Internecie prawie każdy tak ma! CES 2009: kolejny, prawie Wiilot BitTorrent: 25 najlepszych witryn 2009 roku Mirror's Edge - porównanie demo: PS3 vs. Xbox 360 Achievementy dla Xbox Originals!


Plan rozwoju Spółki w latach - PDF\nDownload "Plan rozwoju Spółki w latach"\n1 Plan rozwoju Spółki w latach Wrzesień 2015\n2 Plan prezentacji 1 NTT System obecnie 2 Kontekst zewnętrzny, główne trendy na rynku dystrybutorów IT oraz wynikające z tego implikacje dla NTT System 3 Plan rozwoju NTT System 4 Efekty wdrażanego planu rozwoju Spółki 2\n3 NTT obecnie: silna pozycja wyjściowa Spółka notowana na GPW od 2007 roku. Pracownicy: około 170 osób. Własny zakład produkcyjny oraz centrum dystrybucyjne. NR 1 w Polsce w zakresie sprzedaży produktów Lenovo. Roczna produkcja pod własną marką: 90 tysięcy sztuk, w tym 5 tys. serwerów, 3 tys. NTT Games, NTT PC ponad 30 tys., tabletów ponad 30 tys., Nphonów ponad 10 tys., komputerów AIO ponad 10 tys. Roczna sprzedaż dystrybucyjna produktów obcych: ponad 300 tys. sztuk, w tym notebookow 195 tys. Własna sieć serwisowa 7/24, 164 punktów w całej Polsce. Sprzedaż w Polsce oraz za granicą (Zjednoczone Emiraty Arabskie, Irlandia, Szwecja). 3\n4 NTT obecnie: silna pozycja wyjściowa Produkty dostępne w sieciach Media-Saturn, Euro AGD, Neonet, MediaExpert, Auchan, Carrefour, Xkom, Agito, Sferis. 4 firmowe punkty sprzedaży na terenie Polski: w Krakowie, Bydgoszczy, Rudzie Śląskiej, Wrocławiu. Produkty własne pod marką NTT: komputery stacjonarne (serie Business, Home, Game, All-In-One AIO, Nettop), serwery (serie Tytan, Atlas i Storage), terminale sieciowe (seria NTT LaNeo) oraz urządzenia mobilne (notebooki; tablety - NTTablet, NTT MagicTab (specjalny tablet dla dzieci, ; smartfony N-Phone). Nowe produkty pod marką NTT: tusze i tonery pod marką PRINTT środki czyszczące pod marką CleaNTT, zewnętrzne akumulatory (PowerBank) i uniwersalne zasilacze pod marką NTTpower oraz wprowadzone do oferty w 2015 roku myszy i klawiatury gamingowe pod marką HIIRO. Dystrybucja produktów obcych: jak Lenovo (komputery, notebooki, ultrabooki, tablety, AIO, akcesoria), Microsoft (oprogramowanie, konsole, gry i akcesoria), Intel procesory, płyty główne), HP (notebooki, akcesoria). 4\n5 Wybrane wyniki finansowe: wzrost przychodów W 2014 roku Spółka osiągnęła rekordowe przychody w wysokości 725 mln PLN - wzrost przychodów o 4% w stosunku do roku Największy wzrost w omawianym okresie wygenerowała sprzedaż w segmencie dystrybucji komputerów, notebooków i tabletów. Sprzedaż wzrosła z 267,2 mln PLN do poziomu 339,2 mln PLN, co stanowi wzrost o 27%.EBITDA osiągnęła wartość 13,4 mln PLN w 2014r. (wobec 13,0 mln zł w 2013r.) Rachunek zysków i strat w tys. PLN, H12014 H12015 P&L, PLN '000 H H Przychody EBITDA marża EBITDA 0,76% 0,43% Amortyzacja EBIT Przychody finansowe w tym odsetki Koszty finansowe w tym odsetki Zysk netto marża netto 0,18% 0,42% 5\n6 Wybrane wyniki finansowe: wzrost przychodów EBIT w Q w wysokości 1,1 mln PLN w porównaniu do 0,5 mln PLN w analogicznym okresie roku ubiegłego, co oznacza wzrost o ok. 121%. Największy wzrost w Q1 wystąpił w zakresie sprzedaży w segmencie dystrybucji podzespołów, akcesoriów, peryferiów i elektroniki użytkowej, wzrost o 21%. Struktura sprzedaży Produkty własne Dystrybucja komputerow i tabletów obcych Dystrybucja podzespołow, akcesoriów Oprogramowanie Usługi 6\n7 Rynek dystrybutorów rynku IT się zmienia Musimy rozwijać nowe dystrybucyjne, bardziej dedykowane usługi i kanały sprzedaży. Rynek staje się coraz ciaśniejszy Partnerzy Partnerzy budują własne kanały sprzedaży bezpośredniej Na rynek są wprowadzane coraz nowsze produkty Liczy się szybkość dotarcia do Klienta z zamówionym produktem Lokalni gracze muszą być kreatywni w poszukiwaniu nowych możliwości rozwoju. Konkurencja Konkurencja coraz bardziej agresywna (głównie cenowo) dla dystrybutorów IT Brandy A oferują produkty po coraz niższych cenach Dystrybutor IT Coraz bardziej konkurencyjny rynek skoncentrowany na produkcie Większa rola zagranicznych konsorcjów Ekspresowe tempo zmian w zakresie dostarczanych produktów Rynek Trzeba być mobilniejszym i dokładnie obserwować rynek. Istnieje konieczność współpracy z jak największą liczbą graczy Klienci Klienci rzadziej wymieniają dostarczane produkty (sprzedaż laptopów na świecie w 2014 spadła o 2,2% a w 2015 planowana sprzedaż ma spaść o kolejne 3,9%) Poszukują produktów najwyższej jakości za jak możliwie najniższą cenę Większe przywiązanie klienta do produktu A-brandowego Klienci poszukują produktów z jak najszerszą ofertą oprogramowania do wykorzystania Do momentu kiedy klient nie jest przekonany o wyjątkowości danej oferty, wybiera zwyczajowego dostawcę. Liczy się brand z najwyższej półki albo najniższa cena 7\n8 NTT się zmienia: Strategia rozwoju na Osiągnięcie poziomu rentowności EBIT 1,5-2% do 2017r. Systematyczne zwiększenie przychodów rok do roku 5-15%. Zwiększenie sprzedaży produktów własnych do 25% (z poziomu 15%). Intensywny rozwój contentu na oferowane produkty, w tym również gier. Wypłata dywidendy dla akcjonariuszy. 8\n9 Główne cele na lata Faza 1: Przyczółek do zwiększania skali Faza 2: Wzrost technologiczny i rentowności Faza 3: Stabilizacja biznesu Główne działania Wyraźny wzrost sprzedaży produktów pod własną marką. Pierwsze gry pixelowe instalowane na produktach własnych i obcych Wprowadzenie do sprzedaży produktów 2 nowych partnerów. Nowa linia dystrybucyjna firmy o uznanej marce Zdecydowany wzrost sprzedaży dzięki współpracy z nowymi partnerami Poszerzona oferta gier i contentu na produkty własne oraz obce Znaczne zwiększenie przychodów Duża oferta własnego contentu w tym gier Znaczące przychody z własnych produktów Główne efekty Przyczółek do wzrostu przychodów i rentowności Wzrost sprzedaży usług Ciągła poprawa rentowności poprzez koncentrację na własnych markach i sprzedaży contentu Nr 3 w Polsce 9\n10 Główne działania w roku 2015 Pierwsze znaczące przychody z tytułu dystrybucji produktów HP. Wprowadzanie na rynek (na produkty w ofercie) pierwszej gry pixelowe (Q4 2015). Wprowadzenie nowych aplikacji na oferowane produkty - głównie produkty innych firm. Zdecydowane poszerzenie oferty power banków oraz akcesoriów dla graczy. Wprowadzenie kolejnych własnych smartfonów Nphon 2 i 3. Wprowadzenie urządzeń sieciowych pod marka NTT. Wprowadzenie nowego systemu zdalnego zarzadzania komputerami NTT. Wprowadzenie do oferty nowego urządzenia AIO NTT. 10\n11 Główne działania w roku 2016 Wprowadzenie do oferty sprzedaży produktów kolejnego międzynarodowego gracza. Znaczący wzrost sprzedaży dzięki 2 nowych liniom dystrybucyjnym (HP i NOWY GRACZ). Wprowadzenie na produkty kolejnej partii contentu ( w tym kilku nowych gier). Systematyczne zwiększanie oferty urządzeń typu AIO. Wprowadzenie do sprzedaży nowych komputerów typu SFF. Wprowadzenie nowej aplikacji do zarzadzania zdalnego komputerem, nowych aplikacji do zarzadzania serwerami NTT. Wprowadzenie do produkcji urządzeń typu NAS. Zwiększenie oferty akcesoriów dla graczy. Wprowadzenie Nphonu 4. 11\n12 Główne działania w roku 2017 Znaczący wzrost sprzedaży dzięki 2 nowym liniom dystrybucyjnym Wprowadzenie na produkty kolejnej partii contentu ( w tym kilku nowych gier) Poszerzenie portfolia produktów własnych 12\n13 Efekty realizowanego planu Stabilny wzrost rentowności i przychodów Wzrost wartości spółki Wzrost sprzedaży produktów własnych Spółka dostawcą contentu w tym własnych gier Nr 3 w Polsce 13\n14 NTT System S.A. Zakręt ul. Trakt Brzeski 89, Warszawa Wesoła


Turbiny Regenerowane - regeneracja-turbiny.pl\nRegeneracja, naprawa turbiny\nTurbina (inaczej turbosprężarka) – to urządzenie, które wspomaga pracę silnika spalinowego. Odbywa się to poprzez zwiększenie ciśnienia powietrza, które jest wtłaczane do cylindrów. To z kolei wpływa na takie elementy jak sprawność jednostki (i jej znaczną poprawę), wyższą moc wyjściową, a co za tym idzie nie tylko optymalizację, ale i zmniejszenie zużycia paliwa. Po raz pierwszy turbodoładowanie było zastosowane w 1983 roku w samochodach ciężarowych, a od 1973 roku regularnie stosowano w samochodach osobowych. System turbodoładowania opatentował Szwajcar Alfred Büchi w 1905 roku. W samochodach nowej generacji turbosprężarki najczęściej instalowane są w silnikach diesla, ale nie tylko.\nRegeneracja systemu turbodoładowania to nie lada wyzwanie – jeśli jest uszkodzony nie zawsze oznacza to, że nie da się go naprawić. Potrzeba do tego solidnych fachowców z doświadczeniem. Skorygowanie działania turbiny składa się z kilku etapów – żeby wymienić w niej uszkodzone elementy, najpierw należy ją dokładnie wyczyścić. Nierzadko zdarza się tak, że naprawa bywa dużo bardziej kosztowna niż sama renowacja turbosprężarki. Obecnie profesjonalne serwisy motoryzacyjne oprócz świadczenia takich usług jak naprawa czy wymiana drobnych elementów zajmują się także skupowaniem turbin. Fakt ten powoduje, iż profesjonalne serwisy mają dostęp do szerokiej gamy turbosprężarek przeznaczonych do regeneracji. Niezależnie od modelu czy roku produkcji, jak również poziomu uszkodzenia turbosprężarki, profesjonalny serwis podejmie się jej regeneracji. Usługa ta jest w większości przypadków duża tańsza od fabrycznie nowego urządzenia nawet o kilka tysięcy złotych.\nSkupujemy turbiny samochodowe!\nPotrzebna Ci nowa turbina samochodowa? Szukasz części do turbin? A może profesjonalnej turbiny Sklep internetowy Automotoczęści prowadzi sprzedaż turbosprężarek. Naszą specjalnością jest również naprawa turbosprężarek, regeneracja turbin, regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin. Prowadzimy również serwis turbosprężarek i skup turbin. Serdecznie zapraszamy do współpracy.\nDesign by OFISOFT


Powstanie Izba Tradycji Czynu Niepodległościowego |\nDo listopada ma powstać w Częstochowie Izba Tradycji Czynu Niepodległościowego. W jej stworzeniu mogą współuczestniczyć wszyscy, udostępniając materiały z domowych archiwów poświęcone niepodległościowej działalności naszych przodków. Izba powstanie przy V LO im. A. Mickiewicza, a zebrane w niej eksponaty będą mogli zobaczyć wszyscy chętni. Powstał już specjalny zespół do spraw jej utworzenia w skład którego wchodzą reprezentanci organizacji kombatanckich działających w naszym mieście oraz przedstawiciele częstochowskich szkół. Przewodniczącym jest dyrektor Zespołu Szkół Technicznych Rafał Piotrowski:\nOsoby, które chciałyby podzielić się różnego rodzaju materialnymi świadectwami, mogą kontaktować się z kierowniczką Działu Historii Muzeum Częstochowskiego, Małgorzatą Szczęsną, pod numerem tel. 504 757 178 lub przewodniczącym zespołu do spraw utworzenia Izby Tradycji Czynu Niepodległościowego, Rafałem Piotrowskim, pod numerem tel. 608 046 929.\nzdjęcie zrobione w czasie miejskich obchodów rocznicy Zbrodni Katyńskiej w 2017 roku: źródło UM\nIzba tradycji Czynu niepodleglosciowego\nNowszeDar bycia kobietą – sympozjum w WSD\nStarszeŚwięto Kobiet u Najpiękniejszej z Niewiast


kurczak « EksMagazyn – ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady\nKurczak w delikatnej marynacie rozpływa się w ustach, a towarzystwo curry i musztardy przełamuje klasyczny smak. Przepis przygotował Jacek Bilczyński, trener gwiazd i dietetyk, autor książek - "FIT jest sexy!" i "FIT od kuchni"\ntagi: dieta, FIT od kuchni, Jacek Bilczyński, kurczak, kurczak w marynacie, obiad, przepisy, zdrowe przepisy\nKurczak z parmezanem i orzechami\nKurczak z wkładem w postaci drobno posiekanych orzechów i startego sera zadowoli nawet najbardziej wymagające podniebienie. Warto spróbować, jeśli chcemy zaskoczyć gości lub rodzinę ciekawym, i do tego niskokalorycznym, daniem. Przepis przygotował Jacek Bilczyński, trener gwiazd i dietetyk, autor k...\ntagi: diety, FIT od kuchni, Jacek Bilczyński, kurczak, Kurczak z parmezanem i orzechami włoskimi, przepisy, zdrowe przepisy


Pokrowce ochronne Ford Focus III FL części używane. Zadzwoń 703 500 202\nPokrowce ochronne Ford Focus III FL\nUżywane części do Ford Focus przedstawiamy tutaj ofertę sprzedaży części używanych o nazwie Pokrowce ochronne. Oferty części w kategorii Akcesoria. Pokazana tutaj część do samochodu została dodana przez szrot w dniu 2018-02-24 i to aktualna prezentacja do dzisiaj 2018-03-22 - numer oferty 31303831. Część używana Pokrowce ochronne do Ford Focus III FL przeznaczona na sprzedaż. Sprzedawca części samochodowych na magazynie ma 4 sztuk tych części samochodowych. Cena Pokrowce ochronne Ford Focus III FL 2.4 2014 cabrio. Tanio Pokrowce ochronne Ford Focus III FL 2.4 2014 cabrio. Samochód ten posiada pojemność silnika 2.4 i jeździ już po autostradach i drogach miejsko-wiejskich od roku 2017. Nadwozie zastosowane dla niniejszego samochodu nieprzeciętnego to cabrio i twórcą tego pojazdu jest Ford. Ten model Focus na rynku europejskim dostępny jest na pewno w wersjach I, I FL, II, II FL, III, III FL, Standard, Standard, CMAX, 1,6, C-Max.\nNa auto szrocie z częściami używanymi kupiłem pokrowce ochronne . Wiedziałem jak to zamontować do Ford Focus wersja III FL. Wszyscy mówią, że to jest niezawodny samochód w końcu Ford Focus. Wszyscy teraz chcą taki samochód za w dobrej cenie. Ludzie mówią, że Ford Focus to samochód bardzo bezpieczny z wystarczającym bagażnikiem i dużym zbiornikiem paliwa. Nie wiem, co najczęściej się psuje w Ford Focus bo mnie to nie interesuje. Słyszałem że najmniej awaryjnym samochodem jest Ford Focus. Więc uwielbiam swój samochód. Raz tylko szukałem na szrocie pokrowce ochronne do Focus. Widziałem całe takie auto na części w Śrem. Na tym szrocie kupiłem części i okazało się że oni tez sprzedają części używane w internecie na Moto2.pl. Następnym razem poszukam na auto szrocie internetowym Moto2.pl ten pokrowce ochronne. Gwarancja na pokrowce ochronne okazała się niepotrzebna, część była dobra. Giełda części używanych Słomczyn ceny części nie wiem jakie są bo ja kupuję na aukcjach. Zgłosiłem poszukiwanie pokrowce ochronne na Moto2.pl . To taka internetowa giełda części używanych z dużą ilością firm. Szukałem całego przodu do auta więc wpisałem na tej stronie i wszystko dostałem na jednym szrocie.\nGdy wyjechałem z treningu jakiś gościu uszkodził mój samochód Ford Focus. Żona każe mi teraz poszukać pokrowce ochronne. nie wiedziałem gdzie więc szukałem na forum Ford Focus. Gdy tylko Wujek powie mi to będę wiedział jak naprawić pokrowce ochronne w Ford Focus. Nie znam się czy to duży problem bo mama mało jeździ do marketów. Jutro wypije dobrą kawę będę skoncentrowanej i dojadę do celu nie uszkadzając pokrowce ochronne do Ford Focus. Mojego wspaniałego kumpla szukałem po Internecie super oferty i znalazłem w nieziemskiej cenie pokrowce ochronne. Nie chciałem kupować drogich części więc poszukałem na serwisie moto2 i odebrałem części w miejscowości Śrem. Doznałem szoku gdy zobaczyłem ile jest pokrowce ochronne. Widziałem na tym szrocie całe Ford Focus na części.\ntanio Pokrowce ochronne Ford Focus III FL


Główny Inspektorat Sanitarny: w sezamie firmy Kresto wykryto bakterie salmonelli | Głos Wielkopolski\nGłówny Inspektorat Sanitarny: w sezamie firmy Kresto wykryto bakterie salmonelli\nBartosz Kijeski 23 września 2021, 8:16\nProdukt Kresto o nr partii L 210791V858 z wykrytą salmonellą Główny Inspektorat Sanitarny\nGłówny Inspektorat Sanitarny informuje o wykryciu bakterii salmonelli w jednej z partii sezamu Kresto. Produkt ten dostępny jest w wielu sklepach spożywczych. Inspektorat przestrzega, że nie należy spożywać tego sezamu z określoną serią, a także można zwrócić ten produkt do sklepu.\nNa stronie Głównego Inspektoratu Sanitarnego pojawiło się ostrzeżenie przed kupnem jednej z partii sezamu firmy Kresto.\n- Obecność bakterii Salmonella wykryto w trakcie badań urzędowych w 1 z 5 badanych próbek. Spożycie produktu zanieczyszczonego pałeczkami Salmonella wiąże się z ryzykiem zatrucia pokarmowego. - możemy przeczytać na stronie Głównego Inspektoratu Sanitarnego\nPaństwowa Inspekcja Sanitarna poinformowała już producenta o negatywnych wynikach badań przedmiotowego produktu oraz zobowiązała firmę do podjęcia działań zgodnie z procedurą postępowania z wyrobem niezgodnym z wymaganiami.