Promocje w Sephora, Douglas i innych + OT - część XIII - Strona 45 - Wizaz.pl\n2015-06-29, 10:25 #1321\nMoże tak i lepiej, że na spokojnie sobie w domu wybrałaś i udało Ci się trafić z odcieniem. Moim zdaniem to stanowisko Charlotty jest jeszcze bardziej oblegane niż MACowe i naprawdę bardzo ciężko jest dorwać ekspedientkę a nawet zrobić sobie jakiegoś słocza. A z kolei na stanowisku MACowym w tym Selfridżu powiedziano mi , że jest to "the busiest MAC corner in the world"\n2015-06-29, 10:32 #1322\nZebys wiedziała, ze spokojnie to nie było, bo nie miałam pojęcia nic o kolorach nerowow było! Ale sie udało. Generalnie ma ciemne kolory. Jedyne jasne to 1 i 2. Z tym, ze 1 to dla NC 10.\nA co do maca - to prawda - tam to zawsze zajawki, zero ekspedientek wolnych. Ja sama sie obsługiwałam\n2015-06-29, 10:41 #1323\nNo to faktycznie nie było łatwo, ale można powiedzieć, że przetarłaś szlak i następnym razem będzie już łatwiej A w tym MACu o którym tu piszemy ludzie stoją w specjalnej kolejce ( poza kasami) do bycia obsłużonym, ale średnio to działa....\nA odnośnie nowej odsłony tuszu YSL to czy on rzeczywiście wolniej wysycha Twoim zdaniem?\n2015-06-29, 10:44 #1324\nDałam sobie bana na rozświetlacze, ale gdyby ten był dostępny na stronie, to chyba bym go jednak kliknęła. Niesamowicie mi się podoba.\nMoże ktoś widział go stacjonarnie?\n2015-06-29, 10:53 #1325\nNo na pewno, nastepnym razem, to pewno podejde do stoiska zmacac\nJa w tym macu juz byłam kilka razy i zawsze niewazne czy w tygodniu czy w weekend wariatkowo wieczne\nJa w tej kolejce do obsluzenia nigdy nie stalam, nawet nie wiedzialam, ze taka jest do kasy owszem, ale ze druga..\nNie mam pojęcia, mam go dopiero 2 tygodnie, co wiecej poprzednie nigdy mi nie wyschneły, zawsze je uzywalam srednio ok 8 miesiecy.\nA mialam ich z 4-5 sztuk pod rzad keidys Jeden był do kitu, ale od samego poczatku, przypuszczam,ze juz stary a wtedy nie mialam pojecia o kodach produkcji\nTeraz nabylam sobie nowego Diorshowa i bardzom ciekawa, czy mi sie spodoba\n2015-06-29, 11:19 #1326\nMi też ten tusz wcale tak szybko nie wysychał i też miałam ich ładnych parę sztuk Traktowałam go zgodnie z dołączoną do opakowania instrukcją, tzn.od czasu do czasu wycierałam go w chusteczkę higieniczną. Ale chyba spróbuję tego nowego, bo ja jednak zdecydowanie preferuję tradycyjne szczoteczki i jestem ciekawa tej nowej formuły. Szczególnie, że nwbrew pozorom nie ma na rynku zbyt dużego wyboru kolorowych tuszy, a ten z YSL ma boskie odcienie niebieskiego\nCzas edycji: 2015-06-29 o 11:20\n2015-06-29, 11:25 #1327\nWitam piekne panie, ktore lubie .\nDawno mnie nie bylo. Tesknilam oczywiscie. Co ciekawego u Was i na watku?\n2015-06-29, 11:29 #1328\n2015-06-29, 11:52 #1329\nCzas edycji: 2015-06-29 o 11:56\n2015-06-29, 12:01 #1330\n2015-06-29, 12:07 #1331\nByłaś ostatnio na myjni?\n2015-06-29, 12:16 #1332\ngdzie sie szlajałaś?\nja tu ostatnio pisałam do Ciebie z reklamacją, że weszłam do oysho pomacać Twoje gumki, a wyszłam ze strojem kąpielowym za 2 stowy\n2015-06-29, 12:25 #1333\n2015-06-29, 12:50 #1334\njuz nie wracam do tej jaskini zla! nie stac mnie przed waka\na jaki podklad?\n2015-06-29, 13:10 #1335\nnie bylam. nawet nie wiem co sie z nia stalo. moze ktos sobie przywłaszczył.\n2015-06-29, 13:13 #1336\nJa kiedyś zgubiłam i odtwarzałam całą trasę... okazało się, że tablica została na myjni. Nie tylko moja z resztą. Pani wyjęła spod lady cały kosz tablic\n2015-06-29, 13:29 #1337\nGivenchy TC Balm. Tepy jak cholera i bez pedzla ani rusz, ale efekt calkiem ladny.\nTestowalam tez mazidlo Benefita Easy cos tam. Blee. Glow jak po Lurpaku .\n2015-06-29, 14:57 #1338\nJa sie nie stosowałam do instrukcji, a nie wysychał i zastanawiałam sie, skąd te narzekania. No zobaczymy, jaki ten będzie. W malowaniu-efekcie nie widze wiekszych zmian. Generalnie kiedys mi pasowały bardziej szczoteczki naturalne, teraz silikonowe - po nich mam extra efekty, zas po zwykłych takie se Wychodzi mi z tego, ze im dłuższe rzęsiory, tym lepsza silikonowa szczota\nAle to prawda, ysl ma sliczne kolory tuszy akurat niebieskiego nie mialam, ale braz, bordo i fiolet chyba\n2015-06-29, 15:26 #1339\n2015-06-29, 19:40 #1340\nBobbi to chyba już zostało z rabatów wykluczone. Przynajmniej jak są jakieś zniżki online to na Bobbi nie wchodzi. Stacjonarnie spróbuj może jak będzie jakaś noc zakupów w twoim CH.\nTak, piękny jest .\n2015-06-29, 21:18 #1341\nMiłko organique dostaniesz w ichniejszych sa,onach w CH\nJa tez wole silijonowe szczoteczki\nKilka postow temu pisalam o Tobie i chyba wywołałam Cie\nMije wlosy sa z tej samej półki co Twoje\nCiekawam tegi balasmu di mycia LP...\nWspółczuje z tablicá, do tego wizyta na policji... Niedawno mãż tez miał takie zajście...\nKorektor Helenki baarrdzo lubie, denkuje powoli 3 tubkę i zastanawiam sie czy by na clarinsa nie zmienic...\n2015-06-29, 22:14 #1342\nnie bylam na Policji - mysle ze zgubilam wiec raczej nie bylo to potrzebne.\nzwlaszcza ze druga zostala na miejscu.\nzamowilam na ebayu probke tej odzywki myjacej - jak dostane to opisze wrazenia\n2015-06-29, 22:47 #1343\n2015-06-29, 23:15 #1344\nCześć Jamesku Jak zdrowie? Pamiętam, że miałaś trochę problemów\n2015-06-29, 23:24 #1345\nA dobrze, dycham jeszcze . Raczej teraz nadmiar pracy i brak wolnego czasu mi doskwiera. Pracuje ponad 250 godzin w miesiacu i niedlugo na zawal padne .\nMialam w planach do Gdanska przyleciec, ale czasu nie mam .\n2015-06-29, 23:27 #1346\n2015-06-30, 06:22 #1347\n2015-06-30, 10:57 #1348\n2015-06-30, 12:47 #1349\na jaki masz kolor narsa i jaki w ogóle jest ten korektor?\nja uzywam obecnie estee lauder double wear na zmiane z lancome tym w tubce\n2015-06-30, 12:49 #1350


Mocarstwa zachodnie poruszają się nieuchronnie w kierunku cenzury Internetu, ułatwiając w ten sposób propagandę i indoktrynację wojenną w swoich krajach. W tym kontekście niezwykle gwałtowne napięcie rozdziera scenę międzynarodową. Świadoma wzrastającego ryzyka światowej konfrontacji, Moskwa próbuje znaleźć wiarygodnych rozmówców w ONZ i Stanach Zjednoczonych. To, co dzieje się w tej chwili, nie miało odpowiednika od 1938 roku i mogło ulec degeneracji w ten sam sposób co wtedy.\nPodczas konferencji prasowej w Moskwie 20 sierpnia rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow potępił instrukcje wydane przez Sekretariat Generalny ONZ dla wszystkich swoich agencji, zabraniające im udziału w odbudowie Syrii w jakikolwiek sposób. Miał na myśli dokument zatytułowany Parameters and Principles of UN Assistance (Parametry i zasady pomocy ONZ) , opracowany w październiku 2017 r. przez Jeffreya Feltmana, ówczesnego dyrektora ds. politycznych i numer drugi w ONZ w owym czasie. Możemy tam przeczytać konkretne instrukcje – „ONZ będzie gotowa pomóc w odbudowie Syrii tylko wtedy, gdy pojawi się wszechstronna, autentyczna i otwarta transformacja polityczna, wynegocjowana przez strony syryjskiego konfliktu”.\nTen tekst jest sprzeczny z celami Narodów Zjednoczonych, ale jest broniony przez Sekretariat Generalny. Żadne z państw członkowskich ONZ nigdy nie było zaangażowane w opracowanie tego dokumentu, ani nawet nie było poinformowane o jego istnieniu. Odpowiada to punktom widzenia rządów Wielkiej Brytanii i Francji, ale nie Stanów Zjednoczonych. Pan Ławrow oświadczył, że poprosił sekretarza generalnego ONZ, portugalskiego socjalistę António Guterresa, o wyjaśnienia.\nO ile mi wiadomo, jest to po raz pierwszy, że państwo bedące członkiem Rady Bezpieczeństwa kwestionuje wewnętrzny dokument polityczny Sekretariatu Generalnego NZ. Jednak problem nie jest nowy. Pod koniec 2015 r. Rosja dowiedziała się o grupie wewnętrznych dokumentów ONZ znanych jako "Plan Feltmana dla Syrii" . Dotyczyło to szczegółowego projektu całkowitej i bezwarunkowej kapitulacji Syryjskiej Republiki Arabskiej, jeszcze bardziej drastycznego niż plan narzucony Japonii przez generała McArthura .\nJednak w praktyce nic się nie zmieniło - Feltman został usunięty ze swoich funkcji przez Guterresa, a następnie wydał kolejny dokument mający na celu sabotowanie pokoju. Dziś został zastąpiony przez swoją rodaczkę z USA, Rosemary DiCarlo, która jednak nie unieważniła jego instrukcji.\nTym razem Rosja nie zaakceptuje wymówek i taktyki odwlekania sprawy. Ale czy Guterres jest skutecznym przełożonym DiCarlo, czy może istnieje podwójna hierarchia w ramach ONZ - jedna z nich jest publiczna i sprzyjająca pokojowi, a druga ukryta i pchająca do wojny?\nMożemy sądzić, że po drugiej kadencji George’a Busha Juniora i Baracka Obamy debata taka stała się przestarzała. A jednak, podczas kampanii wyborczej Donald Trump potępił istnienie owego "głębokiego państwa", które, według niego, nie służy już interesom narodu, lecz finansom transnarodowym.\nOczywiście żadne obce państwo nigdy nie zajęło stanowiska publicznego w sprawie pytania dotyczącego wewnętrznej polityki i suwerenności Stanów Zjednoczonych. Z wyjątkiem tego, że w zeszłym tygodniu prezydent Władimir Putin podjął kroki w tym kierunku. W dniu 22 sierpnia - innymi słowy dwa dni po publicznej interwencji swojego Ministra Spraw Zagranicznych przeciwko ONZ - komentując sankcje Waszyngtonu wobec swego kraju, oświadczył: "I to nie tylko stanowisko prezydenta USA się liczy. Jest to stanowisko instytucji, która udaje państwo, klasa rządząca w szerszym tego słowa znaczeniu. Mam nadzieję, że uświadomienie sobie, że ta polityka nie ma przyszłości, pewnego dnia stanie się jasne dla naszych partnerów i że wtedy będziemy mogli normalnie współpracować » .\nTak, tak - przeczytałeś to prawidłowo. Prezydent Putin twierdzi, że Stany Zjednoczone są zarządzane nie przez jedną władzę, lecz przez dwie. Ta pierwsza składa się z wybranych członków Kongresu i Prezydenta, ta druga jest bezprawna, a czasem silniejszy.\nZ punktu widzenia Moskwy wojna z agresją - poprzez zastępczą interwencję rękoma dżihadystów - przeciwko Syrii musi się skończyć, a jednostronne sankcje ze strony USA, Kanady i Unii Europejskiej przeciwko Rosji muszą zostać zniesione. Problemem, któreu wszyscy musimy teraz stawić czoło, nie jest obrona demokracji, ale niebezpieczeństwo wojny.


Biblia opisuje rasistowskie czystki etniczne wychwalając za pomoc w nich zwyrodnialca Jahwe. Ten ze wszystkich jego dzieci wybrał sobie jednych i pomagał im w mordowaniu i ograbianiu innych. czytaj więcej\nTechnologia 5G jest to broń technotroniczna, która może nas nie tylko śledzić i inwigilować. Ale może nas zabijać zdalnie, może nami manipulować, przekształcać w posłuszne, bezwolne marionetki. czytaj więcej\nManipulacja mentalna jest to kontrola umysłu czyniona poprzez telepatyczne sterowanie ludźmi. Manipulacja mentalna odbywa się poprzez wysyłanie za pośrednictwem i na zasadzie telepatii negatywnej energii manipulacyjnej czytaj więcej\nOkoło trzech tysięcy lat temu za czasów proroka Ezechiela na Bliskim Wschodzie pojawił się bardzo niezwykły typ, który w Biblii został nazwany bogiem Jahwe. Przy czym nie był on jednym a z drużyną sobie podobnych, będących pod jego komendą. czytaj więcej\nWalka Lechii z Szatanem Huna w Starym Testamencie o.11a\nZnowelizowany wniosek dotyczący zmian w medycynie i nauce\nAriowie-Słowianie i Bliski Wschód po II Potp Huna w ST o.5a


Płotki przeciwśniegowe i śniegołapy. Bezpieczne bariery przeciwśniegowe na dach\ntuznajdziesz.pl Poradniki Budowa i wykończenie Dachy i akcesoria dachowe Akcesoria dachowe Dachowe rozbijacze śniegu i płotki przeciwśniegowe Płotki przeciwśniegowe i śniegołapy. Bezpieczne bariery przeciwśniegowe na dach\ntagi tematyczne bariery przeciwśniegowe płotek przeciwśniegowy płotki przeciwśnieżne rozpruwacze przeciwśniegowe śniegołapy\nZimą, brak barier przeciwśniegowych na dachu może być przyczyną wielu problemów. Spadający z połaci dachowej śnieg może narobić wiele szkód. Dobrym rozwiązaniem są płotki przeciwśniegowe i śniegołapy. Montowane na dachu dobrze sobie radzą z zsuwającym się śniegiem, zapewniając bezpieczeństwo. Sprawdź, jakie zastosowanie mają bariery przeciwśniegowe.\nPłotki przeciwśnieżne montowane są na dachu. Chronią ludzi, przedmioty i rośliny przed nagłym zsunięciem się czapy śniegu z dachu. Fot.: Wiktor Greg\nOsuwający się podczas odwilży śnieg z dachu może zdeformować, a nawet oberwać orynnowanie. Spadające, ciężkie czapy na pewno zniszczą rośliny rosnące w bliskim sąsiedztwie budynku czy wgniotą karoserię samochodu zaparkowanego na podjeździe. Taki śnieg może być przyczyną nieszczęścia. Są także dużym zagrożeniem dla osób przechodzących obok domu. Dlatego nie warto oszczędzać na montażu płotków czy śniegołapów, a najlepiej jest zainstalować je na etapie budowy dachu.\nPłotki przeciwśnieżne powinny być montowane na połaciach dachowych o dużym nachyleniu. Na dachach bardziej płaskich, nie ma konieczności ich instalacji, chyba że dom jest wybudowany na obszarze gdzie mamy do czynienia z intensywnymi opadami śniegu.\nTe bariery przeciwśniegowe mogą być wykonane z płaskowników ocynkowanych, stalowych, a także z elementów stalowych, aluminiowych lub aluminiowych powlekanych poliestrem. Płaskowniki łączone są metodą zgrzewania w drabinki (płotki). Poszczególne płotki produkowane są w różnych długościach w zależności od rodzaju systemu, łączy się je za pomocą klamer. Dostępne są w kolorach z palety RAL, dzięki czemu można je dopasować do kolorystyki każdego pokrycia dachowego.\nPłotki przeciwśnieżne są instalowane na dachu za pomocą wsporników mocowanych do więźby dachowej. Można je stosować na dachach pokrytych dachówką, blachodachówką, płytą falistą oraz blachą dachową. W zależności od materiału pokrycia stosuje się, różne rodzaje wsporników. Inne są do mocowania na dachówkach, a inne do blachodachówek. Wsporniki, tak samo, jak płotki można dobierać kolorystycznie do systemu dachowego.\nRynny i systemy rynnowe – jak wybrać?\nMontaż ich zależy od rodzaju pokrycia dachowego. Fot.: Piotr Mastalerzz\nŚniegołapy dachowe to także bariery śniegowe Fot.: Andrzej Szandomirski\nInnym rodzajem bariery śniegowej są śniegołapy, czyli tzn. rozpruwacze śniegu. Stosuje się je na połaciach dachowych, których długość przekracza 3 m. Montowane są na dachach same lub w towarzystwie płotków przeciwśnieżnych. Zadaniem śniegołapów jest rozbicie zsuwającej się z pokrycia, dużej czapy śniegu na mniejsze fragmenty. Rozpruwacze są również zabezpieczeniem dla płotków przeciwśnieżnych. Zamontowane przed nimi odbierają pierwszy napór śniegu, rozbijają go i tym samym chronią płotki przed ewentualnym zniszczeniem. Śniegołapy są mocowane do elementów konstrukcyjnych więźby dachowej na mijankę, w dwóch szeregach.\nZarówno płotki przeciwśnieżne, jak i śniegołapy dachowe zapewniają bezpieczeństwo w czasie silnych opadów śniegu, a później odwilży. Decyzja czy je montować zależy od właściciela domu. Jednak warto się nad tym poważnie zastanowić, aby sezon zimowy minął bez przykrych niespodzianek.\nPodbitka dachowa BORYSZEW ERG pełna, kolory: grafit, brąz, ...\nListwa montażowa typu J GALECO DECOR


Ze wszystkich opcji, jakie do głowy przychodzą, ta wydaje się rozsądna. Każda sekunda bez Ciebie jest najgorszą na świecie. Nawet, gdy mam Cię dosyć to chcę, abyś była przy mnie. Dzielę z tobą każde uczucie. Gdy ty jesteś smutna - ja jestem smutny. Gdy jesteś wkurzona - też się denerwuję. Gdy jesteś wesoła - ciesze się razem z Tobą. Twój uśmiech to największy dar jaki dostałem od życia. Na prawdę nie wyobrażam sobie, że coś mogłoby być piękniejsze niż Twój uśmiech. Zapaliłem 7 świeczek. 7 jest liczbą boską. 7 boskich świateł. Twój uśmiech rozświetla miliony razy bardziej niż te 7 świeczek. Jeśli chcesz zasnąć, daje Ci miejsce na to. Jeśli masz utrapienie to chcę pomóc. Nawet gdy się kłócimy to nie chcę Cię stracić. Liczę tylko na to, że po sprzeczce będziemy mocniejsi, bo nasza miłość wszystko zwycięży. Gdy jesteś na mnie zła to wtedy świat się zawala. Nie ma dla mnie gorszej kary niż Twój zły humor spowodowany przeze mnie. Wolę dostać 100 razów biczem po plecach niż sprawić Cię w zły nastrój. Gdy widzę Twoje łzy to chcę Cię przytulić, abyś mogła wypłakać się w moje ramie. Nie musisz się bać płaczu. Dla mnie to coś normalnego. Zawsze gdy widzę jak już odjeżdżasz to chcę z Tobą jechać i z Tobą spędzić czas. Nie chcę, abyś nosiła sama swoje ciężary, daj mi choć trochę swojego bagażu. Kwiatuszku kochany. Moje serce bije dla Ciebie. To ty w nim jesteś. Nawet, gdy się na Ciebie obrażę to pragnę, abyś mnie przytuliła. Gdy nie chcę na Ciebie patrzeć to pragnę twoich ust. To są paradoksy miłości. Głowa mówi jedno, a serce drugie lecz serce nie sługa, więc głowa się poddaje i każda zła chwila znika. Teraz rozumiem: Nie ma rozsądku w miłości. Miłość jest nierozsądna. Bądźmy na zawsze razem nierozsądni. Kochanie moje. Jesteś najlepsza na świecie, a jeśli mi nie wierzysz, to przeczytaj list pod początku.


Przemysł - HotLink.pl - nowoczesny katalog stron www 26\nData dodania: 27.09.2017 o godz: 13:53\nSpecjalnością prowadzonej przez nas firmy jest sprzedaż ogrodzeń wykonanych z aluminium własnej produkcji, ale dostarczamy też ogrodzenia ze stali, drewniane, gabionowe, panelowe oraz wszelkie niezbędne akcesoria ogrodzeniowe. Staramy się aby nasze ogrodzenia poprzez najnowocześniejszy, stylowy wygląd jak i świetnie zrobione były wizytówką każdego mieszkania a także cudownym wykończeniem przydomowej przestrzeni. Zapraszamy do zapoznania się z naszą komplek\t...\nData dodania: 11.10.2017 o godz: 6:27\nPetromex to firma, która oferuje najwyższej jakości produkty i usługi w zakresie dystrybucji paliw. W sposób profesjonalny zajmujemy się sprzedażą nie tylko paliw, ale również zbiorników paliwowych, smarów, płynów eksploatacyjnych, olejów grzewczych i wielu innych. Gwarantujemy ciągłość dostaw i terminowość. ...\nData dodania: 21.11.2017 o godz: 11:04\nMaterace mają spory wpływ na codzienne życie każdego z nas: to od nich w dużej mierze zależy to, w jakiej formie wstaniemy rano z łóżka. Jednakże materac to nie tylko same sprężyny: to również tkanina materacowa, która musi spełniać szereg wymagań związanych z trwałością i bezpieczeństwem. Wszystkie osoby, którym zależy na tkaninach materacowych najwyżej jakości, zachęcamy do zapoznania się ze szczegółami naszej oferty dostępnej na naszej stronie interneto\t...\nData dodania: 03.12.2017 o godz: 1:06\nElite Crete Systems dostarcza określonej jakości posadzki zewnętrzne czy też wewnętrzne. Pośród wewnętrznych oferowane są posadzki do domów, obiektów publicznych, dla których charakterystyczny jest powiększony ruch, ale także posadzki przemysłowe o wysokich parametrach technicznych. Firma ma ponad sto wyspecjalizowanych punktów technicznych i dystrybucyjnych, z obsługi których da się skorzystać nabywając systemy posadzek dostarczane przez naszą firmę. Poni\t...\nData dodania: 17.12.2017 o godz: 6:04\nZachęcamy serdecznie do zaznajomienia się z ofertą prowadzonej przez nas firmy, która od wielu lat zapewnia bardzo wysokiej jakości systemy mające za zadanie wykrywanie gazów. W sprzedaży posiadamy ogromną ilość różnych produktów, zarówno stacjonarnych oraz mających zastosowanie mobilne. Najważniejszymi cechami dostarczanych przez nas systemów są ich niskie ceny a także godna uwagi jakość wykonania. Wspieramy firmy działające w wielu różnych przemysłach: s\t...\nZachęcamy bardzo mocno do zaznajomienia się z ofertą naszej firmy, która może zapewnić interesujące maszyny mające zastosowanie w przemyśle spożywczym w kwestiach utrzymania czystości oraz spraw higienicznych. Ciągle inwestujemy w rozwój naszej firmy a także w możliwości naszych specjalistów. Dysponujemy między innymi takimi urządzeniami w ofercie jak: formy do mięsa, wyposażenie szatni, myjkami do czyszczenia obuwia czy też liniami smażalniczymi. Możemy z\t...\nData dodania: 21.01.2018 o godz: 6:50\nHttp://romipol.pl - najlepsze kółka obrotowe\nFirma Romipol to spółka wyspecjalizowana w produkcji kół a oprócz tego rolek do mebli a oprócz tego wózków. Przedsiębiorstwo proponuje kółka przeznaczone do różnego typu mebli, tj łóżka szpitalne, wózki sklepowe czy transportowe. Implementacja rolek i również kółek sprawia, że meble są bardziej funkcjonalne oraz wygodne w użyciu. Wszystkie towary wykonane są z dobrej jakości materiałów odpornych na ścieranie i również niezwykle wytrzymałych wytrzymałych. S\t...\nPrezentujemy Państwu firmę Valvepol Sp. z o. o. z siedzibą w Szczecinie. Na rynku funkcjonujemy już od ponad 16 lat. Działamy w branży elementów armatur, rurociągów oraz pomp. Współpracujemy z klientami z Polski i z zagranicy. Polecamy: zawory, przepustnice, zasuwy, pompy, kolana, zwężki, kołnierze oraz wiele innych. Wszystkie produkty posiadają odpowiednie atesty oraz certyfikaty. Zapewniamy błyskawiczną i sprawną realizację każdego zamówienia oraz bardzo\t...\nData dodania: 09.02.2018 o godz: 9:21\nFirma Techno Heat specjalizuje się w zakresie promocji, doradztwa technicznego, kompletacji urządzeń i ich dostawy i również wsparcia projektowego. Swoje usługi kieruje w stronę obiektów przemysłowych, handlowych, magazynowych, użyteczności publicznej, usługowych, sportowych a oprócz tego warsztatowych. Wszystkie urządzenia, które oferuje Techno-Heat są produkowane przez prestiżowe firmy z USA a także brytyjskie. Klientom zapewnia nagrzewnice gazowe, promi\t...\nhurtowa sprzedaż paliw (1), Armatura przemysłowa Wrocław (1), malarnia (1), wynajem młotów udarowych kraków (1), maszyny stolarskie wieloczynnościowe (1), Hydraulika siłowa (3), kabina do lakierowania (1), Przenośny detektor gazu (1), spawanie (5), szkło laminowane Poznań (1), destratyfikatory (1), frezarka dolnowrzecionowa (1), wypożyczalnia młotów wyburzeniowych kraków (1), usługi wtrysku (1), obróbka metali Bydgoszcz (1), siłownik hydrauliczny (1), frezarka do drewna (1), promienniki (1), szkolenia bhp (9), Filtry siatkowe Wrocław (1), wynajem kompresorów kraków (1), wypożyczalnia młotów udarowych kraków (1), nagrzewnice gazowe (2), kółka do łóżek szpitalnych (1), wypożyczalnia pił do betonu kraków (1), wyrówniarki do drewna (1), pilarka formatowa (1), gabiony (3), toczenie CNC (3), szlifierka taśmowa (1), posadzki żywiczne (5), formy do mięsa (1), szkło z grafiką Poznań (1), komora lakiernicza (1), drzwi szklane Poznań (1), obróbka skrawaniem CNC (2), dzianiny materacowe (1), Elementy rurociągów Wrocław (1), wypożyczalnia pił do asfaltu kraków (1), cięcie poliwęglanów Poznań (1)


W kolejce za iPhonem 3G\nGrzegorz Marczak 9 lipca 2008\nAmerykanie już na początku tego tygodnia budowali kolejki przez sklepami Apple. Najwierniejsi fani firmy za punkt honoru wzięli sobie, aby być jedyni z pierwszych posiadaczy telefonu iPhone 3G. Szczerze mówiąc zazdroszczę trochę amerykanom tego luzu i klimatu, jaki sami potrafią wytworzyć wokół m...\nAmerykanie już na początku tego tygodnia budowali kolejki przez sklepami Apple. Najwierniejsi fani firmy za punkt honoru wzięli sobie, aby być jedyni z pierwszych posiadaczy telefonu iPhone 3G.\nTo cię zainteresuje Google nadal nie wie jak zarobić na wideo w sieciLively - Google właśnie uruchomiło swój wirtualny świat!\nSzczerze mówiąc zazdroszczę trochę amerykanom tego luzu i klimatu, jaki sami potrafią wytworzyć wokół marki Apple. W Polsce ludzie w takiej kolejce byli by wytykani palcem i na pewno nie raz usłyszeliby pod swoim adresem kilka epitetów. W US na fanach apple robi się biznes, firmy cateringowe, świeża kawa, prasa itp.\nZ pewnością telefon iPhone 3G to lans i lekki snobizm – tylko, dlaczego w naszych ustach brzmi to zawsze negatywnie? Z pewnością wiele osób chciałoby mieć swobodę wydawania pieniędzy na rzeczy nie do końca potrzebne, ale za to ładne i modne.\nNasza racjonalność nas trochę zabija i czasami podcina skrzydła nie tylko, jeśli chodzi o kulturę, ale również o tworzenie nowych rzeczy (mowa tutaj na przykład o startupach gdzie twórcy mogą się nasłuchać o braku oryginalności i generalnie braku sensu w naszych pomysłach)\nMicrosoft – koniec ery PC, przyszłość to usługi webowe. GM Grzegorz Marczak\nBlogowanie w Iranie grozi śmiercią PGI Paweł Grzegorz Iwaniuk\nWyobrażam sobie jak będzie wyglądała premiera iPhona w Polsce. Prawdopodobnie nie do końca będzie wiadomo gdzie go można kupić, (w których punktach sprzedaży), bardzo szybko też usłyszymy, że właśnie się skończyły lub, że dla nas jako dla stałego klienta nie ma zniżek, bo liczą się tylko nowi abonenci. No i cena - z pewnością będzie trzeba na tej słuchawce sporo zarobić zanim odda się ja w ręce przeciętnego konsumenta.\nMam jednak cichą nadzieje, że Orange i Era tym razem staną na wysokości zadania i oprócz przypilnowania, aby produkt był dostępny będą też w stanie odtworzyć choćby odrobinę show i klimatu jakie Apple i AT&T robi w stanach przy sprzedaży tego telefonu.\nCiekawy jestem czy wy kupicie iPhona 3g?\nGmail coraz bezpieczniejszy Paweł Grzegorz Iwaniuk\nMicrosoft nadal jest chętny kupić Yahoo ale tylko z nowym zarządem. Grzegorz Marczak\nTajemniczy kwadrat w Gmail Paweł Grzegorz Iwaniuk


Sylwester w Górach – Swidtrans\nStrona główna Bez kategorii Sylwester w Górach\nNoc sylwestrowa okazuje się być jedyną i niepowtarzalną nocą w roku. Z jednej strony symbolicznie rozstajemy się z tym co miało miejsce przez ostatnie 365 dni, z drugiej z optymizmem patrzymy w przyszłość. Będzie zabawa, śpiewy, będą fajerwerki, przez to też każdy stara się zrobić wszystko, by tą noc przeżyć jak najciekawiej. Propozycji okazuje się być dużo, dlatego musimy się namyślić, która z nich może okazać się być najlepsza – http://sylwesterwgorach.eu\nNa sylwester w górach domki okażą się odpowiednią propozycją Jeśli interesuje nas sylwester w górach domki musimy wynająć\nGdy pragniemy noc sylwestrową spędzić w ciekawy sposób, wśród niesamowitej przygody, to z pewnością powinniśmy spojrzeć na różnego typu propozycje. Może się okazać, że świetną dla nas propozycją będzie sylwester w górach domki wówczas mamy szansę nająć, więc nie będziemy nikomu zawadzać, a atmosfera tego miejsca sprawi, że wszystko będzie jeszcze bardziej wyjątkowe. Co więcej, decydując się na taki sylwester w górach domki musimy wynająć z wielkim wyprzedzeniem, ponieważ zdecydowanych na przeżycie takich niecodziennych momentów okazuje się być na pewno dużo.\nNoc sylwestrowa raczej kojarzy nam się z zabawą, alkoholem i tańczeniem do białego rana, z tego powodu większość osób nie widzi tutaj miejsca dla dzieciaczków. Mimo wszystko należy wiedzieć, że sylwester z dziećmi ma szansę okazać się niesamowitą zabawą, jeżeli jedynie dobrze go zorganizujemy. Potrzeba zaopatrzyć się w różnego rodzaju przekąski, właściwą muzykę do tańca, a także w zimne ognie i przeróżnego typu świecące dekoracje. Możemy się umówić z przyjaciółmi, którzy również mają dzieci, zatem sylwester z dziećmi będzie wtedy taki łączony oraz nikt się nie będzie nudził, a nasze dzieci będą posiadały towarzystwo w swoim wieku. Co więcej, możemy się dogadać z dziećmi, że od razu po północy idą spać, dzięki czemu my będziemy mieli szansę się jeszcze trochę zabawić, jedynie w towarzystwie dorosłych – http://www.sylwesterwgorach.eu\nNoc sylwestrowa to nieprawdopodobna magia i należy z niej skorzystać. Dlatego też odpowiednio prędko musimy planować, jak to wszystko ma się prezentować.


Ćwiczysz? Nie zapomnij o odpowiednich odżywkach, które wspomogą twoje ciało • Zdrowszy.pl\nStrona główna Sport Ćwiczysz? Nie zapomnij o odpowiednich odżywkach, które wspomogą twoje ciało\nSport jest dla wielu osób ważnym elementem życia, pomagającym w utrzymaniu nienagannej sylwetki i dobrego zdrowia. Jednak może też być obciążającym wyzwaniem, które sprawia, że organizm wymaga wspomagania z zewnątrz, aby mógł się odpowiednio zregenerować. Właśnie dlatego jeśli ćwiczysz, powinieneś też pamiętać o jego suplementacji.\nOdpowiednia regeneracja organizmu po ćwiczeniach jest niezwykle ważna, aby cele postawione przed osobą uprawiającą sport mogły zostać osiągnięte. Dzieje się tak dlatego, że każdy wysiłek fizyczny pociąga za sobą mikrouszkodzenia, które powstają na skutek obciążenia w całym organizmie. Pełnią one bardzo ważną rolę: mobilizują organizm do samoczynnej naprawy, która odbudowuje te drobne uszkodzenia, a jednocześnie wzmacnia strukturę tkanek. Dzięki naturalnej regeneracji mikrouszkodzeń mięśnie rosną i stają się coraz silniejsze, a kości zwiększają swoją gęstość.\nW efekcie to właśnie regeneracja organizmu wpływa korzystnie na to, co pragną osiągnąć osoby uprawiające sport. To ona gwarantuje, że pojawi się piękna rzeźba ciała, z zaznaczonymi mięśniami, a także zwiększy się jego wydolność, siła czy elastyczność. Co więcej, regeneracja mikrouszkodzeń idzie w parze także z ogólną regeneracją organizmu, a co za tym idzie, z jego odmłodzeniem.\nWspomaganie regeneracji dla własnego zdrowia\nWiedząc już, że regeneracja organizmu jest tak ważna, należy pamiętać, aby pozwolić ciału na jej wykonanie. Dlatego też nie należy zbyt mocno obciążać organizmu ćwiczeniami, ani przedłużać wysiłku ponad miarę. Kiedy robimy w ten sposób, mikrouszkodzenia rozrastają się i mogą zmienić w prawdziwe kontuzje. Często właśnie tak dzieje się w przypadku osób doświadczonych, które zamiast stopniowo rozpoczynać przygodę ze sportem, biorą na siebie od razu zbyt wielki ciężar lub nie robią odpowiednich przerw.\nOprócz zachowania umiaru w ćwiczeniach warto także wspomagać naturalne procesy regeneracji, poprzez dostarczanie do organizmu niezbędnych mikro- i makroskładników. To one biorą udział w procesie odbudowy mięśni i kości, uzupełniając braki i wzmacniając ciało. Oczywiście, procesy budulcowe wykorzystują głównie te składniki, które znajdują się w naszym pożywieniu. Jednak czasem nie jest ono w stanie dostarczyć wszystkiego, co niezbędne w pożądanych ilościach. Wówczas, aby zapobiec niedoborom i nie spowalniać regeneracji, warto skorzystać z profesjonalnych odżywek dla sportowców.\nWszystko, co potrzebne, w jednej saszetce\nAby zregenerować mięśnie, niezbędne są przede wszystkim białka (a dokładnie zawarte w nich aminokwasy), ale także minerały i witaminy. Z kolei szybki zastrzyk energii, potrzebny, aby dalej działać po wysiłku fizycznym, mogą zapewnić węglowodany. Nie bez znaczenia są także elektrolity, które korzystnie wpływają na całą gospodarkę wodno-mineralną organizmu. SiS odżywki to porcja zdrowia, która zawiera wszystkie wymienione wyżej mikro- i makroskładniki. Korzystając z saszetki SiS Rego Rapid Recovery można więc łatwo i szybko wspomóc organizm, aby dalej funkcjonował i odbudowywał się po wysiłku. Warto sięgnąć także po inne produkty: nawadniające i uzupełniające niezbędne składniki odżywcze, dzięki czemu organizm zawsze będzie w idealnym stanie, nawet po wzmożonym wysiłku.\nZdrowszy.pl - 12 grudnia, 2020 1\nInhalacje na zatoki z soli himalajskiej nawilżają, przywracają sprawność ochronną wyściółce dróg oddechowych i dezynfekują. Słone kryształki można też wykorzystać do płukania zatok.Chore zatoki...


Powieść - Literatura piękna - strona 275 - Księgarnia internetowa Bonito.pl\nFantastyka - 2483\nHistoryczna - 931\nHorror - 182\nKryminał - 2017\nObyczajowa - 3862\nRomans i literatura erotyczna - 1770\nSensacja i groza - 893\nThriller - 1166\nNowy bestseller numer 1 mistrza thrillera psychologicznego.Fitzek poraża i przeraża...Uważaj: to może zdarzyć się naprawdę.Każdemu... Tobie też! Jest ósmy dzień ósmego miesiąca roku. Ósma wieczór. Masz cały kraj wrogów. Czy przeżyjesz Noc Ósmą? Wyobraź sobie internetową loterię, w której każdy może zgłosić najbardziej znie...\nGdzie jest koniec świata? I czy warto go szukać? Prawie trzydziestoletnia Barbara stoi na życiowym rozdrożu. Niewierny narzeczony zmusza kobietę do podjęcia trudnej decyzji, a jedyna krewna wcale jej w tym nie pomaga. Zdesperowana rzuca wszystko i opuszcza dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przypadkiem znajduje stary, op...\nKolejna na polskim rynku wyjątkowa powieść dla dorosłych autorstwa twórczyni legendarnego cyklu o Muminkach. W małej miejscowości Västerby, położonej nad skutą lodem zatoką, od miesięcy sypie śnieg. Ludziom pozostaje więc głównie wymienianie plotek. Tego roku na językach wszystkich są Katri Kling oraz Anna Aemelin. Ta pier...\n34,90 20,59 zł\nWciągająca opowieść o sile prawdziwej miłości Mia wraca do zdrowia i znów może cieszyć się każdym dniem. Kiedy dowiaduje się, że zawdzięcza to Williamowi, chce się z nim spotkać. Przyjeżdża do Londynu, gdzie widzi Williama z inną kobietą. Rozczarowana dziewczyna wraca do Bostonu i postanawia zacząć wspólne życie z Aaronem....\nDrugi tom cyklu „Pęknięta Europa” Jedna z najbardziej wyjątkowych powieści SF tej dekady – „LA Review of Books” W podzielonej Europie wyrastają kolejne quasi-państewka. Dla Jima, oficera wywiadu, to koszmar. Co tydzień z zaprzyjaźnionego dotychczas kraju „wypączkowuje” nowy organiz...\nwydawnictwo: Lokator, rok wydania: 2018, oprawa: miękka ze skrzydełkami\nMiłosna wojna stulecia jest powieścią zainspirowaną klasycznym poematem Märty Tikkanen Saga o miłości stulecia z 1978 roku. To Strindbergowy Taniec śmierci naszych czasów. Poemat powstał po rozpadzie trzydziestoletniego małżeństwa Ebby Witt-Brattström z Horacem Engdahlem, członkiem Akademii Szwedzkiej. Ebba Witt-Brattström...\nKsiążę Christian Severn ma za sobą kilka strasznych lat we francuskiej niewoli. Przy życiu trzymało go jedynie pragnienie zemsty. Teraz jest wolny i gotowy wymierzyć swym wrogom własną sprawiedliwość. Lecz spotkanie z hrabiną Gillian Greendale uświadamia mu, że są rzeczy ważniejsze niż zemsta... Piękna Gillian ma za sobą k...\nwydawnictwo: Czytelnik, rok wydania: 2018, oprawa: miękka\nRodzina Montdore z Hampton to arystokracja z najwyższej półki, nieprzyzwoicie bogaty ród hrabiowski. Dodatkowo ich wkraczająca w pełnoletność córka, Polly, została obdarzona tak olśniewającą urodą, że wróżyć jej można rychłe zamążpójście. Jednak zabiegi czynione w tym kierunku przez ambitną matkę, lady Montdore, pozostawia...\nKsiążka pełna dobra, ciepła i miłości oplecionej siecią nieprzewidywalnych sytuacji, zagrożeń i traumatycznych wydarzeń z życia młodej kobiety. Trzydziestodwuletnia właścicielka dobrze prosperującego salonu kosmetycznego nie potrafi ułożyć sobie życia osobistego. Pochłonięta pracą nie znajduje czasu na przyjaźń, na miłość,...\nPakiet. Odgadnij, Kim Jestem / Odgadnij, Kim Jestem Bez Ciebie / Odgadnij, Kim Jestem Tej Nocy / Odgadnij, Kim Jestem Naprawdę\nGdy kobieta, która nie boi się swej namiętności, spotka tego, którego pragnie, romantyczna podróż nie będzie miała końca. Yanira ma dwadzieścia pięć lat, mieszka na Teneryfie, śpiewa w hotelach i jest singielką. Nie spotkała jeszcze mężczyzny, który dorównywałby jej temperamentem i ciekawością nowych przeżyć. Przeprowadza ...\nCzy podjąłeś kiedyś decyzję, która zaważyła na całym twoim życiu? Dwanaście lat temu czternastoletnia Jade Phillips oraz jej młodsza siostra, Macy, zostały uprowadzone z pchlego targu. Dziewczynki były więzione przez psychopatycznego potwora imieniem Benny (znanego także jako Benjamin Stanton), skazane na jego znęcanie się...\n1 ... 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 279 280 281 282 ... 1413\nDla dzieci i młodzieży - 25582\nJęzyki obce - 3712\nKomiksy - 2795\nLiteratura naukowa - 17165\nLiteratura piękna - 22079\nDzienniki, wspomnienia, listy - 1035\nMyśli, przysłowia, sentencje - 386\nOpowiadania - 930\nPodania i legendy - 133\nPoezja i dramat - 1643\nPowieść - 15289\nPodręczniki - 8188\nPodróże - 3862\nPoradniki - 7143\nRozrywka, hobby - 3552\nPozostałe - 31607\nReligijne - 134\nHeavy metal - 6812\nBańki mydlane - 131\nFigurki - 1327\nKlocki - 1125\nOgrodowe - 218\nPojazdy - 3504\nZabawki kreatywne - 2361\nArtykuły biurowe - 1803\nArtykuły dekoracyjne i okolicznościowe - 2664\nArtykuły szkolne - 3010


Koszulka męska z długim rękawem X-Bionic Apani Merino 4.0 czarno-szaro-biała - Bionic-Sklep.pl\n740,00 zł(Zniżka 15%)\nW chłodne zimowe dni zafunduj sobie skuteczną termoregulację oraz wysoki komfort noszenia dzięki X-Bionic® Apani® 4.0 Merino. Nowa generacja odzieży 4.0 jest pierwszą, w której zastosowano ultra wysoką jakość Retina® zapewniając wyjątkową funkcjonalność. Inteligentne strefy funkcjonalne są dokładnie umieszczane w gęstej dzianinie co daje możliwości ich ukierunkowania. Zastosowanie włókna Apani® Merino Premium zapewnia wzrost wydajności nawet w ekstremalnie niskich temperaturach. Legendarny, opatentowany system 3D Bionic Sphere® z technologią ThermoSyphon® oraz elementy ubioru w kształcie litery Y maksymalizują wymianę powietrza. Chłodzi, gdy się pocisz i ogrzewa, gdy jest ci zimno. Strefy funkcjonalne, takie jak Air-Conditionig Channel® i AirComPlex-Zone, a także ISO-Shoulder i ISO-Chest Area zwiększają wydajność technologi termoregulacji. Expansion Ribs na łokciach zapewnia optymalny komfort klimatyczny przy pełnej swobodzie ruchu. Koszulka posiada właściwości antybakteryjne, które hamują rozwój bakterii i nieprzyjemnych zapachów, dzięki czemu zachowuje długotrwałą świeżość. Idealnie dopasowana do sylwetki nie ogranicza ruchów, a zoptymalizowany pas utrzymuje koszulkę zawsze na sowim miejscu.\nOpinie o Koszulka męska z długim rękawem X-Bionic Apani Merino 4.0 czarno-szaro-biała\nNiesamowita bielizna, przy aktywności można zrezygnować z jednej warstwy. Idealnie odprowadza nadmiar i grzeje przy statyce


00201 006276 20640310 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Stefan Żeromski Liczba stron: 155\nISBN: 978-83-272-1619-9 Data wydania: 2010-08-05\nPROMIEŃ Stefan Żeromski\nIZawadzając o każdy przystanek, choćby najmniejszy, pociąg zbliżył się wreszcie do stacji Sapy, centralnego punktu zjednoczenia trzech gałęzi kolejowych. Raduski zaznajomiony ze wszystkimi towarzyszami drogi w przedziale „niepalącym klasy trzeciej, ilekroć wstrzymywano bieg pociągu, wysiadał dla zwiedzenia bufetów, często zaopatrzonych tylko w piwo i kiełbasy, do złudzenia imitujące postronki z węzłami, które by primo tygodniami moczono w wodzie morskiej, a secundo miesiącami suszono na słońcu afrykańskim. Kupował tam, co się dało, nie dla siebie zresztą, lecz dla dzieci w wagonie, dla damy w wyświechtanej salopce, dla starego jegomości niewiadomej kondycji w baranach, dla dwu chłopów zdążających do sądu w mieście, dla kucharki wiozącej ryby w ogromnym koszu, a nawet dla Żyda, prawdopodobnie trzy razy starszego od konstytucji Rzeszy prusko-niemieckiej, który budził się kiedy niekiedy, stękał i tarł swe pałąkowate plecy o poręcz ruchem do najwyższego stopnia prowincjonalnym. Głównym interlokutorem Raduskiego był pan w baranach. On to wymawiał każdorazowo imię stacji, do której się zbliżano, wskazywał palcem, uzbrojonym w paznokieć od dawien dawna nie pozbawiany ani bystrego wzrostu, ani srogiego zabarwienia – i mianował usty wsie i folwarki leżące w polu widzialnym, przytaczał nazwiska zawiadowców stacyjnych, pomocników, starszych i młodszych telegrafistów oraz właścicieli bufetów. Wszystko to czynił z niewątpliwą sumiennością, jak gdyby pragnął nagrodzić towarzysza podróży za przyniesione do wagonu piwo, butersznyty etc… i zwrócić mu co do grosza w formie ładunku erudycji koszt wyłożony na kupno innych przysmaków. Raduski z prawdziwym pietyzmem słuchał tych szczegółów, ale nade wszystko rozpytywał się o przestrzeń z Sapów do Łżawca. Przepowiadał sobie po – kilka razy za panem w baranach nazwisko czterech stacyjek, a wymówiwszy każde z nich, dziwacznie odwracał głowę i patrzał na sufit wagonu. Inne osoby w przedziale starały się nie zostawać zbyt daleko za panem wiele mówiącym i każda z nich dorzucała jakiś szczegół już to o samych stacjach, już o przyległej prowincji. Tymczasem wagon przebywając zwrotnice zakołysał się raptownie i nim z twarzy podróżnych znikła stereotypowa obawa, czy to aby nie następuje wykolejenie, zwolna wsunął się przed peron. Drzwi otwarto z nieuniknionym trzaskiem. Ukazał się w nich konduktor chorowity, z rzadką, czarną brodą i szyją naprzód wyciągniętą. Idąc wzdłuż wagonów pod ciężarem swego niezmiernego szynela z taką forsą, jak gdyby usiłował raz wreszcie wyrwać się z tej szaty i uciec aa koniec świata, mizerak ten zawiadamiał pasażerów w sposób przez nos urzędowy, że kto jedzie do Łżawca, to niech Wysiada. – No, moi szanowni państwo – zawołał Raduski głosem wesołym – ja do Łżawca. Szczęśliwej podróży… Ujął szybko swój mały skórzany kufereczek, skłonił się towarzyszom, wyskoczył i utonął w zbitym tłumie. Pociągi zbliżały się do tej stacji i odchodziły, rozlegał się nieustanny prawie świst, brzęk dzwonków, łoskot kół, gwar ludzki… Na peronie snuły się osoby ze wszelkich warstw społecznych: od chłopów w żółtych kożuchach i od Żydowinów w zatłuszczonych obficie chałatach i w butach najordynarniejszego kalibru – aż do dżentelmenów z wdziękiem noszących płaszcze, kołnierze i czapki bobrowe. Drzwi klasy drugiej i trzeciej pochłaniały i wydzielały na zewnątrz dwa nurty ludzkie. W poprzek peronu trudno było przecisnąć się między zwartą a ruchomą ciżbą. Raduski ze swym małym pakunkiem w ręce kręcił się to tu, to tam, dawał się pociągać, wprowadzać do wnętrza i na świat wydobywać. Serce jego przepełniała, niby spienione wino czarę kryształową, błogosławiona szczęśliwość, ubezwładniająca ręce i nogi. Wśród masy, która go brała ze sobą, głowę miał co chwila przy czyjejś głowie i kimkolwiek by był ten drugi człowiek, dotykał go ramionami z miłością, słuchał jego mowy i przypatrywał mu się oczami, co niezbyt prawdziwie widzą, a przecie wszystkie szczegóły zgarniają i chłoną. Gdyby w owej minucie ktokolwiek z tych ludzi, bogaty czy biedny, obdarty czy wystrojony, uczciwy czy nikczemny, zwrócił się do niego i rzekł: – Panie Janie Raduski, jestem w potrzebie, daj no setkę czy tysiąc rubli….– uczyniłby to niezwłocznie. Ale nikt nań uwagi nie zwracał, chyba ci, do których twarz pochylał zbyt blisko. – Ani jednej osoby, ani jednego znajomego spojrzenia… – szeptał do siebie. Czasami w tłumie migał jakiś kontur, jakiś profil znajomy, doskonale znany, i przejmował serce dreszczem śmiesznego bólu, trwogi, wstydu. Chwila mocnego skupienia uwagi rozpraszała ułudę; to nie jest tamten człowiek… Z tamtym obcowało się często, znało się go dobrze albo cierpiało się z jego powodu jeszcze bardzo niedawno, ale w odległości trzystu mil ód stacji. Sapy. I już tamto wszystko zostało nieskończenie, nieskończenie daleko… W innej znowu chwili przesuwało się oblicze bez wątpienia w tych stronach widziane za czasów dzieciństwa czy wczesnej młodości, ale tak przez długi szereg lat we wspomnieniu zatarte, tak zestarzałe i odmienione, że snuło się w oczach niby dziwaczne jakieś złudzenie, niepokoiło pamięć jak przykra chimera wymykająca się z objęć myśli. Zagarnięty przez świeży przypływ osób, Raduski wszedł do poczekalni klasy drugiej i nie oparł się aż w najdalszym jej kącie. Była to hala wielka i bardzo wysoka. Szereg kolumn dzielił ją od drugiej; gdzie składano pakunki. Przy drzwiach głównych znajdował się duży szynkwas, zwany także bufetem. Ozdobne sklepienie tej sali pokryte było plamami wieloletniego kopciu naftowego, ściany jej sczerniały, jakby do ostatniego włókna przejęte dymem z cygar i papierosów, sprzęty umalowane jednostajną olejną farbą nosiły ślady i znaki czegoś niby pracy i zużycia; Raduski siadł na wyplatanej ławeczce, tobołek umieścił pod nią przy nogach i znowu zapadł w ów stan szczególny, który można by chyba nazwać gorączkowym marzeniem. Gwar publiki, płynącej niewyczerpaną falą, skupiał się w tamtym miejscu, zlewał w jednostajne brzmienie i pod sczerniałym sufitem cicho huczał jak tony organów wiejskiego kościoła. To echo zgiełku wydało się podróżnemu jak gdyby melodią chyżego biegu życia. Brzmiało w niej stanowczo coś niby sama treść i istota wszystkiego, co się zamyka między pierwszym wzruszeniem miłosnym a ostatnim dreszczem śmierci. W owej chwili jak na wyniosłym pograniczu kończył się już kraj utkany ze wspomnień, miała się przerwać zmyślona, niematerialna rzeczywistość, latami w sercu stwarzana, miała zniknąć tamta ziemia, mieli odejść ludzie jak widziadła. senne, co nie zostawiają śladu stóp swoich ani na pierwszym śniegu zimowym, ani na mokrym piasku wybrzeża. Zadumę jego przerwał donośny głos portiera, który uderzywszy trzykroć energicznie w mały ręczny dzwonek wołał: – W Morysow, Tarcice, Palenisko, Łżawiec… – Chacha– cha… Łżawiec… – zaśmiał się Raduski z cicha, patrząc na twarz starego oficjalisty przez smugi sinego dymu ciągnące się w poprzek sali ku wyjściu. – Ten sam portier, ten sam głos. Jedenaście lat nie słyszałem cię na jawie, kamracie, ale za to w marzeniu, w marzeniu… Sala szybko pustoszała. Gdy krzyk odźwiernego zabrzmiał znowu, Raduski wyszedł. Po drodze przyjrzał się twarzy szwajcara i niby we śnie nad wyraz prędkim widział jak coś obcego młodość swą i samego siebie podczas oczekiwania w tej sali na schadzkęz pierwsząw życiu kochanką. Zadrżała w sercu dawna rozkosz, otwarła ramiona do uścisku próżni, jęknęła na podobieństwo tonu muzycznego i znowu stała się nicością. Z całego systematu, z całego świata i niebios tamtego życia nie zostało nic, taka nawet szczypta popiołu, żeby na niej mogła jedna łza spocząć. W głębi serca zdumiewając się nad ową surową różnicą dwu egzystencji tego samego człowieka: stanu młodzieńca i stanu trzydziestokilkoletniego mężczyzny, tak odmiennych, jak byt gołębia chyżo lecącego pod chmurami odmienny jest od bytu jaja, z którego się wylągł – a jednocześnie kombinując związek logiczny między bieżącymi zdarzeniami, podróżny nasz stanął przy wagonach. Konduktorowie chodzili zwolna tam i na powrót, mrucząc od niechcenia: – W Morysow, Tarcice, Palenisko… – A gdzie jest wagon dla niepalących?–zapytał grzecznie Raduski pierwszego z brzegu. – Dla niepalących? Ij… Ano niech pan idzie naprzód. Pierwszy wagon… Ów pierwszy wagon był nie tylko „palący, ale wszystkimi otworami swymi wydzielał dym z machorki i cygar, wonny jakby ze spalenia kupy badylów kartoflanych w drugim tygodniu września. Na ławkach, półkach i pod ławkami mieścił się tam lud izraelski, zajęty konwersacją niewymownie ożywioną. Raduski stał we drzwiach przez chwilę i upatrywał dla siebie jakiegokolwiek miejsca, ale go nie znalazł. Zeskoczył tedy znowu na peron i wgramolił się do innego wagonu klasy trzeciej, nie zasięgając już u konduktora informacji. Był tam tłok jeszcze większy, aczkolwiek aryjski. Dym zresztą posiadał ten sam zapach kapuściano-kartoflany. Panowała tu jeszcze większa swoboda ruchów niż w przedziale semickim, były zajęte nie tylko miejsca, ale nawet przejścia. Dopiero w trzecim wagonie wędrowiec trafił na wolny brzeżek ławki i tam z ochotą przysiadł. Słychać już było sygnały konduktorskie, gdy do tego wagonu obydwoma wejściami wpadła nowa gromada ludzi i zapchała go tak szczelnie, że szpilki już, by tam nie wepchnął. W przejściach między ławkami stało po pięć i sześć osób, dróżka wzdłuż wagonu była tak zaludniona, że drzwi wewnętrznych żadną miarą nie można było otworzyć. Pociąg ruszył. Nos i usta Raduskiego znajdowały się wobec rozpiętego surduta i zapiętej kamizelki, obejmującej pokaźny brzuch jednostki, której korpus chroniła od upadku wysunięta półka. Obok siedziały dwie małe dziewczynki, dawniejsze towarzyszki podróży, siostry, prawie tego samego wieku, przytulone do matki, ciotki czy babki w salopie ze staromodnym kołnierzem. Na twarze ich poobwiązywane chustkami padał z okna nikły blask i dał je poznać Raduskiemu. Siedziały jak dawniej uroczyście wyprostowane, o ile na to zezwalały plecy, brzuchy, ręce, wspierające się na nich co chwila jak o martwe zawiniątka i pakunki – i wytrzeszczały oczy w podziwie przechodzącym częstokroć w strach rzetelny. Starsza pani usiłowała chronić je od zgniecenia, zasłaniać od uderzeń licznych łokciów, ale sama wkrótce dostała wyraźne a niby nieumyślne szturchnięcie i apostrofę, po czym dała pokój wszystkiemu. Za plecami dziewcząt, na ławce mającej wspólne oparcie, siedział jakiś pasażer w szopach bardzo wytartych i kapeluszu, tzw. melonie. Żółtawa twarz, której barwa znajdowała się w zależności bezpośredniej od piwa „słomkowego, łączyła się tak samo z rudym kołnierzem futra jak kształt czaszki z formą przypłaszczonego kapelusza. Odwracając nieco na bok głowę Raduski widział biust tego sąsiada, którego głos słychać było w całym wagonie. Wśród mnóstwa anegdot starych jak jego futro i nie większą mających wartość, które wygłaszał tonem donośnym, żeby go mogła słyszeć przynajmniej połowa osób w przedziale, rudy obywatel wtrącał od czasu do czasu: – A ty, parchu, bierz chałat w troki, pókim dobry, i nie czekaj na moją ostatnią pasję! – Co pan się wtrącisz w nie swój interes. – krzyczał w odpowiedzi kilkunastoletni Żydek, skromnie siedzący na końcu ławki. – Co pan jesteś fagas od wyrzucania ludzi z tego wagonu?… Właściciel spłowiałego futerału robił minę, że nie słyszy. Opowiedział z talentem najbliższym sąsiadom nowy „kawał, a ledwie go skończył, wnet szepnął przyduszonym głosem: – Idź stąd, Żydzie starozakonny, bo mówię ci, z kwikiem wieprzowym wylecisz. A do żydowskiego wagonu, śmierdzielu! – Mnie i tu wolno, ja mam b u f e t! – Choćbyś i miał bulet, to ja ci perswaduję jak tkliwa matka rodzonemu dziecięciu, nie siedź koło mnie, skoro cię stąd wypycham, bo w przeciwnym razie będę zmuszony tak ci dać w oko, że cię wprost z tej ławki w białej trumience wyniosą na k i r k u t… – Co pan myśli, czy ja to samo nie mam pięści na oko? Ledwie Izraelita słów tych domówił, rozległ się krzyk jego, cały tłum osób stojących wokoło ławki zakołysał się na nogach… – Gwałt! – wrzasnął Żydek – gaspadin konduktorze, co to jest… rozbój, rozbójnik, rabuś! – Milcz! – wrzasnął pan w szopach, który go przed chwilą zepchnął był z ławki. – Co to milcz! Ty sam milcz, złodziej! –- zaczął na całe gardło wrzeszczeć pokrzywdzony. – Nie piszcz mi tu, Żydzie! Czego na mnie włazisz? Prać go w ucho bez gadania! – wołało teraz kilkanaście głosów. Udzielono mu nadto z tylu stron admonicji pięściami pod boki, że się całkiem udobruchał i skromnie stanął w tłumie. W samym środku wagonu mieścił się okrągły piec żelazny i właśnie o tej porze bryły węgla, zatlone przy wyjeździe ze Sapów, rozżarzyły się w nim na dobre. Pasażerowie siedzący i stojący bez ustanku ćmili tytuń. Zaduch, dym i brak powietrza były nie do zniesienia. Bardzo ucierpiały dwie małe sąsiadeczki Raduskiego. Jeden z pasażerów, 'usadowiony prawie na nich, wysunął się był cokolwiek dla zbadania czegoś, co się hałaśliwie działo z tamtej strony pieca – i małe panienki odetchnęły, ale wnet wejrzenia ich znowu sposępniały. Na przeciwległej ławce siedzieli żywo rozprawiając dwaj kawalerowie, z których młodszy kopcił papierosa za papierosem, a strugi dymu z nadzwyczajną równowagą umysłu puszczał prosto w twarz starszej, zapewne siedmioletniej dziewczynki. Wypalił w ten sposób jedną sztukę, drugą i sięgnął właśnie do pudełka, żeby poczęstować towarzysza, gdy starsza z dziewcząt otrząsnęła się szczególnym ruchem i zwiesiła bladą twarzyczkę. Za chwilę dostała mdłości. Raduski szybko rozepchnął gadających sąsiadów, spuścił okno i zwrócił się do wszystkich z grzeczną prośbą, żeby się na czas pewien wstrzymali od papierosów. Młodzi ludzie rzucili na niego wzrokiem zdumionym, jakby przemawiał w języku malajskim, i podjęli dalszy ciąg rozmowy. Nim upłynęła chwila czasu, dziecko przyszło do siebie, a okno trzeba było zamknąć, gdyż pewien bladożółty jegomość z szerokim nosem, spiczastą brodą i wyrazem kwaśno-wilgotnego pesymizmu na melancholijnym obliczu wołał z trzeciej ławy, że dostaje zapalenia w prawym płucu. Skoro tylko szyba podniesioną została, sąsiad z przeciwka wydobył swoje niewyczerpane pudełko, częstował towarzysza i wziął się do zapałek. – Panie – rzekł do niego Raduski – nie palże u licha choć chwilę! Widzisz przecie, że dziecko z tego dymu omdlewa… Młodzieniec uśmiechnął się w sposób niezdecydowany, wstrzymał w ręce zapałkę, ale i cygaretki z ust nie wyjął. Właśnie podówczas szedł wzdłuż wagonu nadkonduktor w towarzystwie swego asystenta – i obadwaj z chwalebną pieczołowitością zajęli się badaniem, czy każda z osób ma prawo korzystać z dymu i zaduchu w pozie, jaką jej wyznaczył srogi los na spółkę z oszczędnością akcjonariuszów. Raduski zwrócił się do tych urzędników z żądaniem, ażeby mu wskazali przedział dla niepalących i ażeby go tam wraz z małymi sąsiadkami zaprowadzili. Okazało się, że takiego asylum w pociągu nie ma. – Publika wszędzie kopci, proszę pana, cóż my na to poradzimy… – rzekł nadkonduktor badając bilety. – To mnie pan prowadź do klasy drugiej. Te dzieci są chore… – W drugiej klasie tłok taki sam, a może i gorszy. Jedna rzecz, co jest, to zrobić z tego wagonu niepalący… Weź no pan, przekręć tabliczkę – zwrócił się starszy do konduktora. Wkrótce nade drzwiami widniała sentencja zabraniająca palić. Obadwaj konduktorowie powtórzyli przepis ustnie, ale bez skutku. Katolik w szopach, który poróżnił się był niedawno z sąsiadem semitą, wstał ze swego miejsca i ostentacyjnie zapalił cygaro. To samo uczynili natychmiast dwaj młodzieńcy. Pan w szopach, obgryzając koniec swego kapustosa i naokół wypluwając włókna, rzekł: – Dopiero był palący, już niekuraszczy… A mnie co obchodzi? Komu dym kręci w nosie, to niech rznie do pierwszej klasy. – Ależ kiedy pan nie chce zwrócić uwagi – żołądkował się Raduski – że to nie o starszych mowa, bo starszy wytrzyma, ale dziecko dostaje mdłości. Jakże można? Słyszał pan, że nie ma innego miejsca. – Dziecko… mdłości. Mnie to te mdłości zawsze idą na zdrowie i tej hrabiance nie zaszkodzą… – Chacha– cha… – zaśmiali się sąsiedzi. Pan Jan skompromitowany zamilkł. Wódz palaczów, pewny teraz sukursu, mierzył go wzrokiem tak wyzywająco-zaczepnym, jakby w górnych, miarodajnych sferach jego czaszki, skrytej w głębi „melona, rozbrykane piwo chlebotać się poczęło w sposób burzliwy i niebezpieczny. W samej rzeczy zwycięstwo tytuniu było coraz oczywistsze. Obok dwu młodych ludzi palących, a za plecami jegomości w rozpiętym surducie, dał się słyszeć trzask zapałki i nowa fontanna dymu skierowała się ku sufitowi… Przy samych drzwiach stał krępy człowiek w granatowej czapce i paltocie z aksamitnym kołnierzem gorszego gatunku. Twarz jego, ruchy i sposób bycia zdradzały robotnika czy rzemieślnika. Gawędząc z sąsiadami wtrącał wiele wyrazów fachowych, jaskrawych i malował rzecz nadzwyczaj wyrazistymi gestami. Gdy nowy palacz zaciągnął się dymem i wypuścił go z ust pod nos siedzącym, ów ruchliwy pasażer rzucił okiem na wszystkich i rzekł kategorycznie: – A też panowie to sobie poczynają nie jak panowie, ale nie przymierzając jak śwynie!… Pan w szopach uczuł się dotkniętym i od razu, pchając przed sobą wszystkich z zamiarem, widać, starcia z nowym antypalaczem, groźnie mruknął: – Dzisz go! Drugi kaznodzieja! Właśnie że będziemy palili i cała rzecz, a pan stój i ujadaj! – Ale kopć, panie! Każdy będzie trzymał swoje: pan swojego cygarusa, ja swoje słowo… Ryży obywatel łypnął białkami raz i drugi, nie znalazłszy, widać, punktualnie w umyśle swym ciętej repliki. Nawet i w parę chwil później mruczał tylko przez zęby i wąsy grubiańskie wymysły, ale dowcipnego słowa nie urodził. Młódź, paląca za jego inicjatywą, przeszywała wprawdzie kaszkietowego złowrogimi oczyma, ale również zatopiła swe wzburzone uczucia w pomruku nieparlamentarnym. Jan Raduski był aż nadto przyzwyczajony do wszelkiego rodzaju scen wagonowych. Zdarzało mu się widzieć, jak podochocona publika, wskutek jakiegoś przewinienia względem niej kasjera stacji, szturmem brała dworzec, bufet, wagony, pędząc z nich na cztery wiatry wszystko, co żyło, i odbywała wojaż według swej chęci. Toteż wystąpienie obywatela w kaszkiecie bardzo mu przypadało do smaku, było mu tak miłe, że tego słowem opisać nie można. Zza ramienia pasażera stojącego patrzał ciągle na swego adherenta i postanowił zaznajomić się z nim niezwłocznie. Tymczasem tamten, wciąż ciskając śmiałe wejrzenia między gremium palące, przedostał się ku środkowi wagonu za piec, gdzie już od dawna umiejscowiona była jakaś heca. Dawały się stamtąd słyszeć ciągłe okrzyki, sprzeczki, groźby, przyduszone szepty i chóralne śmiechy. Raduski wstał ze swego miejsca, ustąpił je otyłemu sąsiadowi, a sam przecisnął się na środek i wyjrzał zza pleców mężczyzn pochylonych. Bawiono się tam hazardownie w szczególną grę. Wysoki i chudy młodzieniec z miną kryminalisty trzymał w ręku długi, cienki i wąski rzemyk skórzany. W oczach wszystkich ujmował palcami prawej ręki jego dwa końce, lewą – miejsce, gdzie przypadał środek, i od tego środka zwijał rzemień w ścisły rulon. Gdy zeń utworzył płaski krążek, kładł go na ławie i proponował komukolwiek, żeby cienkim drutem trafił w środek. – Stawiasz pan fajgla, ja stawiam fajgla – i granie idzie… –mówił tonem tak andrusowskim, że Raduski zaśmiał się mimo woli. – Widzisz pan przecie, że bieręza końce paseczka, widzisz pan, że ciągnę… –- gadał dalej Wysmukły. – Jeśli drucik zostanie panu, skoro cały rozkręcę, między dwiema połówkami paska, rubelians pański, jeśli zaś będzie na „polu – rubelians mój. Rozumiesz pan przecie?… Drucik zawsze zostawał na „polu i rzadko kiedy trafiał w „opłotki”. Czasami, gdy rozwścieczony gracz domyślał się jakiegoś złodziejstwa po przepuszczeniu kilku „rubeliansów”, drucik trafiał w „opłotki” i ochota do próbowania szczęścia wzmagała się znowu. Jegomość w kaszkiecie przez czas pewien ognistym wzrokiem przypatrywał się tej grze, przekrzywiając głowę z ramienia na ramię. W pewnej chwili, gdy ostatni z ryzykujących szukał po kieszeniach „fajgla” i w żadnej go znaleźć nie mógł, stronnik Raduskiego zawołał: – Stawiam dwadzieścia kop! – Idzie granie… – powiedział właściciel paska wznosząc ku górze białą źrenicę. Okazało się, że nowy gracz trafił w środek i zabrał czterdzieści groszy. Nie zwlekając postawił obiedwie czterdziestówki – i wygrał. Wówczas puścił w kurs tylko jedną i zwyciężył. To jego szczęśliwe prowadzenie druta powitano ze wszech Stron cichym szmerem. Błyszczące oczy wpijały się w ruch palców, rozchylone usta pchały je, zdawało się, namiętnym oddechem. Żywy robotnik wygrał jeszcze kilka razy, ale niespodziewanie szczęście go zdradziło. Poczytywał to za chwilowy lapsus oka, gorączkował się, stawiał coraz więcej i brnął w przegraną. Śmiech rozlegający się dokoła jego uszu nękał go i prowadził w pasję coraz większą. Strugi potu lały się z jego czoła… Raduski, schylony nad tą ławką, patrzał w twarze grających, jedną po drugiej badał ciekawym wzrokiem. Dopiero świst lokomotywy zmącił jego myśli. – Morysów. – wymówił ktoś od niechcenia. W istocie pociąg zatrzymał się i znaczna liczba pasażerów wysiadła z wagonu. Przez otwarte drzwi wleciały kłęby zimnego powietrza i sprawiły ulgę dziewczętom, do których Raduski wrócił znowu. Starsza z nich wciąż była żółta i miała oczy zamglone, toteż pan Jan, uzyskawszy zezwolenie damy w salopie, wyprowadził omdlewającą na peron i przeszedł się z nią tam i na powrót. Dokoła stacyjki czerniał las sosnowy. Wrony z krzykiem przelatywały z drzewa na drzewo; daleko wśród lasu słyszeć się dawał łoskot siekiery. Żelazne szyny drogi za lokomotywą biegły z początku prosto, a następnie zginały się nieznacznym łukiem i niknęły między drzewami. – – Tam pojedziemy… – szepnął Raduski niby to do dziewczynki, czując, jak się w nim szarpie rozdrażniona, nie cierpiąca zwłoki żądza ujrzenia skrytego za lasem widoku. Wkrótce uderzył drugi dzwonek. Trzeba było wracać do wagonu. Miejsca tam już było nieco więcej, ale zawsze kilka osób stało pośrodku. Zaledwie pan Jan z towarzyszką zdobył na nowo jej miejsce, zjawił się we drzwiach duży tobół w kraciastej chustce, a za nim staruszka pchająca go po schodkach i we drzwi. Głowę miała owiniętą w chustki tak szczelnie, że widać było tylko twarz pomarszczoną, wargę wysuniętą i rzadkie zęby. Za pierwszą szła druga kobiecina w wieku, chuda i równie opatulona. Skoro tylko dźwigająca tobołek stanęła przy drzwiach, zaczęła mówić nie wiadomo do kogo w sposób uroczysty, jak w chwili przesłuchania na sądzie: – Jechalimy – wołała, głośno ciapiąc długimi wargami – z panią Pisarkiewiczową do dom i bzdurzylimy se gadugadu… Aż tu stacja. Pani Pisarkiewiczową powiada: Palenisko. A boś pani najpierwsza powiedziała!… No, jak Palenisko – my za toboły i szast z kolei na ziemię. My do miasta, niby na Palenisko, a tu nie ma. Stoi jakiś i cudaczny budynek, przy nim obora, a dalej las jak sadze. Jezu! zawołałam ja pierwsza, cóż toto jest takiego? Stanęlimy, patrzemy się, a tu koleją pychu-pychu-pychu-pychu… poszła! Wczoraj się to zdarzyło, przed północkiem. Święta Domicelo, powiedzielimy z panią Pisarkiewiczową, a to my, widać, nie w Palenisku wysiedli… Dwa kuferki, jeden mężusiów, drugi pani Pisarkiewiczowej na bagaż nam zdać kazali w Sapach. Cóż tu będzie teraz, ludzie kochające?… – A cóż ma być, trza się było pilnować – mruknął ktoś z kąta – mąż pogrzebaczem plecy wyłoi, to i po bólu. Pani Pisarkiewiczowa strzeliła okiem w tamtym kierunku, a staruszce mówiącej przez ten czas długa warga ruszała się mechanicznie i szybko jak sprężyna silnie przyciśnięta a później wolno puszczona. – My do naczelnika – zaczęła, skoro tylko nastręczył się czas przemawiania – opowiadamy, jak, co, pytamy się, upraszamy – nic. Ręce rozłożył – do jutra, mówi, panie zaczekacie, do popołudnia, a dopiero, mówi, bilety na nic, a rzeczom, mówi, nic złego się nie stanie. Rzeczom nic złego się nie stanie, a tam mężuś miał czekać z kobyłką uproszoną od Zielińskiego, bo do nasz, niby do kuźni, dziewięć, ano tak: albo osiem, albo dziewięć wiorst… Zdębiałymy z panią Pisarkiewiczową. To fonduszu mamy na kupie niecałą czterdziestówkę, a tu mówi: bilet nowy kup – i jeszcze weź i nocuj! Zafrasowalimy się… – Ale mężuś pogrzebaczem wypierze, to nie ma o czym gadać. Sprawa skończona… Starowina przerwała opowiadanie i zawstydziła się. Blade rumieńczyki ubarwiły jej zmarszczone jagody. Wkrótce jednak przyszła do siebie i pytlowała dalej, wszelako cichszym głosem i zwracając się do najbliższych sąsiadów: – Kupilimy na noc u bufeciarzów dwa kubki herbaty i po bułce, po kajzerce. Te bułki my wdrobili do herbaty i była wieczerza, a zapłaciło się za toto osiemnaście groszy. Spać nam kazał potier na sali między chłopiskami. Tak my ta leżeli na drewnianych ławach z tobołami pod głową. Stękania było więcej jak czego. Teraz my do wagonu, ale co ta może być z tego, to już nic nie wiem. Chyba że wyrzucą… My bez biletów jedziemy! – krzyknęła raptem z tak rozpaczliwą determinacją, jak gdyby wyznawała publicznie, że jest morderczynią. Pewien pasażer usunął się nieco i zrobił jej miejsce. Zaraz, wdzięcznie dygając, przysiadła, tobołek umieściła na kolanach i splotłszy dłonie objęła go rękami. Wypadek ten rozbił znowu fale jej elokwencji. Wargi tylko pracowały bezdźwięcznie. Czasami padał z nich projekt jakiegoś zdania: – Nie wiem nawet, co tu z nami może być takiego… Ruch wagonu, atmosfera ciepłoduszna i spoczynek w trakcie wzruszeń – wnet uśpiły babinę. Oczy jej coraz bardziej zasłaniało bielmo, wargi ruszały się coraz wolniej, głowa szła w różne strony. Towarzyszka niedoli, pani Pisarkiewiczowa, stała niedaleko w grupie mężczyzn głośno rozprawiających i, wpatrzona w okno posępnie, ze ściśniętymi usty, milczała. Gdy bezwładnie opadnięta dolna warga wskazała, że jejmość wymowna śpi na dobre, Raduski wszczął tajemnicze konszachty ze starszą panienką, którą przedtem oprowadzał po peronie stacji Morysów. Dziewczynka rzucała pytające wejrzenia to na swą opiekunkę, to na Raduskiego, na śpiącą obok pasażerkę, wreszcie na prawą dłoń swoją, w której coś trzymała. Twarz jej na przemiany płonęła i bladła, szeroko rozwarte oczy wyrażały głęboki niepokój. Za chwilę wszystko to w niej jakby przycichło. Zsunąwszy się na ziemię, dziewczynka ta zbliżyła się nieznacznie do śpiącej, stanęła bokiem i nie podnosząc rąk wsunęła jej między splecione dłonie papierową, trzyrublówkę. Wykonała to tak zręcznie, że nikt z obecnych nie zauważył tej operacji, a staruszka w dalszym ciągu spała bez odmawiania sobie nawet kowalsko-mazowieckich melodii chrapickiego. Obiedwie siostry przytuliły się teraz do siebie i strzygły oczyma, śledząc każdy oddech, każdy ruch śpiącej. Kiedy niekiedy jedna z nich trzęsła się na znak, że „ta pani” już się budzi. Wtedy druga uciszała ją nakazującym; podnoszeniem brwi i mową oczu… Raduski wyszedł cichaczem z wagonu, stanął na jego platformie, wsparł się łokciami o gruby pręt, żelaznej balustrady i patrzał w krajobraz. Naokół stały otwarte, płaskie pola. Śniegi leżały tam jeszcze głębokie, ale już zestarzałe i jakby zniszczone. Zaspy porozrzucane przez dawne burze, zmiękłe do głębi w odwilżach, wystygłe w mrozach, jak daleko wzrok sięgał, zasmucały widok nieruchomymi formami. Ostre grzbiety skib roli, jesienią uprawionej, widać już było gdzieniegdzie. Dzikie wichry lutego zdarły z nich nie tylko śnieg, ale rozbiły i zdmuchnęły grudy piachu. Na całym obszarze skorupy śniegowej leżały po wierzchu żółtawobure płaty i smugi, z kształtu przypominające jakby ułamane i zardzewiałe groty dzid tytanicznych, którymi by w ciągu nocy zimowych walczyły ze sobą płanetniki wichrem porwane. W dali, w dali szarej, bez cienia błękitu, tkwiły topole, ze mgły ledwo wydzielone, jak obdarte pióra, idące alejami dokądś, na kraj świata. Bliżej stały w polach tu i owdzie małe zagajniki brzozowe albo samotne i na pół uschnięte dzikie gruszki. Czarnosine, wystrzępione, pierzaste, kłębiące się chmury mknęły na niebie w poświstach ostrego wiatru. Niekiedy przelatywał obłok czarniejszy niż inne, wlokąc za sobą przez martwe pola cień swój żałobny. Kiedy indziej, licho wie skąd, leciały krople deszczu nieliczne, rzadkie, dziwnie chłodne. Krople te cięły w twarz niby grad, a do szyb wagonu przystawały w formie ostrych kryształków i długo się na nich szkliły. Czasami wśród zwałów chmur odsłaniał się nieforemny strzępek śmiertelnie bladego błękitu i prędko ginął sprzed oczu. Raz tylko wyłamał się spomiędzy obłoków i spadł na ziemię jasny promień słońca. W postaci wielkiej białej plamy gnał wśród równin, ścigany przez gęste cienie, roztrącał matowe, przygasłe, zatrzymane w chmurach, jakby chorowite światło dzienne. Leciał po śniegach, po martwych skibach, po przeziębłych i zeschłych szkieletach krzewin, po badylach i źdźbłach śpiących w letargu, nie znajdując miejsca, niby gołębica Noego, gdzieby wytchnąć, i żywej ziemi, którą by mógł ogarnąć i ukochać miłosnym światłem swoim, z niczego rodzącym wiekuiste życie. W ślad za tym promieniem szły oczy Raduskiego w kraj, w poprzek onej dalekiej, dalekiej strony, a spragniona dusza nasycała się żywiącym blaskiem, jak pierwsza lepsza obumarła bylina wśród wygonu… Pociąg minął Tarcice i zatrzymał się w Palenisku. Była to najbliższa stacja od Niemrawego, wioszczyny, gdzie Jan Raduski urodził się, chował, gdzie żyli długie lata i gdzie pomarli jego rodzice. Za biedną, brudną, pełną Żydów mieściną, która leżała z drugiej strony plantu na pochyłym zboczu wzgórka, widać było drogę wysadzoną wielkimi drzewami. Daleko, pod pierwszym lasem od tego traktu zbaczała „polska”, jednotorowa droga, prowadząca ku Niemrawemu. Raduski stanął wśród peronu i wytężył wzrok w swoją stronę. Tamtędy właśnie jechały ze wzgórza sanie chłopskie, zaprzężone w jedną szkapinę, truchtem biegnącą z prawej strony dyszla. Chłop w kożuchu i „wściekłej” baraniej czapie siedział na przodku między kłonicami. A choćbym też zabrał się i pojechał albo i poszedł… Może to chłop z Niemrawego… – myślał Raduski. Działo się z nim coś dziwnego. Wyraźnie, jak tylko można, czuł w płucach swoje powietrze, a w sercu ból owej nierozerwalnej żyły, jaką człowiek zrośnięty jest z mogiłami. Oczy jego poznawały zarysy mgłą przesłoniętych lasów, jak się poznaje i wita dawno nie widziane twarze osób kochanych. Bardzo daleko, już jakby w chmurach deszczowych, wzrok jego dosięgnął jednej smugi wysuniętej, którą zdawał się wciągać w szarą próżnię tuman zalewający widnokrąg. Gdy pociąg ruszył, Raduski stanął przy drzwiach między rozmawiającymi. Słyszał, że obudzona babka znowu prawi głośno, chwytał uchem ton, nawet sens jej mowy, ale nie był w stanie zająć tym myśli, w której jak dźwięk najczarowniejszy słaniało się przezwisko dopiero co widzianego lasu: Bukowa knieja, Bukowa knieja… – Państwo kochające – wołała stara piastując w ręce banknot trzyrublowy – a i cóż toto może oznaczać? Zdrzemnęłam się. Widziałam we śnie barana z czarnymi rogami, a leciał na mnie tak jakby z góry Widuchowej, czy co… Budzę ja się, ruszam palicami: cosi chrupi w palicach… Ja spojrzę… Święta Domicelo z Pałąków, a i cóż by toto mogło znaczyć?… Nikt nie zwracał uwagi na monolog starej, gdyż wszyscy prawie zabierali się do wysiadania w Łżawcu. Wstawano z ławek, ściągano z półek węzełki, pakunki, wdziewano zwierzchnie okrycia i prostowano kości. – A więc, kochany Karolku, wesołego alleluja! – zawołał ktoś na końcu przedziału, „Prawda – pomyślał Raduski – toż to jutro Wielkanoc. Czuł, że za uczuciami jego, niby cień za człowiekiem w słoneczne popołudnie, idzie i uwija się nieuchwytny zabobon: Czy też to szczęście powrotu, to zupełne, bezwyjątkowe, zdecydowane ziszczenie marzeń lat tylu, nie kryje w sobie jakiejś zemsty i kary straszliwej?… Długi świst lokomotywy wszystko przerwał. Raduski wyjrzał przez szybę i daleko, u końca płaszczyzny, zobaczył stare, znane dachy, mury, chałupy i wieże królujące nad nimi. Pociąg rznął teraz szybko przez puste obszary, mijał drogi wysadzone wielkimi drzewami, podmiejskie chaty, cegielnie, nowe budy i dawne rudery. Stanął wreszcie u celu. Jakiś posługacz wziął z rąk wędrowca tłumoczek, kartę na odbiór bagażów i wyprowadził go przed dworzec. Dorożki z hałasem zajeżdżały i ruszały z miejsca, naokół snuli się tragarze w bluzach, Żydzi coś proponujący… Raduski wsiadł do pierwszego z brzegu powozu i zanim przyniesiono rzeczy, patrzał na miasto. Wzruszenia jego ustały nareszcie, czuł w sobie spokój. Dzień się miał ku zachodowi. Wiatr ucichł, a raczej odwrócił się i wiał teraz ze strony południowej wolno dźwigając stamtąd na barkach gromadę chmur, które kryły czyste niebo. Wielkie… słońce płynęło ku ziemi tonąc w wylewie krwawego światła. Dwie, trzy zgubione przez wiatr chmurki stały w tym przestworze ognistym jak same barwy, z niczego złożone, podobne do cudownych, niedbałych marzeń, błądzących nad otchłanią bytu, który się walką karmi, a płodzi boleść. Blask zachodu oświetlał wieżę największego z kościołów łżawieckich. Zbudowano ją, jak wieść niosła, w wieku trzynastym. Nawa i prezbiterium, do których niegdyś przypierała, uległy były pożarowi, runęły w gruzy – na ich miejsce wzniesiono inne, i te kilkakroć przebudowano, a stara wieża nienaruszona długie wieki wytrwała. Rudozielone mchy ją oblazły, czerwona dachówka, nakrywająca szczyt urwany raptownie, spłowiała jak stara, sponiewierana czerwona czapka. Już z dala widać było ogromne głazy, tworzące nierówne boki tej wieży, z jednej strony ścięte pod kątem nadzwyczaj ostrym, z drugiej prawie okrągłe. Małe okienka-strzelnice w rozmaitych punktach czerniały na jej powierzchni. Raduski nie mógł oderwać wzroku i duszy od tego budynku. Myślał o murarzach, którzy nosili i stawiali jedne na drugich owe szare kamienie przed tyloma wiekami. Myślał o długotrwałym ich trudzie, o wysiłkach rąk, nóg, grzbietów; w prędkim zachwyceniu widział, zmordowane twarze, potem krwawym ociekające, wejrzenia ich omdlałe pod ciężarem kamienia i naczyń rzadkiego wapna, słyszał stękanie, ciche westchnienia zamknięte w piersiach, zdołał nawet wmyśleć się w wiarę ich prostą, ledwie-ledwie otłuczoną jak tamte kamienie, a tak surowo mocną jak one. Dla wiecznego Boga dźwigali bryły na tylą wysokość, dla Niego złożyli nędzę swego bytu, krzywdę położenia, mękę ciała i ducha. Toteż w tych bulwach spał zaklęty talizman potu i łez owej trzody roboczej dawnego świata… Walizę ustawiono wreszcie na przednim siedzeniu i drynda ruszyła ku miastu. Pierwsza ulica wjazdowa posiadała te same jamy w bruku, te same do cna zdeptane chodniki, wygięte i spróchniałe parkany. W pewnym miejscu czerwienił się nowy dom piętrowy, jeszcze nie ukończony. Dorożkarz odwiózł Raduskiego przed bramę hotelu „Imperial”, zaspany lokaj wprowadził go do stancji zimnej jak psiarnia, a ponurej i złowrogiej niby jaskinia zbójów. Numer ten miał jeden tylko cenny przedmiot: zachlapanym swoim oknem spoglądał na basztę. Widać ją było całą w promieniach gasnącego słońca. Raduski stanął przy oknie i począł snuć dalszy ciąg swoich rozmyślań, a raczej fantastycznych marzeń o dawnym murze. Stał tam długo w przedziwnym zapomnieniu o wszystkim innym na świecie. Oczy jego patrzyły na „Starą przez pryzmat uczuć dzieciństwa, przez perspektywę wszystkich smutków i radości, których ta ruina była świadkiem i jak gdyby sędzią. Dusza wchodziła na nowo w jakieś niewysłowione z nią powinowactwo, w zakon braterski, którego istotne znaczenie, sens i wartość schowane były w ślepej skrytce serca, zamkniętej nawet dla niespracowanej badaczki, dla owego Żyda wiecznego tułacza – dla świadomości. Blaski słoneczne gasły na wyniosłych murach i znikały, jakby zstępując do grobów w czarnej ziemi wykopanych. Dzień zwolna wlewać się począł w noc szarą. Raduski wdział prędko swój lekki paltocik i ruszył na miasto. Ulice były puste, sklepy zamykano. Ciepłe przeciągi wiatru szły wzdłuż i w poprzek Łżawca, topiąc do reszty śnieg zmokły, czarny, obracając bruki w topiele i bagna. Na dachach, szczytach murów, między drewnianymi budowlami, w okolicy śmietników,i stajen wałęsała się para. Zewsząd leciały i płynęły strugi nie tyle wody, ile brudnej cieczy. Tam rynna, przed laty pęknięta, darzyła obfitą wilgocią ścianę przylegającą, i brzydka plama z odcieniem zielonkowatym niby głębokie rozranienie gnoiła się na froncie starego domu. Gdzie indziej spod urwanego tynku wyzierał znaczny plac rdzawych cegieł, jak żebra i wnętrzności awanturnika uszkodzone w nocnej bijatyce. Raduski zaglądał w pewne dziedzińce i sionki, które, wydawało się, noc ogarnęła na wieczne władanie. Ze szczególnym pietyzmem zwiedził podwórze, gdzie onego czasu grywał wekstrę. Brakowało tam aż do tej minuty kamieni, które wówczas wyrwano z bruku w celu oznaczenia met dla matki, rewizora i pitaków. Gdy stał na tym miejscu, zdało mu się, że w mury okalające z trzech stron podwórze bije dziecięcy krzyk towarzyszów i jego własny, że z drewnianej galerii biegnącej w okrąg dziedzińca słychać prędkie kroki uczennic, które tam mieszkały, dwunastoletnich boginek o długich, jedwabnych, płowych włosach, o cudownych lazurowych oczach, przeczystych jak toń krynicy… Dopiero co wypełniła serce po brzegi radość na widok tych miejsc, a oto już samej rzeczywistości było mu nie dosyć – szło dalej, w kraje wspomnienia, a stamtąd znowu dalej i dalej… Zmrok padał i ukrył w sobie cały Łżawiec od przedmieścia do przedmieścia. W krzywych ulicach i na rynkach płonęła gdzieniegdzie latarnia kopcąc bez ustanku, jakby to stanowiło jedyną jej rozrywkę w trakcie nudnej misji oświetlania dziur łżawieckich. Wszystkie sklepiki, nie wyłączając żydowskich, szczelnie zamknięto, wskutek czego ulice były podobne do korytarzy w katakumbach. Świeciło się jedynie w oknach mieszkań i Raduski wędrując w ciemności z zaułka w zaułek widział czasem jakiś profil albo cień kobiecy rysujący się na szybie, Każda z tych sylwetek przykuwała jego uwagę, ciągnęła myśli do mieszkań, przejmowała serce mazgajskim pragnieniem czułości. W mrocznych kątach włóczęga nasz potrącał od czasu do czasu jakiegoś człowieka, błagał o wybaczenie tej winy i szedł dalej. Z miejsc pryncypalnych odpłynął na przedmieście zwane Placem Targowym. Za czasów uczniowskich, przed piętnastoma laty, mieszkał był w tej okolicy. Znał tam każdą ruderę, każdą dziurę, każdy rów, znał przyległe pola, krzaki i las w sąsiedztwie. Pewien wyniosły punkt w tej stronie dawał widzieć „knieje niemrawskie oraz na dużej przestrzeni białą smugę szosy do domu idącą. Raduski minął ostatni budynek i wlókł się noga za nogą. Wiedział przecie, że ani lasu, ani odległej drogi nie zobaczy, chciało mu się jednak patrzeć z owego wzniesienia ku swej ojcowiźnie, w swoją własną noc… Drzewa wiekowej miejskiej alei skończyły się. Błotnista szosa ciągnęła stamtąd między głębokimi rowami w martwe grunta, nie ozdobiona ani jedną krzewiną. Strupieszały lód stał jeszcze na kałużach, ale już rozłaził się pod stopą. W bruzdach i kanałach szeptały cicho drobne ścieki wody. Z południowej strony tchnął ciepłem dobry wietrzyk, ogrzewający nie tylko ziemię, ale i biedne serce ludzkie. Raduski przeżywał istotnie rozkoszną chwilę. Wybaczył życiu wszystkie zniesione cierpienia, nie lękał się przyszłych, czuł, jak mocno spojony jest z owym dawnym uczniakiem, o którym tegoż dnia sądził, że nic z nim samym nie ma wspólnego. Rozpychała mu piersi fizyczna i duchowa satysfakcja wędrowania w ciemną noc przez głuche poła. Ileż to razy chodził tą drogą latem i zimą, niosąc w sobie zupełnie tę samą uciechę! Obecna była tylko daleko głębsza i większa. Jak nigdy czuł się na siłach do zaczęcia nowego życia, do pracy podwójnej, potrójnej, z czterykroć mocniejszym uporem miłości. Plany, dawno, całymi okresami czasu roztrząsane, w tym momencie staliły się, przeistaczały prawie w czyny jak żelazo młotem obrobione, skoro je nareszcie cisnąć w wodę. Gdy tak szedł głęboko w sobie zatopiony, usłyszał raptem na drodze i obok wśród pola chyże kroki. Stanął i patrzał w ciemność. Wtem prędzej uczuł, niż dostrzegł przed sobą wysokiego człowieka.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Promien-ebookRO/p02010180i020" target="_blank" title="Promień [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Promień [Stefan Żeromski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Co jest potrzebne do złożenia zamówienia na wizualizację? — Incisive Studio Incisive Studio\nJeśli pierwszy raz zamawiasz wizualizację 3D, lub chcesz poznać proces jej powstawania, ten tekst jest dla Ciebie!\nProces wykonania wizualizacji architektonicznych jest złożony i postępuje w kilku następujących po sobie etapach. Żeby uniknąć zbędnych poprawek i niedopowiedzeń w późniejszych fazach projektu, dobrze jest przekazać pełny zakres informacji o tym, co dokładnie będziemy tworzyć.\n1. Projekt lub zwymiarowany szkic\nPodstawą do stworzenia wizualizacji 3D, jest wykonanie modelu, czyli bryły budynku lub kilku budynków jeśli tworzymy np. osiedle. Model powstaje na podstawie projektu architektonicznego lub szkiców koncepcyjnych, zależnie od tego, na jakim etapie powstawania projektu wykonujemy wizualizację.\nNiektórzy architekci przekazują wraz z projektem model 3D budynku. Jego przekazanie jest ułatwieniem i przyspiesza cały proces. Bywają jednak sytuacje, w których budynek należy wymodelować na nowo, ze względu na występujące nieprawidłowości przy eksporcie z programu do programu u różnych producentów oprogramowania. Tym niemniej, przemodelowanie istniejącej bryły działa na korzyść projektu.\n3. Cel wizualizacji\nGłównym celem wizualizacji jest prezentacja. Jednak w myśl powiedzenia, że obraz znaczy 1000 słów, będziemy się starać opowiedzieć tym obrazem pewną historię. Dlatego jak najlepiej chcemy poznać kontekst nowo wybudowanej nieruchomości. W przypadku domku jednorodzinnego prezentujemy inną myśl niż w przypadku 16 piętrowego biurowca.\nCo więcej informacja ta jest nie bez znaczenia, dla późniejszego użycia. W przypadku gdy materiał będzie prezentowany tylko i wyłącznie w internecie, nie ma potrzeby renderować sceny w szalenie dużej rozdzielczości. Jeśli jednak materiał posłuży również do druku, możemy zaplanować jego wielkość wcześniej.\n4. Referencje czyli przykłady\nJeśli znasz już stylistykę w której chciałbyś/chciałabyś utrzymać wizualizację projektu, pokaż nam ją. My również musimy sobie wyobrazić jak budynek ma wyglądać, w jakiej scenerii być osadzony, czy jaka pogoda ma panować w wykreowanym świecie. Dobrą praktyką jest wysłanie nam przykładów np. znalezionych w internecie lub w czasopismach.\n5. Ilość rzutów i kąty widzenia\nO ile zbudowanie podstawowej bryły budynku jest podstawą do stworzenia jakiejkolwiek wizualizacji 3D, to każdy kolejny widok wymaga dopracowania. Rendering, czyli produkcja obrazu i jego późniejsze doprowadzenie do finalnego obrazu jest długotrwałym procesem, który niezależnie od sceny, wymaga wielu testów dotyczących ustawień oświetlenia, kamery i parametrów programów renderujących. Dlatego koniecznym jest wskazanie, ile potrzebujemy ujęć i z której strony. Może będą to rzuty z lotu ptaka, a może animacja z perspektywy przechodnia… wybór należy do Ciebie.\nWizualizacja, wizualizacji nie równa, a jej koszt jest uzależniony od wielu czynników. Jako pasjonaci, skupiamy się na dostarczaniu klientom najlepszej możliwej jakości, co siłą rzeczy wiąże się z pewnymi kosztami (m.in. czas i koszt wykonania lub zakupu modeli i tekstur, praca nad otoczeniem itp.). Jeśli pozostałe informacje nie są na samym początku doprecyzowane, pomocne staje się podanie budżetu na wizualizacje. Dzięki tej wiedzy, możemy jak najlepiej dopasować swoje możliwości, żeby pokazać najważniejsze cechy nieruchomości i jak najlepiej ją zaprezentować mieszcząc się w wymienionych wcześniej kosztach. Pamiętaj, że gramy po jednej stronie.\nKażdy projekt jest inny i wymaga indywidualnego podejścia. Przekonaliśmy się o tym na przestrzeń lat wykonywanych zadań dla klientów indywidualnych i firm. Powyższa lista to pewne elementy, które chcielibyśmy otrzymać przy zapytaniu. Wiemy że w zależności od projektu, dokumentacja może być złożona, niekompletna, lub pozostawiać nam większe pole manewru.\nNiezależnie od tego co już masz przygotowane, skontaktuj się z nami, a odpowiemy i doradzimy jeśli masz jakiekolwiek pytania. ➔


Mirosław Okniński odpowiedział szefowi KSW, Martinowi Lewandowskiemu. Poszło o raka [WIDEO] - Super Express\nMirosław Okniński odpowiedział szefowi KSW, Martinowi Lewandowskiemu. Poszło o raka [WIDEO]\nAutor: SE / Instagram Mirosław Okniński i Martin Lewandowski\nGościem najnowszego odcinka vloga Andrzeja Kostyry był weteran polskiego MMA i znany szkoleniowiec mieszanych sztuk walki, Mirosław Okniński. Były trener Mariusza Pudzianowskiego czy Łukasza "Jurasa" Jurkowskiego, a obecny Szymona Kołeckiego opowiedział o jego umiejętnościach i o tym jak daleko może zajść. Podczas wywiadu postanowił też przyznać, jak wyglądają jego relacje z szefami KSW, Martinem Lewandowskim i Maciejem Kawulskim.\nMirosław Okniński jest jednym z tych, którzy zapoczątkowali MMA w Polsce i brał udział w rozwoju największej federacji w naszym kraju. Pod banderą KSW walczył jeden z jego byłych już podopiecznych, Mariusz Pudzianowski czy Łukasz "Juras" Jurkowski. Drogi trenera, KSW i zawodników jakiś czas temu się jednak rozeszły. - Chyba nie jesteście w najlepszych stosunkach? - zapytał o Macieja Kawulskiego dziennikarz "Super Expressu" Andrzej Kostyra. - Dojrzeliśmy do tego, żeby być w dobrych stosunkach. Szczególnie po mojej chorobie, bo przechodziłem nowotwór, prawie nie umarłem, bo miałem sepsę. W tym momencie z Maćkiem się pogodziliśmy - powiedział Mirosław Okniński. Po chwili dodał jednak, że sytuacja ma się zupełnie inaczej z Martinem Lewandowskim. Dlaczego? Sprawdźcie w powyższym materiale wideo!


Megry.tk – Strona 2 – Serwis z artykułami o wszystkim.\nInternet Sztuczna inteligencja Wirus\nNajnowsze informacje podane przez chińskie służby medyczne, łączna ilość osób zarażonych koronawirusem na świecie wynosi ponad 83 tysiące. Aby skutecznie walczyć z wirusem, rządy i organizacje sięgają po najnowsze dostępne technologie, w tym po sztuczną inteligencję i towarzyszące jej narzędzia…\nDuża ilość gier na steam w darmowym weekendzie!\nNowy darmowy weekend, pełno gier, koniecznie sprawdź jakie!\n10G – Szerokopasmowy internet przyszłości\nSieć 10G niebawem odegra ważną role w naszym życiu Ilości przetwarzanych danych oraz urządzeń podłączanych w naszych domach do internetu wzrasta (szacuje się, że do końca 2020 roku, przeciętne gospodarstwa domowe będą zawierać ~50 urządzeń podłączonych do sieci), zwiększa się…\nSpider-Man Uniwersum 2 – kolejna część rewelacyjnej animacji, wiemy kiedy trafi do kin.\nSpider-Man Uniwersum 2 trafi na kinowe ekrany, wiemy kiedy!\nGoogle Chromecast – Co to jest? Na co pozwala?\nGoogle Chromecast to urządzenie, który wniesie twoje życie na wyższy poziom. Google Chromecast – urządzenie, które pozwoli Ci bezprzewodowo przesyłać treści z Twojego urządzenia z systemem Android lub iOS. Możesz udostępnić treść z tego urządzenia wprost na swoim telewizorze. Co…\nWytwórnia Bizzard zapowiedziała kolejną część Overwatch.\nWytwórnia Bizzard oficjalnie zapowiedziała kolejną część gry Overwatch.\nUrządzenie pozwalające ominąć reklamy w telewizji.\nWłasne statusy na discordzie!


Olympus DM-550 oraz DM-450: Wysokiej jakość nagrania dźwiękowe, muzyka i inne możliwości.\nDysponujący najnowszą technologią przetwarzania dźwięku nowe dyktafony Olympus DM-550 oraz DM-450 przekazują w Twoje ręce najwyższą jakość zapisu. Modele te zarejestrują każdy szczegół, abyś nie obciążał swojej pamięci, a w przerwach pozwolą Ci relaksować się ulubioną muzyką, książkami audio czy podcastami. Poza wspaniałą stylistyką i przystępną ceną, modele te oferują przede wszystkim niesamowitą jakość nagrywania i odtwarzania, z jakiej znany jest Olympus. Wersja DM-550 może nawet po-szczycić się linearnym zapisem PCM. Nawigacja po funkcjach jest niezwykle prosta za sprawą przewodnika głosowego oraz wielojęzycznego menu. Ponadto, 51 godzinna żywotność baterii, technologia oszczędzania baterii oraz funkcja ładowania poprzez USB sprawiają, że zasilania raczej Ci nie zabraknie. Wraz z szeregiem praktycznych akcesoriów oraz oprogramowaniem Olympus Sonority, nowe modele stają się idealnym towarzyszem rejestrowania wszystkich ważnych chwil - zarówno spotkań biznesowych w biurze, jak i wykładów na au-li. Pełne możliwości i przystępne cenowo modele DM-550 oraz DM-450 trafią do sprzedaży w połowie sierpnia 2009.\nTrwałe i lekkie modele Olympus DM zostały zaprojektowane zarówno z myślą o ludziach biznesu, jak i studentach. Ich precyzyjne przyciski z wyczuwalnymi dotykiem oznaczeniami, intuicyjna obsługa oraz menu z przewodnikiem głosowym sprawiają, że nawet osoby niedowidzące mogą z powodzeniem nagrywać przebieg spotkań oraz osobiste notatki. Zaś w wolnych chwilach, każdy może relaksować się przy muzyce czy ulubionych podcastach.\nModele DM-550 oraz DM-450 oferują cały szereg inteligentnych i praktycznych funkcji: wzbogacające jakość nagrań filtry odcinające niskie częstotliwości, znaki indeksu oraz znaczniki czasowe, oddzielne, ułatwiające zarządzanie plikami foldery dla nagrań dźwiękowych, muzyki i podcastów, różne funkcje powtarzania, a także regulowaną prędkość odtwarzania. Wyrazisty, podświetlany ekran LCD ułatwia sprawdzanie poziomu zapisu, zaś technologia wzbogacania dźwięku Euphony zapewnia bardziej realistyczne odtwarzanie nagrań.\nUchwycenie każdego detalu jest proste dzięki wbudowanym, eliminującym zakłócenia mikrofonom stereofonicznym oraz opcjonalnemu pilotowi zdalnego sterowania, który pozwala na uruchamianie i zatrzymywanie nagrań na odległość. Co więcej, mając do dyspozycji trzy poziomy czułości mikro-fonu adresowane dla różnych źródeł dźwięku można uzyskiwać doskonałą jakość nagrań. Miłośnicy muzyki oraz książek audio docenią z pewnością możliwość odtwarzania formatów WAV, WMA oraz MP3. Natomiast Ci, korzystają z podcastów zyskują także nie lada gratkę: praktyczny przycisk podcast pozwala na automatyczne odbieranie podcastów. Dla wygody, obydwa modele dysponują funkcją monitorowania nagrywania, oferują różnorodne formaty zapisu, a poprzez kompatybilność z kartami microSD / microSDHC dają nieograniczone miejsce do rejestrowania nagrań.\nPosiadając 4GB pamięć dyktafon DM-550 pozwala na zarejestrowanie setek plików. Można je zapisywać i katalogować w wielu folderach. Pliki można nawet dzielić, a w przypadku nagrań zarejestrowanych w formacie PCM możliwe jest kasowanie wybranych fragmentów nagrań. Praktyczna funkcja odtwarzania początków plików ułatwia wyszukiwanie określonych nagrań. Jest to poręczne również wtedy, gdy rejestrujemy dźwięk we wspaniałej jakości linearnego zapisu PCM porównywalnego z płytą CD. Co więcej, elegancki metalowy dyktafon DM-550 pozwala na manualne sterowanie poziomem nagrywania zapewniając w ten sposób dodatkową kontrolę nad realizacją zapisu.\nAtrakcyjny srebrny dyktafon DM-450 jest przystępnym wysokiej jakości towarzyszem. Książki audio, pliki MP3, podcasty czy też notatki ze spotkań wszystko to swobodnie zmieści się w 2GB pamięci. Wszechstronne formaty nagrywania gwarantują bezstresowe korzystanie z nagrań dźwiękowych.\nCałkiem nowe oprogramowanie Olympus Sonority\nWraz z wprowadzeniem modeli DM-550 oraz DM-450, Olympus prezentuje oprogramowanie Sonority – nową aplikację do zarządzania nagraniami. Nowe oprogramowanie Sonority pozwala na efektywne zarządzanie plikami dźwiękowymi, udostępnia szereg funkcji edycyjnych oraz usług internetowych, takich jak Informacje RSS oraz Kanały podcastów. Sonority zwiększa funkcjonalność dyktafonów DM-550 oraz DM-450 poprzez automatyczne aktualizacje i upgrade’y oraz zarządzanie pobieranymi materiałami. Dodatkowo online można zakupić wersję „plus”, a pozwala ona na dostosowanie do własnych potrzeb menu dyktafonów DM-550 oraz DM-450, jak również zapisywanie dysków Audio CD oraz MP3.\nMożna też zakupić dodatki do edycji muzyki, które udostępniają między innymi ponad 20 dodatkowych zaawansowanych efektów oraz obsługę wielu ścieżek. Nowe rozwiązanie do zarządzania nagraniami dźwiękowymi jest kompatybilne zarówno z systemem operacyjnym Windows, jak i Macin-tosh.\nNowe modele DM charakteryzują się niezwykle długą żywotnością baterii – do 51 godzin – a także udostępniają cały szereg jakości nagrywania, które można dobierać zależnie od potrzeb rejestrowania dźwięku. Dla wygody obsługi menu dyktafonów zostało przygotowane w sześciu wersjach językowych, zaś przewodnik głosowy tych kompatybilnych z komputerem modeli dostępny jest w 17 językach.\nDysponując całym szeregiem praktycznych akcesoriów oraz bogatymi funkcjami modele DM-550 oraz DM-450 są doskonałe dla aktywnych i mobilnych użytkowników. Sprzedawane wraz z oprogramowaniem Olympus Sonority nowe dyktafony będą dostępne od połowy sierpnia 2009.\nPodstawowe funkcje i właściwości modeli Olympus DM-550, DM-450:\nWysoka pojemność zapisu (wbudowana pamięć): 4GB (DM-550) 2GB (DS-450)\nGniazdo kart MicroSD/microSDHC dla rozszerzenia pojemności pamięci\nRóżnorodne opcje jakości nagrywania:\tMono: LP, SP, HQ\tStereo: STSP, STHQ, STXQ\tLinearny PCM 44.1/48kHz 16bit (tylko DM-550)\nRóżne formaty nagrywania i odtwarzania\nMikrofony stereofoniczne obniżające poziom zakłóceń\nWzbogacony system przewodnika głosowego (poza głosowym me-nu): przekazuje informacje o stanie baterii oraz odtwarzaniu ze skanowaniem początków nagrań, prowadzi użytkownika poprzez proces ustawień\nProste użytkowanie: duży, podświetlany ekran LCD o wysokim kontraście oraz niezwykle precyzyjne przyciski\nZaawansowane opcje Euphony: rozszerzają przestrzeń dźwiękową, aby zapewnić bardziej realistyczne odtwarzanie nawet w słuchawkach\nOprogramowanie Olympus Sonority: odtwarzanie, katalogowanie oraz edycja plików po przeniesieniu ich do komputera osobistego.\nFunkcja podcastów z zakładkami dla wygodnego zatrzymywania i wznawiania odsłuchiwania\nPrędkość odtwarzania regulowana w zakresie 50-200%\nProste zarządzanie: pięć folderów zapisu plus folder muzyczny (do 128 wiadomości w folderze) oraz folder podcastów, a także automatyczna archiwizacja i synchronizacja\nDłuższa żywotność: dwa akumulatory AAA zapewniają do 20 godzin odtwarzania i do 51 godzin nagrywania w trybie LP, umieszczone w dyktafonie akumulatory można ładować poprzez kabel USB (opcjonalnie dostępny zasilacz sieciowy)\nPrzygotowane na szybki transfer: wymiana plików z komputerem osobistym poprzez interfejs Hi-Speed USB 2.0\nWięcej możliwości: dostępny jest cały szereg dodatkowych akcesoriów\nWymagania dotyczące komputera osobistego z systemem Windows:\nProcesor: 32 bitowy (x86) 1GHz lub wyższa częstotliwość zegara bądź procesor 64 bitowy (x64)\nWolne miejsce na twardym dysku: 300MB lub więcej\nNapęd: 2x lub szybszy napęd CD-ROM, CD-R, CD-RW, DVD-ROM\nKarta dźwiękowa: Creative Labs Sound Blaster 16 lub inna w 100% kompatybilna karta dźwiękowa\nPort USB: jeden wolny port USB\nMonitor: 1024 x 768 pikseli lub więcej, 65,536 kolorów lub więcej\nMicrosoft Internet Explorer 6.0 lub nowsza wersja przeglądarki\nUwaga: porty USB nie są obsługiwane w systemie operacyjnym Windows 95 oraz w upgrade’ach z Windows 95\nWymagania dla komputerów Macintosh:\nMac OS X 10.4 plus\nProcesor: PowerPC G5 lub Intel Multicore 1.5 GHz oraz o wyższych częstotliwościach\nMonitor: 1024 x 768 pikseli lub więcej, 32,000 kolorów lub więcej\nMacintosh Safari 2.0 lub nowsze wersje


Recenzja Call of Duty: Modern Warfare - jest dobrze, ale bez rewolucji PS4 (Modern Warfare PS4) - recenzja - strona: 3 | MiastoGier.pl\nObserwujMam (3)Gram (0)Ukończone (3)Kupię (1)\nCall of Duty: Modern Warfare (PS4) - recenzja gry\nbigboy177 @ 03.11.2019, 18:09\nTryb multiplayer do pewnego stopnia da się jednak naprawić. Twórcy muszą poświęcić więcej czasu na to, by odpowiednio wszystko zbalansować, a wówczas sieciowa rywalizacja nabierze rumieńców. Szczególnie, że jej otoczka jest wykonana należycie. Sprawdza się rozwój postaci, a system modyfikowania broni jeszcze nigdy nie był tak rozbudowany. Dzięki niemu da się nie do poznania zmienić posiadaną giwerę, przystosowując ja do własnych predyspozycji. Pozostaje wyczekiwać na aktualizację – wierzę, że Infinity Ward sporo dzięki nim będzie w stanie zmienić, oby tylko na lepsze.\nZmiany in plus widać już teraz w oprawie audio-wizualnej. Deweloperzy wreszcie stworzyli swoje dzieło na nowym silniku graficznym (przygotowanym po części przez polski oddział Infinity Ward) i choć nadal nie generuje on oprawy mogącej konkurować z serią Battlefield, postęp dostrzec można bez wysiłku. Szczególnie dobrze prezentuje się oświetlenie oraz cienie – dynamicznie nakładające się na siebie i nadające wybuchom, dymowi czy mgle realistycznego charakteru. Podrasowano także modele postaci oraz szczegółowość poziomów. Jedyne czego nie zmieniono to fizyka, która nadal jest raczej mizerna. Zniszczyć można tylko niektóre elementy wystroju, a destrukcja nigdy nie jest jakoś szczególnie imponująca.\nImponuje natomiast udźwiękowienie. Niezależnie od tego, czy mówimy o dialogach, muzyce czy efektach specjalnych – wszystko zrealizowano bezbłędnie. Najwięcej pochwał należy się jednak ludziom odpowiedzialnym za efekty, czyli wybuchy, wystrzały, przeładowywanie itd. Mamy do czynienia w tym przypadku z najwyższą, nieosiągalną przez większość konkurencji, jakością.\nPodsumowując, Call of Duty: Modern Warfare to jedna z najlepszych części cyklu, ale nie mówiłbym tu w żadnym razie o rewolucji. To wciąż mniej więcej te same rozwiązania, koncepcje i tryby zabawy. To nadal również względnie taka sama jakość oprawy wizualnej (po liftingu, można rzec). Jeśli kupujecie wszystko z serii Call of Duty, także i tym razem możecie się zdecydować. Jeśli cykl Was znużył, najnowsza część tego nie zmieni. Jeśli zrobiliście sobie kilkuletnią przerwę i rozmyślacie nad powrotem, możecie dać projektowi Infinity Ward szansę. To bardzo kompetentny, nastawiony na zręczność, pierwszoosobowy shooter, który powinien przypaść do gustu każdemu fanowi gatunku.\nCall of Duty: Modern Warfare jest ładniejsze od poprzedników, ale wciąż brzydsze od Battlefielda.\nNie sposób do czegokolwiek się przyczepić.\nFabuła zasługuje na piątkę, ale multiplayer został opanowany przez kamperów, za co gra dostaje spory minus.\nMisje w trybie Spec Ops mają potencjał. Szkoda, że póki jest tylko jedna. Reszta to w zasadzie stare dobre Call of Duty.\nDestrukcja wciąż jest słabiutka. Widać pozytywne zmiany w systemie strzelania.\nCall of Duty: Modern Warfare to kolejna odsłona słynnego cyklu i ponownie marka w zasadzie stoi w miejscu. Delikatny krok do przodu zaliczyła grafika, ale nie sposób mówić o jakiejkolwiek rewolucji.\nScreeny z Call of Duty: Modern Warfare (PS4)\n0 kudosbalic87 @ 12:19, 04.11.2019\nSzkoda ze nie ma wiecej map w trybie przetrwanie gdzie mozna bylo bic wlasne rekordy w liczbie przebytych fal.\nWzgledem MW3 gdzie bylo ich az 16 zaledwie 3 mapy to wielkie nieporozumienie !\nZastanawia mnie to kogo ma przyciagnac exclusywnosc na ten wlasnie model zabawy na PS4, bo co ktos mialby kupic specjalnie konsole sonego dla tych marnych kilku map ? :/\nEch mam nikla nadzieje ze moze w tych przyszlych darmowych DLC postaraja sie to poprawic bo inaczej nici z dobrej zabawy jak sprzed lat...\n0 kudosfrycek88 @ 19:28, 04.11.2019\nMi się wydaje że oni w tej marce, nigdy nic nie wymyślą. Gra się sprzedaje, targetem i tak zawsze będą miłośnicy trybów wieloosobowych, więc w singlu też nic nie zrobią. Grunt by gra się sprzedawała.\n0 kudosDirian @ 20:06, 04.11.2019\nZapewne kolejne mapy będą dodawane w ciągu kolejnych miesięcy - podobno za free. Tak jak w BFV. Rozwiązanie oczywiście głupie bo wydawca chwali się, że rozdaje nam content za darmo, tylko co z tego, skoro powinien być on dostępny od początku.\nCałkiem solidna kampania singlowa.\nMultiplayer ma potencjał.\nWreszcie mamy nowy silnik graficzny.\nUdźwiękowienie jest nie do podrobienia.\nSpec ops jest mocno niedopracowany i wybrakowany.\nSieciowe współzawodnictwo wymaga balansu.\nSilnik graficzny niby nowy, ale postęp w oprawie jest raczej umiarkowany.


Spacer po Nowej Hucie z książką – literackie oblicze robotniczej dzielnicy Krakowa - mojewirtualnemiasto.pl\nEdyta Świętek – Spacer Aleją Róż\nAutorka powieści obyczajowych Edyta Świątek w latach 2017-2018 wydała pięciotomową serię „Spacer Aleją Róż”. Opowiada ona o losach rodziny Szymczaków, którzy w 1949 roku zostali ograbieni z majątku we wsi Pawlice i zmuszeniu do zamieszkania w świeżo powstającej dzielnicy Krakowa – Nowej Hucie. Akcja poszczególnych części ukazuje wydarzenia historyczne i realia życia w najmłodszej dzielnicy Krakowa od momentu jej budowy do wczesnych lat 90. Tytułowa Aleja Róż to jedna z głównych nowohuckich ulic. Zawsze była ona obsadzona kwiatami, od których wzięła swoją nazwę, choć dziś ich obecność jest już symboliczna.\nAgnieszka Gaj – Przewodnik po Krakowie – Nowej Hucie\nRyszard Kapuściński – To też jest prawda o Nowej Hucie\nPolecamy hotel Best Western Kraków – zarezerwuj nocleg na urlopowy wyjazd!\nRenata Radłowska – Nowohucka telenowela\nPaweł Majka – O jednomyślnych\nChcesz więcej inspiracji o ciekawych miejscach w Nowej Hucie? Zerknij na artykuł: Odkryj podziemne schrony w Nowej Hucie.\nPodróżnicze pomysły znajdziesz również na: https://www.gorlice.info.pl/