Błyskawiczne pożyczki Provident w Sianowie nawet bez BIK. Dla wszystkich online lub z dostawą do domu. Tania, szybka chwilówka Provident – Sianów w 15 minut “od ręki” bez zbędnych procedur dla bezrobotnych i zadłużonych.\nPożyczka w Provident Sianów\nProvident Sianów jest międzynarodową firmą, która oferuje obszerne usługi z zakresu finansów. Korzenie jej sięgają już 1880 roku. Provident jest notowany na Londyńskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Obecny jest w różnych stronach Europy, między innymi: w Czechach, Polsce, Rumunii, Słowacji czy na Węgrzech. Działa również w dwóch rejonach Meksyku. Firma zasłynęła z indywidualnego oraz rzetelnego podejścia do klienta. Provident Sianów jako pierwszy w tych krajach umożliwił tak wygodne rozwiązanie dla swych klientów, jakim są pożyczki udzielane “od ręki” w mieszkaniach swoich pożyczkobiorców. Na naszym rynku instytucja ta działa już 15 lat. Providentowi Polska zawierzyło już miliony Polaków, a ich ilość ciągle wzrasta. Provident w Sianowie funkcjonuje według solidnych, rzetelnych zasad, a wszystkie oddziały funkcjonują w oparciu o identyczne standardy. Współpracuje z kilkoma tysiącami Przedstawicieli na terenie całego kraju. Aby zagwarantować jak największe bezpieczeństwo, prowadzi spis planu wizyt własnych klientów. Jest dodatkowo w ciągłych, stałym kontakcie ze swoimi Przedstawicielami i Pracownikami. Jednostka, aby w największym stopniu ułatwić swoim klientom uzyskanie jakże ważnego wsparcia finansowego w tak ciężkich czasach, uprościła własne procedury do koniecznego minimum. Specjalizuje się w udzielaniu pożyczek gotówkowych Sianów, które można nawet zaciągnąć przez internet, bez potrzeby wychodzenia z domu.\nChwilówka Provident w Sianowie\nProvident Sianów to instytucja, która za nadrzędny cel stawia sobie potrzeby własnych klientów. Zależy jej przede wszystkim na budowie i utrzymywaniu długofalowych relacji. Dlatego przedkłada uczciwe, czytelne zasady i bezzwłoczne rozwiązania finansowe. Provident Sianów w swoim funkcjonowaniu kieruje się przede wszystkim sumiennością i etyką, dlatego cieszy się tak wielkim zainteresowaniem. Liczby nie kłamią. Providentowi Polska zawierzyło aż 3 500 000 klientów. Tanie chwilówki w Provident Sianów cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem Polaków. Wyróżnia go indywidualne podejście do każdego klienta. Kieruje się przede wszystkim szacunkiem do innych ludzi oraz ich cennego czasu. Motto firmy to: “Traktuj innych, tak jakbyś sam chciał być traktowany”. Przestrzeganie fundamentalnych norm kultury osobistej i respektowanie praw naszych klientów – to dla Providenta jest najważniejsze. Firma jest odpowiedzialna za swoje działanie jak i jego skutki wobec swoich klientów, ale i partnerów, pracowników czy akcjonariuszy. Dotrzymuje w każdej sytuacji słowa oraz działa przede wszystkim w oparciu o interesy klientów. Provident w Sianowie kieruje się zrozumiałymi zasadami, pozbawionymi jakichkolwiek kruczków lub wątpliwości. Klienci mogą mu zaufać, bez ponoszenia najmniejszego ryzyka, gdyż klient dla Provident Polska Sianów to priorytet.\narchi 17 lipca 2013 w 11:56\nWitam. Pracuję w Sianowie, pilnie potrzebuję najlepszej pożyczki z pominięciem zastawu na ruchomości, najlepiej od osób prywatnych rzędu 2,7TYŚ zl. Czy istnieje prywatna firma z Sianowa, która mogłaby pożyczyć mi pieniądze? ? pozdrawiam\nmroberto34 23 lipca 2013 w 10:44\nMam duży problem. Chodzi o to, że potrzebuję pożyczyć średnią kwotę pieniędzy. Chodzi mi o pożyczkę na całkowitą sumę 6,900zl. Niestety nie mogę iść do banku, nie posiadam zdolności kredytowej. Myślałem o parabanku lub pożyczce prywatnej. mieszkam w woj zachodniopomorskim (Sianów) Są tutaj osoby, które wiedzą może gdzie w woj zachodniopomorskim mogę taką dostać?? Pzdr


Bentley Blower - Nowe jak stare - Movendus\nUważacie, że nie da się kupić nowego wozu z lat 30.? Nic bardziej mylnego – oto Bentley Blower A.D. 2020.\nJak to możliwe? Ano tak, że brytyjska firma postanowiła zbudować 12 egzemplarzy swej niegdysiejszej gwiazdy wyścigów. Skonstruowany na bazie modelu 4 ½ litre Bentley Blower powróci po 90 latach. Oczywiście Bentley nie jest pierwszą firmą, która wpadła na taki pomysł. Na pewno słyszeliście już o świeżo wyprodukowanych Aston Martinach Jamesa Bonda, czy nowych–starych Jaguarach. W takim wypadku zawsze pojawia się problem jak sklasyfikować taki samochód. Replika? Kontynuacja produkcji? Kopia? I chyba nie ma na to dobrej odpowiedzi.\nBentley 4½ litre powstał w połowie lat 20. jako następca modelu 3 litre. Zamontowano w nim silnik, który powstał przez obcięcie dwóch cylindrów z jednostki napędowej flagowca – 6½ litre. Auto okazało się doskonałym wyścigowcem – cywilna wersja generowała 110 KM, wyścigowa – 20 więcej. Przy masie na poziomie 1,5 tony stawiało go na niezłej pozycji. W 1928 roku 4½ litre powtórzył sukces poprzednika wygrywając 24h Le Mans. Założyciel i szef firmy Walter Owen Bentley chciał w wyścigach mocniejszego auta – co według niego oznaczało – większego. Wystawiono wiec tzw. Speed Sixa zbudowanego na 6½ litre. To wzbudziło żarty w sportowym towarzystwie. Ettore Bugatti miał mówić o Bentleyach, że są najszybszymi ciężarówkami świata.\nNie mógł tego słuchać Tim Birkin – jeden z kierowców Bentleya nazywanych „Bentley Boys”. Zaproponował szefowi doładowanie 4½ litre sprężarką Rootsa. Gdy ten odmówił przerabiania skonstruowanego własnoręcznie silnika, Birkin postanowił działać sam. Namówił dwóch inżynierów: Clive’a Gallopa oraz Amhersta Villersa do skonstruowania doładowanej wersji 4½ litre. Sprężarkę umieszczono przez silnikiem przekazując na nią moc bezpośrednio z wału korbowego. Stąd też wzięła się nazwa wozu – Bentley Blower (blower – z ang. „dmuchacz”). Birkin dodatkowo przekonał, nadal niechętnego do jego pomysłu Bentleya, do wyprodukowania 50 sztuk Blowerów, tak aby spełnić wymóg homologacyjny do Le Mans. Niestety ze względu na problemy finansowe i sprzedaż firmy Rolls Royce’owi, Blowery nie odniosły sukcesów w wyścigach. Po latach uważane jednak są za najwspanialsze samochody które wyszły z warsztatów w Crewe.\nGdy teraźniejszość spotyka przeszłość\nPo 90 latach firma postanowiła wskrzesić legendę. Powstał właśnie prototyp – „Car Zero” który ma służyć testom i sprawdzeniu go przed produkcją „seryjną”. Ta ma opiewać na aż 12 sztuk. Mimo produkcji w XXI wieku samochody zostaną zbudowane według klasycznych metod. Z jednym wyjątkiem: skanowania przestrzennego. Rozebrano jeden z oryginalnych samochodów z zespołu Tima Birkina i każdy jego element zeskanowano cyfrowo. Wyniki tych badań połączona z zachowanymi rysunkami technicznymi oraz zdjęciami. Dopiero na podstawie tak skompletowanej dokumentacji przystąpiono do ręcznej produkcji prototypu.\nSprawa nie była prosta, bowiem odpowiednich rzemieślników jest coraz mniej. Fabryka Bentleya produkująca w technologii XXI wieku nie ma tego typu fachowców. Dlatego w budowie Car Zero uczestniczyły firmy o długoletnich tradycjach. Elementy sprężarki i chłodnicę wykonali w Vintage Car Radiator Company, podwozie zaś w Israel Newton & Sons Limited, która od 200 lat zajmuje się kształtowaniem stali. Resory wykonali zaś w Johns Springs Ltd, kuźni z 75-letnią tradycją. Całość, wraz z drewnianym nadwoziem spod ręki Lomax Coachbuilders i ekspertów Mullinera, złożono w fabryce w Crewe. Na pierwszą przejażdżkę nowy Bentley Blower został wyprowadzony przez Adriana Hallmarka, prezesa Bentley Motors. Samochód przejechał Pyms Lane – ulicą biegnącą przez teren zakładów. Okazja byłą nie byle jaka – ulicę zamknięto dla ruchu w związku z rozbudową campusu firmy w Crewe.\nTeraz Bentley Blower Car Zero przejdzie testy. I to srogie testy. Ludzie z Crewe planują wypróbować prototyp w każdy warunkach przejeżdżając nim 35 tysięcy kilometrów. Z tego 8 tysięcy po torach wyścigowych. Producent chce być pewien, że współczesny klasyk nie zawiedzie w takich imprezach jak Mille Miglia czy Rajd Pekin–Paryż. W programie jest przewidziane również empiryczne sprawdzenie prędkości maksymalnej.\nDżentelmeni o pieniądzach…\nNa koniec kubeł zimnej wody na głowę: powstanie 12 sztuk, które zostaną sprzedane przed rozpoczęciem produkcji. O cenie również nic nie wiadomo, ale zapewne Bentley wie, kogo zapytać o chęć zakupu takiego wozu. Pytanie o cenę przy takiej rozmowie jest co najmniej niestosowne. Nie zmienia to faktu, że każdy zdąży jeszcze napisać list do św. Mikołaja, a ten niesamowity gość z Laponii może zupełnym przypadkiem znajdować się liście 12 szczęśliwców…\nZdjęcia: Bentley Motors Ltd\nNastępny artykuł#roadtrip: Norda, część 2 – na zachód


Szkoła uwodzenia Ryan Phillippe skrępowany scenami seksu | Prime Movies\nRyan Phillippe i Reese Witherspoon nie chcą, by ich dzieci zobaczyły “Szkołę uwodzenia”\nRyan Phillippe nie chce, by jego dzieci odkryły film “Szkoła uwodzenia” z jego udziałem. Jest skrępowany na myśl o zawartych w nim scenach seksu.\nSzkoła uwodzenia Ryan Phillippe skrępowany scenami seksu / Foto AZN: Columbia, Sony Pictures, Original Film\nRozpoczęto prace nad serialem “Cruel Intentions”, który będzie adaptacją klasycznego filmu młodzieżowego “Szkoła uwodzenia” (1999). Komediodramat sprzed ponad dwudziestu lat opowiadał o bogatym i zdemoralizowanym rodzeństwie należącym do nowojorskiej elity. Okazuje się, że główni aktorzy, Ryan Phillippe i Reese Witherspoon, nie chcą, by obraz poznały ich dzieci. Phillippe uznał, że “Szkoła uwodzenia” to “pikantny” film.\nSzkoła uwodzenia Ryan Phillippe skrępowany scenami seksu\nRyan Phillippe i Reese Witherspoon byli małżeństwem w latach 1999-2007. Mają dwoje dzieci – córkę (ur. ’99) i syna (ur. 2003). Phillippe rozmawiał niedawno z serwisem “E! Online”, któremu wyjawił, że nie chce, aby jego dzieci kiedykolwiek obejrzały “Szkołę uwodzenia” i wyjaśnił:\n— Gdybym to ja miał obejrzeć swoich rodziców w scenie erotycznej, myślę, że to nie byłaby najbardziej apetyczna lub przyjemna rzecz na świecie.\nCzytaj też: Top 10 – najlepsze filmy młodzieżowe\nW filmie pojawiły się niedwuznaczne sceny erotyczne – w jednej z nich wystąpili właśnie Phillipee i Witherspoon. 47-latek, znany z “Miasta gniewu” czy serialu “Strzelec”, przyznał, że gdyby jego dzieci trafiły na “Szkołę uwodzenia”, czułby się skrępowany:\n— To mogłoby mnie odrobinę zawstydzić. Film dobrze się zestarzał, ale był pikantny. Przyznano mu kategorię wiekową “R” – mocną “R-kę”…\nPodobnego zdania jest Reese Witherspoon. W rozmowie z prezenterem telewizyjnym Andym Cohenem laureatka Oscara powiedziała, że jej dzieci “nie są zainteresowane «Szkołą uwodzenia»”, a szczególnie “nie chcą oglądać scen seksu między ich rodzicami”.\nSerial “Cruel Intentions” powstanie dla platformy streamingowej IMDb TV, należącej do koncernu Amazon. Na razie nie wybrano jeszcze obsady.\n"Hokus pokus 2": ruszyły zdjęcia do filmu. Premiera w święto halloween 2022 roku\nKrzysztof Kiersznowski nie żyje. Zmarł aktor znany z serii "Kiler"


Konwent: Yamikon 2008\nPiątek, 05.09.2008, 17:00\nNiedziela, 07.09.2008, 12:00\nMiejski Dom Kultury, ul Parkowa 1\nDruga edycja lokalnego konwentu Yamikon przeznaczona dla fanów mangi i anime oraz fantasy. Tym razem zapraszamy wszystkich chętnych! Ilość miejsc niestety jest ograniczona do 200 osób. Główne punkty programu poniżej:\n- język japoński, vol. 2\n- kaligrafia, vol. 2\n- anioły i demony w literaturze fantasy\n- anioły i demony w m&a\n- religie w D&D\n- Naruto vs Bleach\n- shintou czyli japońska „droga bogów”\n- wszystko o Devil May Cry\n- apokalipsa we współczesnej kulturze\n- yaoi i yuri w teorii i praktyce\n- organizatorzy polecają — yamikonowa lista mang i anime wszechczasów\n- erotyka w Japonii\n- dyskusja - plusy i minusy cRPG\n- dyskusja - Final Fantasy VII: gra czy film?\n- dyskusja o MMORPG\n- yamikonowy Idol\n- konkurs mocno dragonballowaty i narutowaty\n- skąd ten opening/ending?\n- turniej playstation\n- jedzenie ryżu na czas za pomocą pałeczek\n- twoja stara/stary!\n10 użytkowników tam było: ChocoLawliet, Kais, KRAZ, lavatein, Oishii-chan, Qix, Ruiza, Wolfie, -Yuriko-, ZR\n Re: Yamikon 2008\nArianna [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 19.04.2008, 17:55:19, oceny: +0 -0\nSzkoda, ze to termin Koneconu ;]\nSailor Dream [*.adsl.inetia.pl], 20.04.2008, 16:42:28, oceny: +0 -0\nNie pojadę. Nie mam czasu ;3\nRyuji [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 04.05.2008, 23:18:37, oceny: +0 -0\nKurna, szkoda że kon w trakcie sesji :/ Chętnie bym się przejechał do Zgorzelca, nawet pomimo 6 godzin telepania się pociągiem ;)\nKRAZ [*.centertel.pl], 14.07.2011, 17:09:34, odpowiedź na #3, oceny: +0 -0\nCon i place.\nPoczątkowo zapowiedziany na 14-15 czerwca.\nBell [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 05.05.2008, 22:43:06, oceny: +0 -0\nTo najbliżej mnie położyny konwent (40km). Ale przykro mi bardzo, jade do Szczecina na Konecon. ^^\nmakoto [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 26.05.2008, 14:33:43, oceny: +0 -0\nkurcze szkoda ze ta data ! ale blizej mi do Zgozelca tak wiec tam pojade\nChocoLawliet [*.ssp.dialog.net.pl], 01.06.2008, 10:59:14, oceny: +0 -0\nA ja się postaram być ^ ^ W sumie to będzie mój pierwszy konwent ,ale bardzo bym chciała pojechać . Pozyjemy ,zobaczymy ;p\nJacer [*.isp.tvkg.net], 01.06.2008, 13:14:26, odpowiedź na #6, oceny: +0 -0\nMyślę, że otaku z Dolnego Śląska powinni wspierać lokalne konwenty. Umacniać je, chociażby swoją obecnością.\nSailor Dream [*.adsl.inetia.pl], 08.06.2008, 16:50:58, odpowiedź na #7, oceny: +0 -0\nWspieranie wspieraniem, ale są wyższe priorytety: brak kasy, czasu, okolicznościowe wypadki >_>\nAvantaR [*.ekspres.net.pl], 10.06.2008, 16:29:47, odpowiedź na #7, oceny: +0 -0\nJesli wchodzi sie w czyjes terminy, ciezko nagle znalezc lokalnych patryjotow.\nminto [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 03.06.2008, 23:49:33, oceny: +0 -0\njakoś konecon bardziej mnie zachęca xd więc pojawię się tam, w skutek czego nie znajdę czasu na yamikon xd\nmaszeq [*.gemini.net.pl], 09.06.2008, 07:18:45, oceny: +0 -0\nsesja jak co roku zaskoczyła studentów. kto wymyślił sobotnie egzaminy ...\n-Yuriko- [*.docsis.tomkow.pl], 12.06.2008, 12:43:13, oceny: +0 -0\nNIestety, termin Yamikonu został przesunięty na 5-7 Września.\nJacer [*.isp.tvkg.net], 14.06.2008, 10:47:13, odpowiedź na #12, oceny: +0 -0\nO_M_G... A dziś (14 czerwca) taka ładna pogoda jest :) Mam nadzieję, że to pierwsza i ostania obsuwa ;)\nDahlia [*.chello.pl], 18.06.2008, 14:56:14, oceny: +2 -0\nAii :D!! Chyba pierwszy raz w życiu cieszę się z obsuwy terminu... :P. Będę na bank :)\nMi [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 19.06.2008, 21:56:22, oceny: +0 -0\nJak widac Yamikon ma wyjatkowa zdolnosc do rycia sie w terminy innych konwentow :/ Oj, nie wrozy to dobrze...\n-Yuriko- [195.117.179.*], 19.06.2008, 23:23:32, odpowiedź na #15, oceny: +0 -0\nHmm, to nie my ustalamy terminy, tylko jest on ustalany przez zarząd Miejskiego Domu Kultury :) Inne terminy były zajęte ^^"\nShinkaze [*.tktelekom.pl], 29.08.2008, 14:27:21, oceny: +0 -0\nszkoda ze to jakies 12 godzin (co ciekawe i z malborka i torunia wychodzi 12 godzin xP [tylko ze z torunia przez berlin xP)\nLadyStyx [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 06.09.2008, 15:05:46, oceny: +1 -0\nLOL! przed chwilą w radiu wrocław w wiadomościach o tym mówili o_O lol XD chciałam sprawdzic tutaj czy na pewno jest taki konwent i jest LOOOL! XDD\nciekawe czy powiedzą o Bace i Niuconie XDD\nKRAZ [*.cdma.centertel.pl], 21.05.2011, 01:46:02, oceny: +1 -0\n"Wejściówki na konwent są ruchome, co oznacza, że jak ktoś chce wyjść to musi zostawić w informacji identyfikator, aby ktoś inny mógł wejść (niestety inaczej nie można, wiemy, że dużo ludzi przychodzi tylko sobie popatrzeć)".\nNie spodziewałem się darmowych wejściówek, a tu były! Konwent był słaby, szczególnie że jedna z sal na dole mieściła na zmianę DDR, US, projekcyjną i jeszcze służyła za panelówkę. Dobra jest w tamtejszym MDK sala kinowa służąca za właściwą projekcyjną, jednak zbyt często była zamykana, a te przerwy techniczne były cokolwiek długie. Udziału nie żałuję.:)


Przegląd informacji ze spółek - Biznes\nfot. Roman Kraft on Unsplash\nScope Fluidics podpisał list intencyjny z jedną z największych ogólnopolskich sieci laboratoriów diagnostycznych - ALAB laboratoria. Celem porozumienia jest optymalizacja procesu industrializacji i rynkowej walidacji funkcjonowania kluczowych projektów – PCR|ONE oraz Bacteromic, podała spółka.\nSpółka zależna Vantage Development, VD spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Mieszkania XXI sp. k., podpisała ze Spółdzielnią Mieszkaniową Lokatorsko – Własnościową Kozanów IV umowę nabycia prawa użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości o powierzchni 0,6331 ha, przy ulicy Kobierzyckiej we Wrocławiu, poinformowała spółka. Łączna cena nabycia wyniosła 3,8 mln zł.


Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | Armia inspektorów rusza na ulicę. Szukają oszustów | ng24.ie\nArmia inspektorów rusza na ulicę. Szukają oszustów\nJoan Burton, Minister Opieki Socjalnej wypowiedziała właśnie wojnę wszystkim socjalnym oszustom. Jeszcze w tym roku zamierza oszczędzić dzięki temu aż 625 milionów euro.\nKażdego tygodnia przed okienkami w pocztach ustawia się 1,4 miliona osób. Zgłaszają się po zasiłek dla bezrobotnych. Do tego 600 000 rodzin otrzymuje zasiłek na dziecko. Na opiekę socjalną rząd przeznacza każdego roku 21 miliardów euro. To aż 40 procent budżetu państwa. Na tak wysokie wydatki Irlandia nie może sobie pozwolić w dobie kryzysu, stąd minister Burton robi wszystko, aby wydatki zmniejszyć. Zwłaszcza, że wiadomo, iż spora część osób po prostu oszukuje urzędników. Otrzymuje zasiłek mimo iż pracuje na czarno.\n– Wiemy już w jakich sektorach pojawia się najwięcej oszustw. Teraz pokażemy, że oszustwa traktujemy poważnie i nie tolerujemy ich – grzmi minister Burton.\nJej urzędnicy otrzymali polecenie, aby rozpocząć bezwzględne polowanie na wszystkich nieuczciwych bezrobotnych. Stąd na ulice wyruszyła armia 600 inspektorów, którzy będą odwiedzali bezrobotnych w domach, sprawdzając, czy rzeczywiście nie dorabiają na lewo. Wyruszą też do zakładów pracy, skupiając się na sektorze spożywczym i budowlanym kontrolując, czy zatrudnienia nie znaleźli tutaj pobierający zasiłek. Do tej pory sprawdzono już 400 budów, gdzie odkryto setki nielegalnych pracowników. Oszczędzono ponad milion euro.\nPlanowane są też wyższe, dotkliwe kary dla nieuczciwych oraz nowe dokumenty biometryczne. Bezrobotni otrzymają nowe karty, na których będzie ich zdjęcie oraz podpis.\n– Moi znajomi, oboje bez pracy, na zmianę jeżdżą do Polski. Ten, który zostaje pobiera zasiłek kolegi. Nie mają z tym żadnych problemów – opowiada nam Adam z Rathmines.\nInspektorzy porównają też dane wszystkich kluczowych agencji państwowych: policji, Revenue, the Taxi Regulator, HSE, służby więziennej, czy celników. Sprawdzą, czy część danych nie pojawia się w kilku miejscach, co może świadczyć o dokonanych oszustwach.\nZmiany te mają jeszcze w tym roku przynieść oszczędności rzędu 625 milionów euro. Dla porównania w 2010 roku zaoszczędzono tylko 85 milionów.\nOpublikowano 26.09.2011, autor: Administrator\nBezrobocie uderza w Waterford. 600 osób traci pracę


Biżuteria z motywem Kluczyka - ARENART FOREVER\nBIŻUTERIA Z MOTYWEM KLUCZYKA\nZłota zawieszka klucz z diamentami, to uroczy ozdoba dla każdej kobiety.\nDiamentowa zawieszka kluczyk idealna na prezent dla ukochanej.\nZłoty wisiorek kluczyk z diamentami można nosić pojedynczo lub w zestawie.\nZłoty klucz motywem w biżuterii\nZłoty kluczyk, to bardzo uroczy element biżuterii. Delikatna zawieszka kluczyk do łańcuszka jest ponadczasowa, pasuje do różnorodnych stylizacji: eleganckich, codziennych, a nawet sportowych. Możemy nosić ją oddzielnie, pięknie ozdobi szyję. Doskonale sprawdza się jako element kaskadowych zestawów naszyjników, bardzo popularnych w tym sezonie. W ARENART FOREVER złote zawieszki kluczyki wykonane są z żółtego, białego i różowego złota o próbie 585, co oznacza, że w stopie znajduje się 58,5 proc. czystego złota.\nBrylantowe kluczyki ARENART FOREVER wysadzane są najpiękniejszymi kamieniami szlachetnymi. W ofercie znajduje się m.in. złota zawieszka kluczyk ozdobiona 57 diamentami o masie 0,19 karata. Jest to wyjątkowa ozdoba, subtelna, ale z charakterem, o wielkiem mocy. Należy pamiętać, że diamentowy kluczyk może być jedynie ozdobą, ale również nieść za sobą dodatkowe znaczenia. Klucz to symbol znany już w starożytności, oznaczał władzę, tajemnicę. W chrześcijaństwie uosabia wiarę, odpuszczenie grzechów.


ZIELONY METALOWY OWALNY KOSZYK Z UCHWYTAMI 45x36x21,5/26,5 cm | Sklep Koszyki.net.pl\nZIELONY METALOWY OWALNY KOSZYK Z UCHWYTAMI 45x36x21,5/26,5 cm\nKod produktu: FZK-18BM1005.S\nWysokość (cm): 21.5\nMetalowy kosz z uchwytami może znaleźć wiele zastosowań w Twoim domu i ogrodzie! Możesz przechowywać w nim co tylko zechcesz - owoce, zabawki, ręczniki lub inne drobne przedmioty. W ogrodzie przyda się na drewno, narzędzia, liście lub warzywa. Tak naprawdę zastosowania tego kosza ogranicza jedynie Twoja wyobraźnia! Kosz wykonany jest z cienkiej, dziurkowanej blachy, dzięki czemu jest wytrzymały, ale jednocześnie nie jest zbyt ciężki. Z kolei poręczne uchwyty ułatwiają jego przenoszenie.\nwysokość z uchwytami: 26,5 cm\nuchwyty pełniące funkcję dekoracyjną i ułatwiające przenoszenie kosza z zawartością\nKOSZYK Z TRAWY MORSKIEJ Z UCHWYTAMI 45x33x19/25h cm\nOKRĄGŁY KOSZ WIKLINOWY Z UCHWYTAMI śr.26x11/15h cm\nKOMPLET 3 BIAŁYCH SZUFLAD WIKLINOWYCH Z MATERIAŁEM


Ośrodek Pomocy Społecznej w Nowym Dworze Mazowieckim zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.\nOświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej http://opsndm.bip.eur.pl/public/\nW przypadku problemów z dostępnością strony internetowej prosimy o kontakt. Osobą kontaktową jest Wojciech Gębala, info@opsndm.pl. Tą samą drogą można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać żądania zapewnienia dostępności.\nParter budynku jest dostępny dla osób na wózkach. Drzwi wejściowe nie otwierają się samoistnie. Osoby z dysfunkcją kończyn górnych mogą mieć kłopot z ich otwarciem. Zapewniana jest pomoc przez pracownika ochrony.\nNa parterze jest wyznaczone miejsce do bezpośredniej obsługi interesanta. Punkt taki znajduje się w pokoju nr 1.\nW otoczeniu budynku użyteczności publicznej jest wyznaczone 1 miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych.\nOśrodek jest przychylny osobom korzystającym z pomocy psów asystujących. Nie stawia żadnych ograniczeń w tym zakresie.\nOsoby niesłyszące lub słabo słyszące mogą mieć utrudnienia z powodu braku możliwości skorzystania z tłumacza języka migowego.


Quo vadis – Henryk Sienkiewicz – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Edukacja » Quo vadis\nKilka słów o książce pt. “Quo vadis”\nNajsłynniejsza powieść Henryka Sienkiewicza “Quo vadis” dostępna w Legimi za darmo w formie ebooka, zarówno w formacie epub jak i mobi.\nZafascynowany starożytnym Rzymem, doskonale znający łacinę Sienkiewicz długo nosił się z zamiarem napisania powieści o początkach chrześciajaństwa. Dzięki intensywnym studiom oraz własnym wycieczkom pomysł przerodził się w “Quo vadis”.\nZa kanwę powieści posłużyły Sienkiewiczowi dwa wydarzenia, początki chrześcijaństwa oraz wielki pożar Rzymu. Głównym bohaterem się Rzymianin, poganin oraz żołnierz Marek Winicjusz. Zakochuje się on w greczynce Ligii, która jest chrześcijanką.\nSienkiewicz wprowadza mnóstwo bohaterów, którzy pokazują różne oblicza minionego świata. Z jednej strony jest owładnięnty szaleństwem i okrutny Neron. Z drugiej zaś piękny fizycznie i duchowo Petroniusz. To właśnie przedstawiciele pogaństwa są w powieści najciekawszymi i najpełniejszymi bohaterami.\nPowieść zdobyła rozgłos na całym świecie. Wszyscy z zapartym tchem śledzili miłosną przemianę Winicjusza. Sienkiewiczowi udało się utrwalić w fabularnej formie upadek kulturowy Rzymu, stopniowe popadnie w odmęty szaleństwa cezara Nerona. Zmierzch kultury starożytnej przeciwstawiony jest narodzinom nowej religii.\nŻona jednego z najważniejszych polskich reporterów w przejmującej opowieści o losie korespondenta.Caroline i Adam Matyasowie po kolejnej reporterskiej wyprawie zatrzymują się w Delhi. Tam właśnie poznają historię francuskiego dziennikarza zaginionego przed laty w afgańskich górach. Gdy dociera do...\nRatchet Clank – poradnik do gry\nPoradnik do gry Ratchet & Clank zawiera szczegółowy opis przejścia kampanii, wraz z wskazówkami dotyczącymi wykonywania zadań głównych jak i misji pobocznych. Dodatkowo, znajdziesz tutaj omówienie wszystkich występujących w grze broni, wraz z ich możliwymi ulepszeniami zwykłymi i unikalnymi, efe...\n"Kasa chorych" to książka o patologii życia społeczno-politycznego i gospodarczego. Historia małej gminy, kulawej demokracji lokalnej, wyrosłej na podglebiu żądzy władzy i chciwości....\nZakradając się w noc balu do pałacowej biblioteki, panna Charlotte Highwood nie spodziewała się, że już za chwilę znajdzie się w ramionach markiza Granville. Mężczyzny, którego zamierzała unikać za wszelką cenę. Najbardziej aroganckiego i najbardziej tajemniczego dżentelmena, jakiego miała pecha spo...\nHenry Devinshire odziedziczył po ojcu część londyńskiego imperium - wytwórnię płytową. Jeśli odniesie sukces w tej branży, to ma szansę zostać dyrektorem generalnym całej firmy. Liczy na to, że w osiągnięciu tego celu pomoże mu jego nowa asystentka Astrid Taylor. Niestety, Astrid coraz ba...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Henryk Sienkiewicz\nHenryk SienkiewiczQuo vadisRozdział pierwszy\nPetroniusz1 obudził się zaledwie koło południa i jak zwykle, zmęczony bardzo. Poprzedniego dnia był na uczcie u Nerona2, która przeciągnęła się do późna w noc. Od pewnego czasu zdrowie jego zaczęło się psuć. Sam mówił, że rankami budzi się jakby zdrętwiały i bez możności zebrania myśli. Ale poranna kąpiel i staranne wygniatanie ciała przez wprawionych do tego niewolników przyśpieszało stopniowo obieg jego leniwej krwi, rozbudzało go, cuciło, wracało mu siły, tak że z elaeothesium3, to jest z ostatniego kąpielowego przedziału, wychodził jeszcze jakby wskrzeszony, z oczami błyszczącymi dowcipem i wesołością, odmłodzon4, pełen życia, wykwintny, tak niedościgniony, że sam Otho5 nie mógł się z nim porównać, i prawdziwy, jak go nazywano: arbiter elegantiarum6.\nW łaźniach publicznych7 bywał rzadko: chyba że zdarzył się jakiś budzący podziw retor8, o którym mówiono w mieście, lub gdy w efebiach9 odbywały się wyjątkowo zajmujące zapasy. Zresztą miał w swej insuli10 własne kąpiele, które słynny wspólnik Sewerusa, Celer11, rozszerzył mu, przebudował i urządził z tak nadzwyczajnym smakiem, iż sam Nero przyznawał im wyższość nad cezariańskimi, chociaż cezariańskie były obszerniejsze i urządzone z nierównie większym przepychem.\nPo owej więc uczcie, na której znudziwszy się błaznowaniem Watyniusza12 brał wraz z Neronem, Lukanem13 i Senecjonem14 udział w diatrybie15: czy kobieta ma duszę – wstawszy późno, zażywał, jak zwykle, kąpieli. Dwaj ogromni balneatorzy16 złożyli go właśnie na cyprysowej mensie17, pokrytej śnieżnym egipskim byssem18, i dłońmi, maczanymi w wonnej oliwie, poczęli nacierać jego kształtne ciało – on zaś z zamkniętymi oczyma czekał, aż ciepło laconicum19 i ciepło ich rąk przejdzie w niego i usunie zeń znużenie.\nLecz po pewnym czasie przemówił – i otworzywszy oczy jął rozpytywać o pogodę, a następnie o gemmy20, które jubiler Idomen obiecał mu przysłać na dzień dzisiejszy do obejrzenia… Pokazało się, że pogoda jest piękna, połączona z lekkim powiewem od Gór Albańskich21, i że gemmy nie przyszły. Petroniusz znów przymknął oczy i wydał rozkaz, by przeniesiono go do tepidarium22, gdy wtem spoza kotary wychylił się nomenclator23 oznajmiając, że młody Markus Winicjusz, przybyły świeżo z Azji Mniejszej24, przyszedł go odwiedzić.\nPetroniusz kazał wpuścić gościa do tepidarium, dokąd i sam się przeniósł. Winicjusz był synem jego starszej siostry, która przed laty wyszła za Marka Winicjusza25, męża konsularnego z czasów Tyberiuszowych26. Młody służył obecnie pod Korbulonem27 przeciw Partom28 i po ukończonej wojnie wracał do miasta. Petroniusz miał dla niego pewną słabość, graniczącą z przywiązaniem, albowiem Markus był pięknym i atletycznym młodzieńcem, a zarazem umiał zachowywać pewną estetyczną miarę w zepsuciu, co Petroniusz cenił nad wszystko.\n– Pozdrowienie Petroniuszowi! – rzekł młody człowiek wchodząc sprężystym krokiem do tepidarium – niech wszyscy bogowie darzą cię pomyślnością, a zwłaszcza Asklepios29 i Kipryda30, albowiem pod ich podwójną opieką nic złego spotkać cię nie może.\n– Witaj w Rzymie i niech ci odpoczynek będzie słodki po wojnie – odrzekł Petroniusz wyciągając rękę spomiędzy fałd miękkiej karbassowej tkaniny31, w którą był obwinięty. – Co słychać w Armenii32 i czy bawiąc w Azji nie zawadziłeś o Bitynię33?\nPetroniusz był niegdyś rządcą Bitynii i co większa, rządził nią sprężyście i sprawiedliwie. Stanowiło to dziwną sprzeczność z charakterem człowieka słynnego ze swej zniewieściałości i zamiłowania do rozkoszy – dlatego lubił wspominać te czasy, albowiem stanowiły one dowód, czym by być mógł i umiał, gdyby mu się podobało.\n– Zdarzyło mi się być w Heraklei34 – odrzekł Winicjusz. – Wysłał mnie tam Korbulo z rozkazem ściągnięcia posiłków.\n– Ach, Heraklea! Znałem tam jedną dziewczynę z Kolchidy35, za którą oddałbym wszystkie tutejsze rozwódki, nie wyłączając Poppei36. Ale to dawne dzieje. Mów raczej, co słychać od ściany partyjskiej. Nudzą mnie wprawdzie te wszystkie Wologezy, Tyrydaty, Tygranesy37 i cała ta barbaria38, która, jak twierdzi młody Arulanus, chodzi u siebie w domu jeszcze na czworakach, a tylko wobec nas udaje ludzi. Ale teraz dużo się o nich mówi w Rzymie, choćby dlatego, że niebezpiecznie mówić o czym innym.\n– Ta wojna źle idzie i gdyby nie Korbulo, mogłaby się zmienić w klęskę.\n– Korbulo! Na Bakcha39! Prawdziwy to bożek wojny, istny Mars40: wielki wódz, a zarazem zapalczywy, prawy i głupi. Lubię go, choćby dlatego, że Nero go się boi.\n– Korbulo nie jest człowiekiem głupim.\n– Może masz słuszność, a zresztą wszystko to jedno. Głupota, jak powiada Pyrron41, w niczym nie jest gorsza od mądrości i w niczym się od niej nie różni.\nWinicjusz począł opowiadać o wojnie, lecz gdy Petroniusz przymknął powieki, młody człowiek, widząc jego znużoną i nieco wychudłą twarz, zmienił przedmiot rozmowy i jął wypytywać go z pewną troskliwością o zdrowie.\nPetroniusz otworzył znów oczy.\nZdrowie!… Nie. On nie czuł się zdrów. Nie doszedł jeszcze wprawdzie do tego, do czego doszedł młody Sisenna, który stracił do tego stopnia czucie, że gdy go przynoszono rano do łaźni, pytał: „Czy ja siedzę?” Ale nie był zdrów. Winicjusz oddał go oto pod opiekę Asklepiosa i Kiprydy. Ale on, Petroniusz, nie wierzy w Asklepiosa. Nie wiadomo nawet, czyim był synem ten Asklepios, czy Arsinoe, czy Koronidy, a gdy matka niepewna, cóż dopiero mówić o ojcu. Kto teraz może ręczyć nawet za swego własnego ojca!\nTu Petroniusz począł się śmiać, po czym mówił dalej:\n– Posłałem wprawdzie dwa lata temu do Epidauru trzy tuziny żywych paszkotów42 i kubek złota, ale wiesz dlaczego? Oto powiedziałem sobie: pomoże – nie pomoże, ale nie zaszkodzi. Jeśli ludzie składają jeszcze na świecie ofiary bogom, to jednak myślę, że wszyscy rozumują tak jak ja. Wszyscy! Z wyjątkiem może mulników43, którzy najmują się podróżnym przy Porta Capena44. Prócz Asklepiosa miałem także do czynienia i z asklepiadami45, gdym zeszłego roku chorował trochę na pęcherz. Odprawiali za mnie inkubację46. Wiedziałem, że to oszuści, ale również mówiłem sobie: co mi to szkodzi! Świat stoi na oszustwie, a życie jest złudzeniem. Dusza jest także złudzeniem. Trzeba mieć jednak tyle rozumu, by umieć rozróżnić złudzenia rozkoszne od przykrych. W moim hypocaustum47 każę palić cedrowym drzewem posypywanym ambrą48, bo wolę w życiu zapachy od zaduchów. Co do Kiprydy, której mnie także poleciłeś, doznałem jej opieki o tyle, że mam strzykanie w prawej nodze. Ale zresztą to dobra bogini! Przypuszczam, że i ty także poniesiesz teraz prędzej czy później białe gołębie na jej ołtarz.\n– Tak jest – rzekł Winicjusz. – Nie dosięgnęły mnie strzały Partów, ale trafił mnie grot Amora49… najniespodzianiej, o kilka stadiów od bramy miasta.\n– Na białe kolana Charytek50! Opowiesz mi to wolnym czasem – rzekł Petroniusz.\n– Właśnie przyszedłem zasięgnąć twej rady – odpowiedział Markus.\nLecz w tej chwili weszli epilatorowie51, którzy zajęli się Petroniuszem, Markus zaś zrzuciwszy tunikę wstąpił do wanny z letnią wodą, albowiem Petroniusz zaprosił go do kąpieli.\n– Ach, nie pytam nawet, czy masz wzajemność – odrzekł Petroniusz spoglądając na młode, jakby wykute z marmuru ciało Winicjusza. – Gdyby Lizypp był cię widział52, zdobiłbyś teraz bramę wiodącą do Palatynu, jako posąg Herkulesa53 w młodzieńczym wieku.\nMłody człowiek uśmiechnął się z zadowoleniem i począł zanurzać się w wannie, wychlustywując przy tym obficie ciepłą wodę na mozaikę przedstawiającą Herę w chwili, gdy prosi Sen o uśpienie Zeusa. Petroniusz patrzył na niego zadowolonym okiem artysty.\nLecz gdy skończył i oddał się z kolei epilatorom, wszedł lector54 z puszką brązową na brzuchu i zwojami papieru w puszce.\n– Czy chcesz posłuchać? – spytał Petroniusz.\n– Jeśli to twój utwór, chętnie! – odpowiedział Winicjusz – ale jeśli nie, wolę rozmawiać. Poeci łapią dziś ludzi na wszystkich rogach ulic.\n– A jakże. Nie przejdziesz koło żadnej bazyliki, koło termów55, koło biblioteki lub księgarni, żebyś nie ujrzał poety gestykulującego jak małpa. Agryppa, gdy tu przyjechał ze Wschodu, wziął ich za opętanych. Ale to teraz takie czasy. Cezar pisuje wiersze, więc wszyscy idą w jego ślady. Nie wolno tylko pisywać wierszy lepszych od cezara i z tego powodu boję się trochę o Lukana… Ale ja pisuję prozą, którą jednak nie częstuję ani samego siebie, ani innych. To, co lector miał czytać, to są codicilli56 tego biednego Fabrycjusza Wejenta.\n– Dlaczego „biednego”?\n– Bo mu powiedziano, żeby zabawił się w Odysa57 i nie wracał do domowych pieleszy aż do nowego rozporządzenia. Ta odyseja o tyle mu będzie lżejsza niż Odyseuszowi, że żona jego nie jest Penelopą. Nie potrzebuję ci zresztą mówić, że postąpiono głupio. Ale tu nikt inaczej rzeczy nie bierze, jak po wierzchu. To dość licha i nudna książka, którą zaczęto namiętnie czytać dopiero wówczas, gdy autor został wygnany. Teraz słychać na wszystkie strony: „Scandala! Scandala!”58 , i być może, że niektóre rzeczy Wejento wymyślał, ale ja, który znam miasto, znam naszych patres59 i nasze kobiety, upewniam cię, iż to wszystko bledsze niż rzeczywistość. Swoją drogą każdy szuka tam obecnie – siebie z obawą, a znajomych z przyjemnością. W księgarni Awirunusa stu skrybów przepisuje książkę za dyktandem – i powodzenie jej zapewnione.\n– Twoich sprawek tam nie ma?\n– Są, ale autor chybił, albowiem jestem zarazem i gorszy, i mniej płaski, niż mnie przedstawił. Widzisz, my tu dawno zatraciliśmy poczucie tego, co jest godziwe lub niegodziwe, i mnie samemu wydaje się, że tak naprawdę to tej różnicy nie ma, chociaż Seneka, Muzoniusz i Trazea udają, że ją widzą. Mnie to wszystko jedno! Na Herkulesa, mówię, jak myślę! Ale zachowałem tę wyższość, że wiem, co jest szpetne, a co piękne, a tego na przykład nasz miedzianobrody poeta, furman, śpiewak, tancerz i histrio60 – nie rozumie.\n– Żal mi jednak Fabrycjusza! To dobry towarzysz.\n– Zgubiła go miłość własna. Każdy go podejrzewał, nikt dobrze nie wiedział, ale on sam nie mógł wytrzymać i na wszystkie strony rozgadywał pod sekretem. Czy ty słyszałeś historię Rufinusa?\n– To przejdźmy do frigidarium61, gdzie wychłodniemy i gdzie ci ją opowiem.\nPrzeszli do frigidarium, na środku którego biła fontanna zabarwiona na kolor jasnoróżowy i roznosząca woń fiołków. Tam siadłszy w niszach wysłanych jedwabiem, poczęli się ochładzać. Przez chwilę panowało milczenie. Winicjusz patrzył czas jakiś w zamyśleniu na brązowego fauna, który przegiąwszy sobie przez ramię nimfę szukał chciwie ustami jej ust, po czym rzekł:\n– Ten ma słuszność. Oto co jest w życiu najlepsze.\n– Mniej więcej! Ale ty prócz tego kochasz wojnę, której ja nie lubię, albowiem pod namiotami paznokcie pękają i przestają być różowe. Zresztą każdy ma swoje zamiłowania. Miedzianobrody lubi śpiew, zwłaszcza swój własny, a stary Scaurus swoją wazę koryncką, która w nocy stoi przy jego łożu i którą całuje, jeśli nie może spać. Wycałował już jej brzegi. Powiedz mi, czy ty nie pisujesz wierszy?\n– Nie. Nie złożyłem nigdy całego heksametru62.\n– A nie grywasz na lutni i nie śpiewasz?\n– A nie powozisz?\n– Ścigałem się swego czasu w Antiochii, ale bez powodzenia.\n– Tedy jestem o ciebie spokojny. A do jakiego stronnictwa należysz w hipodromie63?\n– Do Zielonych.\n– Tedy jestem zupełnie spokojny, zwłaszcza że posiadasz wprawdzie duży majątek, ale nie jesteś tak bogaty jak Pallas albo Seneka. Bo widzisz, u nas teraz dobrze jest pisać wiersze, śpiewać przy lutni, deklamować i ścigać się w cyrku, ale jeszcze lepiej, a zwłaszcza bezpieczniej jest nie pisywać wierszy, nie grać, nie śpiewać i nie ścigać się w cyrku. Najlepiej zaś jest umieć podziwiać, gdy to czyni Miedzianobrody. Jesteś pięknym chłopcem, więc ci to chyba może grozić, że Poppea zakocha się w tobie. Ale ona zbyt na to doświadczona. Miłości zażyła dość przy dwóch pierwszych mężach, a przy trzecim chodzi jej o co innego. Czy wiesz, że ten głupi Otho kocha ją dotąd do szaleństwa… Chodzi tam po skałach Hiszpanii i wzdycha, tak zaś stracił dawne przyzwyczajenia i tak przestał dbać o siebie, że na układanie fryzury wystarczy mu teraz trzy godziny dziennie. Kto by się tego spodziewał, zwłaszcza po Othonie.\n– Ja go rozumiem – odrzekł Winicjusz. – Ale na jego miejscu robiłbym co innego.\n– Tworzyłbym wierne sobie legie z tamtejszych górali. To tędzy żołnierze ci Iberowie.\n– Winicjuszu! Winicjuszu! Chce mi się prawie powiedzieć, że nie byłbyś do tego zdolny. A wiesz dlaczego? Oto takie rzeczy się robi, ale się o nich nie mówi nawet warunkowo. Co do mnie, śmiałbym się na jego miejscu z Poppei, śmiałbym się z Miedzianobrodego i formowałbym sobie legie, ale nie z Iberów, tylko z Iberek. Co najwyżej, pisałbym epigramata64, których bym zresztą nie odczytywał nikomu, jak ten biedny Rufinus.\n– Miałeś mi opowiedzieć jego historię.\n– Opowiem ci ją w unctuarium65.\nAle w unctuarium uwaga Winicjusza zwróciła się na co innego, mianowicie na cudne niewolnice, które czekały tam na kąpiących się. Dwie z nich, Murzynki, podobne do wspaniałych posągów z hebanu, poczęły maścić ich ciała delikatnymi woniami Arabii, inne, biegłe w czesaniu Frygijki, trzymały w rękach, miękkich i giętkich jak węże, polerowane stalowe zwierciadła i grzebienie, dwie zaś, wprost do bóstw podobne greckie dziewczyny z Kos, czekały jako vestiplicae66, aż przyjdzie chwila posągowego układania fałd na togach67 panów.\n– Na Zeusa Chmurozbiórcę! – rzekł Markus Winicjusz – jaki ty masz u siebie wybór!\n– Wolę wybór niż liczbę – odpowiedział Petroniusz. – Cała moja familia68 w Rzymie nie przenosi czterystu głów i sądzę, że do osobistej posługi chyba dorobkiewicze potrzebują większej ilości ludzi.\n– Piękniejszych ciał nawet i Miedzianobrody nie posiada – mówił rozdymając nozdrza Winicjusz.\nNa to Petroniusz odrzekł z pewną przyjazną niedbałością:\n– Jesteś moim krewnym, a ja nie jestem ani taki nieużyty jak Bassus, ani taki pedant69 jak Aulus Plaucjusz.\nLecz Winicjusz usłyszawszy to ostatnie imię zapomniał na chwilę o dziewczynach z Kos i podniósłszy żywo głowę, spytał:\n– Skąd ci przyszedł na myśl Aulus Plaucjusz? Czy wiesz, że ja, wybiwszy rękę pod miastem, spędziłem kilkanaście dni w ich domu. Zdarzyło się, że Plaucjusz nadjechał w chwili wypadku i widząc, że cierpię bardzo, zabrał mnie do siebie, tam zaś niewolnik jego, lekarz Merion, przyprowadził mnie do zdrowia. O tym właśnie chciałem z tobą mówić.\n– Dlaczego? Czy nie zakochałeś się wypadkiem w Pomponii? W takim razie żal mi cię: niemłoda i cnotliwa! Nie umiem sobie wyobrazić gorszego nad to połączenia. Brr!\n– Nie w Pomponii – eheu70! – rzekł Winicjusz.\n– Zatem w kim?\n– Gdybym ja sam wiedział w kim? Ale ja nie wiem nawet dobrze, jak jej imię: Ligia czy Kallina? Nazywają ją w domu Ligią, gdyż pochodzi z narodu Ligów, a ma swoje barbarzyńskie imię: Kallina. Dziwny to dom tych Plaucjuszów. Rojno w nim, a cicho jak w gajach w Subiacum. Przez kilkanaście dni nie wiedziałem, że mieszka w nim bóstwo. Aż raz o świcie zobaczyłem ją myjącą się w ogrodowej fontannie. I przysięgam ci na tę pianę, z której powstała Afrodyta, że promienie zorzy przechodziły na wylot przez jej ciało. Myślałem, że gdy słońce zejdzie, ona rozpłynie mi się w świetle, jak rozpływa się jutrzenka. Od tej pory widziałem ją dwukrotnie i od tej pory również nie wiem, co spokój, nie wiem, co inne pragnienia, nie chcę wiedzieć, co może mi dać miasto, nie chcę kobiet, nie chcę złota, nie chcę korynckiej miedzi ani bursztynu, ani perłowca, ani wina, ani uczt, tylko chcę Ligii. Mówię ci szczerze, Petroniuszu, że tęsknię za nią, jak tęsknił ten Sen, wyobrażony na mozaice w twoim tepidarium71, za Pasyteją, tęsknię po całych dniach i nocach.\n– Jeśli to niewolnica, to ją odkup.\n– Ona nie jest niewolnicą.\n– Czymże jest? Wyzwolenicą Plaucjusza?\n– Nie będąc nigdy niewolnicą, nie mogła być wyzwolona.\n– Nie wiem: córką królewską czy czymś podobnym.\n– Zaciekawiasz mnie, Winicjuszu.\n– Lecz jeśli zechcesz mnie posłuchać, zaraz zaspokoję twoją ciekawość. Historia nie jest zbyt długa. Ty może osobiście znałeś Wanniusza, króla Swebów, który, wypędzony z kraju, długi czas przesiadywał tu w Rzymie, a nawet wsławił się szczęśliwą grą w kości i dobrym powożeniem. Cezar Drusus wprowadził go znów na tron. Wanniusz, który był w istocie rzeczy tęgim człowiekiem, rządził z początku dobrze i prowadził szczęśliwe wojny, później jednak począł nadto łupić ze skóry nie tylko sąsiadów, ale i własnych Swebów. Wówczas Wangio i Sido, dwaj jego siostrzeńcy, a synowie Wibiliusza, króla Hermandurów, postanowili zmusić go, by znów pojechał do Rzymu… próbować szczęścia w kości.\n– Pamiętam, to Klaudiuszowe, niedawne czasy.\n– Tak. Wybuchła wojna. Wanniusz wezwał na pomoc Jazygów, jego zaś mili siostrzeńcy Ligów, którzy, zasłyszawszy o bogactwach Wanniusza i zwabieni nadzieją łupów, przybyli w takiej liczbie, iż sam cezar Klaudiusz począł obawiać się o spokój granicy. Klaudiusz nie chciał mieszać się w wojny barbarzyńców, napisał jednak do Ateliusza Histera, który dowodził legią naddunajską, by zwracał pilne oko na przebieg wojny i nie pozwolił zamącić naszego pokoju. Hister zażądał wówczas od Ligów, by przyrzekli, iż nie przekroczą granicy, na co nie tylko zgodzili się, ale dali zakładników, między którymi znajdowała się żona i córka ich wodza… Wiadomo ci, że barbarzyńcy wyciągają na wojny z żonami i dziećmi… Otóż moja Ligia jest córką owego wodza.\n– Skąd to wszystko wiesz?\n– Mówił mi to sam Aulus Plaucjusz. Ligowie nie przekroczyli istotnie wówczas granicy, ale barbarzyńcy przychodzą jak burza i uciekają jak burza. Tak znikli i Ligowie, razem ze swymi turzymi72 rogami na głowach. Zbili Wanniuszowych Swebów i Jazygów, ale król ich poległ, za czym odeszli z łupami, a zakładniczki zostały w ręku Histera. Matka wkrótce umarła, dziecko zaś Hister, nie wiedząc, co z nim robić, odesłał do rządcy całej Germanii, Pomponiusza. Ów po ukończeniu wojny z Kattami wrócił do Rzymu, gdzie Klaudiusz, jak wiesz, pozwolił mu odprawić tryumf. Dziewczyna szła wówczas za wozem zwycięzcy, ale po skończonej uroczystości, ponieważ zakładniczki nie można było uważać za brankę, z kolei i Pomponiusz nie wiedział, co z nią zrobić, a wreszcie oddał ją swej siostrze, Pomponii Grecynie, żonie Plaucjusza. W tym domu, gdzie wszystko, począwszy od panów, a skończywszy na drobiu w kurniku, jest cnotliwe, wyrosła na dziewicę, niestety, tak cnotliwą jak sama Grecyna, a tak piękną, że nawet Poppea wyglądałaby przy niej jak jesienna figa przy jabłku hesperyjskim73.\n– I powtarzam ci, że od chwili gdy widziałem, jak promienie przechodziły przy fontannie na wskroś przez jej ciało, zakochałem się bez pamięci.\n– Jest więc tak przezroczysta jak lampryska74 albo jak młoda sardynka?\n– Nie żartuj, Petroniuszu, a jeśli cię łudzi swoboda, z jaką ja sam o mojej żądzy mówię, wiedz o tym, że jaskrawa suknia częstokroć głębokie rany pokrywa. Muszę ci też powiedzieć, że wracając z Azji przespałem jedną noc w świątyni Mopsusa75, aby mieć sen wróżebny. Otóż we śnie pojawił mi się sam Mopsus i zapowiedział, że w życiu moim nastąpi wielka przemiana przez miłość.\n– Słyszałem, jak Pliniusz mówił, że nie wierzy w bogów, ale wierzy w sny i być może, że ma słuszność. Moje żarty nie przeszkadzają mi też myśleć czasem, że naprawdę jest tylko jedno bóstwo, odwieczne, wszechwładne, twórcze – Venus Genitrix76. Ona skupia dusze, skupia ciała i rzeczy. Eros wywołał świat z chaosu. Czy dobrze uczynił, to inna rzecz, ale gdy tak jest, musimy uznać jego potęgę, choć wolno jej nie błogosławić…\n– Ach, Petroniuszu! Łatwiej na świecie o filozofię niż o dobrą radę.\n– Powiedz mi, czego ty właściwie chcesz?\n– Chcę mieć Ligię. Chcę, by te moje ramiona, które obejmują teraz tylko powietrze, mogły objąć ją i przycisnąć do piersi. Chcę oddychać jej tchnieniem. Gdyby była niewolnicą, dałbym za nią Aulusowi sto dziewcząt z nogami pobielonymi wapnem na znak, że je pierwszy raz wystawiono na sprzedaż. Chcę ją mieć w domu moim dopóty, dopóki głowa moja nie będzie tak biała, jak szczyt Soracte77 w zimie.\n– Ona nie jest niewolnicą, ale ostatecznie należy do familii Plaucjusza, a ponieważ jest dzieckiem opuszczonym, może być uważana jako alumna78. Plaucjusz mógłby ci ją odstąpić, gdyby chciał.\n– To chyba nie znasz Pomponii Grecyny. Zresztą oboje przywiązali się do niej jak do własnego dziecka.\n– Pomponię znam. Istny cyprys. Gdyby nie była żoną Aulusa, można by ją wynajmować jako płaczkę. Od śmierci Julii nie zrzuciła ciemnej stoli79 i w ogóle wygląda, jakby za życia jeszcze chodziła po łące porosłej asfodelami80. Jest przy tym univira81, a więc między naszymi cztero- i pięciokrotnymi rozwódkami jest zarazem Feniksem82… Ale… czy słyszałeś, że Feniks jakoby naprawdę wylągł się teraz w górnym Egipcie, co mu się zdarza nie częściej jak raz na pięćset lat?\n– Petroniuszu! Petroniuszu! O Feniksie pogadamy kiedy indziej.\n– Cóż ja ci powiem, mój Marku. Znam Aula Plaucjusza, który lubo nagania mój sposób życia, ma do mnie pewną słabość, a może nawet szanuje mnie więcej od innych, wie bowiem, że nie byłem nigdy donosicielem, jak na przykład Domicjusz Afer, Tygellinus i cała zgraja przyjaciół Ahenobarba83. Nie udając przy tym stoika krzywiłem się jednak nieraz na takie postępki Nerona, na które Seneka i Burrhus patrzyli przez szpary. Jeśli sądzisz, że mogę coś dla ciebie u Aulusa wyjednać – jestem na twoje usługi.\n– Sądzę, że możesz. Ty masz na niego wpływ, a przy tym umysł twój posiada niewyczerpane sposoby. Gdybyś się rozejrzał w położeniu i pomówił z Plaucjuszem…\n– Zbytnie masz pojęcie o moim wpływie i o dowcipie, ale jeśli tylko o to chodzi, pomówię z Plaucjuszem, jak tylko przeniosą się do miasta.\n– Oni wrócili dwa dni temu.\n– W takim razie pójdziemy do triclinium84, gdzie czeka na nas śniadanie, a następnie, nabrawszy sił, każemy się zanieść do Plaucjusza.\n– Zawsześ mi był miły – odrzekł na to z żywością Winicjusz – ale teraz każę chyba ustawić wśród moich larów85 twój posąg – ot, taki piękny jak ten – i będę mu składał ofiary.\nTo rzekłszy zwrócił się w stronę posągów, które zdobiły całą jedną ścianę wonnej świetlicy, i wskazał ręką na posąg Petroniusza, przedstawiający go jako Hermesa z posochem86 w dłoni.\nPo czym dodał:\n– Na światło Heliosa! Jeśli „boski” Aleksander87 był do ciebie podobny- nie dziwić się Helenie.\nI w okrzyku tym było tyleż szczerości, ile pochlebstwa, Petroniusz bowiem, lubo starszy i mniej atletyczny, piękniejszy był nawet od Winicjusza. Kobiety w Rzymie podziwiały nie tylko jego giętki umysł i smak, który mu zjednał nazwę arbitra elegancji, ale i ciało. Podziw ów znać było nawet na twarzach owych dziewcząt z Kos, które układały teraz fałdy jego togi, a z których jedna, imieniem Eunice, skrycie go kochająca, patrzyła mu w oczy z pokorą i zachwytem.\nLecz on nie zwrócił nawet na to uwagi, jeno uśmiechnąwszy się do Winicjusza począł cytować mu w odpowiedzi wyrażenie Seneki o kobietach:\n– Animal impudens88… etc…\nA następnie otoczywszy ręką jego ramiona wyprowadził go do triclinium.\nW unctuarium dwie greckie dziewczyny, Frygijki i dwie Murzynki poczęły uprzątać epilichnia89 z woniami. Lecz w tejże chwili spoza uchylonej kotary od frigidarium ukazały się głowy balneatorów i rozległo się ciche: „psst” – a na to wezwanie jedna z Greczynek, Frygijki i dwie Etiopki, poskoczywszy żywo, znikły w mgnieniu oka za kotarą. W termach rozpoczynała się chwila swawoli i rozpusty, której inspektor90 nie przeszkadzał, albowiem sam częstokroć brał w podobnych hulankach udział. Domyślał się ich zresztą i Petroniusz, ale jako człowiek wyrozumiały i nie lubiący karać, patrzył na nie przez szpary.\nW unctuarium pozostała tylko Eunice. Czas jakiś nasłuchiwała oddalających się w kierunku laconicum głosów i śmiechów, wreszcie uniósłszy wykładany bursztynem i kością słoniową stołek, na którym przed chwilą siedział Petroniusz, przysunęła się ostrożnie do jego posągu.\nUnctuarium pełne było słonecznego światła i kolorów bijących od tęczowych marmurów, którymi wyłożone były ściany.\nEunice wstąpiła na stołek – i znalazłszy się na wysokości posągu, nagle zarzuciła mu na szyję ramiona, po czym odrzuciwszy w tył swe złote włosy i tuląc różowe ciało do białego marmuru, poczęła przyciskać w uniesieniu usta do zimnych warg Petroniusza.\nPo posiłku, który zwał się śniadaniem, a do którego dwaj towarzysze zasiedli wówczas, gdy zwykli śmiertelni byli już dawno po południowym prandium91, Petroniusz zaproponował lekką drzemkę. Według niego pora była jeszcze za wczesna na odwiedziny. Są wprawdzie ludzie, którzy poczynają odwiedzać znajomych o wschodzie słońca, uważając w dodatku zwyczaj ten za stary, rzymski. Ale on, Petroniusz, uważa go za barbarzyński. Godziny popołudniowe są najwłaściwsze, nie wcześniej jednak, zanim słońce nie przejdzie w stronę świątyni Jowisza Kapitolińskiego i nie pocznie patrzeć z ukosa na Forum92. Jesienią bywa jeszcze gorąco i ludzie radzi śpią po jedzeniu. Tymczasem miło jest posłuchać szumu fontanny w atrium93 i po obowiązkowym tysiącu kroków zdrzemnąć się w czerwonym świetle, przecedzonym przez purpurowe, na wpół zaciągnięte velarium94.\nWinicjusz uznał słuszność jego słów i poczęli się przechadzać rozmawiając w sposób niedbały o tym, co słychać na Palatynie i w mieście, a po trochu filozofując nad życiem. Po czym Petroniusz udał się do cubiculum95, lecz nie spał długo. Po upływie pół godziny wyszedł i kazawszy sobie przynieść werweny96 począł ją wąchać i nacierać sobie nią ręce i skronie.\n– Nie uwierzysz – rzekł – jak to ożywia i orzeźwia. Teraz jestem gotów.\nLektyka97 czekała już od dawna, więc wsiedli i kazali się ponieść na Vicus Patricius, do domu Aulusa. Insula Petroniusza leżała na południowym stoku Palatynu około tak zwanych Carinae, najkrótsza więc droga wypadała im poniżej Forum, lecz ponieważ Petroniusz chciał zarazem wstąpić do złotnika Idomena, wydał przeto polecenie, by niesiono ich przez Vicus Apollinis i Forum w stronę Vicus Sceleratus, na rogu którego pełno było wszelkiego rodzaju tabern98.\nOlbrzymi Murzyni podnieśli lektykę i ruszyli, poprzedzani przez niewolników zwanych pedisequi99. Petroniusz przez czas jakiś podnosił w milczeniu swe dłonie, pachnące werweną, ku nozdrzom i zdawał się nad czymś namyślać, po chwili zaś rzekł:\n– Przychodzi mi do głowy, że jeśli twoja leśna boginka nie jest niewolnicą, tedy mogłaby porzucić dom Plaucjuszów, a przenieść się do twego. Otoczyłbyś ją miłością i obsypał bogactwami, tak jak ja moją ubóstwioną Chryzotemis, której, mówiąc między nami, mam przynajmniej o tyle dosyć, o ile ona mnie.\nMarkus potrząsnął głową.\n– Nie? – pytał Petroniusz. – W najgorszym razie sprawa oparłaby się o cezara, a możesz być pewny, że choćby dzięki moim wpływom nasz Miedzianobrody byłby po twojej stronie.\n– Nie znasz Ligii! – odparł Winicjusz.\n– To pozwólże się zapytać, czy ty ją znasz – inaczej jak z widzenia? Mówiłżeś z nią? Wyznałżeś jej swą miłość?\n– Widziałem ją naprzód przy fontannie, a potem spotkałem ją dwukrotnie. Pamiętaj, że podczas pobytu w domu Aulusów mieszkałem w bocznej willi, przeznaczonej dla gości, i mając wybitą rękę nie mogłem zasiadać do wspólnego stołu. Dopiero w wigilię dnia, na który zapowiedziałem swój odjazd, spotkałem Ligię przy wieczerzy – i nie mogłem słowa do niej przemówić. Musiałem słuchać Aulusa i jego opowiadań o zwycięstwach, jakie odniósł w Brytanii, a następnie o upadku małych gospodarstw w Italii, któremu jeszcze Licyniusz Stolo starał się zapobiec. W ogóle nie wiem, czy Aulus potrafi mówić o czym innym i nie mniemaj, że zdołamy się od tego wykręcić, chyba że zechcesz słuchać o zniewieściałości czasów dzisiejszych. Oni tam mają bażanty w kurnikach, ale ich nie jedzą wychodząc z zasady, że każdy zjedzony bażant przybliża koniec potęgi rzymskiej. Drugi raz spotkałem ją koło ogrodowej cysterny100 ze świeżo wyrwaną trzciną w ręku, którą zanurzała kiścią w wodzie i skrapiała rosnące wokoło irysy. Spójrz na moje kolana. Na tarczę Herakla, mówię ci, że nie drżały, gdy na nasze maniple101 szły z wyciem chmury Partów, ale drżały przy owej cysternie. I zmieszany jak pacholę, które nosi jeszcze bullę102 na szyi, oczyma tylko żebrałem litości, długo nie mogąc słowa przemówić.\nPetroniusz spojrzał na niego jakby z pewną zazdrością.\n– Szczęśliwy! – rzekł. – Choćby świat i życie były jak najgorsze, jedno w nich zostanie wieczne dobro – młodość!\nPo chwili zaś spytał:\n– I nie przemówiłeś do niej?\n– Owszem. Oprzytomniawszy nieco, rzekłem, że wracam z Azji, żem wybił rękę pod miastem i cierpiałem srodze, ale w chwili gdy mi przychodzi porzucić ten dom gościnny, widzę, że cierpienie w nim więcej jest warte niż gdzie indziej rozkosz – choroba więcej niż gdzie indziej zdrowie. Ona słuchała słów moich także zmieszana i ze schyloną głową, kreśląc coś trzciną na szafrannym103 piasku. Po czym podniosła oczy, raz jeszcze spojrzała na owe skreślone znaki, raz jeszcze na mnie, jakby chcąc o coś spytać – i nagle uciekła jak hamadriada104 przed głupowatym faunem.\n– Musi mieć piękne oczy.\n– Jak morze – i utonąłem w nich też jak w morzu. Wierz mi, że Archipelag mniej jest błękitny. Po chwili przybiegł mały Plaucjusz i począł o coś pytać. Ale ja nie rozumiałem, o co mu chodzi.\n– O Atene105! – zawołał Petroniusz – zdejm temu chłopcu opaskę z oczu, którą zawiązał Eros, bo inaczej rozbije sobie głowę o kolumnę świątyni Wenus.\nPo czym zwrócił się do Winicjusza:\n– O ty wiosenny pączku na drzewie życia, ty pierwsza zielona gałązko winogradu! Powinien bym zamiast do Plaucjuszów kazać cię zanieść do domu Gelocjusza, gdzie jest szkoła dla nieświadomych życia chłopców.\n– Czego ty właściwie chcesz?\n– A co skreśliła na piasku? Czy nie imię Amora, czy nie serce przeszyte jego grotem lub nie coś takiego, z czego mógłbyś poznać, że satyry szeptały już tej nimfie do ucha różne tajemnice życia? Jak można było nie spojrzeć na te znaki!\n– Dawniej wdziałem togę, niż myślisz – rzeki Winicjusz – i zanim nadbiegł mały Aulus, patrzyłem pilnie na te znaki. Wszakże wiem, że i w Grecji, i w Rzymie nieraz dziewczęta kreślą na piasku wyznania, których nie chcą wymówić ich usta… Ale zgadnij, co nakreśliła?\n– Jeśli co innego, niż przypuszczałem, to nie zgadnę.\n– Jak powiadasz?\n– Powiadam: rybę. Czy miało to znaczyć, że w żyłach jej zimna dotąd krew płynie – nie wiem! Ale ty, któryś mnie nazwał wiosennym pąkowiem na drzewie życia – zapewne potrafisz lepiej ten znak zrozumieć.\n– Carissime106! O taką rzecz spytaj Pliniusza. On się zna na rybach. Gdyby stary Apicjusz żył jeszcze, może by ci także umiał coś o tym powiedzieć, albowiem zjadł w ciągu życia więcej ryb, niż może ich od razu pomieścić Zatoka Neapolitańska.\nLecz dalsza rozmowa urwała się, wniesiono ich bowiem na rojne ulice, na których przeszkadzał jej gwar ludzki. Przez Vicus Apollinis skręcili na Forum Romanum, gdzie w dnie pogodne przed zachodem słońca gromadziły się tłumy próżniaczej ludności, by przechadzać się wśród kolumn, opowiadać nowiny i słuchać ich, widzieć przenoszone lektyki ze znakomitymi ludźmi, a wreszcie zaglądać do sklepów złotniczych, do księgarni, do sklepów, w których zmieniano monetę, do bławatnych107, brązowniczych i wszelkich innych, których pełno było w domach obejmujących część Rynku położoną naprzeciw Kapitolu. Połowa Forum, leżąca tuż pod wiszarami108 zamku, pogrążona była już w cieniu, natomiast kolumny położonych wyżej świątyń złociły się w blasku i na błękicie. Leżące niżej rzucały wydłużone cienie na marmurowe płyty, wszędzie zaś było ich tak pełno, że oczy gubiły się wśród nich jak w lesie. Zdawało się, że tym budowlom i kolumnom aż ciasno koło siebie. Piętrzyły się jedne nad drugimi, biegły w prawo i w lewo, wdzierały się na wzgórza, tuliły się do zamkowego muru lub jedne do drugich, na podobieństwo większych i mniejszych, grubszych i cieńszych, złotawych i białych pni, to rozkwitłych pod architrawami109 kwiatami akantu110, to pozawijanych w jońskie rogi, to zakończonych prostym doryckim kwadratem. Nad owym lasem błyszczały barwne tryglify111, z tympanów112 wychylały się rzeźbione postaci bogów, ze szczytów uskrzydlone złote kwadrygi zdawały się chcieć ulecieć w powietrze, w ów błękit, który zwieszał się spokojnie nad owym zbitym miastem świątyń. W środku Rynku i po brzegach płynęła rzeka ludzka: tłumy przechadzały się pod łukami bazyliki Juliusza Cezara, tłumy siedziały na schodach Kastora i Polluksa i kręciły się koło świątyńki Westy, podobne na tym wielkim marmurowym tle do różnokolorowych rojów motyli lub żuków. Z góry, przez ogromne stopnie, od strony świątyni poświęconej „Jovi Optimo Maximo”, napływały nowe fale; przy rostrach113 słuchano jakichś przygodnych mówców; tu i ówdzie słychać było okrzyki przekupniów sprzedających owoce, wino lub wodę pomieszaną z figowym sokiem, oszustów polecających cudowne lekarstwa, wróżbitów, odgadywaczy ukrytych skarbów, tłumaczów snów. Gdzieniegdzie z gwarem rozmów i nawoływań mieszały się dźwięki sistry114, egipskiej sambuki115 lub greckich fletów. Gdzieniegdzie chorzy, pobożni lub stroskani nieśli do świątyń ofiary. Wśród ludzi, na kamiennych płytach, zbierały się chciwe na ofiarne ziarno, podobne do ruchomych, pstrych i ciemnych plam, stadka gołębi, to wzbijając się chwilowo z rozgłośnym szumem skrzydeł w górę, to znów zapadając na opróżnione przez tłum miejsca. Od czasu do czasu gromady ludzkie rozstępowały się przed lektykami, w których widać było wykwintne twarze kobiece lub głowy senatorów i rycerzy, o rysach jakby zakrzepłych i wyniszczonych życiem. Różnojęzyczna ludność powtarzała w głos ich imiona z dodatkiem przezwisk, szyderstw lub pochwał. Między bezładnymi grupami przeciskały się czasem postępujące miarowym krokiem oddziały żołnierzy lub wigilów116 czuwających nad ulicznym porządkiem. Język grecki dawał się słyszeć naokół równie często, jak łaciński.\nWinicjusz, który dawno nie był w mieście, patrzył z pewną ciekawością na owo rojowisko ludzkie i na owo Forum Romanum, zarazem panujące nad falą świata i zarazem tak nią zalane, że Petroniusz, który odgadł myśl towarzysza, nazwał je „gniazdem Kwirytów – bez Kwirytów”117. Istotnie, miejscowy żywioł ginął niemal w tym tłumie złożonym ze wszystkich ras i narodów. Widać tu było Etiopów, olbrzymich jasnowłosych ludzi z dalekiej północy, Brytanów, Galów i Germanów, skośnookich mieszkańców Sericum, ludzi znad Eufratu i ludzi znad Indu, o brodach barwionych na kolor cegły, Syryjczyków znad brzegów Orontu, o oczach czarnych i słodkich; wyschniętych jak kość mieszkańców pustyń arabskich, Żydów z zapadłą piersią, Egipcjan z wiecznym, obojętnym uśmiechem w twarzach i Numidów, i Afrów; Greków z Hellady, którzy na równi z Rzymianami władali nad miastem, ale władali wiedzą, sztuką, rozumem i szalbierstwem, Greków z wysp i z Azji Mniejszej, i z Egiptu, i z Italii, i z Narbońskiej Galii. W tłumie niewolników z podziurawionymi uszami nie brakło i wolnej, próżniaczej ludności, którą cezar bawił, żywił, a nawet odziewał, i wolnych przybyszów, których do olbrzymiego miasta zwabiła łatwość życia i widoki fortuny; nie brakło przekupniów i kapłanów Serapisa z palmowymi gałęziami w ręku, i kapłanów Izydy, na której ołtarze znoszono więcej ofiar niż do świątyni Kapitolińskiego Jowisza, i kapłanów Kibeli, noszących w ręku złote kiście ryżu, i kapłanów wędrownych bóstw, i tanecznic wschodnich z jaskrawymi mitrami118, i sprzedających amulety, i poskromców wężów, i chaldejskich magów, wreszcie ludzi bez wszelkich zajęć, którzy co tydzień zgłaszali się do spichlerzy nadtybrzańskich po zboże, bili się o loteryjne bilety w cyrkach, spędzali noce w walących się ustawicznie w zatybrzańskiej dzielnicy domach, a dnie słoneczne i ciepłe w kryptoportykach119, w brudnych garkuchniach Subury120, na moście Milwiusa lub przed insulami możnych, gdzie im od czasu do czasu wyrzucano resztki ze stołu niewolników.\nPetroniusz dobrze był znany przez te tłumy. O uszy Winicjusza obijało się ustawiczne: „Hic est!” – „To on!” – Lubiono go za hojność, a zwłaszcza popularność jego wzrosła od czasu, gdy dowiedziano się, że przemawiał przed cezarem przeciw wyrokowi śmierci wydanemu na całą familię, to jest na wszystkich bez różnicy płci i wieku niewolników prefekta Pedaniusza Sekunda, za to, iż jeden z nich zabił tego okrutnika w chwili rozpaczy. Petroniusz powtarzał wprawdzie głośno, że mu to było wszystko jedno i że przemawiał do cezara tylko prywatnie, jako arbiter elegantiarum, którego estetyczne uczucia oburzała owa barbarzyńska rzeź, godna jakichś Scytów, nie Rzymian. Niemniej lud, który wzburzył się z powodu tej rzezi, kochał od tej pory Petroniusza.\nLecz on o to nie dbał. Pamiętał, że ten lud kochał także i Brytanika, którego Nero otruł, i Agrypinę, którą kazał zamordować, i Oktawię, którą na Pandatarii uduszono po uprzednim otwarciu jej żył w gorącej parze, i Rubeliusza Plauta, który został wygnany, i Trazeasza, któremu każde jutro mogło przynieść wyrok śmierci. Miłość ludu mogła być uważana raczej za złą wróżbę, a sceptyczny Petroniusz był zarazem przesądny. Tłumem gardził podwójnie: i jako arystokrata, i jako esteta. Ludzie pachnący prażonym bobem, który nosili w zanadrzu, a przy tym wiecznie schrypnięci i spotnieli od gry w morę121 po rogach ulic i perystylach122, nie zasługiwali w jego oczach na miano ludzi.\nNie odpowiadając też wcale ani na oklaski, ani na posyłane tu i owdzie od ust pocałunki, opowiadał Markowi sprawę Pedaniusza, drwiąc przy tym ze zmienności ulicznej hałastry, która nazajutrz po groźnym wzburzeniu oklaskiwała Nerona przejeżdżającego do świątyni Jowisza Statora. Lecz przed księgarnią Awirunusa kazał się zatrzymać i wysiadłszy zakupił ozdobny rękopis, który oddał Winicjuszowi.\n– To podarek dla ciebie – rzekł.\n– Dzięki! – odrzekł Winicjusz. Po czym spojrzawszy na tytuł zapytał: – Satyricon123. To coś nowego. Czyje to?\n– Moje. Ale ja nie chcę iść śladem Rufinusa, którego historię miałem ci opowiedzieć, ani też śladem Fabrycjusza Wejenta, dlatego nikt o tym nie wie, ty zaś nikomu nie mów.\n– A mówiłeś, że nie piszesz wierszy – rzekł Winicjusz zaglądając do środka – tu zaś widzę prozę gęsto nimi przeplataną.\n– Jak będziesz czytał, zwróć uwagę na ucztę Trymalchiona. Co do wierszy, zbrzydły mi od czasu, jak Nero pisze epos. Witeliusz, widzisz, chcąc sobie ulżyć, używa pałeczki z kości słoniowej, którą zasuwa sobie w gardło; inni posługują się piórami flamingów maczanymi w oliwie lub w odwarze macierzanki – ja zaś odczytuję poezje Nerona – i skutek jest natychmiastowy. Mogę je potem chwalić, jeśli nie z czystym sumieniem, to z czystym żołądkiem.\nTo rzekłszy zatrzymał znów lektykę przed złotnikiem Idomenem i załatwiwszy sprawę gemm kazał nieść lektykę wprost do domu Aulusa.\n– Po drodze opowiem ci na dowód, co jest miłość własna autorska, historię Rufinusa – rzekł.\nLecz zanim ją rozpoczął, skręcili na Vicus Patricius i niebawem znaleźli się przed mieszkaniem Aulusa. Młody i tęgi ianitor124 otworzył im drzwi wiodące do ostium125, nad którymi sroka, zamknięta w klatce, witała ich wrzaskliwie słowem: „Salve!”126\nPo drodze z drugiej sieni, zwanej ostium, do właściwego atrium, Winicjusz rzekł:\n– Czyś zauważył, że odźwierny tu bez łańcuchów?\n– To dziwny dom – odpowiedział półgłosem Petroniusz – Pewno ci wiadomo, że Pomponię Grecynę podejrzewano o wyznawanie wschodniego zabobonu, polegającego na czci jakiegoś Chrestosa. Zdaje się, że przysłużyła się jej Kryspinilla, która nie może darować Pomponii, że jeden mąż wystarczył jej na całe życie. – Univira!… Łatwiej dziś w Rzymie o półmisek rydzów z Noricum. Sądzono ją sądem domowym…\n– Masz słuszność, że to dziwny dom. Później opowiem ci, com tu słyszał i widział.\nTymczasem znaleźli się w atrium. Przełożony nad nim niewolnik, zwany atriensis, wysłał nomenclatora, by oznajmił gości, jednocześnie zaś służba podsunęła im krzesła i stołeczki pod nogi. Petroniusz, który wyobrażając sobie, że w tym surowym domu panuje wieczny smutek, nigdy w nim nie bywał, spoglądał naokół z pewnym zdziwieniem i jakby z poczuciem zawodu, albowiem atrium czyniło raczej wesołe wrażenie. Z góry przez duży otwór wpadał snop jasnego światła, łamiącego się w tysiące skier na wodotrysku. Kwadratowa sadzawka z fontanną w środku, przeznaczona do przyjmowania dżdżu wpadającego w czasie niepogody przez górny otwór, a zwana impluvium, otoczona była anemonami i liliami. Szczególnie w liliach widocznie kochano się w domu, gdyż były ich całe kępy, i białych, i czerwonych, i wreszcie szafirowych irysów, których delikatne płatki były jakby posrebrzone od wodnego pyłu. Wśród mokrych mchów, w których ukryte były donice z liliami, i wśród pęków liści widniały brązowe posążki, przedstawiające dzieci i ptactwo wodne. W jednym rogu odlana również z brązu łania pochylała swą zaśniedziałą od wilgoci, zielonawą głowę ku wodzie, jakby się chciała napić. Podłoga atrium była z mozaiki; ściany, częścią wykładane czerwonym marmurem, częścią malowane w drzewa, ryby, ptaki i gryfy127, nęciły oczy grą kolorów. Odrzwia do bocznych izb zdobne były żółwiowcem128 lub nawet kością słoniową; przy ścianach, między drzwiami, stały posągi przodków Aulusa. Wszędy znać było spokojny dostatek, daleki od zbytku, ale szlachetny i pewny siebie.\nPetroniusz, który mieszkał nierównie okazalej i wykwintniej, nie mógł tu jednak znaleźć żadnej rzeczy, która by raziła jego smak – i właśnie zwrócił się z tą uwagą do Winicjusza, gdy wtem niewolnik velarius129 odsunął kotarę dzielącą atrium od tablinum130 i w głębi domu ukazał się nadchodzący śpiesznie Aulus Plaucjusz.\nBył to człowiek zbliżający się do wieczornych dni życia, z głową pobieloną szronem, ale czerstwy, o twarzy energicznej, nieco za krótkiej, ale też nieco podobnej do głowy orła. Tym razem malowało się na niej pewne zdziwienie, a nawet niepokój, z powodu niespodziewanego przybycia Neronowego przyjaciela, towarzysza i zausznika.\nLecz Petroniusz był nadto światowcem i nadto bystrym człowiekiem, by tego nie zauważyć, zatem po pierwszych powitaniach oznajmił z całą wymową i swobodą, na jaką było go stać, że przychodzi podziękować za opiekę, jakiej w tym domu doznał syn jego siostry, i że jedynie wdzięczność jest powodem jego odwiedzin, do których zresztą ośmieliła go dawna z Aulusem znajomość.\nAulus zapewnił go ze swej strony, iż miłym jest gościem, a co do wdzięczności, oświadczył, że sam się do niej poczuwa, chociaż zapewne Petroniusz nie domyśla się jej powodów.\nJakoż Petroniusz nie domyślał się ich rzeczywiście. Próżno, podniósłszy swe orzechowe oczy w górę, biedził się, by sobie przypomnieć najmniejszą usługę oddaną Aulusowi lub komukolwiek. Nie przypomniał sobie żadnej, prócz tej chyba, którą zamierzał wyświadczyć Winicjuszowi. Mimo woli mogło się wprawdzie coś podobnego zdarzyć, ale tylko mimo woli.\n– Kocham i cenię bardzo Wespazjana – odrzekł Aulus – któremu uratowałeś życie, gdy raz zdarzyło mu się nieszczęście usnąć przy słuchaniu wierszy cezara.\n– Zdarzyło mu się szczęście – odrzekł Petroniusz – bo ich nie słyszał, nie przeczę jednak, że mogło się ono skończyć nieszczęściem. Miedzianobrody chciał mu koniecznie posłać centuriona131 z przyjacielskim zleceniem, by sobie otworzył żyły.\n– Ty zaś, Petroniuszu, wyśmiałeś go.\n– Tak jest, a raczej przeciwnie: powiedziałem mu, że jeśli Orfeusz umiał pieśnią usypiać dzikie bestie, jego tryumf jest równy, skoro potrafił uśpić Wespazjana. Ahenobarbowi można przyganiać pod warunkiem, żeby w małej przyganie mieściło się wielkie pochlebstwo. Nasza miłościwa Augusta, Poppea, rozumie to doskonale.\n– Niestety, takie to czasy – odrzekł Aulus. – Brak mi na przodzie dwóch zębów, które mi wybił kamień rzucony ręką Brytana, i przez to mowa moja stała się świszczącą, a jednak najszczęśliwsze chwile mego życia spędziłem w Brytanii…\n– Bo zwycięskie – dorzucił Winicjusz.\nLecz Petroniusz zląkłszy się, by stary wódz nie zaczął opowiadać o dawnych swych wojnach, zmienił przedmiot rozmowy. Oto w okolicy Praeneste wieśniacy znaleźli martwe wilcze szczenię o dwu głowach, w czasie zaś onegdajszej burzy piorun oberwał narożnik w świątyni Luny, co było rzeczą, ze względu na spóźnioną jesień, niesłychaną. Niejaki też Kotta, który mu to opowiadał, dodawał zarazem, iż kapłani tejże świątyni przepowiadają z tego powodu upadek miasta lub co najmniej ruinę wielkiego domu, która tylko nadzwyczajnymi ofiarami da się odwrócić.\nAulus wysłuchawszy opowiadania wyraził zdanie, że takich oznak nie można jednak lekceważyć. Że bogowie mogą być zgniewani przebraną miarą zbrodni, w tym nie masz nic dziwnego – a w takim razie ofiary błagalne są zupełnie na miejscu.\nNa to Petroniusz rzekł:\n– Twój dom, Plaucjuszu, nie jest zbyt wielki, choć mieszka w nim wielki człowiek; mój jest wprawdzie za duży na tak lichego właściciela, ale również mały. A jeśli chodzi o ruinę jakiegoś tak wielkiego, jak na przykład domus transitoria132, to czy opłaci się nam składać ofiary, by tę ruinę odwrócić?\nPlaucjusz nie odpowiedział na to pytanie, która to ostrożność dotknęła nawet nieco Petroniusza, albowiem przy całym swym braku poczucia różnicy między złem a dobrem nie był nigdy donosicielem i można z nim było rozmawiać z zupełnym bezpieczeństwem. Za czym zmienił znów rozmowę i począł wychwalać mieszkanie Plaucjuszowe oraz dobry smak panujący w domu.\n– Stara to siedziba – odrzekł Plaucjusz – w której nic nie zmieniłem od czasu, jakem ją odziedziczył.\nPo odsunięciu kotary dzielącej atrium od tablinum dom otwarty był na przestrzał, tak że przez tablinum, przez następny perystyl i leżącą za nim salę, zwaną oecus133, wzrok biegł aż do ogrodu, który widniał z dala jak jasny obraz, ujęty w ciemną ramę. Wesołe dziecinne śmiechy dolatywały stamtąd do atrium.\n– Ach, wodzu – rzekł Petroniusz – pozwól nam posłuchać z bliska tego szczerego śmiechu, o który dziś tak trudno.\n– Chętnie – odrzekł powstając Plaucjusz. – To mój mały Aulus i Ligia bawią się w piłki. Ale co do śmiechu, mniemam, Petroniuszu, że całe życie schodzi ci na nim.\n– Życie jest śmiechu warte, więc się śmieję – odpowiedział Petroniusz – tu jednak śmiech brzmi inaczej.\n– Petroniusz – dodał Winicjusz – nie śmieje się zresztą po całych dniach, ale raczej po całych nocach.\nTak rozmawiając przeszli przez długość domu i znaleźli się w ogrodzie, gdzie Ligia i mały Aulus bawili się piłkami, które niewolnicy wyłącznie do tej zabawy przeznaczeni, zwani spheristae, zbierali z ziemi i podawali im do rąk. Petroniusz rzucił szybkie, przelotne spojrzenie na Ligię, mały Aulus ujrzawszy Winicjusza przybiegł się z nim witać, ów zaś przechodząc schylił głowę przed piękną dziewczyną, która stała z piłką w ręku, z włosem nieco rozwianym, trochę zdyszana i zarumieniona.\nLecz w ogrodowym triclinium, zacienionym przez bluszcze, winograd i kozie ziele, siedziała Pomponia Grecyna; poszli się więc z nią witać. Petroniuszowi, jakkolwiek nie uczęszczał do domu Plaucjuszów, była ona znajoma, albowiem widywał ją u Antystii, córki Rubeliusza Plauta, a dalej w domu Seneków i u Poliona. Nie mógł też oprzeć się pewnemu podziwowi, jakim przejmowała go jej twarz smutna, ale pogodna, szlachetność jej postawy, ruchów, słów. Pomponia mąciła do tego stopnia jego pojęcia o kobietach, że ów zepsuty do szpiku kości i pewny siebie, jak nikt w całym Rzymie, człowiek nie tylko odczuwał dla niej pewien rodzaj szacunku, ale nawet tracił poniekąd pewność siebie. I teraz oto dziękując jej za opiekę nad Winicjuszem wtrącał jakby mimo woli wyraz: „domina”134, który nigdy nie przychodził mu na myśl, gdy na przykład rozmawiał z Kalwią Kryspinillą, ze Skrybonią, z Walerią, Soliną i innymi niewiastami z wielkiego świata. – Po przywitaniu i złożeniu podzięki począł też zaraz narzekać, że Pomponię widuje się tak rzadko, że jej nie można spotkać ni w cyrku, ni w amfiteatrze, na co odpowiedziała mu spokojnie, położywszy dłoń na dłoni męża:\n– Starzejemy się i oboje lubimy coraz więcej domowe zacisze.\nPetroniusz chciał przeczyć, lecz Aulus Plaucjusz dodał swoim świszczącym głosem:\n– I coraz nam bardziej obco między ludźmi, którzy nawet naszych bogów rzymskich greckimi nazywają imionami.\n– Bogowie stali się od pewnego czasu tylko retorycznymi figurami – odrzekł niedbale Petroniusz – że zaś retoryki uczyli nas Grecy, przeto mnie samemu łatwiej na przykład powiedzieć: Hera niż Juno.\nTo rzekłszy zwrócił oczy na Pomponię, jakby na znak, że wobec niej żadne inne bóstwo nie mogło mu przyjść na myśl, a następnie jął przeczyć temu, co mówiła o starości: „Ludzie starzeją się wprawdzie prędko, ale tacy, którzy żyją zgoła innym życiem, a prócz tego są twarze, o których Saturn135 zdaje się zapominać.” Petroniusz mówił to z pewną nawet szczerością, albowiem Pomponia Grecyna, jakkolwiek schodziła z południa życia, zachowała niezwykłą świeżość cery, a że głowę miała małą i twarz drobną, chwilami więc, mimo swej ciemnej sukni, mimo powagi i smutku, czyniła wrażenie kobiety zupełnie młodej.\nTymczasem mały Aulus, który podczas pobytu Winicjusza w domu zaprzyjaźnił się był z nim nadzwyczajnie, zbliżywszy się począł go zapraszać do gry w piłkę. Za chłopcem weszła do triclinium i Ligia. Pod firanką bluszczów, ze światełkami drgającymi na twarzy, wydała się teraz Petroniuszowi ładniejszą niż na pierwszy rzut oka i istotnie podobną do jakiejś nimfy. Że zaś nie przemówił do niej dotąd, więc podniósł się, pochylił przed nią głowę i zamiast zwykłych wyrazów powitania począł cytować słowa, którymi Odys powitał Nauzykaę:\nNie wiem, czyliś jest bóstwem, czy panną śmiertelną,\nLecz jeśliś jest mieszkanką ziemskiego padołu,\nBłogosławiony ojciec z matką twą pospołu,\nBłogosławieni bracia136 .\nNawet Pomponii podobała się wykwintna grzeczność tego światowca. Co do Ligii, słuchała zmieszana i zapłoniona, nie śmiąc oczu podnieść. Lecz stopniowo w kątach jej ust począł drgać swawolny uśmiech, na twarzy znać było walkę między dziewczęcym zawstydzeniem a chęcią odpowiedzi – i widocznie chęć ta przemogła, spojrzawszy bowiem nagle na Petroniusza, odpowiedziała mu słowami tejże Nauzykai, cytując je jednym tchem i trochę jak wydawaną lekcję:\nNie byle kto ty jesteś – i nie byle głowa!\nPo czym, zawróciwszy w miejscu, uciekła, jak ucieka spłoszony ptak.\nTeraz na Petroniusza przyszła kolej zdziwienia – nie spodziewał się bowiem usłyszeć Homerowego wiersza w ustach dziewczyny, o której barbarzyńskim pochodzeniu był przez Winicjusza uprzedzony. Spojrzał też pytającym wzrokiem na Pomponię, lecz ta nie mogła mu dać odpowiedzi, patrzyła bowiem w tej chwili, uśmiechając się, na dumę, jaka odbiła się w obliczu starego Aulusa.\nOn zaś nie umiał tej dumy ukryć. Naprzód przywiązał się był do Ligii jak do własnego dziecka, a po wtóre, mimo swych starorzymskich uprzedzeń, które kazały mu przeciw greczyźnie i jej rozpowszechnieniu piorunować, uważał ją za szczyt towarzyskiej ogłady. Sam nie mógł się jej nigdy dobrze nauczyć, nad czym skrycie bolał, rad był więc teraz, że temu wytwornemu panu, a zarazem i literatowi, który gotów był uważać dom jego za barbarzyński, odpowiedziano w nim językiem i wierszem Homera.\n– Jest w domu pedagogus137 Grek – rzekł zwracając się do Petroniusza – który uczy naszego chłopaka, a dziewczyna przysłuchuje się lekcjom. Pliszka to jeszcze, ale miła pliszka, do której nawykliśmy oboje.\nPetroniusz patrzył teraz poprzez skręty bluszczów i kapryfolium138 na ogród i na bawiącą się trójkę. Winicjusz zrzucił togę i w tunice tylko podbijał w górę piłkę, którą stojąca naprzeciw z wzniesionymi ramionami Ligia usiłowała schwytać. Dziewczyna na pierwszy rzut oka nie uczyniła wielkiego na Petroniuszu wrażenia. Wydała mu się zbyt szczupła. Lecz od chwili gdy w triclinium spojrzał na nią bliżej, pomyślał sobie, że tak jednak mogłaby wyglądać jutrzenka – i jako znawca zrozumiał, że jest w niej coś niezwykłego. Wszystko zauważył i wszystko ocenił: więc i twarz różową i przezroczą139, i świeże usta, jakby do pocałunku złożone, i niebieskie jak lazur mórz oczy, i alabastrową białość czoła, i bujność ciemnych włosów przeświecających na skrętach odblaskiem bursztynu albo korynckiej miedzi, i lekką szyję, i „boską” spadzistość ramion, i całą postać giętką, smukłą, młodą młodością maju i świeżo rozkwitłych kwiatów. Zbudził się w nim artysta i czciciel piękności, który odczuł, że pod posągiem tej dziewczyny można by podpisać: „Wiosna” . – Nagle przypomniał sobie Chryzotemis i wziął go pusty śmiech. Wydała mu się razem ze swoim złotym pudrem na włosach i uczernionymi brwiami bajecznie zwiędłą, czymś w rodzaju pożółkłej i roniącej płatki róży. A jednak tej Chryzotemis zazdrościł mu cały Rzym. Następnie przypomniał sobie Poppeę – i owa przesławna Poppea również wydała mu się bezduszną woskową maską. W tej dziewczynie o tanagryjskich kształtach140 była nie tylko wiosna – była i promienista „Psyche”, która przeświecała przez jej różane ciało, jak promyk prześwieca przez lampę.\n„Winicjusz ma słuszność – pomyślał – a moja Chryzotemis jest stara, stara… jak Troja!”\nPo czym zwrócił się do Pomponii Grecyny – i wskazawszy na ogród, rzekł:\n– Rozumiem teraz, domina, że wobec takich dwojga wolicie dom od uczt na Palatynie i cyrku.\n– Tak – odpowiedziała zwracając oczy w stronę małego Aulusa i Ligii.\nA stary wódz począł opowiadać historię dziewczyny i to, co słyszał przed laty od Ateliusza Histera o siedzącym w mrokach północy narodzie Ligów.\nTamci zaś skończyli grać w piłkę i przez czas jakiś chodzili po piasku ogrodowym, odbijając na czarnym tle mirtów i cyprysów jak trzy białe posągi. Ligia trzymała małego Aulusa za rękę. Pochodziwszy nieco, siedli na ławce przy piscinie141 zajmującej środek ogrodu. Lecz po chwili Aulus zerwał się, by płoszyć ryby w przezroczej wodzie. Winicjusz zaś prowadził dalej rozmowę zaczętą w czasie przechadzki:\n– Tak jest – mówił niskim, drgającym głosem. – Zaledwiem zrzucił pretekstę142, wysłano mnie do azjatyckich legii. Miastam nie zaznał – ani życia, ani miłości. Umiem na pamięć trochę Anakreonta i Horacjusza, ale nie potrafiłbym tak jak Petroniusz mówić wierszy wówczas, gdy rozum niemieje z podziwu i własnych słów znaleźć nie może. Chłopcem będąc chodziłem do szkoły Muzoniusza, który mawiał nam, że szczęście polega na tym, by chcieć tego, czego chcą bogi – a zatem od naszej woli zależy. Ja jednak myślę, że jest inne, większe i droższe, które od woli nie zależy, bo je tylko miłość dać może. Szukają tego szczęścia sami bogowie, więc i ja, o Ligio, którym nie zaznał dotąd miłości, idąc w ich ślady szukam także tej, która by mi szczęście dać chciała…\nUmilkł i przez czas jakiś słychać było tylko lekki plusk wody, w którą mały Aulus ciskał kamyki płosząc nimi ryby. Po chwili jednak Winicjusz znów mówić począł głosem jeszcze miększym i cichszym:\n– Wszak znasz Wespazjanowego syna, Tytusa? Mówią, że zaledwie z chłopięcego wieku wyszedłszy pokochał tak Berenikę, iż omal tęsknota nie wyssała mu życia… Tak i ja bym umiał pokochać, o Ligio!… Bogactwo, sława, władza – czczy dym! marność! Bogaty znajdzie bogatszego od siebie, sławnego zaćmi cudza większa sława, potężnego potężniejszy pokona… Lecz zali sam cezar, zali który bóg nawet może doznawać większej rozkoszy lub być szczęśliwszym niż prosty śmiertelnik, w chwili gdy mu przy piersi dyszy pierś droga lub gdy całuje usta kochane… Więc miłość z bogami nas równa – o Ligio!…\nA ona słuchała w niepokoju, w zdziwieniu i zarazem tak, jakby słuchała głosu greckiej fletni lub cytry. Zdawało się jej chwilami, że Winicjusz śpiewa jakąś pieśń dziwną, która sączy się w jej uszy, porusza w niej krew, a zarazem przejmuje serce omdleniem, strachem i jakąś niepojętą radością… Zdawało jej się też, że on mówi coś takiego, co w niej już było poprzednio, ale z czego nie umiała sobie zdać sprawy. Czuła, że on w niej coś budzi, co drzemało dotąd, i że w tej chwili zamglony sen zmienia się w kształt coraz wyraźniejszy, bardziej upodobany i śliczny.\nTymczasem słońce przetoczyło się dawno za Tyber i stanęło nisko nad Janikulskim wzgórzem. Na nieruchome cyprysy padało czerwone światło – i całe powietrze było nim przesycone. Ligia podniosła swoje błękitne, jakby rozbudzone ze snu oczy na Winicjusza i nagle – w wieczornych odblaskach, pochylony nad nią, z prośbą drgającą w oczach, wydał się jej piękniejszy od wszystkich ludzi i od wszystkich greckich i rzymskich bogów, których posągi widywała na frontonach świątyń. On zaś objął z lekka palcami jej rękę powyżej kostki i pytał:\n– Zali ty nie odgadujesz, Ligio, czemu ja mówię to tobie?…\n– Nie – odszeptała tak cicho, że Winicjusz zaledwie dosłyszał.\nLecz nie uwierzył jej i przyciągając coraz silniej jej rękę, byłby ją przyciągnął do serca, bijącego jak młotem pod wpływem żądzy rozbudzonej przez cudną dziewczynę – i byłby wprost do niej zwrócił palące słowa, gdyby nie to, że na ścieżce, ujętej w ramy mirtów, ukazał się stary Aulus, który zbliżywszy się rzekł:\n– Słońce zachodzi, więc strzeżcie się wieczornego chłodu i nie żartujcie z Libityną143…\n– Nie – odrzekł Winicjusz – nie wdziałem dotąd togi i nie poczułem chłodu.\n– A oto już ledwie pół tarczy zza wzgórz wygląda – odpowiedział stary wojownik. – Bogdaj to słodki klimat Sycylii, gdzie wieczorami lud zbiera się na rynkach, aby chóralnym śpiewem żegnać zachodzącego Feba.\nI zapomniawszy, że przed chwilą sam ostrzegał przed Libityną, począł opowiadać o Sycylii, gdzie miał swe posiadłości i duże gospodarstwo rolne, w którym się kochał. Wspomniał też, że nieraz przychodziło mu na myśl przenieść się do Sycylii i tam dokonać spokojnie życia. Dość ma zimowych szronów ten, komu zimy ubieliły już głowę. Jeszcze liść nie opada z drzew i nad miastem śmieje się niebo łaskawie, ale gdy winograd pożółknie, gdy śnieg spadnie w Górach Albańskich, a bogowie nawiedzą przejmującym wichrem Kampanię, wówczas kto wie, czy z całym domem nie przeniesie się do swojej zacisznej wiejskiej sadyby.\n– Miałżebyś chęć opuścić Rzym, Plaucjuszu? – spytał z nagłym niepokojem Winicjusz.\n– Chęć tę mam dawno – odpowiedział Aulus – bo tam spokojniej i bezpieczniej.\nI jął znowu wychwalać swoje sady, stada, dom ukryty w zieleni i wzgórza porosłe tymem144 i cząbrami, wśród których brzęczą roje pszczół. Lecz Winicjusz nie zważał na tę bukoliczną145 nutę – i myśląc tylko o tym, że może utracić Ligię, spoglądał w stronę Petroniusza, jakby od niego jedynie wyglądał ratunku.\nTymczasem Petroniusz siedząc przy Pomponii lubował się widokiem zachodzącego słońca, ogrodu i stojących przy sadzawce ludzi. Białe ich ubrania na ciemnym tle mirtów świeciły złotem od wieczornych blasków. Na niebie zorza poczęła zabarwiać się purpurą, fioletem i mienić się na kształt opalu. Strop nieba stał się liliowy. Czarne sylwetki cyprysów uczyniły się jeszcze wyrazistsze niż w dzień biały, zaś w ludziach, w drzewach i w całym ogrodzie zapanował spokój wieczorny.\nPetroniusza uderzył ten spokój i uderzył go zwłaszcza w ludziach. W twarzy Pomponii, starego Aulusa, ich chłopca i Ligii – było coś, czego nie widywał w tych twarzach, które go co dzień, a raczej co noc otaczały: było jakieś światło, jakieś ukojenie i jakaś pogoda płynąca wprost z takiego życia, jakim tu wszyscy żyli. I z pewnym zdziwieniem pomyślał, że jednak mogła istnieć piękność i słodycz, których on, wiecznie goniący za pięknością i słodyczą, nie zaznał. Myśli tej nie umiał ukryć w sobie i zwróciwszy się do Pomponii rzekł:\n– Rozważam w duszy, jak odmienny jest wasz świat od tego świata, którym włada nasz Nero.\nOna zaś podniosła swoją drobną twarz ku zorzy wieczornej i odrzekła z prostotą:\n– Nad światem włada nie Nero – ale Bóg.\nNastała chwila milczenia. W pobliżu triclinium dały się słyszeć w alei kroki starego wodza, Winicjusza, Ligii i małego Aula – lecz nim nadeszli, Petroniusz spytał jeszcze:\n– A więc ty wierzysz w bogi, Pomponio?\n– Wierzę w Boga, który jest jeden, sprawiedliwy i wszechmocny – odpowiedziała żona Aula Plaucjusza.\nWierzy w Boga, który jest jeden, wszechmocny i sprawiedliwy – powtórzył Petroniusz, w chwili gdy znów znalazł się w lektyce sam na sam z Winicjuszem. – Jeśli jej Bóg jest wszechmocny, tedy rządzi życiem i śmiercią; a jeśli jest sprawiedliwy, tedy słusznie zsyła śmierć. Czemu więc Pomponia nosi żałobę po Julii? Żałując Julii przygania swemu Bogu. Muszę to rozumowanie powtórzyć naszej miedzianobrodej małpie, uważam bowiem, że w dialektyce dorównywam Sokratesowi146. Co do kobiet, zgadzam się, że każda posiada trzy lub cztery dusze, ale żadna nie ma duszy rozumnej. Niechby Pomponia rozmyślała sobie z Seneką147 lub z Kornutusem148 nad tym, czym jest ich wielki Logos149… Niechby razem wywoływali cienie Ksenofanesa150, Parmenida151, Zenona152 i Platona153, które nudzą się tam w kimeryjskich krainach154 jak czyże w klatce. Ja chciałem mówić z nią i z Plaucjuszem o czym innym. Na święty brzuch egipskiej Izys! Gdybym im tak po prostu powiedział, po cośmy przyszli, przypuszczam, że cnota ich zadźwięczałaby jak miedziana tarcza, w którą ktoś pałką uderzy. I nie śmiałem! Dasz wiarę, Winicjuszu, żem nie śmiał! Pawie są piękne ptaki, ale krzyczą zbyt przeraźliwie. Zląkłem się krzyku. Muszę jednak pochwalić twój wybór. Istna „różanopalca Jutrzenka”… i wiesz, co mi także przypomniała? Wiosnę! – i to nie naszą w Italii, gdzie ledwie tu i ówdzie jabłoń pokryje się kwiatem, a oliwki szarzeją, jak szarzały, ale tę wiosnę, którą niegdyś widziałem w Helwecji, młodą, świeżą, jasnozieloną… Na tę bladą Selenę155 – nie dziwię ci się, Marku – wiedz jednak, że Dianę156 miłujesz i że Aulus i Pomponia gotowi cię rozszarpać, jak niegdyś psy rozszarpały Akteona157.\nWinicjusz, nie podnosząc głowy, przez chwilę milczał, po czym jął mówić przerywanym przez żądzę głosem:\n– Pragnąłem jej poprzednio, a teraz pragnę jeszcze więcej. Gdym objął jej rękę, owionął mnie ogień… Muszę ją mieć. Gdybym był Zeusem, otoczyłbym ją chmurą, jak on otoczył Io158, lub spadłbym na nią dżdżem, jak on spadł na Danae159. Chciałbym całować jej usta aż do bólu! Chciałbym słyszeć jej krzyk w moich ramionach. Chciałbym zabić Aula i Pomponię, a ją porwać i zanieść na ręku do mego domu. Nie będę dziś spał. Rozkażę ćwiczyć którego z niewolników i będę słuchał jego jęków…\n– Uspokój się – rzekł Petroniusz. – Masz zachcianki cieśli z Subury.\n– Wszystko mi jedno. Muszę ją mieć. Udałem się do ciebie po radę, lecz jeśli ty jej nie znajdziesz, znajdę ją sam… Aulus uważa Ligię za córkę, czemuż bym ja miał patrzeć na nią jak na niewolnicę? Więc skoro nie ma innej drogi, niechże oprzędzie drzwi mego domu, niech je namaści wilczym tłuszczem i niechaj siędzie jako żona przy moim ognisku.


Zmiana preferencji płatniczych Polaków - wiadomosci.com\nZmiana preferencji płatniczych Polaków\nTransakcje w bankomatach zbliżają się do ponad 100 mld zł, a punktów obsługujących kartę płatniczą jest ponad 93 tysięcy.\nW danych NBP pod koniec 2010 roku klienci banków posiadali niemal 16 mln rachunków. Co więcej, w niektórych bankach tzw. „bankowość elektroniczna” uznawana jest za oddzielny punkt, ale stanowi naturalny kierunek ewolucji, a w powszechnej świadomości powoli nie odróżnia tradycyjnych kont od tych internetowych – można nimi zarządzać mając dostęp do Internetu.\nWkraczanie Internetu w różne dziedziny życia w tym finansów osobistych przekłada się w sposób zarządzania pieniędzmi. Choć – co ciekawe – nawet 21 procent dorosłych Polaków (w przedziale wiekowym 25-39 lat) nie mają otwartego rachunku bankowego. Brak konta bankowego dotyczy także osób starszych, lub młodych, które po prostu nie zdążyły lub nie miały potrzeby, aby takowe mieć. Płatność kartą debetową to 15 proc., a przelew stanowi niecałe dwa procent. W ciągu trzech lat zwyczaje te się jednak zmieniły, a dalsze ankiety wykazały że płatności za zakupy i usługi spadły do 63 procent. Wzrosło natomiast użycie kart i przelewów (odpowiednio 33 i 4 procent).\nPierwotnie klienci e-sklepów mieli możliwość płacenia poprzez przelew lub przy odbiorze towaru. Szybko jednak pojawiły się nowe, szybsze i bardziej komfortowe możliwości zarówno dla konsumentów, jak i sprzedawców i – co istotniejsze – o wiele tańsze.\nNiespełna dziewięć lat temu najpopularniejszą formą zapłaty był przelew i gotówka przy odbiorze. Kartę kredytową wybierało zaledwie 20 procent. Na skorzystanie z nowoczesnych serwisów płatności zdecydował się zaledwie co dziesiąty klient. Aktualnie kwestia płatności karta kredytową jest bardziej zróżnicowana. Internauci decydują się na nowoczesne rozwiązania szybkich przelewów, graczy zdecyduje się 59 procent internautów. Płatność gotówką przy odbiorze osobistym jest drugorzędna. Przelew tradycyjny stanowi 25 procent, płatność kartą kredytową 21 procent, płatność gotówką przy odbiorze w sklepie – 20 procent. Ponadto istnieją jeszcze dodatkowe metody płatności: m.in. SMS-em ( to 7 procent), płatność mobilna oraz płatność z tzw. odrocznym terminem (4 procent), przez QR code (trzy procent).\nPOLSKA 16132 bank 68 karty płatnicze 10\nCBOS: Spada poparcie dla programu „Rodzina 500+”\nAmbasador USA: Dla prezydenta Trumpa Polska jest ważnym punktem na mapie świata


[Megane II phII] Filtr paliwa. - FORUM Renault Megane, Scenic, Fluence\nFORUM Renault Megane, Scenic, Fluence: Filtr paliwa. - FORUM Renault Megane, Scenic, Fluence\nNapisano 20 grudzień 2012 - 01:02 Hej filtr paliwa wymienia się cały? czy kupuje się tylko w kład? bo cały to jest takie coś\nA wkładu nie mogę samego nigdzie znaleźć o ile jest.\nMegane 2|Sedan|2005rok|1.5dci|74kw|przed liftem|\nNapisano 20 grudzień 2012 - 02:07 Zobacz w katalogu Filtrona, tam masz podane numery i według nich poszukaj zamienników innych producentów. To już według uznania\nZwróć uwagę na moc silnika jaki posiadasz.\nZ tego co wiem do 1,5 samego wkładu nie zakupisz bo były tam dedykowane całe, nierozbieralne filtry.\nTen który przedstawiasz jest dla silników 1,5 82 i 101 KM\nSame wkłady do rozbieralnych filtrów, kosztujące kilkanaście złotych są w 1,9dCi\nUżytkownik gojgien edytował ten post 20 grudzień 2012 - 02:10 Mój sceniol drugi\nNapisano 20 grudzień 2012 - 09:18 wymienia się cały. sprawdź na starym, czy mnie masz czujnika wody\nNapisano 20 grudzień 2012 - 09:20 nie kupuj filtrona bo możesz auta nie odpalić.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 09:28 no akurat tutaj się wyjątkowo nie zgodzę... o ile generalnie nie polecam Filtronów (za marną jakość), to tym razem w kwestii filtra paliwa polecę go bardziej niż WF Sędziszów.\nna Filtronowym odpalał mi znacznie lepiej niż na WF. obydwa tak samo zmieniane, zalane paliwem i odpowietrzone.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 09:45 Ktoś wcześniej pisał by nie kupować purfluksa bo też może kiedyś nie odpalić. Ale co ma filtr do odpalania? Zwłaszcza jak jest nowy, czysty. Dopiero jak jest strasznie zasyfiony mogą wystąpić trudności ale na to marka nie ma wpływu.\nPodobno do tego silnika pojawiły się filtry z wymiennym wkładem, pisał otym mrarek.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 10:12 wow... ja? ja pamiętam że pisałem, jakoby filtr z WF wydawał się rozbieralny, ale póki co go nie rozebrałem...\nNapisano 20 grudzień 2012 - 10:55 A jak mam czujnik wody a kupie filtr np bez czujnika wody, to będzie problem z działaniem samochodu?\nJak ten czujnik będzie wyglądał?\nNapisano 20 grudzień 2012 - 11:16 2 przewody biegną (idą, lecą) do filtra.\nwarto podłączyć czujnik, a jak nie to zdaje się wyrzuca błąd filtra.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 11:27 Można dać filtr bez czujnika wody.Tylko koncówki czujnika czymś zabezpiecz aby się nie zwierały .Zresztą ceny są podobne.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 12:42 Użytkownik stock844 dnia 20 grudzień 2012 - 09:20 napisał\nnie kupuj filtrona bo możesz auta nie odpalić. Polecałem tylko katalog filtrona dla sprawdzenia co w aucie być powinno.\nJest prosty i przejrzysty, a ponadto łatwo dostępny nawet w necie\nWielu sprzedawców w Allegro posługuje się oznaczeniami dla tych filtrów w swojej ofertach. AP, OP...\nNawet w hurtowniah z tego katalogu korzystają, a sprzedają filtry innych producentów.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 14:52 Koledzy juz wczesniej pisałem moim zdaniem tylko filtr delphi (ja stosuje tylko te), troche droższy ale proponuję sprawdzić samemu. Forum słuzy jedynie pomocą w doborze części. Może ja trafiłem na felerny.\nSilnik:1,5 dci K9K 724\nNapisano 20 grudzień 2012 - 22:08 Kupuj Filtrona i nie czytaj bajek. Nowy, to dobry. Wymieniaj częściej niż proponuje instrukcja przebiegów, a będziesz jeździł długo i szczęśliwie, nawet na polskim paliwie.\nNapisano 20 grudzień 2012 - 22:17 Filtr...to fitr..najwyżej wczesniej samochód zacznie się dławić..myslicie,że kupują dzisiejszy filtr za 30zł wytrzyma on trzy razy tyle km co filtr za 10zł? Dzisiaj wszystkie filtry robione są najtaniej..czyli w Azji..obojętnie jaki kupicie..wymienicie go po tym samym przebiegu Dodano: 20 gru 2012 - 21:17\nUżytkownik stock844 dnia 20 grudzień 2012 - 14:52 napisał\ntylko filtr delphi (ja stosuje tylko te)A co ile wymieniasz? Bo to jest ważne a nie nazwa.\nNapisano 22 grudzień 2012 - 16:15 Użytkownik tom2125 dnia 20 grudzień 2012 - 22:17 napisałDzisiaj wszystkie filtry robione są najtaniej..czyli w Azji..obojętnie jaki kupicie.. jeśli Sędziszów Młp. "leży" w Azji to zmień lepiej dilera różnice w filtrach są znaczne, przede wszystkim najważniejszy jest stopień filtracji i materiał filtracyjny, w dalszej kolejności jakość wykonania. przy czym nawet najlepsza tkanina czy bibuła filtracyjna umieszczona w byle jak zgrzanej/klejonej obudowie na nic się nie zda nie ma co więc co porównywać np. filtrów HART z PURFLUXAMI.\n← Megane III 1.5 dci\n1.5 dCi 60kW - wtryskiwacze używane czy regenerowane? →


Wyzwanie Na Odchudzanie: Plany na nowy miesiąc\nWe wrześniu było ciężko... Nie miałam motywacji, opuściły mnie wszystkie siły i brakowało energii, wszystko było złe i niedobre, a ja straciłam chęci. Dopadła mnie niemal jesienna depresja. Na dodatek miałam problemy w życiu prywatnym, co dodatkowo skutkowało zniechęceniem do niemal wszystkich rzeczy, które wcześniej uwielbiałam. Trening nie sprawiał mi radości - wykonywałam go raczej na zasadzie "bo muszę". Na domiar złego bardzo często zjadałam "byle co". Aż do dziś...\nMoże to głupie, ale z każdym nowym miesiącem coś sobie obiecuję. Nie są to jakieś wielkie plany jak na przykład te, które zakładamy sobie przed Nowym Rokiem, ale mimo to, staram się spełniać swoje postanowienia. Po wakacjach planowałam trenować minimum 3 razy w tygodniu i dotrzymałam danego sobie słowa. Jeśli w jakiś dzień nie mogłam iść na trening do klubu - ćwiczyłam w domu, równie intensywnie jak robię to z trenerem. Gorzej było z jedzeniem, bo niestety grzechy popełniałam częściej niż raz w tygodniu. Jednak nie odbiło się to na mojej sylwetce - jeszcze! - więc póki co ocieram pot strachu z czoła ;)\nJakie mam plany na październik? Przede wszystkim dodawać więcej postów! We wrześniu pojawiły się tylko dwa, ale jak już pisałam, wynikało to z mojego trudnego okresu, który mam już za sobą (oby!). Przede wszystkim chciałabym poruszać ciekawe tematy, na przykład o tym jak jedzenie wpływa na nasze zdrowie i samopoczucie, jak dbać o siebie w ten zimny okres jesienno - zimowy, bo każdy post mobilizuje mnie do czytania, szukania informacji - a co się z tym wiążę - edukowania się. Uczę się dla Was, a przede wszystkim dla siebie. Wiedza to coś co mamy najcenniejszego - nikt nam jej nie zabierze. Im więcej wiemy - tym więcej możemy zrobić dla siebie dobrych i pożytecznych rzeczy.\nKochani, dbajmy o siebie i nie dajmy się jesiennym dołom ;)\nAnonimowy 1 października 2014 12:17\nmam nadzieje że październik bedzie miesiącem sukcesu:)))\nmalenstwo_83 2 października 2014 00:19\nZawsze po tych ciemnych dniach pojawia się słonko;-) Dużo słonka u Ciebie życzę;-)\nKia 2 października 2014 01:33\nmarianna nowak 30 marca 2015 03:38\nJak brakuje Ci motywacji to może spróbuj http://tomekg.bodybyvi.com/ już tysiące osób w ten sposób się odchudzało. System wyzwań jest naprawdę niezły i daje dużego motywacyjnego kopa.


Schudnij bez liczenia kalorii, głodu i wyrzeczeń! 10 potraw diety wolumetrycznej, które są pyszne i zdrowe | Express Ilustrowany\nAnna Rokicka-Żuk 26 grudnia 2019, 22:04\nZnamy sposób na to, by pozbywać się zbędnych kilogramów bez restrykcyjnych zasad, wilczego głodu i poczucia deprywacji. Dieta wolumetryczna dr Barbary Rolls z Uniwersytetu Stanowego Pensylwanii jest nie tylko metodą rokrocznie nagradzaną w rankingach specjalistów, ale przede wszystkim prostą, wygodną i skuteczną.Zgodnie z nazwą dieta polega na jedzeniu produktów o dużej objętości, ale niskiej kaloryczności. Typową ich cechą jest niska gęstość energetyczna, czyli zawartość kalorii w gramie, najczęściej spożywanych produktów i potraw. To przede wszystkim jedzenie o wysokiej zawartości wody, błonnika pokarmowego i/lub powietrza. Wybierając je przez 80 procent czasu (a przez resztę sięgając po solidniejsze pożywienie, również to, które większość diet odchudzających z góry wyklucza) masz szansę na łatwe chudnięcie bez liczenia kalorii, a za to z poczuciem sytości i smakiem.Na przykładzie 10 smacznych produktów i dań wyjaśniamy, jak powinien wyglądać jadłospis diety objętościowej. Wypróbuj je już dziś! Jerzy Górecki/pixabay.com\nMateriał oryginalny: Schudnij bez liczenia kalorii, głodu i wyrzeczeń! 10 potraw diety wolumetrycznej, które są pyszne i zdrowe - Strona Zdrowia