Harry Potter .org.pl - Magiczny Portal literatury młodzieżowej.\nStartuj z nami • Napisz do nas • Dodaj do ulubionych\nDuety i więcej!\nArtykuły o HP\nPamiętnikiem opiekuje się Nika1310\n"In the event of my Demise,\nI hope I die for a belief that I had lived for." (ang.)\n"W dniu mojej śmierci\ngdy moje serce nie będzie mogło już dłużej bić\nmam nadzieję, że umrę za Wiarę, dla której chciałem żyć."\nAutor: Tupac Shaker\nŻycie Nataszy jest pełne zagadek i tajemnic, żeby je odkryć musisz przeczytać ten pamiętnik, w którym nie znajdziesz nic oprócz bólu, smutku i prawdziwego życia\nTo nie jest kolejny pamiętnik pt. Jestem księżniczką! Klękajcie narody!. Życzę miłego czytania i komentowania!\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 12:14\n"Oni bawią się mną, więc ja nimi się zabawię..." end "Akcja zmokły nietoperz".\nHmm... Bez długiego wstępu... Przpraszam za tak długi odstęp czasu pomiędzu notkami! Zapraszam do czytania .\nZapraszam również do Żonglera. Nowy nr!\nDzisiaj Elizabeth by kończyła 7 lat. Urodziła się dokładanie trzy minuty po północy. Wciąż pamiętam to wszystko…\n- Mick! Wstawaj! Będziemy jak zwykle spóźnieni. Nie zapominaj, że dzisiaj klasówka z eliksirów. – Krzyczał Harry. Czarnowłosy chłopak przeciągnął się leniwie na łóżku. Rozsunął kotary i podniósł się do pozycji siedzącej. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Ich sypialnia była największa z całego Gryffindoru, ponieważ musieli pomieścić tu ośmiu młodych mężczyzn.\n- Który dzisiaj? – Zapytał niepewnie. Dobrze wiedział, że jest czternasty lutego. Nie chciał w to wierzyć. Wczorajszego wieczoru błagał, żeby mógł obudzić się dopiero piętnastego. Marzyć można, ale trudniej z wykonaniem…\n- Jeszcze pytasz? – Zapytał ze zdziwieniem Nevill. – Dzisiaj walentynki! – Mick spojrzał na niego z rządzą mordu w oczach. Wstał i poczłapał leniwie do łazienki. – A co jemu?\n- Nie lubi walentynek. – Powiedział spokojnie David. - To co idziemy?\n- Wy idźcie. Ja zaczekam na Micka. – Wszyscy pokiwali głowami i wyszli. Justyn usiadł na parapecie i czekał.\n- Nie musiałeś czekać. – Powiedział Mick wychodząc z łazienki. Na szyi miał przewieszony ręcznik. Założył spodnie i białą koszulę. - Nie mam najmniejszej ochoty pokazywać się ludziom. – Zrobił pauzę. – Nie potrafię racjonalnie myśleć.\n- Nie mogę zapomnieć o tym, co się wydarzyło… To tak boli. – Po jego policzkach zaczęły spływać łzy.\n„Dzisiaj mój wielki dzień.” – Pomyślał Nevan. „Seth i ten młody Black już działają, a puchon nawet nie zaczął. Jestem bardzo ciekawy jaka ona jest. Z tego co dowiedziałem się od tych ślizgonek, to jest bardzo poważna, skryta i kurczowo trzyma się Parkinson. A zadanie jest jeszcze bardziej utrudnione, bo ona wie o konkursie. Jak by tu grać, aby wygrać?” – Nevan spojrzał w lustro. Krótkie, czarne włosy miał nastawione na żel, silnie uwidocznione kości policzkowe podkreślały jego zimne niebiesko-zielone oczy. „Do boju!”.\n- Co by tu zrobić, żeby się nie narobić. – Powiedział David podczas śniadania. – Nie mam najmniejszej ochoty na kolejnego wyjca od mamy, ale jak źle napiszę tą klasówkę z eliksirów, będę mógł pakować swoje rzeczy. Ach! – Westchnął i zabrał się za jedzenie. – A może wy coś na to poradzicie? – Zapytał z nadzieją w głosie.\n- Najlepiej zacznij się uczyć. – Odpowiedział zgryźliwie Justyn. – Jak sobie wyobrażasz dalsze życie, co? Nie zechce ci się pójść do pracy, to będziesz prosił nas o pomoc?\n- Nie bądź tak hej do przodu, bo ci tyłu zabraknie! A jeżeli nawet, to co mi zrobisz? Nie jesteś moim ojcem.\n- Nie, ale chyba najlepszym przyjacielem, jeżeli nic się nie zmieniło od wczoraj wieczora, jak spisywałeś moją pracę domową z transmutacji. – David tylko zamruczał coś pod nosem i zaczął mieszać łyżeczką swoją herbatę, co było bez sensu, gdyż nigdy nie słodzi herbat.\n- Dajcie już spokój. – Powiedział Harry. Po krótkiej przerwie dodał. – Ja też nic nie umiem i jakoś nie mam najmniejszej ochoty pisać tej klasówki.\n- Tak? Jaki masz plan? – Zapytał Justyn. – Tylko ostrzegam, ja nie biorę w niczym udziału, jeżeli plan nie będzie perfekcyjny.\n- To nie bierz! Przecież ja ciebie do niczego nie zmuszam i nie zmuszałem, i zmuszać nie będę. Jak myślicie, co powinniśmy zrobić? – Spojrzał na twarze swoich towarzyszy.\n- To co powiedział Justyn, nauczyć się. – Uciął krótko Mick. – Myślisz, że to ciebie minie? Później czy wcześniej i tak napiszesz, i to z takim samym skutkiem.\n- Nie psuj mi zabawy. Od dawana niczego nie zrobiliśmy, jeszcze wszyscy są gotowi pomyśleć, że pomysły się nam skończyły. – Harry był taki sam jak James, jeżeli chodziło o jego psoty. Przymrużył lekko oczy i rozejrzał się po Wielkiej Sali. „Co by tu można było zrobić?” – Justyn jakie jest najprostsze zaklęcie, aby zrobić małą powódź? – Chłopak zagrzebał w swojej torbie i podał Harryemu jakąś książkę. – A nie możesz po prostu powiedzieć?\n- A czy ja jestem encyklopedia, żeby wszystko wiedzieć? – Zapytał z obruszeniem w głosie.\n- Mało ci brakuje. – Mruknął Harry. Jego kolega spojrzał na niego znad książki, ale pozostawił tą uwagę bez odpowiedzi. – Bierzecie w tym udział? – David pokiwał głową, Mick wzruszył ramionami, a Justyn stanowczo pokręcił głową. – Robisz jak uważasz. – Skomentował okularnik. – Tylko nikomu ani słowa, jakby co, nic nie wiesz.\n- Bo nawet nie będę wiedział. - Justyn spakował swoje rzeczy i wstał. – Będę w bibliotece. Tą książkę oddacie mi później. – Wskazał na niezbyt dużego formatu książkę oprawioną w brązową skórę.\n- No dobra. – Kiedy tylko Justyn zniknął za drzwiami, Harry kontynuował. – Słuchajcie…\nKiedy tylko ujrzałam te wszystkie różowe ozdoby w Wielkiej Sali, zrobiło mi się niedobrze. Czy Dambeldore uwielbia ten kolor, że na takie coś pozwala? I tak wiadomo, że jest coś z nim, o przepraszam, z jego „mózgiem” nie tak. Zajęłam miejsce przy stole ślizgonów i nalałam sobie herbaty, pociągnęłam łyk. Gorzka – taka jaką lubię. Rozejrzałam się po Sali. Wszyscy mieli wyśmienite humorki, jednak ja byłam wyjątkiem.\nZ wielką nie chęcią spojrzałam w kierunku stołu Gryffindoru. Moja siostra, jak zwykle w towarzystwie swoich najlepszych przyjaciółek, zajadała się śniadaniem. Postawa Harryego trochę mnie zaskoczyła. Siedział w towarzystwie kolegów z tej ich całej debilnej bandy, o czymś rozmawiali, ale niestety nie było mi dane usłyszeć o czym. Dlatego zabrałam się za swoje śniadanie.\n„Siedzi jak zwykle z Parkinson” – Pomyślał Nevan. „Jeżeli mi się dzisiaj nie uda, to kilkanaście dni pójdzie na marne!”.\nKilkanaście minut później, kiedy tylko Potter ruszyła ku wyjściu wraz z Parkinson, Nevan podążył ich śladem.\n- Czy ja jestem brzydka? – Nie wiem dlaczego, ale musiałam zadać to pytanie.\n- Na Merlina! To ja powinnam zadać ci to pytanie. – Pansy nagle się zatrzymała i spojrzała mi prosto w twarz. – Dziewczyno dlaczego sądzisz, że jesteś brzydka?\n- Nie sądzę tak, tylko…\n- To dlaczego pytasz? Jeżeli byś dobrze się czuła w sowim ciele, to byś nie pytała.\n- Zapomnijmy o tym pytaniu. – Powiedziałam i przyspieszyłam kroku. Nie wiem, po jakie licho oto zapytałam.\n- Natasza? – Zagadnęła Pansy kilka minut później.\n- Nie jesteś brzydka, tylko starasz się taką być. – Zwolniłam kroku, aby mogła ze mną zrównać. – Nie wiem dlaczego mnie oto zapytałaś i nawet nie chcę pytać o powód tej rozmowy.\n- I dobrze, bo nawet bym ci nie powiedziała.\n- Jak zwykle ironiczna i sarkastyczna. – Szepnęła Pansy.\n- Przeszkadza ci to? – Zapytałam zadziornie.\n- Hmm… nie, ale musisz wiedzieć, że nie każdy lubi sarkazm.\n- Pansy jakaś ty mądra!\n- Wiem. – Obie roześmiałyśmy się z tej naszej rozmowy. Spojrzałam na nią ukradkiem. Wszyscy uważali ją za „głupią” dziewczynę, ale wcale taka nie była. Wszyscy spoglądali na nią przez pryzmat jej sióstr. Porównywali jej urodę, zdolności z innymi Parkinsonównami. Ciekawe czy z Alex jest tak samo?\n- Zauważyłaś, że idzie za nami jakiś chłopak?\n- To co robimy?\n- A może on wcale nie idzie za nami?\n- Jakoś mało prawdopodobne, żeby zmierzał w tym samym kierunku co my, bo idzie tak już za nami od Wielkiej Sali. – Kiedy mi o tym powiedziała dopiero sobie uświadomiłam, że to prawda. Cały czas czułam na plecach wzrok jakiegoś chłopaka.\n- Idź dalej sama, ja załatwię tę sprawę. – Powiedziałam. To może być osoba z tego całego „konkursu”.\n- Jesteś pewna? A może to jakiś zboczeniec?\n- Nie zapominaj, że jestem czarownicą. – Wskazałam podbródkiem różdżkę przesadzoną za paskiem.\n- Zobaczymy się na transmutacji. – Szepnęła i przyspieszyła kroku. Korytarze o tej porze zawsze były puste. Zwolniłam. Wciąż szedł za mną. Skręciłam w najbliższy zakręt i czekałam. Słyszałam jego przyspieszone kroki, najwyraźniej nie chciał mnie zgubić.\n- Na Merlina! Jesteś ślepy czy co?! – Krzyczałam na tego chłopaka. Nie zdążył wyhamować i runął na mnie przewalając mnie na ziemię. Leżałam przygnieciona przez niego na zimnej posadzce.\n- Przepraszam, nie chciałem. – Powiedział cicho i wstał. Wyciągnął rękę w moją stronę, chwyciłam ją i szybkim ruchem znalazłam się na nogach. – Nic ci nie jest? – Zapytał krukon.\n- Raczej nic oprócz kilku siniaków. – Przyjrzałam się mu. Był nawet przystojny, ale niestety „konkurs” zaprzepaszczał jego względy u mnie. – Śledziłeś mnie? – Zapytałam bez ogródek.\n- Nie. Dlaczego ci to przyszło na myśl? – Opuszkami palców dotykałam swojej różdżki na wszelki wypadek.\n- Hmm… może dlatego, że szedłeś za mną od Wielkiej Sali? – Zmierzyłam go pogardliwym spojrzeniem.\n- Czuję się tak, jakbym stał na dywaniku u McGonagall. Dobra jeszcze raz przepraszam i już mnie nie ma. – Bawi się mną, czy to tylko przypadek, że za mną szedł? Starał się wyminąć mnie i iść dalej. Złapałam go za rękę. Zatrzymał się i obrócił na pięcie. – Coś jeszcze?\n- Nie. Chciałam tylko jeszcze raz na ciebie spojrzeć.\n- To mogę już iść? – Zapytał zniecierpliwiony.\n- Hmm… Jak ci na imię?\n- Nevan Cross, a ty jak się nazywasz?\n- Natasza Potter.\n- Miło mi ciebie poznać. – Czyżby to była jego metoda na „podryw”?\n- Mi również. – Nie spuszczałam wzroku z jego twarzy. – Z którego jesteś roku?\n- Piątego. Długo będziesz mnie jeszcze przesłuchiwać? Spieszy mi się! – Nerwowo spojrzał na zegarek. Oni bawią się mną, więc ja nimi się zabawię… Już miał odchodzić, kiedy ponownie złapałam go za rękaw szaty. Powoli zbliżyłam się do niego, jego twarzy. Podniosłam się na palcach, żeby zrównać się z nim i bardzo delikatnie musnęłam jego wargi.\nOdsunęłam się trochę od niego i szepnęłam:\n- To była rekompensata za utracony czas. – Już chciałam odejść, kiedy on złapał mnie w pasie i pocałował delikatnie, później coraz mocniej. Muszę przyznać, że dobrze całuję. Oderwaliśmy się od siebie, pomimo że nie mieliśmy ochoty.\n- To była rekompensata za te siniaki. – Szepnął mi do prawego ucha. – Spotkamy się jeszcze?\n- To tylko zależy od ciebie. – Odpowiedziałam równie cicho. Musnęłam go delikatnie w policzek i wyswobodziłam się z jego uścisku. – Jeżeli zechcesz się ze mną spotkać, to wiesz, gdzie mnie szukać. – Powiedziałam i pognałam korytarzem. Już za zakrętem napotkałam ślizgonów z mojego roku.\n- Gdzie się tak spieszysz, Potter? – Zagadnął Malfoy.\n- Na lekcję. – Odpowiedziałam zgryźliwie i maszerowałam przed nimi.\n- O czym chciałeś ze mną rozmawiać, Nevan?\n- Jestem już o krok dalej niż wy wszyscy.\n- Co masz na myśli?\n- Usta Potter smakują jak maliny. – Szepnął i odszedł od zaskoczonego Setha. – Powiadom Thorina, że chcę wykonać następny ruch i żeby się w końcu pospieszył! – Krzyknął z daleka.\n- Akcja „zmokły nietoperz” ruszyła! – Szepnął Harry przy obiedzie. – Zaraz po przerwie na obiad musimy iść do lochów na eliksiry i być bardzo zdziwieni, tak jak reszta. – Huncwoci pokiwali głowami i zabrali się za posiłek.\n- Nauczyłaś się na eliksiry? – Zapytała Pansy przy obiedzie.\n- Dobrze wiesz, że nie, więc dlaczego pytasz?\n- Chciałam nawiązać rozmowę, bo od rana się nie odzywasz. Jak ci poszło z tym chłopakiem rano? – Jaka ona ciekawska. Nie mam zamiaru opowiadać jej o tym i zwłaszcza tutaj.\n-Pomówimy o tym w dormitorium. – Ucięłam.\nZaraz po obiedzie ruszyłyśmy do lochów na ostatnią lekcję tego dnia, eliksiry. Kujonka Grenger wciąż powtarzała pod nosem składniki eliksirów. Nad głową przeleciał jakiś „amorek” i pognał na tych swoich skrzydełkach dalej. Wszyscy już zebrali się pod drzwiami prowadzącymi do sali lekcyjnej. Teraz trzeba było poczekać na Snape’a, który otworzy drzwi, powydziera się na nas i w końcu rozda te przeklęte testy.\n- Ustawić się! – Powiedział na „dzień dobry” i otworzył drzwi. Tego dnia miałam wielkie szczęście, bo akurat stałam pierwsza. Bardzo przyjemnie było być oblaną przez nawał jakieś kleistej breji. Kilka pierwszych osób również. Snape zaczął coś krzyczeć, żeby wszyscy ruszyli do Wielkiej Sali. Chciałam ruszyć, ale moje nogi przykleiły się do posadzki. Cała zalałam się zimnym potem i zaraz nagle wszystko rozpłynęło się. Pamiętam tylko krzyk Pansy i jeszcze bledszą twarz Sanpe’a.\n- Czyj to był pomysł?! – Zapytała zdenerwowana McGonagall. Prowadziła lekcję, kiedy wpadł do jej klasy Severus i powiedział, że w lochach doszło do wypadku, i że Potterówna leży w Skrzydle Szpitalnym. Z początku nie wiedziała, co ona ma z tym wspólnego przecież ona była opiekunką gryfonów. Jednak kiedy powiedział, że miał lekcję z jej wychowankami. – To była WASZA CZWÓRKA?! – Czterej chłopcy stali pośrodku jej gabinetu i każdy spoglądał w inną stronę. Szaty szkolne mieli upaprane w kleistej breji, która kapała na jej dywan w barwach Gryffindoru. – Panie Potter! – Chłopak w okularach na dźwięk swojego nazwiska podskoczył.\n- Tak? – Zapytał nieśmiało. – Czy mogę w czymś pomóc?\n- Nie udawaj idioty! – Wydarł się nauczyciel eliksirów. – Twoja siostra leży w Skrzydle Szpitalnym!\n- Wiem i dlatego bardzo mi się spieszy, żeby ją odwiedzić.\n- Milcz jak do mnie mówisz! – Ryknął mężczyzna o haczykowatym nosie.\n- Złość piękności szkodzi. – Szepnął Black.\n- Ty mały…!\n- Severususie! Opanuj się! – Zgromiła go profesorka siedząca za biurkiem. – Jeżeli masz zamiar się tak zachowywać, to wyjdź.\n- Przepraszam, Minerwo. Poniosło mnie. – Powiedział już spokojniej.\n- Jeżeli to nie wasza sprawka to musieli być Weasley’owie. – Powiedziała McGonagall. – Severusie? Możesz ich tu przyprowadzić?\n- To raczej nie możliwe. – Odpowiedział.\n- Dlaczego? – Zapytała zaskoczona.\n- Zaraz po przerwie obiadowej odprowadziłem ich na szlaban do Filcha, więc to nie mogła być ich sprawka. – Spojrzał na czwórkę młodych mężczyzn z wygraną miną.\n- Czyli to jednak była wasza sprawka. – Profesorka spojrzała na nich gniewnym wzrokiem. „Czy oni muszą zachowywać się tak, jak ich ojcowie?” – pomyślała. – Minus pięćdziesiąt punktów dla gryfonów i …\n- Pani profesor nie tak dużo! – Prosili chłopcy.\n- Milczeć! – Ryknął Snape. – Minerwo pozwolisz, że ja zajmę się ich szlabanem?\n- Jeżeli tak bardzo tego chcesz.\n- Chcę ci trochę odciążyć w twoich obowiązkach. – Uśmiechnął się sztucznie i spojrzenie znowu skierował na czterech gryfonów. – Dzisiaj w moim gabinecie o 18!\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 12:47\nTakie długie, że ledwo się zebrałam do czytania. ^^\nJestem ciekawa, co dalej. xD\nLuna Haruno p.Sary Potter\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 13:08\nNooo zaje***cie ;p nic dodać nic ując a tekst Blacka "- Złość piękności szkodzi. – Szepnął Black." po prostu świetny!! :p\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 17:15\na ja nie kumam tego tekstu "Milcz jak do mnie mówisz!"jak on może milczeć jak do niego mówi?\nLaura - Emma\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 17:38\nCudowna notka! Wreszcie wróciłaś! Ile to czasu minęło . Kochana, takie długie notki są jak naujbardziej w mym guście . Pozdrowionka dla ciebie i zaglądnij do mnie ;)\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 20:19\n"Dambeldore" i "nie chęcią" to jest jedyne błędy, jakie zauważyłam. Ściślej to żadne błędy, ot, taka zwykła literóweczka i o spację za wiele. Jestem przekonana, że nie zrobiłaś ich naumyślnie ;)\nStwierdzenie Pansy, że Tasch nie jest brzydka, ale stara się taką być, było rozbrajająco szczere. Nie wiem, czy to było celowe, lecz ja potraktowałam to jako ewidentny dowód na to, iż relacje między obiema ślizgonkami to prawdziwa przyjaźń.\nNatascha była bezbłędna w "rozmowie" z Nevanem. Przebiegła jest ;)\nGdy zobaczyłam tytuł (chodzi mi o jego drugą część), nie miałam pojęcia, o co może chodzić. Do głowy mi nawet nie przyszło, że to Severusek jest tym "nietoperzem" Ale drugi żółty fragment, tj. rozmowa Pottera i kolegów przy stole nasunął mi tę właśnie myśl. Kiedy Harry spytał o zaklęcie "powodziowe", tak je roboczo nazwę, coś mi w mózgownicy zaskoczyło Heh, niesamowite\n"Złość piękności szkodzi" Muahahaha! To mnie rozbroiło\nNie napiszę, że mam nadzieję, iż Tasch nic nie jest. Ja chcę, żeby to było coś poważnego. Wtedy chłopcy od zakładów mieliby się szansę wykazać w Skrzydle Szpitalnym, podczas odwiedzin...\nNotka ogólnie niesamowita.\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 20:22\nW końcu nowa notka! Ale opłacało się czekac . Robi się coraz ciekawiej!\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 21:06\nChaotycznie, kilka błędów, ale ogólnie nie jest tragicznie, jednak ostatnia notka bardziej mi się podobała.\nSobota, 12 Kwietnia, 2008, 23:49\nEj ja to jak zawsze powiem, że super\nDlaej się nie beddę rozpisywać :p\nMilcz jak do mnie mówisz :P\ni zapraszam do siebie :P\nNiedziela, 13 Kwietnia, 2008, 13:05\nWedług mnie natka nie jest za rewelacyjna. Dawniejsze były i są lepsze od tych co teraz piszesz. Wolałabym aby natki były krótsze i częściej pisane. Pozdrowinka dla wszystkich czytających ten pamiętnik\nNiedziela, 13 Kwietnia, 2008, 18:11\nNie,no nie jest źle! Nawet fajnie, że piszesz nie tylko z perspektywy Natashy. Super, że w końcu coś dodałaś;) Tylko pisz częściej;P\nAramil / pam. Hagrida!\nPoniedziałek, 14 Kwietnia, 2008, 16:33\nSzczerze? Świetnie. Często tego nie piszę, ale komizm, który przelałaś w ten tekst, poraża mnie. W pozytywny sposób. Ciekawa akcja, świetne wzroty wydarzeń. Fakt, piszesz trochę chaotycznie, ale ogólnie bardzo ładnie. Fakt, gdzieniegdzie błędy ortograficzne i interpunkcyjne.\nSzkoda, że ja tak nie piszę. Bu.\nPoniedziałek, 14 Kwietnia, 2008, 20:42\nNo ciekawie ciekawie... Wreszcie notka Wybacz ale wiecej nie napiszę, ostatnio nie mam weny...\nWtorek, 15 Kwietnia, 2008, 07:46\nNawet fajne,a kiedy tak będzia następna?\nWtorek, 15 Kwietnia, 2008, 07:49\nP.SMogła byś trochę sprostować\n-Milcz jak do mnie mówisz!\nDoo(pam. Mary Ann)\nWtorek, 15 Kwietnia, 2008, 21:16\nBardzo dobry pomysł z tymi wkrętami spoza życia Natashy, a rozmowa z tym chłopakiem była rewelacyjna! A tak na marginesie, co się stało Mickowi? Bardzo mnie zaintrygowały jego łzy.\nWpadnij do mnie kiedyś i skomentuj! Pozdrowionka!\nŚroda, 16 Kwietnia, 2008, 13:18\nA więc tłumaczę wszystko po kolei. Tekst: "Milcz jak do mnie mówisz" pochodzi z codziennego życia. Czy nigdy nie słyszeliście tego powiedzonka? Severusek był bardzo zdenerwowany i pod wpływem impulsu powiedział coś innego niż zamierzał.\nA co do łez Micka, to jest to bardzo zagmatwana sprawa, ale i oa się po jakimś czasie wyjaśni. Powiem, że Mick jest jeszcze bardziej "zagmatwany" niż Tasch :P.\nPozdrawiam wszystkich czytających!\nŚroda, 16 Kwietnia, 2008, 15:24\nA kiedy następna notka?\nPiątek, 18 Kwietnia, 2008, 18:00\nWtorek, 22 Kwietnia, 2008, 18:28\nNo cóż. To ja zaproszę was na\nStronka warta uwagi. Mianowicie jest to pamiętnik, w którym wcielamy się w wybraną z postaci i piszemy wspólną historię. (Pod głównym zdjęciem jest regulamin i kontakt)\nSERDECZNIE ZAPRASZAM WSZYSTKICH\nŚroda, 23 Kwietnia, 2008, 14:36\nNiko twoje notki są naprawdę super^^\nZapraszam do pamiętnika Cedrica^^\nNick: E-mail lub strona www:\n| Script by Alex\nKolonie Harry Potter:\nNasza strona JK Rowling\nNowości na stronie JKR!\nZwiązek Krytyków ...!\nPAMIĘTNIKI : KANON\nNowa Księga Huncwotów\nLily i James Potter\nPamiętnik W. Kruma!\nPamiętnik R. Lupina!\nPamiętnik N. Tonks!\nPamiętnik Bellatrix Black\nPamiętnik Freda i Georga\nPamiętnik Hannah Abbott\nJames Potter Junior!\nPamiętnik Lily Potter!\nPamiętnik Padmy Patil\nPamiętnik Petunii Ewans!\nPamiętnik Romildy Vane\nPamiętnik Toma Riddle'a\nPAMIĘTNIKI : FIKCJA\nMary Ann Lupin!\nNowa Julia Darkness!\nJoanne Carter (Black)\nPamiętnik Laury Diggory\nPamiętnik Marty Pears\nPamiętnik Wiktorii Fynn\nPamiętnik Dorcas Burska\nPamiętnik J. Pottera\nPamiętnik Sarah Potter\nValerie & Charlotte\nPamiętnik Leiry Sanford\nPamiętniki do przejęcia\nWybierz pamiętnik: Gilderoy Lockhart Hermiona Granger Pamiętnik Rose Victorie Weasley Julia Darkness! Pansy Parkinson Minerwa McGonagall Albus Dumbledore Molly Weasley Parvati Patil Percy Weasley Angelina i Katie Ted Lupin Susan Bones Meadows Dorcas Pamiętnik Ginny Lily Evans Jak przejąć?\nWybierz pamiętnik: Myślodsiewna Snape Ann Raven Ritta Skeeter Tamara Black Arien Halfelven! Pomona Sprout! Alastor Moody Sybill Trelawney Pamiętnik Artanis Marietta Egdecombe Peter Pettigrew Sara Potter Pamiętnik Fleur\n(Niektóre do przejęcia!)\nPlotki z kuchni Hogwartu\nPoznaj swï¿½j HOROSKOP!\nCo sądzisz o o zakończeniu sagi?\nRewelacyjne, jestem zachwycony/a!\nDobre, ale bez zachwytu\nŚrednie, mogłoby być lepsze\nKiepskie, bez wyrazu\nBeznadziejne- nie dało się czytać!\n© General Informatics - Wszystkie prawa zastrzeżone


Strona główna Europa Bałkany Albania - kraj na Bałkanach\nAlbania jest niewielkim państwem położonym w południowo-wschodniej Europie. Aby konkretnie umieścić ją na mapie wystarczy wspomnieć, iż położona jest na Bałkanach. Kraj ten ma dostęp do dwóch mórz: ze strony zachodniej do Morza Adriatyckiego, a od strony południowo-wschodniej do Morza Jońskiego. Państwo to graniczy z czterema krajami: Grecją, Czarnogórą, Macedonią oraz Kosowem. Językiem urzędowym jest albański, natomiast rolę stolicy pełni Tirana. Albania jest republiką, a obecnie obowiązki prezydenta pełni Bujar Nishani, natomiast premiera Sali Berisha.\nPowierzchnia tego kraju jest niewielka i wynosi 28 748km2, co daje mu 139. miejsce na świecie. W przypadku liczby ludności, która wynosi 2 831 741 Albania uplasowała się na 130. miejscu. Państwo to jest członkiem m.in. ONZ, NATO, WTO, Rady Europy. Jest również brana pod uwagę, jako potencjalny członek Unii Europejskiej, przez co oficjalny wniosek został już złożony. W ostatnim okresie zauważalny jest rozwój energetyki, jak również infrastruktury transportowej.\nNiestety do zmniejszenia liczby mieszkańców tego kraju przyczynił się nie tylko spadek przyrostu naturalnego (kiedyś najwyższy w Europie), ale i liczne emigracje między innymi do Włoch. Największa gęstość zaludnienia występuje w Tiranie, jak i jej okolicach. To przyczynia się również do tego, iż miasto stanowi finansowe centrum kraju. Do religii dominujących należy zaliczyć islam, następnie prawosławie oraz w mniejszym stopniu katolicyzm.


Pocztówka z przeszłości – "Kto nie zna historii, skazany jest na jej ponowne przeżycie…"\nDziś kolejna rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Tamte dni nikną coraz bardziej w ludzkiej pamięci. Zapominamy coraz bardziej o życiu codziennym i o tym co wówczas wydawało się normalnością. Że nie było możliwe pójście do sklepu i zaopatrzenie się w podstawowe produkty, na każdym rogu nie znajdowała się “Żabka” z bogatym asortymentem, czynna w każdą niedzielę. A zdobycie podstawowych produktów stawało się prawdziwym wyzwaniem…\nDla przypomnienia reportaż z wędrówki po nocnym Piaseczne, w którym ludzie ustawiali się w kolejki, po tym jak niemożliwe stało się dokonywanie zakupów w Warszawie, bowiem sprzedaż odbywała się w pierwszej kolejności na podstawie miejsca zameldowania. Tekst pochodzi z gazety wydawanej w 1981 roku przez regionalną NSZZ “Solidarność” i nieco więcej na jego temat pisałem przy okazji opisu sytuacji w Konstancinie w 1981 r.\n“Nasze sprawy”. Pismo NSZZ “Solidarność” regionu Piaseczno-Konstancin-Jeziorna-Lesznowola. nr 7, 15 września 1981\nPiaseczno by night. Z Kocem i termosem\nJest wtorek, 8 września, godz. 23. Zimno. Termometr wskazuje 10 stopni. Sklep mięsny na rogu Jaworskiego, 50 metrów od siedziby Oddziału. W ciemnościach z lekka rozpraszanych palącymi się wewnątrz żarówkami rysują się sylwetki ludzi. Owinięci w koce, na głowach czapki i kaptury, widać zimowe płaszcze. Siedzą bez ruchu na ustawionych przed sklepem ławkach. Obok stoi kilka zamochodów. W środku uśpiona postacie. Kolejka po mięso. Sklep otwierają następnego dnia o 10.30, tak jak i inne sklepy mięsne w Piasecznie. O której przywiozą towar – nie wiadomo. Może o 11-tej, może o 14-tej. Zresztą nikt nie ma pewności czy w ogóle przywiozą. Toto-lotek.\n– Dobry wieczór państwu. Jesteśmy z „Naszych spraw”, gazety przy piaseczyńskim Oddziale Solidarności. Zbieramy materiały o nocnych kolejkach.- Rozdajemy kilka egzemplarzy ostatniego numeru. W kolejce poruszenie. Ludzie skupiają się wokół nas. Zawsze to Jakaś rozrywka w monotonii nocnego czuwania.\n– Panowie, zróbcie z tym coś, tak przecież dłużek nie może być. Ludzie nic śpią, nie pracują, biorą urlopy żeby kupić dziecku kawałek kiełbasy. Ja już stoję drugą noc. Wczoraj nie dostałam nic!\nLiczymy ludzi. Trudno określić dokładną liczbę. Część odeszła gdzieś na chwilę, niektórzy poszli budzić kogoś z rodziny na kolejną zmianę .Wspólnie ustalany liczebność kolejki na 20 osób. Pierwsi stoją od 18-tej.\n– Dlaczego tak wcześnie ?\n– Rzucą pół szynki, więc tylko pierwsza piątka coś dostanie. Następni nie mają po co stać. O trzeciej nie warto już przychodzić.\n– W Piasecznie, to nie pamiętam kiedy widziałam ostatni raz III gatunek. Przedtem można było coś dokupić w Warszawie. Teraz na nasze kartki nic się tam nie dostanie.\nWszyscy liczą na I i II gatunek.\nKolejka po lody w Górze Kalwarii. Zbiory ośrodka “Karta”\nGodz.23.50, „blaszak”. Naliczyłem 8 osób. Pierwsza stoi od 22-giej.\nGodz.00.00. Sklep meblowy tuż koło „blaszaka”. Do dziś był zamknięty, jutro będzie otwarty a przez okno widać towar : szafki kuchenne, regały. Czeka kilkanaście osób. Siedzą na parapetach okien, na chodniku. Mają swoją listę, na której widnieje 20 nazwisk. Pokazują ją z oburzeniem przylepioną od wewnątrz do szyby, odręcznie napisana kartkę. Tekst głosi, te towar sprzedaje się wyłącznie osobom wpisanym na listę utworzoną przez komisję społeczną. Podpisano: komisja. Nikt z obecnych nie ma pojęcia o co chodzi. Zaklinają się, te po dwunastu godzinach nocnego czuwania nie dadzą się nikomu wygryźć.\n– Jak sklep zgodził się na taką wywieszkę! Nie prowadzi przecież sprzedaży na zapisy, nie ma prawa robić takich rzeczy !\nPrzewiduję w duchu dziką awanturę gdy nad ranem zjawi się wyspana, tajemnicza komisja. Druga, odręczna wywieszka głosi, te sklep prowadzi sprzedaż wyłącznie dla mieszkańców Piaseczna, w związku z czym będzie legitymować klientów. Podpisano: decyzja Naczelnika oraz kierownika Wydz. Handlu. Nie podane daty ani numeru decyzji. Szalenie ciekawi mnie tekst i podstawa prawna decyzji, na mocy której sprzedawca ma prawo zaglądać w dowód osobisty obywatela. Treść anonsu nie budzi entuzjazmu wśród czekających. Uważają, że powinien kupić ten, który swoje odstoi. Domyślam się, że brak możliwości zakupów mięsa w Warszawie nastawia sceptycznie wobec takich ograniczeń.\nPiaseczno w 1979 r. Zbiory ośrodka “Karta”\nGodz.00.30, 9 września, środa. Sklep altany koło Pewexu. W świetle pobliskich witryn widać kilkanaście nieruchomych, półdrzemiących aa ławkach kobiecych postaci. Pierwsza przyszła o 19-tej. Mają listę. Zapisano na niej 22 nazwiska.\nGodz.00.50. Sklep przy Nadarzyńskiej. Przed nim pięć osób. Z chwilowo nieobecnymi kolejka liczy pełną dziesiątkę. Pada absolutny rekord-pierwsze klientka, zakutana po nos w koce kobieta, stanęła przed sklepem poprzedniego dnia o godz.15-tej. Druga przyszła w dwie godziny później.\nGodz.01.05, sklep koło krzyża.\nKręci się tu kilka osób. Akurat podjechała ciężarówka i dwóch mężczyzn ładuje na nią plastikowe kontenery. Nie będzie na czym dalej siedzieć. Naliczyłem 8 osób, pierwsza stoi od 20-tej poprzedniego dnia.\nGodz.01.30,sklep o wdzięcznej nazwie „Marta”, wewnątrz osiedla. Obchodzę go dookoła ze zdziwieniem stwierdzając, że nikogo tu nie ma. Nawołuję. Spomiędzy sterty kontenerów gramoli się zakapturzony mężczyzna. Zajął tu miejsce o 20-tej.Oprócz niego są jeszcze – jak twierdzi – trzy osoby. Później dowiem się, te sklep ten ma wśród kolejkowiczów zdecydowanie najgorszą opinię. Mówią mi o arogancji personelu i relatywnie niższych niż gdzie indziej dostawach mięsa. Wracam do siedziby Oddziału na Jaworskiego. Na taśmie teleksu ostatni serwis informacyjny ze Zjazdu, który nadszedł podczas mojej nieobecności. Przekazuję go dalej w Polskę. Przychodzi kilka osób z najbliższej kolejki. Rozcierają ręce, proszą o coś do picia.\nMam teraz chwilę czasu. Sumuję wąską kolumnę cyfr. Okazuje się, te przed piaseczyńskimi sklepani tkwi blisko stu-osobowa kolejka. Zakładam ostrożnie, to co druga z tych osób stoi na zmianę z kimś z rodziny. Lekko licząc – 150 osób ma zerwaną noc. Na Konstancin, Jeziorne, Lesznowolę można spokojnie dorzucić drugie tyle. Załoga niemałego zakładu przemysłowego. Ile osób odbywa mocne czuwanie w całej Polsce? Sto tysięcy? Pół miliona? Nie są to zawodowi „kolejkowicze”. Większość twierdzi, to nie wykupiła jeszcze kartek sierpniowych. W jednym miejscu na hasło rzucone przez którąś z pań, wszyscy, co do jednej osoby wyjęli te kartki z czeluści koców, jesiennych płaszczy i machali nimi przed nosem, na wypadek gdybym nie uwierzył.\nTkwią w tych ludziach ogromne pokłady złości i rozżalenia. Klną Warszawę za zamknięcie swojego rynku dla województwa. Klną rząd za brak pokrycia na kartki. Bezpośrednie ostrze gniewu zwraca się przede wszystkim przeciw konwojentom i sprzedawcom. Jedna za drugą płyną opowieści o dostawach, z których lwia część nie wyszła poza zaplecze. Jestem skłonny wierzyć im bez zastrzeżeń. A z drugiej strony, gdybym to Ja był sprzedawcą – myślę sobie – czy wystarczyłoby mi siły aby odmówić wzięcia kartek rodziny, przyjaciół, Majowych, i diabli wiedzą kogo jeszcze? Nie wiem. Gniew tych ludzi obraca się także przeciw Solidarności. Niech zaprowadzi jakiś porządek, niech kontroluje.\n– A czy sami nie możecie czegoś zrobić ? – pytam. – Zbieżcie to, o czym mówiliście do kupy, zastawcie listę postulatów usprawnienia handlu, napiszciedo Urzędu Miasta. O 5-tej będzie modna zebrać pod takim pismem kilkaset podpisów.\nCisza. I po chwili znowu lawina utyskiwań – bez końca. Nareszcie znaleźli kogoś, kto – choć zapewne nie pomnie – to gotów jest słuchać.\nGodz.03.J0. Robię dyskretnie kolejny obchód. Ludzi trochę więcej. Tak na oko – 150 osób.\nUlica Nadarzyńska na skrzyżowaniu z ulica Kościuszki, rok 1969. Z archiwum Stanisława Hofmana. “Przegląd Piaseczyński”, 10 III 2015 r.\nGodz.04.00.Początki kolejek przed 10- sklepami „czysto” spożywczymi .Czekową na pieczywo i mleko. Pojedyncze osoby przed sklepami przemysłowymi. Wysyłam ostatnie teleksy. Wynika z nich generalne poparcie regionów dla decyzji niedopuszczenia TV do obsługi Zjazdu.\nJest 05.00 Świta. Nadal zimno, lekka mgła .Na ulicach zaczyna się ruch. Spore grupy ludzi na przystankach. Kolejki wyraźnie zgęstniały. Weterani wygrzebuję się spod koców, przeciągają, ziewają. Dymią termosy. Przed Pewexem dylemat : trzeba wystawać w dwóch kolejkach jednocześnie – po Chleb do spożywczego, który otworzą już niedługo i, po staremu, do mięsnego. Namawiają mnie bym doczekał do dostawy. Nie mogę. Muszę być o 10-tej w pracy, w Warszawie. Może zdążę się pospać. Choćby dwie godziny. Ciekaw jestem czy będą spać moi nowi znajomi sprzed sklepów.\nIlu z nich, jeszcze dziś wieczorem ponownie zajmie miejsce w kolejce!\nTags: PiasecznoW PRL-użycie codzienne\nNastępny wpis Polin Jeziorna\nPoprzedni wpis Tajemnice kolejki wilanowskiej


Elegancka bielizna | Pełen uznania\nZasadniczym elementem kobiecej garderoby jest bez wątpienia elegancka bielizna. Jest to co prawda niewidoczny element naszej garderoby, ale istotny, gdyż daje nam poczucie komfortu , a oprócz tego ogromną ilość pewności siebie. Sporo kobiet kocha na co dzień zakładać estetyczną bieliznę, gdyż czują się pewnie posiadając na sobie kilka zwiewnych koronkowych dekoracji.\nO ile jesteście zwolenniczkami eleganckiej bielizny, to zdecydowanie warto nosić ją na co dzień. Tak de fakto wszystko, co mogłoby zwiększyć waszą pewność siebie jest warte każdej zainwestowanej złotówki. Na początku natomiast będziecie musieli wyszukać sklep bieliźniany, który zajmuje się sprzedażą eleganckiej, klasycznej bielizny. Każda z nas posiada w całości inny gust, dlatego nie da się utworzyć idealnego sklepu z bielizną pasującego dla wszystkich kobiet.\nKoronkowa elegancka bielizna będzie wam także potrzebna na randki z waszym obecnym lub przyszłym partnerem. W takiej bieliźnie każda dziewczyna czuje się w tej samej chwili o sporo pewniej oraz seksowniej. Jeżeli już brakuje wam tej pewności siebie, to zdecydowanie warto założyć schludną, zmysłową bieliznę. Będziecie zaskoczone, jak cudownie wpłynie ona na wasze samopoczucie. Przy bardziej obcisłych ubraniach zaleca się jednak nakładanie gładkiej, bezszwowej bielizny, która będzie całkowicie niewidoczna. Niestety, niemniej jednak odznaczające się szwy , a dodatkowo koronki spod ubrania nie wyglądają zbyt dobrze i zdecydowanie ma co unikać takiego efektu. Aktualnie produkowana bielizna cielista bezszwowa idealnie dopasuje się do waszego ciała i stanie się w pełni niewidoczna.


Rękawice robocze Kraków - OK-plus - Webtree.com.pl\nTu jesteś Strona Główna Firmy wg branż Odzież Rękawice robocze Kraków - OK-plus\nRękawice robocze Kraków - OK-plus\nOferujemy wysokiej jakości rękawice robocze i ochronne. Zapewniamy pełną obsługę przedsięwzięć budowlanych z zakresu odzieży bhp - odzież robocza, ochronna, obuwie ochronne, tablice informacyjne. Działamy Kraków i okolice. W naszej ofercie także artykuły ppoż - przeciwpożarowe - gaśnice. Oferujemy także flagi narodowe. Zapraszamy\nodzież ochronna kraków\nodzież gastronomiczna kraków\nflagi narodowe kraków\ntablice budowlane kraków\nartykuły ppoż kraków\nPantofle Obuwie Sandały Klapki Drewniaki Skóry Baranie\nBIKOZ - concept store\nUngha - ekskuzywne, haftowane szatki do chrztu\nMagmac.pl - Odzież damska, moda online


Jeśli chcesz sobie wyobrazić, jak świat będzie wyglądał w ciągu zaledwie kilku lat, gdy nasze telefony komórkowe staną się posiadaczami zarówno naszych pieniędzy, jak i tożsamości, pomiń Dolinę Krzemową i zarezerwuj bilet do Orlando. Jedź do Disney World. Następnie zarezerwuj posiłek w restauracji o nazwie Be Our Guest, używając aplikacji Disney World, aby zamówić jedzenie z wyprzedzeniem.\nRestauracja znajduje się za bramą z ogromnych głazów z włókna szklanego, pieczołowicie malowanych aerografem, aby wyglądały jak rozpadające się pozostałości przeszłości. Przechodząc przez rysunkowy most zwodzony, zobaczysz parapety zamku wznoszącego się za pokrytym śniegiem grzbietem, oba wyrenderowane w miniaturze, aby wydawały się odległe. Wejście w stylu gotyckim jest maleńkie. Taka malutka intymność jest psychologicznym chwytem wymyślonym przez Walta Disneya, aby goście czuli się więksi niż ich codzienne ja. To działa. Czujesz się, jakbyś stąpał po kartach książki z bajki.\nJeśli masz na sobie opaskę Disney MagicBand i dokonałeś rezerwacji, gospodarz powita Cię przy zwodzonym moście i będzie już znał Twoje imię –Witaj Panie Tanner! Po niej pojawi się kolejna uśmiechnięta osoba – – Usiądź gdziekolwiek chcesz! Żaden z nich nie wspomni, że dzięki jakiejś tajemniczej mocy jedzenie samo cię znajdzie.\n„To jak magia!” – mówi kobieta do swojej rodziny, gdy siadają. „Jak oni znajdują nasz stół?”. Jadalnia, zainspirowana Piękną i Bestią, posiada barokowe detale, ale sprawia wrażenie dużej, uporządkowanej stołówki. Młody syn pary krąży wokół stołu jak ćma. Po kilku minutach siada na swoim krześle, ale nie siada, jak to często robią dzieci. Wkrótce ich jedzenie przybywa dokładnie tak, jak obiecano, dostarczone przez uśmiechniętego młodego człowieka pchającego ozdobnie rzeźbiony wózek, który przypomina gablotę w starym muzeum.\nMamy tendencję do szybkiej aklimatyzacji, jeśli technologia dostarcza nam to, czego chcemy, zanim tego chcemy.\nZaskakujące jest to, jak sensowne pytanie kobiety natychmiast niknie, bez odpowiedzi, we wznoszącym się aromacie francuskiej zupy cebulowej i kanapek z rostbefem. Jest to zamierzone. Rodzina weszła w matrix technologii w momencie, gdy przekroczyła fosę, jeden nastawiony na przewidywanie ich kaprysów bez oferowania najmniejszej wskazówki jak.\nJak oni znajdują nasz stół? Odpowiedź znajduje się na ich nadgarstkach.\nIch MagicBands, technologiczne opaski dostępne dla każdego odwiedzającego Magiczne Królestwo, posiadają radio dalekiego zasięgu, które może nadawać ponad 40 stóp w każdym kierunku. Hostessa, na swoim zmodyfikowanym iPhonie, odebrała sygnał, gdy rodzina była zaledwie kilka kroków od nich. Rodzina Tannerów w drodze! Kuchnia również ustawiła się w kolejce: Dwie francuskie zupy cebulowe, dwie kanapki z rostbefem! Kiedy usiedli, odbiornik radiowy w stole odebrał sygnały z ich MagicBands i triangulował ich położenie za pomocą innego odbiornika w suficie. Serwer – w sensie kelner, a nie tablica komputerowa – wiedział, co zamówili, zanim jeszcze zbliżyli się do restauracji i wiedział, gdzie usiądą.\nI wszystko to działało bezproblemowo, jak magia.\nNiezależnie od tego, jak często mówimy, że przeraża nas technologia, mamy tendencję do szybkiej aklimatyzacji, jeśli dostarcza nam to, czego chcemy, zanim tego chcemy. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku technologii świadomej kontekstu. Wystarczy rozważyć, jak mało kto wydaje się przeszkadza teraz, że aplikacja Mapy Google kopie Gmaila. Dziś Mapy Google są naszpikowane wyszukiwanymi przez Ciebie lokalizacjami, wydarzeniami, na które umawiałeś się z przyjaciółmi, i punktami orientacyjnymi, o których rozmawiałeś. To zachwycające, i to szybciej niż gęsia skórka. Użyteczność wydaje się tak oczywista, że wasza zgoda została po prostu założona.\nTen sam pomysł przyjął się w Disney World: Jak oni znaleźli nasz stolik?\nŚwiat bez tarcia\nWalt Disney zapożyczył się na własne ubezpieczenie na życie, aby zapłacić za oryginalny projekt Disneylandu, a według przyjaciół i rodziny, nigdy nie wydawał się szczęśliwszy. To była jego piaskownica. „Znajdziesz się w krainie wczoraj, jutro i fantazji” – głosił we wczesnych broszurach dotyczących parku. „Nic z teraźniejszości nie istnieje”. Ekspansja imperium Disneya przyniosła Disney World do życia w 1971 roku, a w ramach tego świata Epcot miał być Eksperymentalną Prototypową Społecznością Jutra. Disney chciał, aby ludzie wprowadzili się i żyli z technologiami, które reszta z nas ledwo może sobie wyobrazić. W pewnym sensie, MagicBands i ich platforma online, MyMagicPlus, realizują to marzenie. Ale nie w sposób jaki sobie wyobrażał.\nSam projekt opasek uczy użytkowników jak one działają. Punkty dostępowe mają otoczone logo Mickey, które pasuje do logo opasek, pokazując, że można je dotknąć, aby uzyskać dostęp.\nOpaski MagicBands wyglądają jak proste, stylowe gumowe opaski na rękę oferowane w wesołych odcieniach szarości, błękitu, zieleni, różu, żółci, pomarańczy i czerwieni. Wewnątrz każdej z nich znajduje się chip RFID i radio, takie jak w telefonie bezprzewodowym 2,4-GHz. Bateria w opasce wystarcza na dwa lata pracy. Może to wyglądać bezpretensjonalnie, ale opaska łączy Cię z ogromnym i potężnym systemem czujników na terenie parku. A jednak, kiedy odwiedzasz Disney World, najbardziej niezwykłą rzeczą w opaskach MagicBands jest to, że w ogóle nie czuje się ich niezwykłości. Są tak wszechobecne jak oparzenia słoneczne i gigantyczne mrożone lemoniady. Pomimo ich futurystycznych intencji, są już niewidzialne.\nCzęść sztuczki leży w sprytnym sposobie, w jaki Disney uczy cię ich używać—i, przez rozszerzenie, jak korzystać z parku. Wszystko zaczyna się, gdy rezerwujesz bilet online i wybierasz swoje ulubione przejażdżki. Serwery Disneya chrupią Twoje preferencje, a następnie zgrabnie pakują je w plan podróży, obliczony tak, aby trasa między przystankami nie była mozolna – lub frustrującym zygzakiem tam i z powrotem w całym parku. Następnie, w tygodniach poprzedzających wycieczkę, opaska na rękę przychodzi pocztą, z wyrytym imieniem i nazwiskiem – jestem twoja, przymierz mnie. Dla dzieci, MagicBand jest jak prezent pod choinkę, pachnący przyprawą oczekiwania. Dla rodziców jest to skromny rodzaj supermocy, która daje dostęp do parku.\nKażde nowe doświadczenie z technologią delikatnie podważa nasze wyobrażenia o tym, co jest dla nas wygodne.\nJeśli zapiszesz się z wyprzedzeniem na tak zwany „Magical Express”, MagicBand zastępuje wszystkie szczegóły i kłopoty z papierem po wylądowaniu w Orlando. Użytkownicy Expressu mogą wsiąść do promu jadącego do parku i zameldować się w hotelu. Nie muszą pilnować swojego bagażu, ponieważ każda sztuka zostaje oznaczona na lotnisku macierzystym, dzięki czemu może podążać za Tobą do hotelu, a następnie do Twojego pokoju. Po przybyciu do parku, nie ma biletów do oddania. Po prostu naciśnij MagicBand na bramce i machnięcia na przejażdżki, które już zarezerwowane. Jeśli zalogowałeś się w sieci, MagicBand jest jedyną rzeczą, której potrzebujesz.\nTo niesamowite, jak wiele tarć Disney zlikwidował: Nie ma potrzeby wynajmowania samochodu ani tracenia czasu na karuzeli bagażowej. Nie musisz nosić przy sobie gotówki, ponieważ MagicBand jest połączony z Twoją kartą kredytową. Nie musisz czekać w długich kolejkach. Nie musisz nawet zadawać sobie trudu wyciągania portfela, gdy twoje dziecko chwyta pluszowego Olafa, patrzy na ciebie i obiecuje, że będzie grzeczne, jeśli tylko pozwolisz mu mieć tę jedną rzecz, proszę.\nTak właśnie wygląda doświadczenie dla ciebie, odwiedzającego. Dla Disneya opaski MagicBands, tysiące czujników, z którymi współpracują, oraz 100 systemów połączonych razem, aby stworzyć MyMagicPlus, zamieniają park w gigantyczny komputer – przesyłający w czasie rzeczywistym dane o tym, gdzie są goście, co robią i czego chcą. Jest zaprojektowany tak, aby przewidywać twoje pragnienia.\nCo sprawia, że jest to dokładnie taki sam typ rzeczy, jaki Apple, Facebook i Google próbują zbudować. Tyle że Disney World nie jest tylko aplikacją lub telefonem – jest jednym i drugim, owiniętym w wyidealizowaną wizję życia, która jest tak bezpiecznie zamknięta w sobie, jak śnieżna kula. Disney ma więc pozwolenie na eksplorowanie usług, które gdzie indziej mogłyby wydawać się inwazyjne. Ale na tym właśnie polega sztuczka: Każde nowe doświadczenie z technologią ma tendencję do delikatnego szturchania naszych wyobrażeń o tym, z czym czujemy się komfortowo.\nDisney owija swój proces twórczy tajemnicą. Ma to zarówno podłoże strategiczne, jak i kulturowe: Firma nie chce, aby jej magia została skażona przez nieporządane realia zza kurtyny. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku opasek MagicBands. Zebranie ich pochodzenia wymagało przeprowadzenia ponad dwóch tuzinów wywiadów z dyrektorami Disneya oraz projektantami i inżynierami, którzy pracowali nad projektem, ale mogli mówić tylko anonimowo ze względu na umowy o zachowaniu poufności.\nChociaż zespół stojący za tą rozległą platformą ostatecznie rozrósł się do ponad 1000 osób, pomysł zaczął się lata temu od garstki wtajemniczonych. Ludzie żartobliwie nazywali ich Fab Five – niemal świętokradcze odniesienie do Mickey’ego, Minnie, Donalda, Goofy’ego i Pluto. W 2008 roku, Meg Crofton, ówczesna prezes Walt Disney World Resort, powiedziała im, aby wykorzenili wszystkie tarcia w doświadczeniu Disney World. „Szukaliśmy punktów bólu”, mówi. „Jakie są bariery, aby szybciej wejść w to doświadczenie?”. W skład Fab Five wchodzili nie tylko Imagineers, półbogowie zabawy, którzy tworzą atrakcje Disneya. W ich skład wchodzili również weterani wysokiego szczebla z rozległego działu operacyjnego firmy, dyrektorzy doskonale zaznajomieni z brutalnymi realiami funkcjonowania parku – od łapania ludzi próbujących oszukać system rezerwacji przejazdów po upewnianie się, że rodzice łączą się z zagubionymi dziećmi.\nAle codzienne role Fab Five były sprzeczne z wielką wizją przyszłości Disneya. „Wrócili z rysunkiem Magicznego Królestwa bez bramek obrotowych” – mówi Crofton. Ale, dodaje, w podjęciu jednej decyzji był „efekt domina. Wszystko się nawarstwiło.” Nikt nie wiedział tego lepiej niż John Padgett. Był on najbardziej zdecydowanym orędownikiem projektu, a jego nazwisko pojawia się jako pierwsze na ponad tuzinie patentów związanych z MyMagicPlus. W firmie, ta kaskada nowych technologii i marzenie o gruntownym przebudowaniu parku, jednych ekscytowała, a innych przerażała, którzy zastanawiali się nad samą złożonością tego wszystkiego.\nProjekt zespołu wzmocnił dwie kluczowe wartości: Każdy jest równy i każdy jest mile widziany.\nFab Five czerpali szczególną inspirację z rodzącego się wówczas rynku wearables. Możliwości wydawały się niemal nieograniczone. Szczególnie zaintrygowała ich Nike SportBand, poprzednik FuelBand, który synchronizował się z czujnikiem tętna i krokomierzem w bucie i przekazywał dane na wyświetlacz zamontowany na nadgarstku. Firma Nike wykorzystywała ją w wirtualnych wydarzeniach, takich jak Human Race, globalny, wirtualny bieg na 10 km, który wykorzystywał dane z krokomierza użytkownika. A gdyby tak Disney zrobił coś podobnego, pomyśleli członkowie Fab Five. Co by było, gdyby opaska mogła być kluczem, który otworzyłby wszystko w Disney World?\nZłożyli makiety przypominające Frankensteina, używając części zamiennych z katalogów sprzętu komputerowego i zdemontowanych gadżetów. Zespół debatował nad tym, czy odwiedzający będą mogli odblokować doświadczenie za pomocą opaski, smyczy, czy nawet czapki Myszki Miki. W pierwszych miesiącach 2010 roku ich wizja w końcu zaczęła odbijać się od stołu warsztatowego w zlikwidowanym teatrze, w którym kiedyś odbywał się program Mouseketeers Live Show. „To laboratorium stało się miejscem prezentacji wizji” – mówi Nick Franklin, który wraz z Croftonem nadzorował zespół. „Stało się wzorem dla zespołów deweloperskich.”\nBabcia Piątka stacjonowała w części parku zaprojektowanej tak, aby przywodziła na myśl zaplecze studyjne. Sam budynek wyglądał trochę jak małomiasteczkowy dom filmowy z lat 50-tych, z namiotem obramowanym jasnymi światłami. Od frontu znajdowały się szerokie okna, które zostały zaciemnione, a miejsce sprawiało wrażenie zamkniętego. Ławki przed salą oferowały ciche miejsce, gdzie zapracowani rodzice mogli na chwilę odpocząć, a potem pokrzyczeć na dąsające się dzieci: Przejechaliśmy 3000 mil, żeby się tu dostać, a wy będziecie się dobrze bawić!\nW przedsionku za szybą, w zasięgu słuchu niczego nie spodziewających się gości, siedziało około 30 projektantów i inżynierów przy prowizorycznych biurkach, bardzo zestresowanych i czasami na kacu po nocy spędzonej na topieniu swoich frustracji. „To były tygodnie długich dni i podróży do Orlando” – mówi jeden z konsultantów, który pracował przy projekcie. „Pod koniec dnia jedyną rzeczą, którą można było robić, było picie z zespołem”. Nieświadome rodziny wędrujące obok oferowały jedną z niewielu odskoczni od ich wyczerpującego harmonogramu pracy.\nW początkowych etapach, pokój, który dzielili, był szalenie zimny, ponieważ nie mogli wyłączyć klimatyzacji. Wszyscy podejrzewali, że jest to część tego samego systemu chłodzącego gości w Toy Story Midway Mania obok. A majstrowanie przy tym termostacie było równoznaczne z wysłaniem krowy do rzeźni. Aby to wynagrodzić, pracownicy Disneya oferowali góry bluz, koców i rękawiczek z wielu sklepów z pamiątkami w parku. Pomimo tych warunków, prace posuwały się naprzód. Wielkie połacie MyMagicPlus – MagicBands i ich czytniki, wraz z kawałkami portalu internetowego do dokonywania rezerwacji przejazdów – już działały. Same opaski zostały już zaprojektowane, podobnie jak kioski, które będą się świecić przyjemnym dźwiękiem za każdym razem, gdy wykonasz gest machnięcia.\nTo już stanowiło wiele wyczynów, wśród których na pierwszy plan wysuwała się nowatorska konstrukcja MagicBand, która zapewniała, że opaska będzie pasować na prawie każdy nadgarstek na Ziemi. Opaska wygląda dość prosto: kolorowy panel centralny otoczony gołębio-szarą obwódką. Ale jeśli opaska jest przeznaczona dla dziecka, rodzic po prostu odrywa szarą zewnętrzną krawędź. Dorośli mogą nosić ją w nienaruszonym stanie. „Mieliśmy modele od tego, co nazwaliśmy nadgarstkiem Shaqa do dziecięcego, i wszystko pomiędzy” – mówi inny projektant. Disney był nieugięty, że projekt opaski ma wzmacniać dwie kluczowe wartości: Każdy jest równy w parku, i każdy jest mile widziany.\nIlustracja przepustek, kart i map, które system zastępuje.\nJednemu z inżynierów zajęło sześć miesięcy, aby uzyskać właściwy kanał do odrywania: Musiał być łatwy do oderwania, ale nie mógł się niechcący rozpaść. W międzyczasie czytniki musiały być na tyle intuicyjne, aby ludzie od razu wiedzieli, jak ich używać. W projekcie zastosowano nowatorską i sprytną wskazówkę: wystarczy dotknąć ikony Miki na opasce do ikony Miki na czytniku. Gdy wszystko działa, czytnik miga na zielono i wydaje przyjemny dźwięk; jeśli coś pójdzie nie tak, świeci na niebiesko – nigdy na czerwono. Czerwone światła są zabronione w Disneyu, ponieważ sugerują, że stało się coś złego. Nic złego nie może się zdarzyć w Disney World.\nZa przedsionkiem, przez zestaw podwójnych drzwi, znajdowała się scena dźwiękowa z pełnowymiarowym demo odnowionego doświadczenia Disney World. Była to ogromna przestrzeń obejmująca 8000 stóp kwadratowych, z sufitami o wysokości 50 stóp. Do 2012 roku została ona podzielona na kilkanaście „pokoi” za pomocą ogromnych czarnych zasłon, które zwisały z sufitu. Każdy pokój odpowiadał etapowi podróży gościa, od salonu, w którym rodzina może zarezerwować przejażdżki online, przez hotelowy shuttle bus, odprawę hotelową, kolejki do Space Mountain, aż po futurystyczny system rezerwacji restauracji, który sami wymyślili. „Używaliśmy interfejsów i technologii, które ostatecznie zostaną wdrożone” – mówi Franklin. To była rentgenowska wersja doświadczenia Disney World – widok bezpośrednio na kości komercyjnej infrastruktury parku.\nWszystkie te winiety odgrywane na scenie dźwiękowej były sposobem na uzyskanie zgody zarządu Disneya na koszt 1 miliarda dolarów, jaki wiązał się z wdrożeniem pełnego systemu. Próba generalna się udała. Ludzie tacy jak dyrektor generalny Bob Iger i członek zarządu Pixara John Lasseter, który był nowy w Disneyu i na drodze do ponownego wynalezienia studia animacji, zostali poprowadzeni przez dwugodzinną wycieczkę, która rozwijała się zgodnie ze starannym, ciągle udoskonalanym scenariuszem. Spodobało im się.\nNastępnie nastąpiły dwa lata wytężonej pracy nad przekształceniem prototypu scenariusza w rzeczywisty spektakl, a potem kolejne 18 miesięcy na jego realizację w parku. Scena dźwiękowa stała się poligonem dla pracowników Disneya, którzy nazywani są członkami obsady. Dziś scena dźwiękowa została zdemontowana. Niewiele jest zdjęć dokumentujących to, co się tam działo, ze względu na tajność projektu i mandat Disneya, by nigdy nie pokazywać bałaganu kryjącego się za magią.\nDo lata 2013 roku, kiedy MagicBands po raz pierwszy trafiły do publicznych testów, zmieniłyby niemal każdy szczegół skrupulatnie zaplanowanej choreografii, która rządzi samym Disney World.\nWewnątrz Be Our Guest, restauracji, w której twoje jedzenie zdoła cię znaleźć, bez konieczności proszenia.\nEra niewidzialnego designu\nTom Staggs ma posturę barana, trapezoidalną szczękę i przyjazną twarz byłej gwiazdy, którą spotykasz na zjeździe absolwentów szkoły średniej. Kiedy spotykamy się na telekonferencji, on jest w głównej siedzibie Disneya w Burbank w Kalifornii, a ja w dużym pokoju ukrytym w skrzydłach pomocniczych Disney World, kontynent dalej. Otaczają mnie wykresy i grafy, wyświetlane na ścianie, przedstawiające wszystkie informacje, które nieustannie napływają z parku. Tutaj, pod kropkowanym sufitem, przy długim składanym stole, w pomieszczeniu, które wygląda jakby było przeznaczone na zebranie komitetu rodzicielskiego, można sobie wyobrazić, że park wdycha ludzi i wydycha dane.\nStaggs, obecnie dyrektor operacyjny Walt Disney Company jako całości, a do niedawna prezes Walt Disney Parks and Resorts, jest powszechnie uważany za będącego w kolejce do zostania następnym dyrektorem generalnym Disneya. Był tym, który musiał sprzedać Igerowi i zarządowi Disneya MagicBand. Jak wielu korporacyjnych ważniaków, ma talent do ukrywania radykalnych pomysłów w płaszczu eleganckiego zdrowego rozsądku, który ma uspokoić Wall Street. Ale każde jego zdanie wydaje się być koanem, który zawiera w sobie lata zgrzytania zębami na temat stale rozszerzających się granic wysokiej technologii.\nStaggs ujmuje cele Disneya dla systemu MagicBand w starej sentencji Arthura C. Clarke’a. „Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii”, mówi. „Tak właśnie o tym myślimy. Jeśli uda nam się zejść z drogi, nasi goście mogą stworzyć więcej wspomnień.” Przytacza on historię o tym, jak program zwany Fast Passes gwarantował kiedyś czas przejazdu w premierowych atrakcjach, takich jak Space Mountain. Kiedyś te przepustki były wydawane przy samych przejazdach i opatrzone pieczęcią z wyznaczonym czasem powrotu. Trzeba było być tam, gdy został otwarty, ponieważ przepustki poszedł szybko i chyba że byłeś sawant planowania, to trudno było trzymać przepustki dla więcej niż jednej jazdy w tym samym czasie. Widziałeś rodziny czekające na zewnątrz na otwarcie parku, a potem ojców biegnących sprintem do kiosku, aby zdobyć wystarczającą ilość karnetów dla wszystkich członków rodziny. „Kiedyś byłem tym sprinterem” – mówi Staggs.\nUszczęśliwiasz ludzi nie poprzez dawanie im więcej opcji, ale poprzez ich pozbawianie.\nMożesz zobaczyć, dlaczego on–i Disney–byliby tak chętni na zespoły. Zamiast mówić swojemu dziecku, że spróbujesz spotkać Elsę lub przejechać się It’s a Small World, Franklin mówi, „masz szansę być bohaterem, obiecując przejażdżkę lub spotkanie i przywitanie z góry. Wtedy możesz być bardziej wolny, aby doświadczyć parku w szerszym zakresie. Możesz skorzystać z większej liczby przejażdżek”. Jest w tym elegancka logika biznesowa. Zachęcając ludzi do zwiedzania poza głównymi atrakcjami parku, zwiększa się ogólne wykorzystanie parku. Ludzie spędzają mniej czasu w kolejkach. Robią więcej, co oznacza, że więcej wydają i więcej zapamiętują. „Cały system dał Disneyowi sposób na zrozumienie biznesu” – mówi Franklin, który w lipcu ubiegłego roku ustąpił ze stanowiska wiceprezesa wykonawczego Disneya ds. doświadczeń nowej generacji. „Wiedząc, że potrzebujemy tutaj więcej jedzenia, jak ludzie przepływają przez park, jak ludzie konsumują produkt doświadczalny.”\nPozwala on również Disneyowi zoptymalizować pracowników. Celem było stworzenie systemu, który w zasadzie zastąpiłby czas spędzony na manipulowaniu płatnościami i biletami na chwile osobistych interakcji z odwiedzającymi. MagicBands i MyMagicPlus pozwalają pracownikom „przejść poza transakcje, do interaktywnej przestrzeni, gdzie mogą spersonalizować doświadczenie”, mówi Crofton. To, co zaczęło się jako wielka platforma technologiczna, nieuchronnie zmieniło teksturę doświadczenia.\nW międzyczasie cyfrowy świat—i łatwość, z jaką nosimy go w naszych telefonach—wypełnił nasze życie nowymi oczekiwaniami i niekończącymi się opcjami rozrywki. „Nie potrafię sobie wyobrazić biznesu, na który nie miałby wpływu większy wybór i większy dostęp do informacji oraz rosnące pragnienie personalizacji” – mówi Staggs. Jeśli więc jesteś parkiem rozrywki, masz dziwny dylemat, który jest echem dylematów, przed którymi stajemy w naszym cyfrowym życiu. „Walt Disney World jest ogromny. Jest więcej do zrobienia, niż mógłbyś zrobić w ciągu miesiąca”, mówi Staggs. „Ten wybór jest przytłaczający.”\nPunkty dostępu świecą się na zielono, gdy wszystko idzie zgodnie z planem, ale na niebiesko, jeśli jest wyjątek. W Magicznym Królestwie nie znajdziesz żadnych niepokojących odcieni czerwieni.\nW rzeczywistości nazywa się to paradoksem wyboru: Ludzie stają się szczęśliwsi nie przez dawanie im więcej opcji, ale przez pozbawianie ich tak wielu, jak to tylko możliwe. Przeprojektowane doświadczenie Disney World ogranicza wybory poprzez ich rozproszenie, zaczynając na długo przed podróżą. „Są misje na wakacjach” – mówi Staggs. Innymi słowy, Disney wie, że rodzice przyjeżdżają do parków myśląc: Musimy napić się herbaty z Kopciuszkiem i gdzie do cholery jest ten Buzz Astral, tak w ogóle? W ten sposób park nie jest placem zabaw, ale grą wideo, z bossami, których trzeba pokonać na każdym poziomie. Opaski MagicBands pozwalają po prostu ustawić plan i pozwolić, aby wszystko inne płynęło wokół tego, co wybrałeś. „Pozwala to na naturalny rozwój wakacji” – mówi Staggs. „Zdolność do planowania i personalizacji ustąpiła miejsca spontaniczności”. I to uczucie łatwości, i cokolwiek z niego płynie, po prostu może sprawić, że będziesz bardziej skłonny do powrotu.\nCzy świat w ogóle kiedykolwiek stanie się czymś podobnym do Disney World, załadowany czujnikami dostrojonymi do każdego naszego ruchu, zaprojektowanymi, aby nas uwolnić? Są już tego oznaki. Już zaczynają się pojawiać na statkach wycieczkowych Disneya, a Staggs mówi, że linie lotnicze, ligi sportowe i drużyny sportowe pytały o tę technologię. „Jesteśmy dopiero na początku drogi do zrozumienia, co można z tym zrobić” – mówi. To, czym Staggs się nie dzieli, ale co robią byli członkowie zespołu, to fakt, że Disney już wymyślił, zaprojektował i skonstruował wiele innych funkcji, które wydają się graniczyć z science fiction – funkcji jeszcze bardziej ambitnych niż dostarczanie Ci jedzenia bez Twojego pytania.\nOpaska MagicBand zawiera czujniki, które pozwalają gościom na wjazd na przejażdżki i umożliwiają Disneyowi określenie ich lokalizacji. W Be Our Guest, to właśnie one umożliwiają radiomagnetofonom w stole i suficie triangulować Twoją lokalizację, aby Twój serwer mógł Cię znaleźć. Jeśli Disney zdecyduje się zainstalować te czujniki w całym parku, otworzy się nowy świat danych. Mogliby kazać Mikiemu i Królewnie Śnieżce Cię znaleźć. Mogliby użyć niezliczonych kamer w parku, aby uchwycić szczere momenty Twojej rodziny – cieszenie się przejażdżkami, spotkanie z Królewną Śnieżką – i zszyć je razem w spersonalizowany film. (Zespoły produktowe nazwały to „Story Engine”). Ale mogą też wiedzieć, kiedy czekasz zbyt długo w kolejce i wysłać Ci kupon na darmowe lody lub wejściówkę na inną przejażdżkę. I w ten sposób uda im się złapać białego wieloryba obsługi klienta: Przekształcenie negatywnego doświadczenia w pozytywne. To zmienia twoje wspomnienia o danym miejscu – to dlatego kasyna oferują ci drinki i pokazy, gdy przegrywasz przy stole.\nChociaż Franklin nie chciał komentować szczegółów tych możliwości, zaoferował ich intrygujące podsumowanie. „To, co ludzie nazywają Internetem Rzeczy, to tylko technologiczna podbudowa, która nie trafia w sedno sprawy” – mówi. „Chodzi o doświadczalny Internet. Gość nie musi wiedzieć, jak to się stało. Chodzi o magię przybywającego jedzenia.”\nTo są doświadczenia, do których wkrótce będzie dążyć wielu projektantów: niewidzialne, wszędzie i, jednym słowem, prozaiczne. Co samo w sobie jest magią.\n*W tej historii pierwotnie podano, że laboratorium projektowe znajduje się obok Buzz Lightyear Space Ranger Spin, a nie Toy Story Midway Mania. Stwierdzono również, że laboratorium zostało rozpoczęte w 2008 roku. Odnosiło się to do poprzedniej iteracji laboratorium w innej lokalizacji. Wreszcie, historia stwierdzała, że John Lasseter był członkiem zarządu Disneya, zamiast członkiem zarządu Pixara. Przepraszamy za te błędy.


Kibicuj dziesięciolatkom! 08.03.2018\nEmocji na pewno nie zabraknie. Zagra wiele silnych drużyn piłkarzy z rocznika 2008 i młodszych W sobotę 10 marca w hali sportowej w Bierutowie odbędzie się II Wojewódzki Halowy Turniej Piłkarski Nożnej, organizowany przez klub LZS Solniki Małe. W turnieju grać będą z...\nRozdajemy bilety! 08.03.2018\nDo wygrania są bilety na mecz Śląska Wrocław. Graj, wygrywaj, odwiedź Stadion Wrocław!...... Pięć biletów na mecz Śląska Wrocława z Wisłą Płock (niedziela 18 marca, godz. 15.30) czeka na pierwsze pięć osób, które prawidłowo odpowiedzą na pytanie: Jak się nazywa były p...\nZ Pogoni do Zenitu 08.03.2018\nDwaj zawodnicy Pogoni Oleśnica zostali wypożyczeni na rundę wiosenną do Zenitu Międzybórz Łukasz Galik i Patryk Kluziak z Pogoni Oleśnica spędzą wiosnę w Zenicie Międzybórz. Zawodnicy trafią do A-klasowego klubu na zasadzie wypożyczenia. ...\nOrliki doleciały do podium 05.03.2018\nI to do jego najwyższego stopnia. Zespół Tomasza Jaszczyszaka miał bilans bramkowy 25:4.... Bardzo udanie na turnieju w Wieruszowie zaprezentowała się reprezentacja rocznika 2007 Akademii Piłkarskiej Oleśnica. Podopieczni trenera Tomasza Jaszczyszaka zakończyli rozgrywki z imponu...\nJak porównywać kredyty gotówkowe? 01.03.2018\nKredyt – niezależnie od wysokości i czasu spłaty – to poważne zobowiązanie, które może stać się problematyczne, jeśli nie podejdziemy poważnie do kwestii wyboru oferty. Warto skorzystać z dostępnych w internecie porównywarek kredytów, które pozwolą w łatwy ...\nWytransferowany do Miedzianki 28.02.2018\nWychowanek Akademii Piłkarskiej Oleśnica przeszedł do Miedzi Legnica. To transfer definitytwny Nie uszła uwadze łowców talentów bardzo dobra Emila Kaznowskiego w meczach Ligi Wojewódzkiej. Wychowanek Akademii Piłkarskiej Oleśnica (który zaczynał swoją przygodę z pi...\nRozdajemy bilety! 27.02.2018\nDo wygrania są bilety na mecz Śląska Wrocław. Graj, wygrywaj, odwiedź Stadion Wrocław!...... Pięć biletów na mecz Śląska Wrocława z Sandecją Nowy Sącz (sobota 3 marca, godz. 15.30) czeka na pierwsze pięć osób, które prawidłowo odpowiedzą na pytanie: Który piłka...\nMamy dla Was bilety! 22.02.2018\nPod wodzą Tadeusza Pawłowskiego Śląsk zagra z Górnikiem Zabrze. Mamy na ten mecz bilety Pięć biletów - na bardzo ciekawie zapowiadający sie niedzielny mecz Śląska Wrocław z Górnikiem Zabrze - czeka na pierwsze pięć osób, które odpowiedzą prawidłowo na nasze ...\nCiacho w seniorach, ciacho dla młodzików 21.02.2018\nMamy nowy sprzęt, jest Ciacho u seniorów, a ciacho u młodzików - śmieje się prezes MKS-u - Dzięki wsparciu Urzędu Miasta Oleśnica, za które bardzo dziękujemy burmistrzowi Michałowi Kołacińskiemu, oraz pomocy naszych sponsorów, wszystkie drużyny naszego klubu, biorą...\nByć jak Jerzy Dudek 20.02.2018\nTrenerzy Śląska i Pogoni zapraszają na otwarty trening dla piętnastolatków i mlodszych..... W czwartek 22 lutego o godz. 16.15 MKS Pogoń Oleśnica organizuje otwarty trening bramkarski dla zawodników z rocznika 2003 i młodszych. Trening poprowadzi duet: Jarosław Musiałek i W...


Pierwsze w Polsce przyjęcie poślubne w sklepie IKEA! - NowyMarketing\nPierwsze w Polsce przyjęcie poślubne w sklepie IKEA!\nIKEA została partnerem kampanii „Blogogody”, która promuje ślub pary blogerów: Doroty Nowackiej i Jakuba Prószyńskiego, znanych jako Czechożydek i Pijaru Koksu. W ramach współpracy, 3 października br. w sklepie IKEA Targówek, zostanie zorganizowane przyjęcie poślubne.\nW wydarzeniu weźmie udział rodzina pary młodej. To pierwsze tego typu działanie w polskim sklepie IKEA.\nKampania „Blogogody” to niestandardowa akcja, której pomysłodawcami są blogerzy – Dorota Nowacka i Jakub Prószyński. Składa się z trzech etapów: przyjęcia poślubnego dla rodziny, imprezy dla znajomych i podróży poślubnej. Celem kampanii jest stworzenie niezwykłej, wyróżniającej się na tle innych, ceremonii ślubnej i wydarzeń z nią związanych.\n„Ślub to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu. Dlatego postanowiliśmy, że ten specjalny dzień powinien być jak najbardziej w naszym stylu. Odrobinę szalony i niestandardowy. Stąd pomysł na współpracę z IKEA. Obydwoje jesteśmy blogerami, dlaczego zatem nie wykorzystać naszych atutów i nie przeprowadzić ciekawej kampanii?” – mówią autorzy kampanii.\nIKEA, jako partner kampanii „Blogogody” bierze udział w organizacji przyjęcia poślubnego dla rodziny blogerów. Zostanie ono zorganizowane w sklepie IKEA na warszawskim Targówku. Przyjęcie odbędzie się w części restauracyjnej, w godzinach otwarcia sklepu. W wyznaczonym specjalnie na tę okazję miejscu, dekoratorzy IKEA zaaranżują przestrzeń dla gości, biorąc pod uwagę ich potrzeby i szczególne życzenia. Ponadto kucharze z restauracji IKEA Targówek przygotują obiad weselny. W dniu przyjęcia poślubnego sklep i restauracja będą otwarte dla klientów. Podczas trwania wydarzenia każdy chętny klient IKEA Targówek otrzyma kawałek tortu weselnego.\n„Blogogody” to bez wątpienia nietuzinkowa akcja. IKEA lubi zaskakiwać i jest otwarta na nowe, często niestandardowe projekty. Cieszymy się, że przyszła młoda para chce uczcić ten wyjątkowy dzień w sklepie IKEA. To dowód ogromnej sympatii do marki, tym bardziej jest nam miło, że jesteśmy częścią „Blogogodów” – mówi Łukasz Ostrowski, Dyrektor Marketingu IKEA.\nKampania będzie komunikowana na oficjalnej stronie oraz w mediach społecznościowych: Facebook, Instagram, Twitter.


Wyszukiwanie w Excelu – narzędzie Znajdź - Poradnik Excel\nWyszukiwanie w Excelu – narzędzie Znajdź\nNarzędzie Znajdź znajdź służy do wyszukiwania w Excelowym pliku wskazanych przez Ciebie wartości. Możesz wyszukiwać teksty, liczby, daty – dowolne wartości.\n1 Jak włączyć narzędzie Znajdź w Excelu\n2 Rodzaj wyszukiwanych danych w Znajdź\n3 Przyciski wyszukiwania w narzędziu Znajdź\n4 Na listę znalezionych komórek składają się poniższe informacje:\n5 Pamiętaj o tych zasadach, gdy używasz narzędzia Znajdź:\nJak włączyć narzędzie Znajdź w Excelu\nWłącz narzędzie Znajdź – w górnym menu, zakładka Narzędzia główne, przycisk Znajdź i zaznacz oraz Znajdź. Możesz też użyć skrótu klawiszowego CTRL + F.\nRysunek 1. Narzędzie Znajdź w górnym menu.\nW oknie, które się otworzy, wpisz szukaną wartość.\nRysunek 2. Okno Znajdź z polem do wpisania szukanej wartości.\nRodzaj wyszukiwanych danych w Znajdź\nJeśli wyszukujesz tekstu, to do pola wpisz po prostu ten tekst.\nJeśli to jest liczba, to wpisz po prostu tę liczbę. Pamiętaj, że jeśli sformatujesz w specyficzny sposób liczbę (np. użyjesz formatu księgowego, który do liczby doda „zł”), to Excel wciąż widzi w komórce tylko niesformatowaną liczbę (czyli bez tego „zł”). Jeśli chcesz sprawdzić, co dokładnie widzie Excel, to zaznacz taką komórkę i sprawdź co znajduje się na pasku formuły – tam będzie właśnie „goła”, niesformatowana liczba. Weź to pod uwagę podczas wyszukiwania, bo jeśli wpiszesz to przykładowe „zł”, to Excel tego nie odnajdzie.\nRysunek 3. Jak wygląda liczba w komórce i na pasku formuły.\nJeśli jest to data, to wpisz tę datę (lub jej część). Pamiętaj, że jeśli data jest sformatowana inaczej niż domyślnie, to Excel i tak widzi tylko domyślny format daty. Domyślny format możesz łatwo sprawdzić, zaznaczając komórkę z datą i patrząc co jest widoczne na pasku formuły – tam właśnie zobaczysz ten domyślny format, który widziany jest przez Excela, a co za tym idzie, widziany jest przez narzędzie „Znajdź”.\nRysunek 4. Jak wygląda data w komórce i na pasku formuły.\nPrzyciski wyszukiwania w narzędziu Znajdź\nRysunek 5. Przyciski Znajdź następny oraz Znajdź wszystko.\nRysunek 6. „Rozwinięta” lista narzędzia Znajdź przy wyszukiwaniu wszystkich.\nBardzo przydatne jest zaznaczenie wszystkich odnalezionych komórek. Mając otwartą tę listę, naciśnij skrót klawiszowy Ctrl + A – zaznaczy on wszystkie elementy na liście, a więc także wszystkie komórki w arkuszu, zawierające szukaną wartość. Mając zaznaczone wszystkie komórki, możesz wykonać na nich jakie tylko chcesz operacje (np. wyczyścić, sformatować).\nRysunek 7. Zaznaczenie wszystkich znalezionych komórek, za pomocą CTRL + A.\nNa listę znalezionych komórek składają się poniższe informacje:\nWartości szukane są domyślnie tylko w ramach aktywnego arkusza (można to zmienić pod przyciskiem Opcje).\nWartości szukane są domyślnie wiersz po wierszu – istotne gdy ważna dla Ciebie jest kolejność znajdywania kolejnych wystąpień wpisanej wartości (można to zmienić pod przyciskiem Opcje).\nDomyślnie nie jest uwzględniana wielkość znaków – słowo „drzewo” oraz „DRZEWO” są traktowane przez to narzędzie tak samo (można to zmienić pod przyciskiem Opcje).\nDomyślnie Excel szuka takich komórek, które zawierają wskazaną wartość i jednocześnie mogą zawierać jakieś dalsze wartości – np. szukając słowa „Drzewo” zostanie również wskazana komórka ze słowem „Drzewostan” (można to zmienić pod przyciskiem Opcje).\nDomyślnie szukanie odbywa się w formułach komórek, a nie w ich wartościach (można to zmienić pod przyciskiem Opcje).\nRysunek 8. Pod przyciskiem Opcje znajdują się bardzo przydatne narzędzia.


Korepetycje Chemia - Ogłoszenia korepetycji | Jasne.Online\nChemia – 50 zł\nJestem technikiem farmaceutycznym oraz absolwentem technikum chemicznego. Jeśli masz problem z chemią, pomogę, wyjaśnię i nauczę. Chemia jest niezwykle ciekawa i fascynująca. Pokażę Ci dlaczego. Udzielam korepetycji uczniom szkoły podstawowej. Na terenie Wołomina dojazd gratis.


Śpiewajmy wspólnie w rocznicę odzyskania niepodległości! Londyńska "le...\n10 listopada, o godz. 17.00 - z okazji 95. rocznicy odzyskania niepodległości - odbędzie się pierwsza w Londynie „Lekcja śpiewania”, którą organizuje Polski Ośrodek Naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wspólne śpiewanie znanych polskich pieśni to coraz popularniejsza forma świętowania rocznic narodowych. Spotkanie poprowadzi pomysłodawca „Lekcji” – Waldemar Domański oraz znana artystka\nPierwsza w Londynie „Lekcja Śpiewania” nosi tytuł „Wyśpiewaj niepodległość". Akcja polega na wspólnym śpiewaniu piosenek i pieśni polskich, wykonywanych niegdyś przez pokolenia Polaków z okazji Odzyskania Niepodległości w 1918 roku.\n11 listopada 1918 roku Polska odzyskała niepodległość! Kto chciałby wspólnie uczcić to wielkie święto, powinien przyjść 10 listopada do PON UJ, 38-246 King Street (budynek POSK) w Londynie, by pośpiewać znane narodowe, polskie pieśni. We wspólnym śpiewaniu i świętowanie może wziąć udział każdy - bez względu na wiek i biegłość posługiwania się językiem polskim.\nImprezę poprowadzą: Katy Carr, brytyjska piosenkarka polskiego pochodzenia, Waldemar Domański – dyrektor Biblioteki Piosenki Polskiej i pomysłodawca „Lekcji Śpiewania” na Krakowskim Rynku oraz Paweł Żaba - kompozytor z Bristolu.\nRepertuar jest powszechnie znany, a organizatorzy zapewniają bezpłatne śpiewniki.\nWaldemar Domański jest pomysłodawcą i współorganizatorem niemal 50 koncertów w Krakowie pn. “Lekcja Śpiewania”, polegających na wspólnym śpiewaniu i muzykowaniu z okazji świąt narodowych. Rozdawane zgromadzonej publiczności śpiewniki pozostają cenną pamiątką, a podczas lekcji korzystają z nich i dzielą się nimi całe rodziny i grupy przyjaciół. Lekcje przyczyniły się w Polsce do rozpropagowania nowoczesnego świętowania ważnych rocznic narodowych, także świąt religijnych, czego najlepszym dowodem są rokroczne tłumy uczestników, śpiewających na Krakowskim Rynku.\nTeraz – „Lekcje śpiewania” docierają również do Londynu!\nWYŚPIEWAJ NIEPODLEGŁOŚĆ - pierwsze w Londynie spotkanie z cyklu „Lekcje śpiewania”\nSala Polskiego Ośrodka Naukowego UJ w Londynie, budynek POSK, 238-246 King Street, London W6 ORF\nZgłoszenia na adres: [email protected] lub tel. +44 777 664 66 81


Czuję się odrzucony - Problemy w związkach i w rodzinie - Nerwica.com\nPrzez wulkanicznyfuriat, 11 Maj 2018 w Problemy w związkach i w rodzinie\nwulkanicznyfuriat, może delikatnie zasugeruj, że byłoby Ci miło, gdyby też wyszła czasem z inicjatywą. Masz pewność, że sama nie potrzebuje czasem wsparcia?\nNie chcę Cię dołować kolego ale może faktycznie tak jest, może ma Ciebie dość, może nie jest Tobą zainteresowana tak jakbyś tego oczekiwał. Skoro nie wychodzi z własną inicjatywą to jest wysoce prawdopodobne, że tak właśnie jest, że jej po prostu nie interesujesz. Lepiej zmierzyć się z prawdą i ją zaakceptować zamiast się zadręczać dlaczego ona tak postępuje. No tak po prostu jest, najwyraźniej nie spełnia Twoich oczekiwań a Ty jej, więc radzę poszukać kogoś innego, chociaż to też nie gwarantuje sukcesu.\nNie wiem czy jest tak jak napisałem, być może się mylę. Ale musisz wziąć pod uwagę taką opcję. A jak będziesz wymuszał na niej pewne działania to nic nie da. Jeżeli ona sama od siebie nie rozumie Ciebie, to nie warto niczego na tym kimś wymuszać. Powiem tak, na właściwym człowieku nie będziesz musiał niczego wymuszać, ten ktoś będzie wiedział co robić...\nMyślę, że delikatna sugestia będzie dobra.\nInna sprawa, jak poznać czy serio Cię lubi czy tylko ma wyrzuty sumienia odmawiając Ci? Ja bym zrobiła tak, że bym starała się olać uczucia odrzucenia i się z nim pogodziła. Obecność koleżanki jest Ci potrzebna. Gdy jej zabraknie będzie gorzej bez względu na to z jakiego powodu stracicie kontakt...\nObecność koleżanki jest Ci potrzebna.\nwulkanicznyfuriat, może zaoferuj w tej relacji to, co sam otrzymujesz. Powiedz przyjaciółce, że może na Ciebie liczyć i jeśli miałaby problem, może się z nim do Ciebie zwrócić i chętnie jej wysłuchasz. Szczerze z nią porozmawiaj o swoich odczuciach, bez atakowania czy robienia wyrzutów.\nanemon, może mieć dobry pomysł\nKolego, powiem Ci tak. To nie na tym polega przyjaźń, że Ty o wszystko zabiegasz, o wspólne spotkania, o robienie tego czy tego, o rozmowę, o zrozumienie, być może masz pretensje, że nie odpisuje, że nie stara się o Ciebie, że nie wykazuje entuzjazmu kiedy dochodzi do interakcji między wami. Zadaj sobie pytanie, czy tak postępuje przyjaciel? No dobra, na początku znajomości, kiedy to facet musi zabiegać o kobietę to ma jakiś sens, ona pokazuje mu, że nie jest pierwszą lepszą z rynsztoku, tylko kimś wartościowym. To ma sens. Tak został ukształtowany świat, samiec zabiega o samicę. Ale podejrzewam, że tutaj chodzi o coś innego, nie o poderwanie, czy zdobycie kobiety jako partner do związku ale o przyjaźń, bez oczekiwań na stały damsko-męski związek.\nAle czy naprawdę tego chcesz, ciągłych upokorzeń i olewczego stosunku do Ciebie? To jest przyjaźń właśnie? Sam napisałeś, że czujesz się odrzucony i olewany. Ona sama nie wykazuje ani krzty zainteresowania Tobą. Być może spotyka się z Tobą, bo czuje, że byłoby nie w porządku gdyby tak Cię całkiem olała, no bo znacie się tyle czasu (nie wiem ile, zakładam, że jakiś czas spędziliście ze sobą) Być może odrobinę jest jej Ciebie żal i ma wymuszone poczucie obowiązku aby się z Tobą czasami spotykać.\nTo wszystko moje spekulacje, bo nie znam dobrze sytuacji, także miej dystans do tego co piszę. Wydaje mi się, że to nie jest Twoja przyjaciółka i nigdy nią nie będzie. To po prostu nie ta dziewczyna. Ona w pełni Ciebie nie rozumie, coś tam rozumie ale to za mało. A jak Cie olewa, to już czerwona lampka powinna Ci się zapalić, że ona nie jest Tobą zainteresowana, czy jako kobieta do związku, czy nawet jako przyjaciółka. Ewentualnie ona może bać się, że przyjaźń może zamienić się w cos więcej, czyli związek a ze ona ma inne standardy wymagań jako partnera to trzyma Ciebie na dystans.\nTak czy inaczej, to nie jest Twoja przyjaciółka. Przyjaciel nie olewa swojego przyjaciela, zapamiętaj to. Możesz utrzymywać z nią tą znajomość jak chcesz ale tylko będziesz upokarzał samego siebie ciągle liżąc jej dupę a ona nigdy nie będzie zabiegać o ciebie. Twoja sprawa, zrobisz jak zechcesz. Ja bym ją olał, to znaczy nadal bym utrzymywał kontakt ale nigdy więcej nie lizał dupy. Nie prosił się o nic, niczego nie wymagał. Olej to, napisz nie zobowiązująco i tyle i niech się dialog toczy. A jak się dialog nie potoczy, to już będziesz wiedział, że jej to na rękę i ona nie chce się angażować.\nNatomiast radzę poszukać kogoś bardziej odpowiedniego dla Ciebie, bardziej empatycznego, kogoś kto jest Tobą zainteresowany, kogoś kto nie odzywa się do Ciebie z Bożej łaski i na odwal się, tylko dlatego abyś nie poczuł się urażony, tylko kogoś kto jest Ciebie warty. Kogoś, kto nadaje na tych samych falach i z entuzjazmem będzie się Tobą interesował.\nbo ja muszę proponować jej wszystko np. czy pójdzie ze mną do dużego sklepu, a sama tak nie zaproponuje\nZ wypowiedzi wynika, że problemem jest dla Ciebie pójście do dużego sklepu, więc prosisz ją o wsparcie. To jest zrozumiałe dla mnie, natomiast nijak nie rozumiem dlaczego ona miałaby sama proponować Ci tego rodzaju wyjścia? Oczekujesz od swojej znajomej, że będzie poświęcała swój czas na wspieranie Twojej osoby i sama wychodziła z inicjatywą, a co Ty jej w zamian za to oferujesz? Przyjaźń (a właściwie każda relacja), nie polega tylko na braniu. Poza tym nie możesz oczekiwać, że ktoś będzie zawsze wrażliwy na Twoje potrzeby i lęki, bo to jest żywa osoba ze swoimi własnymi potrzebami i problemami, a nie Twój terapeuta.\nmoja_osoba, niestety też dobrze mówi... pewnie nie potrafisz ocenić czy to jej zachowanie słusznie wywołuje w Tobie takie uczucia czy to Twoja nadwrażliwość lub nieadekwatne potrzeby je wywołują. Stąd moja wcześniejsza rada.\nPrzez all_impure, 14 godzin temu w Witam\nnerwicalękowa stres samotność lęki depresja nerwica natręctw lęk strach psychoterapia nerwica\nJak się bronić przed wyniszczającą platoniczną miłością?


Piłka nożna 06 sierpnia 2017 3 Komentarze\nSpotkanie Narwi ze Świtem rozpoczęło się od przewagi gospodarzy, którzy już w 7. minucie wyszli na prowadzenie po trafieniu Adriana Piersy. Po 25 minutach gry niebiesko-czerwoni prowadzili już 2:0, tym razem na listę strzelców wpisał się Bartosz Pędzich. Wydawało się, że Narew kontroluje mecz, aż tu w końcu obudził się Świt. W 35. minucie błąd bramkarza gospodarzy wykorzystał Marcin Dobrzyński, kierując piłkę do pustej bramki. Najładniejszego gola obejrzeliśmy tuż przed przerwą - rzut wolny z 18 metrów na pięknego gola (piłka odbiła się od słupka zanim wpadła do bramki) zamienił Damian Duszak.\nPo przerwie Świt wyszedł na prowadzenie. W 63. minucie kolejny kiks golkipera Narwi został wykorzystany przez Duszaka i było 2:3. Wyrównanie przyszło w 78. minucie, wtedy to do bramki Świtu trafił Miłosz Mierzejewski. Kiedy wydawało się, że mecz zakończy się remisem, padła zwycięska bramka dla Narwi. W doliczonym czasie gry wynik na 4:3 ustalił Marcin Kobrzyński.\nNarew wygrała pierwszy sparing, w poprzednich test-meczach niebiesko-czerwoni byli minimalnie gorsi od wyżej notowanych rywali, padły wyniki 1:2 z Orłem Sypniewo i 3:4 z Iskrą Krasne. Kolejne mecze już dziś o 15.00 w Różanie, Narew zagra w trójmeczu po połowie z FC Różan i Orzem Goworowo.\n13:43, 06 sierpnia 2017\nDobry mecz Narwi tylko bramkarz musi popracować nad wyjściami do piły. Awans jest nasz!\n22:08, 06 sierpnia 2017\nA ja wam panowie życzę jak najlepiej.\nCzy to takie ważne kto wygrywa? Ważne aby było dobre widowisko młodzież nie siedziała przed komputerami. Gdzie można kupić wasz szalik?\n00:12, 07 sierpnia 2017\nbramkarz nędza i rozpacz


Patrycja Hoffmann BLOG: 530. KOSMETYKI PAUL MITCHELL\n530. KOSMETYKI PAUL MITCHELL\nPrzynajmniej kilka razy w tygodniu dostaję od Was pytania o to jak dbam o swoje włosy. Z tym jest naprawdę różnie. Czasami zachwycam się jakimś kosmetykiem już po pierwszym użyciu i staram się go kupować za każdym razem, kiedy w opakowaniu widać już dno. Innym razem coś nie do końca mi pasuje - a to konsystencja, a to zapach i mimo tego, że staram się przekonać do tego produktu to i tak nie ma takiej szansy.\nDziś przedstawiam kosmetyki marki Paul Mitchell, które w ostatnim miesiącu dbały o kondycję moich włosów. Po tym czasie postanowiłam przyjść do Was z recenzją, w której opiszę ich działanie, a także wskażę mojego faworyta, którego używam po każdym myciu i przy każdej stylizacji włosów! To co, jesteście gotowi by poznać trochę nowości? Mam nadzieję, że tak!\nPaul Mitchell to marka produkująca profesjonalne kosmetyki fryzjerskie do pielęgnacji i stylizacji włosów. Uwielbiam wszelkiego rodzaju nowości, które jeszcze nie miały okazji zagościć na mojej półce, dlatego bardzo chętnie przystąpiłam do testowania! Dwa pierwsze produkty pochodzą z luksusowej linii Awapuhl Wild Ginger Mirrorsmooth. Swoją przygodę rozpoczęłam z szamponem. Na początku zauważyłam jego gęstą konsystencję i piękny zapach. Dokładnie rozprowadziłam go po włosach i już wiedziałam, że na pewno jakiś dobry efekt pojawi się na moich włosach. Dlaczego? Ponieważ już przy spłukiwaniu włosy były inne niż zwykle - bardziej podatne na wodę, a tym samym gładsze i przede wszystkim nie plątały się tak jak zwykle. Skąd taki efekt? W szamponie zawarty jest ekskluzywny kompleks KeraReflect oraz naturalny olejek abisyńki, dzięki czemu włosy są bardziej nawilżone, gładkie i z odrobiną połysku.\nSzampon to jedna z tych przyjemniejszych rzeczy. Niestety nie wszystkie odżywki służą mi tak dobrze. Zazwyczaj jest tak, że odżywka obciąża moje włosy, które stają się ciężkie, bardzo szybko się przetłuszczają i tak naprawdę chwilę po umyciu wyglądają jakby były nieświeże. Dlatego z dużą dozą ostrożności podchodzę akurat do tego typu kosmetyków. Odżywka marki Paul Mitchell okazała się być odrobinę inna. Przede wszystkim jest bardzo lekka, a tym samym nie ma mowy o jakimkolwiek obciążeniu włosów. Dodatkowo pięknie je nawilża i nadaje blasku. No i rzecz, o której nigdy nie mogę zapomnieć w przypadku moich długich i gęstych włosów. Mianowicie ułatwia rozczesywanie, dzięki czemu trwa to dosłownie kilka minut. I teraz wiadomość do wszystkich dziewczyn, które mają problem z elektryzowaniem się włosów - dzięki tej odżywce pozbyłam się tego problemu!\nZdecydowanie to kosmetyki wysokiej jakości, ale też dużej wydajności. Używam ich bez przerwy od miesiąca, a w opakowaniu zostało ich jeszcze na kolejny miesiąc. Wystarczy niewielka ilość by dobrze umyć i odżywić włosy, dlatego też warto po nie sięgnąć i wydać kilka groszy więcej - jeśli kosmetyki będą dobrze dobrane do Waszych włosów to z pewnością zauważycie różnicę. Co jeszcze przekonuje mnie w firmie Paul Mitchell? Przede wszystkim to, że chce ulepszać świat. Dbanie o standardy przyjazne dla środowiska to główna filozofia tej marki! Okazuje się, że jako pierwsza firma produkująca produkty do pielęgnacji włosów publicznie sprzeciwiła się testowaniu kosmetyków na zwierzętach. Kiedy czytam coś takiego naprawdę moje serce się cieszy! Dodatkowo na farmach imbiru hawajskiego wykorzystywane są panele solarne, w których zbiera się energię słoneczną. Jestem pod ogromnym wrażeniem całej filozofii, która obejmuje firmę!\nA teraz mój prawdziwy hit, czego w ogóle się nie spodziewałam. Spray, który jest szybkoschncy, a także odporny na wilgoć to aktualnie mój numer jeden jeśli chodzi o stylizację włosów. Przyspiesza czas suszenia, a dodatkowo służy do ochrony termicznej włosów, dzięki ekstraktowi z łusek ryżu. Szkodliwe działanie mojej prostownicy jest od teraz osłabione i nie muszę martwić się, że moje włosy będą podatne na zniszczenia. Wszystko jest pod kontrolą. Co więcej proteiny z pszenicy wzmacniają zniszczone włosy. To zdecydowanie mój ulubiony kosmetyk, który będę używać aż do samego końca i z chęcią kupię kolejne opakowanie, ponieważ warto! Moje włosy są teraz bardziej odżywione i nie boję się ich wystawiać na działanie promieni słonecznych!\nA Wy znacie markę Paul Mitchell? Polecam - zajrzyjcie do sklepu i zapoznajcie się z ofertą przystosowaną do Waszych włosów!\nLadyMademoiselle.pl 3 lipca 2017 11:18\nNie słyszałam o tej marce, wydaje się ciekawa:)\nВиктория Курик 3 lipca 2017 11:42\nKira Gebbels 3 lipca 2017 16:25\nI have not heard of such a brand. It will be interesting to try.\nKatsuumi 4 lipca 2017 09:02\nJa nie znam ,ale ten spray mnie zachecil :) pozdrawiam i zapraszam ;)\nohmylife x 5 lipca 2017 11:51\nPierwszy raz słyszę o tej firmie, ale po przeczytaniu posta muszę przejrzeć ich stronę! :)\nEveline Bison 6 lipca 2017 01:30\nBardzo lubię kosmetyki Paul Mitchell:) Zaciekawił mnie ten spray do stylizacji, zwłaszcza, że ma właściwości termoochronne:)\nShirley Tay 6 lipca 2017 06:07\nGreat picks, dear! Looks like you've got yourself some fabulous products. xoxo\nAnia 6 lipca 2017 12:04\nNie znam, ale chętnie wypróbuję :D\nherecomesajla 6 lipca 2017 13:04\nKinga K. 7 lipca 2017 04:24\nNie znam tej firmy,ale bardzo mnie kusi :)\nMissy May 7 lipca 2017 14:36\nNow these look like great products.


Jestem już po debacie, do której jak raz szykowałem się tworząc poprzedni wpis na blogu. Poza tym, że atmosfera była bardzo miła i merytoryczna, to całość odebrałem raczej frustrująco. Nawet nie dlatego, że dyskusja uparcie ciążyła w kierunku funkcjonowania rodziców w szkole, a „radzenie sobie” z nimi urosło do rangi jednej z najbardziej pożądanych kwalifikacji nauczyciela. Nie dlatego również, że zaproszona na spotkanie młoda nauczycielka, niedawna absolwentka Wydziału Pedagogicznego, swoją wypowiedzią uprzytomniła wszystkim, że nie tylko rodzice, ale i koleżanki i koledzy z pracy mogą być źródłem problemów i frustracji. Bardziej uderzyła mnie raczej systemowa beznadziejność sytuacji.\nPorozumienie bez przemocy, coaching edukacyjny, tutoring, neurodydaktyka, rodzicielstwo bliskości… W ostatnich latach pojawiło się sporo konceptów wychowawczych promujących nową kulturę edukacyjną. Oczywiście zgadzam się z tezami, jakie głoszą. Warto wspierać każdą inicjatywę, która służy upodmiotowieniu relacji między nauczycielem a uczniem, odrzucających przemoc i odwołujących się do naturalnych predyspozycji uczniów. Niemniej, przy całym zachwycie wobec ich przesłania, warto pamiętać, że teorie te odkrywają rzeczy dawno odkryte. I nie chodzi tylko o dziedzictwo progresywizmu, o pedagogie Janusza Korczaka, Marii Montessori, Ellen Key, Johna Deweya czy Celestyna Freineta.\nBardzo uważne analizowanie pracy moich podopiecznych podczas przeróżnych aktywności lekcyjnych przekonało mnie o tym, że mimo swoich licznych zalet najpiękniej ilustrowany podręcznik, najbardziej atrakcyjna gra planszowa, najpopularniejszy quiz internetowy, czy przeróżne materiały mojego autorstwa nie są w stanie zaangażować uczniów tak intensywnie w efektywną naukę, jak zapewnienie im warunków do tego, aby samodzielnie tworzyli materiały dydaktyczne (ang. DIY - czyli Zrób to Sam/a).\nW sumie wiadomo to od dawna. Procedura rozwoju zawodowego nauczycieli nie spełnia swojej roli. W założeniach miała sprzyjać rozwojowi, podnoszeniu wiedzy i umiejętności nauczycieli, a także promować najlepszych pedagogów. Ale zdaniem Najwyższej Izby Kontroli w niektórych szkołach procedura ta sprowadza się do automatycznego promowania na kolejne stopnie awansu. Także z kształceniem przyszłych nauczycieli nie jest najlepiej: na kierunki nauczycielskie przyjmowanych jest coraz więcej najsłabszych maturzystów, a programy kształcenia przyszłych wychowawców młodzieży są od lat nieaktualizowane.\nCo jest ważnego w pracy nauczyciela wczesnoszkolnego? Co go inspiruje? Na co zwraca uwagę w pracy ze swoimi podopiecznymi? Spróbujmy dziś spojrzeć na szkołę poprzez pewne zjawiska, cechy i działania układające się od A do Z.\nNauczyciel Świata 2017\nTegoroczną laureatką międzynarodowego konkursu Global Teacher Prize 2017 została Maggie MacDonnell, nauczycielka z Kanady, która uczy młodzież (niemal dosłownie) w niewielkiej szkole na końcu świata, w Salluit nad Zatoką Hudsona w prowincji Quebec.\nSkąd nauczyciel wie, że jego uczniowie się uczą?