Bieg Pacółtowski po raz szósty - organizatorzy zapraszają\nwtorek, 22 września 2020 14:53\nBędzie sporo atrakcji na Nowomiejskich Szutrach, już 30 załóg na liście startowej...\nniedziela, 20 września 2020 14:27\nniedziela, 20 września 2020 13:29\nśroda, 9 września 2020 16:00\nponiedziałek, 7 września 2020 11:10\npiątek, 4 września 2020 11:56\nSpory sukces sportowy zaliczył ogn. Krzysztof Przybylski, funkcjonariusz Komendy Powiatowej PSP w Nowym Mieście. Zajął wysoką lokatę w górskim biegu na 48 kilometrów.\nwtorek, 1 września 2020 00:23\nNikodem Kowalczyk z brązowym medalem - niezły debiut!\npiątek, 28 sierpnia 2020 16:01\nW dniach 20 - 23 sierpnia 2020 roku w Zamościu odbyły się Mistrzostwa Polski LZS do lat 15- i 17- tu w Podnoszeniu Ciężarów. Świetnie zadebiutował w zawodach tej rangi Nikodem Kowalczyk. Wrócił do domu z brązowym medalem.\npiątek, 28 sierpnia 2020 14:20\nRajd Brodnicki wystartuje po raz 24...\nczwartek, 27 sierpnia 2020 15:19\nW sobotę 29 sierpnia z ośrodka Stepol w Bachotku, o godz. 10, wystartują zawodnicy biorący udział w 24. Rajdzie Brodnickim. (Tu zaszła zmiana i organizatorzy zmienili miejsce startu rajdu, bowiem pierwotnie impreza miała się rozpocząć na brodnickim rynku).\nObóz sportowy zawodniczek z Kurzętnika\nsobota, 22 sierpnia 2020 15:37\nZawodniczki drużyny piłkarskiej SMS Kurzętnik wraz z trenerem, Jarosławem Roszkowskim, spędziły aktywnie czas na obozie sportowym w Dusznikach Zdrój. Na Dolnym Śląsku dziewczęta trenowały, zwiedzały i świetnie spędzały ten letni czas.\nponiedziałek, 10 sierpnia 2020 14:34\nczwartek, 6 sierpnia 2020 12:00\nwtorek, 14 lipca 2020 13:46


Kunena :: Topic: gry komputerowe dla dzieci (1/1)\nTOPIC: gry komputerowe dla dzieci\ngry komputerowe dla dzieci\t4 months 1 week ago\t#5912\nPiosenka, i jacyś linia melodyczna wydobywająca się z ust naszego śmiałka, szydełkowaliby się literalnie na parę rodzajów. Niepowszednie pomiar w ślicznym świecie Twórcy idąc drogą słynnej Podróży wręczają podanie bez jakieś dialogów, chociaż sama fabuła istnieje bardzo linia – deweloperzy zapożyczają po parę nadętych przesłań skrępowanych między nieróżnymi z gawędami między istotami, azali podobnie niszczeniem przyrody, natomiast nie zdołacie wyliczać na potężnego uniesienie, jednakowoż podobnie głębszą naradę na idea zaprezentowanego przejścia [url=http://xn--archiwaliazinw-xob.bieszczady.pl/17.php]stare gry chomikuj[/url]\nJednakowoż ofiaruje się w 2018 roku zagrać w RTSa spośród dwiema dekadami na karku, nie narażając się na szok kulturowy? Odparuję na to sprawdzanie zaczynając od wtrętu indywidualnego. The Escapist 2 to uciecha o zwiewaniu spośród więzienia. Ażeby acz nie było nadto chromatycznie, owo implementacja pozostałaby spełniona trochę „na odrzućże się”, ponieważ zdarzają się pałki, podczas obstawania których brakuje dany o tym, jaki gracz spowalnia zespolenie. Pracownia w wytycznej wykreowało wybitnego punkt, jakie winnyście pozostać obładowane sensowną esencją, mimo to trudno w tej okolicy mówić o uogólniającym zużyciu potencjału. Prędko, świetnie, nieco odrobinę Sfinalizowanie Fe to w reguły niejakiego badania natomiast nie musicie opędzać blisko urzędzie zupełnej nocy. Pożądane byłoby owo zrobić poprzednio większa część graczy przepadnie z serwerów, dlatego że rozrywka działa gdy trzeba, oraz tudzież mapy są niczego sobie. Activision przyzwyczaiło nas aż do pewnych standardów w demaskowanych aż do Call of Duty bonusach — kilka map do sposobu sieciowego tudzież następujący rozdział kooperacyjnego sposobu, w którym zmagamy się z zombie. Co łączy te niecałe fabrykacje owo chęć producentów aż do eksperymentowania spośród nowymi modelami natomiast ambitne dążności podpowiadania sobie z zastrzeżeniami architektur docelowych, z reguły symbolicznych. Kompetencja spostrzegany z wykorzystaniem współzawodników nie jest w żaden strategia oznaczony, mimo to łatwo jest docenić, dokąd możemy stać. Można z tej przyczyny zemknąć spośród pola konfrontacji [url=http://xn--archiwaliazinw-xob.bieszczady.pl/14.php]stare gry[/url] bodaj w hipotezie. Bitwy odwiedzają całkiem zagmatwane. Rafa w tym, iż zarówno pod spodem narożnikiem rozgrywki, gdy i stworzenia, wypuszczone wewnątrz opłatę 2/3 przeciętnej nowości Survive naprowadza smok Frankensteina. Ściśle mówiąc poprawnie, mnie podobnie się udało, niepowodzenie na dziesiątka dążności. Porównując agregat do w wyższym stopniu dzisiejszych zabawy, bez pasztetu daruje się zauważyć nieobecność fragmentów tudzież specyficzną hermetyczność niecałych miejscówek.


Klienci małych sklepów odczuwają skutki podwyżki akcyzy - wGospodarce.pl\nWzrost akcyzy podraża zakupy / autor: Pixabay\nOpublikowano: 20 lutego 2020, 16:00\nW raporcie wskazano, że w styczniu 2020 r. klienci sklepów małoformatowych zaczęli odczuwać skutki podwyżki akcyzy na alkohol i papierosy - za butelkę wódki czystej o pojemności 100 ml musieli zapłacić średnio o 30 groszy więcej niż przed rokiem, opakowanie 200 ml kosztowało ich o 50 groszy więcej, natomiast półlitrowa butelka wódki podrożała średnio o około 70 gr.\nDroższe niż przed rokiem były również papierosy, przy czym najboleśniej zmianę stawek akcyzy odczuli palacze papierosów ze średniej i wyższej półki cenowej, którzy za paczkę papierosów muszą płacić obecnie nawet 1 zł więcej niż przed rokiem” - wskazano w upublicznionym w czwartek raporcie.\nWśród grup produktów, które w styczniu 2020 r. sprzedawały się znacznie lepiej niż w styczniu 2019 r. są m.in. różnego rodzaju dania gotowe (wzrost wartości sprzedaży o 16 proc.), musy owocowe (wzrost o 56 proc.), napoje energetyzujące (wzrost o 16 proc.), czyli produkty wpisujące się w potrzeby zabieganego klienta, który ceni sobie wygodę i oszczędność czasu.\nW raporcie przypomniano, że w sklepach małoformatowych styczeń to zwykle jeden z najsłabszych miesięcy, zarówno pod względem liczby transakcji, jak i wartości sprzedaży. W porównaniu z grudniem, kiedy klienci więcej wydają na zakupy świąteczne i sylwestrowe, duże spadki notują niemal wszystkie kategorie produktowe, szczególnie kulinaria, alkohole i słodycze. W styczniu 2020 r. wartość sprzedaży wódek czystych była o 22 proc. mniejsza niż w grudniu, na whisky klienci sklepów małoformatowych wydali o 50 proc. mniej niż miesiąc wcześniej, a wydatki na przyprawy, mąkę czy czekolady spadły w tym czasie o około 30 proc.\nSprzedaż detaliczna w Polsce w lutym wzrosła o 4,0 proc. rdr, po wzroście o 1,3 proc. rdr w styczniu - podał Eurostat. W ujęciu miesięcznym sprzedaż wzrosła o 2,7 proc\nPo wejściu w życie opłaty cukrowej w styczniu tego roku, ceny napojów bezalkoholowych wzrosły średnio o 26 proc. - wynika z najnowszych danych CMR. Dodano, że producenci napojów słodzonych przerzucili opłatę cukrową na konsumentów\nUsługi budowlańców w Polsce drożeją szybciej niż w innych krajach\nPopyt na usługi remontowe i budowlane spowodował, że ceny usług fachowców w Polsce rosną szybciej niż w Europie - ocenia HRE Investments. Spółka podaje, że w styczniu 2021 r. średnia stawka za malowanie mieszkań w Polsce wzrosła o 12,1 proc. rdr., za prace hydrauliczne 7 proc\nKościński: W styczniu wpływy z VAT rocznie wyższe o prawie 6 proc.\nKościński: szacunkowe wpływy z VAT w styczniu wzrosły o prawie 6 proc. rdr\nPo nowym podatku pijemy mniej słodkiego\nPo wejściu w życie opłaty cukrowej w styczniu 2021 r., ceny napojów bezalkoholowych poszybowały w górę - średnio o kilkanaście proc., spadła za to o 16 proc. ich średnia sprzedaż - wynika z danych CMR.


Z Okęcia wylecieliśmy rano 22.10.2001. Ponieważ było stosunkowo niedługo po zamachach w USA byłem na lotnisku już 2 godziny przed odlotem samolotu ( 6:40 ). Jak się okazało zupełnie niepotrzebnie. Zaostrzone kontrole zwiększyły kolejki, ale nie aż tak .... Pan z linii lotniczych ( KLM ) chciał zobaczyć nasze wizy. Na szczęście wystarczyła mu promesa. Po przesiadce w Amsterdamie wylecieliśmy do Nairobi. Lot przebiegł spokojnie i już wieczorem byliśmy na miejscu. Lot do Addis mamy rano. Możemy wyjść do miasta ( i zapłacić za wizę tranzytową ) lub przeczekać noc na lotnisku. Wybieramy to drugie rozwiązanie. Jednak plecaki można odebrać dopiero po przejściu przez kontrolę paszportową ... Na szczęście miły pan z biura transferowego KLM przynosi je nam. W "transit longue" spędzamy całą noc. Jesteśmy jedynymi białymi. Warunki byłyby całkiem znośnie, gdyby tylko na międzynarodowym lotnisku nie zabrakło wody ( ubikacja w związku z tym została zamknięta, a jedyna czynna była w dość opłakanym stanie ). Na szczęście rano jest woda !!!. Można się nawet wykąpać. Po porannej toalecie ruszamy z plecakami do stosownego wyjścia. Czekając na wylot mamy okazję zaobserwować bardzo ciekawych ludzi. Do samolotu idziemy schodami na płytę lotniska i tam dopiero oddajemy nasze bagaże. Dwugodzinny lot ( w towarzystwie min. misjonarzy Kościoła Dnia Ostatniego ) przebiega bardzo spokojnie - mamy okazję obejrzeć Etiopię z góry.\nNa lotnisku w Addis Abebie okazuje się, że obiecane wizy nie czekają na nas i dostaniemy je dopiero następnego dnia w Immigration Office ( nikt nie wie za ile - raz mówią 20$, a inna osoba 65$ ). Oddajemy paszporty - w zamian dostajemy kartoniki z nazwiskami. Wymieniamy pieniądze ( kurs 1$=8,53 Birra, prowizja 1 Birr ). Dowiadujemy się, że poniżej 500$ w gotówce nie potrzeba deklaracji walutowych. Przed dworcem lotniczym bierzemy ( po krótkich negocjacjach ) taksówkę do centrum za 20 Birr. Jedziemy do hotelu Tropical ( znalezionego w przewodniku Lonely Planet ), ale uznajemy jego ceny za wygórowane w stosunku do niskiego standardu ( 50 Birr pokój z łazienką, 25 bez ). Szukamy innego hotelu - oczywiście znajduje się mnóstwo "pomocników" Gdy idziemy na Piazza i na chwilę przystaję na chodniku koło budynku wojskowego - strażnik przepędza mnie...\nOstatecznie przy pomocy kilku chłopców znajdujemy Park Hotel, gdzie wynajmujemy dwójkę ze wspólną łazienką z zimną wodą ( 45 Birr za pokój, pokój z ciepła wodą i łazienką - 45 Birrów od osoby ). Oczywiście nasi pomocnicy ( ciemni , jak noc, pochodzą znad granicy z Sudanem ) za swoją pomoc chcą pieniędzy. A wcześniej zapewniali nas o swojej bezinteresowności - spławiamy ich. Wieczorem wychodzimy na miasto. W jednej z tanich jadłodajni przy stadionie jemy Indżerę ( bardzo kwaśny placek o konsystencji gąbki od materaca ) z mięsem. Cały posiłek kosztuje nas 7 Birrów + 2 Birry za coca-colę. Poznajemy nocne życie stolicy Etiopii - miasto nie sprawia najlepszego wrażenia, mnóstwo hotelików-domów publicznych i prostytutek. Po kąpieli w zimnej wodzi idziemy spać.\nNastępny dzień zaczynamy od wizyty w Immigration. Nie jest to takie proste - u strażnika przy wejściu trzeba pokazać plecaki zostawić aparaty fotograficzne. W zamian dostaje się niewielką tekturkę. Okazuje się, że nasze paszporty jeszcze nie dotarły z lotniska - mamy przyjść po południu. Idziemy coś zjeść - pizza kosztuje 14 Birrów. Rozmowa do Polski ( minimum 3 minuty ) to wydatek 72 Birrów, list 1,90, a kartka 2 Birra. Rezerwujemy bilet lotniczy Aksum - Lalibella. W budynku telekomunikacji jest jedno stanowisko z dostępem do Internetu za jedyne 0,75 Birra / minutę ( działa może nie za szybko, ale da się wytrzymać ). Wracamy do naszych ulubionych urzędników w Immigration. Po odwiedzeniu kilku pokoi, wytłumaczeniu dlaczego nie mamy wizy i wniesieniu opłaty ( poniżej 20 $ ) możemy już jutro po południu odebrać wizę. Jeszcze jeden dzień siedzenia w Addis... Kolację jemy w taniej knajpce przy dworcu autobusowym ( befsztyk za 10 Birrów ). Postanawiamy wieczór spędzić w restauracji Al-Mendi ( wg. LP Mendi ), gdzie można żuć czat ( popularną i legalną tutaj roślinę o działaniu lekko narkotycznym ). Po pewnych poszukiwaniach odnajdujemy ją. Porcja czatu kosztuje 30 Birrów, można nabyć też 1/2 i 1/3 porcji. W oddzielnym pokoiku, urządzonym na sposób arabski, z dywanami na podłodze jest już goście - piosenkarz z Dżibutti ( Jimmy ) i Senegalczyk pracujący w Arabii Saudyjskiej ( to właśnie Arabowie sa tu głównymi gośćmi ). Zaczynamy żuć - liście rośliny trzyma się w buzi i połyka sok. Działanie jest dość łagodne i dopiero po dłuższym czasie pojawiają się pewne objawy. Stajemy się coraz bardziej rozmowni - prowadzimy dyskusje o wszystkim - od sytuacji w Senegalu do biurokracji w Etiopii. W pewnym momencie przychodzą do nas dziewczyny - Etiopka, Erytrejka i Somalijka. Są przepiękne, choć zdajemy sobie sprawę, jaki jest ich zawód. Co pewien czas któraś z dziewczyn na jakiś czas znika, bo pojawił się klient. Około północy po kilku godzinach żucia czas na następny etap naszej rozrywkowej eskapady. Płacimy ( około 60 Birrów od osoby za czat, pokój i picie ) i idziemy do pubu na (tanie) piwo i tańce. Bawimy się świetnie, aż do momentu, gdy panienki zaczynają wspominać o pojechaniu do hotelu itd... Gdy odmawiamy w ich pięknych ustach pojawia się magiczne słowo "money". Dajemy im w końcu po 50 Birów - w sumie dużo forsy, jak na miejscowe zwyczaje, ale i zabawa była przednia. Senagalczyk z jedną z dziewczyn jedzie do swojego hotelu. My też wracamy nad ranem do "Park Hotel". Śpimy krótko. Gdy kończy się działanie piwa nie czujemy już senności - działa czat. Jedziemy do ambasady Kenii ( taksówka w jedną stronę 18 Birów ). Tu mamy kolejny pokaz afrykańskiej biurokracji - najpierw kontrola bagaży ( zostawiamy je u strażnika, ze względu na aparaty fotograficzne ), potem oglądanie wystawy produktów kenijskich ( w tym grabie, maczety i zamki do drzwi ) w oczekiwaniu na panienkę zajmującą się wizami. Okazuje się, że na wizę czeka się 2 dni i zostawia w ambasadzie paszport. To zła wiadomość - jeżeli chcemy jechać drogą lądową stracimy kolejne 2 dni w Addis. Wracamy, idziemy na dworzec autobusowy i kupujemy za 52 Birry ( cena wzrosła w stosunku do informacji z przewodnika ) bilet na jutro do Bahar-Daru. Wracamy przez Mercado - podobno największy bazar Afryki( i raj dla kieszonkowców ) do hotelu. Przeczekujemy tam niesamowitą ulewę ( jakby miał się zacząć potop ), wykupujemy bilety lotnicze ( płacimy kartami kredytowymi - 65$, pani nas obsługująca jest niesamowitej urody ), wymieniamy pieniądze ( gdy Janek szuka pieniędzy pod bankiem przybiega do nas zaniepokojona ochrona ). Duże wrażenie sprawa na nas kolejka do Teatru Narodowego, porządku której pilnują ochroniarze z drewnianymi pałami. Szczęśliwie udaje się skorzystać z Internetu i odebrać paszporty z wizami ( choć paszport kolegi znalazł się w przegródce dla obywateli USA i były trudności z jego znalezieniem ). Po obiado-kolacji w Ibex Lallibella znowu wędrujemy do Al-Mendi. Tym razem jesteśmy tam dość krótko ( ze względu na jutrzejszy wczesny wyjazd ), ale jesteśmy świadkami niesamowitej dyskusji ( po arabsku, ale rozumiemy sporo z gestykulacji ) na temat możliwości seksualnych jednego z gości ...Musimy odmówić propozycji wspólnego obiadu z "naszymi" dziewczynami. Wracając kupujemy wodę na jutro ( 10 Birów ), mijamy wspaniale oświetlony Africa Hall i ... slumsy u jego stóp. Umawiamy się z taksówkarzem na zabranie nas rano na dworzec autobusowy.\n26.10.2001 Wstajemy rano - mamy autobus do Bahar Dar o 6:00 rano. Oczywiście nasz taksówkarz nie zjawia się ( później przyzwyczaję się do tego w Etiopii ). Bierzemy innego za 25 Birrów. W ostatniej chwili zjawia się ten umówiony poprzedniego dnia, ale ignorujemy go.\nJesteśmy na dworcu dużo wcześniej przed odjazdem. Widok tonącego w ciemnościach miejsca, z paroma lampami, z ludźmi ładującymi swoje bagaże na dachy autobusów jest naprawdę niesamowity. Wreszcie przychodzi i nasza kolej. Wszystko przebiega dość sprawnie i wkrótce wyruszamy. Na granicy miasta czeka nas mała kontrola. Wkrótce kończy się asfalt i zaczyna wyboista droga. W pewnym momencie , na postoju wchodzi do autobusu kapłan, daje wszystkim do pocałowania krzyż i zbiera pieniądze. Około południa zatrzymujemy się na lunch w miejscowości składającej się chyba wyłącznie z hotelików i restauracji. Jedzenie ( pasta, czyli makaron ) jest tanie, smaczne i bardzo ostre. Wieczorem, gdy już zmierzcha docieramy do miejscowości Motta. Tu będziemy nocować. Z trudnością znajdujemy jakieś wolne miejsca w bardzo prymitywnym hoteliku ( 7 Birrów od osoby ). Budzimy bardzo duże zainteresowanie mieszkańców, zwłaszcza dzieci. W pewnym momencie podchodzi do nas człowiek, przedstawia się, jako policjant i każe odejść spod banku, gdyż tak duży tłum nie powinien tam stać. Robimy zdjęcia, rozdajemy adresy i odpowiadamy na mnóstwo pytań. Na kolację jemy indżerę z jajecznicą ( 5 Birrów ) i pijemy miejscowe piwo o ciekawej nazwie "Meta" ( 3,5 Birra ). Podłoga w restauracji wysypana jest jakimiś roślinami, a prąd jest tylko przez 4 godziny wieczorem. Po wiosce oprowadza nas miejscowy nauczyciel, który ciągle nam mówi, jak dobrze jest w Etiopii. Wcześniejsze rozmowy z mieszkańcami były mniej optymistyczne, np. po zmroku nie można chodzić po ulicach Motty bez ważnego powodu. Noc jest raczej ciężka, bo łóżko ciasne i niewygodne. Wstajemy około 5 rano, aby około 6 ruszyć w dalszą drogę. Żegna nas chyba pół wioski. Na jednym z postojów po drodze na autobus ładują związane kury. Po około 4 godzinach docieramy do celu. Zakwaterowujemy się tutaj w całkiem miłym i tanim hotelu Tana Pastry ( w przeciwieństwie doi drogiego Tana ), mieszkamy w pojedynczych pokojach ze wspólna łazienką z ciepłą wodą ( 20 Birrów od osoby ). Oddaję rzeczy do prania ( 12 Birrów za sporą kupkę brudów ), odpoczywamy, jemy coś w hotelowej restauracji ( pasta 7-8 Birrów, cola 2,5, piwo 4 Birry ). Potem chcemy kupić bilety do Gonderu, ale okazuje się, ze najwcześniej można dzień przed wyjazdem. Chcemy zobaczyć źródło Nilu -podjeżdżamy na most, idziemy przez jakieś złomowisko wojskowe, ale niedaleko celu zostajemy zatrzymani przez strażnika z powodu tamy. Wracamy do mostu. Nie chce się już nam iść do pałacu Haille Selassie. Wracamy do miasta i idziemy na targ. Potem dogadujemy się w sprawie jutrzejszej wycieczki nad jezioro ( 100 Birrów ). Płacimy w hotelu Ghion. Tam też korzystam z Internetu ( 1 Birr / minutę ). Wieczorem chodzimy trochę po barach. Jednak spotykamy głownie żebraków ma ulicach ( np. małą dziewczynkę usiłującą sprzedać nam kukurydzę - dajemy jej 1 Birra ) i prostytutki.\nNastępnego ranka idziemy do hotelu Ghion, a stamtąd wyruszamy na wycieczkę po jeziorze. Najpierw płyniemy do źródeł Nilu ( czyli miejsca na jeziorze gdzie widać prąd wodny, zmieniający się potem w rzekę będącą początkiem Nilu Błękitnego ), potem oglądamy rybaków i hipopotamy ( z oddali wyglądają, jak kłody ). Odwiedzamy trzy monastyry ( wstęp do każdego 15 Birrów ) - Beta Maryan, Kebran Gabriel ( wstęp tylko dla mężczyzn ) i dość młody monastyr żeński. W pierwszym z nich widzimy różne przedmioty, które należały do króła Yohannesa IV - ubranie, krzyż i klucze. Mnisi oprowadzają nas po monastyrach i pokazują skarby z muzeów - starożytne krzyże, korony i Biblie spisane jeszcze w języku Gez ( staro etiopskim ). W drodze powrotnej rozmawiamy z naszym towarzyszem podróży - okazuje się być Etiopczykiem, byłym ambasadorem przy UE, zaangażowanym w sprawę odzyskania przed kilku laty słynnego krzyża z Lalibeli ( skradzionego i wywiezionego z kraju ). Po powrocie i odpoczynku chcemy znowu dojść do pałacu Haille Selassie i znowu nam się nie udaje. Spotykamy po drodze kilku młodych Etiopczyków, zaczynamy z nimi rozmawiać. Pokazują nam nabożeństwo w kościele ( śpiewy, nauka ), a potem zabierają do najlepszego w mieście tej baru ( czyt. tadź ), gdzie wyrabia się i pije tadź - tradycyjny napój alkoholowy na miodzie. Wnętrze jest bardzo prymitywne, to właściwie mieszkanie kobiety wyrabiającej ten napój. Jednak sam alkohol jest całkiem dobry, łagodny i słodki, podawany w pojemnikach o kształcie menzurki. Kupujemy trochę czatu ( same liście - 10 Birrów za torebkę ). Wieczorem idziemy do podobno najlepszego lokalu w mieście John Pub. Są tam jednak prawie same prostytutki. W innych miejscach ( o nazwach w stylu Shooting Star ) jest tylko gorzej. Mijamy kilka domów publicznych - pod jednym faceci stoją w kolejce, pod innym parkuje samochód z literkami UN.\n29.10.2001 jedziemy do Tis Isat ( co oznacza "grzmiącą wodę " )\n- miejsca wodospadów na Nilu. Na poranny autobus rzuca się straszny tłum. Za 3,60 Birra jedziemy przez godzinę do wioski. Tam w informacji od miłej pani z małpką dostajemy broszurkę ( jedyny taki mój przypadek w Etiopii ), płacimy 15 Birrów za wstęp. Idziemy przez kanał odwadniający do wejścia. Strażnicy sprawdzający bilety są dość natrętni, ale potem widoki są niesamowite. Przechodzimy przez most z XVII zbudowany przez portugalskiego inżyniera ( spoiwem były jajka ) i dochodzimy do wodospadów - najpierw małego a potem tego właściwego. Słońce padające na krople wody tworzy niesamowitą tęczę. Przechodzimy w bród przez strumień, by wreszcie podejść blisko wodospadu i wykapać się w naturalnym "prysznicu" z kropel wody. Od stale towarzyszących nam dzieciaków kupujemy "calabashe", czyli wysuszone tykwy przeznaczone do przechowywania sfermentowanego mleka z krwią ( miejscowego napoju ) za 5-7 Birrów. Jeszcze szybki przemarsz równiną , przepłynięcie łódką ( 10 Birrów, chcieli więcej, ale znałem cenę od pani z informacji ) i jesteśmy w wiosce. Dla naszego samozwańczego i małoletniego przewodnika 5 Birrów to za mało ( chce 10 Birrów ), więc dochodzi do małej scysji. Ogólnie wioska nie sprawia zbyt miłego wrażenia. Wracamy autobusem, który na końcu się psuje ... Kupujemy bilety na autobus do Gonderu po 20 Birrów. Jemy w restauracji Hot Canape ( mięso wołowe w kanapeczkach ) i dobrą, nie kwaśną indżerę. Wczoraj zaprosili nas do siebie nasi "znajomi". Nie chce się nam korzystać z ich zaproszenia, ale przychodzą do hotelu i w końcu idziemy do domu jednego z nich na ceremonię parzenia kawy. Siostra naszego "znajomego" praży specjalne ziarna kawy, uciera je w moździerzu, a inne ziarna ( pochodzące z okolic Gonderu ) pali. Napój jest świetny i wcale nie taki mocny, jak się obawialiśmy. Pijemy 3 filiżanki - zgodnie z tradycją. Mieszkanie jest bardzo ubogie, to właściwie jedna, prosta izba. Mieszkają sami ( matka nie żyje, ojciec jest niezdolny do pracy ), on zarabia na budowie 0,5$ dziennie, ona prowadzi dom, za wynajem płacą 50 Birrów dziennie. Kupujemy im trochę jedzenia, bardzo im współczujemy. Jednak maja w stosunku do nas różne oczekiwania, których nie możemy spełnić ( np. ożenić się z dziewczyną , podarować im aparat fotograficzny ). Jest mi głupio, gdy porównam kwoty wydane na rozrywkę w Addis z sytuacja tutaj.\nTo jeszcze nie koniec niemiłych niespodzianek. Janek wreszcie dodzwania się do domu ( z hotelu Ghion - 33 Birry, ale minimalny czas rozmowy, to 1 minuta, a nie 3 , jak na poczcie ). Okazuje się, że z powodu sytuacji rodzinnej musi pilnie wracać do domu. Idę spać w dość nieciekawym nastroju. Rano żegnamy się. Idę na stację autobusową. Autobus rusza do Gonderu o 6:30. Zaczyna się moja samotna podróż.\nWśród pasażerów autobusu jest kilkoro białych, w tym dziwaczny Norweg zachowujący się, jak archetyp białasa w Afryce ( np. rozrzuca dzieciom cukierki ). Mamy mały postój po drodze i po pięciu godzinach dojeżdżamy do Gonderu. Wpierw biorę taksówkę do polecanego w przewodniku Fasil Hotel ( dworzec autobusowy jest na drugim końcu miasta, a uliczki są strome ), ale jest droższy, niż w książce i bez ciepłej wody. Idę więc do do Ethiopia Hotel. Jest on bardzo prosty, z myszami, puściutki, ale pokój z zimną wodą ( na zewnątrz ) kosztuje tylko 15 Birrów. Pranie - 2 Birry T-shirt, 1 Birr - majtki. Biorę taksówkę do słynnego kościoła Debre Berhan Selassie ( 40 Birrów - zupełnie bez sensu, bo i tak czekam ze względu na przerwę obiadową ).Wstęp kosztuje 15 Birrów, kościół ma wspaniały sufit i malowidła ścienne. Po powrocie rezerwuję bilet w Ethiopian Airlines na trasę Lalibela - Addis Abeba. Potem idę oglądać największą atrakcje tego miasta - zamki ( wstęp 50 Birrów ). Największy i ( najlepiej zachowany ) Fasiladasa jest zamknięty do renowacji, ale i tak miejsce jest niesamowite i dziwne ( bardziej przypomina Europę, niż Afrykę ). Po zwiedzaniu wymieniam czek w banku przy Quara Hotel ( bank prywatny, więc i operacja szybka i bezbolesna - nie ma kontroli przy wejściu ) i wykupuje bilet ( 814 Birrów ). Jadę jeszcze do łaźni Fasiladasa ( wstep wliczony w cenę biletu do zamków, przejazd minibusem 1 Birr w jedną stronę ). Obok jest śmieszny stadion z pasącymi się kozami i propagandowymi planszami z czasów komunizmu. Wieczorem jem stek w Fogera Hotel ( 12 Birrów, zupa 6 Birrów ) - miejsce dość dziwne, bo niby luksusowe, a brakuje wody w kranach. Za bardzo wolny Internet płacę prawie 50 Birrów. Chodzę trochę po mieście, zaraz mam 2 młodocianych przewodników - daję im 5 Birrów, bo oprowadzają mnie po ciekawych miejscach. Umawiam jeszcze taksówkę na jutro - ciekawe, czy przyjedzie.\nRano wyruszam do Aksum. Oczywiście taksówka nie przyjechała. Jednak łapię minibusa i za 5 Birrów dojeżdżam do dworca autobusowego. Wpuszczają najpierw mnie i dwójkę Japończyków. Ładują nasze bagaże na dach, a nas do środka pojazdu i chcą za to oczywiście ekstra pieniędzy. Gdy nie chcemy im dać jest lekka awantura. W końcu jednak odjeżdżamy. Pierwszy przystanek to Debark ( stąd wyruszają trekingi do gór Siemen ). Ogólnie jest to straszna dziura, a stacja Shella wygląda dziwnie. Po wyjeździe z miasta wjeżdżamy w góry - kręta, górska droga, zbudowana przez Włochów ( jest nawet monument ku czci tych, którzy zginęli przy budowie ) wiedzie przez wspaniałe góry. Po drodze stajemy w pewnej wiosce - spotykamy tam wielbłąda i małpki. Przepiękna perspektywa najwyższych szczytów gór. Po opuszczeniu gór wyjeżdżamy na równinę, by wieczorem dotrzeć do Shirez. Jest już ciemno, mam kłopoty ze znalezieniem hotelu - pomaga mi jakiś chłopak ( 2 Birry za fatygę ) - okazuje się, że jest całkiem miły blisko dworca autobusowego ( 15 Birrów za pokój ). Jem coś w miejscowej restauracyjce ( 7 Birrów za indżerę ). Gdy rozpakowuję plecak, okazuje się, że rozlał mi się płyn do kąpieli i sporo czasu zajmuje mi doprowadzenie wszystkiego do porządku. Później okazało się, że to miasteczko było dla mnie pechowe ...\nRano następnego dnia idę na stację ( bilet do Aksum kupiłem już poprzedniego dnia po przyjeździe ). Po otwarciu bram wszyscy biegną do autobusów. I w tym zamieszaniu "znika" mój portfel. Jestem jakieś 60$ do tyłu, wściekły. Dobrze, że chociaż bilet miałem w ręku i mi został ... Po jakiś 2 godzinach dojeżdżamy do celu. Znajduję pokój w hoteli Africa ( normalna cena - 50 Birrów, wytargowałem 40 Birrów za pokój z łazienką i ciepła wodą ). Jem śniadanie w Axum Touring Hotel ( stek, taki sobie - 12 Birrów ). Dość szybko przykleja się do mnie jakiś dzieciak - przewodnik. Idę na bazar - robię trochę zdjęć. Potem idę do Muzemu Narodowego i stell ( bilet łączny 50 Birrów, przewodnik ostrzega mnie przed dzieciakiem - przewodnikiem ). Zbiory muzeum są raczej skromne,. ale stelle wspaniałe. - od największej leżącej do mniejszych stojących. Jest też dół po jednej ze stelli wywiezionej w czasie włoskiej okupacji do Włoch, podziemny grobowiec ( obrabowany ), z "fałszywymi drzwiami". Potem idę do pałacu króla Kaleba, a raczej do jego ruin. O ile sam pałac jest nie jest zbyt atrakcyjny ( kilka podziemnych krypt ) to droga do niego ciekawa ( wzdłuż pól traw z których nasion robi się mąkę do wypieku indżery, po drodze mija się starożytną stellę z napisami w trzech językach - arabskim, greckim , gez - umieszczoną w domeczku, bo kto ją ruszy, wg legendy umrze ). Z góry są niesamowite widoki na góry Siemen. Spotykam tam też wycieczkę z Irlandii - jedyny raz w Etiopii. W drodze powrotnej kupuje pamiątki - małą skórzaną Biblię i zwój za 50 Birrów. Potem zachodzę na taras widokowy ze wspaniałymi widokami na stelle i kościół Maryi z Syjonu. Pod wpływem błagań jednego dzieciaka kupuje od niego dwa małe krzyżyki za 13 Birrów. Uradowany prowadzi mnie do "pijalni" tadżu ( alkoholowego napoju z miodu, podobno najlepszego właśnie w Axum ) Kolację jem w hotelu ( 10 Birrów za stek i 3,5 za piwo Dashen ).\nNastępnego dnia 02.11.2001 śpię dość długo, i po smacznym śniadaniu ( jajka za 4 Birry ) idę w towarzystwie mojego "przewodnika" idę do kościoła Maryi z Syjonu ( St. Mary of Sion ). Wstęp to znowu wydatek 60 Birrów. Oglądam z zewnątrz nowy kościół, budynek, gdzie podobno przechowywana jest Arka Przymierza ( strażnik Arki pokazuje mi skarby świątyni ), wchodzę do starej świątyni. Wszystko to pokazuje mi strażnik, potem chce oczywiście jakieś pieniądze - wykręcam się 2 Birrami ( przy takim koszcie wstępu przewodnik powinien być w cenie biletu ). Potem wymieniam pieniądze ( o dziwo nie ma kontroli przy wejściu do banku ) i potwierdzam mój lot w liniach lotniczych ( opłata lotniskowa to 10 Birrów, a nie 10$, jak twierdzi przewodnik LP ). Żegnam mojego "przewodnika" - nic mu nie daję, jest zawiedziony, ale cóż mówiłem mu od początku. Wymieniamy się adresami ( tak robią tutaj wszyscy, ciekawe, czy ktoś napisze )\nPo południu robię sobie wycieczkę do pałacu królowej Saaby ( wstęp na podstawie biletu z muzeum ). Pałac to właściwie ruiny, po przeciwnej stronie drogi są małe, dość ciekawe stelle. Jednak sama przechadzka jest bardzo ciekawa - wspaniałe krajobrazy, wielbłądy, transporty wojskowe jadące w stronę granicy z Erytetreą ( towarzyszą im rosyjskojęzyczni żołnierze UN, mieszkający w moim hotelu ). Kupuję jeszcze trochę pamiątki - kamienne krzyżyki z wygrawerowanymi imionami ( 3 sztuki za 20 Birrów ), miotełki do odpędzania much i przepiękne malowidło na skórze ( 105 Birrów ).\nWieczorem po kolacji, wychodzę na miasto. Jednak życie nocne tutaj praktycznie nie istnieje ( spotykam tylko żołnierzy UN w barze ). W moim hotelu spotykam dziwną wycieczkę - czarne kobiety z RPA.\n03.11.2001 opuszczam hotel i jadę na lotnisko ( gratis - dla gościa hotelowego ). Przed wjazdem policja sprawdza mój paszport i bilet. Przechodzę ręczną kontrolę bagaży - dla mnie pobieżną, dla miejscowych bardzo szczegółową. Lot jest bardzo spokojny, podają nawet ciasteczka. Po 40 minutach lądujemy na miejscu - jestem jedynym pasażerem wysiadającym w Lalibeli.\nZ lotniska wsiadam do jednego z dwóch oczekujących minibusów, dzięki konkurencji udaje mi się zbić cenę do 20 Birrów. Po sprawdzeniu dwóch hoteli zostaję w Lal ( znacznie tańszy niż twierdzi przewodnik LP, 50 Birrów za pokój z zimna wodą, utargowane z 60 ). Po wyjściu na miasto zostaje otoczony przez grupę dzieci, które chcą mi pokazać miasto. Moim przewodnikiem zostaje "umbrella". Wpierw idziemy na targ. Oglądam stoiska z przyprawami, nasionami, sprzedaż bydła i osłów, a także miodu i liści jakiejś rośliny ( nie czatu ). Bilet wstępu do wszystkich kościołów kosztuje 100 Birrów. Najpierw zwiedzam kościoły jednej grupy - zaczynamy od Bet Medhane Alem ( ogromny, otoczony przez kolumny, tutaj spoczywa słynny krzyż z Lalibeli - skradziony i odzyskany, niestety niedostępny do obejrzenia ), potem przechodzimy tunelem do Bet Maryam i Bet Meskel, a przede wszystkim najsłynniejszy, zbudowany na planie krzyża Bet Giyorgis. Po drodze oglądam też grób Chrystusa oraz pustelnika żyjącego w jaskini. W prawie każdym kościele kapłani pokazują swoje sakrby - głównie krzyże. W jednym mam okazje obejrzeć tabot ( replikę Arki ) - zwykle przechowywany w najświętszym miejscu światyni ( ten jest zabytkiem, już nieużywanym ). Po wyjściu z kościołów idę do Ethiopian Airlines ( chcę przełożyć datę wylotu na wcześniejszą, jestem na liście oczekujących ). Jem obiad w restauracji Blue Nile ( dość prymitywny wygląd, ale smaczne jedzenie - stek 10 Birrów, zimny napój 3 Birry , piwo 4 Birry ). Po powrocie i kąpieli umawiam się na 21:30 z moim "przewodnikiem" na oglądanie w jednym z kościołów uroczystości religijnych i śpiewów. Okazuje się, że uroczystości są z okazji święta - ucieczki Matki Boskiej z Jezusem do Egiptu. Cała uroczystość jest przepiękna - bicie w bębny, tańce diakonów, śpiewy kapłanów ( a szczególnie jednego bardzo uzdolnionego wokalnie księdza ), potem procesja z kadzidłami. Z żalem wracam do hotelu - uroczystości będą się ciągnąć godzinami, dzieci ( w tym mój przewodnik ) zostaną i spędzą noc w świątyni. Umawiam się z\n"umbrellą" ( takie ma przezwisko, bo jego imię po amharsku znaczy właśnie parasol ) na jutro na 6:30 na wędrówkę do monastyru na górze. Mimo początkowych kłopotów ( jakoś nie możemy się spotkać ) wyruszam do góry wraz z moim przewodnikiem - wpierw drogą, a potem ścieżkami. Mnóstwo dzieciaków sprzedaje kamienie ( 1-2 Birry ) i śmieszne czapki (15 Birrów po targach ). Nie chce mi się wspinać aż do monastyru, więc oglądam tylko wspaniałe widoki na okoliczne wzgórza. Po powrocie i obiedzie w hotelu ( niestety aż 27 Birrów ) idę zwiedzać drugą grupę kościołów. Oglądam Bet Amanuel, Bet Merkorios, Bet Abba Libanos ( połączony długim, 20 metrowym tunelem z kaplicą ) i Bet Gabriel-Rufael.. Część kościołów jest chroniona przez ohydne dachy z blachy falistej. Płacę mojemu przewodnikowi - 100 Birrów to mnóstwo pieniędzy, ale oprowadzał mnie bardzo profesjonalnie. Po powrocie sprawdzam jeszcze sytuację w liniach lotniczych ( będą wiedzieć dopiero po 17:00 ). Gdy siedzę w kawiarence pijąc miejscową wodę Ambo ( całkiem dobra w szklanych butelkach - 3 Birry ) przechodzi uroczysty pogrzeb ( podobno miejscowego nauczyciela - wiem od "umbrelli " ). Włóczę się jeszcze po mieście. Po powrocie dzwonię do Ethiopian Airlines - okazuje się, że nie ma biletów na wcześniejszy termin i jeszcze jeden dzień spędzę w Lalibeli. Wieczorem jem kolację w międzynarodowym towarzystwie.\nNastępny dzień ( 05.11.2001 ) spędzam na poznawaniu uroków miasta na własną rękę. Idę w kierunku szkoły podstawowej i szpitala. Oglądam niesamowite widoki. Ciągle chodzą jednak za mną jakieś dzieciaki, co jest trochę denerwujące. Potem jem obiad w Blue Nile" ( spaghetti 16 Birrów, 2 Birry pepsi ) i zwiedzam trochę kościoły "na spokojnie". Spotykam nawet jakąś grupę z Polski. Trochę oglądam różne pamiątki, ale w końcu nic nie kupuję. Spotykam miejscową dziewczynę, która chce mnie zaprosić na kawę ...\n06.11.2001 wstaję przed 6:00 i idę zobaczyć nabożeństwo, na którym ma być podobno wystawiony słynny krzyż z Lalibeli. I rzeczywiście jest - duży, złoty, o typowym kształcie, bez wyszukanych ozdób. Msza jest sprawowana w zamkniętym pomieszczeniu, dostępnym tylko dla duchownych. W innych częściach świątyni trwają tańce, śpiewy gra na bębnach. Nabożeństwo trwa bardzo długo - godzinami. Wiele modlących się osób ma specjalne kije, na których się opiera ( i czasami przysypia ). Na zewnątrz trwa kazanie, po około 1,5 godzinie wychodzę, choć msza wcale nie zbliża się do końca. Z hotelu jadę na lotnisko ( z przesiadką bo autobus z lotniska się spóźniał ). Po bardzo szczątkowej kontroli lecimy - z międzylądowaniami w Gonder ( bardzo ciekawa architektura lotniska, w kształcie zamku ) i Bahar Dar. Posiłek to ciasto z truskawkami i napój.\nPo przylocie do Addis jadę taksówką - znowu do Park Hotel ( 20 Birrów ), a potem załatwiam różne sprawy. Kupuję bilet do Dire Dawa ( 52 Birry, do Hararu biletów już nie ma ), korzystam z Internetu, robię zakupy. Wieczór spędzam znów w Al-Mendi. Tym razem baluję ( z tą samą ekipą co poprzednio - przychodzą tu codziennie przez cały swój pobyt w Etiopii ) całą noc - żuje czat, piję piwo w barze, a potem tańczę w modnej, drogiej dyskotece ( piwo 10 Birrów ). Poznaję całkiem fajne dziewczyny, które oczywiście chcą koniecznie pojechać ze mną do hotelu ... Taksówka do hotelu kosztuje mnie 20 Birrów, jednak praktycznie nie śpię w pokoju. Już po godzinie ta sama taksówka za kolejne 20 Birrów zawozi mnie na dworzec autobusowy. Panuje tam, jak zwykle ogromny bałagan. Wymuszają na mnie 10 Birrów za bagaż ( miejscowi też płacą, a bez tej opłaty nie ma mowy o załadowaniu plecaka na dach ). Aby wejść do autobusy ( otwarte tylko tylnie drzwi ) trzeba odstać w jakiejś idiotycznej kolejce. Zaraz po rozpoczęciu podróży przysypiam, gdy się budzę jedziemy przez bardzo monotonny, półpustynny krajobraz. Nie czuję zbyt dobrze, to chyba efekt wczorajszej balangi ... Po przejechaniu rzeki zatrzymujemy się około 13 na postój i lunch w jakiejś mieścinie. Wypijam colę i sprite w jakiejś restauracji i to znacznie poprawia moje samopoczucie. Gdy płacę, kobieta oprócz 4 Birrów za napoje prosi mnie o jakiś datek, bo jest biedna. Na ulicach wszędzie sprzedają czat. Potem jedziemy przez góry - wszędzie zieleń, pola uprawne, wioski, kolorowo ubrane kobiety. Nawierzchnia drogi jest fatalna. Trwają prace nad jej asfaltowaniem, ale sposób ich wykonywania ( kawałek drogi z asfaltem, kawałek bez ) tylko spowalnia jazdę. Można kupić kawałki trzciny cukrowej i je żuć. Po krótkim postoju na stacji benzynowej dojeżdżamy wreszcie późnym wieczorem do celu. Nie chcą mi oddać bagażu ( mam odebrać rano ), dopiero po ostrej kłótni go zabieram. Ktoś pokazuje mi drogę do hotelu - potem chce za to 10 Birrów. Po ostrej kłótni daję mu w końcu na odczepnego 2 Birry. Pokój kosztuje mnie 25 Birrów ( z łazienką ), pasta na kolację 4 Birry.\nNastępnego dnia ( 08.11.2001 ) z ulgą opuszczam Dira Dawa i jadę minibusem do Harar ( 1,5 godziny, 9 Birrów ). Po dotarciu na miejsce łapie mnie jakiś miejscowy przewodnik ( jak się później okazuje - absolwent weterynarii na Kubie ) . Umawiam się z nim na 40 Birrów. Potem żałuję tego - przewodnik był zupełnie zbędny, wszystko można zobaczyć samemu, ale jakoś tak się rozbestwiłem po Lalibeli. Zamieszkuję w hotelu Tewodros ( 35 Birrów za pokój z łazienką ), jem śniadanie ( 5 Birrów za jajecznicę ) oraz wykupuję bilet na prywatny autobus do Addis ( 90 Birrów, znacznie drożej niż autobus państwowy, ale wyrusza o trzeciej w nocy i ma być już po 12 godzinach na miejscu ). Przewodnik pokazuje mi miasto - bramy, wąskie uliczki, małe meczety, groby islamskich świętych. Mijamy dom w którym urodził się cesarz Haile Selassie ( a właściwie pałac jego ojca Ras Makonena, sam cesarz przed koronacją nosił nazwisko Ras Tafari ) Odwiedzamy jeden z miejscowych domów. Oczywiście jest tam sprzedaż pamiątek, ale poza tym całkiem ciekawy, tradycyjny wystrój, z rodzajem podestu wyłożonego dywanami, gdzie każdy zajmuje miejsce zależne od jego ważności. Nic nie kupuję - za drogo. Oglądam jeszcze rynki - muzułmański i chrześcijański poza murami miasta. Odpoczywam na tarasie hotelu ( woda Ambo 2,5 Birra ), a potem jeszcze samodzielnie zwiedzam miasto. Po południu miasto wyludnia się - wszyscy mężczyźni żują czat, nawet właściciel knajpki. Za 10 Birrów jem dobry stek w hotelu Ras, a za 3 Birry piję wspaniały sok w Canal Cafe. Idę na drugi kraniec miasta - tam widzę kobiety z ludu Oromo niosące ciężary na głowie. Dzieciaki oprowadzają mnie trochę - pokazują 2 bramy, grób świętego. Idę też do karmiącego hieny, opisanego w przewodniku LP ( Yusuf Ahmed ) - rolnika, żonatego, z pięciorgiem dzieci. Za karmienie hien chce wpierw 50 Birrów, a potem nawet 40. Jednak mój przewodnik już umówił mnie z innym karmiącym hieny ( za 40 Birrów ). Kupuję trochę prezentów ( razem za 50 Birrów, min. przepiękny talerz i pudełeczko ). Jestem niezadowolony z przewodnika - mówię mu to w hotelu, on przekonuje mnie min. pokazując zdjęcia i przedstawiając zadowolonego klienta ( Holendra ). Po zmierzchu idziemy zobaczyć karmienie hien. Idziemy drogą na skróty, wyraźnie unikając policji, ( podobno dla mojego bezpieczeństwa ! ), chyba dlatego, że nasz karmiciel hien ( wyglądający, jak jakiś rastafarianin ) jest niezbyt legalny. Samo przedstawienie jest niesamowite - hieny dostają mięso prosto z ust. Gdy wracamy do hotelu i płacę mojemu przewodnikowi ten usiłuje jeszcze wysępić jakiś długopis, albo podkoszulkę ( czym mnie bardzo denerwuje - nic ekstra mu nie daję ). Ponieważ brak jest wody miejskiej ( co podobno w tym mieście jest normalne ) myję się woda z kubła. W nocy źle śpię - mam gorączkę, a po północy zaczyna się walka psów z hienami - szczekanie i wycie.\nOkoło 3 nad ranem przyjeżdża pod mój hotel autobus i wyruszam w drogę do Addis. Wydaje mi się, że jedziemy szybciej niż w ta stronę, mamy tylko półgodzinną przerwę na obiad. Jednak tuż za miastem Awash jest kontrola celna - urzędnicy ( wcale na takich nie wyglądający ) rekwirują telewizor, jakieś paczki, koce wiezione przez kierowcę - przemyt z Somalii. Negocjacje ( jak myślę o wysokość łapówki za odzyskanie towaru ) trwają jakieś 1 1/2 godziny. Gdy wreszcie ruszamy okazuje się, że dopędził nas rejsowy państwowy autobus. Szybko przejeżdżamy przez przepiękny park narodowy Awash, tankujemy też w dość ekspresowym tempie. W miejscowości Nazaret niezadowoleni pasażerowie z mniejszą ilością bagażu wymuszają przesiadkę do minibusu ( 10 Birrów płaci obsługa autobusu ), który szybciej zawiezie nas do celu. W Addis przesiadam się na Meskel Square i znowu jestem w Park Hotel ( tym razem trochę luksusu - pokój za 45 Birrów z łazienką ). Podróż do Hararu kosztowała mnie więcej niż powinna.\nKolejny pobyt w stolicy spędzam głownie na załatwianiu różnych spraw - potwierdzenie biletu ( biuro Kenya Airways przeniosło się do Hiltona ), wymiana pieniędzy ( chciałem wymienić 10$ ze 100$ banknotu, co było niemożliwe w banku, ale możliwe w jakimś sklepiku, jakiś "życzliwy" miejscowy za wskazanie tego sklepiku chciał pieniędzy, ale musiał obejść się smakiem ), skorzystanie z Internetu ( naprzeciwko Ibex Lalibela, szybki, tylko 0,75 Birra/minutę ), zakup filmu ( Kodak 36 22,5 Birra ). Za to nie mogę oddać nigdzie rzeczy do prania - wszędzie pralnie chemiczne z kilkudniowym czasem oczekiwania. Wieczór tradycyjnie już spędzam w Al-Mendi. Po drodze, przy Mesle Square ( ogromny plac zbudowany w czasach reżimu komunistycznego na potrzeby defilad ) mijam koncert z muzyką afrykańską ( porządku pilnują panowie z drewnianymi pałami ). W "czatowni" nie ma stałych bywalców ( gdzieś wychodzą ), za to odbywam ciekawą rozmowę z trójką Etiopczyków ( jedna z nich pracowała w Bahrajnie i dlatego bywa w takim arabskim lokalu ). Potem odwiedzam jeszcze bar ( gdzie "przylepia" się do mnie całkiem ładna prostytutka i proponuje mi swoje usługi za 100 Birów ) oraz dyskotekę Ramazzoni ( piwo 12 Birrów ) gdzie wraz z Jimmim tańczymy w miłym towarzystwie do samego rana. To moja ostatnia rozrywkowa noc w Etiopii.\n11.01.2001 po krótkiej drzemce pakuję się i idę na stację autobusów krótkodystansowych. Za 20 Birrów ( i 5 za bagaż ) kupuję bilet do Langano ( cena ta sama co do Shashemene ). Podczas podróży ucinam sobie miłą pogawędkę ze starszym panem ze wsi koło Shashemene, którego syn mieszka w Europie - wymieniamy się adresami ( prosi mnie o mój e-mail ! ). Krotki postój w Ziway spędzam na posiłku ( dobry makaron za 6 Birrów ). Tylko dzięki pomocy mojego współtowarzysza podróży wysiadam w Lanngano, czyli w szczerym polu przy polnej drodze wiodącej do ośrodka wypoczynkowego Bekele Mola Hotel nad jeziorem Langano. Po godzinnym marszu w upale i kurzy ( 3 km ) docieram na miejsce. Za dwuosobowy bungalow płacę 60 Birrów. Mają tutaj prąd z generatora, a ponieważ jest koniec weekendu liczne samochody właśnie opuszczają ośrodek. Mój domek trochę cuchnie stęchlizną, ale jak na etiopskie warunki miejsce jest dość eleganckie ( są jeszcze droższe, większe domki ). Po rozpakowaniu wracam kawałek drogą, aby coś zjeść w tak polecanym przez przewodnik LP barze Jungle Bar, ale tam nic nie mają do konsumpcji, poza ciepłą colą. Chcę zrobić zdjęcia wielbłądów, ale ich poganiacz bardzo ostro protestuje, wręcz mi grozi ( wykonując gest podrzynania gardła ), chce jakieś ogromne pieniądze. W końcu robię zdjęcie, trochę mu na złość, ale ładne ujęcie przepadło. Wracam do hotelu i jem w miejscowym barze ( najtańsza zupa fasolowa kosztuje 12 Birrów, cola 5 Birrów, inne dania 25 Birrów ). Podziwiam jeszcze zmierzch chodząc po plaży ( mają tu nawet rowery wodne i kapoki ). Myję się - jest nawet ciepła woda. Kładę się spać z lekkim niepokojem, jak jutro mi się uda powrócić do cywilizacji. Następnego dnia wstaję około 6, aby wyruszyć jeszcze w chłodzie poranka. Strażnik prosi mnie o jakieś pieniądze, ale mu tłumaczę, że jestem biedny - przecież przyszedłem tu piechotą. Dochodzę dość szybko do głównej drogi, przechodzę przez asfaltową szosę i docieram do bramy parku narodowego Abiato-Shala. W budyneczku w którym mieszkają strażnicy zostawiam mój plecak, dostaję butelkę wody ( i tak jej nie będę pił ) i z małym plecakiem ruszam wraz ze strażnikiem ( który ma stary karabin ). Mijamy stado strusi i przechodzimy przez bramę do części parku otwartej dla miejscowych ( do zamieszkania, wypasu bydła itd ). Widzimy gazele Thompsona. Mijamy wioskę i szkołę ( w parku narodowym ! ), widzę ul dzikich pszczół. Dochodzimy do punktu widokowego ( są nawet ławeczki ), skąd rozciąga się przepiękny widok na jeziora Abiato i Shala. Docieramy do gorących źródeł, w których ludzie kapią się i gotują kukurydzę ( także mój przewodnik rozbiera się i bierze kąpiel ). Wszędzie jest dużo ludzi i bydła. Potem idziemy wzdłuż brzegu jeziora ( kapiące się nago kobiety na mój widok uciekają w popłochu ) i po zatoczeniu koła wracamy z powrotem. Przy ogrodzeniu widzę znowu gazele i strusie. Napotykamy człowieka wyrąbującego drzewo ( w parku ! ), a mój przewodnik ( strażnik parkowy ) mu doradza. (!). Po powrocie płacę 50 Birrów za bilet wstępu do parku na 48 godzin i 50 Birrów dla mojego przewodnika. Łapię minibus, goni mnie jeden ze strażników, abym się wpisał do książki gości ( coś tam wpisuję na odczepnego ). Za 6 Birrów jadą najpierw do Bulbila, a tam przesiadam się do innego pojazdu do Ziway. Po długim krążeniu w oczekiwaniu na pasażerów ruszamy w drogę i docieramy szybko na miejsce.\nPo dotarciu do Ziway w pierwszej kolejności idę do jakiejś knajpki i wypijam ( miejscowym zwyczajem ) colę z Ambą. Byłem spragniony, a woda mi się kończyła. Udaję się do Park Hotel ( zgodnie z przewodnikiem LP ), gdzie za 33 Birry dostaję prawdziwy apartament - duży pokój z ciepłą wodą ( jest nawet przycisk do wzywania obsługi hotelowej ). Tylko nigdzie nie ma pralni ( tylko pralnie chemiczne z długimi, kilkudniowymi terminami ), więc sam urządzam sobie przepierkę ( zostawię tutaj niestety mój sznurek ... ). Na obiad idę do knajpki, gdzie jadłem w drodze do Langano. Niestety zamówione mięso owcze jest twarde i łykowate - praktycznie niejadalne. Na szczęście miły kelner wymienia mi je na smaczny makaron, za który nawet nie muszę dopłacać ( mięso 10 Birrów, 3 Birry piwo, 2 Amba ). Resztę dnia spędzam odpoczywając. Dość wcześnie idę spać.\n13.11.2001 budzi mnie dość głośna muzyka. Dopiero po moich protestach ściszają ją i mogę spać dalej. Gdy wychodzę na dwór świeci już mocno słoneczko. Siadam przy stoliku i zastanawiam się nad planem na najbliższy czas. Przychodzi pracownica hotelu i chce, żebym jej zrobił zdjęcie ( spławiam ją ), a potem jakaś dziewczyna proponuje mi wycieczkę po jeziorze ( godzę się, i tak to miałem w planach ). Jedziemy gari ( rodzajem bryczki konnej ) nad brzeg jeziora , a potem pływamy łódką po jeziorze. Widzimy ptaki, hipopotamy i ludzi wycinających trzcinę. Moja współtowarzyszka nie chce słyszeć, aby to ja zapłacił i sama płaci za przejażdżkę ( 10 Birrów, targowała się od 20 ). Wracamy do hotelu,, dziewczyna bierze kąpiel ( w mojej łazience :-) ). Potem idziemy ( a raczej jedziemy gari za 2 Birry ) do Tourist Hotel, gdzie funduję jedzenie - Kitfo ( rodzaj indżery z mięsem, za 18 Birrów ). Obok znajduje się inny hotel z samochodem wmurowanym w budynek. Przy dokładniejszym przyjrzeniu się okazuje się, że ten samochód to maluch ...Jest naprawdę bardzo miło - rozmawiamy. Dziewczyna jest studentką z Addis, teraz na wakacjach. Umawiamy się na godzinę 21 na dyskotekę. Gdyby nasza znajomość zakończyła się teraz miałbym bardzo miłe wspomnienia. Tymczasem idę nad jezioro, wstępując po drodze do supermarketu ( mydło tureckie 3 Birry, Protect - 6 ). Dochodzę do tzw. "lafeterii", czyli miejsca gdzie rybacy wyrzucają resztki z połowów, co zwabia tam mnóstwo ptaków. Oglądam wspaniały zachód słońca. Jest przepięknie. Wracam powoli , rozkoszując się tą niesamowitą chwilą przed zmierzchem. W hotelu już czeka na mnie moja dzisiejsza znajoma. Jest z koleżanką, także studentką z Addis. Piejmy piwo, dołącza się też szefowa hotelu. Idziemy w poszukiwaniu dyskoteki ( dołacza do nas jakis chłopak z hotelu - dla bezpieczeństwa ) - obchodzimy 2 bary i Tourist Hotel. Ale wszędzie smętnie. Chcą, abym fundował wszędzie colę dziewczynie i piwo chłopakowi. Na początku godzę się, ale gdy oczekują, że zapłacę 10 Birrów za ich jedzenie - odmawiam. Uważam to za pewną przesadę. Nieoczekiwanie dziewczyna obraża się i żąda zwrotu pieniędzy za pływanie łódką po jeziorze. To mnie naprawdę wkurza. Wybucha kłótnia. Po powrocie do hotelu dziewczyna nie chce mi oddać pożyczonej czapki i klapek ( zatrzyma to jako rodzaj rekompensaty ). Postanawiam jej dać nauczkę - wzywam strażnika hotelowego i grożę wezwaniem policji - dostaję moją własność z powrotem. A więc to wszystko, to była tylko gra. Najpierw zainwestować, aby później wyciągnąć pieniądze od naiwnego jelenia. Cieszę się, że się nie dałem naciągnąć, ale jest też mi bardzo smutno, że tak się to wszystko skończyło. Idę spać. Następnego dnia wstaję wcześnie rano ( 7:30 ), bo chcę jak najszybciej opuścić ten hotel. Na "dworcu autobusowym" ( właściwie parę autobusów przy bocznej uliczce ) kupuję bilet do Debre Zeyit ( stargowałem z 25 do 15 Birrów - tyle samo, co Addis ). Gdy przejeżdżamy przez tą miejscowość siedzący koło mnie dziadek zaczyna mnie przekonywać, że to nie jest to właściwe Debre Zeyit, bo jest kilka miejscowości o tej samej nazwie. Tak mnie skołował, że zanim się zorientowałem, że chciałem dobrze wysiąść, było już za późno. Zostało mi tylko jechać do Addis i tam ( z pomocą innego pasażera autobusu, bardzo miłego ) złapać minibus do Debre Zeyit ( 3,5 Birra ).\nDworzec autobusowy w Debre Zeyit znajduje się poza miastem. Za kilkadziesiąt centów dojeżdżam do centrum minibusem i wynajmuje pokój w Hoteela Tarminaalii. Biore pokój z prysznicem ( 10 Birrów, 2 Birry taniej bez prysznica ). Toaleta jest na zewnątrz i przedstawia stan opłakany ( sławojka kucana o niskiej czystości ). Za to na noc dostaję nocnik, aby nie musiał wychodzić ! Wyruszam na miasto - wpierw do hotelu Bishoftu. Jem tam dobry ( ale i drogi - 15 Birrów ) makaron oraz podziwiam ładną panoramę jeziora Bishoftu, położonego w kraterze wygasłego wulkanu. Niedaleko hotelu, obok biblioteki publicznej jest świetny widok na jezioro i można zrobić ciekawe zdjęcie. Postanawiam przejść się do innego jeziora Hora. Cały brzeg jeziora jest jednak zabudowany. Jakieś miłe kobiety usiłują mi pokazać drogę, ale tylko jedna z nich ( i to słabo ) mówi po angielsku. Ale zjawia się jakiś miły człowiek ( nauczyciel tenisa ziemnego w klubie biznesu ) i prowadzi mnie do miejsca, gdzie jest otwarty widok na jezioro. Rośnie tam święte drzewo będące obiektem kultu, a w październiku miejscem rytuałów dotyczących plonów. Na te uroczystości zjeżdżają ludzie nawet z innych krajów afrykańskich. Rozmawiamy o informatyce, okazuje się bowiem że mój przewodnik chce studiować zarządzanie systemami informatycznymi. Wracam do hotelu minibusem ( 2 Birry ). Przed snem wypijam jeszcze przepyszny sok za 2,30 Birra w jednej z kawiarenek ( na podłodze położone znowu jakieś łodygi roślin, ciekawe po co ? ). Po spokojnie spędzonej nocy, z samego ranka jadę do Addis ( oprócz 3,5 Birra chcieli dodatkowej opłaty za bagaż, ale nic nie dałem ).\nTo już ostatni mój pobyt w stolicy Etiopii. Znowu mieszkam w hotelu Park Hotel ( pokój z łazienką za 45 Birrów ). Dzwonię do ambasady Kenii, upewnić się, co do ceny wizy na lotnisku. Pani w ambasadzie mówi mi, żebym przyjechał do nich, bo tak będzie pewniej, a wizę dostanę już na wieczór. Postanawiam jednak ni tracić czasu i pieniędzy i zaryzykować otrzymanie wizy na lotnisku. Co później okazało się jak najbardziej słuszną decyzją. Ambasada chyba rozpaczliwie potrzebowała funduszy ...\nPo zjedzeniu pizzy w Ibex Lalibela oraz skorzystaniu z Internetu w Intelcom. Co i rusz podchodzą do mnie różni ludzie zagadując i coś oferując. - np. ktoś przedstawiający się jako pracownik informacji turystycznej proponujący mi pokazanie tańców ludowych. Grzecznie odmawiam, bo niestety wiem, że chodzi o wyciagnięcie pieniędzy. Gdy chcę zrobić zdjęcie Africa Hall ( na tle slumsów ) jakaś grupka 7podrostków twierdzi, że to zabronione i chce pieniędzy. Kończy się przepychankami z nimi, prawie bójką. Pomaga mi jakiś Somalijczyk , ( chce mi pokazać miasto, delikatnie go zbywam ). Chciałem wejść do środka Africa Hall, ale to podobno niemożliwe. Robię zdjęcie tej budowli ze stadionu sportowego przy Meskel Square. Po południu idę w stronę Piazza, jakiś człowiek namawia mnie na wejście do sklepu z pamiątkami ( kupuję tam za 35 Birrów ładny, ale prosty krzyż metalowy ). Po dotarciu na Piazza idę do katedry San Gioyorgis ( św. Jerzego ). Tutaj za 10 Birrów biorę przewodnika, który mnie, 2 Angielki i 2 Niemców oprowadza po kościele i muzeum przykościelnym , opowiadając przy tym o wyglądzie kościoła ortodoksyjnego, przebiegu mszy, historii kościoła w Etiopii i historii tej katedry ( rozbudowana przez króla Menelika po zwycięstwie pod Adwą, wierzono bowiem, że właśnie wstawiennictwu św. Jerzego zawdzięczano tą wiktorię ). Przed kościołem trwa właśnie uroczysty pogrzeb. Po zwiedzeniu świątyni idę jeszcze na Mercado, a potem do dzielnicy islamskiej ( min. oglądam kwartał jemeński, niesamowicie kolorowy ). Wracając jem całkiem dobrego hamburgera w miłej knajpce ( 12 Birrów z napojami ), kupuje kawę w słynnym sklepie-kawiarni Tomoco ( 17 Birrów za 1/2 kilograma w torebce papierowej , była też tak sama kawa w lepszych opakowaniach za 30-40 Birrów ). Wracam do hotelu i pakuję się jeszcze przed pójściem spać.\n16.11.2001 to ostatni mój dzień w Etiopii. Wstaje wcześnie rano, aby pójść do National Museum i dostać certyfikat na wywóz pamiątek. Oczywiście urzędnicy się spóźniają, a wszystko trwa długo. Pani ogląda moje przedmioty, kwestionuje malutką książkę kupioną w Aksum ( nie wolno wywozić żadnych książek pisanych na skórze - dużych, małych, starych i nowych ). Za całe sprawdzenie płacę 2 Birry w biurze muzeum, dostaję odpowiedni kwit, a moja paczka zostaje opieczętowana. Potem idę do katedry św. Trójcy. Trwa tam właśnie nabożeństwo, a zwiedzanie kosztuje 20 Birrów, więc rezygnuję z wchodzenia do środka. Z uwagi na bliskość budynków rządowych nie wolno robić zdjęć, ale dowiaduję się o tym dopiero po fakcie. Wracam na Piazza minibusem za 1 Birra , piję świetne soki ( avocado z cytryną i ananasowy - 7,5 Birra ). Wracam do hotelu, żegnam się z obsługą ( w końcu byłem tu ładnych parę razy ) i jadę taksówką za 20 Birrów na lotnisko. Książkę ze skóry chowam głęboko w plecaku. Przechodzę bez problemu przez kontrolę bagażu ( zainteresowanie wzbudza jedynie mój łańcuch ), reguluję opłatę lotniskową. Dość długo czekam na lotnisku. Lot jest spokojny, jedzenie całkiem dobre. Żegnaj Etiopio, szkoda że byłem tu tak krótko i nie zobaczyłem tylu wspaniałych miejsc - muszę tu wrócić !


fotele (strona 1) - budnet.pl\n... ... najnowszej kolekcji „24h at work”.Przeglądając nowy katalog „24h at work” znajdziemy fotele i krzesła biurowe odznaczające się nie tylko oryginalną stylistyką ... -stopniowy kąt zgięcia w łokciach, aby nie przeciążać organizmu. Wybierając fotele Cube i Active z katalogu „24h at work” możemy dobrać podłokietniki posiadające ...\n... ... Stworzyć spójną całość w każdym pomieszczeniu użyteczności publicznej pomogą fotele i krzesła Cube, Active i Vander.Kompleksowe rozwiązania Kolekcje Cube ... Kolekcje Cube, Active i Vander to wiele propozycji, do których należą zarówno fotele obrotowe, jak i krzesła stacjonarne. Wybierając kolor obicia, opcje ...\n... ... seria lobo office to stylowe i wygodne fotele obrotowe, ktre umożliwiają swobodne przemieszczanie się w miejscu pracy. meble zostały osadzone na pneumatycznej ...\n... ... każdym mieszkaniu. zwykle wyposażony jest w kilka stałych elementw – fotele lub krzesła, stolik, telewizor. jak go nieco unowocześnić? podpowiadamy ... poniżej.salon standardowyniski stł na wzr holenderski, skrzana kanapa, ciężkie fotele plus płaski telewizor zawieszony na ścianie, to popularna dziś aranżacja ...\n... ... ceniących nieszablonowe rozwiązania aranżacyjne oraz funkcjonalność. sofy i fotele z tej kolekcji doskonale sprawdzą się w salonach czy gabinetach, stanowiąc ... kontrastw.sosoby lubiące zdecydowane i odważne aranżacje docenią sofy oraz fotele cubby 2p w obiciach inspirowanych soczystymi barwami lata. zestawienie ... kolekcja mebli cubby, wprowadzona w tym roku do oferty marki marbet style, została poszerzona o modele na nowych podstawach. stylowe sofy i fotele cubby ... marbet style, została poszerzona o modele na nowych podstawach. stylowe sofy i fotele cubby 2p to kwintesencja minimalizmu oraz elegancji w najmodniejszym ...\n... ... wyróżniających się wysoką jakością, ergonomią i niebanalnym wyglądem. Krzesła i fotele firmy Dziedzic zapewniają komfort użytkowania, dzięki czemu znakomicie ...\n... ... annę koszelę. bazą, a zarazem inspiracją dla projektu stały się tradycyjne fotele powojenne. „pani marcelina” i „pan marceli” są ...\n... ... oczywiście, fotele sprawdzą się nie tylko w chwilach błogiego lenistwa. w miejscu pracy, gdzie spędzamy wiele godzin, nierzadko narażeni przy tym na stresy ... dostępne dla zwykłych zjadaczy chleba, ale to w baroku przeżyły swój rozkwit. fotele, bo rzecz jasna o nich mowa, to jedne z najstarszych mebli, używanych ...\n... ... butelki koniaku :). W „Chairmanie” są też reprezentacyjne biurka, szafy, skórzane fotele i kanapy – w tym modne chesterfieldy w oryginalnych dwukolorowych ... współpracujących z firmą architektów). W salonie „Chairman” dostępne są również skórzane fotele gabinetowe (blisko 10 modeli). Wszystkie wykonane są z ...\nFotele i krzesła Cube – wygoda dla zapracowanych\n... ... a także na synchroniczną regulację odchylenia oparcia i siedziska. Ponadto fotele obrotowe zostały wzbogacone o regulowany zagłówek. Najbardziej charakterystyczną ...


Rama drewniana – jak wykorzystać jej potencjał? | Kreatywna.pl\nStrona główna/Styl życia/Dom/Rama drewniana – jak wykorzystać jej potencjał?\n26 marca 2018\tDom Skomentuj 2,288 odsłon(y)\nNowa rama drewniana nie powinna wymagać żmudnych czynności, które mogą okazać się konieczne w przypadku ramy starszej. | fot.: materiał partnera zewnętrznego\nDrewniane obramowanie obrazu wydaje się jednym z najbardziej uniwersalnych, tradycyjnych i jednocześnie – mało inwazyjnych dla ogólnej estetyki dzieła. Ramy drewniane łatwo jest także wkomponować w różnorodne style aranżacyjne, dlatego są często wybieranym rozwiązaniem. Jednak surowe drewno może wydawać się bezbarwne, istnieje ryzyko, że z czasem straci swój urok i – zwyczajnie – znudzi się. Wtedy pojawiają się rozmaite możliwości na wykreowanie nowego wyglądu starej ramy drewnianej. Jak zatem można odmienić jej estetykę?\nRama drewniana surowa – idealna baza dla nieograniczonej kreatywności\nSurowe drewno stanowi doskonałą podstawę do tworzenia oryginalnych efektów wizualnych – można ozdobić je różnymi metodami, od najprostszego lakierowania, które pozwoli zachować naturalną barwę drewna, poprzez wymalowanie farbą do drewna w wybranym kolorze, po oklejanie i decoupage. Tak bogate możliwości zapewnią każdemu szansę na stworzenie idealnej ramy drewnianej, dostosowanej do potrzeb – zarówno doskonałej dla eksponowanego dzieła, jak i dla pomieszczenia, w którym ma ono zawisnąć.\nCo ważne – wymienione sposoby dekorowania drewnianej ramy do obrazów są proste i dostępne dla każdego! Nie potrzeba żadnych wyjątkowych umiejętności, a tym bardziej skomplikowanych narzędzi, żeby ze swojej drewnianej ramy stworzyć prawdziwe dzieło sztuki.\nOd czego zacząć? Stwórz własną ramę do obrazu w kilka chwil!\nRama drewniana z surowego drewna to jeden z najczęściej pojawiających się modeli w sklepach z podobnymi artykułami. Można zatem zakupić nową ramę lub wykorzystać starą, która już nie pasuje do stylizacji wnętrza. W każdym przypadku pierwszym etapem przygotowawczym jest jej oczyszczenie. Nowa rama drewniana nie powinna wymagać żmudnych czynności, które mogą okazać się konieczne w przypadku ramy starszej. Należy oczyścić ją z kurzu i większych zanieczyszczeń, a także – jeśli istnieje taka potrzeba – wyrównać jej powierzchnię, pozbywając się ewentualnych drzazg. W trudniejszych przypadkach doskonale sprawdzi się papier ścierny.\nTak przygotowane podłoże można wykorzystać w dowolny sposób. Przed przystąpieniem do pracy, warto przemyśleć kilka kwestii:\nstyl dzieła, które będzie umieszczone w ramie – należy uważać, żeby kolorystyka i wzornictwo ramy po zdobieniu nie przytłaczały malunku oraz żeby idealnie z nim współgrały,\ndesign, wiodący w danym wnętrzu – rama stanie się bowiem jednym z elementów dekoracyjnych, powinna tworzyć z ogólną aranżacją harmonijną całość.\nKiedy już zapadnie decyzja o kolorach i wzorach, a także technice zdobienia, można działać. Najprostszą metodą odnawiania ramy drewnianej surowej jest jej malowanie – wystarczy pokryć ramę warstwą wybranej farby i pozostawić do wyschnięcia. Oklejanie także nie powinno sprawić trudności – obecnie dostępne są rozmaite folie i papiery, których wzornictwo jest tak bogate, że każdy może wybrać idealny styl dla swojej ramy. Nieco więcej pracy i czasu zajmie zdobienie ramy techniką decoupage, jednak wydaje się, że ta metoda kreuje najwięcej możliwości w zakresie wzornictwa i pozwala uzyskać maksymalnie oryginalny efekt.\nNiezależnie od wybranego sposobu zdobienia ramy drewnianej, warto rozważyć wspomniane inspiracje, dzięki którym każdy ma szansę obudzić w sobie artystę i stworzyć idealnie obramowanie dla swoich obrazów.\nTagimalowanie odnawianie rama drewniana surowe drewno\nMalowanie płytek ceramicznych to sposób na uniknięcie kosztownej i pracochłonnej wymiany glazury łazienkowej. Staranne przygotowanie …


Odkryj wewnętrznego jednorożca - ELLE.pl\nOdkryj wewnętrznego jednorożca\nAga Smektała z Ambasady Inspiracji w obiektywie Elizy Krakówki.\nZ jej usług korzystają wszyscy, od freelancerów i artystów po managerów marketingu i dyrektorów sprzedaży. W czym tkwi sekret? Odpowiedź jest prosta – wszyscy odnajdują tu wewnętrzną zdolność do nieszablonowego myślenia, które poszerza horyzonty i otwiera nieoczywiste ścieżki. Poznajcie Agę Smektałę, która prowadzi Ambasadę Inspiracji, a co więcej, jako jedyna pomaga odkrywać „wewnętrzne jednorożce”. Brzmi egzotycznie? Nic bardziej mylnego. Już od 1 września będzie można odwiedzić świat Agi i Gangu Jednorożców w warszawskiej Kinotece.\nPodobno pomagasz odkrywać wewnętrze jednorożce - czy to prawda?\nWewnętrzny jednorożec to magia, która drzemie w każdym z nas i którą możemy wykorzystać w życiu zawodowym. Jednorożec ma nieskończony potencjał i lubi tworzyć z serca. Jego paliwem są marzenia. Kiedy nasz wewnętrzny jednorożec się roztańczy, może nam przynieść wiele zysków: zarówno materialnych jak i emocjonalnych. S kolei w branży finansowej mówi się o jednorożcach czyli o start upach, które w szybkim czasie osiągają dużą wartość. W ramach mojego projektu Ambasada Inspiracji wspieram ludzi na drodze realizacji marzeń i doradzam w strategii budowania marki.\nBackstage z nagrywania kursu "Mindful Brand Managament" w obiektywie Karoliny Karwan. Aga Smektała w złotej sali restauracji Thai Thai na Placu Teatralnym w Warszawie. Sukienka: Chaos by Marta Boligłowa, biżuteria: Anna Orska.\nI tak powstał kurs Mindful Brand Management…\nKurs to przestrzeń twórczego anty-pędu. Zanim zabiorę Cię w intuicyjną podróż po świecie budowania marki, najpierw pomagam się wyluzować i stworzyć dobrą atmosferę. Wyciszając umysł za pomocą medytacji prowadzonej, zadaję pytania, którymi pomagam złowić najlepsze pomysły-motyle, które krążą wokół twojej głowy, a których zmęczenie i dekoncentracja nie pozwala uchwycić.\nW biznesie promujesz działanie w duchu „mindful”. Opowiedz o tym więcej.\nBiznes to wkręcająca gra. Łatwo zapędzić się jak chomik w kołowrotku. Wiem to z autopsji. Bycie mindful w biznesie to dla mnie między innymi umiejętne dobieranie tempa. Jeśli uprawiamy maraton i sprint jednocześnie, wypalenie gwarantowane, a wtedy brak i zadowolenia i wyników. Mam wrażenie, że staliśmy się ekspertami przyspieszania. Marzy mi się, aby w biznesie znormalizować wolniejsze tempo. Ciągłym, bezmyślnym przyspieszaniem sami strzelamy sobie w kolano i tracimy cenne wartości, które odbijają się na marży, na pożądaniu marki, a przede wszystkim na radości i zaangażowaniu w pracę.\nKurs "Mindful Brand Management" to przestrzeń twórczego anty-pędu. Stylizacja Aga Smektała, Fotograf: Eliza Krakówka.\nJak stosujesz filozofię „mindful” w codziennym życiu?\nOd kilku lat eksperymentuję z wprowadzaniem w życie koncepcji „slow life – slow business”. Swoje odkrycia opisałam w książce, którą wydałam samodzielnie dzięki crowdfundingowi. Nosi tytuł „Kosmiczna Księga Duszy”. Wiele dobrego do mojego życia zawodowego wniosła praktyka medytacji. Jestem osobą bardzo dynamiczną. Długie siedzenie w kwiecie lotosu nie byłoby dla mnie. Z namiętnością uprawiam „mindfulness microdosing”. Chwytam cenne chwile doładowania w ciągu dnia – np. patrzę w chmury, przytulam się do partnera, podziwiam dym znad kadzidła, delektuje się zapachem kawy przed wypiciem. Te mikro momenty ładują mnie na cały dzień, co przekłada się na zadowolenie i efektywność w pracy. Od stycznia przeprowadziliśmy się z Warszawy do Gdyni. Bliskość plaży zdecydowanie pomaga w mikrodosingu. Obserwowanie zachodów słońca czy wschodów księżyca z wody to dla mnie naturalna medytacja.\n1 września w warszawskiej Kinotece odbędzie się premiera Twojego kursu.\nJestem podekscytowana. Adaptowaliśmy wirtualny kurs do wersji seansu kinowego. Początkowo zaprojektowałam materiał edukacyjny jako kurs on-line. Szybko zauważyłam, że obecnie wielu moich klientów jest cyfrowo przemęczonych. Postanowiliśmy wyjść naprzeciw potrzebom. Przeniesienie kursu na wielki ekran tworzy idealne warunki, aby bez rozpraszaczy, bez stresu i presji przez 77 minut widz mógł skupić się na sobie. Dziękuję Zarządowi Kinoteki za otwartość na innowacje.\nNiezależnie, czy opiekujesz się już działającą marką, czy dopiero myślisz o jej stworzeniu, seans pomoże Ci skrystalizować wizję rozwoju. Seans będzie także pomocny osobom, które szukają pomysłów na swój rozwój zawodowy. Nie ważne, czy znasz się na marketingu, czy dopiero startujesz w świecie biznesu – „Mindful Brand Management” posługuje się językiem intuicyjnym. Budując scenariusz kursu, czerpałam z moich doświadczeń pracy dla marek luksusowych i lifestylowych. Czerpałam także z mojej prywatnej ścieżki wewnętrznej przemiany. Patrzę na świat holistycznie. Ważnym elementem kursu jest medytacja – która pomaga wznieść się w wysoki stan ducha przed odpowiedzią na kluczowe pytania biznesowe.\nAga rozpoczyna kurs "Mindful Brand Management" dźwiękiem dzwonków tybetańskich. Fotograf: Eliza Krakówka\nSeanse odbędą się 1 września i 15 września o godzinie 19:00 w warszawskiej Kinotece w Pałacu Kultury i Nauki. Bilety można kupić tutaj: bit.ly/kinoteka_MBM\nCena wejściówki w pierwszej puli to 119 zł, w drugiej puli 149 zł. Każdy uczestnik otrzyma ebooka z notatkami i dodatkowymi zadaniami.\nZakup biletu na kurs jest jednocześnie wsparciem Kinoteki, która wraz z nowymi właścicielami stara się przywrócić świetność tego kultowego miejsca na mapie Warszawy.\nMecenasem seansu jest marka kosmetyków Alqvimia, która tworzy holistyczne, luksusowe kosmetyki na bazie naturalnych olejków eterycznych. Partnerami wydarzenia są: Instytut Prawa Mody, kancelaria Creativa, portal Fashion Biznes, kobiecy kolektyw Woman of Power Movement, agencja Social Media London Style, Studenckie Forum Business Centre Club oraz system wsparcia start upów AIP.\nOsoby, które wolą odbyć kurs w formie wirtualnej zapraszamy na stronę Ambasada Inspiracji: www.ambasadainspiracji.com\nUdział w seansie pomoże Ci odkryć wewnętrznego jednorożca w biznesie (śmiech). Pomoże zerwać z zawodową rutyną, przywraca radość z pracy, a przede wszystkim pomaga wygenerować unikalne pomysły na działanie w biznesie i budowanie unikalnej marki, w zgodzie z sobą.\nCo poradzisz osobie, która się waha?\nNie słuchaj małego głosiku, który mówi, że „to się nie uda, to się nie sprzeda”. Nie odkładaj marzeń na potem. Jeśli blokuje Cię kwestia funduszy, rozważ crowdfunding. Przyjrzyj się, jakie projekty osiągają sukces w zbiórkach pieniędzy. Jaki model byłby najbardziej dopasowany do Twoich potrzeb? Np. Polak Potrafi, Bees-fund, Patronite. Ja przy wydaniu mojej książki wybrałam portal Odpal Projekt.\n"Spotkanie wewnętrznego jednorożca", grafika stworzona przez Agę Smektałę we współpracy z artystką CherryInTheSun\n4 kroki do idealnie oczyszczonej i naturalnie pięknej skóry z tołpa.®authentic


FM Logistic chce potroić obroty - Biznes/technologie\nData: 13-12-2013, 15:57\nDocelowo ambicją FM Logistic jest potrojenie obrotu w ciągu kolejnych 10 lat, głównie w oparciu o operacje transportowe - powiedział serwowi portalspożywczy.pl Marek Pluciak, kierownik ds procesów i projektów transportowych w FM Logistic.\nW wyniku szczegółowych analiz rynku, w oparciu o wiedzę będącą wynikiem doświadczeń zebranych z rynków, na których FM Logistic jest obecne, firma zdecydowała się na realizację strategii rozwoju w oparciu o usługi transportowe. - Planowane jest stałe umacnianie naszej silnej już i tak pozycji w tradycyjnych sektorach odbiorców sieciowych oraz FMCG. Znaczący rozwój czeka też wyspecjalizowane usługi dla farmacji, oraz dystrybucja drobnicowa w oparciu o rozbudowaną sieć hubów. Będziemy wprowadzać nowe usługi oraz poszukiwać nowych sektorów na rynkach, na których FM mogłoby odegrać znaczącą rolę - mówi Marek Pluciak.\nObecnie transport krajowy stanowi jedną z podstawowych gałęzi działalności firmy FM Logistic, która generuje 32 proc. obrotu przedsiębiorstwa i jest drugą po magazynowaniu, najważniejszą aktywnością biznesową firmy w Polsce.


Trzy bajki | AICT Polska\n16 września 2009 szefyorick\nBajki napisane przez uczestników warsztatów: „Bajka” Małgorzaty Gajdemskiej, „Dziwak” Magdaleny Pauk, „Szczeniaki” Eweliny Dreli\n(ćwiczenie prowadzone przez Dobrochnę Kędzierską)\nByło dwoje ludzi. Kobieta i mężczyzna. Postanowili znaleźć miejsce tylko dla siebie. Wybrali się w daleki rejs. Czas płynął….\nUrządzenia nawigacyjne wskazywały kolejne wyspy. Żadna nie była dla nich. Pojawiło się zwątpienie. Zrezygnowani opuścili żagle.\nWtedy promienie słońca oświetliły ich twarze. Zrozumieli, że są…\nW pewnym dużym mieście żył człowiek, który był bardzo mądry i uczony. Wielki był z niego Dziwak. Mieszkał w parku. Cały jego dobytek stanowiły zaledwie trzy przedmioty: płaszcz, płócienna torba na chleb i metalowy kubek. Ubrany był w marynarkę, koszulę i spodnie. Niczego więcej nie potrzebował i niczego też nie chciał. Kiedy pewnego razu ujrzał przy fontannie małego chłopca, pijącego wodę wprost z dłoni, wyrzucił metalowy kubek.\n– Im mniej człowiek posiada, tym jest szczęśliwszy – mówił każdemu, kogo spotkał. Ludzie spacerujący po parku nie traktowali go zbyt poważnie. Po kryjomu się z niego wyśmiewali. Dziwak nigdy o swoim życiu nie wspominał. Przez to stał się bardzo tajemniczym i zagadkowym człowiekiem.\nPewnego razu, gdy karmił kaczki w stawie, zauważył grupę dzieci wracających ze szkoły. Były bardzo głośne. Popychały i wyzywały Adasia – małego chłopca, który szedł przed nimi. Kiedy dzieci zauważyły Dziwaka, zostawiły chłopca w spokoju. Zaczęły obrzucać kamykami i patykami Dziwaka. Trwało to dłuższą chwilę. W końcu znudzone rozeszły się do domu. Tylko Adaś siedział na ławce nieruchomo i przyglądał się kaczkom. Nie miał ochoty wracać do domu. Dziwak przysiadł się do niego. Siedzieli tak razem, nie odzywając się.\nDziało się tak przez parę dni. Za każdym razem, kiedy mały Adaś wracał ze szkoły, siadał na ławce, do której dosiadał się Dziwak. Razem patrzyli na staw w milczeniu. Nawiązała się między nimi dziwna więź. Kiedy chłopiec przyszedł do parku smutny i zapłakany – Dziwak, który nigdy się do nikogo nie odzywał, przyglądał się chwilę Adasiowi i zapytał – „co się stało”. Chłopiec długo nie odpowiadał, w końcu wykrztusił z siebie, że dostał kolejną pałę z historii. Nie odrobił pracy domowej, gdyż nie przepada za tym przedmiotem. Teraz boi się wracać do domu. Dziwak, który był bardzo mądry i uczony, powiedział, że pomoże Adasiowi w nauce. Od tej pory chłopiec codziennie po szkole, siadał na ławce obok stawu i słuchał, co ma do powiedzenia nietypowy nauczyciel.\nPo jakimś czasie stopnie Adasia były lepsze, a i on polubił historię i inne przedmioty. Między nimi nawiązała się przyjaźń. Doszedł jednak do wniosku, że do tej pory nie odwdzięczył się ani nie podziękował nietypowemu nauczycielowi. Kiedy zapytał, jak może mu się odwdzięczyć, bardzo się zdziwił, że prosi o tak niewiele. Dziwak miał tylko jedną prośbę, żeby w zimie chłopiec przynosił mu suchą bułkę, którą będzie mógł się podzielić z gołębiami. Adaś spełnił prośbę nauczyciela. Przynosił bułkę nie tylko w zimie. Tak minęło parę lat.\nW ostatnich dniach nauki, tuż przed zakończeniem roku szkolnego Dziwak coraz częściej powtarzał, że niedługo ich drogi rozejdą się, bo nie jest w stanie już go niczego nauczyć. Adaś udawał, że nie słyszy. Po zakończeniu roku szkolnego, chłopiec przyszedł do parku, żeby się pożegnać. Tak, jak co roku wyjeżdżał na wakacje do Babci na wieś. Ku wielkiemu zaskoczeniu nie mógł Dziwaka znaleźć. Krążył po parku, czekał na ławce przy stawie… nic. Po dłuższym czekaniu dał za wygraną i wrócił do domu. Minęły wakacje i Adaś wrócił do miasta. Przez cały pobyt u Babci, myślał o swym nauczycielu. Niestety nadal nie mógł go spotkać. Codziennie po lekcjach przychodził do parku w to samo miejsce i z wielkim rozczarowaniem wracał do domu. Dobrze się uczył. Nigdy nie przestał myśleć o swoim nietypowym nauczycielu. Nigdy już go nie spotkał. Skończył liceum i wyjechał na studia.\nWrócił po latach jako dorosły człowiek – profesor historii. I kiedy wybrał się na spacer do parku, wydawało mu się, że obok stawu widzi znajomą sylwetkę karmiącą kaczki. Kiedy zbliżał się do tego miejsca, sylwetka rozpłynęła się… Powoli, nieśpiesznie zawrócił do domu… Następnego dnia przyszedł nad staw karmić kaczki…\nGdzieś, prawie na samym końcu świata, na odludnej farmie, przyszło na świat pięć małych piesków. Ich mama, Karla, rasowy, piękny labrador o złotej, błyszczącej sierści – była chlubą swego pana. Medale i odznaki, które dostawała na wystawach, wisiały w gablotkach w salonie. Wszyscy byli ciekawi, czy malutkie szczeniaczki będą tak samo piękne i zdrowe jak ich mama. Prawdę mówiąc, właściciel Karli nosił się z zamiarem sprzedania maluchów po bardzo korzystnej cenie. Wkrótce potem, ogłoszenia o chęci sprzedaży rasowych i rodowodowych piesków były prawie w każdej gazecie. Jak łatwo się domyślić, zainteresowanie było bardzo duże. Chętni, nawet z bardzo daleka, przyjeżdżali oglądać małe kuleczki.\nTymczasem szczeniaki rosły i zmieniały się w coraz większe puchate kulki, a że labradory to niezwykle wesołe, skoczne pieski, w domu było zawsze wesoło i głośno. Tylko jeden piesek był spokojny. Niezbyt lubił zabawy na podwórku, ganianie za piłką czy ptakami. Wolał siedzieć na kolanach i przytulać się do swojego pana. W miarę upływu czasu okazało się, że maluszek jest chory. Badania wykazał, że piesek będzie całe życie kulał, nigdy nie będzie mógł biegać, a co najgorsze, z czasem może w ogóle przestać chodzić. Z dnia na dzień przestał być ciągle głaskaną puchatą kulką. Jego ukochany pan, na którego patrzył z taką wiernością i kochał go bezwarunkowo, odtrącił go.\n– Nie przyniesie zysku. Kto zechce kupić takiego kalekę. To już lepiej było go utopić. – mówił.\nA małe psie serce płakało coraz bardziej. Wszyscy bracia i mama spali w domu. Jego miejsce było na podwórku. Siedział całymi nocami i tęsknie patrzył w drzwi. Może myślał, że w jakiś czarodziejski sposób drzwi się otworzą, jego pan weźmie go na ręce i pokocha tak, jak wcześniej. Niestety, tak się nie stało. Pan nawet na niego nie patrzył, nie mówiąc o głaskaniu. Rzucał mu jakieś resztki do jedzenia, podczas gdy inne pieski dostawały pyszną karmę. Maluszek słyszał ciągle:\n-Na co nam taki kaleka. Tylko kłopot. Może wezmę go do samochodu i wyrzucę w lesie. Przynajmniej nie trzeba będzie karmić.\nNie potrafił tego zrozumieć, nie pojmował, dlaczego jest gorszy. Czy przez to, że nie umie biegać jak jego bracia? Ale przecież kochał wiernie całym psim serduszkiem i tę miłość okazywał tak, jak umiał najlepiej.\nBył coraz bardziej smutny. Do pana przyjeżdżali różni ludzie, oglądali pieski, czasem któregoś zabierali. Na niego nikt nawet nie chciał spojrzeć. Nikt nie chciał pogłaskać, podrapać za uszkiem. Jemu nie była pisana ludzka miłość. Już nawet o nią nie prosił. Nie łasił się, nie wkładał łebka pod wyciągniętą rękę. Jedyne, co wtedy słyszał, to:\n– Wynoś się, ty pchlarzu, poszedł! – odchodził, smutnie popiskując.\nPewnego dnia, kiedy jak co dzień leżał na werandzie, usłyszał, jak pan mówi do pani:\n– Trzeba wykąpać szczeniaki. Dzisiaj po południu przyjedzie bardzo bogaty przedsiębiorca, gdyż chce kupić psa swojemu synkowi. Muszą być czyściutkie i eleganckie.\nMaluszek nie pomyślał nawet o tym, że to może być jakaś szansa. Tyle razy przyjeżdżali różni ludzie, jego nikt nie chciał. A on skrycie marzył o domu, pełnej miseczce, panu, który głaszcze, drapie za uszkiem.\nPopołudniu pod bramę zajechał piękny czarny samochód, z którego wysiadł elegancki pan i mały, siedmioletni może chłopiec. Weszli do ogrodu, gdzie czekały wykąpane szczeniaki, a każdy z nich miał na szyi czerwoną kokardkę. Mały piesek też przyszedł, usiadł nieśmiało pod drzewem i patrzył. Chłopczyk oglądał, brał do rąk po kolei każdego braciszka. W końcu jego wzrok spoczął na brudnym, smutnym piesku. Podszedł do niego i wyciągnął rączkę. Pan zareagował bardzo szybko.\n– Uważaj, on może cię ugryźć.\n– Dlaczego? – zapytał chłopiec, nie cofając ręki. Mały piesek lizał go po dłoni, był coraz bardziej śmiały, podchodził coraz bliżej chłopca.\n– Co mu się stało? – zapytał tato malca, kiedy zauważył, że piesek kuleje.\nWłaściciel wyjaśnił mu, że piesek był badany przez weterynarza i na zawsze pozostanie kaleką.\n– Tatusiu, właśnie tego pieska chciałbym mieć. – oznajmił natychmiast chłopiec.\n– Nie, to niemożliwe, żebyś go chciał – powątpiewał właściciel – to kaleka, on nie jest nic wart.\nChłopczyk bardzo się zdenerwował. Spojrzał właścicielowi prosto w oczy i powiedział z gniewem:\n– Ten piesek jest wart tyle samo, ile wszystkie pozostałe. I tatuś za niego zapłaci całą sumę, co do grosza – ojciec chłopca przytakiwał, dając wyraz temu, że popierał swojego syna.\n– Chłopcze, nie możesz chcieć takiego psa. On nigdy nie będzie mógł biegać, chodzić z tobą na spacery, bawić się jak inne szczeniaki. Będzie wlókł się z tyłu, na nic ci się nie przyda takie zwierzątko. – powiedział właściciel.\nSłysząc to, piesek skulił ogon, położył uszy po sobie i zaczął odchodzić. „Nie dla psa kiełbasa” – pomyślał. Tymczasem chłopczyk schylił się i podwinął nogawkę spodni, a właściciel aż usiadł z wrażenia. Chłopiec zamiast jednej nóżki miał założoną protezę. Spojrzał na właściciela i powiedział cichym, słabym głosem, prawie wybuchając płaczem:\n– Cóż, ja też nie biegam najlepiej, wlokę się z tyłu i jestem kaleką, więc będziemy do siebie pasować. A ten piesek jest najcudowniejszy i najukochańszy na świecie. I potrzebuje kogoś, kto to zrozumie.\nSłysząc to, piesek podbiegł do chłopca, ile sił w małych, chorych łapkach i zaczął lizać nowego pana po rękach. Pierwszy raz od bardzo dawna odezwał się ogonek, który przypomniał sobie, jak się merda. Chłopiec zabrał pieska do samochodu, podczas gdy jego tatuś zostawiał pieniądze oniemiałym z wrażenia i wstydu właścicielom.


Zbąszyń Przedmieście: Gra w zielone\nMaj - wytrawny gracz w zielone. Tyle odcieni tej barwy nie zapewnia chyba żaden inny miesiąc. Jakby komuś nagle rozlała się zielona farba - na ziemi, nad ziemią, w koronach drzew. Inne barwy stanowią jedynie dopełnienie, podkreślając jeszcze, jak wszystko wkoło zielenieje. Po miesiącach królowania innych kolorów, nagle wszystko wydaje się tak świeże, nowe - takie właśnie zielone. Patrząc na majowe poczynania uświadamiam sobie, że też ciągle jestem zielona - człowiek niby tyle razy widział wiosnę, ale ciągle nic o niej nie wie i ciągle zgłębianie tej tajemnicy i gra w zielone tak bardzo pociąga. Zagrajmy więc jeszcze raz...\nWszystkie oblicza zieleni zostały uchwycone w okolicach Stefanowa.\nAutor: Drewno o 19:42\nEtykiety: krajobraz, maj, Stefanowo, wiosna, zieleń\nOpuszczone gospodarstwo w lesie


reszta pewnie kwalifikacjami swoimi nie odbiega od tych oso - Forum Grupy E SSM WE w Sopocie\nreszta pewnie kwalifikacjami swoimi nie odbiega od tych oso\nPozdroski [link widoczny dla zalogowanych] bo sie beda zaraĹźac) Hallo Monia,\nMoj zrost tez nie byl ostatnio zachwycajacy mam nadzieje ze za te 2tyg bedzie juz cale zrosniete i naprawde mi to sciagna tak jak powiedzieli. [link widoczny dla zalogowanych] opier** sie od niej!!!\nnp. Natomiast ja moge chocby za miesiac wziac slub poniewaz uznanie slubu za niewazny nie bylo z mojej winy. Jest to lista osĂłb ktĂłre te klamry zakĹadajÄ\n. w nocy przed operacjÄ\nczytaĹam sobie biblie, w mojej klinice przy kaĹźdym Ĺozku jest biblia.. - czy juĹź po zakoĹczeniu rozkrÄcania(jak siÄ juĹź tylko utwardza koĹc) rzeczywiĹcie duĹźo mniej boli? [link widoczny dla zalogowanych]\ncu przytrafiĹy mi siÄ dwie - jedna siÄ skoĹczyĹa i za tydzieĹ - powtĂłrka Czy tak powinno byc? Dan- ja operacje miaĹam przesuniÄta kilka dni wĹasnie ze wzgl. Q10 i nie majÄ\ntam wypisanych Ĺźadnych promocji fryzjerskich! Czy ktoĹ teĹź miaĹ lub ma robione to tÄ\n? Po zrobieniu rtg kregosĹupa -wyszlo ze mam zwyrodnienie... Zjedz zupÄ nie mniej niĹź jeden raz.


Układ Komunikacyjny - WAWKOM\nOstatni post autor: Wiliam « 01 paź 2018, 20:19\nautor: pawcio » 30 maja 2010, 17:29\nDyskusja z tematu Szybkie pytanie została włączona do tematu ochockiego.\nPosprzątałem i odblokowałem Targówek. Przy okazji dla niereformowalnych wprowadzam poza ostrzeżeniem, czasowe urlopy od forum, których długość będzie uznaniowa.\n01 paź 2018, 20:19\nZasady dyskusji na podforum KM\nOstatni post autor: pawcio « 24 sty 2008, 16:46\nautor: hafilip84 » 02 kwie 2006, 16:05\nObecnych i przyszłych użytkowników Wawkomu prosi się o zapoznanie z regułami dotyczacymi zakładania nowych wątków oraz prowadzenia dyskusji o tematyce związanej z reformowaniem komunikacji miejskiej....\nZmiana dotychczasowych niepisanych zasad omawiania zmian wprowadzanych przez ZTM\nW gronie moderatorów tegoż podforum doszliśmy do wniosku, że omawianie drobnych zmian w porządku chronologicznym i w...\n24 sty 2008, 16:46\nOstatni post autor: dev « 31 gru 2019, 13:52\nautor: michael112 » 25 sty 2019, 12:38\nCiekaw jestem jak teraz ZTM...\nOd ok. godz. 1 (po zakończeniu imprezy) uruchomione zostaną dodatkowe...\n31 gru 2019, 13:52\nOstatni post autor: Paweł D. « 28 wrz 2019, 11:36\nautor: Wiliam » 02 sty 2018, 20:10\nI wydzielająca sygnał tylko dla tramwajów, co w połączeniu ze splotami czasem pozwala na przejechanie nawet 3 składów. Póki co właśnie :)\n28 wrz 2019, 11:36\nOstatni post autor: Krzysiek_S « 27 min temu\nautor: Krzysiek_S » 17 sty 2013, 23:10\nPierwszy temat o komunikacji w Wawrze jest zamknięty i niech tak zostanie. Można powiedzieć , że tamto to jest zamknięty rozdział. ;-)\nJednak ten rok i następny przyniesie parę ulic z planowaną na...\nSpokojnie, dziwacznym taktem zgasili już potencjał wielu linii, to tylko kolejna porażka z kolei. No bo po co ta jedna linia na nowym moście w sobotę czy niedzielę? Przecież w weekend każdy leży do...\nOstatni post autor: Krzysiek_S\nKomunikacja miejska na Pradze Południe\nOstatni post autor: Yelonker « dzisiaj, 21:42\nautor: ashir » 20 gru 2013, 19:03\nPrzywrócenie trasy podstawowej linii 123 i wydłużenie trasy linii 173\nod 21.12.2013 (sobota)\nW związku z przywróceniem przejazdu przez ul. Chrzanowskiego, od dnia 21 grudnia 2013 r. od początku...\n](*,) O błagam, po kiego wała.\nMyślę, że to wyrażenie równie dobrze może scharakteryzować próby zapewnienia wcześniejszej zawrotki przy podjazdach do aresztu śledczego, co samą ideę realizacji tych...\nOstatni post autor: Yelonker\nOstatni post autor: ashir « dzisiaj, 20:37\nautor: Bastian » 05 sie 2013, 15:20\n23 września ma ruszyć długo oczekiwana linia do Szeligów i Macierzyszy. Dotąd jednak nie zanosiło się na to, że zajedzie ona aż grubo za Ożarów...\nWarszawa: CM. WOLSKI - Fort Wola - Połczyńska...\nUruchomienie kursów wariantowych linii 743 do krańca PARKOWA\nOd dn. 2.03.2020r. od początku kursowania linii dziennych wprowadza się kursy wariantowe dla linii 743: CM. WOLSKI – (…) – Sochaczewska –...\nOstatni post autor: person « dzisiaj, 13:30\nautor: Kleszczu » 02 kwie 2006, 15:26\n143 :arrow: NATOLIN - ... - Marsa - Żołnierska - Strażacka - ... - REMBERTÓW AON\n198 :arrow: WIATRACZNA - Grochowska - Płowiecka - Marsa -...\nBez przesady, połowy z tych planów nie da się zrealizowac...\nOstatni post autor: Yelonker « wczoraj, 23:34\nautor: drapka » 29 wrz 2009, 10:51\nZałączam linka do interpelacji radnego ursynowskiego. Jedno mam tylko pytanie (no dobra, dwa): czy należy to potraktować jako radosną twórczość przy okazji wykonywania mandatu, czy też ten projekt ma...\nTylko co może stamtąd pojechać? 239 , 401 ? Bo na nową linię bym nie liczył. :roll:\nNajrozsądniej gdyby to była nowa linia. Zarówno 239 jak i 401 to dosyć kiepska oferta i wcale nie dużo mniej...\nOstatni post autor: Łukasz « 24 lut 2020, 12:49\nautor: Autobus Czerwon » 23 cze 2014, 17:56\nProblemy komunikacyjne na Służewcu nasilają się coraz bardziej - na tym terenie buduje się coraz więcej biurowców. Tym samym pogarsza się sytuacja w tamtym rejonie. Kierowcy samochodów parkują gdzie...\n136 zastąpiło ucięte 186. 504 przejęło część 436. Tylko akurat wyszło, że 136 na Wołoską przerzucili w czasie największego rozkwitu mordoru. Oczywiście Marynarska nie była wtedy jeszcze przebudowana....\n24 lut 2020, 12:49\nKomunikacja w Nieporęcie\nOstatni post autor: fik « 24 lut 2020, 9:40\nautor: Ikarus 5780 » 10 mar 2006, 9:33\nJednak przy okazji sporu Jabłonny z ZTM okazało się, że gmin niezadowolonych ze sposobu naliczania opłat za komunikację podmiejską jest znacznie więcej. Np. 11-tysięczny Nieporęt za jedną linię 705...\nPrzy okazji i na marginesie chciałbym powiedzieć, że jestem gorącym fanatykiem wysiłku intelektualnego, jaki musiał ktoś podjąć, żeby wycofać L-8 z PKP Legionowo.\nSzybko wrócono do zmysłów....\n24 lut 2020, 9:40\nOstatni post autor: SławekM « 23 lut 2020, 18:17\nautor: SławekM » 11 wrz 2008, 19:03\nWitam. Chciałbym zamieścić o to projekt zmian tras linii autobusowych na Targówku i nie tylko.\n- Połączenie linii 307, 390 i 512 w jedną silną linię 212 na trasie ZACISZE -...\nPocięli? Tam są potrzebne dodatkowe wozy na wczoraj. Zgadzam się, ale szukano oszczędności dlatego pocięto m.in. 269 , a nie w celu wzmacniania innych linii. Zresztą i tak z pociętego 269 nie ma...\nOstatni post autor: rufio198 « 14 lut 2020, 22:43\nautor: Kleszczu » 13 lis 2017, 14:58\nSzereg dyskusji nakłania do globalnego spojrzenia na komunikację naziemną, głównie autobusową, po otwarciu trzech stacji metra na Dalekiej Woli 8-(\n105 Osiedle Górczewska – … –...\nWłaśnie jednym z argumentów przeciwników wycofania 102...\nOstatni post autor: rufio198\nOstatni post autor: PiotrekP « 13 lut 2020, 20:01\nautor: fik » 15 sty 2019, 9:36\nChodzi mi to po głowie od dawna. Chyba nigdzie w tym mieście komunikacja autobusowa nie jest tak drastycznie źle zrobiona, jak w tym rejonie. 125 i 135 jadą po tramwajach Grochowską puste jak coś...\nA poza tym 520 wykonuje dość przydatny skręt na Bankowym.\nOstatni post autor: PiotrekP\n13 lut 2020, 20:01\nLinie nocne po reformie\nOstatni post autor: Łukasz « 05 lut 2020, 20:39\nautor: Bernard » 01 cze 2007, 1:56\nNo i stało się. Pierwszy kurs N63 w Legionowie wykonał gniot. Numeru niestety nie dojrzałem. Zapełnienie na Jagiellońskiej narazie znikome. Za autobusem jechał radiowóz straży miejeskiej. Extra...\n640 było kiedyś. To było inne miasto.\n05 lut 2020, 20:39\nOstatni post autor: pawcio « 22 sty 2020, 19:00\nautor: KwZ » 12 paź 2019, 12:55\nJest taki temat Czerniakowska zawsze trochę z boku .\nTakże temat o zmianach na Bemowie / Górczewskiej po M2 do stacji Księcia...\nZ ZP Śniegockiej korzysta sporo osób, które nie mają powrotu do miasta, bo ruch autobusów na Górnośląskiej jest jednokierunkowy.\n22 sty 2020, 19:00\nOstatni post autor: hooligan83 « 21 sty 2020, 11:22\nautor: R-9 Chełmska » 08 cze 2006, 16:51\nSkoro marnujemy swoje wypociny w sprawie innych dzielnic, to chciałbym jeszcze zauważyć, że istnieje również Wilanów. Mieszkańcy tej dzielnicy narzekają często na:\n:arrow: Wolne E-2\nByłem niedawno w tym rejonie. Wygląda jakby lada moment miał się remont zakończyć. Przy Prętowej. Nie wiem jak dalej. Wiatoza postępuje. Ustawili wiatę na przystanku Prętowa w stronę Calowej mimo, że...\nOstatni post autor: hooligan83


Zwycięzcami w quizie i konkursie na przebranie zostały klasy:\nI miejsce -IID Chiny\nII miejsce - IB,Rosja\nIII miejsce -IIC, Katar i I D, Włochy\nIndywidualnie można było sprawdzić swoją wiedzę z zakresu przysłów, idiomów na gazetkach szkolnych, a także przekazać swoje przesłanie szkole i światu w „Speakers corner”.\nW sobotę – 28.09 włączyliśmy się w miejskie obchody EDJ w Galerii Veneda. Imprezę pełną konkursów, zabaw, piosenek i przedstawień, przygotowali uczniowie oraz nauczyciele łomżyńskich i okolicznych szkół. Uczniowie i absolwenci naszej szkoły wystąpili z piosenkami w języku angielskim, niemieckim i rosyjskim.\nKolejne barwne, wielojęzyczne obchody za nami. Już zbieramy pomysły na przyszłoroczne działania, bo Dzień Języków Obcych na trwałe wpisał się w kalendarz imprez naszego liceum.


Strona główna / Nasza oferta / Kwiaty / Bukiety / Bukiet "Róże herbaciane"\nSzukasz czegość wyjątkowego? Wyślij ekskluzywny bukiet róż! Wybraliśmy dla Ciebie aranżację pachnących róż w herbacianym kolorze. To olbrzymi i ekskluzywny bukiet, który oszołomi odbiorcę! Aranżacja ułożona będzie przez lokalną kwiaciarnię Euroflorist. Długość róż 50-60 cm


Czy już wiecie kto wam wykona cyklinowanie podłóg? - GMIX.pl\nOdkąd doszliście do wniosku że posiadane przez was parkiety i podłogi znajdują się w bardzo złym stanie technicznym, to na pewno zaraz potem podjęliście decyzję że powinny jak najszybciej zostać poddane profesjonalnemu cyklinowaniu.\nAle czy już rozglądacie się za jak najlepszą firmą na polskim rynku która wykona dla was cyklinowanie parkietów i podłóg? A może jednak dopiero chcielibyście żeby ktoś wam takowy podmiot wskazał? Jeśli tak właśnie jest w waszym przypadku to naprawdę bardzo dobrze się stało, że trafiliście właśnie tutaj. Być może bowiem nie wiecie jeszcze o tym że już od dawna istnieje w Polsce pewien znakomity zakład. Link do jego strony internetowej macie podany poniżej. W tym miejscu zawsze kiedy tylko będziecie chcieli możecie zamówić dla siebie usługi na najwyższym światowym poziomie. Nie wątpimy w to że tak właśnie uczynicie i będziecie z tego rozwiązania bardzo zadowoleni. A zatem już teraz postarajcie się o bliższy kontakt z tym podmiotem.\nJakich parkietów powinniśmy oczekiwać?\nNa pewno każdy z nas chciałby żeby parkiety w posiadanych przez niego posesjach były jak najładniejsze i jak najbardziej równe. Czy to jest możliwe? Tak nawet jeżeli nie są one już wystarczająco nowe. Kto nam jednak takowe może bez żadnych problemów zapewnić? Otóż z pewnością bardzo dobrze zrobicie jeśli już teraz zostaniecie klientami pewnego znakomitego zakładu. Link do jego strony internetowej macie podany poniżej. W tym miejscu zawsze kiedy tylko będziecie tego chcieli możecie sobie zamówić renomowaną usługę cyklinowania podłóg i parkietów.\nŻyczymy wam zatem równych parkietów i podłóg. I nie wątpimy zarazem że takie właśnie będą zaraz po tym jak już za chwilę zostaniecie najlepiej stałymi klientami pewnej idealnej firmy która już od wielu lat wykonuje profesjonalne cyklinowanie Gdynia. Jak widzicie jej usługi są naprawdę na bardzo wysokim poziomie. Będzie zatem bardzo dobrze w waszym przypadku jeśli już niedługo przekonacie się o tym osobiście. Na pewno do tego dojdzie.\nJak stworzyć niezapomniane wrażenia z podróży dla dzieci?\nDrzwi z blachy kwasoodpornej\nCzy już rozglądasz się za nowymi firanami?\nPrevious Previous post: W jaki sposób polscy panowie rozmawiają o seksie?\nNext Next post: Czy już kiedykolwiek wynajmowałeś samochód ciężarowy?


przez Witold Rychter · Opublikowano 29 kwietnia 2022 · Zaktualizowano 29 kwietnia 2022\nFregata typu 23 HMS Iron Duke. / Zdjęcie: Royal Navy\nFregata typu 23 lub Duke to typ fregat zbudowanych dla brytyjskiej Royal Navy. Zostały zaprojektowane do zwalczania okrętów podwodnych, ale były używane do wielu zastosowań.\nPołączona instalacja napędowa Diesel Electric and Gas Turbine (CODLAG) pracująca w trybie napędu elektrycznego z napędem bezpośrednim zapewnia niską sygnaturę hałasu przy niskich prędkościach, podczas gdy wyższe prędkości są osiągane przez turbiny gazowe pracujące przez przekładnie redukcyjne. Takie rozwiązanie jest korzystne przy tropieniu i zwalczaniu okrętów podwodnych.\nUzbrojenie fregaty Typ 23 obejmuje pocisk przeciwokrętowy Harpoon zdolny do niszczenia wrogich okrętów na znacznej odległości (maksymalny zasięg tych pocisków to 130 km). Zamontowany we wszystkich fregatach typu 23 Harpoon jest zaawansowanym pociskiem przeciwokrętowym zdolnym do uderzania w cele.\nFregaty Typu 23 są wyposażone w 4,5-calowe działo morskie BAE Mk 8. Działo może wystrzelić do 24 pocisków odłamkowo-burzących na minutę, o wadze ponad 40 kg (80 funtów). Głównym celem działa jest Naval Gunfire Support – artyleryjskie bombardowanie celów nabrzeżnych. W tej roli działo jest w stanie wystrzelić odpowiednik sześciodziałowej baterii nabrzeżnej.\nTyp 23 jest również uzbrojony w 32-ogniwowe Sea Wolf GWS.26 VLS (vertical launch system). Seawolf jest swoistą tarczą brytyjskiej floty fregat chroniącą przed atakiem z powietrza. W służbie są od ponad 30 lat i sprawdził się w walce. Pozostają nadal potężną bronią. Seawolf ma na celu obronę pojedynczego okrętu, a nie grupy zadaniowej.\nW celu ścisłej ochrony Typ 23 jest uzbrojony w broń małego kalibru, taką jak SA80, karabin maszynowy ogólnego przeznaczenia i działa 9 mm do użytku zarówno przeciwko celom nawodnym, jak i powietrznym. W przeciwieństwie do większości systemów uzbrojenia okrętu, działa te nie są sterowane radarowo i komputerowo, ale celowane i wystrzeliwane przez załogi dział na górnym pokładzie.\nOperacja „Ostfront” cz. 3\nTagi: CODLAGDiesel Electric and Gas Turbinefragata typu 23fregaty Typu 23HMS Iron Dukepocisk przeciwokrętowy HarpoonRoyal NavySea Wolf GWS.26 VLSZOPzwalczanie okrętów podwodnych\nNastępny post Rosyjskie okręty podwodne uderzyły w cele wojskowe na Ukrainie\nPoprzedni post Hiszpański okręt logistyczny Ysabel w Gdańsku


Recenzja Stół Woodman Jugend\nRecenzja Stół Woodman Jugend i informacje\nJugend to kolekcja mebli Woodman, która wyróżnia się materiałem: fornirowaną płytą wiórową. Jej faktura, dopełniona czarnymi detalami, tworzy ponadczasową propozycję z lekkim odcieniem stylu industrialnego. Do stołu Jugend możesz dokupić deski, dzięki temu zasiądzie do niego naprawdę spora rodzina. Zobacz pełny opis produktu >>>\nZ nami wybierz tanie Stoły do jadalni. produkt Stół Woodman Jugend e-Shop bonami.pl Kup w cenie 0 zł. Przetestuj produkt Stół Woodman Jugend jest zwykle sprzedawany po cenie 0 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nO sprzedającym: Z wysokiej jakości e-sklepu bonami.pl możesz wygodnie zamówić Stół Woodman Jugend.\n- kod EAN 222210001162 i ID towarów 537754\nZobacz jakie opinie mają użytkownicy o produkcie Stół Woodman Jugend\nOpinie Stół Woodman Jugend\nrecenzja W tym sklepie bonami.pl zawsze lubię kupować. Mają dobre wsparcie, a produkty Stół Woodman Jugend zawsze zapewniają właściwą jakość. Polecam zakupy tutaj.\nKupił: Stół Woodman Jugend\nrecenzja Zawsze podążam za oceną tego e-sklepu. I ten sklep bonami.pl ma również doskonałą ocenę. Więc nie boję się kupić Stół Woodman Jugend.\nGdzie kupić Stół Woodman Jugend\nZobacz podobne tańsze oferty. Ceneo jest świetnym doradcą przy zakupie Woodman. Możesz spojrzeć na pytania Stół Woodman Jugend. Lub po prostu przejrzyj listę e-sklepów oferujących Stoły do jadalni i wybierz najbliższy punkt dystrybucji i najwyższą cenę. Sprawdź najlepsze ceny w ceneo\nCiemny stół z drewna mangowego Støraa Mabel, 100x220 cm\nStół z drewna dębowego Folke Freddie\nSzklany stół rozkładany do jadalni Thai Natura, 240x80 cm\nStół z litego drewna dębowego z granatowym blatem Gazzda Linn, 220x90 cm\nStół rozkładany z czarnymi nogami House Nordic Copenhagen, 195 cm


Archiwum 28 08 2020 w sprawie best trans - http://best-trans.twoje-opony.wroclaw.pl/\nArchiwum 28 08 2020 w sprawie best trans\nSpis opracowań Indeks wpisów Spis arykułów\nNowe metody w 2020 jak lepiej transportować ponadgabarytyCzy można transportować ponadgabaryty po godzinach?Jak transportować ponadgabaryty na sto procent!Prace dekarskie lub blacharskie na dachu? Sprawdź czy z podnośnikiem nie będzie łatwiejNowe metody w 2020 jak lepiej transportować ponadgabarytyRemont na wysokości? Jak go sobie ułatwić?Prace na wysokościach ze zwyżkąKomu opłaca sie wynająć podnośnik?4 Sprawdzonych Sposobów Aby wynająć podnośnikJak w 2020 szybciej transportować ponadgabaryty?Mobilne podnośniki. Kto może takich potrzebować.Przycinanie drzew i prace na wysokościach - kiedy warto wynająć podnośnik?Prace do których koniecznie przyda się podnośnikJak w 2020 transportować ponadgabaryty na sto procent!Czy warto transportować ponadgabaryty do końca 2020Wycena tego jak transportować ponadgabarytyCzy można wynająć podnośnik w swoim mieszkaniu?Przycinanie drzew i prace na wysokościach - kiedy warto wynająć podnośnik?Ja Też Kiedyś Chciałem transportować ponadgabaryty. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOJak transportować ponadgabaryty na sto procent!Wielozadaniowe zwyżki z operatoremJak w 2020 szybciej transportować ponadgabaryty?Gdzie taniej transportować czołgi?Jak w 2020 transportować ponadgabaryty na sto procent!Potrzebny w wielu branżach i przy wielu remontach - podnośnik.Prace na wysokościach ze zwyżkąWynajem zwyżki, dla kogo i po co?Prace na wysokościach ze zwyżkąWspaniały sposób na to jak wynająć podnośnik