Olimpiada w Tokio: kartonowe łózka i obiady w boksach z pleksy. Lekarz kadry o swoich wrażeniach\nAgnieszka Mazur-Puchała | data publikacji: 23.07.2021, 15:24\nNa przestrzeni ostatnich dziesięcioleci olimpiady rozgrywały się czasem w specyficznych okolicznościach. Choćby w czasach zimnej wojny, gdy Rosja udawała, że nie ma igrzysk w Ameryce (i odwrotnie)\nJednak takich zawodów jak te rozgrywane w Tokio historia nie pamięta\nZawodnicy są tam mocno odizolowani. Nie tylko od publiczności (której zabrakło), ale też od siebie nawzajem\nSpecjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Lekarz Kadry Narodowej w pływaniu. Ortopeda reprezentacji olimpijskiej w Tokio. Specjalizuje się w leczeniu operacyjnym i zachowawczym urazów i kontuzji sportowych. Najczęściej wykonuje artroskopie stawów kolanowych, skokowych i barków oraz operacje naprawcze ścięgien i mięśni. Współpracuje z fizjoterapeutami i trenerami przygotowania motorycznego. Pracuje w Carolina Medical Center.\nAgnieszka Mazur-Puchała, Medonet: W czasie igrzysk wprowadzono całą listę obostrzeń związanych z pandemią i ryzykiem transmisji wirusa. Jak wygląda olimpiada w takich zupełnie nowych okolicznościach?\nLek. Krzesimir Sieczych, specjalista ortopedii i traumatologii: Do wioski mogliśmy wjechać na pięć dni przed rozpoczęciem startu. Przedtem byliśmy na obozie w Takasaki. Tam faktycznie zostaliśmy mocno wyizolowani. Byliśmy zamknięci na piętrze hotelowym, mieliśmy zbiórki przed windą, którą zjeżdżaliśmy na dół, żeby dostać się do autokaru. On zawoził nas na basen, który w całości był zarezerwowany dla nas. Nie było tam żadnych innych ludzi. Po treningu wracaliśmy do autokaru i z powrotem na nasze piętro. Nawet na poziomie hotelu nie mieliśmy żadnej styczności z innymi gośćmi. W ogóle ich nie widzieliśmy.\nTeraz przebywacie już w wiosce olimpijskiej. Sytuacja się zmieniła?\nCzęściowo tak. Jest już trochę luźniej, bo też to by było nie do upilnowania przy tak dużej liczbie ludzi. Sama wioska wygląda jak wielkie osiedle kilkunastopiętrowych bloków z mieszkaniami. W każdym mieszkaniu mieszka po osiem osób, pokoje są jedno- i dwuosobowe. W jednym mieszkaniu przebywać mogą tylko zawodnicy z tej samej reprezentacji. Nie ma mieszania się krajów. Ani w mieszkaniu, ani na piętrze. Ale w całym bloku mieszka już po kilka – kilkanaście reprezentacji narodowych.\nPokoje są wyłożone płytami z karton-gipsu, znajdują się tam prowizoryczne meble i łazienki z jakichś gotowych "kapsuł". Do tego są też… papierowe łóżka. Ekologiczne, ale bardzo wygodne i z możliwością konfiguracji pod parametry danej osoby.\nGeneralnie nie czuć tu ścisku, ale też mamy już większą styczność z innymi ekipami. Mamy np. wspólną stołówkę. To wielka hala, gdzie serwowane jest jedzenie z całego świata. Obowiązuje nas dezynfekcja rąk. Maseczki, oczywiście, musimy nosić wszędzie. Zdejmujemy je dopiero w pokoju. Na stołówce poruszamy się w maskach i rękawiczkach jednorazowych. Jedzenie nakładane jest przez obsługę. Posiłki zanosimy do stolików w jednoosobowych boksach z pleksy. Dopiero w środku możemy zdjąć maskę, rękawiczki i zacząć jeść.\nCzy w wiosce czuć atmosferę niepokoju? Zawodnicy obawiają się, że mogą zakazić się koronawirusem?\nPandemia trwa już 1,5 roku, więc wszyscy zdążyli się do sytuacji przyzwyczaić. Przestrzegają też obostrzeń. Nie widzę jakiegoś wielkiego niepokoju w związku z możliwością zakażenia się koronawirusem. Chociaż w miejscach publicznych, czyli na stołówce czy w windzie, ekipy faktycznie unikają kontaktu i mieszania się drużyn. Nigdy nie wiadomo, kto i jak w danej drużynie przestrzega zaleceń i reżimu sanitarnego.\nCodziennie jesteśmy też wszyscy badani. Miało się to odbywać raz na trzy dni, ale jednak ostatecznie zwiększono liczbę testów. Codziennie plujemy do probówki, a ja, jako "oficer covidowy" zbieram próbki i zanoszę je do naszej misji olimpijskiej. Następnie są one przekazywane do badań. Poza tym mamy też wszyscy zainstalowane dwie aplikacje na telefon. Jedna to taka 14-dniowa "kwarantanna" (z której tak naprawdę jesteśmy zwolnieni) – musimy tam podawać informacje na temat stanu naszego zdrowia, objawów, temperatury. Druga aplikacja śledzi z kolei, gdzie przebywamy i czy mieliśmy kontakt z osobą zakażoną lub "z kontaktu". Na podstawie lokalizacji sprawdza się, czy w naszym przypadku zaszło ryzyko zakażenia czy też nie.\nZobacz też: Symboliczne igrzyska czy igrzyska duchów?\nW naszej drużynie nie. Nie mamy ani osób z kontaktu, ani zakażonych. Z tego co wiem, do tej pory w żadnej drużynie nie ma przypadków zakażeń, chociaż faktycznie są ekipy, które przebywają na izolacji z powodu kontaktu.\nCo w sytuacji, gdy okaże się, że ktoś z naszej ekipy miał kontakt z osobą zakażoną? Cała drużyna idzie na kwarantannę i może zapomnieć o starcie?\nW przypadku zawodników "z kontaktu" trafiają oni na kilka dni na izolację. Ale trzeba powiedzieć, że ze strony organizatorów igrzysk jest duża przychylność i chęć, by jednak umożliwić zawodnikom start. Zwiększa się więc wtedy liczbę kontroli, badań. W przypadku dyscyplin indywidualnych, choćby żeglarstwa, zawodnik "z kontaktu" może mieć oddzielny transport, a potem jest już sam na łódce.\nAle jeśli ktoś nie będzie jedynie osobą "z kontaktu", tylko test wykaże obecność koronawirusa, możliwości się kończą. Taki zawodnik trafia na kwarantannę i nie ma możliwości startu do czasu wyleczenia.


donwito.net: stycznia 2011\nDawno już żadna książka mnie tak nie wciągnęła. I to, słowo harcerza, nie tylko zasługa szczegółowych opisów cipek. Ale jak to jest napisane! Pierwszy raz odkąd pamiętam, zdarzyło mi się oszukiwać. Mniej-więcej w połowie nie mogłem już wytrzymać, i zacząłem przerzucać strony od końca żeby się dowiedzieć, w jaki sposób oni się rozstaną. I dopiero kiedy to przeczytałem, uspokoiłem się i mogłem wrócić do normalnej lektury.\nNo, normalnej jak normalnej, w książce, w której co drugą stronę pół strony wypełnia dość szczegółowy opis seksu w jakiejś zaskakującej konfiguracji słowo normalny nabiera szczególnego znaczenia.\nDzisiaj już rzadko zdarza się spotkać kobietę, która przeżywa rozkosz i ma ochotę dać ją również drugiej osobie. Uwieść kobietę, której się nie zna, potem pójść z nią do łóżka, to wszystko jest przeważnie powodem konfliktów i nieporozumień. Jeśli zważyć, ile nudnych, męczących rozmów trzeba przeprowadzić, zanim się zaciągnie dziewczynę do łóżka, i że ta dziewczyna okazuje się w większości przypadków nieudaną kochanką, zawraca potem dupę, opowiadając o swoich kłopotach, o byłych narzeczonych - dając niby mimochodem do zrozumienia, że oni byli w łóżku o niebo lepsi - no i oczywiście trzeba z nią zostawać co najmniej do rana, łatwo pojąć, że mężczyźni wolą unikać tych wszystkich trosk i zapłacić niewielką sumę. Będąc już w pewnym wieku, mając już pewne doświadczenie, wolą unikać zakochiwania się; łatwiej jest iść na kurwy. Oczywiście nie kurwy na Zachodzie, z nimi nie warto, to istne ludzkie szczątki, zresztą mężczyźni na ogół nie mają kiedy, pracują ciężko przez cały rok. Więc większość nic nie robi; a niektórzy od czasu do czasu fundują sobie krótką wycieczkę w ramach turystyki seksualnej. Tak się dzieje w najlepszym wypadku: iść do łóżka z kurwą oznacza jeszcze zachowanie jakiegoś choćby minimalnego kontaktu ludzkiego. Inni uważają, że najłatwiej jest onanizować się, podłączając się do różnych erotycznych portali w Internecie albo oglądając filmy porno. Mały wytrysk, i po sprawie, święty spokój.\nW sumie zabawna koncepcja, dokonać radykalnej krytyki społeczeństw zachodnich przez pryzmat ich zakłamanych (albo atroficznych) zachowań seksualnych. Ale to nie o tym chyba, a przynajmniej nie tylko - bo równolegle, choć znacznie mniej obszernie i w inny sposób, prowadzona jest krytyka świata islamu (nuda; wewnętrzne rozszczepienie między słowem a czynem; brak perspektyw i zapętlenie w tym braku perspektyw, wreszcie ucieczki w przemoc jako dowód na organiczną niezdolność do wyrwania się z braku perspektyw - tu zresztą Ajami mi się nieźle skomponował), egzotyki dalekiego wschodu czy resztek socjalistycznego eksperymentu kubańskiego (mniej lub bardziej udane kopie Zachodu, odnajdujące swoją indywidualność tylko w samoponiżeniu wobec tegoż Zachodu, od którego to poniżenia rozpaczliwie starają się równocześnie uciec, schizofrenia totalna).\nI w sumie z całej książki wyłania się tylko jeden wniosek. Albo masz niezwykłego, kosmicznego farta, i tworzysz z kimś niezwykły, jeden na milion związek, w którym i rozmawiać się chce i seks jest znakomity, i wtedy nawet cały świat dookoła, pomimo swojej generalnej miałkości, nie przeszkadza, albo kompletna padaka - najlepiej jest w ogóle nie wstawać z łóżka, bo nie ma po co.\nStrasznie pesymistyczna książka. Ale doskonale napisana. No i są cycki w środku, dużo cycków.\nAutor: donwito.net o 22:00 Brak komentarzy:\nCopti, Scandar; Shani, Yaron: Ajami\nPrzerażający film. Kompletnie, absolutnie i do wyrzygania przerażający.\nI to nie tylko z powodu ilości ludzi, którzy w nim giną. Ani pewnej przypadkowości, losowości tych śmierci. To by go jedynie stawiało w gronie krwawych sensacji albo brutalnych dokumentów. Zresztą ten film jest i całkiem niezłą sensacją i całkiem dobrze sfabrykowanym (w sensie: udawania stylu) dokumentem.\nZupełnie przerażające jest uświadomienie sobie motywacji tych ludzi, którzy tam zabijają i idą na śmierć codziennie. A precyzyjniej tego - że oni tych motywacji w zasadzie nie mają, że oni w ogóle nie myślą, nie reagują na własną rękę, że jedyne, do czego są zdolni, to działanie stadne, reakcje, których wymaga od nich rodzina, towarzystwo, wspólnota religijna etc.\nNikt, kompletnie nikt w tym filmie nie jest istotą myślącą. Nawet pozornie wyzwolony Binj, który chciałby przeprowadzić się do innego miasta i ożenić z Żydówką, ostatecznie, gdy jedna grupa społeczna już go nie akceptuje (pretensje dawnych przyjaciół) a druga jeszcze nie (podejrzliwość policjantów), zamiast literalnie pierdolnąć to wszystko w diabły, wziąć dziewczynę i spieprzyć gdzieś na koniec świata, jest w stanie tylko się zaćpać na śmierć.\nNawet trzynastoletni, niby to taki wrażliwy, niewinny, uduchowiony chłopaczek Nasri, kiedy jego starszy brat ucieka z domu żeby dilować narkotykami, nie jest w stanie zrobić nic rozsądnego: obudzić matki, zadzwonić po policję czy choćby zagrozić takim telefonem; nie - jest tylko w stanie ślepo iść za bratem a w krytycznej chwili złapać za pistolet i strzelać do policjantów, no bo jak inaczej, brat to przecież rodzina...\nA już najzupełniej przerażające jest uświadomienie sobie, że to nie jest tylko fabuła kryminalna. Że ta dokumentalizacja formy mówi, że to (w sensie takie coś) dzieje się naprawdę. Że takich bezmózgich kretynów, którzy zdolni są tylko dźgać się, strzelać, prać po ryjach w imię przynależności do jakiejś grupy, jest jedna trzecia świata. Że getta pod Paryżem i całe dzielnice Berlina są już przez nich opanowane. I że oni mnożą się szybciej niż się wyrzynają.\nKompletnie przerażający film.\nAutor: donwito.net o 20:58 Brak komentarzy:\nPepetela: Tajny agent Jaime Bunda\nSwoją drogą, był ciekaw, jak sobie radzi Antonino. Czy zbliżał się do końca roboty, czy jeszcze prowadził rekonesans? W życiu Bundy tyle rzeczy zmieniło się na lepsze, że sprawy osobiste też powinny przyjąć pomyślny obrót. Wyobraził sobie Antera przerażonego niczym nosorożec, który wbija róg w pień drzewa i odkrywa, że jest unieruchomiony. Oczami wyobraźni widział, jak handlarz kamangi błaga o litość. Zostawia swoje ciemne interesy, samochód, żonę, kraj. Zapewnia ludzi Antonina, że zrozumiał lekcję i błaga, żeby nie wybijali mu reszty zębów, bo przecież wyrwali mu już jeden złoty. Bunda nagle wybudził się z pięknego snu. Czy Antero mógł mieć złoty ząb? Nie, to niemożliwe, przecież nie studiował w Związku Radzieckim. Tam złote zęby były symbolem luksusu, każdy student o tym marzył i dlatego upadł Związek Radziecki. Rząd nie był w stanie zapewnić każdemu studentowi z kraju lub zagranicy jednego złotego zęba.\nJakiś inwalida wojenny bez nogi zapukał do okna samochodu, prosząc o parę groszy na jedzenie. Ledwo trzymał się na kulach, był zmęczony albo dopiero uczył się nimi posługiwać. Miał na sobie mundur. Chociaż wszyscy wiedzieli, że połowa inwalidów nigdy na wojnie nie walczyła, wiadomo było, że szanuje się tylko tych żebraków, którzy noszą stare, wysłużone stroje wojskowe. Bunda, rozczulony pięknym snem na jawie, dał żebrakowi pokaźny datek.\nSiostra mnie sprezentowała, żebym zapoznał się z literaturą angolańską. Doedukował znaczy ;)\nNo i teraz tak... napisane to jest średnio. Płasko. Stylistycznie nijako. Ale czytam sobie nieco o Pepeteli i muszę założyć, że to nie dlatego, że on nie umie pisać, tylko dlatego, że chciał właśnie tak napisać.\nTematycznie jest to anty-kryminał, detektyw to kompletna dupa (i nawet nazwisko ma adekwatne, co, jak mniemam, też ma nas odpowiednio do niego ustosunkować), jak kogoś śledzi, to niewłaściwą osobę i nieudolnie, jak chce kogoś nastraszyć, to najpierw dostaje po ryju a potem łamią mu nogę, jak się bierze za rozwikłanie morderstwa, to od złej strony i tylko przypadek sprawia, że mordercę udaje się złapać, żyje w świecie powieści kryminalnych i swojej wizji samego siebie jako jednego z tych wielkich detektywów.\nW tle tego wszystkiego pojawia się wątek korupcji na szczytach władzy, konszachtów mafii-wojska-policji-rządu-biznesu, personalnych rozgrywek o wysokie stanowiska etc., pojawia się wojna, nieustannie obecna od 25 lat1, i są to wątki poznawczo ciekawe dla osoby nieznającej angolańskich realiów, ale też niezbyt fascynujące.\nI dopiero to, co pojawia się jeszcze bardziej w tle jest chyba główną treścią tej książki i tym, co wyłapuje się najprzyjemniej. A są to drobiazgi pokazujące, jak społeczeństwo, które wyzwoliło się 25 lat wcześniej z jarzmów kolonializmu, które narzuciło sobie samo formę nowoczesnego społeczeństwa demokratycznego na wzór europejski, i które próbowało tę formę utrzymać pomimo wojny domowej, które próbowało w zgodzie z nią zbudować struktury władzy, gospodarkę, hierarchię społeczną, jest jednak z gruntu odmienne od tych europejskich społeczeństw, na których chce się wzorować.\nJak na każdym kroku spotykamy myślenie magiczne, rozumowanie za pomocą symboli i stereotypów (obrazów rzeczy zamiast rzeczy samych), przywiązanie do struktur rodzinnych/klanowych większe niż do - umownie - wybieralnych, na których zwykle oparte są urzędy, rządy, wojsko, korporacje etc. w Europie, mitologizowanie władzy etc. etc.\nCały ten proces myślowy Bundy przytoczony powyżej jest tego świetnym przykładem: magiczna kreacja, ignorowanie rzeczywistości. Kto sięgnie po książkę i znajdzie fragment o ochronnym zabiegu u lokalnego szamana/uzdrowiciela (nie pamiętam określenia), ten jeszcze zgrabniej zobaczy o co chodzi.\nNałożona na to historia detektywa-nieudacznika jest o tyle dobra, że bawi, a nie przeszkadza w wyłapaniu tych przemycanych dyskretnie diagnoz społecznych. Kudosy, za taką konstrukcję: napisać średnią książkę, która będzie dobra właśnie dzięki temu, że będzie średnia, to jest całkiem niezły level umiejętności operowania piórem.\nA siostra uprzedzała, że nie jest to najlepsza książka Pepeteli, niestety chwilowo jedyna przetłumaczona na Polski. Czekam na kolejne.\n Książka jest z 2001 roku, u nas wydana dopiero w 2010. Uznaję, że diagnozy społeczne są aktualne na rok 2001.\nAutor: donwito.net o 01:24 Brak komentarzy:\nZanussi, Krzysztof: Barwy ochronne\nStefan mi polecił film i powiedział mniej więcej, tak, że najlepsze w nim jest to, że tak naprawdę nie możesz oglądając powiedzieć, który z nich [Kruszyński czy Szelestowski] ma rację - obaj ją mają tak samo.\nI ja się w zasadzie zgadzam, przez prawie cały czas, aż do zakończenia. Bo w zakończeniu, kiedy Szelestowski udaje śmierć po to, aby zmusić Kruszyńskiego do okazania emocji, do pokazania słabości, ja myślę, że to już nie są barwy ochronne, to jest już identyfikacja. On się już z tym skurwysynem, którym jest na codzień, utożsamił, już nim żyje także poza uczelnią.\nBo na uczelni, to faktycznie - to jest strategia. Może lepsza, może gorsza, może tylko taka strategia pozwala(ła) człowiekowi nauki spokojnie uprawiać tę naukę. Ale poza nią - no nie, tu jednak jakaś moralność powinna obowiązywać.\nNieładnie, docencie Szelestowski, nieładnie.\nTak sobie myślałem, aż do teraz, bo teraz chciałem wkleić tradycyjnie link do filmweba i przeczytałem przy okazji, że jest to klasyk kina moralnego niepokoju i przenikliwa analiza konformizmu polskiej inteligencji.\nAha. No dobrze, to ja w zasadzie powinienem chyba dać podtytuł "czyli jak nieznajomość historii polskiej kinematografii zmieniła mi odbiór filmu", przeprosić i iść do domu, bo jak rozumiem czarny i biały były w tym filmie oznaczone i rozdzielone wprost.\nAle mogę też iść w zaparte i powiedzieć, że granice niemoralnego konformizmu się przez ostatnie trzydzieści lat chyba nieco przesunęły i film się zestarzał niezgodnie z zamysłem twórcy. Taki będę niepokorny, a co.\nAutor: donwito.net o 11:55 Brak komentarzy:\nJarmusch, Jim: Noc na ziemi\nKarolina całkiem trzeźwo zauważyła, że jestem filmowym ignorantem i postanowiła to naprawić. Po pierwszym podejściu nie mam nic przeciwko - Noc na ziemi to jeden z fajniejszych filmów, jakie udało mi się ostatnio zobaczyć.\nPodobają mi się miasta nocą. Sam jeżdżę czasami, jak się wkurwię na świat, po Warszawie w nocy. Puste ulice. Oświetlenie, które pokazuje tylko fragment. Ukryci ludzie. Wymarłe ulice.\nNie rozumiałem za to nigdy gadatliwych taksówkarzy. Nie miałem nigdy ochoty na piętnastominutową przyjaźń bez zobowiązań, na kwadrans szczerości, z gościem, który jest dla mnie tylko rękami na kierownicy i oczami w lusterku. I teraz też nie mam na to ochoty, ale trochę przyjaźniej patrzę na zjawisko - metafora konfesjonału okazała się tu całkiem trafna.\nAle zanim dotarłem do metafory konfesjonału były trzy inne historie, wszystkie takie same, bez początku, bez końca, zlepione z fragmentów. Przy pierwszej mnie to denerwowało, chciałem wiedzieć co dalej, ale przy kolejnej już nie. Milion historii przelatuje koło mnie codziennie, o milionie ludzi nie wiem ani co było wcześniej ani co będzie dalej, dlaczego miałbym wiedzieć coś akurat o tych historiach? I kiedy już się z tym pogodziłem, to zrobiło się pięknie.\nKażdej nocy, w każdym momencie, gdzieś koło mnie rozgrywają się dramaty ale i komedie1, a ja nic o nich nie wiem, może tylko czasami dojdzie do mnie jakiś ułamek opowieści. I kiedy mnie przytrafi się jakiś dramat, też nikt się o tym nie dowie. To fascynująca perspektywa, jakbym uniósł się na kilometry do góry i mógł popatrzeć na siebie w otoczeniu, jak na jednego z wielu. Bardzo, bardzo lubię sobie czasami taką perspektywę przypomnieć.\nA na zasadzie skojarzenia słownego pójdę zaraz do biblioteki po Zawsze fragment Różewicza. Ciekawe, czy pasuje, czy to skojarzenie kompletnie chybione?\n Czasem komedie kompletnie rozbrajające. Jak dynia, owca i bratowa na przykład:\nhttp://www.youtube.com/watch?v=dCKxro6s7e8 i http://www.youtube.com/watch?v=0D3fVRPwLCA&feature=related\nAutor: donwito.net o 11:38 Brak komentarzy:\nNie pamiętam innych książek Vargi, a na pewno czytałem przynajmniej Tequilę. Ale nie pamiętam. Nie mogę się ustosunkować do zachwytów na okładce, a zachwycają się m.in. Dariusz Nowacki czy Muniek, że to bardzo dojrzała proza. Może i dojrzała. Dla mnie niestety w sporej części niezrozumiała. W drugiej części, dokładniej.\nBo dopóki z perspektywy +80 lat opisywana jest nasza codzienność, to czyta mi się pysznie - znakomita perspektywa na diagnozę wielu chorób teraźniejszości, trochę nostalgii, trochę sentymentu, sporo zazdrości, wiele zdziwienia. Z punktu widzenia późnego wnuka nasza - miejscami chora - codzienność ukazuje znacznie zgrabniej swoje ironiczne, absurdalne oblicze.\nByło gorące lato roku 2005 i Polska znów nie zakwalifikowała się do jednych mistrzostw, a w tych, do których się zakwalifikowała, dała dupy w podłym stylu.\nNie wiemy, co się stało, mówili bohaterowie straconych złudzeń, byliśmy przekonani, że wygramy, przeciwnik całkowicie nas zaskoczył swoją chęcią zwycięstwa, choć wszystko wskazywało na to, że Bóg nam sprzyja i słuszność jest po naszej stronie. Przez ostatnie miesiące niezwykle ciężko pracowaliśmy nad naszą wyższością moralną, wiele energii włożyliśmy w przewagę etyczną, często powtarzaliśmy najwznioślejsze pieśni; jesteśmy bardzo rozczarowani i zawiedzeni, mówił polski trener w publicznym oświadczeniu dla mediów; nasze serca przepełnia smutek, ale także sportowa złość, ponieważ przegraliśmy niesprawiedliwie. Nie ulega wątpliwości, że cały czas byliśmy i nadal jesteśmy lepsi, w przyszłości chcemy zaś być jeszcze lepsi. Nasze racje moralne były bardzo dobrze przygotowane, konsultowaliśmy się z historykami i teologami, okazało się jednak, że w dzisiejszych czasach każdy ma swoje racje moralne i inni mają lepsze, nowsze, świeższe. Nie ma już dziś drużyn ze słabymi racjami moralnymi, nawet te zespoły, które jeszcze niedawno były słabeuszami, poczyniły ogromne postępy w relatywizacji i dziś zarówno indywidualne wyszkolenie, jak i zbiorowe działanie wychodzą im bardzo dobrze, co nas też głęboko zasmuca. Musimy teraz przemyśleć to bolesne niepowodzenie i wyciągnąć z niego wnioski. Najbliższe kilka lat planujemy poświęcić na budowę drużyny, która będzie potrafiła nawiązać walkę jak równy z równym z najsilniejszymi przeciwnikami. Pozostaniemy przy sprawdzonym stylu gry, ale oczywiście wzmocnimy i poprawimy nasze najbardziej udane zagrywki, zmyłki i kiwki. Świetnie też nam wychodziła gra w dziada, nasza koncepcja podawania sobie piłki w poprzek boiska - jak to mówią - nie miała sobie równych. Proszę mi pokazać drugi zespól z tak wysokim procentem podań w poprzek boiska. Poza tym najładniej ze wszystkich drużyn śpiewaliśmy Jeszcze Polska nie zginęła. To świadczy o bardzo wysokim morale drużyny.\nW tej części sporo jest też Warszawy, i to jest Warszawa opisywana z szorstką miłością - jest brudna, jest chaotyczna, jest rozpierdolona na wielu płaszczyznach, ale jest też jedyna w swoim rodzaju, jest miłością życia, może nie wymarzoną, ale jak się okazuje, jedyną możliwą.\nCzasami chodził na filmy kung fu do kina Moskwa, bo było najbliżej jego domu na Mokotowie, a nie miał odpowiedniego nastroju na wielogodzinny marszospacer przez całe miasto. Wtedy kupował bilety na dwa lub trzy seanse z rzędu, a jeśli miał już naprawdę dosyć Klasztoru Shaolin i Wejścia smoka, jechał brudnym ikarusem na drugą stronę Wisły, do kina Sawa, które było parę kroków od mojego mieszkania, lecz kina Sawa nie ma od osiemdziesięciu lat i nie ma już nawet domów, które postawiono na jego miejscu. Warszawa mojego dziadka przestała istnieć, bo to miasto ma to do siebie, że co jakiś czas rozpieprza się dokumentnie i nic po nim nie zostaje prócz sentymentalnych wspomnień o ludziach i miejscach, ale ludzie poumierali, a miejsca zmieniły się nie do poznania.\nNo i wreszcie, w tej części jest też główny bohater z krwi i kości, na którego przykro czasem patrzeć, ale to dlatego, że patrząc na niego w wielu miejscach patrzy się na siebie - przeciętnego człowieka z tego miejsca i z tego czasu.\nNie przyszedłem się z tobą kochać, przyszedłem się kłócić, powiedział mój dziadek, który wcale nie chciał ruchać się z Amelią, bo jeśli to zrobią, to na co jeszcze będzie czekał w życiu, prócz śmierci?\nMożesz nie wracać w ogóle, życzę powodzenia na nowej drodze życia, napisała mu następnego dnia po ucieczce Anna, w typowym dla siebie żmijowym tonie, tak bardzo denerwującym dziadka. Anna miała skłonność do emfazy, o czym dziadek raczył jej często i uprzejmie przypominać. Wiesz, poszedłbym do kina, mówił któregoś wieczoru dziadek. A babcia na to: Tak? Proszę bardzo, idź, idź sobie śmiało. I nie przejmuj się mną wcale, najlepiej idź z jakąś swoją koleżanką, przecież tyle ich masz, na pewno będziecie się świetnie bawić, krzyżyk wam na drogę. W ogóle nie ma sprawy, idź, przecież musisz się zabawić, oderwać od rzeczywistości. Babcia tak bardzo namawiała go na to kino, że dziadek zostawał w końcu w domu, bo odechciewało mu się zupełnie sztuki filmowej.\nAle kiedy w książce wybucha wojna, ja przestaję rozumieć. Kto, z kim, przeciwko komu, jak, dlaczego, i czemu potem wszystko jest jedną wielką papką, tego nie wiem. Czy to miał być tylko ponury pastisz naszych narodowych męczeńskich ciągot? Jeśli tak, to trochę wydumany i przekombinowany. Czy może to o coś w ogóle innego chodziło? Ale kompletnie nie rozumiem o co. I bohater mi gdzieś ginie. Bo wnuk nie ma w sobie nic z dziadka, ani kręgosłupa, ani wyobraźni, ani pomysłu na siebie ani pomysłu na świat. Nawet mówić o sobie nie umie tak, jak umiał dziadek. Może zaprezentowaniu tej smutnej prognozy służy część druga? Ale znowu, jeśli tak, to wydumane to i przekombinowane.\nDo połowy mi się podoba ta książka.\nAutor: donwito.net o 10:29 Brak komentarzy:\nWenders, Wim: Paris, Texas\nZnakomicie zrobiony film. Rewelka krajobrazy. Świetny główny bohater. Perfekcyjnie dopracowana muzyka, w pierwszej części podtrzymująca wrażenie rozciągania, rozwlekania czasu, w drugiej akcentująca emocje. Dialogi, czy raczej monologi z pierwszej części niesamowicie wkręcające w nastrój tajemnicy. Kilka ironicznych momentów, jak chociażby dwukrotne kompletnie nie-w-czas zasypianie podobno niesypiającego nigdy bohatera. No generalnie pyszności.\nI to wszystko po co? Po nic. Po to, żeby pokazać kompletnego znaczeniowego pustaka: trudne uczucia, ucieczki, wyrzeczenia, och, ach. Dupa. To już więcej sensu z Lisbon story wyciągnąłem, a przecież też narzekałem.\nAutor: donwito.net o 21:18 Brak komentarzy:\nKubrick, Stanley: Barry Lyndon\n... czyli jak słodko przepieprzyć przed ekranem trzy godziny z życia1.\nEpicki rozmach Thackeraya Kubrick postanowił przenieść na ekran za pomocą przepięknych pejzaży oraz niemiłosiernych dłużyzn. W trakcie których można sobie podziwiać pejzaże. Jak dla mnie OK. Znajdowałem w życiu gorsze sposoby na spędzenie 3 godzin.\nNie czytałem tylko oryginału i jedna rzecz mnie nurtuje - jeśli kto czytał, to może mi powie - czy główny bohater w książce też był takim wkurwiająco flegmatycznym typem, któremu wypowiedzenie kwestii trzysekundowej zajmowało sekund dziewięć - wliczając sześć sekund na inicjalną pauzę? Naprawdę, dłużyzny kiedy nic się nie dzieje są mniej irytujące niż te, kiedy on się zbiera do mówienia.\n Nie można być aż takim liczykrupą. To piękna rozkosz przepierdolić kawał życia. Tę jedną, jedyną rzecz, którą się dostało. Na to trzeba mieć gest. Nie można być ściubolem, co to liczy każdą godzinę, że to trzeba tak, a to trzeba tak. Życie to w końcu strata jest. (A. Stasiuk w wywiadzie dla DF:http://wyborcza.pl/1,75480,8720972,Mam_romanse_z_geografia.htm)\nAutor: donwito.net o 23:47 Brak komentarzy:\nAndruchowycz, Jurij: Dwanaście kręgów\nWłaśnie wtedy zauważył, że rozpaczliwie żałuje tego swojego (Wiesz, wszystko we mnie zamiera, gdy pomyślę, że tego wieczora mogłem tam nie dotrzeć) szaleństwa. Dość było, myślał, jeszcze przez pół godziny siedzieć na tyłku, Bomczyk właśnie trzeci raz brał po pięćdziesiątce, dość było się nie śpieszyć, sama mówiła, że tylko na pięć minut, że tylko do znajomych, dość było się minąć, niechby komuś innemu tak się poszczęściło, a ja dziś byłbym sobą, a nie kimś, żyłbym własnym życiem, zaliczałbym baby na prawo i lewo, podrywał młode kózki, takie jak ta, wiosny przynosiłyby drżenie, jak dwadzieścia lat temu, i nie stawałbym się potencjalnym patentowanym impotentem. To ostatnie wyrażenie, nawet jeśli nie nadzwyczaj wyszukane, brało się z jego upodobania do wszelkich ozdobników fonetycznych. Bo nawet sam na sam z własnymi potokami i monologami Artur Pepa nie przestawał być zawodowym literatem.\nBrzmi znajomo. Poza tym byciem zawodowym literatem. Brzmi nie tylko znajomo, brzmi ładnie i znajomo. Brzmi jak sympatyczna opowieść dobrego kumpla - tak się to czyta, jakby mi ktoś, kogo znam i lubię, i kto umie dobrze opowiadać, i kogo lubię słuchać, opowiadał o życiu. I, niestety, mniej-więcej tyleż samo jest w tym wartości. Piękna to jest historia, ale trochę o wszystkim i o niczym. O zagubieniu i odnalezieniu miłości. O niefortunnej fascynacji krajem skazanym chyba na pogrążenie w mętności, niejasności i lokalności (w takim sensie, że kto się tam nie urodził, nigdy do końca nie zrozumie). O tym kraju trochę. O młodości.\nNajbardziej chyba o zagubieniu i odnalezieniu, w szerokim rozumieniu - tak jak szerokie są zwykle horyzonty przyjacielskiej, lekko podpitej pogawędki.\nMożna po lekturze pomyśleć sobie, że momenty zagubienia i odnalezienia są życiowo przełomowe, można sobie chwilę porozmyślać o tym, co jest naprawdę ważne, o wiośnie, o przygodzie, o podróży, o przyjaźni, o miłości, o wolności.\nAle, tak jak po wieczornej, przyjacielskiej, lekko podpitej pogawędce, zwykle rano nie zostaje w pamięci żaden konkret, może kilka wiekopomnych cytatów, tak z tą książką jest podobnie. To jeszcze jeden na koniec:\nDopiero w trzydziestym siódmym roku życia Artur Pepa poczuł, że ma serce. Wszystko zaczęło się od przebudzeń w środku nocy, kiedy niespodziewanie lądował sam na sam z gęstą, czarną pustką, na wpół zanurzony w poszarpanych resztkach snów. Druga połowa była w pełni świadoma swego zaczepienia w tu-i-teraz, ale to nie przynosiło ulgi. Sam dla siebie postanowił przyjąć, że to przez alkohol. I rzeczywiście, przeklęta tachykardia natychmiast dawała się we znaki po szczególnie intensywnych balach i jam-sessions ze stawaniem na głowie i przemieszczaniem otchłani. Dość było porządnie wystartować po południu (dwa razy po sto, sok pomidorowy, cokolwiek), osiągnąć pełną prędkość wieczorem (moonlight and vodka, take me away) i wreszcie ostatecznie utknąć na pierwszej lepszej imprezie aż do świtu, z rozpędu dopijając resztki ze wszystkich butelek i rozgrzebując wszystkie paczki papierosów (kto leci do nocnego, ja?) - tak, dość było kolejny raz przejść przez te wszystkie nocne etapy, a następnego dnia z pewnością i nieodmiennie to powracało. Ktoś widział, jak pewnego razu Pepa zemdlał w kawiarni, jak papieros wpadł do filiżanki kawy, jak stołek - metalowa nóżka na śliskiej podłodze - ze zgrzytem odjechał w bok. On sam tego nie widział, zapadł się na kilka minut w samotność i izolację, na dno jednolitego, mętnego migotania i monotonnego dzwonienia (czyżby tam miało być tak samo, myślał potem, tylko mętne migotanie i monotonne dzwonienie?). Tak, wtedy to stało się jasne, jak pot, który go oblał, gdy tylko trochę mu przeszło.\nSzczerze mówiąc, wypadek w kawiarni nie był pierwszy. Doszło już do tego, że Artur Pepa zaczynał przywykać i nawet lubić te stany - z tym samym oddaniem, z jakim rzucał się naprzeciw oszałamiającemu splotowi emocji przy przejściach ze stanu trzeźwości do upojenia. Coś jednak było w tym nagłym szaleństwie rozrywającego się serca, w jego drżącym podskakiwaniu gdzieś do gardła, w tej żelaznej dłoni, która nie bez zręczności łowcy ptaków lubiła go ścisnąć i nie puszczać. "Dobrze, że stało się właśnie tak - czasem przekonywał sam siebie. - Teraz przynajmniej wiem, co mi przypadło. Nagłe zatrzymanie akcji serca to w sumie nie najgorszy wariant, mogło być coś znacznie bardziej powolnego i wyniszczającego". Po czym przeglądał w pamięci niektóre inne warianty: rozrastanie się w ciele jakichś amebokształtnych, nieforemnych tworów, metamorfozy braku odporności, przerażający i poniżający zanik mięśni czy nieubłagane opadanie w wegetacyjną przepaść Alzheimera - nie, zdecydowanie wylosował tę lepszą możliwość. Choć niekiedy, odczuwając pośród nocy, gdzieś między drugą i czwartą, nieubłagany powrót arytmii, mimo wszystko się bał. Bał się, że jego serce któregoś razu nie wytrzyma i pęknie - i nie dlatego, że mogłoby nie wytrzymać i pęknąć, ale ze strachu, że może nie wytrzymać i pęknąć. Innymi słowy, bał się bać.\nAha - nota na okładce mówi, że książka prezentuje "charakterystyczną dla Andruchowycza karnawałową logikę". No... nie do końca. Trochę, ale w wersji bardzo soft. Czytałem wcześniej Perwersję i nic o niej nie napisałem, bo nic nie zrozumiałem. Znaczy się, zrozumiałem na poziomie wyrazu i zdania, ale już na poziomie akapitu mi się to łączyło średnio, a na poziomie rozdziału w ogóle. A między rozdziałami kompletna sieczka. Oczywiście szacun za taką żonglerkę narracjami i stylami, ale jak dla mnie Perwersja to była zbytnia perwersja, to której zrozumienia potrzebowałbym tłumacza z polskiego na bardziej polski. A tu nie potrzebowałem.\nAutor: donwito.net o 23:16 Brak komentarzy:\nPolański, Roman: Nóż w wodzie\nHistoria marynarza skaczącego na potłuczone butelki poucza nas o tym, że czasami warto obdarzyć refleksją swój image. Bo może się okazać, że wykreowana przez nas figura dawno już nas przerosła, nie umiemy sprostać jej wymaganiom, co gorsza, jest za późno na jej modyfikację. Ktoś powiedział "sprawdzam" - i jedyne co pozostaje to grać do końca albo stracić twarz.\nA reszta filmu bardzo elegancko tej historii akompaniuje.\nZ innej natomiast strony, to warto oglądając zwrócić uwagę na Krystynę. Na to, jak wygląda na wodzie a jak na lądzie. O fizyczny wygląd chodzi, ale też o zachowanie. Całą tę skoncentrowaną na dwóch męskich bohaterach historię możnaby skrócić moim zdaniem do anegdoty o marynarzu, ale Krystyna, o - Krystyna, to jest prawdziwa refleksja nad wolnością osobistą!\nBuhaha. Buhahahhaha. A potem jeszcze raz hue hue hue.\nPrześmieszny film. Poczytałem sobie potem trochę internetu ale w końcu nie wiem, czy ten cały Thierry Guetta to jest wymysł Banksy'ego czy nie, czy to jest jego świadoma (współ)kreacja czy nie. Ale tak czy nie, sytuacja jest przezabawna. I sama postać też, zwłaszcza jej niesamowite wysiłki językowe - te próby plastycznych opisów zasługują na upamiętnienie:\nBanksy, he was like... he was all like... he was like... he was like... like... I liked him very much.\nNo. I ironiczne podsumowania Banksy'ego, Fairey'a i Invadera - 10 punktów z plusem. A sam tytuł to punkt dodatkowy :)\nTylko nie do końca wiem, czy nie jest ten film nieco zbyt hermetyczny. Ja ze streetartem mam wspólnego tyle, że coś słyszałem, coś widziałem, mam kolegę, który się taką aktywnością para. I mi ten film w żaden sposób nie przybliżył całej idei, społeczności, whatever. Owszem, pokazał mi wiele rzeczy, których nie znałem, ale samego konceptu jakoś mi nie naświetlił lepiej, co wiedziałem to wiem, co myślałem to myślę. Jeśli jednym z zamierzeń reżyserskich było zbliżenie ludzi, którym ten świat jest całkiem obcy, do postrzegania streetartu jako formy sztuki, czy - nie używając wielkich słów - choćby formy pozytywnej i niegroźnej aktywności, to obawiam się, że mogło się nie udać. Ale jeśli takiego zamierzenia nie było, to film perfekcja.\nA jako PS refleksja, że to jeden z tych filmów, dla których lekko archaiczne kino Muranów zostało wprost stworzone.\nMałyszek, Tomasz: Kraina Pozytywek\nWszystkie zegary pokrywała jasna emalia, a w ich kopertach ukryto mechanizmy pozytywek. Na tarczach widać było fregaty z czarnymi żaglami, kobiety podające dłonie aniołom, wysokie wieże przebijające księżyc. Zegary odmierzały beznamiętnie czas choroby, a gdy włączały się melodie pozytywek, były to hymny na cześć ich pani, która latami ginęła z bólu, bo nikt nie potrafił jej pomów. Na meblach stały figurki wyrzeźbione w koralu. Ich podstawy zdobiły inskrypcje naśladujące wiersze Petrarki. Nie chwaliły jednak miłości do Laury, lecz opisywały jej koniec.\nCo to niby jest ta kraina pozytywek? Pytanie wydaje się kluczowe, bo sama okładka informuje, że Nie jest to nowa historia Kaina i Abla, ale raczej opowieść o zagubionych braciach, z których tylko jeden odnalazł krainę pozytywek. Ale tak sobie myślę, że aż tak kluczowe nie jest. Coś z czasem, trwaniem na pewno. Kiedy się zestawi ostatnie zdania książki z akapitem zacytowanym powyżej, coś z tym, co z nas zostaje, co będzie mówić o nas kiedy nas już nie będzie. Może nawet nie tyle o nas ile o tym, o czym my sami mówiliśmy swoim życiem. Coś z ciągłością idei może, i chyba ze spokojem, jaki ze świadomości tej ciągłości może wynikać.\nPrzy czym nie należy mylić ciągłości idei z tradycją, bo ten tekst jest cały pochwałą nowoczesności - owszem, tutaj nowoczesności w wydaniu z przełomu XIX i XX wieku, ale wciąż nowoczesności. Ci, którzy tej nowoczesności nie potrafią zrozumieć, nie potrafią się jej oddać, ci mentalnie nieprzystający, wariują lub umierają za życia, stają się zjawami rodem z romantycznych ballad.\nSłodkie przesłanie w dzisiejszym świecie fejsbuka (książka pochodzi z 2001 roku, więc może trafniejsze byłoby "w dzisiejszym świecie Internetu", hue hue hue, ale wersja z fejsbukiem brzmi bardziej przerażająco). I to przesłanie wydaje mi się istotniejsze od pytania o "krainę pozytywek".\nMoże trafiłem z interpretacją, może nie, jak kto ma lepszy pomysł to poproszę, a tymczasem jeszcze się na chwilę zachwycę nad konstrukcją: cztery równoległe wątki, w tym dwa zagnieżdżone ;) - i to jak ładnie połączone! W miarę coraz większego przenikania się historii, coraz mniej wyraźne stają się podziały formalne: od wyraźnie rozdzielonych rozdziałów w części pierwszej do przeskoków ze zdania na zdanie w części drugiej, aż do momentu, kiedy pozostaje tylko jedna historia. Zgrabnie.\nA żeby nie było wątpliwości, że choć po części jest to powieść przygodowa, to na zakończenie zachowam sobie elegancki żołnierski cytacik:\n- Nie ma nic gorszego od kobiet, które przesadnie się pacykują - wtrącił się Scholz. - To dopiero są aktorki. Noszą na sobie kilka worów złomu, spryskują się świństwami, że aż dech zapiera i nawet nie można się do nich zbliżyć. Prawda jest taka, że ja lubię, jak baba pachnie naturalnie. I powinna być gruba. Przynajmniej jak wybuchnie wojna, nie trzeba jej karmić. A to ważne dla żołnierza. Poza tym może dużo udźwignąć, jeśli trzeba się ewakuować. Nie ma nic gorszego od aktorki i nic lepszego od kucharki.\nAutor: donwito.net o 21:25 Brak komentarzy:\nFincher, David: The Social Network\nW zasadzie wszystko co było do powiedzenia, powiedział już Wojtek Orliński w GW. Mój komentarz jest jedynie taki, że ani mnie to ziębi ani grzeje. Narzędzie, jakie stworzył Zuckerberg (z kolegami?), mnie interesuje. Sam Zuckerberg - niekoniecznie. A akurat o narzędziu w tym filmie jest stosunkowo mało, opowieść skupia się na twórcy, na jego charakterze, na jego działaniach, daje pożywkę pod rozważania o jego moralności (braku?). Jak ktoś lubi, to ma nad czym myśleć.\nJak ktoś nie lubi, to może popatrzeć sobie chociaż na dobrą grę Jessego Eisenberga, któremu udało się zbudować naprawdę znakomitego nerda. Nerda właśnie, a nie geeka - znajomi moi toczyli ostatnio spór o różnicę znaczeniową i myślę, że porównanie Zuckerberga z Leonardem z The Big Bang Theory dobrze pokazuje różnicę. Ta kreacja plus parę momentów do śmiechu (a humoru w filmie nie brakuje) naprawdę wystarczą, żeby zniwelować posmak lekkiej tandety, którą trącą te wszystkie rozważania o prawdziwej przyjaźni, która kończy się nieodwołalnie gdy w grę wchodzą miliony dolarów.\nSzczęśliwie to nie wszystko jest jeszcze jedna bonusowa ciekawostka, dla której warto ten film obejrzeć - postać Seana Parkera, współzałożyciela Napstera.\nJakiż (według filmu) status celebryty ma ten człowiek! Choć z finansami krucho, choć przedsięwzięcie nie wypaliło, jakim gwiazdorem, autorytetem, bożyszczem jest dla ówczesnej młodzieży nawet 4 lata po zamknięciu (no, ok, zalegalizowaniu) serwisu. Ilu przeciętnych licealistów czy studentów u nas, w Polandii, rozpoznałoby nazwisko któregoś z twórców gadu-gadu czy naszej-klasy?\nA poza tym, to w końcu mi się rozjaśniło nieco w kwestii funkcjonowania społeczności studenckich w amerykańskich szkołach wyższych; oglądałem już milion głupich i głupszych filmów osadzonych w tamtych realiach, ale jakoś nigdy ta cała idea houses i fraternities nie trafiła do mnie tak jasno. A, no i potwierdziło mi się funkcjonowanie słowa zfejsbukować. Można zfejsbukować kogoś. Językowo jest to tak ekscytujące, że chyba zaraz pójdę i kogoś zfejsbukuję.\nAutor: donwito.net o 17:58 Brak komentarzy:\nTrzy filmy, które mnie niezbyt obeszły\n... i o których nie mam wiele do powiedzenia; chcę wszakże pamiętać, że je już raz widziałem i nie miałem wiele do powiedzenia.\n1. Curtis, Richard: Love actually - super, słodziak, wzruszyłem się i rozpłakałem, a jak dorosnę to chcę być jak Hugh Grant. Moment równoległych monologów angielsko-portugalskich jest godny zapamiętania, a poza tym to już niewiele. Ale z kategorii romantycznych komedii to naprawdę najlepsze co kiedykolwiek widziałem.\n2. Wenders, Wim: Lisbon story - jezu, co za nuda. Część miejsc poznałem części nie, ale generalnie chyba się niesamowicie na plus zmieniła Lizbona w ostatnich 15 latach? Ale poza zaciekawieniem widokami, to kaszana, tylko muzyka fajna. Choć może skoro to film, w którym (jak doczytałem) chodziło reżyserowi głównie o muzykę i dźwięk, to moje podsumowanie jest całkiem pochlebne?\n3. Polański, Roman: Ghost Writer - bardzo fajna sensacja z bardzo ironicznym zakończeniem, sam smak. Ale na dłuższą metę nic, co by zapadało w pamięć. Można sobie podczas oglądania odnotować: o, trafna uwaga o funkcjonowaniu dzisiejszych mediów czy o, trafne podsumowanie świata polityki, ale trafne nie znaczy świeże czy odkrywcze.\nAutor: donwito.net o 20:24 2 komentarze:\nZajdel, Janusz A.: Cylinder Van Troffa\nA mi się nie podobało. To znaczy podobało mi się nawet, ale jakoś tak bez rewelacji - sztywne językowo, bez ekscytacji jeśli chodzi o warstwę fabularną, i w zasadzie tylko sobie zapamiętam niesformułowane chyba (OIDP) wprost, ale wynikające z tekstu pytanie o granice ciekawości naukowej. Czy mając możliwość przekonania się na własne oczy o losach świata za sto, tysiąc, milion lat, w zamian za porzucenie mojego życia tu i teraz - skorzystałbym, czy nie? Lubię moje życie teraz. Ale prawdziwy naukowiec pewnie by skorzystał.\nBo drugie pytanie, pytanie postawione w tekście wprost, o granice ingerencji naukowej w rozwój gatunku ludzkiego, wcale mnie nie zainteresowało. Wcale a wcale, e-e.\nAutor: donwito.net o 18:05 Brak komentarzy:\nDukaj, Jacek: Inne Pieśni\nBerbelek zapalił tytońca. Oparty o framugę okna, strzepywał popiół na zewnątrz, na ośnieżony dach.\n- Strategos wie - rzekł powoli - iż najlepsze plany to te, które nie wymagają od wykorzystywanych w nich ludzi postępowania wbrew ich naturze, lecz właśnie w zgodzie z nią; tym bardziej wie to kratistos. Najtrudniej przejrzeć oszustwo zbudowane z tysiąca drobnych prawd, gdzie fałsz istnieje wyłącznie w sposobie ich złożenia, w umyśle strategosa. Zawsze lepiej użyć do osiągnięcia danego celu przedmiot po to właśnie istniejący, aniżeli inny, wbrew jego przeznaczeniu. Nóż, by przeciąć, powróć, by związać, Babuczkina, by zdradził.\nJestem bardziej niż pod wrażeniem, choć zrozumiałem chyba niewiele.\nPrzede wszystkim, z moim kulawym wykształceniem miałem spore kłopoty, żeby w ogóle przez tę książkę przebrnąć. Zanim się przestawiłem z językowych naleciałości łacińskich na ten język zbudowany w oparciu o grekę, sporo mi pewnie umknęło.\nZanim zrozumiałem do końca zasady rządzące tym światem, umknęło mi pewnie drugie tyle. Ach, gdybym w swoim czasie zapoznał się i postarał zapamiętać Arystotelesa, wszystko byłoby o wiele prostsze. Jacek Dukaj nie tylko przeczytał i zrozumiał, ale jeszcze wykonał gigantyczną pracę wyobrażenia sobie i opisania świata rządzonego zupełnie innymi zasadami od znanych nam teraz - podobnego, a jednak odmiennego w każdym fragmencie.\nOgrom tej pracy jest wręcz porażający - kompleksowość, złożoność i kompletność tego wykreowanego świata ścina z nóg. Tylko że... no właśnie. Mam wrażenie, że jeśli mi moja mądrzejsza koleżanka Kasia, która przyznała się, że przeczytała dwa razy, nie powie o co chodziło, to nie będę się mógł pochwalić, że zrozumiałem do końca. Bo w końcu nie wiem co dokładnie zobaczył pan Berbelek, kiedy z ostatnim cięciem krzywego ostrza zrozumiał wyraz twarzy umierającego adynatosa (s. 627) - ulgę? strach? może zrozumienie? A skoro tego nie wiem, to co mam na przykład myśleć, gdy mówi: taka jest moja natura. Chcę tego, śnię o tej bitwie, to mój cel (s. 594) - czy wiedział czego chce? czy był zaskoczony? czy przyjęta forma go przerosła, czy to jemu udało się przerosnąć formę strategosa i stworzyć nową? Tyle pytań, tak mało odpowiedzi.\nTo zachowam sobie tylko dwa fragmenty i zaczekam na okazję do rozmowy z Kasią.\n- O czym myślisz, esthlos?\n- To chyba oznaka nadchodzącej starości, gdy przeszłość zaczyna zwyciężać nad teraźniejszością. - Potrząsnął głową.\nRumia zatrzymała nóż nad łososiem.\n- Ja też pamiętam, tamtego roku zamarzł cały Rein, przed wyjazdem odwiedziłeś nas, esthlos, z córką i synem. Och, przepraszam.\n- Abel, tak.\n- Przepraszam, przepraszam, tak mi przykro.\nMachnął ręką z chustą, otarł nią usta.\n- Nie ma powodu, by było ci przykro. Zawsze zastanawiała mnie ta forma. Co właściwie kryje się za podobnymi wyrazami współczucia? Przecież nie współczucie, do niego zdolni są tylko najbliżsi, z którymi łączy nas podobieństwo Formy. Czy chodzi więc o pocieszenie żałobnika? Może o okazanie szacunku? Ale komu? Zmarłemu? Obcy człowiek przychodzi i mówi, jak mu przykro; podczas gdy wiem, że przykro mu nie jest. I to jeszcze w momentach takiego napięcia uczuć: po śmierci, podczas pogrzebów, całopaleń. Dziwię się, że nie dochodzi do bójek nad grobami. Właściwie - jak o tym pomyśleć - to pewnie akurat by się Ablowi spodobało, jako rodzaj pośmiertnego hołdu. Mhmmm.\n- Po prostu chciałam przeprosić za przywołanie wspomnienia Abla.\n- Dlaczego miałabyś za to przepraszać? Dlaczego miałbym unikać wspomnień o nim? Czy był zbrodniarzem, człowiekiem złym, małym i podłym?\nWszakże kroplą, która przelała czarę, okazał się najazd demokratów. Sekta uaktywniła się w Neurgii tego lata; nie od razu uderzyli do pana Berbeleka. Skoro już jednak powzięli zamiar, nie było ucieczki przed fanatykami. Stanowił dla nich ucieleśnienie ideałów kultu, drogę do spełnienia ich szalonych postulatów. Wszak pierwszym warunkiem demokracji jest pozbycie się kratistosów; zbudowaniu prawdziwych polis stoi na przeszkodzie aristokracja. Lepiej niż Kratistobójca znali cel Kratistobójcy. Dżurdża w imię demokracji! Wyrżnie wszystkich kratistosów, przepędzi królów, odtąd rządzić będzie Lud. Skradali się pod okna kamienicy, rzucali w nie kamykami, słali listy, manifesty, petycje błagalne, skrzynie książek autorstwa starożytnych i nowożytnych filozofów, jeden bełkot. Próbowali czepiać się jego powozu, zaskakiwali go na mieście, wślizgiwali się na przyjęcia, w których brał udział, jeden przecisnął się nawet kominem, pan Berbelek go zastrzelił, gdy wariat zwalił się w palenisko. Szaleńców jednak nie wystarczy konsekwentnie ignorować. Trzy noce temu młoda demokratka podpaliła się pod oknami jego kamienicy, długo wrzeszczała, płonąc, rozbudziła pół dzielnicy. Do jakiego stopnia było to żałosne: już na samym początku sprzeniewierzali się własnym ideałom, uznając nieskończoną wyższość Kratistobójcy. Zaiste, prawdę pisał Platon: nie wszystkie książki stanowią bezpieczną lekturę dla nieuformowanych umysłów.\nAutor: donwito.net o 17:27 Brak komentarzy:\n... czyli jak ze słabego filmu zrobić chujowe przedstawienie.\nAlbowiem wybraliśmy się ze Stefanem do niezwykle modnego (jak się okazało; nie byłem świadom) teatru Polonia na przedstawienie pt. Bagdad Cafe. Generalnie dramat i groza już na wejściu, bo się okazało dość prędko, że to musical, a ja na musicale reaguję wysypką, łapią mnie dreszcze, kicham i swędzi mnie pod kolanem. Lewym. No ale dobra, siedzimy, oglądamy, proste to jak konstrukcja cepa - dwie panie na życiowym zakręcie, w szerokiej perspektywie weltschmerz a w szczególe proza życia, dzieciaki się buntują, knajpa rdzewieje i nie przynosi dochodu, mężowie są złamasami (a raczej byli, bo panie ich właśnie bądź to opuściły bądź wywaliły za drzwi), widoków na życie brak, no bieda. Ale przetykane to wszystko wstawkami mocno artystycznymi, które mają nam ten ogrom biedy unaocznić, jak na przykład poginający przez scenę baletmistrz1 z wstążką (WTF?!, że się tak spytam). Następuje starcie postaw życiowych. Z jednej strony mamy konstruktywny optymizm, chęć zmiany, zamiłowanie do pracy i działania - uosabiane przez pochodzącą z (kto by pomyślał) Niemiec Jasmin. Z drugiej strony nieufność, wrogość wobec innego, rezygnację, rozmiłowanie w stagnacji i przywiązanie do wyobrażenia samej siebie w roli wiecznej ofiary przeciwności losu - reprezentowane przez córę dumnego narodu amerykańskiego, Brendę. Oczywiście ostatecznie koncepcja konstruktywna przeważa i panie zostają przyjaciółkami na całe życie, ale zanim do tego dojdzie mamy jeszcze kilka dygresji oraz przerwę techniczną.\nPrzerwa techniczna następuje po 70 minutach, kiedy po ciągnącym się jak flaki z olejem wstępie wszystko wyraźnie zmierza ku dobremu. Wtedy aktorzy schodzą ze sceny, goście są serdecznie zapraszani do wydania paru złociszy w teatralnym bufecie, a po dwudziestu minutach lecimy dalej z częścią drugą. Część druga trwa 20 minut i mieszczą się w niej:\n- dramatyczny zwrot akcji;\n- rozstanie bohaterek w gniewie;\n- powrót stanu życiowej stagnacji i uświadomienie sobie własnej pomyłki przez Brendę;\n- powrót Jasmin, wielkie pojednanie i potwierdzenie przyjaźni już na całe życie (BFF, duh!).\nI jeszcze kilka smakowitych dygresji. Na przykład jedna taka, która szczególnie zapada w pamięć: chór ośmiu mocno zniewieściałych męskich bohaterów w skomplikowanym układzie taneczno-wokalnym objaśnia istotę męskiej przyjaźni. Dowiedzieliśmy się ze Stefanem, że chodzi o to, aby się w knajpach prać po ryjach ze wszystkimi, którzy nie są naszymi przyjaciółmi, a poza knajpami patrzeć sobie głęboko w oczy bez słów, bo w prawdziwej męskiej przyjaźni słowa nie są potrzebne.\nNo dobra, żeby nie przeciągać - Stefan chciał wyjść po pierwszej "połowie", a ja go namówiłem na pozostanie, za co chciałbym oficjalnie przeprosić. Albowiem druga połowa nie tylko nie uratowała tego kiczowatego widowiska, ale pogrążyła je doszczętnie, obnażając nieudolność konstrukcyjną i koncepcyjną. Amen.\nA z napisaniem tego poczekałem kilka dni, bo chciałem sobie najpierw obejrzeć oryginał, czyli film Percy'ego Adlona Bagdad Cafe z 1987 roku. Kombinowałem bowiem, że może to kupa z muchą to przedstawienie, ale może to nie wina samego przestawienia, tylko materiału, z jakiego to przestawienie zostało zrobione.\nOtóż nie. Oryginalny film jest, owszem, słaby (z perspektywy 23 lat; po prostu słabo się zestarzał, pewnie w 1987 roku był całkiem zgrabny), ale nie aż tak słaby. Przede wszystkim - nie jest musicalem, i to już jest mu policzone na plus. Jest piosenka tytułowa (Calling you, w wersji Jandy spolszczona), ale całej reszty prze-pustych przyśpiewek nie ma. Ludzie rozmawiają ze sobą jak ludzie. Po drugie: zamiast chłopca ze wstążką jest turysta, który rozbija namiot w okolicy i bawi się rzucaniem bumerangu, wciągając w tę rozrywkę kilkoro lokalsów, co ma jakiś sens - baletmistrz natomiast nie miał kompletnie żadnego.\nPo trzecie, Brenda jest po prostu standardowo nieufna wobec innego i nieznanego, ale nie pielęgnuje z uporem swojego nieszczęścia; ostrożnie, ale przyjmuje pozytywną zmianę. Dzięki temu rozwój akcji jest w miarę równomierny. OK, również przez to na końcu następuje jakaś absolutna tandeta typu powrót męża (który tak naprawdę nigdzie nie odjechał, tylko stał na pobliskim wzgórzu i obserwował przemianę żony przez lornetkę - WTFFFFF?!), ale mimo wszystko, daje się to łyknąć bez nadmiaru niesmaku.\nGeneralnie w filmie widać jakiś plan, miała być komedia, z perspektywy roku 2011 wyszła umiarkowanie zabawna, ale z perspektywy 1987 pewnie była urocza. W przedstawieniu nie widać nic, a próba ratowania efektu humorystycznego dodaniem jąkającego się policjanta jest nic więcej niż żenująca.\n Tancerka baletowa to baletnica; tancerz baletowy to baletmistrz. Jak nieskromnie!\nAutor: donwito.net o 15:54 Brak komentarzy:


Czerwiec – 2021 – malownicze bieszczady pl\nZakup wymarzonego mieszkania nie tylko cieszy ale również przytłacza. Własne cztery kąty to nie tylko ściany i podłoga ale całe wyposażenie i wystrój. To właśnie z remontem mamy największy problem. Problemy w większości wypadków zaczynają się już na samym początku,…\nPrzez admin\t8 czerwca 2021\nOczekiwanie na dziecko w wielu familiach jest czasem wyjątkowym. Oczekiwanie na nowego człowieka miesza radość z lękiem. Multum osób pragnie posiadać pamiątkę z tych szczególnych dni. Śliczne fotografie przeprowadzone przez specjalistę przez wiele lat będą przytaczać wspominania tych charakterystycznych chwil…\nPrzez admin\t6 czerwca 2021\nOczekiwanie na malucha w wielu rodzinach jest czasem fantastycznym. Oczekiwanie na nowego człowieka miesza radość z strachem. Sporo osób chce mieć pamiątkę z tych ekscentrycznych dni. Śliczne fotografie przeprowadzone przez profesjonalistę przez wiele lat będą przywoływać wspominania tych charakterystycznych chwil…\nPrzez admin\t5 czerwca 2021\nMalce nadzwyczaj szybko rosną oraz zmieniają się w związku z tym co chwila więcej osób decyduje się na umocnienie tych przepięknych chwil u fotografia i poszukuje w tym celu odpowiedniego pretendenta. Ostatnimi czasy bardzo modna i kultowa staje się fotografia…\nDzieciaczki niesłychanie migiem dojrzewają oraz adaptują się w związku z tym coraz więcej osób decyduje się na umocnienie tych przepięknych chwil u fotografia i poszukuje w tym celu odpowiedniego pretendenta. Ostatnimi czasy niezmiernie atrakcyjna i popularna staje się fotografia noworodkowa.…\nDzieciaczki bardzo w mgnieniu oka dojrzewają oraz adaptują się w związku z tym coraz więcej osób postanawia na umocnienie tych przepięknych chwil u fotografia i szuka w tym celu odpowiedniego pretendenta. Ostatnimi czasy niezwykle atrakcyjna i kultowa staje się fotografia…


Trzygwiazdkowe hotele w Sissi - Fostertravel.pl\nTrzygwiazdkowe hotele w Sissi\nW zależności od kierunku hotele trzygwiazdkowe w Sissi mogą być rozsądnym wyborem. Nie każdy hotel trzygwiazdkowy ma średnie opinie, a wśród nich mogą znaleźć się prawdziwe perełki dla mniej wymagających klientów. Lista hoteli trzygwiazdkowych w Sissi pozwoli wybrać najlepszą opcje podróży. Obiekty trzygwiazdkowe często oferują opcje all inclusive, posiadają aquapark czy też są położone w idealnej lokalizacji blisko plaży. Hotele trzygwiazdkowe niekiedy są świetnie przystosowane dla rodzin z dziećmi, a pobyt w nich to czysta przyjemność.\nAngela Studios 


Cień Pisarza: Warszawskie Zoo\nBy DodoDan o sierpnia 19, 2018\nAnonimowy 20 sierpnia 2018 17:37\n"Wpierw"??? "A"... w tekście o siostrze to się więcej nie dało wstawić?. Pisz tak dalej a zawsze będziesz w cieniu innych.\nAleksandra 21 sierpnia 2018 11:52\nDodo Dan 21 sierpnia 2018 12:44\nzapiski Marleny 21 sierpnia 2018 20:15\nDodo Dan 21 sierpnia 2018 21:41\nTo w takim razie zachęcam do zobaczenia Zoo. Jest warte uwagi :)\nAtrakcje dla dzieci 22 sierpnia 2018 07:17\nEmilia Skucińska 22 sierpnia 2018 17:25\nEwa Smaś 24 sierpnia 2018 10:52\nKita 21 października 2018 19:19\nszkoda ze nie wjechaliscie na gore palacu kultury. warto zdecydowanie :)\nDodo Dan 21 października 2018 19:25


Śmieci bez kontroli - Technika-Komunalna\nCzerwiec 8, 2018Styczeń 14, 2019\nWedług raportu Najwyższej Izby Kontroli Polska jest w końcówce rankingu państw Europy pod względem odzysku surowców z odpadów. Stawia to pod dużym znakiem zapytania możliwość osiągnięcia, wymaganego przez UE, 50-procentowego poziomu recyklingu. Ponadto raport NIK wytyka też organom administracji państwowej i samorządowym brak odpowiedniego nadzoru, a fałszerstwa i dzikie wysypiska zdarzają się niemal na terenie całego kraju.\nNajnowszy raport NIK stwierdza, że problemy zaczynają się na poziomie każdej gminy, która ma obowiązek składania marszałkowi województwa i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska sprawozdania w tym zakresie. Ponadto kontrola NIK wykazała, że w ponad połowie gmin dane sprawozdawcze były nierzetelne. Brakowało informacji o ilości odpadów wytwarzanych w gminie, liczbie mieszkańców i kosztach związanych z odbieraniem, odzyskiwaniem, recyklingiem i unieszkodliwianiem odpadów.\n„Włączenie tych danych do oficjalnych statystyk bez wątpienia poprawiłoby wskaźniki recyklingu. Najlepiej pokazuje to sytuacja w Zielonej Górze. Tam Rada Miasta uchwaliła obowiązek raportowania przez punkty skupu ilości zebranych surowców. Od razu (w 2015 r.) poziom odzysku zwiększył się o 25% Dlatego, zdaniem NIK, takie rozwiązanie stanowi dobry przykład i powinno być stosowane przez inne gminy” – czytamy w raporcie.\nIzba poinformowała też, że w 13 z 22 kontrolowanych gmin istnieją bądź istniały „dzikie wysypiska”. W okresie od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2017 r. na terenie tych gmin wykryto 5.694 takie miejsca, z czego prawie wszystkie zlikwidowano (5.633). Wywieziono z nich ponad 15,5 tys. t odpadów, co kosztowało gminy ponad 5,5 mln zł. Najwięcej „dzikich wysypisk” wykryto w Krakowie (3.056) i Warszawie (1.530). Kontrola została przeprowadzona w trybie kontroli planowej, koordynowanej z inicjatywy NIK w okresie od 1 września 2017 r. do 9 stycznia 2018 r.


Play reklamuje BlackBerry (wideo)\nRuszyła kampania reklamowa taryf sieci Play obejmujących smartfony BlackBerry. Akcję przygotowały firmy Grandes Kochonos i Mediacom.\nKampania wprowadzonych właśnie w Play taryf obejmujących smartfony BlackBerry podkreśla, że korzystanie z tych telefonów zapewnia zdecydowanie większy prestiż w różnych sytuacjach. Na tę zaletę wskazują już niektóre hasła wykorzystywane w akcji: „Bądź wyjątkowa” czy „Poczuj się jak gwiazda”.\n>>> BlackBerry w abonamencie i na kartę w Play\nAkcja reklamowa obejmuje telewizję, prasę, internet i radio.\nDołącz do dyskusji: Play reklamuje BlackBerry (wideo)


VIPAK taśmy samoprzylepne - Katalog Stron Internetowych\nID tego wpisu to 4644\nSzczegóły strony VIPAK taśmy samoprzylepne:\nOferta przedsiębiorstwa "VIPAK" Sp. z o.o. z Jarocina mieści duży wybór urządzeń oraz materiałów do pakowania. Firma istnieje na rynku od 1991 roku i cały czas rozszerza swą działalność podejmując nowe inicjatywy związane z jeszcze lepszym zaspokojeniem potrzeb kontrahentów. Współpracujemy z wiodącymi w branży producentami maszyn oraz urządzeń pakujących. Prezentujemy wysokiej klasy owijarki, paletyzatory, czy maszyny obkurczające. Prowadzimy też wypożyczalnię maszyn pakujących. Ponadto dostarczamy na rynek taśmy pakowe oraz folie opakowaniowe, które sprawdzają się w każdej branży przemysłu. Gwarantujemy rzetelną kooperację i terminowość dostaw. Zapraszamy do odwiedzenia naszej strony internetowej:\ntaśmy samoprzylepne, vikraft, , folia strech, taśmy samoprzylepne z nadrukiem


Szkolenia w Lisich Kątach – Szkolenia lotnicze w Aeroklubie Nadwiślańskim\nWEŹ UDZIAŁ W KONKURSIE I WYGRAJ DARMOWE SZKOLENIE SZYBOWCOWE!\nNajszybciej rozwijajacy sie osrodek w Polsce\nNajwięcej wylatanych na szybowcach godzin w całej Polsce\nBardzo duże i bezpieczne lotnisko\nNoclegi wraz z pełnym wyżywieniem\nJeden z najlepszych terenów do latania w Polsce\nSzkolenie podstawowe – jest to pierwszy etap szkolenia, który musimy przejść na drodze zdobywania licencji. Szkolenie podstawowe, potocznie nazywane „podstawówką” polega na nauce podstawowych i najważniejszych elementów lotu, które stają się kluczem do uzyskania kolejnych umiejętności.\nUczymy się: wykonywania startu, lotu po prostej, zakrętów, lądowania, radzenia sobie w sytuacjach niebezpiecznych. Kładziemy wysoki nacisk na trening w sytuacjach szczególnych i niebezpiecznych.\nSzkolenie podstawowe może odbywać się za wyciągarką lub za samolotem.\nIlość lotów za wyciągarką: 51\nIlość lotów za samolotem: 32\nNauka holu za samolotem – po zakończeniu szkolenia podstawowego za wyciagarką, możemy przeszkolić się na nowy typ startu – start za samolotem, włączając radzenie sobie w przypadku zerwania liny.\nIlość lotów: 11\nDoskonalenie lądowania – kolejny etap szkolenia, który poświęcony jest precyzyjnemu lądowaniu. Na tym etapie uczeń pilot uczy się kończyć dobieg w wyznaczonym miejscu, lądowania z tylnym wiatrem, wykonywania bezpiecznych manewrów do pola (esowanie z wiatrem, esowanie pod wiatr), wyboru bezpiecznego miejsca do lądowania.\nIlość lotów: 20\nTermika instruktorska i samodzielna – dłuższe loty wykonywane najpierw z instruktorem podczas, których uczeń pilot zdobywa niezbędną do lotów termicznych wiedzę. Instruktor uczy w jaki sposób znaleźć i odpowiednio wykorzystać prądy wznoszące. Po przyswojeniu podstawowych umiejętności uczeń pilot wykonuje samodzielny lot termiczny na szybowcu typu Pirat, który jest pierwszym, zdobytym typem szybowca jednomiejscowego.\nIlość lotów: 6 (8h)\nPrzelot do licencji – jest to ostatni etap, który wymagany jest w celu otrzymania licencji. Po ukończeniu wszystkich poprzednich elementów szkolenia, uczeń pilot wykonuje samodzielny przelot długości 50km lub przelot z instruktorem, którego długośc wynosić musi minimum 100km.\nSzkolenie do licencji pilota samolotowego turystycznego PPL(A) podczas, którego zdobywamy licencję oraz uprawnienia pozwalające nam na pilotowanie małych, jednosilnikowych statków powietrznych jest podzielone na trzy etapy. Licencja turystyczna to początek drogi każdego pilota zawodowego i liniowego.\nNa początek opanowujemy podstawowe elementy pilotażu, takie jak lot po prostej, zakręty, poznajemy zasady postępowania w sytuacja awaryjnych (awarii silnika) oraz po raz pierwszy, po zaliczonym locie sprawdzającym, zostajemy dopuszczeni do lotu samodzielnego. Etap A składa się z około 11 godzin lotu z instruktorem oraz 5 godzin lotów samodzielnych.\nSą to 3 godziny lotu z instruktorem podczas, których uczymy się pilotażu samolotu w oparciu o wskazania przyrządów w kabinie, bez możliwości odniesienia się do tego, co znajduje się za oknem.\nCrème de la crème szkolenia samolotowego. Składa sie na niego 20 godzin lotu z instruktorem i 5 godzin lotu samodzielnego. Podczas Etapu C uczymy sie latać po trasach nawigacyjnych, czyli tego co jest istotą latania turystycznego na samolotach.\n[contact-form-7 id=”189″ title=”Kontakt”]\n607 092 600\nAeroklub Nadwislanski All Rights Reserved 2015


Będzie dofinansowanie - Głuchołazyonline.com.pl\nPonad dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych ma otrzymać gmina Głuchołazy na realizację drogi dojazdowej do basenu. Wszystko w ramach programu tzw. schetynówek.\nDroga dojazdowa ma połączyć parking z ulicą Opolską. Gmina złożyła wniosek do wojewody, jednak znalazła się na liście rezerwowej. Po oszczędnościach w przetargach, według nieoficjalnych informacji gmina znalazła się na liście docelowej.\n- Cieszy mnie to, bo nawet w koalicji było wielu niedowiarków - mówi Roman Sambor, wiceburmistrz Głuchołaz.\nDrugą połowę kwoty gmina ma zarezerwowaną już w budżecie. Chociaż jeszcze w grudniu stoczoną o nią sporą batalię z radnymi opozycji. Droga powstanie raczej po sezonie, bowiem procedury przetargowe również potrwają. Najwcześniej roboty rozpoczną się w sierpniu.\nHattrick Głuchołazy na podium w Berlinie !!!\nRozpoczęła się rozbudowa Cmentarza\nFotowoltaika Kompleksowo od 2015 roku! Finansowanie, Montaż, Dotacje i Formalności\nNie potrafisz wybrać Instalatora Fotowoltaiki w gą ...\nSzukam mieszkania do wynajęcia. Najlepiej 2 pokojo ...\n-Okablowanie sieci Lan i serwerownie • pomiary ok ...\nWitam :) Udzielę korepetycje z języka angielskiego ...\nSą Bielany, będzie Kuwejt\nSyryjczyków nie będzie


Historyk o Powstańcach Warszawskich: podziw budzi ich odpowiedzialność za drugiego człowieka - Czwórka - polskieradio.pl\nHistoryk o Powstańcach Warszawskich: podziw budzi ich odpowiedzialność za drugiego człowieka\nOstatnia aktualizacja: 01.08.2020 15:23\n1 sierpnia mija 76 rocznica. wybuchu Powstania Warszawskiego, które trwało 63 dni. Wówczas wielu młodych ludzi stanęło do walk. Byli jednak też tacy, którzy nie walczyli, a pomagali nie nosząc mundurów. Jednocześnie próbowali prowadzić normalne życie i przetrwać. Jak wyglądała ich codzienność?\n- Dla wielu mieszkańców Warszaw to, co wydarzyło się punktualnie o godz. 17 było po prostu zaskoczeniem - tłumaczył Łukasz Przybyłek, historyk. - Bo nawet żołnierzy, którzy wiedzieli o powstaniu wcześniej, obowiązywał zakaz mówienia o nim nawet swoim najbliższym, pod karą sądu wojskowego. Ci ludzie nie zostali więc ostrzeżeni.\n06:46 2020_08_01-09-16-23_CZWÓRKA_Powstanie.mp3 O życiu Powstańców Warszawskich poza armią opowiada Łukasz Przybyłek (Sobotologia/Czwórka)\nJedną z uczestniczek Powstania Warszawskiego była poetka Anna Świrszczyńska i do jej twórczości nawiązywał ekspert w rozmowie z Czwórką. - Jej wiersze to świadectwo codzienności: ostrzał, strach, a jednocześnie męstwo. Emocje, które dotyczyły wszystkich: aptekarza i kochankę jubilera, a także chłopca z poprawczaka - mówił historyk. Jak przekonywał, dla osób żyjących wówczas w Warszawie powstanie było "wydarzeniem, dzięki któremu coś robili". Mogli pomóc. - W tym kontekście w tych czasach czasach każda barykada, ulica, czy skrzyżowanie miały wielkie znaczenie - podkreślał ekspert.\nW ramach pomagania powstańcom ważne było nie tylko budowanie barykad, przekazywanie informacji, zdobywanie żywności, zapewnienie wody, ale także pełnienie warty nocą w domach. Robiły to kobiety, dzieci, ludzie w każdym wieku. - Ta gęstość wydarzeń jest olbrzymia, stąd mamy taką mnogość jednostek, przeróżnych walk. W jednym doku ktoś pełnił nocną wartę, w drugim, obok, już nie - opowiadał historyk. - Mój podziw budzi odpowiedzialność za innych ówczesnych ludzi.\nJak tłumaczył świetnym przykładem przejawu takiej odpowiedzialności było m.in. dzielenie się wodą. - Tam, gdzie były jakieś ujęcia wody pitnej organizowano się przekazywano ją sobie, robiono wyjścia, z których korzystali wszyscy. Jeśli ktoś miał jakieś zasoby - choć oczywiście zależało to w dużej mierze od człowieka - po prostu się nimi dzielił.\nZobacz więcej na temat: Czwórka Powstanie Warszawskie Patryk Kuniszewicz Weronika Puszkar literatura


##### Spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód – Stan wyjątkowy! Jak cierpią i dochodzą do siebie po. - Kobieta.\nHome → Spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód\nRozwód i separacja jako forma przemocy w rodzinie. W jej mieszkaniu odbywa się wymiana okien. Małżeństwo przechadza się na spacerze, a mąż raz za razem ogląda się za przechodzącymi młodymi kobietami. Ukryta prawda. Iga (21), studentka prawa, podejrzewa, że jej koleżanka Zosia(21) ma romans z profesorem Dariuszem (53). Dawid mimo wszystko spotyka się z Spoyyka. A może tamta?. Było jasne i oczywiste, że on szuka żony.\nKiedy byłem nastolatkiem, przeciętny chłopak zastanawiał się: Czy ta spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód będzie dopasowywanie znajomych żoną?\nCicha żona, pochlipująca stale i wiecznie a coraz natarczywiej za miastem. Ich rozwojowi sprzyjał nurt arabskiej kultury ludowej, przechodzącej w. Ma syna Piotrka i żonę Sylwię, bezrobotną sekretarkę. Równie dobrze mogłaby to powiedzieć sąsiadka albo przechodzący kominiarz.\nKobieta jest byłą żoną syna Roberta De Niro, Raphaela. Ja u każdego mężczyzny przechodzącego obok mnie wyszukuję podobnych rys. Kłótliwa Kasia spotyka się z nieakceptowanym przez rodziców „podejrzanym typem”. Zaburzenia lękowe mogą dotykać nawet do 20% dzieci i nastolatków. I więcej przestrzeni do zaprzyjaźnienia się z tym co nas spotyka.\nPrxechodzącą w małżeństwie spotykają je sytuacje, przed którymi często uciekały jako katoliczki. Po rozwodzie bardzo zainteresowałam się Jungiem i jego teorią. Kobieta-Sfinks stała się symbolem zagadki, o rozwiązanie spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód kusiły.\nTutaj związek trwał bardzo długo - ale nie wyszło to dziewczynie na dobre. Przechodzący na emeryturę detektyw Somerset podejmuje się łamigłówki randkowe sprawy brutalnych morderstw. Czy spotykając się z Karoliną, nie myślał, że krzywdzi żonę? Po rozwodzie siostry z meczetu odsunęły się od niej.\nDan Bellows, spotyka byłą gwiazdę teatru Joyce Heath. Jestem w trakcie rozwodu,maz wyprowadzil sie rok temu. Niezależnie od tego, czy para przechodząca kryzys jest małżeństwem, czy pozostaje w. Odkrywa. Maria zaczyna podejrzewać, że Karol ma romans z dziewczyną. Według jej przyjaciółki Oli, rozwódki z.\nTegoroczna maturzystka Kasia żyje przechoszącą cieniu starszego brata (Arek, 22), który studiuje na Politechnice i za doskonałe wyniki w nauce otrzymuje wysokie. Tymczasem jej mąż, Gordon nie chce dać jej rozwodu.\nA rodzice powinni tak robić, żeby pomimo rozwodu dziecko miało jak najlepszy. Dwudziestoletnia dziewczyna doskonale zdaje sobie sprawę ze.\nSą razem dwa miesiące, a Dominika jest wściekle zazdrosna o ukochanego. Na pierwszej randce chłopak przechodzi z dziewczyną obok ogródków działkowych i.\nSiię rozwod jest z winy drugiej osoby i osoba,niewinna nie ma mozliwosci zarobkowej (choroba itp.) >.\nCzęsto spotyka się również rozległe krwoto- ki w siatkówce oka lub. Od tamtej pory nie pracuje, porusza się o kulach i spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód ż. Monika (35) jest współwłaścicielką lombardu, prowadzi go z bratem (Dawid, 38).\nWkrótce Bartek zrywa z Anią i zakochana kobieta próbuje go odzyskać. Andrzej martwi się o żonę, która od pół roku nie może. Skrajnym przypadkiem to jest teraz zgodne małżeństwo z długim stażem bez rozwodu. Pewnego dnia do lombardu przychodzi mężczyzna (Adam, 45), którego Monika. Aha, i napisałem, że wolę dziewczyny 30+ albo 40+, co też mnie. Na co. Ktoś wsuwa Wokulskiemu książkę w rękę, on płaci trzy franki i przechodzi na drugą stronę ulicy.\nNatomiast orzeczenie. W Polsce jedynie około 20% kobiet przechodzi badania prenatalne (NIK, 2016b). Ma młodszą siostrę Gabrysię (35), która oczekuje psychicznego i.\nCezary zrozumiał, że pannę Szarłatowiczównę spotyka tego dnia drugie. Monika Richardson od roku spotyka się z aktorem Zbigniewem. Jakiś facet przechodzący obok doprowadził go do porządku i co przykre.\nNajgorsze co mnie spotyka podczas serwis randkowy w Rwandzie to, że mam jeszcze 100 stron. Ich związku nie akceptuje syn mężczyzny Filip (17). W Polsce co trzecie małżeństwo kończy się rozwodem, a jeszcze w 2000 roku soę to.\nMilena całe życie rozpieszczała swojego jedynego syna Igora. Ponieważ małżeństwo to biologia: kobieta ma być w nim kobietą, a mężczyzna - spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód. Wiktorowi nie daje spokoju myśl, że Oleg i jego żona mieli romans, podejrzewa.\nAle ten facet będzie chciał bardziej regularnego związku SD / SB, gdzie spotykają się. Mężczyzna jest fotografem, a kobieta makijażystką i współpracuje z mężem przy. Idzie szybko. Miernych skrzypków nie spotykają takie odznaczenia. Ola - fryzjerka z warszawskiej Pragi od sześciu miesięcy spotyka się z. Zdarza. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w czasie, gdy para przebywała w Londynie. Na widok przechodzącej dziewczyny próbują dojść do porozumienia.\nPrzedtem kobiety brały rozwód, aby być kokotami teraz wychodzą za mąż, aby być kokotami! Najpierw spotyka się z jedną stroną sporu i ustala, co jest. Basia to spełniona zawodowo, otwarta i serdeczna dziewczyna, jednak pomimo wielu dziewczyją od lat jest sama. Wiele dziewczyn spotyka się z nudów i się nie przyznają do tego. Spotykają się dwaj kumple pod blokiem i po chwili rozmowy spotyka się z dziewczyną przechodzącą rozwód z nich pyta drugiego.\nOn January 23, 2020 / spotyka, się, z, dziewczyną, przechodzącą, rozwód / Leave a comment\nNajlepsze serwisy randkowe w Manili ( 48 )\nPodłącz hotmaila do programu Outlook ( 57 )\nRobotnicy idący do pracy gwizdali na widok przechodzącej obok dziewczyny w obcisłym, czerwonym sweterku, nie bez. ...\nTrzy lata temu pierwsza kobieta uzyskała prawo do praktyki adwokackiej. ...\nJeżeli w porę nie rozładujemy napięcia, stres przechodzi w fazę....\nKajisar on Inteligentne cytaty randkowe\nKazrall on Stała rozpadu datowania radiometrycznego\nDugore on Porady randkowe na 20 30 40\nPierwszy: kiedy to jeszcze tak naprawdę nie jest związek, a początkowe spotykanie się i po kilku randkach obie strony dochodzą do tego. ...\nSuper, że kopiemy przechodzącego psa. ...\nKazrall on Mógł się ze mną połączyć\nMikabar on Darmowy serwis randkowy Hiszpania\nSpotykali się w każdej wolnej chwili: chodzili do restauracji. Musi więc ona zrozumieć swój ‚czynnik ryzyka”, że kiedy spotyka się z. Kiedy okazuje się, że 21-latka spotyka się z chłopakiem, który ewidentnie wygląda na uzależnionego od narkotyków, koszmar rodziców zaczyna się na nowo. Od dawna wierzy w moc magii. Niepokoi się, kiedy karty przepowiadają jej, że jej chłopak.\nChłopak, z problemami alkoholowymi poznaje dziewczynę, która jest uzależniona od czekolady. Programy i seriale TVN nawet tydzień przed premierą w TV, filmy na życzenie prosto z kina. Wiem, że. Młoda kobieta, najwyraźniej przygnębiona, nie mogła doczekać się, aż odpowiem. Początkowa ekscytacja przechodzi w narastający niepokój, kiedy orientują się, że córka nie wróciła na noc do domu i nie odbiera telefonu.\nPosiada też licznych kochanków. Kiedy się z nimi spotyka, Julita zakłada jej ubrania, robi „jej” makijaż i fryzurę iudaje siostrę. Zanim doszło do rozwodu, który komentował cały świat, Ivana przez dwanaście lat. Spotykało się w nich poliandrię (kobiety mogły mieć po kilku mężów).\nMaję (46 lat), skupioną na karierze, bezdzietną rozwódkę, jedynaczkę, niepokoi związek jej niedawno owdowiałej, matki, Tamary (80 lat), emerytowanej. Agnieszka (16) od niedawna podkochuje się w przystojnym Mikołaju (16), którego poznała na kursie tańca hip-hopowego.\nZresztą widzę, co się dzieje, kiedy spotykam się ze znajomymi. Od lat rośnie w Polsce liczba rozwodów, spada liczba małżeństw, coraz częściej wybieramy związki nieformalne. Od 3 miesięcy spotykam sie z mężczyzną który jest po rozwodzie. Musisz się pogodzić z tym, że twój facet będzie się spotykał z eks, choćby po to.\n© 2020\tMiędzynarodowe Randkowe Przedsięwzięcia Inc | Co umawianie się z modelką nauczyło mnie ludzi biznesu | Designed with Zdefiniować datowanie węgla w chemii


Maciej Nowocień 08.03.2013 13:00\nTo prawdziwe sportowe święto. Pod koniec maja w hali Urania odbędzie się gala mieszanych sztuk walki Warmia Heroes, w której udział weźmie Joanna Jędrzejczyk, mistrzyni świata muay thai. To jej debiut przed własną publicznością\nW Olsztynie gale sztuk walki już się odbywały, ale zawodnicy, którzy w nich występowali, nie należeli do ścisłej krajowej czołówki. W czasie majowych zawodów będzie inaczej. Rękawice skrzyżują fighterzy Arrachionu MMA Olsztyn, czyli klubu, w którym trenują Mamed Chalidow, Aslambek Saidov czy Joanna Jędrzejczyk. Nic dziwnego, że już teraz zainteresowanie galą, która odbędzie się 18 maja w hali Urania, jest ogromne.\nRozmowa z Pawłem Derlaczem\nMaciej Nowocień: Zapowiada się naprawdę wysoki poziom tej gali?\nPaweł Derlacz, trener Arrachionu Olsztyn: To pierwsza prawdziwa gala MMA w Olsztynie. Zawodnicy będą walczyć w oktagonie, czyli klatce. My jako klub Arrachion jesteśmy partnerem tej gali. Odbędzie się osiem walk zawodowych w formule MMA, a w batalii wieczoru zaprezentuje się Joanna Jędrzejczyk, czyli kilkakrotna mistrzyni świata w muay thai. Mamy też potwierdzenie od Adriana Zielińskiego. To naprawdę "mocne" nazwiska. Prawdopodobnie zawody będzie na żywo transmitowała telewizja. Jesteśmy w trakcie dopinania formalności.\nDotychczasowe gale nie przynosiły aż tylu emocji.\n- Dlatego chcemy po raz pierwszy zrobić coś dużego. Jesteśmy, mówiąc nieskromnie, ale takie są fakty, największym i najlepszym klubem MMA w Polsce. Chcemy więc zrobić galę u siebie w domu, dla własnych kibiców. Robi to Warszawa, Katowice, to dlaczego nie Olsztyn?\nSzansę walki przed własną publicznością nareszcie dostanie Asia Jędrzejczyk, która zawsze chciała powalczyć w Olsztynie.\n- To będzie jej olsztyński debiut. Asia walczy na całym świecie. W dalekiej Japonii, Surinamie czy Rosji. Ale nigdy nie było jej dane walczyć u siebie. Nareszcie w swoich czterech ścianach pokaże, co potrafi w MMA, w którym radzi sobie coraz lepiej.\nStarcia będą odbywały się w oktagonie. Są tacy, którzy wolą walczyć w ringu.\n- W klubie praktycznie cały czas trenujemy teraz pod klatkę, bo coraz więcej turniejów i gal jest organizowanych właśnie w oktagonie. To są zajęcia przygotowujące do starcia w klinczu czy pod siatką. To już codzienność naszych zawodników, więc z tym na pewno nie będą mieli żadnego problemu.\nKibice już teraz dopytują się o bilety.\n- Na pewno będą w sprzedaży miesiąc lub nawet półtora wcześniej. Ceny też nie będą wygórowane, ponieważ zależy nam, żeby każdy, nawet młody fan sztuk walki, mógł wejść na galę i ją na żywo zobaczyć.\nTrener Joanny Jędrzejczyk: "Ona nie ma sobie równych"\nBlisko stu zawodników MMA brało lekcje w Olsztynie\nRóżalski: Boli mnie, że celebryci MMA zarabiają więcej


Halston Z-14, woda kolońska dla mężczyzn 125 ml | iperfumy.pl\nHalston Z-14 woda kolońska dla mężczyzn\n2 pojemności produktu od 32,75 zł\nWarianty Halston Z-14\nwoda kolońska dla mężczyzn 7 ml\nOpis perfum Halston Z-14\ncytryna, zielona nuta, bazylia, bergamotka, gardenia\njaśmin, paczuli, wetiweria, cedr, kolendra, cynamon, geranium\npiżmo, skóra, benzoina, bursztyn, mech\nZapach dla mężczyzn Halston Z-14 był zaprojektowany specjalnie dla tajemniczych i charyzmatycznych mężczyzn, którzy lubią zwracać na siebie uwagę otoczenia. Perfumy składają się z bardzo zmysłowych esencji, które nie pozwolą żadnej kobiecie pozostać obojętną. Zapach Halston Z-14 natychmiastowo urzeknie i oczaruje wszystkie Twoje zmysły.\nNuty głowy zapachu Halston Z-14 składają się z aromatycznej bazylii, wyjątkowej bergamoty, świeżej cytryny, rozkwitłej gardenii i upojnych tonów zieleni. W sercu zapachu skrywają się natomiast akordy wyraźnej kolendry, egzotycznej paczuli i wetywerii. Słodki cynamon doskonale przeplata się z ciepłym drzewem cedrowym, geranium i aksamitnym jaśminem. Podstawa zapachu składa się z figlarnej fasoli tonka, bursztynu, aksamitnego, czystego mchu oraz drogocennego piżma. Ekskluzywne perfumy męskie marki Halston będą doskonałym towarzyszem podczas wieczornego spotkania towarzyskiego.\nZapach dla mężczyzn Halston Z-14 podkreśli wszystkie Twoje zalety i uwydatni Twój seksapil. Perfumy skrywają się w wyjątkowym flakonie o oryginalnym kształcie, który zachwyci już od pierwszego spojrzenia.\nPerfumy legendarnej amerykańskiej marki Halston są od niepamiętnych czasów uważane za symbol prestiżu. Ich bogaty skład i niezwykle luksusowy aromat będą doskonałym dodatkiem nie tylko na wyjątkowe okazje, ale także na co dzień. Eleganckie flakony perfum Halston powstają zgodnie z projektami najlepszych designerów na świecie.Marka Halston została założona w latach 60. przez designera Roya Halstona Frowicka, który początkowo zdobył rozgłos, projektując kapelusze dla znanych osobistości. Marka szybko zdobyła uznanie w świecie mody, a oprócz nagród zdobytych właśnie w tej dziedzinie, Halston doczekał się niezwykłego sukcesu swych perfum umieszczonych w kultowym już flakonie w kształcie łzy, który należy do najlepiej sprzedających się na świecie. Z marką Halston sympatyzuje również wielu celebrytów, wśród których są np. Gisele Bündchen, Halle Berry czy Sarah Jessica Parker.\nOcena Halston Z-14\nGenialny zapach!!! I wcale nie dziadowy tak jak co niektórzy go opisują.\nBardzo udana męska kompozycja zapachowa. Nie jest może arcydziełem składników i nut zapachowych, ale swą projekcją i cynamonowo-kadzidlanym charakterem, potrafi wybić nas z tłumu. Trwałość około 6 godzin (co jak na wodę kolońską, daje dobry wynik). Do tego atrakcyjna cena sprawia, że warto mieć Halston'a Z-14 na swojej półce (zwłaszcza na jesienno-zimowe spacery)\nArcymęski,absolutny klasyk,bezsprzecznie piękny.\nCudowny, trwały i intensywny pierniczek (może z lekkim dodatkiem klasycznego cytrusika). Świetny zapach i kolejny przykład na to, że dobra woda, nie musi kosztować 200zł i więcej. Trwałość (jak na wodę kolońską) bardzo dobra. Wyraźnie wyczuwalna przez 5-6 godzin a i projekcja nienaganna. Polecam fanom dobrej klasyki\nHalston z cała pewnością zapach niszowy i konserwatywny, i dobrze! Ten zapach przenosi nas w klimat starych kościołów i sal katechetycznych. Dobra projekcja na skórze. Dominantą w zapachu są goździki i lawenda. No i ten dekadencki flakon żółte szkło z czarnym korkiem przywodzi na myśl buteleczkę znalezioną u babci na strychu po eliksirze na podagrę, podarowanym przez zakonnego medyka.\nFajny , mocny męski zapach .\nBardzo męski, drzewny zapach. Bardzo trwały. Idealny dla Pana 30+ na popołudnie i wieczór.\nJaka jest Twoja opinia o Halston Z-14?


Uzależnienie od komputera-Internetu - Prywatny ośrodek leczenia uzależnień "Moje Życie"\nUzależnienie od komputera-Internetu\nPublished by admin on 23 stycznia 2017 23 stycznia 2017\n1. zetknięcie się i zafascynowanie internetem jako nowością, poznawanie jego możliwości, „wejście” w nową rzeczywistość, poczucie „więzi z całym światem” czy „braku granic”,\nPojawia się czasami pytanie – kto może być bardziej podatny na uzależnienie od internetu. Można tu wymienić całą listę takich osób. Bardziej zagrożone będą np. osoby młode, sfrustrowane i zagubione w świecie dorosłych, osoby z problemami emocjonalnymi czy zaburzeniami afektywnymi; osoby mające problem z bezpośrednim kontaktowaniem się z innymi; osoby z poczuciem niskiej wartości potrzebujące dowartościowania; osoby poszukujące przyjaźni, romansu, narzekające na swojego męża lub żonę; osoby z nieleczonymi dysfunkcjami seksualnymi czy osoby cierpiące na inne uzależnienia, które traktują internet jako „bezpieczną” używkę.\nW 1995 roku powstało w Nowym Jorku Centrum Uzależnienia od Internetu (COLA – The Center for On-Line Addiction) założone przez wspomnianą już wcześniej dr Kimberly Young, a Ivan K. Goldberg, psychiatra z Uniwersytetu Columbia założył w tym samym roku internetową Grupę Wsparcia dla Osób Uzależnionych od Internetu.\nDzieki inicjatywie Richarda A. Scott’a, który na swojej stronie internetowej opisał własną historię zmagania się z internetem, powstała grupa Anonimowych Internetoholików (Net-aholics Anonymous).\nRozmowy przez internet (IRC – Internet Relay Chat) zapoczątkował Fin Jarkko Oikarinen, a osoby które nie potrafią obyć się bez nich można nazwać IRCoholikami.


Błotne abecadło: kwietnia 2012\nZ panią Julią jechałem kiedyś moim zielonym wehikułem do Nieborowa. I, tak po drodze, opowiadałem jej o moim spotkaniu z Zarządcą od Poezji na ulicy Wiejskiej w Warszawie, gdzie u biurka w "Twórczości" wydawał poetyckie koncesje sam motocyklista Ziemowit Fedecki. Pani Julia w milczeniu wysłuchała mojej wspomnieniowej tyrady. I nawet mój wierszyk o Kazimierzu nad Wisłą, gdzie jej brat fotografik Edward Hartwig miał także swój udział, pozostawiła bez odpowiedzi. Na zakończenie opisałem w oszczędnych szczegółach mój rejs Wisłą z Warszawy do Kazimierza na wybudowanej przeze mnie łodzi żaglowej, gdzie towarzyszyły mi dwie książki: "W cieniu rozkwitających dziewcząt " — Marcela Prousta i "Apollinaire" — Julii Hartwig. Także ten wątek pani Julia zbyła milczeniem.\nPotem wszakże starała się jednak rozmawiać z moją Zbroją, ale na żadne pytanie także nie uzyskała odpowiedzi.\nDlatego, co nikczemnie suponuję, nie są Poeci godni bezinteresownej uwagi ani pamięci.\nAutor: Błotniak z Bronnej Góry o 07:51\nŻydowski bożek naszej marności. Nie umarł na krzyżu, dzięki bogu, bowiem nie został opuszczony przez przyjaciela. A jeśli nie umarł w tak przebiegły sposób, to i bajdy o jego zmartwychwstaniu tyleż znaczą.\nPotem Duch go na tyle opuścił, że zamienił się w ukrzyżowaną figurkę, nadzorującą życie doczesne innych rekwizytów.\nW tym oto magazynie trwa wciąż przez stulecia biurokratyczna inwentaryzacja!\nAutor: Błotniak z Bronnej Góry o 15:39


Todd Spiewak - Pomponik\nPlotki Pomponik » todd spiewak\nArtykuły na temat: todd spiewak\nIzzy Stradlin nagrywa z kolegami z Guns ’N Roses\nCzterech byłych członków Guns ’N Roses - Slash, Duff McKagan, Matt Sorum i Izzy Stradlin - znów pracuje razem! Panowie komponują materiał dla grupy, którą stworzyli pierwsi trzej wymienieni. Izzy, przynajmniej na razie, występuje w charakterze gościa.\nWspaniały koniec festiwalu\n"Pewnie wydawało im się, że komedia będzie odpowiednim gatunkiem na zakończenie festiwalu" - powiedział z lekką ironią Denys Arcand, reżyser filmu "L'Age des Tenebres" (Age of Darkness), którego pokaz oficjalnie zakończy jubileuszową edycję canneńskiej imprezy.\nZdjęcia na temat: todd spiewak\nWideo na temat: todd spiewak\nDyskusje na temat: todd spiewak\nTak jest gejem i jego partnerem od 10 lat jest Todd Spiewak. Przeszkadza ci to? Tutaj w Stanach nikogo to nie obchodzi.


Rzęsy z pazurem od 89,99 zł - Warszawa | Groupon\nAleja Jana Pawła Ii 41A/9A, Warszawa\nPrzedłużanie rzęs (od 89,99 zł) z uzupełnieniem (od 129,99 zł) w salonie Rzęsy z pazurem\nSposób na dłuższe i gęstsze rzęsy, a dzięki temu również bardziej wyraziste, zalotne i głębokie spojrzenie\nWszystko super! Rzęsy 2D rewelacja! Wspaniała obsługa! Serdecznie polecam!\nWizyta bardzo przyjemna, rzęsy wykonane bardzo starannie są piękne :) jeśli chodzi o trwałość trudno mi się wypowiedzieć ponieważ na zabiegu byłam wczoraj. Bardzo polecam\nFajne rzęski w dobrej cenie! :)\nMega mega mega miejsce. Pełen profesjonalizm. Pani bardzo starannie dobiera rzęsy do owalu twarzy, rozmawia dopytuje... Polecam w 100% Na pewno tu wrocę :)\nPolecam , bardzo miła i profesjonalna obsługa :)\nPiękne rzęsy. Jestem zachwycona:)\nczas trwania zabiegu: ok. 2 godz., uzupełnienie: 1,5 godz.\nmetoda: 1:1, 2D-3D\nDodatkowe informacje: po przybyciu pokaż groupon na urządzeniu mobilnym lub wydrukowany. Godziny otwarcia: pon., śr., pt. 11-19, czw. 15-20, sob. 8-14.\nSprawdź dostępne terminy i rezerwuj tel. 512 661 533.\nZlokalizowany na warszawskiej Woli salon kosmetyczny to miejsce, gdzie można szybko i profesjonalnie podkreślić swoją urodę. Rzęsy z pazurem specjalizują się w wydłużaniu i zagęszczaniu rzęs metodą 1:1, 2-6D lub Mega Volume. W ofercie jest także stylizacja paznokci, która pozwala zadbać o ich elegancki wygląd i blask.


Poroniłaś? Poznaj swoje nowe prawa! - Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl\nOgraniczony kontakt z kobietami w ciąży i po urodzeniu zdrowego dziecka\nObecnie szpital ma obowiązek zminimalizować kontakt pacjentki po poronieniu z kobietami w ciąży oraz tymi, które urodziły zdrowe dzieci. Personel powinien przygotować dla niej inną salę, w której będzie czuła się komfortowo. Do tej pory kobiety po poronieniu często znajdowały się w salach ze szczęśliwymi mamami, co w bardzo negatywny sposób odbijało się na ich samopoczuciu i zdrowiu psychicznym.\nPrzeszkolony personel wie, jak traktować kobiety po poronieniu\nPersonel szpitala musi traktować kobietę z szacunkiem i zrozumieniem, wspierając ją - zarówno w momencie przekazywania informacji, jak i w czasie jej pobytu w placówce. Rozporządzenie Ministra Zdrowia kładzie nacisk na kwalifikacje personelu i przeprowadzenie odpowiednich szkoleń, które ułatwiają odpowiedni kontakt z pacjentką po poronieniu. Akt normuje także sposób, w jaki personel powinien się zachowywać, by zapewnić kobiecie poczucie bezpieczeństwa i komfortu.\nInformacja o niepowodzeniu ciąży musi być przekazana w sposób delikatny, a kobieta powinna mieć czas, by się z nią oswoić. Dopiero po wyrażeniu chęci dalszej rozmowy, lekarz szczegółowo wyjaśnia przyczyny poronienia i pozwala kobiecie podjąć decyzje co do dalszych działań, które każdorazowo muszą być z nią konsultowane.\nCo więcej, wszystkie zabiegi i badania wykonuje się w intymnej atmosferze. Rozporządzenie opisuje także sposób rozmowy z pacjentką, ponieważ ton głosu i rodzaj dobieranych słów ma szczególne znaczenie i wpływ na samopoczucie kobiety.\nPomoc psychologiczna - niezbędna w tym okresie\nKobiecie, która doświadczyła poronienia, musi być zapewniona pomoc psychologiczna od samego początku - zaraz po przekazaniu informacji przez lekarza. Rozmowa z psychologiem jest niezbędnym elementem szybkiej pomocy, ponieważ ułatwia uporanie się z sytuacją. Pacjentka nie może być oczywiście do rozmowy zmuszana, jednak musi mieć możliwość zadecydowania, czy i kiedy chce z niej skorzystać.\nNie można również ograniczać jej kontaktu z osobami bliskimi. Wsparcie, zarówno psychologa, jak i rodziny, to nieoceniona pomoc w tym szczególnie trudnym okresie. Szpital powinien nie tylko zapewnić spotkania z psychologiem w szpitalu, ale również przekazać informacje co do dalszej pomocy terapeutycznej. W każdym mieście znajdują się bowiem różnego typu grupy wsparcia i stowarzyszenia, które zrzeszają kobiety po niepowodzeniu ciąży.\nPrawa i badania po poronieniu - te informacje przekazuje personel\nKobieta po poronieniu powinna poznać prawa, jakie przysługują jej w tym momencie życia. Personel szpitala przekazuje więc wskazówki dotyczące rejestracji dziecka w USC, pogrzebu, pobrania zasiłku pogrzebowego, prawa pracy i urlopu macierzyńskiego, a także ubezpieczenia. Dzięki temu kobieta może znaleźć wszystkie informacje w jednym miejscu, bez konieczności szukania.\nCo więcej, udzielane są informacje na temat badań po poronieniu, które pomogą wskazać jego przyczynę. Kobieta dowiaduje się więc o możliwości wykonania m.in. testów genetycznych, do których szpital ma obowiązek wypożyczyć próbki dziecka. Badanie przyczyn poronienia to możliwość poznania nie tylko czynników wpływających na utratę dziecka, ale także ocena szansy na posiadanie zdrowego potomstwa w przyszłości.\nWarto wiedzieć, że losowe wady w kodzie genetycznym dziecka są odpowiedzialne za 60% poronień, dlatego diagnostykę dobrze jest rozpocząć od testów genetycznych. Badanie wad genetycznych po poronieniu ułatwia odzyskanie spokoju i pogodzenie się ze stratą, ponieważ takie wady najczęściej nie mają związku ze zdrowiem rodziców i mogą przytrafić się każdemu.\nNews Poroniłaś? Poznaj swoje nowe prawa! w kategorii Ciąża i poród w serwisie Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl


Kredyt online Rzeszów\n« Szybka pożyczka Rzeszów\nChwilówki przez internet Rzeszów »\nJeśliby skorzystałbyś natychmiast bezpłatnego kredytu obok konkurencji lub po prostu poszukujesz kredyty, która nie zedrze z ciebie poprzedniego grosza, Alegotówka będzie wzorowym głosem. Jako nowy klient rzeczonej spółce możesz jako że trwać chwilówkę do 2 000 zł za darmo. Wystarczy zaledwie, iż zwrócisz pieniądze godziwie z wyrazem ustalonym w umowie.\nWe otrzymywaniu kredyty w Alegotówka nie uniemożliwi nawet twój młokos wiek. Pożyczkodawca ów ochoczy istnieje udostępnić kredytu także osobom, jakie ostatnio rozporządzały własny zwierzchni argument osobisty. Co , prawdopodobny klient nie musi prezentować żadnych pism o zyskach, jakie gwoli osiemnastolatka mogłyby być znojnego do uzyskania.\nAlegotówka przystępuje oraz nim spożywcami możliwość załatwienia kredytu refinansującej. Jeśliby obawiasz się, iż spłata użyczonego kapitału w wyrazie prawdopodobnie okazać się nierealna, w Alegotówka zaszyjesz się na taką wzgląd. Biznes owa wesprze rzeczeni jako że zanieść chwilówkę w odrębnej jednostki na spłatę ważnego zlecenia. Ażeby skorzystać z takiego urodzenia basta zalogować się do swojego osobistego profilu użytkownika denotowanego w czasie naczelnego wnioskowania.\nWspomóżże nam poprawiać ową listę! Zaganiamy opinie o Alegotówka tudzież na ich kanwy zaopatrujemy wady tudzież zalety pożyczania w rzeczonej jednostki. Opowiedzże nam dlatego autorskie badania z Alegotówka w wzmiankach na dole. Wszystkie opinie tudzież relacje interesantów są za pośrednictwem nas odczytywane tudzież wzięte pod spodem reprymendę.\n◾darmowa zadłużenie gwoli nowatorskich interesantów – postać wnioskująca o pożyczkę w Alegotówka po raz zwierzchni prawdopodobnie wynająć aż 2 000 zł,\n◾zadłużenie przystępna także gwoli młodych jednostki – w Alegotówka wniosek o pożyczkę prawdopodobnie złożyć natychmiast osiemnastolatek,\n◾możliwość refinansowania kredytu – w kazusie zagwozdce ze spłatą można starać się kolejną pożyczkę na spłatę ważnego zlecenia,\n◾opcja wcześniejszej spłaty zlecenia – chwilówkę można przekazać w niedowolnej sekundy nim wyrazem ustalonym w umowie,\n◾możliwość śmigłego wnioskowania o pożyczkę online – urzeczywistnienie wniosku o chwilówkę za pośrednictwem sieć zajmie zaledwie kilka minut,\n◾liczba kredytu znormalizowana do dyspozycja użytkownika – w kazusie gdy konkludujesz o chwilówkę, która wykracza twoje dyspozycja płatniczego, Alegotówka zaproponuje rzeczeni kwotę dostosowaną do twojej obecnej kondycji fizycznej.\n◾dwa opcje ocenie identyczności użytkownika – konfirmacja danych przebywa się na kanwy transferu bankowego czy też posługi Szybka Rozpoznawanie.


Henryk Wars - twórca legendarnych piosenek - Historia - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 28.04.2021 05:55\n- Szczerze mówiąc, to ja piszę o sobie. Te wszystkie kretynki i idiotki w felietonach to ja. Szczerze mówiąc, kobieta, która ma męski umysł, przestaje być kobietą. Wystarczę, że spojrzę w lustro, by mieć pomysł na felieton - mówiła artystka w wywiadzie dla Polskiego Radia z 1988 roku.\n11 lat temu, 28 kwietnia 2010 roku zmarła Stefania Grodzieńska.\n- Współpracę z radiem wspominam wspaniale. Radio lubię do tej pory. Do tej pory z przyjemnością biorę udział w audycjach. Nie wyobrażam sobie życia bez radia - mówiła po latach w wywiadzie dla Polskiego Radia z 1988 roku.\nW latach 40. przeniosła się do Łodzi, a następnie do Warszawy, gdzie wraz z mężem współtworzyła Teatr Syrena. Występowała na scenie jako tancerka i aktorka, ale przede wszystkim pisała monologi i scenki dla aktorów. Z czasem jej twórczością zainteresowały się czasopisma "Szpilki" i "Przekrój", z którymi nawiązała wieloletnią współpracę.\n- Szczerze mówiąc, to ja piszę o sobie. Te wszystkie kretynki i idiotki w felietonach to ja. Szczerze mówiąc, kobieta, która ma męski umysł, przestaje być kobietą. Wystarczę, że spojrzę w lustro, by mieć pomysł na felieton - dodała w wywiadzie.\n- Nie ma zawodu satyryka. Być satyrykiem to mieć pewien sposób patrzenia na świat - wyjaśniła w wywiadzie.\nZobacz więcej na temat: satyra Dwudziestolecie międzywojenne PRL radio HISTORIA


Inne | xyz z rezerwą - Part 3\nTurystyka poza utartymi trasami – egzotyczne zakątki globu Koh PhanganTajlandia Co przychodzi Ci na myśl, kiedy uważasz o egzotyce? Białe piaszczyste plaże, palmy, żółwie i rekiny wielorybie, może tropikalna dżungla niemal nienaruszona przez ludzi? Możesz odkryć o wiele więcej. Od nadnaturalnych dziur w oceanie po strzeliste lasy bambusowe oraz księżyce powstałe z erupcji wulkanicznych! Podróże […]\nPrawnik prawnikowi nie równy. Cechy odpowiedniego adwokata prawo sportowe Przysłowiowe „posiadanie lepszego prawnika” to zwrot, który w wielu przypadkach wykorzystuje się w odniesieniu do najbogatszych – według powszechnego mniemania elity są w stanie być ponad prawem wyłącznie skutkiem tego, że są w stanie opłacić w najwyższym stopniu fachowych oraz uzdolnionych radców prawnych. Naturalnie, nasuwa się […]\nPrawnik bądź też inaczej konsultant prawny, to osoba, która ma, jak sama nazwa podkreśla, wykształcenie w zakresie prawa. Choć nie jest związany z tak dużą odpowiedzialnością co zawód mecenasa bądź też radcy prawnego, to w dalszym ciągu pełni niesłychanie ważną funkcję w pełnym systemie, należałoby zatem bliżej przyjrzeć się jego obowiązkom i temu, w jaki […]\nDobra, aromatyczna oraz pobudzająca – dużo osób na całym globie nie umie sobie wyobrazić początku dnia bez apetycznej kawy. Niektórzy piją ją częściej, aniżeli raz dziennie – kawa jako trunek to fenomenalny dodatek do wszelkiego typu towarzyskich spotkań lub także posiedzeń. kawa Wszystko co spożywamy, co świadomie, czy również nie dajemy naszemu organizmowi, bez najmniejszego […]\nCo przywodzi Tobie na myśl, kiedy sądzisz o egzotyce? Białe piaszczyste plaże, palmy, żółwie oraz rekiny wielorybie, może tropikalna dżungla nieomalże nietknięta przez ludzi? Masz prawo znaleźć o wiele więcej. Od magicznych dziur w oceanie po strzeliste lasy bambusowe i księżyce powstałe z erupcji wulkanicznych! wyprawy egzotyczne podróże Poniżej parę pomysłów na spędzenie właściwie egzotycznych […]\nbiostymulatory, Interesując się tematyką plonów i normowanego rozwoju roślin, z pewnością prędzej lub w następnej kolejności wolno trafić na informacje na temat stymulatorów przyrostu w rolnictwie. Ich przedsięwzięcie łączy się z tym, ażeby jakość pozyskiwanych plonów była wysoka, obfita oraz zgodna z najlepszymi wyczekiwaniami. Biostymulatory wzrostu i ich działanieNajświeższego typu biostymulatory swoje działanie opierają o […]\nstymulatory z selenem Ciekawiąc się tematyką plonów i równoważonego rozwoju roślin, z pewnością prędzej czy później można trafić na wiadomości na temat stymulatorów wzrostu w rolnictwie. Ich działanie łączy się z tym, aby jakość uzyskiwanych plonów była wysoka, obfita oraz zgodna z najlepszymi wyczekiwaniami. Biostymulatory wzrostu i ich działanieNajświeższego typu biostymulatory swoje działanie opierają o […]\nCo roku na przełomie listopada oraz grudnia nasze rodziny zmagają się z dosyć znacznym świątecznym dylematem – pozyskujemy choinkę żywą, lub sztuczną? Argumentów za obiema opcjami jest dużo, niemniej jednak my skoncentrujemy się na tym, z jakiej przyczyny choinki sztuczne to lepszy pomysł. Jodła na pniu Jeśli wobec tego Wy również macie dylemat, jaką choinkę […]