REBEL.pl: Komentarze użytkownika: Schatan - sklep z grami planszowymi\nKomentarze użytkownika: Schatan\nProsta przyjemna gra imprezowa. Moment otwarcia oczu po sekretnym ujawnieniu części informacji zapewnia wrażenia prawie mistyczne. :P Doskonale zbalansowana ilość postaci wyruszających na wyprawę. Plusem gry oprócz wzajemnego braku zaufania i sporej dozy blefu jest duża ilość graczy. Nie jest to gra na całą noc, ale jako wstępniak/rozluźniacz sprawia się znakomicie :)\nBardzo dobra gra w stylu work & placement. Walka o najlepsze pola z innymi graczami - klasyka. Stawiasz budynki za własne pieniądze i poświęcając turę jednego agenta, ale jeśli to dobra budowla, masz pewność, że się zwróci, gdy inni będą się o nią zabijać.. Piękne plansze dla każdego gracza idealnie wszystko rozdzielające. Pieniądze arcydzieło. :) Trochę jak chińskie monety z tymi dziurkami. Plansza Waterdeep wykonana bardzo szczegółowo. :) Złośliwe intrygi wprowadzające negatywną interakcję - majstersztyk. Losowość dostępnych questów, które swoimi opisami budujące klimat, przypadła mi do gustu. :) Ukryte role graczy są miłym smaczkiem. Minusów nie zauważyłem, no i wszystko w świecie D&D. :)\nBardzo dobra gra strategiczna. Walka o terytorium i władzę w pełnym wydaniu. Fani serialu/sagi na pewno poczują ciepło w sercu na sam widok planszy. :P Podczas rozgrywki, w której trzeba uważać na wsparcie niekoniecznie sojuszniczych oddziałów, mamy do dyspozycji różnego rodzaju rozkazy, podzielone na pięć kategorii. Niektóre mogą być blokowane przez karty Westeros, inaczej mówiąc wydarzenia, które losowo będą utrudniały/zmieniały, a czasem na wet pomagały w rozwoju naszej dominacji. Cel jest prosty : posiadać 7 zamków w dowolnym momencie gry, ew mieć więcej zamków niż rywale pod koniec gry. Łatwość tego osiągnięcia zależy od osób, z którymi gracie. Gra jest dynamiczna. Dzieje się sporo. Warto walczyć o żetony Żelaznego Tronu, Ostrza z Valyriańskiej Stali i Kruka Posłańca, gdyż nieraz przechylają one szale zwycięstwa na którąś stronę. Karty losów bitwy dodające element nieprzewidywalności niekoniecznie przypadły mi do gustu. Zwłaszcza te potężne typu z czaszką lub o sile 3. Po kilku partiach zaczynam zauważać pewną schematyczność w ruchach. Jak masz dany ród, to już wiesz jak będziesz mniej więcej grał. Mimo wszystko Gra o Tron zapewnia dobrą dozę rozrywki na 2-3 godziny.\nBardzo dobra jakość wydania. Żetony surowców są w kształcie tychże surowców co bardzo przypadło mi do gustu. Dwustronne plansze frakcyjne w zależności czy chcesz grać płcią męską czy żeńską. Ładne nieskomplikowane grafiki na kartach. Bonus w pudełku! Tylko dla prawdziwych ninja. :D Zasady proste. Chwyta się grę od razu i można grać. :) Sama rozgrywka nieskomplikowana, ale frakcja ogranicza Cię do konkretnych działań. Jest to i plus (warto się nauczyć grac każdą frakcją) i minus (przeciwnik wie jak będziesz grał). Dociąg z kart ogólnych bywa różny. Jak nie najdą karty, to siedzisz i płaczesz. :P Jak się nie chce komuś grać w LCG i budować talii, lub jest tworzeniem deck'ów zmęczony i chciałby coś gotowego warto spróbować. Ciekawy tytuł, ale na dłuższą metę wolę LCG lub klasyczną planszówkę.\nProsta gra imprezowa z ukrytymi ( w większości ) celami. Dobrzy vs Źli. Po której stronie staniesz? Zdecyduje los. :P W trakcie gry dostaje się postać, każda ma specjalne zdolności, którą będziemy uzbrajać, leczyć itp. w trakcie rozgrywki. Cel złych - zabicie szeryfa. Cel dobrych - zabicie złych. :) Problemem tej gry jest to, że można szybko odpaść z zabawy i do samego końca się tylko siedzi i obserwuje co robią inni. Mechanika gry działa lepiej na więcej osób. Zaczyna działać wtedy zasięg. Dociąg broni/akcji jest losowy i może się zdarzyć, że przez pół gry czekacie sobie spokojnie dostając kolejne rany postrzałowe i nie możecie nawet oddać, bo brak Wam amunicji. :P Wtedy trzeba włączyć tryb perswazji i przekonać innych graczy, że jest się dobrym, a Ci co Cię atakują to czyste zło. Pozytyw. :)\nProsta gra rodzinna z nastawieniem na młodszych graczy. Nieskomplikowane zasady do wytłumaczenia w minutę. Tyleż samo zajmie rozłożenie losowe kafli. Sama gra jest również losowa, więc osobom, które nie mają szczęścia do kości tak jak Ya polecam zacisnąć zęby. i po cichu przełknąć gorycz porażki. :P Zamiast kartonowej mumii mogłaby być figurka, ale nadrabia brak plastiku wielkością. :P\nGra planszowa z najmniejszą możliwą liczbą pól, żeby móc ją nazwać planszową, widzianą przeze mnie. Do 4 osób używasz JEDNEGO pola. :D Gra prosta, rozłożenie szybkie. Losowość przeogromna. Innymi słowy jeśli szukasz gry, w której możesz planować strategię, to nie jest to ta gra. :) Mimo wszystko ma w sobie coś. :) Jest śmieszna i zapewnia prostą przyjemną rozrywkę z dużą dozą interakcji. Gra dla ludzi w każdym wieku. Byłoby miło gdyby figurki nie były kartonowe, tylko plastikowe, ale pewnie podniosłoby to niewspółmiernie cenę. Ceber Królik rządzi!. :)\nGra prosta, szybka (jeśli nie myśli się nad ruchem trzy dni) i z przejrzystymi zasadami. Możliwość wybierania różnych dowódców zapewni unikatowość każdej partii mimo tego, że obaj gracze mają takie same talie. Każdy z dowódców jest unikatowy i posiada umiejętność mocną na swój sposób. Mnóstwo opcji dzięki sposobności zagrania każdej jednostki na cztery sposoby daje okazję do pogłówkowania, ale w następnej turze wszystko może się odmienić, dlatego trzeba być elastycznym. Gra niektórych uzależnia. :P Nie wiem czy tylko Ya, ale mam ochotę zagrać każdym dowódcą przynajmniej raz, a przy 25 kartach w talii, to przynajmniej 25 gier, ale myślę, że Was też to tknie.\nOsadnicy z Catanu - klasyk sam w sobie. Prosta mechanika do wytłumaczenia w pięć minut jest sporym atutem dla leniwych, którzy boją się książki pełnej reguł. :) Ograniczona przestrzeń na mapie wymusza walkę o najlepsze tereny>zasoby. Stawianie blokady na cudzej drodze niszcząc ambitny plan wroga, to czysta przyjemność. :P Jest kilka możliwości zdobywania punktów. Granie z bardziej zaawansowanymi graczami wydłuża rozgrywkę, bo cytując Kazimierza Górskiego 'Tak się gra, jak przeciwnik pozwala'. Trochę negatywnej interakcji poprzez psucie szyków ekspansyjnych oraz używanie złodzieja. :) Niestety, jak w Bogów Chaosu wierzę, zdarza mi się wyrzucić go (7 oczek na 2k6) na jakieś kilkadziesiąt prób góra raz... Mnóstwo dodatków pozwala na ciągłe odkrywanie tej gry na nowo. Każdy szanujący się fan planszówek powinien mieć na półce. :)\nBaaardzo ciekawy dodatek. Mephisto rośnie w siłę razem ze swymi modułami, które oprócz niesamowitego wzmocnienia ataku sztabo-jednostki potrafią nieźle namieszać na planszy. Moduły dają mobilność, odpychanie, przyciąganie, możliwość wywoływania bitew; innymi słowy pełną kontrolę. Przeciwnik staje przed wyborem czy zadawać rany sztabo-jednostce czy niszczyć moduły. Bardzo lubię grać robalem. Po cichu dodam, że jest to ulubiona 'armia' jednego z przedstawicieli Portalu. :P\nDodatek armijny wprowadzający kolejne miasto, które oparło się postapokaliptycznej zagładzie. Vegas jest moim zdaniem wymagającą armią, gdyż trzeba bardzo ostrożnie rozstawiać agitatorów maksymalnie próbując wykorzystać ich umiejętności i przy okazji, żeby nawet po śmierci przejętej jednostki przeszkadzały swoim ustawieniem przeciwnikowi. Nie można szafować własnych jednostek, ponieważ jest ich niewiele. Armia posiada sporą ilość żetonów akcji co trochę rekompensuje skąpą ilość żołnierzy. Grając przeciwko Dancer'owi można dojść do śmiesznej (dla Vegas) sytuacji kiedy jeden przejęty obiekt strzela w drugi, a ten drugi uderza w pierwszy i nic tylko obserwować jak spada życie obu obiektów. :P\nCóż. Duel jako dodatek moim zdaniem posiada zbyt duże pudełko, co mi niezmiernie przeszkadza na półce. :P Plansza tylko dla dwóch graczy przydaje się takim osobom jak Ya, które grają na co dzień i nie składają nawet planszy, a mapkę z podstawki wożę ze sobą jak jadę grać do kogoś. Jeśli chodzi o mechanikę dostępną w tym dodatku (uruchamianie terminali), to nie jest to mój faworyt. Za to armie! Fabularnie jaram się historią armii jak heretycy podczas inkwizycji. Smart jest mistrzem. Minusem jest mała mobilność sztabu, ale jest to rekompensowane ultra mobilnością jednostek dookoła niego, sporym zapasem działek gaussa i dwoma terrorami. Polecam rozegranie pojedynku Moloch (ojciec), Neodżungla (matka), Smart (dziecko) i Mississippi/Borgo (kawałek ojca :P ). Just for fun. Vegas, to już inna bajka. Może sporo namieszać agitatorami, ale ma mało jednostek. Ilość żetonów ruchów/modułów może czasem zaszkodzić, kiedy nie ma co wstawiać, a przechwytujące wrogie jednostki moduły trzeba chronić. Obie armie są koniecznością dla fana Neuroshimy. :)\nŚmieszna gra imprezowa. Wymaga szybkiego myślenie i szybkiego reagowania. Trzeba grać z wyluzowanymi ludźmi. :) Niektórzy nie chcą się przyznać do błędu. :P\nInstrukcja jest niestety dużym utrudnieniem tej gry. Porozrzucane informacje i nie raz szukasz czegoś i nawet nie wiesz dokładnie, na której stronie otworzyć instrukcję. Uwielbiam budować postacie, a ta gra daje całkiem spore pole do popisu pod tym względem. Wykonanie jest ogólnie dobre, z wyjątkiem koralików symbolizujących rodzaj pancerza, ale nawet ta toporność się sprawdza. Grafiki są na wysokim poziomie. Dużym plusem dla mnie są darmowe dodatki, które można sobie wydrukować ze strony autorów. Podczas rozgrywki masz całkiem spory wachlarz możliwości co zrobić w turze. Za taką ilość rozrywki, którą serwuje Nam gra, cena jest po prostu śmieszna. Warto w tą grę grać z kimś kto lubi strategie, bo roznoszenie w puch słabszych graczy nie sprawia frajdy. :P\nProsta przyjemna gra imprezowa. Moment otwarcia oczu po sekretnym ujawnieniu części informacji zapewnia wrażenia prawie mistyczne. :P Doskonale zbalansowana ilość postaci wyruszających na wyprawę. Plusem gry oprócz wzajemnego braku zaufania i sporej dozy blefu jest duża ilość graczy. Nie jest to gra na całą noc, ale jako wstępniak/rozluźniacz sprawia się znakomicie.:)\nZupełnie nowe jednostki, nowy żeton podłoża, nowe żetony akcji = nowe możliwości. Klasycznie Portal serwuje Nam dawkę świeżości do podstawki. W moim odczuciu armia jest bardzo ciekawa. Umiejętność sztabu ma swoje plusy i minusy. Na ataki dystansowe raczej średnia. :P Jednostka cień jak się trafi z możliwością zatrucia, zwłaszcza na początku gry przesądza o rozgrywce. Dla posiadaczy podstawki konieczność. :)\nŚwietna karcianka. Całkiem ładne grafiki i porządnie wykonane żetony. Trzeba przewidywać kto wybrał jaką postać, żeby napsuć Mu szyki (jeśli grasz np. złodziejem lub zabójcą), ale może się okazać, że tak na prawdę przeszkadzasz zupełnie komu innemu niż zamierzałeś. Dużo interesującego planowania. Niestety z graczami, którzy przez tydzień rozkminiają jaką wybrać postać, że już nie wspomnę o wykonaniu ruchu nie polecam. Zdecydowanie ciekawiej się gra w więcej osób, kiedy to prawie wszystkie role są obsadzone. Moim zdaniem idealnie w 7, gdyż wtedy do samego końca pozostaje niepewność nawet w przypadku ostatniego gracza wybierającego postać. Zasady proste, przygotowanie jak i zwinięcie gry szybkie. Sama przyjemność. :)\nNiezła gra osadzona w Świecie Dysku. Jeśli jesteście fanami Prachett'a samą radość sprawi Wam oprawa fabularna. Plansza jest porządnie wydana, ale agenci i budynki są dość toporne. Dużo frajdy sprawia udawanie postaci, którymi się nie jest celem zmylenia przeciwnika tudzież odwrócenia od siebie uwagi. Niestety w zależności od dociągu możesz albo zmasakrować przeciwników w dwóch turach, albo przez całą grę być biernym obserwatorem wydarzeń na planszy. Polecam w więcej osób, gdyż zaczyna dochodzić do swoistych przepychanek, gdzie każdy przeszkadza każdemu i jest ogrom pozytywnego zamieszania.\nBardzo sympatyczna logiczna gra dwuosobowa. Podobna była kiedyś jako gra systemowa w starszych modelach telefonów marki Motorolla. Im więcej grasz z tym samym przeciwnikiem, tym bardziej gra staje się trudniejsza, co wpływa na jej korzyść. Dla mnie osobiście nie jest to hit wieczoru, ale taka gra na dobry początek jak najbardziej. Elementy porządnie wykonane i w trakcie gry nie mogliśmy powstrzymać się, żeby nie bawić się kulkami. :P\nDoskonała wypraska, w której wszystko elegancko się mieści. Mechanika gry ciekawa, najpierw draft, później rzucanie kośćmi decydujące o możliwych ruchach. Pozwala to na lekki rodzaj planowania, ale bez przesady. Doświadczeni deckbuilderzy raczej większej rozrywki w grze nie znajdą, gdyż karty są niezbalansowane, a sama rozgrywka jest dla takich osób zbyt losowa. Super combosów się raczej nie zrobi z tego co miałem okazję zauważyć. Karty nie współgrają ze sobą w takim stylu jak np. w WHI. Sam system zmiany pór roku niewiele wpływa na to co się dzieje w grze. Największym atutem tej gry jest jej wygląd. Przepiękne grafiki i porządnie wykonane elementy. Duże i ładne kostki. Zdziwiłem się tylko, że na wszystkich polach miejsce jest na okrągłe znaczniki, a same znaczniki są kwadratowe. Zakładam, że tak było taniej. Gra mi się podoba, ale bez przesady.\nPret-a-Porter (ENG - Angielska)\nDobrze wykonana wypraska, elegancko porządkująca wszystkie składniki gry. Jakość elementów zadowoliła mnie w 98 procentach. Banknoty mogły by posiadać nadruk z obu stron. Ich oryginalne grafiki z podobiznami płci pięknej mające chyba zachęcić żeńską część graczy zapadną mi na długo w pamięć. :) Obszerna instrukcja jest niestety napisana moim zdaniem chaotycznie i nie raz musiałem wertować całą strona po stronie w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Plansza jasna i przejrzysta. Ton na niej skupi się głównie rozgrywka. W swojej turze mamy bardzo dużo możliwości przez co ludzie za długo kminiący nie są mile widziani przy stole, bo zwyczajnie psują rozgrywkę. Gra wymaga posiadania strategii i trzymania się jej, biorąc pod uwagę rosnące koszta utrzymania. Trzeba po prostu liczyć pieniądze do przodu. Idealna gra dla ekonomistów. :P Pozwala ukształtować sobie w myślach działanie prawdziwego przedsiębiorstwa, dlatego zdarzyło mi się ją spotkać w jednostce kształcącej. (!) Przy swojej genialnej mechanice gra niestety odstrasza dużą ilość kupujących tematyką, a szkoda, bo gra sprawia mnóstwo frajdy! Sam zastanawiałem się nad nałożeniem na oryginalną wersję jakichś grafik z np. krasnoludzkimi zbrojami lub wspomnianymi w serwisie GameTrollTV ubraniami orków. :)\nBajecznie wykonana plansza, bardzo ładne figurki. Możliwość obrotu mapą mnie zachwyciła. :) Lepiej się gra w więcej osób tj. 3+. Można wtedy poczuć prawdziwego ducha złej rywalizacji. :P Cena za grę jak najwłaściwsza. Mechanika jest prosta i klarowna. Wszystko jest elegancko wyjaśnione na zwięzłej instrukcji. Jednej luki się tylko dopatrzyłem. Właściwie braku sprecyzowania. Czy można łodzi podwodnej używać też na mniejszych akwenach wodnych tj. jeziorkach wewnątrz danego kręgu. My uznaliśmy, że można. :P Niektóre misje są prostsze od innych i w późniejszych rozgrywkach nie bierze się tych prostszych nawet pod uwagę. Szczególnie, gdy gra mniej niż trzech graczy. Jak wspominałem : Negatywna interakcja na przyzwoitym poziomie. Wykonanie świetne. Mechanika klarowna nawet dla najmłodszych. Ogólnie polecam. :)\nBardzo dobra karcianka. Zafascynowała mnie od pierwszego ujrzenia. Gracze mający już kilka rozgrywek za sobą mają zdecydowaną przewagę nad nowicjuszami ze względu na znajomość potencjalnych kart, ale trzy/cztery partie i poziom wyrównany. Mimo wszystko początkujących graczy może trochę odstraszać. Karta z wyjaśnieniami dużo pomaga. Przygotowanie gry trwa tyle ile tasowanie, więc pięć minut góra. Czas rozgrywki krótki przez co gra się nie nudzi. Zdecydowanie więcej frajdy sprawia granie w więcej niż dwie osoby. Minusem gry dla mnie jest absolutny brak negatywnej interakcji. Nie mamy żadnego wpływu na to co robi przeciwnik, możemy tylko biernie obserwować. Gra klimatyczna i jak dla mnie ideał. :) Zachęca ceną.\nWcześniej w dodatku Babel 13, obecnie rozbitym na dwie paczki. Neodżungla cechuje się brakiem jednostek strzelających, ale możliwości macierzy są oszałamiające. Odpowiednie połączenie może zapewnić całkowitą dominację na planszy. Bardzo dobrze wyważona armia, a możliwości macierzy prawie nieograniczone. Jeśli jesteś fanem Neuroshimy Hex, musisz mieć. :P\nBardzo ciekawy dodatek armijny. Zdolność sztabu daje olbrzymie możliwości przemieszczania / uciekania bazą. Nieraz ta umiejętność niszczy plany oponenta, aż żal widać w oczach. :P Żeton dziury potrafi nieźle namieszać w szykach przeciwnika. Sprawdza się zarówno w defensywie jak i w ofensywie. Jednostki z paraliżem idealnie się nadają na wyłączenia bazy przeciwnika z gry. Brak jednostek czysto strzelających może irytować, gdyż moździerze bywają przydatne tylko jeśli przeciwnik nie rusza się bazą z miejsca. Na szczęście rekompensują to nieco mini transporty (słabsza wersja żetonu Hegemonii). Bardzo przydatną jednostką są ładunki wybuchowe. Kompletnie ignorują inicjatywę dzięki czemu można wykluczyć z gry najbardziej Nam przeszkadzające jednostki wroga przed rozpoczęciem bitwy. Moim zdaniem bardzo zrównoważona armia. Przekonuje mnie również sama koncepcja szczurów. :) Szczury są spoko. :)\nArmia (jeśli w ogóle można tak powiedzieć o Dancer) zdecydowanie odbiegająca od klasycznej frakcji Neuroshimy. Mamy tutaj trzy jednostki-sztaby i same żetony akcji. Dancer posiada olbrzymie możliwości ofensywne - aż 8 bitew i 7 żetonów Akcji umożliwiających jedną jednostką zaatakowanie bez ryzyka oddania, defensywne sieciarz i leczenie oraz niespotykaną do tej pory mobilność dzięki specjalnej umiejętności Obiektów - 'tańcu'. Bardzo ciekawy dodatek wprowadzający graczy na inny poziom rozgrywki. Warto spróbować. :)\nCena odpowiednia do zawartości. Bardzo losowa i szybka gra, ale ma coś w sobie. :) Szkoda, że w koszulkach karty się nie mieszczą do pudełka.\nGra ma jak dla mnie niesatysfakcjonujące opakowanie, a maskotka ala worek na kości, którą reklamują na odwrocie jest trudno dostępna., a Ya na prawdę chciałbym wyrzucić tą stówę na kawałek pluszu z zamkiem. :P Byle miała macki. :) Tytuł gry powinien brzmieć Kość Cthulu, bo jest tylko jedna, ale za to bardzo ładnie wykonana kostka. Żetony wysokiej jakości. Niektórym graczom może się spodobać, zwłaszcza fanom prozy Lovecrafta.\nPodstawka się po jakimś czasie 'ogrywa' i ten pakiet dający nową dawkę kart pozwala na nowo poczuć radość z gry. :)\nNie bez przyczyny wciąż znajduje się na pierwszym miejscu światowego forum BoardGameGeek. Najlepesza gra strategiczna w jaką miałem przyjemność grać. Pudełka z dobrze dopasowaną wypraską (mieszczą się w nim karty nawet w koszulkach) zawiera od razu woreczki strunowe. Czasochłonna niezmiernie. 3+ h przeciętna partia. Choć raz, wyjątkowym fartem udało mi się skończyć po 15 minutach, ale na to nie liczcie. :D Każdą stroną konfliktu gra się inaczej. Na początku przewagę ma ZSRR, później zaczyna dominować USA, co nie znaczy, że w późniejszych rundach nie da się wygrać ZSRR. Same karty mogłyby śmiało zstąpić podręcznik historii, a sądzę, że uczniowie chętniej przyswajali by wiedzę z takiego źródła. :) Plus sobie gra załapała za umieszczenie w polskiej wersji dwóch kart specjalnych odnoszących się do Naszej historii. Olbrzymia plansza z naniesioną mapą świata, niestety, nieważne po ilu rozgrywkach nie prostuje się do końca, lecz jest to tylko szczegół niewiele wnoszący do rozgrywki. I mam wrażenie, że na kości ZSRR częściej wypadają negatywne wyniki, ale to może być tylko mój pech. :P Jeśli jesteście nastawienie na intelektualną bitwę, to jest gra dla Was. :)\nDobra, prosta i szybka nieskomplikowana gra imprezowa zapewniająca mnóstwo śmiechu. Kiedy bez zastanowienia wypowiadasz trzy słowa w stylu pączek, piłka, prawosławie i wszyscy się patrzą na Ciebie i razem z Tobą się zastanawiają : skąd prawosławie? :P Można spokojnie grac w więcej osób, bez planszy, po prostu same pytania, a wygrywa ten co ma najwięcej. Kończycie jak Wam się znudzi. :)\nUlubiona gra mojej dziewczyny. Rozegranych partii dziesiątki. Skoro się nie nudzi i wciąż sięgamy po ten tytuł, myślę, że śmiało mogę polecić. Niesamowite wykonanie planszy. Pomysł zrobienia mapy na rozciągniętej (podobno ludzkiej) skórze co najmniej oryginalny. Trzeba się delikatnie obchodzić się z figurkami, zwłaszcza kultystów. Jednak w razie uszkodzeń odsyłam na stronę fantasy flight (wydawcy), gdzie można dokupić poszczególne elementy. Figurki dzięki firmowemu zabarwieniu nie wymagają nawet malowania, gdyż i bez niego wyglądają świetnie. Karty - czary mają bardzo klimatyczne i odpowiadające naturze boga nazwy. :) Każdy z bogów ma realne szanse na wygrane, a metody osiągnięcia zwycięstwa są dla każdego unikalne i bardzo dobrze przedstawione w instrukcji, ale trzeba się spieszyć, gdyż ilośc tur jest ograniczona i równie dobrze Stary Świat może się oprzeć boskiej ingerencji. :) Osobiście przypadły mi do gustu też kości. Czerwone z czarnymi żłobieniami. :) Twórcy mogliby umieścić w pudełku nieco więcej żetonów bohaterów. Bywa, że ich braknie, ale zastąpić można jakimkolwiek tokenem.\nBardzo dobry dodatek do Podstawki. Nowe jednostki Legendy, które kładzie się na stolicę dają znaczne wcześniej niedostępne możliwości. Legenda taka dodaje Nam do każdej części królestwa młotki, może sama atakować, ale częściej liczą się jej potężne umiejętności. Do combo decków niezbędny pakiet. O wyprasce nie ma co się wypowiadać, bo tymi kartami się gra, a nie trzyma w pudełkach. :P\nPudełko wypchane po brzegi dobrymi kartami dla ras elfickich i nie tylko. Wydawca raczy Nas dwoma dodatkowymi porządnie zrobionymi stolicami dla jasnych i mrocznych Elfów (mojej ulubionej rasy), które były poszkodowane przez ich brak w podstawce. Osobiście czułem jakąś wewnętrzną dysharmonię podczas grania elfami jak widziałem przed sobą stolicę krasnoludzką. :P Dla kogoś kto chciałby spróbować swoich sił grając długouchymi rzecz niezbędna. :)\nOtóż sprawdzając umiejętności boss'a Tenor'a okazało się, że mój angielski jest jednak słaby... "Se si trova al Girone I nella fase 5. dello Svolgimento della NOtte (Attacco Boss e Infetti), elimina tutte le Barricate nel suo Antro e nei due adiacenti." Nie powiem było, zabawnie. :D Instrukcja częściowo nieprzetłumaczona. Jest w niej kilka błędów, ale w żaden sposób nie umniejszają jej świetnego klimatu. Pozwolę sobie umieścić tutaj tłumaczenie dla innych graczy. "TENOR Grotesquely deformed by death, the gash which opened up on the Tenor’s torso still roars with his powerful voice. His howlings echo all over the city and are mighty enough to destroy glass and make the walls shake. If the Tenor is in the Ring I during the Phase 5 (Boss & Infected Attack) of the Night Sequence of Play, he eliminates all the Barricades in his Cave and in those adjacent." Gra jest porządną pozycją. Świecące/lakierowane elementy przypadły mi do gustu, pozwala to łatwiej zauważyć je na planszy. Szkoda, że nie dali zapasowych sześcianów, ale z drugiej strony zmusza to do uważnego obchodzenia się z grą. Woreczki strunowe, co ostatnio pojawia się coraz częściej w pudełkach są atutem. Jeszcze tylko czekać na koszulki do kart. :D Chociaż nie wiem, czy to nie byłoby zbytnie rozpieszczanie graczy. :P Odłóżcie Zombicide! :P Zapraszam na karnawał!. :)


FLOSLEK EMOLEUM EMO-OLEUM do kąpieli dla skóry suchej i atopowej 200ml | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nFLOSLEK EMOLEUM EMO-OLEUM do kąpieli dla skóry suchej i atopowej 200ml\nFLOSLEK EMOLEUM EMO-OLEUM do kąpieli dla skóry suchej i atopowej zapobiega pojawieniu się uczucia szorstkości i napięcia po kąpieli. Wzmacnia barierę wodno-lipidową skóry i chroni przed utratą wody, zdecydowanie zwiększając nawilżenie.\nEmulsja przyczynia się do ograniczenia dyskomfortu związanego z odczuwaniem napięcia i szorstkości skóry pojawiających się po kąpieli. W jego skład wchodzi olej słonecznikowy i mineralny oraz łagodne emolienty, które przeciwdziałają pękaniu, przesuszeniu i keratolizacji naskórka. Kosmetyk powleka skórę łagodnym filmem, który gwarantuje efektywną ochronę przed utratą wody. Sprzyja odbudowie warstwy hydro-lipidowej skóry, jednocześnie kojąc i łagodząc podrażnioną, zaczerwienioną i swędzącą skórę. Po zastosowaniu z ciepłą wodą, emulsja delikatnie myje i natłuszcza skórę. Pozostawia ją czystą i niezwykle miłą w dotyku.\nKosmetyk przeznaczony jest do stosowania w czasie kąpieli skóry suchej, bardzo suchej, wrażliwej, odwodnionej, ze świądem i skłonnością do atopii.\nStosować miejscowo. Do wanny pełnej wody (150l) dolać 30-50 ml emulsji i dobrze wymieszać. W czasie kąpieli niewskazane jest stosowanie innych środków myjących, ponieważ mogą one osłabiać działanie produktu.


DYNATEXT - system pisania samosprzedajacych tekstów Słowami kupisz sobie: Czas, Klientów i Pieniądze Mówią, że to najlepszy kurs copywritingu w Polsce\nHEJ, kiedy ostatnio klienci dali Ci podwyżkę albo wymarzony urlop?\nChcesz nauczyć się słowami pobudzać klientów do zakupów, by płacili Ci coraz więcej, a TEKSTY PRACOWAŁY ZA CIEBIE?\nDYNATEXT pomaga systematycznie tworzyć teksty, które sprzedają. Dam Ci 5 elementowy system z dokładnymi intrukcjami, jak krok, po kroku, za każdym razem tworzyć mocno sprzedające teksty. Sprzedaż szkolenia zakończona. Jeśli chcesz informację o możliwości zakupu zupełnie nowej wersji DynaText, wpisz się na listę >>\nWystarczy nawet 1 właściwe słowo\tCzy ty też już tak masz, że czasem napiszesz jedno zdanie lub nawet słowo, po którym klienci wariują i kupują, co im polecisz? To naprawdę niełe przeżycie, gdy piszesz i sprzedaż szaleje.\nNo przyznaj się, pewnie trudno Ci uwierzyć w to, że zmiana kilku słów w ofercie sprawi, że klienci nie tylko zaczną kupować, ale jeszcze wołać o więcej? To mój ulubiony przykład, bo z poważnej branży IT. Firma Veeam Software, postanowiła zwiększyć skuteczność strony generującej leady. (Przykład pochodzi z www.vwo.com/blog/increase-click-through-rate/)\nJej dotychczasowe Call To Action (CTA) brzmiało: "Request a qote". Ale zaczęli PYTAĆ klientów, czego szukają na stronie. I otrzymali odpowiedż: Cennika. Zmienili więc CTA na: "Request pricing". Efekt? 161% wyższa konwersja!\nTaka mała zmiana, a konwersja rośnie o 161%! Też chcesz TAK?\nMówiłem Ci, że musisz przepisać teksty na nowo? Sprzedaż w Internecie opiera się przecież na SŁOWACH.\nNawet nie zdajesz sobie sprawy, ilu klientów po zakupie u mnie mówiło, że normalnie tak się nie zachowują, że nigdy nie kupują od razu, ani nie czytają długich ofert! Tylko że po przeczytaniu wiadomości ode mnie, coś w nich wstąpiło:\nChcesz tylko zwiększyć sprzedaż?\nNie musisz być taki jak ja! Nie musisz od razu sprzedawać wszystkiego, każdemu klientowi, który tylko nawinie się pod rękę, chociaż będzie tego gorąco pragnął.\nMoże po prostu chcesz trochę zwiększyć sprzedaż swoich produktów? Bez takich długaśnych ofert, jak ta? W porządku, ale zasady pozostają te same.\nBez słów nic się nie wydarzy. Użyj właściwych, BOGATYCH w znaczenie słów, a zasypie Cię lawina zamówień.\nU mnie wygląda to na przykład tak:\nWidzisz to? Co minutę zamówienie!\nCo sprzedawałem? To nie ma znaczenia, bo cała magia nie tkwi w produkcie, tylko w tekście, który odwiedzających doprowadzał do szału zakupów. (Ten akurat był tani.)\nMasz coś do sprzedania? Jeśli tak, użyj tych samych technik, co ja i zobaczysz, co się stanie.\nZanim doszedłem do tego szalonego stanu msiałem przejść pewną drogę. I Ty też musisz to zrobić, jeśli do końca życia nie chcesz tylko patrzeć, jak inni bogacą się na sprzedaży.\nNazywam się Darek Puzyrkiewicz. Jestem copywriterem - zawodowo zmieniam słowa w pieniądze. Pomagam właścicielom stron internetowych zarabiać, coraz więcej, na każdym, odwiedzającym ich witryny.\nByć może spotkaliśmy się na jednym ze szkoleń: Online Marketing MasterClass, Marketing Day, Search Marketing Week lub na warsztatach z copywritingu. Jeśli nie ominął Cię mój wywiad w telewizji TVN CNBC, przeprowadzony z Warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych, to wiesz, o czym mówię.\nSłowa mają znaczenie, a ja złamałem kod sprzedaży za pomocą tekstów i stworzyłem bezbolesny System Pisania DYNATEXT, który nie wymaga żadnych szczególnych umiejętności pisarskich. (W rzeczywistości te umiejętności często przeszkadzają, zamiast pomagać!)\nWszystko zaczęło się na mojej emigracji, w Szkocji, w fabryce Mitsubishi, w Livingston (koło Edynburga), przy prasie AMADA 250T, w czasie nocnej zmiany, około 2 w nocy:\nPracowałem po 12 godzin, na dwie zmiany - dzienną i nocną. Zarabiałem nieźle, ale...\nMiałem dość tej mechanicznej pracy. Dzień w dzień to samo. Nawet weekendy zajęte.\nI wtedy, pewnej nocy, o godzinie 2, gdy wszyscy smacznie śpią, a ja mechanicznie przekładałem kolejne elementy klimatyzatora, przyszła mi do głowy myśl - MUSI BYĆ COŚ INNEGO.\nPo powrocie do domu zacząłem szukać odpowiedzi w Internecie. Nagle odkryłem, że są ludzie, którzy świetnie zarabiają za pomocą stron internetowych. Nie stoją jak kołki przez 12 godzin przy maszynie, zamiast tego piszą teksty w zaciszu swojego domu i sprzedają za ich pomocą wszystko, co zechcą.\nPrzeczytałem o człowieku, który napisał jedną krótką ofertę i zarobił dzięki niej ponad 7 milionów dolarów. Inny z kolei za pomocą przekonującego tekstu, mieszczącego się na jednej stronie A4 sprzedał 3 miliony swoich książek, każda za 10 dolarów. Napisanie tego tekstu zajęło mu 30 minut. Minuta pracy - milion dolarów. Nieźle, co?\nJa też tak chciałem!\nMiałem idealne przygotowanie do tej roboty.\nLedwo trója z polaka w szkole średniej i na maturze słabe 3- z ustnego. Studiowałem przez pół roku, ale mnie wyrzucili, bo mi nie szło. Ostatecznie z wykształcenia Technik Informatyk. Z zawodu robol na emigracji, bo nie stać mnie było na spłacanie hipoteki domu i utrzymanie rodziny.\nAle bardzo chciałem coś ze sobą zrobić i zmienić swoje życie!\nMiałem 34 lata i byłem głodny wiedzy. Zarywałem dni i noce po 12-godzinnych zmianach w fabryce, byleby tylko nauczyć się tak pisać, by sprzedawać. Spałem mało, jadłem jeszcze mniej. Nie to, co dzisiaj…\nW Internecie znajdziesz mnóstwo wiedzy. Darmowej i płatnej. Zacząłem od tej darmowej oczywiście. Okazało się, że według wszystkich kursów copywriting można sprowadzić do dwóch zasad:\nWykorzystaj model AIDA.\nNie pisz o cechach, pisz o korzyściach!\nAle nikt mi wtedy nie powiedział, że te porady mają blisko 100 lat i pochodzą z czasów, gdy przeciętny człowiek widział tylko kilka reklam na tydzień. Dziś przed oczami miga nam kilkaset na godzinę.\nProblem w tym, że klienci już dawno uodpornili się na “AIDĘ” i “korzyści”.\nDobrze, pomyślałem, że więcej dowiem się z płatnych szkoleń. FAKTYCZNIE! Dowiedziałem się więcej. Naprawdę. Ale miałem problem… Nie potrafiłem tej wiedzy zastosować w praktyce.\nWiedziałem co pisać, by sprzedać. Ale gdy siadałem do komputera, tworzyłem same bzdury. Widzisz, odkryłem, że wiedza to nie problem! Tym, co ma o wiele większe znaczenie, to konkretne wskazówki, JAK TO ROBIĆ.\nWszyscy, na których trafiałem, sprzedawali WIEDZĘ. A ja potrzebowałem treningu, przygotowania, prawdziwego szkolenia umiejętności pisania.\nPrzestań skupiać się na "pisaniu" tekstówi zacznij wreszcie po ludzku sprzedawać\nI wtedy całkowicie zmieniłem swoje podejście.\nZanim zostałem słabo opłacanym informatykiem, przez wiele lat pracowałem jako handlowiec. Sprzedawałem powierzchnie reklamowe, sprzęt sportowy, ciastka, sprzęt komputerowy i uslugi informatyczne. Rzuciłem to, bo nie chciało mi się już tułać po całej Polsce.\nPostanowiłem wykorzystać swoje doświadczenie w sprzedaży. Mówiąc krótko, WIEDZĘ ze szkoleń przełożyłem na wirtualną rozmowę handlową. Tak, jak bym rozmawiał z klientem. Z żywą, konkretną osobą, a nie anonimowym odwiedzającym, który jest tylko kolejnym numerkiem w statystykach Google Analytics.\nOTO DYNATEXTNajprostszy system łatwego pisaniaskutecznych tekstów sprzedażowych\nGdy przestajesz się zastanawiać nad każdym słowem, a zaczynasz swobodnie rozmawiać z klientem, całkowicie mija wszelki paraliż słowny.\nKiedy rozmawiasz z kimś znajomym, to w locie redagujesz swoje wypowiedzi? Zastanawiasz się nad każdym słowem i przecinkiem, czy może po prostu mówisz?\nJeśli cedzisz słowa, to automatycznie tworzysz dystans. Ze znajomymi się po prostu rozmawia! Jak chcesz, by klient Cię odbierał?\nJuż nigdy więcej nie będziesz się zastanawiać,CO NAPISAĆ, by sprzedać.\nNie “piszesz” żadnej oferty, tylko sobie spokojnie i beztrosko odpowiadasz na kolejne pytania. Oczywiście odpowiedzi zapisujesz, ale bez żadnej presji i stresu. Tak, jakby ktoś znajomy chciał się czegoś więcej dowiedzieć o Twoim produkcie. Co, znajomemu nie odpowiesz?\nTak powstaje materiał do redakcji. Z niego wybierasz najlepsze fragmenty i nagle masz przed sobą gotowy tekst sprzedażowy. A na koniec odnudzasz tekst i słowa zmieniasz w bujne korzyści, co wywołuje w potężną falę emocji. Zaraz Ci to wyjaśnię.\nTylko taki tekst ma MOC prawdziwej rozmowy handlowej. Sprawia, że Twoja oferta przebija skutecznością wszystko inne!\nAle to więcej niż tradycyjna rozmowa handlowa! Dzięki ożywieniu strony internetowej językiem skutecznej sprzedaży, automatycznie “rozmawiasz” z tysiącami klientów na raz! Nawet, gdy śpisz! Przez sen? Nie, przez Internet...\nDynatext pomaga sprzedawać w każdej branży!\nDzięki mudularnej budowie szkolenia możesz przełączać się między poszczególnymi częsciami i pisać to, na co w danym momencie masz nawiększą ochotę. A dobra oferta i tak powstanie.\nPokażę Ci jak ja piszę najskuteczniejsze teksty sprzedażowe. A Ty bez lat nauki i błędów, możesz to powtarzać w nieskończoność i zostać bardzo bogatym człowiekiem.\nZAROBISZ na tym i jeszcze zaoszczędzisz, bo DYNATEXT kosztuje mniej, niż napisanie jednej dobrej oferty przez profesjonalistę! I znacznie mniej, niż oferta, która słabo sprzedaje...\nSzkolenie otrzymasz w formie 27 filmów, bogatych w treści i konkretne przykłady. Zobacz, czym Cię zaskoczą:\n1. Doskonalsza metoda sprzedaży internetowej\tWłaściwie to technika wywoływania słowami silnego transu zakupowego. Każdy klient ma ten jeden bardzo czuły punkt, którego dotknięcie wywołuje potężne emocje - robią to nawet najbardziej nudne produkty. Konkurencja i cena przestają mieć znaczenie, gdy nauczysz się trafiać w jedną specyficzną potrzebę klientów.\nZaskakująco prosta metoda uruchamiania wewnętrznej presji zakupu. A jeśli klient będzie TEGO chciał, nic go nie powstrzyma przezd zakupem.\nPODWÓJNY SYSTEM PRZEKONYWANIA. Dzięki temu wpłyniesz nawet takiego klienta, który nie zwraca większej uwagi na Twoją ofertę.\nNauczysz się wpływać na odwiedzającego przez 2 pierwsze, najważniejsze sekundy wizyty na stronie.\nZrozumiesz, dlaczego stara szkoła copywritingu już nie działa i jak przepisać wszystkie swoje teksty na nowo.\n12 różnych sposobów przekonywania, dopasowanych do każdego typu osoby. Dzięki temu będziesz w stanie napisać ofertę dla każdej branży i klienta.\nWyobrażasz sobie, co się stanie, gdy opanujesz te umiejętności? Ale to dopiero początek...\n2. Pytomat Copywritera\tDYNATEXT daje ci zupełnie nowe doświadczenie - pisanie przez pytanie. Całość doskonaliłem przez lata, aż powstał wyszukany zestaw pytań, które konsekwentnie wywołują potężne emocje i podsuwają setki pomysłów na bogaty opis produktu lub usługi. Nauczę Cię jak od nowa patrzeć z entuzjazmem na każdy produkt lub usługę. Jak wydobyć z nich to, co przyspieszy bicie serca Twoje i każdego czytelnika. Co silnie poruszy Ciebie i jego.\nW moim systemie pisania wszystko sprowadza się do zadawania sobie starannie dobranych pytań. Bo wiesz, jest pytanie - musi pojawić się odpowiedź. Taka dziwna właściwość ludzkiego umysłu. Przestajesz walczyć ze swoim umysłem, który ma opory przed pisaniem (ale nie ma żadnych przed “siedzeniem” na Facebooku), lepiej wykorzystać jego słabość do pytań.\nBy zwiększyć sprzedaż, zadajesz sobie sekwencję starannie wyselekcjonowanych pytań. Daj sobie szansę! Bo gdy w Twojej głowie pod ich zadaniu zaczną pojawiać odpowiedzi, nigdy nie wrócisz do starych metod pisania!\nWiesz, że klient musi najpierw „kupić” Ciebie, zanim zapłaci za Twój produkt lub usługę? Tu dowiesz się, jak go do siebie błyskawicznie przekonać, budując AUTORYTET OFERTY.\nJuż jeden, prosty trik z "tygrysim" określaniem produktów pomoże Ci zrobić duże wrażenie na klientach – bez żadnych zmian w produkcie i jego cenie.\nPoznasz dziwny sposób zwiększania postrzeganej wartości produktu, przez co klienci będą gotowi zapłacić za niego 50% więcej niż u konkurencji.\nGdy nauczysz się w nowy sposób prezentować efekty działania Twojego produktu, klient nie będzie mógł się ich doczekać – przyspieszysz jego zakupy.\nFinalizacja sprzedaży online. Pozbawisz klientów wszystkich wymówek, przez które do tej pory odkładali swoje zakupy. Będą tym mocno zaskoczeni i dosłownie będą „musieli” kupić. Zobaczysz...\nZamiast czekać na wenę twórczą (która nie przychodzi, gdy jej najbardziej potrzebujemy), w każdej chwili możesz zacząć tworzyć teksty sprzedażowe. Daję Ci cudownie uporządkowany zestaw starannie wyselekcjonowanych sposobów pisania tekstów doskonałych. 3. 10 elementów zwiększających sprzedaż\tWiele osób przeraża ogrom technik perswazji. Zrobiłem z tym porządek. Wyrzuciłem bezużyteczne śmieci. Zostawiłem najlepsze metody o największej sile przekonywania. Pogrupowałem je, dzięki czemu proces tworzenia skutecznego tekstu sprzedażowego jest prosty i czytelny. Już nigdy się nie zgubisz. Zawsze wiesz, w jakim miejscu jesteś i jaki jest następny krok. Zawsze zmierzasz prosto do celu, jaki sobie wyznaczysz.\nKiedy dochodzisz do końca - masz gotową ofertę i zastanawiasz się, jak to w ogóle udało Ci się zrobić! Przecież Ty “nie umiesz pisać”! Takie to potężne narzędzie.\nNauczę Cię pisania 3 śmiałych zdań, które rozbrajają obawy klientów i jedną metodę zamiany obiekcji w wielką, Ogromną KORZYŚĆ! Chcesz?\nWreszcie zaczniesz pisać zdania bogate w korzyści i szczegóły, bo zwykłe słowa zawodzą. Potrzebujesz oferty 7D (siedmiowymiarowej) o jakości HD.\nDowiesz się, jak przebijać się do podświadomości klienta. I jak wyrzucić wątpliwości z jego głowy. I sprzedać więcej, niż ginąca w tłumie konkurencja. Już 1 takie mocne zdanie, może Ci dać pewną przewagę.\nGotowa recepta na „chorych” klientów, do których nie docierają żadne racjonalne argumenty, bo patrzą tylko na cenę. Jak łatwiej przekonywać klientów do zakupu? Poznasz sposób na natychmiastowe budowanie wiarygodności – krok po kroczku, jak w przedszkolu.\nJuż po pierwszym razie zauważysz różnicę! Więcej zarobisz, poczujesz się lepiej i pisanie przestanie Cię męczyć. To jest piękne w tym systemie pisania. Tworzysz lepsze oferty, łatwiej, bez większego wysiłku.\n4. Jak stworzyć niezawodną Superofertę?\tTak ułożysz cały tekst, że mocno zafascynujesz czytelników. Stworzysz harmonijną więź między produktami a klientami. Formularz zamówienia stanie się dla nich wybawieniem, a nie karą. Każdy element oferty sprzedażowej zwiększy wartość sprzedawanego produktu. A u klienta - ochotę na zakup!\nDzięki temu już nawet pobieżne przeskanowanie Twojej oferty pokaże Klientom przebogate korzyści z zakupu Twojego produktu. A kiedy się wczyta, nie ma siły, nie oprze się zakupowi. Wszystko dzięki temu, że dosłownie każde zadnie skupia się na jedenym celu - przekonaniu o konieczności szybkiego zakupu!\nZe zdziwieniem odkryjesz, że nagłówków się nie wymyśla lecz je tworzy - jak z klocków - wykorzystując konkretne elementy oferty. Zaczniesz przykuwać uwagę czytelników od pierwszego akapitu. To ich mocno zachęci do zapoznania się z całością oferty.\nPoznasz zaskakującą regułę 3 wyróżników. Od tej pory nawet jeden wyraz może pomóc Ci powstrzymać przed ucieczką odwiedzającego stronę, choć jeszcze nie znalazł dla siebie niczego ciekawego.\nPo Twoich słowach klient zobaczy tak dużą wartość w produkcie lub usłudze, że przestanie odkładać zakup w nieskończoność.\nZaczniesz w pełni wykorzystywać tajemniczy Punkt „G” każdej oferty. Gdy go wprowadzisz do tekstu - będzie pobudzać wyobraźnię klienta i jednocześnie zapewniać, że może bezpiecznie kupować. Z każdą chwilą pisania według mojej metody zaczniesz dostrzegać coraz więcej możliwości sprzedaży i przekonywania. Dopiero gdy zaczniesz korzystać z Systemu Pisania DYNATEXT, w pełni dostrzeżesz całą przemyślaną strategię.\n5. Fitness Tekstu - ODNUDZANIE oferty\tDzięki bezkonkurencyjnej umiejętności odnudzania i ożywiania tekstu zaczniesz wreszcie pisać zupełnie nowe oferty - potężnie proste i czyste. Wyeliminujesz wszystkie zbędne słowa, które do tej pory rozmywały i osłabiały Twój przekaz. I WTEDY ZACZNIE SIĘ PRAWDZIWA, NIESKRĘPOWANA SPRZEDAŻ. Przyjemnie jest patrzeć, jak napisany przez Ciebie tekst trafia prosto w potrzeby czytelników i w naturalny sposób prowadzi ich do zakupu, prawda?\nTradycyjne metody pisania tekstów wykluczały osoby, którym wmawiano, że nie potrafią pisać. Od teraz, nawet najbardziej niezgrabny lub nudny tekst zmienisz żywe obrazy słowne, dzięki słowom, ociekającym bogatymi korzyściami.\nDowiesz się, jak naprawić dowolny tekst, by nie gubił zainteresowania czytelnika i każdym słowem ochoczo je podsycał. Wreszcie zaczniesz lepiej pisać, wykorzystując 3 sprawdzone zasady Fintessu Tekstu: 1. Odnudzanie; 2. Podkręcanie Zainteresowania; 3. Pisanie zmysłowymi obrazami.\nPrzestaniesz bełkotać pustą, marketingową papką, w której nie ma żadnej cennej treści. Utuczysz swoje teksty tłustymi i apetycznymi korzyściami. Klientom zacznie cieknąć ślinka, na samą myśl o zakupie!\nTwoje opisy, jak drukarka 3D, przeniosą produkt ze strony do świata klienta. Idea stanie się namacalną rzeczywistością. A gdy on go w ten sposób "zobaczy" - natychmiast tego zapragnie, wiesz o tym, prawda?\nZaczniesz nagle mocno wpływać słowami na percepcję klientów. Gęsty od korzyści i bogaty w urzekające obrazy słowne tekst, natychmiast poprawi Twoją sprzedaż, jak za dotknięciem różdżki Harry'ego Pottera.\nGdy tylko zaczniesz pisać swoje oferty w ten zupełnie NOWY SPOSÓB, wtedy po prostu zaczniesz więcej sprzedawać. Bo przestajesz namawiać klienta do zakupu. Zamiast tego budujesz w jego głowie obrazy – jego z Twoim produktem.\nDODATKOWO OTRZYMUJESZ3 wypróbowane przewodniki w pdf\tTAK, to są te słynne arkusze "robocze", po których oferta sama się pisze. Krok po kroku, bez żadnej potrzeby weny lub natchnienia, odpowiadasz na moje kolejne pytania, co prowadzi do nieuchronnego stworzenia tekstu oferty. To takie proste i bezbłędnie skuteczne!\nWszystko, co zbaczysz na filmach instruktażowych tu masz czarno na białym. To Twoje przewodniki do tekstu doskonałego.\nJeden z copywriterów tak o nich napisał:\n"Największe wrażenie tak wtedy jak i dziś robią na mnie arkusze, po których wypełnieniu mam zawsze tak dużo notatek, że już nie pamiętam jak to jest mieć problem z opisem produktu i tym, że nie wiem co mam o nim napisać. Odpowiednio postawione pytania w arkuszach wyciągają nawet z najnudniejszego produktu TO COŚ. Czas pisania ofert skrócił się u mnie kilka razy. Mam teraz pełną kontrolę nad pisaniem oferty i nic mi nie umyka. Co do pieniędzy to skoro pierwsza napisana przeze mnie oferta dzięki DynaText osiągnęła konwersje 30%, inne podniosły sprzedaż prawie dwukrotnie, a kolejna aż trzykrotnie, to można sobie wyobrazić jak mogą sprzedawać następne oferty i jak łatwo można zarobić dobre pieniądze."\nBartek Krawczyk - Copywriter\nDODATKOWO OTRZYMUJESZWszystkie slajdy ze szkolenia w PDF\tDzięki dostępowi do prezentacji szybko przypomnisz sobie każdą lekcję bez szukania i przewijania całego filmu!\nObrazy na prezentacjach zostały tak dobrane, że każdy z nich jest KLUCZEM, który otwiera wszystkie zasoby Twojego umysłu.\nJedno spojrzenie na slajd wystarczy, by przypomnieć sobie treść i błyskawicznie zainspirować się do pisania każdego tekstu.\nDostęp online do materiałów przez cały rok\tMasz do niego dostęp z każdego miejsca, gdzie tylko sięga Internet.\nWszystkie filmy i pliki przechowywane będą dla Ciebie na platformie Ekademia aż przez rok od dnia zakupu. Masz do nich dostęp nawet w nocy...\nGdy będą Ci się śniły koszmary o spadku sprzedaży, gdy z przerażeniem zadasz sobie pytanie „Co dalej z moją firmą?”, możesz sobie włączyć komputer i zacząć na nowo oglądać poszczególne materiały.\nTo Cię uspokoi! Bo dzięki nim za każdym razem odświeżysz sobie pamięć, co robić by CORAZ WIĘCEJ SPRZEDAWAĆ!\nMasz całe 30 dni na wypróbowanie systemu DYNATEXT.\nWiem jedno, to nie jest powszechna wiedza, którą bezproblemowo znajdziesz w Internecie. Nawet, jeśli już znasz się na copywritingu, otrzymasz mnóstwo bezcennych wskazówek, które przeniosą Twoje umiejętności na nowy, wyższy poziom.\nJeżeli więc zależy Ci na pisaniu skutecznych tekstów sprzedażowych – co stoi na przeszkodzie, by sprawdzić te szkolenie?\nMUSISZ TO ZOBACZYĆ. Dlatego kup sobie DYNATEXT teraz. Obejrzyj wszystkie instrukcje. Zacznij odpowiadać na kolejne pytania. Zobacz, co się wydarzy, gdy poprowadzę Cię za rękę przez cały proces tworzenia tekstów.\nJeżeli w ciągu 30 dni nie dojdziesz do wniosku, że to najbardziej konkretny i inspirujący System Pisania Tekstów Sprzedażowych – napisz do mnie wiadomość z żądaniem zwrotu pieniędzy.\nTAK, z żądaniem! Nie po to tyle pracowałem nad tym kursem, by słuchać potem narzekań niezadowolonych klientów. Wystarczy jeden e-mail na adres darek@dynanet.pl, a ja od razu zwrócę Ci pieniądze.\nDlaczego DynaText wydaje się droższy od niejednego szkolenia stacjonarnego?\nCo wolisz? 1. Jechać gdzieś, spędzić ciurkiem cały dzień na szkoleniu, gdzie przyswoisz sobie najwyżej 5% omawianej wiedzy? (Niestety na to wskazują badania.) Czy może lepiej mieć stały dostęp do obrazowych filmów, które możesz oglądać kiedy chcesz, ile razy chcesz i zawsze pojawi się nowe AHA? 2. Samodzielnie próbować zastosować w swojej działalności "wiedzę" ze szkolenia? Czy może lepiej ułatwiać sobie pracę z pomocą 3 przewodników, które za rekę prowadzą Cię przez cały proces tworzenia oferty - za KAŻDYM RAZEM, gdy tego potrzebujesz? 3. Bawić się dobrze przez kilka godzin na szkoleniu, słuchając ciekawostek i opowieści, które prowadzącemu dają wyższe noty w ankietach, ale Tobie nic konkretnego? Czy może wolisz dostać do ręki wypróbowany system tworzenia tekstów, który będzie Ci służył przez całe życie? 4. W pośpiechu notować szybko płynące myśli, próbując nadążać za prowadzącym? Czy może wolisz samodzielnie i na spokojnie "przetrawić" ten system, od razu znajdując najlepsze dla siebie meotody zwiększania sprzedaży tekstami?\n5. Masz jakieś swoje powody, dla których nie lubisz szkoleń i wolisz bez pośpiechu delektować się tą bogatą wiedzą w zaciszu domu lub biura?\nJedynym punktem odniesienia, jaki znajduję, są warsztaty, które prowadzę u siebie, w Centrum Copywritingu Dynanet w Kwidzynie, ale one kosztują teraz 2500 + VAT. Sprzedaż szkolenia zakończona. Jeśli chcesz informację o możliwości zakupu zupełnie nowej wersji DynaText, wpisz się na listę >>\nKtoś już to sprawdził?\nMoją główną obiekcją, która przeszła mi przez głowę, zanim kliknąłem przycisk "kup teraz" było "a co jeśli to znów niczego nie zmieni?". Ostatecznie zdecydowałem się na zakup z dwóch powodów: Darka znam już od wielu lat i wiem, że po nim spodziewać się można tylko najwyższej jakości, a po drugie skusiła mnie cena promocyjna :)"\n"Spodziewałem się kolejnych bezproduktywnych godzin przed ekranem monitora, jednak tym razem było zupełnie inaczej... Wykorzystałem arkusze PDF, które są dołączone do kursu i oferta napisała się wręcz sama! Wystarczyło tylko przepisać i zakodować w Htmlu. Byłem w szoku. Poszło łatwo i przyjemnie, a co najważniejsze szybko dzięki czemu mój średni zarobek na godzinę wzrósł dwukrotnie!"\n"Dziś, mimo, że minął już ponad rok od mojego zakupu, regularnie wracam do arkuszy z DynaText. Praktycznie każdą nową ofertę piszę w oparciu o nie. Jest po prostu łatwiej. A i na efekty nie mogę narzekać. Sprzedaż z ofert, które napisałem w oparciu o DynaText przekroczyła w tym miesiącu (połowa stycznia 2015) 100 000 zł."\nRobert Wiliński, Marketer Internetowy


APIS Multiwitaminowa maska żelowa z liofilizowanymi wiśniami i acerolą, 200 ml - Maski kremowe / żelowe / na bazie glinek | Constanza.pl\n» APIS Multiwitaminowa maska żelowa z liofilizowanymi wiśniami i acerolą, 200 ml\nAPIS Multiwitaminowa maska żelowa z liofilizowanymi wiśniami i acerolą, 200 ml\nMultiwitaminowa maska żelowa z liofilizowanymi wiśniami i acerolą to produkt dający natychmiastowy efekt wyciszenia skóry.\nAcerola i liofilizowane wiśnie wzmacniają ścianki naczynek krwionośnych i chronią skórę przed wolnymi rodnikami. Dzięki zastosowanym składnikom maska minimalizuje powstawanie zmarszczek. Dodatkowo kwas hialuronowy i kompleks Hydromanil będzie odpowiedzialny za długotrwałe i intensywne nawilżenie.\nEfektem jest wyrównany koloryt i wygładzenie skóry.


Zasilacz ledowy i świetlówki ledowe gu10 - Odzież, biżuteria i dodatki\nŻarówki LED to jedne z najbardziej energooszczędnych źródeł oświetlenia. Największą ich wartością jest długoletnia żywotność. Żarówki ledowe to duże zróżnicowanie doboru jeśli idzie o typ trzonka, barwę oświetlenia, kąt świecenia, także moc świetlną. Dorównują tradycyjnym żarówkom żarnikowym pod względem strumienia świetlnego jak i również temperatury barwowej. Dzięki zastosowaniu żarówek ledowych jesteśmy w stanie zredukować pobór mocy do 85-90% względem tradycyjnych żarówek. W zalewie produktów różnorodnego rodzaju światła LED warto przed realizacją zakupu zastanowić się jakie źródło oświetlenia LED okaże się najlepsze do oświetlenia naszego mieszkania.\nŻarówki LED GU10 to żarówki na ogół używane w oprawach oświetleniowych punktowych, także sufitach podwieszanych. Oznaczenie GU10 charakteryzuje rozstaw nóżek trzonka. Wykorzystywane są zazwyczaj w gospodarstwach domowych, kancelariach, obiektach użyteczności publicznej. Standard GU10 dopasowany jest do pracy na napięciu 230V AC. Żarówki led gu10 – zapoznaj się z ofertą firmy Softled – nadające się do współpracy z ściemniaczami są droższe od tych samych modeli do pracy podstawowej, albowiem ich rozkład elektroniczny jest w wyższym stopniu powiększony i wymyślny.\nRównie powszechne jak żarówki, są taśmy LED. Są plastyczne, posiadają bardzo małe gabaryty, nie przekazują ciepła, nie przepalają się, są wodoodporne, mają różne zabarwienia światła. Taśma LED nie jest zasilana wprost z sieci. Powinno się zastosować zasilacz led, w zależności od rodzaju wykorzystanych diod, również długości taśmy. Zasilacz może posiadać wyższą moc niż taśma, a nawet musi. Jednak im większy zasilacz, tym większe ma rozmiary.\nDiody elektroluminescencyjne są bardzo trwałe, zdołają świecić nawet przez 40 tys. godzin. W porównaniu z odmiennymi energooszczędnymi źródłami światła są także znacznie bardziej wytrzymałe na częste włączania i wyłączania, także wahania napięcia. Nie wysyłają promieniowania UV, także podczerwonego – dbaj o oświetlenie w domu . Opcja łączenia różnych barw światła, razem z aktywną zmianą barw oświetlenia, łatwe wbudowywanie w umeblowanie i inne detale budowlane to specjalne pozytywy technologii LED.\nnapięcie promieniowanie UV światło


Podziemne miasta, ginące skarby - Nowiny Jeleniogórskie\nRedakcja 2 kwietnia 2022 10 min. czytania\nJeżeli są Państwo gotowi – to zapraszamy w każdy weekend na nasz portal, aby pobuszować w historii naszego tygodnika oraz historii naszych ziem. Poniższy tekst ukazał się w marcu 1999 roku.\nPan Edward zgłosił się do redakcji po publikacji poświęconej podziemiom Kamiennej Góry. Człowiek ten twierdzi, że miał okazję całkiem dobrze poznać podziemną cześć tego miasta. Równie dobrze, jak twierdzi, miał okazję poznać część podziemnego i chyba cały nadziemny kompleks Antonówki. Jako młody człowiek nie tylko oglądał tory kolejowe, który prowadziły do podziemi, ale i wchodził nimi na kilkadziesiąt metrów w głąb tunelu. Był także świadkiem próby odpompowania wody z podziemnego kompleksu Antonówki.\nPan Edward zapamiętał, że pięć potężnych pomp strażackich, pracujących przez kilka dni, nie zdołało obniżyć poziomu wody nawet o jeden centymetr. Nigdy też, jak opowiada, nie zdołano ustalić, skąd do podziemi dopływa aż tyle wody. Być może tajemnica kryje się w dwóch niezwykle głębokich studniach, które na pewno są co najmniej częścią sytemu stale od nowa zatapiającego podziemia Antonówki. Równie ciekawa jest, pomimo upływu wielu dziesiątków lat nadziemna część tego kompleksu. Las, który rośnie na wzgórzu kryjącym Antonówkę, został bowiem zasadzony na terenie, którego infrastruktura, po uważnych oględzinach, przypomina miejskie ulice. Z kanalizacją i studzienkami ściekowymi, dziwnymi kwaterami, „główną ulicą” i bocznymi alejkami.\nPodejmowane już przed wielu laty próby wejścia do tych podziemi kończyły się niepowodzeniem. Obok dobrze znanych, jawnych wejść pan Edward zna jeszcze dwa inne. Jedno z nich, od strony Raszowa, już przed laty było częściowo zasypane, ale wtedy jeszcze dostępne. Jest to stroma sztolnia, do której pan Edward nie odważył się zejść głębiej niż na kilkanaście metrów. Jak wspomina, kable i druty, bardzo trudne do zauważenia w świetle latarek, groziły nie tylko zaplątaniem się, ale i tym, czego bali się najbardziej odpaleniem min. Co prawda, wtedy ani on, ani jego towarzysz uczestniczący w tej wyprawie min nie znaleźli, ale pan Edward był pewien, że one tam byty. I są nadal.\nJest też inne, niemal nieznane wejście do podziemnego kompleksu już w samej Antonówce, kiedyś odnalezione całkiem przypadkowo. Jest ono tak usytuowane i zamaskowane, że nawet ci, którzy je znają, mają kłopoty z ponownym odnalezieniem tego miejsca. Także w tym miejscu próba wejścia do podziemi skończyła się niepowodzeniem. Tu bowiem znaleziono kilka jakby porzuconych min i w tej sytuacji zabrakło odważnych do dalszej penetracji tej sztolni.\nJednak nie tylko strach był przeszkodą w penetracji Antonówki. Wiedza na temat dziwnych przeszkód w przeszukaniu kompleksu dotarła do pana Edwarda już w latach siedemdziesiątych, gdy był milicjantem. W tamtym czasie pewne prace na terenie Antonówki podjęli saperzy, przygotowując głęboką penetrację podziemi. Przygotowania te, jak opowiada pan Edward, podjęto m.in. dlatego, że odnaleziono człowieka, który w latach wojny pracował w Antonówce i sporo na temat tego kompleksu wiedział. Człowiek ów miał m.in. w oparciu o zachowane plany części kompleksu wskazać najważniejsze miejsca podziemnej fabryki, co miało podobno umożliwić tak że jej ewentualne osuszenie.\nSaperów jednak odwołano bardzo szybko i bez wyraźnego powodu. W kręgach milicyjnych w owym czasie mówiono, że był to skutek odgórnego rozkazu, którym zakazywano jakichkolwiek prac w tym kompleksie. W dniu wstrzymania przygotowań do penetracji Antonówki zniknął także ów człowiek, który miał być kimś w rodzaju „przewodnika”. Do miejsca zamieszkania powrócił on, co prawda, już po kilkunastu dniach, ale od tego czasu jakby zapomniał, że kiedykolwiek coś o Antonówce opowiadał.\nInny informator, starszy już pan, który tuż po wojnie pracował w fabryce maszyn w Krzaczynie, opowiada, że jako robotnik w latach 1945 146 jeździł z Rosjanami z Krzaczyny do Antonówki, po sprzęt, maszyny i zaopatrzenie. W Antonówce samochody ładowano na rampie, przed wjazdem do kompleksu w tym miejscu, gdzie był tor kolejowy. Człowiek ów twierdzi, że podziemna fabryka w Antonówce funkcjonowała w owym czasie tak, jak w latach wojny. Tyle tylko, że teraz już na potrzeby Rosjan. Jego zdaniem trwało to co najmniej do 1948 lub 1949 roku. Rosjanie, jak się zdaje, nie tylko przejęli czynną, podziemną fabrykę, ale także przejęli wiedzę o mechanizmie zaminowania i zatapiania obiektu. I to zapewne właśnie oni, po zaprzestaniu produkcji, wysadzili wejścia i zatopili fabrykę. Czy jednak tylko fabrykę, czy może także opróżnione już podziemne składy i magazyny, jeśli rzeczywiście tam były.\nKamienna Góra, o której od dawna wiadomo, że jest otoczona wieloma kompleksami podziemi, jest też jednym z tych niezwykłych miast, które można przejść z końca w koniec, spacerując podziemnymi chodnikami, halami i sztolniami. Niektóre odcinki tych podziemi są nie tylko znakomicie utrzymane, ale ciągle jeszcze funkcjonują w nich systemy odwadniające i napowietrzające. Kiedyś, po głośnym w okolicach Kamiennej Góry zabójstwie, ustalono, że być może sprawcy schowali się właśnie w systemie podmiejskich komór i chodników. Przy tej okazji, poszukując sprawców, nasz informator miał okazję oficjalnie wejść do podziemi i znaczną ich część dokładnie obejrzeć. Są one na ogół w doskonałym stanie i mają wręcz imponującą długość. Ta ich część, którą zobaczył nasz informator, stwarza możliwość nie tylko przejścia z jednego krańca miasta na drugi, ale także wyjścia daleko za miastem, w do dziś zamaskowanych miejscach.\nNiektóre odcinki chodników już wiele lat temu były zamknięte i niedostępne nawet dla milicjantów, co zapewne wiązało się z ówczesnymi systemami obrony cywilnej W czasie tej penetracji, co prawda, nie znaleziono poszukiwanych ale zauważono ewidentne ślady pobytu ludzi, co świadczyła o wcześniejszej penetracji tych podziemi, a nawet ich czasowym zamieszkiwaniu. Czy także przeszukiwaniu?\nJedna z podziemnych kamiennogórskich dróg prowadzi z okolic ulicy Katowickiej na ulicę Zieloną, w okolice nie istniejącego basenu. Jej podziemną długość, ze względu na wielokrotne załamania korytarzy, należy co najmniej podwoić w stosunku do długości spaceru ulicami miasta. Przejście tej trasy zajmuje kilka godzin. W największych, zapewne centralnych korytarzach, zachowały się szyny kolejki wąskotorowej. Niektóre korytarze są niezwykle wysokie i szerokie z zachowaną, choć nieczynną instalacją oświetleniową. Część pomieszczeń zwraca uwagę nawet starannym pomalowaniem na biało. Charakterystyczną cechą tych podziemi jest wielka ilość komór, sal i bocznych korytarzy. Do wielu z nich prowadzą z głównego chodnika, przy pomocy obrotnicy, tory kolejowe. W części pomieszczeń zwraca uwagę dziwna, zbrojona stalą podłoga, jakby miejsca te miały jakieś szczególne przeznaczenie. W wielu pomieszczeniach zachowały się fragmenty starych instalacji. Najdziwniejsze jest jednak to, że niektóre z bocznych komór i sal układem stropów i ścian sprawiają wrażenie, jakby były w jakimś celu… pomniejszone.\nNasz informator opowiada, że nie miał możliwości, potrzebne byłyby co najmniej górnicze wiertarki, by zbadać, co jest za tymi „dziwnymi” ścianami, Jest pewien, że przynajmniej pewne miejsca po prostu należałoby przewiercić. Choćby po to, by mieć pewność, że dziwność nie których komór i ścian jest złudzeniem. Jego zdaniem niewątpliwie\nzastanawiające jest i to, że wszystkie komory i korytarze są wykończone i nigdzie nie widać porzuconego frontu robót. Co świadczy albo o tym, że jest to jeden z nielicznych, całkowicie wykończonych kompleksów, albo o tym, że wykańczając każdą komorę i chodnik coś bardzo starannie maskowano dokładnie wykończonymi ścianami i stropami. Nikt przecież nie będzie rozbijał wszystkich betonowych ścian. Ponieważ do tych wnętrz można było przetransportować i wwieźć nie tylko obrabiarki, ale i największe nawet skrzynie (kolejka!), jest pewne, że nie wiemy o nich wszystkiego. Bo właśiciwie po niczym nie ma tam śladu, zostały tylko tory.\nW Kamiennej Górze niemal wszyscy wiedzą o podziemnym szpitalu, który ma być zlokalizowany gdzieś w okolicach lotniska Nasz informator jednak twierdzi, że tego obiektu należy szukać przy linii kolejowej do Krzeszowa, tuż za mostem na rzece, w skale, gdzie znajdują się wejścia do podziemi. W głębi tego kompleksu. Tu właśnie nasz świadek widział kiedyś specjalne zabezpieczenie, tzw. obrotówkę, która gwarantowała, że nikt niepowołany nie mógł się dostać do wnętrza, Istotą „obrotówki” była bowiem krata na całą szerokość chodnika, która, gdy wchodził na nią ktoś nie wtajemniczony, zapadała się pod nogami, wrzucając nieproszonego gościa do studni. Jego zdaniem właśnie tu powinien być poszukiwany szpital, jeśli naprawdę istniał. Wejścia do tej części podziemi zostały jednak starannie zabezpieczone i zamurowane już na początku lat sześćdziesiątych i od tego czasu są niedostępne. W każdym razie dla tych, którzy nie znają innych wejść.\nSkarb przy sianie\nPomiędzy Ciechanowicami a Świdnikiem, tuż przy mostku, była kiedyś mała fabryczka, po której do dziś nie pozostały już nawet ruiny. Tuż obok fabryki były kiedyś i do dziś są łąki, z których okoliczni gospodarze zbierali siano. Pewnego upalnego, lipcowego dnia, pod koniec lat siedemdziesiątych, właśnie w tym miejscu pewna rodzina z Ciechanowic cały dzień pracowała przy sianie. W tym samym czasie kilkadziesiąt metrów od nich, nad potokiem, biesiadowały dwie rodziny niemieckich turystów, którzy cały dzień, ku zdziwieniu Polaków, spędzili krzątając się wokół biwakowego sprzętu i swoich samochodów, jakby zamierzali przygotować się do dłuższego pobytu nad potokiem. Późnym popołudniem gospodarze poszli do domu, zostawiając na łące przygotowujących się do noclegu w namiotach Niemców. W tamtych czasach nie były to wizyty tak powszechne jak dziś, ale już wtedy nie było w nich nic nadzwyczajnego, toteż poza odrobiną emocji sprawa ta nie wzbudziła większego zainteresowania. Tym bardziej, że gospodarze szybko domyślili się, że Niemcy na pewno odwiedzają wtedy już kompletnie zrujnowany obiekt, który zapewne należał do jednej z biwakujących rodzin. Wieczorem, już w domu w Ciechanowicach, postanowiono, że ojciec, który był na przymusowych robotach w Niemczech i trochę znał niemiecki, przepyta Niemców, ze zwykłej ciekawości. o cel wizyty.\nJednak rano nad potokiem po Niemcach nie było ani śladu. A raczej był… w postaci dołu o wymiarach dwa na jeden metr i głębokości niemal dwóch metrów. Nigdy oczywiście nie udało się ustalić, co z niego wyjęto. W ziemi pozostała tylko wielka, dobrze zachowana, obita blachą drewniana, otwarta i pusta skrzynia. Wszystko, co w niej było, zniknęło bez śladu. Czy były to tylko pamiątki rodzinne, czy może rodzinny, wielkiej wartości skarb właścicieli fabryki, zakopany tuż przed wysiedleniem i wywieziony z Polski dopiero 30 lat później, tego nie dowiemy się nigdy.\nTakie zdarzenia mają miejsce i dzisiaj. Ciągle bowiem trwa opróżnianie niemieckich, rodzinnych skarbczyków. Czy kiedyś odzyskają oni także to, co tak skutecznie zdołano na wielką skalę ukryć pod koniec wojny?\nFot.: Fotopolska.eu – Droga wiodąca do Antonówki, ulica Jesionowa\nNJ” nr 13, 30.3-5.4.99


W świecie słów - horror, kryminał, thriller: Kulisy Polskiego Horroru. #12 Mateusz Kopacz\nKulisy Polskiego Horroru. #12 Mateusz Kopacz\nMateusz Kopacz jest w pierwszej kolejności tłumaczem. Dzięki niemu my, polskojęzyczni czytelnicy możemy wczytywać się w pokręcone niczym macki Cthulhu teksty oscylujące wokół osoby H.P. Lovecrafta, ojca weird-fiction, możemy rozkoszować się Ketchumową "Kobietą" czy powieścią Nicholsona. I na tym Mateusz nie poprzestaje, gdyż ma w swoim dorobku całą masę przekładów krótkich form - opowiadań. Sam zadebiutował opowiadaniem "Śnienie" w antologii "Po drugiej stronie" i myślę, że jeszcze o nim usłyszymy.\nZapraszam do lektury naszej rozmowy, która - jak się sami przekonacie - dotknęła tysiąca spraw.\nWarto czasami zastanowić się nad tym, kto odpowiada za tłumaczenia książek - a wierzcie mi, to wcale nie takie proste, jak mówi Mateusz. A poza tym? Cóż, przyszykujcie się na dość odważne wypowiedzi... ;)\nPaulina Król: Kim jest Mateusz Kopacz?\nMateusz Kopacz: Ściśle rzecz ujmując każdy Mateusz Kopacz na świecie to kupa mięcha, gruczołów, mięśni, kości i innych takich cielesnych utensyliów, obdarzona mózgiem, który wytwarza pewne wyobrażenia o własnej strukturze i strukturze rzeczywistości. Jeśli chodzi o Kopacza, który pisze te słowa, to jest to szczególnie dziwna kreatura. Wydaje się jej, że racja leży tylko po jej stronie, czego nie lubi udowadniać, bo uważa, że nie warto. Stwór scyniczniały, czasem zgryźliwy, czasem serdeczny, poszukujący piękna w otaczającym go świecie, szczególnie w: książkach, zwłaszcza tych "ambitnych" - choć czemu tak się je nazywa, nie jest w stanie pojąć; naukach, zwłaszcza ścisłych i filozofii; muzyce - dobrej, bez podziału na gatunki; podróżach, zwłaszcza tych obfitujących w mistyczne widoki i zbiegi zdarzeń; i tysiącu innych rzeczy. Pełen sprzeczności i zgodności, cokolwiek o nim powiesz - w jakimś sensie powiesz prawdę.\nPaulina: To zatrzymajmy się, na chwilę, przy tych "ambitnych" książkach. Z marszu wymień trzy najważniejsze, dla Ciebie, knigi, i wyjaśnij, czemu te.\nMateusz: Może zanim odpowiem, słówko na temat "ambitności" i tego, jak wybieram książki do czytania. Dla mnie książka nie jest produktem służącym rozrywce. Jeśli chcę się rozerwać to idę na mecz, na koncert poskakać albo upić się z przyjaciółmi. Książka ma mnie zniszczyć intelektualnie, a co najmniej zmusić do zastanowienia nad czymś, na co dotąd patrzyłem w jednostronny sposób, lub też poruszyć estetycznie, aż ściśnie w gardle. Dlatego też, wybierając książki, kierowałem się kryterium polegającym na tym, jak wiele z nich obecnych jest zawsze i niezmiennie w moim życiu. Jedziemy:\n* "Tęcza grawitacji" Thomasa Pynchona - powieść ta nauczyła mnie, czym jest tworzywo języka. Przed jej przeczytaniem nie wiedziałem, że odpowiednio dobrane słowa są w stanie tak stymulująco działać na wyobraźnię. "Gorączka polituruje" - i już masz setki skojarzeń na temat wszystkich zapaleń płuc dzieciństwa, wszystkich tych majaków, jakie cię nachodziły, gdy za dzieciaka leżałeś w łóżku. To kwestia pojedynczych słów, ale jest też struktura - to jak Pynchon w jednej chwili potrafi z gracją zburzyć wszelkie wyobrażenia na temat budowy utworu, i to w taki sposób, że chce się przed nim paść krzyżem, jest nieziemskie. Wisienką na torcie genialności tej książki jest to, że dokonuje czegoś, w co bardzo wierzę, a co bardzo rzadko spotykam: połączenie mistycyzmu, nieokreśloności z precyzją nauk ścisłych. W jednym podrozdziale mamy wywoływanie duchów, by stronę dalej dostać opis struktury chemicznej nowego tworzywa sztucznego. Magia.\n* "Lód" Jacka Dukaja - dowód na to, że człowiek może skutecznie bawić się w Boga i kreować na nowo rzeczywistość od podstaw. Dzieło skończone: ustalanie własnej, całkowicie spójnej fizyki; wariacka fabuła, pełna akcji i wiarygodnych postaci; miłość, wojna, wróżbiarstwo, morderstwa, nauka, duchowość, mistyka... czego tu nie ma. Co więcej: wiele ze słów, bon motów i pojęć "Lodu" przeniosłem do swojego życia i aktywnie się nimi posługujemy z narzeczoną ;)\n* "Teatro Grottesco" Thomasa Ligottiego i "Solaris" Stanisława Lema - wiem, wiem, oszukałem złośliwie, podając cztery książki, ale na złośliwe pytanie (jak wybrać trzy dzieła spośród dziesiątek ważnych??) musiałem wyjechać z czymś takim. Tym bardziej, że tematycznie, wbrew pozorom, są to dla mnie rzeczy równoważne. Mimo że oficjalnie tylko Ligotti to horror, to uczucia "Solaris" we mnie wzbudziło podobne, gdyż w zasadzie oba dzieła zasadzają się na tym samym - starciu z czymś nieznanym, z absolutem. W każdym razie dzięki tym dwóm książkom na powrót uwierzyłem w horror literacki, a raczej jego wartość intelektualną. Ligotti swymi bogatymi wizjami o fundamentalnym wydźwięku filozoficznym burzy wartości człowieczeństwa i pokazuje prawdziwy horror - horror nihilistyczny. Niech ci wszyscy, którzy twierdzą, że tak lubią się bać, zamiast mierzyć się z potworami i zombie, spróbują na poważnie zrozumieć i wedrzeć się w prozę Ligottiego... Tamte rzeczy to bajki, "Teatro Grottesco" jest faktycznym horrorem, bo pokazuje pustkę istnienia. Podobne problemy tożsamościowe oraz mistyczno-religijne porusza "Solaris", rzecz, przy której czułem faktyczny niepokój. Osamotnione starcie z nieznanym, którego nie mamy szans pojąć... To kosmiczne pomyśleć, że od 1961 roku nie ukazało się tak naprawdę nic, co wniosłoby do tematu Pierwszego Kontaktu więcej, niż "Solaris". Zanim przeczytałem powieść Lema, myślałem, że to "Ślepowidzenie" jest nowatorskie. Zła kolejność czytania, panie Mateuszu.\nPaulina: To poza bon motami, powiedzonkami i sentymentem, co wynosisz ze swoich lektur, jeśli nie rozrywkę, i jak bardzo definiują one to, kim jesteś - i w jaki sposób pracujesz, bo, podejrzewam, tłumacz też musi przyjąć pewien niepowtarzalny, swój, styl, który nie przyćmi rzecz jasna autora przekładanego dzieła, ale i gdzieś tam między wierszami, podprogowo niemalże, pozostawi po sobie delikatny ślad. Taki... hm, znak wodny. Podpis.\nMateusz: Nie twierdzę, że nie znajduję rozrywki w książkach - humorystyczne momenty oczywiście nadal mnie śmieszą, nie staram się na siłę zaciskać zęby, żeby tylko nie wybuchnąć śmiechem. Po prostu przy wyborze książek nie kieruję się tylko i wyłącznie kryterium uciechy... A może szukanie wartości intelektualnych to moja własna forma rozrywki? Może po prostu moja jej definicja rozjeżdża się w stosunku do koncepcji rozrywki innych ludzi, ale tak naprawdę wszyscy szukamy tego samego - tego, co fajnie nas pobudzi?\nW każdym razie, gdy mowa o przekładach, oczywiście różnorodne lektury mają ogromny wpływ. Im szerzej zakrojony dobór czytanych książek, tym szerszy mam ogląd, jakie narzędzia wybierać do książki, którą tłumaczę, lepiej rozumiem zabiegi stylistyczne autorów, wszystkie te meandry sztuki uprawiania słowa... Rzecz jasna nie tylko książki decydują o kształtowaniu "ja" translatorskiego, do dialogów bardzo przydaje się np. oglądanie dobrych filmów czy pogaduchy ze znajomymi, podczas których możemy trochę poszaleć słownie, nie ograniczając się do zwykłej wymiany informacji o pogodzie. Najwięcej jednak - co zauważyłem ostatnio - jako tłumacz zawdzięczam... pisaniu. Właśnie tak. Pisanie stało się bodźcem, który uruchomił u mnie myślenie literackie. Oczywiście nie uważam siebie za geniusza przekładu, szczerze mówiąc, z dzisiejszej perspektywy widzę, że połowę książek, opowiadań i próbek w swoim życiu po prostu schrzaniłem. Poprawa nastała, kiedy powróciłem do pisania, gdy przyjaciele czytali moje teksty, ganili, opieprzali (za co szczególnie im dziękuję!) i sprawiali, że poprawiałem elastyczność językową. Od tej pory w przekłady zacząłem wkładać nieco "szaleństwa" typowego dla twórczości własnej. Oczywiście nie dopisywałem akapitów, których nie było w oryginale, albo nie zmieniałem sensów, ale jest pewna doza swobody, którą daje dobry utwór literacki, w obrębie której tłumacz może naprawdę fajnie wykazać się kreatywnością. I według mnie dobry tłumacz to właśnie ktoś, kto potrafi tę lukę skutecznie wykorzystać. Ta umiejętność to właśnie znak wodny, o którym mówisz - tak jak pisarz posiada styl pisania, tak tłumacz posiada styl tłumaczenia lub sposób, w jaki adaptuje na swój język dany utwór literacki. Na ten moment wydaje mi się, że najlepiej wyszło mi to właśnie w "Koszmarach i fantazjach" Lovecrafta, a także w mającej się ukazać w SQN biografii Jimiego Hendrixa, którą napisał czadowym slangiem jego brat, Leon.\nPaulina: No właśnie - opowiedz o sztuce przekładu. W pewnych tłumaczeniach - tak jak choćby w listach HPL-a - trzeba utrzymać specyficzny styl autora, z którym jest kojarzony. Trzeba się niejako wcielić w jego skórę, wejść w jego buty. Kiedy tłumaczysz tak kompleksowy twór to jak się do tego przygotowujesz? Czytasz autora namiętnie, uczysz się jego stylu, poznajesz jego biografię, czy lecisz na żywioł, posługując się tylko i wyłącznie pozycją, którą masz przed sobą? I jak to jest ze slangiem właśnie? Jak przetłumaczyć idiomy, związki frazeologiczne, określenia gwarowe itp., których w języku polskim nie ma? Sprawia to duże trudności?\nMateusz: Pewna osoba powiedziała mi kiedyś, że z talentem do przekładu trzeba się urodzić, tego człowiek się nie nauczy. Nie wiem czy moje tłumaczenia są cokolwiek warte, ale patrząc na to, co prezentowałem kiedyś, a co prezentuję teraz, różnica jest spora, mam kilka fajnych dokonań, więc jednak czegoś się tam nauczyłem. Potrzeba jednak dużo obcować z literaturą. Czasem odnoszę wrażenie, że do bycia dobrym tłumaczem bardziej potrzebna jest płynność w posługiwaniu się rodzimym językiem niż obcym.\nCo do specyfiki przekładu - na szczęście na ten moment mam za sobą tylko albo: 1) książki ulubionych pisarzy, albo: 2) książki pisarzy, do których nie trzeba było robić specjalnego researchu. Czyli o przygotowaniach do tłumaczenia nie za wiele mogę powiedzieć. Jeśli brałem się za autora, którego lubię, to jego styl z automatu znałem i nie musiałem wertować dziesiątek tomów, by go przyswoić - miałem to za sobą. Z drugiej strony, gdy wziąłem zlecenie na coś mi nieznanego, do tego nie najwyższych lotów, to nie zadawałem sobie trudu poznawania innych dzieł tego twórcy, bo tak czy siak szło gładko. Myślę jednak, że gdyby porwać się na coś Pynchona, "House of Leaves" Danielewskiego czy inne monumentalne rzeczy, gdzie pełno ukrytych odniesień, nawiązań, sugestii itd., koniecznym jest przewertować literaturę przedmiotu, a także orientować się w tym, jak autor pisze i co pisze. Również znajomość biografii pisarza jest wskazana. Takie jest moje zdanie. Niemniej póki nie zaatakuję jakiegoś literackiego kolosa, nie mam chyba co na ten temat spekulować.\nJeśli chodzi o Lovecrafta - tak, w jego przypadku trzeba było się wcielić w niego samego, znać jego styl - i to konkretnie styl korespondencyjny, który wygląda zupełnie inaczej niż beletrystyczny - znać typowe stosowane przez niego konstrukcje językowe, no i przede wszystkim hermetyzmy, których w listach sporo. Przyznam szczerze, że jeśli mowa o HPL-u, to tyle lat się nim zajmowałem, że czasem miałem wrażenie bycia nim samym: tak samo myślałem, nawet pisałem tak dziwnym językiem jak on - od czego musiałem się wręcz uwalniać, bo partoliłem w ten sposób różne przekłady i własne teksty. Aż tak duży wpływ drugiego pisarza nie jest pożądany, dobrze jest różnicować lektury, bo inaczej można się nie uwolnić od kopiowania czyjegoś stylu, więcej: można nawet nie zauważać, że się go powiela.\nCo do slangu i innych udziwnień językowych - nie ma jakieś specyficznej reguły, jak to robić. Po prostu trzeba mieć obycie w odpowiedniej dziedzinie, oczytanie, osłuchanie, wyczucie, żeby nie spartolić roboty i żeby fragment nie brzmiał komicznie, kiedy jego celem jest co innego. Żeby nie zrobić czegoś takiego, jak Wojciech Szypuła w "Stanie wstrzymania" Charlesa Strossa, gdzie - jak pokazał mi kolega - technoslang przełożył w taki sposób, jakby to mówili wieśniacy z XIX wieku. Problem w tym, że często potrzeba kogoś z zewnątrz, by ocenił efekt, bo co tłumaczowi wydaje się w pierwszej chwili super, dopiero po czasie zaczyna zgrzytać, kiedy jest już za późno na zmiany. Ale wszystkiego można się nauczyć. Slang u Hendrixa przyszedł mi dość łatwo i z przyjemnością, wystarczy mieć odpowiednich znajomych i dobrze ich słuchać :)\nPaulina: A co z drobiazgami? Mam tu na myśli sprawy takie, jak np. rodzaje broni, elementy ubioru, ciekawostki historyczne i takie tam - tłumacz weryfikuje te sprawy, czy dopiero redaktor? Sama czasem znajduję straszne babole w tekstach zagranicznych autorów i wtedy zastanawiam się, kto się nie przyłożył - autor, redaktor autora, tłumacz, czy redaktor tłumacza W czyjej gestii są tego typu niuansiki?\nMateusz: Tłumacz powinien być wyczulony i weryfikować wszystko, co wydaje mu się podejrzane. Im większa dokładność tłumacza, tym lepsze robi wrażenie zarówno na laikach, jak i na specjalistach, którzy będą mieć do czynienia z książką. Zresztą, w taki sposób wyrabia się markę w każdej dziedzinie, nie tylko w zawodzie translatora. W Polsce często się o tym zapomina. Jesteś niedokładny - jesteś cienki i na szacun na dzielni nie zasługujesz. Co do baboli - myślę, że w ogólności odpowiedzialni są wszyscy po trochu. Wszystko zależy od człowieka lub jednostki wydawniczej, od prezentowanego poziomu. Zdarzało mi się pracować z redaktorami, których życzyłbym każdemu tłumaczowi, a bywali i tacy, których nagminnie sam musiałem poprawiać... Bywało, że i autorów poprawiałem (ale tylko w przypisach, w tekst ingerować nie wolno), a bywało i tak (w jednym wydawnictwie dość często, ale nie chcę rzucać nazwami), że zgłaszałem poprawki do przekładu, wydawca niby przyjmował je do wiadomości, a ostatecznie tekst szedł do druku z błędem. To nie jest poważne podejście.\nPaulina: A tłumacz wiąże się na stałe z danym wydawcą, czy raczej jest wolnym strzelcem, czeka na propozycje czy tam umowy o dzieło?\nMateusz: A to już kwestia preferencji i zażyłości jednych do drugich. Nie sądzę, żeby tłumacze zobowiązywali się prawnie do wierności któremuś wydawnictwu, natomiast częstą praktyką jest tworzenie stałych ekip tłumaczy. Choćby MAG, który Ucztę Wyobraźni powierza tylko i wyłącznie niezmiennej grupce ludzi, mimo iż nie zawsze wychodzi im to na dobre (powierzenie Wojciechowi Szypule "House of Leaves", mimo że ochotę do zrobienia tytułu zgłaszał fachowiec Robert Sudół, jest strzałem w stopę). W zasadzie większość wydawnictw ma tę tendencję, co zresztą zrozumiałe - lepiej pracować ze sprawdzonym człowiekiem. Minusem takiej postawy jest trudność przebicia się nowych talentów, zwłaszcza, gdy mowa o języku angielskim - w końcu ten zna większość, tyle że spośród tej większości tylko drobna część potrafi zrobić dobry przekład. Poprzeczka zatem wisi nieco wyżej niż w przypadku choćby arabskiego, gdzie translatorów ze świecą szukać.\nPodsumowując: tak, profesjonalny, mający na koncie trochę książek tłumacz częściej czeka na zlecenia niż sam ich szuka. Odwrotnie jest tylko na początku. Jak to zwykle bywa na rynku książki w Polsce, żeby się wybić, czasami trzeba odwalić sporo prawie darmowej lub darmowej roboty.\nPaulina: Jesteśmy w cyklu Kulisy polskiego horroru. Ty tłumaczysz książki grozy "z obcego na nasze". Ale jak już wrócimy na nasze podwórko - to co powiesz? Obserwujesz, co się dzieje w świecie rodzimej grozy? Czytujesz, piszesz. Opowiedz o jednym i o drugim.\nMateusz: Szczerze mówiąc, moje oczekiwania rozjeżdżają się w stosunku do tego, co wydają obecnie pisarze horroru w Polsce. A ściślej do tego, co wydawali jeszcze parę lat temu, bo od mniej więcej takiego czasu niemal nie czytam polskiej grozy. A nie czytam, bo po prostu szkoda mi czasu, życie jest zbyt krótkie, by iść na kompromis. Zamiast dwóch pustych horrorów wolę pochłonąć takiego Cortázara czy Ciorana - spożytkuję czas w dużo bardziej wartościowy sposób. Nie to, że jest mi obojętna kondycja polskiej literatury grozy - jestem zawiedziony, a człowiek zawiedziony to człowiek, który się przejmuje. No ale cóż zrobić, skoro horror w Polsce wnosi niewiele oryginalności czy artyzmu do dziedzictwa tego typu literatury w naszym kraju, nie mówiąc już o całym globie. Mam wrażenie, że nasi pisarze zamknęli się trochę w kole wrażliwości filmowej i próbują w literaturze tworzyć namiastkę tego, co oferuje amerykański komercyjny horror kinowy. Lub też niezbyt twórczo przetwarzać znane motywy książkowe. Jeśli już zapuszczają się w nieznane rejony, to głównie w pisane dla beki odjazdy typu bizarro (które ciężko momentami nazwać horrorem). Mam wrażenie kompletnej bezwładności, a jednostki przewodzące, wyznaczające trendy - chodzi mi głównie o Łukasza Orbitowskiego oraz Dawida Kaina – oddalają się stopniowo od grozy, by dobrą stylistycznie prozą wyrażać problemy nieco innej natury w zupełnie innej części świata literackiego.\nKtoś może powie: "Jezu, czy ten Kopacz chce zatem powrotu klasyki grozy? Co za ramol, nic nie idzie z duchem czasu!". Wcale nie chodzi mi o powrót klasyki. Chodzi o powrót artystycznej duszy, która w klasykach drzemała. Poe, Lovecraft, Grabiński - wszyscy byli filozofami, myślicielami, duszami potępionymi, szaleńcami, tworzyli spójne strukturalnie światy idei, nie pisali historyjek samych dla siebie, na pokaz, dla zaszokowania - historyjki służyły im do wyrażenia bólu świata, lęku przed tym światem, twardych problemów egzystencjalnych, i to one budziły trwogę, a nie artefakty służące ich wyrażaniu. U Lovecrafta Cthulhu straszy nie dlatego, że ma czerwone ślipia i kupę macek. Cthulhu straszy, bo stanowi symbol krańcowej obcości kosmosu. U Grabińskiego wszystkie te Smoluchy i Białe Wyraki nie straszą dlatego, że są brzydkie i pojawiają się znienacka. Straszą, bo stanowią ucieleśnienie niepokojów, demonów ruchu drzemiących w osiągnięciach epoki industrialnej.\nWiększe zrozumienie problemu niż nasi grozopisarze wykazują współcześni twórcy amerykańskiego - w zasadzie podziemnego - weird fiction, z Thomasem Ligottim na czele. Tom przeobraził w słowa samą esencję tego, co napawa grozą - zanegował istnienie, podniósł rękę na strukturę rzeczywistości, przyoblekł w symbole archetypiczne lęki naszej rasy. Moim zdaniem jesteśmy świadkami istnienia legendy horroru, z której wielkości świat zda sobie sprawę zapewne po jego śmierci, tak jak było z Poem i Lovecraftem. Niestety, weird fiction to literatura, która, filozoficznie rzecz ujmując, wyprzedza każdą epokę, bo dotyka problemów wykraczających poza czas. Piszę "niestety", bo z przytoczonego właśnie powodu rozumieją ją i lubią tylko ci, którzy potrafią z podniesioną głową zanegować wartości istnienia, odrzucić iluzje i spojrzeć prawdzie w oczy. Nie ma szans, by autor dobrej, filozoficznej literatury grozy stał się znany i wielbiony powszechnie za życia, bo nikt nie chce słyszeć jak ktoś w poważny sposób mówi, że śmierć, ból i niepokój towarzyszą człowiekowi nieustannie. Jeśli tej śmierci autor nie przyoblecze w mało dziś poważny kostium zombiego, wampira czy ducha, utwór automatycznie nabiera wydźwięku zbyt solennego, by zniósł go człowiek zafiksowany na poszukiwaniu w literaturze grozy bezpiecznej rozrywki. Dlatego poważny horror, weird fiction, nigdy nie będą bestsellerami, a ich autorzy nadal będą stawać się sławni dopiero po śmierci, gdy kostucha przyda im autorytetu odmawianego im za życia (jak to zwykle zresztą bywa, "they'll clap when you're gone", jak śpiewa Chelsea Wolfe).\nUff... Tak sobie myślę, po tym co napisałem, że jednak ci nasi pisarze grozy są w jakiś sposób usprawiedliwieni, że piszą głównie odtwórcze rzeczy. Każdy z nich chce zbić kokosy na horrorze lub pobawić się konwencją, więc piszą jak Masterton czy King. No bo co mają jakieś filozofie uskuteczniać, skoro wtedy nikt ich nie doceni za życia, a po kiego im sława po śmierci? Ciekaw jestem, ilu twórców pokroju Ligottiego chowa swoje świetne teksty do szuflad, bo nikt ich nie rozumie i nie chce wydać. Całe szczęście, znam parę dobrze rokujących nazwisk, np. Paweł Mateja czy Wojciech Gunia, którego genialny zbiór opowiadań mam szczęście obecnie redagować (ukaże się na początku przyszłego roku nakładem wydawnictwa Agharta). Może oni albo im podobni wkrótce zamieszają na rynku. Oby!\nSam piszę od dziecka, ale dopiero niedawno moje teksty osiągnęły zadowalający dla mnie poziom. Tworzę raczej sporadycznie, tylko kiedy poczuję silną potrzebę przepracowania jakiegoś nurtującego mnie problemu. Ta spontaniczność sprawia, że nie ma jednego konkretnego gatunku, w którym tworzę. Jedyny wspólny mianownik to sporo elementów charakterystycznych dla realizmu magicznego - subiektywne zniekształcenie lub rozbudowanie świata. Próbowałem dać któreś ze swoich opowiadań do "Nowej Fantastyki", ale napisali mi tylko, że "szukają czegoś innego". W sumie nie dziwię się, patrząc po konwencji publikowanych tam tekstów - moje zupełnie się tam nie nadają, są zbyt niespieszne, zbyt gęste. W zasadzie to nie wiem nawet, gdzie mogłyby się nadawać, współczesny czytelnik szuka innego rodzaju literatury. Zadowalam się zatem wąską grupką przyjaciół, którzy chętnie (mam nadzieję! :)) czytają moje historyjki, a ja ich. Może lepiej, żeby tak zostało? Po co narażać się na śmiech niewspółczujących ludzi o zupełnie innych gustach i wsadzać paluchy w tryby marketingu?\nPaulina: Bizarro, z definicji, horrorem nie jest, choć może być - więc nic dziwnego, że czasami nie widzisz w tych odjazdach grozy.\nA może to wszystko to po prostu kwestia osobistych, horrorowych preferencji? Sam wiesz, że nie każdy "kuma" weird fiction. Nie każdy potrafi przedrzeć się przez lovecraftowskie fabuły, które są znacznie bardziej wysublimowane, niż powiedzmy pełne gore i bluźnierstwa powieści Eversona, czy nawet pełne prostoty opowieści Mastertona lub klimatyczne, ale wciąż dość trywialne - jeśli porównać to do wymienionych przez Ciebie tuzów weird fiction - utwory Kinga. Może chodzi o estetykę horroru, w której człowiekowi łatwiej się odnaleźć. Horror zaczął służyć rozrywce, po prostu. Idąc tym tropem, to i w innych gatunkach są takie rozłamy - i to zaczyna dzielić literaturę na popularną i ambitną. Ten podział był zawsze. Ale też nie można umniejszać roli, talentu czy pomysłowości autorów, którzy piszą by móc zarobić na chleb. Artyzm dla wielkości, dla podniesienia filozoficznych bolączek, nie sprzyja bogactwu. I tu przypomina mi się Rafał Wojaczek, który w biedzie pisał stosy poezji, wychodząc z lokalu oknem, w tym samym czasie, kiedy bardziej popularni, erotyczni i ckliwi poeci zbijali fortunę. I tu jest może pies pogrzebany, może o to chodzi.\nMateusz: Oczywiście, to kwestia osobistych preferencji. Tylko że ja nie mam do nikogo pretensji za to, że lubi Mastertona, Kinga, Eversona, Guya Smitha czy Paolo Coelho. Sam kiedyś obłędnie zaczytywałem się Mastim, nadal noszę miłe wspomnienia (jakkolwiek by to nie brzmiało :D) z lektury "Demonów Normandii" czy "Wyklętego". To co mi leży na wątrobie to fakt, że wśród ludzi zajmujących się nieco poważniej - zawodowo lub nie - literacką grozą, panuje stagnacja myślowa. Jeśli ktoś kochał Mastertona 10 lat temu, naśladował go w pisaniu, oddawał mu cześć na wszelkie możliwe sposoby, i po tych 10 latach nadal uważa go za arcygeniusza wszechliteratury i nadal robi tę samą literacką robotę, to sorry, ale jest leniwy intelektualnie. Ja sam przecież Lovecrafta traktuję już troszkę po macoszemu, nie stanowi on dla mnie numeru 1 jak jeszcze 5 lat temu. Owszem, lubię jego twórczość, ale w samej literaturze grozy dostrzegam już lepszych od niego. Bo szukam, selekcjonuję, jestem głodny nowych nazwisk, nowych perspektyw, nowych wizji. Gołym okiem widać w polskiej grozie twórców, którzy szukają, którzy są głodni, i niestety wcale nie jest ich dużo. Może inaczej - każdy szuka, ale niewielu ludzi szuka rzeczy świeżych. To normalne, że najbardziej lgnie się do tego, co znane, do melodii już zasłyszanych, ale jeśli ktoś aspiruje do bycia LITERATEM, i to SZANOWANYM, jeśli żąda wyższego statusu dla horroru w świecie literackim, to niestety - to polega nie na poszukiwaniu sprzedaży i przyjemności w tym, co się lubi i się zna, tylko na poszukiwaniach ciągle nowych terytoriów. Tymczasem odnoszę wrażenie, że większość polskich pisarzy grozy powiela utarte schematy i idzie wydeptanymi ścieżkami. Efekty tego widać w twórczości: nie tworzą nowych struktur intelektualnych. Tworzą nowe fabuły. Rzecz jasna nie łoję nikogo za to, że pisze co mu się podoba i jeszcze to wydaje. Każdy ma do tego prawo. Odstawiam literacką jeremiadę dlatego, że zdarza mi się często słyszeć pretensje, że horror w Polsce nie jest należycie poważany. Ano, nie jest, ale co się dziwić? Wystarczy spojrzeć na takiego Dukaja czy Lema, i porównać z dowolnym utworem z horrorowego poletka - stylistycznie między obiema dziedzinami zieje PRZEPAŚĆ. Mówię o stylistyce, a co dopiero o pomysłach.\nBizarro napomknąłem, bo to dość popularny temat wśród ludzi piszących u nas horror, mimo że stricte faktycznie nie można nazwać tego horrorem. Mam wrażenie, że to wygodna łatka ideologiczna dla tych, co już nie wierzą w grozę sugestywną. Czyli 98% publikujących :). Najwyraźniej powoli dostrzega się wyeksploatowanie starych motywów grozy, a ponieważ przy braku sensownych poszukiwań ciężko o cokolwiek nowego i spójnego, rozbija się co stare i czyni z tego absurd. Bizarro to może i fajna zabawka literacka, ale pokazująca słabość środowiska. U nas koronuje się ją wśród piszących horror na jeden z wiodących nurtów (a już na pewno na najbardziej dostrzegalny :)) i uprawia w najlepsze, porzucając poszukiwania w innych kierunkach. Możesz powiedzieć, że nie mam racji, że to tylko drobny ułamek tego, co obecnie się pisze, ale 4 punkty na ten temat na KFASON-ie, dziesiątki pisarzy uprawiających lub choćby mających kiedyś do czynienia z tym gatunkiem, pewne nowe grono pisarzy, które wybiło się wyłącznie pisząc bizarro, serwis poświęcony tylko temu nurtowi - dzieje się sporo. A w grozie ambitnej co? Parę serwisów odkurzających klasyków. Jedno wydawnictwo Agharta skromnymi środkami starające się przywrócić właściwy kierunek literackiej grozie. Jeszcze C&T, które też odkurza klasyków, bo na nowych ludzi nie ma pieniędzy.\nNie zarzucam żadnemu autorowi, że stara się zarobić na chleb pisaniem horrorów, choćby najprostszych. Do takiego człowieka nie mam żadnych pretensji. Tylko powiedz tak naprawdę - ilu pisarzy grozy zarabia tylko na pisaniu? Zapewne można ich policzyć na palcach jednej ręki. Zresztą, nieważne ilu ich jest, kwestia w tym, czego ci pisarze żądają. Najbiedniejszy z nich nie zyska mojego szacunku, jeśli będzie krzyczał o prawa i miejsce na piedestale dla horroru, a zarazem przedstawiał swoją twórczością niski poziom warstwy koncepcyjnej, a przy porównaniu stylistycznym ginął z pierwszym lepszym głównonurtowcem lub nawet fantastą niepiszącym grozy.\nPodsumowując: moje marzenie w temacie? Podział środowiska pół na pół: połowa pisze grozę ambitną, przekazującą w literaturze cały niepokój egzystencjalny, jaki spada na człowieka w samotną, bezsenną noc, gdy nachodzą go refleksje rozliczające z życia; druga połowa uprawiająca horror dla rozrywki swojej i innych, przy okazji na tym zarabiająca (w pierwszej połowie brak takich jednostek, bo na ogół literatura poważna się nie sprzedaje).\nPaulina: To jeszcze o tych marzeniach czy wyobrażeniach - zabaw się w proroka i spróbuj powiedzieć- mimo pesymizmu i sceptycyzmu - co się będzie w polskim horrorze działo za 10 lat?\nMateusz: O nieba, ale ciężkie pytania zadajesz. Najbliższe 10 lat? Mam nadzieję, że wydam książkę, która zyska same pozytywne recenzje, wszyscy padną przede mną na kolana z szacunkiem, lasek będę miał na pęczki, wszyscy zaczną mnie naśladować w pisaniu i Polska stanie się światową potęgą horroru… Haha! A tak serio, to liczę, że przez 10 najbliższych lat pojawi się świeża grupa pisarzy o wyrazistych charakterach i sprecyzowanej wizji literatury, która wzruszy posadami horroru, pokaże nowe ścieżki - i wszyscy będą się prześcigać w ideach. Już teraz widzę kilka nazwisk, które mogą stanowić bodziec do takich zmian, ale tylko od czytelników zależy jak ich przyjmą... a w zasadzie i od pisarzy, bo również ich obowiązkiem jest dostrzegać potencjał u innych i go popierać, a nie tylko zawistnie spoglądać na lepszych albo popierać tylko kumpli, nawet jeśli piszą chłam.\nCo jeszcze? Nie mam pojęcia, co się wydarzy, ale przypuszczam, że nagroda Grabińskiego może i zagości na stałe na naszym skromnym poletku, ale nie zyska wielkiego prestiżu. Przynajmniej póki do kapituły nie wejdą również przedstawiciele nauki i mediów (na co słusznie zwrócił uwagę Wojtek Gunia, to jego myśl, ale przejmuję pełną odpowiedzialność za jej treść). Nie rozumiem, czemu fundatorzy boją się zaprosić do współpracy ludzi z tych działek. Czyżby obawiali się, że ktoś spoza "ekipy" wytknie słabość gatunku?\nA poza tym to nie mam pojęcia dokąd zawędruje polski horror. Nawet nie mam pojęcia, jakie obecnie panują trendy, przyglądając się okazjonalnie nie widzę żadnych szczególnych, może pomożesz?\nPaulina: Nie, nie pomogę Ci, takam wredna. Ja tu tylko sprzątam ;) Obecne trendy? Słyszałam kiedyś powiedzenie "panującą modą jest nosić się niemodnie" (i to było jeszcze przed nastaniem ery hipsterów). Myślę, że w kwestii grozy można by to sparafrazować, "panującym trendem jest nie iść zgodnie z trendami"\nA teraz ostatnie - poproszę o złotą myśl Mateusza Kopacza.\nMateusz: Znów prosisz o n, a ja dam n + 1. Czyli będą dwie złote myśli, obie jednak nie moje. Pierwsza, mniej poważna, ale jakże przydatna, to wypowiedziana ochrypłym głosem pewnego strongmana sentencja: "Nie ma opierdalania się", która zawsze mi pomaga, gdy opadają mnie siły przy pracy. Drugą, bardziej na serio, zapisał bodajże Stanisław Jerzy Lec w "Myślach nieuczesanych". Jej skutki widać chyba we wszystkim, co wyżej napisałem, a brzmi ona tak: "Jeśli chcesz dotrzeć do źródła, musisz płynąć pod prąd".\nPaulina: Ha ;) Bardzo dziękuję za te zacne maksymy. I za rozmowę ;)\nTutaj znajdziecie pełną bibliografię (łącznie z tłum. opowiadaniami)\nNapisała Paulina Król o 13:00\nTagi: horror, Howard Philips Lovecraft, Jack Ketchum, Kulisy Polskiego Horroru, Mateusz Kopacz, na fejsie z, wywiad


Różowo-grafitowy kardigan ombre z kapturem - VIVA - XL-ka\nNiezapinany, wygodny sweter o prostym kroju to must have w szafie każdej kobiety. Kardigan to fajna opcja na zmieniającą się pogodę. W ciepłe dni posłuży Ci jako alternatywa dla lekkich kurtek i wygodnych bluz. Kardigan świetnie wpasuje się zarówno w eleganckie outfity jak i te luźniejsze i miejskie. Jego materiał jest miękki, dobrze dopasowuje się do sylwetki i nie krępuje ruchów. Kardigan jest luźny, przez co sprytnie ukrywa dodatkowe kilogramy. Viva uszyty został ze swetrowego materiału w różowo-grafitowe ombre pasy. Sweter posiada obniżoną linię ramion, dzięki czemu maskuje niedoskonałości w tych okolicach. Sweter posiada kaptur, który ochroni Twoją głowę w wietrzne dni. Na przodzie znajdują dwie kieszenie, w których schowasz niezbędne drobiazgi. Na jednej z nich znajduje się czarna myszka Mickey. Kardigan doskonale dopełni niemal każdą stylizację. Kolorowe pasy dodają ciekawego wyglądu. Świetnie wygląda zestawiona z jeansami i T-shirtem. Do bardziej eleganckich zestawów polecamy dobrać ją do koszuli i spódnicy lub eleganckich spodni. Dłuższy krój pozwala zestawić kardigan z legginsami tworząc w ten sposób nieco bardziej luźny outfit. Produkt uszyty w Polsce. Skład materiałowy: 15% moher, 15% wełna, 10% poliester, 60% akryl. Produkt należy prać maksymalnie w 30°C.\nNaszym zdaniem: Różowo-grafitowe pasy dodając swetrowi stylowego wyglądu. Luźny fason nie krępuje ruchów, a dodatkowo maskuje niedoskonałości sylwetki. Kardigan Viva użyjesz do swoich stylizacji niemal przez cały rok.\nBardzo fajny kardigan jestem z niego bardzo zadowolona