Marcin Pełka, Twardy. Zimny. Martwy — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 2\n– Może nie na wszelkie, ale ogólnie – tak.\n– Dobra, stary! – zgodziłem się wielkodusznie, ściskając wielką łapę na pożegnanie. – Masz to jak w banku.\nStojąc w progu, spojrzałem na jedynego oprócz mnie żywego członka oddziału operacyjnego. Sińce dość mocno kontrastowały z ogólną bladością. Łopiński porządnie jednak oberwał.\n– Dzięki, Czarny! – Uśmiechnął się na do widzenia, lekko poprawiając niewygodną pozycję.\nUdałem, że nie widzę grymasu bólu, który zagościł na jego twarzy.\n– Podziękujesz, jak wyzdrowiejesz! – odpowiedziałem i wyszedłem.\nNa korytarzu wygrzebałem z kieszeni komórkę i wybrałem numer z listy kontaktów. Popikało, pobuczało, aż w końcu usłyszałem damski głos.\n– Cześć, Monika. Mówi Witek Czarnecki.\n– Właśnie wyszedłem od Rafała.\n– Co z nim? – Pytanie zostało rzucone szybko, żeby nie powiedzieć: nerwowo. Dziewczyna wyraźnie była bardzo zainteresowana stanem zdrowia kolegi z pracy.\n– Niby w porządku, ale jednak mocno cierpi. Leży biedak unieruchomiony, nie ma mu kto pomóc zjeść czy chociaż podać szklanki herbaty. O ogoleniu się już nie wspominając. Facet nie ma do kogo gęby otworzyć – kłamałem jak z nut. – Pielęgniarki tu jakieś niemiłe, nieskore do pomocy. – To ostatnie zdanie na nieszczęście trafiło do uszu przechodzącej obok siostry w jasnozielonym kitlu. Jeśli wzrok mógłby zabijać, pewnie na miejscu padłbym trupem. – Tak sobie pomyślałem, że może gdybyś znalazła jakieś pół godzinki, Rafałowi przydałoby się towarzystwo, chociaż na trochę.\n– Już jadę! – stanowczo, konkretnie, bez cienia wahania.\nTo mi się w tej dziewczynie podobało – kiedy zachodziła potrzeba, Monika nie miała problemu z podejmowaniem decyzji.\n– Która sala?\n– Dwudziesta trzecia, piętro drugie.\n– Uprzedzisz go?\n– Myślę, że lepiej będzie, jak zrobisz mu niespodziankę.\n– Dzięki, Witek! – W jej głosie zabrzmiały ciepłe tony. – Powiem Rafałowi, jak bardzo się o niego troszczysz.\n– Tak, tak! – zgodziłem się, z trudem utrzymując powagę. – Nie omieszkaj!\nLedwo zakończyłem połączenie, wyobraziłem sobie minę kumpla i parsknąłem śmiechem. Przechodząca obok ta sama co uprzednio pielęgniarka w zielonym wdzianku spojrzała na mnie, jakbym był niespełna rozumu.\n– Przepraszam, siostro! – zaczepiłem zdegustowaną moim zachowaniem kobietę. – Którędy na psychiatrię?\nRównie dobrze mógłbym zapytać, którędy na Grunwald. Tym razem jej wzrok nieomal mnie spopielił.\nHybryda siedziała na przyśrubowanym do podłogi krześle. Miała skute ręce i nogi, dodatkowo do metalowego oparcia przypinały ją dwa szerokie pasy, biegnące tuż pod pachami i nieco powyżej bioder. O tym, że osoby z biowspomaganiem potrafią uciec w nieprawdopodobnych okolicznościach, z dobrze strzeżonych miejsc, przekonałem się w bardzo bolesny sposób. Tym razem nikt nie chciał ryzykować powtórzenia incydentu sprzed kilku lat, zastosowano więc wszelkie dostępne środki ostrożności. Metalowe podeszwy butów aresztanta ściśle przylegały do wyłożonej płytami przewodzącymi podłogi, złapane w magnetyczną pułapkę. Z sufitu w dół lało się intensywne światło, które dzięki alternatywnemu zasilaniu nie gasło nawet po odcięciu prądu w całym budynku. Wnętrze pokoju przesłuchań monitorowały bez przerwy cztery reagujące na każdy ruch kamery, rozmieszczone w rogach. Pozwalały dostrzec płatki łupieżu sypiące się z głowy na ramiona zatrzymanego, a sprzężone z nimi mikrofony były tak czułe, że prawie słychać było towarzyszący temu szelest. Hybryda siedziała unieruchomiona, podana jak na widelcu.\nPrzyglądałem się jej przez weneckie lustro. Jeśli chodzi o zwykłych ludzi, był to dobry, sprawdzony sposób obserwacji ogólnego zachowania i reakcji na zadawane pytania. W przypadku osób z biowspomaganiem bywało różnie. Niektórzy z nich wprowadzali do swych ciał szczepy pseudopierwotniaków, które znacząco poszerzały możliwości postrzegania. Modyfikacje umożliwiały na przykład widzenie w ciemności i w podczerwieni. Soczewka oka mogła zwiększać elastyczność i zmieniać kształty w dużo większym zakresie niż normalnie. Dzięki temu w zależności od potrzeb zachowywała się jak zoom w aparatach fotograficznych. Przy tego rodzaju właściwościach przeniknięcie wzmocnionym wzrokiem przez taflę weneckiego lustra stanowiło mały pikuś. Nie zdziwiłbym się, gdyby taka zdolność dodawana była jako mały bonus do dużo poważniejszych modyfikacji ciała. W tej sytuacji z anonimowością obserwatora można było się pożegnać. Ani mnie to ziębiło, ani grzało. Nie miałem nic przeciwko, żeby zatrzymany widział moją twarz. Z pewnością nie należała ona do przyjaznych, poza tym w głębi duszy miałem nadzieję, że będzie to ostatnia twarz, jaką ujrzy w swoim życiu.\nPrzyglądałem się, cokolwiek by mówić, dość pospolitej gębie. Znaków szczególnych – brak. Innych, mniej szczególnych – również. Najbardziej charakterystyczną cechą oblicza była jego… nijakość. Facet idealnie nadawał się do tego, aby wtopić się w tłum i przepaść bez wieści. Jarzące się podczas aresztowania oczy były teraz zwyczajne, brązowe. Intensywna czerwień, która nadawała hybrydzie demoniczny wygląd, znikła jak dotąd bezpowrotnie po tym, jak potraktowałem gościa prądem. Bliskie spotkanie z elektrycznością mocno zmieniło zatrzymanego.\nWedług opinii lekarskiej siedzący w pokoju przesłuchań mężczyzna na powrót stał się zwykłym człowiekiem. Pseudopierwotniaki, które pozwalały mu ignorować postrzały z broni palnej, usmażone zostały w mgnieniu oka co do jednego. Żegnajcie, cudowne właściwości wspomaganego ciała. Był superman, jest zwykły złamas. Złamas, którego należało przesłuchać. A może by tak wszystkich, którzy byli choć trochę podejrzani o modyfikację ciała, potraktować prądem? Nie zdążyłem rozwinąć w myślach tej interesującej idei.\nZ cichym skrzypnięciem uchyliły się drzwi, a w szparze między nimi a futryną ukazała się uśmiechnięta twarz Moniki Tokarczyk.\n– Rafał powiedział, że cię zabije.\n– Już kilka razy wcześniej mi to obiecywał. – Wzruszyłem ramionami.\n– Szef chce cię widzieć u siebie.\n– Natychmiast! – odpowiedziała, a widząc moją kwaśną minę, dodała: – Służba nie drużba.\n– Tak – zgodziłem się. – A drużba nie służba, więc po co tu filozofować?\nSpojrzałem przez lustro na pokój przesłuchań – hybryda wciąż siedziała bez ruchu, sprawiając wrażenie nieświadomości tego, co działo się obok. Może rzeczywiście nie wiedziała? W końcu ponoć skutecznie pozbawiłem ją wsparcia ze strony armii symbiotycznych żyjątek.\nRuszyłem na drugie piętro. Szef wzywał, a jemu się nie odmawiało. Prawie się nie odmawiało, bo w przeszłości kilkakrotnie zdarzyło mi się zignorować jego służbowe polecenia. Potem były dywaniki i słowne połajanki, raz nawet komendant Toszko zagroził mi wyrzuceniem z jednostki. Potem jednak szybko zmienił zdanie, widząc, że gówno mnie to obeszło. Ktoś mógłby powiedzieć, że miałem u Starego specjalne względy. Trochę w tym racji było, Toszko chyba rzeczywiście mnie lubił. Wszystko jednak miało swoje granice i nawet ja mogłem przegiąć pałę.\nZapukałem w drzwi i po krótkim „proszę!” wszedłem do gabinetu szefa.\n– Siadaj, Czarny! – W głosie Starego wyraźnie wyczuwalne było zmęczenie. – Akcja w kamienicy na Sienkiewicza wymknęła się spod kontroli – stwierdził.\nChciałem powiedzieć, że nie musimy rozmawiać o oczywistych rzeczach. Doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak oddział operacyjny wypadł podczas zatrzymania hybrydy. Kontroli nad wydarzeniami nie mieliśmy wtedy chyba nawet przez pierwsze pięć minut. Toszko uniósł jednak palec wskazujący i oznajmił:\n– Nie przerywaj mi! Siedź, gdzie siedzisz, i słuchaj uważnie, zamiast mielić jęzorem po próżnicy!\nOho! – pomyślałem. Ktoś tu wstał lewą nogą. I to z pewnością nie ja!\nPrzyjrzałem się szefowi uważniej. Miał podkrążone oczy, a związane z nimi po zewnętrznych stronach bruzdy wydawały się głębsze niż zazwyczaj. Mocno przerzedzone siwe włosy sprawiały wrażenie, jakby ich właściciel ułożył je ręką, nie mając czasu na posłużenie się grzebieniem. W tym momencie Toszko wyglądał na starszego o jakieś dziesięć lat w porównaniu z codziennym wizerunkiem.\n– Wiem, że zetknęliście się z hybrydą o niespotykanych dotąd możliwościach. Siła, szybkość, widzenie w nocy, niewrażliwość na postrzały i tak dalej. Cholera wie, co facet jeszcze potrafił, zanim go przysmażyłeś paralizatorem. To, że w ogóle udało się aresztować hybrydę i że właśnie teraz siedzi w pokoju przesłuchań, jest niewątpliwie sukcesem. Blaknie on jednak zupełnie wobec strat własnych. Poszło ośmiu, wróciło dwóch, z czego tylko jeden o własnych siłach. To już, nie owijając niczego w bawełnę, czarna dupa. Katastrofa! Oddział interwencyjny sekcji do walki z przestępczością z udziałem osób z biowspomaganiem nie został zdziesiątkowany. On został wybity prawie że do nogi! I to przez jednego tylko przeciwnika!\nWestchnąłem ciężko prawie równocześnie z przełożonym.\n– Wiem, Czarny, co chcesz powiedzieć – oznajmił Toszko, widząc, że ponownie zamierzam mu przerwać. – To nie twoja wina i daleki jestem od wieszania na tobie psów. Spieprzył przede wszystkim Pierwszy, który nie zareagował w porę. Zamiast się wycofać, jak debil uparcie realizował założenia taktyczne. Błędne założenia, jak się w trakcie akcji okazało. Nad nim też się nie będę pastwił. Po pierwsze nie wypada źle mówić o zmarłych, po drugie niczego to i tak nie zmieni. Kapitan Zawilski był dobrym oficerem, ale do szkolenia kotów na unitarce. Na dowodzenie w polu miał jednak za małe jaja. Wydarzenia w kamienicy na Sienkiewicza potwierdzają to w stu procentach.\nKolejne ciężkie westchnienie, tym razem pojedyncze, w wykonaniu szefa.\n– Tak stawiając sprawę, pozostaje postawić sobie pytanie: kto uczynił ograniczonego trepa dowódcą oddziału interwencyjnego? Odpowiadam – ja! A wiesz, Czarny, dlaczego to zrobiłem?\nWiedziałem, ale milczałem. Toszko i tak zamierzał nazwać rzeczy po imieniu, więc przerywanie jego monologu mijało się z celem.\n– Nie miałem innego wyjścia – oznajmił komendant z ciężkim westchnieniem. – I nie chodzi mi o to, że Zawilski był pociotkiem któregoś ministra, a tatuś biznesmen, chcąc wkupić się w łaski miejskiej policji, zasponsorował kilka nowiuteńkich radiowozów. Koneksje rodzinne podwładnych i hojność szemranych sponsorów mam w głębokim poważaniu. Zawilski został dowódcą, ponieważ był jedynym oficerem. W dziesięcioosobowym oddziale interwencyjnym miał tylko jednego stojącego nieco niżej w służbowej hierarchii konkurenta. Rzekomego konkurenta, ów funkcjonariusz wcześniej odmówił bowiem pokierowania akcją aresztowania hybrydy.\nZaczynam się denerwować, gdy ktoś próbuje mną manipulować. Granie tanimi chwytami na uczuciach i próba wywołania u mnie poczucia winy przynosiły zazwyczaj skutek odwrotny do zamierzonego. Mimo wcześniejszego polecenia, by siedzieć cicho i słuchać, przerwałem przełożonemu w dość obcesowy sposób:\n– Daruj sobie te podchody, Janusz! – Niewielu mogło zwracać się do szefa per ty. Szczęśliwie należałem do tego wąskiego grona. – Jeżeli czekasz na moje łzy skruchy, to muszę cię rozczarować. Dobrze wiesz, dlaczego odmówiłem wątpliwego awansu.\nToszko powoli pokiwał głową. Doskonale zdawał sobie sprawę z faktu, że o wiele lepiej czułem się w walce jako zwykły policjant niż jako sterujący walką innych dowódca. Owszem, pracowałem w zespole, wolałem jednak nim nie kierować. W chwilach, w których wpadałem w amok, ryzykowałem życie. Dopóki było to moje życie, nie wahałem się. Jeśli jednak odpowiadać miałbym za kolegów, fakt ten skutecznie związywałby mi ręce i uniemożliwiałby działanie w pełnym zakresie. Zależność była prosta – gdy ja przeszarżuję, ja dostanę po dupie. Kiedy jednak dowódca schrzani sprawę, baty zbiera cały oddział. Poza tym jeśli kieruje się poczynaniami grupy ludzi, trzeba mieć do akcji pewien dystans. Ocena sytuacji i analiza ewentualnego dalszego rozwoju wydarzeń zawsze zabiera przynajmniej kilka sekund, a na to czasami nie można było sobie pozwolić. W przypadku hybryd zostanie pół kroku z tyłu równoznaczne było z pozwoleniem na ich ucieczkę. Być może potrafiłbym kierować akcją na chłodno, bez zatracenia się w niej. Nie miałem jednak ochoty tego sprawdzać. Rola generała, który stoi obok rozbitego na pobliskim wzgórzu sztabowego namiotu dowodzenia i obserwuje, jak jego podwładni leją kogoś albo od tego kogoś dostają lanie, i na tej podstawie wydaje rozkazy, nie odpowiadała mi ani trochę.\nZdecydowanie bardziej wolałem być w samym centrum wydarzeń. Miałem wówczas szansę ponownie wpaść w amok i uwolnić drzemiącego wewnątrz drapieżnika. Od czasu do czasu musiałem znaleźć ujście dla nieustannie zbierającej się gdzieś we mnie nienawiści. Krótkie chwile szaleństwa, w których przeistaczałem się w bezlitosną maszynę do zabijania, oczyszczały moją duszę. Pozwalały mi żyć. Nie wiem, co by się bez nich stało, ale z pewnością nie byłoby to nic dobrego.\nToszko znów westchnął, godząc się chyba z tym, że nie zrealizuje założonego wcześniej scenariusza rozmowy. Znaliśmy się parę ładnych lat, zdążył się więc wielokrotnie przekonać, że manipulowanie mną nie było łatwe. Bez słowa otworzył szufladę w biurku i wyjął z niej do połowy opróżnioną butelkę. Po chwili o blat biurka stuknęły dwie szklanki z grubymi denkami.\n– Masz coś przeciwko temu, żeby do rozmowy dołączył się mój przyjaciel Jack Daniels?\nNie miałem. Bursztynowy płyn zabulgotał w szkle. Komendant wypił swoją porcję jednym haustem.\n– Nie byłeś na pogrzebach chłopaków – powiedział z wyrzutem.\n– Nie byłem – odparłem zgodnie z prawdą, ale bez poczucia winy. Rodziny funkcjonariuszy, którzy zginęli podczas fatalnej akcji, swoje już wycierpiały. Obecność podczas ostatniego pożegnania tego, który przeżył, byłaby według mnie dodatkowym źródłem bólu. Z takiego założenia wyszedłem i nie pojawiłem się na żadnym z trzech cmentarzy. – Przejdźmy do rzeczy, Janusz! – zaproponowałem, bo nie zamierzałem się z powyższego faktu tłumaczyć.\nToszko dolał sobie drugą porcję alkoholu i zmęczonym głosem oznajmił:\n– Przysyłają nam ze Szczytna świeże mięso armatnie. Do końca tygodnia zamelduje się tu dziesięciu nowo wypromowanych policjantów. Oddział interwencyjny zostanie odtworzony. Wolałbym jakichś antyterrorystów albo chociażby paru funkcjonariuszy z kilkuletnim doświadczeniem w pracy operacyjnej. Niestety to nie jest koncert życzeń. Dostaliśmy samych nieopierzonych smarkaczy. Twoim zadaniem będzie zrobienie z nich prawdziwych twardzieli.\n– Słucham? – tylko tyle zdołałem wykrztusić.\n– Masz ich wdrożyć i przygotować do działania tak, żeby na widok hybrydy szarżującej z prędkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę albo podnoszącej jedną ręką samochód nie narobili pod siebie.\n– Odmawiam! – stanowczo zaprotestowałem przeciw roli niańki dla absolwentów niedzielnej szkółki w Szczytnie.\n– Nie masz takiej możliwości, Czarny. – Szef spojrzał mi prosto w oczy. – Rafał Łopiński jest unieruchomiony przynajmniej na miesiąc. Potem czeka go jeszcze długa rehabilitacja. Lekarze mówią, że wróci do pracy, ale najprawdopodobniej będzie ona zlokalizowana za biurkiem. Tu i teraz został mi tylko jeden doświadczony policjant. Wiem, że nie chcesz, ale nie mam wyboru. Zostajesz dowódcą oddziału interwencyjnego bez prawa do odwołania się od tej decyzji.\nChciało mi się wyć z bezsilnej wściekłości. Stary urządził mnie na cacy. Aż mnie zęby zaswędziały na myśl o bandzie nieporadnych amatorów chcących pójść na wojenkę z hybrydami. PKP. Pięknie, kurwa, pięknie!\nToszko nalał mi danielsa prawie po sam brzeg szklanki.\n– Gratuluję awansu, Czarny.\nWypiłem wszystko na dwa łyki. Niewiele pomogło.\nDrzwi do pokoju przesłuchań były zamknięte. Spodziewałem się tego, więc odegrałem przygotowaną uprzednio scenę wielkiego zawodu i rozgoryczenia. Przez moment udawałem nawet wściekłość. To ja go aresztowałem! Mam prawo być przy przesłuchaniu! Te i kilka podobnych w swym przekazie zdań wypowiedziałem podniesionym głosem, aby wszyscy postronni obserwatorzy zorientowali się w moim nastroju. Na użytek gawiedzi żywo też gestykulowałem i kilkakrotnie zakląłem.\nUspokoiłem się po około dziesięciu minutach strzelania fochów. Dłuższe odgrywanie podwładnego niezgadzającego się z decyzją szefa mogłoby wydać się podejrzane. Spuściłem więc z tonu i w coraz mniej żarliwej dyskusji dałem się przekonać wyświechtanym argumentom o tym, że brakuje mi dystansu do tej sprawy, że nie można samowolnie mścić się za kolegów, że hybryda hybrydą, ale nawet on zasługuje na uczciwy proces. Wszyscy wiedzieli, że jestem porywczy, więc podczas przesłuchania mogłyby ponieść mnie nerwy, a wówczas mógłbym zrobić zatrzymanemu małe kuku. To z kolei byłaby woda na młyn dla jego adwokata. Na gościu ciążyły zarzuty przynajmniej sześciu zabójstw, ale obchodzono się z nim jak z jajkiem. Miał swoje prawa. „Hybryda też człowiek” – grzmiały kretyńskie hasła z sądowych ambon. Gówno prawda – jak dla mnie. Osobnicy z biowspomaganiem plasowali się na samym końcu mojej prywatnej kolejki istot żywych. Za wszami, żukiem gnojarzem, dwoinką rzeżączki i jeszcze kilkoma innymi plugastwami z wirusem genitalnej opryszczki włącznie.\nKręcąc zdegustowany głową, opuściłem komisariat. Ledwo zamknęły się za mną drzwi, pognałem do samochodu. W jego wnętrzu, ocierając z czoła kilka kropel potu, czym prędzej włączyłem nasłuch. Technika pozwalała zminimalizować rozmiary mikrofonów aż do granic absurdu. Domyśliłem się, że szef nie będzie chciał dopuścić mnie do przesłuchania, więc zawczasu postarałem się nie wypaść z gry. Zanim aresztowany został przykuty i przypięty do krzesła, przewinąłem się niespostrzeżenie przez przypominający akwarium pokój. Pod blatem stołu przykleiłem jeden, a pod poręczami fotela dwa mikrofony wielkości ziaren słonecznika. Słyszałem wszystko dokładnie, choć nie było mnie w środku.\nZatrzymany nazywał się Jacek Czartoryski. Arystokratyczne nazwisko nie szło jednak w jego przypadku w parze z ogładą i dobrymi manierami. Był arogancki i bez przerwy przeklinał w niewyszukany sposób. Chciałbym zobaczyć minę Toszki, kiedy nazwał go jebanym pizdolizem. Z pewnością była wyjątkowa! Facet miał trzydzieści pięć lat, zawodowo zajmował się wynajmem ciężkiego sprzętu budowlanego, prywatnie był miłośnikiem sportów ekstremalnych. Zwłaszcza wysokogórskiej wspinaczki. Hobby służyło mu za pretekst do biowspomagania. Chciał być silniejszy i wytrzymalszy, aby zdobywać najtrudniejsze szczyty. W kilku słowach – istne wcielenie górskiej kozicy. Wspinał się w całkowitych ciemnościach, bo to ponoć jeszcze bardziej go kręciło.\nPieprzenie w bambus! Facet wyraźnie robił w balona szefa i dwóch innych oficerów śledczych. Kreował się na niewinnego fascynata przeżyć z dużą dawką adrenaliny w krwiobiegu. Poddał się zabiegowi biowspomagania niecałe dwa lata temu. Od tamtego momentu cierpiał na pojawiające się okresowo silne bóle głowy. Podczas ich napadów zdarzało mu się irracjonalnie zachowywać.\nSłysząc tę ostatnią bzdurę, omal nie parsknąłem śmiechem. Facet kłamał jak z nut. Wciskał dobrze ułożoną bajeczkę, którą co rusz, niby zupełnie przypadkowo, ubarwiał nowymi, niczego niewnoszącymi szczegółami. Według niej napadnięty został przez grupę chuliganów, których nie do końca świadomie z powodu bolącej głowy trochę poturbował. O tym, że poturbował ich na śmierć i że zamiast chuliganów pozbawił życia sześciu policjantów, dowiedział się dopiero po fakcie. Zaraz po tym, jak minęła mu koszmarna migrena. Szopka, jaką odstawił Czartoryski, była żenująca. W każdym razie przynajmniej dla mnie, bo przesłuchujący hybrydę oficerowie śledczy sprawiali wrażenie, jakby dali się na to nabrać.\nOczami wyobraźni widziałem, jak każdy z nich, z moim szefem włącznie, notuje podany adres kliniki, w której odbył się zabieg biowspomagania. W ciemno mogłem się założyć, że wskazane przez aresztowanego miejsce nie istnieje. Podobnie jak nie istniał wymieniony z imienia i nazwiska neurobiolog, który czuwał nad procesem implementacji odpowiednich szczepów pseudopierwotniaków. To była jedna wielka ściema. Wszystko wskazywało jednak na to, że na razie tylko ja zdawałem sobie z tego sprawę.\nPo około dwóch godzinach pytania zadawane przez komendanta i jego dwóch pomocników stawały się coraz bardziej chaotyczne. Automatycznie również w uzyskiwanych odpowiedziach było coraz mniej treści. Przesłuchanie zmierzało na manowce i rokowało jedynie tym, że za parę dni utknie w martwym punkcie. Wówczas do toczącej się rozmowy włączył się jeszcze jeden głos.\n– Panowie! – usłyszałem basowe dudnienie w słuchawkach. – Mój klient jest już zmęczony. Dalsze wypytywanie byłoby w powyższych okolicznościach nieludzkie. Proponuję zrobić przerwę w celu nabrania sił. Możemy kontynuować naszą rozmowę za, powiedzmy, godzinę. Stanowczo na to nalegam.\nAleż śliska ta papuga! I co za dobór słów! Zmęczony klient – dobre sobie. Czym? Siedzeniem na dupie? Pitoleniem trzy po trzy? Wypytywanie byłoby nieludzkie… Dlaczego nie użył stwierdzenia: niehybrydzkie? Chociaż, jeśli wierzyć opinii lekarza, cały ten Czartoryski po porażeniu prądem ponownie stał się zwykłym człowiekiem. Pomniejszenie znaczenia przesłuchania poprzez określenie go rozmową było tanim chwytem i celowo miało kontrastować ze stanowczym naleganiem na przerwę. Oczywiście owa przerwa była tylko propozycją. Urocze, aż do wyrzygania.\nW końcu jednak znalazłem punkt zaczepienia. Na chwilę obecną do hybrydy nie mogłem dobrać się w żaden sposób. Był pilnowany przez okrągłą dobę przez osoby uczulone na wszystko, a w szczególności na mnie. Nie miałem szans, żeby dorwać gnoja i wydusić z niego prawdę. Wobec powyższego jako źródło interesujących faktów musiał mi posłużyć Ambroży Legień – adwokat o basowym głosie.\nZnałem typa od kilku lat, choć tylko z wokandy sądowej, nie osobiście. W tym czasie miłością do niego nie zapałałem ani przez sekundę. Z wielkim zaangażowaniem bronił najgorsze szumowiny w mieście. Tajemnicą poliszynela było to, że pan mecenas znał się i przyjaźnił z wierchuszką miejskiej mafii. Legień pojawił się na planie wydarzeń błyskawicznie tuż po aresztowaniu hybrydy i fakt ten wyraźnie sugerował, że Czartoryski był ważnym elementem organizacji przestępczej. Do tego pasowała propozycja, którą otrzymałem tuż przed tym, jak popieściłem go paralizatorem. Chciał, żebym przyłączył się do takich jak on. Twierdził, że potrzebują wyszkolonych, znających się na broni, twardych ludzi. Użyta przez niego liczba mnoga sugerowała, że jest ich już spora grupa. Umiejętność walki, w tym strzelania, zwiększały moją atrakcyjność i przydatność dla niej. Fakt ten z kolei dość jednoznacznie nasuwał myśl o działaniach z użyciem broni, które wykraczały poza granice prawa. To plus adwokat mafii – równanie było dziecinnie proste do rozwiązania.\nDo hybrydy nie miałem dostępu. Jego obrońcą mogłem jednak zająć się w każdej chwili. Pozostało mi tylko zaczekać, aż Legień opuści komisariat. Przekonanie go do odbycia natychmiastowych bezpłatnych konsultacji prawniczych nie powinno stanowić problemu. Broniący największe ścierwa adwokaci nie mieli moralnych kręgosłupów, więc przejście na drugą stronę, choćby na trochę, nie wykraczało poza ich możliwości. Poza tym jeśli chciałem, potrafiłem być bardzo przekonujący.\nJacek Czartoryski rzeczywiście należał do miejskiej mafii. W jej kręgach znany był jako Gała. Kiedy tylko to usłyszałem, od razu nasunęły mi się skojarzenia z jego czerwonymi oczami. Swego czasu jarzyły się tuż nade mną i przewiercały prawie na wylot upiornym spojrzeniem. Po chwili jednak przypomniałem sobie, że lokalni gangsterzy nie słyną ze zbyt lotnych umysłów. Wniosek był prosty – nadanie Czartoryskiemu ksywy na podstawie podobnych do moich skojarzeń raczej wykraczało poza granice ich intelektualnych możliwości. Nie chcę przez to powiedzieć, że cała mafia to obesrane sieroty ledwo potrafiące liczyć do dziesięciu. Gdyby tak było, policja dawno wyłapałaby wszystkich jej członków bez potu na czole. Skąd więc Gała? Cholera ich wie.\nPoczątkowo Czartoryski był stadionowym chuliganem. Wszczynał burdy na meczach, organizował tak zwane ustawki oraz w nich uczestniczył. Przemocy na trybunach mówiłem zdecydowane nie. Nie miałem jednak nic przeciwko temu, aby dwie bandy debili obiły sobie tępe gęby gdzieś w ustronnym miejscu. Jeżeli wraz z krwią z rozbitego nosa wyciekał nadmiar testosteronu albo gdy kilku skopanych mięśniaków wyłączonych zostało na parę tygodni z funkcjonowania w społeczeństwie, to działało to tylko na korzyść owego społeczeństwa. Gała po okresie bycia kibolem stał się przestępcą pełną gębą. Kradł samochody, włamywał się tu i ówdzie, a że szło mu całkiem nieźle, wpadł w oko mafii. Wówczas zaczął działać na jeszcze większą skalę. Wszedł w handel narkotykami, stręczycielstwo i wymuszanie haraczy. Zwłaszcza w tym ostatnim szło mu najlepiej, bo skłonność do puszczania w ruch pięści pozostała jeszcze z czasów stadionowych bijatyk. Jego pozycja w przestępczej organizacji stale rosła, a po zabiegu biowspomagania Gała dostał się na mafijne salony.\nStał się człowiekiem do zadań specjalnych. Był przedłużeniem ręki najwyższych bossów. Ręki, która w zależności od potrzeb trzymała bejsbolową pałkę, nóż lub gnata. Dzięki jarzącym się na czerwono oczom budził z jednej strony grozę, z drugiej zaś stał się pewnego rodzaju maskotką, pupilkiem ojców chrzestnych miejskiej mafii. W zamian za skuteczne świadczenie specyficznych usług zyskiwał coraz szersze przywileje. W dużym uproszczeniu było to podstawowe i nieodłączne atrybuty gangstera – gruby szmal, luksusowa fura i panienki. W rozwinięciu tego uproszczenia znalazła się również opieka prawna. Mafia dbała o swoich ważnych członków, zapewniając im szybki i łatwy dostęp do sowicie opłaconych adwokatów. Między innymi takich jak Ambroży Legień, z którym uciąłem sobie pouczającą pogawędkę.\nZ początku żywił przed nią pewne opory i trudno się facetowi dziwić – obcy mężczyzna w czarnej kominiarce nie budzi w końcu zaufania. Jednak kwadrans później obrońca Czartoryskiego diametralnie zmienił swoją postawę i wyzbył się wszelakich uprzedzeń, żywionych wobec osób z czarnymi nakryciami na całą głowę z dziurami na oczy i usta. W mało interesujących okolicznościach przyrody – a precyzując: pomiędzy dwoma kontenerami na śmieci, gdzie na siłę wepchnąłem opierającego się adwokata – potoczyła się ciekawa rozmowa. Kilka razy musiałem po przyjacielsku klepnąć pana mecenasa, bo zacinał się i udawał, że nie pamięta. Ponieważ darzę takich typów jak on dość specyficzną przyjaźnią, zamiast otwartą ręką po plecach, klepałem go pięścią po twarzy. To był skuteczny lek na wybiórczą amnezję. Pamięć szybko mu wracała, a odpowiedzi błyskawicznie zyskiwały płynność. W ten właśnie sposób poznałem skróconą historię życia i radosnej twórczości Jacka Czartoryskiego vel Gały.\nNastępnie broniący go prawnik podzielił się ze mną kilkoma adresami. W celu zweryfikowania krótkiej listy wybiłem mu dwa zęby. Jak się okazało, było to słuszne posunięcie, bo jedynie dwa namiary były sensowne. Pozostałe dotyczyły pustych parceli lub popadających w ruinę i grożących zawaleniem starych fabryk. Na koniec poprosiłem mafijnego mecenasa o zachowanie dyskrecji. Przyrzekł mi to solennie, zupełnie tak, jakby wierzył, że jego słowa mają jakiekolwiek znaczenie. Aby przypieczętować naszą krótką znajomość, w pożegnalnym uścisku złamałem mu palec – zupełnie gratis, na pamiątkę.\nMiałem dwa tropy, którymi mogłem podążyć. Powoli zbliżał się czas, kiedy obudzi się śpiący we mnie drapieżnik. Zaraz po tym nadejdzie chwila, gdy ów drapieżnik zerwie się z łańcucha. Jeszcze nie teraz, jeszcze trochę, cierpliwości… Przede wszystkim musiałem zapewnić sobie alibi na dzisiejszy wieczór. Sprawa pobicia Ambrożego Legienia szybko ujrzy światło dzienne. Byłem tego absolutnie pewien. Jej powiązanie z toczącym się śledztwem, w którym adwokat brał udział, było oczywiste. Mój szef, choć sprawiał wrażenie, że nabrał się na przedstawioną przez hybrydę interpretację wydarzeń, idiotą jednak z pewnością nie był. Zapytany o potencjalnego sprawcę cielesnych obrażeń szanownego mecenasa, wymieni kilka mniej lub bardziej prawdopodobnych nazwisk. To, co wypowie na głos, nie będzie się liczyć. Ważniejsze bowiem będzie to, co po zapoznaniu się z faktami przyjdzie mu na myśl. Głowę dałbym sobie uciąć, że w pierwszej kolejności sprawdzi, czy ja nie maczałem w tym palców.\nW pasażu przy Schillera zawsze kręciło się kilka panienek chętnych na łatwy pieniądz. Młodociane prostytutki przy legitymowaniu przez policję okazywały się grzecznymi uczennicami, które akurat tu, właśnie przy Horteksie, umówiły się z koleżankami na lody lub z chłopakiem na randkę. Jedną z nich znałem dość dobrze. W przeszłości kilkakrotnie korzystałem z jej usług – była doskonała jako alibi. Potrafiła kłamać w żywe oczy, a że przy okazji dawałem jej zarobić więcej, niż mogłaby dostać od klientów z pasażu, robiła to z zapałem godnym lepszej sprawy. Nie wiem, jaka była w robieniu pozostałych rzeczy – z innych oferowanych przez nią usług nie korzystałem.\nSiedziała na ławce w krótkiej spódniczce, z nogami założonymi jedna na drugą. Intensywna czerwień wymalowanych ust mocno kontrastowała z bladością reszty twarzy. I z czymś jeszcze. Zza przyciemnionych okularów wystawał przypudrowany siniak. Na pierwszy rzut oka nie był widoczny. Moje oczy były jednak szkolone do rejestrowania możliwie największej liczby wszelakich szczegółów. Czasami od pozornie mało istotnych dupereli zależały losy śledztwa i późniejszych wyroków. Zatrzymałem się tuż przed nią. Nie mogło być wątpliwości – miała podbite oko.\n– Co jest, Mała? – zapytałem.\n– Wszystko w porządku. – Uśmiechnęła się, choć jakoś bez przekonania. Nerwowo strzeliła oczami na boki, była wyraźnie spłoszona. Tyle mi wystarczyło, żeby zorientować się, o co chodzi. Niezrzeszone dotychczas młodociane panienki miały opiekuna. Wszystko wskazywało na to, że przymusowego i brutalnego.


Jak zwiększyć liczbę sprzedaży na stronie?\n12. lut 2016 .\nZ poprzedniego artykułu z serii Weekly Tip mogliście dowiedzieć się jak stworzyć skuteczny mailing. Kampanie mailingowe to dobry sposób, aby skierować ruch na Twoją stronę i zbudować interakcję z użytkownikami. Teraz podpowiemy Ci, jak sprawić, aby kliki przeistoczyły się w sprzedaże!\nPierwsza kampania afiliacyjna zawsze budzi ekscytację, dlatego nowi wydawcy często aplikują do wszystkich programów ze swojej branży i zaczynają promować wszystkie możliwe produkty i usługi. Tymczasem znacznie lepsze efekty przyniesie rozważne wybranie kilku produktów idealnie wpasowujących się w profil Twojej strony. Postaraj się zrozumieć mechanizmy, które działają na rynku, na którym działasz. Szukaj produktów, które faktycznie zainteresują Twoich użytkowników i odpowiadają ich potrzebom.\nPomóż swoim odbiorcom\nKluczem do przekonania klienta do zakupów jest pokazanie, czemu produkt powinien go zainteresować. Bardzo istotne są rekomendacje innych osób, a Twoja opinia może być kluczowa, jeśli cieszysz się zaufaniem swoich odbiorców. Zawsze bądź szczery i pisz o produktach i usługach, które na prawdę są Twoim zdaniem wartościowe. Twoi użytkownicy natychmiast wyczują nieszczerość, a raz stracone zaufanie bardzo ciężko jest odbudować.\nWybadaj zapotrzebowanie na produkt\nDobrą praktyka jest poświęcenie chwili na sprawdzenie, czy produkt, który planujesz promować jest faktycznie pożądany przez Twoich odbiorców. Próba sprzedania tego, co obecnie nie jest na topie – nie przyniesie wiele sprzedaży, chyba, że Twoja witryna jest bardzo niszowa lub rynek, w którym działasz charakteryzuje się niską konkurencyjnością.\nMożesz użyć Google Analytics, aby sprawdzić, jakich słów kluczowych użytkownicy użyli, aby trafić na Twoją stronę i przygotuj ofertę specjalnie dla nich bazując na tej wiedzy. Jeśli Twoja witryna nie jest targetowana na konkretnych odbiorców przetestuj kilka programów partnerskich i sprawdź, które konwertują najlepiej. W tym celu możesz użyć rotatora reklam dostępnego w narzędziach zanox pod nazwą Ad Delivery. Przemyśl także używanie rozwiązań dostarczanych przez program partnerski ad4mat, który proponuje ciekawe aplikacje i innowacyjne rozwiązania dla wydawców.\nBądź na bieżąco z najnowszymi narzędziami\nMarketing online to bardzo dynamiczna branża, w której panuje silna konkurencja. Firmy specjalizujące się w niej nieustannie wypuszczają na rynek nowe, ciekawe narzędzia, bądź pewny, że nie przegapiasz czegoś, co może być dla Ciebie przydatne. Możesz śledzić nowinki dzięki takim witrynom jak PerformanceIN, The Drum czy Econsultancy. Dobrze jest też zapisać się do newslettera swojej sieci afiliacyjnej, przeglądać jej bloga czy stronę oraz sprawdzać inne kanały komunikacji takie jak social media (Oczywiście mamy na myśli przede wszystkim blog oraz newsletter.\n) Jeśli to możliwe, staraj się zaznaczać swoją obecność w branży przez pojawianie się na eventach. Zazwyczaj wejściówki dla wydawców są darmowe i jest to świetna okazja na zbudowanie relacji z reklamodawcami oraz nawiązanie nowych kontaktów i możliwości współpracy.\nWybierz właściwych reklamodawców\nKiedy promujesz jakiś produkt, polecasz także osobę lub markę, która za nim stoi. Dlatego bardzo ważne jest, aby mądrze wybrać z kim w ten sposób pracujesz. Chcesz przecież przede wszystkim, aby Twoi użytkownicy byli zadowoleni z zakupu, którego dokonali dzięki Twojej rekomendacji i aby ponownie skorzystali z tego, co polecasz. Zazwyczaj najlepszą obsługę klienta proponują duże, uznane sieci sklepów, dlatego to właśnie z nimi powinieneś rozpocząć pierwsze współprace. Użytkownicy znają te marki i chętnie wezmą je pod uwagę, ale nie zapominaj o mniejszych sklepach. Często mają bardzo indywidualne podejście do potrzeb klienta a ich produkty są bardziej unikatowe – skorzystaj z tego np. pisząc post o 3 mało znanych sklepach, które proponują produkty wysokiej jakości.\nNajważniejsza jest cierpliwość i konsekwencja w działaniu. Jeśli będziesz stale działać w programach i nie zniechęcisz się w razie ewentualnych pierwszych niepowodzeń – w końcu zobaczysz efekty, nawet jeśli na Twojej stronie nie ma dużego ruchu. Każde zarobione na pierwszych działaniach afiliacyjnych pieniądze możesz zainwestować w rozwój strony i jej promocję, co szybko przełoży się na wyższe prowizje. Potraktuj to jak dodatkowe działanie, które przy okazji jest ważną inwestycją w przyszłość!\nMamy nadzieję, że te wskazówki będą pomocne, jeśli masz pytania lub propozycję na temat artykułu, poinformuj nas o tym.


Dofinansowania na rzecz poprawy zdolności do zatrudnienia osób poszukujących pracy i pozostających bez zatrudnienia -\nPlanowany termin składania wniosków: od 29 maja 2020 r. do 30 czerwca 2020 r.\nPlanowana alokacja przeznaczona na dofinansowanie: 19 491 505,41 zł\nPlanowany wkład własny: 5 % wydatków kwalifikowanych\nnabywanie, podwyższanie lub dostosowywanie kompetencji i kwalifikacji, niezbędnych na rynku pracy w kontekście zidentyfikowanych potrzeb osoby, której udzielane jest wsparcie, m.in. poprzez wysokiej jakości szkolenia\nnabywanie lub uzupełnianie doświadczenia zawodowego oraz praktycznych umiejętności w zakresie wykonywania danego zawodu, m.in. poprzez staże i praktyki , spełniające standardy wskazane w Europejskich Ramach Jakości Praktyk i Staży oraz w Polskich Ramach Jakości Staży i Praktyk;\nPodmiotami uprawnionymi do ubiegania się o dofinansowanie realizacji projektów w ramach konkursu są wszystkie podmioty – z wyłączeniem osób fizycznych (nie dotyczy osób prowadzących działalność gospodarczą lub oświatową na podstawie przepisów odrębnych),\nGrupę docelową/ostatecznych odbiorców wsparcia w ramach konkursu stanowią:\nimigranci (w tym osoby polskiego pochodzenia); – osoby ubogie pracujące;\nosoby zatrudnione na umowach krótkoterminowych oraz pracujący w ramach umów cywilnoprawnych, których miesięczne zarobki nie przekraczają 120% wysokości minimalnego wynagrodzenia.


[S] trochę butelek i kontenerów\npmlody dodał temat → w Kupię, sprzedam, odstąpię, praca\nNazbierało mi się trochę tego, nie używam aż takiej ilości i chętnie się pozbędę. Kompletnych kontenerów mam 5. Do tego trochę butelek w kartonie i w wiaderku. Kontener z butelkami po 10 pln, reszta na wymianę: 20 butelek za dobre własne piwo Wiaderko gratis.\npmlody odpowiedział Makaron → na temat → Hyde Park\npmlody odpowiedział Cyran → na temat → lubelskie\nBrzytwiarz obserwuje zawartość → pmlody 11 Grudzień 2013\npmlody obserwuje zawartość → Brzytwiarz 11 Grudzień 2013\npmlody odpowiedział gregroc → na temat → lubelskie\npmlody odpowiedział kiedos → na temat → Kupię, sprzedam, odstąpię, praca\n[Giełda] sterownik bolecki spz10\nMam do sprzedania sterownik na gwarancji. Wiecej tutaj:http://allegro.pl/sterownik-bolecki-spz10-i3508388958.html Cena dla forum 300 z przesylka, albo do dogadania Sposób dostawy: Kurier Koszt dostawy: 0 Stan: używany Oceń stan: 5\n[Giełda] [S] Sterownik Boleckiego SPZ10\npmlody odpowiedział pmlody → na temat → Kupię, sprzedam, odstąpię, praca\nDokladnie tak. Zreszta rozmawiałem z tworca (wielkie podziękowania za pomoc!). Probowalismy zmienic parametry algorytmu ale niestety nie pomoglo. Do zacieranis jest super, ja potrzebuje jednak jednak jeszcze do gotowania tez.\nTaki ze grzalka nie chodzi caly czas ekulogia czy cus\nZmuszony jestem sprzedać sterownik. Jest to starsza wersja która nadaje się tylko do zacierania. Ponieważ potrzebuję też sterować nim proces gotowania, zmuszony jestem wymienić na nowszy model. Jest sprawny, zatarł jedną warkę Sposób dostawy: Kurier Koszt dostawy: 24 Stan: używany Oceń stan: 5\npmlody odpowiedział pmlody → na temat → Sprzęt\npmlody dodał temat → w Sprzęt\n[Giełda] [K] sterownik Boleckiego\nPo prostu: może ktoś ma i nie używa i chce taniej oddać\nSprawny w dobrej cenie Sposób dostawy: Kurier Koszt dostawy: 0 Stan: nowy


Ruszyły zapisy na Rajd Wiejski Śladami Pionierów - Starostwo Powiatowe w Gryfinie\nRuszyły zapisy na Rajd Wiejski Śladami Pionierów\nW związku z tegorocznymi obchodami 70-lecia osadnictwa polskiego na ziemi gryfińskiej, w Gminie Gryfino odbędzie się wiele wydarzeń tematycznych. Jednym z nich będzie organizowana przez Sołectwo Krzypnica impreza turystyczna – popularna w ostatnim czasie gra terenowa – o nazwie Śladami Pionierów. Organizatorzy do udziału zapraszają nie tylko mieszkańców wsi, ale także okolic: Gryfina, Widuchowej, Marwic, Nowego Czarnowa, Krajnika i innych. Imprezę zaplanowano na 2 maja br. w godzinach 10.00 – 17.00, start i meta przy Świetlicy Wiejskiej w Krzypnicy.\nZapisy na rajd już ruszyły.Internetowy formularz zgłoszeniowy znajduje się na stronie www.gdk.com.pl/index.php?plik=bilety. Natomiast w Świetlicy Wiejskiej w Krzypnicy można wypełnić formularz w formie tradycyjnej, papierowej. Udział w wydarzeniu jest BEZPŁATNY!\nOrganizatorzy przewidują udział 25 drużyn, przede wszystkim rodzin, w składzie od 2 do 5 osób. Zespoły otrzymają mapy z zaznaczonymi punktami, do których będę musieli dojść kierując się znajomością okolic. Trasa przewidziana została na ok. 10 km. Po drodze należy odnaleźć 5 punktów kontrolnych, na których będą przygotowane zadania związane z historią Krzypnicy i okolic. Bez obaw, nie będą to testy historyczne ani żadne tego typu konkurencje. Najważniejsza będzie dobra zabawa.\nPo rajdzie odbędzie się wspólne ognisko, wręczenie nagród zwycięzcom oraz spotkanie z najstarszymi mieszkańcami wsi, którzy opowiedzą o początkach polskości na tych ziemiach. W Krzypnicy do dnia dzisiejszego mieszka ok. 10 pionierów, mieszkańców przybyłych tuż po II wojnie światowej. Ich wspomnienia to świetny materiał na naukę lokalnej historii.


Oczko się odlepiło temu misiu. Biografia Stanisława Barei - Maciej Replewicz - ebook - epub - Virtualo - Virtualo.pl\nOczko się odlepiło temu misiu. Biografia Stanisława Barei\nOczko się odlepiło temu misiu. Biografia Stanisława Barei - ebook\nŻaden polski reżyser nie ma na swoim koncie tylu filmów określanych mianem „kultowe”, co Stanisław Bareja. Któż nie pamięta „Misia”, serialu „Alternatywy 4”, „Zmienników”, czy „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz. Tylko Stanisław Bareja potrafił tak brawurowo pokazać absurdy PRL-u. Ilość cytatów, które jego filmy wprowadziły do potocznej polszczyzny dogania powoli „Wesele” Wyspiańskiego.\nUwielbiany przez widzów. Niszczony przez władzę. Wyszydzany przez „kolegów”. Jego życie nie było komedią, tylko nieustannym pasmem zmagań. Za realizację filmów i upartą wierność poglądom reżyser zapłacił własnym zdrowiem. Od lat 70. uczestniczył w działaniach demokratycznej opozycji. Na piedestał króla polskiej komedii wyniesiono go dopiero pośmiertnie. Pod niepozorną powierzchownością kryła się błyskotliwa inteligencja, odwaga i rzadka wśród filmowców uczciwość ukryta w ironicznym dystansie do świata.\nW książce znajdziemy zdjęcia , niepublikowane dokumenty oraz relacje przyjaciół reżysera. Król z „krainy uśmiechu”, Mistrz Krzywego Zwierciadła powraca!


Zabiegi na ciało - Studio Harmonia Zmysłów\nSHAPEO+ łączy trzy najskuteczniejsze metody w walce z niedoskonałościami skóry. Zabieg oparty na masażu próżniowym pomaga zniwelować zastoje limfatyczne i związane z nimi obrzęki. Wpływa rozluźniająco na mięśnie, ujędrnia skórę, wygładza blizny. Elektrostymulacja oddziałuje na poszczególne mięśnie bądź grupy mięśniowe. Galwanizacja usprawnia procesy wchłaniania substancji aktywnych zawartych w kosmetykach, powoduje ich szybsze i głębsze wchłonięcie.


Zlecę Remont Łazienki w Kętrzynie, 2020\n4 882 Klientów z kategorii Zlecę remont łazienki w Kętrzynie\nOtrzymuj zlecenia dla Specjalistów od Remontów Łazienek i Kuchni w Kętrzynie\nSzukasz nowych Zleceń na Remont Łazienki, Kuchni z Kętrzyna i okolic? Załóż konto i otrzymuj bezpłatne powiadomienia o Klientach poszukujących Specjalistów na Oferteo!\nZlecę remont łazienki porównaj ceny i koszty w Kętrzynie\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu? A może interesuje Cię najtańsza oferta na zlecę remont łazienki w Kętrzynie? Złóż zapytanie, a firmy z Kętrzyna same prześlą wyceny.\nInne pobliskie usługi: Wylewka Lidzbark Warmiński, Posadzki przemysłowe Nidzica, Spedycja krajowa Ostróda\nJeśli interesują Cię opinie na temat zlecę remont łazienki, szukasz porad lub ofert skontaktuj się z fachowcami z Kętrzyna. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się zlecę remont łazienki w Kętrzynie, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\nPodobne zlecenia: Remont łazienki Kętrzyn, Remont kuchni Kętrzyn, Zabudowa łazienki Kętrzyn, Kompleksowe remonty łazienek Kętrzyn


Skąd biorą się architekci krajobrazu? | brukarstwo bratbruk\nSkąd biorą się architekci krajobrazu?\n26 lutego 2019 20 marca 2019 Leokadia\nZawód architekta krajobrazu kojarzy się przede wszystkim z estetyką i projektowaniem przyjemnego dla oka otoczenia. Taki tytuł można uzyskać po ukończeniu studiów inżynierskich i magisterskich na odpowiednim kierunku.\nCzy bycie architektem krajobrazu oznacza jednak tylko i wyłącznie planowanie przestrzeni? Warto wiedzieć, że tytuł wykonawcy tej specyficznej pracy jest zawodem chronionym. Opiekę nad takim tytułem sprawuje SARP (Stowarzyszenie Architektów Polskich) oraz Stowarzyszenie Architektury Krajobrazu.\nMianem architekta krajobrazu określa się każdego członka grupy specjalistów, którzy nie tylko projektują zagospodarowanie przestrzeni, ale jednocześnie zajmują się także ochroną przyrody i środowiska. W zakres ich kompetencji niesłychanie często wchodzi również prowadzenie badań naukowych.\nDobrze jest wziąć pod uwagę te wszystkie informacje, by nie osądzać pochopnie osób wykonujących ten artystyczny zawód. Dopiero kiedy poznasz cały zakres obowiązków architektów krajobrazu, możesz zrozumieć, że wykonywanie tego typu pracy nie wymaga tylko wyobraźni i umiejętności rysowania, ale również pogłębionej wiedzy z wielu różnorodnych dziedzin.\nPrevious Previous post: Idealny odkurzacz do domu alergika\nNext Next post: Przepiękna rezydencja prosto z amerykańskiej Florydy


Stolarka zewnętrzna – rozwiązania na lata - OknoSerwis.pl\nStolarka zewnętrzna – rozwiązania na lata\nDodano: 9 marzec 2022\nBudowa domu to ogromne przedsięwzięcie, a przede wszystkim spora inwestycja. To naturalne, że staramy się w tym czasie optymalizować, a nawet ciąć koszty, bo zawsze „po drodze” zdarzają się nieprzewidziane sytuacje i wydatki. Są jednak elementy domu, na których nie warto oszczędzać. Przeciwnie – lepiej zainwestować w rozwiązania, które sprawdzą się na każdym etapie życia. Przecież dom budujemy na lata. I przez ten czas musi nam służyć stolarka zewnętrzna: okna, drzwi wejściowe i brama garażowa.\nTo oczywiste, że jednym z podstawowych elementów, na jakie zwracamy uwagę, wybierając zewnętrzną stolarkę okienną, są jej walory estetyczne. Dobrze jest, jeśli okna, drzwi wejściowe, brama garażowa, a także dach – tworzą harmonijną całość, idealnie komponującą się z charakterem budynku. Jednak mody przeminą, a funkcje tych elementów domu pozostaną niezmienne. Muszą nam zapewnić bezpieczeństwo, odpowiedni poziom izolacji termicznej i akustycznej, ale przede wszystkim komfortową obsługę, niezależnie od tego, na jakim etapie życia jesteśmy. Na co zwrócić uwagę? W pierwszej części naszego cyklu omawiamy okna.\nCzęść pierwsza: okna\nŁatwa obsługa i przejście bez barier\nOkna – przejrzysta izolacja cieplna\nWybierając okna do domu, oczywiście zwracamy uwagę na ich estetykę, jednak ważniejsze w dłuższej perspektywie są ich walory izolacyjne oraz użytkowe. W przypadku okien bardzo często sprawdza się powiedzenie „kto mało płaci, dwa razy płaci”. Okna dobrej jakości rzeczywiście więcej kosztują, jednak inwestycja ta zwraca się dzięki oszczędnościom wynikającym z ich właściwości izolacyjnych. Dlatego kupując okna, zwróćmy uwagę na takie wskaźniki, jak: współczynnik izolacyjności akustycznej Rw (im wyższa wartość, tym mniej hałasu przenika do wewnątrz przez zamknięte okno) oraz współczynnik przenikania ciepła U (dla okien ma on wartość maksymalną 0,9 W/m²K, im jest niższy, tym lepiej).\n– Niski współczynnik przenikania ciepła oznacza większe oszczędności, gdyż więcej ciepła zatrzymywane jest w domu. Oczywiście pod warunkiem, że zniwelowane zostały mostki termiczne, które często tworzą się w okolicy okien, najczęściej pod parapetem lub – w przypadku okien tarasowych – przy progu. Tu rozwiązaniem jest ciepły próg zlicowany z podłogą, który niweluje mostki termiczne, zapewnia szczelność i izolacyjność termiczną – wyjaśnia Piotr Kosmowski, Szef Działu Techniki i Rozwoju w G-U Polska.\nEkspert przypomina również, że warunkiem zachowania odpowiednich parametrów izolacyjnych okien jest poprawny montaż, zarówno okien klasycznych, jak i tarasowych.\nOkna klasyczne – więcej światła i komfortu\nOprócz parametrów dotyczących izolacyjności, warto zwrócić także uwagę na wskaźniki odporności na włamania. W końcu to właśnie przez okna złodzieje najczęściej próbują dostać się do domów. Im zatem wyższa klasa odporności na włamanie RC, tym lepiej (w przypadku okien rozwierno-uchylnych najczęściej wybieramy rozwiązania z okuciami w klasie antywłamaniowej między RC1 a RC3).\n– Aby podnieść antywłamaniowe walory okien, można je też przyłączyć do systemu alarmowego. W tym celu okna należy wyposażyć w kontaktrony (możliwe do zastosowania w każdym oknie), które są podpięte do systemu zarządzania oknami i do alarmu. Kontrola stanu okien (a więc czy są zamknięte, czy otwarte) jest możliwa za pośrednictwem aplikacji w telefonie – wyjaśnia Tomasz Bartol, Inżynier Wsparcia Technicznego i Rozwoju w G-U Polska.\nTechnologie związane z zabezpieczeniem okien przed włamaniem rozwijają się intensywnie. Oprócz odpowiedniej klasy antywłamaniowej czy podłączenia okien do systemu alarmowego warto doposażyć je m.in. w klamki z kluczykiem, antywłamaniowe szyby, blaszki przeciwrozwierceniowe, stalowe blachy zaczepowe, większą liczbę punktów ryglujących, a także specjalne profile i wkręty, które utrudnią życie złodziejowi.\nOkna rozwierno-uchylne zazwyczaj obsługujemy ręcznie, ale nie oznacza to wcale, że nie można ich zautomatyzować. O takim rozwiązaniu warto pomyśleć zwłaszcza w przypadku trudno dostępnych, np. umieszczonych pod sufitem lub na klatce schodowej, dużych oknach, których otwieranie i zamykanie nie jest łatwe. Rozwiązaniem są siłowniki okienne, pozwalające na zdalne zamykanie i otwieranie okien. Siłowniki trzeba podpiąć do modułu sterującego i centrali zarządzającej – ta konfiguracja pozwoli na zdalne sterowanie oknami.\n– Dzięki urządzeniu z dostępem do Internetu (telefon, laptop) można zatem wywietrzyć pomieszczenie na odległość, albo zamknąć je, gdy zbliża się ulewa. W tym przypadku sprawdzić się może system uzupełniony o czujnik wiatru i deszczu, który automatycznie zamknie okna, gdy siła wiatru lub poziom opadów przekroczą zaprogramowane wartości graniczne – podkreśla Tomasz Bartol z G-U Polska.\nOkna tarasowe – wygoda dziś i w przyszłości\nJednak obecnie najmodniejsze na rynku są okna tarasowe podnoszono-przesuwne HS. Z jednej strony zapewniają lepszy dostęp światła słonecznego, którego w naszej szerokości geograficznej często nam brakuje, z drugiej powiększają przestrzeń mieszkalną, otwierając ją na naturę i otoczenie, nie tworząc żadnych barier w przejściu (pod warunkiem zastosowania progu zlicowanego z podłogą – opcji dostępnej dla okien typu HS). Po otwarciu okna tarasowego jedyną granicę między domem a tarasem czy balkonem stanowi prowadnica skrzydła ruchomego, która ma zazwyczaj zaledwie kilka milimetrów wysokości.\nPróg zlicowany z podłogą to idealny przykład rozwiązania, o którym warto pomyśleć w kontekście naszych przyszłych potrzeb. Obecnie zwracamy na niego uwagę z powodów estetycznych, jednak za kilkanaście lat docenimy fakt, że nie tworzy barier w przejściu. Podobnie jest z wyposażeniem okien w napęd.\n– Drzwi tarasowe podnoszono-przesuwne HS mogą tworzyć przeszklone ściany. Jednak im są większe, tym – oczywiście cięższe. Dzięki odpowiedniej konfiguracji ich obsługa nie wymaga użycia dużej siły. Jednak wyposażenie ich w napęd znacznie podnosi komfort użytkowania. Jeśli dodatkowo napęd podłączymy do modułu sterującego i centrali zarządzającej inteligentnym domem, będziemy mogli sterować drzwiami również za pomocą telefonu – podkreśla ekspert G-U Polska.\nTo znacznie ułatwi korzystanie z drzwi tarasowych – obecnie i za kilkanaście lat, kiedy, na emeryturze, będziemy więcej przebywać w domu i częściej korzystać z tarasu. Ale o takich udogodnieniach trzeba pomyśleć już dziś. Dlaczego? Bo na przykład okna pod ukryty napęd HS ePOWER wymagają odpowiedniego przygotowania już na etapie produkcji.\nInnymi rozwiązaniami, które mogą wpłynąć na poprawę bezpieczeństwa oraz komfort korzystania z drzwi tarasowych, są np.:\nGU HS LiftUnit: rozwiązanie stosowane w drzwiach tarasowych bez napędu, które sprawia, że skrzydło ruchome podnosi się o połowę lżej,\nGU HS StopUnit: amortyzuje skrzydło podczas otwierania, zapobiegając przypadkowemu uszkodzeniu ramy; przed osiągnięciem pozycji krańcowej skrzydło zatrzyma się w bezpiecznej pozycji,\nGU HS SilentClose: jednostka amortyzująca skrzydło podczas zamykania – wyhamowuje je na kilka centymetrów przed osiągnięciem pozycji krańcowej, a następnie automatycznie domyka.\nOkna HS – bezproblemowa konstrukcja\nWybierając okna na lata, warto zwrócić uwagę również na ich wymagania dotyczące stałej konserwacji. Klasyczne okna rozwierno-uchylne powinniśmy konserwować i regulować przynajmniej raz w roku, na zimę (doszczelnić, zwiększając docisk uszczelki, aby zniwelować straty ciepła). Są oczywiście systemy okienne, jak np. okna tarasowe podnoszono-przesuwne HS, które takich czynności nie wymagają – docisk uszczelki przez cały rok jest równomierny dzięki grawitacji (ruchome skrzydło, opadając na uszczelkę, dociska ją, zapewniając optymalną szczelność), a zastosowane rozwiązania zapewniają „samooczyszczenie” systemu.\nWybierając okna do nowego domu, często realizujemy marzenia – o doświetlonej przestrzeni, efektownej bryle budynku i dużych, nowoczesnych przeszkleniach. Pamiętajmy jednak, że to inwestycja na lata, która musi się zwrócić. Nie tylko w sposób bezpośredni – poprzez oszczędności wynikające z odpowiednich parametrów okien, ale też pośrednio – zapewniając nam komfortowe korzystanie z nich także za kilkadziesiąt lat.\nW kolejnym odcinku serii tematem będą drzwi wejściowe oraz bramy garażowe.\nźródło: Grupa G-U\n« Poprzedni artykuł Rolety rzymskie do biura? Czyli jak stworzyć wnętrze, które inspiruje i wyzwala kreatywność\nNastępny artykuł » Drzwi wejściowe Schüco z PVC-U z funkcją otwierania smartfonem\nKameralna sypialnia na słonecznym strychu\nOkna dachowe z napędem i sterowaniem elektrycznym\nOtwierane okna ścian osłonowych


Modelki do zabiegów stomatologicznych pilnie poszukiwane - dentysta i biznes: podatki, pieniądze, finanse\nModelki do pokazów ... stomatologicznych (foto: pixabay)\nWiększość dziewczyn marzy o karierze modelki, aby zostać modelką do zabiegów stomatologicznych nie trzeba uczestniczyć w stresujących castingach, każda (prawie każda) chętna osoba jest mile widziana, tyle, że nie na wybiegu, ale w fotelu stomatologicznym.\nModelka do zabiegów stomatologicznych nie ma co marzyć o podpisaniu kontraktu na duże pieniądze, w zasadzie pieniędzy nie dostanie wcale. Co więcej, w wielu ogłoszeniach szukających modelek mówi się o konieczności pokrycia kosztów materiałów użytych do zabiegów. Bywa nawet tak, że na modelki przerzuca się część kosztów realizacji zabiegu (do 25 proc.).\nNa co liczyć mogą modelki? Na zabiegi z zakresu stomatologii i chirurgii plastycznej. W żargonie fachowym mówi się zdawkowo o: botoksie, kwasach, niciach, mezoterapii igłowej, osoczu i fibrynie.\nOgłoszeniodawcy zapewniają, że zabiegi stomatologiczne i z zakresu medycyny estetycznej, realizowane podczas szkoleń dla lekarzy i lekarzy dentystów, są w pełni bezpieczne - prowadzone pod kontrolą lekarza realizującego szkolenie.\nUczestnicy szkoleń korzystają jedynie ze sprawdzonych, bezpiecznych i certyfikowanych produktów. Każdy z pacjentów - modelek jest przed zabiegiem konsultowany przez lekarza, a następnie kwalifikowany do danego zabiegu. Bezpośrednio z lekarzem prowadzącym szkolenie ustalane są szczegóły procedury zabiegowej:\n- okolice zabiegowe,\n- formę znieczulenia,\n- produkty, którymi będzie wykonywany zabieg.


Na dodatek, następnym trendem widocznym na rynku jest fakt, że klient może zdecydować się na wybranie projektu domu przystosowanego do jego indywidualnych oczekiwań. Jeśli interesują go przykładowo projekty domów bez garażu (https://www.archipelag.pl/projekty-domow-jednorodzinnych/projekty-domow-bez-garazu) oraz w propozycji biura architektonicznego nie odnalazł satysfakcjonującej go propozycji, w takim przypadku rozwiązaniem jest przygotowanie projektu specjalne zamówienie. Klient, w rozmowach z architektem, decyduje o najdrobniejszych szczegółach, co daje gwarancję, że ostatecznie dom będzie przystosowany do jego wymagań. Coraz bardziej popularne są również domy parterowe, podzielone na strefę dzienną i sypialnianą. Wiele osób decyduje się na budowę domów energooszczędnych. „Krzykiem mody” są w dodatku domy drewniane. Drewno przecież nie tylko znakomicie się prezentuje, ale jest także skutecznym izolatorem ciepła. Zaawansowana architektura daje klientom rzeczywiście dużo możliwości.\nNajdoskonalsze otoczenie siedziby\nWybierając ogrodzenie musimy wziąć pod uwagę dwa koronne czynniki takie jak: styl, w jakim dom jest zrobiony oraz ukształtowanie terenu. Najtańszym a zarazem najpopularniejszym wyjściem jest siatka ogrodzeniowa. Aczkolwiek nie przydaje się ona do ogrodzenia od przodu tylko wygrodzenia wewnątrz działki. Świetnym rozwiązaniem są też płoty panelowe.\nJeśli jesteśmy w trakcie kupna sprzętów do gospodarstwa domowego to winniśmy się namyślić, jaka spółka w tej chwili fabrykuje produkty najwyższej jakości. Ważne jest to, żebyśmy nie dali się nabrać na produkty tanie, ponieważ często są wykonane z wadliwych materiałów.\nStoisz przed wyzwaniem zbudowania domu – dowiedz się czy warto oraz w jaki sposób to przedsięwziąć?\nBudowa domu na pewno nie należy do najłatwiejszych zadań. Dlatego zwykle zanim podejmiemy o niej decyzję, niebywale długo analizujemy czy z pewnością jest to odpowiedni pomysł. Wahamy się, robimy różne analizy i obliczenia, dyskutujemy na ten temat z bliskimi. Wiemy, że będziemy potrzebować nie tylko dużo funduszy, lecz także cierpliwości oraz energii. W końcu taka budowa trwa najczęściej choć kilka lat, a i to przy maksymalnym poświęceniu z naszej strony.\nBardzo dobre sposoby projektowania warsztatów\nNie jest łatwo wyszukać specjalistę, który doskonale zrobi projekt warsztatu dla klienta. Na doskonałość przygotowywania takich szkiców ma wpływ z pewnością spore doświadczenie, czym mogą się pochwalić pracujący dla nas profesjonaliści. Zaznaczone na stronie internetowej wstępne projekty warsztatów samochodowych pokazują osobom zainteresowanym wszelkie działania, jakimi zajmuje się nasza firma. Przygotowywane przez nas projekty warsztatowe mogą posiadać rozmaitą liczbę stanowisk oraz pomieszczeń.


E.Leclerc rusza z kampanią reklamową - Handel dystrybucja\nData: 28-05-2018, 11:25\nW ramach kampanii przygotowano serię kilkunastosekundowych spotów wideo i audio prezentujących ofertę promocyjną, która będzie obowiązywała w najbliższych tygodniach. Emisje filmów reklamowych zaplanowano w ponad stu stacjach telewizyjnych, w tym: TVP 1, TVP 2, Polsacie i TVN oraz ich kanałach tematycznych, a także na platformach VOD. Animacje wpisują się w zmienioną w tym roku identyfikację wizualną E.Leclerc. Natomiast kampania radiowa obejmie RMF FM, Radio Zet i Program Trzeci Polskiego Radia. Reklamom w mediach będą towarzyszyły działania w kanałach social media marki.\nW cyklu czterech katalogów zostaną zaprezentowane grupy produktów w promocyjnych cenach. Motywem przewodnim gazetek będzie hasło „Dołącz do Drużyny”, nawiązujące do mundialu w Rosji. W ofercie znajdą się gadżety dla kibiców, takie jak stroje w biało-czerwonych barwach, piłki i zabawki z motywami odnoszącymi się do reprezentacji Polski. Pierwszy z katalogów obowiązuje do 3 czerwca.\nE.Leclerc RSS ALERT / kampania reklamowa RSS ALERT / sieci handlowe RSS ALERT / handel RSS ALERT\nHaner 2018-05-29 09:28:59\nReklamy w TVP PIS Propaganda czyli TVP1 i 2 to w moim przypadku stracone pieniądze. Nie oglądam tego pisowskiego badziewia propagandowego


Sukienki koronkowe - Dresstination\nSukienki koronkowe są wręcz wyznacznikiem elegancji i klasy. Ze względu na duże zainteresowanie nimi, produkowanych jest coraz więcej różnych modeli, spośród których z pewnością znajdziesz najodpowiedniejszy dla siebie.\nIdealny wybór sukienki na walentynki.\nWalentynki, czyli święto zakochanych to czas, kiedy chcesz oczarować swojego partnera. Musisz zatem wyglądać zachwycająco. Pomoże Ci w tym sukienka koronkowa, która doskonale sprawdzi się podczas romantycznej kolacji we dwoje. Możesz zdecydować się na koronkową górę i dziewczęcy, rozkloszowany dół. Stylizację dopełnij eleganckimi szpilkami.\nElegancka sukienka koktajlowa.\nSukienki koronkowe doskonale sprawdzają się podczas koktajli, kiedy to musisz wyglądać zarówno elegancko, jak i zjawiskowo. Zdecyduj się na kreację dopasowaną o długości midi, która podkreśli Twoje kształty, stroniąc przy tym od jakiejkolwiek nieprzyzwoitości. Zadbaj także o delikatnie połyskującą biżuterię.\nSukienki koronkowe są bardzo często wybierane na rozmaite, ważne okazje. Prezentują się doskonale i zapewniają świetne samopoczucie.\nRozkloszowana Elegancka Sukienka z Koronką i Kontrafałdami\nModelka 168cm wzrostu rozmiar 34 Z przodu śliczna wstawka z koronki Rozkloszowany dół, kontrafałda Piękna koronka obszyta na dole sukienki Idealna na wesele, komunię, chrzciny, studniówkę Najwyższa jakość wykonania Wyprodukowana w...


Dziś będzie ranking w 7 książek dookoła świata, czyli najlepsze 7 książek kulinarnych o kuchniach świata\nCzy można jeść w kółko pierogi i schabowego z buraczkami? Gdybyście chcieli się trochę dokształcić, żeby móc podawać bardziej egzotyczne dania, to z pomocą przychodzą książki kucharskie.\nJakie 7 książek, które przybliżą nam kuchnie świata, warto przeczytać? Polecam coś na greckie wesele, domówkę jak w Nowym Jorku, skandynawski minimalizm, rosyjską sałatkę, słońce Toskanii, izraelskie fusion i gruzińską gościnność!\nDo Grecji nie jest daleko, ale prawdziwa kuchnia grecka jest prawie nieznana w Polsce. Oczywiście znamy gyrosa, souvlaki i sałatkę grecką, ale to by było na tyle i trudno powiedzieć, żeby właśnie takie dania jadano w greckich domach. Jak możemy się dokształcić? Może grecka książka kucharska napisana przez australijskiego szefa kuchni, który ma też korzenie włoskie i którego misją jest pokazywanie światu nowoczesnej kuchni greckiej,ale bez stereotypów typu sałatka grecka?\nMottem Georga Calombariasa mogłoby być, że wszelkie kuchenne inspiracje i zmienianie przepisu są możliwe, jeśli tylko oddamy hołd twórcom oryginalnej receptury. Stąd na kartach tej książki marchewkowe, czy chrzanowe tzatziki, salsa w stylu greckiej sałatki, czy sałatka grecka jako koktajl alkoholowy. Są też przepiękne nowoczesne zdjęcia i solidna porcja wiedzy o greckich smakach i składnikach.\n“Kuchnia grecka”, George Calombaris, Wydawnictwo Pascal, 2016\nJeśli chcielibyście poczuć jak gotuje się w mikroskopijnej kuchni w Nowym Jorku, to “Smitten Kitchen” Deb Perelman jest dla was. Autorka “Smitten Kitchen” kocha gotować, jest wybredna, uparta i wierna swoim korzeniom. Kiedy zje na mieście coś, co nie jest optymalne, natychmiast musi zrobić to danie tak, jak powinno smakować. Czytając “Smitten Kitchen” możemy być pewni, że Perelman naprawdę przetestowała swoje przepisy. Każdemu przepisowi towarzyszy też ciekawa opowieść.\n“Smitten Kitchen, czyli Nowy Jork na talerzu”, Deb Perelman, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2016\nDania z Danii\nSkandynawowie mają dostęp do ekologicznych składników ze swoich fiordów i lasów, dbają o rodzinę i wiedzą, że minimalizm też może być pyszny. To dlatego kuchnia skandynawska jest taka modna. Najlepsze jest to, że te smaki i składniki Północy są łatwo dostępne w Polsce. Książka Clausa Meyera dokumentuje rok domowego gotowania, więc każde z tych dań będzie można odtworzyć w domowej kuchni.\nCo wyróżnia kuchnię skandynawską? Ma ona swoje typowe techniki jak marynowanie czy peklowanie, wykorzystuje dużo dziko rosnących roślin jak czarny bez, mirabelki czy mniszek i więcej surowych produktów niż np. w kuchni francuskiej. Skandynawowie starają się używać ekologicznych, sezonowych składników. Gdzie tylko jest to możliwe używają lokalnych produktów. Po co im oliwa z oliwek, jeśli mają dobry olej rzepakowy tłoczony na zimno? Zamiast balsamico czy octu winnego można przecież użyć octu jabłkowego. Są wierni takim wartościom jak świeżość, prostota, etyka i poszanowanie zwierząt, które będą jedzone, sezonowość, lokalność i zdrowe jedzenie.\n“Wszystkie smaki Skandynawii”, Claus Meyer, Wydawnictwo Buchmann, 2016\n“Szarlotka Lenina i inne sekrety kuchni radzieckiej” to historia rodziny autorki i kuchni ZSRR w XX w. Ostatnie sto lat Rosji widziane jest przez pryzmat gotowania i jedzenia. Od carskich uczt do gołych półek okresu pierestrojki. Nic też lepiej nie obrazuje przemian społecznych i kulturowych jak przemiany na stole. Każda dekada ma swoje wartości, swoich biesiadników i dania. Zaczyna się od kulebiaka i kaszy gurjewskiej. To niezwykle pracochłonne dania, których przygotowanie wymaga posiadania kucharki. Są kotlety – w latach ‘30 absolutna nowość, chociaż były wzorowane na amerykańskich hamburgerach, tylko zgubiły gdzieś bułkę. Lata ‘40 to wojna i kartki na chleb. Gdzieś w połowie mamy pompatyczne lata ‘50 z ich rytuałami alkoholowymi i toastami. Jest też kuchnia narodów, bo przecież ZSRR był największym krajem świata – np. chanachi – ulubione danie Stalina. Lata ‘60 to wielka nadzieja pokładana w kukurydzy. ‘70 to sałatka Olivier, czyli nic innego jak nasza sałatka warzywna, bez której ani w Polsce, ani nigdzie indziej na wschodzie nie może się obyć żadna Wigilia, Sylwester z Jedynką, czy przyjęcie urodzinowe. Danie to pochodzi właśnie z Sojuza, jest jednym z dziedzictw komunizmu i pamiątek po naszej historii. Lata ‘80 to barszcz, a ‘90 pilaw z ryżu i jagnięciny. A XXI wiek? Symbolizują go bliny!\n“Szarlotka Lenina i inne sekrety kuchni radzieckiej”, Anya Von Bremzen, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2016\nToskańska Dolce Vita\nGiulia Scarpaleggia gotuje w oparciu o produkty sezonowe, pochodzące z jej miasteczka. Na szczęście dla niej, nie pochodzi byle skąd. Jej ojczyzna to mekka turystów – Toskania, która każdemu kojarzy się z urokliwymi miasteczkami, winnicami i doskonałą kuchnią. Zdaniem Giulii, toskańskie gotowanie to wysokiej jakości produkty, proste wiejskie przepisy i dużo miłości wkładanej w gotowanie. Nie musimy jej wierzyć na słowo, bo przepisom towarzyszą piękne zdjęcia Ellen Silverman, fotografki kulinarnej, która pracowała wcześniej dla Gwyneth Paltrow.\n“Kocham Toskanię”, Giulia Scarpaleggia, Wydawnictwo Jedność, 2014\nKsiążka Nidy Degutiene jak jak otwarte drzwi do kuchni zwykłego izraelskiego domu. Znajdziemy tu dużo przepisów na potrawy z bakłażana, oraz żelazną klasykę, czyli hummus, śledzie i siekane wątróbki. Jest też sporo nowych dla mnie dań wywodzących się z tradycji żydowskiej kuchni z Hiszpanii i Portugalii, oraz sporo zupełnie współczesnych dań, bo autorka uczyła się gotowania od zwykłych ludzi i jedząc w popularnych restauracjach, więc kuchnia ta nie jest wykuta w kamieniu, ale żyje i dostosowuje się do smaków współczesnych biesiadników. To prawdziwe fusion, które łączy najlepsze śródziemnomorskie składniki i przyprawy z całego świata.\nMocną stroną książki są porady zaczerpnięte od dobrze gotujących babć np. że można przykryć rosół liśćmi sałaty, żeby się nie wygotował. Wspaniałe są też opisy świąt i tradycji żydowskich, które czyta się jak najpiękniejszą opowieść.\n“Smaki Izraela”, Nida Degutiene, Wydawnictwo Buchmann, 2016\n“Gruziński smak” to nie tylko przepisy i opowieści muzyka Vaho Babunashvilego, ale też czarno białe klimatyczne zdjęcia Radka Polaka, który portretuje Gruzinów i ich codzienne życie. To kulinarne wspomnienia z dzieciństwa, opowieści o kryzysowych czasach postkomunistycznych i uczty, gdzie stół ugina się od słynnej kaukaskiej gościnności. Dzięki tej książce możemy zajrzeć do typowych lokali np. do kebabiarni Bikentego w Kutaisi. Możemy też poznać tradycyjne potrawy typowe dla różnych regionów Gruzji i przeczytać jak wygląda typowe menu weselne.\n“Gruziński smak”, Vaho Babunashvili, Radek Polak, Wielka Litera, 2015\n4 thoughts on “Najlepsze 7 książek kulinarnych o kuchniach świata”\nAlicja | doherbatyinie tylko pisze:\n27 września 2017 o 14:50\nMam ogromną ochotę zobaczyć książkę: Nowy York na talerzu 🙂 Zapowiada się cudnie 🙂\n27 września 2017 o 14:59\nTo prawda, dobrze się ją czyta i z niej gotuje\nZainteresował mnie najbardziej Nowy Jork 🙂\nSzczerze zainteresowały mnie „Gruzińskie smaczki”. Bardzo lubię, gdy książka z przepisami dodatkowe treści i zdjęcia!


porzeczka - nie ruszac - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nporzeczka – nie ruszac\nRuszyły skupy czarnej porzeczki, ale jej producenci nie mają powodów do zadowolenia. Za kilogram tego owocu mogą dostać w zależności od regionu kraju od 35 do 60 groszy. Tym samym sprawdziły się czarne scenariusze, mówiące że ten rok nie będzie lepszy od poprzedniego. Przypomnijmy. W 2014 roku za kilogram czarnej porzeczki przetwórnie płaciły 60 gr. Dlatego rząd wyciągnął pomocną dłoń i uruchomił pomoc de minimis. Plantatorzy dostali wówczas wsparcie w wysokości 410 zł do hektara. W tym sezonie również zanosi się na to, że rządowa pomoc będzie potrzebna.\n– To prawdziwy dramat. W tamtym roku było źle, ale liczyliśmy, że ten sezon przyniesie odrobinę lepsze ceny. Prognozy budziły nadzieję – w maju i czerwcu mówiło się nawet o cenie 1,60 zł za kilogram. Tymczasem ja dziś oddaję owoce po 50 groszy – żali się Krzsztof Adamiak, właściciel 40 ha plantacji porzeczki czarnej.\nProducenci ratują się, jak mogą. Niektórzy zamiast mechanicznego zbioru wybierają ręczny i sprzedają swoją porzeczkę jako deserową. W takiej sytuacji mogą liczyć na wyższą cenę – od 2 do 3 zł za kilogram. Nawet po odliczeniu kosztów zbioru, w kieszeni zostaje im więcej, niż mogliby dostać od przetwórni. Ale w ten sposób mogą sprzedać najwyżej kilkanaście ton. Inni z kolei na własną rękę szukają zagranicznych odbiorców, którzy oferują wyższe ceny skupu. A część plantatorów po prostu likwiduje swoje plantacje, nie widząc przyszłości rozwoju uprawy czarnej porzeczki w Polsce.\nPlantatorzy już kilka lat temu mówili o zmowie cenowej przetwórni. W ubiegłym roku UOKiK przeprowadził nawet kontrolę, ale nie dopatrzył się zmowy, lecz działania mechanizmów rynkowych.\nWłaściciele plantacji mają też sporo żalu do GUS-u. Ich zdaniem instytucja ta przyczyniła się do obniżek cen, podając zawyżone szacunki zbiorów.\nNic dziwnego, że w tej sytuacji plantatorzy szukają pomocy. Krajowe Stowarzyszenie Plantatorów Czarnych Porzeczek wysłało list do Premier Ewy Kopacz i do ministra rolnictwa Marka Sawickiego, w którym alarmuje o rażąco niskich cenach owoców. Stowarzyszenie przypomnia także, że czeka na dwie ważne ustawy, których wprowadzenie spowodowałoby\ndomagają się pomoc\nOczekujemy pomocy od Pąństwa.\nW tej sprawie wysłaliśmy już list do Premier Kopacz alarmując\nDomagamy się także, czekamy na obiecane ustawy o stabilizacji dochodów rolników i przepisy mające zagwarantować obowiązkowe kontraktacje.\nZamierzamy wysłać pismo także do ministra rolnictwa.\nplantatorzy będą podejmować radykalne kroki, bo w tej chwili produkcja jest zupełnie nieopłacalna. Plantatorom grozi bankructwo.\nczekamy na działania ze strony rząddu, nawet doraźne, czekamy na odposiwedź.\nPoprzedni artykułKRIR: rekompensaty za nieutrzymywanie świń za niskie\nNastępny artykułEmbargo przedłużone, a pomoc? Siekierski pisze list do Hogana w tej sprawie


ruch, wysiłek fizyczny, jak dbać o zdrowie\nZa oknem szaro, liście spadają, coraz trudniej wyjść spod ciepłej kołdry. Nie mówiąc już o porannym treningu... Początek jesieni to nie powód, by wstawić rower do garażu, a buty odstawić do szafy i zapomnieć o ruchu. Wysiłek fizyczny to istotny element dbania o zdrowie\nSport to nie tylko smuklejsza sylwetka, ale także lepszy humor dzięki endorfinom (czyli hormonom szczęścia) wydzielanym podczas aktywności. 3x30x130 - to schemat Światowej Organizacji Zdrowia na zachowanie zdrowia i kondycji dla osoby dorosłej. Rozszyfrujmy: biegasz trzy razy w tygodniu, 30 minut przy tętnie 130 uderzeń na minutę. Przy odrobinie silnej woli i mobilizacji utrzymasz dobrą kondycję i zwiększysz odporność przed zimną.\nBieganie to nowy, ulubiony sport Polaków, wystarczy spojrzeć, ile biegających osób mijamy po drodze do domu albo jaką popularnością cieszą się biegi masowe w kolejnych miastach (na liście startowej 14. Poznań Maratonu, który już w niedzielę, jest 6,5 tys. biegaczy!).\nBiegać możemy cały rok, dlatego jesień nie jest powodem, przez który powinieneś schować buty do szafy. Wręcz przeciwnie: to dni, kiedy możesz się nacieszyć świecącym jeszcze słońcem i ciepłym (coraz rzadziej) wiaterkiem. Zwróć uwagę na odpowiedni ubiór - o poranku, przy niskiej temperaturze, przydadzą się czapka i rękawiczki. Dobrze się zaopatrzyć w specjalne ubrania z oddychających tkanin, które odprowadzą pot i dzięki temu nie będziesz odczuwał dyskomfortu ziębiącego ubrania. Jeśli jesteś początkującym biegaczem, pamiętaj o zasadzie ubierania kilku cienkich warstw. Ważne są także buty, które będą dobrze trzymały stopę i amortyzowały podłoże (to przez cały rok!). Podczas biegu uważaj na liście, kasztany i żołędzie - często mokre od porannej rosy, przez co łatwo skręcić na nich kostkę. A tego akurat nie potrzebujesz. I nie chcesz.\nPoczątek jesieni to również nie pora, żeby odstawiać rower do piwnicy czy garażu. Rowerowa przejażdżka w weekend doda nam energii i sprawi, że nawet w pochmurny dzień spojrzymy optymistyczniej na świat. - Na rowerze jeżdżę tak długo, jak się da. Przeważnie do czasu pierwszych przymrozków - mówi Zosia, architektka z Poznania. - Gdzie? Do pracy, po zakupy, na spotkanie ze znajomymi. Rower to sama przyjemność - przekonuje.\nPodczas jesiennej jazdy uważajmy na mokre liście na ulicach, pasy namalowane na ścieżkach rowerowych, które po opadach deszczu lub po porannych mgłach są śliskie. Droga hamowania w takich warunkach jest dłuższa niż na suchej powierzchni. Wyzwaniem mogą okazać się także krawężniki, szczególnie te wykonane z kamienia.\nKoniecznie wyposaż swój rower w działające lampki i elementy odblaskowe - zwiększy to twoje bezpieczeństwo na drodze. Po zmroku przyda się odblaskowa kamizelka, szczególnie gdy jedziesz po drodze. Cieszmy się wycieczkami i przejażdżkami rowerowymi, ale pamiętajmy, że najważniejszy jest rozsądek i bezpieczeństwo.\nKijki? Zdecydowanie tak!\nJeśli nie przepadasz za biegami i rowerem, spróbuj swoich sił w nordic walking. Ten sport popularny stał się kilka lat temu. I to nie tylko wśród seniorów.\n- Chodzenie z kijkami ma dużo zdrowotnych zalet, ale przede wszystkim sprzyja kontaktom - mówi pani Renata, która spaceruje regularnie. - Umawiamy się z koleżankami, wspólnie idziemy na trasę, i tak jest najprzyjemniej - dodaje.\nDzięki nordic walking poprawisz nie tylko swoją sylwetkę (nordic walking jest o ok. 40 proc. intensywniejszy niż marsz), ale także ogólną sprawność, koordynację ruchową i wydolność. Co ważne, ta forma aktywności nadaje się dla wszystkich - chodzenie z kijkami nie obciąża stawów i kręgosłupa, nie wymaga kosztownego sprzętu, a spacerować można praktycznie wszędzie. Kijki do nordic walking kupisz w sklepach sportowych, internecie, ale też w marketach. Zwróć uwagę, żeby kije miały specjalne paski do zamocowania na dłoniach.\nTechnika chodzenia jest prosta - prawy kijek stawiamy na podłożu razem z lewą stopą (a dokładniej - piętą). Jeśli już zaczniesz chodzić i połkniesz kijkowego bakcyla, poszukaj w swojej okolicy albo w internecie grup, które trenują razem. Będzie łatwiej i z mobilizacją, i o nowe przyjaźnie.\nCiepłe, jesienne dni świetnie nadają się też na wizytę w "siłowni pod chmurką". Takich miejsc powstaje w Poznaniu coraz więcej i coraz częściej spotkamy tam całe rodziny, osoby starsze i młodzież, które ćwiczą na świeżym powietrzu. Urządzenia są proste, każdy poradzi sobie z treningiem. Wystarczy wygodne ubranie, odrobina chęci, a uśmiech i zadowolenie w czasie ruchu pojawią się same.\nJesień - jak każda pora roku - jest też świetna na jazdę rowerem. A z tej formy rekreacji korzysta coraz więcej Polaków


Jesteś tutaj:Blogi 13.X.17\npiątek, 13 października 2017 08:43\n100 lat wpadania w otchłań bezbożności. Cały wiek powolnego niszczenia wszystkiego, co zgodne z Prawem Bożym. Rozprzestrzeniająca się niewierność Bogu podyktowana egoizmem to nic innego jak obraz oddawania kultu człowiekowi. Nieustanne „ja” na pierwszym miejscu w każdej dziedzinie rujnuje tak naprawdę nasze życie, w którym powoli zaczyna brakować miejsca już na rzeczy rzeczywiście ważne. Nie oszukujmy się: świat jest materialistyczny i powoli całkiem ateistyczny. Rewolucja współczesności taranuje nas po cichu, bezboleśnie, gładko dewastując często nasze krótkie życie.\n13.X.1917 r. – czytelny, cudowny znak od Boga, obnażający wiarę i wielką słabość ludzką. Odsłaniający wewnętrzną bojaźń człowieka, której sto lat później tak wielu się boi jak ognia. Wstydem dzisiaj jest słabość serca, przyznająca, że nic tak naprawdę od nas nie zależy. Wiara zagłuszana światowym krzykiem, wplątuje często tak wielu w absurdalnie areligijną aktywność, pod której skórą aż kipi od demonicznej złości i nienawiści.\nJednak na nic się zdają ich starania o niepamięć o Bogu, o Prawdę życia po śmierci, piekle i o prawdziwym tradycyjnym porządku Kościoła. Dosyć mówimy obrażaniu Boga tu na ziemi chwytając różaniec w swoje ręce i bez skrępowania wzywamy pomocy. Świadomość dobroczynnego skutku tej modlitwy ośmiela i dynamizuje życie wielu katolików. I nie wymaga od nas to za dużego wysiłku, ale prostej ofiarności i cierpliwości. Wytrwale oczekując owoców tej modlitwy nie tylko się uświęcamy. Trwamy w ostatniej bitwie, która już otwarcie się dzieje na naszych oczach.\nWielu jest jednak ciągle pochłoniętych swoimi ziemskimi problemami i udrękami. Skupieni wyłącznie na swoim przecież krótkim pobycie na ziemi oraz na małej grupce ludzi, którzy ich otaczają, szukają pocieszenia nie tam gdzie powinni. Ludzie wierzą w Boga, ale już Jego przykazania nie są dla nich najważniejsze. Jeszcze inni się zachowują, jakby Bóg w ogóle nie istniał.\nTymczasem objawienia w Fatimie przemawiają do nas tak zrozumiale i dobitnie, że nie sposób wybrać innej drogi, jak modlitwa i niezłomne zniesienie cierpienia. Przestają być obce i niezrozumiałe, a stają się jasne jak Słońce na niebie. Przyprószony skarb czas najwyższy światu jasno nieustanie odkrywać: „Odmawiajcie codziennie różaniec” prosiła, powtarzała Matka Boska.\nI wreszcie powiedzmy to głośno: rzeczywistość Fatimy to ponadczasowa prawdziwa obecność Maryi. Oślepić się współczesnością jest bardzo łatwo. Zachłysnąć się nią chyba jeszcze łatwiej. Dzisiejszość funduje tak wiele atrakcji, że wzajemnie się prześcigamy w chlubieniu świeckiego szczęścia, które jest iluzją ludzkiego umysłu. A tak naprawdę to jesteśmy w środku wojny, cichutko i podstępnie atakowani, po kawałku wciągani w zasadzkę rozproszenia duchowego. Nie dajmy się dłużej zwodzić i posłuchajmy się wreszcie Maryi, która w Fatimie w 1917 r. powtarzała nieustanne „Nigdy cię nie opuszczę”.\nLink do komentarza\t niedziela, 15 października 2017 15:38\tnapisane przez\tlolek\nBo zdają sobie sprawę że są tylko:\nAutor tekstu:\tMagda Czapińska\nWykonanie oryginalne:\tDorota Furman i Kabaret Olgi Lipińskiej\nLink do komentarza\t niedziela, 15 października 2017 10:43\tnapisane przez\tAnubis\nPanie "Gregory". Gratuluję "poziomu" do którego pan aspiruje, ale póki co, jest to pospolity bełkot, bo zaprzeczanie niewygodnym faktom dotyczącym Kościoła, jest idiotyczną próbą przerzucenia uwagi uczestników dyskusji na temat odmienny od treści cyklu artykułów napisanych przez ich Autora o problemach i świństwach dziejących się w Kościele, a nie o "zasługach" różnych znanych z imienia i nazwiska indywiduów, które w nim funkcjonowały.\nPrawda nas wyzwoli. Samego dobra!\nLink do komentarza\t niedziela, 15 października 2017 09:53\tnapisane przez\tJa_Jestem\nKomu tak po prawdzie mogłoby zależeć na bursztynowym ołtarzu?\nCzy modlący, modlą się do bursztynu, chyba nie? Wydaje mi się, że nie powinno mieć to większego znaczenia dla modlących się, czy swoje modlitwy dokonują przed ołtarzem drewnianym, czy ze złota?\nKomu jest potrzebny przepych tam, gdzie nie powinno się czcić mamony a oddawać się temu, po co się przyszło.\nWszelkie fanaberie, jakim ulegał k Jankowski, były tylko i wyłącznie jego próbą pokazania, jak „bardzo oddany jest swojemu powołaniu” Trudno w to uwierzyć, zwłaszcza, jak obserwowało się jego poczynania, jakim oddawał się z wielkim „poświęceniem”\nLink do komentarza\t niedziela, 15 października 2017 00:06\tnapisane przez\tGnieźnianin\nDemon z syndromem złotego cielca na ołtarzach w środku Kościoła, to jest tym największym złem niszczącym.\nLink do komentarza\t sobota, 14 października 2017 22:29\tnapisane przez\tGregory\nTo nie bzdury które wypisuje niejako Anubis. To potwarze i pomówienia konkretnych osób które nie żyją i nawet nie mogą się bronić. Problem jest całkiem innego rodzaju i dyskusja powinna przebiegać na innym poziomie i ten Anubis nie rozumie o czym należy dyskutować.\nLink do komentarza\t sobota, 14 października 2017 17:20\tnapisane przez\tAnubis\nKs. Jankowski bywał w TV, stąd wiem, że planował zbudować wielki ołtarz z bursztynu (to oczywiście nic złego) i wierzył w zabobony co już Kościół potępia. Pamiętam, że chorował a chciał żyć wiecznie (no prawie) i dał sobie powróżyć, że będzie żył na ziemi do 118 roku, tak przynajmniej mówił w telewizji, szkoda, ale nie dociągnął nawet do setki.\nLink do komentarza\t sobota, 14 października 2017 11:20\tnapisane przez\tJa_Jestem\nPamięta pan k. Jankowskiego? Ten to dopiero miał fantazje, tytuły...... jakie sobie sam nadawał, miały za zadanie pokazania, jakim to ważnym i „cenionym dostojnikiem” jest ww. Jego fantazyjne ubiory, oraz obnoszenie się z wszelkimi bogactwami, jakie tylko mógł posiadać, były właśnie tym, czym dzisiaj nie jeden powinien się brzydzić i z tego tytułu......mieć odrobinę wyobraźni. Jemu tej wyobraźni zabrakło, była przesłonięta pazernością i zwykłą głupotą, niemająca nic wspólnego z powołaniem, jakiemu miał służyć. Owszem, wielu się z tym zgadzało, bo mocno w to wierzyli, że tak ma być, czyli mamona ma być wykładnikiem religii, a nie szczera wiara w swoje przekonania.\nLink do komentarza\t piątek, 13 października 2017 20:45\tnapisane przez\tAnubis\nLudzi zauroczonych aktualnym stanem rzeczy tutaj nie brakuje i kiedy ja piszę, że w tym pięknym układzie duża grupa dostojników KK. - czyli tzw. prawdziwych katolików - publicznie nazywa papieża heretykiem, to ktoś zarzuca mi, że nie zajmuję się prawdziwymi problemami, tylko piszę bzdury. Ja tego w żaden sposób nie rozumiem, nie rozumiem też dlaczego niektórzy księża chcą być nazywani ekscelencjami, eminencjami etc. Nie rozumiem też, jak ktoś taki jak ks. Wesołowski (i nie on jeden!) doszedł do tej eminencji, gdy był pospolitym... Czy on się nie spowiadał? Czy takie tytuły to nie "oddawanie kultu człowiekowi"? Myślę, że ktoś mi na to odpowie. Szczęść Boże!


Jak ochłodzić dach? Sprawdź systemy refleksyjne! - Dom dla rodziny\nPrzegrzanie dachu jest – wbrew pozorom – bardzo realnym i poważnym zagrożeniem, nawet w naszym klimacie. Coraz cieplejsze lata sprawiają, że promieniowanie słoneczne działa bardziej destruktywnie, niż kiedykolwiek. Nadmierne naświetlanie nie tylko przegrzewa pokrycie dachowe, ale także je niszczy. Systemy refleksyjne powinny okazać się rozwiązaniem na tego typu problemy. Jakie są ich zalety? Odpowiedzmy dziś na to pytanie.\nCzym są systemy refleksyjne?\nPod enigmatyczną nazwą „systemy refleksyjne” kryje się płynna powłoka aplikowana na dach. Dzięki swojej formule bardzo łatwo można ją rozprowadzić i dotrzeć nawet w trudno dostępne miejsca. Wypełni wszystkie szczeliny czy uszkodzenia, co powstrzyma przed przedwczesnym korodowaniem oraz przeciekami. Co więcej, nie obciąża dachu, ponieważ warstwa wcale nie musi być grubo nałożona. Dodatkową zaletą produktu jest zdolność oddawania ciepła i odbicia promieniowania. Te dwie cechy pozwalają na obniżenie temperatury dachu nawet o 70%, co przekłada się na bardziej komfortowe warunki wewnątrz budynku.\nSystemy refleksyjne chronią też farbę na blachach. Dzięki nim tak szybko się nie łuszczy i rzadziej pęka. Dach staje się bardziej wytrzymały i odporny na korozję. Położenie powłoki może przedłużyć żywotność dachu o 25 lat. Rozważyć tę opcję powinni szczególnie ci, którzy wybrali na dach materiały niekoniecznie najwyższej jakości, a ich gwarancja nie przewiduje kilkudziesięciu lat ochrony.\nCzym grozi przegrzanie dachu?\nKażdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że długotrwałe nagrzewanie dachu przez słońce sprawia, że wewnątrz budynku jest bardzo duszno i gorąco. Szczególnie odczują to lokatorzy zajmujący mieszkanie na ostatnich piętrach budynków mieszkalnych oraz pracownicy hal produkcyjnych. Nieodpowiednie warunki z pewnością wpłyną na obniżenie komfortu życia i pracy, ale także mogą zagrażać zdrowiu.\nKolejną problemem wynikającym z przegrzania są bardzo wysokie rachunki za prąd. Szczególnie właściciele chłodni lub budynków wielkopowierzchniowych korzystających z klimatyzacji wiedzą, że rachunki za energię w miesiącach letnich są bardzo wysokie. Aplikacja powłoki z systemami refleksyjnymi może pomóc obniżyć koszty za energię, a także zwiększyć efektywność urządzeń chłodniczych, klimatyzacji czy agregatów chłodniczych na dachach.\nNa jaki dach można położyć systemy refleksyjne?\nNie ma znaczenia czy dach jest nowy, czy stary. Ważne, by jak najszybciej go zabezpieczyć przed trudnymi warunkami atmosferycznymi. Uchroni nas to przed wysokimi rachunkami, szybszym wyeksploatowaniem dachu, nieoczekiwanymi przeciekami i pojawieniem się wilgoci. W efekcie znacznie poprawi się jakość przebywania w mieszkaniach i halach produkcyjnych.\nGdzie znaleźć systemy refleksyjne?\nNa rynku jest wiele firm oferujących swoje usługi. Wystarczy wyszukać w Internecie kilku propozycji i porównać oferty. Następnie pozostaje tylko wybór najbardziej atrakcyjnej. Warto postawić na sprawdzoną ekipę, która zajmie się aplikacją produktu. Należy sprawdzić oceny i opinie klientów. Żeby odczuć korzyści z powłoki refleksyjnej, musi ona być położona poprawnie i bardzo dokładnie.\nPrevious Post: Styl loftowy czyli jak urozmaicić mieszkanie prostotą\nNext Post: Wybieramy oświetlenie do kuchni


Wlazły wspomina MŚ 2014: Rok minął, a wspomnienia wciąż żywe - Polsat Sport\nWlazły wspomina MŚ 2014: Rok minął, a wspomnienia wciąż żywe\nMariusz Wlazły rok temu przeżywał wspaniałe chwile. On i jego koledzy z reprezentacji dostarczyli nam ogromnych emocji, wygrywając mistrzostwa świata w Polsce. Siatkarza PGE Skry Bełchatów wzięło teraz na wspomnienia, czego dowodem zdjęcie, jakie zamieścił w Internecie.\nWlazły na swoim oficjalnym profilu na Facebooku wstawił zdjęcie, na którym stoi obok trofeum dla mistrzów świata z 2014 roku. - Rok minął, a wspomnienia wciąż żywe... - napisał 32-latek.\nRok minął a wspomnienia wciąż żywe ...\nPosted by Mariusz Wlazły - Official profile on 22 września 2015\nSiatkarz PGE Skry Bełchatów był jednym z liderów drużyny Stephane’a Antigi podczas mundialu w Polsce. FIVB wybrało go MVP i najlepszym atakującym turnieju. 32-latek po mistrzostwach świata rozstał się z kadrą.


O pięknych rzeczach słów kilka: kwietnia 2013\nWarsztaty stolarskie 25.04.2013 - zdjęcia\nWczoraj odbyło się drugie spotkanie warsztatowiczów. Żeby na własnej skórze sprawić, jak stosować różne techniki stolarskie, zrobiliśmy stoliczek z płyty laminowanej, bejcowaliśmy, woskowaliśmy i olejowaliśmy bukowy blat a także udało się skleić i ozdobić kilka elementów.\nJanek z tatą zajęli się renowacją stoliczka\na panowie skupili się na obróbce surowego materiału i zgłębianiu tajników łączenia drewna\nBardzo było miło nam widzieć, że wszyscy uczestnicy naprawdę się zaangażowali i chyba dobrze się przy tym bawili :)\nAutor: Anna Waligóra o 23:23 Brak komentarzy:\nWarsztaty 11.04.2013 - zdjęcia\nAutor: Anna Waligóra o 13:15 Brak komentarzy:\nPierwsze zajęcia już się odbyły!\nByły naprawdę super, bardzo dziękujemy wszystkim uczestnikom!\nNa razie jedna fotka na zachętę, kolejne pojawią się w czasie weekendu:\nAutor: Anna Waligóra o 22:52 Brak komentarzy:\nWarsztaty stolarskie w Murowanej Goślinie - szczegółówe informacje\nZapraszamy wszystkich na warsztaty stolarskie!\nPierwsze spotkanie, bardziej pokazowe niż stricte "warsztatowe" zaplanowane jest na godz. 18:30, w czwartek, 11.04.2013 w Pałacyku w Murowanej Goślinie.\nZajęcia są bezpłatne, spotkania będą odbywać się co dwa tygodnie, tj:\n(plan na kwiecień/maj)\nJesteśmy elastyczni i formuła zajęć będzie zależała przede wszystkim od uczestników, jednak na pewno:\nw ruch pójdzie wkrętarka, szlifierka, młotek i dłuto,\nbędziemy kleić, szpachlować, szlifować, malować bejcować i lakierować,\npokażemy najpopularniejsze materiały i techniki stolarskie,\npodpowiemy, jak przygotować dobry projekt.\nJeszcze raz serdecznie zapraszamy a w razie pytań prosimy o kontakt:\nAnia Waligóra 507 634 497\nDionizy Deptuła 515 378 611\nAutor: Anna Waligóra o 11:56 Brak komentarzy:\nW piątek wystawiłam w międzynarodowym sklepie internetowym nasze malowane szafy i byłam wniebowzięta, bo przez weekend pojawiły się trzy osoby, które natychmiast chciały kupić nasze wyroby! Dziwnym zbiegiem okoliczności wszystkie trzy były oceanografami i miały dostęp do swoich kont tylko przez Paypal a nie chciały kupować z pośrednictwem sklepu.\nOkazuje się, że PayPal zwraca kupującemu pełną kwotę, jeśli ten złoży reklamację - to świetny patent, żeby summa summarum nie zapłacić za produkt. Druga wersja oszustwa to pomyłkowa dwukrotna wpłata, poświadczona potwierdzeniem przelewu i prośba kupującego o zwrot, przy czym na końcu okazuje się, że żadnej wpłaty nie było a wy przelaliście tajemniczemu komuś konkretną sumkę.\nTakie działanie to scaming - wspominam o tym, bo gdyby nie to, że parę innych osób opisało swoje przeżycia, to także ja w swojej naiwności mogłabym być uboższa o ładnych kilka złotych...\nAutor: Anna Waligóra o 04:19 Brak komentarzy:\nWarsztaty stolarskie w Murowanej Goślinie - szczeg...


Warta - Eldorado 2007\nJednym z ciekawszych łowisk medalowych boleni jest Warta w Poznaniu – miejsce, w którym Paweł Lach złowił rekordową rybę o masie 4,95 kg. Łowisko ma długość ok. 500 metrów i obejmuje lewy brzeg rzeki naprzeciw ujścia Cybiny.\nOprócz boleni licznie występują tu jazie i sandacze, dużo jest też białej ryby. W tym rejonie dno opada jednostajnie, nie ma gwałtownych uskoków. Brzegi są zakrzaczone, ale nie na tyle, by utrudniały spinningowanie.\nKolejnym łowiskiem medalowych boleni jest Warta koło Obrzycka. W tym rejonie Mirosław Tucholski złowił okazy o masie 3,71 i 3,20 kg.\nPaweł Lach: - Tuż powyżej ujścia Cybiny znajduje się kilka krótkich kamienistych ostróg. Moim zdaniem, to najlepsze stanowiska dla łowcy dorodnych boleni. Stosuję na te drapieżniki woblery oraz białe lub perłowe twistery z obciętym końcem ogonka. Ogonek skracam nie tylko dla polepszenia charakteru pracy przynęty, ale też dla zwiększenia skuteczności zacięcia. Wcześniej stosowałem twistery z całym ogonkiem i wielokrotnie miałem brania, których nie mogłem wykorzystać. Kiedy penetruję łowisko woblerem, preferuję bardzo szybkie prowadzenie, ale nie jednostajne, czasem nawet przerywam zwijanie żyłki. Staję poniżej główki, przerzucam ją i ściągam wobler przez warkocz. Następnie ostrożnie wchodzę na główkę i przykucnięty obławiam go dokładniej. Moim ulubionym woblerem do połowu boleni jest uklejopodobny Holo Reflex Slim (na zdjęciu) firmy Jaxon.\nStosuję wędzisko długości 3 metrów, żyłkę 0,20 mm oraz kołowrotek pozwalający na daleki wyrzut przynęty. Obecnie wędkuję zestawem: wędzisko 300 cm Power Mesh (3–18 g) i kołowrotek Corcast Super Match 8Pi firmy Cormoran.\nNajwiększego bolenia (4,95 kg) złowiłem spod przeciwległego brzegu. Był już późny wieczór, szarówka. Oddałem rzut pod sam brzeg i bezpośrednio po rozpoczęciu ściągania twistera nastąpiło branie. Poczułem jednostajny opór. Początkowo ryba pozwoliła się wolno przeciągnąć przez nurt i nie wykonywała żadnych gwałtownych zrywów. Dopiero po podholowaniu jej pod brzeg spostrzegłem, że jest rekordowej wielkości. Uważam, że przy połowie boleni najkorzystniejszy jest niski stan wody. Podczas upałów, jakie zdarzają się lipcu czy sierpniu, najlepsze są godziny wieczorne, aż do zapadnięcia zmroku. W pozostałych porach skutecznie można łowić te ryby przez cały dzień.\nMirosław Tucholski: - W sezonie łowię zazwyczaj więcej niż jednego medalowego bolenia, ale do „Rekordów na plan” zgłaszam tylko jedną sztukę. Podczas holowania i lądowania boleni nie stosuję podbieraka, daję im szansę do ostatniej chwili. Staram się podbierać ryby ręką, delikatnym chwytem powyżej płetwy piersiowej i lądować na tyle zmęczone, aby nie zrobiły sobie krzywdy i mogły w dobrej kondycji powrócić do wody.\nDoskonały na rekordowe bolenie jest odcinek Warty koło Obrzycka długości ok. 1500 m, począwszy od linii wysokiego napięcia do opaski przy Pałacu Raczyńskich. Oprócz boleni w łowisku licznie występują leszcze i płocie, które mają tu swoje zimowisko, a także jazie, klenie oraz sumy ważące do 30 kg. Znajduje się tu wiele ostróg długości od 15 do 20 metrów, wolnych od drzew i krzaków. Szczególnie polecam ostrogę poniżej mostu drogowego na lewym brzegu rzeki, na wysokości zabytkowego kościoła. W samym mieście jest także doskonałe miejsce na bolenie. To pozostałości po starym moście, znajdujące się ok. 100 m powyżej obecnie funkcjonującego mostu. Przycięte grube pale stanowią ostoję nie tylko dla boleni, ale również dla okoni, jazi i kleni. Zdradzę Wam jeszcze moje drugie boleniowe łowisko, tzw. Koźmińskie Łąki, które znajduje się 4 km poniżej Obrzycka. W okresie wiosennym bolenie bytują tam blisko brzegów, szukając drobnicy skupionej w płytszych i nagrzanych miejscach.\nJeśli boleń wskaże nam swój rewir, należy rzucić przynętę za miejsce, w którym się pokazał, gdyż najczęściej poluje na drobnicę w odległości dwóch metrów od swojego stanowiska. Jeśli nie widać żerującego bolenia, przynętę\n– najchętniej wobler, prowadzę głębiej.\nObławianie ostrogi rozpoczynam stając na jej zakończeniu (oznaczonym na rysunku miejscem „X”) i posyłam przynętę równoległe do ostrogi. Podczas rzutu wędzisko nigdy nie może być ustawione w pionie, aby nie spłoszyć ryby. Dlatego utrzymuję je w płaszczyźnie pochyłej, a nawet poziomej. Najważniejsze jest skuteczne spenetrowanie zagłębienia znajdującego się od 3 do 5 metrów za ostrogą (uwaga, oprócz bolenia żerować tam może szczupak i sandacz!). Każdy kolejny rzut wykonuję coraz niżej, aby dokładnie sprawdzić boleniowy rewir. Następnie udaję się na stanowisko przy szczycie główki (na rys. „Y”). Pierwsze rzuty wykonuję na wprost, potem wachlarzem obławiam stanowiska boleni znajdujące się przy szczycie ostrogi.\nWyśmienite łowiska znajdują się przy napływie pomiędzy główkami, z takich miejsc wyjąłem już wiele boleni. Równie ciekawe są stanowiska ryb po przeciwległej stronie rzeki. Właśnie tam złowiłem swoją największą rapę,\na było to na wysokości Pałacu Raczyńskich. Boleń zdradził swoją obecność atakiem na drobnicę w warkoczu poniżej ostrogi. Oddałem kilka celnych rzutów za stanowisko ryby. Branie nastąpiło w trzecim rzucie na wobler Jaxon Vibro. Po klasycznym boleniowym „kopnięciu” nastąpiła walka. Dopiero po 15 minutach mogłem spokojnie podebrać ten okaz.\nNajlepszą porą na rekordowe bolenie jest ostatnia godzina przed zmierzchem, wtedy nie musimy się maskować. Dobre są też godziny południowe od 10 do 12.\nNa rynku nie ma idealnego kija boleniowego. Ja używam wędziska Crystalis Jaxon długości 3 m, przeprowadzam jednak niewielką modyfikację. Ostatnią przelotkę wymieniam na przelotkę typu „flager”. Ta przeróbka jest niezmiernie istotna. Wędka podczas łowienia, a także w chwili brania bolenia ustawiona jest „na baczność”, dlatego w chwili największego przeciążenia nie można dopuścić do nadwerężenia żyłki. Zapobiega temu zastosowanie przelotki o innym kształcie. Do kija stosuję kołowrotek Blue Act, Spro 7400 z żyłką o średnicy 0,20 mm. Kiedyś chętnie stosowałem miękkie przynęty, teraz najbardziej interesuje mnie kuszenie boleni na woblery. Przed wobler zakładam kółko łącznikowe polepszające jego pracę i uzbrajam wyłącznie w jasne lub w białe kotwiczki. Z modeli dostępnych na rynku najwyżej cenię przynęty Jaxona: Holo Reflex Vibro oraz Holo Reflex Slim.\nWiosną skuteczniejsze są mniejsze przynęty, jak gumy oraz woblery długości do 5 cm, w późniejszym okresie lepsze są większe modele, dotyczy to również miękkich przynęt. Większość woblerów wykonuję samodzielnie, bo złowienie ryby na przynętę własnej produkcji daje mi dużą satysfakcję. Wykonuję modele nie tylko na bolenie, ale też na jazie, klenie, sandacze, szczupaki i sumy. Podczas wyprawy na bolenie oprócz woblerów mam miękkie przynęty oraz wahadłówki i srebrne obrotówki. Za dobre przynęty uważam również „Kastmastery” firmy Konger oraz chromowane „Gnomy” nr 0. Spośród gum szczególnie polecam rippery w stonowanych kolorach i koniecznie z wtopioną główką.\nTagi: wielkopolskie, rzeka, Warta, Obrzysko, spinning, boleń, jaź, sandacz, ujście, Cybina\nMartwa Wisła Dunajec Rzeka Ner Otmuchowskie leszcze


Koncepcje kreatywne - Agencja Reklamowa Axel\nTworzymy skuteczne idee, sprzedające produkty i konsekwentnie budujące marki. Dobry koncept kreatywny, w sposób zrozumiały, czysty, jasno komunikujący korzyści to podstawa. Opracowujemy i projektujemy koncepcje skutecznie trafiające w potrzeby odbiorców. Zawsze bardzo szczegółowo analizujemy zarówno strategię marki, jak i potrzeby konsumenta. Punktami wyjścia są ciekawość i dociekliwość, otwartość, wnikliwość i dobra informacja.\nKreatywność to nasze drugie imię! Dbamy o to, by każdy wykonywany przez nas projekt, cechował się nietuzinkowością, nieszablonowością oraz oryginalnym designem. Wiemy jak ważne jest dla Klienta budowanie silnej i stabilnej marki, dlatego też dokładamy wszelkich starań, by trafiać w potrzeby naszych Odbiorców. Skupiamy się tylko i wyłącznie na celach biznesowych, unikamy gotowych rozwiązań, a wszystkie projekty wykonujemy od podstaw.\nStwórz swój klimat z DAIKIN. Wizerunkowa kampania letnia produktów DAIKIN.\nNie zapominajmy, że to właśnie spójny wizerunek wpływa na to, jak postrzegają nas inni. Odpowiednio wykonany projekt nie tylko przyciągnie potencjalnych Klientów, ale również Inwestorów, dzięki czemu znacząco zwiększymy obroty naszej firmy. Koncepcje kreatywne to doskonały sposób, by wyróżnić się na tle konkurencji i zdobyć zaufanie szerszego grona Odbiorców.\nJesteśmy specjalistami od efektywnych rozwiązań – naszą domeną są kompleksowe, ciekawe i niewątpliwie ponadczasowe kampanie, które prowadzą do wzrostu sprzedaży. Nowe idee i koncepcje to klucz do wypromowania każdej marki. Dbamy o to, by nasze projekty wyróżniały się na tle innych. Wszystkie pomysły i idee wykonywane są z uwzględnieniem planów oraz propozycji naszych Klientów. Dzięki temu, produkt finalny jest w pełni dopasowany do potrzeb Odbiorcy.\nJeżeli szukasz czegoś wyjątkowego, a zarazem niepowtarzalnego, koncepcje kreatywne wydają się jedynym, słusznym rozwiązaniem. Gwarantujemy, iż jest to odpowiednie narzędzie dla każdej firmy, niezależnie od profilu działalności.\nKampania odświeżająca wizerunek produktów pod marką LEITZ, pt.: ”Discover the LEITZ Stars of Europe”. Zasięg: Europa. Stworzenie konceptu kreatywnego, adaptacja koncepcji na różne kraje europejskie, zaprojektowanie materiałów wizerunkowych i mechanizmów promocji, a także produkcja i logistyka materiałów. Dodatkowo działania internetowe, stworzenie gry, strony www odpowiedzialnej za loterię promocyjną dla Polski, Czech, Słowacji i Węgier. Obsługa kompleksowa.