Tczew - Proszę o pomoc dla bezdomnego - Wiadomości - Tcz24\nWydruk strony: www.tcz.pl/index.php?p=1,62,0,tcz-24&item=37641c70141d64bf&title=Prosze-o-pomoc-dla-bezdomnego Data wydruku: 22.05.2022, 06:08\nPn.Poniedziałek, 28.03.2022, 18:53\nProszę o pomoc.Od kilku miesięcy pracuję na dworcu PKP. Poznałam tam Pana Andrzeja który jest bezdomny a do tego jest osobą chora poruszająca się o kulach. Ma problemy z kręgosłupem do tego ma guza w głowie i jest pozostawiony sam sobie.\nMops ma gdzieś to co się z nim dzieje.Nawet nie może liczyć na pomoc żywnościowa o lekach nie wspomnę.Pani z Mopsu twierdzi że musi mieć gdzie przyjść na wywiad żeby udzielić mu jakiejkolwiek pomocy tylko tylko osoba bezdomna bez środków na podstawowe rzeczy potrzebne do życia codziennego ma sobie znaleźć dach nad głową.Codziennie przynoszę mu jedzenie robimy mu kawę czy herbatę koleżanka zadbała o ciepla bluzę kurtkę ale to tylko kropelka potrzeb tego człowieka .wiem że psychicznie już sobie nie radzi i boję się że wtargnie na własne życie.Wiem że chętnie opowie swoją historięTo przykre kiedy dla uchodźców miasto Tczew robi tak wiele a od tego człowieka po prostu się odwrócili.Jezeli jesteście wstanie mu pomóc proszę o maila mogę podać numer telefonu tel Pana Andrzeja.Moze można by zorganizować jakąś zbiórkę żeby mu pomóc.Jego marzeniem jest pokój z łóżkiem żeby mógł się położyć i choć trochę odpocząć.Nogi coraz mocniej mu puchną a nie ma mu kto pomóc.Prosze o zainteresowanie się jego osobą ten człowiek ma 62 lata i zasługuje na godniejsze warunki.Nie rozumiem jak miasto pomaga tak uchodźcom a tu tuż obok jest osobą chora która straciła wszystko i nie ma nic.Z góry dziękuję.\nMOPS jest po to, aby panie miały gdzie siedzieć, spijać kawkę i walić w c*uja.\nDokładnie.A ten człowiek naprawdę jest chory.Jak można być tak znieczulonym i zamiast pomagać właśnie takim ludziom udają że problemu nie ma.sprawa została zgłoszona do uwagi.tvn dziś i będzie zgłaszana dalej gdzie się da.Az w końcu szanowny MOPS zainteresuję się sprawą i pomocą dla tego człowieka.\nTo prawda. Miasto i ludzie pomagaja tym ukraincom aż za bardzo , a tu obywatelowi Polski nie mogą pomóc. Obudźcie się i zamiast tak bardzo wspierać tych ukraincow spróbujcie pomóc swoim obywatelom , którzy są w potrzebie.\nMoże ktoś slyszal o jakimś pokoju niedrogim do wynajęcia gdzie mógł by spokojnie zamieszkać to proszę dajcie znać.Pokoj który miał wstępnie załatwiony niestety został udostępniony uchodźcom.\nMoże zamiast opluwać mops i pisać steki bzdur radziłabym zapoznać się z kryminalna przeszłością wyżej wymienionego?\nKażdy ma jakąś przeszłośc.On pewnie już dawno odpokutował.Teraz liczy się teraźniejszość a prawda jest taka że jest osobą chora potrzebująca pomocy. A MOPS jest właśnie od tego a nie od odsyłania z kwitkiem!!!\nChciałabym zauważyć, że Ukraińcy również niechlubnie zapisali się w historii Polski, a jakoś Polacy po raz kolejny wyciągnęli do nich pomocną dłoń. Więc jeśli mamy stygmatyzować to róbmy to w kierunku do wszystkich.\nTo jest śmieszne.Po co tu piszesz takie rzeczy.Jeżeli masz kontakt z tym Panem to daj mu nocleg nakarm .Poinformuj mops zaprowadź tego Pana pom?ż mu wypełnić dokumenty.Napewno znajdzie się miejsce w domu św.Alberta w Smętowie i opieke zdrowotną dostanie za darmo.Po co tu to wypisujesz .Działaj i pokaż kim jesteś.\nTo po co to czytasz? Może jak kolejny raz się zgłosi się do Mopsu to go nie odeślą z kwitkiem tylko mu pomogą!!!Ja nie pracuję w mopsie a to chyba ich obowiązki!więc to co mogliśmy zrobić to zrobiliśmy i ile mogliśmy pomóc to pomogliśmy\nNikogo potrzebującego z kwitkiem.Są domy św.Alberta pod Mops podlega Smętowo.Jest jeszcze w Gdańsku Przegalinie i za Malborkiem.Mops na podstawie dokument?w daje skierowanie i można jechać.Takie człowieka trzeba zweryfikować czy nie jest poszukiwany czy nie jest alkoholikiem i tak dalej aby nie narażać innych lokator?w Na czyżykowie jest noclegownia .Na niepodległości jest stoł?wka.Jeżeli tego nie poyrafi załatwić sam to idź z nim .\n"Nikogo potrzebującego z kwitkiem.Są domy św.Alberta pod Mops podlega Smętowo.Jest jeszcze w Gdańsku Przegalinie i za Malborkiem.Mops na podstawie dokument?w daje skierowanie i można jechać.Takie człowieka trzeba zweryfikować czy nie jest poszukiwany czy nie jest alkoholikiem i tak dalej aby nie narażać innych lokator?w Na czyżykowie jest noclegownia .Na niepodległości jest stoł?wka.Jeżeli tego nie poyrafi załatwić sam to idź z nim ."\nDokladnie szczególnie jeśli ten pan nie jest w pełni sprawny.tyle tylko ze w tych ośrodkach trzeba przestrzegac zasad tam panujących a z tym co niektorzy bezdomni maja problem. z drugiej strony jak widzę tych bezdomnych co niby na jedzenie zbierają a chleja jakiegoś mamrota za biedronka na kwiatowej to pomagac takim osobom sie poprostu odechciewa.\nPrzecież tak naprawdę ta pani nie chce pomóc tylko opluwać pomoc Ukraińcom. Tak jak pisali wyżej, jakby naprawdę Pani by chciała pomóc, to jest to możliwe, a jeśli ten pan nie chce dać sobie pomóc, to niestety pozostaje PKP dworzec.\nTwoja prośba dotyczy bezdomnego, ale przy okazji musiałaś dowalić Ukraińcom...\nNiech ten pan zgłosi się do MOPSu, przedstawi sytuację i mogą znaleźć dla niego miejsce w ośrodku dla osób bezdomnych.


Buty robocze S3: cechy to podnosek i odporność na przebicie\nStrona główna / Obuwie robocze S3 firmy Prabos\nObuwie robocze S3 firmy Prabos\nButy bezpieczne klasy S3 zgodne z normą PN-EN ISO 20345\nButy robocze S3 są z pewnością nieodzowne podczas pracy na placu budowy, w leśnictwie lub w warsztacie, zawsze ważne jest, aby mieć dobre wsparcie w butach i być odpowiednio chronionym przed ewentualnymi zagrożeniami. Wymagania dotyczące dobrych butów roboczych są więc wysokie.\nPracownicy pracujący na zewnątrz, są poddawani niebezpieczeństwom a jednym z najczęstszych urazów stóp jest przebicie podeszwy przez gwóźdź lub inny ostry przedmiot oraz przecięcie. Z tego względu muszą nosić specjalne, wytrzymałe obuwie bezpieczne S3. Najlepiej gdy obuwie jest lekkie. Nowoczesne materiały kompozytowe umożliwiają obniżenie wagi butów. Dlatego często zamiast podnosków stalowych i stalowych wkładek antyprzebiciowych stosuje się podnoski wykonywane z kompozytów a wkładki z kevlaru. Taka budowa buta ma same zalety. Brak elementów stalowych nie prowadzi do wyziębienia stopy, zwłaszcza zimą. Kevlarowa wkładka lepiej zabezpiecza przed przebiciem niż stalowa. Umożliwia stosowanie tego rodzaju obuwia również przy wszelkich bramkach np. na lotniskach.\nAktualnie dostępne modele butów roboczych bezpiecznych w klasie S3\nLekkie buty robocze S3 PYTHON\nPYTHON S3 to wygodne i lekkie buty robocze z podnoskiem kompozytowym z wkładką antyprzebiciową z Kevlaru (a nie z blachy) i niską cholewką. NISKA cholewka i podeszwa SNAKE ułatwia zginanie stopy co jest szczególnie ważne dla osób pracujących w pozycji klęczącej. Skóra nubukowa oferuje lepszą oddychalność niż skóra kryta licowa co ma szczególne znaczenie w letnie dni. PYTHON to komfortowe buty również do pracy stojącej, które cechuje ergonomia, wygoda.\nSymbol S3 w obuwiu roboczym oznacza, że buty posiadają :\nWkładka z blachy lub z kevlaru\nBezpieczny podnoskek kompozytowy\nButy robocze z podnoskiem kompozytowym lub aluminiowym\nNajlepszą ochroną przed tego rodzaju urazami jest zamontowana wewnątrz buta wkładka antyprzebiciowa, często stalowa, która wypierana jest jednak coraz częściej przez wkładki z Kevlaru, co zapewnia niższą wagę oraz większą elastyczność obuwia a co za tym idzie wyższy komfort pracy. Wszystkie wkładki antyprzebiciowe posiadają wytrzymałości na przebicie o sile 1100 N.\nInnym nie mniej istotnym elementem konstrukcji obuwia roboczego jest podnosek metalowy, chroniący przed urazami palców z energią do 200 J. W tym wypadku również coraz częściej stosuje się podnoski kompozytowe, chroniące przed uderzeniami z energią do 200 J. Nowoczesne materiały kompozytowe zapewniają niższą wagę.\nNajczęściej występującym urazem stóp na jaki narażony jest pracownik na budowie jest poślizg i przebicie. Niewątpliwie zagrożenie mogą stanowić śliskie i nierówne powierzchnie. W przypadku tego typu niebezpieczeństwa buty na budowę muszą być wyposażone w odpowiednie, „otwarte” po stronie zewnętrznej urzeźbienie spodów oraz powinny być wykonane z poliuretanu lub kauczuku.\nButy bezpieczne S3 z kevlarową wkładką antyprzebiciową i kompozytowym podnoskiem\nPozostałe wymagania dla butów BHP w klasie S3 to:\nPodeszwa powinna być odporna na oleje i benzynę\numożliwia odprowadzenie elektryczności statycznej do uziemionego podłoża w bardzo krótkim czasie.\nAmortyzacja w pięcie\namortyzacja pięty zwiększa komfort chodzenia dzięki równomiernemu rozłożeniu ciężaru\nNie przepuszcza wody przez min 1h\nZobacz co oznaczają piktogramy na butach roboczych, bezpiecznych i ochronnych\nPIKTOGRAMY DLA OBUWIA\nPIKTOGRAMY DLA OBUWIA ROBOCZEGO, OCHRONNEGO, TAKTYCZNEGO I WOJSKOWEGO\nMimo, że obuwie ochronne musi przede wszystkim gwarantować niezbędną ochronę, osoba nosząca musi naturalnie również dobrze się w nich czuć . Tutaj w sklepie internetowym Prabos znajdą Państwo obuwie robocze i zawodowe, które jest nie tylko wygodne i bezpieczne, ale także lekkie i wizualnie atrakcyjnie.\nObsługa klienta w sklepie internetowym Prabos\nWybierając obuwie BHP, warto kierować się oznaczeniami, którymi posługują się producenci. Ze względu na zagrożenie, przed którym chronić mają buty, wyróżnić możemy trzy podstawowe grupy obuwia:\nButy robocze S3 czy S1 ?\nJaka jest różnica pomiędzy tymi butami i jakie buty robocze wybrać dowiesz się w tym poście:\nCIOP Opisy zagrożeń zawodowych


Jean-Jacques Perrey — Substance Only\nJest taki moment w "Prélude au sommeil", gdzieś pod koniec trzynastej minuty, a więc mniej więcej w połowie dwudziestopięciominutowego utworu. Powoli ustępują szare, mgliste obłoczki, które zbliżały się i oddalały niczym cmentarne zjawy. I wtedy wkracza ten rosnący pochód, niby dziecinna banalna drabinka nutek. W towarzystwie dwu "złowrogich" akordów pobrzmiewa ona iście "szpiegowsko", niczym soundtrack do tej sceny w czarno-białym thrillerze, gdy ktoś na kogoś niecierpliwie czeka, a ktoś obok się gdzieś skrada. Ale to tylko inicjalne wrażenie. Sporo myślałem o tym motywie i wnioski nasuwają mi się same. Otóż Perrey uchwycił tu uczucie rzadko brane na warsztat przez twórców muzycznych, bo niesamowicie trudne do przyszpilenia. Uczucie zdziwienia.\nNazywając sprawę z manierą i egzaltacją właściwą prezenterom radiowej Trójki: to moment niezwykły. A w swojej niezwykłości przywodzi mi na myśl dwa inne magiczne momenty, z którymi jestem dość zżyty. Rozpadające się na fortepianowe drobiazgi outro "A Last Straw" Roberta Wyatta i szkolną rozgrzewkę wokalno-instrumentalną Stereolab w "Black Ants in Sound-dust". I o ile w pierwszej sytuacji zakładam pewien zbieg okoliczności, "krążą energie" i układ planet, to już drugi przytoczony KEJS jest zapewne rezultatem świadomego działania Gane'a i Sadier. W końcu samplowali oni Perreya nie raz, a aż trzy razy na Transient Random-Noise, w dodatku tytułując kolejne nagranie "Jenny Ondioline" (od nazwy i nazwiska konstruktora proto-syntezatora z lat 40., który J-J rozpropagował i opanował w stopniu celującym). Więc tu akurat nie wierzę w przypadki.\nZmarły (w wieku 87 lat) dosłownie przed trzema tygodniami Francuz to od dekad ulubieniec "wszelkiej maści frików i fraków" (musiałem kiedyś zaadaptować tego bejskiego suchara), miłośników "przygód w muzyce", dziwnych instrumentów i technologicznych innowacji. Poza Stereolab samplowała go cała ekstraklasa rapu, a Beastie Boys zatytułowali album na jego cześć. Jednak wspominając dorobek Perreya zwykle zwraca się uwagę na jego aktywności z lat 60. – pseudo-kiczowate (tak naprawdę mega odkrywcze i pionierskie) eksperymenty z Moogiem w ramach sławnego duetu producenckiego z niejakim Kingsleyem. Ewentualnie na epkę Mr. Ondioline - chyba w znacznej mierze z powodu okładki. Ale chociaż mam ubaw z ich słuchania, to nic dla mnie w katalogu Perreya nie może się równać z jego rzadko przytaczanym, a tyleż skromniutkim, co epokowym debiutem z 1957 roku.\n"Preludium do snu" to nie tylko jak na proto-ambient przystało dzieło programowe, bo stworzone w celu kojenia skołatanych nerwów pacjentów szpitali psychiatrycznych. To nie tylko "południk zero" new age'u, chilloutu, "łagodnego" drone'u czy "synthgaze'u" (serio, cokolwiek ze statycznymi plamami tonalnego dźwięku jest spadkobiercą: "In Church" M83, "Feedback Zwei" Whitmana, pamiętny wstęp do "Watcher of the Skies" Genesis itd.). To także przypomnienie, że dawno temu "nagranie płyty" mogło mieć zupełnie wsobny wymiar. Oto niedoszły lekarz Perrey zasiada do Ondioline i szczerze oczarowany możliwościami instrumentu decyduje się na nieco zawstydzoną, uduchowioną (skojarzenie z poetyką kościelnych organów) wypowiedź w czterech odsłonach, grając na klawiszu tak, jak Nick Drake potem śpiewał: do siebie. Być może nigdy już nie powstał album czulej redefiniujący samotność jako funkcję autoterapeutyczną.


banki i finanse | Page 5 | Fundacja Panoptykon\nWczoraj polski rząd zgodził się na podpisanie…\nWczoraj polski rząd zgodził się na podpisanie umowy FATCA ze Stanami Zjednoczonymi.\nCzy gotówka zniknie? zastanawia się Adam Grzeszak…\nCzy gotówka zniknie? – zastanawia się Adam Grzeszak w artykule „Szelest znikających papierków”. Papierowy banknot jest niepraktyczny, drogi w produkcji i brudny, ale elektroniczne formy płatności też mają swoje wady:„Dla banków to prosta droga do szczegółowego poznania naszych zachowań konsumenckich: co i gdzie kupujemy, z jakich usług korzystamy, czy chorujemy i na co itd. Dostępu do takich informacji będą się domagały służby państwowe, ubezpieczyciele, banki będą miały pokusę by bazami danych o zachowaniu swoich klientów handlować”– zwraca uwagę Katarzyna Szymielewicz w rozmowie z dziennikarzem Polityki.\nPolski rząd negocjuje z Waszyngtonem umowę o…\nPolski rząd negocjuje z Waszyngtonem umowę o przekazywaniu danych bankowych. To pokłosie przyjętej przez USA ustawy FATCA, której celem jest walka z unikaniem płacenia podatków.\nParlament Europejski opowiedział się wczoraj za zawieszeniem…\nParlament Europejski opowiedział się wczoraj za zawieszeniem tzw. porozumienia SWIFT.\nEuroposłowie przyjęli dzisiaj rezolucję, która wzywa Komisję…\nEuroposłowie przyjęli dzisiaj rezolucję, która wzywa Komisję Europejską do zawieszenia porozumienia w sprawie przekazywania danych bankowych do USA. Na podstawie tzw.\nPoddanie się władzy algorytmów może mieć przykre…\nPoddanie się władzy algorytmów może mieć przykre i trudne do przewidzenia konsekwencje. Na własnej skórze przekonała się o tym jedna z czytelniczek bloga "Subiektywnie o finansach".\nPolskie banki przekażą dane Amerykanom?\nPolski rząd rozpoczyna negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie przekazywania danych o klientach instytucji finansowych. To pokłosie przyjętej przez Waszyngton ustawy FATCA, której celem jest walka z unikaniem podatków. Mimo że FATCA jest wycelowana przede wszystkim w obywateli USA przebywających w Europie, będzie to kolejny wyłom w europejskim systemie ochrony danych osobowych. Europejskie organy niezmiennie podkreślają, że dane nie powinny wypływać poza granice UE bez odpowiednich gwarancji. A tych prawo Stanów Zjednoczonych nie przewiduje.


Łabędzie zimują na Zalewie Zemborzyckim (zdjęcia) - Dziennik Wschodni\nŁabędzie zimują na Zalewie Zemborzyckim (zdjęcia)\n183 3 A A\nPowinny odlecieć, ale zostały i zimują na Zalewie Zemborzyckim. - Pracownicy MOSIR-u doliczyli się ponad 35 łabędzi zimujących na zalewie - wyjaśnia Miłosz Bednarczyk, rzecznik Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. - Jak ktoś wybiera się na spacer, to prosimy o ich dokarmianie.\nłabędzie Zalew Zemborzycki\nJola / 24 stycznia 2014 o 11:35\nŁabędzie zostają przez głupotę ludzi. Jak jest ciepło są dokarmiane, więc nie odlatują. Jak robi się zimno, ludzie nie przychodzą i łabędzie giną. Powinno się więcej o tym mówić i uświadamiać.\nEwelina / 24 stycznia 2014 o 09:08\nWidziałam dzisiaj rano jak łabędzie w tym miejscu nad Zalewem Zemborzyckim przymarzają do lodu, ich stan jest dramatyczny!!\nŁabędzie zginą jeśli miasto nie udzieli im jakiegoś zchronienia lub pomocy :(\nJerzyk / 23 stycznia 2014 o 19:51\nChodźcie łabądzie tu wam lepiej bądzie!


Macierewicz, 18.11.2017 | Earl drzewołaz\nWaldemar Mystkowski 18 listopada 2017\nJak pisowski poputczik Zybertowicz został zaorany św. Augustynem.\nDAWID KRAWCZYK, Reporter Krytyki Politycznej\n18/11/2017, Piotr Lipiński\nPolska scena polityczna cierpi na brak racjonalnej i wiarygodnej siły reprezentującej lewicowych wyborców. Ci ostatni nie mają dziś łatwego wyboru obserwując sytuację, kiedy PiS przyjął założenia państwa opiekuńczego mieszając ją z podstawami ideologicznego konserwatyzmu. Równocześnie postępowa partia Razem oferuje rozwiązania systemowe tak oderwane od realiów, że ich najprostszym wspólnym mianownikiem jest bankructwo państwa i upadek gospodarczy. Jest w końcu i Nowoczesna, która przegrywając starcie z PO przyjęła rolę kameleona politycznego, kiedy przez większość swojego istnienia unikała tematów światopoglądowych, a dziś udaje nowoczesną lewicę. O pozaparlamentarnym SLD ciężko nawet wspominać przy jego opanowanych przez spadkobierców PZPR strukturach, które nie mają najmniejszej woli zmian i dostosowania się do panującej rzeczywistości. W ten obraz pustki wkracza jednak promyk nadziei. Dzisiaj miała miejsce konwencja samorządowa Inicjatywy Polskiej, nowego ruchu społeczno-politycznego pod przewodnictwem Barbary Nowackiej. Wydarzenie to okazało się być bardzo interesując, ponieważ Barbara Nowacka wraz ze swoim zespołem całkowicie odeszła od powtarzanej nam do znudzenia konieczności walki z PiS, ale skupiła się na przedstawieniu Polakom wizji tego, jak samorząd powinien odpowiadać na potrzeby każdego z nas, zwykłego mieszkańca.Zaprezentowana koncepcja wyróżnia się od tego, co nieraz słyszymy w kontekście samorządu tym, że jest kompleksowa i wiarygodna – oparta na doświadczeniach ruchów miejskich i miast Zachodniej Europy. Barbara Nowacka przestawiając rys koncepcyjny Inicjatywy na samorządy trzymała się z żelazną konsekwencją realnych kompetencji samorządu, w oparciu o przykłady, ludzkie historie i problemy. Na tle elity politycznej, która w wyścigu w omamianie wyborców miesza ze sobą kompetencje parlamentu i samorządu oraz przedkłada ideologię nad działania jest to rzeczywista dobra zmiana.\nJerzy Sosnowski 18 listopada 2017\nZanadto nie dziwię się Beacie Szydło, że zareagowała w Goeteborgu specyficzną dla niej histerią, twierdząc, że Polska jest szkalowana przez Parlament Europejski. Tak jej napisano, musiała więc powiedzieć, także nie dziwię się Karczewskim, czy Błaszczakom, iż powtarzają podobne komunikaty o szkalowaniu „Patriotów” (koniecznie z dużej litery), posądzeniu o ksenofobię i faszyzm.\nRetoryka PiS jest skonstruowana na emocjonalnej histerii, dla Szydło nie jest charakterystyczna broszka, ani kilka warstw makijażu na twarzy, lecz histeria – „8 lat rządów PO, moralne zwycięstwo 1:27”. Dotyczy to wszystkich ministrów rządu, którzy nie wyściubiają nosa w debatach poza swoje grono, a wypowiadają się przy pomocy dziennikarzy typu „Holecka”.\nZwracam uwagę na jednego z najbardziej zakłamanych członków rządu Szydło, wicepremiera Mateusza Morawieckiego. On nazwał wprost: „Marsz Niepodległości w całości był piękny”. Czy tylko dlatego, że ojczulek Kornel w nim wybijał nacjonalistyczny rytm? Zaś fraza o „własnych brudach, które trzeba prać w domu” – to komunał godny samego Mieczysława Moczara. Układa się niemal w oksymoron, który da się sklecić z Morawieckiego – „piękne brudy”. Zakłamana prawda, mądry idiota – z wicepremiera wyszedł Kononowicz.\nPodkreślam, Unia Europejska na Polskę, gdzie rodzi się faszyzm, nie może sobie pozwolić. Wspomniany Morawiecki nawet użył sfomułowania: „Także w Niemczech są rasistowskie ekscesy”. Morawiecki to postać o wyjatkowo źle wytworzonej kosystencji moralnej i intelektualnej. Nikt z rządu Angeli Merkel nie nazywa ekscesów faszystowskich „pięknymi”, ani nie broni ich przed szkalowaniem. W Niemczech państwowa telewizja ZDF nie relacjonuje pięknej manifestacji patriotów faszystów i nią się nie zachwyca jak TVP.\nSłowa polityków PiS słyszą ci, którzy zorganizowali marsz w Święto Niepodległości. Oni przyjdą do Morawieckiego, do Szydło, a nawet pójdą do Krakowa za uciekającym Kaczyńskim, przyjdą do swoich, którzy tak ich bronią przed szkalowaniem. A jak dalej nie będą bronić, to przegonią. Policja ponadto przechodzi ostry trening mentalny kogo chronić, a kogo wynosić. Policja zamienia się w policję Kulsonów.\nCo się stranie z Polską, gdy PiS będzie bronił „taką” Polskę przed szkalowaniem. Słowa Donalda Tuska po unijnym szczycie w Goeteborgu są apelem do władzy PiS: „Polska nie ma innego miejsca niż Europa. I nie powinna traktować Europy i Unii jako wroga, przeciwko któremu trzeba naprężać muskuły i wytaczać batalię”.\nUnia Europejska to naturalne środowisko Polski, w której nie ma miejsca na tolerowania nacjonalistów i faszystów. Coraz bardziej stresujące jest pytanie: Jak daleko zaszedł marsz nacjonalistów? Czy nie za daleko, czy da się go cofnąć? Na pewno nie stwierdzeniem, że mówienie i pisanie o nim jest szkalowaniem.\n– Polska nie ma innego miejsca niż Europa. I nie powinna traktować Europy i Unii jako wroga, przeciwko któremu trzeba naprężać muskuły i wytaczać batalię – zaapelował do polskiego rządu Donald Tusk. Szef Rady Europejskiej po unijnym szczycie w Goeteborgu skomentował wystąpienie premier Beaty Szydło.\nData publikacji: 18.11.2017,\nJarosław Kaczyński i Beata Szydło zdecydowali o tym, że młodzi narodowcy stali się drugą najważniejszą – oprócz lokalnych działaczy PiS-u i ich rodzin – rezerwą kadrową „dobrej zmiany”. Narodowcy wchodzą do władz spółek skarbu państwa, które natychmiast zaczynają współfinansować nacjonalistyczne imprezy i media, łącznie z Marszem Niepodległości.\n11 listopada tego roku Jarosław Kaczyński wraz z rządem Beaty Szydło uciekł do Krakowa przed warszawskim marszem narodowców. Liczniejszym, niż jakakolwiek manifestacja zorganizowana przez jego własną partię. Próbował się w ten sposób ratować przed wizerunkową katastrofą, jaką dla niego osobiście, ale także dla całego polskiego państwa są marsze radykalnych narodowców (Warszawa) i zwyczajnych neofaszystów (Wrocław) w Święto Niepodległości. Kraj, w którym w najważniejsze państwowe święto ulicami idą tysiące ludzi wznosząc zupełnie bezkarnie rasistowskie i antysemickie hasła, masowo używając znanych w całej Europie neofaszystowskich symboli, nie jest już najbardziej stabilnym członkiem UE w Europie Wschodniej. Powoli staje się dla Unii i dla całego liberalnego Zachodu krajem podwyższonego ryzyka.\nNarodowa rezerwa kadrowa\nNa tę polityczną i wizerunkową katastrofę sam Jarosław Kaczyński początkowo zareagował milczeniem. Zgodnie z regułą, że skoro Wódz zawsze jest nieomylny, nie może występować w kontekstach ewidentnej porażki. Natomiast jego ludzie rozwinęli całą paletę alibi i uzasadnień. Najpierw było negowanie faktów, szef MSWiA Mariusz Błaszczak, który „nie widział” żadnych rasistowskich transparentów i haseł. Potem ustalono jeden wspólny partyjny przekaz dnia powtarzany przez Stanisława Karczewskiego, Ryszarda Terleckiego i innych.\nMarsz Niepodległości „był piękny”, „budził dumę”, brały w nim udział „rodziny z małymi dziećmi”. Natomiast „nieliczne negatywne zjawiska” były spowodowane przez „prowokatorów” („być może nawet z PO”). Szczyt hipokryzji osiągnął premier Mateusz Morawiecki, który po stwierdzeniu, że „Marsz Niepodległości w całości był piękny” i po zacytowaniu znanej Moczarowskiej frazy z Marca ’68, że „własne brudy trzeba prać w domu” (zatem w tej „pięknej całości” były jakieś brudy?) stwierdził, że najgorszy jest Grzegorz Schetyna wzywający do odwołania Beaty Szydło. „Także w Niemczech są rasistowskie ekscesy – powiedział Morawiecki – a nikt nie wzywa Angeli Merkel do ustąpienia”.\nDlaczego te słowa nie są już nawet „postprawdą”, ale zwyczajnym kłamstwem? Otóż Angela Merkel nie zatrudnia neofaszystów w najważniejszych instytucjach państwa oraz w mediach publicznych. Nie robi z nich sojusznika w walce z opozycją. Minister Sprawiedliwości czy szef MSW w jej rządzie nie gwarantują tamtejszym narodowcom faktycznej bezkarności, tak jak w Polsce czynią to Zbigniew Ziobro i Mariusz Błaszczak.\nJarosław Kaczyński i Beata Szydło zdecydowali o tym, że młodzi narodowcy stali się drugą najważniejszą – oprócz lokalnych działaczy PiS-u i ich rodzin – rezerwą kadrową „dobrej zmiany”. Narodowcy wchodzą do władz spółek skarbu państwa, które natychmiast zaczynają współfinansować nacjonalistyczne imprezy i media, łącznie z Marszem Niepodległości. Są zatrudniani w Narodowym Banku Polskim (kierowanym przez bliskiego Kaczyńskiemu Adama Glapińskiego), gdzie od początku tego roku były szef regionu Młodzieży Wszechpolskiej został redaktorem naczelnym internetowego portalu NBP, a wiceprezes Młodzieży Wszechpolskiej został Dyrektorem Departamentu Audytu Wewnętrznego.\nMłodzi ludzie, którzy przeszli przez ONR, Młodzież Wszechpolską czy Ruch Narodowy są poszukiwanym narybkiem w strukturach podległych Ministerstwu Sprawiedliwości, a nawet Ministerstwu Rozwoju Mateusza Morawieckiego. Jarosław Gowin w kierowanym przez siebie resorcie powołał na Rzecznika Praw Absolwentów Grzegorza Piątkowskiego, który wielokrotnie przemawiał na manifestacjach narodowców i kiboli atakując imigrantów, islam i wrzeszcząc razem ze swoimi kolegami: „Cała Polska z nami krzyczy, nie dla imigranckiej dziczy!”.\nJak przejść przez wdrożenie systemu ERP bez traumy?WIĘCEJ ❯Materiał partnera\nPolitycy PiS (np. poseł tej partii z Poznania Bartłomiej Wróblewski) i samorządowcy związani z PiS-em i Prawicą Razem (choćby PiS-owski prezydent Stalowej Woli Lucjusz Nadbereżny) finansują i organizują wyjazdy ONR-owców i kiboli na kolejne Marsze Niepodległości. Samorządowcy PiS-u regularnie uczestniczą w antyimigracyjnych marszach organizowanych przez narodowców, przemawiają na nich albo wręcz współorganizują i współfinansują. Niektóre polskie szkoły (np. elitarne płockie LO im. Stanisława Małachowskiego) zaczynają traktować najbardziej skrajnych narodowców z ONR jako „partnerów w patriotycznym wychowaniu młodzieży”. A pierwsi dyrektorzy szkół – czasem faktycznie sami mający skrajnie prawicowe poglądy, a czasem po prostu rozumiejący, skąd wieje wiatr w czasach „dobrej zmiany” – wpuszczają narodowców do szkół lub promują ich poglądy i akcje własnym autorytetem na swoich kontach facebookowych czy twitterowych.\nDzieje się tak przy kompletnej obojętności albo cichym wsparciu MEN i kuratorów, którzy albo ostentacyjnie odrzucają skargi rodziców czy nauczycieli, albo na nie nie reagują. Zupełnie oficjalnie współpracują z narodowcami niektóre lokalne struktury NSZZ „Solidarność”, np. w Świętokrzyskiem i na Podkarpaciu. Całkowicie już kontrolowany przez PiS Instytut Pamięci Narodowej jest partnerem najbardziej skrajnych środowisk nacjonalistycznych przy organizowaniu imprez upamiętniających „żołnierzy wyklętych”. To wszystko zdecydowanie nie są standardy zachowań Angeli Merkel i niemieckiej chadecji wobec tamtejszych narodowców i neofaszystów.\nZ tego bierze się bezkarność narodowców. Nie można przecież swoich sojuszników politycznych w walce z „liberałami” czy „Brukselą”, a także swoich współpracowników w ministerstwach, spółkach skarbu państwa czy mediach wsadzać do aresztu, zakładać im teczek, piętnować jako przestępców.\nDopiero po tym wydarzeniu „lewacki sąd” (nawet język używany do atakowania polskich sędziów przez narodowców i przez obecne kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości jest identyczny), mimo wysiłków prokuratorów działających w tym przypadku raczej jako adwokaci, zdecydował o doprowadzeniu do więzienia Piotra Rybaka. A wiceminister Michał Wójcik, pytany w TVN24 o przyczyny bezkarności Jacka Międlara odpowiedział – już po wrocławskim marszu nacjonalistów – że prokuratorzy odstąpili od jego ścigania, bo w jego wypowiedziach (zapewne także tych o „żydostwie i talmudyzmie” panujących w Polsce) „nie dostrzegli znamion przestępstwa”. W Białymstoku po raz kolejny prokurator z tamtejszej prokuratury rejonowej odstąpił od ścigania ludzi, którzy zebrali się wokół płonącej swastyki w strojach dziwnie przypominających bojówkarzy z SA. Tym razem stwierdzając, że swastyka to symbol słowiański.\nKiedy później narodowcy bili działaczy KOD-u na pogrzebie Inki w Warszawie i na obchodach rocznicy Czerwca ’76 w Radomiu, policja już nie interweniowała, a Mariusz Błaszczak obwiniał ofiary pobić, a nie sprawców. Policyjni związkowcy regularnie skarżą się mediom i posłom z sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, że kierownictwo resortu blokuje działania wobec środowisk nacjonalistycznych.\nPrezydent Andrzej Duda zareagował na ekscesy nacjonalistów dopiero wówczas, kiedy jego żona została przez nich publicznie nazwana „Żydówką”. Tymczasem to jego walka z „pedagogiką wstydu” (oskarżanie w kampanii wyborczej Bronisława Komorowskiego, Tadeusza Mazowieckiego czy Lecha Wałęsę o to, że mieli w ogóle jakiś problem z Jedwabnem) otwarła drogę dla „narodowej” i „białej dumy”. Polityczny patron prezydenta Jarosław Kaczyński nakręcał z kolei nastroje antyimigracyjne w kampanii parlamentarnej PiS-u. W tej szczelinie, na tych nastrojach rozwinął się nacjonalizm jeszcze bardziej radykalny.\nJarosław Kaczyński już w okresie swoich pierwszych rządów w latach 2006-2007 skończył z udawaniem Piłsudskiego i postawił na nacjonalizm. W swoim odwiecznym lęku, żeby przy prawej ścianie nie powstała dla niego jakakolwiek konkurencja, postanowił narodowców po prostu zwerbować. To w latach 2006-2007 po raz pierwszy w polskich ministerstwach i mediach publicznych pojawili się masowo młodzi ludzie z najbardziej radykalnych organizacji nacjonalistycznych, którzy parę lat wcześniej „zamawiali piwo rzymskim gestem” albo uczestniczyli w „wakacyjnych” rajdach na Myślenice upamiętniając pogrom dokonany przez narodowców na żydowskiej ludności tego miasteczka w 1936 roku (tamtejsi Żydzi byli wówczas bici i lżeni, a ich dobytek został spalony na rynku). To właśnie w czasie pierwszych rządów PiS-u przetarto szlaki do dzisiejszej bezkarności i potęgi radykalnych narodowców. Założyli garnitury, stworzyli nowoczesną sieć wzajemnego wsparcia i finansowania. Dziś są liderami różnych odłamów ruchu narodowego.\nTa strategia kupowania nacjonalistów uległa radykalizacji i umasowieniu w czasie obecnych rządów Jarosława Kaczyńskiego. Mimo to, ludzie organizujący 11 listopada marsze w Warszawie i we Wrocławiu uważają go już za „zbyt miękkiego”, a w swoich przemówieniach, na swoich portalach i w mediach coraz bardziej jednoznacznie atakują PiS używając dokładnie tych samych argumentów, jakie wcześniej PiS i działacze Prawicy Razem używali pod adresem PO, „Gazety Wyborczej” czy KOD-u – że „obcy”, „agentura”, „zbyt spolegliwi wobec UE”. Dziś tylko kwestią czasu jest powstanie masowej narodowej partii. Z młodymi liderami „wykarmionymi” przez PiS, z Jackiem Międlarem jako własnym kapłanem, z Rafałem Ziemkiewiczem jako ideologiem (on podobnie jak kiedyś Roman Giertych chce narodowców „ucywilizować”, dlatego wściekają go „stare” rasistowskie odzywki rzecznika Młodzieży Wszechpolskiej opóźniające bezpieczny marsz endecji do władzy).\nTylko kwestią czasu jest powstanie masowej narodowej partii. Z młodymi liderami „wykarmionymi” przez PiS, z Jackiem Międlarem jako własnym kapłanem, z Rafałem Ziemkiewiczem jako ideologiem.\nNarodowcy idą także po polski Kościół i jego bardziej „franciszkowych” hierarchów i kapłanów. Ich Kościołem są proboszczowie błogosławiący ONR w czasie odprawianych przez siebie mszy. Ich biskupem jest Marek Jędraszewski, który jeszcze jako zwierzchnik swojej poprzedniej diecezji akceptował obecność w łódzkiej katedrze „brygady” ONR w pełnym umundurowaniu i z rozwiniętymi sztandarami organizacji. Tymczasem katolicyzm biskupa Rysia, ojca Dostatniego, a nawet biskupa Gądeckiego to dla narodowców „żydowskie lewactwo”. Zbyt chrześcijańskie, czyli uniwersalne, a za mało narodowe.\nRoman Dmowski mówił, że w Polsce katolicyzm nigdy nie będzie oderwaną od polityki uniwersalną religią, traktującą jak dzieci Boże wszystkich ludzi – białych i kolorowych, postępowych i konserwatywnych, Polaków, Niemców czy Rosjan. Ale musi być ideologią państwową („narodową formą”), bo żadnej świeckiej ideologii nie potrafiliśmy stworzyć. Młodzi narodowcy są tego samego zdania, dlatego wszelkie chrześcijaństwo nie chcące być ideologią narodowego państwa odrzucą i zniszczą.\nZatem widząc, jak narodowcy idą po Kaczyńskiego nie odczuwam żadnej satysfakcji. Zanim bowiem przyjdą po niego, przejadą się po instytucjach liberalnej Polski, po chrześcijańskim Kościele Franciszka. Ich ofiarą padnie nawet młoda antyliberalna lewica ograbiona przez narodowców z młodzieży, z „ludu”, o którego poparciu tak marzy. I tylko ktoś tak przepełniony pychą jak Jarosław Kaczyński mógł uwierzyć, że jeśli użyje narodowców do swojej gry o władzę nad Polską, nigdy nie przyjdzie mu zapłacić za to rachunku.\nBoniecki z zakazem wypowiedzi. Oświadczenie „Tygodnika Powszechnego”\nByły redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego” Ksiądz Adam Boniecki otrzymał zakaz swobodnego wypowiadania się w mediach. Może jedynie współpracować z redakcją „Tygodnika” – podał dziś w komunikacie ksiądz Piotr Kieniewicz, sekretarz prowincji Zgromadzenia Księży marianów. W związku z tą decyzją oświadczenie wystosowała redakcja „Tygodnika Powszechnego”.\nKs. Adam Boniecki, naczelny „Tygodnika Powszechnego”, otrzymał zakaz wypowiedzi w następstwie publicznych słów nt. samospalenia, którego przed Pałacem Kultury dokonał Piotr S\n„Tygodnik Powszechny” wydał dziś oświadczenie w sprawie zakazu\nW tekście „Tygodnika” napisano m.in., że tak, jak w przypadku poprzedniego takiego zakazu wobec ks. Bonieckiego, z 2011 r., „TP” uważa, że „jest to decyzja krzywdząca Kościół jako całość, a nie zespół przekonań politycznych”\nKs. Boniecki jest redaktorem seniorem „Tygodnika Powszechnego”. W wydanym dziś oświadczeniu „TP” przypomniano, że poprzednio zakaz dla ks. Bonieckiego wypowiadania się w mediach nałożono 6 lat temu, został on zniesiony w lipcu tego roku, a obecnie nałożony ponownie.\n„Tym razem pod adresem ks. Adama przełożeni wysunęli konkretne zarzuty. Pierwszy, dotyczący wpisu na stronie kampanii LGBT, jest zwyczajnie nieprawdziwy, ponieważ ks. Adam żadnego wpisu ani innego aktu wsparcia nie dokonywał; stał się natomiast ofiarą manipulacji, co sam wkrótce wyjaśni w oświadczeniu na stronie zgromadzenia. Wykorzystano tu jego życzliwość i fakt, że jest przeciwnikiem dyskryminowania osób homoseksualnych, traktowania ich z pogardą oraz poniżania, co jest literalnie zgodne z nauczaniem Kościoła katolickiego (por. KKK 2358: »Powinno się traktować te osoby z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Powinno się unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji«). Przykro nam, że przełożeni, znając uprzednio jego wyjaśnienie, użyli dla uzasadnienia swojej decyzji nieprawdziwego zarzutu” – głosi oświadczenie „TP”.\nDrugi zarzut – napisano w oświadczeniu „TP” „dotyczy kazania wygłoszonego podczas pogrzebu Piotra Szczęsnego, którego samospalenie wstrząsnęło opinią publiczną”. „Nasz redaktor senior miał wówczas »wywoływać wśród licznych wiernych dezorientację«. Tymczasem ks. Adam na naszych łamach wyraźnie wyjaśnił swój i Kościoła stosunek do samobójstwa, cytując wprost Katechizm: »Nie powinno się tracić nadziei dotyczącej wiecznego zbawienia osób, które odebrały sobie życie. Bóg, w sobie wiadomy sposób, może dać im możliwość zbawiennego żalu. Kościół modli się za ludzi, którzy odebrali sobie życie« (KKK 2283)” – napisano w oświadczeniu „TP”.\nKsiądz Adam Boniecki: Kościół jest PiS-owski\nPrzypomniano też słowa z ks. Bonieckiego z kazania podczas pogrzebu: „Mówią mi: z samobójcy robisz świętego. Nie jestem urzędem ogłaszającym świętych. Myślami stoję tam, na placu pod Pałacem Kultury i pytam: kim ja jestem, żeby osądzać czyn mego bliźniego”.\n„Stanowisko »Tygodnika Powszechnego« wobec zakazu nałożonego na ks. Adama pozostaje dzisiaj takie samo, jak 6 lat temu. Podobnie jak wtedy uważamy, że jest to decyzja krzywdząca Kościół jako całość, a nie zespół przekonań politycznych. Decyzja Zgromadzenia jest jednak szczególnie niefortunna, gdyż podjęta w czasie, w którym bardziej niż kiedykolwiek w ciągu ostatnich lat, potrzebujemy w Polsce głosów takich jak ks. Adama: jednoczących, zbliżających nas do siebie, przypominających o wartości wspólnoty. Czy ci wszyscy, którzy masowo udzielają dzisiaj Ks. Adamowi wsparcia, mają być z niej wykluczeni?” – głosi oświadczenie „TP”.\nKs. A. Boniecki ponownie z zakazem wypowiedzi\nJest to drugi taki zakaz dla ks. Bonieckiego. Poprzedni wydano w 2011, a uchylono w tym roku. Nie minęło nawet 3 miesiące – a Boniecki znów się naraził. Tym razem decyzja została podjęta w następstwie publicznych wypowiedzi księdza na temat samospalenia, którego przed Pałacem Kultury dokonał Piotr S. Ma też związek z pojawieniem się zdjęcia ks. Bonieckiego na facebookowym Forum LGBT.\nW opinii o. Marianów taka działalność jest całkowicie sprzeczna z nauczaniem moralnym Kościoła. Ksiądz Boniecki przyjął karę – czytamy w komunikacie. Jak wynika z naszych informacji, ks. Boniecki uznał, że życie w każdej wspólnocie zakonnej wiąże się z różnicami nt. postrzegania świata, co czasami prowadzi do permanentnych napięć.\n/jp/ 18 listopada 2017\nMaciej Maleńczuk, PiS, Patryk Jaki\nMaciej Maleńczuk ma ode mnie skrzynkę piwa.\nKiedyś mówiliśmy: krzynkę piwa.\nPorównanie do donosiciela klasowego Jakiego nieesteyczxnie wyglądającego się i tak niestetycznie ubierającego – kłania się „Potęga smaku” Herberta – jest strzałem w punkt – 10/10.\nJaki to taki srajdek. Intelektualnie, mentalnie, estetrycznie. Przecież z takim żadna kobieta nie pójdzie do łóżka. Przynajmniej za darmochę!\nDobrze, że jednak ktoś sie za tymi faszystami wstawił, bo ostatnio jakis publicysta zastanawiał się w tv, skąd się oni znowu tu wzięli po 10 latach spokoju\nZa Jaruzelskiego też im kazali wypierdalać.Rafałek z tatusiem z PZPR też skromnie pewnie wtedy twierdzili że to słusznie.\nW sprawie rezolucji PE @pisorgpl pokazuje moralność mafii. Łamiemy prawo, ale niech ktoś piśnie słowo poza organizacją. Zniszczymy! Omerta!\nTak nas teraz szanują… 🙂\nWielka prośba, jade zaraz na zakupy na przyszły tydzień, wiecie, gdzie jest ten sklep Morawieckiego??? #łowcaokazji\n— BRAKUJE MALUSIEŃKIEJ KROPECZKI NAD I – Jacek Karnowski o rekonstrukcji:“Rekonstrukcja rządu ma nastąpić w pierwszych dniach grudnia, czyli czekają nas jeszcze dwa tygodnie dużych emocji politycznych. Temperatura szybko rośnie, i trudno się dziwić: zmiany mogą być bardzo głębokie. Dziś wydaje się niemal pewne, że będą w niektórych obszarach wręcz rewolucyjne, ale wszyscy moi rozmówcy zastrzegają, że tej ostatniej, malusieńskiej kropeczki nad i jeszcze nie ma”.\n— KRASZEWSKI STAŁ MACIEREWICZOWI KOŚCIĄ W GARDLE – dalej Stankiewicz:“Rzeczywiście – według informacji Onetu generał namawiał prezydenta np. do zawetowania ustawy tworzącej Wojska Obrony Terytorialnej, bo uważa, że są niewiele warte, a przy ich tworzeniu Macierewicz osłabia jednostki regularnego wojska. W innych kwestiach Duda już jednak Kraszewskiego słuchał. Tak było chociażby w kwestii nominacji generalskich. W tym i w minionym roku nominacje były opóźniane albo całkowicie odwoływane, bo Kraszewski kwestionował przygotowanie kandydatów zaproponowanych przez Macierewicza. Dlatego też Kraszewski stał szefowi MON kością w gardle. Wydawało się, że postępowanie sprawdzające SKW to idealny ruch, by generałowi związać ręce – bez dostępu do tajemnic, miał zostać usunięty z BBN. Prezydent jednak ani myśli tego robić. Kraszewski nadal pracuje, tylko BBN zostało tak przeorganizowane, by omijały go tajemnice państwowe. Wciąż jednak jest w stanie psuć Macierewiczowi krew, bo np. teczki personalne kandydatów na generałów nie są tajemnicą państwową”. http://wiadomosci.onet.pl/tylko-w-onecie/ubeckie-metody-o-co-toczy-sie-gra-miedzy-prezydentem-a-szefem-mon/jqmwk6s\n— HANNA ZDANOWSKA PRZEZ POLITYKĘ ROZSTAŁA SIĘ Z UKOCHANYM – SE:“Zdanowska zasiadła na ławie oskarżonych wspólnie z Włodzimierzem G., z którym związała się w 1998 r. Dziś stanowią zgraną parę, ale w 2007 r. ich drogi rozeszły się w dramatycznych okolicznościach. – Zdobyłam mandat poselski, coraz rzadziej bywałam w domu, niemal cały czas spędzałam w stolicy – zeznawała przed sądem. – W końcu nadszedł taki moment, że zdecydowaliśmy się rozstać z Włodkiem”. http://www.se.pl/wiadomosci/polityka/hanna-zdanowska-przez-polityke-rozstaam-sie-z-ukochanym_1028008.html\nZa poparcie i władzę Kaczyński wziął przyszłość Polaków w zastaw. Ona go nie obchodzi, bo wtedy już go nie będzie. Rachunki za niego zapłacimy my i nasze dzieci.\nDramat Polski – niemożliwość przekonania ludzi, że dzisiejszy rozwój jest na kredyt, że bez reform gosp. stanie, emerytury będą głodowe, a potem będzie jak w Grecji- krach.\nhttp://wiadomosci.dziennik.pl/opinie/artykuly/562648,swietlik-i-surmacz-o-radiowej-trojce.html … @clazarewicz na opisuje na FB co myśli o bohaterach dzisiejszego wywiadu w @DGPrawna (link na górze) dla @MagdaRigamonti @m_rigamonti\nByłam świadkiem aktów ekshibicjonizmu, przemocy fizycznej i psychicznej. Przyjęłam, że to część życia, tak jak to, że jemy, oddychamy i wydalamy. Dorosły człowiek z jakiegoś powodu jest zły, bywa potworem. Tych najgorszych trzeba się nauczyć omijać – opo… http://ift.tt/2mDX0xZ\nPolecam zwłaszcza uzasadnienie: wojewoda potrzebuje zarezerwowanego terenu placu Piłsudskiego do wykonywania zadań w zakresie obronności i zapewnienia bezpieczeństwa w sytuacji zagrożenia.\nNic bardziej niedorzecznego dziś nie przeczytacie.\nMorawiecki przedstawił zaskakującą wizję rozwoju. Czy uzgodnił ją wcześniej z Kaczyńskim?\nWicepremier nakreślił w Rzeszowie nową wizję rozwoju kraju. Wynika z niej jednak, że mamy podążać w odwrotnym kierunku niż przez dwa lata rządów PiS. „Konsumpcja na kredyt to błędny model rozwoju, który chcemy zmienić” – mówił Mateusz Morawiecki podczas zakończonego właśnie Kongresu 590.\nMówiąc o wyzwaniach dla gospodarki podczas zakończonego właśnie Kongresu 590 w stolicy Podkarpacia Mateusz Morawiecki znów uderzył w wysokie tony. „Konsumpcja na kredyt to jest błędny model rozwoju, który chcemy zmienić”, „Polska gospodarka potrzebuje więcej inwestycji wygenerowanych przez nasze oszczędności” – to główne tezy z jego przemówienia.\nCzy uzgodnił je wcześniej z prezesem Jarosławem Kaczyńskim? Przecież oznacza to całkowity rozbrat z dotychczasową filozofią i praktyką rządów PiS. Opartą na pobudzaniu gospodarki wzmożoną konsumpcją obywateli, która od dłuższego czasu jest głównym, by nie rzec jedynym motorem jej wzrostu. A podstawowym paliwem dla tego motoru jest program 500 +, czyli 24 mld zł rocznie do kieszeni kilku milionów rodzin, które praktycznie w całości wydawane są na zakupy.\nA czymże są te pieniądze jak nie kredytem? Tyle, że nie zaciąganym przez samych konsumentów lecz przez rząd, który spłatę tego długu przerzuca na wszystkich Polaków. Przecież żaden trzeźwo myślący ekonomista nie powie, że te dodatkowe miliardy są efektem wzrostu wydajności pracy w polskiej gospodarce.\nMorawiecki chce teraz opierać rozwój na oszczędnościach? Tylko przyklasnąć. Problem w tym, że program 500+ czy podniesienie płacy minimalnej w żaden sposób nie zwiększają skłonności rodaków do oszczędzania. Obserwujemy wręcz odwrotny trend. Od zeszłego roku nasza stopa oszczędności (mierzona stosunkiem tychże do tzw. dochodu dyspozycyjnego gospodarstw domowych) wytraca dynamikę, co potwierdzają raporty NBP. Na koniec marca (świeższych danych jeszcze nie ma) stopa ta spadła do symbolicznego promila. A w przypadku oszczędności dobrowolnych (tych, które nie są np. obowiązkową składką na przyszłe emerytury) wyniosła minus 0,5 proc., co jest najgorszym wskaźnikiem od 2014 r. Należy więc rozumieć, że całą wiarę w ich wzrost Morawiecki pokłada w w swym nowym programie emerytalnym, z pracowniczymi programami kapitałowymi, obligującym zatrudnionych i pracodawców do nowych składek na swe emerytury.\nOwszem, rosną oszczędności przedsiębiorstw. Tyle, że drzemią one na rachunkach w bankach, bo od początku rządów PiS firmy, nawet państwowe, nie palą się do inwestycji. No chyba, że za przełom w tym zakresie, po gwałtownej od końca 2015 r. zapaści, uznać ich drgnięcie w II kwartale bieżącego roku. O całe 0,8 proc.\nKonia z rzędem więc temu kto odgadnie, na czym bazować ma ta zmiana modelu z rozwoju z konsumpcyjnego na inwestycyjny. Trzeba poczekać na kolejną odsłonę wizji ministra Morawieckiego.\n„New York Times”: Polacy znowu płaczą za „czystą krwią”\nNa łamach amerykańskiego „New York Times” ukazał się tekst Jana Tomasza Grossa na temat Marszu Niepodległości w Warszawie. „Dziesiątki tysięcy ludzi przybyło do stolicy Polski. Uczestnicy marszu machali biało-czerwonymi flagami, wymachiwali pochodniami, nosili symbole „white power”. Trzymali transparenty „Śmierć wrogom ojczyzny”, krzyczeli „Sieg Heil” i „Ku Klux Klan!” – pisze autor.\nZdaniem Jana Tomasza Grossa Marsz Niepodległości pokazuje w jakim kierunku zmierza Polska. „Dziesiątki tysięcy ludzi – wielu młodych mężczyzn z krótkimi włosami, a także rodziny z dziećmi, przybyli do stolicy Polski, by świętować Dzień Niepodległości” – pisze historyk. Wymienił również, że współorganizatorami marszu były dwie organizacje neofaszystowskie.\n„Uczestnicy marszu machali biało-czerwonymi flagami, wymachiwali pochodniami, nosili symbole „white power”. Trzymali transparenty „Śmierć wrogom ojczyzny”, krzyczeli „Sieg Heil” i „Ku Klux Klan!” – czytamy na stronie „New York Times”.\nGross przypomniał, że hasłem marszu było „My chcemy Boga” – słowa pieśni religijnej, które podczas wizyty w Warszawie zacytował prezydent USA Donald Trump.\nPolsko-amerykański socjolog podkreślił również udział kilkunastu kobiet, które przeciwstawiły się uczestnikom marszu. „Kilkanaście niezwykle odważny kobiet zjawiło się na marszu. Rozwinęły transparent ‚Stop faszyzmowi’ i zostały natychmiast zaatakowane. Ich transparent został rozerwany na strzępy. Maszerujący przewrócili kobiety na ziemię, a inne zaczęli kopać” – relacjonuje autor.\nGross dodaje, że Andrzej Duda skrytykował hasła, które pojawiły się na marszu i zapowiedział, że w Polsce nie ma miejsca na „chory nacjonalizm”, ale z drugiej strony szef MSWiA Mariusz Błaszczak opisał wydarzenie jako „piękny widok”. „Dla osób, które śledzą polską politykę, słowa ministra nie są zaskoczeniem” – czytamy.\nDalej Gross pisze o zmianach, jakie nastąpiły w kraju po dojściu do władzy przez Prawo i Sprawiedliwość. Wymienia m.in.: łamanie konstytucji, demontowanie państwowych instytucji czy przejęcie kontroli nad telewizją publiczną. „Demontuje się demokratyczne ramy państwa, by usunąć ograniczenia osobistej władzy lidera partii Jarosława Kaczyńskiego, nazywanego ‚prezesem'” – pisze „New York Times”.\n„Gdy w Warszawie demonstrujący tłum maszerował z pochodniami, Kaczyński mówił w Krakowie, że misją Polski jest ratowanie ‚chorej Europy” przed samą sobą. Neofaszyści odpowiedzieli jak na zawołanie hasłami ze swoich transparentów: ‚Czysta krew’ i ‚Biała Europa'” – kontynuuje.\n„To, czego byliśmy świadkami na ulicach Warszawy, jest nie tylko zagrożeniem dla demokracji w Polsce, ale dla stabilności i dobrobytu Unii Europejskiej” – ostrzega Gross.\n„Połowa z sześciu milionów żydowskich ofiar Holokaustu to Polacy. Dwa miliony Polaków zostało zabitych podczas niemieckiej okupacji. Ile ofiar jest potrzebnych, by przywódcy dowiedzieli się, że słowa i idee mogą zabić?” – kończy autor.\n18.11.2017, Michał Gostkiewicz\n© fot. Wojciech Nekanda-Trepka/AG Trójkowy krasnal, za nim logo Programu Trzeciego Polskiego Radia\nRewolucja – według popularnego przysłowia – pożera własne dzieci. Rewolucja w Programie Trzecim PR pożarła samą Trójkę. Odchodzą dziennikarze, którzy budowali szczególną aurę tej rozgłośni.\nLista jest długa. Zamieszczona na liczącym ponad 75 tysięcy obserwatorów facebookowym forum „Ratujmy Trójkę”, cały czas rośnie. Na liście jest obecnie 30 osób. Tylko w ciągu ostatnich dni doszły cztery – Artur Andrus, Robert Kantereit, Wojciech Zimiński, a 14 listopada odszedł Artur Orzech, ujawniając maila od swojego szefa Wiktora Świetlika i mówiąc o „trudnej i ciężkiej atmosferze”.\nLista nazywa się #Kogoniesłychać i grupuje dziennikarzy, którzy zostali wyrzuceni lub odeszli z Programu III Polskiego Radia po tym, jak PiS wziął publiczne media pod swoją „opiekę”.\n„(…) Nie tylko pogoda może wpływać na złe samopoczucie. Jak wynika z państwa listów, również smutno wam jest, że nasi koledzy Robert Kantereit i Artur Andrus zostali zmuszeni do podjęcia decyzji o odejściu z Trójki. I to też nie poprawia nam tutaj nastroju. W ogóle na Myśliwieckiej coraz smutniej”\n– skomentował na antenie Wojciech Mann. © PAP\nOto cała – na razie – lista:\n1. Artur Andrus 2. Maja Borkowska 3. Anna Burzyńska 4. Bartek Chaciński 5. Beniamin Filip 6. Michał Gąsiorowski 7. Marcin Gutowski 8. Jacek Hawryluk 9. Magda Jethon 10. Robert Kantereit 11. Anna Krakowska 12. Damian Kwiek 13. Tomasz Ławnicki 14. Grażyna Mędrzycka-Gęsicka 15. Joanna Mielewczyk 16. Radosław Mróz 17. Michał Nogaś 18. Jerzy Owsiak 19. Antoni Piekut 20. Grzegorz Połatyński 21. Jerzy Sosnowski 22. Małgorzata Spór 23. Marek Starzyk 24. Monika Sułkowska 25. Marcin Zaborski 26. Wojciech Zimiński. 26. Artur Orzech. Radio pozbyło się też wieloletnich korespondentów zagranicznych. Pracę stracili: 1. Grzegorz Drymer – Londyn 2. Marek Lehnert – Rzym 3. Magdalena Skajewska – Bruksela 4. Wojciech Szymański – Berlin.\nOdchodzili lub byli wyrzucani pojedynczo. Nie hurtem – bo wtedy to dopiero podniosłoby się – jak to zwolennicy obecnej władzy zwykli nazywać w sieci – „wycie oderwanej od koryta elity”. Zresztą tak wprost nazwał to przedostatni „ubytek” Programu Trzeciego – Wojciech Zimiński. „Dlaczego dla PiS ta inteligencka Trójka jest tak ważna?” – spytała Agnieszka Kublik.\n„Rąbnięcie w tę elitę jest marzeniem nowej władzy”\n– Przeczytałem rozmowę z Wojciechem Waglewskim, który powiedział, że zawsze mu się w Trójce podobała jej specyficzna elitarność. To było coś dobrego, coś, co gwarantowało jakość. I to jest odpowiedź na pani pytanie. Rąbnięcie w tę elitę jest marzeniem nowej władzy. Poświęca temu mnóstwo wysiłku i czasu\n– skomentował w „Gazecie Wyborczej” Zimiński. „Dla władz Polskiego Radia jest wciąż kłopotliwa – zawsze była radiem elitarnym i niezależnym, w miarę możliwości” – dodał w wywiadzie dla magazynu Weekend.Gazeta.pl.\n– Słuchacz Trójki to inteligent w średnim wieku, sam się też nieskromnie do tej grupy zaliczę. Ma on pewne oczekiwania wobec poziomu audycji, ich jakości. Siłą Trójki zawsze był też pewien rodzaj poczucia humoru, lekkości, czasem nawet dezynwoltury, ale mądrej. To stanowiło o jej wyjątkowości czy kultowości – jak kto woli\n– mówił w rozmowie z nami aktor Zbigniew Zamachowski, tłumacząc, dlaczego wycofał dżingle ze swoim głosem z Programu Trzeciego.\nPiS wziął media publiczne 31 grudnia 2015 roku, po ekspresowej nowelizacji ustawy medialnej. Nowe władze radia i telewizji w każdej chwili może zmienić polityk – minister skarbu. I zmienia.\nZaledwie po ośmiu dniach prezesem Polskiego Radia zostaje Barbara Stanisławczyk. Autorka książki „Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska – historie dramatów i miłości”, w przeszłości związana m.in. z „Twoim Stylem” i „Tygodnikiem Solidarność”. Tego samego dnia z Trójką musi pożegnać się Magda Jethon, która szefowała radiu od sześciu lat. Prowadzącą „Twarzą w twarz”, „Polityk też człowiek” i „Pani Magdo, pani pierwszej to powiem” zastępuje Paulina Stolarek-Marat, fachowiec z Radia ZET, była szefowa informacji tego radia. Wytrzymuje miesiąc.\nW ciągu tego miesiąca Polskim Radiem wstrząsa awantura, jaką prezes Stanisławczyk robi szefom Trójki i Jedynki za to, że jednego dnia była na ich antenach dwójka polityków Nowoczesnej – w Trójce akurat Ryszard Petru. Potem nowe porządki dotykają Marcina Zaborskiego. Pracujący na Myśliwieckiej 15 lat dziennikarz najpierw – rzekomo za „małe doświadczenie” i „nudne wywiady” – zostaje odsunięty od rozmów w „Salonie Politycznym Trójki” (traf chciał, że parę dni wcześniej kiepsko poradził sobie u niego rzecznik rządu Rafał Bochenek), a w lipcu odchodzi z rozgłośni.\nJeszcze w marcu do „Salonu” dokooptowany zostaje Paweł Lisicki, szef tygodnika „Do Rzeczy”. I jeszcze w tym samym miesiącu Paulina Stolarek-Marat rezygnuje. Twierdzi, że nie mogła forsować swoich pomysłów na radio. Zastępuje ją Szymon Sławiński, również mający za sobą pracę w „Zetce”, a także w TVN24 i BBC.\nI to za jego kadencji z „Trójki” zostaje zwolniony Jerzy Sosnowski, postać pracująca tam – jak na standardy Myśliwieckiej – krótko, bo od 2000 roku. Ale o tym, kim był dla Trójki, świadczą jego obie funkcje – przewodniczącego związku zawodowego pracowników i szefa redakcji publicystyki.\nZa co wyleciał? Oficjalną przyczyną miała być „utrata zaufania, krytyka pracodawcy i podważanie kompetencji przełożonych”. Sam Sosnowski podkreślał, że to „jednostronna decyzja władz Polskiego Radia”. Pozwał zresztą swojego byłego pracodawcę do sądu pracy – jak pisał na blogu – wygrał, nakazując Polskiemu Radiu zapłatę trzykrotności miesięcznej pensji wraz z odsetkami.\nTrzy dni po wyrzuceniu Sosnowskiego słuchacze radia publikują petycję na Facebooku. Na stronie „Ratujmy Trójkę” żądają powrotu Sosnowskiego i Zaborskiego na antenę. Zbierają tysiące podpisów. 23 marca swój list otwarty publikują z kolei pracownicy radia. Ponad 80 – byłych i obecnych – podpisuje się pod słowami:\n„Wszelkie próby upolityczniania czy upartyjniania działalności Programu Trzeciego są nie do przyjęcia, ponieważ media publiczne nie należą do partii politycznych ani do nas, dziennikarzy, tylko do Polaków, którzy je utrzymują”.\nW odpowiedzi władza dwa dni później wybiera Trójce nowego szefa – katolickiego publicystę z gdańskiego Radia Plus, Adama Hlebowicza. I się zaczyna.\nDo Trójki przychodzi prawicowy zaciąg m.in. z „Do Rzeczy” i Frondy. Na antenie – w różnych konfiguracjach – pojawiają się m.in.: Grzegorz Górny z kwartalnika Fronda i publicysta „Do Rzeczy”, wspomniany już redaktor naczelny tego ostatniego tygodnika Paweł Lisicki, Mateusz Matyszkowicz (Fronda Lux, TVP Kultura), Maciej Pawlicki (film „Smoleńsk”, talk-show Jana Pospieszalskiego „Warto Rozmawiać”), Piotr Semka („Do Rzeczy”) i Michał Karnowski („W Sieci”). Wymienieni zostają wszyscy kierownicy redakcji.\nDopytywany, dlaczego dokonywanie jakichkolwiek zmian w Trójce spotyka się tak silnymi emocjami, Hlebowicz odparowywał, że „być może jest to jakaś siła legendy, która utworzyła się w tej stacji, nadającej od 53 lat”, i że tę legendę”zbudowały bardzo silne osobowości radiowe, które od lat są tu obecne”. I zarzekał się, że nie widzi w Trójce większego upolitycznienia niż w poprzednich latach.\nTu chodzi o atmosferę. Aurę, która ciągnie się za Trójką. Co jakiś czas stały słuchacz czy słuchaczka mówią mi, że „to nie jest już ich radio”. Zdaję sobie sprawę, że takie reakcje mają coś z histerii. Ale gdybym miał wytłumaczyć osobie, która Trójki nie słuchała, co sprawiało, że słuchacze czuli z nią więź, to musze użyć słowa „inteligenckość”. Przede wszystkim w Trójce była muzyka „opowiedziana”. Można by, jak sądzę, zagrać w Trójce np. disco polo, natomiast zaraz po tym zrobić rozmowę o tym nurcie. To była siła Trójki – rozrywka i refleksja. Zamiast tej refleksji jest najazd propagandowy. Tam, gdzie pojawia się dziś w radiu słowo – szczególnie w radiu publicznym – to to słowo spełnia funkcję polityczną. Są dziennikarze, którzy wcześniej inaczej się zachowywali. Teraz nie „tykają” ważnego gościa. Nie przypierają go do muru\n– mówi medioznawca, prof. Wiesław Godzic z SWPS.\nMijają miesiące, z Trójki odchodzą kolejne dwie gwiazdy – Jurek Owsiak, który wprost pisze, że ze zmianami w rozgłośni mu nie po drodze – oraz Michał Nogaś, który w radiu opowiadał o książkach i przeprowadzał wywiady z pisarzami. Potem wylatują szefowie związku zawodowego pracowników – Wojciech Dorosz, Paweł Sołtys i Marcin Majchrowski – którzy protestowali przeciw odsunięciu od prowadzenia programów informacyjnych serwisantek Małgorzaty Spór i Anny Zaleśnej.\nCzym naraziły się obie panie? Rzekomo niewłaściwie przygotowanym serwisem z informacją dotyczącą protestów pod domem prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego. Artur Andrus, Wojciech Mann i Marek Niedźwiecki, którzy przynoszą prezes Stanisławczyk list protestacyjny podpisany przez 170 osób w obronie Dorosza, Sołtysa i Majchrowskiego, dostają w odpowiedzi ostre „nie”. Mann, ikona Trójki, pracujący na Myśliwieckiej od końca lat 60., ma ponoć usłyszeć od urzędującej od paru miesięcy pani prezes, że „zachowuje się, jakby to było jego radio” i że pracuje tu za długo. Mann dementuje natomiast, jakby dyrektor PR podważała jego kompetencje.\n„Naprawdę łzy mi się cisną”, „smutek i złość”, „zabiliście mi radio”, „co wy wyprawiacie!” – komentują wściekli fani na profilu „Trójki” na Facebooku.\nAle nie mija nawet pół roku, a w Polskim Radiu nie ma już ani Hlebowicza, ani Stanisławczyk. Pani prezes… rezygnuje tuż po wygranym konkursie na prezesa, a na jej miejsce przychodzi doskonale znany z poprzedniej pisowskiej miotły w Polskim Radiu Jacek Sobala.\nKim jest? Był już dyrektorem „Trójki”, teraz został szefem całej publicznej rozgłośni radiowej. W głosowaniu w stworzonej przez PiS Radzie Mediów Narodowych dostał trzy głosy – od posłów PiS. Kto się ucieszył? Środowisko „Gazety Polskiej” – pisze „Gazeta Wyborcza”. I dodaje, że to próba wyrównania wpływów w mediach państwowych między grupami skupionymi wokół braci Karnowskich z jednej strony i Tomasza Sakiewicza z drugiej. Krąg związany z Gazetą Polską wspierał PiS w walce o władzę, ale pierwsze łupy w mediach dostał kto inny. „Dlatego teraz Kaczyński zdecydował, że i im się coś należy” – cytuje „GW” pragnącego zachować anonimowość posła PiS.\nKaruzela stanowisk znów rusza. W maju 2017 ze stołkiem szefa Trójki żegna się Adam Hlebowicz. Zwolniony zostaje też jego zastępca – Szymon Sławiński. Na nowego prezesa Polskiego Radia władza namaszcza Wiktora Świetlika, współpracownika m.in. wPolityce.pl, „Sieci” i Radia Wnet. Przez parę miesięcy „porządek panuje na Myśliwieckiej”. Nie słychać o nowych zwolnieniach. Aż 2 listopada wybucha bomba.\nZ radiem rozstać muszą się Robert Kantereit i Artur Andrus, którzy dostali wybór: albo TVN, albo Trójka. Dwa dni później – 4 listopada – solidarnie z nimi odchodzi Wojciech Zimiński, a dzień później dziennikarze prowadzący audycje sportowe – Michał Gąsiorowski i Monika Sułkowska. Zimiński i Gąsiorowski zastrzegają, że nie odchodzą w pustkę, mieli alternatywę. Ale już samo to, że wybierają owe alternatywy zamiast kultowej stacji, z którą byli kojarzeni, mówi wszystko o atmosferze w rozgłośni, Gąsiorowski nie ukrywa zresztą, że to jeden z powodów jego odejścia. To właśnie wtedy Wojciech Mann podsumowuje lapidarnie atmosferę w rozgłośni na antenie, mówiąc: „coraz smutniej na Myśliwieckiej”. Kilka dni potem wychodzi na jaw mail Wiktora Świetlika do Artura Orzecha. Oto jego fragment:\nOrzech prezenter audycji muzycznych – zapewnia, że nikogo nie obrażał. I po szesnastu latach odchodzi.\n– Jak sądzę, fatalnie pracuje się w takiej atmosferze. Musi przyjść jakieś przesilenie. Albo władza się cofnie, albo trzeba całkowicie oddać Trójkę. Bo w takim stanie ona będzie traciła i traciła słuchaczy. Zawsze to było radio, które stosowało pewne figury retoryczne. Złośliwości, zatrzymanie przez Wojtka Manna głosu i spytanie „czyżby” – to wszystko były znaki zrozumiałe dla trójkowej publiczności. To było takie mruganie okiem. Ale tylko ta grupa to rozumiała. To było radio nie tylko inteligenckie, ale i wysoce inteligentne. Mogli je zrozumieć nie tylko inteligenci, ale po prostu ludzie inteligentni\n– podkreśla prof. Godzic.\nJeżeli rządzący liczyli, że zdobędą dla siebie propagandową tubę, to się przeliczyli. Nie docenili fanów Trójki, wiernych inteligenckiemu etosowi stacji i uwielbianym prowadzącym. Patrząc na listę #kogoniesłychać, nie trzeba zadawać pytania „czy będą następni”. Trzeba zapytać „kto będzie następny”. A zaraz potem należałoby zadać pytanie: „po co?”\nCzym wobec takiej potęgi może zaimponować 3 Maja? Święto konstytucji, może i dobrze pomyślanej, ale nietrwałej, bo obowiązywała tylko 14 miesięcy i zakończyła się niesławną targowicą. Co więcej, ci, którzy byli za konstytucją, musieli uciec się do podstępu, bo stanowili mniejszość i swoje uchwalili dopiero wtedy, gdy większościowi przedstawiciele suwerena świętowali Wielkanoc w swych wiejskich rezydencjach. Doprawdy, czym się chwalić? Wprawdzie niepodległość odzyskana 11 listopada wystarczyła nam dłużej, bo na 20 lat, ale zaprowadziła na szosę zaleszczycką. Dziś jednak znowu ją mamy i świętujemy głośno a radośnie! A konstytucja? No cóż… Lepiej zamilczeć o tym, co się dziś z nią wyczynia.\nKilka dni temu na stronie internetowej „Rzeczpospolitej” ukazał się artykuł pt. „Trybunał Konstytucyjny okiem adwokatów: konkurencja dla Ucha Prezesa”, którego autorami są dwaj profesorowie prawa i adwokaci: Maciej Gutowski i Piotr Kardas. Obaj panowie pełnią także funkcje dziekańskie w Radzie Adwokackiej i od wielu miesięcy budują sobie medialny wizerunek „pogromców Trybunału Konstytucyjnego”, wytykając rzekome grzechy tej instytucji.\nWe wspomnianym artykule przedmiotem „krytyki” jest wyrok w sprawie K 1/17 i sprawie K 3/17, a tekst wręcz roi się od zarzutów kierowanych w stronę Trybunału. Autorzy podnoszą m.in. naruszanie przez TK fundamentów prawa w postaci łamania zasady, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, czy brak podstawowej wiedzy prawniczej i sugerują ironicznie, by skład orzekający przeczytał coś więcej niż „Wstęp do prawoznawstwa”. Problem w tym, że to nie działanie Trybunału, ale publicystyka obu profesorów jest wręcz wzorcowym przykładem braku wiedzy i rzetelności, czego konsekwencją jest seria błędów, jakich osoby posiadające tytuł naukowy i wykonujące zawód adwokata powinny się wstydzić.\nNIE DOCZYTALI, A KRYTYKUJĄ…\nI tak po pierwsze, dwaj profesorowie tak się śpieszyli, by uderzyć w Trybunał, że nie tylko nie raczyli sprawdzić, jak wygląda procedura powołania I prezesa Sądu Najwyższego, ale nawet nie przeczytali krytykowanych wyroków. Z lektury konstytucji lub uzasadnienia orzeczenia TK dowiedzieliby się, że na podstawie regulaminu Sądu Najwyższego nie dokonuje się „wyboru I prezesa”, a prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie odbiera od wybranej tak osoby ślubowania. Uznany przez Trybunał za niezgodny z konstytucją regulamin wyboru kandydatów na stanowisko I prezesa Sądu Najwyższego zawierał jedynie przepisy dotyczące wyłaniania kandydatów na ten urząd.\nPodstawą powołania I prezesa SN jest natomiast bezpośrednio konstytucja. Jej art. 183 ust. 3 stanowi, że „Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej na sześcioletnią kadencję spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego”.\nI z tej prostej przyczyny, przywołane przez autorów tekstu „dotknięcie protokołu ślubowania pierwszej prezes SN »zaczarowanym ołówkiem« prezydenta” rzeczywiście nie mogło uzdrowić „wyboru”, bo takiego ślubowania nie było. Było za to wręczenie aktu powołania i jego publikacja w Monitorze Polskim.\nZ drugiej strony, jeśli panowie profesorowie usiłują powiązać część składu, w tym moją osobę, z faktem, że nasz stan faktyczny mógłby również pasować do dyspozycji zakwestionowanych norm, dokonują zwykłej manipulacji. Przyjęcie tak pokrętnej logiki skutkowałoby tym, że z orzekania o ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych musieliby się zawsze wyłączyć sędziowie posiadający mieszkania spółdzielcze, a w sprawach praw jazdy sędziowie posiadający uprawnienia do kierowania pojazdami itp. W przypadku znacznej części przepisów ustaw trybunalskich z ich oceniania musieliby być wyłączeni wszyscy sędziowie. Bo który z sędziów mógłby np. ocenić przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym? Każdy jest przecież ich potencjalnym adresatem.\nNa marginesie tylko dodam, że rzecznik praw obywatelskich złożył wniosek o wyłączenie mojej osoby, używając właśnie pokrętnych argumentów przywołanych przez profesorów, a powołany stosowny skład TK odmówił wyłączenia.\n…I WPROWADZAJĄ W BŁĄD\nKolejną „odkrywczą” uwagą, pokazującą rzeczywisty poziom wiedzy autorów o przedmiocie przygotowanego tekstu, jest przywołanie art. 193 konstytucji. Mecenasi z tytułem profesorskim uznają go za podstawę wyboru sędziów TK. Niestety, jest to przepis dotyczący pytania prawnego. Pozwolę sobie zacytować jego treść: „Każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem”. Obaj panowie zarzucają też Trybunałowi, że orzekł, iż prowadzenie działalności gospodarczej przez małżonka sędziego Trybunału stanowi zgodną z konstytucją podstawę do usunięcia takiego sędziego. Uprzejmie więc ich informuję, że w obydwu krytykowanych wyrokach nic na ten temat nie ma, bo problem ten nie był przedmiotem wniosku rzecznika praw obywatelskich (K 1/17) ani grupy posłów (K 3/17).\nPanowie Gutowski i Kardas sugerują także, że „nie przeszkadza Trybunałowi pozbawienie obywatela kontroli konstytucyjnej nieobowiązującej już ustawy, choć na tej podstawie sąd ma orzekać w jego sprawie”. I znów wprowadzają czytelników w błąd. Obywatel mógł i nadal może zainicjować postępowanie w sprawie nieobowiązującej już ustawy, jeśli jest to konieczne dla ochrony jego konstytucyjnych wolności i praw. Kontrola taka jest możliwa w trybie skargi konstytucyjnej, o czym wyraźnie mówi art. 59 ust. 3 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed TK. Panom profesorom skarga pomyliła się z wnioskiem konstytucyjnym, do złożenia którego obywatel nie posiada uprawnień.\nI na zakończenie jeszcze jedna ciekawostka. Autorzy dokonują porównania dwóch prerogatyw prezydenta RP: instytucji powoływania sędziego na stanowisko I prezesa SN z prezydenckim uprawnieniem do podpisywania ustaw. W ten sposób kolejny raz chcą pokazać marność Trybunału. Schemat chwytu jest prosty. Skoro podpisanie przez prezydenta „zaczarowanym ołówkiem” uchwalonej ustawy nie wyłącza możliwości kontroli jej konstytucyjności przez Trybunał, to dlaczego TK orzekł o braku takiej możliwości wobec aktu powołania I prezesa SN?\nFaktem jest natomiast, że w uzasadnieniu do wyroku w sprawie K 3/17 skład orzekający w jednym z wątków wyraźnie zaznaczył, że każda konstytucyjna prerogatywa prezydenta może być kontrolowana, jeśli konstytucja taką możliwość przewiduje. Ale profesorom prawa i adwokatom wypada wiedzieć, że Trybunał orzeka w sprawach zgodności ustaw z konstytucją, bo uprawnienie to daje mu art. 188 pkt 1 konstytucji. I to z mocy tego artykułu podpisanie ustawy przez prezydenta, mimo że jest wykonaniem prerogatywy, nie działa jak przywołany przez nich „zaczarowany ołówek”, immunizując ustawę przed potencjalną kontrolą. Z kolei uprawnienia do kontroli prezydenckiego aktu powołania I prezesa SN konstytucja nigdzie nie tworzy. Dlatego zdaniem Trybunału nie jest to możliwe.\n– Autor jest wiceprezesem Trybunału Konstytucyjnego, profesorem na Wydziale Prawa i Administracji UKSW\nJanek Rojewski, 17 listopada 2017\nDo udanej wizyty gospodarskiej potrzebne są: wysoko postawiony dygnitarz, miejsce, w którym można się sfotografować, i entuzjastyczne media. Wszystkie te elementy posiada „zaskakująca” sesja zdjęciowa, którą dał sobie zrobić wicepremier Morawiecki, „przyłapany” przez dziennikarzy na zakupach w sklepie Lewiatan.\nOczywiście nie jest to zwykły sklep, a specjalnie otwarta placówka polskiego sklepu, pełnego polskich produktów na superpolskim Kongresie 590 w Jesionce pod Rzeszowem. Sam kongres to jedna z większych imprez ekonomicznych w bieżącym roku, jego nazwa wzięła się od prefiksu kodu kreskowego, którym oznacza się towary wyprodukowane przez polskie firmy.\nMateusz Morawiecki patrzy na rzeczy\nNo dobrze, nie ma sensu nabijać się z tego, że polski minister kupuje polskie produkty. Patriotyzm gospodarczy powinien być ważny dla wszystkich, niezależnie od tego, która opcja polityczna sprawuje aktualnie władzę. Naprawdę zastanawiają jednak ceny produktów, które wicepremier wkładał do koszyka. Trudno powiedzieć, czy tak nieprawdopodobnie niskie ceny to miły gest sklepu wobec swoich „wyjątkowych” gości (stoisko promocyjne zaokrągla ceny, żeby ułatwić wydawanie reszty) czy zaklinanie rzeczywistości na potrzeby sesji zdjęciowej.\nW obu wypadkach rodzące się skojarzenia nie są dla wicepremiera Morawieckiego najlepsze. Zarówno sklepy dla „wybranych”, jak i wizyty gospodarskie mają w Polsce długą tradycję. Te pierwsze kojarzą się z zaraniem PRL i „sklepami z żółtymi firankami”, czyli konsumami. Były to miejsca, w których urzędnicy lub wojskowi mogli nabyć produkty niedostępne dla zwykłych śmiertelników. „Konsumy” nie posiadały szyldów, a lokowane były w najmniej oczywistych miejscach (np. na terenie jednostki wojskowej). Zlikwidowano je po odwilży w 1956 roku.\nZ kolei wizyty gospodarskie kojarzą się z latami 70. i epoką Edwarda Gierka. Gierek, chcąc zapewnić Polsce względny, ufundowany na zagranicznych kredytach dobrobyt, notorycznie jeździł po kraju, sprawdzając, czy wszystko jest sprawnie budowane. Z tego okresu pochodzą też anegdoty o malowaniu, wypalonej przez słońce zielonej trawy albo o paleniu opon w piecach zakładowych, tak żeby z kominów leciał porządny czarny dym. Wizyty gospodarskie to nie tylko polska specyfika – zdjęcia dygnitarzy uważnie oglądających absolutnie wszystko, od bochenka chleba począwszy, na głowicy nuklearnej skończywszy, śmieszą na całym świecie.\nPrzykładem są strony z serii „looking at things” (patrzy na rzeczy), zbierające zdjęcia polityków przyglądających się wszystkiemu. Patrzą więc Donald Trump, Władimir Putin i Milos Zeman, ale absolutnym liderem w nieformalnym wyścigu wizytacji jest Kim Dzong Un. Koreański dyktator, owładnięty manią sprawdzania, wizytuje manufaktury damskich butów, kutry rybackie, sklepy, bary, plantacje pomidorów, solaria i łazienki. Wchodzi wszędzie, gdzie można wejść, i cieszy się przy tym jak dziecko. Spis miejsc odwiedzanych przez Kima mógłby być dobrą podpowiedzią dla polityków gotowych rzucić wygodny warszawski gabinet i ruszyć w Polskę, oddając się bez reszty oglądaniu, dotykaniu, wąchaniu i sprawdzaniu.\nPanie ministrze, w Polsce jest drogo\nWizyty tu i tam wiążą się też z ryzykiem. Absurdalnie niskie ceny ze sklepu Mateusza Morawieckiego przypominają sytuację z 1992 roku, kiedy walczący o drugą kadencję w białym domu George W.H. Bush brutalnie zderzył się z prawdziwym życiem. Podczas wizyty w supermarkecie okazało się, że 41. prezydent Stanów Zjednoczonych nigdy w życiu nie widział kasy wyposażonej w taśmę przesuwną, a ten incydent poważnie przybliżył go do porażki z Billem Clintonem.\nNa kilku zdjęciach, które wicepremierowi Morawieckiemu wykonała, jak zwykle czujna w takich sytuacjach, „Gazeta Polska”, widać wyłącznie niektóre produkty. Nie wiemy więc, ile kosztowały tam, niezwykle ważne dla polskich stołów, masło i jajka, których ceny nieustannie rosną. Ba, według danych GUS ceny żywności w Polsce w bieżącym roku wzrosły o 6 proc. Podwyżki cen najmocniej odczuli emeryci, renciści i osoby najmniej zarabiające, a więc według badań wyborcy Prawa i Sprawiedliwości. Czy wicepremier Mateusz Morawiecki mógłby im zagwarantować takie sklepy jak ten, w którym robił zakupy?\n„Ubeckie metody” – taki epitet musiał Macierewicza zaboleć. Prezydent rzucił go „w tłum”, dając upust swemu zdenerwowaniu. Na filmie z 11 listopada widać jednak, że to wypowiedź przemyślana – może w kilka sekund, ale jednak. Andrzej Duda pytany, „co z panem Antonim, czy dogadacie się jakoś?”, odpowiada najpierw ogólnikowo, że minister obrony „musi sobie pewne rzeczy przemyśleć”, i idzie dalej. Ale po chwili wraca i dodaje: „Jak będzie wobec uczciwych oficerów stosował takie ubeckie metody, jakie Platforma stosowała wobec niego, to będzie kiepsko”. Ta najostrzejsza do tej pory wypowiedź prezydenta o Antonim Macierewiczu pada więc jak gdyby przypadkiem, ale mogła być wcześniej przygotowana – tak na wszelki wypadek, jeśli doszłoby do zaostrzenia konfliktu.\nKiedy wczoraj film pojawił się w sieci – najpierw na prywatnych kontach, później rozpowszechniony przez media – pierwsze pojawiły się podejrzenia o manipulację. Bo dla wielu uczestników internetowych debat po prawej stronie było nie do pomyślenia, by prezydent mógł rzeczywiście wypowiedzieć takie słowa o Antonim Macierewiczu. „Skandaliczne słowa prezydenta” – grzmiała Niezależna.pl, domagając się od głowy państwa przeprosin. Szokiem dla prawicy musiało być jednak dopiero, gdy sam je potwierdził. „Po prostu powiedziałem, co myślę w tej sytuacji, kiedy tamto pytanie padło” – powiedział Andrzej Duda w TVP Info, kiedy wszyscy od kilku godzin mieli już świadomość, że to żaden fejk.\n„Nie będę ukrywał, o jaką sprawę chodziło… Chodziło o gen. Kraszewskiego i odebranie mu dostępu do informacji niejawnych. Jest on moim bliskim współpracownikiem w BBN i nie jest tajemnicą, że miał krytyczny stosunek do całego szeregu zadań, jakie prowadził i prowadzi resort obrony. Niezbędnym do wykonywania zadań jest dostęp do informacji niejawnych, który generał przecież miał… Był wielokrotnie weryfikowany” – mówił dalej Andrzej Duda. Oskarżył wręcz MON o blokowanie jego konstytucyjnych uprawnień: „Mnie próbuje się utrudnić wykonywanie konstytucyjnej funkcji, jaką jest sprawowanie zwierzchnictwa nad siłami zbrojnymi. (…) To, że mojego ważnego współpracownika pozbawia się możliwości współpracy ze mną mną, to jest coś, z czym ja się pogodzić nie mogę” – tłumaczył, choć bardziej zabrzmiało to jak skarga skierowana do lidera obozu władzy, jedynej zdaje się osoby, która mogłaby skłonić Macierewicza do ustępstw – Jarosława Kaczyńskiego.\nMiędzy Dudą i Macierewiczem iskrzy od dawna\nTen jednak zachowuje wyniosłe milczenie w sporze, który w sposób oczywisty dotyczy już wyłącznie personaliów, a nie żadnego systemu kierowania i dowodzenia armią. Być może wręcz kwestie struktury dowodzenia stały się tylko wygodnym pretekstem, by położyć na stole kwestię dymisji Antoniego Macierewicza. Bo ewidentnie teraz zeszły na plan dalszy – a ludzie prezydenta coraz mniej się hamują z oskarżeniami wobec MON. „Pan prezydent po prostu powiedział prawdę. (…) Te metody są złe, to jest napiętnowanie tych metod” – mówił Andrzej Dera jeszcze przed wywiadem prezydenta.\nKilka tygodni temu zwolniony z BBN pułkownik Czesław Juźwik zarzucał MON „prowadzenie inwigilacji” otoczenia prezydenta. Widać więc, że ewolucja poglądów Pałacu w kierunku „ubeckich metod” Macierewicza trwała od dłuższego czasu, aż wreszcie prezydent uznał, że czas to wypowiedzieć.\nKażda kolejna odsłona tego kryzysu każe pytać – gdzie jest dno? Tak opisuje to sam prezydent: „Ja się nigdy nie spodziewałem, rozpoczynając współpracę z ministrem Macierewiczem na linii MON – Pałac Prezydencki, że taka sytuacja będzie miała miejsce, że można w ten sposób traktować moich współpracowników. Dla mnie to jest sytuacja dramatyczna, ale nie pogodzę się z tym i nie ustąpię jako prezydent, bo uważam, że zastosowano metody, z którymi uczciwy człowiek nie może się absolutnie pogodzić”. Problem w tym, że jeśli nie ustąpi minister, ten klincz może trwać jeszcze długo, nawet do końca kadencji.\nAndrzej Duda czeka na ruch Jarosława Kaczyńskiego\nAkurat w czasie gdy Andrzej Duda wyjaśniał w telewizji, co miał na myśli, w jednym z departamentów MON obszernie wyjaśniano zainteresowanym dziennikarzom, jak z perspektywy resortu wygląda spór o model dowodzenia. Ale nikt nie umiał powiedzieć, czy, jak i kiedy się zakończy. Trwa wymiana korespondencji, ale o umówieniu bezpośrednich spotkań na razie nie ma mowy. Pytania o możliwość porozumienia zawisły w próżni, bo ewidentnie nie ma do tego woli – teraz chyba bardziej po stronie BBN, które najwyraźniej czeka, aż gen. Kraszewski zostanie oczyszczony z podejrzeń.\nPolacy mają prawo być znużeni i wściekli tą przedłużającą się wojenką. Mają prawo pytać, gdzie ich polityczni liderzy mają bezpieczeństwo państwa, skoro w chwili rzekomego podwyższonego zagrożenia – o którym tak chętnie mówią – nie potrafią się dogadać. Mają prawo się dziwić, dlaczego nie interweniuje „szef wszystkich szefów”, prezes PiS Jarosław Kaczyński, skoro widać, że premier abdykowała od rozwiązywania tych problemów. Mogą się jedynie domyślać, co tkwi za tą bezczynnością – czy to obawa o rebelię radykałów pod wodzą Macierewicza, czy rzekomo posiadane przez niego „wrażliwe” informacje, czy też doraźna kalkulacja polityczna, w której trwający spór to użyteczne narzędzie wywierania presji zarówno na „krnąbrnego” prezydenta, jak i rozpychającego się politycznie ministra.\nCo można powiedzieć po „ubeckich metodach”, by wywrzeć jeszcze silniejszą presję? Chyba tylko wprost zażądać dymisji Antoniego Macierewicza. Ale Andrzej Duda pewnie ocenia, że na taki ruch nie może sobie pozwolić – stanąłby bowiem w zbyt otwartym konflikcie z poważną częścią PiS, być może i własnego elektoratu. A wtedy jego szanse na drugą kadencję raptownie by spadły. Wszystko, na co może teraz liczyć prezydent, to łaska Jarosława Kaczyńskiego, który może właśnie teraz – przeciągając rekonstrukcję – kalkuluje, co mu się bardziej opłaca…\nPlac Piłsudskiego „terenem zamkniętym”. MSWiA: nie zostanie ogrodzony\nMariusz Błaszczak wydał zarządzenie, w którym informuje, że Plac Piłsudskiego jest terenem zamkniętym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa. „Gazeta Wyborcza” sugeruje, że może to być kolejny krok PiS, aby ustawić w tym miejscu pomniki smoleńskie. MSWiA w oświadczeniu, które otrzymał Onet informuje, że plac nie zostanie ogrodzony.\nW rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z2003 roku możemy przeczytać, że tereny zamknięte to specyficzne grunty. Taki status mają m.in. poligony i lotniska wojskowe, porty Marynarki Wojennej, magazyny amunicji i „stanowiska kierowania państwem i stanowiska dowodzenia Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej w stanie zagrożenia bezpieczeństwa państwa i wojny”. Na takim terenie pozwolenia na budowę wydaje wojewoda, a nie władze gminy.\nStatus terenu zamkniętego zyskał właśnie Plac Piłsudskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza. „Przez tereny zamknięte rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym, ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa (…) Utworzenie terenu zamkniętego pozwoli na sprawne i profesjonalne wykonywanie zadań wojewody, (…) zapewni szybkie działanie w sytuacjach zagrożenia, poprzez niezwłoczne podejmowanie wszelkich decyzji związanych z wykorzystaniem niniejszego obszaru” – czytamy w uzasadnieniu decyzji.\nPrzypomnijmy, że kilkanaście dni temu minister infrastruktury Andrzej Adamczyk przekazał zarządzanie placem wojewodzie mazowieckiemu Zdzisławowi Sipierze.\nMSWiA: Plac Piłsudskiego będzie dostępny dla mieszkańców\nMSWiA wysłało oświadczenie, które dotarło do Onetu. Zapewnia w nim, że plac będzie dostępny dla mieszkańców. Publikujemy go w całości poniżej:\nChwila szczerości Andrzeja Dudy. Kolejna odsłona konfliktu prezydent – MON\nJONASZ JASNORZEWSKI, 17.11.2017\nTo najnowszy, choć nie pierwszy epizod wojny o przywództwo nad polską armią, która toczy się od marca 2017 roku. – Nie mogę uwierzyć, że można w ten sposób traktować moich współpracowników. Nie pogodzę się z tym – powiedział Duda dziś w TVP. Na nagraniu z 11 listopada, które pojawiło się w sieci, zarzucił Macierewiczowi stosowanie „ubeckich metod” w stosunku do oficerów. Politycy PiS starają się bagatelizować słowa prezydenta, ale konflikt Dudy z Macierewiczem tylko nabiera tempa.\n„Kilkanaście sekund szczerości prezydenta Andrzeja Dudy na temat relacji z ministrem obrony narodowej” – tak zatytułowany filmik pojawił się wczoraj wieczorem w internecie. – Jeśli będzie wobec uczciwych oficerów stosować takie ubeckie metody jak Platforma stosowała wobec niego, to będzie kiepsko – powiedział na nim prezydent, pytany o konflikt z szefem MON. Chodzi o odebranie prawa dostępu do informacji niejawnych przez MON bliskiemu współpracownikowi prezydenta gen. Jarosławowi Kraszewskiemu, który z ramienia podległego prezydentowi BBN kontroluje prace MON. W 2010 roku PO w podobny sposób próbowała odebrać te uprawnienia Antoniemu Macierewiczowi.\nUbeckie metody Macierewicza staną się na długie lata jego znakiem rozpoznawczym. Zasłużenie.


III NIEDZIELA ZWYKŁA 2019, ROK C\nBóg w Swojej hojności posyła Swojego Syna, który w Mocy Ducha wychodzi na spotkanie każdego człowieka. On ma Moc, która może przemienić wszelką boleść, smutek, cierpienie. Jezus jest otwarty na każdego człowieka i z każdym chcę się bardzo spotkać. Każdego z nas może wyzwolić z niewoli, przywrócić właściwe patrzenie, ubogacić życie Swoją Obecnością. Gdy człowiek prawdziwie przyjmie Jezusa, jako swojego Pana i Zbawiciela, to doświadczy przemiany życia i stanie się Świadkiem Bożej Miłości.\nZauważmy, jak bardzo Pan Bóg nas ukochał, dał nam Swojego Ducha, zaufał bezgranicznie. To przypomnienie powinno w nas zrodzić postawę wdzięczności. ale też działania. Warto zadać sobie pytanie - w jaki sposób mam służyć drugiemu człowiekowi? Czym mogę się podzielić, aby świat stał się choć o drobinę lepszy? To dobro, którym Pan Bóg nas obdarował zarówno osobiście, jak i przy pomocy Swoich sług, my winniśmy dalej kontynuować.Niech Moc i Miłość Jego Imienia rozszerza się w naszych rodzinach, otoczeniu, aż po krańce świata.\nDuchu Święty, proszę Cię, dzięki doświadczeniu Twojego działania w moim życiu, naucz mnie żyć w Twojej Mocy. Spraw, abym niósł Dobrą Nowinę, aby moje słowa, obecność oraz czyny wprowadzały Boży Pokój w moim otoczeniu.


Zupa cebulowa z grzankami i serem z nerkowców – Wegetarianie.pl\nWegetarianie.pl 27 listopada 2017 Zupa cebulowa z grzankami i serem z nerkowców2017-11-27T12:38:46+01:00 Kuchnia wegańska, Zupy No Comment\nszklankę czerwonego wytrawnego wina (pamiętajcie, nie wszystkie wina są wegańskie)\nDo wykonania „sera” potrzebujemy:\n1/4 szklanki nerkowców (namoczonych wcześniej przez 2-3 godziny)\nCebule obieramy i drobno kroimy. W średnim garnku rozgrzewamy margarynę roślinną i olej. Wrzucamy do niego cebulę, czosnek, suszony tymianek, sól, pieprz i cukier. Karmelizujemy cebulę przez około 50 minut. Przez pierwsze 10 minut dusimy cebule pod przykryciem, następnie odkrywamy garnek i przez pozostały czas utrzymujemy ją na małym ogniu, często mieszając aby się nie przypaliła. Gdy zacznie przywierać do garnka można dolać do niej odrobinę bulionu warzywnego lub wina. Po upływie tego czasu, blendujemy skarmelizowaną cebulę na papkę. Następnie dolewamy wina i na średnim ogniu gotujemy cebulkę z winem około 10- 15 minut, (nie przykrywając garnka pokrywką) aż wino się zredukuje . Dodajemy mąkę i mieszając cały czas, żeby nic się nam nie przypaliło, gotujemy wszystko około 2 minut. Dolewamy bulionu warzywnego, dodajemy świeży tymianek, ziele angielskie, liście laurowe, paprykę wędzoną, szczyptę cayenne, sól, pieprz i gotujemy całość 15 minut.\nPrzelewamy zupę do misek, które można umieścić w piekarniku. Do każdej miski, wkładamy jedną grzankę, na którą łyżką nakładamy „ser”, kolejną grzankę kładziemy na wierzch, żeby była chrupiąca. Wszystko zapiekamy razem przez około 5 minut w temp 180 C, aż „ser” się rozpuści. Zupę podajemy z zieloną cebulką. Smacznego:)\n« Rozgrzewająca grochówka z wędzonym tofu\nOwsiane placki dyniowe z cynamonem »


Digital Marketing Qualification w skrócie DIMAQ\nStrona Główna > Aktualności > Digital Marketing Qualification w skrócie DIMAQ\nJeśli poszukujesz odpowiedzi na kilka z poniższych pytań, to jesteś na dobrej stronie.\nMam nadzieję, że przygotowane zestawienie zachęci Cię do podjęcia wyzwania potwierdzającego Twoje digitalowe kompetencje. Zapraszam do lektury.\nJakie obszary tematyczne obejmuje egzamin?\nIle czasu obowiązuje certyfikat Dimaq?\nCo to jest recertyfikacja?\nPotrzebujesz słów otuchy ?\nDIMAQ (Digital Marketing Qualification) jest cenionym w branży programem certyfikacji kompetencji e-marketingowych. Aby uzyskać certyfikat DIMAQ należy zdać egzamin sprawdzający wiedzę z 12 obszarów marketingu cyfrowego, takich jak strategia, display, social media, programmatic, ale też e-commerce oraz prawo w internecie. Metodologia DIMAQ została opracowana przez ekspertów powołanych przez IAB Polska pod nadzorem merytorycznym Branżowej Rady ds. Kompetencji IAB Polska. Ze względu na dynamicznie rozwijającą się branżę certyfikat ważny jest przez 2 lata i podlega procedurze recertyfikacji. Certyfikat istnieje od 2015 roku. Przystąpienie do egzaminu jest płatne.\nDla kogo certyfikat Dimaq?\nCertyfikat Dimaq jest dla ciebie, jeśli zawodowo zajmujesz się e-marketingiem lub marketingiem.\nWarto przystąpić do egzaminu jeśli chcesz potwierdzić swoje kwalifikacje, wiedzę i umiejętności z zakresu digitalu. Możesz uzyskać certyfikat na poziomie Basic lub Professional.\nEgzamin przeprowadzany jest pod nadzorem komisji w siedzibie IAB Polska w Warszawie przy użyciu specjalnej platformy egzaminacyjnej.\nWyniki egzaminu znane są zaraz po zakończeniu egzaminu.\nTest weryfikuje praktyczną wiedzę z 12 obszarów e-marketingu oraz sprawdza umiejętność jej zastosowania składa się z 80 pytań.\nPoziom Basic zawiera pytania jednokrotnego wyboru.\nPoziom Professional składa się z pytań wielokrotnego wyboru.\nNa rozwiązanie testu mamy 60 minut.\nPróg zdawalności to 75% poprawnych odpowiedzi.\nJaka obszary tematyczne obejmuje egzamin?\nAby uzyskać certyfikat musimy wykazać się wiedzą z 12 obszarów e-marketingu.\nSzczegółowy zbiór podstawowych pojęć: https://www.dimaq.pl/files/DIMAQ_sylabus.pdf\nCertyfikaty ważne są dwa lata. Każdy certyfikat jest imienny, posiada indywidulany numer. Ze względu na bardzo dynamicznie rozwijającą się i zmieniającą branżę wymaga okresowej aktualizacji (czas ważności to 2 lata).\nPrzedłużyć ważność certyfikatu możemy poprzez ponowne przystąpienie do egzaminu, lub też uczestnictwo w programie recertyfikacji.\nW zależności od posiadanego certyfikatu musimy w okresie jego ważności zdobyć odpowiednią ilość punktów. Zdobyte punkty należy zgłosić poprzez platformę Dimaq.\nCertyfikat Dimaq Basic wymaga zdobycia 50 punktów.\nCertyfikat Dimaq Professional wymaga zdobycia 100 punktów.\nPunkty recertyfikacyjne przyznawane są za:\nkształcenie na studiach wyższych lub podyplomowych\nudział w grupach roboczych IAB Polska\nudział w branżowych konferencjach (wykładowca, prelegent, uczestnik)\nudział w szkoleniach/warsztatach (wykładowca, prelegent, uczestnik)\npublikacje dotyczące digital marketingu\nLista punktowanych wydarzeń: https://www.dimaq.pl/eventy\nSą dwie drogi. Pierwsza na pewno szybsza to szkolenia płatne, druga to nasza własna nauka.\nSzkolenia płatne: IAB Polska, jak również wiele innych firm zewnętrznych organizuje płatne szkolenia przygotowujące do egzaminu Dimaq. Łatwo znajdziesz informacje w internecie wystarczy, że wpiszesz w wyszukiwarkę frazę „szkolenia Dimaq”. Zaletą szkoleń jest doświadczenie certyfikowanego trenera, który dzięki swojej wiedzy zdecydowanie przyspiesza proces przygotowania się do egzaminu.\nPraca we własnym zakresie: Zapoznanie się z sylabusem, zrobienie testu składającego się z pytań przykładowych (test znajdziesz na końcu sylabusa). Skorzystanie z bazy wiedzy znajdującej się na stronie https://www.iab.org.pl/baza-wiedzy/ . Warto również sięgnąć po branżowe lektury systematyzujące wiedzę. Tylko pamiętaj, aby sprawdzać czas publikacji. Jak wiemy digital to bardzo szybko zmieniający się obszar i to co obowiązywało rok temu, może nie być dziś aktualne.\nPotrzebujesz kilku słów otuchy?\nZakres sprawdzanej wiedzy, nie ma co ukrywać jest bardzo szeroki. Przeglądając sylabus, materiały pomocnicze pojawia się myśl „może jednak nie😊, może zdam ten egzamin innym razem”. Chcę wam powiedzieć, że nie taki diabeł straszny jak go malują. Prawdą jest, że przygotowanie się do egzaminu wymaga wysiłku, ale pamiętajcie, że my ludzie digitalu i marketingu posiadamy tę wiedzę. A przygotowywanie się do certyfikacji bardzo fajnie nam ją układa w głowie. Pozwala się na chwilkę zatrzymać, popatrzeć na obszary, którymi się zajmujemy, z dystansu. Myślę, że przygoda z certyfikatem Dimaq wielu z was zainspiruje do nowych działań. Pewnie, niektóre tematy odkryjecie na nowo. Sam egzamin przebiega w bardzo fajnej atmosferze. Owszem jest oficjalnie, towarzyszy nam komisja, nie ma ściągania, nie ma gadania ale….Zarówno przed wejściem na salę egzaminacyjną jak i po egzaminie czekają was fajne rozmowy z ludźmi z branży, którzy tak jak wy, postanowili potwierdzić certyfikatem Dimaq swoje kompetencje. Nie będę oszukiwać, emocje są ogromne i radość wielka jak się widzi wynik „egzamin zdany pozytywnie”. Zapytacie „ciekawe jakie miałabyś zdanie gdybyś nie uzyskała certyfikatu?” Szczerze, to nie wiem. Lubię myśleć o tym, że wtedy cieszyłabym się uporządkowaną wiedzą w mojej głowie, zastanowiłabym się który obszar sprawił mi trudność. Pogłębiłabym wiedzę i pewnie przystąpiłabym do egzaminu jeszcze raz.\nTrzymam za was kciuki, do zobaczenia na wydarzeniach recertyfikacyjnych.


Metody Marnowania Czasu: T.I.M.E Stories: Proroctwo Smoków [recenzja]\nEtykiety: dodatki, gry, gry bez prądu, gry planszowe, recenzje, t.i.m.e stories Autor: Michał Misztal\nBywa, że planszówka jest tak dobra, jak dobra była nasza ostatnia gra w dany tytuł. Przykład: uwielbiam Mare Nostrum, ale od kiedy zakończyliśmy pięciogodzinną, sprawiającą wrażenie ciągnącej się bez końca partię (fakt, że w jej czasie lała się wóda, z powodu której negocjacje „trochę” się przeciągały), przez jakiś czas w ogóle nie chciało mi się ściągać tej gry z półki.\nBywa też tak, że planszówka jest tak dobra, jak zapamiętaliśmy naszą ostatnią grę w dany tytuł. Dobrze wiem, co pisałem o Sprawie Marcy, ale po tych kilku miesiącach w mojej głowie utkwiło właściwie jedynie wspomnienie o gonieniu za żetonami. Dokładnie tak: nie zapamiętałem wezwania helikoptera czy innych fabularnych czynności, ale to, że biegaliśmy za kolorowymi kwadratami. Nadal podtrzymuję też opinię, że T.I.M.E Stories to niewiele więcej niż odpicowana paragrafówka. Trzeba bardzo się postarać, żeby wycisnąć z takiej gry coś ponad „Idź do punktu A, zdobądź żeton z różowym prostokątem, idź do punktu B” i tak dalej. Tyle że właśnie w tym „niewiele więcej” tkwi diabeł. Bo dobry scenariusz pozwala zapomnieć o wszystkich wątpliwościach, które wymieniłem w tym akapicie\nNie twierdzę, że Sprawa Marcy była złym scenariuszem. Po prostu nie wyniosłem z niego zbyt wielu dobrych wspomnień. A Proroctwo Smoków?\n– Tym razem gościmy w świecie fantasy. Bob jak zwykle coś tam gada i jesteśmy wrzuceni w wir wydarzeń. Szpital psychiatryczny wyjątkowo mi odpowiadał, zombiaki również, a fantasy? Tak średnio. Miałem obawy, że zrobi się z tego taki trochę Munchkin, czyli zdobądź złoto, nakupuj sprzętu zwiększającego statystyki, zabijaj potwory. I faktycznie, na samym początku każdy nosiciel dostaje złoto, możemy się więc domyślać, co jest grane. Witamy w krainie magii i miecza…\n– Na szczęście nic bardziej mylnego. Proroctwo Smoków, owszem, umożliwia pewne typowe dla RPG czynności, na które niekoniecznie miałem ochotę, ale nie ogranicza się do nich, a poza tym wprowadza je w dobrym stylu. Wreszcie zaczynamy też dostrzegać jakiś szerszy obraz. Gra w końcu pokazuje, że wszystko jest ze sobą powiązane i pozwala zrozumieć sens zadań wykonywanych przez nas w poprzednich scenariuszach.\n– Proroctwo Smoków pozwoliło mi w końcu poczuć prawdziwą przygodę. Osiągnęło to, co nie do końca udało się Azylowi ani Sprawie Marcy: przestałem widzieć kolorowe żetony, a zacząłem zauważać to, co miały symbolizować. Po ukończeniu tej przygody T.I.M.E Stories natychmiast poszybowało na mojej liście ulubionych planszówek w górę i jest teraz naprawdę wysoko.\n– Dodatkowe punkty należą się Proroctwu Smoków za ciekawy i nieprzewidywalny zwrot akcji, o którym rzecz jasna nie mogę napisać niczego więcej, a także za ciekawą łamigłówkę oraz interesujący patent z nosicielem tracącym głos. To takie pozornie mało znaczące rzeczy, dzięki którym będę wspominał ten scenariusz jeszcze lepiej.\nRecenzowanie kolejnych dodatków do T.I.M.E Stories jest dla mnie trudne. Raz, że nie umiem pisać recenzji, dwa: nie można zbyt wiele zdradzać, przez co piszę ogólnikami (a i tak boję się, że to za dużo i zepsuję komuś przyjemność z rozgrywki). Mimo to chcę pisać o tym tytule, tym bardziej po drugim rozszerzeniu, dzięki któremu wreszcie mogę stwierdzić, że naprawdę polubiłem tę grę. Jeśli po wcześniejszych scenariuszach kręciliście nosem jak ja, dajcie szansę jeszcze Proroctwu Smoków. Nie miałem ochoty na fantasy i bardzo mi się spodobało, jest więc szansa, że z wami będzie podobnie. Jeśli natomiast lubiliście T.I.M.E Stories już wcześniej, cóż – na pewno dotrwaliście aż tutaj i nie zatrzymacie się na drugim dodatku. Wkrótce Tajemnica Maski.


Dariusz Popiela laureatem Nagrody im. Andrzeja Wajdy i Nagrody POLIN 2021 | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dariusz Popiela laureatem Nagrody im. Andrzeja Wajdy i Nagrody POLIN 2021\n„Aby uratować Sodomę i Gomorę, Abraham wytargował z Bogiem że wystarczy aby znalazło się dziesięcioro sprawiedliwych. My musimy znaleźć jeszcze dziewięciu - jednego sprawiedliwego już mamy.” - powiedział Wojciech Ornat podczas wygłaszania laudacji.\nAndrzej Zoll, Krystyna Zachwatowicz-Wajda, Dariusz Popiela, fot. Jacek Taran\nW sobotę 27 listopada w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha odbyła się gala wręczenia Nagrody im. Andrzeja Wajdy przyznawanej przez Fundację Kyoto-Kraków. Nagroda wręczana jest od 2018 roku za wybitną działalność w duchu solidarności społecznej. Tegorocznym laureatem został Dariusz Popiela, bohater produkowanego przez Fundację Tygodnika Powszechnego filmu „Ukos Światła” w reżyserii Wojciecha Szumowskiego.\nTreść laudacji wygłoszonej przez Wojciecha Ornata\nKrystyna Zachwatowicz-Wajda, Dariusz Popiela, fot. Jacek Taran\nDariusz Popiela, kajakarz, olimpijczyk, medalista mistrzostw Polski, Europy i świata, zajmuje się odnajdywaniem zaginionych i zniszczonych macew w małopolskich wsiach i miasteczkach. Każdy odzyskany i odczytany kamień to odzyskane imię i nazwisko ofiary Zagłady. Działania Popieli i zgromadzonej wokół niego grupy wolontariuszy pozwoliły na imienne upamiętnienie już kilku tysięcy ofiar Zagłady w Krościenku, Grybowie, Czarnym Dunajcu i Nowym Targu. Właśnie taka idea - snucia jednostkowych historii osób, które żyły wśród nas, miały imiona i nazwiska, rodziny, przyjaciół i jedno, niepowtarzalne życie - przyświeca ludziom zgromadzonym wokół stworzonego przez Popielę projektu „Ludzie, nie liczby”.\n„To co jest w judaizmie, micwa, czyli taki dobry uczynek, kiedy robisz coś dla zmarłego – pamiętasz o nim zostawiając kamień, dbasz o grób – robisz bezinteresownie, bo ta osoba nie może ci podziękować. I to jest najpiękniejsze w tej pracy.” - Dariusz Popiela\nZa bezinteresowną chęć pielęgnowania pamięci o tych, którzy nie mogą dbać o nią sami, Popiela został laureatem Nagrody im. Andrzeja Wajdy. Przyznanie odznaczenia poprzedziły przemówienia Prezeski Fundacji Kyoto-Kraków Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Dyrektorki Muzeum Manggha Bogny Dziechciaruk-Maj, Członkini Zarządu Fundacji Wioletty Laskowskiej-Smoczyńskiej oraz pierwszego laureata Nagrody, Jerzego Owsiaka. Laudację wygłosił Wojciech Ornat.\n30 listopada odbył się finał konkursu Nagrody POLIN 2021. Dariusz Popiela został nominowany do nagrody wraz z Urszulą Antosz-Rekucką z Mszany Dolnej, Markiem Chmielewskim z Orli, Józefem Gucwą z Bobowej, Ingą Marczyńską, działająca w Małopolsce i na Podkarpaciu oraz Urszulą Rybicka z Wrocławia i został ogłoszony jej laureatem. Transmisję z finału konkursu można obejrzeć na Facebookowym fanpage'u Muzeum POLIN.\nDariusz Popiela jest bohaterem produkowanego przez Fundację Tygodnika Powszechnego filmu „Ukos Światła”. Wierzymy, że dzięki tej produkcji opowieść o działaniach Popieli, a przede wszystkim odzyskane przez niego historie, dotrą do wielu osób.\nProjekt jest w końcowej fazie produkcji, jednak do jej sfinalizowania i domknięcia budżetu nadal potrzebujemy brakujących środków. Wpłaty darczyńców w wielkim stopniu umożliwiły dotychczasową realizację tego projektu, za co jesteśmy ogromnie wdzięczni wszystkim, którzy postanowili opowiedzieć tę ważną historię z nami. Zachęcamy Państwa do wsparcia produkcji. Niezbędne informacje znajdą Państwo tutaj.


Dodano: 5 listopada 2012, 11:31 2\nIzrael zbombardował Sudan, bo... chce napaść na Iran?\nIzrael szykuje się do wojny? "Rośnie zagrożenie nowym konfliktem"\nIzrael zaatakuje Iran za 10 miesięcy?\nAndrzej IP 19 listopada 2012, 21:24\nCo to za tajne spotkanie, że dowiaduje się o nim dziennikarka? Pewnie nic takiego nie miało miejsca.\nmomo IP 5 listopada 2012, 13:14\nIzraelskie wojsko chce udziału UE i Stanów Zjedn.\nw tej awanturze.


XV rocznica śmierci św. Jana Pawła II – Fundacja Małych Stópek\nKto kocha człowieka, kocha także i życie. Docenia wartość innych, wyjątkowych i niepowtarzalnych osób. Nawet kiedy mu ubliżają, potrafi spojrzeć z miłością… Taki był św. Jan Paweł II – niedościgniony gigant w wielu dziedzinach naszego życia.\nNie bez przyczyny mówimy o Nim – przyjaciel młodych, wzór ojcostwa, obrońca życia czy orędownik rodzin. Dla Papieża Polaka najważniejszy był człowiek – nawet nieprzyjaciel – bo wciąż pozostawał przecież człowiekiem…\nCharyzma, erudycja czy zdolności aktorskie?\nZ pewnością wiele osobistych zdolności Jana Pawła II, miały znaczący wpływ na łatwość w nawiązywaniu relacji międzyludzkich. Człowiek oczytany, inteligentny, a jednocześnie niebywale wrażliwy na krzywdę ludzką i wyróżniający się empatią w komunikacji – pięknie ukazują to papieskie pielgrzymki. Wszelkie „atuty” Jana Pawła II, wynikają z szacunku do ludzi i mają swoje źródło w Chrystusie, istocie naszego człowieczeństwa. Dlatego JPII podczas kaliskiej pielgrzymki w 1979 r. powiedział, że człowieka nie da się zrozumieć bez Chrystusa. Nie możemy zrozumieć ani kim jesteśmy, ani jaka jest nasza właściwa godność, ani jakie jest nasze powołanie i ostateczne przeznaczenie.\nPapież Polak głęboko doświadczał – zarówno z perspektywy wiary jak i nauki – wartości życia każdego z nas. Jak sam zauważył, świat stał się areną bitwy o życie. Świat, który gloryfikuje osiągnięcia techniki, a jednocześnie przedmiotowo traktuje człowieka. Dobrze jest więc przypomnieć słowa Jana Pawła II, które oddają sens działań pro-life.\n„Miarą cywilizacji — miarą uniwersalną, ponadczasową, obejmującą wszystkie kultury — jest jej stosunek do życia. Cywilizacja, która odrzuca bezbronnych, zasługuje na miano barbarzyńskiej. Choćby nawet miała wielkie osiągnięcia gospodarcze, techniczne, artystyczne, naukowe”.