Pierwsze zasady-rozdzia? V\n§ 27. Tak więc wszystkie nasze dowodzenia dążą do jednego wniosku. Wywód, osiągnięty przez nas a priori w rozdziale ostatnim, potwierdza wnioski, do jakich doszliśmy a posteriori w dwóch rozdziałach uprzednich. Niemoc rozumu, odsłaniająca się przed nami wówczas, gdy domagamy się odpowiedzi na najwyższe zagadnienia wiedzy przedmiotowej, uwydatnia się również nieuchronnie przy udziale wiedzy podmiotowej, jako wynik praw tegoż rozumu. Nie tylko płonność wszystkich naszych wysiłków nie poucza nas, iż rzeczywistość, ukryta za pozorami, jest dla nas całkowicie i na zawsze niepojmowalna, ale nadto dowiadujemy się, że tak być musi, już z samej przyrody naszej umysłowości. Ostatecznie wykrywamy, iż wniosek ten, który w jego postaci bezwzględnej zdaje się pozostawać w sprzeczności z wewnętrznymi przekonaniami ludzi, zgadza się z nimi wówczas, gdy poczynimy w nim niezbędne ograniczenia. Jakkolwiek absolut żadnym sposobem i w żadnym stopniu nie może być poznanym w ścisłym znaczeniu poznawania, to jednak znajdujemy, że jego istnienie dodatnie należy do niezbędnych danych świadomości; że dopóki trwa świadomość, nie możemy ani na chwilę uwolnić się od tego pierwiastku; że więc wiara nasza w jego istnienie opartą jest na podstawach pewniejszych, niż wszelkie inne.\nTutaj to właśnie znajduje się owa podwalina zgody, którą staraliśmy się odnaleźć. Wniosek, któremu dowodów objaśniających dostarcza wiedza przedmiotowa, którego nieuniknioność wykazuje wiedza podmiotowa, wniosek, wyrażający w głównych zarysach naukę myślicieli szkoły angielskiej, a jednocześnie uznający jądro prawdy w nauce przeciwnej szkoły filozofów niemieckich, wniosek, godzący wynik spekulacji z wywodami prostego rozumu, jest również wnioskiem, mogącym pojednać Religię z Nauką. Rozum pospolity stwierdza istnienie rzeczywistości; wiedza przedmiotowa wykazuje, iż, rzeczywistość ta nie może być tym, czym się wydaje naszej umysłowości, wiedza podmiotowa wykazuje, dlaczego rzeczywistości tej nie możemy pomyśleć taką, jaką jest w istocie- a jednak zniewoleni jesteśmy myśleć o niej jako o istniejącej; w stwierdzeniu zaś owej istniejącej w naturze i w najwyższym stopniu niezbadanej rzeczywistości znajduje Religia zasadę, istotnie zgodną z jej własną zasadą. Na wszelkie zjawisko zmuszeni jesteśmy zapatrywać się jak na objaw pewnej oddziaływującej na nas potęgi; jakkolwiek wszechobecność nie daje się pomyśleć, to jednak, ponieważ doświadczenie nie wykrywa żadnych granic upowszechnieniu się zjawisk, niezdolni jesteśmy wyobrazić sobie granic owej potęgi; z drugiej strony krytyka naukowa uczy nas, iż owa potęga jest niezrozumiałą. Świadomość zaś pewnej niedoścignionej potęgi, zwanej wszechobecną, z powodu nieudolności naszej do wyznaczenia jej granic, jest właśnie ową świadomością, na której opiera się Religia.\nAby dokładnie zrozumieć, jak dalece istotnym jest osiągnięte tu przez nas pojednanie, potrzeba będzie przyjrzeć się w jaki sposób zachowały się Religia i Nauka wobec tego wniosku. Potrzeba zauważyć, jak po wszystkie czasy jedna z nich poprawiała niedokładności drugiej, Ostatecznym wynikiem ich sądów wzajemnych nie może być nic innego, tylko całkowite pojednanie się na gruncie tej najgłębszej i najszerszej ze wszystkich prawd.\n§ 28. Za wysoką zasługę Religii powinniśmy uznać to, iż na samym wstępie odróżniła ona choć niedokładnie prawdę ostateczną, nie przestając nigdy jej uwydatniać. W najwcześniejszych i najbardziej pierwotnych swych formach okazywała ona, wprawdzie niejasno i bezwiednie pewną instytucję, tworzącą jak gdyby zaczątek owego najwyższego ze wszystkich wierzeń, w którym jednoczą się ostatecznie wszystkie filozofie. Świadomość tajemnicy daje się wyśledzić nawet w najbardziej nieokrzesanym fetyszyzmie. Każda z religii wyższych, odrzucając owe określone i proste a przyjmowane przedtem sposoby tłumaczenia przyrody, już przez to samo stawała się bardziej religijną. W miarę jak całkiem konkretne i zrozumiałe czynniki, uważane za przyczynę rzeczy poczęto zastępować czynnikami mniej konkretnymi i mniej zrozumiałymi, pierwiastek tajemniczości nieuchronnie stawał się coraz bardziej przeważającym. Kolejne fazy zanikania pozytywnych dogmatów, dzięki którym tajemnica przestawała być tajemnicą, stanowią istotne dzieje religii. W ten to właśnie sposób Religia wiecznie zbliżała się do owego zupełnego uznania tajemnicy, która jest jej celem.\nO tę prawdę istotnie niewzruszoną zawsze toczyła ona walkę. Jakkolwiek prostaczym był strój, w którym po raz pierwszy zaślubiła ona ową wiarę w tajemniczość, jakkolwiek do dnia dzisiejszego strój ten kochanki jej nie opuścił, Religia nie przestała nigdy ani bronić jej, ani popierać. Wszędzie głosiła ona i upowszechniała w takiej lub innej postaci naukę o tym, iż wszystko jest objawem jakiejś potęgi, przekraczającej nasze poznanie. Jakkolwiek w ciągu stuleci nauka pokonywała ją zawsze, gdy przyszło do starcia, jakkolwiek zmuszała ją do opuszczenia jednego lub więcej stanowisk, to jednak na niektórych z pozostałych placówek utrzymała się ona z niezachwianą w niczym wytrwałością. Żadne wykazywanie logicznej sprzeczności jej wniosków, żaden dowód na korzyść tego, iż wszystkie dogmaty jej poszczególne były niedorzecznymi, nie mogły osłabić przywiązania jej do owej prawdy ostatecznej, przy której stała. Kiedy krytyka obaliła wszystkie jej dowody i skłoniła ją do milczenia, wówczas pozostała jej jeszcze nie dająca się zniszczyć świadomość pewnej prawdy, która pomimo fałszywie wyrażających ją dogmatów była jednak prawdą, zaprzeczeniu nie ulegającą. To też prawdę, ową wyznawała ona zupełnie szczerze i ludzkość musi być zawsze i zawsze była obowiązaną religii za strzeżenie jej i upowszechnienie. Jeżeli jednak najistotniejszym obowiązkiem Religii od samego początku było ochronić ludzi przed całkowitym zatopieniem się, w rzeczach bezpośredniej styczności i rozbudzić w nich świadomość czegoś, istniejącego poza względnością, to z obowiązku tego wywiązywała się ona bardzo nieudolnie. Religia była zawsze mniej lub więcej niereligijną, częściowo zaś jest ona taką nawet obecnie. Przede wszystkim, jak napomknięto wyżej, oznajmiała ona zawsze, iż posiada pewną znajomość tego, co przekracza poznanie, i w ten sposób stawała w sprzeczności z własną swoją nauką. Już to oświadcza ona, iż przyczyna wszechrzeczy przechodzi nasz rozum, już, że ta sama przyczyna pierwotna posiadała takie a takie cechy i o tyle też może być zrozumianą.\nPo wtóre, będąc najczęściej szczerą w przywiązaniu swym do wielkiej prawdy, której miała bronić, często jednak rozstawała się z tą szczerością, a więc bywała niereligijną, popierając poglądy, którymi wielką ową prawdę zaćmiewała. Każde twierdzenie o przyrodzie, czynnościach lub pobudkach ujawniającej się nam we wszechświecie potęgi, wielokrotnie bywało przedmiotem roztrząsań i każde z nich zdradzało dowodnie albo niezgodność swą wewnętrzną, albo też rozdźwięk z twierdzeniami innymi. A jednak w ciągu stuleci opierano się na nich, wbrew tajemnemu poczuciu, iż nie ostoją się one przy bliższym zbadaniu. Działo się tutaj tak, jak gdyby Religia, wiedząc, iż stanowisko jej główne jest nie do zdobycia, uporczywie usiłowała zatrzymać każdą placówkę zewnętrzną wówczas, gdy od dawna była już ona widocznie straconą. Okoliczność ta prostą drogą doprowadza nas do trzeciego i najważniejszego rodzaju niereligijności, jaką popełniała Religia, idzie nam mianowicie o niedoskonałą jej wiarę w to, co miało być głównym owej wiary przedmiotem. Religia nigdy nie oceniła w dostatecznej mierze, jak dalece niezdobytym jest stanowisko jej główne. W najbardziej pobożnej wierze, jak to widzimy zazwyczaj, ukrywa się jądro sceptycyzmu, i ten to właśnie sceptycyzm jest przyczyną obaw, jakich doznaje ona w obliczu Wiedzy. Zmuszona opuszczać jeden po drugim owe przesądy, których niegdyś trzymała się uparcie, i widząc, jak codziennie najdroższe jej wierzenia coraz bardziej bywają zachwianymi, zdradza ona niepokój, że i wszystko może być kiedyś wyjaśnionym; w ten więc sposób okazuje ona głęboko ukrytą wątpliwość co do rzeczywistej niepojętości owej niepojętej przyczyny, której jest świadomą.\nNie powinniśmy tedy nigdy zapominać, iż wśród swoich błędów i zepsucia Religia głosiła zawsze i upowszechniała prawdę najwyższą. Od początku uznanie jakkolwiek niedoskonałe tej prawdy najwyższej było jej pierwiastkiem życiodajnym; rozliczne zaś jej wady, niegdyś niezmiernie wielkie, lecz zmniejszające się stopniowo, polegały właśnie na tym, że nie uznawała ona w zupełności prawdy, którą uznawała częściowo. Istotnie religijny pierwiastek Religii był zawsze dobrym; to, co się okazywało niedorzecznym w jej naukach i wadliwym w praktyce; było właśnie jej pierwiastkiem niereligijnym; ale pod tym względem oczyszczała się ona coraz więcej.\n§ 29. Obecnie zauważmy, iż czynnikiem, który ją po wszystkie czasy oczyszczał, była Nauka. Pomijamy zazwyczaj tę prawdę, że była to istotnie jedna z czynności Nauki. Religia nie wie o swoim olbrzymim długu, zaciągniętym względem Nauki; Nauka zaś zaledwie świadomą jest tego, jak wiele Religia jej zawdzięcza. A jednak dałoby się wykazać, iż Nauka dopomogła Religii a raczej zmusiła ją, do każdego kroku, jaki czyniła ona na drodze postępu od swoich niskich pojęć pierwotnych do wysokiego stosunkowo pojęcia, jakiego dosięgła obecnie ,i że nawet teraz Nauka domaga się od niej dalszych kroków w tym samym kierunku.\nUżywając wyrazu nauka w jego znaczeniu istotnym, to jest ogarniającym całą pozytywną i określoną znajomość porządku otaczających nas zjawisk, zrozumiemy jasno, iż od początku wykrycie jakiegoś określonego porządku rzeczy zmieniało pojęcie nieładu, czyli porządku nieokreślonego, pojęcie, będące podstawą wszelkiego przesądu. Skoro tylko doświadczenie wykaże nam, iż pewne pospolite zmiany odbywają się zawsze w tym samym następstwie, natychmiast w umyśle naszym zaczyna znikać pojęcie jakiejś osobowości szczególnej, której zmienna wola uchodziła przedtem za przyczynę tych zjawisk. Kiedy zaś stopniowo nagromadzające się spostrzeżenia sprawią to samo w zakresie zmian mniej pospolitych, to i w stosunku do nich wierzenia nasze podobnym też ulegną przeistoczeniom.\nJakkolwiek sprawa ta i tym, którzy są jej winni i tym, którzy jej podlegają, zdaje się być antyreligijną, w istocie jednak dzieje się przeciwnie. Zamiast szczególnej jakiejś i zrozumiałej działalności, którą się przedtem przypuszczało, stawiamy inną mniej szczególną i mniej zrozumiałą działalność, i chociaż ta nowa działalność, stając w sprzeczności z uprzednią, nie może zrazu wywoływać w nas tych samych uczuć, to jednak jako mniej zrozumiała musi ona wywołać je z czasem w stopniu silniejszym. Weźmy przykład. Od starożytnych słońce uważane było za wóz, ciągniony przez konie. Nie potrzebujemy dochodzić, jak dalece nieokrzesane to wyobrażenie bywało idealizowanym. Wystarczy, gdy zauważymy, iż takie tłumaczenie pozornego ruchu słońca za pośrednictwem czynnika, podobnego do pewnych widzialnych czynników ziemskich, obniżało odwieczny dziw nieba do poziomu najpospolitszej umysłowości. Gdy w kilka wieków później Kepler odkrył, że planety, poruszając się dokoła słońca po elipsach, określają jednakie płaszczyzny w czasie jednakim, wywnioskował on, iż na każdej planecie musi istnieć duch jakiś, ruchami jej kierujący. Widzimy wiec tutaj, że z postępem nauki znikło wyobrażenie grubej siły mechanicznego ciągnięcia, jakiej początkowo przypisywano ruch słońca; gdy jednak na jej miejsce postawiono siłę nieokreśloną i trudniej dającą się pojąć, wówczas potrzebnym jeszcze było przypuszczenie szczególnego jakiegoś działacza osobowego, któryby był przyczyną równomiernej nierównomierności ruchów. Kiedy zaś w końcu dowiedziono, iż owe obroty planet ze wszystkimi ich zmianami i zboczeniami godzą się z jednym prawem powszechnym, gdy usunięto kierownicze duchy Keplera i siłę ciążenia powszechnego postawiono na ich miejsce, wówczas istotną zmianą było zniesienie działaczy, dających się wyobrazić, i zastąpienie ich przez działacza niewyobrażalnego. Jakkolwiek bowiem prawo ciążenia pojmowaniu naszemu jest dostępne, to jednak siły ciążenia odtworzyć w myśli niepodobna. Sam Newton przyznawał się, iż siła ta niezrozumiałą jest bez pośrednictwa eteru; widzieliśmy zaś wyżej (§ 18), że przyjęcie eteru ani trochę nie jest nam pomocne. Tak samo ma się rzecz z nauką w ogóle: postęp jej, dotyczący podciągania poszczególnych stosunków zjawisk pod dane prawa i poddawania tych praw szczególnych prawom coraz bardziej ogólnym, jest z konieczności postępem w kierunku przyczyn coraz bardziej oderwanych. Przyczyny zaś coraz bardziej oderwane niechybnie muszą być coraz trudniejszymi do pojęcia, skoro tworzenie jakiegoś pojęcia oderwanego każe przypuszczać odrzucanie pewnych konkretnych pierwiastków myśli. Stąd też pojęcie najbardziej oderwane, do jakiego Nauka stopniowo zbliża się od wieków, jest takim właśnie, które, odrzuciwszy wszystkie konkretne pierwiastki myśli, stanie się całkowicie niepochwytnym i nie da się pomyśleć. W ten sposób usprawiedliwiamy twierdzenie, że ta wiara, do której Nauka zmusza Religię, bywa w istocie swej bardziej religijną od tej, którą usuwa.\nNauka wszakże tak samo jak Religia bardzo niedokładnie wywiązywała się ze swego obowiązku. Jak Religia nie dopisywała swój powinności o tyle, o ile była niereligijną, tak podobnie też nie wywiązywała się z niej Nauka, stając się nienaukową. Zaznaczmy tu kilka pomiędzy nimi podobieństw. W swoim okresie dawniejszym, poczynając głosić stałość stosunków pomiędzy zjawiskami i podkopywać w ten sposób wiarę w poszczególne osobowości, będące zjawisk owych przyczyną, nauka sama stawiała na jej miejsce wiarę w działaczy przyczynowych, jeśli już nie osobowych, to zawsze jeszcze konkretnych. Kiedy o pewnych zjawiskach mówiono, iż dowodzą "wstrętu przyrody do próżni," gdy własności złota tłumaczono jako wynik pewnej istności zwanej "złotnością" (aureitas), kiedy wreszcie zjawiska życia przypisywano ,,pierwiastkowi życiowemu", wówczas, tym samym, podawano pewien sposób tłumaczenia faktów, który, będąc przeciwnikiem religii, gdyż uznawał inne niż ona czynniki, był również nienaukowym, gdyż oznajmiał, iż zna to, o czym nie wiedziano nic zgoła. Opuściwszy owych działaczy metafizycznych, spostrzegłszy, iż nie były to istności niezależne, lecz tylko szczególne skojarzenia przyczyn ogólnych, nauka w czasach nowszych przypisywała rozległe grupy zjawisk powinowactwu chemicznemu, elektryczności i innym podobnym siłom ogólnym. Ale, mówiąc o nich, jako o ostatecznych i niezależnych istnościach, Nauka zachowała rdzennie taką samą postawę, jak przedtem. Tłumacząc w sposób powyższy wszystkie zjawiska, a w liczbie ich życie i myśl, nie tylko utrzymała ona pozornie wrogi stosunek swój do Religii, gdyż odwoływała się do przyczyn zasadniczo odmiennych, ale nadto, o ile przyjmowała domyślnie znajomość owych przyczyn, nie przestawała być nienaukową. Obecnie jednak najdalej posunięci ludzie nauki opuszczają te ostatnie pojęcia, tak samo jak poprzednicy ich opuścili dawniejsze. Magnetyzm, ciepło, światło itd., o których przez jakiś czas mówiono, jako o odrębnych ciałach nieważkich, przez fizyków dzisiejszych uważanymi są za rozmaite przejawy jednej siły powszechnej. Postępując zaś tak, fizycy owi, nie myślą już o tej sile, jako o dającej się pojąć. W każdym przeto okresie swego postępu Nauka rozprawiała się krótko z zagadnieniami za pomocą rozwiązań powierzchownych, zaniedbując, w sposób naukowy zapytać, jaką była przyroda czynników, do których się tak poufale odwoływała. Jakkolwiek w każdym okresie późniejszym stawała się ona cokolwiek głębszą, poddając swoich domniemanych działaczy-innym bardziej ogólnym i oderwanym, to jednak jak przedtem-zadawalała się ona tymi ostatnimi, jak gdyby były one udowodnioną rzeczywistością. I to właśnie, co zawsze stanowiła nienaukową cechę nauki, było zazwyczaj częściowym powodem zatargu jej z religią.\n§ 30. Widzimy tedy, iż od początku błędy tak Religii jak i Nauki były błędami niezupełnego rozwoju. Będąc pierwiastkowo tylko zaczątkiem siebie samej, każda z nich, wzrastając, przybierała postać bardziej dokładną; wadą każdej była po wszystkie czasy jej niedokładność; niezgoda pomiędzy nimi nie przedstawiała nigdy nic innego, jak tylko niedokładności owej następstwa, w miarę zaś przybierania przez nie postaci skończonej, zapanowuje pomiędzy nimi całkowita harmonia.\nPostęp umysłowości był zawsze dwoistym. Jakkolwiek nie spostrzegali tego ci, którzy szli naprzód, to jednak każdy krok zbliżał ich jednocześnie ku rzeczom przyrodzonym i nadprzyrodzonym. Najlepszym wytłumaczeniem wszelkiego zjawiska bywało z jednej strony odrzucenie przyczyny, względnie łatwej do pojęcia co do swej przyrody, lecz nieznanej co do porządku działania, z drugiej zaś najlepsze owe wytłumaczenie polegało na przyjęciu takiej przyczyny, która, znaną będąc co do porządku swego działania, stosunkowo niepojmowalną była co do przyrody. Pierwsza próba wyzwolenia się z powszechnego fetyszyzmu domyślać się kazała oczywiście pojmowania jakichś czynników, trudniej dających się upodobnić do zwykłych działaczy ludzkich i zwierzęcych, a więc czynników mniej zrozumiałych. Jednocześnie zaś nowo pojęte czynniki, różniące się działaniem bardziej jednostajnym, lepiej były zrozumianymi, niż poprzednie. Każdy krok następny dawał ten sam dwoisty wynik. Każda głębsza i bardziej ogólna potęga, którą zaczynano uważać za przyczynę zjawisk, bywała raniej zrozumiałą, niż poprzedzające ją potęgi szczególne w tom znaczeniu, iż z mniejszą dokładnością dawała się przedstawić w umyśle; jednocześnie zaś bywała ona bardziej zrozumiałą w tym znaczeniu, iż działanie jej łatwiej dawało się przewidzieć. Postęp odbywał się przeto zarówno w kierunku ustalenia rzeczy pozytywnie nieznanych, jak też w kierunku ustalenia rzeczy pozytywnie znanych. Jakkolwiek w miarę zbliżania się wiedzy do jej zenitu, każde zjawisko niewytłumaczalne, a więc nadprzyrodzone na pozór, sprowadzanym bywało do zakresu zjawisk wytłumaczalnych czyli przyrodzonych, to jednak współcześnie z tym wszystkie dające się wytłumaczyć albo przyrodzone zjawiska co do ostatecznego pochodzenia ich dowodnie okazywały się niewytłumaczalnymi i nadprzyrodzonymi. Tak się też utworzyły w końcu dwa przeciwne sobie stany umysłu, odpowiadające dwóm przeciwnym stronom bytu, będącego przedmiotem naszej myśli. Jeżeli nasza świadomość przyrody w jednej swój postaci tworzy Naukę, to inna postać tejże świadomości stanowi o istnieniu Religii.\nSpoglądając na rzeczy w inny sposób, powiedzieć możemy, iż Religia i Nauka podlegały powolnemu różniczkowaniu się i że ich nieustanne zatargi wynikały z niedokładnego oddzielenia zakresu ich czynności. Religia od początku walczyła w celu mniejszego lub większego zjednoczenia Nauki ze swą niewiadomością; Nauka zaś od początku zawładnęła mniejszą lub większą cząstką niewiadomości, jak gdyby ta ostatnia była częścią wiedzy. Każda stopniowo zmuszoną bywała do opuszczenia gruntu, o który upominała się niesłusznie, jednocześnie zaś zdobywała od drugiej to, do czego miała prawo; pewna więc wrogość stosunków między nimi towarzyszyć musiała tej sprawie, Przykład szczególny rzecz tę lepiej nam wyjaśni. Religia, jakkolwiek na samym wstępie stwierdziła tajemnicę, dopuszczała się jednak licznych owej tajemnicy wyjaśnień, ogłaszając, iż znajomość jej w najdrobniejszych szczegółach posiadła. O tyle więc, o ile chciała być głosicielką wiedzy pozytywnej, wdzierała się do zakresu Nauki. Od czasów najwcześniejszych systemów mitologicznych, kiedy tak poufałe obchodzenie się z tajemnicą było dozwolone, aż do dni naszych, kiedy nieznaczną tylko ilość oderwanych i niepewnych twierdzeń zdołano zatrzymać, Nauka ciągle zmuszała Religie, do porzucania jednego po drugim owych dogmatów, t. j., owych rzekomych wiadomości, których ta ostatnia nie mogła uzasadnić. Wciągu tego czasu na miejsce osobowości, przez Religię uważanych za przyczyny zjawisk, stawiała Nauka pewne istności metafizyczne, postępując zaś tak, wkraczała w dziedzinę Religii, gdyż w liczbie rzeczy, dla siebie zrozumiałych umieszczała pewne postaci rzeczy niezrozumiałych. Po części wskutek krytyki, wymierzanej przeciwko Religii, po części zaś pod wpływem samorzutnego rozrostu, Nauka zmuszoną była zaniechać owych pokuszeń objęcia w granicach wiedzy tego, co poznanym być nic może, w ten zaś sposób zwróciła ona Religii, to, co słuszną było jej własnością. Dopóki ta sprawa zróżniczkowania się nie stanie się zupełną, tak długo istnieć musi mniejsza lub większa pomiędzy nimi nieprzyjaźń. W miarę stopniowego ustalenia się granic możliwego poznania zmniejszać się będą przyczyny zatargu, trwały zaś pokój osiągniętym zostanie wtedy, gdy Nauka przekona się w zupełności, iż objaśnienia jej przybliżonymi są tylko i względnymi, a nadto, gdy Religia całkowite zdobędzie przeświadczenie, iż oglądana przez nią tajemnica jest ostateczną i bezwzględną.\nReligia i Nauka są przeto niezbędnymi współzależnikami. Jak wykazano już, wyrażają one owe dwa przeciwstawne ze sobą tryby świadomości (modes), które nie mogą istnieć oddzielnie. Znajomość bowiem nie może być pomyślaną w odosobnieniu od nieznajomości. Przez to samo zaś żadna z nich nie może stać się bardziej wyraźną, nie nadając jednocześnie większej wyrazistości drugiej. Rozszerzając, dalej dopiero co użytą przenośnię, powiemy, iż są one dodatnim i ujemnym biegunem myśli i że z tych żaden nie może zyskać na sile, nie wzmacniając potęgi drugiego.\n§ 31. Tak więc świadomość jakiejś Niezbadanej Potęgi, objawiającej się nam we wszystkich zjawiskach, rozwijała się coraz wyraź niej, z czasem zaś musi ona uwolnić się od wszystkich swych niedokładności. Przeświadczenie o tym iż, z jednej strony, Potęga taka istnieje z drugiej zaś -że przyroda jej przekracza granice tak naszej intuicji jak wyobraźni - było zawsze celem, do którego od początku dążyła nasza umysłowość. Nauka do wniosku tego dochodzi nieuchronnie wtedy, gdy dosięga swych granic ostatecznych, Religia zaś zmuszoną jest go przyjąć, pod naciskiem krytyki. Zadawalając zaś wymagania najściślejszej logiki a jednocześnie pozostawiając uczuciu religijnemu najszersze pole działania, wniosek ten jest właśnie takim, jaki przyjąć musimy bez zastrzeżeń i ograniczeń.\nPowiadają, niektórzy, iż jakkolwiek Przyczyna ostateczna nie może być pomyślaną przez nas, jako posiadająca pewne dane przymioty, to jednak umysł nasz zniewolonym jest przymioty owe jej przypisywać. Jakkolwiek formy naszej świadomości takimi są, iż nie możemy ująć w nie absolutu żadnym sposobem i w żadnym stopniu, niemniej jednak mówi się nam, iż pod tymi właśnie formami musimy absolut ów sobie przedstawiać. Oto co pisze P. Mansel z którego dzieła pozwalałem już sobie obszerne robić wyciągi. "Obowiązkiem przeto jest naszym myśleć o Bogu, jako o osobowym, jak również powinnością, jest wierzyć w jego nieskończoność."\nNie potrzebuje, chyba nadmieniać, iż wywód ten nie był tutaj przyjętym. Jeżeli dowody uprzednie mają jakiekolwiek znaczenie, to obowiązkiem naszym jest ani przecząco, ani "twierdząco nie wypowiadać się co do osobowości Boga. Powinnością naszą jest poddać się kornie granicom zakreślonym naszej umysłowości; nie zaś przewrotnie przeciwko nim się buntować. Kto może wierzyć - w istnienie wiekuistej walki naszych zdolności duchowych z obowiązkiem - niech wierzy; co do mnie to nie przypuszczam tak zasadniczego błędu w układzie rzeczy.\nStanowisko takie wyda się głęboko niereligijnym bardzo wielu ludziom; jest ono wszakże istotnie religijnym, co więcej - jest jedynym stanowiskiem iście religijnym, do którego wszystkie inne, jak wykazano, zbliżać się mogą mniej lub więcej. Oceniając na nim Przyczynę Ostateczną, nie jest się postawionym wobec niepewności, lecz przekracza się ją; ci którzy na niepewności owej się zatrzymują, skłonnymi są przypuszczać błędnie, iż mają do wyboru pomiędzy Osobowością i czymś od niej niższym, gdy tymczasem wybierać tu należałoby raczej pomiędzy osobowością i czymś od niej wyższym. Czyż nie jest możliwym, aby istniał pewien rodzaj bytu, o tyle przewyższający umysł i wolę, o ile te przewyższają, ruch mechaniczny? Prawda, iż całkowicie niezdolnymi jesteśmy do pojmowania takiego wyższego rodzaju bytu, ale nie wynika stąd, aby istnienie jego należało podać w wątpliwość, raczej przeciwnie. Czyż nie widzieliśmy, jak ostatecznie nieudolnym jest nasz umysł w wytwarzaniu sobie przybliżonego bodajby pojęcia o tym, co stanowi istotę (podkład) wszelkiego zjawiska? Czyż nie dowiedziono nam, iż owa nieudolność jest niemocą Warunkowości, usiłującej pochwycić Bezwarunkowość? Czyż nie wynika stąd, iż przyczyna Ostateczna pod żadnym względem pojmowaną przez nas być nie może, gdyż pod każdym przewyższa ona to wszystko, co pojmowaniu naszemu podlega? A więc, czyż nie mamy słuszności, strzegąc się przypisywania jej jakichkolwiek przymiotów - z powodu, iż przymioty owe będące nieodzownie przymiotami naszej własnej przyrody, nie ku wywyższeniu jej lecz ku poniżeniu posłużą. W istocie dziwnym się cokolwiek wydaje, iż największą cześć ludzie widzą w upodobnieniu przedmiotu ich czci do siebie samych. Ten pierwiastek ich wiary, który uważają za najistotniejszy, zasadza się nie na stwierdzaniu przekraczającej nasze pojęcie różnicy, lecz na uznawaniu pewnego podobieństwa pomiędzy przedmiotem czci i jego czcicielami. Prawda, że od czasu, gdy dzikość najbardziej nieokrzesana kazała ludziom zapatrywać się na przyczyny wszechrzeczy, jako na istoty, z ciała i krwi do nich podobne, aż do chwili obecnej, stopień przyjmowanego podobieństwa ciągle się zmniejszał. Ale jakkolwiek postać i treść cielesna, podobna do ludzkiej, od dawna już w oczach ras ucywilizowanych, przestała uchodzić za cechę Przyczyny Ostatecznej, jakkolwiek bardziej poziome pragnienia naszej przyrody uznano za niegodne tego pojęcia; jakkolwiek z pewnym tylko wahaniem przypisuje się owej przyczynie nawet wyższe nasze Uczucia i to chyba, że w postaci bardzo wyidealizowanej - to jednak jeszcze nie tylko uznaje się za właściwe lecz nakazuje się przypisywać jej najbardziej oderwane cechy naszej własnej przyrody. Myśleć o Potędze Twórczej, jako o podobnej nam pod każdym względem, uważa się obecnie za rzecz bezbożną, - przez tych samych ludzi, którzy poczuwają się do obowiązku myślenia o Niej, jako o podobnej człowiekowi (antropomorficznej) pod niektórymi względami i którzy nie spostrzegają togo, iż jeden z tych poglądów jest tylko zanikającą postacią drugiego. Co zaś najdziwniejsza, to to, iż w podobny sposób zachowują się nawet ludzie, utrzymujący, że umysł nasz całkowicie niezdolnym jest do wytworzenia sobie jakiegokolwiek pojęcia Przyczyny Twórczej. Po wykazaniu tego, iż wszelkie przypuszczenie, odnosząc się do początku Wszechświata, doprowadza nas do alternatywy myślowych niemożliwości, -po wyświetleniu tego, iż wszelka próba pojęcia rzeczywistej istności kończy się samobójczo dla naszego myślenia, - po wykryciu tego, iż z samego już układu naszej umysłowości pochwycenie myślą Absolutu wiekuiście jest nam wzbronionym - po tym wszystkim utrzymuje się jeszcze, iż on ma być pojmowanym tak albo inaczej. Wszystkie możliwe drogi prowadzą nas do tej prawdy iż nie jest nam danym nie tylko poznać lecz nawet pojąć owej Rzeczywistości, ukrywającej się za osłoną pozorów; pomimo to jednak mówi się nam, że obowiązkiem naszym jest wierzyć (a nawet pojmować), iż Rzeczywistość ta istnieje w pewien określony sposób. Mamyż nazywać to hołdem, czy też przeciwnie?\nTomy można byłoby pisać o bezbożności ludzi pobożnych. W ustnych i drukowanych wystąpieniach stróżów kościoła prawie zawsze odnaleźć można wyraz pewnej poufałości względem ostatecznych tajemnic wszechrzeczy, poufałości, która, że nie powiemy nic więcej, zdaje się sprzeczną być z towarzyszącymi jej oznakami uniżoności, Nadto dość dziwnym jest, iż te właśnie twierdzenia, w których poufałość owa najwyraźniej się Uwydatnia, uważane są za najbardziej ożywcze pierwiastki wierzeń religijnych. Takie zachowywanie się mężów kościoła można uzmysłowić sobie przez porównanie wszystkich owych sporów teologicznych z zegarem, ruchów swoich świadomym. Zrobiwszy na chwilę naiwne przypuszczenie, że wahadłowe i inne ruchy zegara stanowią pewien rodzaj jego świadomości i że przyrząd, nią obdarzony, uparcie zapatruje się na postępki zegarmistrza, jako na spowodowane działaniem sprężyn i kółek, podobnie jak jego własne ruchy, będziemy mieli tylko mniej więcej dokładną podobiznę tego, co utrzymują mistrze duchowni. Gdybyśmy zaś przypuścili, iż zegarek nie tylko sformułował przyczynę swego istnienia za pomocą słownictwa mechaniki, lecz że utrzymuje on, iż zegarki w ogóle obowiązanymi są przez samą cześć dla świętości przyczynę ową w podobny sposób formułować, gdyby potępił on, jako bezbożników, wszystkie nie czyniące tego zegarki, wówczas mielibyśmy wydatny przykład uroszczeń teologów, posuwając tylko ich rozumowanie o krok dalej. Kilka wyciągów przekona czytelnika o słuszności tego porównania. Oto np. dowiadujemy się od jednego z wysoce cenionych myślicieli religijnych, że "Wszechświat jest przejawem i wcieleniem wolnego Ducha, który podobnym jest do naszego; wciela on swe własne myśli w układzie rzeczy, urzeczywistnia swój własny ideał w zjawiskach świata, tak samo jak my wyrażamy nasze zdolności wewnętrzne i nasz charakter, za pomocą przyrodzonej wymowy naszych postępków. W poglądzie tym tłumaczymy przyrodę przez człowieczeństwo; znajdujemy tu klucz jej tajemnic w takich zamiarach i skłonnościach, do pojmowania których uzdalnia nas nasza własna świadomość; wszędzie spostrzegamy widome oznaki Woli, wiecznie żyjącej i odczytujemy księgę Wszechświata, jak autobiografię jakiegoś nieskończonego ducha, który w zmniejszeniu powtarza się w naszym duchu skończonym." Ten sani pisarz idzie jeszcze dalej; nie tylko przypomina nam on ów stosunek zegarka do zegarmistrza nie tylko sądzi, że istoty stworzone mogą "odczytywać autobiografię tego, co je stworzyło", lecz utrzymuje, iż granice, narzucone stworzeniu, ograniczają również stworzyciela. "Zasadnicze własności ciał, powiada on, wiekuiście stanowią cechę materialnej treści przedmiotowej względem Boga" i czuwają nad jego postępkami; podczas gdy własności drugorzędne są "wytworem li tylko wynalazczego rozumu i woli orzekającej; stanowią one "dziedzinę boskiej oryginalności"...\nDuch jego może pozostawać w sprzeczności z naszym w dziedzinie owych drugorzędnych własności ciał, gdy tymczasem w zakresie własności zasadniczych jest naszemu podobny; w działaniach bowiem rozumowań dedukcyjnych jedna tylko droga możliwą jest dla wszelkiej umysłowości. Żadne liberum arbitrium nie mogłoby zmienić prawdy na fałsz i odwrotnie, albo też stworzyć więcej niż jedną geometrię, lub więcej niż jeden układ fizyczny dla wszystkich światów i sam nawet wszechmocny budowniczy, wcielając pojęcie kosmosu, zakreślając orbity w bezmiarze, stanowiąc okresy wieczności, może tylko ulegać prawom krzywizny, miary i proporcji." Znaczy to-mówić, iż Przyczyna ostateczna na podobieństwo ludzkiej mechaniki nie tylko "kształtuje materialną treść przedmiotową", ale nadto zmuszoną jest przystosowywać się do "niezbędnych własności owego materiału." Lecz i na tym nie koniec. Dalej spostrzegamy bowiem pewien wykład "boskiej Psychologii", gdzie autor posuwa się aż do powiedzenia, iż "dowiadujemy się o charakterze Boga, o porządku Jego skłonności" z "układu władz w hierarchii naszych własnych popędów." Innymi słowy, utrzymuje się tutaj, iż przyczyna pierwotna posiada żądze, nadające się do podziału na wyższe i niższe, tak samo jak nasze własne ([Wyjątek ten wziętym jest z artykułu "Nature and God", ogłoszonego w "National Review", październik 1860.]).\nKtóż nie słyszał o królu, który żałował, że nie był obecny stworzeniu świata, gdyż mógłby dać wówczas niejedną dobrą radę. Był on jednak skromnym w porównaniu z tymi, którzy się przyznają nie tylko do pojmowania stosunku pomiędzy stworzeniem i stworzycielem, lecz nawet do rozumienia przyrody tegoż stworzyciela. A jednak nie dorównywa to śmiałości, która ogłasza, iż przeniknęła tajemnice potęgi, objawiającej się nam we wszelkim istnieniu, i która nawet wywyższa się ponad ową potęgę, wyznaczając warunki jej działaniu; zuchwałość ta wszakże nazywa się dziś pospolicie pobożnością! Czyż nie możemy bez wahania twierdzić, iż szczere uznanie owej prawdy, głoszącej, że nasze własne i wszelkie istnienie jest dla nas tajemnicą, bezwzględnie i na zawsze przekraczającą nasz umysł, - zawiera w sobie więcej istotnej religijności, niż wszystkie dotąd napisane dzieła teologii dogmatycznej?\nTymczasem niech nam wolno będzie uznać wszystko, cokolwiek jest stale dobrego w owych upartych usiłowaniach wytworzenia sobie pojęć o tym, co pojmowanym być nie może. Tylko dzięki kolejnym błędom takich pojęć i niemocy ich zadowolenia umysłu, dosięgano od samego początku pojęć coraz to wyższych; bez wątpienia też pojęcia dzisiejsze niezbędnymi są jako przejściowe tryby (sposoby) pojmowania rzeczy. Można tu uczynić nawet większe ustępstwo. Możliwym jest, a nawet prawdopodobnym, że idee tego porządku w ich najbardziej oderwanej postaci będą zawsze zajmowały tło naszej świadomości. Bardzo prawdopodobnym jest, iż zawsze pozostawać w nas będzie potrzeba nadania jakichś kształtów owemu nieokreślonemu poczuciu istnośći ostatecznej, które stanowi podstawę naszej umysłowości. Zawsze ulegać będziemy konieczności spoglądania na nią, jak na jakiś rodzaj bytu, tj. wyobrażania jej sobie pod jakąś, bodajby niejasną postacią myślenia. Postępując tak, nie zbłądzimy też wcale, dopóki na każde wytworzone w ten sposób pojęcie zapatrywać się będziemy tylko, jako na symbol, nie mający bynajmniej podobieństwa do rzeczy, którą wyraża. Być może, iż ciągłe wytwarzanie takich symboli i ciągłe odrzucanie ich jako nieodpowiednich (inadeąuate), tak samo w przyszłości jak dotąd będzie środkiem ćwiczenia umysłu. Wieczne tworzenie idei, wymagających największego wysiłku naszych zdolności, i wieczne przekonywanie się o tym, iż idee owe należy zarzucić, jako płonne twory wyobraźni, wszystko to może uwydatnić nam lepiej, niż jakikolwiek wykład, wielkość tego, co na próżno staramy się pochwycić. Wysiłki takie i niepowodzenia mogą posłużyć do utrzymania w naszych umysłach należytego poczucia niezmierzonej różnicy pomiędzy Warunkowym i Bezwarunkowym. Wiecznie usiłując poznać i będąc wiecznie odrzucanymi wstecz, z coraz to głębszym przeświadczeniem o niemożliwości poznania, możemy zdobyć jasną świadomość tego, iż właśnie naszą najwyższą mądrością i obowiązkiem jest uważać za Niepoznawalne to, co stanowi przyczynę istnienia wszechrzeczy.\n§ 32. Ogromna większość ludzi odmówi z mniejszym lub większym oburzeniem przyjęcia wiary, która im się wyda tak niepochwytną i tak nieokreśloną. Nadając zazwyczaj przyczynie ostatecznej jakieś kształty, o ile to potrzebnym było do umysłowego jej upostaciowania, nie zgodzą się oni niechybnie na zastąpienie owej Przyczyny przez taką której zgoła przedstawić sobie niepodobna. "Ofiarujecie nam, powiedzą, jakąś nie dającą się pomyśleć abstrakcję-w zamian za istotę, ku której możemy żywić określone uczucie. Jakkolwiek mówisz nam Pan, iż Absolut jest rzeczywistym, to jednak, skoro niedozwolonym jest pochwycić go myślą, może on równie dobrze być czystym przeczeniem. Zamiast potęgi, na którą możemy spoglądać, jako na współczującą nam nieco, chcesz Pan wskazać nam potęgę, której żadne wzruszenie przypisanym być nic może. W ten sposób pozbawiasz nas Pan najgłębszej istoty naszej wiary."\nTen rodzaj protestu z konieczności towarzyszy wszelkiemu przejściu od wierzeń niższych do wyższych. Wiara w pewną wspólność przyrody pomiędzy czcicielem i przedmiotem jego czci była zawsze źródłem ludzkiego zadowolenia; człowiek też zawsze niechętnie przyjmował owe, coraz to mniej konkretne pojęcia, które mu narzucano. Bez wątpienia, po wszystkie czasy i miejsca pocieszającym było dla barbarzyńcy myśleć o swoich bóstwach, jako o podobnych do niego tak dalece, iż dawały się one zjednywać ofiarą z pokarmów. Pewność zaś, że bogowie nie dają się w ten sposób przebłagać, musiała być dlań odstręczającą, pozbawiała go bowiem łatwego sposobu pozyskiwania nadprzyrodzonej opieki. Dla Greków oczywiście było to wielkim udogodnieniem, iż w wypadkach trudnych mogli oni za pośrednictwem wyroczni otrzymywać wskazówki od swych bogów, n nawet pomoc osobistą w bitwie; zapewne też z bardzo uzasadnionym oburzeniem powstawali oni na myślicieli, podających w wątpliwość owe prostacze wyobrażenia ich mitologii. Religia, nauczająca Hindusa, iż niemożliwym jest zdobyć szczęśliwość wiekuistą przez rzucanie się pod koła świętego rydwanu, bardzo łatwo może mu się wydać okrutną; pozbawia go ona bowiem rozkosznej pewności, iż może on dowolnie zamienić nędzę żywota na radość wiekuistą. Niemniej jasnym jest, iż dla naszych przodków katolickich wielką było pociechą wierzyć w to, że grzechy ich mogą być zgładzone przez budowanie kościołów, że kary ich samych i krewnych dadzą się skrócić przez zakupywanie mszy, i że pomoc boską lub przebaczenie można było uzyskać za przyczyną świętych. To też protestantyzm, dający im pojęcie Boga, stosunkowo już mniej podobnego do nas, gdyż nie ulegającego powyższym wpływom, musiał wydać się im surowym i zimnym. Naturalnie więc, posuwając się na tej drodze o krok jeden dalej, musimy oczekiwać podobnegoż oporu obrażonych uczuć. Żaden przewrót umysłowy nie może się dokonać bez mniejszych lub większych cierpień. Czy będzie to zmiana obyczaju, czy też przekonania, jeżeli tylko obyczaj ten lub przekonanie były silnie zakorzenione, - zawsze musi nastąpić pogwałcenie jakichś uczuć, te zaś naturalnie bez oporu nie ulegną. Od dawna znane, a więc określone źródła zadowolenia mają tu bowiem ustąpić miejsca innym, nieznanym jeszcze, a więc nieokreślonym. Rzecz, stosunkowo dobrze znana i rzeczywista, ma być zastąpioną przez inną jakąś, względnie nieznaną i idealną. Z konieczności też zamiana taka nie może się odbyć beż jakiegoś bolesnego zatargu. Szczególniejsze zaś zaostrzenie stosunków musimy spotykać wówczas, gdy idzie o zmianę tak głębokiego i żywotnego pojęcia, jak to, z którym mamy tu do czynienia. Ponieważ jest ono podstawą wszystkich innych, przeto zmiana jego obala całą budowę. Albo, że zmienimy przenośnię, stanowiąc niejako korzeń naszych wyobrażeń dobrego, sprawiedliwości i obowiązku, nie może ono ulec przeobrażeniu, nie przyczyniając się do usunięcia i zagłady tamtych. Wszystkie wznioślejsze pierwiastki naszej przyrody prawie zawsze zmuszone są uzbroić się przeciwko owej zmianie, która, burząc ustanowione skojarzenia pojęć, zdaje się wykorzeniać moralność.\nNie jest to jednak bynajmniej wszystko, co można powiedzieć na korzyść takiego oporu; posiada on znaczenie o wiele głębsze. Protesty podobne wyrażają nie tylko naturalny wstręt do przewrotu wierzeń (szczególnie silnych w wypadku obecnym, dzięki ich doniosłości życiowej), lecz wyrażają one bezwiedne przywiązanie do wiary, w pewnym znaczeniu najlepszej, - ma się rozumieć najlepszej dla jej wyznawców. Tutaj bowiem zauważyć wypada, iż to, co się mówiło wyżej o niedoskonałościach Religii, zrazu wielkich lecz zmniejszających się stopniowo, stosuje się tylko do niedoskonałości, rozpatrywanych w świetle jakiejś zasady bezwzględnej, nie zaś w stosunku do typu względnego. Mówiąc ogólnie, Religie wszystkich wieków i narodów były możliwym zbliżeniem się do prawdy, dostępnej ludziom w danym czasie i miejscowości; postać mniej lub więcej konkretna, wcielająca w sobie ową prawdę, była po prostu tylko środkiem uczynienia zrozumiałym tego, co inaczej nie dałoby się pomyśleć, a w ten sposób dla danego czasu była ona czynnikiem, potęgującym prawdy owej wrażenie. Rozważając warunki szczególne danego wypadku, znajdziemy, iż wniosek ten jest nieuniknionym. W każdym okresie rozwoju ludzie muszą myśleć w takich terminach myślenia, jakie posiadają. Skoro wszystkie zmiany widoczne, których początek podlega ich spostrzeżeniom, były następstwem działania ludzi lub zwierząt, przeto niezdolnymi się oni stają do wyobrażenia sobie przyczyn, działających w ogóle, pod jakąkolwiek inną postacią; stąd też czynniki twórcze pod taką właśnie postacią z konieczności bywają przez nich pojmowane. Gdyby w tym okresie odebrano im pojęcia konkretne, usiłując nadać im inne względnie oderwane pojęcia, wówczas umysł ich pozbawionym by został wszelkich pojęć, gdyż nowych umysłowość ich nie mogłaby sobie przedstawić. Podobnie ma się rzecz z każdym następnym okresem wierzeń religijnych aż do ostatniego. Jakkolwiek w miarę nagromadzania się doświadczeń najwcześniejsze wyobrażenia przyczyn osobowych zmieniają się z wolna, jakkolwiek rozwijają się bardziej ogólne i chwiejne o nich wyobrażenia, to jednak te ostatnie nie mogą od razu zastąpionymi być przez inne jeszcze bardziej ogólne i nieokreślone. Dalsze doświadczenia muszą pierwej dostarczyć nowych pojęć oderwanych, zanim umysłowa próżnia, pozostająca po zburzeniu owych wyobrażeń niższych, będzie mogła zapełnić się wyobrażeniami wyższego porządku. Jakoż i za dni naszych niechęć do porzucania pojęć względnie konkretnych-dla innych-stosunkowo oderwanych każe domyślać się niezdolności do wytwarzania tych ostatnich i dowodzi, iż zmiana byłaby przedwczesną i szkodliwą.\nJeszcze wyraźniej spostrzeżemy szkodliwość wszelkiej takiej zmiany, zauważywszy, iż wpływy danej wiary na sprawowanie się muszą się zmniejszać w miarę jej słabnięcia. Dobre i złe, takie, jakich osobiście doświadczył dziki, lub o jakich dowiedział się z doświadczenia innych są jedyną postacią dobrego i złego, którą on może zrozumieć; musi też wierzyć, iż dokonują się one takimi samymi drogami, jakie bywały przedmiotem jego doświadczenia. Bóstwa swoje musi więc on wyobrażać sobie, jako podlegające takim samym pobudkom i namiętnościom, używające tych samych sposobów, co istoty, które go otaczają; pobudki bowiem, namiętności i sposoby wyższego porządku nie są mu znane i w znacznej mierze przekraczają zdolność jego myślenia, a stąd w umyśle jego nie mogą się tak zarysować, aby wpłynęły na jego postępki. Ponieważ w każdym okresie uspołecznienia działanie Istności Niewidomej, jak również wynikające zeń kary i nagrody, pojmowane być może tylko w takiej postaci, o jakiej mówi doświadczenie, przeto zastępować je pojęciami wyższymi, zanim doświadczenie szersze uzdolni nas do ich pojmowania, jest to narzucać komuś niejasne i pozbawione wpływu pobudki na miejsce określonych i wpływowych. Nawet dziś jeszcze dla wielkiej liczby ludzi niezdolnych wskutek braku kultury do odtworzenia sobie z należytą jasnością dobrych i złych następstw sprawowania się w określonej dziedzinie Niepoznawalnego, następstwa owe muszą być żywo odmalowanymi w postaci przyszłych mąk i radości, bólów i rozkoszy pewnego rodzaju, odbywających się w sposób bezpośredni i dostatecznie prosty, aby mogły być wyobrażonymi dokładnie. Ustępstwo należy posunąć jeszcze dalej. Bardzo niewiele osób, jeżeli zgoła są takie, mogą się całkowicie obejść bez podobnych, powszechnie przyjętych pojęć religijnych. Abstrakcje najwyższe do żywego ich odtworzenia wymagają tak wielkiej potęgi umysłowej i wywierają wpływ tak słaby na postępowanie, jeśli się ich nie przedstawia sobie z dostateczną żywością, że skutki ich kierownictwa w dziedzinie obyczajowej przez długi czas jeszcze dostrzegalnymi będą wśród nieznacznej tylko mniejszości; aby widzieć dokładnie, jakie następstwa rodzi zły albo dobry postępek, tak wewnątrz nas, jak na zewnątrz, aby zrozumieć jak następstwa te z każdym rokiem coraz bardziej się rozszerzają - na to potrzeba rzadkiej zdolności analitycznej. Aby przedstawić sobie w umyśle bodajby jeden tylko szereg owych następstw, ginący gdzieś w odległej przyszłości, potrzeba również znacznej siły wyobraźni. Aby zaś ocenić owe następstwa w ich całości i dojrzeć, jak ciągle, wzrastając w liczbę, zmniejszają się pod względem natężenia, do tego potrzeba takiej siły umysłu, jakiej nikt nie posiada. Tylko przy pomocy takich zdolności analitycznych, wyobraźni i takiej potęgi myślenia, postępowanie mogłoby podlegać pożądanemu kierownictwu w braku wszelkiej innej kontroli: tylko w taki sposób ostateczne kary i nagrody mogą wywierać na nas wpływ większy, niż bezpośrednia przykrość i rozkosz. Istotnie, gdyby przez cały bieg dziejów ludzkości doświadczenie ludzi, odnoszące się do skutków postępowania, nie uogólniło się zwolna w postaci zasad, gdyby z pokolenia na pokolenie nie przekazywali zasad tych starsi, gdyby nie podtrzymywała ich opinia publiczna, nie uświęcała religia, nie zmuszała do przestrzegania ich groźba wiecznego potępienia za nieposłuszeństwo, gdyby pod działaniem tych wpływów potężnych nie zmieniły się nasze nałogi, nie zagnieździły się w nas odpowiednie uczucia, gdyby, jednym słowem, to wszystko nie uczyniło nas w znacznej mierze organicznie moralnymi, to oczywista, jak niszczącym byłby wpływ usunięcia owych stanowczych i wyraźnych pobudek postępowania, jakich dostarcza nam wiara religijna. Nawet w obecnym stanie rzeczy ci, którzy porzucają wiarę w jakiej wzrośli, zmieniając ją na tę najbardziej oderwaną, w której nauka i religia łączą się ze sobą, nawet ci dość pospolicie w postępkach swych nie idą za głosem przekonań; pozostawionymi będąc organicznej swój moralności, podlegając przymusowi tylko rozumowań ogólnych, niedokładnie uzasadnionych i nie mogących zawsze obecnymi być w umyśle, braki ich przyrody uwydatniać się będą czyściej, niżby się były uwydatniały za panowania ich dawniejszych wierzeń religijnych. Nowo wprowadzona wiara może stać się odpowiednio skuteczna, tylko wtedy, gdy, tak jak wiara dzisiejsza, stanie się pierwiastkiem najwcześniejszego wychowania i znajdzie, oparcie w surowej sankcji społecznej. Ludzie nie wcześniej przygotują się całkowicie do jej przyjęcia, aż kiedy, dzięki ciągłości pewnej wprawy, która częściowo ukształtowała ich do warunków życia społecznego, staną się zupełnie uzdolnionymi do istnienia w tych warunkach.\nMusimy przeto uznać, że opór, z jakim spotyka się wszelka zmiana mniemań teologicznych, jest w znacznej mierze zbawiennym. Nie oznacza on, że po prostu pewne silne i głęboko zakorzenione uczucia z konieczności znajdują podnietę do walki, lub że po prostu najwyższe uczucia moralne łączą się tutaj w celu potępienia zmiany, zdającej się podkopywać ich powagę: lecz oznacza on, że istnieje pewne istotne przystosowanie się pomiędzy ustalonym wierzeniem i przyroda jego obrońców i że zaciętość obrony jest miarą, dokładności owego przystosowania się. Formy religii, tak samo jak formy rządu, zastosowanymi być muszą do tych, którzy im podlegają i tak w jednym jak w drugim wypadku formą najbardziej odpowiednią jest ta właśnie, którą instynktownie przekłada się nad inne. Jak pewnym jest to, że plemiona barbarzyńskie potrzebują surowych praw ziemskich i okazują zazwyczaj przywiązanie do despotyzmu, który właśnie siłę odpowiednią posiada, tak również pewnym jest, że plemię podobne czuje potrzebę wierzenia w prawa niebieskie równej surowości i okazuje zazwyczaj przywiązanie do owych wierzeń. Jakoż - zupełnie tak samo, jak nagłe wprowadzenie urządzeń wolnych, na miejsce despotycznych, spowoduje na pewno reakcję, tak samo też, gdyby jakąś wiarę, pełną okropnych gróźb mniemanych o karach pośmiertnych, zastąpiono całkiem niespodzianie przez inną wiarę, mówiącą o\tkarach stosunkowo łagodnych, niechybnie ujrzelibyśmy powrót do wiary dawniejszej nieco zmienionej. Równoległość ta rozciąga się jeszcze dalej. W biegu wcześniejszych okresów społecznego rozwoju - kiedy podobieństwo pomiędzy dobrem względnym i dobrem bezwzględnym bywa najsłabsze -widzimy, że zmiany tak religijne jak polityczne, przytrafiając się rzadko, niechybną cechują się gwałtownością i również gwałtowną wywołują po sobie reakcję. Jednakże, w miarę zmniejszania się różnicy pomiędzy tym, co jest i tym co być powinno, tak zmiany jak i następujące po nich ruchy wsteczne stają się bardziej umiarkowane - aż na koniec jedne i drugie, słabnąc pod względem natężenia i wzmacniając się co do częstotliwości, nikną ostatecznie w procesie prawie nieprzerwanego rozwoju. Owo przywiązanie do dawnych urządzeń i wierzeń, stawiające wśród społeczeństw pierwotnych żelazną zaporę wszelkiemu postępowi i będące przyczyną tego, iż po obaleniu w końcu owej zapory, instytucje i wierzenia cofają się znowu wstecz - ze stanowiska, na którym je postawił rozpęd przeobrażeń, cofając się zaś dopomagają ponownemu przystosowaniu się charakteru narodowego do warunków społecznego bytu - przywiązanie to do dawnych instytucji i wierzeń staje się ostatecznie ciągłym hamulcem, chroniącym stały rozwój społeczeństwa przed zbytnim pośpiechem. Jest to prawdą tak w odniesieniu do form i wierzeń religijnych, jak też państwowych. W ten sposób dowiadujemy się przeto, że zachowawczość, zarówno w rzęchach teologii jak polityki, spełnia zadanie ogromnej doniosłości.\n§ 33. Duch tolerancji, będący tak wybitną cechą czasów nowszych i uwydatniający się z dniem każdym coraz bardziej, posiada więc znaczenie o wiele głębsze, niż się to przypuszcza. To, co nazywamy powszechnie należnym poszanowaniem praw osobistego sądu jest w rzeczywistości niezbędnym warunkiem równowagi postępowych i zachowawczych dążności, jest środkiem ochronnym przystosowania się wierzeń ludzkich do przyrody ludzkich umysłów. Ducha tego należy więc pielęgnować; wszelki myśliciel o szerokim na rzeczy poglądzie, pojmujący znaczenie owych wierzeń najbardziej sprzecznych, o wyrobienie w sobie tegoż ducha tolerancji starać się powinien przed innymi. Bez wątpienia, ten kto rozumie wielkość błędów przez bliźnich jego popełnianych, lub też odczuwa wielkość odrzucanej przez nich prawdy, ten z trudnością zdobyć się może na należną cierpliwość. Trudno mu będzie wysłuchiwać cierpliwie niedorzecznych dowodów, mających popierać niesłuszne poglądy, i zohydzać zdania przeciwne; przykro mu będzie znosić objawy owej zarozumiałości ciemnoty, która przewyższa o wiele zarozumiałość wiedzy. Dość naturalnie oburzy się on na zarzut niereligijności, uczyniony mu za to, iż "ciesielskiej" teorii stworzenia nie chce uznawać za najlepszą. Znajdzie on wielką trudność i mały pożytek w ukrywaniu swój niechęci do wierzeń, przypisujących Niepoznawalnemu upodobania w pochlebstwie, które, nawet w człowieku, mogłyby obudzić pogardę. Przekonanym będąc, iż wszelka kara jest, jak to widzimy w przyrodzonym porządku rzeczy, tylko pewną postacią dobrodziejstwa, zacznie on może z goryczą potępiać mniemanie, utrzymujące, iż kara jest zemstą boga i że zemsta owa jest wieczną. Nie omieszka on może wyrazić swój pogardy, słuchając dowodzenia, iż wszystkie czyny, których źródłem jest czysta miłość bliźniego lub zamiłowanie prawdy, są w istocie swój występkami; że sprawowanie się nasze wtedy tylko jest prawdziwie dobrem, gdy opiera się na wierze, której jawną pobudką jest szczęśliwość pozagrobowa. Ale - musi on powściągnąć te swoje uczucia. Jeżeli nie będzie mógł zapanować nad nimi w zapale sporu lub wtedy, gdy inne okoliczności każą mu spotkać się oko w oko z jakimś przyjętym powszechnie przesądem, to niech przynajmniej w chwilach mniej burzliwych stara się tak miarkować swą niechęć, aby pomiędzy dojrzałością jego sądów i wynikającymi z nich postępkami nie było sprzeczności.\nW tym celu musi on mieć zawsze w pamięci trzy rzeczy główne. Na dwie pierwsze już kładliśmy nacisk, jedną zaś mamy jeszcze zaznaczyć. Pierwsza z nich jest naszym punktem wyjścia: że we wszystkich postaciach religii tkwi jakaś prawda zasadnicza, jakkolwiek spaczona. We wszystkich znajduje się, jakaś "dusza prawdy." Poprzez grubą, tkankę swych dogmatów, podań i obrzędów dusza owa daje się dostrzegać wyraźnie lub niejasno - stosownie do religii. Ona to nadaje życie wierzeniom, nawet najbardziej pierwotnym, ona pozostaje przy życiu po wszelkich zmianach, ją, właśnie winniśmy szanować - nawet potępiając formy, pod jakimi nam się przedstawia. Drugą z pomiędzy owych trzech rzeczy głównych jest sprawa, poruszona przez nas obszerniej w rozdziale poprzedzającym. Widzieliśmy tam, że podczas gdy owe kształty konkretne, wcielające w sobie ową duszę, są złymi w stosunku do dobra bezwzględnego, to jednak są ono dobrymi w stosunku do dobra względnego. W porównaniu z ideami wyższymi, są one niejako obsłonką, ukrywającą prawdę oderwaną, lecz, porównywają je z pojęciami niższymi - widzimy, iż przedstawiają one ową prawdę w większym blasku. Owe pierwiastki konkretne nadają rzeczywistość i wpływ na umysły ludzkie temu, co, bez nich, nie miałoby może ani wpływu ani rzeczywistości. Możemy je nazwać jakby pokrowcami, bez których-zawierająca się w nich prawda - uległaby zagładzie. Trzecim i ostatnim faktem głównym jest to, że owe rozliczne wierzenia są częściami ustalonego porządku rzeczy - i do tego częściami niezbędnymi, nie zaś przypadkowemu Widząc jak którekolwiek z pomiędzy nich, będąc zawsze gdzieś obecnymi wzrastają ustawicznie, widząc, że, gdy się je usunie, powracają na nowo w postaci z lekka przeobrażonej, nie możemy powstrzymać się od wniosku, że są one niezbędnymi towarzyszami ludzkiego życia i że każde z nich przystosowane jest do społeczeństwa, w którym rozwija się samorzutnie. Z naszego stanowiska, musimy w wierzeniach owych uznać pierwiastki wielkiego rozwoju, którego początek i koniec przekraczają naszą zdolność poznawania i pojmowania rzeczy, czyli musimy uznać w nich przejawy Niepoznawalnego, w którym tkwi ich uzasadnienie.\nTolerancja nasza musiałaby być możliwie największą, albo raczej, powinniśmy dążyć do czegoś lepszego, niż tolerancja, w zwykłym jej rozumieniu. Mówiąc o wierzeniach osób innych, mamy nie tylko unikać starannie obrażania ich słowem lub czynem, ale nadto wymierzać im sprawiedliwość, wskazując w nich jakąś wartość dodatnią. Powinniśmy za pomocą sympatii łagodzić niezgodność z nimi naszych własnych przekonań.\n§ 34. Pomyśli ktoś może, iż ustępstwa takie nakazują przyjmować biernie system teologii panującej, lub przynajmniej nie występować przeciwko niej z opozycją czynną. "Dla czegóż, powiedzą nam, skoro wszystkie wierzenia są ostatecznie przystosowanymi do czasu i miejsca, nie mielibyśmy się zadowolić tym z pomiędzy nich, w łonie któregośmy się urodzili? Skoro wierzenia ustalone zawierają jakąś prawdę istotną, jeżeli formy w jakich przedstawiają nam one tę prawdę, będąc wadliwymi wewnętrznie, są jednak zewnętrznie dobrymi; skoro zniesienie owych form musiałoby być- w chwili obecnej-zgubne dla znacznej większości ludzi; co więcej, skoro nie ma może ani jednej istoty, dla której sama tylko wiara ostateczna, najbardziej oderwana, mogłaby być wystarczającą kierowniczką czynów, to niewątpliwie, przynajmniej w chwili obecnej, szerzenie jej byłoby szkodliwe."\nOto jest nasza odpowiedź: Bez wątpienia, pojęcia i urządzenia religijne, dziś istniejące, są, biorąc ogólnie, dostosowane do charakteru ludzi, żyjących pod ich osłoną; jednakże, ponieważ charaktery owe zmieniają się ciągle - przystosowanie przeto staje się coraz mniej doskonałe: toteż pojęcia i urządzenia muszą przeobrażane być tak często, jak tego wymaga szybkość owej zmiany. Wynika stąd, że jeżeli danej idei i dziełu jej zachowania pozostawić należy wszelką swobodę, to myśl ludzka i sprawa postępu do takiej samej swobody mają prawo. Brak obu tych warunków uniemożliwiłby ciągłość przystosowań ponownych, bez czego postęp nie mógłby się odbywać porządnie.\nKtokolwiek by się ociągał z wyznaniem tego, co myśli o prawdzie najwyższej - z obawy wyprzedzenia swego czasu - może się uspokoić, spoglądając na postępki swe ze stanowiska nieosobistego. Niech się postara dobrze zrozumieć, że opinia powszechna jest czynnikiem, za pomocą którego charakter nasz wpływa na zmianę stosunków i urządzeń zewnętrznych; niech pamięta, że jego własne zdanie tworzy prawowitą część składową owego czynnika, że jest ono jednostką siły, wytwarzającą - wraz z innymi tegoż rodzaju jednostkami-ową ogólną potęgę, która spowoduje przeobrażenia społeczne; dostrzeże on wówczas, iż całkiem właściwie może nadawać zupełną jawność swoim przekonaniom najgłębszym, pozwalając im na wywoływanie takich skutków, jakie wywołać mogą. Przywiązanie jego do pewnych zasad i odraza do innych nie są bynajmniej pozbawionymi znaczenia. Wraz ze wszystkimi swymi zdolnościami, dążnościami i wierzeniami jest on wytworem czasu. Powinienem też przypomnieć sobie, iż, będąc potomkiem przeszłości, jest on rodzicielem przyszłości; że myśli jego są dziećmi z niego zrodzonymi, których nie powinien skazywać obojętnością swą na zagładę. Podobnie jak każdy inny, może on z całą słusznością uważać siebie za jeden z niezliczonych czynników, przez które działa Przyczyna Nieznana; skoro zaś ta wywołuje w nim pewne wierzenia, jest on już przez to samo upoważnionym wyznawać je i upowszechniać, gdyż - że nadamy tu znaczenie najwznioślejsze słowom poety:\nNie masz sposobu poprawienia przyrody,\nLecz ona sposób ten stwarza sama: ponad sztuką,\nKtóra, jak mówicie, ma uzupełniać przyrodę,\nIstnieje sztuka, którą tworzy sama przyroda.\nCzłowiek rozumny przeto nie będzie się zapatrywał na wiarę, którą ma w sobie, jak na rzecz przypadkową - bez znaczenia. Dostrzeganą przez siebie prawdę najwyższą wyznawać on będzie śmiało, wiedząc, że cokolwiek się z nią stanie - on, przez głoszenie jej, odegra przynależną sobie rolę na świecie, że-gdy zamierzonego celu dosięgnie - dobrze, gdy nie dosięgnie - znowu dobrze; chociaż nie tak już dobrze.


Chiny Expanding Type Maszyna do formowania siatek na paski Producenci\nOpis:Rozszerzona konstrukcja metalowej siatki,Rozbudowa siatki siatkowej baterii,Rozszerzona bateria Metalowa siatkowa maszyna\nRozszerzona konstrukcja metalowej siatki,Rozbudowa siatki siatkowej baterii,Rozszerzona bateria Metalowa siatkowa maszyna\nDom > Products > Expanded Mesh Production Line > Rozbudowa siatki siatkowej baterii > Expanding Type Maszyna do formowania siatek na paski\nModel No: TG-0121\nRóżne kształty oczek, różne grubości, możemy zaoferować inną siatkę maszynową i ścinanie. Expanded Metal Bead Machine jest niezbędna do budowy, sprzętu, drzwi, okien, tokarek, dekoracji budynku lub domu. Rozbudowa siatek na baterie Maszyna siatkowa jest w pełni zautomatyzowana, od załadunku materiału i wyprodukowanej płyty, po prostu potrzebna jest obsługa jednego technika. Czujniki rejestrują ruch surowców w każdej części. Automatyczny raport o usterkach i alarm bezpieczeństwa. Expanded Mesh Production Line nadaje się do automatycznej, ciągłej produkcji sieci słupów miedzianych, główną cechą baterii z płytą gratową jest wysoki stopień automatyzacji, wysoka dokładność pracy, bezpieczeństwo i niezawodna praca, co znacznie poprawia wydajność produkcji.\n1. Rozszerzona maszyna do rysowania profilu baterii i produkty do referencji\n2. Przepływ roboczy automatycznej siatki metalowej\n4. Instalacja i szkolenie Jeżeli kupujący odwiedzenia naszej fabryki i sprawdzić M i wsp listwa automat\nNauczymy Cię, jak zainstalować i używać urządzenia do gięcia blach, a także szkolić swoich pracowników / techników twarzą w twarz.\nKategorie o produkcie : Expanded Mesh Production Line > Rozbudowa siatki siatkowej baterii\nRozszerzona konstrukcja metalowej siatki , Rozbudowa siatki siatkowej baterii , Rozszerzona bateria Metalowa siatkowa maszyna , Rozszerzona produkcja siatki , Rozszerzona siatka metalowa , Rozszerzona maszyna metalowa , Rozszerzona metalowa listwa , Rozszerzona maszyna do formowania z metalową siatką


Transport ośmiu żubrów z Polski do Hiszpanii - jedna ciężarówka, 3000 kilometrów i aż pięciu kierowców - 40ton\nW kwietniu (tutaj) pisałem o transporcie żubra z Łodzi do Poznania, zrealizowanym przez poznańską firmę Luktrans. Teraz natomiast przeczytacie o transporcie aż ośmiu żubrów, i to na dziesięć razy dłuższej trasie. Wszystko zostało opisane przez Luktrans w poniższym tekście, wzbogaconym także o dwa filmy. Zapraszam więc do lektury oraz oglądania:\nTransport żubra z ogrodu zoologicznego z Łodzi do Poznania traktowaliśmy jako wyzwanie, wymagające zarówno zdobycia wiedzy o transporcie zwierząt, jak i w aspekcie organizacyjnym. Do dziś pamiętamy zadowolenie z dobrze wykonanej pracy, które nam towarzyszyło, jak Duduś (takie nosi imię żubr) rozpoczął spacer po poznańskim wybiegu.\nMinęło kilka miesięcy i zdobyta wówczas wiedza okazała się być ponownie przydatna. Na początku listopada zrealizowaliśmy transport 6 żubrów z Białowieży do miejscowość Kbel w Czechach, a następnie rozpoczęliśmy przygotowania do największego „żubrzego” wyzwania – transportu 8 osobników do Hiszpanii. Trzy miejsca załadunku w Polsce (Niepołomice, Pszczyna, Jankowice), trzy tysiące kilometrów do pokonania, trzy miejsca rozładunku w Hiszpanii (Villagordo del Cabriel, Segovia, Valdehuesa) i świadomość, że transport musi być zorganizowany w sposób, który zredukuje, jak to tylko możliwe, negatywny wpływ na zwierzęta.\nDługi czas spędzony nad mapą, kilkanaście scenariuszy transportu, poszukiwanie miejsc odpowiednich na postój, żeby nakarmić i napoić naszych pasażerów, różne konfiguracje obsady samochodu i nieustannie wracająca myśl – musimy dojechać możliwie najszybciej. Mamy trzy miejsca załadunku oraz rozładunku, trzy tysiące kilometrów, więc uznaliśmy, że najlepszym rozwiązaniem będą trzy obsady kierowców – konfiguracja pozwalająca na utrzymanie pojazdu w ciągłym ruchu, od miejsca załadunku do pierwszego miejsca rozładunku.\nRealnie szacowane czasy pokonania poszczególnych odcinków, wybór nieco dłuższej, ale bezpieczniejszej drogi (postanowiliśmy ominąć Czechy i z Pszczyny udać się w kierunku Zgorzelca), sprawdzony sprzęt i doświadczeni kierowcy – wszystko to pozwalało wierzyć, że do Hiszpanii dojedziemy w około 52 godziny. Jednocześnie mieliśmy tylko kilkugodzinny zapas bezpieczeństwa – patrząc na czas pracy kierowców.\n3 grudnia nastąpiła chwila, kiedy pieczołowicie tworzony plan miał zostać zweryfikowany przez rzeczywistość i warunki drogowe. Tej niedzieli z naszej bazy wyjechały 3 pojazdy, a w nich 5 kierowców z uprawnieniami konwojenta zwierząt żywych. Pierwszy pojazd skierował się na Niepołomice – ciągnik MAN-a z plandeką ozdobioną żubrami wyruszył na załadunek. Kolejne dwa samochody osobowe skierowały się w kierunku zachodnim – pierwszy z nich jako miejsce docelowe obrał Bolesławiec, drugi Lyon we Francji.\n4 grudnia nieco przed 10.00 rozpoczynamy załadunek w Niepołomicach – żubry o imionach Pola III, Polot III i Polmos trafiają na naczepę. Jest dokładnie jak w założeniach, o 14.00 jesteśmy już w Pszczynie – tu już czekają na nas skrzynie z Pleciugą II oraz Plistą II. Załadunek w ekspresowym tempie, woda i pokarm dla żubrów z Niepołomic i uciekamy do ostatniego miejsca załadunku w Jankowicach. Ostatnie trzy zwierzęta (Poluda, Plamalwa oraz Policjantka) dołączają do nas – nie ma już odwrotu, nie ma miejsca na błędy i opóźnienia. Przed nami 2 700 kilometrów do pierwszego miejsca rozładunku.\nKilka minut po północy jesteśmy w Bolesławcu, karmienie oraz pojenie zwierząt i zmiana za kierownicą – melduje się dwóch nowych kierowców z pełnym czasem. Punkt docelowy: Lyon, Francja, w czasie drogi zaplanowane 4 przerwy na karmienie zwierząt.\nPrzez kiepskie warunki drogowe mamy małe opóźnienie, więc ostatnia zmiana kierowców swoją podróż rozpoczyna już w Mâcon (około 80 km od Lyonu). Jest 21.00, kiedy wyruszają w drogę, a do celu pozostało 1100 kilometrów.\nLos nam sprzyja – na drodze nie stają nam żadne korki czy utrudnienia. Od rana rozpoczynamy wsteczne odliczanie, które trwa do 15.47. Wtedy to w Reserva Natural de las Hoces del Cabriel w Villargordo del Cabriol zatrzymuje się nasz samochód, a cztery żubry zaczynają poznawać swój nowy dom. Pozostałe na samochodzie zwierzęta po nakarmieniu oraz sprawdzeniu przez weterynarza gotowe są do dalszej drogi.\nDziewięciogodzinna przerwa kierowców i jeszcze przed świtem siódmego grudnia rozpoczynamy ostatni epizod tej podróży – dwa żubry trafiają do rezerwatu w miejscowości Segovia. Do samego końca towarzyszą nam Policjantka oraz Pleciuga II, które po kilkukilometrowej wspinaczce niemal na sam szczyt dostarczamy do Museo de la Fauna Salvaje de Boñar.\nNie było strzelających korków od szampana, było poczucie dobrze wykonanej pracy. Duma z realizacji trudnego planu i zadowolenie, ze żubry zniosły podróż bez jakichkolwiek problemów.\nOprócz trudów związanych z pokonaniem trasy zespół kierowców musiał troszczyć się o dobre samopoczucie żubrow – a tym apetyt dopisywał. W czasie drogi zwierzęta:\nA w powyższym nie podajemy karmienia, które miało miejsce w czasie pierwszego postoju w Hiszpanii…\nPoprzedni artykułKierowcy ciężarówek powodują tylko 2,7 proc. wypadków – oto policyjne statystyki z 2016 roku\nNastępny artykułBułgarski ciągnik, turecka naczepa i przewóz z Polski do Turcji bez wymaganego zezwolenia


DW Drums - Łukasz Marek\nPerkusista i muzyk sesyjny, który z bębnami pokochanymi w Stowarzyszeniu Siemacha trafił na największe sceny w kraju i zagranicą, a w swym dorobku ma już m.in. kilka płyt długogrających, koncerty z artystami takimi jak Daniel Olbrychski, Sonia Bohosiewicz, Edward Linde-Lubaszenko, Liber i Golec uOrkiestra, a także udział w off-owych składach muzycznych oraz ambitnych i kontrowersyjnych spektaklach teatralnych. Zwariowane i niestrudzone bębniarskie "żywe srebro", którego wszędzie pełno, czego najlepszy dowód stanowi szeroki przekrój muzyki, w której można go usłyszeć: od standardowego pop-rocka począwszy, poprzez piosenkę aktorską i jazz, a na harsh electro, industrial i ambient skończywszy.\nPerkusista z powołania, który po raz pierwszy usiadł za bębnami stosunkowo późno, bo dopiero w wieku 15-16 lat, w krakowskim Stowarzyszeniu Siemacha (organizacji dla dzieci i młodzieży), w pobliżu którego mieszkał, i które zawsze było dla niego "miejscem jedynym w swoim rodzaju, ponieważ spróbować tam można prawie wszystkiego". I choć w pracowni muzycznej do dyspozycji chętnych było wiele różnych instrumentów, jego wybór od samego początku podświadomie padł na bębny ("dziś wiem, że było to po prostu naturalne, ponieważ do bębnów trzeba mieć lekko szalony charakter... ;)"), zaś jego pierwszym przewodnikiem po świecie perkusji został pracujący wówczas w Siemasze nauczyciel, Antoni Łuszczkiewicz. I choć z biegiem czasu jego kontakt z bębnami siłą rzeczy przeniósł się w końcu poza Siemachę, jego perkusyjna przygoda z tym miejscem nie tylko się na tym nie zakończyła, ale wręcz zatoczyła koło, kiedy po latach w rolę nauczyciela tamtejszej pracowni muzycznej wcielił się również sam Łukasz.\nZanim do tego jednak doszło, Łukasz przez długi czas, i głównie jednak w trybie samouka, wykonywał tzw. "pracę u podstaw", od czasu do czasu wyrywkowo wspomagając się doświadczeniem innych np. podczas trzykrotnego uczestnictwa w warsztatach perkusyjnych "Blues nad Bobrem" (gdzie pobierał nauki u Tomka Łosowskiego i Zbigniewa Lewandowskiego), a także klinik perkusyjnych znanych i cenionych zagranicznych bębniarzy takich jak Liberty de Vito, Dom Famularo, Tony Royster Jr. I Aaron Spears. Jego ambicja i samozaparcie w dążeniu do celu okazały się zaś na tyle owocne, iż pomimo braku długofalowej nauki pod okiem doświadczonego mentora oraz profesjonalnego wykształcenia w tym kierunku, udało mu się nauczyć nie tylko samej gry, ale i poruszania po bardzo zróżnicowanych gatunkach muzycznych i płynnego korzystania z nich.\nWracając jednak do początków przygody z bębnami, to właśnie rzeczona Siemacha okazała się również tym miejscem, w którym narodził się pierwszy zespół muzyczny Łukasza - założony przez niego wspólnie z kolegami Present Perfect. I pomimo, iż na początku był on zupełnie amatorskim i w całości coverowym tworem grupy nieopierzonych nastolatków, formacji tej nie tylko udało się zagrać wspólnie ponad pół tysiąca koncertów (w tym m.in. w Nowym Jorku, gdzie występowali na zaproszenie Amerykańskiej Polonii), ale i przetrwać w niezmienionym składzie do dnia dzisiejszego, gdzie w miarę możliwości wciąż jeszcze koncertuje od czasu do czasu podczas różnego rodzaju eventów.\nOczywiście w miarę upływu czasu, równolegle do Present Perfect na perkusyjnej drodze Łukasza pojawiać się zaczęły również inne wyzwania muzyczne takie jak np. grupa Twelve Moons (z którą grali utwory King Crimson oraz własne numery), projekt Bzykology (autorski projekt gitarzysty Piotra Sokołowsiego z Grzegorzem "Ornette" Stępniem z Oddziału Zamkniętego na basie), perkusyjno - klawiszowy skład z Pawłem Harańczykiem, czy przeróżne tzw. "składy okazjonalne", w tym np. stworzony po śmierci króla popu "Tribute to Michael Jackson", który powstał z zamiarem zagrania jednego koncertu, a trwał przeszło 2 lata. Prócz tego, Łukasz pozostawił również swój ślad w różnego rodzaju zespołach coverowych, z którymi niezliczoną ilość razy występował zarówno jako członek grupy, jak i w ramach zastępstw, a wśród tych cieszących się szczególnymi względami publiczności z pewnością wymienić można aktualnie istniejący i regularnie występujący Cocaine, który koncertuje i jednocześnie akompaniuje publiczności podczas karaoke na żywo (m.in. w kultowym krakowskim „Klubie Pod Jaszczurami”).\nPonadto, w jego niemałym już dorobku znaleźć można również zgoła odmienne koncepcyjnie od wspomnianych, wyzwania muzyczne, takie jak np. wieloletnia współpraca z dość nietypową w polskich realiach formacją Śmiałek, która łączyła w sobie cechy przedwojennej kabaretowej muzyki europejskiej z ciężkimi brzmieniami rockowymi oraz elementami industrialu, jazzu, electro oraz piosenki aktorskiej, a podczas występów dodatkowo towarzyszyła im brygada performerów wprowadzających na scenie element chaosu, których zachowania regulowane były wyłącznie przez podstawowe wytyczne scenariusza i granice ich własnej wyobraźni. Z grupą tą Łukasz, jako stały członek zespołu, dwukrotnie wystąpił m.in. podczas największego polskiego festu muzyki gotyckiej, Castle Party Festival w Bolkowie, a także zagrał w latach 2005-2012 niezliczoną ilość koncertów. Następnie projekt ten został rozwiązany, by w 2015 roku w nieco zmienionej formie, ale wciąż z Łukaszem na bębnach powrócić na rynek pod nazwą Weimar i zadebiutować krążkiem długogrającym z pogranicza industrialnego rocka, harsh electro, EBM i ambientu.\nTo jednak nie wszystko, co dopisać można do jego muzycznej karty, gdyż na swoim koncie ma on również m.in. muzyczne spektakle z Danielem Olbrychskim, Sonią Bohosiewicz czy Edwardem Linde Lubaszenko, a także koncerty z artystami takimi jak: Liber, Mateusz Ziółko (zwycięzca „Voice Of Poland”), Mateusz Mijał, Gienek Loska Band (zwycięzca I polskiej edycji programu "X-factor") i zespół Golec uOrkiestra. Ponadto, setki koncertów w kraju i zagranicą, w tym m.in. USA, Niemczech, Włoszech i Belgii oraz wielokrotne występy na największych wydarzeniach muzycznych w Polsce takich jak np. wspomniany już Castle Party Festival, WOŚP Jurka Owsiaka, Sopot Top Trendy Festival, KFPP w Opolu, transmitowane na żywo w tv Noce Sylwestrowe, czy letnie trasy Radia Zet i Dwójki.\nPonadto, w perkusyjnym dossier Łukasza znalazły się również bliższe związki perkusyjne z dwoma znanymi i uznanymi teatrami krakowskimi - Ludowym (gdzie w ramach zastępstwa grał w sztuce pt. "Amy. Klub 27") oraz Nowym, z którego widowiskami muzycznymi ("Moskwa Pietuszki" i "Macabra Dolorosa") Łukasz jako stały członek obsady zjeździł już nie tylko Polskę, ale i część Europy. W drugim z rzeczonych spektakli - ambitnej, mocnej i wielowymiarowej, a dla wielu również kontrowersyjnej "Macabrze" opartej na historiach znanych kobiet – dzieciobójczyń, z powodzeniem gra regularnie od kilku już lat, do dziś.\nA gdyby tego było jeszcze mało, od 2013r. Łukasz jest również etatowym perkusistą popularnego, pop-rockowego wokalisty Rafała Brzozowskiego, za pośrednictwem którego trafił do szerokiej rzeszy odbiorców, i z którym ma już na koncie m.in. nagranie dwóch płyt długogrających ("Mój czas" i "Na święta"), a także setki koncertów w całej Polsce, występy podczas największych wydarzeń i festiwali muzycznych oraz nagrodę SuperJedynki 2015 na KFPP w Opolu.\nReasumując, można zatem powiedzieć, że ten cechujący się nieprzebraną energią perkusista "nie zasypia gruszek w popiele", pracując jednocześnie jako bębniarz kilku odmiennych koncepcyjnie składów, a także muzyk sesyjny oraz edukator, a zarówno jego doba, jak i możliwości fizyczne wydają się być z gumy. Co nie byłoby zresztą wcale takie zaskakujące, ponieważ prywatnie Łukasz to zarażająca (u)śmiechem, totalnie zwariowana i energetyczna postać, która w jednym miejscu długo nie usiedzi. Zakręcony na punkcie wszelkiego sportu pasjonat i zagorzały kibic z jednej strony oraz aktywny narciarz i zapalony piłkarz - amator z drugiej. Oraz - a może raczej przede wszystkim - bezgranicznie zakochany w swojej rodzinie mąż i ojciec, czego nie wstydzi się głośno podkreślać.


Poznaj przyczyny nadkwasoty żołądka | Natur und Gesundheit\nNadkwasota żołądka to schorzenie układu trawiennego, wiąże się ono z bardzo dużym dyskomfortem. Choroba ta polega na nadmiernym wydzielaniu kwasu solnego w soku żołądkowym. Przy prawidłowym funkcjonowaniu układu trawiennego soki żołądkowe zawierające kwas solny mają za zadanie rozkładać przyjmowany pokarm na mniejsze składniki. Oczywiście soki żołądkowe nie szkodzą ścianą żołądka ponieważ pokryte są one grubą warstwą śluzu. Jednak w przypadku kiedy występuje nadkwasota żołądka może dojść do uszkodzenia ścianek żołądka oraz do wystąpienia innych chorób układu trawiennego takich jak refluks żołądka, choroba wrzodowa czy nerwica lub zapalenie żołądka.\nJakie są przyczyny występowania nadkwasoty żołądka?\nSpecjaliści wskazują na błędy żywieniowe jako jeden z podstawowych przyczyn nadkwaśności żołądka. Błędy te polegają przede wszystkim na nieprawidłowym łączeniu poszczególnych składników pokarmowych. Zbyt częste spożywanie słodyczy, tłuszczy czy też owoców cytrusowych. Bardzo często na nadkwasotę żołądka cierpią osoby pracujące w biurach. W tym przypadku główną przyczyną występowania tej choroby jest nadużywanie kawy. Czarna kawa pobudza wydzielanie soków żołądkowych, jeżeli kawa wypijana jest na pusty żołądek szkodzi podwójnie. Kolejnym błędem żywieniowym na jaki zwracają uwagę lekarze jest przejadanie się. Bowiem w momencie, kiedy żołądek otrzymał nadmiar posiłków musiał się rozciągnąć. Dochodzi wtedy do wydzielenia się hormonu gastryny. Zadaniem tego hormonu jest pobudzenie żołądka do produkcji kwasu solnego i pepsyny. Dodatkowo nadmiar pokarmów podrażnia nerwy błędne znajdujące się w ścianach żołądka co również stymuluje produkcje soków żołądkowych. Kolejnym czynnikiem, który powoduje nadkwasotę żołądka jest żucie gumy oraz ssanie cukierków, czynności te powodują bowiem wydzielanie soków żołądkowych, które nie będą miały co trawić.\nJakie są jeszcze inne przyczyny nadkwasoty żołądka?\nBardzo silnym bodźcem powodującym wydzielaniem soku żołądkowego jest nadużywanie używek takich jak papierosy i alkohol. Najbardziej kwasotwórczymi napojami alkoholowymi jest wino i piwo. Nad używanie tych trunków prowadzi do wydzielania się nadmiernych ilości kwaśnych soków żołądkowych.\nStres jako jedna z przyczyn nadkwasoty żołądka.\nJedną z przyczyn nadkwasoty żołądka jest stres. Spożywanie posiłków w pośpiechu, kiedy człowiek jest wzburzony, zły czy zdenerwowany może prowadzić do wydzielania zbyt dużej ilość soków żołądkowych. Dodatkowo życie w ciągłym napięciu może powodować powstanie pewnych odruchów nerwowych, które wpływają na wydzielanie enzymów trawiennych, zaburzają tym samym prawidłową pracę układu trawiennego.\nJakie są jeszcze przyczyny nadkwaśności żołądka?\nWśród przyczyn nadkwaśności żołądka lekarze wymieniając przyjmowanie niektórych leków. Wielu z nas samodzielnie dawkuje sobie leki zapominając, że każdy preparat ma też listę działań ubocznych, często bardzo szkodliwych dla organizmu. Tak na przykład popularna aspiryna czy też leki uzupełniające nie dobór magnezu czy potasu mogą powodować nieprawidłowe wydzielanie soków trawiennych przez żołądek..\nNadkwasota żołądka a woda zjonizowana.\nKażdego dnia należy wypijać około 2 itrów płynów. Warto dostarczyć organizmowi wraz z nimi cennych składników, które pozytywnie wpłynął na jego funkcjonowanie. Woda zjonizowana pozwala utrzymać prawidłowe pH organizmu, odkwasić go, oraz poprawia metabolizm. Jest bardzo cennym orężem w walce z nadkwaśnością żołądka. Wejdź na nasze strony i dowiedz się więcej.


Skup samochodów Wolbrom @ autozłom @ złomowanie aut Wolbrom\nWitamy w skupie samochodów za gotówkę Wolbrom. Działamy profesjonalnie na terenie Wolbrom\nNasz auto komis auto złom gwarantuje najlepsze ceny skupu Wolbrom. Zapraszamy do współpracy - już dziś zadzwoń i sprzedaj w naszym auto skupie - złomowanie pojazdów.\nRóżnorodność naszej oferty skupu sprawia że interesuje nas skup każdego auta. Dzięki rozwiniętej logistyce w naszej firmie mamy możliwość odbioru pojazdu z Twojej lokalizacji już w 60 minut od zgoszenia chęci sprzedaży. Działamy w Wolbrom jak i okolicach a naszym zasięgiem obejmujemy region całej Polski południowej w 24 godziny.\nZaplecze finansowe pozwala na skup za gotówkę Wolbrom jak również kasację i skup aut używanych tzw. wraków nie nadających się do dlaszej sprzedaży na złom, zarówno samochody sprowadzone osobowe, dostawcze ciężarowe jak i angliki na części są w naszym zainteresowaniu. Jak sprzedać ? Wystarczy jeden telefon - szybko decydujemy się na wyjazd po auto do Klienta a nasza wycena nie trwa dłużej niż 5 minut. Z A P R A S Z A M Y\nZa każdym proponowym samochodem stoi jego historia. Nasz skup Wolbrom interesują najważniejsze informacje o pojezdzie - jego stan marka i rocznik - również interesuje nas wyposażenie, zgodnie z naszym cennikiem wycenimy auto indywidualnie dzięki czemu masz gwarancję najlepszej ceny. Skupujemy samochody powypadkowe te na złom ( złomowanie Wolbrom ) jak również stare samochody na części - poprostu interesuje nas każdy model i marka samochodu. Płacimy najlepiej a nasze doświaczenie i podejście do Klienta przekłąda się na satysfakcję sprzedaży. Wybiesz nasz auto skup już dzisiaj i sprzedaj auto.\nCopyright © 2017 Skup samochodów złomowanie Wolbrom @ Skup aut Wolbrom\nDesigned by Skup samochodów na złom Wolbrom\nMiasto Wolbrom & woj. śląskie, małopolskie i opolskie


Egipt – Szkoła salezjańska stwarza jedyną w swoim rodzaju szansę życiową dla młodych z Aleksandrii\n(ANS - Aleksandria) – W czasie lata, w ramach projektów współpracy między Okręgiem Włoch Środkowych (ICC) i inspektorią Bliskiego Wschodu (MOR) niektóre z wolontariuszek włoskich udały się do salezjańskiej szkoły w Aleksandrii, w Egipcie, by udzielić tam lekcji języka włoskiego ludziom młodym, którzy zamierzają rozpocząć naukę w salezjańskiej szkole zawodowej.\nNa początku nauczycielki-wolontariuszki zapoznały się z ich umiejętnością czytania i konwersacji. Każdy z grupy 160 uczniów był poddany ocenie raz lub dwa razy w ciągu tygodnia w czasie tego miesięcznego intensywnego kursu języka włoskiego. Tak więc ci młodzi mogli odczuć, że stale ktoś im towarzyszy i śledzi ich poczynania.\nWiększość z uczniów włożyła wiele wysiłku w czasie tego kursu, chcąc nauczyć się języka, by potem, od września, móc rozpocząć naukę w szkole zawodowej. “Obserwuję u nich wielką pasję, silny bodziec do lepszego życia, jakby salezjańska szkoła stanowiła pewnego typu marzenie” – wyznaje Chiara, jedna z wolontariuszek-nauczycielek.\n“Zrozumiałam – kontynuuje – że ta szkoła zawodowa jest jedyną szansą życiową dla tych młodych w Aleksandrii. Jakość lekcji, poważne podejście nauczycieli, a przede wszystkim styl nauczania, który jest tutaj stosowany, sprawiają, że po trzech latach taki młodych człowiek zdobywa odpowiednie kwalifikacje zawodowe i ludzkie, które są znacznie wyższe od przeciętnych. To daje im potem większe możliwości w odniesieniu do przyszłości”.\nNie wszystko było łatwe, ale proces został zakończony. Dalej stwierdza Chiara: “Szybko zrozumiałam, że łagodność, zachętę i elestyczność trzeba połączyć z odpowiednią dawką stanowczości, a jak trzeba – to i niższych stopni, a to wszystko zaprawić poważną miną i zdecydowanym tonem głosu!... Czuję, że to doświadczenie ubogaciło mnie pod wieloma względami”.\nSzkoła i oratorium salezjańskie w Aleksandrii są prawie wyłącznie uczęszczane przez nieletnich muzułmanów. Nie usiłuje się tutaj ich nawracać, ani pośrednio ani bezpośrednio. Są natomiast pragnienie i zaangażowanie, by zapewnić tym młodym odpowiednie przestrzenie spotkania i rozwoju, promocji umiejętności i godności.\nTen duch ożywia każde działanie, zmuszając chrześcijańskich wolontariuszy do stawiania sobie pytań, jest powodem pewnego zdenerwowania, zmiany poglądu. Jest to duch, który popycha w kierunku nawrócenia serca, pozostawienia uprzedzeń, wygód, lęków, aby spotkać drugiego w klimacie prostego i prawdziwego braterstwa.\nŹródło: Don Bosco ICC\nWłochy – Otwarto warsztaty ciastkarskie na „Borgo Ragazzi Don Bosco”\nWłochy – 300 młodych z MGS na Colle Don Bosco\nLiban – „Confronto MGS Bliskiego Wschodu 2018”\nWłochy – Pierwsze śluby jedenastu nowicjuszy salezjańskich w Genzano\nEgipt – Od wolontariatu do rozeznania własnej misji i w końcu – służby. Historia Marty


Suplementacja - przepis na utratę zdrowia - FARMAKOTERAPIA\nAutor: Luiza Jakubiak/rynekaptek.pl 15-03-2014, 18:37\n- Od setek tysięcy lat ludzie spożywali naturalne produkty i funkcjonowali. Jeszcze 30 lat temu ludzie jedli sałatę, marchew, jabłka. Nie było suplementów. Poprzez ich wprowadzenie przechodzimy ewolucję - do naszych organizmów wprowadzamy substancje w postaci skoncentrowanej o niebywałym działaniu - ocenia prof. Ewa Widy-Tyszkiewicz z katedry farmakologii doświadczalnej i klinicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.\nJedna tabletka betakarotenu to ekwiwalent wymienionej ilości marchwi. Jedna kapsuła ekstraktu camellia sinensis to "równowartość" ok. 5 filiżanek herbaty. Entuzjaści szybkiego zrzucenia kilogramów łykają kilka takich pigułek dziennie, często dorzucając do tego garść multiwitamin. To doskonały sposób na utratę zdrowia lub życia.\nReklama dźwignią głupoty\nPodstawowym problemem jest to, iż przeciętny konsument nie odróżnia leków, także roślinnych, od suplementów diety. Tymczasem szacunkowo około połowa suplementów zawiera rośliny, które nie są obojętne dla naszego zdrowia.\n- Ekstrakt z ziela dziurawca obniża stężenie cyklosporyny we krwi, stężenie leków przeciwretrowirusowych i niektórych p/nowotworowych oraz wpływa na skuteczność niektórych leków przeciwdepresyjnych. Równoczesne stosowanie ekstraktów z dziurawca i leków antykoncepcyjnych może prowadzić do nieplanowanej ciąży. Ekstrakt z miłorzębu w interakcji z warfaryną lub niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi zwiększa ryzyko krwawienia. Korzeń z rzewienia i aloes powodują zwiększone wydalanie potasu, co zwiększa siłę działania środków antyarytmicznych - wymienia Andrzej Ostrowicz z Polskiego Komitetu Zielarskiego.\nO ile leki, zarówno syntetyczne, jak i roślinne, podlegają procesowi rejestracji i dopuszczeniu do obrotu przez URPL wraz z informacją o przeciwwskazaniach czy możliwości wystąpienia działań niepożądanych, o tyle suplementy mogące zawierać witaminy, minerały oraz surowce i przetwory ziołowe, traktowane są jako produkty spożywcze i wystarczy ich zgłoszenie do inspekcji sanitarnej.


Jak odblokować simlock z telefonu samsung Galaxy Grand I9128I GT-I9128I kodem?\nproszę wybrać kraj / sieć w której samsung Galaxy Grand I9128I GT-I9128I został kupiony\nOdblokowanie simlock z telefonu samsung Galaxy Grand I9128I GT-I9128I kodem jest bardzo proste, jest również bezpieczną metodą odblokowania twojego telefonu na stałe. Simlock już nigdy nie powróci nawet po aktualiacji oprogramowania. Odblokowanie simlocka kodem nie powoduje utraty gwarancji i jest to sposób przewidziany przez producenta. Po zdjęciu blokady simlock z telefonu samsung Galaxy Grand I9128I GT-I9128I będziesz mógł używać telefonu w dowolnej sieci w kraju jak i za granicą. Dane do odblokowania zostaną wysłene emailem.\n2. Telefon samsung Galaxy Grand I9128I GT-I9128I poprosi o kod odblokowania PIN karty SIM sieci


Kontenery na śmieci Szczecin - SEO ELF 24 - .:Grupa SEO 24:.\nNasza oferta to wynajem pojemnych kontenerów na śmieci w Szczecinie. Nasze pojemniki dostępne są w wielu wymiarach oraz pojemnościach. Po ich zapełnieniu odbieramy kontener i opróżniamy go. Pomożemy Państwu w wyborze odpowiedniego wymiaru pojemnika. Zajmujemy się także sprzedażą ziemi, piasku, kruszywa i żwiru. Po zapoznanie się ze szczegółami naszej oferty odsyłamy na naszą stronę w Internecie. W razie zainteresowania usługami prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy. Służymy radą i pomocą w dokonaniu najkorzystniejszego rozwiązania.\nwywóz gruzu Szczecin, kontenery na śmieci Szczecin, kontenery wynajem Szczecin, , kontenery na gruz Szczecin\nZ dużą przyjemnością przedstawiamy Państwu ofertę firmy RECYKLER, która znajduje się w Szczecinie. Firma zajmuje się skupem i odzyskiem tworzyw sztucznych, niebezpiecznych oraz odpadów przemysłowych a także zapewnia ich bezpieczny transport ...\nserwis (41), porady. (44), noclegi (50), strony www (53), nieruchomości (34), katalogi stron (38), katalog stron www (74), biuro tłumaczeń (43), tłumaczenia angielski (34), pozycjonowanie stron (43), mieszkania (32), katalog stron (74), katalog (80), katalog seo (41), porady (59), katalog stron internetowych (44), blog (90), seo katalog (32), Lodz (39), informacje (36)


Warmia i Mazury zapraszają narciarzy. Już 7 km od Olsztyna można pojeździć na nartach korzystając z wyciągu na Rusi. Warto wybrać się na Kartasiówkę, jeśli nasze umiejętności są, jak na razie, na średnim poziomie. Narciarze szusują tam po trzech trasach zjazdowych. Od soboty (4.12.) czynna jest jedna z nich. Dobre oświetlenie wyciągu umożliwia zapaleńcom białego szaleństwa jazdę również po zmroku.\nChętni mogą udać się także na Górę Czterech Wiatrów w Mrągowie, czynną od 9 do 21, w weekendy do 22. Istnieje tam pięć tras zjazdowych o długości 300-350 m. Innymi atrakcjami, które zadowolą nie tylko turystów, są tor saneczkowy i lodowisko.\nJuż od piątku (3.12.) działa wyciąg Stacja Morenowa Okrągłe nieopodal Giżycka. Podobnie jak na Dylewskiej Górze k. Ostródy. Tam, pojeździmy od 4 grudnia na trzech trasach zjazdowych (350-400 m). Pokrywa śnieżna wynosi tam 20-25 cm.\nPiękna Góra w Gołdapi startuje 16 grudnia.\nWiększość ośrodków na Warmii i Maurach oferuje oprócz wyciągów, lekcje jazdy na nartach czy snowboardzie. W Rusi godzina z instruktorem kosztuje 60 zł. Właściciele wyciągu Okrągłe zapraszają na XV Amatorskie Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Alpejskim, Biegowym i Snowboardzie. Również tutaj będzie miała miejsce walka o puchar starosty Giżycka. 31 grudnia od godz. 9 właściciele wyciągu zapraszają na sylwestra z pokazem fajerwerków.\nOśrodek Sportów Zimowych Krzyżowa Góra w Lidzbarku Warmińskim w dalszym ciągu jest zamknięty. W zeszłym roku właściciel tłumaczył, że zamierza ośrodek zmodernizować, m.in. stworzyć bazę noclegową i gastronomiczną z prawdziwego zdarzenia. Niestety, nic się nie zmieniło, a wyciąg nadal jest zamknięty.\nWarmia i Mazury Ruś Kartasiówka trasy zjazdowe Góra Czterech Wiatrów w Mrągowie Dylewska Góra k. Ostródy Stacja Morenowa Okrągłe Giżycko XV Amatorskie Mistrzostwa Polski w Narciarstwie Alpejskim Biegowym i Snowboardzie Ośrodek Sportów Zimowych Krzyżowa Góra w Lidzbarku Warmińskim\nNarty na Warmii i Mazurach!\n[2011-11-30 11:42 83.25.138.*]\nW tym roku wyciąg na Krzyżowej Górze ruszy, Lidzbark w tym rokuy zaprasza wszystkich miłośników zabaw śnieżnych do Siebie!! odpowiedz »\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2020-06-02 18:25:19


Chcę jeszcze raz wszystkim podziękować! – Czesław Lang\nChcę jeszcze raz wszystkim podziękować!\nPosted by: Czesław Lang 24 sierpnia 2017\nChwilę mnie tu nie było, ale po 74. Tour de Pologne trzeba było trochę odpocząć. Udało się, choć wiele obrazków z ostatniej edycji naszego narodowego wyścigu wciąż mam w głowie. Pięknych obrazków! Bo było wyjątkowo. Zawsze jest, każdy Tour de Pologne jest inny, ale ten udał się znakomicie. Było wszystko, na co czekają kibice. Zresztą, właśnie dla fanów to wszystko robimy. Chcę więc wszystkim raz jeszcze serdecznie podziękować. Nie chcę wymieniać konkretnych nazw, ani nikogo wyróżniać. Na całej trasie spotykałem fantastycznych ludzi. Takich, którzy kolarstwem interesują się od lat, i takich, którzy dopiero się zakochują w tym pięknym sporcie. Ludzi, którzy rozumieją wysiłek zawodników i szanse, jakie daje nasz wyścig. Byliście wspaniali i już teraz proszę o jeszcze w kolejnych latach.\nNie byłoby tego sukcesów także bez miast i ich włodarzy, którzy tworzą z nami rodzinę Tour de Pologne. Jestem wam wszystkim bardzo wdzięczny. I cieszę się, że nasza współpraca to obustronne korzyści, bo nie ma drugiej takiej dyscypliny sportu, która dawałaby takie możliwości.\nI wreszcie nasi sponsorzy i partnerzy. Sponsor klasyfikacji generalnej Carrefour, Tauron, Hyundai, Lotos i Lotto – dziękujemy bardzo, że jesteście z nami! Nie chcę przeciągać tej wyliczanki, bo jest z nami naprawdę wielu wspaniałych partnerów, których cała lista znajduje się tutaj: http://www.tourdepologne.pl/pl/sponsorzy/\nI wszystkim jest bardzo, bardzo wdzięczny. W imieniu swoim, firmy Lang Team, ale też kibiców. Udało nam się… Nie, nie udało – stworzyliśmy wspólnym wysiłkiem piękną imprezę, o której słyszał cały świat, a przed nami już myśl o kolejnej. Skoro ta była wyjątkowa, następna będzie jeszcze lepsza. 90 lat od pierwszego wyścigu, 75. edycja i jednocześnie mój 25. raz w roli organizatora. Nie zdradzę jeszcze żadnych szczegółów, ale prace już trwają. I już nie mogę się doczekać!


Wojownicy - Artemida - Wyniki szukania\nWojownicy - Artemida » Szukaj » Wyniki\nWątek: Ceremonia IX\nPost: RE: Ceremonia IX\nSpokojnie czekał aż Żubrza Gwiazda skończy mianowanie nowych...wojowników? Przy rozdzielaniu ról nieco się pogubił, ale hej! Mają teraz nowe imiona. Nie za bardzo wiedząc co robić, krzyczał imiona awa...\nTulipanowa Łapa Omszała Skała 57 1 251 23.07.2021 20:43\nA oto do zbiorowiska kotów dołączyła czarna plama o zielonych oczach. Chociaż teraz ta czarna plama była w miarę wyrośniętym kocurkiem i już nie wyglądała jak cień z zielonymi oczami. Te oczy też były...\nTulipanowa Łapa Omszała Skała 57 1 251 15.07.2021 16:37\nWątek: Nauki Tulipanka\nPost: RE: Nauki Tulipanka\n– A ja będę takim dobrym wojownikiem, że żadna myszka mi nie ucieknie! Nigdy! I będę mógł jeść! I spać! Informacja o spaniu wleciała do niego jednym uchem, a wyleciała drugim. Były ważniejsze sprawy...\nTulipanowa Łapa Nauki 8 34 17.06.2021 21:08\nWątek: Zwiędły Stos\nPost: RE: Zwiędły Stos\n– Oczywiście, że to wiem! Dzika Wiśnia mi mówiła! – obszedł kotkę dookoła – Miło mi cię poznać Poszyczek! Tak w ogóle to ja też niedługo będę terminatorem i też będę chodzić na polowania, wiesz? Wtedy...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 135 1 456 10.06.2021 20:17\nKociak patrzył swoimi wielkimi ślepiami na Węża i kiwał głową. – To bardzo dużo zasad – powiedział po pierwszej części wypowiedzi kocura – A co jak terminator jest bardzo głodny? Wtedy też nie może ...\nTulipanowa Łapa Nauki 8 34 04.06.2021 19:18\nPrzestał skakać i pokiwał głową. No tak, nikt nie może im przeszkodzić w edukacji. Dreptał za kocurem z uniesionym ogonkiem, rozglądając się przy okazji po otoczeniu. Klapnął grzecznie obok wojownik...\nTulipanowa Łapa Nauki 8 34 03.06.2021 16:23\nCzarna zmora od samego ranka kręciła się w Złocistym Wgłębieniu jakby miał mrówki w futrze. Ale ich nie miał! Był zbyt wylizany na ten specjalny dzień. Dzisiaj zaczynały się jego nauki! To pierwszy kr...\nTulipanowa Łapa Nauki 8 34 03.06.2021 15:10\nWątek: Adopcje porzuconych kont\nPost: RE: Adopcje porzuconych kont\nmożna puste konto na miejsce Wydrzyka w Cieniu? :3\nTulipanowa Łapa Mioty i Adopcje 918 136 969 03.06.2021 14:58\nWątek: Kocięce Legowiska\nPost: RE: Kocięce Legowiska\nKula mchu i czarnego futra zaczęła się trząść. Tulipan się chichrał z kotki. Kociak myślał, że jego plan jest idealny. No przecież go nie widzi, co nie? – Tu jestem! – krzyknął, wyskakując z "kryjówk...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 103 991 02.06.2021 18:27\n– No, nie zrozumiałem – przyznał z chichotem. – Ale fajnie! Okrążył kilka razy kotkę. – Okej, Czyżyk! Możemy się pobawić w chowanego! Mama mówi, że jestem w tym dobry. Nie czekając na odpowiedź, pob...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 103 991 29.05.2021 22:25\nKociak próbował nadążyć za słowami kotki. Siostra mamy? Nie, córka córki mamy? To on jest synem mamy? Kto jest córką córki? Zmrużył oczy aby się lepiej skupić – córka, mama, Dzika Wiśnia, drugi miot, ...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 103 991 27.05.2021 11:22\nTulipan był w trakcie niszczenia jego arcywroga - łodygi, gdy podeszła do niego kotka. Nie wyglądała na starą, wręcz przeciwnie - wydawała się całkiem młoda. Zmiótł ogonem strzępki roślinki, aby nie d...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 135 1 456 27.05.2021 11:12\nKociak wstrzymał oddech w napięciu. Czego ta obca istota mogła od niego chcieć? Czemu rozmawiała z jego mamą? Ojej, a może był niegrzeczny? Tulipan starał się wymyśleć sytuację, w której coś przeskr...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 103 991 25.05.2021 20:20\nTulipan siedział niedaleko stosu zwiędłych dmuchawców i bawił się zwisającą z niego łodyżką. Może to nie była zbyt interesująca zabawa, ale kociakowi wystarczyło, że chwast tak śmiesznie dyndał. W k...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 135 1 456 23.05.2021 16:29\nZ ciemnego kąta wyłoniła się gęsta, czarna masa futra. To Tulipan wychodził właśnie poznać gościa, który zawitał w kociarni. Gościem tym była jego siostrzenica, chociaż sam o tym nie wiedział, bo w su...\nTulipanowa Łapa Złociste Wgłębienie 103 991 23.05.2021 16:19\nImię: Tulipan Klan: Grom Ranga: Kociak Wiek: 3ks (maj 2021) [center]Opis wyglądu:[/center] [center]Tulipan raczej nie wyróżnia się niczym specjalnym. Jest jednolicie czarny, a jego futro je...\nTulipanowa Łapa Archiwum 0 72 22.05.2021 20:50\nWątek: Kocięta w Klanie Gromu [NPC]\nPost: RE: Kocięta w Klanie Gromu [NPC]\nTulipanowa Łapa Mioty i Adopcje 19 1 665 21.05.2021 21:14


Semper Fi – pomoc dzieciom poległych żołnierzy | Sektor3\nSemper Fi – pomoc dzieciom poległych żołnierzy\nSemper Fi! – Zawsze Wierni! Takimi zapamiętamy tych polskich bohaterów, którzy w służbie Rzeczypospolitej złożyli ofiarę największą – ofiarę z własnego życia.\nPolskich żołnierzy, którzy polegli z dala od domów – na bezdrożach Afganistanu lub na irackiej pustyni. Polegli, pozostawiając zrozpaczone żony i osierocone dzieci. I to właśnie im – dzieciom polskich bohaterów – stara się pomóc Fundacja DORASTAJ Z NAMI; niezależna i apolityczna organizacja powołana do życia przez 27 dużych polskich firm i organizacji pozarządowych.\nPrzekazywane przez nas – w ramach Misji Semper Fi – pieniądze sprawiają, że dzieci polskich bohaterów mogą z nadzieją patrzeć w przyszłość, nie obawiając się, iż z powodu śmierci ojca nie będzie ich stać na dokończenie edukacji i rozwinięcie własnych talentów. Dzięki wielkim sercom swoich dobroczyńców, dzięki Państwa wielkim sercom – mogą spokojnie DORASTAĆ Z NAMI.\nLosy i marzenia naszych podopiecznych – a mamy nadzieję, że wkrótce również Państwa podopiecznych – można poznać na naszej stronie internetowej: http://www.pomagam.misjasemperfi.org/. Poznać i przyłączyć się do naszego wspólnego dzieła.\nTo właśnie z myślą o nich uprzejmie prosimy o wsparcie Misji Semper Fi – misji mającej na celu pomóc dzieciom tych, którzy oddali życie w służbie naszej Ojczyźnie.\nNie zawiedźmy zawsze wiernych.\nKategoria: Newsy od NGO, Nie przegap!\tTagi:: Fundacja Dorastaj z Nami, Misja Semper Fi


Sprawdzone atrakcje na wyjazd lub piknik integracyjny \nczwartek, 15 lutego 2018 11:12\nKlasyka firmowych wyjazdów integracyjnych. Paintball nie bez powodu cieszy się jednak taką popularnością wśród organizatorów firmowych wyjazdów integracyjnych. Podczas rozgrywek zespół ma okazję się sprawdzić w zupełnie różnych od biura warunkach. Wspólne przeżywanie ekstremalnych emocji rozładowuje napięcie i pozwala lepiej się poznać. Poza tym zorganizowanie takiego wyjazdu jest stosunkowo proste. Kluby paintballowe znajdują się już praktycznie w każdym mieście.\nKto z nas nie lubił grać w podchody w dzieciństwie. Czemu nie wrócić więc do tej zabawy? W gry terenowe mają praktycznie same zalety. Chętnie angażują się w nie wszyscy pracownicy i to bez względu na wiek i kondycję fizyczną. Poza tym, uczestnicząc w grze, uczymy się też pracy w grupie.\nO jakości gry trenowej decyduje jej organizacja. Najlepiej, aby towarzyszyły jej gry logiczne, zadania rozwijające kreatywność albo elementy rozgrywek sportowych. Nie zaszkodzi też podeprzeć się jakąś fabułą. Możecie wcielać się w postaci z ulubionej gry, filmu lub książki - to jeszcze zwiększy atrakcyjność zabawy.\nGdzie zorganizować grę terenową? Najlepiej na terenie ośrodka, który dysponuje dużą przestrzenią i infrastrukturą, która może posłużyć za punkty kontrolne na różnych etapach gry. Sprawdzonym miejscem jest Rancho pod Bocianem (25 km od Warszawy). Na 25-hektarowym obszarze sąsiadującym z hotelem, znajduje się park linowy, łowisko, ścianka wspinaczkowa, mini golf, strzelnica i gokarty – wszystkie te atrakcje można wykorzystać podczas gry terenowej.\nWspólne gotowanie to doskonały pomysł na integrację. Finalne danie nie musi być niczym spektakularnym. Chodzi po prostu o to, by dobrze się bawić i zakończyć warsztaty degustacją wspólnie przygotowanych dań. Jeśli w zajęciach będzie brać udział spora grupa, uczestników można podzielić na mniejsze zespoły i wprowadzić do zabawy odrobinę rywalizacji.\nJeśli większość członków zespołu posiada dzieci, warto zorganizować wyjazd integracyjny, w którym wezmą udział także członkowie ich rodzin. Obecność dzieci często sprawia, że dorosłym łatwiej jest pokonać pewne bariery. Scenariusz takiej imprezy może przypominać grę terenową. Najpierw dzielimy się na drużyny i bierzemy udział w podchodach, a potem bawimy się wspólnie przy ognisku. W tym wypadku, oprócz osób czuwających nad prawidłowym przebiegiem gry, warto zaangażować do pracy także animatora, który zajmie się dziećmi podczas wieczornego grilla lub ogniska.