Nowa Fantastyka - Opowiadanie: master-of-orion - Za szybą\n- Opowiadanie: master-of-orion - Za szybą\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 05.03.18, g. 17:12 | znaki: 14882\nTo pierwsze opowiadanie, które publikuję na portalu, więc chyba wypadałoby się przywitać. Cześć :)\nTekst powstał w ramach koleżeńskiego wyzwania, w którym ze znajomymi pisaliśmy dla zabawy krótkie opowiadania na zadany temat “mróz”.\nDajcie znać, jeśli coś zrobiłem nie tak przy wrzucaniu opowiadania. Chyba jeszcze nie do końca ogarniam, co i jak :)\nPrzeczytali: regulatorzy, NobbyNobbs, Finkla, Tarnina, rosebelle, stn, Mariner79, NoWhereMan, Anet\n– Bieda to stan posiadania, w którym kupujesz rzeczy tylko dlatego, że ich potrzebujesz – odpowiedział na pytanie mój gospodarz, szelmowsko mrużąc wewnętrzne powieki z półprzejrzystej błony. – Prawdziwe bogactwo zaczyna się wtedy, gdy nie zawracasz sobie głowy takimi błahostkami i kupujesz drogie rzeczy po prostu dlatego, że możesz.\nByliśmy sami. Obserwował mnie wyczekująco, szukając jakichkolwiek oznak tego, że rozumiem, co ma na myśli. Odwzajemniłem spojrzenie. Twarz miał mlecznobiałą i bezwłosą, a jego oczy lśniły w półmroku intensywnym fioletem. Biorąc pod uwagę temat naszej rozmowy, można by je porównać do pary ametystów osadzonych w oczodołach alabastrowej rzeźby.\n– A więc to kwestia statusu – spróbowałem zgadnąć. – Pokazania, że ma pan w swoim posiadaniu więcej zasobów, niż dałoby się spożytkować na jakiekolwiek potrzeby. Kwestia zaznaczenia swojej pozycji i, być może, zwabienia samic. Wiele istot biologicznych tak robi, zwłaszcza tych pochodzenia ewolucyjnego.\nMój gospodarz, Argos van der Voort, wydał z siebie prychnięcie, które prawie na pewno wyrażało rozbawienie, i oparł się o grubą, pancerną szybę. Cokolwiek mieszkało po drugiej stronie, pozostawało w ukryciu, niewidoczne w pomarańczowoczerwonym półmroku.\n– Trzymam w garści dwie trzecie tego układu planetarnego – powiedział rozbawionym tonem. – Pakiety kontrolne trzech z pięciu największych spółek, stacje górnicze, rafinerie, miasta orbitalne, wszystko. Nawet mój genom jest opatentowany i wart więcej niż cała własność intelektualna przeciętnej wytwórni wirtów rozrywkowych. Naprawdę myślisz, że mam problemy z „wabieniem samic”?\n– Szczerze mówiąc sądziłem, że zwróci pan raczej uwagę na sugestię, iż jest pan biolem o pochodzeniu ewolucyjnym. Nie chwycił pan przynęty.\n– Taki jesteś biegły w sztuce konwersacji? Zastawiasz na mnie pułapki? Ha, ja tam nie jestem taki drażliwy na tym punkcie jak niektórzy, ale chyba obaj wiemy, że żaden z nas nie ma wiele wspólnego z ewolucją.\nVan der Voort formalnie należał do kladu mikrograwitacyjno-niskotlenowego z pasa asteroid w Układzie Słonecznym, ale od górniczych przodków dzieliło go tyle modyfikacji genetycznych na przestrzeni wielu pokoleń, że obecnie stanowił swój własny, unikalny podgatunek Homo sapiens.\n– W przeciwieństwie do stworzenia za pana plecami, jak mniemam – postarałem się płynnie wrócić do tematu, który, jak czułem, bardziej interesował mojego gospodarza.\n– Taaak, to cacko stworzyła ewolucja, najbardziej awangardowa artystka w historii – powiedział z zadowoleniem van der Voort, odwracając się do ciemnego wybiegu i włączając zamontowane nad nim lampy. – Nie widzi pasma fioletowego – wyjaśnił. – Gęsta atmosfera jego planety nie przepuszcza fal krótszych niż niebieskie światło.\nFioletowy blask ledwo przebił się przez opary i bujną roślinność przypominającą paprocie, oświetlając stworzenie, które wyglądało jak skrzyżowanie węża morskiego z ważką. Każdy z segmentów jego długiego, smukłego ciała przyozdabiały dwie pary pokaźnych skrzydeł, które zdawały się rozmywać i znikać, gdy zwierzę wykonywało błyskawiczny skok – prawie lot, choć nie do końca. Wzbijany przy tym kurz opadał powoli, co świadczyło o niskim ciążeniu wewnątrz wybiegu.\n– Jest zabójczym drapieżnikiem – powiedział van der Voort. – Do polowania używa silnej neurotoksyny, która zabija w przeciągu sekund. No, przynajmniej istoty z jego planety. Za to na przedstawicieli większości ludzkich kladów działa, po oczyszczeniu i w starannie dobranych dawkach, jak niesamowicie silny i uzależniający narkotyk. Opiaty się przy tym chowają, podobno. Ja nie gustuję w tego rodzaju przyjemnościach. Jak możesz się domyślać, z racji popytu na te stworzenia zdobycie osobnika, którego widzisz, nie było ani łatwe, ani tanie. Lubi króliki. Zabija je, zanim zdążą się udusić w bogatej w cyjanowodór atmosferze. Chodźmy dalej.\nZaprowadził mnie do sąsiedniego pomieszczenia. Ono z kolei tonęło w intensywnym żółtym blasku, w którym prażył się pustynny, kamienisty wybieg za szybą. Jeden z głazów był szczególnie płaski i miał szczypce oraz pięcioro oczu na szypułkach.\n– Ten również jest drapieżnikiem – powiedział mój gospodarz. – Może nie tak szybkim i zabójczym, ale za to trudnym w utrzymaniu. Jego ekosystem jest oparty o prawoskrętne białka, więc jak sobie zapewne wyobrażasz, nie mogę go karmić zwykłymi królikami. Zresztą, taki lewoskrętny i przez to niestrawny królik pewnie nawet nie miałby siły się ruszyć. Przygniotłaby go do ziemi grawitacja, jaka tam panuje, a nieruchomy byłby kiepskim wyzwaniem dla myśliwego z Gliese 832 c, nie sądzisz?\n– Martwiłbym się raczej o to, że przyzwyczajony do ruchomych ofiar drapieżnik mógłby się nim nawet nie zainteresować – odpowiedziałem.\n– Zawsze rzeczowy, co?\n– Mogę przestać taki być, jeśli pan sobie życzy.\n– Póki co nie ma potrzeby – mruknął. – Chodźmy stąd. Buczenie generatora grawitonów przyprawia mnie o ból głowy.\nPrzeszliśmy więc dalej, zostawiając w tyle okazy wymagające niestandardowe ciążenia. Kolejne skrzydło prywatnego zoo Argosa van der Voorta wypełniał łagodny szum agregatów chłodzących, a w powietrzu wyczuwało się wypromieniowane przez nie ciepło.\n– Wielu osobom pokazuje pan swoją imponującą kolekcję? – Postanowiłem z własnej inicjatywy okazać zainteresowanie.\n– Tylko nielicznym – powiedział cicho. – Partnerom biznesowym nie ufam na tyle, żebym im się chwalił przemyconymi bez zezwoleń organizmami, a moje kobiety z reguły mają dosyć gdzieś w okolicy kanibalistycznych daktylomorfów z Kapteyna b. – Wskazał na terrarium z niewielkimi, pokrytymi szczeciną istotami, które właśnie rozrywały na strzępy jednego ze swoich pobratymców. Przypominały hybrydę karalucha i odciętej ludzkiej dłoni.\n– A pańscy przyjaciele?\nZatrzymał się przy ogromnym akwarium. Za szybą, w lodowatej cieczy, która mogła, choć nie musiała być wodą, poruszył się jakiś kształt.\n– Myślisz, że człowiek taki jak ja może pozwolić sobie na posiadanie przyjaciół?\n– Byłem przekonany, że człowiek taki jak pan może pozwolić sobie na wszystko, czego zapragnie – odpowiedziałem nieco bezczelnie. Coś mi podpowiadało, że tego właśnie ode mnie oczekiwał.\nVan der Voort nijak nie odniósł się do moich słów. Położył dłoń na szybie i w milczeniu wbił zamyślone spojrzenie w zimny i ciemny habitat udający, jak się domyśliłem, podlodowy ocean podobny do tych z Europy i Enceladusa.\nOdniosłem wrażenie, że mój gospodarz właśnie stracił zainteresowanie zabawą w przewodnika.\n– Chodź – odezwał się jednak. – Pokażę ci coś naprawdę ciekawego.\nZa mijanymi szybami przewijały się niby-kałamarnice, prawie-pająki i nie-do-końca-rekiny, których pochodzenia i zwyczajów nie dane mi było poznać – stworzenia warte fortunę, ale najwidoczniej niewarte wzmianki. Może mu się zwyczajnie znudziły.\n– Wiem z wiarygodnych źródeł, że odkryto zaledwie cztery osobniki – oznajmił, wprowadzając mnie do położonej na uboczu sali. – Pozostałe trzy są własnością rządu. Badacze nie mają pojęcia, co to za gatunek. I, prawdę mówiąc, czy to aby na pewno żywy organizm, czy może coś kompletnie innego. Kupiłem tę istotę, jeszcze zanim okazało się, jaka jest niezwykła. Jeden z naukowców znał kogoś, kto znał przemytnika, który wiedział, że za tak rzadki okaz bez mrugnięcia okiem zapłacę kwotę niewyobrażalną dla zwykłych ludzi. Zgłosili odkrycie tylko trzech; czwarty rozpłynął się w powietrzu.\nWybieg za szybą nie udawał żadnego konkretnego biomu: nie był bagnem, pustynią, tundrą ani dnem oceanu. Nie widziałem tam roślinności ani nawet gleby – nic, tylko ciemnografitowe płytki i rury systemów chłodzących.\n– Maskuje się – wyjaśnił van der Voort. – Widzisz go?\nZauważyłem organizm dopiero po dłuższej chwili. Pod sufitem, w rogu habitatu, wisiał półprzezroczysty kształt o niewyraźnych granicach. Pulsował wolno, jak gdyby oddychał, a do rytmu jego rozprężeń i skurczów nabrzmiewała siateczka czarnych żyłek.\n– Za szybą panuje próżnia o jakości porównywalnej z ośrodkiem międzyplanetarnym – powiedział van der Voort. – Wszystkie cztery osobniki znaleziono na obrzeżach układu planetarnego daleko poza granicami Strefy Eksploatacji, prawie czterdzieści lat świetlnych od najbliższej placówki górniczej.\n– Jaki mają metabolizm? Są w ogóle oparte o węgiel? – Tym razem nie musiałem udawać zainteresowania.\n– Pojęcia nie mam i to jest właśnie najpiękniejsze – powiedział mój gospodarz i uśmiechnął się lekko. – Zanim grupa łasych na moje pieniądze naukowców musiała oddać rządowi pozostałą trójkę stworzeń, stwierdzili dwie rzeczy. Po pierwsze, coś jest cholernie nie tak z jego temperaturą. Nie wytwarza ciepła jak każde inne zwierzę. Nie utrzymuje temperatury na stałym poziomie. I, najlepsze na koniec, im więcej energii termicznej mu dostarczysz, tym zimniejszy się robi.\n– Jajogłowi powiedzieli, że w tym czymś musi występować egzotyczna materia o ujemnej entropii i pojemności cieplnej. Inaczej wszystkie wyliczenia szlag trafiał.\n– Można powiedzieć, że… pożera ciepło? – zapytałem z namysłem. – Tym się żywi?\n– Chyba tak. Nazwałem go Mróz. Wiem, wiem, mało oryginalnie. Ale to nie jego dieta jest najdziwniejszą rzeczą. Drugie odkrycie jest… – zawahał się. – Zresztą sam zobacz.\nVan der Voort podszedł do szyby i położył na niej dłoń. Obłok pod sufitem z początku nie reagował. Po chwili czarne żyłki wewnątrz półprzejrzystej chmury zaczęły pulsować szybciej. Najpierw rytm był gwałtowny i chaotyczny, niczym łapczywy oddech topielca, a potem nabrał regularności, przyspieszając jeszcze bardziej. Liczby to mój żywioł, więc całkiem odruchowo zacząłem liczyć skurcze tych kanalików wypełnionych smolistą cieczą. Tymczasem istota o konsystencji galarety spełzła na podłogę habitatu i zbliżyła się do Argosa van der Voorta, po czym wyciągnęła się w górę, przyjmując z grubsza ludzką sylwetkę.\nSkończyłem liczyć. Czterdzieści pięć skurczów na minutę, tętno spoczynkowe przedstawicieli niskotlenowych kladów Homo sapiens. Stworzenie dopasowało się do swojego właściciela.\nZ fascynacją przyglądałem się przedstawieniu, które rozgrywało się na moich oczach. Półprzejrzyste, galaretowate ciało istoty wyciągnęło niby-rękę i dotknęło szyby w miejscu, gdzie dotykał jej van der Voort. Pokrywająca stworzenie błona poszarzała, zmatowiała i pokryła się szczeciną i zgrubieniami podobnymi do wrzodów. Głowa wybrzuszyła z siebie ogromne oczy, które zaraz popękały na setki owadzich oczek. Ciało od szyi po krocze przecięła szrama paszczy, która najeżyła się kilkoma rzędami ostrych kłów. Stawy szponiastych palców wygięły się w przeciwną stronę, kolana obleśnie wyłamały się do tyłu, a łopatki wykrzywiły się, rozdzierając skórę. Na koniec całe ciało pokryły ociekające ropą rany, z których wyłoniły się ruchliwe pajęcze odnóża.\nW pierwszej chwili przyszła mi do głowy absurdalna myśl, że stwór właśnie przybrał swoją prawdziwą formę. Dopiero zerknięcie na twarz mojego gospodarza uświadomiło mi, że zaszło coś o wiele dziwniejszego. Mróz zmroził van der Voorta swoim wyglądem, dotknął lodowatym pazurem najgłębszych pokładów jego podświadomości i zmienił go w udręczony posąg niezdolny odwrócić wzroku.\nIstota przybrała postać ukształtowaną dokładnie tak, aby jak najmocniej nim wstrząsnąć. Stała się jego spersonalizowanym ucieleśnieniem lęku i odrazy.\nMierzyli się wzrokiem przez dłuższą chwilę, aż wreszcie van der Voort cofnął rękę. Istota prawie natychmiast straciła koloryt i formę, z powrotem zmieniając się w wolno pulsujący, nieregularny kształt.\n– Niesamowite – powiedziałem do bladego van der Voorta.\nMój gospodarz… nazwijmy rzeczy po imieniu, mój właściciel… przez chwilę nie odpowiadał. A potem nagle przyjrzał mi się bardzo uważnie.\n– Wiesz, czemu tak naprawdę cię tu przyprowadziłem? – zapytał.\nZastanowiłem się nad odpowiedzią. Nadal nie wiedziałem, do czego potrzebował mnie Argos van der Voort, człowiek, który miał wszystko.\n– Ponieważ jestem bardziej odporny psychicznie niż pańskie kobiety i bardziej godny zaufania niż pana kontrahenci? Ponieważ atawistyczne instynkty każą panu pochwalić się swoją kolekcją, choćby nawet przed kimś takim jak ja?\n– Nie. Chciałem się przekonać, co ty zobaczysz. Fraktale? Niemożliwe figury, paradoksy, biały szum? A może… nic? Boisz się w ogóle czegoś?\n– Dotknij szyby – rozkazał.\nNie miałem wyboru. Przyłożyłem dłoń do przezroczystego tworzywa, a istota znowu wybrzuszyła się jak dmuchane szkło i dotknęła szyby mackowatą wypustką. Wypełnił mnie uniwersalny dla wszystkich rozumnych stworzeń lęk przed nieznanym. Bałem się samego strachu, bałem się tego, co zaraz zobaczę. Nie miałem pojęcia, co może mi się ukazać, ale przecież każdy czegoś się boi, prawda?\nTym razem jednak istota chyba nie zamierzała zmienić się w potwora, bo wyszczuplała, zrobiła się symetryczna, gładka i biaława. Wykształciła kończyny i głowę, wypuściła z dłoni palce, wyrzeźbiła twarz.\nWreszcie skończyła przemianę. Zza szyby spoglądał na mnie swoimi ametystowymi oczami sobowtór Argosa van der Voorta. Od oryginału odróżniały go tylko ledwo widoczne pod skórą czarne żyłki.\nCo to miało oznaczać? Nie czułem przerażenia ani odrazy. Odwróciłem się do swojego właściciela i odkryłem, że stał przy wrotach prowadzących do sali. Dopiero teraz zauważyłem, jakie są grube i jak bardzo przypominają śluzę powietrzną.\n– Nie byłem z tobą do końca szczery – oznajmił van der Voort. – W rzeczywistości Mróz ma jeszcze trzecią intrygującą właściwość. I choć nie je mięsa, żywi się czymś oprócz ciepła. Sam się przekonasz.\nOderwałem rękę od szyby i odwróciłem się błyskawicznie. Instynkt samozachowawczy wziął górę nad rozsądkiem i poczuciem obowiązku, nad lojalnością, nad programowaniem, nad wszystkim.\n– Kod „THX-1138” – wyrecytował lodowato Argos van der Voort, a ja poczułem, że nieruchomieję.\n– Dlaczego…? – zdążyłem jeszcze wydusić, zanim wszystkie syntetyczne włókna mięśniowe w moim ciele zastygły jak beton. Zostały mi tylko te, które poruszały gałkami ocznymi. Rzuciłem mu więc błagalne spojrzenie, w które desperacko próbowałem przelać swoje palące pytania. Dlaczego to zrobił? Dlaczego hodował te wszystkie przerażające stworzenia? Dlaczego najpierw oprowadził mnie po swoim prywatnym zoo, skoro i tak planował mnie zabić? Dlaczego stworzył syntetyczne, samoświadome życie tylko po to, żeby niedługo później je zgładzić?\n– Jeśli słuchałeś tego, co do ciebie mówiłem, powinieneś sam się domyślić – odpowiedział Argos van der Voort, zamykając za sobą zewnętrzne wrota do sali. Rozległ się syk wysysanego powietrza. Potem już nie mogłem niczego usłyszeć, ale z jakiegoś powodu miałem absolutną pewność, że za moimi plecami otworzyły się drzwi habitatu. Nadal byłem żywym posągiem. Nie mogłem się odwrócić, nie mogłem zobaczyć, jaką formę przybrało stworzenie. Mogłem tylko bezustannie posyłać stojącemu za przeszklonymi wrotami van der Voortowi to samo nieme pytanie: dlaczego, dlaczego, dlaczego?\nOdpowiedź wyczytałem z ruchu jego warg:\nkobieta, Łódź | 05.03.18, g. 19:38\nZa szybą jawi mi się raczej jako dość rozbudowana scena, a nie opowiadanie. W dodatku nie bardzo rozumiem, o co tu chodzi. Czy jakiś nad wyraz bogaty osobnik, prezentując kolekcję szczególnych stworów, w dość osobliwy sposób udowadnia komuś, kto do niego należy, że może wszystko… Jakoś to do mnie nie przemawia.\nNaprawdę myślisz, że mam problemy z „wabieniem samic”? –> Dlaczego cudzysłów?\n…odwracając się do ciemnego wybiegu i włączając zamontowane nad wybiegiem lampy. –> Powtórzenie.\n…a nieruchomy byłby kiepskim wyzwaniem dla myśliwego z Gliese 832 c, nie sądzisz? –> …a nieruchomy byłby kiepskim wyzwaniem dla myśliwego z Gliese osiemset trzydzieści dwa c, nie sądzisz?\nLiczebniki, zwłaszcza w dialogach, zapisujemy słownie. Ten błąd pojawia się jeszcze w dalszej części tekstu.\n– Wielu osobom pokazuje pan swoją imponującą kolekcję? – postanowiłem z własnej inicjatywy okazać zainteresowanie. –> – Wielu osobom pokazuje pan swoją imponującą kolekcję? – Postanowiłem z własnej inicjatywy okazać zainteresowanie.\nGłowa wybrzuszyła z siebie ogromne oczy… –> Nie bardzo umiem sobie wyobrazić jak głowa wybrzusza oczy.\n…kolana obleśnie wyłamały się do tyłu… –> Na czym polega obleśność wyłamywania się kolan?\n…i zmienił go w udręczony posąg niezdolny odwrócić wzroku. –> …i zmienił go w udręczony posąg, niezdolny odwrócić wzrok. Lub: …i zmienił go w udręczony posąg, niezdolny do odwrócenia wzroku.\nmężczyzna | 05.03.18, g. 20:26\nDla mnie bomba. Opowiadanie zaciekawiło mnie i wciągnęło niemal od samego początku. Widać, że masz wiedzę na temat biologii i fizyki i zręcznie ją wykorzystujesz (chociaż równie dobrze możesz mi wciskać kit bo połowy naukowych zwrotów nie rozumiem :P). Mimo tak krótkiej formy, w ciekawy sposób stworzyłeś zarys psychologiczny bohaterów. Bardzo podoba mi się istota, która była wisieńką na torcie. Nie spotkałem jeszcze w żadnym dziele sci-fi istoty żyjącej w próżni międzyplanetarnej. Duży plus za ten pomysł. Jestem fanem Lema i zawsze szanuję nieszablonowe pomysły dotyczące życia pozaziemskiego Jestem tu od niedawna, ale moim zdanie to opowiadanie jest lepsze niż znaczna część infantylnych tekstów trafiających do biblioteki, odkąd tu zaglądam. Nie jest lekkie, niektóre zdania musiałem czytać kilkukrotnie, i nie wszystko stylistycznie gra, ale to już wypomniał specjalista przede mną. Generalnie duży plus.\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 05.03.18, g. 20:32\nRegulatorzy, dzięki za opinię i za uwagi. Zdaję sobie sprawę, że opowiadanie jest specyficzne :P\nW sumie nie wiem, czy tutaj przyjęło się dyskutować czy raczej po prostu przyjmować wszystkie uwagi na klatę, ale ja spróbuję podpytać Cię o kilka rzeczy i coś tam wyjaśnić :) (oczywiście wiem, że tekst powinien mówić sam za siebie, więc to tylko tak “dla sportu”). Przepraszam, jeśli to brzmi zbyt defensywnie albo arogancko.\n– A więc to kwestia statusu – spróbowałem zgadnąć.\nAle tu naprawdę chodziło o zgadnięcie, a nie zagadnięcie. Tuż przed rozpoczęciem opowiadania bohater zadał bogaczowi jakieś pytanie (prawdopodobnie coś w stylu “po co to zoo?”), a ten wymijająco odpowiedział swoją definicją biedy. Bohater domyśla się więc (”zgaduje”), że to kwestia statusu.\nNaprawdę myślisz, że mam problemy z „wabieniem samic”?\nHmm, wydaje mi się, że wielokrotnie widziałem w różnych dialogach, jak jedna postać cytuje drugą własnie z użyciem cudzysłowu. To słychać w intonacji, prawda? Czy to jest Twoim zdaniem ogólnie błąd, czy po prostu w tym przypadku to jest nieuzasadnione?\nOk, rozumiem, faktycznie wyrażenie “postanowiłem okazać zainteresowanie” lepiej byłoby potraktować wielką literą. Ale zgodzisz się, że czasami granica bywa mglista? Gdyby było napisane “zainteresowałem się”, potraktowałabyś to tak samo jak “zapytałem” tj. mała litera byłaby OK? A gdybym napisał “okazałem zainteresowanie”? Ciekawi mnie, gdzie postawisz granicę :)\nGłowa wybrzuszyła z siebie ogromne oczy… –> Nie bardzo umiem sobie wyobrazić jak głowa wybrzusza oczy.\nO tak https://i.imgur.com/9LaAiNH.jpg :)\n…kolana obleśnie wyłamały się do tyłu… –> Na czym polega obleśność wyłamywania się kolan?\nNigdy nie widziałaś filmiku ani gifa, na którym kolana np. biegacza albo osoby nieumiejętnie korzystającej z siłowni wyłamują się do tyłu? A jeśli widziałaś i nie uznałaś tego za obleśne, to masz albo mocniejszy żołądek, albo mniej empatii niż ja ;)\nmężczyzna, Świnoujście | 05.03.18, g. 20:33\nJestem tu od niedawna, ale moim zdanie to opowiadanie jest lepsze niż znaczna część infantylnych tekstów trafiających do biblioteki, odkąd tu zaglądam.\nChyba jednak niewiele tekstów poznałeś (przeczytałeś, skomentowałeś) NN jak wnioskuję z liczb na Twoim profilu. Ale zdanie masz widzę już mocno wyrobione. Z tym większą ciekawością pochylę się nad Twoim opowiadaniem.\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 05.03.18, g. 20:38\nmr.maras – ale to nie ja napisałem, tylko NobbyNobbs! Ja niczego nie nazywam infantylnym. Nawet nie lubię tego słowa :)\nmężczyzna, Świnoujście | 05.03.18, g. 20:40\nTam za nawiasem jest NN, Masterze-of-Orionie ;). A Twój tekst właśnie napoczynam z zupełnie innych powodów )\nmężczyzna | 05.03.18, g. 20:56\nmr.maras nie czytam wszystkiego i moja opinia może być krzywdząca. Przeczytałem niedawno cztery opowiadania w bibliotece (nie mówię tu o ostatnich czterech tylko o tym co akurat mi wpadło w ręce) i tylko jedno u mnie zaplusowało. Nie będę o tym tutaj rozmawiał, bo to brak szacunku dla master-of-orion. Każdy ma prawo do własnej opinii.\nkobieta, Łódź | 05.03.18, g. 21:22\nMasterze-of-Orionie, możesz o wszystko pytać, możesz dyskutować, możesz także, jeśli zechcesz, brać uwagi na klatę. ;)\n– A więc to kwestia statusu – spróbowałem zgadnąć.\nZauważyłam, że oślepłam i popełniłam błąd. Uwagę usunęłam.\nNaprawdę myślisz, że mam problemy z „wabieniem samic”?\nHmm, wydaje mi się, że wielokrotnie widziałem w różnych dialogach, jak jedna postać cytuje drugą własnie z użyciem cudzysłowu. To słychać w intonacji, prawda? Czy to jest Twoim zdaniem ogólnie błąd, czy po prostu w tym przypadku to jest nieuzasadnione?\nNie wydaje mi się konieczne, aby użycie słów rozmówcy traktować jak cytat i ujmować je w cudzysłów. Mnie to rozprasza, ale to Twoje opowiadanie i to Ty decydujesz jak będzie napisane.\nOk, rozumiem, faktycznie wyrażenie “postanowiłem okazać zainteresowanie” lepiej byłoby potraktować wielką literą. Ale zgodzisz się, że czasami granica bywa mglista? Gdyby było napisane “zainteresowałem się”, potraktowałabyś to tak samo jak “zapytałem” tj. mała litera byłaby OK? A gdybym napisał “okazałem zainteresowanie”? Ciekawi mnie, gdzie postawisz granicę :)\nNie, nie zgadzam się, że reguły zapisywania dialogów są mgliste. Sugeruję, abyś zajrzał jeszcze tutaj: http://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/zapis-partii-dialogowych;13842.html http://www.forum.artefakty.pl/page/zapis-dialogow\nGłowa wybrzuszyła z siebie ogromne oczy… –> Nie bardzo umiem sobie wyobrazić jak głowa wybrzusza oczy.\nIstotnie, starasz się ładnie pokazać, o co Ci chodzi, ale mnie bardziej chodzi o sformułowanie – wybrzuszać, w kontekście oczu. Nigdy nie spotkałam się z określeniem wybrzuszania oczu.\nAle, jak powiedziałam wyżej – to Twoje opowiadanie.\nZa SJP PWN: obleśny «odrażający, lubieżny, rozpustny»\nNaprawdę nie wiem, co odrażającego, lubieżnego lub rozpustnego jest w wyłamaniu się kolana.\nmężczyzna | 05.03.18, g. 22:08\nreg Schorzenia i choroby mogą budzić odrazę, nawet jeśli nie jest stosowne się do tego przyznać. Można mieć pryszcza, który budzi odrazę, a który jest stanem chorobowym. Złamania, jak na przykład wystająca ze skóry kość też może budzić odrazę, a złamania są stanami chorobowymi. Tego bym się akurat nie czepiał :)\nkobieta, Łódź | 05.03.18, g. 22:36\nNo widzisz, NobbyNobbs, jak różni jesteśmy – Ty byś się nie czepiał, a ja się czepnęłam. ;)\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 05.03.18, g. 22:54\nReg, mam jeszcze jedno pytanie odnośnie liczebników w dialogach. Bo pomijając kod „THX-1138” (będący odniesieniem do tytułu mało znanego filmu George’a Lucasa, które po przetłumaczeniu na “jeden jeden trzy osiem” stałoby jeszcze trudniejsze do wyłapania), są to nazwy ciał niebieskich. Z ciekawości przekartkowałem kilka książek SF na swojej półce i znalazłem takie przykłady:\n– (…) z pewnością nie spodziewali się G-1 Lac.\nGreg Egan, “Diaspora”\n– Nie. Czarna dziura. Cygnus X-1.\nPeter Watts, “Ślepowidzenie”\n– Marvin – przerwałem mu. – (…) Zatrzymaj się i wróć na Eden-6.\nB.V. Larson, “Star Force tom 6: Imperium”\nNajwyraźniej co najmniej dwa wydawnictwa (MAG i Drageus) akceptują cyfry w swoich dialogach. Czy to wyjątki?\nTaka Gliese 832 c to realna planeta pozasłoneczna. Czy naprawdę jest sens udziwniać zapis akceptowany przez astronomów, znany z artykułów itd?\nkobieta, Łódź | 05.03.18, g. 23:18\nNie odpowiadam za to, jak są drukowane dialogi w książkach.\nNatomiast bardzo ciekawi mnie, jak, zamawiając np. pizzę, podajesz adres, pod który ma być przywieziona? Czy numer domu i mieszkania wymawiasz liczbami, czy słowami?\nA jeśli zarejestrujesz na dyktafonie nazwę wspomnianej planety Gliese 832 c, co będziesz słyszał po odtworzeniu nagrania?\nkobieta, Łódź | 06.03.18, g. 01:07\nNiezła wyobraźnia, spodobało mi się zoo. Chociaż faktycznie, pożałowałeś czytelnikom akcji.\nCiekawi mnie, jaką trzecią niezwykłą cechę ma ten boginopodobny stworek. Żywi się emocjami? Inteligencją? Danymi?\nEch, czasami mam wrażenie, że bogactwo to choroba. Bywa ciężka.\nkobieta | 06.03.18, g. 10:50\nZanim zacznę, wtrącę swoje trzy grosze:\nSchorzenia i choroby mogą budzić odrazę\nTak, ale "obleśny" budzi odrazę nie estetyczną, tylko moralną, i to o określonym zabarwieniu. Obleśny jest stary dziad, który obmacuje kelnerki w kawiarni, lub młody yuppie, w niewybredny sposób podrywający hostessy.\nA cyfry w dialogach – wydaje mi się, że są dopuszczalne, kiedy nie stanowią przejawu lenistwa, tylko służą jasności zapisu. Czyli w astronomii, głównie. Jeśli da się je pominąć (np. "podyktowałam mu swój numer" zamiast "mój numer telefonu to 146816549 – powiedziałam"), lepiej jednak to zrobić.\nszelmowsko mrużąc wewnętrzne powieki z półprzejrzystej błony\nTo nieprzyjemnie brzmi. Wiem, co masz na myśli – ale czy ktoś, kto nie ma pojęcia o biologii, zdoła sobie wyobrazić, że facet ma trzecią powiekę?\nObserwował mnie wyczekująco, szukając jakichkolwiek oznak tego, że rozumiem, co ma na myśli.\nPrzegadane: Przyglądał mi się, szukając oznak zrozumienia.\nże ma pan w swoim posiadaniu więcej zasobów, niż dałoby się spożytkować na jakiekolwiek potrzeby.\nTelewizyjne: że ma pan więcej, niż mógłby pan potrzebować\nWiele istot biologicznych tak robi, zwłaszcza tych pochodzenia ewolucyjnego.\nRobi to wiele istot żywych, takie zachowanie jest promowane przez ewolucję.\nCiekawy pomysł z tą biologią – modyfikacja jest już tak powszechna, że "naturalnymi" się pogardza? Niezłe.\nKlady nazywa się po łacinie, i raczej nie od niszy ekologicznej (jeśli można to tak nazwać).\ndzieliło go tyle modyfikacji genetycznych na przestrzeni wielu pokoleń\nDałabym raczej "na przestrzeni tylu pokoleń".\npostarałem się płynnie wrócić do tematu, który, jak czułem, bardziej interesował mojego gospodarza.\nMoże: zawróciłem do tematu, który wydawał się bardziej interesować mojego gospodarza.\nNie widzi pasma fioletowego\nJaśniej byłoby: Nie widzi w fioletowym zakresie widma.\nKladów pochodzących od H. sapiens.\nzanim zdążą się udusić w bogatej w cyjanowodór atmosferze\nCzyli w ciągu sekund. Atmosfera nie dość, że beztlenowa, to jeszcze zatruwająca enzymy oddechowe ssaków.\ntonęło w intensywnym żółtym blasku, w którym prażył się pustynny, kamienisty wybieg\n"Tonąć" i "prażyć się" nie pasują do siebie – znów, wiem, o co chodzi, ale dobór słów jest niezręczny. I czy wybieg może być pustynny?\nwymagające niestandardowe ciążenia\nNiestandardowego. Jakie jest standardowe? Jeden g?\nw powietrzu wyczuwało się wypromieniowane przez nie ciepło\npostanowiłem z własnej inicjatywy okazać zainteresowanie\nMyślisz, że człowiek taki jak ja może pozwolić sobie na posiadanie przyjaciół?\nMyślisz, że ktoś taki, jak ja, może sobie pozwolić na przyjaciół?\nVan der Voort nijak nie odniósł się do moich słów.\nMożesz to wyciąć, za chwilę powtarzasz tę samą informację.\nwbił zamyślone spojrzenie\nSpojrzenie nie myśli – może być nieobecne, w ostateczności tęskne.\nBadacze nie mają pojęcia, co to za gatunek\nNazwali go chyba jakoś? Mogą nie mieć pojęcia, jak go zaklasyfikować.\nPojęcia nie mam i to jest właśnie najpiękniejsze\nTo jak on go karmi? Pojęcia nie mam, i to jest właśnie najpiękniejsze.\nw tym czymś musi występować egzotyczna materia o ujemnej entropii i pojemności cieplnej\nJestem słaba z fizyki, ale nie wydaje mi się to prawdopodobne.\nAle to nie jego dieta jest najdziwniejszą rzeczą.\nTo nie jego dieta jest najdziwniejsza, albo: Nie to jest w nim najdziwniejsze.\nIstota przybrała postać ukształtowaną dokładnie tak, aby jak najmocniej nim wstrząsnąć.\nSkąd on to wie? I “postać ukształtowana” to masło maślane.\nWypełnił mnie uniwersalny dla wszystkich rozumnych stworzeń lęk przed nieznanym.\nChwycił mnie lęk przed nieznanym, jakie odczuwają wszystkie rozumne istoty.\nodwróciłem się do swojego właściciela i odkryłem, że stał przy wrotach\nOdkryłem, że stoi (następstwo czasów nie obowiązuje w polszczyźnie).\nstworzył syntetyczne, samoświadome życie\nPotem już nie mogłem niczego usłyszeć, ale z jakiegoś powodu miałem absolutną pewność, że za moimi plecami otworzyły się drzwi habitatu.\nPotem nie usłyszałem już niczego, ale wiedziałem, na pewno wiedziałem, że drzwi habitatu otworzyły się za moimi plecami.\nFiu. Niezły cios na koniec, choć faktycznie, trochę ten van der Voort postępuje jak rozkapryszony dzieciuch. "Bo mogę", oczywiście. To byłaby niezła scena do czegoś dłuższego, do jakiejś powieści badającej temat ordo amoris (lub pokrewne) – tak, jak jest, robi wrażenie, ale bardziej jako gabinet osobliwości (meta, meta, meta :) ). Są zalążki niezłego, bogatego świata – ale tylko zalążki.\nI shall watch your career with great interest ;)\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 06.03.18, g. 12:52\n“w tym czymś musi występować egzotyczna materia o ujemnej entropii i pojemności cieplnej”\nTarnina, nie mówię, że to prawdopodobne (na tym polega unikalność tego organizmu), ale fizycy rozważają taką ewentualność i teoretycznie może istnieć taki rodzaj materii.\nArtykuł naukowy, bardzo świeży, bo z tego roku:\nThe heat capacity of any fermionic substance is always linear dependent on temperature, but exotic matter has negative entropy and negative heat capacity.\nCo do kladów – zakładam, że w kreowanej przeze mnie przyszłości znaczenie tego słowa się zmieniło, “rozlało”. W kontekście opowiadania znaczy ono raczej “podgatunek Homo sapiens; grupa postludzi o podobnym genomie“… a może nawet “grupa podobnych istot rozumnych, niekoniecznie ludzi”, więc wydaje mi się, żeby sformułowanie “ludzkich kladów” raziło kogoś in-universe :)\nA w ogóle – dzięki za całą masę uwag i poprawek :)\nkobieta, Poznań | 06.03.18, g. 14:14\nJa również zapoznałam się z tekstem i przyznam, że mi się podobał, więc będę wyczekiwać dalszych Twoich publikacji. Mnie jakoś kompletnie nie przeszkadzał tutaj “brak akcji”. Okej, wydarzeń jest mało, ale jest galeria fascynujących istot i to mi wystarczyło, by utrzymać zainteresowanie. Zgodzę się z Reg, że sprawia to bardziej wrażenie sceny niż pełnoprawnego opowiadania, ale dobrze napisane sceny, które mają dużo napięcia i efektowne rozładowanie, w moim odczuciu mogą być traktowane jako całość. Świetnym przykładem byłyby tutaj fragmenty powieści publikowanych w odcinkach z XIX i początku XXw. Każda scenka miała swoją dynamikę i budziła zainteresowanie, a jednocześnie zamykała się sensownie, po to tylko, by gdy została wydana w całości stać się kompletnie niezauważalną. Mam wrażenie, że tutaj mogłoby być podobnie (mówiąc niezauważalna, mam na myśli, że nie sposób wyczuć, że to była kiedyś niezależna i odrębna całość). Błędy wytknęli już inny, a ja sama niespecjalnie jakieś zauważyłam. Naprawdę fajny utwór.\nkobieta | 06.03.18, g. 14:37\nfizycy rozważają taką ewentualność i teoretycznie może istnieć taki rodzaj materii\nNo, patrz. Są rzeczy na niebie i ziemi, o których się nie śniło waszym filozofom.\nzakładam, że w kreowanej przeze mnie przyszłości znaczenie tego słowa się zmieniło\nTylko, że właśnie tego nie możesz robić, bo Twój czytelnik żyje teraz i rozumie słowo “klad” (jak również “koń”, “scyzoryk” i “puzon”) w określony sposób. Oczywiście, w przyszłości “puzon” może stać się nazwą pewnego typu statku kosmicznego, ale jeżeli napiszesz “Zbigniew wysiadł z puzonu i natychmiast otoczyły go scyzoryki, wymachujące groźnie końmi” to czytelnik prędzej zawiadomi odpowiednią instytucję, niż kupi Twoje dzieło. Nie jesteśmy telepatami – ugnij się przez uzusem.\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 06.03.18, g. 14:43\nNie jesteśmy telepatami – ugnij się przez uzusem.\nOK, faktycznie, rozumiem. Aczkolwiek, już tylko w ramach ciekawostki, mogę podać sporo przykładów, gdy autorowi uchodziło coś takiego na sucho ;)\nhttp://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/CallASmeerpARabbit (zapraszam na dół do zakładki Literature)\nAha, a przy okazji mam potencjalnie głupie pytanie niezwiązane bezpośrednio z tekstem (ale nigdzie nie znalazłem na nie odpowiedzi):\nCzy można wrzucać do portalu swoje opowiadania, które były już publikowane w innych miejscach w sieci (tj. w internetowych magazynach typu Qfant, Szortal, Creatio Fantastica itd.)? (Nigdy nikomu nie dałem licencji wyłącznej na żaden tekst, więc to nie problem)\nCzy moderacja/szefostwo/Loża/Iluminaci czy ktokolwiek inny ma coś przeciwko? Bo wiem, że e-ziny życzą sobie tylko świeże, niepublikowane teksty. Jak to wygląda tutaj?\nkobieta, Łódź | 06.03.18, g. 15:08\nNikt nie ma nic przeciw zamieszczaniu opowiadań już publikowanych. Prosimy tylko, abyś nie wrzucił wszystkich opowiadań jednego dnia. ;)\nkobieta | 06.03.18, g. 15:15\nmogę podać sporo przykładów, gdy autorowi uchodziło coś takiego na sucho ;)\nAle nie wprowadzone znienacka – jeśli dziwne, zmutowane stwory nazywa się w Twoim świecie “króliczkami”, to najpierw je opisujesz, a potem mówisz, jak się nazywają :P\nkobieta, Łódź | 06.03.18, g. 15:33\nBez przesady, można kazać czytelnikowi się domyślać, co znaczy jakieś słowo w danym uniwersum. Dukaj tak robi. Ale trzeba podrzucić wystarczająco dużo informacji, żeby biedny odbiorca miał szansę.\nmężczyzna | 06.03.18, g. 16:31\nDukaj to chyba zły przykład. Wyrzuciłem “Czarne oceany” w kąt w połowie książki, między innymi dlatego, że niemiłosiernie dłużącymi się fragmentami nie miałem pojęcia o czym rozmawiają bohaterowie.\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 06.03.18, g. 17:25\nCo do języka się nie odniosę, sprawnie napisane.\nNo jedyna uwaga to:\nJeden z głazów był szczególnie płaski i miał szczypce oraz pięcioro oczu na szypułkach.\nSzypułki to łodyżki kwiatów lub owoców. A info, że to coś jest rośliną w tekście nie dostałem. ;)\nAle zrobię to, co mogę – czyli zahacze o to wspomniane twarde scifi:\nBarwa niebieska to 455 do 424 nanometrów, fioletowa zaczyna sié od tej dolnej wartości. Z kolei dla człowieka światło widzialne zaczyna się od 380 nanometrów. Ultrafiolet niewidoczny dla ludzkiego oka to zakres stu do czterystu. Z czego do nas dociera fragment od stu do około prawie trzystu. Wszystko przez ozon, tritlenek, czy tam O3 jak wolisz.\nDalszy opis stworzenia sugeruje środowisko życia bogate w tlen. A zaraz potem piszesz: "Zabija je, zanim zdążą się udusić w bogatej w cyjanowodór atmosferze."\nNo nijak mi to się nie składa do logicznej kupy.\nBuczenie generatora grawitonów przyprawia mnie o ból głowy.\nMnie też, bo buczenie generatorów pasuje mi do indukcji cewek. By się w tej przeszłości izolacji akustycznej nauczyli!\nZa szybą, w lodowatej cieczy,\nA skąd wiadomo, że aż taka zimna? ;)\nZnaczy – z nikąd to w tekście nie wynika.\npróżnia o jakości porównywalnej z ośrodkiem międzyplanetarnym\nNo, ostatnio fizycy żywo interesują się teorią fluktuacji kwantowych. Ta próżnia wcale nie musi być taka pusta. ;)\nZresztą, próżnia to próżnia. Dla nas to przestrzeń bez tlenu i bez większych sił na nas wpływających (tutaj głównie grawitacji związanej z masą sąsiednich obiektów).\nim więcej energii termicznej mu dostarczysz, tym zimniejszy się robi.\nOż Ty, cożeś zrobił z termodynamiką i pojęciem entropii?\nPytam, bo nijak nie pasuje mi to do moich poniższych wyjaśnień:\no ujemnej entropii\nHa, entropia nie może być ujemna! Wpadłeś, bo akurat piszę o tym opowiadanie. ;)\nW skrócie, entropia to tylko miara, opisująca przepływ informacji lub zmian w danym środowisku (zaleznie od definicji). Ujemna entropia charakteryzowałaby się tym, że obiekt "zabiera" ciepło z ośrodka mu sąsiedniego, tym samym przeczyłby jednej z podstawowej zasad zbierających Wszechświat do kupy, czyli i dażenia go do "uspokojenia się", "wyrównania entropii", jescze innymi słowy – "wyziębienia". Do śmierci termicznej.\nTo własnie na pojęciu entropii oparta jest nasza "strzałka czasu". Zmiana (i fluktuacje) w strukturze mikro (wszelkie, w tym i samoistne, ruchy i zmiany atomowe oraz subatomowe) powodują, że ośrodek w którym zachodzą nigdy nie wróci do stanu poprzedniego (czyli tego samego ich zagęszczenia, czy rozmieszczenia). Dzięki temu "czas płynie", czyli po prostu – świat i przestrzeń idą do przodu, zmieniają się. Nic już nie jest takie same.\nZnaczy… może być. Ale prawdopodobieństwo zaistnienia takiego stanu samoistnie jest maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaała. A jeśli chcesz to zrobić własnoręcznie – powodzenia. :P\nTemperatura zera absolutnego oznacza zupełne unieruchomienie cząstek. Taka "absolutna" wręcz śmierć. Czyli co, stworek pod wpływem ciepła "kamienieje"?\nDodatkowo – co on z ta pożartą energią robi? Ze wzoru Einsteina to wyciągnąć można, że energia do osiągnięcia takej "dodatkowej" masy musiałaby być… no duża. Nie wspomnę o nagłych zmianach w budowie jak dodatkowe oczy, czy kły w mordzie. Gdzie ją magazynuje?\nBTW: To wspomnianie "exotic matter" – jeśli stworzenie jest z niej stworzone, to w jaki sposób cząsteczki "z naszego wszechświata" z nią reagują? Dlaczego fizyka (całość oddziaływań) naszych cząstek, działa na nia tak samo (ba, Mróz to nawet bardzo dobrze się w niej czuje)?\nOczywiście, podlinkany do odpowiedzi Tarniny dokument przeczytam (a bo mnie zaciekawiłeś).\nNie kupuje tego wszystkiego. Jeśli piszesz coś pod tagiem "hard sci-fi", to nie sprzedawaj mi skrótów myślowych. Całościowo – wyobrazone stwory i koncept naprawdę spoko, ale dostrzegam, że nitki w Twojej tkaninie są nieco gorszego materiału, niż próbujesz mi sprzedać. ;)\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 06.03.18, g. 18:05\nHaha, dzięki, nie spodziewałem się tak wnikliwej analizy :D\nOK… ale nadal nie rozumiem, co jest nie tak ze zdaniem “Gęsta atmosfera jego planety nie przepuszcza fal krótszych niż niebieskie światło.” Fale w zakresie 380-424 nm widzimy jako fioletowe, dobrze Cię zrozumiałem? Czy to niemożliwe, żeby atmosfera jakiejś planety miała na określonej wysokości taki skład (analogicznie do np. ziemskiej warstwy ozonowej), który “odfiltrowywałby” fale z tego zakresu?\nA jeśli tak, to znaczy, że istota nigdy nie miała styczności z fioletem, więc nie ewolucja nie dała jej zdolności postrzegania tej barwy i dlatego van der Voort oświetla wybieg fioletowym światłem (żeby z punktu widzenia istoty panowała ciemność – podobnie robi się np. z pająkami ptasznikami, które nie widzą czerwonego światła i w ten sposób można podglądać ich nocne zachowania).\nCo do ujemnej entropii i pojemności cieplnej… przyznam się bez bicia, że mi wystarczyła opinia naukowców, że to jest teoretycznie możliwe :) A co do prawdopodobieństwa samoistnego powstania takiego tworu – naukowcy nawet nie są pewni (tak jest napisane w tekście), czy to na 100% żywy organizm. Możliwe, że to coś w rodzaju (pseudo)biologicznej broni stworzonej przed milionami lat przez zaawansowaną obcą cywilizację. Albo cokolwiek.\nOgólnie to powiem tak: uważam, że miękkość i twardość SF jest skalą, a nie dychotomią. Dałem tag “hard sci-fi”, bo imho tekst może się podobać miłośnik względnie twardej SF i bliżej mu do diamentu (no, może raczej kwarcu), niż do talku (w skali twardości Mohsa ;)). I żeby człowiek przyzwyczajony do “statek wchodzi w hiperprzestrzeń, robi ziuuuuu i jest na miejscu, więc po co drążyć temat?” potem nie płakał, że w tekście są trudne słowa :)\nGdybyśmy traktowali ten tag na zasadzie “nic miększego od Grega Egana nie ma tu prawa wstępu”, to chyba leżałby biedaczek odłogiem. Tag, nie pisarz.\nkobieta | 06.03.18, g. 18:25\nPoczepiam się jeszcze :)\nozon, tritlenek, czy tam O3 jak wolisz.\nTrójtlenek musi być czegoś. Ozon to alotrop, nie związek.\nDalszy opis stworzenia sugeruje środowisko życia bogate w tlen.\nW jaki, mianowicie, sposób? Chyba, że podzielasz pogląd, że wielokomórkowe życie nie da rady bez tlenu.\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 06.03.18, g. 18:27\nNie zgadza mi się fenotyp że środowiskiem, w którym się poczwara wykształciła. Brak fioletu, to duża ilość tlenu. A ta gryzie mi się z cyjanowodorem – który lubi wiązać się z wodą (a więc i pośrednio tlenem). Co czyni z planety bombę biologiczną ;) z drugiej strony, to nie kupuję takiego ograniczenia. Światło to określenie rodziny częstotliwości elektromagnetycznych, które oko jako narząd postrzega. Zrobię analogię: jeśli wiadomo, że takie częstotliwości są, to czemu ich nie użyć (nawet jeśli są rzaadkie)? No i ta miękkość tekstów – dla mnie twardość tekstu, to inwestycja autora w podstawy naukowe i rozprawienie się z tymi wybranymi do bolesnego końca. Twarde sci-fi to trudna sztuka. I dlatego tak lubię to określenie, bo wtedy wiem, że pisarz wrzuca siebie pomiędzy naprawdę skomplikowane zasady i reguły.\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 06.03.18, g. 18:31\nTarnina – o to mi właśnie chodzi, jak pociagne za język i sam się odkryje, to znajdzie się ktoś w danej dziedzinie, tutaj – chemii. ;) w tej chwili kosmos pokazuje nam jednak, że łatwiej stworzyć życie na bazie węgla i tlenu, niż siarki czy krzemu. A wszystko dąży do prostoty.\nmężczyzna, 33 lata, Gdańsk | 06.03.18, g. 22:29\nMiałem skojarzenia z Jamesem Bondem. Zresztą teraz się spodziewam, że bohater wyciągnie jakiś gadżet i Mroza szlag trafi.\nPomysł na zoo ciekawy, ale nie widzę tu nic poza scenką bez kontekstu. Trochę szkoda, bo mogłaby stanowić całkiem niezły element jakiejś większej całości.\nOch, i podczepiam się pod pytania Stna. Jak ktoś mi strzela taga “hard sf”, to zaczynam niuchać w okolicach wyjaśnień naukowych. Parę z zaprezentowanych ma jakiś potencjał (cholera wie, jakie formy życia mogą wyewoluować na innych planetach), ale to stwierdzenie:\nto słoń w składzie porcelany. Pod odkryciu tego stworzenia powinno się je dokładnie przebadać, aby odkryć sekrety, które pozwolą na wręcz boskie moce (cofanie w czasie czy energia z niczego to dopiero początek). A artykuł fajny, choć polecałbym w tej materii poczytać bardziej zrozumiałe dla nie-fizyków (choć niestety mającej już swoje lata) “Indistinguishible from magic” Roberta Forwarda. W samym artykule bowiem patrzą jedynie na zachowanie termodynamiczne, a taka materia miałaby bardzo ciekawe inne właściwości.\nPodsumowując: jest tu potencjał, ale scenka sama w sobie raczej nie zapadnie mi długo w pamięć. Za to mogłaby być ciekawym elementem większego koncertu fajerwerków.\nmężczyzna, 32 lata, Lublin | 06.03.18, g. 22:40\nNoWhereMan, okej, rozumiem, że to nie jest arcydzieło :) W końcu opko powstało, tak jak pisałem, na szybko i w ramach wyzwania.\nPod odkryciu tego stworzenia powinno się je dokładnie przebadać, aby odkryć sekrety, które pozwolą na wręcz boskie moce (cofanie w czasie czy energia z niczego to dopiero początek).\nPrzecież odkryto cztery Mrozy. Jednego nielegalnie przejął van der Voort, jeszcze zanim się okazało, jakie są niezwykłe. A potem na pozostałych trzech położył łapę rząd (pewnie własnie dlatego, że kryje się w nich coś tak niesamowitego jak egzotyczna materia) i bardzo prawdopodobne, że własnie odkrywają ich sekrety, które być może “pozwolą na wręcz boskie moce”. Ale to już materiał na inną opowieść :)\nmężczyzna, 33 lata, Gdańsk | 06.03.18, g. 22:48\nAle to już materiał na inną opowieść :)\nA z tymi trzema innymi to przyznaję, nie zauważyłem w wypowiedzi antagonisty :)\nkobieta | 07.03.18, g. 15:31\nBrak fioletu, to duża ilość tlenu.\nTak dokładnie, to brak fioletu oznacza, że coś go pochłania – nie wiem, czy koniecznie tlen. Może coś innego? Może warstwa tlenu jest jakoś oddzielona od warstwy cyjanowodoru? To za krótki tekst, żeby w niego pchać wykłady o składzie atmosfer planet :)\njeśli wiadomo, że takie częstotliwości są, to czemu ich nie użyć\nA Ty widzisz w nadfiolecie? A pszczoła widzi. Większość ssaków słabo rozróżnia kolory, ale nie jest im to potrzebne. Ewolucja działa na tym, co już istnieje – barwniki wzrokowe ssaków mają pewien zakres częstotliwości, w której zostają wzbudzone i to wynika z ich budowy – żeby poszerzyć zakres, trzeba by albo zmienić cały układ, albo dołożyć jeszcze jedną kopię genu barwnika, tylko zmodyfikowaną, żeby wytwarzała inny barwnik (to się zdarza).\ntwardość tekstu, to inwestycja autora w podstawy naukowe i rozprawienie się z tymi wybranymi do bolesnego końca\nTak jest. Ale gusta czytelnicze są różne – jeden lubi Weira, inny Heinleina, trzeci lubi to i to. A czwarty lubi wypić :)\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 07.03.18, g. 15:55\nTak dokładnie, to brak fioletu oznacza, że coś go pochłania – nie wiem, czy koniecznie tlen. Może coś innego? Może warstwa tlenu jest jakoś oddzielona od warstwy cyjanowodoru?\nChodziło mi raczej o to, że on nie współgra z tlenem. Szczególnie dla organizów żywych. W efekcie zatrucia nim dochodzi do zablokowania przenoszenia tlenu do tkanek (przez co krew żylna przypomina tętniczą – jest tak jasna).\nPo prostu nie widzę takiego stowrzenia w takiej atmosferze. :)\nA Ty widzisz w nadfiolecie? A pszczoła widzi. Większość ssaków słabo rozróżnia kolory, ale nie jest im to potrzebne. (…)\nCo jest dodatkowym atutem za tym, żeby drapieżnik w nim widział. Inaczej jego ofiar zaczną przybierac fioletowe futro – i tyle po nim.\nZresztą, oko to inny rodzaj anteny radiowej. Nie trzeba widzieć w nadfiolecie, żeby go słyszeć. Drapieżnik mógł tez wykształcić w sobie mechanizm “czucia” wibracji o tej częstotlwiości – coś jak słonie czują stopami. Nie wiem po co mu to, ale podrzucam przykład mechanizmu. :D\nAle gusta czytelnicze są różne – jeden lubi Weira, inny Heinleina, trzeci lubi to i to. A czwarty lubi wypić :)\nToteż podnoszę szklanę w toaście – za całkiem fajny tekst i za możliwość pogadania pod nim (i o to mi w hard sci-fi chodzi), a co. ;)\nkobieta | 07.03.18, g. 17:42\nW efekcie zatrucia nim dochodzi do zablokowania przenoszenia tlenu do tkanek\nWiem o tym (p. wyżej), ale rozmawiamy o fioletowym świetle, które atmosfera ma pochłaniać – nie? Bo się pogubiłam.\nZresztą, oko to inny rodzaj anteny radiowej. Nie trzeba widzieć w nadfiolecie, żeby go słyszeć. Drapieżnik mógł tez wykształcić w sobie mechanizm “czucia” wibracji o tej częstotlwiości – coś jak słonie czują stopami.\nSłyszeć nadfiolet? To synestezja. Fale mechaniczne (które słyszysz), a fale elektromagnetyczne (które widzisz, a podczerwone czujesz jako ciepło) trochę się jednak różnią – częstotliwość to nie jedyna istotna własność fal. Radio (i mikrofon) na tym polega, że przetwarza jedne na drugie, ale oko działa na zasadzie fotochemicznej (wzbudzenia elektronu w barwniku).\nA co do widzenia barwnego – wiele drapieżników ma oczy czułe na słabe światło i na ruch. Jeśli się nie ruszasz, on Cię nie widzi. I nie zdycha z głodu, bo zawsze trafi na jakąś ofiarę, której akurat ogon lata :)\nOoj, słaby z Waści naukowiec :)\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 07.03.18, g. 18:08\nWiem o tym (p. wyżej), ale rozmawiamy o fioletowym świetle, które atmosfera ma pochłaniać – nie?\nOwszem. A ja wskazuję, że planeta taka (bogata w tlen i cyjanowodór), jest raczej kiepskim biotopem.\nSłyszeć nadfiolet? To synestezja.(…)\nAno, ale jak fajnie brzmi.\nJednym do istnienia niepotrzebny jest fizyczny ośrodek (bądź medium). Fale mechaniczne uznać możesz za pochodne fal EM (jako, że te drugie oddziałowują na środowisko, mogąc te pierwsze generować). Jak najbardziej możliwym jest uderzenie odpowiednio spreparowanej fali o atmosferę (duże uproszczenie całego procesu i założeń) i doprowadzenie do “fioletowego błysku” na niej.\nProces można zacząć od drugiej strony i przy odpowiednim pieszczeniu piezoelektryka uzyskać powierzchniowe napięcie elektryczne.\nAle wracając do tematu – duża ilość ozonu w atmosferze jest w stanie przyblokować obecność zakresu fal uznanego za “fioletowy”. Wydaje mi się, że w pewien sposób ograniczałoby to też i niebieski. Z kolei bogata w cyjanowodór atmosfera byłaby bardzo uciążliwa dla ewentualnie powstającego tam życia.\nŻycie to, ewoluując w danej atmosferze, miałoby (względem nas) upośledzony ośrodek wzroku, mający… powiedzmy “ślepotę zakresową”. Światło to fala elektromagnetyczna. Wąski zakres z całego ogromu częstotliwości fal generowanych przez słońce. Oko – jak wspomniałaś – działa inaczej niż “antena” w ogólno pojętym znaczeniu, ale to nadal przyrząd, w którym dalsze zjawiska indukowane są przez falę elektromagnetyczną. Ma to swoje wady i zalety. Co za problem zrozumieć jednak, że działanie ich bazuje o to samo zjawisko, co nasze telefony, telewizja, radary itd.\nDrapieżnik może nie widzieć w ultrafiolecie, bo fale o tym zakresie są skutecznie tłumione. Nie zmienia to faktu, że fal takich na planecie nie ma. I nie zmienia to faktu, że nadal da się je wyczuć, albo i (jako pochodne) usłyszeć.\nJeśli się nie ruszasz, on Cię nie widzi.\nWatts miał więcej na ten temat do powiedzenia. ;)\nNie jestem pracownikiem naukowym. :)\nkobieta, Warszawa | 11.03.18, g. 00:03\nPrzeszliśmy więc dalej, zostawiając w tyle okazy wymagające niestandardowe ciążenia.\nNapisałabym: wymagające niestandardowego ciążenia.\nmężczyzna, 7978 lat, Kraków | 19.03.18, g. 21:01\nTak czytam sobie wykład o budowie oka i znajduję ciekawostkę (i skojarzyło mi się z tekstem):\nPszczoły, bąki i niektóre inne owady mają 3 rodzaje czopków ale ich spektrum przesuniętej jest powyżej czerwieni w stronę ultrafioletu, białe (dla nas) kwiaty mają dla nich różne barwy – kolory kwiatów są dla owadów, a nie dla nas!\n(szach-mat, drogie panie)


Prezydent podjął decyzję ws. festiwalu w Opolu. Jest nowa data! :: Magazyn :: RMF FM\nPrezydent podjął decyzję ws. festiwalu w Opolu. Jest nowa data!\n23 maja 2017, 13:07\nPo kilkudniowych zawirowaniach wokół organizacji festiwalu w Opolu w dniach 9-11 czerwca i ostatecznym rozwiązaniu umowy z TVP przez miasto, prezydent Arkadiusz Wiśniewski ogłosił, co dalej z losami imprezy. 54. KFPP w Opolu odbędzie się jeszcze w tym roku.\nTegoroczne zamieszanie z festiwalem w Opolu to ewenement w ponad półwiecznej historii tej słynnej imprezy. Dotychczas festiwal nie odbył się tylko raz – w 1982 roku. Powodem było… wprowadzenie stanu wojennego.\nLosy tegorocznego festiwalu są już chyba przesądzone. Wiemy już, że impreza nie odbędzie się – jak to było planowane – w dniach 9-11 czerwca. Dotychczas nie było jednak wiadomo, co dalej z organizacją tegorocznej edycji. Prezes TVP Jacek Kurski chce przenieść festiwal do innego miasta, jednak nie ma do tego prawa – ponieważ to Opole jest właścicielem marki KFPP. „Można sobie wyobrazić festiwal w Cannes na plaży w Mielnie. Ale jak to wygląda?” – komentuje Arkadiusz Wiśniewski.\nPrezydent Opola na konferencji prasowej 23 maja poinformował, że 54. KFPP odbędzie się. Festiwal ma zostać ponownie zorganizowany na jesieni. Póki co nie wiadomo jeszcze, gdzie impreza miałaby być transmitowana. Arkadiusz Wiśniewski rozważa przeniesienie festiwalu do innej telewizji lub Internetu.\nTagi: Arkadiusz Wiśniewski, Opole, Opole 2017, festiwal, festiwal w Opolu, TVP, Telewizja Polska, Jacek Kurski\nW TVP nie będzie Opola, będzie za to... gala disco polo!\nTVP odpowiada prezydentowi Opola. "Festiwal odbędzie się pomimo decyzji władz miasta"


Azerbejdżan: Pierwsza dama została pierwszą wiceprezydent kraju - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plAzerbejdżan: Pierwsza dama została pierwszą wiceprezydent kraju\n21.02.2017, 10:12; Aktualizacja: 21.02.2017, 10:21\nPrezydent Azerbejdżanu Ilham Alijew powołał we wtorek swoją małżonkę Mehriban na urząd pierwszego wiceprezydenta kraju. Dekret w tej sprawie opublikowano na oficjalnej stronie internetowej głowy państwa.\nUrzędy pierwszego wiceprezydenta i wiceprezydentów stworzono w Azerbejdżanie w rezultacie referendum z 26 września 2016 roku w sprawie nowelizacji konstytucji. Poprawki wzmacniające jeszcze i tak prawie nieograniczoną władzę prezydenta Alijewa poparło wtedy 91 proc. wyborców.\nPrzed referendum ugrupowania opozycyjne organizowały wiele akcji protestu, ostrzegając przed dążeniami Alijewa do zacieśnienia kontroli nad krajem przez prezydencką rodzinę.\nZgodnie ze znowelizowaną konstytucją pierwszy wiceprezydent automatycznie, czyli bez potrzeby nowych wyborów, staje się następcą szefa państwa, gdyby ten ustąpił z urzędu lub zmarł. Urząd pierwszego wiceprezydenta nie był dotąd obsadzony.\nObserwatorzy wskazują, że w Azerbejdżanie od wielu lat nie było wyborów ani referendów uznanych przez Zachód za uczciwe, a ich wyniki były zawsze zgodne z wolą władzy. (PAP)\nTagi:kontrola, rodzina na swoim, konstytucja, z kraju, prawo


taniec | Pikio\nRęce opadają, dzieci były zmuszane przez nauczycieli do najgorszych rzeczy. Miały mieć dzięki nim szczupłą sylwetkę\nPanna młoda zabrała swojego psa na wesele. Na parkiecie zaczęli robić niewyobrażalne rzeczy, goście wszystko nagrali\nKamera wszystko rejestrowała. Mama wyszłam zostawiając córkę z tatą. Szybko włożył różowe szorty i zaczęło się dziać\nBabcia gotuje obiad i nie wie, że wszystko się nagrywa. Nagle aż ją poderwało, gdy usłyszała znajome dźwięki w radiu\nFani przecierają oczy ze zdumienia. Magda Gessler twierdzi, że będzie odpowiadać za choreografię muzyka światowej sławy\nWszystko się nagrało i trafiło do sieci. Nagle w Lidlu wszyscy zaczęli tańczyć, niektórzy Polacy przecierali oczy ze zdumienia\nKim jest Albert DePrisco? Wdowa po Patricku Swayze'm spędzi z nim życie\nDorotę Wellman poniosło w DDTVN. Od tej strony widzowie jej nie znali\nJustyna Żyła upokorzona na oczach milionów. Jurorzy "Tańca z gwiazdami" byli dla niej okrutni\nWszyscy znowu mówią o córce Kaczyńskiej! Matka aż puchnie z dumy\nTadla ROZPŁAKAŁA się w Tańcu z Gwiazdami. Pokazali jej...\nWziął NARKOTYKI w Sejmie?! Przedziwne zachowanie Macierewicza przejdzie do historii


Enbiej Power Ranking – tydzień 15 i 16 – Enbiej.pl\nData: 25/02/2014 Autor: Woy Kategoria: Felietony\n1 Indiana Pacers (42-13, poprzednio #2, bilans ostatnich spotkań 6-3)\n91 pkt traconych na mecz, 45 piłek zbieranych. Zagrali va banque pozyskując Andrew Bynuma oraz Evana Turnera. Nie jest tajemnicą, iż w Indianapolis celem jest Mistrzostwo (pierwsze w historii).\n2 Oklahoma City Thunder (43-14, #1, 5-3 )\nTylko 6 wygranych w ostatnich 10 meczach, to sygnał na mały oddech dla Kevina Duranta oraz potrzeba powrotu Russella Westbrooka (co już miało miejsce , w starciu z Heat). Jak na razie Russ trafił 5 z 25 rzutów i nie dał zespołowi nic poza dwiema porażkami, z Heat oraz Clippers. W ostatnich 5 spotkaniach Kevin Durant osiąga kosmiczne średnie – 37.4 pkt – 8.6 zb – 5.6 as. Przed zespołem seria spotkań w których można poprawić bilans i zaliczyć serię 6. wygranych: Cavs, Grizz’s, Cats, Sixers, Suns i Lakers.\n3 Miami Heat (40-14, #4, 7-1)\n300. zwycięstwo Erika Spoelsty oraz złamanie nosa LeBrona Jamesa to najważniejsze wydarzenia Heat. 5 wygranych w serii i udany rewanż na Thunder też stały się faktem. Najgorzej zbierającą ekipę ligi czekają teraz spacerki przeciwko Knicks oraz Magic. Prawdziwe granie zacznie się pod koniec pierwszego tygodnia marca przy konfrontacjach z Rockets oraz Spurs.\n4 Houston Rockets (38-18, #6, 6-1)\nNajlepsza drużyna NBA ostatnich 10 spotkań to zespół Dwighta Howarda, legitymujący się bilansem 9-1. Nawet problemy z łokciem Jamesa Hardena nie zahamowały zespołu Kevina McHale’a. Trzeci atak ligi ogrywał m.in. aż dwukrotnie Phoenix Suns. Trzeba jednak zauważyć, że w lutym jak na razie nie przyszło Rakietom grać z drużyną wyżej notowaną. Wyglądamy zatem prób przeciwko Clippers, Heat i Pacers (wszystkie w przeciągu kolejnych 14 dni).\n5 San Antonio Spurs (40-16, #8, 6-3)\nKontuzje oraz powroty do gry przy wygranych nad Blazers oraz Clippers cechowały zespół Grega Popovicha. Ostrogi czekają też łatwiejsze starcia przeciwko Pistons, Bobcats oraz Cavs. Zaraz po nich test przeciwko Mistrzom NBA. Spurs nie pozyskali nikogo wartościowego podczas trade deadline oraz liczą na swoją szansę, jeśli z Sixers odejdzie Danny Granger. Sam Austin Daye dla Popa niewiele znaczy…\n6 Portland Trailblazers (38-18, #3, 4-5)\nNajlepszy atak ligi oraz najlepiej zbierający zespół musi sobie radzić bez kontuzjowanego lidera, LaMarcusa Aldridge’a. L.A. nie pomógł drużynie przy minimalnej porażce ze Spurs oraz nie grał już przy wygranych nad Utah oraz Minnesotą. W dwóch ostatnich spotkaniach pałeczkę snajpera przejął Damian Lillard, autor 60 punktów. Testami dla zmienników – a zwłaszcza Thomasa Robinsona – okażą się mecze z Nuggets oraz Nets.\n7 L.A. Clippers (38-20, #5, 4-4)\nTeam Doca Riversa odchudził roster i oddał do Sixers Byrona Mullensa oraz pozbył się Antawna Jamisona. W zamian Riversowi udało się namówić do gry w Staples Center byłego podopiecznego z czasów wspólnej pracy dla Celtów, Glena Davisa. Big Baby ma być upgradem pod koszem, dla pierwszej piątki, a zwłaszcza pary Griffin-Jordan. Dla Kliperów najważniejsza wydarzenie to wygrana – obok powrotu Chrisa Paula – nad Thunder. Blake Griffin jest w wielkiej formie i notuje przeciętnie 31.4 pkt oraz 9.6 zb. Przy ważnych porażkach trzeba jednak zaznaczyć drugą z tym sezonie przeciwko Spurs.\n8 Golden State Warriors (34-22, #7, 5-3)\nWojownicy Marka Jacksona nie tylko dodali do składu weterana Steve’a Blake’a, ale również mogli liczyć na przebudzenie Jermaine’a O’Neala (23pkt i 13zb centra). J.O. poprowadził zespół do trzeciej z rzędu wygranej oraz 7. zwycięstwa w ostatnich 10. spotkaniach. Druga najlepiej zbierająca drużyna zrezygnowała też z usług Kenta Bazemore’a oraz MarShona Brooksa, wysyłając obu zawodników do Lakers. GSW mają teraz przed sobą pojedynki ze wschodnimi rywalami jak Pistons oraz Bulls. Wojownikom przeszkadzają kontuzje i nie najwyższa forma Andre Iguodali.\n9 Dallas Mavericks (34-23, #11, 7-2)\n8 wygranych przy ostatnich 10 spotkaniach oraz następne mecze z niżej notowanymi rywalami (Knicks oraz Pelicans) dają duży optyzmizm wśród graczy Ricka Carlisle. Mavs mają w nogach najdłuższą serię 5 zwycięstw. Dallas to najczęściej i najchętniej dzieląca się w lidze ekipa, która nie dokonała żadnych wzmocnień podczas trade deadline. Nowitzki i Ellis ciągle grają w imponującym stylu i potrafią osłabić niemal każdą defensywę NBA.\n10 Phoenix Suns (33-22, #9, 4-4)\nTeam Jeffa Hornacka nie dokonał żadnej wymiany i czeka na powrót do gry Erica Bledsoe. Piąty atak ligi wypadł bardzo pozytywnie przy wygranej ze Spurs i był o punkt od zatrzymania rewelacji ostatnich dwóch tygodni czyli Rockets. W życiowej formie są Gerald Green (rekord 36 pkt przeciwko Nuggets) oraz Goran Dragić (35 pkt przeciwko Rockets) , ale niestety indywidualne zdobycze nie zawsze znajdują przekładnię na wynik meczu . Następne mecze to konfrontacje z Wolves, Jazz, Pelicans oraz Hawks. Jest więc szansa na serię wygranych!\n11 Memphis Grizzlies (31-24, #10, 5-4)\nRaczej dobrze dla Grizz’s się stało, iż nie doszło do oddania duetu Prince-Allen do Minnesoty. Zespół może też być zadowolony z gry Jamesa Johnsona. Lepiej na zespół wpłynął powrót Mike’a Conley’a , natomiast dobre wyniki zepsuł kolejny uraz Marca Gasola. Zespół Dave’a Joergera musi znaleźć serię kilku wygranych by spełnić marzenia o play offs. Znacznie lepiej w ostatnich grach wypadają, bowiem wyżej notowani Mavericks i Suns.\n12 Toronto Raptors (31-25, #13, 6-3)\nSzefowie Raptors nie dal się namówić na wymianę z udziałem Kyle’a Lowry i kontynuują swój solidny marsz w stronę play offs. Raptors wygrali dwa spotkania z rzędu oraz ograli niżej notowanych Magic czy Cavs. Za chwilę czeka ich ponowne granie z Kawalerią oraz Wizards. W ostatnich 6 meczach wygrali podobnie do niżej prezentowanych Bulls, 5-krotnie. Obie drużyny marzą o jak najwyższym miejscu przed play offs.\n13 Chicago Bulls (29-26, #15, 6-3)\nPo wyprzedzeniu Hawks, przyszła pora na Wizards i Bulls są już na pozycji , która mogłaby im dać przewagę parkietu w pierwszej rundzie play offs. Zespół Toma Thibodeau to nie tylko druga najlepsza defensywa NBA, ale również najgorszy atak ligi (co można było zaobserwować w starciu z Heat). Zespół w ostatnich dniach musiał sobie radzić bez kontuzjowanego Jimmy’ego Butlera i patrzy w stronę weteranów Antawna Jamisona oraz Danny’ego Grangera, bowiem obaj mogliby wspomóc rotację Toma Thibodeau. Bulls też mogą pochwalić się pięcioma wygranymi w ostatnich 6 meczach. Teraz przyjdzie poraz na mecze przeciwko Atlancie i Golden State (oba to rewanże za ostatnie wyniki w ostatnich, meczowych dniach).\n14 Washington Wizards (28-28, #16, 5-5)\nMarcin Gortat i spółka wygrali ostatnio trzy spotkania z rzędu i okupili ostatnią wygraną kontuzją Brazylijczyka Nene (przerwa do 6.tygodni). Wcześniej Nene popisał się slam dunkiem na zwycięstwo w meczu przeciwko Pelicans. Wystarczy teraz przypomnieć sobie serię porażek Wizards i słabsze wyniki klubu , kiedy zespół zmuszony był grać bez ex gracza Nuggets? Andre Miller zagrał przeciwko swojej byłej drużynie Cavs (2pkt) oraz będzie mógł wspomóc drużynę w starciu z Magic. Następnie mecze z Toronto oraz Filadelfią.\n15 Charlotte Bobcats (27-30, #20, 6-2)\nRysie są w wybornej dyspozycji i nie omieszkały ograć Memphis Grizzlies. Zmiany w składzie i pozyskanie Gary’ego Neala oraz Luke’a Ridnour powinny dać drużynie nowe pomysły do poprawy ataku. Obrona jest na piątym miejscu w lidze i również dzięki niej Cats wygrali 4 spotkania z rzędu. Bardzo dobrze od powrotu po kontuzji radzi sobie Kemba Walker, Gracz Tygodnia na Wschodzie NBA. Al Jefferson ma średnią ostatnich spotkań na poziomie bliskim 30 oczek. Cats to najwyższy skok w rankingu.\n16 Brooklyn Nets (26-28, #18, 6-3)\nZespół Jasona Kidda walczy z urazami graczy oraz próbuje sobie zapewnić awans do najlepszej ósemki Wschodu. Drugi najgorzej zbierający zespół w lidze pozyskał Marcusa Thorntona ale stracił Reggie Evansa oraz Jasona Terry. Pozyskano też kontrowersyjnego Jasona Collinsa , który grywał w Nets u boku obecnego trenera czy też w finałach NBA. Nets wykorzystują szanse w pojedynkach z niżej notowanymi jak Sixers, Bobcats czy Pistons oraz Jazz. Gorzej natomiast wypadają z wyżej notowanymi jak Bulls, Warriors lub Pacers. Następne mecze zapowiadają się na trudne Blazers oraz Nuggets.\n17 Minnesota T’Wolves (27-29, #14, 4-5)\nWielka szkoda dla fanów Wilków, że zespołowi nie udało się dokonać defensywnego upgrade’u w osobach Tay’a Prince’a i Tony’ego Allena. Po 4 porażkach zespół Adelmana złapał serię trzech wygranych w meczach z Denver, Indianą i Utah. Niestety z Portland gracze z krainy Jezior znów wrócili do przegranych…Najbardziej szczęśliwy wydaje się JJ Barea, który nie chciał zmiany pracodawcy i cieszy się z pozostania w Minnesocie. Kevin Love został najlepszym graczem ostatniego tygodnia na Zachodzie.\n18 Atlanta Hawks (26-29, #12, 1-8)\nW ostatnich 10 spotkaniach wygrali 2-krotnie , a ponadto osiągnęli niechlubną serię 8 porażek. Są w dołku i w dodatku nawet Antawn Jamison nie chciał pomóc zespołowi Mike’a Budenholzera, prosząc o zwolnienie…Bolączką klubu jest niska liczba zbiórek – 27. lokata w lidze. Przed Jastrzębiami mecze z Bulls (którzy wyprzedzili ich w międzyczasie) oraz Celtics. Hawks notują najniższy spadek w rankingu.\n19 Denver Nuggets (25-30, #17, 2-7)\nNuggets, obok Hawks to drużyna środka NBA. Kiedy jest w formie i wygrywa to wydaje się ,że może konkurować z najlepszymi. Jeśli przegrywa i łapie złe pasmo to zbliża się do ligowego dna. Samorodki w ostatnim czasie nie tylko doznały strat rozgrywających (kontuzja Lawsona i wymiana Millera), ale również nasłuchały się publicznych natarć ze strony Briana Shawa. 28. defensywa NBA wygląda gorzej niż za czasów George’a Karla, a przypomnijmy, że w czasach byłych trenera zespół był negowany za słabe wyniki obronne. Z tymże wówczas mieliśmy mocno dodatni bilans i miłą dla oka koszykówkę. Wątpię by obronę poprawił pozyskany Aaron Brooks…\n20 New Orleans Pelicans (23-30, #19, 3-4)\nNic kompletnie nie zwojowały Pelikany podczas trade deadline. Monty Williams znów ma duet obwodowych graczy, z których nie wiadomo, kto zagra lepiej danego wieczoru (Gordon czy Evans?). Przed drużyną trudne boje z Mavs, Clippers oraz Suns. Seria porażek może wydłużyć się do 7! Wszystko znów w rękach Anthony Davisa.\n21 Detroit Pistons (23-33, #22, 4-6)\nTłoki przespały trade deadline i nie dokonały korekt w składzie. Czyżby Joe Dumars był pewien awansu do play offs? Fanów nie podbudowały i przekonały do tego wyniki – dwóch porażek z Bobcats oraz przegranej z Cavs. Rockets, Spurs i Warriors to kolejny potencjalni pogromcy dawnych Mistrzów z Detroit. Josh Smith potrafi w jednym meczu zagrać fenomenalnie, by trafić do top10 z efektownymi blokiem oraz slam dunkiem , a następnie wraca do roli rzucania cegłami…Nowy trener, John Loyer, niewiele zmienił…\n22 Cleveland Cavaliers (22-35, #26, 6-4)\nMimo, że Cavs wygrali 6 spotkań z rzędu (najlepszy wynik od ery Jamesa) to nie podnieśli swoich szans w walce o play offs. Kolejne dwie porażki szybko wskazały miejsce w szeregu ekipie Mike’a Browna. Kawalerzyści wzmocnili siłę podkoszową pozyskując Spencera Hawesa, ale po Andrew Bynumie przyznali się do kolejnego transferowego błędu o nazwie Earl Clark. Jeśli do nich dodamy notującego w tygodniu drugie double double Anthony’ego Bennetta to zobaczymy jak wiele może zależeć od kolejnych trafionych (lub nie) transferów. Przed Kawalerią mecze z Toronto i Oklahomą.\n23 Sacramento Kings (20-36, #25, 5-4)\nKrólowie oddali Marcusa Thorntona dostając podkoszowy upgrade – dla DeMarcusa Cousinsa – w osobie Reggiego Evansa. Ponadto wzięli kontrakt Jasona Terry, który nie pomoże im już w tych rozgrywkach, bo leczy kontuzję. Kings wygrali dwa ostatnie mecze i zgodnie z zapowiedzami we wcześniejszym rankingu ograli Chicago oraz Toronto.\nPrzed nimi potyczki z Rockets oraz Lakers. Isaiah Thomas w ostatnich 10 spotkaniach aż 4-krotnie przekraczał pułap 25 oczek.\n24 New York Knicks (21-35, #21, 0-7)\nZespół jest o krok od rozwiązania umów z Beno Udrihem oraz Mettą World Peacem. Niestety James Dolan nie pomógł drużynie podczas trade deadline i nie załatwił Mike’owi Woodsonowi nowego rozgrywającego. Przed Nowym Jorkiem starcia z Dallas oraz Miami, a zespół ostatnio zaskoczył tym ,że pozwolił przerwać Hawks pasmo 7 porażek…Efekt ostatnich dwóch tygodni to 2 wygrane Woodsona w 10 spotkaniach; Ciągłe pytanie , czy straci on pracę?\n25 Utah Jazz (19-36, #3-5, #24)\nPo małym przebudzeniu zespołu Ty’a Corbina (trzy wygrane nad Heat, Lakers i Sixers) nastąpiła seria trzech porażek z wyżej notowanymi drużynami (Nets,Blazers,Wolves). Nadchodzący tydzień to okazja do przełamania złej serii i mecze przeciwko Celtics, Suns oraz Cavs. Bolączką Jazz-menów staje się defensywa, bowiem w każdym z ostatnich 4 spotkaniań tracili oni regularnie powyżej 100 oczek (mimo, że Jazz to 14 defensywa ligi i tylko 28 atak NBA).\n26 L.A. Lakers (19-37,#23, 3-6)\nGdyby nie świetne wejście do składu Kenta Bazermore’a to Lakers nadal ciągnęliby serię porażek na własnym parkiecie. Przypomnijmy, Kalifornijczycy przynieśli organizacji wyrównanie niechlubnego wyniku 8 z rzędu przegranych u siebie. Oddanie do Warriors Steve’a Blake’a to efekt oszczędności z rzędu 4 mln USD oraz krok w stronę przyszłości oraz Kendalla Marshalla. Jeziorowcy na dziś to druga najgorsza drużyna NBA pod względem obrony!Do zespołu powraca po kontuzji Nick Young oraz przez następne trzy tygodnie nie będą mogli liczyć na Kobego Bryanta. Czy przed Lakers kolejne porażki – z Pacers, Grizzlies oraz Blazers?\n27 Boston Celtics (18-38,#28, 3-5)\nZieloni przegrali 4 spotkania w serii i obok Sixers są najgorszą drużyną dywizji atlantyckiej. Ponadto Danny Ainge nie dał sobie zabrać Rajona Rondo, którego bardzo pragnął u siebie mieć Daryl Morey. Kolejny uraz Jareda Sullingera zabrał drużynie podkoszowe atuty. Celtowie będą upatrywać następnych wygranych w dwóch kolejnych pojedynkach z Utah Jazz i Atlanta Hawks. Boston to 10 defensywa ligi, ale tylko 26 atak NBA.\n28 Orlando Magic (17-41, #29, 4-5)\nMagicy całkiem nieźle zaprezentowali się w ostatnich 10 spotkaniach, wygrywając 4 z nich. Wykupili też kontrakt Glena Davisa i patrzą w przyszłość młodych graczy oraz wysokiego wyboru w drafcie. Nie znaleźli się chętni na Jameera Nelsona oraz nie było żadnej konkretnej oferty za Arrona Afflalo. Victor Oladipo miał 30pkt-14as-9zb, przeciwko Knicks, będąc o krok od triple double. Następne mecze Magicy grają na Wschodzie NBA przeciwko Raptors oraz Wizards.\n29 Philadelphia 76ers (15-41, #27, 0-8)\nSzóstki czyli najgorsza defensywa ligi przegrały już 10 spotkań w serii i ponadto oddały swoich dwóch pierwszopiątkowych graczy jak Spencer Hawes (do Cavs) oraz Evan Turner (do Pacers). Pozyskały Byrona Mullensa oraz Danny’ego Grangera, z tymże ten ostatni już rozgląda się za nowym pracodawcą…\n30 Milwaukee Bucks (10-45, #30, 2-6)\nDrużyna Larry’ego Drew zaraz po przerwie na Mecz Gwiazd osiągnęła pułap 10 zwycięstw, jako ostatnia w lidze przekraczając wynik dwucyfrowy. Kozły by poprawić bilans zatrudniły ponownie Ramona Sessionsa oraz dobrały z Bobcats Jeffa Adriena oddając w zamian Luke’a Ridnour oraz Gary’ego Neala. Z gry znów wypadł Larry Sanders, który zmaga się z pęknięciem kości policzkowej. Kolejne mecze to wschodni przeciwnicy, Sixers oraz Pacers i pojawia się szansa przy pierwszym rywalu na 11. zwycięstwo w sezonie.\nGriffin, Howard, Johnson, Love, nba, Nene, Oladipo, Paul, Power Ranking, Walker\nDłuższa przerwa Nene


Dziś jestem blondynką / Heute bin ich blond premiera kinowa filmu, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Filmy » Kino » Dziś jestem blondynką\nSophie (grana przez niezwykle dojrzałą aktorsko Lisę Tomaschewsky) jedzie ze swoją najlepsza przyjaciółką Annabel (Karoline Teska) świętować Sylwestra w Antwerpii. Z optymizmem spogląda na nadchodzący rok, w którym ma rozpocząć wymarzone studia i usamodzielnić się w nowym hamburskim mieszkaniu. Niestety w zabawie coraz bardziej przeszkadza jej duszący kaszel, stąd po powrocie do rodzinnego Hamburga decyduje się na wizytę w szpitalu. Po dokładnych badaniach okazuje się, że jego przyczyną jest ciężka odmiana nowotworu, wymagająca natychmiastowej chemioterapii. Z 50 procentową szansą na wyleczenie, dziewczyna poddaje się wielotygodniowemu leczeniu w klinice. Choć wspierają ją wspaniali przyjaciele i rodzina ze zdumieniem odkrywa, że nie traktują jej oni jak dotychczasowej Sophie. Powoli staje się "chorą", na którą patrzy się jedynie poprzez jej medyczny przypadek. Dziewczyna postanawia mężnie stawić rakowi czoła i nie pozwolić by zaszufladkowano ją w schemacie smutnej i zdesperowanej pacjentki. Żegna się ze swoimi pięknymi włosami i postanawia kupić dziewięć rożnych peruk (tytuł książki van der Stap właśnie do nich się odnosi), by pod każdą z nich żyć możliwie daleko od wyniszczającej choroby. W szpitalu karnie poddaje się co raz silniejszej terapii, jednak w wolnych chwilach jako blondwłosa Pam podróżuje z przyjaciółmi, jako Daisy rzuca się w wir szalonych imprez, zaś będąc rudowłosą, romantyczną Sue podrywa mężczyzn... Nagle okazuje się, że ma siłę nie na jedno, ale na dziewięć wspaniałych żyć. To w którym występuje rak zostaje zepchnięte w daleki kąt...\nKiedy premiera Dziś jestem blondynką? Kiedy wychodzi Heute bin ich blond?\nDziś jestem blondynką data premiery


ABsonic Szkoła gry na gitarze część 2 Jakub Żołubak + CD\nSzkoła gry na gitarze część 2 - Jakub Żołubak + CD\nKurs umożliwia kontynuacje nauki, jak również w klarowny sposób objaśnia skomplikowane zagadnienia. Autor: Jakub Żołubak.\nKod produktu: SGNGCD2\nKontynuacja popularnej szkoły gry na gitarze, pozwalająca pogłębić wiedzę z zakresu zaawansowanej harmonii oraz struktur jazzu i bluesa. Pokazane jest też praktyczne wykorzystanie tej wiedzy do tworzenia własnych aranżacji utworów oraz nauki improwizacji.\nStopień zaawansowania jakiego nie oferuje żaden inny kurs!\nTrudne zagadnienia teoretyczne podane w przystępny sposób\nWiedza niedostępna u konkurencji\nPrzykłady dźwiękowe odtwarzane bezpośrednio z programu\nObjętość równoważna około 90 stronom A4


Polski przemysł trzyma się mocno | Gazeta Polska Codziennie\nSTATYSTYKA \_ Nasza gospodarka jest odporna na spowolnienie w Niemczech\nUtrzymywanie się tak mocnego wzrostu produkcji jest zaskakujące, biorąc pod uwagę oczekiwane pogorszenie koniunktury. Polska gospodarka jest odporna na spowolnienie u naszych najważniejszych partnerów handlowych – tak ekonomiści skomentowali wczorajsze dane GUS, według których produkcja przemysłowa w marcu wzrosła o 5,6 proc.\nProdukcja przemysłowa w marcu 2019 r. wzrosła o 5,6 proc., licząc rok do roku, a w porównaniu z poprzednim miesiącem wzrosła o 9,8 proc. – podał w czwartek Główny Urząd Statystyczny. To dane lepsze od oczekiwań ankietowanych przez PAP Biznes analityków. Jak poinformował GUS, w marcu wzrosły też w ujęciu rocznym ceny produkcji – o 2,5 proc.\n– Utrzymywanie się tak mocnego wzrostu produkcji jest zaskakujące, biorąc pod uwagę oczekiwane od dłuższego czasu pogorszenie koniunktury w krajowym przemyśle pod wpływem słabnącego popytu zagranicznego – ocenił dane GUS ekonomista Pekao Piotr Piękoś. Dodał, że wskazuje to na utrzymywanie się wysokiej aktywności w sektorze przemysłowym mimo sygnałów spowolnienia u głównych partnerów handlowych Polski.\nZdaniem analityków PKO BP czwartkowe dane o produkcji przemysłowej dowodzą, że polska gospodarka jest odporna na spowolnienie u naszych najważniejszych partnerów handlowych. Oceniają oni, że przed gwałtownym spowolnieniem uchroniła krajowy przemysł ekspansja polskiego eksportu.\nEkonomiści PKO BP przypomnieli, że niemiecka produkcja przemysłowa spadała w styczniu i lutym przeciętnie o 0,9 proc., licząc rok do roku, a zamówienia w przemyśle spadły przeciętnie o 5,5 proc. – Biorąc pod uwagę coraz bardziej optymistyczne sygnały napływające z Chin, a także zwiastuny normalizacji sytuacji za Odrą, kolejne miesiące mogą przynieść nawet umiarkowane umocnienie trendu produkcji – stwierdzili.\nPozytywnie do danych GUS o produkcji przemysłowej odnieśli się też przedstawiciele przedsiębiorców Konfederacji Lewiatan. Sonia Buchholtz, ekspert ekonomiczny Konfederacji Lewiatan, zauważyła, że choć produkcja rośnie wolniej, to jednak wyraźnie rosnąca dynamika produkcji dóbr inwestycyjnych dostarcza pozytywnego kontekstu. – Choć produkcja sprzedana przemysłu wykazuje wyraźnie słabsze niż przed rokiem tempo wzrostu, to istnieją przesłanki, by uznać te dane za dość optymistyczne w dłuższej perspektywie. Mogą one być podstawą długotrwałego wzrostu – ocenia ekonomistka Lewiatana.\nNajtańszy magazyn energii na świecie


Krajowy Rynek Nieruchomości / Mieszkania na sprzedaż / Lubelskie / Lublin / Czuby Północne / Bursztynowa\nMieszkanie, Lublin, Czuby Północne, ul. Bursztynowa\nMieszkanie na sprzedaż Lublin (woj. Lubelskie), Czuby Północne, ul. Bursztynowa\nLublin, Czuby Północne, ul. Bursztynowa\nLubelskie, Lublin, Czuby Północne, ul. Bursztynowa\nJasne, przestronne mieszkanie na spokojnym osiedluGłówne atuty nieruchomości: -˘ bliskość komunikacji miejskiej-˘ cicha i spokojna okolica-˘ rozkład pomieszczeńNieruchomość złożona z: -˘ przedpokój 8,2 m.kw-˘ kuchnia z jadalnią 28 m.kw-˘ pokój 13 m.kw-˘ pokój 12,2 m.kw-˘ pokój 6,5 m.kw-˘ łazienka 3,6 m.kw-˘ wc 2,7 m.kw-˘ garderoba 6 m.kw W skład nieruchomości wchodzi też:\n-˘ balkonTyp ogrzewania: ogrzewanie miejskie. Typ własności: własność. Mieszkanie posiada otwartą kuchnię połączoną z salonem oraz jadalnią dodatkowo w przedpokoju znajdują się dwie duże szafy w zabudowie. Na podłogach znajdują się panele. Dwa duże pokoje wraz z trzecim mogącym pełnić rolę sypialni sprawiają, że mieszkanie jest idealne dla rodziny z dziećmi.Zamieszkaj na cichym, spokojnym osiedlu z bardzo dobrą komunikacją z centrum.Na www.metrohouse.pl mamy jeszcze 67 mieszkań 3-pokojowych w tej okolicy.Więcej zdjęć i plan powierzchni na metrohouse.pl/TYLY278ZADZWOŃ: Zobacz kontakt793 831 383. Czekamy na telefon od Ciebie. ---Zakup lub najem nieruchomości przez Agencję Metrohouse to:-˘ największy wybór na rynku-˘ elastyczne podejście do Klienta-˘ bezpieczeństwo transakcji-˘ możliwość skorzystania z szerokiej oferty kredytów gotówkowych i hipotecznych-˘ doświadczeni doradcyPomimo, iż Doradcy Metrohouse przykładają szczególną staranność do rzetelnego prezentowania informacji o nieruchomości, nie zawsze jest możliwa weryfikacja wszystkich danych przekazanych od osób trzecich. Niniejsza prezentacja oferty nie jest ofertą w rozumieniu Kodeksu Cywilnego i ma charakter wyłącznie informacyjny.


Naruszenia na nowej irlandzkiej stronie prawa jazdy\nśroda, 13 listopad 2013 11:42\nNowa strona na temat prawa jazdy w Irlandii naruszyła użycie danych około 720 użytkowników strony.\nFormularz 'Skontaktuj się z nami' na stronie http://www.ndls.ie/ nie odświeżał strony tak szybko jak powinien. Z tego powodu dane użytkowników korzystających z formularza pozostawały na stronie, kiedy już inny użytkownik chciał skorzystać z formularza do kontaktu.\nUrząd do spraw Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego (RSA) potwierdził informacje, że naruszenie danych na nowej stronie internetowej prawa jazdy dotknęło ponad 700 osób.\nPrzekazano informację, że pojawił się problem z podstroną 'Skontaktuj się z nami', która jest używana do zadawania ogólnych pytań dotyczących tematu strony. Zdaje się, że obiekt nie odświeża i usuwa danych tak szybko jak powinien, we wszystkich przypadkach uniemożliwiając kolejnemu użytkownikowi dodania jego pytania do formularza 'Contact us' – tak skomentował sytuację RSA.\nOd uruchomienia strony 29. października dokładnie 721 osób dodało zapytanie przez formularz na stronie. RSA mówi, że dostępne dane wprowadzone przez użytkowników będą różnić się w zależności od tego co wnioskujący wprowadził do formularza kontaktowego. Jednak pierwsze przeglądy wysłanych zapytań wskazują na to, że większość z nich ma charakter ogólny. Usługa nie jest używana ani do płatności, ani do aplikacji na prawo jazdy.\nRSA zaczęło kontaktować się z tymi 721 osobami, których sprawa dotyczy. Zajmą się przeglądem wszystkich maili i dotrą do każdego z użytkowników. RSA szczerze przeprasza swoich klientów za niedogodności związane z tą sytuacją – powiedzieli.\nO naruszeniu zostało również poinformowane Biuro Komisarza Ochrony Danych.\nFormularz 'Contact us' został usunięty ze strony i zastąpiono go kontaktem mailowym na który można wysyłać zapytania.


Czy warto być w związku całkowicie szczerym\nPełna transparentność w związku jest nudna - nie pozostawia miejsca na tajemnicę\nOla Długołęcka 26.10.2019 22:09\nSzczerość w związku to trudny temat. Mówić wszystko, mieć swoje tajemnice? Czy jest coś takiego jak pełna transparentność w relacji i czemu właściwie służy - tłumaczy psycholog Bartosz Szymczyk.\nW serialach, zwłaszcza amerykańskich, często padają w kontekście związków słowa: "jesteśmy w stu procentach transparentni", "nie mamy przed sobą żadnych tajemnic". Zakładam, że chodzi o pełną szczerość, otwartość, niezatajanie niczego. Czy taka idea jest realna, czy to raczej tylko pobożne życzenie?\nRaczej sfera deklaracji. Przecież my sami ze sobą nie jesteśmy całkowicie szczerzy. Wydaje mi się, że "nieposiadanie przed sobą żadnych tajemnic" jest pochodną pewnego ideału romantycznego, wizji tego, co oznacza bycie parą, bycie związanym ze sobą. W tym ideale miłości bliskość utożsamiana jest ze zlaniem się, fuzją, a potrzeba szczerości jest podkręcona aż do perwersji.\nBo jaką funkcję pełni ta transparentność i oczekiwanie pełnej szczerości? Na pewnym etapie przestaje budować bliskość, a zaczyna być fantazją o sprawowaniu kontroli. Mam do czynienia w gabinetach z parami, które pod płaszczykiem szczerości kontrolują siebie nawzajem, albo wręcz stosują wobec siebie pewnego rodzaju przemoc. Bo zgodnie z zasadą "mówimy sobie wszystko", opowiadamy o tym, że np. "wczoraj w pracy to bardzo nas ktoś podniecił, a przez to, że ze sobą nie sypiamy od tygodnia, to aż czuliśmy dreszcze".\nHa! Znam taką historię! Mężczyzna co roku spotykał się na dorocznym zjeździe firmy z koleżanką z oddziału, z innego kraju. Między nimi był żywy ogień, czysty magnetyzm. Nigdy nie przekroczyli granicy. Mężczyzna po powrocie opowiadał partnerce, że się powstrzymał, chociaż napięcie między nim a koleżanką było ogromne. On, mówiąc żonie o tym, oprócz stosowania się do zasady szczerości, chciał być chyba doceniony za siłę i opanowanie.\nJeszcze jeden powód przyszedł mi do głowy: mógł w ten sposób ukarać partnerkę – ja jestem tak wierny tobie, że musiałem zrezygnować z realizacji takiej przyjemności; teraz za karę poznęcam się nad tobą, opowiadając, jakiż to magnetyzm był między mną a tamtą kobietą.\nAlbo chodziło o podbudowanie swojej pozycji w jej oczach - taki jestem wspaniały, że obce kobiety za mną szaleją.\nZ naszej rozmowy widać od razu, jak bardzo odległa może być tak rozumiana szczerość od bycia lojalnym czy budowania bliskości. Ona wcale nie musi temu służyć, może służyć do wewnętrznych rozgrywek, być narzędziem manipulacji czy agresji.\nTo jaka szczerość jest budująca?\nWarto badać, co szczerość dla nas znaczy. Kiedy czujemy, że ktoś jest z nami szczery, a kiedy nie jest. Kiedy sami mamy dylemat - być szczerym czy nie być. Powinniśmy zadać sobie kilka pytań. Czy oczekuję takiej szczerości, jaką mam zamiar zaprezentować, od drugiej osoby? Czy chciałbym takie słowa od partnera usłyszeć? Czy mój partner jest ze mną szczery w sprawach, które chcę poruszyć? Dlaczego chcę mu o tym czymś powiedzieć? "Bo jest to dla mnie trudne i ważne, zmagam się z tym, frustruje mnie to i widzę efekty tego stanu"? Ważne są też oczekiwania - co szczerą rozmową chcemy osiągnąć, zmienić.\nPrzykład. On bardzo brzydko je: nieprawidłowo trzyma sztućce, kładzie łokieć przed talerzem. Dla niej ważna jest etykieta i razi ją jego zachowanie. Albo on brzydko pachnie po całym dniu, czasami nie chce mu się wziąć wieczorem prysznica. Kwestie niby podstawowe, ale ciężkie do przekazania, żeby kogoś nie urazić. Jak sobie poradzić?\nCiekawym, choć odrębnym wątkiem jest fakt, że ona wybrała sobie taką osobę, która jest tak daleka od niej w sprawach etykiety czy higieny. Albo że z jakiejś przyczyny to wcześniej jej nie przeszkadzało, a teraz zaczęło.\nRozumiem, że kłopotem jest to, że takie zachowanie powoduje pogłębiającą się niechęć, trudne uczucia: wstyd, zażenowanie. Wydaje mi się, że warto zacząć od zadania sobie kilku pytań: co sprawia, że zachowanie dobrych manier przy stole jest dla mnie ważne? Bo może jest ważne tylko, jak są z nami moi rodzice, a kiedy ich nie ma, to mi nie przeszkadza? Co przeżywam w związku z tymi zachowaniami?\nJeśli trudno mi z moimi uczuciami, warto pokusić się o szczerość, bo przecież ona nie musi być brutalna. Może być prośbą, polegać na podzieleniu się uczuciami. W szczerości ważne jest używanie komunikatu "ja" i nieocenianie drugiego człowieka. Okrutną szczerością będzie przekaz: "Cuchniesz jak nie wiem co, to jest ohydne i wszyscy dookoła to czują". Jeżeli nam na kimś zależy i zależy nam na zmianie, to dbając o tę relację, możemy powiedzieć inaczej: "Jakoś tak mam, że jest dla mnie ważne, jak się je. I jak mlaszczesz, ja czuję, że się zawstydzam. Ważne jest dla mnie, żebyś zwrócił na to uwagę".\nCzasami sami prosimy o szczerość. Po 15 latach bycia razem mój mąż już wie, że kiedy pytam go o zdanie, to proszę o całkowitą szczerość. Ale na początku sądził, że chodziło mi o to, żeby mnie upewnił w moim zdaniu. Prosty przykład dotyczy oczywiście ubrań i wyglądu.\nTo są sytuacje, w których obie strony stają w obliczu dylematu, o co partner tak naprawdę prosi. Czy chce usłyszeć słowa, po których poczuje się lepiej, a przynajmniej nie gorzej, czy pytanie jest elementem damsko-męskiej gry w uwodzenie i podziwianie, czy jesteśmy po prostu najbliższym lub jedynym dostępnym doradcą.\nJak poznać potrzebę pytającego?\nNie wiem. Obawiam się, że pary muszą się same nauczyć rozpoznawać te potrzeby.\nMamy prawo do swoich tajemnic w związku?\nW parze jesteśmy "my", "ty" i "ja". To są dwa zbiory z obszarem wspólnym, ale i rozłącznym.\nDość powszechna i silna obecnie w naszej kulturze jest norma lojalności w związku. W pracy z parami widać, że zwykle lepiej funkcjonują te z nich, które się wyodrębniły: są "oni" jako para i "inni". Także w młodych związkach, kiedy partnerzy separują się od swoich rodzin, stają się lojalni wobec siebie i często oznacza to, że tę lojalność stawiają wyżej niż lojalność wobec rodziców. W sytuacji konfliktu stają murem za sobą, mimo że więzy z rodziną pochodzenia są bardzo silne.\nKiedy natomiast przychodzą do mnie pary w kryzysie, bywa, że dotyczy on roszczenia, żeby było tylko to "my". To konflikt, bo ktoś musiałby porzucić swoje "ja". Dla niektórych bliskość oznacza fuzję, połączenie, w którym nie ma granic. I stąd stały niepokój, że ktoś się może zechcieć rozdzielić. Ktoś albo ja.\nNo właśnie, a rozdzieleniem, na które spuszcza się zasłonę tajemnicy, są na przykład wieczory kawalerskie czy jednopłciowe wyjazdy bez rodzin i partnerów. Ja z założenia w takie eskapady nie wnikam. Ufam, nie muszę wiedzieć wszystkiego.\nGdyby wziąć partnerów osób z jednego takiego wyjazdu czy wieczoru kawalerskiego, to mogłoby się okazać, że między nimi są duże różnice w sposobach przeżywania tej rozłąki. Jedni mają tak jak ty: ufam, nie muszę wiedzieć wszystkiego. Ale inni z różnych powodów źle znoszą wiadomość, że partner czy partnerka poszli do klubu i "wspaniale bawili się w towarzystwie miłych pań lub miłych panów".\nTo zależy i od historii pary, i od indywidualnych historii ludzi, którzy ją tworzą, ale też od różnych sytuacji, które w parze się dzieją. Jeśli jest to na przykład para, która choćby w związku ze staraniem się o dziecko przeżywa pewien kryzys w swojej intymności, seksualności, to lęk przed zdradą jest wysoki. Ma on poniekąd swoje uzasadnienie w ich kryzysie, przez co poziom zaufania do partnera może być niski.\nŻartując nieco, powiem, że o męskich wypadach często się nie mówi, nie dlatego, że działy się tam mroczne rzeczy, ale dlatego, że o nich nie da się nic konkretnego powiedzieć. Żarty są sytuacyjne - ktoś kogoś pacnął, ktoś coś powiedział. Partnerka pyta: "no i co tam u tego Staśka słychać?, trzy dni razem byliście" i słyszy: "nie wiem, co słychać, my nie rozmawialiśmy o tym, co u kogo słychać!". I ona się wtedy zastanawia, "jak nie o tym, no to o czym"?\nGranice szczerości w związku Fot. Archiwum prywatne\nCo zrobić, jeśli jesteśmy w parze deklarującej transparentność i druga strona odkrywa, że jednak nie jesteśmy szczerzy? Podam przykład zaczerpnięty z zamkniętej grupy facebookowej zrzeszającej głównie dość młode kobiety. Jedna z nich pisze, że w śmietniku znalazła zużyte chusteczki higieniczne - dowód, że partner się masturbuje. Naruszyła jego intymność, odkryła sytuację, przez którą przecież nic nie traci, i skonfrontowała z tym partnera.\nZadałbym wcześniej pytanie: skoro ona nic na tym nie traci, to co sprawia, że w ogóle konfrontuje sytuację? Być może wynika to z niskiego poziomu edukacji seksualnej w Polsce, czego efektem jest jej stereotypowe przekonanie, że masturbacja to zło. Jeżeli jednak nie o to chodzi, to może w relacji pary jest coś, co sprawia, że takie odkrycie nabiera innego znaczenia. Może ona wcale nie czuje, że nic nie traci. Jeśli np. ich seksualność jest w kryzysie, to jest to kontekst, który sprawia, że odkrycie chusteczek może być bolesne i wcale nie o brak transparentności w zakresie życia autoerotycznego tu chodzi.\nW gabinecie spotkać można pary, które wiedzą, że partner się masturbuje, ma własne życie erotyczne i jest na to zgoda. Ale może być też tak, że partner chce nam coś nieświadomie zakomunikować - bo chusteczek jest więcej albo zostają na widoku. Dobrze się nad tą kwestią pochylić.\nA co ma zrobić partner konfrontowany z odkryciem? Taki, którego granice intymności zostały przekroczone? Twardo się postawić? Lepiej się kamuflować?\nZadając takie pytania, patrzymy na relację jako walkę, jako konieczność stawiania granic. Wydaje mi się, że jeśli w relacji nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o strach. Warto, żeby mężczyzna czuł się na siłach zapytać, co jego partnerkę w tej sytuacji niepokoi, co sprawia, że ona tak bardzo tę sytuację przeżywa. Z czym to jest związane. Taka rozmowa jest okazją do szczerości, która buduje bliskość.\nJest w naszym sekretnym życiu poza zbiorem "my" pole do negocjacji z partnerem? Możemy być z wegetarianinem, sami będąc mięsożercami.\nZnam taką parę. Ona - wegetarianka, on - ograniczający spożycie mięsa, ale raz na pewien czas ma ochotę na soczystego burgera. Wypracowali taki układ, że on burgera je, ona wie, że on je, ale on jej nie mówi, że jadł. Jej nie wkurza to, że on zjadł, ale denerwowałoby ją, gdyby jej o tym mówił. I tak sobie egzystują.\nByć może inna para miałaby inny układ - ona wolałaby wiedzieć, kiedy on zjadł steka, żeby móc spać tego dnia na kanapie i nie musieć wdychać jego mięsnego oddechu. Jest tu pole do negocjacji, poszukiwań i szczerego opowiadania sobie o tym, co jest dla nas ważne, co dla nas możliwe, a co nie do przekroczenia.\nZ wieloma rzeczami, w których doświadczamy ogromnych różnic, radzimy sobie w związkach w ten sposób, że wolimy o nich nie wiedzieć. Kojarzę parę, w której obszarem różnicy było rekreacyjne używanie marihuany przez kobietę. Inny chłopak miał za sobą burzliwą przeszłość i raz na jakiś czas miał potrzebę "pójść w noc" i zachowywać się jak kiedyś. Te pary bardzo świadomie dały sobie zgodę na swoje potrzeby.\nTutaj ważny jest szacunek. Bo my często nie chcemy uszanować dzielących nas różnic, tylko skolonizować je: "moje jest mojsze, więc chcę, żebyś myślała jak ja". Partnerka tego imprezowego chłopaka miała na tyle dużo siły i zaufania, że poprosiła, żeby on po imprezach dogorywał w hotelu, a do domu wracał, jak już wszystko z niego zejdzie.\nTo bardzo dojrzałe podejście do tematu. Wydaje mi się, że bardziej naturalną reakcją jest ucieczka poza szczerość i zejście do podziemia, czyli ukrywanie się z naszymi potrzebami. Coś partnerowi przeszkadza, nasza szczerość wywołuje jego sprzeciw, więc kamuflujemy się.\nKłopot jest taki, że w podziemiach jest się samemu. Nie ma osoby, z którą chce się być blisko.\nCzęsto też rezygnujemy z ważnych dla nas rzeczy dla dobra innych. Na przykład po to, żeby móc być z kimś, na kim nam zależy.\nTrafiają do ciebie pary, których naczelną zasadą w związku jest transparentność i szczerość, o której rozmawiamy?\nTo są czasem bardzo młode pary - zarówno pod względem wieku partnerów, jak i stażu związku. Czasem mają po 21 lat i są ze sobą cztery miesiące. One mają w swoich wyobrażeniach o tej relacji bardzo aktywną normę pełnej szczerości i transparentności. W przypadku młodych par często chodzi o to, że oto wreszcie znaleźli kogoś, kto ich akceptuje, z kim mogą i chcą być naprawdę blisko. A skoro blisko, to czemu nie jeszcze bliżej, najbliżej jak się da. Aż do robienia wszystkiego razem, pełnego zlania.\nTa fuzja nie trwa jednak wiecznie i często nagle partnerzy orientują się, że są między nimi różnice, że nie są dwiema połówkami jabłka, tylko połówką melona i mandarynki. I to budzi lęk. Bliskość nie znaczy transparentność, a transparentność niekoniecznie bliskości służy. Taka szczerość niekoniecznie sprawia, że czujemy się dobrze, bezpiecznie. W każdym razie nie w wersji totalnej. Jest też dość nudna, bo nie pozostawia miejsca na tajemnicę i fascynację.\nBartosz Szymczyk – psycholog, psychoterapeuta PTP w trakcie certyfikacji i terapeuta rodzinny. Pomaga parom i rodzinom przezwyciężać kryzysy: relacyjne i wychowawcze. Pracuje indywidualnie z osobami doświadczającymi lęku, przygnębienia i zagubienia. Prowadzi konsultacje i terapię. Współtwórca Ogrodów Zmian - ośrodka naukowo-terapeutycznego.


Mali bogowie. O znieczulicy polskich lekarzy - Paweł Reszka - Czytoholik\nczytoholik 1 maja 2017 2 komentarze\nMali bogowie. O znieczulicy polskich lekarzy to wstrząsający reportaż Pawła Reszki, dziennikarza śledczego, o polskim systemie zdrowia widzianym od środka oczyma lekarzy, studentów medycyny, pracowników szpitali. Reszka kolejny raz szokuje czytelników, poprzednim razem wziął na celownik instytucje finansowe, co opisał w swojej książce Chciwość. Jak nas oszukują wielkie firmy.\nPodobnie jak wspomniana publikacja o świecie finansów, tak i książka Mali bogowie... zapisana jest w formie rozmów, a rozmówcami są pracownicy służby zdrowia oraz studenci ostatnich lat medycyny. Reszka rozmawia o ich marzeniach, wyobrażeniach i planach oraz o tym, jak wygląda zderzenie z szarą rzeczywistością systemu, gdy ideały sięgają bruku. A czym jest system? Ciężko określić. To coś, co przemienia zdolnych ludzi z ambicjami ratowania innych oraz świata w bezdusznych robotów pędzących w pogoni za pieniądzem. Co powoduje, że ważniejsze od pacjentów stają się procedury, rozliczenia i punkty.\nCo sprawia, że bogowie są mali?\nTrudno wskazać jednoznaczną odpowiedź. Reszka podjął próbę przedstawienia pełnego obrazu, na który składają się chroniczny brak pieniędzy w systemie zdrowia, wzajemna nieufność lekarzy, którzy obawiają się konkurencji ze strony młodszych czy też indywidualne cechy poszczególnych lekarzy, których gubi chciwość. Co jest przyczyną tego, że pacjent z człowieka staje się po prostu kolejnym numerkiem na liście? Gdzie gubi się empatia i zwykłe człowieczeństwo? Najczęściej przyczyną jest zwykła codzienność pełna mozołu i trudu. Ile potrzeba czasu, by porzucić swoje ideały i marzenia o ratowaniu ludzi? Na te i wiele innych pytań odpowiedzi starał się znaleźć Paweł Reszka pisząc reportaż Mali bogowie.\nAutor książki niezwykle skrupulatnie przygotował się do jej napisania, by w miarę możliwości przedstawić pełny obraz sytuacji. Sam zatrudnił się jako sanitariusz w jednym ze szpitali, by od środka poznać funkcjonowanie typowej placówki zdrowotnej. Jego obserwacje napawają dodatkową grozą. Jednak najbardziej przygnębia stwierdzenie samego autora o tym, jak działa system:\nWystarczyło ledwie kilka dyżurów, żebym zachował się w sposób, którego nie rozumiem i do dziś się wstydzę.\nCo zatem zrobić, by system zdrowia w Polsce funkcjonował lepiej?\nNa to pytanie Paweł Reszka nie daje konkretnej odpowiedzi. Czy w ogóle da się znaleźć jasną i oczywistą odpowiedź na tak postawione pytanie? Nie wiem. Na pewno książka Mali bogowie... pozwala wyrobić sobie zdanie, spojrzeć na wiele spraw z innego punktu widzenia, który dla przeciętnego konsumenta usług medycznych zazwyczaj jest ukryty. Dzięki rozmowom autora z przedstawicielami branży medycznej czytelnik może przenieść się w świat lekarzy i ich doświadczeń oraz, choć jest to raczej trudne, zrozumieć ich punkt widzenia.\nOto kilka fragmentów, które dają przedsmak treści zawartych w książce Mali bogowie, a które być może zachęcą Cię do zakupu i przeczytania tego reportażu:\nKardiolog: W prywatnym gabinecie pacjent to mój pracodawca. Jest chamem? Wychodzę do innego pomieszczenia, biorę kilka głębokich oddechów, wracam. Jestem miły, uśmiechnięty. A w szpitalu? Szybko się przełączamy. Jak traktujemy tych ludzi? Natychmiast zwracamy się do nich jak do małych dzieci. I ta opryskliwość, wyższość. Demonstracja siły. Zawsze jesteśmy górą! Bo czy jakiś pacjent wejdzie w konflikt z lekarzem, który ma go operować? Nigdy!\nWiadomo, jak ma pan swojego pacjenta, to chciałby go pan dobrze obsłużyć. A jak pacjent jest niczyj, to może poczekać do jutra. Tak więc lepiej być czyimś pacjentem. Moja rada – gdyby pan kiedyś potrzebował pomocy lekarskiej, to zawsze na początek dobrze pójść prywatnie do gabinetu, pokłonić się komuś. U nas profesor bierze 400 złotych za wizytę. To nie są jakieś kosmiczne pieniądze, do wytrzymania. Zwłaszcza jeśli otwierają szpitalne drzwi.\nBył szpital w Łodzi, który nie miał kontraktu w NFZ. Mimo to przyjmował porody. Dlaczego? Bo to nagłe porody, za które NFZ i tak musi zwracać. I tak oto w Łodzi był największy odsetek na świecie nagłych porodów.\nW pogotowiu wiedzieli o tym wszyscy. Trwało to długo, aż w 2002 roku ukazał się tekst „Łowcy skór” w „Gazecie Wyborczej”. Do tego czasu biznes kręcił się doskonale. W szczycie dostawało się dwa tysiące od „skóry”. Generalnie pieniądze szły do podziału między trzy osoby: kierowca, sanitariusz i lekarz. Odpalało się też dyspozytorowi. Dyspozytor, kiedy był zgon albo coś mogło skończyć się zgonem, zawiadamiał zaprzyjaźniony zespół. Zespół stwierdzał śmierć i dzwonił do zakładu pogrzebowego. Zakład pogrzebowy płacił za zwłoki, czyli za „skórę”.\nWięc ludzie chcą się ratować, piszą listy, bombardują media, przychodzą pod ministerstwo. Tak samo było przy układaniu listy refundacyjnej. Jeśli jakiś lek nie znalazł się na liście, oficjalnie nie protestowały koncerny, które traciły na tym ogromne pieniądze. Zawsze protestowali pacjenci.\nLekarz zatrudniony na etacie po normalnym dyżurze musi pójść do domu na jedenaście godzin nieprzerwanego odpoczynku, czyli tak naprawdę ma dzień wolny. A na kontrakcie? To nie jest człowiek, tylko zewnętrzna firma, firma nie musi mieć wolnego. Idzie więc lekarz na ósmą do pracy. Potem siedzi na dyżurze do ósmej jako firma. A następnego dnia od ósmej do piętnastej znowu pracuje jako pracownik szpitala.\nKiedyś chciałem pomagać, teraz kiedy widzę kolejnego zasranego pijaka, którego mi przywożą, chce mi się tylko rzygać.\nPrawie. Mali bogowie... to bardzo dobry, wciągający reportaż, który czyta się właściwie jednym tchem. Widać solidne przygotowanie autora, który by być bardziej wiarygodnym i mieć lepszy ogląd sytuacji nawet podjął pracę w szpitalu. Diagnoza jaką przedstawia Paweł Reszka jest trudna do przełknięcia, choć z tym obrazem służby zdrowia, jaki można zobaczyć w książce, spotykamy się przecież na co dzień. Jest to książka, która zdecydowanie warto przeczytać, bo przenika ona świat lekarzy w Polsce i ukazuje wiele kompletnych absurdów, w których rzeczywistość ciężko uwierzyć.\nInfo o autorze książkiPaweł Reszka to urodzony w 1969 r. polski dziennikarz śledczy, który pracował m.in. w Rzeczpospolitej, Dzienniku czy Tygodniku Powszechnym. Napisał również kilka książek, w tym najbardziej znaną pt. Chciwość. Jak nas oszukują wielkie firmy ukazującą skalę degeneracji firm finansowych.\nCategory : Recenzje książek\tPaweł Reszka\n← Daj książce drugie życie!\nMetalowa Dolna – Bruno Kadyna →\nTo bardzo ciekawa pozycja, aczkolwiek sama nadal się zastanawiam, czy reszka nie podkoloryzował pewnych fragmentów.\nChciałbym wierzyć, że nie było w tej książce żadnych ubarwień, bo wiele wnosi ona do dyskusji o kondycji służby zdrowia. Z własnych doświadczeń i osób z otoczenia można wysnuć wnioski, że wydarzenia opisane przez Reszkę mogły się wydarzyć.


Jedno z przełomowych wydarzeń intelektualnych naszych czasów. THE TIMES\nUżywając narzędzi astroarcheologii, geologii i analizy komputerowej starożytnych mitów, składa fakty jak puzzle w całoś...\nAutorzy: Hancock Graham\nGraham Hancock mówi nam coś jeszcze: Kiedy poznamy prawdę o prehistorii i pojmiemy prawdziwe znaczenie starożytnych mitów i budowli, stanie się jasne, że przekazano nam ostrzeżenie przed straszliwym kataklizmem, który cyklicznie nawiedza Ziemię. I który może się powtórzyć.\nOddziały i akcje Kedywu Okręgu Warszawskiego...\nPomorze w ogniu. Historia II wojny światowej...