07 maja 2010, 21:04\nFoto: TVN24 | Video: TVN24 Kutz: Polska jak mauzoleum Lenina\nKutz zarzucił PiS-owi, że gra w kampanii wyborczej żałobą po tragicznie zmarłych w katastrofie samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem. - Myślałem, że jestem w mauzoleum Lenina – mówił poseł o ostatnich wystąpieniach Jarosława Kaczynskiego.\nOcenił też, że to, co robi PiS to "czarna propaganda w telewizji", która jednak jego zdaniem nie przyniesie Jarosławowi Kaczyńskiemu zwycięstwa w wyborach. - Jarosław Kaczyński jest traktowany jakby był na skraju zapaści, a to znaczy, że nie nadaje się na prezydenta - stwierdził polityk PO.\n- To są maniery Mao Tse-Tunga: kandydat na prezydenta w czerniach, pani też cały czas w żałobie - stwierdził, czyniąc aluzję do czarnego stroju Elżbiety Jakubiak.\nTe słowa wywołały oburzenie posłanki PiS. - Pan się zapomina, we wszystkich momentach pańska retoryka i agresja jest nie do przyjęcia. To jest bezczelność – ripostowała posłanka PiS.\n- To państwo zrobili z Polski teatr najgorszej czarnej komedii. Ja opłakuję każdą z 96 ofiar. Opłakuję każdego. Pawła Wypycha, Władka Stasiaka… - wymieniała posłanka PiS. - Pan ich nawet nie znał. Pan nie może znać naszych uczuć. Staniemy do walki o prezydenturę - mówiła Jakubiak, podkreślając, że będzie to aktywna kampania, a Jarosław Kaczyński nie będzie w niej "pod ochroną" ze względu na stan ducha po tragedii.\n- Staniemy do walki na program. Pan się od nas nie doczeka świni na stole, to jest wasza wizji Polski, nie nasza - wypomniała dawny występ telewizyjny posła PO Janusza Palikota.\nElżbieta Jakubiak wymieniła też atuty Jarosława Kaczynskiego. - Przemawia za nim jego doświadczenie jako polityka, premiera. PiS chce nowej, nowoczesnej Polski - powiedziała.\n- To wszystko są truizmy, słyszałem je już 7 tysięcy razy. Nie usłyszałem za to o żadnej wizji Polski, o żadnym programie - ripostował Kutz.\nPEŁNE WYDANIE "FAKTÓW PO FAKTACH"\n20:51 Lewandowski: rządzący przerabiają nasz ustrój na wschodni i nazywają to dobrą zmianą


Kosz trawy morskiej, kosze do trawy morskiej, kosze do przechowywania z pokrywkami Producenci i dostawcy w Chinach\nGuangxi Pubei Jinliang Arts and Crafts Co.,ltd [Guangxi,China] Typ firmy:Producent Main Mark: Ameryka , Europa , Bliski Wschód Eksporter:71% - 80% Certs:ISO14001 Opis:Trawa morska,Kosze zapasowe Seagrass,Kosze do przechowywania z pokrywkami,Duży koszyk trawy morskiej,,\nStart > Products > Kosz rękodzieła > Trawa morska\nKategorie Produkt Trawa morska, jesteśmy wyspecjalizowani producenci z Chin, Trawa morska Kosze zapasowe Seagrass dostawcy / fabryki, hurt wysokiej jakości produkty Kosze do przechowywania z pokrywkami R & D i produkcji, mamy doskonały serwis po sprzedaży i wsparcia technicznego. Czekamy na współpracę!\nChiny Trawa morska Dostawcy\nTutaj można znaleźć pokrewnych produktów w Trawa morska, jesteśmy profesjonalnym producentem Trawa morska,Kosze zapasowe Seagrass,Kosze do przechowywania z pokrywkami,Duży koszyk trawy morskiej,,. skupiliśmy się na rozwoju produktów eksportowych międzynarodowej, produkcji i sprzedaży. Poprawiliśmy procesów kontroli jakości, aby zapewnić każdemu Trawa morska export wykwalifikowanego produkt.\nJeśli chcesz wiedzieć więcej na temat produktów, w Trawa morska, kliknij szczegóły produktu do wyświetlania parametrów, modele, zdjęcia, ceny i inne informacje o Trawa morska,Kosze zapasowe Seagrass,Kosze do przechowywania z pokrywkami,Duży koszyk trawy morskiej,,.\nCokolwiek są grupowe lub indywidualne, dołożymy wszelkich starań, aby dostarczyć rzetelnych i wyczerpujących wiadomości o Trawa morska!\nTrawa morska Kosze zapasowe Seagrass Kosze do przechowywania z pokrywkami Duży koszyk trawy morskiej Wisząca trawa morska Klatka


Søren Lerby - AFCAjax.pl\nImię i nazwisko: Søren Lerby\nData urodzenia: 1 lutego 1958\nGier dla Ajaksu: 190\nSøren Lerby – urodzony 1 lutego 1958 roku w Kopenhadze. Były duński piłkarz i trener piłkarski.\nLerby urodził się w Kopenhadze i swoją karierę rozpoczynał w Boldklubben 1903. Pomocnik występował później w Taastrup IK, skąd wraz z Frankiem Arnesenem trafił w 1975 roku do Ajaksu Amsterdam. Swój debiut w Holandii zaliczył 11 kwietnia 1976 roku, kiedy Ajax rozbił 4:1 Go Ahead Eagles.\nW kolejnych latach Søren wyrósł na niekwestionowanego lidera Ajaksu i prowadził drużynę do aż pięciu mistrzostw kraju. Joden triumfowali w lidze w latach 1977, 1979, 1980, 1982 i 1983. Søren grał z Ajaksem również pięć finałów KNVB Beker w latach 1978, 1979, 1980, 1981 i 1983, z których udało się wygrać dwa. W Europie Ajax z Lerbym w składzie dotarł do 1/4 finału Pucharu Europy w 1978 i półfinału w 1980. W lecie 1981 roku Lerby został kapitanem Ajaksu, a Joden w dwóch kolejnych sezonach zdobywali mistrzostwo kraju miażdżąc konkurencję bilansem bramkowym +75 i +65. Łącznie Duńczyk zagrał dla Ajaksu aż 269 spotkań, w których zdobył 82 bramki. Przez wiele, wiele lat był zagranicznym graczem z największą ilością gier dla Ajaksu, ale w 2019 roku jego wynik pobił Lasse Schöne.\nPo odejściu z Amsterdamu zawodnik trafił do Bayernu Monachium, gdzie na przestrzeni lat 83-86 rozegrał 126 meczów i zdobył 27 bramek oraz zaliczył 18 asyst. Kolejne trzy lata Lerby spędził w Holandii, ale nie w Ajaksie, a w PSV Eindhoven. Dla tego klubu również zaliczył ponad 100 meczów strzelając 21 bramek i zaliczając 5 asyst. Okres w Eindhoven był dla Duńczyka bardzo udany, bo PSV zdominowało sezon 87/88 wygrywając wszystko co się dało, łącznie z Pucharem Europy. Na koniec swojej kariery Lerby zagrał jeden sezon dla AS Monaco.\nW barwach reprezentacji Danii Søren zagrał 67 razy i strzelił 10 bramek.\nObecnie Duńczyk posiada agencję, dla której również pracuje. W swoim CV agenta ma takie nazwiska jak Sneijder, Van der Vaart, Heitinga czy Van Rhijn. Lerby odpowiadał również za karierę Viktora Fischera, Niklasa Moisandera, Driesa Mertensa czy Toby Alderweirelda.\nEredivisie (5): 1977, 1979, 1980, 1982, 1983\nKNVB Beker (2): 1979, 1983\nBundesliga (2): 1984/85, 1986/96\nDFB Pokal (2): 1984, 1986\nEredivisie (3): 1986/97, 1987/88, 1988/89\nKNVB Beker (3): 1987/88, 1988/89. 1989/90\nPuchar Europy (1): 1987/88\nAFC Ajax – 190 spotkań – 69 goli – 28 asyst\nBayern Monachium – 126 spotkań – 27 goli – 18 asyst\nPSV Eindhoven – 115 spotkań – 21 goli – 5 asyst\nAS Monaco – 27 spotkań – 3 gole


Wielki Gatsby [Scott F. Fitzgerald] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00122 003055 21326607 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Scott F. Fitzgerald Liczba stron: 200\nISBN: 9788378180722 Data wydania: 2012-07-25\nRomantyczna miłość, przyjaźń, amerykański sen o szczęściu i sukcesie dostępnym dla każdego to stereotypy, które przynoszą głównemu bohaterowi - Jayowi Gatsby'emu, parweniuszowi przedzierzgniętemu w bogacza - tragiczne rozczarowanie. Miłość zniszczył kult pieniądza, przyjaźń okazała się pustym słowem, a sukces finansowy nie wprowadził go tak naprawdę do ,,lepszej' sfery.\nJak podzwonne brzmią najsłynniejsze chyba słowa tej powieści: ,,Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość'.\nsubiektywnie-o-kulturze.blogspot.com Subiektywnie o kulturze.: "Wielki Gatsby" - F. S. Fitzgerald\nZeldzie – raz jeszcze\nRozdział I Gdy byłem młodszy i wrażliwszy, ojciec mój dał mi pewną radę, nad którą do dziś często się zastanawiam. – Ile razy masz ochotę kogoś krytykować – powiedział – przypomnij sobie, że nie wszyscy ludzie na tym świecie mieli takie możliwości jak ty. Powiedział tylko tyle, ale ponieważ zawsze rozumieliśmy się doskonale bez dłuższych wyjaśnień, wiedziałem, że ma na myśli nieporównanie więcej. W rezultacie unikam pochopnych sądów i zwyczaj ten uczynił ze mnie powiernika wielu interesujących ludzi, a także ofiarę niejednego nudziarza. Umysły nienormalne szybko wykrywają taką skłonność u człowieka normalnego i chętnie ją wykorzystują; stąd w czasie studiów niesłusznie bywałem podejrzewany nawet o dwulicowość tylko dlatego, że zdarzało mi się poznać bolesne tajemnice różnych dziwnych, bliżej mi nieznanych typów. W większości wypadków wcale nie zabiegałem o zaufanie – udawałem, że śpię czy nie mam czasu, albo stawałem się odpychająco wyniosły, gdy wnosząc z nieomylnych znaków, czułem w powietrzu czyjeś zwierzenia; bo zwierzenia młodych ludzi albo przynajmniej forma, w jakiej je czynią, mają zazwyczaj charakter plagiatu i psuje je brak szczerości. Aby powstrzymać się od sądzenia bliźnich, trzeba mieć ogromny zapas ufności. Do dziś pozostała mi obawa, że coś istotnego przeoczę, że coś mi się wymknie, jeśli nie będę pamiętał, iż poczucie fundamentalnych zasad przyzwoitości nie wszystkim przy urodzeniu jest równo dane – jak to mój ojciec snobistycznie zauważył, a ja ze snobizmem powtarzam. Lecz tak się chwaląc moją tolerancją, muszę teraz przyznać, że ma ona granice. Postępowanie człowieka może wynikać z zasad twardych jak skała albo niepewnych jak grzęzawisko, lecz przychodzi moment, kiedy jest mi zupełnie obojętne, z czego wynika. Gdy ostatniej jesieni powróciłem ze Wschodniego Wybrzeża, marzyłem o świecie, który by strzegł moralnego ładu niczym żołnierz na warcie – dość już miałem burzliwych wypadów dających mi przywilej zaglądania w cudze serce. W tym moim nastroju nie mieścił się tylko Gatsby – człowiek, który użycza swego imienia tej książce – Gatsby, uosobienie wszystkiego, do czego czułem głęboką niechęć. Jeśli przyjąć, że na wybitną indywidualność składa się nieprzerwany ciąg udanych posunięć, to trzeba przyznać, iż w nim było coś wspaniałego, jakiś wyższy stopień wrażliwości na obietnice życia, jak gdyby należał do gatunku tych skomplikowanych mechanizmów, które rejestrują trzęsienie ziemi odległe o dziesięć tysięcy mil. Zdolność ta nie miała nic wspólnego ze zwiotczałą wrażliwością, której tak chętnie nadaje się rangę temperamentu twórczego – był to niezwykły dar nadziei, romantyczna żarliwość, jakiej nigdy u nikogo nie spotkałem i pewnie już nigdy nie spotkam. Nie, Gatsby był w porządku, jak się w końcu okazało: to, co czyhało na niego, co płynęło w ślad za jego marzeniem jak mętna piana za okrętem, tylko to zgasiło we mnie na jakiś czas zainteresowanie dla próżnych żalów ludzkich i krótkoskrzydłych uniesień. * * * Moja rodzina to ludzie zamożni, którzy od trzech pokoleń cieszą się pewnym znaczeniem w jednym z miast środkowego Zachodu. Carrawayowie stanowią rodzaj klanu i wedle rodzinnej tradycji pochodzą od książąt Buccleuch, lecz faktycznym założycielem tej linii był brat mego dziadka, który przybył tu w roku 1851, wykupił się od udziału w wojnie secesyjnej i założył hurtownię wyrobów żelaznych, którą do dziś ojciec mój prowadzi. Nigdy nie widziałem tego stryjecznego dziadka, lecz mówią, że jestem do niego podobny, o czym ma świadczyć jego dość niewydarzony portret wiszący w biurze ojca. Skończyłem studia na Uniwersytecie Yale w New Haven w 1915, dokładnie w ćwierć wieku po moim ojcu, i wkrótce potem uczestniczyłem w owej spóźnionej teutońskiej „wędrówce ludów”, zwanej Wielką Wojną. Tak mnie rozruszało to odpieranie najazdu, że po powrocie do domu nie mogłem usiedzieć na miejscu. Moje rodzinne strony przestały już być ciepłym sercem świata, wydały mi się raczej jego nędznym krańcem, wobec czego postanowiłem przenieść się na Wschód i poznać pracę maklera giełdowego. Każdy, kogo znałem, trudnił się maklerstwem, pomyślałem więc, że jeszcze jeden samotny młody człowiek też się z tego utrzyma. Wszystkie moje ciotki i wujowie radzili nad tym, jakby szło o wybranie dla mnie szkoły średniej, wreszcie powiedzieli z pełną powagi rezerwą: „Ostatecznie, czemuż by nie...” Ojciec zgodził się pomagać mi przez rok i tak, odkładając sprawę kilkakrotnie, wiosną roku dwudziestego drugiego przybyłem na Wschód, jak mi się zdawało – na stałe. Najrozsądniej było wynająć mieszkanie w mieście, ale robiło się ciepło, a ja właśnie zostawiłem za sobą kraj przestronnych trawników i przyjaznych drzew, więc gdy młody mój kolega z biura zaproponował wspólne wynajęcie domu w miejscowości podmiejskiej, pomysł wydał mi się genialny. Znalazł odrapany domek letni za osiemdziesiąt dolarów miesięcznie, lecz w ostatniej chwili firma wysłała go do Waszyngtonu, więc przeniosłem się za miasto sam. Miałem psa – przynajmniej przez kilka dni, zanim uciekł – miałem starego dodge’a i Finkę, która słała mi łóżko i gotowała śniadanie, mrucząc swoje fińskie mądrości nad elektryczną kuchenką. Czułem się samotnie przez dzień czy dwa, dopóki pewnego ranka nie zaczepił mnie na drodze jakiś człowiek, przybyły tu później ode mnie. – Jak można dostać się do West Egg? – spytał bezradnie. Powiedziałem mu. I przestałem się czuć samotnie. Umiałem wskazać drogę, znałem już wszystkie ścieżki, jakbym tu mieszkał od początku świata. Przygodny przechodzień nadał mi honorowe obywatelstwo tej okolicy. I tak, w miarę jak słońce przygrzewało i liście na drzewach strzelały z pąków szybko jak na filmie, nabierałem owego znanego przekonania, że wraz z nastaniem lata życie rozpocznie się na nowo. Po pierwsze – zamierzałem bardzo dużo czytać; po drugie – nabrać jak najwięcej sił, korzystając z przepysznego świeżego powietrza. Kupiłem kilkanaście tomów traktujących o bankowości, kredytach i inwestycjach finansowych i stały one na mojej półce w złocie i czerwieni jak nowe pieniądze z mennicy, obiecując odsłonić pełne blasku tajemnice, które tylko Midas i Morgan, i Mecenas znali. A miałem szlachetny zamiar przeczytać jeszcze wiele innych książek. Na uniwersytecie bawiłem się trochę w literata – pisywałem nawet przez rok pełne powagi i naiwności artykuły wstępne w „Yale News” – i teraz wszystkie te zainteresowania chciałem przywrócić memu życiu, aby znów się stać tym najbardziej ograniczonym ze wszystkich specjalistów – „człowiekiem wszechstronnym”. To wcale nie jest paradoks – najlepiej widzi się życie, mimo wszystko, tylko z jednego okna. Czysty przypadek zrządził, że wynająłem dom w jednej z najdziwniejszych osad Ameryki Północnej. Leżała na owej podłużnej wesołej wyspie rozciągającej się prosto na wschód od Nowego Jorku, na której obok innych przyrodniczych ciekawostek są też dwa małe półwyspy niezwykłego kształtu. W odległości dwudziestu mil od miasta wrzynają się w słoną masę najbardziej ujarzmionych wód zachodniej półkuli, w to wielkie, mokre klepisko cieśniny Long Island, jakby dwa ogromne jaja, identyczne w formie i rozdzielone tylko niewielką zatoką. Nie są one idealnie owalne, jak jajko Kolumba, mają końce spłaszczone u nasady – lecz ich fizyczne podobieństwo musi bez przerwy zadziwiać mewy latające w górze. Dla stworzeń bezskrzydłych bardziej frapującą osobliwością jest fakt, że te dwa jaja jednakowej wielkości i kształtu pod każdym innym względem całkowicie się różnią. Mieszkałem w West Egg, które było – no, powiedzmy, mniej eleganckie niż East Egg1, choć ta powierzchowna etykieta nie określa dziwacznego, nawet trochę niesamowitego kontrastu. Domek mój stał na samym czubku jajka, pięćdziesiąt jardów od cieśniny, wtłoczony pomiędzy dwie duże rezydencje, wynajmowane na sezon za sumkę dwudziestu albo piętnastu tysięcy dolarów. Ta na prawo była zjawiskiem monstrualnym pod każdym względem – prawdziwa imitacja normandzkiego ratusza, z wieżą, której nowiutkie mury ledwie przykrywał rzadki zarost bluszczu; do tego marmurowy basen i ponad czterdzieści akrów trawników, drzew i kwiatów. Była to posiadłość Gatsby’ego. Albo raczej, ponieważ nie znałem pana Gatsby’ego, posiadłość, w której mieszkał dżentelmen o tym nazwisku. Mój własny domek był obrazą dla oczu, ale obrazą niewielką i tolerowaną, miałem więc widok na wodę, na część trawnika mego sąsiada i pocieszającą bliskość milionerów – wszystko to za osiemdziesiąt dolarów miesięcznie. Po drugiej stronie zatoki lśniły nad wodą białe pałace wytwornego East Egg i historia owego lata zaczyna się faktycznie tego wieczoru, kiedy pojechałem tam na obiad do Buchananów. Daisy była moją daleką kuzynką, a Toma znałem z czasów studenckich. Tuż po wojnie spędziłem z nimi dwa dni w Chicago. Mąż Daisy, obdarzony wielką sprawnością fizyczną, należał niegdyś do najwspanialszych futbolistów na boisku uniwersyteckim w New Haven – był w pewnym sensie bohaterem narodowym, jednym z tych, co w dwudziestym pierwszym roku życia osiągają tak boleśnie ograniczoną doskonałość, że potem już wszystko pachnie im klęską. Miał niesamowicie bogatą rodzinę – nawet na uniwersytecie wyrzucano mu szastanie pieniędzmi – teraz zaś przybył z Chicago na Wschód z taką pompą, że po prostu dech w piersiach zapierało; sprowadził na przykład do gry w polo całe stado kucyków z Lake Forest. Aż trudno było sobie wyobrazić, że ktoś z mego pokolenia może sobie na to pozwolić. Nie wiem, dlaczego tu przyjechali. Spędzili cały rok we Francji bez żadnego wyraźnego powodu, a potem niezmordowanie przenosili się z jednego miejsca na drugie, zawsze tylko tam, gdzie gra się w polo i gdzie wszyscy są bogaci. „To już ostatnia przeprowadzka”, powiedziała mi Daisy przez telefon, ale nie uwierzyłem jej – nie mogłem zajrzeć w głąb jej serca, lecz czułem, że Toma zawsze będzie gnać z miejsca na miejsce tęsknota za dramatycznym napięciem walki na boisku, za bezpowrotnie utraconą szansą gry. I tak się stało, że pewnego ciepłego, wietrznego dnia pojechałem do East Egg, aby zobaczyć dwoje starych przyjaciół, których ledwie znałem. Ich dom był jeszcze wspanialszy, niż myślałem, wesoły, czerwono-biały, w kolonialnym stylu Południa, z widokiem na zatokę. Trawnik, który rozpoczynał się nad wodą, biegł przez ćwierć mili do drzwi wejściowych, przeskakując po drodze zegary słoneczne i ścieżki wysypane tłuczoną cegłą, i gorejące kwietniki, aż wreszcie, dopadłszy domu jakby z rozpędu, wspinał się na ścianę dzikim winem. Fasadę domu łamał szereg oszklonych drzwi, płonących teraz odbiciem złota i szeroko otwartych na to ciepłe, wietrzne popołudnie, a Tom Buchanan, ubrany do konnej jazdy, szeroko rozstawiwszy nogi, stał na ganku. Zmienił się od czasu studiów w New Haven. Był to teraz krzepki trzydziestoletni mężczyzna o włosach koloru słomy, raczej twardo zarysowanych ustach i wyniosłej postawie. Błyszczące aroganckie oczy panowały nad jego twarzą, nadając całej postaci wyraz nieustannej agresywności. Nawet kobieca trochę kokieteryjność jeździeckiego stroju nie mogła ukryć ogromnej siły tego ciała – cholewki błyszczących butów opinały łydki tak, że sznurowadła zdawały się pękać, a gdy poruszył ramieniem, pod cienką kurtką zarysowały się grube węzły muskułów. Było to ciało zdolne do potężnego uchwytu – ciało okrutne. Ton jego głosu, szorstki, ochrypły tenor, potęgował wrażenie brutalności. Był w tym głosie odcień protekcjonalnej pogardy, nawet wobec ludzi, których lubił – niektórzy koledzy w New Haven po prostu go nie znosili. „Och, nie myśl – zdawał się mówić – że chcę w tych sprawach decydować tylko dlatego, że jestem silniejszy i bardziej męski od ciebie”. Na ostatnim roku studiów należeliśmy do tego samego koła i chociaż nie przyjaźniłem się z nim bliżej, zawsze zdawało mi się, że aprobuje moją osobę i z właściwą sobie szorstką, zuchwałą pożądliwością pragnie, abym go lubił. Rozmawialiśmy przez chwilę na ganku, zalanym słońcem. – Ładnie tu mamy – powiedział, błyskając niespokojnie oczami. Obrócił mnie za ramię i szeroką, płaską dłoń przesunął po roztaczającej się przed nami panoramie, ogarniając tym gestem nisko wtulony włoski ogród, pół akra intensywnych, odurzających róż i motorówkę o zadartym dziobie, bijącą się z przypływem u brzegu. – To należało do Demaine’a, tego od nafty. – Znów mnie obrócił, grzecznie i bardzo nagle. – Wejdziemy do środka. Minęliśmy wysoki hall i znaleźliśmy się w jasnej, różowej przestrzeni, z dwóch stron związanej z domem kruchymi ścianami wielkich, oszklonych drzwi. Drzwi, otwarte na oścież, odcinające się połyskliwą bielą od soczystego trawnika, zdawały się wpuszczać trawę do wnętrza. Lekka bryza wionęła przez pokój, przy jednych drzwiach wydęła kotary, przy drugich wciągnęła je do środka, jak spłowiałe flagi rzuciła w górę, na tortowe stiuki plafonu, potem ściągnęła w dół i marszczyła nad dywanem koloru wina, a na dywanie robiła się smuga cienia jak od wiatru na morzu. Jedyną rzeczą naprawdę nieruchomą w tym pokoju była ogromna sofa: kołysały się na niej, niby na zakotwiczonym balonie, dwie młode kobiety. Były w białych sukniach, jeszcze marszczących się i rozwianych, jak gdyby balon tylko co wylądował po krótkim locie naokoło domu. Przez dobrą chwilę stałem wsłuchany w szelest i trzepot kotar i jęk obrazu na ścianie. Potem trzasnęły z tyłu drzwi zamykane przez Toma Buchanana, schwytany wiatr zamarł w kątach pokoju, a kotary i dywany, i dwie młode kobiety powoli spłynęły na ziemię. Młodszej z nich nie znałem. Leżała wyciągnięta w poprzek sofy, zupełnie bez ruchu, z brodą lekko uniesioną do góry, jak gdyby na tej brodzie balansowało coś, co łatwo może zlecieć. Jeśli nawet dostrzegła mnie kątem oka, to nie dała tego po sobie poznać i – doprawdy! – tak mnie tym zaskoczyła, że chciałem pokornie przeprosić za najście. Druga kobieta, Daisy, usiłowała wstać – lekko pochyliła się naprzód z uprzejmym wyrazem – potem roześmiała się nagle, niedorzecznie, czarująco, ja też się roześmiałem i podszedłem bliżej. – Znieruchomiałam ze szczęścia! I jak gdyby w tym, co powiedziała, było coś bardzo dowcipnego, zaśmiała się jeszcze raz i przytrzymała moją dłoń, patrząc mi prosto w twarz z wyrazem, który pozwalał sądzić, że naprawdę nikogo w świecie tak nie pragnęła widzieć jak mnie. Cała Daisy! Dała mi półszeptem do zrozumienia, że dziewczyna z wysuniętą brodą nazywa się Baker. (Niektórzy twierdzili, że Daisy mówi ściszonym głosem tylko po to, aby się do niej nachylać; nieuzasadniona złośliwość, która nie umniejszała ani trochę jej wdzięku.) Tymczasem wargi panny Baker poruszyły się, prawie niedostrzegalnie skinęła mi głową i znów szybko odrzuciła ją do tyłu – widocznie to, co balansowało na jej bródce, zachwiało się, napędzając jej strachu. I znów słowa przeprosin cisnęły mi się na usta. Niemal każdy przejaw doskonałej samowystarczalności działa na mnie oszałamiająco i skłania do hołdu. Powróciłem wzrokiem do kuzynki, która zaczęła zadawać mi pytania swoim niskim, niepokojącym głosem. Był to ten rodzaj głosu, który ucho śledzi z napięciem, odbierając każde zdanie jak muzyczną frazę, graną nieodwołalnie tylko jeden raz. Miała twarz smutną i ładną, i dużo w niej blasku – błyszczące oczy i połyskliwe, namiętne usta, ale mężczyznom, dla których nie była obojętna, najtrudniej było zapomnieć niepokój jej głosu: tę jakąś zniewalającą śpiewność, to szeptane „Słuchaj!”, niby zapewnienie, że właśnie przed chwilą oddawała się sprawom radosnym i podniecającym, i obietnica, że owe sprawy radosne i podniecające powtórzą się zaraz, za chwilę. Powiedziałem jej, że w drodze na Wschód zatrzymałem się jeden dzień w Chicago i mnóstwo znajomych zasyła jej pozdrowienia. – Czy tęsknią za mną? – wykrzyknęła z uniesieniem. – Całe miasto jest pogrążone w żałobie. Tylne lewe koło każdego samochodu jest pomalowane na czarno, niby wieniec pogrzebowy, a nad brzegiem jeziora przez całą noc rozlegają się żałobne pienia. – Ależ to wspaniałe! Wracajmy, Tom. Jutro! – I zaraz dodała, ni stąd, ni zowąd: – Musisz zobaczyć nasze maleństwo. – Bardzo bym chciał. – Śpi teraz. Ma trzy lata. Nigdy jej nie widziałeś? – Nigdy. – Koniecznie musisz ją zobaczyć. Ona jest... Tom Buchanan, krążący niespokojnie po pokoju, zatrzymał się i położył mi dłoń na ramieniu. – Co robisz, Nick? – Jestem maklerem giełdowym. – Gdzie pracujesz? Podałem mu nazwę firmy. – Nigdy nie słyszałem – stwierdził z całą stanowczością. Zirytowało mnie to. – Posłyszysz – odparłem krótko. – Posłyszysz, jeśli zostaniesz tu dłużej. – Och, nie bój się, zostanę – powiedział, rzucając krótkie spojrzenie na żonę, a potem na mnie, jakby się miał przed czymś na baczności. – Musiałbym stracić rozum, żeby zamieszkać gdzie indziej. W tym miejscu panna Baker powiedziała: – No pewnie! – z tak zaskakującą nagłością, że aż się wzdrygnąłem – były to pierwsze słowa, jakie wydała z siebie od chwili mego przyjścia. I prawdopodobnie zaskoczyły ją nie mniej niż mnie, bo ziewnęła i kilkoma szybkimi, zręcznymi ruchami podniosła się z sofy. – Zupełnie zesztywniałam – poskarżyła się. – Leżę bez ruchu na tej sofie od niepamiętnych czasów. – Nie patrz na mnie – odparła Daisy. – Przez całe popołudnie próbowałam cię wyciągnąć do Nowego Jorku. – Nie, dziękuję – powiedziała panna Baker na widok czterech koktajli wniesionych do salonu. – Jestem w okresie bezwzględnego treningu. Gospodarz spojrzał na nią z niedowierzaniem. – Trening! – Wychylił kieliszek, jakby w nim była tylko kropla na dnie. – W jaki sposób ty w ogóle dochodzisz do jakichś wyników, dla mnie to niepojęte. Spojrzałem na pannę Baker, zastanawiając się, o jakich „wynikach” może być mowa. Patrzyłem na nią z przyjemnością. Była to smukła dziewczyna o małych piersiach, trzymająca się bardzo prosto jak młody kadet, co podkreślała jeszcze lekkim podaniem ciała do tyłu. Jej szare, przymrużone oczy patrzyły na mnie z twarzy szczupłej, pełnej wdzięku i niezadowolonej, uprzejmie odwzajemniając moją ciekawość. Wydało mi się teraz, że gdzieś już widziałem ją samą albo jej fotografię. – Pan mieszka w West Egg – stwierdziła pogardliwie. – Znam tam kogoś. – Ja nie znam tam żywej duszy. – Musi pan znać Gatsby’ego. – Gatsby? – spytała Daisy. – Jaki Gatsby? Zanim zdołałem odpowiedzieć, że to mój sąsiad, oznajmiono obiad; Tom Buchanan władczym gestem chwycił mnie pod ramię i wyprowadził z pokoju, jakby przesunął pionek na szachownicy z jednego pola na drugie. Smukłe i leniwe, z rękami lekko wspartymi na biodrach, obie młode kobiety wyszły przed nami na różową werandę, otwartą na zachód słońca, gdzie w zacichającym wietrze migotały na stole płomienie czterech świec. – Po co świece? – sprzeciwiła się Daisy, marszcząc brwi. Zgasiła je palcami. – Za dwa tygodnie będziemy mieli najdłuższy dzień w roku. – Spojrzała na nas rozpromieniona. – Czy wy też czekacie na ten najdłuższy dzień w roku po to, żeby go w końcu przegapić? Bo ja zawsze czekam na najdłuższy dzień w roku i zawsze go przegapię. – Powinniśmy coś wymyślić – powiedziała panna Baker, ziewając tak, jakby nie siadała do stołu, lecz kładła się do łóżka. – Doskonale – powiedziała Daisy. – Ale co? – zwróciła się do mnie bezradnie. – Jakie plany robią ludzie? Zanim mogłem odpowiedzieć, spojrzała z przerażeniem na swój mały palec. – Patrzcie – poskarżyła się. – Skaleczony. Wszyscy spojrzeliśmy – na palcu był siniec. – To twoje dzieło, Tom – zwróciła się do męża z wyrzutem. – Wiem, że nie chciałeś, ale jednak skaleczyłeś mnie. Dobrze mi tak, skoro poślubiłam brutala, prawdziwego, ogromnego, niezdarnego... – Nienawidzę tego słowa: niezdarny – zaprotestował Tom ze złością. – Nawet w żartach. – Niezdarny – upierała się Daisy. Chwilami ona i panna Baker mówiły obie naraz, jakby od niechcenia, jakby popisując się żartobliwą niekonsekwencją; lecz nie było w tej paplaninie beztroski i pogody, była chłodna, jak ich białe suknie i obojętne oczy, wyzbyte wszelkich pragnień. Były obecne, godziły się na obecność Toma i moją, mile i uprzejmie starały się nas bawić albo starały się o to, żebyśmy je bawili. Wiedziały, że wkrótce obiad się skończy, a nieco później skończy się wieczór i zostanie niedbale odsunięty w niepamięć. Jakaż jaskrawa różnica z Zachodem, gdzie wieczór przeżywało się w gorączce, wiążąc z każdą jego chwilą zawsze zawiedzione oczekiwania albo też po prostu – nerwową obawę, że wszystko się zaraz skończy? – Czuję się przy tobie zupełnie niecywilizowany – wyznałem Daisy przy drugim kieliszku wina, które pachniało korkiem, lecz skądinąd było doskonałe. – Czy nie możecie mówić o zbiorach albo o czymś takim? Nic szczególnego nie miałem na myśli, robiąc tę uwagę, którą podjęto w sposób nieoczekiwany. – Cywilizacja się kończy – wybuchnął Tom gwałtownie. – W tych sprawach jestem czarnym pesymistą. Czytałeś Goddarda Rozkwit azjatyckich imperiów? – Nie znam tego – odpowiedziałem zaskoczony jego tonem. – Świetna książka i każdy powinien ją przeczytać. Chodzi o to, że jeśli nie będziemy uważać, to biała rasa zostanie... to kolorowi wykończą białych. Jest to w tej książce naukowo dowiedzione. – Tom robi się strasznie uczony – powiedziała Daisy z bezwiednym smutkiem. – Czyta głębokie dzieła, pełne długich wyrazów. Co to było za słowo, cośmy... – Czytam dzieła naukowe – z naciskiem powtórzył Tom, rzucając jej niecierpliwe spojrzenie. – Ten facet wszystko przemyślał. My, biali, jako rasa panująca, musimy się mieć na baczności, bo w przeciwnym razie wszystko wezmą w swoje ręce rasy kolorowe. – Musimy je poskromić – szepnęła Daisy, robiąc do słońca minę pełną okrucieństwa. – Powinieneś mieszkać w Kalifornii – zaczęła panna Baker, lecz Tom przerwał jej, ciężko pochylając się na krześle. – Chodzi o to, że jesteśmy nordykami. Ja i ty, i ty, i... – zawahał się na mgnienie oka, ale lekkim skinieniem głowy zaliczył również Daisy do nordyków, na co Daisy mrugnęła do mnie okiem. – I to my wyprodukowaliśmy wszystko, co składa się na cywilizację – no wiesz, naukę, sztukę itepe. Rozumiesz? Było coś żałosnego w jego skupieniu, jak gdyby zadowolenie z siebie, intensywniejsze niż dawniej, już mu nie wystarczało. Nagle wewnątrz domu zadzwonił telefon, lokaj opuścił werandę, a Daisy, korzystając z chwilowej przerwy, pochyliła się ku mnie. – Zdradzę ci domowy sekret – szepnęła z zapałem. – Dotyczy nosa naszego lokaja. Chcesz posłuchać o tym nosie? – Ależ po to właśnie przyszedłem. – A więc nasz lokaj nie zawsze był lokajem. Zajmował się czyszczeniem srebra u kogoś tam w Nowym Jorku, kto miał srebrną zastawę na dwieście osób. Od rana do nocy musiał czyścić srebro, aż w końcu od tego czyszczenia zaczął mu się nos błyszczeć. – Sprawa miała się coraz gorzej – powiedziała panna Baker. – Tak. Sprawa miała się coraz gorzej, aż w końcu musiał zrezygnować z posady. Zachodzące słońce z romantyczną tkliwością ogarnęło na chwilę jej rozpaloną twarz; słuchając, czułem, jak głos jej przyciąga mnie i zniewala – potem twarz jej zbladła i promienie światła opuściły ją jak dzieci, z żalem żegnające o zmierzchu zabawę na ulicy. Lokaj wrócił i szepnął coś na ucho Tomowi, na co Tom zmarszczył brwi, odsunął krzesło i bez słowa wszedł do domu. Zdawało się, że jego zniknięcie coś w Daisy poruszyło, bo znów zwróciła się do mnie głosem żarliwym i śpiewnym: – Tak bardzo się cieszę, że cię tu widzę, Nick. Przypominasz mi... przypominasz mi różę, słowo ci daję, różę. Prawda? – Odwróciła się do panny Baker, szukając u niej potwierdzenia. – On jest zupełnie jak róża? To była nieprawda. Niczym nie przypominam róży. Poddając się rosnącemu wzburzeniu, Daisy plotła trzy po trzy, jak gdyby zachłystywała się potokiem słów; aby zagłuszyć swoje serce, które tak chciało się przed nami odsłonić. Nagle rzuciła serwetkę na stół, przeprosiła nas i zniknęła we wnętrzu domu. Wymieniłem z panną Baker niewinne, nic nieznaczące spojrzenie. Właśnie miałem coś powiedzieć, gdy ona nastawiła uszu i ostrzegawczo syknęła „Szsz!” Stłumiony, podniecony szept dobiegł nas z pokoju i panna Baker bezwstydnie pochyliła się na krześle, nasłuchując. Szept osiągnął granicę rozpoznawalnej mowy, lecz znów przycichł, jeszcze raz zabrzmiał podnieceniem i potem zamarł całkowicie. – Pan Gatsby, o którym pani wspominała, jest moim sąsiadem – zacząłem. – Niech pan nic nie mówi. Chcę słyszeć, co się tam dzieje. – O co chodzi? – spytałem naiwnie. – Czy to możliwe, żeby pan nie wiedział? – powiedziała panna Baker szczerze zdumiona. – Myślałam, że wszyscy wiedzą. – Ja nie wiem. – No przecież – powiedziała z wahaniem – Tom ma kogoś w Nowym Jorku. – Kobietę? Panna Baker skinęła głową. – Mogłaby mieć tyle przyzwoitości, żeby nie dzwonić w czasie obiadu. Nie uważa pan? Zanim pojąłem, o czym mówi, zaszeleściła suknia, zaskrzypiały buty i Tom wraz z Daisy zjawili się przy stole. – Przepraszam, ale to było konieczne! – wykrzyknęła Daisy z udaną beztroską. Usiadła, badawczym spojrzeniem obrzuciła pannę Baker, potem mnie i mówiła dalej: – Wyjrzałam na chwilę do ogrodu, bardzo tam romantycznie. Jakiś ptaszek siedzi na trawie, myślę, że to słowik, który tu przyjechał statkiem zza oceanu. Zanosi się śpiewem. – I własny jej głos zaśpiewał: – Jakie to romantyczne, prawda, Tom? – Bardzo romantyczne – powiedział Tom; a potem żałośnie do mnie: – Jeśli będzie dość widno po obiedzie, to chciałbym ci pokazać stajnie. Spłoszył nas dźwięk telefonu. Daisy stanowczym ruchem głowy dała znak mężowi i wtedy temat stajni, a właściwie wszystkie tematy w ogóle rozpłynęły się w powietrzu. Z ostatnich pięciu minut spędzonych przy stole pozostały mi w pamięci tylko fragmenty, zapalono – bez powodu – świece i wiem, że chciałem patrzeć wszystkim otwarcie w oczy, a jednocześnie uniknąć czyichkolwiek spojrzeń. Nie mogłem odgadnąć myśli Daisy ani Toma, ale wątpię, czy nawet panna Baker, która zdawała się posiadać dużo sceptycznej odporności, potrafiła zapomnieć o ostrym, metalicznym, naglącym wezwaniu ze strony naszego piątego – nieobecnego – towarzysza obiadu. Są ludzie, którym taka sytuacja może wydać się intrygująca, mnie jednak wrodzony instynkt popychał do bezzwłocznego wezwania policji. Nie muszę powtarzać, że o koniach nie było już mowy. Tom i panna Baker, przedzieleni szeroką smugą zapadającego mroku, przeszli do biblioteki, gdzie – zdawało się – będą czuwać przy całkiem konkretnych zwłokach, ja zaś, udając miłe zainteresowanie i jednocześnie lekką głuchotę, podążyłem za Daisy przez werandę okalającą cały dom na frontowy ganek. W jego głębokim cieniu usiedliśmy obok siebie na trzcinowej kanapce. Daisy objęła twarz dłońmi, jakby chciała sprawdzić jej piękny owal, i spojrzenie jej powędrowało w aksamitny mrok. Widziałem, że szarpią nią gwałtowne uczucia, więc zadałem kilka, w moim przekonaniu kojących, pytań na temat jej córeczki. – Bardzo mało się znamy, Nick – powiedziała nagle – nawet jak na kuzynów. Nie byłeś na moim ślubie. – Byłem wtedy na wojnie. – To prawda. – Zawahała się. – No cóż, wiele przeszłam, Nick, i zapatruję się na wszystko dość cynicznie. Niewątpliwie miała do tego powody. Czekałem, lecz nic więcej nie powiedziała, i po chwili wróciłem dość nieśmiało do tematu jej córki. – Przypuszczam, że już mówi i... je, i w ogóle. – O tak. – Spojrzała na mnie z roztargnieniem. – Posłuchaj, Nick, chcesz wiedzieć, co powiedziałam, kiedy się urodziła? – Bardzo. – Może ci to wyjaśni, jaki mam teraz stosunek do... do niektórych spraw. Więc było to w niecałą godzinę po jej urodzeniu, a Tom był Bóg wie gdzie. Obudziłam się po narkozie z uczuciem zupełnego osamotnienia i zaraz spytałam pielęgniarkę, czy to chłopak, czy dziewczynka. Kiedy powiedziała mi, że dziewczynka, odwróciłam głowę i rozpłakałam się. „To dobrze – powiedziałam – cieszę się, że to dziewczynka. I mam nadzieję, że będzie głupia – to najlepsza rzecz dla kobiety na tym świecie być pięknym głuptaskiem”. Rozumiesz, wydaje mi się, że tak czy inaczej wszystko jest straszne – ciągnęła dalej z wielkim przekonaniem. – Wszyscy tak myślą, najbardziej wykształceni ludzie. A ja to wiem. Byłam wszędzie, wszystko widziałam i wszystkiego próbowałam. – Błysnęła oczami zuchwale, podobna w tym do Toma; i zaśmiała się z budzącą dreszcz pogardą. – Jestem zepsuta, o Boże! jeszcze jak zepsuta! Gdy tylko umilkła i głos jej przestał zwodzić moją czujność i wymuszać wiarę, odczułem w tym, co powiedziała, głęboką nieszczerość. Zrobiło mi się przykro. Czyżby cały wieczór był oszukańczą grą, zaaranżowaną po to, aby nabrać mnie na współczucie? Czekałem – i rzeczywiście, po chwili spojrzała na mnie z szelmowskim uśmieszkiem nieukrywanej satysfakcji, jak gdyby otwarcie przyznawała, że jest członkiem jakiegoś bardzo ekskluzywnego tajnego związku, do którego należy wraz z Tomem. * * * W domu wnętrze szkarłatnego pokoju kwitło światłem. Tom i panna Baker siedzieli na przeciwległych końcach sofy, dziewczyna czytała mu głośno ilustrowane pismo i szmer obojętnych, monotonnych słów układał się w kojącą melodię. Światło lampy błyszczało na cholewkach jego butów, matowiało na jej włosach koloru jesiennych liści i lśniło refleksem na papierze, gdy przewracała stronę, wprawiając w drganie smukłe mięśnie swoich ramion. Gdyśmy weszli, nakazała nam ciszę podniesioną dłonią. – Dalszy ciąg nastąpi – rzekła po chwili, rzucając pismo na stół – w najbliższym numerze. – Niespokojnie poruszyła kolanem i wstała. – Dziesiąta godzina – stwierdziła, odczytując czas najprawdopodobniej na suficie. – Grzeczne dzieci idą spać. – Jordan gra jutro w turnieju – wyjaśniła Daisy. – W Westchester. – Ach, to pani jest Jordan Baker! Teraz wiedziałem, dlaczego jej twarz wydała mi się znajoma – ten czarujący wyraz pogardy widziałem na wielu zdjęciach z imprez sportowych w Asheville, Hot Springs i Palm Beach. Słyszałem też o niej jakieś plotki, niezbyt pochlebne, ale dawno już zapomniałem, co to była za historia. – Dobranoc – powiedziała miękko. – Obudź mnie o ósmej, dobrze? – Pod warunkiem, że wstaniesz. – Wstanę. Dobranoc panu. Chyba się zobaczymy niedługo. – Oczywiście, że się zobaczycie – zapewniła Daisy. – Prawdę mówiąc, chciałabym was wyswatać. Musisz do nas często zaglądać, Nick, a ja was jakoś... no, jakoś was skojarzę. Wiesz, niechcący zamknę was razem w szafie, wypchnę w łodzi na pełne morze albo coś w tym rodzaju... – Dobranoc! – krzyknęła panna Baker ze schodów. – Nie słyszałam ani słowa. – To miła dziewczyna – powiedział Tom po chwili. – Nie powinni jej pozwalać na takie szwendanie się z miejsca na miejsce. – Kto nie powinien? – zimno spytała Daisy. – Jej rodzina. – Cała jej rodzina to ciotka, która ma już chyba z tysiąc lat. Poza tym Nick się nią zajmie. Prawda, Nick? Jordan będzie do nas przyjeżdżać na weekendy przez całe lato. Ciepło domowego ogniska dobrze na nią wpłynie. Daisy i Tom przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. – Czy ona jest z Nowego Jorku? – spytałem pospiesznie. – Z Louisville. Spędziłyśmy tam nasze panieńskie lata. Nasze piękne, dziewicze... – Czy uraczyłaś Nicka malutką porcją zwierzeń na werandzie? – spytał nagle Tom. – Ja się tobie zwierzałam? – Spojrzała na mnie. – Doprawdy nie pamiętam, ale zdaje mi się, żeśmy rozmawiali o rasie nordyckiej. Tak, nawet jestem tego pewna. Tak to jakoś na nas przyszło i ni stąd, ni zowąd... – Nie powinieneś wierzyć we wszystko, co usłyszysz – doradził mi Tom. Odpowiedziałem lekko, że w ogóle niczego nie słyszałem, i w parę minut później wstałem, żeby się pożegnać. Odprowadzili mnie do drzwi i stali obok siebie w pogodnej smudze światła. Gdy puściłem w ruch motor, Daisy krzyknęła tonem nieznoszącym sprzeciwu: – Czekaj! Zapomniałam cię spytać o coś ważnego. Słyszeliśmy, żeś się zaręczył z kimś tam na Zachodzie. – To prawda – włączył się Tom łaskawie. – Słyszeliśmy, że jesteś zaręczony. – To oszczerstwo. Jestem za biedny. – Ale słyszeliśmy – nalegała Daisy i ku mojemu zdumieniu znów się ożywiła niby kwiat, który rozchyla płatki. – Słyszeliśmy od trzech osób, więc musi to być prawda. Wiedziałem, rzecz jasna, o czym mówią, ale naprawdę nie byłem zaręczony. Pogłoski zapowiadające mój ślub były jedną z przyczyn, dla których wyjechałem na Wschodnie Wybrzeże. Trudno zerwać starą przyjaźń z powodu plotek, z drugiej zaś strony nie miałem zamiaru dać się plotkom zapędzić w małżeństwo. Ich zainteresowanie moją osobą nawet mnie wzruszyło i zbliżyło do nich, chociaż byli tak bogaci; kiedy jednak wracałem do siebie, czułem zmieszanie i lekki niesmak. Wydawało mi się, że Daisy pozostaje jedno: wziąć dziecko na ręce i uciec z tego domu – lecz najwyraźniej wcale nie miała takich zamiarów. Co do Toma, to fakt, iż „ma kogoś w Nowym Jorku”, mniej mnie zaskoczył niż to, że może być przygnębiony lekturą książki. Widocznie coś go pchało do szukania duchowej strawy wśród zwietrzałych idei, egotyzm płynący z fizycznej krzepy nie starczał już na pożywienie dla tego władczego serca. Czuło się już pełne lato na tarasach zajazdów i wokół przydrożnych garaży, gdzie w kałużach światła sterczały nowe czerwone pompy benzynowe. Gdy dotarłem do mojej posiadłości w West Egg, odstawiłem wóz do szopy i posiedziałem chwilę przed domem na porzuconym walcu do trawy. Wiatr ucichł, pozostała głośna, jasna noc i jakieś skrzydła biły wśród drzew, a w powietrzu uparcie trwał dźwięk organów, bo ziemia pełnymi miechami dęła w chór żab, pełen życia. Czarna sylwetka skradającego się kota zamajaczyła w księżycowym świetle i gdy powiodłem za nią wzrokiem, spostrzegłem, że nie jestem sam – o pięćdziesiąt stóp dalej, z cienia otaczającego dom mojego sąsiada, wynurzyła się jakaś postać i stanęła z rękami w kieszeniach, zapatrzona w srebrzysty pieprz rozsypanych gwiazd. Swoboda ruchów i jakaś wyraźna pewność siebie w ustawieniu nóg na trawniku kazała mi się domyślić, że to pan Gatsby we własnej osobie wyszedł, aby rozstrzygnąć, jaka też część tutejszego nieba należy do niego. Chciałem go zagadnąć. Panna Baker wspomniała o nim przy obiedzie i to wystarczyłoby do nawiązania znajomości. Ale nie odezwałem się, bo niespodzianie dał do zrozumienia, że chce być sam – dziwnym ruchem wyciągnął ramiona ku ciemnej wodzie i, choć byłem daleko, mógłbym był przysiąc, że drżał. Mimo woli spojrzałem na morze; dostrzegłem tylko pojedyncze zielone światło; malutkie i bardzo dalekie, mogące oznaczać granicę czyjejś przystani. Gdy znów poszukałem wzrokiem Gatsby’ego, już go nie było i zostałem sam w pełnej niepokoju ciemności. 1 West Egg – East Egg (ang.) – dosłownie: Zachodnie Jajko – Wschodnie Jajko (przyp. tłum.).\nSpis treści Okładka Dedykacja Rozdział I Rozdział II Rozdział III Rozdział IV Rozdział V Rozdział VI Rozdział VII Rozdział VIII Rozdział IX Spis treści Karta redakcyjna\nTytuł oryginału: The Great Gatsby Copyright © for the Polish translation by Ariadna Demkowska-Bohdziewicz 1962 Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012 Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/) Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik Fotografia na okładce: © Sie Productions/Corbis/FotoChannels Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Wielki Gatsby, wyd. XII, Poznań 2012) ISBN 978-83-7818-072-2 Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74 e-mail: rebis@rebis.com.pl www.rebis.com.pl Konwersja do formatu epub: AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wielki_Gatsby-ebookRO/p92586i145579" target="_blank" title="Wielki Gatsby [Scott F. Fitzgerald] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wielki Gatsby [Scott F. Fitzgerald] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Shecell Dermatologic w Influencer's Top 2020. - All ABOUT Life\nShecell Dermatologic w Influencer’s Top 2020.\nSHECELL Dermatologic to marka stworzona przez naukowców, pionierów w dziedzinie dermatologii, specjalnie dla osób ze skórą wymagającą wyjątkowej pielęgnacji i ochronny. Misją marki jest walka o zdrowie i urodę w obliczu narastającego kryzysu cywilizacyjnego. Należy do niego stale pogarszający się stan środowiska oraz życie w permanentnym stresie. Marka została nominowana w plebiscycie Influencer’s Top 2020.\nNominowanymi produktami Shecell są kremy:\nNaprawczy, rozświetlający krem do twarzy dla osób zmęczonych uciążliwymi przebawieniami skórnymi. Wyraźnie redukuje wielkość plam i przebarwień oraz zmniejsza intensywność ich zabarwienia, wyraźnie poprawiając wygląd i kondycję skóry. Rozjaśnia i rozświetla cerę, przez co sprawia, że przebarwienia stają się mniej widoczne. Chroni skórę skłonną do powstawania przebarwień przed powstawaniem nowych zmian. Naturalny, przebadany medycznie biopolimer DIBUSHIELD PRO-HEAL™ tworzy na skórze trójwymiarową siatkę 3D, która chroni przed niekorzystnym działaniem środowiska zewnętrznego, a Glycofilm® 1.5P tworzy na powierzchni skóry film chroniący skórę przed zanieczyszczeniami oraz promieniowaniem UV, dając skórze podwójną ochronę i zabezpieczając przed pojawianiem się nowych przebarwień.\nartykuł powstał we współpracy z marką Shecell Dermatologic\nkremy shecell shecell shecell dermatologic\nDuda Specialite Nasze Polskie w Influencer’s Top 2020\nShecell Dermatologic – premiera nowych dermokosmetyków


Ważne ślady ws. śmierci Litwinienki prowadzą do Hamburga. Tam jednak śledztwo spełzło na niczym | Życie w Niemczech. Społeczeństwo, lifestyle, ciekawostki | DW | 22.01.2016\nWażne ślady ws. śmierci Litwinienki prowadzą do Hamburga. Tam jednak śledztwo spełzło na niczym\nKiedy pod koniec 2006 roku policja w Hamburgu badała wątki związane ze sprawą śmierci Litwinienki, sprawa utknęła w ślepym zaułku. Poszlaki nie wystarczyły. Dla raportu Brytyjczyków niemieckie ślady są kluczowe.\n10 lat temu wiadomość o śmierci byłego rosyjskiego agenta służb FSB Aleksandra Litwinienki (1.11.2006) wywołała w Hamburgu niemałe zamieszanie. Niemiecka policja badała wtedy różne miejsca w mieście na obecność radioaktywnego polonu 210. Niemcy mieli rozpocząć śledztwo po tym, jak dowiedzieli się z brytyjskich mediów, że podejrzani o zatrucie Litwinienki przylecieli do Londynu z Hamburga.\nPolon 210 w różnych miejscach\nDość szybko ślady polonu zostały potwierdzone i wszystko wskazywało na to, że pozostawił je inny Rosjanin, biznesmen Dmitrij Kowtun. Opisuje to w szczegółach brytyjski sędzia Robert Owen, który opublikował teraz 300-stronicowy raport ze śledztwa. Raport przypomina, że w sobotę, 28 października 2006, agent KGB Andrej Łogowoj udał się z Moskwy do Londynu. W tym samym czasie Dmitrij Kowtun poleciał samolotem linii Aeroflot z Moskwy do Hamburga, gdzie odebrała go żona Marina Wall.\nBrytyjski sędzia Robert Owen jest przekonany o rosyjskim morderstwie na zlecenie\nPierwszą noc spędził w jej mieszkaniu w Hamburgu-Altonie, a kolejną w mieszkaniu byłej teściowej Elenory Wall. Dwa dni później miał umówione spotkanie w miejskim urzędzie dla cudzoziemców, gdzie przedłużył sobie wizę pobytową. Tego samego dnia udał się z jednym z przyjaciół na kolację do restauracji "Tarantella", a potem u niego nocował. Następnego dnia - czyli w przeddzień zatrucia Litwinienki - Kowtun udał się samolotem do Londynu.\nBrytyjski sędzia przekonany o zbrodni\nNiemal we wszystkich tych miejscach śledczy z Hamburga znaleźli ślady polonu: zarówno w mieszkaniu, jak i w samochodzie Mariny Wall, w domu byłej teściowej oraz w łóżku, w którym Kowtun spędził ostatnią noc. Jedynie w urzędzie dla cudzoziemców oraz w samolocie niemieckich linii lotniczych Germanwings, którym podejrzany leciał do Londynu, nie znaleziono śladów radioaktywnego środka. Śledczy zamierzali również zbadać samolot Aeroflotu, którym Kowtun przyleciał z Moskwy do Hamburga, jednak rosyjski przewoźnik nie wyrazim na to zgody, a samolot nie przyleciał już więcej do Hamburga.\nPutin „prawdopodobnie“ zezwolił na zamordowanie Litwinienki\nDziewięć lat po tajemniczej śmierci krytyka Kremla Aleksandra Litwinienki brytyjski raport ze śledztwa obarcza winą prezydenta Rosji Putina. Brytyjscy dyplomaci obawiają się radykalnego pogorszenia stosunków z Moskwą. (21.01.2016)\nDochodzenie w sprawie śmierci Litwinienki także w Północnych Niemczech\nIstnieją również inne poszlaki wspierające tezę, iż Dmitrij Kowtun udał się do Londynu z zamiarem zabicia Litwinienki. W związku ze śledztwem w Wielkiej Brytanii ponownie pojawił się wdawny przyjaciel Kowtuna z Hamburga. Do przesłuchania wykorzystano połączenie satelitarne. Zeznając świadek chciał zachować anonimowość, dlatego w raporcie śledztwa figuruje jako "D 3". On oraz Kowtun pracowali wcześniej jako kelnerzy w restauracji "Il Porto".\n"D 3" złożył przed londyńskimi śledczymi następujące zeznanie: "Dmitrij powiedział mi wtedy dosłownie: Litwinienko jest zdrajcą, na jego rękach jest krew". Potem Kowtun miał spytać przyjaciela, czy zna w Londynie jakiegoś kucharza. "Kowtun powiedział, że posiada bardzo drogą truciznę, ale potrzebuje kucharza, który ją poda Litwinience" - zeznał "D 3". Dodał: "Wtedy nie potraktowałem tego poważnie, myślałem, że tylko tak mówi".\nBrytyjski sędzia uważa hamburski wątek za wiarygodny\nMarina Litwinienko - wdowa zatrutego byłego agenta KGB z aktualnym raportem brytyjskiego śledztwa ws. śmierci jej męża\nZeznający w Hamburgu świadek podał wtedy Kowtunowi nazwisko kucharza w Londynie, który wcześniej również pracował w "Il Porto". Kucharz został przesłuchany w ramach londyńskiego śledztwa i zeznał pod pseudonimem, iż Kowtun do niego zadzwonił, jednak do spotkania obydwu nie doszło.\n10 lat temu hamburskie śledztwo spełzło na niczym. Tymczasem dla brytyjskiego sędziego niemiecki wątek jest w pełni wiarygodny i stał się ważną częścią mozaiki. Analizując wyniki śledztw w Hamburgu oraz w Londynie Owen doszedł do następującego wniosku: "Naukowy dowód na obecność polonu 210 w miejscach pierwotnego skażenia, w szczegółach opisywany w raporcie, wiarygodnie pokazuje, że Aleksander Litwinienko został zatruty przez Andreja Logowoia i Dmitrija Kowtuna". Niezbitych dowodów na to jednak brak.\nSłowa kluczowe Aleksander Litwinienko, Dmitrij Kowtun, Anrej Łogowoj, Robert Owen, raport, morderstwo, Hamburg, Londyn


23 Rogowska Drużyna Wędrownicza - Ostatnio wydarzyło się...\nRAJD TROPEM ÓSEMKI 22-24 V 2009\nPatrol naszej drużyny wziął udział w Rajdzie Tropem Ósemki. Organizatorem rajdu byli dawni harcerze z nieistniejącej już Ósmej Piotrkowskiej Drużyny Harcerskiej im. Wł . Puchalskiego oraz Komenda Hufca Piotrków Trybunalski. Według założeń rajd rozpocząć maił się we Włodzimierzowie koło Sulejowa. Jednak ulewne deszcze uczyniły część trasy niemożliwą do przejścia, co zmusiło organizatorów to skrócenia trasy pierwszego dnia rajdu. Startowaliśmy jako ostatni patrol spośród czternastu. Niektóre zadania na punktach nas zaskoczyły. Oprócz tradycyjnie harcerskich zadań typu Ino, czy szyfry, pierwszego dnia musieliśmy wykazać się umiejętnością chodzenia n szczudłach, strzelania z łuku i jeżdżenia quadem.\nMimo egzotyki zadań poradziliśmy sobie całkiem nieźle. Po północy osiągnęliśmy miejsce biwakowania – osadę leśną w Karolinowie. Tam na myśliwskiej Sali zjedliśmy kolacje i zmęczeni poszliśmy spać. Następny dzień - do startu na trasę rajdu odbywały się zajęcia w miejscu zakwaterowania. Była okazja zmierzyć się w pojedynku paintbolowym, spróbować jazdy quadem oraz wziąć udział w konkursie przyrodniczym. Na trasę rajdu ruszyliśmy kilka minut po 19. Również ta noc była pełna niespodzianek. Nie wiedzieliśmy jak długa jest trasa, ani jakie zadania nas czekają na niej. Wędrowaliśmy wzdłuż Pilicy w malowniczym krajobrazie lasów przeplatanych polami i nielicznymi zabudowaniami. Zapadający zmrok uniemożliwił dalsze obserwacje krajobrazu. Ale za to nad nami niebo rozbłysło tysiącami gwiazd, które tej nocy były wyjątkowo dobrze widoczne. Niestety bezchmurna noc wiązała się z niska temperaturą, która momentami dokuczała na trasie wędrówki. Niewątpliwym wyzwaniem okazało się przekroczenie rzeki. Nie chcieliśmy czekać w kolejce na przeprawę linową, więc wybraliśmy alternatywne rozwiązanie – przeprawę brodem. Rozwiązanie szybsze, ale wymagające bezpośredniego kontaktu z zimnymi nurtami Pilicy. Pomysł okazał się bardzo dobry - było super . Na następnym punkcie w polowych warunkach zjedliśmy kolację, wcześniej gotując wodę na herbatę na czas korzystając z kuchenki turystycznej. Na następnym punkcie czekała nas kolejna niespodzianka. I nie chodziło o grę w minigolfa na piasku o północy. Na tym punkcie dowiedzieliśmy się, że przed nami jeszcze 16 kilometrów marszu (do tej pory pokonaliśmy ok. . Ale dla wędrowników taka trasa to nic strasznego więc ruszyliśmy radośnie w dalszą drogę. Miejsce noclegu osiągnęliśmy około 3 w nocy, zmęczeni i zmarznięci szybko zasneliśmy. Skład patrolu był wyjątkowy: zgrany, wspaniały i uroczy, więc zadania na punktach wykonywaliśmy bez problemu, choć nie wiedzieliśmy jak wypadamy na tle innych patroli. Jak okazało się następnego dnia na apelu, nasz patrol zajął w grupie wędrowniczej drugie miejsce- co było bardzo miłą niespodzianką – nawet większą niż super nagrody.\nReasumując: wiele atrakcji, ciekawa trasa, sympatyczna kadra, nienajgorsza pogoda sprawiły że weekend spędziliśmy w niezapomnianej harcerskiej atmosferze – i już tęsknimy za rajdowymi klimatami.\nJako drużynowy dziękuję mojemu patrolowi – Darii, Kindze Magdzie.\nZa wytrwałość, zgranie, urocze towarzystwo, umiejętności i pogodę ducha. Równocześnie dziękujemy organizatorom rajdu za wspaniałą atmosferę, ciekawy program i widoczne zaangażowanie w organizację rajdu.\nDługi weekend dla drużyny był bardzo pracowity. Po raz pierwszy na stacji Rogów Towarowy Wąskotorowy uruchomiono kasę biletową sprzedającą tradycyjne bilety kartonikowe. Prowadzona ona jest przez nasza drużynę. Również oprowadzanie po izbie muzealnej kolejki - Magazynie Nr 1 prowadzili nasi harcerze. Pogoda sprzyjała wycieczkom, więc liczba turystów która odwiedziła kolejkę była bardzo duża. Dla naszych harcerzy był to prawdziwy sprawdzian z umiejętności, odpowiedzialności, który wszyscy biorący udział w biwaku zdali na piątkę z plusem.\nBiwak drużyny był również okazją do złożenia przez jednego z członków drużyny przyrzeczenia oraz wręczenia naramienników wędrowniczych.\nZapraszamy do galerii (kliknij obrazek)\nTrwają przygotowania do sezonu turystycznego na kolejce. Nasza druźyna podjeła się przygotowania kasy biletowej, w której już od mają beda sprzedawane tradycyjne bilety kartonikowe. Prace mimo okresu przedświątecznego idą pełną parą. Oprócz przygotowania pomieszczenia w Magazynie Nr 2 do pełnienia funkcji kasy, trzeba uporządkować otoczenie, wtym wybrukować przestrzeń przed "okienkiem"\nBy móc sprzedawać bilety, trzeba je najpierw mieć. W tym celu drużyna uruchomiła "drukarnie" biletów kartonikowych. Proces technologiczny obejmuje:\n1. Naniesienie tekstu z relacją biletu i jego ceną:\n2. Zrobienie dziurki.\nJak widać praca zorganizowana jest w sposób perfekcyjny, także kolejne tyciące biletów wychodzą z harcerskiej w niesamowitym tempie.\nPrzed nami jeszcze 3. etap - numeracja biletów.\nA tak wygłądają nasze biltety, które już od maja będa sprzedawene w kasie Rogowskiej Kolei Wąskotorowej.\nPatrol naszej drużyny udał się na poszukiwania wiosny. Jako miejsce poszukiwań wybrano doline Mrogi.\nJak widać łatwo nie było, ale mimo przeciwności poszukiwania zakończyły się sukcesem. Pięknie kwitnąca przylaszczka potwierdza to co chyba wszyscy już wiemy: wiosna już jest.\nPierwszy dzień wiosny był chłodny ale słoneczny co pozwoliło zrealizować plan zbiórki. Udało nam się pełnym składem drużyny zacząć prace na kolejce. Prace na razie nie były zbyt ambitne, za to wymagały wysiłku fizycznego.\nPo spotkaniu w harcówce ruszyliśmy do pracy\nPzygotowanie pociągu specjalnego\nCiezka praca całej drużyn. Zebrane kamienie posłuża do brukowania otoczenia Magazynu Nr 1, gdzie znajduje się obecnie izba muzelna a już niedługo rózniż kasa biletowa.\nZima ostatnio przypomniała o sobie. Niecierpliwie czekamy na jej koniec, by z początkiem wiosny ruszyć ostro z pracami na kolejce i nie tylko.\n31 styczeń- 1 luty- biwak w Brzezinach\nBiwak rozpoczął się grą miejską pt. „Co się stało z Rafem?”. Uczestnicy podzieleni na dwie grupy zostali poinformowani o utracie kontaktu z szefem wywiadu- Rafem. Każdy patrol miał za zadanie udać się do innego członka konspiracji w celu uzyskania informacji, co się z nim stało.\nPo grze miejskiej udaliśmy się na kominek harcerski pt. „Dziś szybuję pośród chmur” do Muzeum Regionalnego. Poświęcony on był działaczowi harcerskiemu, żołnierzowi Narodowych Sił Zbrojnych- Henrykowi Jastalskiemu „RAF”. Swoją obecnością zaszczycili uczestników tego spotkania rodzina i przyjaciele samego bohatera wieczoru, a także lokalne władze, kombatanci i mieszkańcy. Kominek był podsumowaniem kampanii prowadzonej pod nazwą „Bohater” przez 4 Brzezińską Drużynę Harcerską „Wataha”. Celem tej kampanii było nadanie drużynie imienia wybranego przez nią bohatera- Henryka Jastalskiego.\nKominek rozpoczął się częścią artystyczną przygotowaną przez Grześka Kędzia. Dużą przyjemność sprawiło nam wysłuchanie wspomnień ludzi, którzy mieli do czynienia z wielkim działaczem harcerskim. Ważnym punktem kominka było mianowanie instruktorów. Na koniec spotkania wszyscy mogli obejrzeć wystawę o Henryku Jastalskim, która jak cała uroczystość, została przygotowana pod kierunkiem Grześka Kędzia.\nDzień zakończył się grą nocną. Uczestnicy mieli za zadanie podejść niezauważonym pod posterunek Niemców, zrobić szkic, ustalić trasę patrolowaną oraz ilość żołnierzy niemieckich.\nZbiórka-biwak 8-9 listopada\nKolejna zbiórka, poświęcona Świętu Niepodległości oraz sprawom organizacyjnym drużyny miała miejsce w ostatni weekend. Oprócz zajęć tradycyjnych, odbyła się projekcja filmów związanych z tematem zbiórki, a w nocy bieg terenowy po Rogowie i okolicznych lasach zakończony zapaleniem zniczy w miejscach pamięci narodowej.\nPierwsza zbiórka w nowym roku harcerskim\nMiło zakomunikować nam, iż odbyła się pierwsza zbiórka naszej drużyny w tym roku.\nFrekwencja nie powaliła na kolana, ale miło był ozobaczyć nowe twarze. Aby troche przestraszyć nowych harcerzy początek zbiórki odbył sie w opuszczonej budowie szkoły z sugestią, że po małym remoncie będzie tu\nnasza harcówka. Jak widać na zdjęciach remont w tym miejscu byłby nie lada wyczynem. Potem przeszliśmy do właściwej harcówki na RKW. Tam w nastrojowej atmosferze potoczyła się dyskusja nad przyszłością drużyny, a także pokazaliśmy to co udało nam sie osiągnąc do tej pory. Całość zakonczyło ognisko.\nDrużyna powoli myśli o zamknięciu okresu próbnego. Czas najwyższy. Mamy nadzieję, że się uda spełnić wszyskie wymagania bo szkoda likwidować taką fajną stronę\nŚwięto Chorągwi Łódzkiej - Łowicz\nDrużyna nasza oczywiście tam była wśród ponad tysiąca harcerzy naszej chorągwi. Było miło i sympatycznie. Zdjęcia już niedługo w naszej galerii.\nObóz w Kostiuchnówce\nKostiuchnówka- niewielka wioska na Polesiu Wołyńskim, znana jest Polakom z ciężkich walk stoczonych w latach 1915-1916 przez oddziały legionowe.\nBitwę pod Kostiuchnówką można uznać za najważniejszą ze wszystkich bitew stoczonych przez formacje legionowe na froncie I wojny światowej. Po raz pierwszy stanęły obok siebie do walki wszystkie trzy brygady Legionów. W zgrupowaniach tych wielki procent stanowili młodzi chłopcy- harcerze i skauci, którzy poszli w bój za Józefem Piłsudskim i przyczynili się do odzyskania niepodległości Polski.\nW 2 połowie sierpnia zaczęliśmy kolejną przygodę z cmentarzami pierwszowojennymi. Wzięliśmy udział w obozie w Kostiuchnówce na Ukrainie organizowanym przez Komendę Hufca w Zgierzu.\nNaszym zadaniem było odbudowanie i uporządkowanie cmentarzy wojennych w Kowlu, Kostiuchnówce, Wołczecku i Maniewiczach, gdzie spoczywają legioniści.\nPielenie wokół nagrobków w Wołczecku\nOczyszczanie mogił ze starej farby\nOprócz zajęć na cmentarzach czas umilały nam wycieczki z historykami.\nPan Anatol Sulik przybliżył nam historię Polskiego Lasku\nPrzed Redutą Piłsudskiego\n24 sierpnia wzięliśmy udział w uroczystościach 10- lecia Harcerskiej Służby na Wołyniu. Na obchody przybyli znamienici goście m.in.: wojewoda łódzki Jolanta Chełmińska, wiceprezydent Zgierza Stanisław Łodwig, naczelnik ZHP – harcmistrz Krzysztof Budziński i komendantka Chorągwi Łódzkiej ZHP – harcmistrz Ewa Grabarczyk.\nNa obchodach gościły również polskie media\nNa przełomie lipca i sierpnia zajęliśmy się konserwacją i zmianą wystroju naszej harcówki.\nŁatanie sufitu to zajęcie dla wytrwałych i cierpliwych\nMalowanie i czyszczenie okien zajęło nam dużo czasu\nNa frontowej ścianie widnieje już obrazek o tematyce harcerskiej\nTak wyremontowana harcówka już niedługo przywita nowy rok harcerski.\n31 lipca na naszej kolejce gościły kandydatki do tytułu Miss Polonia 2008.\nNajwiększym zainteresowaniem cieszyła się jednak finalistka Miss Polonia '07. Zarówno wśród męskiej części drużyny....\n... jak i żeńskiej\nNaszym zadaniem było oprowadzenie Miss po terenie stacji i muzeum, a także opowiedzenie o wystawie dotyczącej cmentarzy wojennych.\nNastępnie wyruszył pociąg na trasie Rogów- Jeżów. Podczas wycieczki Miss podziwiały wiejski krajobraz, a czas umilało im słuchanie naszych kolegów, którzy promowali ideę wolontariatu.\n12-13 lipiec- rajd rowerowy po Bolimowskim Parku Krajobrazowym\nBolimowski Park Krajobrazowy powstał w 1986 r. Jest położony na pograniczu województw: mazowieckiego i łódzkiego. Sprawia to, że teren ten jest niezwykle zróżnicowany. Park został utworzony by chronić niepowtarzalny, dziki charakter rzeki Rawki. Ponadto na polanach występują gatunki ściśle chronionych roślin i zwierząt, np. rosiczka okrągłolistna, czy bocian czarny. Przeważa tu las sosnowy, który jest pozostałością dawnych puszcz. W dolinie rzeki możemy natknąć się na olsy, rosnące na terenach podmokłych.\nWyruszyliśmy wcześnie rano spod szkoły w Rogowie. W wyprawie brało udział 10 osób.\nTrasa obejmowała zwiedzanie parku romantycznego w Arkadii i pałacu w Nieborowie. Podczas wycieczki poznawaliśmy walory przyrodnicze parku, odwiedzając rezerwaty, np. Polany Siwicy. Naszą uwagę zwróciła meandrująca rzeka Rawka.\nW czasie wyjazdu miały miejsce niespodziewane wypadki. Nasz drużynowy wykazał się umiejętnością naprawiania rowerów w trudnych warunkach. A my wspieraliśmy go duchowo .\nW tzw. międzyczasie poszerzaliśmy wiedzę o terenoznawstwie zdobytą na zbiórkach\nSpaliśmy pod namiotami w ośrodku ZHP "Łoś" w Budach Grabskich. Wieczorem rozpaliliśmy harcerskie ognisko, przy którym pełniliśmy wartę przez całą noc.\nZe względu na to, że pierwszego dnia zwiedziliśmy wszystkie zaplanowane obiekty, w drodze powrotej przeznaczaliśmy więcej czasu na postoje i... jedzenie konserw, sałatek rybnych i ogólnie co popadnie .\nW maju pieszo po Bolimowskim Parku Krajobrazowym\nCmentarz w Kamionie z I wojny światowej (może tu spoczywa pradziadek premiera Tuska)\nGdzieś na szlaku....


Sukienki damskie ModnaKiecka na lato - 2021 - AVANTI24.PL\nSukienki damskie ModnaKiecka na lato - 2021\nModnaKiecka Damskie Lato\nModne i wygodne sukienki damskie marki ModnaKiecka na lato kupisz już na stronie internetowej! Koniecznie poznaj nowości na 2021 i zrób zakupy w okazyjnych cenach. Postaw na promocje! Zniżki sięgają nawet 0%! Najtańsze modele dostaniesz za 79.99 PLN. Nie zwlekaj i kup najmodniejsze sukienki damskie marki ModnaKiecka na lato już dziś!


RADIREX, 10 TABLETEK - DomZdrowia.pl\nLek działa przeczyszczająco. Występujące w korzeniu rzewienia (Rhei radix) pochodne 1,8 dihydroksyantracenu w postaci glikozydów, pod wpływem enzymów bakteryjnych w jelicie grubym przekształcane są w antrony, które są metabolitem przeczyszczającym. Działanie przeczyszczające polega głównie na wpływie na czynność motoryczną okrężnicy (hamowanie skurczów stacjonarnych i stymulacja skurczów propulsyjnych). Następuje przyspieszenie pasażu jelitowego i zmniejszenie resorpcji płynów. Dodatkowo wskutek aktywnego wydzielania chlorków wydalane zostają: woda i elektrolity, które wpływają na zmianę postaci mas kałowych tworząc stolec miękki. 1 tabletka leku Radirex zawiera średnio 10 mg związków antranoidowych odpowiedzialnych za działanie przeczyszczające leku.\nDoustnie: Jako środek przeczyszczający - dorosłym od 2 do 3 tabletek jednorazowo, dzieciom powyżej 12 lat 1 tabletkę jednorazowo - najlepiej przed snem. Działanie przeczyszczające następuje po 6-8 godzinach. Najodpowiedniejszą dawką indywidualną jest najmniejsza potrzebna do uzyskania miękkiego stolca.\nW pojedynczych przypadkach mogą wystąpić kurczowe dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Należy wówczas obniżyć dawkę.\nDziałanie glikozydów nasercowych może ulec nasileniu w przypadku obniżenia poziomu potasu, spowodowanego nadużywaniem preparatów z rzewienia . Hipokalemia może predysponować również do ujawnienia działania proarytmicznego innych leków antyarytmicznych. Stosowane równocześnie środki moczopędne, sterydy kory nadnerczy czy korzeń lukrecji mogą zwiększyć utratę potasu.\nAleksandra: Niestety, ten produkt w ogóle mi nie pomógł, mimo, że brałam nawet podwójną dawkę niż zalecana. Nie polecam.\nElżbieta: Dla osób z zaparciami to dobry sposób na poprawę samopoczucia. Spełnia swoją rolę.\nBETASOL PŁYN 90 G


Przylaszczka - jak wygląda? Uprawa przylaszczki | Dzień Dobry TVN | Dzień Dobry TVN\nJak wygląda przylaszczka? Jak się ją uprawia w ogrodzie? Czy można ją przesadzać? Czy lubi nawożenie? Czy wysiewa się ją z nasion? Jakie ma odmiany? Sprawdź też, czy przylaszczka jest pod ochroną.\nPrzylaszczka pospolita (Hepatica nobilis Mill.) rośnie w lasach liściastych Polski i Europy (na nizinach) oraz w ogrodach jako roślina ozdobna. Przy sadzeniu przylaszczki warto zadbać o lekki cień i żyzną glebę, aby imitować warunki, jakie przylaszczki mają w lesie.\nKwiat przylaszczka – podstawowe informacje\nPrzylaszczka inaczej to trojanek, trójczak, ziele wątrobne, zawilec przylaszczka, wietrznica przylaszczka. Obecnie najczęściej spotykaną nazwą jest po prostu przylaszczka.\nPrzylaszczka w ogrodzie przyciąga mrówki, a podczas kwitnienia również pszczoły, gdyż jest rośliną miododajną. Warto też wiedzieć, że jest trująca, a jej sok działa drażniąco na skórę.\nPrzylaszczki – kwiaty wiosny\nPrzylaszczki kwitną wczesną wiosną. Kwiaty można zaobserwować już w marcu. Płatki zamykają się przy pochmurnej pogodzie i w nocy.\nKwiaty przylaszczki rozwijają się stopniowo, dzięki czemu roślina może kwitnąć aż do maja.\nJak wygląda przylaszczka?\nPrzylaszczka pospolita może mieć ok. 20 cm wysokości. Jej listki są dość drobne i ułożone rozetowato. Najpierw są jasnozielone, później ciemnieją. Od spodu mają fioletowy odcień. Przylaszczka jest rośliną zimozieloną, co oznacza, że część jej liści pozostaje zielona przez cały rok.\nKwiaty przylaszczki pospolitej rosnącej w polskich lasach są drobne (do 3 cm średnicy) i niebieskofioletowe. Odmiany uprawne zazwyczaj wybiera się w innych kolorach. Odmiany „Plena” mają pełniejsze kwiatostany.\nKępki przylaszczek nie lubią przesadzania. Wybierzmy dla nich odpowiednie miejsce na samym początku. Nadają się do ozdabiania ogrodu w malowniczych kępkach, ale także jako rośliny zadarniające teren pod drzewami czy krzewami. Sprawdzają się też na skalniaku, ale potrzebują wysokiego „towarzysza”, który rzucałby na nie cień. Może to być na przykład nieduży iglak.\nPrzylaszczka dobrze prezentuje się także razem z przebiśniegami czy zawilcami. Bujnie rośnie w towarzystwie drzew.\nUprawne odmiany przylaszczki to:\n· przylaszczka „Alba”, „Alba Plena” – o białych kwiatach,\n· przylaszczka „Rosea”, „Rosea Plena” – o różowych kwiatach,\n· przylaszczka „Rubra”, „Rubra Plena” – o czerwonych kwiatach,\n· przylaszczka „Ballardi” – o błękitnych kwiatach.\nW ogrodach uprawia się także przylaszczkę japońską . Jest jednak trudniejsza w uprawie niż rodzima przylaszczka pospolita. Spotyka się też rzadsze, bardziej odporne na mrozy odmiany: przylaszczkę pirenejską i siedmiogrodzką.\nPrzylaszczka – uprawa\nW stanie dzikim przylaszczka rośnie w lasach, a więc w półcieniu, na glebach wapiennych, gliniastych, próchniczych. Odmiany uprawne mają podobne wymagania. Musimy pamiętać o regularnym podlewaniu przylaszczki . Ziemia musi być zawsze wilgotna, ponieważ przylaszczki bardzo płytko się ukorzeniają (ok. 20 cm).\nJeśli w okolicy przylaszczek planujemy ogródek warzywny, starajmy się, aby w ich sąsiedztwie nie siać roślin bobowatych. Przylaszczki mogą „podkradać” im składniki odżywcze.\nPrzylaszczki to rośliny, które nie lubią przesadzania. Po rozmnożeniu nie będą zbyt bujnie rosły.\nPrzylaszczki – nawożenie\nPrzylaszczki potrzebują nawożenia, żeby pięknie kwitły. Szczególnie ważne jest to jesienią, aby miały energię do wiosennego rozkwitu. Wybieramy kompost lub nawóz potasowo-fosforowy.\nPrzylaszczek nie przycinamy. Po zimie usuwamy tylko uschnięte liście.\nPrzylaszczki – sadzonki\nRozmnażanie przylaszczki zazwyczaj odbywa się za pomocą podziału dojrzałej rośliny. Raczej nie wysiewa się nasion, gdyż proces wzrostu i tak jest długotrwały.\nPrzylaszczki dzielimy pod koniec zimy. Wybieramy duże kępy i wysadzamy je w miejsca docelowe w ogrodzie. Należy uważać, aby przy przesadzaniu nie uszkodzić delikatnych korzeni przylaszczki.\nSadzenie przylaszczki w ogrodzie planujemy na końcówkę wiosny lub początek lata. Tak samo przesadzanie – w tym terminie będzie dla rośliny najmniej obciążające. Sadzimy ją w grupkach po 10–20 roślin (ok. 16 przylaszczek na 1 m2). Przylaszczka będzie się także sama rozsiewać.\nPrzylaszczka – czy jest pod ochroną?\nCzy przylaszczka jest pod ochroną? W Polsce do 2014 r. przylaszczka była objęta ochroną. Obecnie nie ma jej na liście zagrożonych gatunków. Bardzo często jednak rośnie na terenach chronionych, gdzie nie można jej zrywać.\nChoroby i szkodniki przylaszczek\nPrzylaszczka w nadmiernie wilgotnym środowisku może zachorować na plamistość liści wywołaną przez grzyby. Bywa atakowana przez ślimaki i mszyce. Jest dość odporna na choroby i szkodniki.\nRozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WDU20140001409/O/D20141409.pdf\nZobacz film: Naturalny koktajl niczym napój energetyczny. Źródło: Dzień Dobry TVN


Już w odległych czasach począwszy od starożytności masaż był jedną z form leczenia. Miał i ma szeroki wpływ terapeutyczny na organizm człowieka, na odnowę biologiczną, przywraca równowagę, jest również niezastąpioną terapią wspomagającą odchudzanie, podnosi wydajność naszego organizmu, skora odzyskuje sprężystość i gładkość.\nPonadto w trakcie masażu nasze ciało zostaje oczyszczone ze złogów, poprawiamy ukrwienie, odciągamy limfę. Nasz układ naczyniowo-sercowy ulega wzmocnieniu. Ponieważ każdy wymaga innego masażu czas przeznaczony na zabieg również dobierany jest indywidualnie, masaż bowiem ma być przyjemnością, przynieść relax i ukojenie po codziennym pędzie życia. Tylko tak opracowany program ma szansę na osiągnięcie określonych rezultatów.\nMasaż to także świetny pomysł dla kogoś bliskiego, przyjaciela, członka rodziny, pracownika, na wieczór panieński. Wystarczy wykupić w Studiu Ikona vouvher i zaprosić go do nas.


Wręczono Fryderyki 2016. Zobacz, kto został UHONOROWANY! (FOTO + VIDEO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Fryderyki 2016 » Wręczono Fryderyki 2016. Zobacz, kto został UHONOROWANY! (FOTO + VIDEO)\nWręczono Fryderyki 2016. Zobacz, kto został UHONOROWANY! (FOTO + VIDEO)\nczytany: 8811 razy\nfryderyki 2016 fryderyki kora ewa farna\nKto wygrał, a kto NAJBARDZIEJ się wyróżniał?\nNa tegorocznym rozdaniu Fryderyków 2016 statuetki wręczono zespołowi Lao Che, Zbigniewowi Wodeckiemu oraz Nikoli Kołodziejczyk. Nagrody Akademii Fonograficznej otrzymali również Michał Urbanik, Kora oraz Bernard Ładysz za całokształt twórczości artystycznej.\nZobacz więcej: Co tym razem wymyśliła Monika Brodka? (FOTO)\nPodczas tegorocznej gali, nagrody wręczono w dwóch sekcjach: muzyki poważnej i jazzowej.\nDebiutem fonograficznym roku w dziedzinie muzyki rozrywkowej uznano Korteza, czyli - Łukasza Federkiewicza. Statuetkę za rockowy album rocku otrzymał zespół Lao Che.\nNagrodę w kategorii muzyki pop otrzymał Zbigniew Wodecki wraz z zespołem Mitch and Mitch Orchestra and Choir ze swoim albumem 1976: A Space Odyssey. Statuetkę wręczał Jean-Michel Jarre, pionier muzyki elektronicznej.\nTytuł Jazzowego artysty roku przyznano Januszowi Muniakowi, który zmarł na początku stycznia 2016 r. Statuetkę w kategorii najlepszej płyty jazzowej otrzymał Nikola Kołodziejczyk za pracę Barok Progresywny.\nZobacz więcej: Ewa Farna pozamiatała na gali Fryderyków (FOTO)\nZa debiut roku uznano wiolonczelistę Krzysztofa Lenczowskiego oraz wokalistki Agę Derlak i Agnieszkę Wilczyńską.\nAkademia wręczyła statuetkę najlepszej płyty hip-hopowej Taco Hemingway'owi za jego album Umowa o dzieło. Ponadto statuetki powędrowały do Kapeli ze Wsi Warszawa w kategorii "muzyka korzeni". Zespół otrzymał nagrodę za swój album Święto Słońca.\nStatuetką powędrowała również Smolika i Keva Foxa za album Smolik / Kev Fox. Duet otrzymał tę nagrodę w kategorii "muzyka elektroniczna i alternatywna".\nNa gali wręczono również statuetkę dla najlepszego teledysku. W tej kategorii wygrał Piotr Onopa, który odpowiedzialny był za wideoklip W dobrą stronę Dawida Podsiadły\nZobacz więcej: O TEJ STYLIZACJI EWY FARNEJ Z FRYDERYKÓW 2016 HUCZY W INTERNECIE\nNa ceremonii wystąpili m.in. Dawid Podsiadło, Mela Koteluk, Moniki Brodki, Smolika, Zbigniewa Wodeckiego i innych.\nOlga Kora Sipowicz otrzymała statuetkę Złotego Fryderyka w dziedzinie muzyki rozrywkowej. Zastępca prezydenta m. st. Warszawy Jarosław Jóźwiak powiedział, że:\nDziś te piosenki nie należą już tylko do Kory i Maanamu. Są częścią, tą lepszą częścią, naszego współczesnego, popkulturowego śpiewnika. Przeboje, a jest ich tak wiele, należą do tych wszystkich, którzy przetańczyli przy nich niejedną noc\nWokalistka odbierając nagrodę powiedziała:\nMało śpię - po co spać, jak kiedyś wszyscy będziemy spać na zawsze. Mało śpię, dużo myślę, zajmuję się zwierzętami. Głównie ze zwierzętami rozmawiam [...] Mam jedną cechę, która mnie wyróżnia - jestem patriotką i kocham Polaków, którzy osiągają sukcesy. Nie ma we mnie zawiści czy zazdrości. Jak Polak coś więcej potrafi, wysili się, pokaże się w świecie to dla mnie jest to powód do dumy; kultura jest tym, co jest nas w stanie wywyższyć. To nas żywi i bez tego człowieka nie ma. Człowiek, który nie korzysta z kultury to jest szkodnik i nie ma prawa żyć.\nFryderyki są wręczane od 1995 r. przez środowisko muzyczne. Obecnie zwycięzców wybierają członkowie Akademii Fonograficznej. Zwycięzców wybiera się w dwuetapowym głosowaniu tajnym.\nNa gali przybyła cała polska śmietanka towarzyska. Na rozdanie nagród przybyła między innymi Ewa Farna, Paulina Drażba, Maja Hyży. Która ze stylizacji Wam najbardziej odpowiada?\nJean Jarre Michel\nKev Fox i Andrzej Smolik\nLiroy i Joanna Krochmalska\nGaleria zdjęć: Gwiazdy na rozdaniu Fryderyków 2015\nAnna Rusowicz, Fryderyki 2015\nAnders Breivik WYGRAŁ proces przeciwko Norwegii!\nWOW! Ewa Farna SCHUDŁA? Tak prezentuje się na Fryderykach\nRihanna przesadziła? Jej nowy klip obejrzą tylko DOROŚLI?\nJak wyglądał ostatni posiłek pasażerów na Titanicu? (FOTO)\nTymczasem Doda bawi się w Malibu (Instagram)\nTą piosenką ROZCZULI Was synek Davida Beckhama! (VIDEO)\nCruz Bekham to następca... Justina Biebera? David Beckham (40 l.) pochwalił się na swoim Instagramie umiejętnościami wokalnymi swojego synka Cruza Beckhama (11 l.). Czyżby szykowała nam się nowa gwiazda? Synek Victorii Beckham ... czytaj więcej


Centrum logistyczne Biedronki dalej w zawieszeniu - - 2015-11-05\nCentrum logistyczne Biedronki dalej w zawieszeniu\nPrzyszłość budowy centrum logistycznego Jeronimo Martins w Gorzowie wciąż nie jest ostatecznie rozstrzygnięta. Firma miała podjąć decyzję co do zawieszonej inwestycji do końca tego roku. Plany wciąż są analizowane.\nCentrum logistyczne Jeronimo Martins (właściciel „Biedronki”) miało być gotowe we wrześniu tego roku. Ponad rok wcześniej przedstawiciele firmy otrzymali pozwolenie na budowę od ówczesnego prezydenta Tadeusza Jędrzejczaka. Tyle, że w marcu okazało się, że inwestycja została zawieszona. Jeronimo Martins odpowiedziało nam wówczas, że przedsiębiorstwo zmienia strategię dotyczącą zmniejsza liczby nowych sklepów oraz koncentracji na istniejącej sieci a to wymagało rewizji planów inwestycyjnych pod kątem nowej strategii.\nOstateczna decyzja miała zostać podjęta w drugiej połowie 2015 roku. Zapytaliśmy więc teraz, jak sytuacja wygląda na dziś. Okazuje się, że ostateczne decyzje wciąż nie zapadły. „JMP ciągle pozostaje właścicielem gruntu przeznaczonego pod inwestycję. Jak tylko będą znane ostateczne ustalenia, niezwłocznie poinformujemy o nich opinię publiczną” czytamy w odpowiedzi Biura Prasowego Jeronimo Martins Polska S.A.


Temat tego wpisu jest celowy, choć dla wielu może wydawać się masłem maślanym - nie mniej zachęcam do przeczytania tego wpisy, a zapewne wyjaśnię w nim dlaczego właśnie tak wpisałem :) Szukanie pracy na bezrobociu jest jednym z głównych zajęć zajmujących większość dnia osoby bezrobotnej. Wysłałeś/aś CV do setek firm, śledzisz ogłoszenia w prasie, internecie, a mimo to nadal nie ma rezultatów. Rozwiązaniem dla osoby bezrobotnej jest podjęcie prac dorywczych, które ja na tym blogu określam mianem praca chałupnicza. Większość opisanych metod zarabiania wymaga od zainteresowanego dostępu do komputera z internetem. Jak wiemy internet stanowi swego rodzaju konkurencję dla świata rzeczywistego w zakresie marketingu i promocji, stąd liczne oferty pracy dzięki którym możemy otrzymać realne pieniądze. Zachęcam do zapoznania się w wpisami: pisanie płatnych artykułów -oferty pracy oraz wypełnianie ankiet za pieniądze. Jest to bardzo dobre rozwiązanie na początku zarabiania w internecie (dzięki tym metodą przekonamy się, że zarabianie w internecie jest możliwe).\nEtykiety: oferty pracy do wykonywania w domu, praca chałupnicza, praca dla bezrobotnych, zarabianie w domu, zarabianie w internecie


Mapowanie strumieni wartości w Twojej firmie. -\nCo możesz zyskać dzięki sporządzeniu mapy strumieni wartości w Twojej firmie? Z pozoru wszystko w dziale produkcji przebiega zgodnie z planem – pełna obsada stanowisk, urządzenia pracują bezawaryjnie, dostawa materiałów dotarła na czas.\nZlecenie powinno na 100% zostać zrealizowane w terminie. Ale tak się nie stało i nikt nie wie dlaczego – sprzeczne opinie, wzajemne oskarżenia, tysiące drobnych przyczyn. Czy zdarzyła Ci się kiedyś taka sytuacja?\nJeśli tak – to z pewnością docenisz zalety mapowania strumieni wartości. To narzędzie pozwala zdiagnozować wszelkie problemy mające wpływ na realizację głównego zadania przedsiębiorstwa, czyli generowanie zysku.\nSprawdzisz, czy dane którymi dotychczas się kierowałeś przy podejmowaniu decyzji zawarte w systemie są zgodne z rzeczywistością.\nZweryfikujesz informacje o klientach, dostawcach, wydajności poszczególnych stanowisk.\nDowiesz się, gdzie występują luki w przepływie informacji, uniemożliwiające bądź opóźniające kolejny etap realizacji zamówienia.\nZorientujesz się w możliwościach podniesienia mocy wąskiego gardła, zwiększenia produktywności strumienia, czy też zmniejszenia kosztów wytwarzania.\nDzięki temu, że poznasz elastyczność strumienia, łatwiej obliczysz optymalny zapas wyrobów gotowych.\nDowiesz się, w których punktach trzeba, wyeliminować awarie i nieplanowane przestoje, zestandaryzować pracę, aby utrzymywać jak najniższy poziom zapasów w toku.\nZmniejszysz liczbę pozycji asortymentowych lub zwiększysz możliwą liczbę przezbrojeń na ograniczeniu, dzięki skracaniu czasu przezbrojeń i eliminowaniu marnotrawstwa w strumieniu.\nZapewnisz ciągłość pracy dla ograniczenia przez eliminowanie marnotrawstwa i problemów przed nim.\nBędziesz wiedział, z którymi dostawcami należy renegocjować warunki bądź egzekwować już wynegocjowane, by utrzymywać możliwie jak najniższy zapas komponentów.\nNa czym polega mapowanie procesów przedsiębiorstwa?\nWszystkie czynności wykonywane w Twoim zakładzie można podzielić na kilka podstawowych procesów. Dzięki stworzenie ich mapy, czyli wizualnego schematu wykonywanych operacji, wykryjesz i zrozumiesz przyczyny istniejących problemów, by w efekcie wypracować plan działań usprawniających.\nIstnieje wiele technik mapowania procesów.\nPrzepływ Procesu – Flow Charting – pokazanie w sekwencji wszystkich czynności niezbędnych do wykonania zadania to obecnie najpopularniejsza i najlepiej znana metoda.\nMapowanie Strumienia Wartości – Value Stream Mapping – ilustracja powiązań przepływu materiałów z przepływem informacji; uwidocznia istniejące marnotrawstwo i umożliwia stworzenie strategicznego planu wdrożenia narzędzi Lean Manufacturing.\nMapowanie Wielofunkcyjnego Procesu – Cross Functional Process Mapping – pokazanie przepływów pracy pomiędzy działami firmy; umożliwia opracowanie redukcji Lead Time czyli czasu potrzebnego na realizację zamówienia klienta; stosuje się je m.in. w firmach usługowych i organizacjach rządowych.\nJakie obszary powinieneś poddać analizie?\nMapowanie Strumienia Wartości pozwoli Ci zwizualizować przebieg procesu wytwarzania i przepływu informacji dla wybranej rodziny produktów w Twoim zakładzie. Jak się do tego zabrać? Najpierw tworzysz Mapę Stanu Obecnego (Current State Map) poddając analizie 5 obszarów.\nI tak przeprowadzasz:\nanalizę wymagań i charakterystyk klienta oraz analiza zapasów wyrobów gotowych,\nanalizę charakterystyk dostawców oraz zapasów komponentów,\nanalizę procesu wytwórczego, produkcji w toku (zapasu międzyoperacyjnego) oraz transportu międzyoperacyjnego,\nanalizę przepływu informacji,\nanalizę linii czasu (analiza stosunku czasu operacji, za które chce płacić klient do czasu wszystkich operacji wykonywanych na wyrobie).


Najlepszy Płyn Do Mycia Twarzy - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » najlepszy płyn do mycia twarzy\nArtykuły na temat: najlepszy płyn do mycia twarzy\n...i pieczenie. Dlatego kiedy jest mroźno, zrezygnuj z mycia twarzy chlorowaną kranówką. Używaj przegotowanej wody oraz tzw. mydła bez mydła, kostki myjącej lub aptecznej emulsji. Do oczyszczania skóry bez wody (oraz do demakijażu) najlepszy jest teraz hipoalergiczny płyn micelarny lub mleczko - chronią przed przesuszeniem i podrażnieniami. Kosmetyk dobierz do rodzaju i potrzeb cery (np. sucha i wrażliwa...\n...wodno-lipidowej bariery naskórka chroniącej go przed bakteriami i podrażnieniami. Płyn micelarny nie wymaga spłukiwania wodą, więc sam zabieg mycia twarzy trwa krótko. Możesz też wybrać mleczko(...) twarzy. Stosuj preparaty nawilżające Do mycia twarzy używaj mleczka, a potem toniku z serii do cery mieszanej. Kosmetyki mają w składzie glicerol, wit, E, ceramidy i kwasy Omega 3 i 6. Substancje te...\n...widoczne od razu po aplikacji poprzez wyraźne zmatowienie skóry, a ich regularne stosowanie reguluje pracę gruczołów łojowych. W linii Perfecta YOUR TIME IS GREEN są: płyn micelarny, glinkowa pasta do mycia twarzy, żel z drobinami do mycia twarzy, pudrowy tonik, krem na dzień, krem-maska na noc oraz matt-booster 24h. Ceny kosmetyków: od ok. 14 zł do ok. 23 zł.\nczy mała czarna na rozpoczęcie


Tarmed Firma handlowo-usługowo-produkcyjna, Jerzmanowice ✦ Tartaki ✦ Panorama Firm\nTartak, drewno budowlane, podbitka, altany, więźba dachowa.\nO nas Produkty Więźba dachowa Łaty i kontrłaty Deski Podbiciówka Stemple Drewno opałowe Usługi Dojazd\nFirma Tarmed, oferuje drewno budowlane, więźby dachowe, tarcice, łaty, deski. Posiadamy własny transport. Wykonujemy więźby dachowe na zamówienie białą oraz impregnowaną, zestawienie konstrukcyjne altan, drewutni, domków dla dzieci.\nNasza tartak specjalizuje się w produkcji wysokiej jakości drewna budowlanego. Świadczymy również usługi przecierania, impregnowania oraz strugania drewna. Doskonale wiemy, jak solidnym i trwałym materiałem jest drewno, dlatego poddajemy je profesjonalnej obróbce. Posiadamy profesjonalny sprzęt oraz narzędzia, które pozwalają nam na świadczenie usług na najwyższym poziomie.\nW zakres naszych usług wchodzi wykonanie takich produktów jak:\n- deska tarasowa, deska ryflowana.\n- altany z drewna\n- domki dla dzieci drewniane\nOferujemy także szeroki wybór drewna opałowego.\nNasi pracownicy oferują doradztwo oraz pomoc w doborze najlepszych rozwiązań w zakresie drewna budowlanego. Oferują najwyższy poziom obsługi, a także gwarantują transport drewna w miejsce wskazane przez klienta. Drewno z naszego tartaku to gwarancja stabilnej konstrukcji oraz profesjonalizmu wykonania.\nproszowicki, miechowski, krakowski, olkuski, chrzanowski\nhurtownia drewna budowlanego,\ntarasowa deska ryflowana,\nproducent deski ryflowanej,\nproducent deski tarasowej ryflowanej,\nhurtownia drewna opalowego,\ndeska tarasowa sosna,\ntania deska tarasowa,\ndeska tarasowa z modrzewia,


W ubiegłym roku dane mi było odbyć wspaniałą podróż dookoła Spitsbergenu. Przepiękne miejsca, zachwycająca wyprawa, wielokrotnie zapierało mi dech w piersiach. Kiedy jednak zatopiłem się w towarzystwie białych wielorybów w Monacobreen, naprzeciw majestatycznych lodowców – odkryłem, że jednak czegoś mi brakuje… Moich najbliższych osób z którymi mógłbym mnożyć przeżywaną radość. I obiecałem sobie – za rok tu wrócę z nimi.\nChwilę później, po zakończeniu tej arktycznej przygody, przekułem te marzenia w czyn. Powstał projekt MySpitsbergen. Rozpoczęła się niemal roczna, mozolna, wieloelementowa praca związana z realizacją wyprawy Spitsbergen 2018. Przygotowanie (w zasadzie niemal nowa budowa) jachtu Azimuth, budowa portalu, materiałów reklamowych, setki działań formalnych i organizacyjnych, uczestnictwo w targach, spotkaniach, poszukiwanie uczestników, organizacja poszczególnych rejsów. Wykonaliśmy z Pawłem, przy udziale innych osób, bardzo, bardzo dużo pracy ponosząc przy tym wiele kosztów, poświęcając wszystkie siły i możliwy czas. Namnożyło się po drodze mnóstwo niespodziewanych problemów, które trzeba było pokonywać szybko i zdecydowanie.\nW kwietniu ruszyliśmy z Jastarni w kierunku Północy, przemierzając Bałtyk, cieśniny duńskie, norweskie fiordy, Lofoty by na koniec wykonać przeskok na Spitsbergen. Gościliśmy na pokładzie wielu wspaniałych ludzi, cieszyliśmy się ich przeżywaniem piękna, martwili niedogodnościami, staraliśmy się być z boku, jako towarzysze, przewodnicy podróży.\nOd listopada ubiegłego roku do dziś włącznie odbyłem setki rozmów o przepięknym świecie Arktyki. Zachęcałem do odbycia wyjątkowej podróżny. Na tyle ile mogłem starałem się przygotować każdego z uczestników naszych wypraw do wyjazdu. Cieszyłem się – jakby na kredyt, na podstawie mojego doświadczenia – każdą osobą, która robiła krok do realizacji własnych marzeń. Pamiętając zmianę swojego postrzegania świata po pierwszym moim kontakcie z krainami lodowymi, gdzieś na wodach Grenlandii przewidywałem podobne skutki u wszystkich, którzy wsiądą na pokład jachtu Azimuth i odbędą arktyczną podróż.\nDziś, kiedy piszę te słowa pierwsza ekipa na lotnisku w Oslo oczekuje na samolot do Longyearbyen. Kolejni przygotowują się do wyjazdu, pakują bagaże i liczą z niecierpliwością dni do wymarzonego urlopu. Jest wśród nich wielu moich znajomych. Jest też jedna szczególnie ważna dla mnie osoba, do której kierowałem swoje myśli w ubiegłym roku z dalekiej, dzikiej północy. Wszystkich dzieli zaledwie jeden krok.\nI choć ja swoją podróż zacznę za 7 dni to z wielką niecierpliwością czekam na wrażenia tych którzy wyruszą już jutro. I na to jak potoczą się kolejne wyprawy. I z czym w sercu wróci każdy kto zasmakuje arktycznej krainy. Czy niedźwiedzie polarne pozwolą łaskawie dostrzec się pośród skał, czy wieloryby przepłyną majestatycznie w pobliżu naszego jachtu …\n| 27 lipca 2018 | Spitsbergen 2018 |


Lakierowe Centrum Ekonomiczne: Całopaznokciowe naklejki V2 + gorzkie żale\nWszystko, co pisałam o poprzednich naklejkach się zgadza. Jeśli jakimś cudem ominęłyście poprzedni post - zapraszam TUTAJ. Poza tym tylko dodam, że na moich paznokciach wytrzymały 5 dni z tylko delikatnie zdartymi końcowami i śmiało wytrzymałyby jeszcze z 2-3 dni.\nJak Wam się podoba ta wersja naklejek? Ja osobiście byłam bardzo zadowolona, zresztą ciekawe jakby wyglądały na krótkich paznokciach..\nOpowiedzcie mi proszę jak Wam minęło wczorajsze święto? Czy było w jakiś sposób wyjątkowe?\nAutor: cathia o 18:14\nbelgijska 13 czerwca 2015 19:44\nNie świętowałam w żaden szczególny sposób ;) to raczej taki chwyt marketingowy a nie święto jak dla mnie ;p A naklejki super wyglądają <3\nTrii 13 czerwca 2015 20:27\nKochana nie martw się! Po pierwsze paznokcie odrastają - kup witaminki, żeby to przyspieszyć. Po drugie krótkie paznokcie też mogą być piękne. Sama w to nie wierzyłam, póki nie trafiłam na tego bloga (mała reklama koleżanki po fachu) http://www.thenailasaurus.com/. Dziewczyna ma zawsze krótkie paznokcie i często wypasione tak, że oddałabym moje długie za jej ;)\nNie ma co płakać nad rozlanym mlekiem =*\nAgata Szydłowska 13 czerwca 2015 21:16\nRewelacyjnie wyglądają te naklejki! Ja swoje paznokcie również ścięłam i już mi ich brakuje..\nLucy nails 14 czerwca 2015 00:17\nNaklejki są bardzo ładne ;) a paznokcie odrastają ;) wiadomo, nie tak szybko jakbyśmy chciały, ale krótkie też są fajne ;) mnie się często łamią i zazwyczaj mam krótkie ;)\nMy roses nails 14 czerwca 2015 05:42\ncudne naklejki :-)\nJagodowa^^ 14 czerwca 2015 13:06\nHmm, ja nawet nie wiedziałam, że takowe święto było ;-D Naklejki są piękne! Szkoda, że obcięłaś paznokcie - ale pocieszające jest to, że odrosną! I to nawet szybciej niż myślisz :)\nrogaczki 14 czerwca 2015 19:31\nBardzo ładnie wyglądają na paznokciach :) Od czasu do czasu czegoś takiego właśnie mi się zachce, ale potem przypominam sobie, że nie mam do tego za grosz cierpliwości :D


Wólka Abramowicka: Zderzenie renault z motocyklem. Nie żyje 22-letni motocyklista - Dziennik Wschodni\nWólka Abramowicka: Zderzenie renault z motocyklem. Nie żyje 22-letni motocyklista\nDo wypadku doszło w niedzielę około godz. 9:25 w miejscowości Wólka Abramowicka. Kierujący samochodem renault zderzył się z motocyklistą. W szpitalu zmarł 22-latek kierujący motocyklem.\n- Jak wynika ze wstępnych ustaleń policjantów, kierujący samochodem renault, jadąc w kierunku Biłgoraja, nie udzielił pierwszeństwa motocykliście - informuje mł. asp. Andrzej Fijołek z Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie.\nKierujący samochodem skręcał w lewo. Do szpitala trafiły trzy osoby, w tym 15-latek z renault.\n22-letni motocyklista z gm. Głusk zmarł w szpitalu ok. godz. 11.\n- Kierujący samochodem był trzeźwy - dodaje policjant. Droga w miejscu wypadku była zablokowana. W tej chwili ruch odbywa się już bez utrudnień.\nMasz zdjęcia z tego wydarzenia? Prześlij je na alarm24@dziennikwschodni.pl, a umieścimy je na stronie internetowej.\newka23 / 2 czerwca 2013 o 03:59\nPaweł / 1 czerwca 2013 o 21:26\ntak to jest jak siada na taki motor osoba ktora ma brak doswiadczenia jakiego kolwiek z takimi maszynkami ja sam jezdze ale na takie sprzety nie siadam bo chce zyc . a jak ktos decyduje sie na taki motor to powinna byc osoba ktora ma doswiadczenia przynajmniej 20 lat i wie co moze sie stac od duzych predkosci a takich co cisna predkosc i proboja byc niesmiertelni to mi nie szkoda a tu pewnie tak bylo jak przekoziolkowal samochod wiec kolejny wyraz deb***izmu\nMarcin_K / 24 maja 2013 o 19:55\nCałej rodzinie tragicznie zmarłego motocyklisty należną się szczere kondolencje, to że był motocyklistą to jeszcze nie przesądza o jego braku zdrowego rozsądku. Kierowca wymusił pierwszeństwa więc złamał zasady kodeksu drogowego. Może sądził że zdąży, może źle ocenił prędkość, odległość. Stało się, w tych okolicznościach całej rodzinie zmarłego należy się zadośćuczynienie i odszkodowanie. Osobom które ucierpiały fizycznie w tym wypadku również. W razie jakichkolwiek pytań, służę bezładną poradą.\n500-198-942 lub marcin.kosmala@mk-finanse.pl\n500-198-942 lub marcin.kosmala@mk-finans... rozwiń\nKamila / 20 maja 2013 o 21:39\n[color=#282828][font=arial, tahoma, sans-serif]Człowiek myślący nie stwierdził by, że najlepszą karą dla chłopaka była śmierć. Zwłaszcza, że wypadek wynikł z winy kierowcy auta. Gratuluje bezduszności i jakże wrażliwych na dźwięk uszu.[/font][/color]\nAle sobie dopowiadacie.Przeczytajcie ślepcy jeszcze raz post.Pisze "największym ukaranym" i nigdzie nie ma o jakiejkolwiek najlepszej karze.A że codziennie słyszałem jego szaleńcze i bezmyślne ruszania tą białą maszynką to przykra prawda.I że się sam prosił też.\nm / 20 maja 2013 o 21:24\n[quote name='etytr' timestamp='1369029708' post='772000']\nDlatego tych, co jeżdża z dużymmi przyspieszeniami i prędkościami nalezy likwidować na stałe z ruchu drogowego.\nA co do tej sytuacji - jeśli motocykl jechał szybciej niż dozwolone na tamtym odcinku (a jest tam zdaje się max 70) - to 100% wina motocyklisty i jego rodzina powinna płacić odszkodowanie za szkody moralne kierowcy auta. Po porstu nalezy to wtedy zakwalifikowac jako udaną próbe samobójstwa. Jesli jechał z prędkościa prawidłową- i kierowca faktycznie wymusił - to kierowca auta powinien odpowiadać jak za zabójstwo (byc moze nieumyslne, zalezy od konfiguracji terenu, z jakiej odległości mógł motocykl zobaczyć). Najbardziej sporna sprawa , gdy droga z zakrętami a motocykl jechał z przybliżoną predkością do maksymalnej dozwolonej - byc może wtedy wina obu stron.\nKrótko - bez informacji o prędkości motocykla nie rozstrzygnie się kto winien.\nszkoda tylko,ze 14 latek prowadził to auto. kto normalny daje 14latkowi prowadzić auto .\nA co do tej sytuacji - jeśli motocykl jechał szybciej niż dozwolone na tamtym odcinku (a jest tam zdaje się max 70) - to 100% wina motocyklisty i jego rodzina powinna płacić odszkodowanie za szkody moralne kierowcy auta. Po porstu nalezy to wtedy zakwalifikowac jako udaną próbe samobójstwa. Jesli jechał z prędkościa prawidłową- i kierowca ... rozwiń\nGość / 20 maja 2013 o 11:55\n[quote name='Kamila' timestamp='1368962684' post='771810']\nAle największym ukaranym jest motocyklista.I już nie usłyszę codziennego ryku rozpędzania motocykla do niewyobrażalnych dla ludzi myślących prędkości jakim nas sąsiadów częstował od czasu niedawnego kupna tego jednośladu.\nTy widzisz idiotko co Ty w ogóle piszesz?\nGość / 20 maja 2013 o 09:43\nPowinien być zakaz ruchu dla motocyklów wyscigowych , ograniczniki nic nie dadza.\nChcesz miec scigacza ok , zrób licencje i bez prawa poruszania sie po drogach publicznych. Chcesz pojezdzic szybko wyszalec się to tylko na tor wyscigowy.\nElRoy / 20 maja 2013 o 08:09\nale pojechałeś z tymi swoim wywodem o winie....... czuję że ciebie na podstawie twoich teorii równiez byłoby mozna szybko osądzić.......\netytr / 20 maja 2013 o 08:01\nA co do tej sytuacji - jeśli motocykl jechał szybciej niż dozwolone na tamtym odcinku (a jest tam zdaje się max 70) - to 100% wina motocyklisty i jego rodzina powinna płacić odszkodowanie za szkody moralne kierowcy auta. Po porstu nalezy to wtedy zakwalifikowac jako udaną próbe samobójstwa. Jesli jechał z prędkościa prawidłową- i kierowca faktycznie wymusił - to kierowca auta powinien odpowiadać jak za zabójstwo (byc moze nie... rozwiń\nSafety_Car_Driver / 20 maja 2013 o 01:09


Nasłuch służb rozmawiających przez przemiennik - Forum\nHOME » NASŁUCHY, SKANERY, TRUNKING - YAESU, AOR, ICOM, UNIDEN » NASŁUCH SŁUŻB ROZMAWIAJĄCYCH PRZEZ PRZEMIENNIK\nPosty: 19 #1730233\njestem w Warszawie i w okolicach 461 FM słyszę policję która rozmawia przez przemiennik.\nJak dowiedzieć się kto z kim rozmawia jeżeli używają przemiennika?\nDodam, że raczkuje w tym temacie\nElectra 11.08.2020 14:24:42\nPosty: 2075 #1730241\nA do czego jest to Tobie potrzebne? Jesteś krótkofalowcem nasłuchowcem czy raczkującym nasłuchowcem\nPosty: 2953 #1730242\nPosty: 19 #1730248\nTak stronę znam lecz tam nic na ten temat nie znalazłem.\nJestem nasłuchowcem i tutaj gdzie się znajduję najlepiej słychać policję i PKP.\nTemat nie powinien być trudny\nPosty: 216 #1730249\nszymano: owszem - temat jest trudny. Teoretycznie nawet nie masz prawa słuchać poza pasmem amatorskim (o ile wogóle jestes radioamatorem) i juz na pewno nie masz prawa informować wszem i wobec która służba gdzie pracuje.\nPosty: 19 #1730252\nWedług prawa słuchać mogę ale jest mi zabronione przetwarzać to i udostępniać osobą trzecim.\n(-10 MHz) skoro w radiu przeskakuje mi co 25?\nPosty: 216 #1730256\nWłaśnie przekazałeś osobom trzecim częstotlwość pracy służb resortowych Poza tym proponuję nieśmiało spojrzeć w Prawo o Poczcie i Telekomunikacji (czy jak się to teraz nazywa...), na które często się powołuje prokurator. "Kto wchodzi w posiadanie korespondencji (papierowej, elektronicznej) do niego niezaadresowanej.... " Dalej sobie doczytaj.\nPosty: 1894 #1730258\nNie zapomnij o wysłaniu o wysłaniu na komisariat, jak już będziesz wiedział który, kart QSL potwierdzającej nasłuch !!!\nPosty: 19 #1730263\nWszystko znajdziecie na stronie która działa już parę lat:\nZostawmy już służby.\nJak czytać (-10 MHz)?\nPosty: 2953 #1730264\nNiesetety... Po nowelizacji Usdtawy Prawo Telekomunikacyjne takiej możliwości nie ma.\nPoza tym temat rzeka: http://sp7pki.iq24.pl/default.asp?grupa=44695&temat=126627\nCo do "przeskakiwania radia", to masz ustawiony krok na 25 kHz. Napisz co to za sprzęt, jeśli amatorski na 99% da się zmienić krok na wymagany.\nPosty: 513 #1730265\nCzęstotliwości pracy służb są jawne, co zostało już przerobione przez prokuraturę i sąd przy okazji sprawy katastrofy Su-27 w Radomiu.\nPosty: 5218 #1730266\nszymano czy nie prościej jest pójść na najbliższy posterunek policji i popytać kto z kim rozmawiał o danej godzinie?\nTo nie jest forum policyjne i tu takich informacji nie uzyskasz.\nPoszukaj sobie klubu łączności w W-wie i tam zdobędziesz podstawową wiedzę o krótkofalarstwie. Słuchanie służb czy nawet PKP może odbić ci się głęboką czkawką.\nPosty: 1042 #1730267\ni nic tam nie znajdziesz na tym portalu na temat "MO" szukasz i nasłuchujesz SAM DLA SIEBIE\nPosty: 19 #1730269\nDawno nie byłem na forum gdzie z takim tempem pisałem\nRadio ICOM IC-r6\nPosty: 100 #1730271\nIlość edycji wpisu: 1 Najpierw piszesz\nPosty: 19 #1730273\naqz użyłem słowa radio zamiast skanera. Brak przyzwyczajenia, nawyków to takie oczywiste dla początkującego?\nPosty: 100 #1730286\nNie chodzi o radio, bo to jest potocznie używany termin, tylko o to, że nie masz pojęcia o podstawach.\nDostałeś skaner w ręce i pierwsze co robisz to szukasz pasma MSW, zamiast się zorientować chociaż trochę w temacie. Tak jak kolega Ci napisał - zacznij od nasłuchu pasma amatorskiego.\nPosty: 9199 #1730312\nZmień zainteresowania,bo nasłuchowiec nie zaczyna od tego co Ty.\nPosty: 292 #1730334\nCo tam takiego ekscytującego jest w tej milicji, że każdy chce tego słuchać.\nA autorowi tematu radzę się nie przyznawać publicznie do słuchania tej instytucji.\nWarszawscy szeryfowie pracują w systemie trunkingowym EDACS więc na Icomie i tak nie posłuchasz komfortowo.\nPosty: 3215 #1730339\nByć może dla początkujących zaletą jest silny sygnał z przemiennika?\nTak na marginesie - używany tam język jest praktycznie szablonową gwarą środowiskową. Nic nadzwyczajnego. Szkoda czasu na nasłuchy akurat tego fragmentu pasma. Lepiej ten czas poświęcić na coś innego.


LIT za mała dawka.. • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nLIT za mała dawka..\nprzez eunika 19 maja 2014, 19:57\nMam pytanie,biorę drugie opakowanie litu.Czuję się świetnie,jednak moje stężenie we krwi wynosi 0,4 ,a dawka terapeutyczna jest od 0,6..Psychiatra powiedziała mi,że to za mało i żeby brać 4 razy dziennie...ale skoro ja dobrze się czuję po 3 tabletkach to powinnam zwiększać? przecież to tez ma skutki uboczne.Leczę depresję,nie mam CHAD.Proszę o opinię.\nprzez INTEL 1 19 maja 2014, 21:06\nZwiększ. Jeżeli chodzi o skutki uboczne ( ja miałem tylko sraczki) to nie ma w tym przypadku znaczenia czy będziesz brać 3 czy 4 tabletki. Minimalny terapeutyczny poziom musi być zachowany. W przeciwnym razie nie ma to sensu.\nBiorąc dłuższy czas zbadaj sobie od czasu do czasu TSH- hormon związany z tarczycą którego poziom jasno określa w jakim stania owa tarczyca jest. Czasami lit źle działa na tarczycę i dlatego moja rada.\nprzez Marian_Paździoch 19 maja 2014, 22:30\nA mieliście jakieś negatywne działania jak chodzi o skórę? Mam problemy z cerą i zastanawiam się, czy kiedyś się nie nasilą, gdy będę musiał spróbować litu.