Negocjacje w Chinach - jak nie stracić pieniędzy przez “nieistotny” szczegół - Rynek Inwestycji Negocjacje w Chinach - jak nie stracić pieniędzy przez “nieistotny” szczegół - Rynek Inwestycji\nEksport Firma Import inwestycje Marketing Partnerzy Społeczeństwo Świat Warto wiedzieć Wybór redakcji Zarządzanie\nWraz ze wzrostem znaczenia Chin i innych krajów regionu Azji Wschodniej coraz więcej firm chce prowadzić interesy na tamtejszych rynkach. Trzeba jednak pamiętać, że negocjacje w Chinach kierują się specyficznymi zasadami a drobne, z naszego punktu widzenia nieistotne szczegóły decydują tam często o zyskach bądź stratach przedsiębiorcy.\nSzczegółowo specyfikę negocjacji w Państwie Środka opisał Maciej Witkowski w roczniku “Azja-Pacyfik”. Na początku, ku przestrodze, autor opisuje zdarzenie, do którego doszło w roku 1986. Francuski negocjator przybyły do Chin na kilka tygodni, by zawrzeć kontrakt, po 9 miesiącach negocjacji doznał załamania nerwowego i musiał zostać poddany długotrwałemu leczeniu.\nOkazuje się, że negocjacje w Chinach są trudniejsze, niż to wnika z zachodnich podręczników. Przede wszystkim w kraju tym o wiele większą wagę przywiązuje się do oceny partnera w negocjacjach. Dotyczy to wszystkich sfer zachowania. Równie wnikliwie obserwowany jest on przy “stole negocjacyjnym, czy przy stole w restauracji” – pisze Witkowski.\nW kulturze zachodniej negocjacje stanowią serię interakcji dwóch grup, których cele są sprzeczne, a poprzez dialog zmierzamy do uzyskania najkorzystniejszego kompromisu poprzez serie ustępstw.\nNegocjacje w Chinach oparte są na innej podstawie. W ich przypadku – jak zaznacza autor – “podstawowym mechanizmem porozumienia z partnerem chińskim jest bowiem uzgodnienie pewnego wspólnego zbioru założeń, co do przedmiotu negocjacji i całości kontekstu negocjacyjnego”.\nNegocjacje w Chinach – “wojna pozycyjna” lub “wspólne dążenie”\nW Chinach podczas negocjacji mogą wystąpić dwa skrajnie różne modele zachowań. Cytowany przez Witkowskiego Guy Olivier Faure, profesor Sorbony nazwał je “wojną pozycyjną” i “wspólnym dążeniem”.\nW przypadku „wojny pozycyjnej”. Partner w negocjacjach traktowany jest jako przeciwnik. Wobec kogoś takiego można stosować wszelkie możliwe sztuczki. Możliwość ta wynika ze skrajnie negatywnej oceny drugiej strony. Jednocześnie zachowane są wszelkie pozory przyjaźni. Bezwzględna walka prowadzona jest za parawanem uśmiechów i zapewnień o przyjaźni.\nIstnienie dwóch form negocjacji wynika z współistnienie w kulturze chińskiej dwóch sfer relacji międzyludzkich – wojny i harmonii. Obie sfery są regulowane przez zupełnie różne zasady rozwijane przez tamtejszych filozofów bądź strategów. Gdy chodzi o sferę wojny, Chiny dysponują bogatym zasobem dzieł strategicznych. Radzą one, jak maksymalnie wyniszczyć przeciwnika przy minimalnych nakładach? Oznacza to przechytrzenie, oszukanie a przede wszystkim uniemożliwienie mu obrony.\nNajbardziej znanym na Zachodzie dziełem odnoszącym się do reguł walki jest książka znana u nas jako “Sztuka wojny” przypisywana Sun Zi. Jej znajomość jest powszechna w Chinach. Uczy ona, jak zniszczyć przeciwnika przy użyciu przeróżnych forteli i dezinformacji?\nFortele stosowane podczas negocjacji\nZdefiniowanie drugiej strony jako przeciwnika a samych negocjacji jako elementu sfery wojennej oznacza, że chińscy negocjatorzy będą stosować przeróżne fortele mające na celu maksymalne pogrążenie przeciwnika. Witkowski prezentuje kilka z nich.\n“Wywabić tygrysa z gór” – jest to strategia polegająca na zmuszeniu przeciwnej strony do zajęcia maksymalnie niekorzystnej dla siebie pozycji. Można w tym celu użyć przeróżnych sztuczek łącznie z prowadzeniem rozmów w niedogrzanym, lub przegrzanym pomieszczeniu.\n“Zabrać drwa spod kotła” – chodzi o pozbawienie przeciwnika argumentów, które mogłyby wesprzeć jego pozycję w negocjacjach. Często zadaje się absurdalne pytania, by przeciwnik nie mógł udzielić racjonalnej odpowiedzi.\n“Grabić korzystając z pożaru” – użycie tej strategii wiąże się z koniecznością wprowadzenia zamieszania w obozie przeciwnika. Służy temu podsycanie zauważonych konfliktów lub rozbijanie jedności wśród negocjatorów przeciwnej strony.\nCzytając książkę “Sztuka wojny według Sun Zi” można odnaleźć mnóstwo rad dotyczących pogrążenia przeciwnika, by najłatwiej go pokonać. Chińska sztuka wojenna zakładała, że wojnę wygrywać trzeba najmniejszym kosztem. Dlatego uczono dowódców przeróżnych sztuczek, by osłabić przeciwnika bez walki. Sztuczki te okazały się współcześnie idealne do zastosowania w biznesie.\nNegocjacje w Chinach jako “wspólne dążenie”\nPonieważ w Chinach współistniały zawsze dwie sfery relacji: sfera wojny i sfera harmonii, w negocjacjach mogą zostać zastosowane dwa modele. Z jednej strony można prowadzić “wojnę pozycyjną” z drugiej “wspólne dążenie”. Wszystko zależy od oceny drugiej strony.\n“Wspólne dążenie” odwołuje się do filozofii taoistycznej – pisze Witkowski – i oznacza bardziej orientację na działanie samo w sobie niż na osiąganie celu. Negocjacje w Chinach różnią się więc, jeśli chodzi o cel, od negocjacji w kulturze zachodniej. Chodzi w nich bardziej o tworzenie harmonii między stronami. Same w sobie nie prowadzą one do celu, jednak budują relacje, dzięki którym obie strony będą traktować się z szacunkiem.\nDlatego w negocjacjach tak ważne są szczegóły. To one decydują o tym, czy druga strona uzna, że partner jest godny zaufania? W negocjacjach nie chodzi też o nakreślenie różnic, ale o godzenie sprzeczności, które traktowane są jako pozorne.\nNegocjacje w Chinach – szczególnie, gdy uczestniczą w nich cudzoziemcy – służą ustaleniu, czy mamy do czynienia z “ludźmi cywilizowanymi” i godnymi zaufania, czy też z “barbarzyńcami“? Istotna w nich staje się więc znajomość zasad kultury i zachowania obowiązujących w Państwie Środka.\nW przypadku uznania drugiej strony za ludzi cywilizowanych, Chińczycy zastosują metodę negocjacji polegającą na “wspólnym dążeniu”. W przypadku uznania kogoś za “barbarzyńcę”, mogą poczuć się całkowicie zwolnieni z konieczności przestrzegania zasad i przejść do “wojny pozycyjnej”.\nJako kryteriom posłuży w tym przypadku znajomość chińskich zasad dobrego wychowania i szacunek okazywany gospodarzom. Negocjacje metodą “wspólnego dążenia” opierają się w mniejszym stopniu na sztuczkach strategicznych. Ich głównym celem staje się stworzenie ogólnego zarysu omawianego problemu.\nJak kreować w Chinach swój wizerunek “człowieka cywilizowanego”?\nBy dobrze zaprezentować się chińskiemu partnerowi, trzeba pamiętać, że mamy do czynienia z kulturą opartą na kolektywizmie. W naszym kraju kolektywizm kojarzy się negatywnie z okresem komunizmem, ponieważ kultura zachodnia jest indywidualistyczna. Tymczasem w Chinach występował przez wieki prymat wspólnoty nad jednostką. Witkowski pisze, że różnica ta ma decydujące znaczenie dla odmiennego sposobu funkcjonowania Chińczyków w społeczeństwie.\nW społeczeństwie zachodnim liczą się wartości takie jak: autonomia jednostki, osobista inicjatywa, niezależność emocjonalna, świadomość własnego ja, a przede wszystkim opieranie stosunków społecznych na bilansie zysków i strat. Z indywidualistycznym społeczeństwem wiąże się też między innymi możliwość indywidualnego rozpoznania dobra i zła.\nW przypadku kolektywistycznego społeczeństwa zamiast świadomości własnego ja dominuje świadomość grupy, do której należy jednostka. Z takim społeczeństwem wiążą się: emocjonalna zależność od grupy, solidarność grupowa, skłonność do uzgadniania decyzji w grupie. W większym stopniu funkcjonowanie jednostki oparte jest w nich na wzajemnej odpowiedzialności i podporządkowaniu grupowym normom.\nW Chinach przez tysiąclecia jednostka nie mogła funkcjonować poza grupą, rodem, czy inną wspólnotą. Wymagane było też całkowite poświęcenie kolektywowi. Dobro grupy jest więc nadrzędne w stosunku do szczęścia jednostki. Dlatego w krajach pozostających pod wpływem kultury chińskiej i filozofii konfucjańskiej liczą się obowiązki jednostki wobec grupy, a nie prawa człowieka.\nPonadto występuje w nich silna rytualizacja zachowań. Człowiek nie może zachowywać się w sposób nieprzewidziany, ponieważ zagraża to harmonii w grupie. Zatem zachowanie rytuałów jest niezbędne również w trakcie negocjacji.\nJednak takie przywiązanie do grupy powoduje ostry podział na swoich i obcych. O ile wewnątrz wspólnoty obowiązują w Chinach zasady harmonii i poczucie wstydu związane z możliwością utraty twarzy, w stosunkach z obcymi dominuje sfera wojny.\nJak się zachować w czasie negocjacji?\nNegocjacje w Chinach często są przeciągane w nieskończoność, nie kończą się sukcesem, albo wieńczy je podpisanie dokumentu, z którego nic nie wynika. Jednak nie słyszymy wyraźnego “nie”. Fakt ten – jak pisze Witkowski – wynika z konieczności zachowania harmonii wewnątrz grupy. Powiedzenie “nie” stawia obie strony w niekomfortowej sytuacji i zakłóca harmonię.\nAby negocjacje zakończyły się sukcesem, konieczne jest już na samym początku zaprezentowanie się jako ludzi cywilizowanych. Oznacza to przestrzeganie zestawu rytuałów. Przede wszystkim chodzi o poszanowanie autorytetów i zachowanie hierarchii. Szacunek dla przełożonych powinien być demonstrowany zarówno stronie przeciwnej, jak i we własnym gronie. Trzeba przy tym pamiętać, że wyznacznikiem autorytetu jest również wiek.\nZe względu na patriarchalny charakter chińskiego społeczeństwa i szacunek dla wieku młoda kobieta stojąca na czele delegacji będzie miała mniejsze szanse na powodzenie niż starszy mężczyzna. Ważne jest również, by szef delegacji rozmawiał z szefem strony przeciwnej, a inni członkowie ze swoimi odpowiednikami. Członkowie delegacji niższej rangi mogą wypowiadać się jedynie za zgodą zwierzchnika.\nNiedopuszczalne jest podczas negocjacji otwarte kwestionowanie zdania zwierzchnika. Zachowania grzecznościowe takie jak przepuszczanie w drzwiach lub podawanie płaszcza możliwe są wyłącznie w stosunku do człowieka, który stoi wyżej w hierarchii.\nLepiej przesadzić niż uchodzić za niekulturalnego\nPewne tradycyjne zachowania mogą w różnych środowiskach częściowo zanikać. Inaczej również traktuje się cudzoziemców. Lepiej jednak trzymać się ustalonych zasad, ponieważ tworzy to dobre wrażenie w przeciwieństwie do ignorowania tradycji.\nJuż na samym wstępie negocjacji możemy zrobić pozytywne wrażenie przestrzegając rytuału wręczania wizytówek. Wizytówki są konieczne, ponieważ dzięki nim ustala się hierarchię danej delegacji. Wizytówkę – podobnie jak wszystkie inne przedmioty – wręcza się dwiema rękami. Trzeba ją podać tak, by nie było konieczne jej obracanie przez odbiorcę. Otrzymaną zaś wizytówkę trzeba przeczytać a następnie umieścić na stole do zakończenia negocjacji.\nW trakcie samych rozmów należy pamiętać, że nadmierny kontakt wzrokowy w Chinach traktuje się jako przejaw agresji. Zasadą panującą w tym kraju jest dobieranie wielkości delegacji do rangi jej szefa. Odradza się więc przychodzenie na spotkanie samemu.\nJak można wnioskować z powyższego zagajenia, negocjacje w Chinach różnią się nieco od negocjacji w Europie. Wyjeżdżając na delegację do Państwa Środka, warto więc poprosić osobę, która posiada doświadczenie w pracy na tamtejszym rynku, lub specjalizuje się w dziedzinie kultury Azji Wschodniej o przekazanie podstawowych informacji, które ułatwią zawarcie kontraktu.\nŹródło – Azja-Pacyfik\nTagi: Chiny, handel, konkurencja, negocjacje, sztuka wojny\nJedna odpowiedź do “Negocjacje w Chinach – jak nie stracić pieniędzy przez “nieistotny” szczegół”\nNegocjacje w Chinach – jak nie stracić pieniędzy przez “nieistotny” szczegół - Strefa Wolnej Prasy pisze:\n7 maja, 2018 o 3:08 pm\n[…] Źródło – Azja-Pacyfik Publikacja za zgodą redakcji: Rynek Inwestycji […]


Samochody Świata - Forum Motoryzacyjne - Zobacz temat - Wtryskiwacze - Ford Mondeo TDCI\nObecny czas: Śro, 23.05.2018, 8:12\nWtryskiwacze - Ford Mondeo TDCI\nCzy wtryskiwacze o numerach 357q-9k546-BB mozna zastapic wtryskami o numerach 357q-9k546-CB?\nWto, 10.04.2007, 19:03\nRe: Wtryskiwacze - Ford Mondeo TDCI\nPolecam zadzwonić do fachowców z firmy Bosch Service - Pawlik. http://www.wtryskiwacz.com/\nMoże nie będziesz musiał wymieniać i nie daj Bóg kupować nowe wtryskiwacze. Zaoszczędzisz przy tym\na chłopaki Ci zregenerują stare za niewielkie pieniądze. Pracują na samych oryginalnych częściach więc\nna pewno usługa będzie dobrze wykonana.\nPon, 09.03.2015, 9:34\nNajpierw zacznij do podania rocznika modelowego samochodu,sprawdź jakie masz aktualnie oznaczenia oraz jakie zaleca producent. Trzymaj się tych ram,silnik TDCi jest niezwykle wrażliwy i dosyć awaryjny.\nPią, 15.05.2015, 8:49


Kursy Microsoft Office, Excel - Szkolenia komputerowe Eb@rt Gdańsk\nJesteś tutaj: Pogotowie komputerowe E-B@RT Pakiet Microsoft Office\nPodstawy - szkolenie z Microsoft Office\nZnajomość podstaw obsługi pakietu Office to we współczesnych realiach absolutnie podstawowa umiejętność. Serdecznie zapraszamy Cię na szkolenia z zakresu używania programów z pakietu Microsoft Office. Kurs skierowany jest w szczególności do osób mieszkających w Trójmieście - Gdańsku, Gdyni czy Sopocie.\nW trakcie profesjonalnych szkoleń przekażemy Ci solidne podstawy niezbędne do pracy z programami pakietu biurowego Microsoftu. Dowiesz się, między innymi, jak tworzyć dokumenty, edytować treści czy jak korzystać z poszczególnych funkcji Worda, Power Pointa lub Excel'a. Warto taką wiedzę posiadać, bo przyda się w każdej branży!\nMicrosoft Word to jeden z najpopularniejszych programów do tworzenia i edycji tekstu na świecie. Zdecydowana większość dostępnych na rynku edytorów tekstu innych firm wzorowana jest na produkcie Microsoft'u, co chyba najlepiej świadczy o tym, jak bardzo niezbędna jest umiejętność obsługi tego rodzaju aplikacji.\nW trakcie organizowanego przez naszą firmę szkolenia dowiesz się, jak od podstaw tworzyć treści tekstowe. Nauczysz się zmieniać style, organizować tekst według własnych potrzeb oraz korzystać z najważniejszych funkcji tego oprogramowania. Jednym słowem - cała wiedza na temat Microsoft Word w pigulce!\nMicrosoft Excel i PowerPoint\nJeżeli przeraża Cię widmo pustych tabelek w Excelu, a PowerPoint to dla Ciebie czarrna magia, przyjdź na nasze szkolenie! Profesjonalnie pokażemy Ci, jak obsługiwać te popularne programy biurowe. Nie musisz mieć żadnej wiedzy na ten temat - pokażemy Ci absolutne podstawy obsługi tego oprogramowania.


4 pokoje - Stan inwestycji: nierozpoczęta - Powierzchnia: 105,79 m² - Niekłonice, koszaliński, zachodniopomorskie - 61495849 • www.otodom.pl\nWróćDom na sprzedażzachodniopomorskiekoszalińskiNiekłoniceNowe Niekłonice DOM 01\nNowe Niekłonice DOM 01\nTa nieruchomość jest częścią inwestycji:Nowe Niekłonice\nNowoczesny dom z użytkowym poddaszem. Jego prosta, zaplanowana na rzucie prostokąta forma przykryta dwuspadowym dachem jest tradycyjna, ale zastosowane przez nas materiały wykończeniowe nadają jej zdecydowanie nowoczesnego wizerunku. Do pokrycia niemal całego domu wybraliśmy grafitową blachę dachową. Elewację parteru uzupełnia cegła z rozbiórki, kontrastująca z białą elewacją, która akcentuję strefę wejściową oraz przestrzeń między oknami w salonie.\nPlan wnętrza jest równie prosty jak zewnętrzna forma budynku. Rzut parteru jest podzielony na trzy strefy – wejściową, gospodarczą i dzienną. Otwarty plan części dziennej łączący w jedną wizualną całość przestrzeń kuchni, jadalni, salonu i schodów na poddasze jest zdaniem projektanta idealny. Taki zabieg oraz zastosowanie dużych okien pozwala na wizualne powiększenie niewielkiej powierzchni. Usytuowana na froncie duża kuchnia z wyspą posiada wygodną spiżarnię.\nNa poddaszu znajdują się trzy sypialnie, ogólnodostępna łazienka oraz otwarta przestrzeń sąsiadująca z biegiem schodów, którą zaaranżowaliśmy jako aneks gabinetowy, oświetlony przedłużonym oknem połaciowym oraz wysokim oknem w ścianie szczytowej nad schodami. Powyżej poddasza znajduje się jeszcze praktyczny strych, który można wykorzystać na przestrzeń magazynową. Wysoki kąt nachylenia połaci sprawia, że przestrzeń poddasza jest wygodna i funkcjonalna.


Całe życie z wariatami : marca 2014\nTańczyłam boso w deszczu, aż ten nie przestał padać. Byłam cała mokra, orzeźwiona i szczęśliwa. Na tą chwilę, jak zawsze gdy pada, zapomniałam o wszystkim ciesząc się tą trwającą chwilą. Nie wiem dlaczego tak uwielbiam deszcz. Woda to życie, woda to śmierć, jest łagodna lecz gdy się wzburzy, to niebezpieczny, nie poskromiony żywioł. To zagadka i zawsze nią pozostanie, skrajności lubią się przyciągać.\nZgięłam się w pół opuszczając głowę, złapałam za kładki i wykręciłam z ich wodę. Wyprostowałam się, potrząsnęłam głową jak jakiś pies, a następnie odgarnęłam kosmyki z twarzy. Rozejrzałam się i dostrzegłam Kamilę, która właśnie chowała mój telefon do swojej suchej torby. Ona też nie była mokra. Uśmiechnęła się do mnie, a ja do niej. Kamcia wzięła mój plecak oraz buty, gdy zeszła już że schodów, podałam mi je.\n- To co, teraz do domu. Która godzina? - zapytałam wkładając buty do plecaka, by następnie umieścić go na plecach. Uwielbiam chodzić boso!\n- Dziesięć po dwudziestej. Dawidek zaraz będzie się kładł spać, a my mamy jeszcze odrobić lekcje. - poinformowała mnie jakby czytała mi w myślach. - Obudzę cię o piątej, jeśli chcesz. - dodała.\n- Piąta?! Rano??!! - wyjęczałam, ale natychmiast się poprawiłam. - Była bym bardzo wdzięczna. - wymusiłam jakiś uśmiech, który chyba bardziej przypominał grymas.\n- Okej, nie ma sprawy. Tylko błagam przestań się tak wykrzywiać!\n- Dobra. - powiedziałam i przestałam wykrzywiać twarz. Spokojnym krokiem doszłyśmy do domu ciągle rozmawiając. Kamila otworzyła drzwi a ja weszłam pierwsza.\n- Idę się wykąpać, spotkamy się w salonie, ok? - zapytałam wdrapując się po schodach.\n- Ja też wezmę prysznic, to w salonie. - stwierdziła, a następnie wydarła się - Już jesteśmy Robciu!!! - ale nic nie usłyszał w odpowiedzi. Wzruszyła ramionami i powlokła się za mną na górę. Książki wrzuciłyśmy do salonu już na wejściu.\nWeszłam do mojego pokoju, przeciągnęłam się, a następnie poszłam do łazienki. Zdjęłam ciuchy i od razu wrzuciłam do kosza na pranie. Weszłam pod ogromny prysznic i puściłam wodę, była ciepła, delikatnie obmywała moje ciało ze wszystkich brudów. Umyłam dokładnie się i moje włosy. Nie mam pojęcia ile czasu tam spędziłam, ale jestem pewna, że trochę więcej niż trochę. No cóż, ja to po prostu uwielbiam :)\nOwinęłam się białym ręcznikiem, a w drugi, taki sam, zawinęłam włosy. Ręcznik był krótki, kończył się tak jakoś przed połową uda. Spojrzałam na swoje odbicie w ludzkich rozmiarów lustrze, zobaczyłam bardzo niską, drobną dziewczynę. Miała mimo wszystko dość długie, szczupłe nogi a jej opalone, wyrzeźbione ciało. Na twarzy było kilka piegów, ale ledwo widocznych, wyraźne kości policzkowe, nosek i pełne usta lecz dominowały ogromne oczy. Nie miałam nic do swojego wyglądu, nawet go lubiłam, ale w życiu nie powiedziała bym, że jestem piękna. Raczej dziwna, taki tam knypek z wyłupiastymi paczadłami. Przeważnie jestem bardzo samokrytyczna.\nPrzestałam wgapiać się w swoje odbicie. Pewnym krokiem wyszłam z łazienki gasząc światło. Za oknem zaczynało się powoli ściemniać, więc zaświeciłam światło w pokoju. Zachwycam się nim za każdym razem gdy tu wchodzę i to się raczej już nie zmieni. Schyliłam się by podnieść jakiś papierek leżący centralnie na środku dywanu. Poczułam na sobie czyjś intensywny wzrok. Natychmiast się wyprostowałam poprawiając przy tym ciągle spadający ręcznik. Zlustrowałam wzrokiem cały pokój i już miałam stwierdzić, że świruje bardziej niż zwykle, gdy ujrzałam balkon. Nie mój balkon, tylko balkon sąsiadów, a dokładniej Louisa Tomlinsona stojącego na tym cholernym balkonie, który wgapiał się we mnie dziwnym wzrokiem! Zamurowało mnie totalnie. Ręcznik spadł mi z głowy, bo rozluźnił się gdy schyliłam głowę, ale nie zwróciłam na to uwagi. Jednym ruchem ręki odgarnęłam mokre włosy z twarzy. Totalnie zaskoczona wpatrywałam się rozszerzonymi z zaskoczenia oczami w gwiazdorka. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy, nasze domy były naprawdę blisko, co jest aż dziwne, ale prawdziwe. Znów oczarował mnie swoimi tęczówkami, dlaczego?! Starałam się zapamiętać każdy szczegół jego oczu, potem twarzy. Jak można być tak przystojnym?! To nienormalne, to zbrodnia, do więzienia go, za nękanie mnie! Jego kąciki ust lekko zadrgały, następnie jego usta się uśmiechnęły, do mnie! Nogi mi zmiękły, czułam się jak naćpana... Nie to żebym kiedyś była... To wina Kamili! Przekręciłam moją głowę w bok i założyłam kosmyk moich włosów za ucho. Po chwili trwającej wieczność ledwo ledwo odzyskałam zdolność ruchu. Odwróciłam się jakby zdrętwiała i szybko weszłam do garderoby. Gdy zamknęłam za sobą drzwi, osunęłam się po nich. Przed oczami miałam jeszcze jego twarz...\nBUM!... Pieprznęłam głową o drzwi bardzo mocno. Ała! Nie przemyślałam tego, ale podniosłam się i puściłam ręcznik, który opadł. Wzięłam jakąś bieliznę, po czy ją założyłam. Następnie sięgnęłam po szorty i jakąś bluzkę. Z garderoby wyszłam ubrana tak:\nWłosy zawinęłam ponownie w ręcznik, ale tak, by tym razem mi nie spadł. Jeszcze byłam trochę oszołomiona tym wszystkim, więc nic dziwnego, że wyrąbałam w drzwi i prawie nie spadłam ze schodów. Przecież takie rzeczy zdarzają mi się gdy jestem w normalnym stanie.\n- Co się stało? - zapytała Kamila, gdy zeszłam ledwo do salonu. Nie odpowiedziałam jej nic, tylko poszłam do kuchni, puściłam wodę do zlewozmywaka, po tym jak wsadziłam tam korek. Potem zdjęłam ręcznik z głowy, odłożyłam go na blat i szybko wsadziłam głowę w lodowatą wodę. Wynurzyłam się i krzyknęłam: "Wow! I od razu lepiej!!!" Kamila zaczęła się śmiać. Uśmiechnęłam się i ponownie założyłam ręcznik na włosy, ale przedtem powycierałam nim sobie twarz. Spuściłam wodę i poszłam z Kamilą pod ramię do salonu. Rozłożyłyśmy książki i usiadłam sobie po turecku na kanapie, a ona zajęła fotel. Ciągle się chichrała oraz oczywiście zanim zaczęłyśmy musiałam powiedzieć jej dlaczego potrzebowałam orzeźwienia.\n- Awwwww... Jakie to słodkie! W końcu się zakochałaś. - uśmiechnęła się i złapała się za policzki przekręcając głowę w prawo.\n- Pogięło cię?! Nie zakochałam się w Louisie! To znaczy w GWIAZDORKU! Nie znam go! - wydarłam się będąc już cała czerwona.\n- Ta, jasne... - uśmiech jaki pojawił się na twarzy mojej przyjaciółki świadczył o tym, że nie uwierzyła w ani jedno słowo. Złapałam za róg poduszki, która znajdowała się obok mnie i rzuciłam w nią. Kamila jednak ją złapała.\n- Nie ze mną takie numery kochanie. Za dobrze cię znam. - wystawiałam jej język. Przez dwie godziny odrabiałyśmy lekcje. Właściwie to nie mam pojęcia dlaczego tak długo. Kiedy w końcu skończyłyśmy, to spakowałyśmy się na jutro i poszłyśmy do kuchni do Roberta. Robił właśnie kolacje, też późno wrócił z pracy. Zrobił też porcje swojej słynnej jajecznicy dla nas. Oczywiście z wersją specjalną dla mnie. Była naprawdę przepyszna! Rozpływała się niebiańsko w ustach, po prostu cudo *,* Opowiadaliśmy sobie jak nam minął dzień, po prostu miło spędziliśmy trochę czasu. Koło 23 poszliśmy spać, przecież mam wstać o 5...\n- Na pewno mnie obudzisz?\n- Obiecuje ci to. - zapewniła mnie moja przyjaciółka i poszła do swojego pokoju.\n- Dobranoc! - głośno krzyknęłam, a rodzeństwo Nowak odpowiedziało mi jednocześnie "Branoc". Uśmiechnęła się i poszłam się wykąpać. Tym razem zabrałam ze sobą piżamę:\nPo raz kolejny dziś zmoczyłam włosy, tylko tym razem je wysuszyłam. Ustawiłam sobie trzy budziki w telefonie i wysłałam kilka sms-ów.\nDo: Pączuszek :*\n"Dobranoc, erotycznych pączuszku :P"\nDo: Ogr :) (Michał jakby ktoś nie pamiętał)\n"W piątek po południu przedstawie ci plan oraz wybieramy się na zakupy :D Weź dużo kasy, przyda się ;) Dobranoc, tylko mi tam grzecznie z Amelią :P + pozdrów ją ode mnie :)"\nDo: Caroline ;D\n"Co ty na spotkanie jutro?"\nDo: Troll :) (Patryk - mój drugi brat)\n"Musimy się spotkać. Wiesz już?"\nRozsiadłam się wygodnie w łóżeczku i przykryłam kołdrą. Czekałam sobie spokojne aż ktoś mi odpisze. Jak zwykle był to Mateusz.\nOd: Pączuszek :*\n"Dobranoc Wiewióreczko, całusy na rano :* Dziękuje i na wzajem :P"\n"Dziękuje i trzymam cię za słowo!"\nUśmiechałam się szeroko do ekranu, a właściwie do zdjęcia Matti'ego robiącego dzióbek oraz zeza. Zachichotałam przypominając sobie sytuację, kiedy mu to zdjęcie zrobiłam. To było w wakacje, próbował poderwać taką jedną, ale jej babcia przyszła i zaczęła mu wyrzucać jaki jest bezwstydny i że pomodli się za niego oraz pomówi z księdzem Natankiem o nim, bo mojego przyjaciela najprawdopodobniej szatan opętał. Jej wnuczka wtedy powiedziała "Amen". Ja wytrzeszczyłam gały, a ta babcia do mnie: "Ty masz takie naturalne oczy? To na pewno dzieło diabła! To nie jest normalne!" , wtedy ja powiedziałam, że za dużo radia Maryja, a ona się zbulwersowała i stwierdziła, że jestem pyskatym pomiotem szatana. Babcia odwróciła się oraz wzięła swoją wnuczkę pod rękę, miała odejść, a Matti zrobił właśnie te minę, którą mam teraz w kontaktach. Lecz babcia się odwróciła i widząc tą jego minę zajebała mu ogromną torebką w łeb. Potem, jak zamachnęła się na mnie, ponieważ zaczęłam się śmiać, uciekliśmy.\nOd: Caroline ;D\n"Kiedy chcesz i o której chcesz :)"\n"Jutro koło 14? Za piętnaście kończę lekcję. Mogłabyś odebrać mnie spod szkoły?"\nCaroline się zgodziła, a ja wysłałam jej jeszcze adres i nazwę, pod który na przyjechać oraz 'dobranoc". Następnie odpisał Michał, że okej oraz że nie będzie grzeczny, a Amelia także pozdrawia. Miałam ochotę odpisać mu, żeby czasem nie zrobił sobie małej niespodzianki, ale się powstrzymałam. Są tacy słodcy i zakochani! Nie widzą poza sobą świata. Mój braciszek odkąd ją po raz pierwszy zobaczył nie patrzy na żadną inną dziewczynę. Moje rozmyślania przerwał dziwny dźwięk moje dzwonka. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu, który trzymałam w prawej dłoni. Patryk jak zwykle odpisywał ostatni.\nOd: Troll :)\n"Domyśliłem się, że Michaś nie dał sobie podbić oka bez powodu. Będzie się żenił... Nie wierzę, a przed poznaniem Melki mówił, że ślub jest dla idiotów. Haha :D"\n"Melka" to zdrobnienie od Amelii, w naszej rodzinie każdy ma jakieś zdrobnienia. Ja jestem Lenny, Madzika (co przerodziło się z czasem w Dzika :P) i wiele innych. Jest też Patryś lub Ryś. Tak naprawdę to ciągle coś wymyślamy więc oszczędzę sobie wymienianie wszystkich :)\nDo: Troll :)\n"Mam pewien pomysł na oświadczyny, ale musisz mi pomóc, a szczególnie Michałek :) W piątek popołudniu się spotkamy, ok? Nasz idiota dorasta... :D"\n"Hahaha! Ludzie z naszej rodziny nigdy nie dorastają! No oprócz Kalkukamilka, a w nim też jest dziecko, także tego :) Pasuje, wyślij mi jeszcze dokładną godzinę i miejsc."\n"O to chodziło :D Oki. Dobranocz :*"\n"Tylko nie zamocz, dobranocz, dobranocz :*"\nTo taka rymowanka na koniec. Kiedyś ją wymyśliliśmy :) Jak pewnie zauważyliście, dobrze dogaduje się z braćmi. Od zawsze tak jest. Ogółem jesteśmy bardzo zgraną rodziną. Nie zmieniła bym jej na żadną inną, bo moja jest wyjątkowa i przede wszystkim moja.\nZgasiłam światło w pokoju rzucając kapciem w wyłącznik, a lampkę nocną wyłączyłam już ręką. Ułożyłam się wygodnie w łóżku wkładając telefon pod poduszkę. Zamknęłam oczy i mimowolnie ujrzałam uśmiechniętą twarz paskowego złodzieja. Dlaczego nie mogłam o niej po prostu zapomnieć? To nie ma sensu. Nie ma sensu to, że czuje motylki w Zdzisławie gdy widzę jego uśmiech, nie ma sensu to, że miękną mi nogi w jego obecności, nie ma sensu to, że nie mogę o nim zapomnieć, nie ma sensu to, że czuję się szczęśliwa w jego obecności, przy każdym jego spojrzeniu unoszę się nad ziemię, to nie ma sensu. Nie ma sensu to, że to nie ma sensu. Złapałam róg kołdry i wtuliłam się w nią. Zasnęłam po jakiejś półgodzinie, śniły mi się króliki w paskowatych bluzkach, które miały taki louisowy uśmiech, tylko z ogromnymi siekaczami oraz zdecydowanie louisowate paczadła. Czy to zdecydowanie nie przegięcie?!\nDryń.... Dryyyń... DRRRRRYYYYYŃŃŃŃ !!! ... Łup!... - spadłam z łóżka.\n- Kurwa... -jęknęłam i chciałam się podnieść z ziemi, ale zrezygnowałam. - A jebać to! - wymruczałam do podłogi, czule ją tuląc. Lecz niedługo po okazywałam jej moją wdzięczność za to że jest, ponieważ Kamila wpadła do mojego pokoju waląc patelnią o patelnie. Co za pojeb...\n- Wstawać, wstawać i się nie opierdalać, wstawaj, wstawaj i się nie opierdalaj!!! - zaśpiewała. Moje biedne uszy krwawią! - Z podłogi podnieś się, bo ona nie kocha cię! Idź pod prysznic precz, bo ja śmierdzieli dość już nawąchałam się!!! - zawyła i pieprznęła po raz ostatni patelniami. Poetka się kurwa znalazła od siedmiu boleści! Zachowuje się jak ja!\n- Dobra, już dobra, tylko błagam nie śpiewaj, bo jeszcze zabijesz jakiegoś biednego człowieka albo ptaszka swoim fałszowaniem. - leniwie się podniosłam i pokazałam jej język. Następnie poszłam w stronę łazienki, ale dostałam jeszcze patelnią w tyłek od Kamci.\n- Ja ciebie tez kocham! - zaśmiałam się i zamknęłam drzwi od łazienki. Wzięłam szybki prysznic i zdałam sobie sprawę, że znów nie wzięłam sb ciuchów. Walnęłam się ręką w czoło. Gieniusz ze mnie normalnie! Grrrr... Owinęłam się szczelnie ręcznikiem i popędziłam do garderoby. Chyba mnie nie zauważył. Sięgnęłam po moją białą koronkową bieliznę, a potem po te ciuchy:\nOkulary włożyłam do kieszeni, by potem je ubrać, to były zerówki, ale lubię czasem ponosić je. Wróciłam do łazienki, gdzie wykonałam poranną toaletę. Rozczesałam moje włosy, spojrzałam na zegarek, który był w łazience. Po co zegarek w łazience? No dobra, nawet przydatny :) Jest 5.15. Ja sb szybko ustawiłam zegarek, ale moja przyjaciółka musiała mnie też obudzić przed piątą. No dobra, przeżyje, jakoś. Dopiero teraz zorientowałam się, że całkowicie nie potrzebnie biegłam przez mój pokój... ja to naprawdę jestem udana! :)\nSpojrzałam na swoje odbicie, a potem na lokówkę, lustro, lokówka. Pomyślałam o Sue i złapałam za lokówkę. Nie będzie tapeciara obniżała moją samoocenę! Może nie jestem piękna, ale mogę wyglądać ładnie. Stłumiłam myśl, że chciałabym, żeby gwiazdorek był pod wrażeniem. Robię to dla siebie! Podkręciłam moje włosy oraz zrobiłam sobie jakąś taką fryzurę, którą kiedyś nauczyła mnie mama. Tak jakby zaplotłam sobie poziomego warkoczyka. Ma się te zdolności :) Końcowy efekt wyglądał tak: (strasznie beznadziejnie, czy znośnie? :/)\nWzięłam jeszcze tusz i delikatnie pomalowałam nim moje rzęsy. Naturalnie są długie, ale teraz wyglądały nieziemsko! Bardzo ładnie eksponowały moje oczy. Jestem opalona, więc nie używałam pudru. Nie wierzę, że to mówię, ale wyglądałam naprawdę bardzo ładnie. WOW! Strasznie zadowolona z tego powodu zeszłam na dół. Kamila na mój widok, gdy weszłam do kuchni zachowała się następująco: wykrzyknęła "O W MORDĘ!" a potem wyjęła telefon i zaczęła mi robić mnóstwo zdjęć. Ja zareagowałam śmiechem, a potem zaczęłam pozować jej. Przedwczoraj Matti bawił się w fotografa, a dziś Kamcia. Ona dziś wyglądała tak:\n- Wow! Wyglądasz przepięknie! Czy ty malowałaś rzęsy? - zapytała. Zaczerwieniłam się na jej słowa i pokiwałam głową. - Poczekaj. - uśmiechnęła się tajemniczo. Przyniosła z salonu swój i mój plecak, położyła na krzesłach. Ze swojego wyjęła błyszczyk, podeszła do mnie i trochę się schyliła. Kazała mi bezgłośnie zrobić dzióbek, a następnie rozsmarować błyszczyk, który mi nałożyła. Tak też zrobiłam.\n- Idealnie. - stwierdziła i wręczyła mi błyszczyk. - To prezent.\n- Dziękuje. - przytuliłam ją mocno. Błyszczyk i okulary włożyłam do małej kieszonki plecaka.\n- A teraz zapraszam na śniadanie ślicznotko.\n- Przestań. To ty tu jesteś piękna. - powiedziałam zawstydzona.\n- Oj już jedz, bo nie zdążysz do Dawidka. - uśmiechnęłyśmy się do siebie oraz zjadłyśmy pyszne jedzonko przygotowane przez Kamilę. Popędziłam jeszcze po moją komórkę do góry, przytuliłam moją przyjaciółkę, w biegu założyłam buty, już miałam wychodzić, ale wróciłam się by umyć zęby i pobiegłam do domu państwa Stainów. Po jakiś 15 minutach byłam na miejscu. To nie był dla mnie prawie żaden wysiłek.\nZajrzałam pod liście kwiatka stojącego obok drzwi, jak zawsze to tam znajdował się klucz od domu. Oni od kiedy pamiętam tylko tam chowają klucze. Weszłam, klucz położyłam na małej półeczce, ściągnęłam buty i razem z plecakiem położyłam na podłodze. Wszystko to robiłam bardzo powoli i ostrożnie. Po cichutku wspięłam się po schodach na piętro i weszłam do pokoju Dawidka. Podeszłam do jego łóżeczka, strasznie słodko wyglądał gdy spał! Nie mogłam się powstrzymać przed cyknięciem mu zdjęcia. Schowałam telefon ponownie do kieszeni i zrobiłam "awwwww". Chcąc go obudzić, dmuchnęłam na niego. Nic. Dmuchnęłam jeszcze raz, tylko tym razem w ucho, lekko się przebudził więc po raz trzeci zrobiłam to samo. Moja twarz znajdowała się bardzo blisko jego twarzy. Gdy otworzył swoje brązowe oczka, na początku był bardzo zaskoczony, ale zaraz mnie poznał. Dostałam słodziutkiego buziaka w usta oraz zostałam mocno przytulona. Oczywiście odwzajemniłam uścisk.\n- Ciesc Leni! - zaseplenił po polsku. - Cio bedziemy robic?\n- Masz kolorowy papier, nożyczki i pisaki? - zapytałam, a on pokiwała głową na tak. - To co ty na to, żebyśmy znów obkleili moje zeszyty, tak jak kiedyś?\n- Jupi! A ja na tio jak na latio! - ucieszył się.\nWzięłam go na ręce, założyłam mu jakieś skarpetki i papcie na nogi, po czym zeszliśmy na dół po plecak. Gdy wróciliśmy do góry, przez następne półtorej godziny przerabialiśmy moje zeszyty. W efekcie były mega kolorowe i wyjątkowe. Mieliśmy przy tym mnóstwo śmiechu, aż dziwne, że nikogo nie obudziliśmy. Najwyraźniej mają twarde sny, co by się w sumie zgadzało :)\nKiedy skończyliśmy była już 7. Postanowiliśmy obudzić innych, ale najpierw przygotowaliśmy pyszne śniadanie dla wszystkich.\n- Mam dla ciebie bojowe zadanie. - zwróciłam się do Dawidka. - Pójdziesz obudzić twoich rodziców, a ja zajmę się Mattim, ok? Poradzisz sobie?\n- Jaśne - powiedział i skierował się do drzwi, jednak w drzwiach się odwrócił. - Pięknie dziś wyglądaś i ogólnie teź jesteś piękna. - stwierdził oraz poszedł by dać mi buziaka. Matko, jakie to było słodkie!\n- Bardzo dziękuję - przytuliłam go mocno po otrzymanym buziaku.\n- Plosie baldzo, ja tylko powiedziałem cio uwaziam. - stwierdził wzruszając ramionami ze słodkim uśmiechem i pobiegł do góry. Zaczerwieniłam się jak zwykle. Kocham go bardzo! Z taką myślą poszłam do Mattiego. Leżał na plecach, rozłożony na całym łóżku, cicho zachichotałam widząc to. Podeszłam po woli, schyliłam się nad nim. Moje włosy delikatnie łaskotały jego twarz, a ja przymknęłam oczy i pocałowałam go. Przez chwilę nic się nie działo, a potem mój przyjaciel pociągnął mnie na łóżko w rezultacie czego wylądowałam na nim. Popatrzył na mnie uważanie i powiedział "WOW!". To słowo stanie się chyba dzisiejszym słowem dnia, często się go używa :)\n- Dzień dobry - powiedziałam, po czym podniosłam się na łokciach i musnęłam jego usta. Matti miał bardzo zdziwiony i nieobecny wyraz twarzy, ale gdy go pocałowałam, zreflektował się i oczywiście odwzajemnił kładąc się trochę na mnie. Nie miał koszulki i był w samych bokserkach, nie mogłam się powstrzymać i położyłam dłoń na jego brzuchu, ale mój przyjaciel natychmiast odskoczył, na co się zaśmiałam.\n- Ty to zawsze masz zimne ręce. - powiedział z pół uśmiechem.\n- A wiesz, co to znaczy? - zapytałam wstając z łóżka i poprawiając się oraz niezauważalnie dla Matti'ego biorąc sobie jedną z jego poduszek.\n- No to, że masz zimne dłonie. - uśmiechnął się lekko zaciekawiony mimo wszystko.\n- Dziewczyny, które mają zimne dłonie są gorące w łóżku. - uśmiechnęłam się mam nadzieję, że zadziornie, zmierzając tyłem do drzwi. Mój przyjaciel cwaniacko się uśmiechnął.\n- W to nie wątpię, ale może to sprawdzimy - uwodzicielsko zniżył ton głosu.\n- Niet - powiedziałam rzucając z całej siły poduszką w Matti'ego. Trafiła w twarz, a on złapał ją jeszcze i pocałował, ze sztucznym mlaskiem. Zaśmiałam się.\n- Tylko się za bardzo nie napalaj, bo zaraz chce cię widzieć na śniadaniu.\n- Pomyślimy... - uniosłam delikatnie jedną brew, a na moich ustach pojawił się półuśmiech. Zaraz jednak zniknęłam za drzwiami. Zeszłam na dół i weszłam do kuchni.\nWszystko było przygotowane, a mnie pozostało tylko czekać na domowników. Rozejrzałam się po pomieszczeniu, moją uwagę przekuł szklany kredens, w którym zobaczyłam swoje odbicie. Lekko poprawiłam włosy, poprawiłam, nazwijmy to makijażem z braku lepszego słowa, po czym stwierdziłam, że robię się próżna, ponieważ coraz częściej patrze w swoje odbicie. To tak jakbym czegoś w nim szukała, bo czuje iż coś się zmieniło, tylko nie mogę stwierdzić o co chodzi. Niby wszystko jest na swoim miejscu i takie jak było, ale czy na pewno? Co się zmieniło w ciągu tych jakiś dwóch dni? Usiadłam na jednym z krzeseł i zaczęłam podjadać, całkowicie pogrążona w rozmyślaniach. Nie mogłam dojść do żadnego logicznego wniosku. Po jakimś czasie wpakowała się cała rodzinka Stainów, którzy się musieli oczywiście ze mną przywitać, chodzi tu głównie o ciocię i wujka, ale Dawid i Mateusz nie przegapią żadnej okazji do przytulania się :)\n- No Lenny, wyglądasz kur... - zaczął wujek, ale dostał w ramię od cioci, by nie powiedział przekleństwa - kurka wodna łódź podwodna pięknie. - dokończył i sam zdziwił się tym co powiedział. Jego mina była po prostu przekomiczna, więc parsknęłam śmiechem, ale szybko się uspokoiłam dziękując. Wujuś Czaruś usiadł na krześle, a jego żona dała mu buziaka w policzek oraz oznajmiła, że zgadza się ze swoim mężem. Oboje promiennie się uśmiechnęli, co odwzajemniłam. Śniadanie zjedliśmy w takiej samej atmosferze jak ostatnio, wyszczerz nie schodził mi z twarzy!\nTym razem już nie śpieszyliśmy się do szkoły, bo nie było takiej potrzeby. Tylko, że mój przyjaciel stwierdził, że za ładnie wyglądam na motor, więc jedziemy samochodem. Zaśmiałam się oraz zaczerwieniłam, ale moim prywatnym sukcesem jest to, że tylko delikatnie. Matti wyjechał z garażu żółtym Ferreri 458 Italia, no tak, cały Mateusz, od początku do końca, że tak powiem nic dodać, nic ująć.\nMój przyjaciel wyszedł i otworzył mi drzwi jak dżentelmen, a ja skorzystałam z jego pomocy. Pomachałam jeszcze tylko reszcie stojącej w drzwiach, z którymi pożegnałam się wcześniej. Mateusz zrobił to samo i pojechaliśmy. W trakcie drogi trochę wymusiłam na nim obietnice, że da mi się przejechać. Jeszcze trochę, a i ja dostanę swój skarb, to już w piątek!\nW krótkim czasie znaleźliśmy się już na szkolnym placu. Byliśmy zmuszeni przerwać naszą mini "kłótnie" na temat wyższości range rowerów nad jeepami. I tak nie miał szans ze mną wygrać, więc zajął się znalezieniem sobie miejsca. Gdy już to zrobił, zaparkował w efektowny sposób. Oczywiście to zwróciło uwagę wielu uczniów, ale on sobie nic z tego nie robił. Matti lubi być w centrum uwagi, ja nie za bardzo, choć ostatnio zauważyłam, że coraz mnie obchodzą ludzkie spojrzenia, wyrabiam się :)\nGdzieś tak w pół do ósmej, spokojnym spacerkiem zaczęłam zmierzać w kierunku szkoły. Tej drogi wyuczyłam się na pamięć, trzeba mieć przecież jakieś podstawy. Słuchałam na słuchawkach piosenek One Direction i myślałam o chłopakach. Nadal nie do końca wierzę, że ich spotkałyśmy oraz się razem z Magdą jako tako zakumplowałyśmy. Jak na Lenę w tak krótkim czasie to i tak wiele. Wsłuchując się w piosenki oraz rozmyślając nawet nie zauważyłam jak ktoś zatrzymał się koło mnie, a następnie zaczął powoli jechać obok mnie. Miałam także przymknięte oczy. Po pewnym czasie usłyszałam swoje imię, więc zdjęłam jedną słuchawkę, rozglądając się. Zobaczyłam uśmiechniętą twarz Zayna wychylającą się przez otwarte okno czarnego samochodu. Boziu jaki uśmiech! Dałam sobie mentalnie bardzo mocno w policzek, to mnie trochę ogarnęło, ale przystanęłam i spojrzałam w jego brązowe oczy, co skutkowało kolejnym mentalnym liściem wymierzonym sama sobie. To że jest mega przystojny nie zmienia faktu, że jest tylko facetem.\n- Cześć - uśmiechnęłam się lekko do niego.\n- Cześć, wołam cię od jakiś 3 minut, ale ty albo mnie ignorowałaś albo nie słyszałaś.\n- A jak myślisz? - zapytałam przekładając ciężar ciała na prawą nogę oraz wyjmując telefon z kieszeni.\n- Mam nadzieję, że mnie nie słyszałaś.\n- Nadzieja matką głupich - Zayn zrobił smutną buźkę - ale akurat cię nie słyszałam. - na te słowa się rozpromienił, piękniejszego uśmiechu, chyba nigdy nie widziałam!\n- Podwieźć cię może do szkoły?\n- Chętnie. - uśmiechnęłam się i szybko podeszłam do drzwi pasażera wsiadając. Zayn zamierzał chyba odtworzyć mi drzwi, ale byłam szybsza. Nie ma tak łatwo. - To co, jedziemy? - był trochę zdziwiony, ale odpalił auto.\n- Czego słuchałaś?\n- Huh? - zapytałam wyrwana z myśli o jego urodzie, co jedna ładna buźka potrafi zrobić z człowiekiem?! - Aaaa ciebie. - odparłam po prostu. Wydawał się być na początku zaskoczony, ale chwilę później zrozumiał.\n- C'mon c'mon - uśmiechnęłam się pod nosem. - Taka ciekawostka - to pierwsza wasza piosenka jaką usłyszałam.\n"Yeah, I've been watching you all night\nSo c'mon c'mon and dance with me baby"\nPrzez te kilka sekund, gdy Zayn zaśpiewał byłam w niebie, po prostu nie da się opisać tego uczucia, zamurowało mnie. Wstrzymałam oddech, serce zaczęło mi być szybciej, oddech nie mógł się wyrównać - tak reagowałam na niego. To nienormalne!\n- Też lubię tą piosenkę - dodał. - Jesteś fanką?\n- Tak. - postarałam się wyrównać głos i chyba mi się udało.\n- To pewnie się cieszysz, że twój idol zaśpiewał dla ciebie. - wyszczerzył się dość bezczelnie, a ja się natychmiast opanowałam.\n- Oczywiście! O matko oddycham tym samym powietrzem co ZAYN MALIK Z ONE DIRECTION! - zaczęłam udawać jakąś napaloną, głupią dziewczynę. Machałam rękami w każdą stronę i mówiłam nienaturalnie podniesionym głosem, nagle przestałam, złapałam go za ramię, spojrzałam w oczy (staliśmy na światłach) i spytałam błagalnie - Wyjdziesz za mnie???!!! - czekając na odpowiedź z cielęcymi oczami ściskałam jego rękę coraz mocniej. On z początku patrzył na mnie ze zdziwienie i lekkim przerażeniem błąkającym się w jego oczach, w które nawiasem mówiąc muszę przestać patrzeć, lecz zaraz wybuchnął śmiechem. W między czasie ruszył, ponieważ mieliśmy zielone, ale nadal strasznie rozbawiony. Puściłam go, odrzuciłam włosy z uśmiechem kierując mój wzrok to na drogę, to na Zayna.\n- Okej, zrozumiałem. - odparł gdy się trochę uspokoił, a ja posłałam mu uśmiech, co odwzajemnił. - To jesteśmy na miejscu. - stwierdził wyjeżdżając na szkolny parking. Przez chwilę szukał wolnego miejsca. Gdy już zaparkował, złapałam za swój plecak i zgrabnie wysiadłam, on zrobił to sekundę potem. Razem poszliśmy w stronę reszty chłopaków stojących na szczycie schodów i rozmawiających. Taktownie nie pozwoliłam Zaynowi mnie objąć, nie dała bym rady... na szczęście więcej nie próbował. Przywitałam się z pozostałymi krótkim "hej", po chwili włączając się do rozmowy.\nPo jakiś może pięciu minutach na plac wjechało żółte sportowe auto, które zaparkowało szybko robiąc bączka tak jakby i idealnie wpasowując się pomiędzy dwa samochody. Już wiedziałam kto to, nie mogłam się doczekać reakcji moich towarzyszy, a szczególnie Louisa, który jeszcze na szczęście nie poszedł do Sue.\nNajpierw wyszedł Matti, który prezentował się niczego sobie w czarnych dżinsach, ciemno niebieskiej koszulce oraz skórzanej kurtce. Na nogach miał białe buty za kostkę, a na głowie również białą wełnianą czapkę. Wspominałam, że niezłe z niego ciacho? Nie? To teraz to mówię - Mateusz Stain to gorące ciasteczko! Lecz wracają do tematu, wyżej wspomniany obszedł swój samochód, otworzył drzwi i pomógł wysiąść Lenie, by następnie wziąć ją za rękę. Gdy tylko się zobaczyli, na ich twarzach zagościły promienne uśmiechy, wyglądali strasznie słodko! Ktoś patrzący z boku mógłby pomyśleć, że są zakochaną parą, ale to mylny wniosek. Byli dziwnym rodzajem przyjaciół, są ze sobą maksymalnie blisko, mogą się właśnie trzymać za rękę i wykonywać jakieś romantyczne gesty, ale nigdy nie będą parą, no przynajmniej prawdziwą, nie na żarty. To zabawne, że dobrali się nawet strojem.\nPomachałam im a oni zaczęli iść w naszą stronę. Po minach Zayna, Nialla, Harry'ego i Liama mogłam się domyśleć, że uważają ich za parę, ale miny Louisa nie mogłam rozszyfrować. Nie byłam taka dobra w tym jak Magda, ale najgorzej mi to nie szło. Zostawię go, ślepy nie jest, widzi jak moja przyjaciółka pięknie dziś wygląda, bo tak jak pozostałym na chwilę lekko usta się rozchyliły, mówiąc cicho: "WOW!..." Zaśmiałam się na ten widok.\nKurwa jebana mać! Dlaczego ona musi wyglądać tak..., tak..., tak... CUDOWNIE! To powinno być dla niej zabronione! Koniec kropka, niech chodzi w worku na ziemniaki! Jeśli worek byłby duży to utopiła by się w nim oraz oczywiście pewnie słodko by wyglądała, a jeśli nie to... chwila, zaraz... wyglądałaby jak w ręczniku... a w ręczniku wygląda tak seksownie... LOUIS OGAR! MASZ DZIEWCZYNĘ!!! Potrząsnąłem głową by wyrzucić z niej ten widok, ale on tylko jeszcze bardzie zagnieździł się w niej. Jej opalone ciało, na którym pozostało jeszcze kilka kropelek wody, mokre włosy opadające na chude ramiona, pełne dość duże usta, nos, kości policzkowe, wszystko w niej było idealne... idealne dla mnie... a te jej przepiękne, niezwykłe oczy powalały, mógłbym w nie patrzeć chyba wiecznie. Dobra dość! Kategorycznie zapominam o tej dziewczynie! Tego już za dużo, ja jej nie znam, nie wiem jaka jest, nic o niej nie wiem i niech tak pozostanie! Zresztą ona chyba upodobała sobie Matti'ego Staina i wyglądają na w chuj szczęśliwych, no nie mogą się przestać szczerzyć jak popierdoleńcy! Choć jej uśmiech jest taki... NIE! JEST POPIERDOLONY! Tak Louis okłamuj sam siebie, bardzo kurwa mądrze! Zamknij się, musimy współpracować! Nie, bo pierdolisz! Sam pierdolisz! Nie będę z tobą debilu rozmawiał, bo cię pojebało! Wyjdź i przyjdź jak się ogarniesz!\nA więc tak to jest zostać zwyzywanym przez siebie! Zajebiście. Tak tylko jeszcze zauważę, że ciągle się na nią wgapiasz jak w obrazek... W tym momencie walnąłem w sobie z całej siły ręką w czoło.\n- Louis co ty robisz? - zapytał Harry, a ja spojrzałem na niego zdezorientowany. Od odpowiedzi uratował mnie dzwonek, więc szybko poszedłem w stronę klasy, napotykając jeszcze nieodgadniony wzrok Maddie, ale natychmiast odwróciłem głowę. Nie mam pojęcia dlaczego mnie to boli... A ja wiem. Jeszcze jedno słowo, a przysięgam zabiję cię. Cieka... Moja podświadomość nie dołączyła ponieważ nie trafiłem w drzwi nagle zapragnąwszy przytulić ścianę.\n- Do zobaczenia. - powiedział Matti, po czym cmoknął mnie w policzek i popędził na lekcje. My pierwszą mieliśmy biologię, więc odwróciłam się w stronę drzwi, a tam zgadnijcie co widzę? Gwiazdorka wpadającego na ścianę i upadającego na podłogę. Większość uczniów była już w klasach więc wyszło tak, że tylko ja widziałam to epickie zderzenie. Podeszłam podśmiewując się z niego i przykucłam przy paskowym złodzieju.\n- Zapragnąłeś przytulić ścianę - zapytałam rozbawiona parskając śmiechem. On natomiast złapał się za głowę i spojrzał na mnie jakoś... inaczej? Nie wiem, ale już kiedyś widziałam ten wzrok, tylko nie pamiętam kiedy i kto (aut. nam to wygląda na wzrok typu: "Gdzieś ty była całe moje życie?" i raczej prawie na pewno się nie mylimy! :D)\n- Tak. Skąd wiedziałaś? - podniósł się lekko na rękach, a ja nachyliłam się do jego ucha i wyszeptałam: "Bo też mi się to zdarza, nawet bardzo często i to nie tylko ściany". Poczułam znów jego boskie perfumy, przeszedł mnie dreszcz ekscytacji związku z tym, że znajdowałam się tak blisko niego oraz głos mi trochę drżał, ale mam nadzieję, że Lou Gwiazdorek tego nie zauważył. Spojrzałam w jego oczy, ale natychmiast się podniosłam oraz pomogłam mu wstać, już unikając jego wzroku, weszłam do klasy szybko zajmując moje miejsce. To w jaki sposób on na mnie działa jest niebezpieczne. Równo z nauczycielką wszedł Gwiazdor, usiadł obok mnie, ale zaczął się zachowywać jakbym nie istniała. Przykład: Za chuja nie wiedziałam jak wykonać zadanie, które kazała zrobić pani, więc zapytałam się Louisa czy wie jak to rozwiązać. Odpowiedziała mi cisza, totalnie mnie zignorował. Wypuściłam z irytacją powietrze, wywróciłam oczami, mrucząc "fajnie" i wróciłam do główkowania. Niegodnam najwyraźniej odpowiedzi tak wielkiej gwiazdy jak on! (aut. wsadziła w to zdanie tyle sarkazmu, że nawet Sue by zauważyła, czyli bardzo dużo).\nNie miałam nic do roboty więc postanowiłam wybrać się na wyścigi. Poszłam do łazienki i wzięłam prysznic wyszłam z pod prysznica wysuszyłam włosy zrobiłam makijaż i byłam gotowa teraz tylko wybrać strój i wybrałam to:\nI jestem w pełni świadoma tego co wybrałam. Pewnie teraz każdy sobie myśli jak będę prowadziła w szpilkach, odpowiedź jest prosta normalnie. Gdy byłam już gotowa wyszłam z mieszkania i zeszłam do garażu żeby wybrać samochód. Trudny wybór, bo mam ich aż cztery plus dwa motory. Zastanawiacie się pewnie po co mi ich tyle ja je po prostu kocham - moja druga miłość zaraz po tej pierwszej. No i wiem bingo, ten będzie idealny dawno nim nie jeździłam, ale mówi się trudno a mianowicie chodzi mi o to cacko:\nNissan GT-R_5 (bez spojlera z tyłu) auto, w którym zaczęłam się ścigać. Bosko się nim jeździ. Zajęłam miejsce kierowcy i ruszyłam na miejsce wyścigów, gdy tam zajechałam zastałam jak zwykle tłumy ludzi próbujący porozmawiać co im i tak nie wychodziło przez warkot silników. Zajechałam koło się tak określę zapisów prowadzonych przez Jema, tak spec od komputerów pilnuje radio policyjne, więc jakby co to nie ma szans żeby nas złapali.\n- Ooo Caroline dawno cię nie było - zaczął na wejściu.\n- Jakie dawno dwa dni temu tu byłam i o ile się nie mylę to wygrałam - powiedziałam z tryumfalnym uśmiechem - To kogo dla mnie masz? - zapytałam.\n- Jakaś laska uważa, że jest lepsza od ciebie, więc trzeba jej pokazać gdzie jej miejsce i jeszcze przystawia się do Alexa (mój prywatny mechanik).\n- Rozumiem mam jej pokazać kto tu rządzi i uratować dupę Alexowi? - a on tylko kiwnął na potwierdzenie głową - Która to? - skinął głową na blondynkę siedzącą na porszówie i miziającą się do Alexa. Wyglądało to komicznie no ale cóż muszę mu pomóc, więc wsiadłam do auta i ruszyłam do nich stanęłam koło nich, wysiadłam z gracją i podeszłam do tej blondi oraz Alexa. Uśmiechnęłam się, po czym pocałowałam mojego kumpla. Szybko załapał o co chodzi, bo szybko się ogarnął.\n- Odpierdol się od mojego chłopak - krzyknęła rozwścieczona blondi. Nie cierpię wytapetowanych blondyn.Wiem, że ja też jestem blondynką, ale bez przesady no ja was proszę. Alex zachichotał i stanął za mną obejmując mnie w tali.\n- No nie wiem czy to twój chłopak, ale mam propozycje ścigajmy się o niego. Jak ja wygram jest mój i twoje auto też, jak przegram bierzesz Alexa i moje auto zrozumiano?\n- rzuciłam jej wyzwanie co ona sobie myśli, że co może mi zabierać moich kumpli? stanowczo za dużo blondynek w ekipie wystarczy jedna i to ja.\n- To daj mi już to po dobroci jak nie chcesz się skompromitować - powiedział a ja, Alex i tłum który się wokół nas zebrał wybuchnęliśmy śmiechem. Zawsze się zbierają dlatego mam respekt na mieście.\n- Nie wiesz z kim zadzierasz złotko - mówiąc to podeszłam do niej i poklepałam ją po policzku. - Zaczynamy - tym razem krzyknęłam prosto na tą wytynkowaną twarz. Odwróciłam się na pięcie wsiadłam do auta i pojechałam na star a później metę.\n- Wygraj dla mnie - powiedział Alex.\n- Nie wczuwaj się, bo jeszcze specjalnie przegram - zachichotałam.\n- Nie tylko nie to! A poza tym wiesz, że mam kogo innego na oku...\n- Tak wiem a teraz spadaj muszę wygrać wyścig - ustawione już na starcie.\nAlex miał nas puszczać do startu, stanął pomiędzy autami tak gdzieś dwa metry przed nami. Najpierw wskazał ręką na tynk żeby upewnić się czy jest gotowa a ona skinęła głową, tak samo postąpił u mnie, tylko oczywiście musiał puścić mi oczko. Wzniósł obie ręce do góry i START. Ruszyłyśmy, na początku dałam jej fory jechałam sobie na legalnie, ale pod koniec sobie przypomniałam, że mam uratować dupę Alexowi, więc przyśpieszyłam, wyrównałam z nią i popatrzyłam się w jej stronę, ona w moją. Pomachałam jej i dałam do pieca. Z silnika wydał się boski ryk. Próbowała mnie jeszcze mignąć, ale jej nie pykło. Po chwili zobaczyłam tłumy ludzi, czyli meta. Wysunęłam się znacząco na prowadzenie, gdy przekroczyłam linię zrobiłam szybki skręt, tak zwanego bączka. Wysiadłam z auta i zaraz przy mnie zalazł się Alex z gratulacjami i podziękowaniami. Dobra mniejsza z tym ja chcę swoje nowe autko.\n- Kluczyki - powiedziałam podchodząc z tryumfalnym uśmiechem do tej laluni.\n- Masz tylko go nie zepsuj - powiedział lekko płaczliwym głosem.\n- Alex weź sprawdź czy nie ma żadnych usterek a potem sprzedaj. Zabierz sobie 10% ze sprzedaży a resztę na moje konto - rozkazałam Alexowi, a ten jak na zawołanie zabrał ode mnie kluczyki do porszówy. No to kolejna gruba kasa wpłynie na moje konto super, oby tak dalej a kupie sobie dom tylko jest problem, bo mam mało czasu. Postanowiłam wrócić już do domu, no nie ma co ukrywać jest już druga w nocy. Przemierzałam już pustymi ulicami Londynu, które są piękne nocą zajechałam na parking ruszyłam do jego mieszkania i poszłam spać nie byłam już w stanie nawet się rozebrać.\nNo więc oddajemy wam rozdział 8 po długiej nieobecności. Zostanie on jeszcze oczywiście rozwinięty lecz chciałyśmy już go wstawić. Nie mogłam go dokończyć więc tak długo to trwało, za co przepraszam.\nNa moje usprawiedliwienie dodam, że nie miałam go za bardzo jak napisać przez ostatni tydzień, a dwa tygodnie temu była jeszcze szkoła, no ale mniejsza.\nZabieram się już za kolejny rozdział. Mam nadzieję, że ten długością odpowiada.\nTak więc jeszcze raz przepraszam i będę się starała poprawiać :) /Mad\nDziękujemy wszystkim czytającym, a bardzo dziękujemy komentującym *,*\nPrzepraszamy że tak długo musiałyście czekać. :** Rozdział 9 będzie w sobotę a jak nie to najpóźniej w niedziele wieczorem./Karolina\nAutor: Skittles and The Cookie! o 13:19 3 komentarze:


POLSKI zestaw sztućców 6 osób Augburger ZŁ+GRAWER 7547825260 - Allegro.pl\nPOLSKI zestaw sztućców 6 osób Augburger ZŁ+GRAWER\nKomplet Zestaw Sztućców 24el Hoffner dla 6 osób\nZestaw Sztućców 24el Hoffner Komplet dla 6 osób !!\nZestaw sztućców 24el Hoffner dla 6 osób!\n6x Zestaw sztućców 24el Hoffner dla 6 osób!\nRODZINNY Zestaw sztućców 24el Hoffner dla 6 osób!\nKomplet Zestaw sztućców 24el Hoffner dla 6 osób!\nZESTAW KOMPLET sztućców 24el Hoffner dla 6 osób\nNumer oferty: 7547825260


Purproject | Blog internetowy!\nYou are here: Home / Pozostałe / Purproject\nPurproject Reviewed by admin on 6 września 2021 .\nWykorzystanie wysokiej jakości pianki przez pracowników PUR Project Użycie wysokiej jakości pianki przez osoby zatrudnione w PUR Project daje pewność, że usługa zostanie zrealizowana bardzo dobrze. Do ocieplania wykorzystywana jest pianka od firm PURINOVA, PCC PRODEX a także POLYCHEM SYSTEMS. Są to wyroby posiadające niezbędne atesty, co świadczy o ich trwałości. Zastosowanie pianki natryskowej to […]\n6 września 2021 / By admin\nWykorzystanie wysokiej jakości pianki przez pracowników PUR Project\nUżycie wysokiej jakości pianki przez osoby zatrudnione w PUR Project daje pewność, że usługa zostanie zrealizowana bardzo dobrze. Do ocieplania wykorzystywana jest pianka od firm PURINOVA, PCC PRODEX a także POLYCHEM SYSTEMS. Są to wyroby posiadające niezbędne atesty, co świadczy o ich trwałości. Zastosowanie pianki natryskowej to skuteczna metoda dla obiektów różnego typu. Zleceniodawców przekonuje na przykład to, że jest to sposób realizowania szybkiej pracy. Ciecz jest też lżejsza, czyli nie obciąży konstrukcji. Ta technika ocieplenia pozwala też ograniczyć koszty ogrzewania. Pianka PUR wykazuje odporność na uszkodzenia mechaniczne oraz na zmienne warunki atmosferyczne. Dlatego firma purproject ma dużo zleceń. Ocieplanie wykonywane jest z zastosowaniem innowacyjnych urządzeń, takich jak GAMA G30H. To ma wpływ na dokładność prac. Izolacja jest wykonana przez doświadczonych pracowników i działa bez zarzutu przez długi czas. Ocieplanie pianą poliuretanową zwykle dotyczy: poddaszy, ścian, podłóg i stropów, tarasów, płaskich dachów, fundamentów, hal produkcyjnych oraz chłodni. Pianka PUR to materiał rekomendowany w takim celu, bo nie traci właściwości izolacyjnych wraz z upływem czasu. Surowiec eliminuje mostki termiczne, gwarantując doskonałą szczelność instalacji, gdyż na całej powierzchni utworzy się ujednolicona warstwa izolacyjna. Perfekcyjne właściwości termoizolacyjne motywują do skorzystania z tego rozwiązania.\nKolczyki Pandora 31 sierpnia 2021 / By admin\nKasy fiskalne opole 8 września 2021 / By admin\nInternet i social media - zobacz, jakim sposobem wykorzystać, żeby zarabiać Wolny rynek daje w gruncie rzeczy znaczące pole do popisu różnorodnego rodzaju inwestorom oraz ludziom, którzy prowadzą dowolny biznes. Ostatnio miejscem, w jakim miejscu kwitnie wszelkiego rodzaju handel usługami oraz towarami jest internet. Internet jest dobrą przestrzenią do takich czynności, bowiem ma szansę dotrzeć do duża grupa odbiorców, nie liczą się tutaj odległości czy bariery językowe. W biznesie przydatne…\ngniazdo mc4 staubli


2019.05.28 14:48 / news / czytano 861 / opinie 0\nW ostatni weekend odbyła się akcja sprzątania brzegów jeziora czorsztyńskiego, organizowana i sponsorowana przez markę outdoorową ROCKLAND z Krakowa, przy udziale wolontariuszy z grupy Bushcraft Poland i pomocy Zespołu Elektrowni Wodnych w Niedzicy.\nPodczas akcji pozbierano śmieci na brzegach należących do gmin Czorsztyn i Łapsze Niżne. Z powodu bardzo wysokiego stanu wody działania musiały zostać częściowo ograniczone, gdyż większość śmieci znajduje się obecnie w wodzie i niedostępnym terenie. Udostępniony minivan ZEW w Niedzicy wraz z kierowcą przewoził wolontariuszy, a śmieci były segregowane w workach na "Szkło", "Plastik" i "Inne". Pomimo ograniczeń akcja zakończyła się sukcesem i zapewne będzie kontynuowana w przyszłości.


Lwów może łączyć | Miesięcznik Znak\nfot. H. Poddębski/NAC\nz Olą Hnatiuk rozmawia Urszula Pieczek styczeń 2018\nPani książka Odwaga i strach rozpoczyna się od daty 18 września 1939 r. Ten moment skupia jak w soczewce kilka ważnych wydarzeń, krzyżuje losy bohaterów i bohaterek oraz miejsca, do których „odwiedzenia” zaprasza Pani czytelników i czytelniczki. Dlaczego ta data jest tak istotna?\nUrodziła się wtedy moja mama – to początek mojej prywatnej historii, którą traktuję jako punkt wyjścia do opowiedzenia o lwowskich relacjach. Myślę jednak o tej dacie jak o momencie, w którym na połowie terytorium II Rzeczypospolitej wszystko się zmieniło. Zależało mi na tym, by pokazać skomplikowane losy mieszkańców wschodniej części kraju po wkroczeniu Armii Czerwonej, nie tylko z perspektywy polskiej, prezentowanej np. we Wspomnieniach wojennych Karoliny Lanckorońskiej. Chciałam wyjść poza tradycyjną polską opowieść o Lwowie, o – kolejno – zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, aresztowaniach, wywózkach, deportacjach, np. do Kazachstanu… Interesowały mnie losy lwowian, nie tylko Polaków. Dlatego piszę o 18 września 1939 r. m.in. z perspektywy jednej z moich bohaterek – Frydy (Ireny) Lille, pierwszej lwowskiej hematolożki. Jej historia zdaje się niezwykła – pochodziła z biednej żydowskiej rodziny, zdobyła wykształcenie, pozycję w świecie nauki, choć jak wiadomo, lata 30. nie sprzyjały karierze naukowej osób innego pochodzenia niż polskie. Wskutek narastającej fali antysemityzmu Lille musiała zrezygnować z pracy w klinice dziecięcej, utrzymywała się z prywatnego laboratorium analiz. Podobnie jak absolutnie wybitny mikrobiolog i filozof nauki Ludwik Fleck, który także – mimo wielkich osiągnięć – musiał porzucić uniwersytet.\nWykorzystanie tej daty to zabieg skracający dystans między piszącą a czytelnikami i czytelniczkami. Nie otwierałam nią wszystkich rozdziałów, to byłoby zbyt tanim chwytem. Najbardziej zależało mi na tym, by zwrócić uwagę, że wielka historia jest tuż obok nas, na wyciągnięcie ręki. Czasem wystarczy odrobinę zmienić perspektywę, by zobaczyć coś więcej poza własnym bólem i traumą.\nW polskiej pamięci dominuje arkadyjski mit przedwojennego Lwowa, na którym budowany jest narodowy sentyment wobec tego miasta (i szerzej pogranicza). Pani przedstawia zupełnie inny typ opowieści o tym czasie i miejscu, który wznosi się ponad łatwe podziały. Odniosłam wrażenie, że jest to rodzaj polemiki czy może weryfikacji stereotypów.\nCelem mojego opowiadania o przedwojennym i okupowanym Lwowie absolutnie nie była polemika, lecz przyjrzenie się dokumentom, zestawienie ich z obiegowymi opiniami. Proszę zwrócić uwagę, że np. nie polemizowałam ze wspomnieniami Wszystko, co najważniejsze Oli Watowej, która przypisuje Wandzie Wasilewskiej pomoc przy zwolnieniu z zesłania Stefanii Skwarczyńskiej, wybitnej teoretyczki literatury i polonistki, ani też z autorami, którzy powtarzają za nią tę historię. Po prostu w oparciu o materiały archiwalne wykazałam czarno na białym, że to, co było powtarzanym przez lata pewnikiem, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Zarazem pokazałam też pewien mechanizm uruchamiany przez autorów wspomnień: podążają oni tropem solidarności wynikającej z przynależności narodowej, pomijając wszystkie inne motywacje. Źródła pozwalają to zweryfikować. Aż dziw, że dotychczas nikt tego nie zrobił – oczywiście mam na myśli nie ten konkretny przykład, lecz zestawienie różnych wersji, pewnych sposobów patrzenia na okupację.\nW najgłębszym sensie zależało mi na pokazaniu innej wizji dziejów, stworzeniu podstawy do wielowątkowej narracji o Lwowie. W moim przekonaniu narracja narodowa jest szalenie zawężająca, uniemożliwia przyjrzenie się temu, co się działo w wielonarodowym społeczeństwie Rzeczypospolitej. W okresie międzywojennym mniejszości narodowe stanowiły – według różnych obliczeń – od ponad 30% do prawie 40% całej populacji. Nie można tego pomijać.\nCo udało się Pani ustalić dzięki takiemu wielowątkowemu oglądowi?\nPokazałam, jak bardzo wątpliwe jest to, co przez lata uznawane było za „oczywistą oczywistość”, np. opinia o powszechnej radości Ukraińców z wkroczenia Niemców do Lwowa. Wszyscy tak mówią. Zadałam sobie pytanie, kim są „wszyscy”. Kiedy zaczęłam zaglądać do dokumentów, a zwłaszcza dzienników, okazało się, że z tego wydarzenia cieszyli się zarówno Polacy, jak i Ukraińcy. Wyjątkiem była społeczność żydowska. Pierwsze kilkadziesiąt godzin, kiedy otwarto więzienia, ujawniło skalę mordów dokonanych przez NKWD w ostatnim momencie przed nadejściem Niemców. Na tym przykładzie widać doskonale, jak Niemcy manipulowali podstawowymi ludzkimi emocjami. Chodziło im o to, by wzmóc nienawiść do bolszewików, utożsamić ich z Żydami, wyłapać agentów i przyspieszyć pochód armii niemieckiej na wschód. W pierwszych numerach wydawanej przez Niemców ukraińskiej gazety współpracę z NKWD przypisywano nie tylko Żydom, ale też Polakom. Okupacyjnym władzom niemieckim, odkrywającym masowe zbrodnie sowieckie czy zbiorowe groby na całym zajmowanym terytorium, nie zależało na uczczeniu pamięci ofiar, po prostu żerowano na ludzkich odruchach, manipulując całymi społecznościami! A społeczność polska i ukraińska dały się na to nabrać, czego przykładem Jedwabne, Lwów, wiele innych miast i miasteczek wschodniej części II Rzeczypospolitej. Szybko jednak owe złudzenia („lepszy sam diabeł niż Sowieci”) prysły. Już w sierpniu co trzeźwiejsi obserwatorzy nie mieli wątpliwości, że nadszedł okres nie mniejszej przemocy.\nPrzygląda się Pani także splatającym się losom bohaterów i relacjom międzyludzkim przez pryzmat miejsc, np. domu Pani dziadków przy ul. Mącznej, w którym podczas wojny niemiecko-sowieckiej ukrywali się Żydzi. Jak żyje on w Pani rodzinnych wspomnieniach?\nBardzo trudno mi zrekonstruować cechy tego miejsca, ponieważ moja babcia rzadko o nim mówiła. To stanowiło dla niej zbyt dużą traumę, z kolei moja mama niewiele pamiętała. Wiedziała na pewno, że był to mały dom z ogródkiem, w którym nie pozwalano się bawić. Uprawiane tam w czasie wojny warzywa były szansą na przetrwanie. W mieście panował wtedy po prostu głód.\nDziadkowie kupili ten dom tuż przed wybuchem wojny, więc w sumie nie wiązała się z nim rodzinna historia, stanowił raczej miejsce przejęte, zakupione na okoliczność urodzin mojej mamy. Mój dziadek był z zawodu zwykłym urzędnikiem sądowym. Kiedy urodziła się moja mama, miał prawie 60 lat. Zmarł w trakcie okupacji niemieckiej, dlatego myślę, że moja mama mogła go dobrze nie pamiętać. Jednak ten dom stanowił dla niej ważny punkt odniesienia. Była po wojnie we Lwowie tylko dwa razy, za każdym razem szła nie tylko na Cmentarz Łyczakowski na grób ojca, ale i na Mączną.\nMiejscem, któremu poświęca Pani bardzo wiele uwagi, jest Instytut Medyczny. To z nim wiąże się jeden z najbardziej wstrząsających momentów w opowieści o międzywojennym Lwowie. Podczas zajęć w pracowni Franciszka Groëra doszło do próby wyproszenia asystentów żydowskiego pochodzenia przez studentów.\nTen epizod unaocznia panującą wtedy atmosferę. Getto ławkowe było rzeczą powszechną, co więcej, dochodziło nie tylko do aktów przemocy symbolicznej, lecz także fizycznej (pobić, a nawet zabójstw). Wśród społeczności żydowskiej, podobnie jak ukraińskiej, panowało przekonanie o całkowitej bezkarności osób, które dopuszczały się przemocy. Notabene, nikt z badaczy nie zadał sobie dotychczas trudu, by zbadać, czy i w jaki sposób przestępstwa te były ścigane. Należy pamiętać, że atmosfera nietolerancji pogłębiała się w latach 30. – można zatem powiedzieć, że mit przedwojennego tolerancyjnego Lwowa jest mocno przesadzony. W okresie po wielkim kryzysie gospodarczym 1929 r. wzmagały się wzajemne animozje, nienawiść rosła, co oczywiście miało podłoże ekonomiczne, ale wynikało także z polityki państwa polskiego wobec mniejszości narodowej, które stworzyło wyraźny podział na obywateli pierwszej (Polacy) i drugiej kategorii (Żydzi, Ukraińcy, Białorusini). Obywatele drugiej kategorii mieli prawa wyborcze, ale do urzędów – a zwłaszcza na wysokie stanowiska – ich nie dopuszczano. Nic więc dziwnego, że ci słabiej wykształceni imali się różnych zajęć. Lepiej wyedukowani pozostawali w wolnych zawodach – byli adwokatami czy lekarzami. Oczywiście w związku z lepszym poziomem wykształcenia zawody te uprawiały przede wszystkim osoby pochodzenia żydowskiego. Ukraińcy zaś swoją energię wkładali w ruch kooperacyjny, którego sukces tak denerwował nie tylko władze, ale i zwykłych polskich obywateli.\nPrzyjęta przez Panią szeroka perspektywa pomogła dostrzec pewną analogię pomiędzy mordem lwowskich profesorów a aresztowaniem profesorów z Uniwersytetu Jagiellońskiego i Akademii Górniczo-Hutniczej z 6 listopada 1939 r.\nSama się dziwię, jak tego mogłam wcześniej nie dostrzec! Eksterminacja polskiej inteligencji była jednym z celów władz okupacyjnych – w ten sposób nie tylko pozbawiano naród potencjalnych przywódców, ale i zastraszano społeczeństwo. Jeśli chodzi o mord profesorów lwowskich, przyjęło się twierdzenie, że współudział w nim mieli ukraińscy nacjonaliści, którzy rzekomo dostarczyli Niemcom adresy profesury czy służyli za przewodników. Rzeczywiście Einsatzgrupy na okupowanych terytoriach posługiwały się wcześniej sporządzanymi przez niemiecką agenturę listami. Wśród agentury zdarzali się także członkowie OUN, ale to nie oni przygotowali listę. Wszystko wskazuje na to, że we Lwowie oparto się na spisie sporządzonym przez doświadczonego agenta Holendra Pietera von Mentena, który znał osobiście większość ze swoich ofiar, a część ich mienia zawłaszczył. Na początku okupacji sowieckiej znalazł się w więzieniu w Stryju, skąd wydostał go jeden z przyjaciół, następnie Menten trafił do Krakowa, pod dowództwo Eberharda Schongarta, szefa policji bezpieczeństwa (SiPo i SD) w Generalnej Guberni, od 3 lipca do 11 sierpnia 1910 r. dowódcy Einsatzgrupy w Galicji Wschodniej. W trakcie pobytu w Krakowie Menten odegrał niechlubną rolę w przejmowaniu pożydowskiego mienia, specjalizując się w dziełach sztuki z antykwariatów. Zawdzięczający mu życie Józef Stieglitz i Franciszek Groër zeznali, że był jedynie niemieckim tłumaczem, choć w rzeczywistości dowodził oddziałem, który wymordował tylko na terenie byłego majątku Mentena kilkaset osób. Dzięki temu fałszywemu świadectwu Menten uniknął odpowiedzialności za popełnione zbrodnie. Dopiero po ponad 30 latach, gdy pokazał publicznie część swojej kolekcji złożonej z zagrabionego mienia, doszło do procesu. Całą tę sprawę opisał dokładnie holenderski dziennikarz Hans Knoop. W książce skonfrontowałam różne wersje dotyczące okoliczności mordu profesorów lwowskich i wykazałam, że przypisywanie sprawstwa nacjonalistom ukraińskim jest nadużyciem. Co oczywiście nie znaczy, że członkowie OUN nie popełnili innych zbrodni.\nZ wielką atencją przygląda się Pani uniwersytetowi lwowskiemu. To miejsce, które jest Pani bardzo bliskie.\nChoć nie jestem historykiem architektury, nie mogę abstrahować od tego miejsca. Bardzo lubię tę przestrzeń – stary i nowy budynek, gmach dawnego Sejmu Krajowego, przepiękną bibliotekę, hotel uniwersytecki. Najbliżsi są mi jednak ludzie, którzy tworzyli to miejsce.\nInteresuje mnie przede wszystkim, jak toczyło się życie uniwersyteckie, czy rzeczywiście było np. tak, że Ukraińcy – jak twierdzi wielu historyków – tam nie uczęszczali. Wystarczy spojrzeć do roczników, by stwierdzić, że może nie było ich wielu, ale stanowili ok. 17% studentów. To nie jest mało! Okazuje się też, że wykładowcami nie byli wyłącznie Polacy. Wspomnieć należy twórcę lwowskiej szkoły matematycznej Hugona Steinhausa. Również naukowcy żydowskiego pochodzenia znaleźli więc swoje miejsce na uniwersytecie.\nUkraińcom było znacznie trudniej, a osobom, które angażowały się po stronie ukraińskiej w czasie wojny polsko-ukraińskiej, zabroniono tam wstępu. Ostatnio trafił w moje ręce obejmujący lata 1918–1923 dziennik ze wspomnieniami pochodzącego z Czerniowiec historyka, wykładowcy UW Myrona Korduby, który opisywał działalność tajnego uniwersytetu ukraińskiego oraz represje ze strony władz polskich, jakie spotykały Ukraińców chcących kształcić się na własną rękę. Ukraińcy w latach 20. doświadczali podobnych aktów przemocy, z jakimi spotykali się Żydzi w latach 30. Uniwersytet zdominowany był przez Polaków, przez polskie korporacje, na które ogromny wpływ miała polityka państwa. Powszechnie wiadomo, że partią mającą we Lwowie największe wpływy nie był PPS, ale ND, w związku z tym i na uniwersytecie zaostrzała się nietolerancja.\nCzy wykładowcy angażowali się w spory polityczne?\nWykładowcy zajmowali się oczywiście przede wszystkim nauką, ale nie można powiedzieć, że nie interesowali się polityką. Przykład matematyka prof. Kazimierza Bartla, który pięciokrotnie piastował stanowisko premiera II RP, jest najbardziej znany, ale czynnych polityków, a zarazem uczonych było we Lwowie dużo więcej. Emocje polityczne były obecne w przestrzeni uniwersyteckiej, dlatego też dochodziło do starć między narodową prawicą i profesurą, która uważała, że atmosfera nietolerancji szkodzi nauce.\nChcę jednak zwrócić uwagę, że dominowało przekonanie o wyższości inteligencji polskiej nad żydowską czy ukraińską: te dwie miały się asymilować w kierunku pierwszej. Kiedy zachodziły procesy odwrotne, budziło to powszechne zdumienie i niechęć. Tak było w przypadku Mychajła Rudnyckiego, pisarza, krytyka literackiego, asystenta Leopolda Staffa, wydawcy Stanisława Brzozowskiego. Rudnycki urodził się w rodzinie ukraińsko-żydowskiej (matka była Żydówką, ojciec Ukraińcem), ale wychował się w kulturze polskiej, w domu mówiono w języku polskim, więc oczekiwano, że i on „stanie się” Polakiem. Choć był wybitnym znawcą literatury francuskiej, niemieckiej i brytyjskiej, nie angażował się w politykę, to i tak nie znalazł miejsca na uniwersytecie, nie otrzymał pomocy od władz polskich. Początek I wojny światowej spędził we Lwowie, po czym został ewakuowany do Kijowa. To zmieniło jego spojrzenie na ukraińską niepodległość, wybrał drogę teoretyka literatury ukraińskiej.\nKoncentruje się Pani na losach Polaków, Ukraińców i Żydów. Co z pozostałymi mniejszościami?\nJak słusznie zwróciła Pani uwagę, fascynują mnie we Lwowie pewne miejsca i tam szukam inspiracji. Jednym z nich jest katedra ormiańska. Gdybym tylko znalazła odpowiednie materiały, na pewno zajęłabym się mniejszością ormiańską. Tak się jednak nie stało…\nPodobnie wygląda sprawa narracji niemieckich – choć miałam w ręce bardzo dobre dokumenty, to było ich wciąż za mało, by stworzyć spójną opowieść. Nie udało się odtworzyć także historii Henryka Heschelesa, brata Mariana Hemara, dziennikarza i intelektualisty. O Heschelesie z wielką atencją pisał np. twórca cyklu Na wysokiej połoninie Stanisław Vincenz oraz arystokrata, rzecznik polsko-ukraińskiego porozumienia Piotr Dunin-Borkowski. Zależało mi na historii Heschelesa, ponieważ był on także redaktorem naczelnym świetnej syjonistycznej gazety politycznej „Chwila”, która ukazywała się w języku polskim dwa razy dziennie. Hescheles został aresztowany przez NKWD podczas próby powrotu, kiedy przekraczał granicę, podobnie jak np. Fryda Lille czy Henryk Tomaszewski. Nie miał tyle szczęścia co oni czy Stanisław Vincenz, którego z aresztu wyciągnęli ukraińscy przyjaciele. Hescheles przesiedział rok w więzieniu NKWD. Został zwolniony w 1940 r. Zamordowano go w trakcie pogromu Żydów w podwórzu więzienia Brygidki w czerwcu 1941 r. Mimo iż dostałam dokumenty NKWD, to nie dało się z nich zbyt wiele wycisnąć – to były głównie zeznania o działalności syjonistycznej gazety. W próbie zbudowania opowieści o Henryku Heschelesie nie pomogły nawet wspomnienia jego córki Janiny Oczyma dwunastoletniej dziewczynki spisane w 1946 r.\nInaczej stało się w przypadku historyka Mychajły Marczenki i malarki Jarosławy Muzyki, których aresztowano pod zarzutem ukraińskiego nacjonalizmu, choć pierwszy był sowieckim działaczem, członkiem partii komunistycznej, wyznaczonym przez władze na rektora uniwersytetu lwowskiego, druga zaś malarką lwowską, bardzo daleką od politycznego zaangażowania. Nie stworzyłabym jednej opowieści bez drugiej, choć prawdopodobnie Marczenko i Muzyka nigdy się nie spotkali. Chodziło mi jednak o zderzenie dwu światów: starej ukraińskiej inteligencji lwowskiej z tą sowiecką.\nLwów to nie tylko instytucje, zwraca Pani uwagę na przestrzenie rozrywki, na bohemę, która wciąż fascynuje kolejne pokolenie.\nI którą wielu lubi lukrować! Bardzo chciałam opowiedzieć o orkiestrze Lwowski Tea-Jazz, o zwyczajach i o tym, jak wyglądała rozrywka po sowiecku, ale też zależało mi na pokazaniu czegoś, co pomija np. film Bodo. Mianowicie balansowania na pewnej granicy – pobierania bardzo wysokich gaży od władz sowieckich. Zarówno Bodo, Henryk Wars, jak i cała ta grupa jeździła po europejskiej części ZSRR. Nie przesadzajmy z pokazywaniem bezkompromisowości i niechęci Polaków do kolaboracji. Między bajki można włożyć opowieści o tym, że ten czy ów z tej grupy odmówił przyjęcia paszportu sowieckiego – przecież automatycznie znalazłby się wtedy w innym miejscu, które na pewno nie oferowałoby najwyższych honorariów!\nTaki model opowiadania historii pozwala także na przyjrzenie się kształtującej się obecnie tożsamości narodowej w dużo szerszym wymiarze.\nKiedy pisałam Pożegnanie z Imperium, w Ukrainie trwała burzliwa dyskusja o tożsamości. Przyjęło się uważać, że tożsamość narodową albo się posiada, albo nie. Dlaczego? Przecież wiadomo od lat, że tożsamości się kształtują, nie są jednorodne. Skoro opowiedzieliśmy już historię np. płci kulturowej, to dlaczego w mniej oczywistych przypadkach nie możemy sobie z tym poradzić? Dlaczego tkwimy w matrycach rodem z XIX w.? Ideologie, zakodowana nietolerancja sprzyjają postawom zamkniętym. Wiadomo, że tępienie zniuansowanych tożsamości to domena dyktatury i totalitaryzmu. Dlaczego jednak dziś musimy tkwić w takich kliszach?\nTakie nastawienie wpływa na eskalację wzajemnej niechęci, w tym przypadku Polaków i Ukraińców. Spędzam bardzo dużo czasu w obu krajach i obserwuję coś zdumiewającego – zamykanie się polskiej tożsamości, przy jednoczesnej coraz większej otwartości ukraińskiej. W Polsce nie ma absolutnie żadnego powodu, by się izolować! To efekt społecznej manipulacji i nieumiejętności poradzenia sobie z wyzwaniem stworzenia perspektyw dla młodych ludzi. I o ile bardzo krytycznie oceniam postawę polskich polityków w stosunkach pomiędzy naszymi państwami, o tyle jestem wzruszona aktami solidarności ze strony Polaków (np. otwartym listem sprzeciwu), kiedy nie przyznano Ukraińcom w Polsce dofinansowania obchodów akcji „Wisła”. Jestem ujęta empatią i przekonaniem polskich obywateli, że powinniśmy iść w zupełnie przeciwnym kierunku, niż wyznacza to polityka oficjalnego szczebla. To pokazuje bardzo dobrą cechę społeczeństwa polskiego.\nWciąż jednak widać wyraźnie, jak ważny jest Lwów w opowiadaniu nie tylko o stosunkach polsko-ukraińskich, ale w ogóle o granicach Polski. Dlaczego stanowi nadal taką kość niezgody?\nTo nie Lwów jest kością niezgody, lecz sposób opowiadania o wspólnej historii, polegający na próbie bagatelizowania roli Ukraińców w narracji polskiej bądź Polaków w ukraińskiej. Jednostronne postrzeganie różnych procesów powoduje, że zubażamy znaczenie kulturowe tego miasta. Widzimy tylko cząstkę tego, czym był Lwów. Dążenie do zdominowania narracji kończy się tym, że jednych ona rani, a dla innych przestaje być interesująca.\nDoskonale znany jest mit utraconego „polskiego” Lwowa. Czy Ukraińcy i Żydzi posiadają też swoją mitologię tego miasta? Pani opowieść pokazuje wyraźnie, że ten splot relacji i kultur w żaden sposób nie zubaża żadnej ze stron, ale raczej czyni miasto jeszcze ciekawszym.\nOczywiście, że Lwów jest ważnym miastem w ukraińskiej mitologii narodowej, nie tylko Piemontem, czyli miejscem, gdzie tworzyły się zręby nowoczesnej tożsamości ukraińskiej pod koniec XIX w., ale też stolicą Zachodniej Ukraińskiej Republiki, o którą walkę przegrano z Polakami. W latach 60. Lwów stał się jedynym wielkim miastem, gdzie dominował język ukraiński. Pod koniec lat 80. to właśnie we Lwowie najżywszy był ruch niepodległościowy oraz ruch laikatu na rzecz legalizacji Kościoła greckokatolickiego. Kwitł też artystyczny underground. Jednym słowem, to tu żywy jest mit patriotyczny, a zarazem mit miasta będącego stolicą kultury ukraińskiej. W tym samym czasie dla Polaków było to „miasto, którego nie ma”. Dla Żydów Lwów był jedną z ważnych metropolii, tradycji, lecz wskutek wojny stał się przede wszystkim miejscem pamięci o wymordowanej żydowskiej społeczności. Staram się pokazywać, że Lwów może nie dzielić, ale łączyć.


Jakie są rodzaje szkoleń BHP? - Furious.pl\nWiększość osób, które prowadzą własną działalność gospodarczą, wie, że jednym z ich obowiązków jest skierowanie swoich pracowników na badania z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Takie szkolenia powinny być przeprowadzone nie tylko gdy przyjmujemy daną osobę do pracy na danym stanowisku, ale także już po zatrudnieniu, w trakcie pracy. W naszym kraju występują dwa różne rodzaje szkoleń BHP.\nTe szkolenia przeznaczone są dla osób nowozatrudnionych jeszcze zanim przystąpią oni do wykonywania swoich obowiązków. Tego typu szkolenie wstępne składa się z dwóch etapów.\nPierwszym jest instruktaż ogólny, w którym chodzi o to, by nasz pracownik zdobył niezbędną wiedzę ogólną na temat podstawowych zasad bezpieczeństwa oraz higieny pracy. Zasady te są zawarte w Kodeksie pracy, układach zbiorowych lub też w regulaminach pracowniczych danych firm. Dodatkowo pracownik otrzymuje informacje na temat zasad bezpieczeństwa i higieny, które obowiązują w danym zakładzie pracy. Poznaje on wtedy także zasady, zgodnie z którymi udziela się pierwszej pomocy.\nDrugą częścią jest instruktaż stanowiskowy, który jest instruktażem bardziej szczegółowym dlatego, że przekazuje się w nim wiedzę o zakresie czynników środowiskowych, które mogą wystąpić na obejmowanym stanowisku pracy. Zapoznaje się też przyszłego pracownika z wymogami bezpieczeństwa pracy i instrukcjami, według których powinien się kierować.\nPrzepisy mówią, że szkolenie wstępne musi trwać co najmniej:\n– 3 godziny lekcyjne przeznaczone na instruktaż ogólny,\n– 3 godziny lekcyjne przeznaczone na instruktaż stanowiskowy dla pracowników na stanowiskach administracyjno-biurowych,\n– 8 godzin lekcyjnych dla pozostałych pracowników.\nNależy jednak pamiętać, że takie szkolenie wstępne jest ważne jedynie przez rok od jego przeprowadzenia. Podczas tych 12 miesięcy pracownik musi zostać także skierowany na szkolenia okresowe.\nSzkolenia okresowe przeprowadzamy, by odświeżyć wiedzę naszych pracowników dotyczącą zasad bezpieczeństwa i higieny pracy na danym stanowisku. Takie szkolenia odbywają się z różną częstotliwością, która jest zależna od charakteru wykonywanej przez danego pracownika czynności.\nPodział szkoleń okresowych prezentuje się w następujący sposób:\n– Pracodawca oraz osoby pracujące na stanowiskach kierowniczych – szkolenia dla takich osób przeprowadzane są raz na 5 lat.\n– Robotnicy – szkolenia okresowe należy wykonywać raz na 3 lata lub w przypadku prac szczególnie niebezpiecznych takich jak prace na wysokości raz na rok.\n– Pracownicy inżynieryjno-techniczni – szkolenie okresowe należy przeprowadzać raz na 5 lat.\n– Pracownicy służb bezpieczeństwa i higieny pracy – ta grupa pracowników powinna odbyć szkolenie okresowe raz na 5 lat pracy.\n– Pracownicy administracyjno-biurowi – szkolenie okresowe należy odbyć raz na 6 lat lub nawet częściej, gdy pracownik jednocześnie wykonuje także inne prace.\nNależy pamiętać, że poprawnie przeprowadzone szkolenie BHP zapewni pracownikowi wiedzę na temat:\n– organizacji i metod kształtowania bezpieczeństwa i higieny warunków pracy,\n– skutków niewłaściwych warunków pracy,\n– występowania zagrożeń oraz sposobów na ich eliminację,\n– środków ochrony indywidualnej i zbiorowej,\n– możliwych wypadków na stanowisku oraz postępowania w razie wypadków,\n– praw pracy.\nZ punktu widzenia pracodawcy ważne jest, by szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy odbywały się regularnie. W przypadku, gdy pracownik nie posiada aktualnego potwierdzenia odbycia szkoleń, pracodawca narażony jest na karę finansową.\nInspirowane: Glowpol.pl – kontrola PPOŻ Warszawa


Rozstrzygamy przetarg na aplikacje mobilne z biletami KMK - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie\nPostępowanie o świadczenie usług, polegających ,na sprzedaży biletów KMK za pomocą aplikacji mobilnych, zostało ogłoszone na początku stycznia. Dzięki temu, że skorzystano z uproszczonej procedury, dedykowanej dla usług świadczonych na rzecz społeczności lokalnej, postępowanie przetargowe trwa krótko, a Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu może podpisać umowy z więcej niż jednym wykonawcą.\nPostępowanie związane z usługą dystrybucji biletów Komunikacji Miejskiej w Krakowie z wykorzystaniem telefonów komórkowych zostało przygotowane w 2016 r. Niemniej jednak, z uwagi na wejście w życie znowelizowanej ustawy regulującej sposób udzielania zamówień publicznych w połowie roku, a także terminem wydanie komunikatów przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, określających sposób stosowania implementowanych z prawa UE przepisów, brak było możliwości rozpoczęcia postępowania przed czwartym kwartałem 2016 r.\nW tym czasie jednak prowadzone intensywne negocjacje z dotychczasowymi usługodawcami, związane z zmniejszeniem wysokości naliczanej do każdej sprzedaży prowizji. Dzięki staraniom strony miejskiej, operatorzy zgodzili się na obniżenie prowizji do 3 % wartości transakcji. Pozwoliło to na uzyskanie oszczędności w kwocie 200 tys. złotych rocznie, a także powstała możliwość procedowania zadania w formie przetargu na usługi społeczne, co znacząco skróciło czas postępowania.


2 pokoje DUNE RESIDENCE C6 - Wohnungen zur Miete in Sunny Beach, Burgas, Bulgarien\n2 pokoje DUNE RESIDENCE C6\n2-pokojowy Apartament w kompleksie Dune Residence przy samej plaży!\nApartament 2-pokojwy nr C6 jest bardzo przestronny i gustownie urządzony. Apartament jest indywidualnie klimatyzowany, w pełni wyposażony i umeblowany. W kuchni oprócz urządzeń takich jak kuchenka, czajnik bezprzewodowy, kuchenka mikrofalowa, lodówka czy płyta elektryczna, nasi goście znajdą sztućce, talerze, garnki i szkliwo.\nApartament jest bardzo gustownie urządzony. Romantyczna sypialnia z dużym dwosobowym łóżkiem małżeńskim zapewni odpoczynek i relaks. W living room znajdziecie Państwo dwuosobową rozkładaną sofę, TV, praktyczny aneks kuchenny. Apartament ma też balkon, z którego rozpościera się widok na okolicę.\nDUNE RESIDENCE usytuowany jest nad samym brzegiem Morza Czarnego w prestiżowej i spokojnej części Słonecznego Brzegu (Sunny Beach). Unikalne położenie, stylowa architektura, wystawne wnętrza, niesamowite widoki, bliskość morza oraz szum fal zaspokoją najbardziej wygórowane wymagania, a także sprawią, że wakacje w tym miejscu okażą się niezapomniane.


The Walking Dead McFarlane Daryl Dixon with New Bike\nWysokość około 13 cm,\nMcFarlane Toys prezentuje kolekcjonerską figurkę z serii The Walking Dead - Daryl Dixon. Przy wykonaniu figurki wykorzystano pliki modeli 3D bezpośrednio z serialu dla oddania realności postaci. Figurka posiada obrotowe punkty, które pozwalają na nieograniczone możliwości, a co za tym idzie urozmaicenie zabawy do maximum! Można ustawić jej dowolną pozycję i np. sprawić, aby chroniła ona nasze biurko, regał czy półkę przy łóżku przed najazdem nieprzyjaciela. Wyposażona jest dodatkowo w akcesoria, które możemy dowolnie odczepić i umieścić w wybranym przez nas miejscu. Figurki od Mcfarlane Toys charakteryzują się dbałością o najmniejsze szczegóły jak i trwałością wykonania, co pozwoli na jeszcze więcej godzin dobrej zabawy!


Masturbatory męskie - masturbator dla mężczyzn\nJesteś tutaj: Kategorie Dla mężczyzn Masturbatory\nMęskie mastrubatory to nie tylko urozmaicenie samotnych wieczorów, lub sypialnianych zabaw z partnerką. Pozwalają one także na wydłużenie stosunku dzięki wzmocnieniu mięśni kegla.\nMęski masturbator a mięśnie kegla\nDokładniej zespół więzadeł i mięśni, które są także nazywane mięśniami dna miednicy. Mówi się o nich szczególnie w kontekście kobiet w ciąży, jednak mężczyźni także nie powinni zaniedbywać tego obszaru swojego ciała. Na ich osłabienie może płynąć usunięta prostata, zespół nadreaktywnego pęcherza albo cukrzyca. Mięśnie kegla u mężczyzn znajdują się między odbytem a nasadą penisa. Używasz ich wtedy, gdy wstrzymujesz strumień moczu, warto jednak nie robić tego zbyt często. Wytrenowane mięśnie kegla, przedłużą Twoją erekcję, zintensyfikują orgazm, zwiększą ilość nasienia, także ochronią przed np. chorobami prostaty. Pierwsze efekty możesz zauważyć już po kilku tygodniach.\nNasze męskie mastrubatory\nNie dość, że pozwolą Ci na usprawnienie swojej kondycji seksualnej, to także na niezwykle realistyczne doznania.\nMoże męczy Cię już zabawa ręką, oczekujesz czegoś więcej od solo seksu? tęsknisz za doznaniami oralnymi, których być może odmawia Ci partnerka? sięgnij wtedy po oralny masturbator dla mężczyzn. Na przykład model Autoblow 2 Plus XT – jego wewnętrzy mechanizm poruszający się w dół i w górę imituje wrażenie ssania, dzięki delikatnym koralikom stymulującym penisa.\nNa biznesowy wyjazd nie możesz spakować do walizki partnerki, ale męski masturbator a i owszem. Jeśli lubisz mocny ucisk, to wybierz model Tenga Flip Org. Jest on wyposażony w kulki, które wprawiasz w ruch posuwistym ruchem dłoni. Im szybciej ruszasz ręką, tym mocniejszy ucisk czujesz.\nMyhixel TR to z kolei niezwykle stylowy gadżet, który umożliwi Ci trening wydolności seksualnej. Zaskocz swoją partnerkę! Myhixel TR pomoże Ci wybrać moment, w którym chcesz skończyć.\nNie lubisz kiedy wieje nudą? Przyjrzyj się Svakom Alex, ta zabawka ma aż 7 trybów stymulacji. Dzięki innowacyjnej technologii, rozmiar członka nie jest przeszkodą, Svakom obejmie go całego.\nOrgazm bez używania rąk? To już nie jest tylko fantazja, z Hot Octopuss Jett jest to możliwe. Wystarczy założyć urządzenie tuż pod żołądź, a mechanizm wibrujący będzie stymulował okolice wędzidełka. Skoro już masz wolne ręce, to może warto je skierować w stronę partnerki?\nA jeśli spodobały Ci się wibracje, to sprawdź model Fun Factory Manta. W porównaniu do innych masturbatorów w sklepie, jest on dyskretny i poręczny. Możesz go wykorzystać podczas seksu oralnego lub solo.\nMamy także coś dla fanów klasycznej mastrubacji, którzy chcą ją tylko trochę urozmaicić. Hot Octopuss Pocket Pulse. Dwa sprytnie umieszczone motorki stymulują Twojego penisa, podczas gdy Ty standardowo poruszasz dłonią. Ten model pozwoli także na wywołanie erekcji.\nZastanawiało Cię kiedyś jak wygląda penis w trakcie penetracji? My też! Dlatego w naszej ofercie znajdziesz Fleshlight Flight Aviator. Może jak już zaspokoisz swoją ciekawość, to nagraj filmik dla ukochanej?\nZ naszymi masturbatorami męskimi masz naprawdę szeroki wybór możliwości na samospełnienie lub urozmaicenie zabaw z partnerką/partnerem.\nWybierzSvakomHot OctopussTengaFleshlightFun FactoryAutoblow


Kod produktu: 00104007\n1 Dostępny 3,89zł 4,78zł 4,78zł\n20 Dostępny 2,72zł 3,35zł 67,00zł\n100 Dostępny 2,60zł 3,20zł 320,00zł\n300 Dostępny 2,56zł 3,15zł 945,00zł\n500 Dostępny 2,53zł 3,11zł 1555,00zł\n1000 Dostępny 2,33zł 2,87zł 2870,00zł\nOpakowanie kartonowe to najpewniejszy sposób na przechowywanie wartościowych przedmiotów, zabezpieczanie towaru podczas wysyłki i magazynowanie. Na dodatek są lekkie i tanie. Wysoka gramatura pudełka 480g/m2 gwarantuje bezpieczny transport nawet najbardziej kruchych przedmiotów (polecamy dodatkowe wypełnienie kartonu).\nKarton klapowy wykonany jest z 3-warstwowej tektury o wymiarze 380x245x265 mm. Dzięki neutralnemu kolorowi kartonu, można obkleić go taśmą reklamową lub dowolnie dostosować wizerunkowo. Chętnie wykorzystywane są przez kurierów, pocztę, paczkomaty


Zarządzanie Obsługą Klienta - Produkty Zoho - pracuj online!\nZoho CRM zapewnia wiele funkcji Zarządzania Obsługą Klienta (Help Desk), wśród których wymienić należy Zgłoszenia (Informacje o problemach), Rozwiązania (Baza Wiedzy), Przypisywanie Zgłoszeń i Kolejność Obsługi poprzez reguły Workflow oraz łatwe w zastosowaniu formularze Web-to dotyczące zgłoszeń pozwalające na rejestrację zgłoszeń poprzez stronę internetową. Dodatkowo istnieje też możliwość synchronizacji wiadomości email dotyczących klienta z programu Microsoft Office z aplikacją Zoho CRM w formie Zgłoszeń.\nFunkcje Zgłoszeń oraz Rozwiązań mogą być wykorzystane do ograniczania wąskich gardeł w procesie obsługi klienta oraz integracji procesu Sprzedaży i Obsługi Klienta w jeden spójny system. Zintegrowane zarządzanie procesem sprzedaży i wsparcia posprzedażowego pomaga organizacjom w sprawniejszym rozwiązywaniu zgłoszonych przez klientów problemów, co podnosi poziom satysfakcji klientów, oraz zwiększa możliwości zastosowania w przyszłości techniki cross-selling oraz up-selling.\nCRM – Moduły Obsługi Klienta\nMożliwość śledzenia wszystkich zgłoszeń klientów zgodnie z obowiązującym w organizacji procesem obsługi klienta\nPrzyjmowanie zgłoszeń za pośrednictwem poczty email, telefonicznie lub z wykorzystaniem formularzy internetowych typu Web-to-lead dotyczących zgłoszeń. Dodatkowo istnieje możliwość dodania w formie zgłoszenia wiadomości email z Microsoft Office dotyczących klienta. Automatyzacja procesu przetwarzania zgłoszeń poprzez reguły przypisywania zgłoszeń przypisujące zgłoszenia do właściwego agenta wsparcia. Ustalanie kolejności obsługi zgłoszeń zgodnie z regułami Workflow w celu sprawniejszego rozwiązywania zgłoszonych problemów i podniesienia poziomu satysfakcji klientów. Dostosowanie modułów Zgłoszeń zgodnie z regułami procesu obsługi klienta, co obejmuje również dodawanie pól formularzy, modyfikowanie układu strony w systemie przeciągnij i upuść oraz zmienianie kolejności widoków (lista widoków powiązanych)\nZarządzanie Rozwiązaniami Problemów\nZarządzanie zaawansowanymi rozwiązaniami problemów zwiazanych produktem w łatwo dostępnej, centralnej lokalizacji tak, aby rozwiązać zgłaszane problemy możliwie najsprawniej i najszybciej.\nOkresowa aktualizacja rozwiązań z uwzględnieniem sugestii i opinii klientów.\nDostosowanie modułu rozwiązań tak, aby odpowiadał wymaganiom bazy wiedzy danej organizacji, co obejmuje dodawanie pól formularzy, modyfikowanie układu strony w systemie przeciągnij i upuść oraz zmienianie kolejności widoków (lista widoków powiązanych)\nTagi:Help Deskkolejność obsługimoduł obsługi crmmoduł obsługi klientaZoho CRM


Komplet wkładów do filtrów molekularnych RO-5, RO-6 i RO-7 na pół roku :: Filtry do wody - filtr.info\nKatalog » 0. Zestawy PromocyjneKomplet wkładów do filtrów molekularnych RO-5, RO-6 i RO-7 na pół roku PROMOCJA!\nCena: 59,80 zł56,80 złIlość\nKupując wkłady półroczne do filtra molekularnego w jednym komplecie, oszczędzasz aż 5%.\nWraz z kompletem filtrów wymiennych otrzymasz także klucz do odkręcania obudów.W skład kompletu wkładów filtracyjnych systemu RO-5 wchodzą:- filtr 5 mikronowy z pianki polipropylenowej (pierwszy stopień filtracji) x1szt.- filtr 5 mikronowy z pianki polipropylenowej i filtr z węgla aktywnego x1 szt.- dodatkowo dołączamy klucz do odkręcania obudów Pierwszy stopień - filtr wstępny 5 mikronowy z pianki polipropylenowej. Usuwa zanieczyszczenia mechaniczne o rozmiarach powyżej 5 mikronów, w ten sposób wydłuża żywotność pozostałych wkładów systemu. Wymiana co około 6 miesięcy Drugi i Trzeci stopień - filtr z pianki polipropylenowej i węgiel aktywny (w jednej obudowie mieszczą się dwa filtry). Usuwa chlor i część zanieczyszczeń organicznych oraz chroni membranę przed ewentualnymi drobinami węgla o wielkości poniżej 1 mikrona. Wymiana co około 6 miesięcyGratis do każdego kompletu dołączamy klucz do odkręcania obudów.


List pielęgniarek do dyrektora w sprawie rekompensat - Portal Pielęgniarek i Położnych\nList pielęgniarek do dyrektora w sprawie rekompensat.\n2021.02.16 Mariusz Mielcarek 8825\nWynagrodzenia pielęgniarek i położnych w pandemii\nPoniżej prezentujemy list pielęgniarek i położnych Oddziału Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Powiatowego w Sochaczewie do dyrekcji szpitala:\nW związku z poleceniem ministra zdrowia zgodnie z odpowiednimi ustawami, w celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu, prosimy o udzielenie wyczerpujących wyjaśnień w kwestii wypłat dodatkowego świadczenia pieniężnego wynikającego z w/w podstawy prawnej. ZOZ Szpitala Powiatowego został sklasyfikowany jako tzw. szpital drugiego poziomu referencyjnego zabezpieczenia covidowego. Jak wiadomo między innymi z dokumentacji medycznych na wszystkich odcinkach Oddziału Ginekologicznego sala porodowa z funkcją izby przyjęć i Oddziału Neonatologicznego przyjmowane były przybyłe pacjentki ze stwierdzonym zakażeniem koronawirusa SARS-CoV-2 lub z jego podejrzeniem. Wielu z nas zaraziło się podczas pracy z takimi pacjentami. i przeszło chorobę COVID-19 i zmuszone zostało do izolacji, bądź do pobytu w kwarantannie.\nDodatek zgodnie z poleceniem przysługuje wszystkim osobom wykonującym zawód medyczny w rozumieniu art. 2 z 15 kwietnia 2011 roku o działalności leczniczej, czyli osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udziału świadczeń zdrowotnych oraz osób legitymujących się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych określonych w zakresie określonej dziedziny medycyny.\nW związku z powyższym oczywiste jest, że położne i pielęgniarki jako personel pracujący i udzielający świadczenia zdrowotne przy pacjentach z podejrzeniem lub zakażeniem SARS-CoV-2 podlegają regulacji zawartej w poleceniu ministra zdrowia i uprawienia do dodatku covidowego.\nJak wynika z treści rozporządzenia kwoty dodatku powinny być w wysokości 100 procent wynagrodzenia danej osoby oraz nie wyższe niż 15 tys. zł. Obliczenia dodatku dokonuje się włącznie na podstawie wynagrodzenia danej osoby w podmiocie leczniczym, ponieważ dodatek jest uzależniony jedynie od miesięcznego wynagrodzenia danej osoby. Nie stosuje się innych kryteriów przyznawania przy obliczeniu jego wysokości. Oznacza to, że nie wolno uzależniać wysokości dodatku od ilości godzin przepracowanych przy pacjencie zakażonym lub podejrzanym o zakażenie i czasu przebywania w kombinezonie oraz innych środkach ochrony indywidualnej\nMając w uwadze powyższy stan prawny faktyczny domagamy się od pana dyrektora wyczerpujących wyjaśnień w zakresie wykonania polecenia ministra zdrowia. Chcemy wiedzieć dlaczego do tej pory nie naliczono nam dodatków i nie otrzymaliśmy żadnych świadczeń covidowych. Chcemy wiedzieć kiedy i w jakiej wysokości wypłacone zostaną wypłacone dodatki do wynagrodzeń. Chcielibyśmy również wiedzieć jakie były przyczyny niewykonania polecenia ministra zdrowia i jakie czynniki o tym zdecydowały. Zwracamy uwagę, że odpowiedź na to pytanie jest niezwykle istotna, ponieważ niewykonania poleceń uważamy z działanie na szkodę zakładu pracy jako sprzeczne z interesem pracowników.\nOd treści odpowiedzi uzależniamy dalsze czynności prawne podejmowane w tej sprawie\nPielęgniarki i położne ze Szpitala Powiatowego w Sochaczewie\nPielęgniarki - rząd zmienił siatkę płac. 47484\nNowy podział pielęgniarek zatwierdzony ustawą. 45357\nMZ: Tak będą zarabiać pielęgniarki. 40416\nMZ - wysokość zarobków pielęgniarek po 1 lipca br. 40220\nSenat: pielęgniarki podzielić na 4 grupy w siatce płac. 35445\nPILNE - dodatek zembali pielęgniarek trzeba rozliczyć. 31353\nSejm - poprawki do siatki płac pielęgniarek. 29630\nW czerwcu wypłacą 5 tys. dodatku COVID-19. 26391\nMinister o wzroście pensji pielęgniarek z licencjatem. 26052


Kto Ty jesteś? -Polak mały.... - Zespół Szkolny w Cegłowie\nKto Ty jesteś? -Polak mały….\n10 listopada w naszym przedszkolu obchodziliśmy Święto Niepodległości. Z tej okazji dzieci z grup 4,5 i „0” wybrały się pod Pomnik Niepodległości, a maluchy na grób Nieznanego Żołnierza oraz patronów Bohaterskich Harcerzy Cegłowa.\nW tym dniu spotkaliśmy się z panem Wójtem Marcinem Uchmanem. Dla dziecka najbliższy świat to jego dom, przedszkole oraz miejscowość, w której mieszka dlatego, postanowiliśmy poznać historię Cegłowa.\nPan Wójt opowiedział dzieciom o swojej pracy, o Cegłowie. Chętnie odpowiadał na zadawane przez dzieci pytania. Spotkanie było również całkiem poważną lekcją patriotyzmu. Przedszkolaki na pamiątkę wręczyły herb Polski oraz kotylion.\nNa zakończenie wizyty Wójt przygotował dla dzieci słodką niespodziankę.\nDzień Niepodległości stał się bardzo radosnym dniem w naszym przedszkolu i mamy nadzieję, że zapadnie on w pamięci naszych „Małych Polaków”. Dzięki udziałowi w tego typu uroczystościach przedszkolaki od najmłodszych lat, kształtują pozytywne postawy patriotyczne.\nDzieci oraz panie serdecznie dziękują panu Wójtowi za ciekawe i wartościowe spotkanie, które zakończyło się wspólną fotografią.