ND Forum - Dzień dobry POLSKO! :: Zobacz temat - Cenckiewicz o zdradzie okrągłego stołu\nND Forum - Dzień dobry POLSKO! Strona Główna » Nasze Forum » Historia i patriotyzm » Cenckiewicz o zdradzie okrągłego stołu Poprzedni temat «» Następny temat\nCenckiewicz o zdradzie okrągłego stołu\nWysłany: 7 Listopad 2015, 16:08 Cenckiewicz o zdradzie okrągłego stołu [Cytuj]\nW najnowszym wydaniu miesięcznika „Historia Do Rzeczy” (nr 3, 2015 r.) Sławomir Cenckiewicz opisuje historię rozmów z Magdalence i przy Okrągłym Stole. Ze względu na obszerność tekstu redakcja opublikowała jedynie jego fragment. Już dziś pierwotna wersja artykułu! Zapraszamy do lektury!\nZdrada okrągłego stołu\nBył wtorkowy wieczór, 7 marca 1989 r. w Magdalence. Bodaj najważniejsze z magdalenkowych spotkań „strony opozycyjnej” z przedstawicielami władz PRL. Właśnie wówczas przyjęto zbliżony do końcowego kształt okrągłostołowego kontraktu. Wszystko, co było później przypominało już tylko teatr, bo było jedynie realizacją magdalenkowych ustaleń. Samozwańczy reprezentanci „Solidarności” zaakceptowali podział mandatów w Sejmie (65% – obóz władzy, 35% – „Solidarność”), wolne wybory do Senatu, powstanie silnego kompetencyjnie urzędu prezydenta (dla wszystkich było jasne, że będzie nim gen. Wojciech Jaruzelski) wybieranego przez Zgromadzenie Narodowe (Sejm i Senat) oraz „niekonfrontacyjny” charakter wyborów (powstrzymanie się od ataków na kandydatów).\nWszystko zakończyło się suto zakrapianą imprezą zorganizowaną przez szefa MSW i wieloletniego wojskowego czekistę gen. Czesława Kiszczaka, który zlecił wcześniej utrwalenie kamerą wideo tych historycznych scen. Był na tyle akuratny, że już w czasie pierwszych poufnych dyskusji wspomniał, że towarzysząca mu „kamera nie jest z telewizji”. Ale wcale nie zrobiło to większego wrażeniach na opozycyjnych partnerach Kiszczaka.\nLeży przede mną nigdy nie publikowany zapis stenograficzny tzw. taśm Kiszczaka (wideo) z zakulisowych rozmów na Zawracie i w Magdalence. Wartość tego dokumentu ma przede wszystkim wymiar symboliczny, bowiem dokumentuje dynamiczny proces fraternizacji elit okrągłostołowych, które wkrótce stanowić będą już wspólną elitę III RP. „Wałęsa rozwiązuje krzyżówkę” – czytamy w stenogramie. „Wałęsa jedząc słone paluszki słucha wypowiedzi Janusza Reykowskiego w sprawę wyborów”. I dalej: „Wałęsa pijący alkohol”. „Jacek Kuroń, Stanisław Ciosek, Zbigniew Bujak – rozmawiają i piją wódkę. Adam Michnik pijący wódkę. Czesław Kiszczak i Bronisław Geremek rozmawiający. Ireneusz Sekuła opowiada dowcip. Kiszczak wznosi toast, Michnik odpowiada, że pije za taki rząd gdzie Lech będzie premierem a gen. Kiszczak ministrem spraw wewnętrznych”.\nByło coraz weselej: „Wałęsa z kieliszkiem wznosi toast za zdrowie generała; kelnerzy dolewają alkohol do kieliszków. Lech Wałęsa, Adam Michnik, Tadeusz Mazowiecki, Czesław Kiszczak, Romuald Sosnowski stukają się kieliszkami. Sekuła w sposób humorystyczny wznosi toast za zdrowie premiera Mieczysława F. Rakowskiego (śmiech Sali). Wałęsa tłumaczy coś Kiszczakowi. Kuroń rozmawia z Cioskiem i Lechem Kaczyńskim. Sekuła wyciąga cygaro. Geremek pali cygaro. Kuroń z papierosem. Michnik opowiada dowcip o Jezusie i żydowskim przewoźniku po Jeziorze Genezaret”. Były też nietaktowne żarty podkreślające miłą atmosferę: „Michnik śmiejąc się (widoczne ubytki w uzębieniu) wznosi kieliszek. Sekuła opowiada żart o onanizmie i jąkale. Kuroń opowiada anegdotę o swojej i Michnika przygodzie z tajniakami. Michnik opowiada dowcip o jąkale i okrągłym stole. Koniec posiłku, uczestnicy negocjacji przechodzą do szatni”. „Kiszczak żegna się ze wszystkimi uczestnikami obrad” i „macha na pożegnanie”. „Przedstawiciele strony rządowo-partyjnej rozmawiają we własnym gronie. B. Królewski chwali Kiszczaka za zręczność i umiejętności dyplomatyczne, dzięki którym spotkanie przebiegło pomyślnie”.\n„Dogadywanie się elit”\nRzeczywiście już wówczas były powody do odbierania gratulacji. Od połowy września 1988 r. Kiszczak rozmawiał z Wałęsą i jego towarzyszami, dopinając w szczegółach ustrojową zmianę polegającą na przesunięciu ośrodka władzy z gmaszyska KC PZPR do Belwederu, którego gospodarzem – już jako prezydent – miał zostać Jaruzelski. Dyktator stał się tym samym patronem i obrońcą całego instytucjonalno-personalnego układu postkomunistycznego transformującego PRL w III RP. Jednocześnie przyznać należy, że cena jaką zapłacił Kiszczak za tę „transakcję epoki” była wyjątkowo niska. Podczas kolejnych rund negocjacyjnych szef MSW nie ustąpił nawet w tak błahej sprawie jak relegalizacja NSZZ „Solidarność”. W rzeczywistości oficjalne przywrócenie szyldu „Solidarności” nastąpiło dopiero w kwietniu 1989 r. już po zamknięciu obrad okrągłego Stołu. Zabieg z odłożeniem legalizacji „Solidarności” w istotny sposób skompromitował solidarnościowych uczestników okrągłego stołu. Nawet Jacek Kuroń już w listopadzie 1988 r. zauważył, że toczone zakulisowo rozmowy są „w pewnym sensie »dogadywaniem się« elit” i świadczą o wysokich kompetencjach policyjnych Kiszczaka: „bardzo celne posunięcie gen. Kiszczaka, gdyż inicjatywa ta [okrągłego stołu] postawiła całą opozycję w bardzo trudnej sytuacji. Aczkolwiek spory personalne i proceduralne dały przewagę propagandową opozycji to jednak przystępując do rozmów mają przedstawiciele opozycji świadomość, że „podkładają głowy pod gilotyną”. Bez względu ma to, co osiągną to i tak będą oskarżani, że osiągnęli za mało, że dali się „przekupić” itp. […] Zdaniem Kuronia – czytamy w meldunku MSW – jest to najważniejsze posunięcie w ostatnich latach dezorganizujące opozycję, chociaż chwilowo połączyło ją. W obawie przed własnym środowiskiem, opozycjoniści musza zyskać w obradach „okrągłego stołu” ustawę o związkach zawodowych. W przeciwnym razie skompromitują się. Zaznaczył, iż byłby w dużo lepszej sytuacji gdyby nie był wytypowany do uczestnictwa w obradach”.\nOpozycja żyruje pożyczki Gierka\n„Stan gospodarki posadził władze przy Okrągłym Stole” – powiedział w lutym 1989 r. uczestniczący w zakulisowych rozmowach z komunistami Lech Kaczyński. To prawda. Nikt i nic komunistów w istocie nie obalało tak skutecznie jak katastrofalny stan gospodarki. Główną determinantą ugody pomiędzy władzami PRL i „konstruktywnymi” z „Solidarności” z przełomu 1988 i 1989 r. była kondycja finansowa i niewypłacalność reżimu Jaruzelskiego wobec zachodnich kredytodawców z rozmaitych banków komercyjnych (skupionych głownie w Klubie Paryskim) i ich rządowych żyrantów. Wspierani przez wywiad cywilny eksperci rządowi uczestniczący w kolejnych turach rozmów z Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Klubem Paryskim już w latach 1986-1987 sygnalizowali swoim zwierzchnikom, że „przeprogramowanie istniejących zaległości płatniczych, przesunięcie bieżących płatności i nowe kredyty z MFW i Banku Światowego” są możliwe jedynie wówczas, kiedy ekipa Jaruzelskiego zdecyduje się na wprowadzenie zasadniczych zmian w systemie ekonomiczno-politycznym PRL. Stąd też Departament I MSW nieustannie alarmował Jaruzelskiego, że bez poluzowania gospodarki i otwarcia się na „konstruktywną opozycję” system PRL znajdzie się nad przepaścią wynikającą z bankructwa państwa. W tym sensie podjęcie rozmów z konstruktywną opozycją w sierpniu 1988 r. było niezbędne dla wiarygodności PRL i możliwości prowadzenia rozmów z MFW i Klubem Paryskim w sprawie zadłużenia. Niemal od razu po zainicjowaniu dialogu między władzą i opozycją pojawiły się postulaty rządu Rakowskiego o przyznanie przez MFW pierwszej transzy kredytu w wysokości 150 mln dolarów, odroczenie przez Klub Paryski spłat za 1988 i 1989 r., redukcję długu i kosztów obsługi zadłużenia wobec banków aż o 50% i przyznanie przez kraje EWG pożyczki stabilizacyjnej dla PRL w wysokości 300 mln dolarów. Ten kierunek i postulaty miała wesprzeć „Solidarność”. Bez niej operacja ratowania reżimu na arenie międzynarodowej nie mogła się udać. Nieprzypadkowo szef wywiadu gen. Zdzisław Sarewicz pisał wówczas, że „zgodna prezentacja powyższych postulatów przez rząd i środowisko opozycyjne – niezależnie od szans ich realizacji wymusiłaby – wg ekspertów MFW – zmianę nastawienia wierzycieli do polskich problemów finansowych”. Jednocześnie rozpoczynał się wówczas proces liberalizacji stosunków gospodarczych, ale i wielki skok partyjnej nomenklatury oraz społeczności tajnych służb na „bazę materiałowo-kapitałową sektora państwowego”.\nOchrona „zasadniczych radzieckich interesów”\nAby solidarnościowa opozycja mogła skutecznie zaświadczyć swoją odpowiedzialność i troskę za stan gospodarki PRL trzeba było ją wpierw zdezintegrować przez podział i przeformatować w kierunku bardziej konstruktywnym. Nieprzypadkowo we wrześniu 1986 r. Wałęsa ignorując stanowisko działaczy podziemia nawet głównego nurtu (z Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”) i Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wybranej na zjeździe w 1981 r. (skupionej później wokół Grupy Roboczej Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, która krytykowała pomysł rozmów z komunistami, domagała się poszanowania wewnątrzzwiązkowej demokracji, żądając przy tym „rekonstrukcji władz NSZZ ≫Solidarność≪ przy uwzględnieniu statutu Związku i wyników demokratycznych wyborów z 1981 r.”), powołał jawną strukturę władzy nad zdelegalizowanym związkiem – Tymczasową Radę „Solidarności”, której skład dobierał, konsultując się ze środowiskiem Kuronia i Michnika oraz najbliższym otoczeniem. Powołanie TRS było zgodnym z interesami władz faktycznym zamachem stanu, sankcjonującym pozbycie się z kierownictwa „Solidarności” ludzi sprzeciwiających się ugodzie z komunistami. W ten sposób zaczęto realizować koncepcję budowy zupełnie nowej „Solidarności” – „od góry w dół”, bez „tych głupich” i „ekstremy”, jak mówił już kilka lat wcześniej w rozmowach z komunistami Wałęsa.\nTa nowa „Solidarność” od razu, stosując charakterystyczną dla siebie nowomowę, zadeklarowała „gotowość uczynienia kroków na drodze dialogu i porozumienia” „dla ratowania kraju przed gospodarczą i ekologiczną katastrofą”. Nieustannie zaczęto mówić o „odpowiedzialności” i – jak w raporcie „Polska. 5 lat po Sierpniu” opracowanym przez zespół Tadeusza Mazowieckiego – o respektowaniu „zasadniczych radzieckich interesów”. Tę myśl najpełniej rozwinął już w marcu 1985 r. Jacek Kuroń na łamach „Tygodnika Mazowsze” głosząc idee całkowicie zbieżne z sowiecką koncepcją rozbrojenia Zachodu (podobne do tzw. planu Rapackiego podyktowanego w 1957 r. przez Moskwę) w taki sposób, aby nie był on zdolny do samoobrony w momencie ataku wojsk Układu Warszawskiego: „w naszym najgłębszym interesie leży przerwanie wyścigu zbrojeń. Można to zrobić tylko w jeden sposób: przez demilitaryzację i neutralizację Europy środkowej, przy żelaznym założeniu, że demilitaryzacja jest nierozerwalnie związana z neutralizacją. W czerwcu 84-go roku napisałem to z więzienia w apelu do wszystkich ludzi, którym na sercu leży sprawa pokoju. Konkretnie chodzi o to, aby Niemiecka Republika Federalna, Niemiecka Republika Demokratyczna, Polska oraz inne kraje Europy środkowej zostały wyłączone ze zbrojeń i jednocześnie zneutralizowane, co oznacza, że nie należałyby do żadnego bloku i nie były przeciw blokom wykorzystywane jako baza militarna, ideologiczna czy polityczna. Pod kontrolą międzynarodową i przy zagwarantowanych granicach narody tych państw same stanowiłyby o swoim ustroju, o swoich wewnętrznych sprawach. [...] dlatego na takim zneutralizowanym obszarze, i tylko tam, możliwe byłoby rozbrojenie nie naruszające równowagi sił. Byłby to więc realny krok w drodze do ograniczenia wyścigu zbrojeń. Nadto strefa, o której mowa, w Europie oddzieliłaby od siebie o ponad tysiąc kilometrów armie przeciwstawnych bloków militarnych. Propozycja ta jest zarazem jedyną szansą pokojowego zjednoczenia Niemiec, taką przy tym, która nie wywoła sprzeciwu państw z Niemcami sąsiadujących. [...] Można sobie wyobrazić, że [...] jedna z grup walczących o władzę w Związku Radzieckim rzeczywiście postawi na rozbrojenie i reformy. [...] może się okazać, że jedyna droga do rozbrojenia, na którym zależy przywódcom sowieckim, wiedzie przez neutralizację i demilitaryzację środkowej Europy”.\nKryptonim „Brzoza” czyli poszukiwanie partnera\nKomuniści i ich tajne służby nie kryły satysfakcji. To, co się stało, było zbieżne z realizowaną od 1986 r. przez bezpiekę operacją o kryptonimie „Brzoza”, która także stawiała na partnerski dialog z „konstruktywnymi” działaczami „Solidarności”, przy jednoczesnym zaniechaniu jakichkolwiek dalszych represji. Był to – jak pisali w memoriale dla Wojciecha Jaruzelskiego Jerzy Urban, Stanisław Ciosek i gen. Władysław Pożoga – „doniosły, dodatkowy czynnik powodujący rozkład podziemia”. Prawdopodobnie to właśnie operację „Brzoza” miał na myśli Jan Lityński, pisząc we wrześniu 1986 r. na łamach „Tygodnika Mazowsze”: „Wypuszczenie wszystkich więźniów politycznych jest — i warto to podkreślić\n— ruchem w pewnym sensie swobodnym, niewymuszonym bezpośrednio przez żadne siły zewnętrzne. [...]. Rozegrano tu zdumiewający scenariusz, bez precedensu w historii tego systemu. Oto okazało się, że czołową siłą polityczną w kraju jest policja. Przesłuchania w więzieniach i aresztach, rozmowy z gen. Kiszczakiem i jego podwładnymi nie były tym, za co je braliśmy — rutynowymi działaniami policyjnymi, lecz przeciwnie — negocjacjami politycznymi. Oczywiście, w komunizmie policja zawsze była ważnym i wpływowym lobby, ale nigdy nie występowała jako siła bardziej wyrazista niż Biuro Polityczne. Nie wiem, co to oznacza, ale być może rola policji okaże się ważniejsza niż wojska po 13 grudnia”.\nTemu wszystkiemu towarzyszyła dość zdumiewająca deklaracja Wałęsy do spółki ze Stefanem Bratkowskim, Bronisławem Geremkiem, Tadeuszem Mazowieckim, Stanisławem Stommą, Klemensem Szaniawskim, Jerzym Turowiczem, Janem Józefem Szczepańskim i Andrzejem Wielowieyskim, który w październiku 1986 r. zaapelował do władz amerykańskich o zniesienie sankcji gospodarczych nałożonych na PRL po wprowadzeniu stanu wojennego. Grupa, której przewodził Wałęsa, wystąpiła także z prośbą o nadanie PRL klauzuli najwyższego uprzywilejowania w stosunkach gospodarczych! Jaruzelski użył w ten sposób noblisty i szyldu opozycji do próby wyciągnięcia dogorywającego PRL z międzynarodowej izolacji. Jednocześnie z meldunku szefa wywiadu PRL opracowanego na podstawie raportu agenturalnego „Irmeny” (Zdzisława Pietkuna – ważnego człowieka kierownictwa podziemia) wynika, że była to inicjatywa narzucona Wałęsie przez jednego z dyplomatów amerykańskich rezydujących w Warszawie, by w ten sposób uczynić z „Solidarności” i środowisk dysydenckich w Polsce przedmiot międzynarodowej gry.\nStary szyld – neo „Solidarność”\nPod koniec 1987 r. w miejsce TKK i TRS powono kolejny byt – Krajową Komisję Wykonawczą NSZZ „Solidarność”. Z ponad setki członków Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” z 1981 r. w KKW ostało się jedynie sześciu sojuszników „warszawki” i Wałęsy – Zbigniew Bujak, Władysław Frasyniuk, Stefan Jurczak, Bogdan Lis, Antoni Stawikowski i Antoni Tokarczuk! Jeden z rzeczników i beneficjentów tej zmiany w „Solidarności” Jan Lityński, ogłosił wówczas w „Tygodniku Mazowsze”, że „Solidarność” nie może już więcej odpowiadać na wszystkie propozycje komunistów „totalnym i głośnym »nie«!”: „Dziś droga do zniesienia systemu wiedzie poprzez wysunięcie programu reform i poparcia dla wszystkich – niezależnie od koloru politycznego – którzy te reformy zechcą realizować”.\nAle żeby tak było, należało wyrzucić z niej prawie wszystkich członków władz krajowych i większość ludzi tworzących struktury związkowe w regionach. Rzeczywiście ta nowa „Solidarność” była coraz bardziej konstruktywna i przewidywalna. Doceniało to przewidujące przyszłość trio (Pożoga-Urban-Ciosek) doradców Jaruzelskiego, które w styczniu 1988 r. tak pisało do towarzysza generała: „Uważamy, że naszym realistycznym celem powinno być ustawiczne oswajanie bardziej ugodowego skrzydła nastawionego na koegzystencję z »reżimem«, asymilowanie i neutralizowanie tego skrzydła, budowanie przepaści między nim a opozycją radykalno-nielegalną. Instrumentem byłyby tu: taktyczne sojusze na rzecz reform, dopuszczenie grup opozycji umiarkowanej do ograniczonej współodpowiedzialności. Na różnych szczeblach wchłanianie w obręb naszych wpływów i instytucji najbardziej oswojonych elementów opozycji umiarkowanej. (…) Taktyka oswajania to wytrącanie opozycji możliwości uprawiania sprzeciwów natury ogólnej i głoszenia pięknie brzmiących haseł, natomiast wmanewrowanie jej w dyskusje o konkretnych problemach, zmuszanie do brania pod uwagę możliwości i realnie istniejącej sytuacji oraz rzeczywiście możliwych rozwiązań. Taka platforma uczestnictwa umiarkowanej opozycji w życiu kraju oddzieli ją najsilniej od fundamentalistów”. W ten sposób, kosztem wziętej w dwa ognie antykomunistycznej „ekstremy”, holowano wiernego neosolidarnościowego partnera z Matką Boską w klapie, z którym można było w przyszłości zawrzeć prawdziwą transakcję epoki – okrągły stół i bezkonfliktowe przejście z PRL do postkomunizmu III RP, dla jednych z solidarnościowego styropianu na salony władzy, dla drugich z SB do UOP, z PZPR do SDRP, z Komitetu Centralnego do zarządu banku…\nStrajki ’88 uwiarygodniają partnera\nCzas ostatecznej rozgrywki przypadł na strajk sierpniowy 1988 r. Już po dwóch dniach strajkowania (24 sierpnia) pojawiła się konkretna oferta – zgoda komunistów na rozmowy Okrągłego Stołu, a w konsekwencji również ustalenie ścieżki ku pluralizmowi związkowemu (w domyśle relegalizacji „Solidarności”), ale w zamian za zakończenie strajku. Dla wtajemniczonych w poufny dialog „opozycji” z władzą nie było to większym zaskoczeniem. Scenariusz ten był bowiem przedyskutowany przez Kuronia w Departamencie III MSW już dwa dni wcześniej (22 sierpnia 1988 r.!). W komunikacie z tej rozmowy funkcjonariusze bezpieki – mjr Jan Lesiak i płk Wacław Król – napisali m.in., że Kuroń przewiduje, iż „podjęte zostaną bezpośrednie rozmowy z Lechem Wałęsą bez żadnych warunków wstępnych ze strony rządu. W czasie tych rozmów strona rządowa wyraża zgodę na wprowadzenie pluralizmu związkowego z dniem 1 stycznia 1989 roku, natomiast Lech Wałęsa zobowiązuje się do podjęcia natychmiastowych działań w kierunku wygaszania strajków”.\nTak się w istocie stało. Zgodnie z planem Kuronia, Wałęsa natychmiast pozytywnie zareagował na propozycję Kiszczaka, deklarując w liście, że jest gotów do dialogu, „nie stawiając żadnych warunków wstępnych ani ograniczeń tematycznych”. Później, podczas bezpośredniej rozmowy z Kiszczakiem, zadeklarował, że chce „Solidarności” „czysto związkowej” i krytykował „moment rozpoczęcia” strajków. Ale Kiszczak wystąpił wobec niego jak surowy przełożony i oświadczył: „Czekamy przez 20 godzin na działalność pana Lecha Wałęsy w sprawie wygaszenia strajków. Do tego czasu będzie powstrzymane ewentualne użycie środków wymuszających przestrzeganie prawa”. Wałęsa się wystraszył. Przyznał to w pamiętniku: „Wiłem się jak piskorz, atakowałem z prawa i z lewa, ale generał Kiszczak postawił rzeczowe, twarde warunki: legalizacja »Solidarności« będzie możliwa tylko wtedy, gdy rozmowy Okrągłego Stołu zakończą się parafowaniem narodowego porozumienia; obecnie strajki powinny wygasnąć w ciągu osiemnastu godzin; następne ustalenia w sprawie Okrągłego Stołu poczynimy za dwa tygodnie, a w tym czasie przygotujemy wstępne listy negocjatorów i doradców. Oczywiście nie byłem zadowolony, ale też nie mogłem zbytnio podskakiwać. Kilkanaście strajkujących zakładów to nie kilkaset jak w sierpniu 1980, a generał powiedział bez ogródek, że i tak „beton” partyjny próbuje torpedować każdą ofertę ugody z opozycją”. Wałęsa miał świadomość, że nawet jako lider neo-„Solidarności” dla władz PRL jest tylko byłym konfidentem SB i niezbędnym symbolem\ndo przeprowadzenia transformacyjnej maskarady. Zatem nasz pokojowy noblista grał przede wszystkim na siebie i na swoje ambicje. Świadomie rozmijał się z nastrojami żądnej walki z komuną solidarnościowej młodzieży, która niewiele rozumiała z jego ówczesnej postawy.\nBył to spory sukces komunistów i osobiście zwierzchnika tajnych służb. Nieprzypadkowo takiemu przekonaniu dał też wyraz gen. Jaruzelski na forum KC PZPR, ogłaszając, że właśnie: „Wałęsa stał się osobą publiczną, włączył się do opanowania strajków. Strajkują, bo chcą uzyskać legalny status. W 1981 r. prawie mieli władzę i też strajkowali. A więc potwierdzają raz jeszcze, że są partią strajków, burzycieli. Rozmowa Wałęsy to nie nasza Canossa. To Wałęsa razem z biskupem przyjechał do szefa policji, a nie odwrotnie”.\nKomitet Obywatelski czy Kontakt Obywatelski?\n„Dlaczego nie wypominamy przeciwnikom ich grzechów, zbrodni, a byłoby co. (...) O nas mówi się stalinowcy. A dlaczego wszystkim Woroszylskim, Mazowieckim nie przypominamy peanów na cześć Stalina? (...) Czy tak bardzo nam na nich zależy, że dajemy się opluwać, milczymy, nie przypominamy ich nieprawości?” – mówił wówczas Kiszczak. Okazało się jednak, że komunistom tak bardzo zależało na byłych stalinowcach, których po stronie solidarnościowo-opozycyjnej było wielu, że argumentu z ich haniebnej przeszłości nigdy nie użyli. Nie mogli go wykorzystać też jako środka nacisku zgromadzonej przez SB wiedzy o agenturze po stronie „opozycyjnej”. Przeciwnie, ta nadal czynna i ta formalnie już wyrejestrowana, musiała być chroniona i wspomagana przez cały komunistyczny aparat państwowy. Musiało tak być, ponieważ jej wiarygodność w oczach opinii publicznej była warunkiem zduszenia społecznej opozycji wobec „kontraktu”.\nW każdym razie na przełomie 1988 i 1989 r. obie strony politycznego dialogu, a w zasadzie już nie strony, bo przecież mebel okrągłego stołu ma to do siebie, że raczej symbolicznie łączy, a nie dzieli, świetnie zdawały sobie sprawę z wagi całego przedsięwzięcia. W obozie władzy o wszystkim decydowali Jaruzelski z Kiszczakiem, zaś po stronie neo „Solidarności” warszawski salonik. Kuroń nie krył satysfakcji z pozycji, jaką on i jego środowisko zajęło, podporządkowując sobie Wałęsę i rekonstruowany związek, choć na zupełnie innych warunkach i w nowym kształcie. Od tej pory to Kuroń i jego polityczni przyjaciele mieli decydować o politycznych karierach ludzi „Solidarności”. Po kolejnej turze jego rozmów w MSW funkcjonariusze Departamentu III MSW pisali: „W środowisku opozycyjnym stwierdza się, iż uczestnictwo w dyskusji przy Okrągłym Stole będzie nobilitowało, bowiem oznacza formalne uznanie przez władzę społecznej reprezentatywności osób zaproszonych. Co więcej, w przekonaniu większości osób z opozycji, uczestnictwo w rozmowach otwiera szerokie możliwości kariery politycznej. Przed ludźmi mającymi szanse na takie uczestnictwo staje alternatywa: albo ukorzyć się przed środowiskiem postkorowskim i złożyć niejako deklarację lojalności albo zachować samodzielność. Jacek Kuroń, w prowadzonych licznych rozmowach, stara się wytwarzać wrażenie, że może on co najmniej odsunąć każdego niewygodnego działacza opozycyjnego”.\nW tej sytuacji stało się zupełnie oczywiste, że Lech Wałęsa musi wyrazić zgodę na zamknięcie w „złotej klatce”, jaką wymyślił dla niego salonik wszechmocnego Kuronia, zgłaszając pod koniec 1988 r. pomysł powołania Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność”. Komitet Obywatelski przy Wałęsie, którego członków nikt przecież demokratycznie nie wybierał, ale dobierał według towarzysko-politycznego klucza, stał się polityczną czapą nad całą „Solidarnością”. Przypominał też powołaną dwa lata wcześniej Radę Konsultacyjną przy Przewodniczącym Rady Państwa, z tą tylko różnicą, że Jaruzelski w przeciwieństwie do Wałęsy, posiadał w tym gremium realną władzę i decydujący głos. Zamiast „ekstremistów”, czyli władz „Solidarności” wybranych w demokratycznych wyborach, komuniści ostatecznie wykreowali „konstruktywnego partnera”. W marcu 1989 r. na posiedzeniu Biura Politycznego KC PZPR Kiszczak mówił wprost: „Równolegle z szeroką falą rozmów w zespołach i podzespołach »okrągłego stołu« ukształtował się odrębny, poufny nurt dialogu. Miał on formę spotkań roboczych w wąskim gronie z udziałem Wałęsy oraz obserwatorów strony kościelnej”.\nKiszczak miał zapewne przede wszystkim na myśli rozmowy prowadzone w „obiekcie specjalnym” numer 135, należącym do Departamentu I w Magdalence. Wiosną 1989 r. stały się one jeszcze bardziej konstruktywne, kiedy zaczął w nich uczestniczyć Michnik. Według władz PRL, w tym szefa bezpieki gen. Henryka Dankowskiego, Michnik — obok Geremka i Mazowieckiego — stał się w tym czasie „głównym architektem polityki opozycji w trakcie Okrągłego Stołu”. Był radykalnym rzecznikiem porozumienia z komunistami. Już pod koniec lutego 1989 r. tłumaczył kolegom z „Solidarności” „konieczność rezygnacji z tzw. rozliczania za czas stanu wojennego, aby nie psuć atmosfery i nie dawać do ręki konserwie partyjnej broni”.\nAle Kiszczak miał też na myśli bardziej zindywidualizowany „poufny nurt dialogu”, o którym wciąż mało wiadomo. Na jego polecenie Biuro Studiów SB MSW sporządziło w tym czasie wykaz 135 członków Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie z informacjami o prowadzonych bądź planowanych rozmowach z bezpieką. Najpoważniejszą grupę (35 osób) stanowiły osoby przewidziane do rozmów lub takie z którymi istnieje możliwość prowadzenia dialogu ze względu na ich „konstruktywną” postawę. Wśród nich wymieniono m.in. Jacka Bartyzela („istnieje możliwość nawiązania dialogu”), Aleksandra Halla („można podjąć z nim rozmowy”), Julię Hartwig („przewidywana do rozmów”), Lecha Kaczyńskiego („możliwy jest z nim dialog”), Ryszarda Kapuścińskiego (były TW, „przewidywany do rozmów”), Stefana Kisielewskiego („można z nim rozmawiać”), Marcina Króla („możliwe rozmowy”), Jacka Kuronia („można z nim rozmawiać”), Jana Józefa Lipskiego („przewidywany do rozmów”), Bogdana Lisa („możliwość nawiązania rozmów”), Tadeusza Mazowieckiego („można rozmawiać”), Artur Międzyrzecki („przewidywany do rozmów’), Janusza Onyszkiewicza („można z nim rozmawiać”), Ryszarda Reiffa (były TW, „kandydat do dialogu”), Stanisława Stommę („możliwy dialog”), Jana Józefa Szczepańskiego („można rozmawiać”), Witold Trzeciakowski (były TW, „można rozmawiać”), Andrzeja Wajdę („możliwy dialog polityczny), Andrzeja Wielowieyskiego („możliwy dialog”), Wiktora Woroszylskiego („można z nim rozmawiać”), Jacka Woźniakowskiego („przewidywany do rozmów”), Krystynę Zachwatowicz („można rozmawiać”). Spośród osób wytypowanych do rozmów funkcjonariusze SB wyodrębnili trzy nazwiska (Bronisława Geremka, Henryka Samsonowicza i Andrzeja Stelmachowskiego) przy których pojawiały się adnotacje „należy z nim rozmawiać” lub „rozmawiać”. Pojawiła się też kategoria osób „podejmujących rozmowy” (m. in. Jacek Merkel) lub z którymi „prowadzi się dialog” (Wiesław Chrzanowski, Krzysztof Śliwiński i Stefan Wilkanowicz). Pozostałe osoby w wykazie to te, które ze względu na poglądy i postawę nie nadawały się do rozmów (m. in. Jarosław Kaczyński, Jan Olszewski, Zbigniew Romaszewski, Klemens Szaniawski) lub kategorycznie odmówiły dialogu jak np. Ryszard Bugaj, Jacek Czaputowicz i Władysław Frasyniuk. Wykaz Biura Studiów zawiera również nazwiska przy których nie zawarto jakiejkolwiek opinii w sprawie możliwości podjęcia rozmów. Przykładowo przy nazwisku Wojciecha Lamentowicza napisano, że jest „figurantem” Zarządu V Szefostwa WSW, Jerzego Dietla określono mianem „figuranta” wywiadu cywilnego, choć wiadomo, że był wykorzystywany jako Kontakt Operacyjny krypt. „Koda przez Departament I MSW („przekazywał informacje na temat działalności ekspertów Episkopatu Polski ds. pomocy polskiemu rolnictwu oraz pobytu delegacji Episkopatu Polski w USA”), zaś Władysława Findeisena jedynie jako „figuranta” Departamentu IV MSW, który w rzeczywistości był zarejestrowany przez SB jako KO ps. „Wiktor” i KO ps. „Vikers”.\nRóżne wymiary zdrady\nProblem zdrady okrągłego stołu można ukazywać na różne sposoby i w różnych wymiarach. Można – co czyniłem już wielokrotnie – analizować go przez pryzmat finalnej odsłony zmowy elit w „obiekcie specjalnym” nr 135 Departamentu I MSW (wywiadu cywilnego) w Magdalence i będącej jej efektem teatru negocjacyjnego okrągłego stołu, którym wiosną 1989 r. zaczęli pasjonować się Polacy oglądający pozorne spory o indeksację płac i pluralizm związkowy w zakładach pracy. W rzeczywistości, z całkiem oficjalnych dokumentów i protokołów wiemy obecnie, że przy dużym stole chodziło już tylko o formalne „klepnięcie” Magdalenki czyli prezydentury dla Wojciecha Jaruzelskiego, niedemokratycznych (bo wolnych jedynie w 35 procentach), ale i „niekonfrontacyjnych wyborów” 4 czerwca 1989 r. i gwarancję odbudowy w pełni kontrolowanej „Solidarności” „od góry w dół”, bez „tych głupich" i „ekstremy” – jak mówił Lech Wałęsa – mając na działaczy cieszących się poparciem „dołów” społeczno-związkowych jak Anna Walentynowicz, Andrzej Gwiazda czy Kornel Morawiecki.\nNa „transakcję epoki” – jak nazwał okrągły stół major SB a zarazem jeden z jego operatorów Krzysztof Dubiński, można też spojrzeć inaczej. Analizując polityczne, społeczne i ekonomiczne efekty zmowy elit z przełomu 1988-1989 roku, stosunkowo łatwo zauważyć, że „transakcja epoki” to w istocie kontrolowany proces zmiany inicjowany przez Moskwę z błogosławieństwem Waszyngtonu zainteresowanego przede wszystkim zjednoczeniem Niemiec, transferem rosyjskich Żydów z ZSRS do Izraela i warunkującym te cele spokojem w regionie. Z coraz pokaźniejszej literatury na ten temat (m. in. źródłowych książek Freda A. Lazina) wynika, że druga kadencja prezydentury Ronalda Reagana i jego kolejne rozmowy na szczycie z Michaiłem Gorbaczowem charakteryzowała szczególna troska o los i transfer Żydów do Izraela. Z tej perspektywy owa „transakcja epoki” staje się nie tyle polskim „laboratorium pierestrojki”, co elementem większego międzynarodowego „dealu” (transakcji!) pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Sowieckim, w którym „polskie przemiany” 1989 r. zabezpieczają rubieże sowieckiego imperium przed groźbą antykomunistycznej destabilizacji. Z tych względów stawką i celem tego procesu nie była wcale niepodległa Polska, ale przetransformowanie PRL w III RP, której fundamentem stał się systemowy postkomunizm oparty na zasadach ciągłości instytucjonalno-prawno-personalnej, wpływach różnych grup interesów, niesprawiedliwości społecznej i geopolitycznym status quo gwarantującym mocarstwom (a zwłaszcza Moskwie) wpływy i ochronę strategicznych interesów. W ten sposób, niejako z poręczenia głównych międzynarodowych graczy, powstało słabe państwo – Polska z charakterystyczną „demokracją peryferii”, dysfunkcjonalnym ustrojem, sprzedajnymi i nieprofesjonalnymi elitami, zapaścią kulturową i demograficzną, bezbronna, bez kapitału i własnego systemu bankowego, chroniczną niemocą niemal w każdej dziedzinie… Państwo jako ofiara „gangów kosmopolitycznych”, które „rozkradły Polskę”, jak wyznał w alkoholowym przypływie szczerości w 2006 r. były premier powiązany w dodatku z tajnymi służbami Moskwy.\nKiedy 15 września 1988 r. kończyło się spotkanie Lecha Wałęsy z gen. Czesławem Kiszczakiem w rządowym pałacyku na Zawracie odprowadzający pokojowego noblistę i innych gości Stanisław Ciosek miał powiedzieć: „gdy obecnie rządzący podzielą się władzą z opozycją to będzie ona miała piękne samochody”. „Odjazd samochodu (mercedesa)” – zapisał stenografista z MSW. Ta scena jest niemal profetyczna, bowiem ukazuje podział Polski pomiędzy dwie grupy stanowiące od 1989 r. elitę właścicieli III RP. Istotą modelu transformacji była bowiem kooptacja części środowisk niezależnych (względem elity i nomenklatury komunistycznej) do obozu władzy. Stawką w tej sprawie mogła być m. in. ochrona nieprzypadkowo zainicjowanego w ramach powołanego w lutym 1989 r. Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego procesu nielegalnego wykupu długów czyli de facto grabieży majątku narodowego i przetransponowania go na prywatne konta. Warto podkreślić, że skuteczność manewru kooptacyjnego mogła zależeć od skali „oswojenia” lub skorumpowania partnera, co w przypadku FOZZ miało również zagwarantować ochronę całego procesu nadużyć finansowych.\nW sensie ustrojowym proces kooptacji przez korupcję gwarantowała odmowa wolnych wyborów w 1989 r., które mogły zagrozić zawartemu w Magdalence układowi. To jest może najważniejszy aspekt zdrady elit okrągłostołowych wobec narodu tak mocno różnicujący wydarzenia z wiosny 1989 r. i jesieni 1918 r. To co było oczywiste dla Piłsudskiego i Dmowskiego w 1918 r., by ogłosić niemal od razu pięcioprzymiotnikowe wybory do sejmu ustawodawczego pomimo realnych i daleko poważniejszych zagrożeń niż w 1989 r., stało się śmiertelnym zagrożeniem dla okrągłostołowych elit w 1989 r. A przecież jak trafnie pisał Paweł Jasienica w „Doświadczeniach polskich” każdy Polak „składając [26 stycznia 1919 r.] do urny wyborczej kartkę, uczestniczył w plebiscycie dotyczącym samej niepodległości kraju oraz wykreślającym granicę ustrojową wewnątrz Europy”. Tej możliwości – prawa, odmówiono Polakom w 1989 r. tłumacząc wszystko dochowaniem zaciągnięto zobowiązania wobec komunistów. Program niepodległości został w ten sposób odłożony ad acta.\nI na koniec raz jeszcze scenka z rozmów w Magdalence z 27 stycznia 1989 r.: gen. Czesław Kiszczak, Lech Wałęsa i Jan Janowski ze Stronnictwa Demokratycznego „stukają się kieliszkami”. Leje się alkohol. „Toast za powodzenie. Uczestnicy spotkania przechodzą do sali obrad. Sala obrad – sprawdzanie tekstu porozumienia, swobodne rozmowy zebranych”. I nagle: „Stanisław Ciosek mówi o swoim dylemacie czy uczestnicy negocjacji są reformatorami czy targowiczanami”! Tym samym to, co było chwilowym dylematem komunisty, który od końca lat 60. był powiązany z wojskowymi służbami PRL, stało się faktem. Magdalenka, a później okrągły stół, stały się symbolem współczesnej Targowicy i zdrady, zmowy elit, podziału władzy i majątku, zakotwiczenia Polski w systemowym postkomunizmie, rosyjskiej strefie wpływów i państwowej niemocy.\nW artykule wykorzystano fragmenty wcześniejszych publikacji autora m.in. biografii Lecha Kaczyńskiego i książki Wałęsa. Człowiek z teczki\nWysłany: 7 Listopad 2015, 16:14 [Cytuj]\nWysłany: 7 Listopad 2015, 17:09 [Cytuj]\nKiszczak go na pewno nie zostawił...\nczłowieka "chonoru" pochowano dzisiaj prawie,ze cichcem w rodzinnym grobowcu,na prawosławnym cmentarzu...\nnigdy nie skazany za swoje zbrodnie na ziemi...teraz staje na sądzie Prawdziwym...\nzamordowani Kapłani,Górnicy ,dziesiątki dramatów i zwłok z ręki nieznanego sprawcy... złamane życiorysy...ot co zabrał z sobą ten Okropny człowiek...na drugą stronę tęczy, co do pana Sławomira Cenckiewicza\nto Jego książki stoją równym rzędem w starej Bibliotece,obok starych oprawionych roczników Pism Katolickich,... przedwojennych...to prawdziwa kopalnia wiedzy...\nWysłany: 7 Listopad 2015, 17:10 [Cytuj]\nWysłany: 7 Listopad 2015, 19:21 [Cytuj]\nOkrągły stół w Polsce 1989 roku - porozumienie czy zdrada elit.\nWspółczesna Polska opiera się na kłamstwie. U źródła kłamstwa tkwi zdrada elit opozycji pod koniec lat 80-tych, zdrada która zaowocowała m.in. tym, że stan wojenny, zbrodnie lat 1980-tych nie były napiętnowane, a autorzy tych zbrodni nie zostali ukarani. Poniżej fragmenty wykładu Andrzeja Kołodzieja, działacza Solidarności oraz Solidarności Walczącej lat 80-tych, wygłoszony słuchaczom Stosunków Międzynarodowych w Instytucie Polityki Światowej w Waszyngtonie.\nOkrągły stół w 1989 w Polsce, kulisy i konsekwencje\nMamy w naszej najnowszej historii zdarzenie, którego nie umiemy ani nazwać, ani precyzyjnie określić daty. A przecież to zdarzenie sprzed ponad 24 lat.\nTransformacja ustrojowa, koniec pewnej epoki, koniec socjalizmu czy upadek systemu – to kilka prób określenia zjawiska. Co jeszcze dziwniejsze, brak również jednoznacznego określenia daty samego „tak doniosłego wydarzenia”.\nJedni twierdzą, że to data rozpoczęcia albo zakończenia rozmów Okrągłego Stołu, inni – że wybory 4 czerwca 1989, a jeszcze inni, że 16 września 1989 roku, czyli powołanie Tadeusza Mazowieckiego na urząd premiera.\nCzy w ogóle Polacy powinni jakoś szczególnie świętować którąkolwiek z tych dat? Zdecydowanie nie. Najważniejszym wydarzeniem politycznym na drodze zmagań był strajk sierpnia 1980 roku i powstanie „Solidarności”. To, co działo się potem, w 1988 i 89 roku, było już tylko pochodną tamtego wielkiego zdarzenia.\nTemu, co wydarzyło się na arenie politycznej, nie tylko w Polsce, w 1988 i 89 roku, warto jednak przyjrzeć się z bliska i wyjaśnić, czym w istocie był „Okrągły Stół” – ratowaniem Polski czy ratowaniem komunizmu przed nieuchronną falą przemian.\nNiepokój red. Giedroycia\nW czerwcu 1988 roku znalazłem się w Paryżu (nielegalnie), gdzie po wielu godzinach rozmów z redaktorem Giedroyciem napisałem artykuł odkrywający kulisy przygotowań do okrągłego stołu, czyli ratowania oblicza komunizmu w Polsce i w Europie – jak to nazywam na własny użytek.\nZanim do tego doszło, w Polsce zaszło zaskakujące wydarzenie. Podczas naszego drugiego spotkania Redaktor poprosił o pozyskanie informacji dotyczących koncepcji „Rządu Ocalenia Narodowego” – która miała pojawić się w kręgach związanych z Episkopatem.\nPo kilku dniach otrzymałem z Kraju szczegółowe informacje o propozycji, jaką Stanisław Ciosek przedłożył w imieniu gen. Kiszczaka Episkopatowi, a precyzyjniej określając – ks. Orszulikowi. Propozycja ta była doprawdy szokująca jak na realia polityczne PRL:\nDnia 3 czerwca 1988 roku Stanisław Ciosek zaskoczył ks. Orszulika wiadomością, że władze rozważają możliwość powołania rządu koalicyjnego. Oto odpowiedni fragment sprawozdania z rozmów:\n…Ciosek powiedział, że jest rozważana idea powołania Senatu lub izby wyższej parlamentu. W Sejmie koalicja rządząca zachowałaby 60-65% miejsc. Natomiast w Senacie byłoby odwrotnie. Senat miałby prawo wnioskowania, aby kontrowersyjne decyzje Sejmu ponownie poddać pod głosowanie, przy czym powinny one wtedy uzyskać większość 2/3 głosów.\nCiosek stwierdził, że pluralizm polityczny w Polsce jest konieczny, dodając, że jest przeciwny pluralizmowi związków zawodowych. Wracał do koncepcji połączenia „Solidarności” z istniejącymi związkami, przy czym nie musiałyby być one partyjne. Dodał, że ani Amerykanie, ani Niemcy nie mają pluralizmu związkowego. (…).\nPowiedział, że sprawa rozmów politycznych jest pilna; mogą one nastąpić jeszcze w lipcu br. W przyszłym roku będą wybory do Sejmu, a przecież najpóźniej do kwietnia trzeba jeszcze przygotować nową ordynację wyborczą. Według niego prof. Stelmachowski jest otwartym rozmówcą, uważnie wysłuchującym argumentów, elastyczniejszym od p. Wielowieyskiego, który, według niego, myśli bardzo schematycznie i jest uparty. (…).\nByle „się załapać”\nRedaktor przerażony był płynącymi z Warszawy wieściami o wielkim zainteresowaniu propozycją w kręgach opozycji demokratycznej, a ściślej wśród jej warszawskich salonów, ale przekonany był, że propozycja ta nie uzyska aprobaty, ponieważ jego zdaniem byłaby to zdrada.\nMusiało być wówczas niesamowite ciśnienie na udział w planowanym podziale władzy. Generałowie jeszcze przed sierpniem 1988 (strajkiem) zyskali pewność, że grupa warszawskich „graczy” poświęci nie tylko „Solidarność”, aby „załapać się” do udziału w podziale władzy. W trakcie późniejszych „obrad” okrągłego stołu koncepcja ta nie uległa zmianie, a została jedynie zatwierdzona i uwiarygodniona jako rzekomo wspólnie wypracowane stanowisko.\nTak wówczas o tym pisałem:\nKoncepcja polityczna ustalona przez ks. Orszulika i gen. Kiszczaka zmierzała do utworzenia nowego, wiarygodnego rządu PRL. W skład owego rządu wejść mieliby tzw. „liberałowie” z PZPR oraz przedstawiciele ze środowisk niezależnych, jak Geremek, Stelmachowski czy Bugaj. Gdyby kwietniowo-majowe strajki osiągnęły większą skalę, służyłyby za czynnik uwiarygodniający tę koncepcję, gdyż wedle niej powinna być zrealizowana jako element wywalczony przez społeczeństwo.\nMieli za sobą media\nPrzejście warszawskich elit opozycji politycznej na stronę komuny określono mianem „porozumienia” zamiast zwyczajnej zdrady. Próbowaliśmy jeszcze przekonywać, że ten układ to ratowanie komuny, a nie szansa dla Polski, ale ci co zdradzili byli głośniejsi i mieli za sobą media. To tragiczne, ale w tym okresie to liderzy tzw. konstruktywnej opozycji straszyli Polaków jakąś wyimaginowaną interwencją sowiecką, gdy tymczasem przebywający (latem 1988 r.) w Polsce Gorbaczow oświadczył na spotkaniu z przywódcami partii komunistycznej, że skazani są na rychłe „dogadanie się” z opozycją, zanim wszyscy dowiedzą się o planowanym zjednoczeniu Niemiec. Wówczas, jak stwierdził – Polacy uznają, że jest to sygnał do wolności i przeprowadzą rewolucję, która zmiecie polskich komunistów.\nTo zadziwiające, ale zaczął się wówczas wyścig o obronę oblicza komunizmu w Polsce i Europie. Wszyscy oglądaliśmy Michnika, Kuronia, Geremka czy Mazowieckiego, którzy rozpływali się w przyjacielskich uściskach z Kiszczakiem i Jaruzelskim, a Ciosek z organizatora bojówek ubeckich napadających na spotkania opozycjonistów w Warszawie przeistoczył się w kolesia do kielicha dla Michnika i Wałęsy.\nCi, co próbowali ostrzegać przed zdradą, gremialnie byli potępiani przez zgodny chór niedawnych sługusów reżimu, a teraz nagle – niezależnych dziennikarzy. Jakoś nikt nie chciał zwracać uwagi na to, że biedni opozycjoniści – popierający ten pakt z komuną nagle stawali się bogatymi przedsiębiorcami i już nie byli prymitywnymi solidaruchami, a pupilkami reżimowych mediów i salonów, wytrawnymi znawcami polityki.\nGdy jesienią 1989 roku media i wszelkiej maści pseudoopozycjoniści zapewniali Polaków o szczerości intencji „dobrych komunistów”, za kulisami toczyła się rozgrywka, która miała okazać się zgubna dla Polski. Jedna jej część to wewnętrzne intrygi mające przekonać ludzi, że się coś zmieniło, a druga – jednocześnie zachować PRL, przetwarzając go w prywatny folwark, a raczej prywatyzując tak, by wszystko nadal pozostało w rękach komunistycznych aparatczyków.\nZwiązek zawodowy „Solidarność” miał być jedynie parawanem dla tego oszustwa. Oto jak jesienią 1988 roku programował przyszłość „Solidarności” znany „opozycjonista” Janusz Onyszkiewicz:\nNajlepiej, by NSZZ „Solidarność” odtworzyła swoje struktury jedynie na poziomie zakładowym z bliżej nieokreśloną perspektywą tworzenia struktur ponadzakładowych. W tej sytuacji moglibyśmy utrzymać całkowicie kontrolowane przez nas RKW i KKW…\nTak więc rola „Solidarności” została z góry określona przez tzw. warszawskie elity polskiej opozycji jeszcze przed „okrągłym stołem”. Związek miał być tylko strukturą zakładową, a rolę koordynatora regionalnego czy przedstawicielstwa zagranicznego związku zapewnić miała „warszawska elita”. Pełna kontrola nad odradzającą się „Solidarnością” potrzebna była jako karta przetargowa do gry politycznej przy „okrągłym stole”.\nPotrzeba współrządzenia z komunistami była tak silna, że większość tych tzw. opozycjonistów stała się szulerami, którzy dla własnej korzyści na szalę rzucali przyszłość „Solidarności” i Polski. Ówczesna propaganda dzielnie wspierała ich koncepcje, które prowadziły do ubezwłasnowolnienia odradzającego się wolnego społeczeństwa.\nGrali o swój los\nNa pierwszej stronie „Tygodnika Powszechnego” z 30.04. 1989 roku Stefan Bratkowski w artykule „Gramy o swój los” napisał:\nSolidarność Walcząca zamienia się w „Solidarność” walczącą z „Solidarnością”, a hasła bojkotu wyborów nazwał nieodpowiedzialnymi w sytuacji, gdy Polacy muszą udowodnić i światu, że naprawdę chcą demokracji.\nPodobnie obraźliwe słowa wobec Solidarności Walczącej, łączące nas i naszych sympatyków z tzw. betonem partyjnym padały również na wiecach (we Wrocławiu, z ust Karola Modzelewskiego), z ambon niektórych kościołów i głośników Radia Wolnej Europy.\nPrzypomnijmy, że wtedy, gdy po stanie wojennym Redaktor Bratkowski pisał „Co robić w sytuacji gdy nic się nie da zrobić”, wtedy gdy Przewodniczący Związku podpisywał się „Kapral Wałęsa” i mówił, owszem, o pluralizmie, ale nie o „Solidarności”, wtedy gdy liderzy i doradcy Związku radzili nad samorządami, spółdzielczością czy wersjami paktów antykryzysowych – SW od początku – głośno i niezmiennie, w gazetkach i na ulicach żądała reaktywacji legalnej „Solidarności”. Naszymi hasłami były „Solidarność”, „Wolne wybory” i „Precz z komuną” – odpowiadał K. Morawiecki.\nPan Bratkowski się myli – Polacy wcale nie muszą udowadniać światu, że chcą demokracji. A jeśli już, to na pewno najlepszym dowodem na to będzie pokazanie, że nie chcą komunizmu i przez bojkot nie godzą się na pseudodemokrację w jego ramach.\nJest jakaś nieuczciwość, że właśnie te kręgi opozycji i „Solidarności”, które chciały pójść i poszły dogadywać się z władzą, które przystały na stawiany im warunek takich mniej więcej wyborów, teraz dla wytłumaczenia się przed społeczeństwem rzecz całą odwracają, do góry nogami i atakują tych, którzy wierni są zasadom i polityki nie traktują instrumentalnie.\nNie trzeba było wchodzić w ten kontrakt. Ubiegłoroczne strajki, gospodarcze załamanie i warunki zewnętrzne w połączeniu z nastrojami w kraju tak czy tak zmusiłyby Partię do zalegalizowania „Solidarności”. A tu nie dość, że nie pytając o zdanie członków podziemnej „Solidarności” – tych najwytrwalszych – zgodzono się na statut okrojony o prawo do strajku, to na dobitkę wpycha się nas w wybory, które, niezależnie od wyniku, w oczach świata uprawomocnią system.\nKonia z rzędem temu, kto potem wytłumaczy Francuzom, Włochom czy Amerykanom, że rząd wyłoniony w wyborach, do których wzywa Wałęsa i Wajda, Episkopat i Bratkowski nie będzie rządem reprezentującym interesy Polaków. Już raz, w 1957 r. Kościół i inteligenci polscy wezwali naród do udziału w niedemokratycznych wyborach, bo do sejmu miało wejść kilkunastu posłów niezależnych. Przysłużyło się to jedynie Gomułce.\n(…) Zalicytowali trzy bez atu (patrz cytowany art. S. Bratkowskiego) i teraz trzęsą się o wynik, bo w kartach cieniutko, a przeciwnicy trzymają asy w rękawach i kolty pod stołem. Ale niech tam, niechby Panom Wałęsie i Bujakowi, Geremkowi i Kuroniowi udało się zebrać jak najwięcej lew. Tylko na litość, niech nas nie straszą, że gdy Im te trzy bez atu nie wyjdzie, to będzie nasz solidarnościowy i narodowy blamaż. Łudzi się nas, że prosta i jedyna droga do pełnej demokracji i niepodległości to ta karciana rozgrywka. Wielu daje się nabrać, bo to koszt mały i sumienie czyste. Czasem tylko coś niemile zgrzytnie, gdy słyszymy Lecha Wałęsę mówiącego na spotkaniu do Generała:\n„Mam nadzieję, że już się nie rozejdziemy”. Otóż rozejdziemy się. Jeśli nie Wałęsa z Jaruzelskim, to Polacy z Wałęsą – odpisywał artykułem „Gramy o los Polski” na łamach biuletynu Solidarności Walczącej, Kornel Morawiecki.\nWidmo zasiadania w ministerialnych fotelach działało już wtedy jak opium i nie sposób było powstrzymać spragnionych sławy i chwały byłych bohaterów przed ślepym parciem do bratania się z dotychczasowym wrogiem. Jak w amoku prawie wszyscy rzucili się do udowadniania zbawczej misji Kiszczaka jako jedynej słusznej drogi i nikt nie chciał nawet słuchać o innych szansach i możliwościach dla Polski.\nA tymczasem komuniści przyparci byli do ściany i to oni pośpiesznie próbowali zawrzeć pakt gwarantujący im bezpieczeństwo i dobrą pozycję w nowych warunkach politycznych.\nW listopadzie 1988 roku rzecznik radzieckiego MSZ Gierasimow zapowiedział zwolnienie w ciągu trzech lat wszystkich więźniów politycznych w ZSRR, a Helmut Kohl, przemawiając w Luksemburgu (po powrocie z ZSRR) wezwał EWG do otwarcia się na kraje Europy nie należące do tej organizacji (wymienił tu Czechosłowację, Polskę, NRD i Ukrainę). Kohl nie mówił jeszcze o zjednoczeniu Niemiec ponieważ sprzeciw zgłaszała Wielka Brytania i Francja, ale mówił już o Wspólnej Europie z państwami bloku wschodniego. Rząd węgierski debatował o wprowadzeniu systemu wielopartyjnego, a Litwa, Łotwa i Estonia jasno stawiały kwestię uniezależnienia się od ZSRR.\nGdy Rzecznik Departamentu Stanu Redman oświadczył, że narody łotewski, litewski i estoński pozbawiono ponad 40 lat temu możliwości korzystania z podstawowych praw człowieka i przypomniał, że Stany Zjednoczone nie uznają aneksji krajów bałtyckich przez ZSRR oraz stwierdził, że narody te mają pełne prawo domagania się zadośćuczynienia za doznane krzywdy – Lech Wałęsa i Adam Michnik sprzedawali Polskę Kiszczakowi w Magdalence.\nPrzypomnieć hierarchię wartości\nZa obecny stan rzeczy odpowiedzialne są nie tylko osoby i organizacje polityczne uczestniczące w akcie zdrady, ale i też wszyscy – bez wyjątku – ci, którzy umacniali ten system przez ostatnie 24 lata, świadomie korzystając z profitów, jakie zagwarantował im układ okrągłego stołu.\nJeśli chcemy żyć uczciwie i mieć sprawiedliwe i bezpieczne państwo, to musimy odrzucić system polityczny, którego fundamentem jest zdrada elit części opozycji w Polsce w 1989 roku. Przed nadchodzącymi wyborami musimy sobie przypomnieć zasadnicze fundamenty istnienia państwa i hierarchię wartości. Najpierw jest Naród, następnie terytorium, a potem dopiero władza, której obowiązkiem jest zapewnić bezpieczeństwo i jakość życia w granicach państwa polskiego.\nWysłany: 7 Listopad 2015, 19:33 [Cytuj]\nWysłany: 8 Listopad 2015, 09:42 zbrodnie okrągłego stołu [Cytuj]\nmasz rację przypominając te "stare dzieje i grzeszników tamtych lat" chociażby takich jak Geremek,bo przecież od tamtych lat wyrosło nowe pokolenie,\npokolenie ludzi młodych,którym wbijano do głowy ,ze Geremek to zbawca Narodu...\nObnażajmy tamte czarne postaci,pokazujmy całe ich Zło wtedy i dzisiaj\npiszą na szczęscie o tym i redaktor Sumiński i inni odważni ludzie...\nkiedyś na Naszym Forum ,przed laty pisał o tym pan Zbyszek..obnażając paskudną postać Geremka ,który nad Bałtykiem uczył ludzi na specjalnych szkoleniach samorządowych...rabowania polskiej gospodarki...\nMoje pokolenie ma ogromny obowiązek PRZYPOMINANIA...jak to wtedy było i kto był kanalią a kto pachołkiem "służb nienaszych"\njednych umocowanych w Moskwie innych wiadomo ,gdzie\npiszmy więc póki klawiatury mamy w rękach i obnażajmy bandytów w garniturach...\nukłony dla blogera krzysztofjaw i pana Andrzeja Kołodzieja\nDobrego Dnia szanowne Forum ,dobrego,niedzielnego dnia Polsko...\nND Forum - Dzień dobry POLSKO! Strona Główna » Nasze Forum » Historia i patriotyzm » Cenckiewicz o zdradzie okrągłego stołu


Serce czy rozum Dylemat na egzaminie z języka polskiego [ZDJ�… - Radio Szczecin\nRegion 2019-04-15 11:46 Bartłomiej Czetowicz\nŁatwy i do zdania - mówili ósmoklasiści po egzaminie z języka polskiego.\nGłównym punktem testu było napisanie rozprawki, z którą uczniowie - jak sami mówią - poradzili sobie bez problemu.\n- Trzeba było określić czy w relacjach międzyludzkich należy kierować się sercem czy rozumem. Trzeba było odwołać się do jednej z lektur obowiązkowych oraz jakiegoś innego utworu literackiego. - Nie było jakoś strasznie trudne, akurat w rozprawce użyłem "Opowieść wigilijną" i postać Ebenezera Scrooge, który był strasznym człowiekiem, bo kierował się głównie tym, czy ludzie są bogaci czy biedni. - Łatwe było. Do zdania - opowiadali uczniowie Szkoły Podstawowej numer 1 w Szczecinie.\nTest odbył się w niemal 500 szkołach podstawowych z naszego regionu, czyli we wszystkich placówkach, w których był zaplanowany na poniedziałek - wynika z informacji podanej przez kuratorium.\nWe wtorek na uczniów czeka egzamin z matematyki, a w środę z języków obcych. Wyniki egzaminu ósmoklasisty poznamy 14 czerwca.\n- Trzeba było określić czy w relacjach międzyludzkich należy kierować się sercem czy rozumem. Trzeba było odwołać się do jednej z lektur obowiązkowych oraz jakiegoś innego utworu literackiego. - Nie było jakoś strasznie trudne, akurat w rozprawce użyłem "\n1234567 178626 na 7443 stronach\n1234567 24724 na 1031 stronach\n1234567 17609 na 734 stronach\n(od 14 stycznia oglądane 22331 razy)\n(od 15 stycznia oglądane 10590 razy)\n(od 16 stycznia oglądane 10263 razy)\n(od 17 stycznia oglądane 9028 razy)\n(od przedwczoraj oglądane 7482 razy)


Koktajl lub smoothie czyli owoce w płynie - Polska Zupa\nTo coś co można zrobić z tego co jest akurat pod ręką, Często kiedy mam ochotę na coś, a sama nie wiem na co biorę owoce które mam pod ręką i miksuję ze sobą. Zawsze wtedy okazuje się, że jest więcej chętnych i najczęściej jeden dzbanek nie wystarcza.\n2 garści mrożonych truskawek\nZ pomarańczy wycisnąć sok. U mnie wyszła dokładnie szklanka. Jeżeli nie maci pod ręką pomarańczy można je zastąpić sokiem z kartonu. Banana obrać i połamać. Dodać truskawki. Dobrze żeby były trochę rozmrożone, bo inaczej wyjdzie nam gęsty deser, a nie napój. Wszystko umieścić w kielichu robota i zmiksować.\nJest to przykładowy zestaw. Wczoraj miksowałam w takich samych proporcjach mrożone maliny, banana i sok tłoczony z jabłek. Też było pysznie.\nKoktajl mleczny z truskawkami i bananem Lemoniada truskawkowa\nTags: pomarańcza, truskawki\n8 thoughts on “Koktajl lub smoothie czyli owoce w płynie”\n21 marca 2015 o 10:01\nEwa Szalewicz na Facebooku pisze:\n21 marca 2015 o 13:10\nO tak, takie rzeczy lubie baaardzo :-)\n21 marca 2015 o 17:35\nBardzo smaczny i pożywny :)\n21 marca 2015 o 17:54\nBardzo lubię takie pyszne koktajle :-)\n21 marca 2015 o 17:56\nSuper ten koktajl :-)\nKociolek-pysznosci na Facebooku pisze:\n22 marca 2015 o 09:46\n22 marca 2015 o 13:50\n24 marca 2015 o 13:36


Niewidzialna wycieraczka Fix Klar 125ml Liqui Moly - sklep.klaja.pl\n» Niewidzialna wycieraczka Fix Klar 125ml Liqui Moly\nNiewidzialna wycieraczka Fix Klar 125ml Liqui Moly\nKod produktu: KL27353\nPo zastosowaniu niewidzialnej wycieraczki krople deszczu szybko odpływają z powierzchni szyby. Zabezpieczenie szyby niewidzialną wycieraczką ułatwia oczyszczanie szyby. Pozostawia na powierzchni szyby efekt spływającej kropli.\n- Oczyścić i osuszyć szybę.\n- Nanieść preparat na czystą ściereczkę i z lekkim naciskiem polerować okrężnymi ruchami do wyschnięcia.\n- Po około 10 minutach poleruj ściereczką, aż szyby będą czyste.\n- Wskazane jest nakładanie produktu co cztery tygodnie.


Przepisy hamują autobusy | Dziennik Bałtycki\nPrzepisy hamują autobusy\nJacek Skrobisz 23.02.2009 Zaktualizowano 23.02.2009\nOd tego roku średni wiek autobusów MZK nie będzie mógł być wyższy niż 8 lat Jacek Skrobisz\nPrywatyzacja Miejskiego Zakładu Komunikacji sp. z o.o. w Malborku utknęła w martwym punkcie. Sprawę może ruszyć z miejsca odpowiedź z Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawie, do którego miasto wystąpiło o interpretację przepisów. Ale UZP milczy.\nMinęły już trzy miesiące od prośby z Malborka o zajęcie stanowiska. Odpowiedzi ciągle brak i na razie nie ma się co jej spodziewać. Urząd Miasta zwrócił się do Urzędu Zamówień Publicznych nie konkretnie w sprawie sprzedaży MZK, ale pośrednio z nią związanego przetargu na transport publiczny w Malborku.\nMagistrat poprosił UZP o analizę prawną, wskazującą, w jaki sposób wybrać wykonawcę usług transportowych, by nie narazić się na oskarżenia o łamanie zasad uczciwej konkurencji. Władze miasta liczyły, że odpowiedź z UZP otrzymają w grudniu ub.r., ale nie doczekały się jej do dziś.\n- Okazuje się niestety, że urzędy publiczne nie zawsze dotrzymują ustawowych terminów - mówi Andrzej Rychłowski, burmistrz Malborka.\n- Nam wydaje się oczywiste, że odpowiedź powinna już do nas dotrzeć. Tak się jednak nie stało, co jest irytujące. Termin przesłania odpowiedzi został już znacznie przekroczony, my staramy się monitować w tej sprawie i spowodować przyspieszenie "przesyłki", korzystając choćby ze wstawiennictwa znanych nam polityków działających na szczeblu centralnym.\nUZP potwierdza, że jeszcze nie wykonał analizy dla malborskiego magistratu.\n- Opinia prawna, o której wydanie poprosił Urząd Miasta Malborka, wymaga wnikliwego zbadania wielu przepisów prawa krajowego i regulacji unijnych - mówi Anita Wichniak-Olczak, dyrektor Departamentu Informacji, Edukacji i Analiz Systemowych w UZP. - Zakres interpretacji obejmuje zagadnienia będące w kompetencji m.in. ministra infrastruktury, ministra rozwoju regionalnego oraz Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Obecnie trwa analiza przepisów europejskich.\nPrzypomnijmy, że - zgodnie z wcześniejszymi planami malborskich samorządowców - już w ub. roku\nMiejski Zakład Komunikacji powinien zostać sprzedany, a od początku 2009 r. usługi komunikacyjne miał świadczyć nowy właściciel. Miasto wybrało nawet inwestora - PUH Latocha z podtczewskich Wielgłów. Planu nie udało się zrealizować, bo na przeszkodzie stanęła konieczność unieważnienia przetargu na transport publiczny. Ten przetarg to odrębna sprawa, ale jednak łącząca się z kwestią prywatyzacji. Magistrat najpierw chciał go rozstrzygnąć, a dopiero potem sprzedać MZK.\nTreść ogłoszenia zawierała jednak m.in. zapisy łamiące zasady uczciwej konkurencji; tak przynajmniej uważa firma Veolia Tczew, która startowała w konkursie i poczuła się dyskryminowana. To po jej proteście magistrat unieważnił przetarg, a potem wystąpił do UZP z prośbą o analizę prawną. Urząd Miasta nie będzie podejmował żadnych kroków w kierunku prywatyzacji MZK do czasu otrzymania odpowiedzi z UZP.\n- Wszelkie decyzje podejmować będziemy po przeanalizowaniu treści odpowiedzi, kiedy już ta do nas dotrze - potwierdza burmistrz Rychłowski.


Gromada Złotokłos – Wikipedja, wolna encyklopedia\nLiczba członkuw GRN (1954) 18\nGromada Złotokłos – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latah 1954–1972.\nGromadę Złotokłos z siedzibą GRN w Złotokłosie utwożono – jako jedną z 8759 gromad na obszaże Polski – w powiecie piaseczyńskim w woj. warszawskim, na mocy uhwały nr VI/10/12/54 WRN w Warszawie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotyhczasowyh gromad Runuw, Szczaki, Wulka-Pracka i Złotokłos ze zniesionej gminy Głoskuw w powiecie piaseczyńskim oraz obszar dotyhczasowej gromady Henrykuw-Urocze ze zniesionej gminy Komorniki w powiecie pruszkowskim (woj. warszawskie). Dla gromady ustalono 18 członkuw gromadzkiej rady narodowej.\n31 grudnia 1961 gromadę zniesiono, włączając jej obszar do gromady Głoskuw w tymże powiecie.\n↑ Uhwała Nr VI/10/12/54 Wojewudzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu piaseczyńskiego; w ramah Zażądzenia Nr Or. V-0/1/54 Prezydium Wojewudzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 29 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uhwał Wojewudzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 4 października 1954 r., dotyczącyh reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 11, Poz. 67)\n↑ Uhwała Nr 165 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Piasecznie z dnia 2 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członkuw gromadzkih rad narodowyh (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 7 października 1954 r., Nr. 9, Poz. 51)\nGura Kalwaria (←)\nSkolimuw-Konstancin (do 1968)\nGłoskuw (do 1954)\nGura Kalwaria (od 1973)\nJazgażew (← do 1954)\nMrokuw (do 1954)\nPrażmuw (od 1973)\nSobikuw (do 1954)\nJeziorna Krulewska (1954–55)\nPrażmuw Nowy / Nowy Prażmuw (1954–72)\nZalesie Gurne (1954–72)\nTę stronę ostatnio edytowano 21 sty 2018, 23:36.


- Dobra współpraca pomiędzy Gminą, a Zarządem Województwa skutkuje takim efektem, jak ten w Podgórczu. Widząc radość ludzi z powstania nowej drogi utwierdzam się w przekonaniu, że warto realizować te inwestycje - mówi Jolanta Zięba-Gzik.\nWytrzymałość asfaltu podczas otwarcia sprawdzały nie tylko auta, ale i bryczki konne, którymi można się było przejechać. Mieszkańcy Podgórcza mogą zapomnieć o problemach jakie ich spotykały po opadach deszczu czy śniegu. Teraz bez trudu pokonają dystans z domu do pracy, szkoły, czy sklepu, bo obok nowej drogi mają też trasę z Bałdrzychowa do Malenia, którą sześć lat temu wybudowała Gmina i która łączy się z drogą wojewódzką nr 473.


Panele ścienne laminowane do kuchni, ochrona ściany - IKEA\nŚciany w kuchni, szczególnie te nad blatami roboczymi, narażone są na zabrudzenia i uszkodzenia. Żeby je ochronić, warto skorzystać z paneli ściennych, wśród których znajdują się np. panele ścienne z kwarcu, z akrylu oraz panele ścienne szklane. Jest to rozwiązanie i praktyczne, i estetyczne.\nJedną z tańszych możliwości jest zabezpieczenie kuchennych ścian panelami laminowanymi. Oprócz niskiej ceny, ich dodatkową zaletą jest duża wytrzymałość, którą docenią wszyscy użytkownicy. Charakteryzują się również gładką i nieporowatą powierzchnią, która ułatwia usuwanie z nich plam i brudu, a przez to ogranicza ryzyko rozwoju bakterii.\nPanel laminowany na wymiar\nJest to idealne rozwiązanie dla osób, których kuchnia ma nietypowy układ lub wymiar. Dzięki temu panele laminowane na wymiar mogą znaleźć swoje miejsce w każdej kuchni. Dodatkowo występują w szerokiej gamie kolorystycznej, dzięki czemu można je dopasować do kuchni urządzonych w różnej stylistyce – od wnętrz klasycznych do nowoczesnych.


Specjalistka od wakacji: Strach All Inclusive\nSezon rozpoczął się wybuchowo- najpierw w zamachu terrorystycznym w Tunezji zginęli polscy turyści, następnie na grecką wyspę Kos zaczęli przypływać imigranci, Grecja zaczęła grozić wyjściem ze strefy EURO, nieco później w Port El Kontaoui zginęło 39 wypoczywających na plaży obywateli m.in. Irlandii, Wielkiej Brytanii i Niemiec, a w lipcu rząd turecki postanowił przeprowadzić ofensywę na pograniczu syryjskim. Klienci atakowani w sezonie ogórkowym scenami niczym z filmów katastroficznych emitowanymi na okrągło przez główne stacje telewizyjne kraju zaczęli bać się wszystkiego.\nA ich strach znacząco wpłynął na sprzedaż w biurach podróży, które stały się kozetką na której można było wyrzucić z siebie wszystkie lęki. Począwszy od tych prostych, ludzkich, intuicyjnych, skończywszy na absurdalnych, abstrakcyjnych i uwypuklających brak podstawowej wiedzy o świecie.\nPrzychodzi Polak do agenta\nŚwiat robi się coraz bardziej gęsty, narastają lęki, głęboko zakopane nienawiść, ksenofobia, rasizm i radykalizm coraz częściej i śmielej panoszą się po ziemskim padole. Odgrażające się zamachami terrorystycznymi ISIS sieje panikę swoim okrucieństwem i poglądami rodem ze średniowiecza. Nasza rzeczywistość się zmienia, tak samo jak układ sił na świecie. Otrząsnęliśmy się po barbarzyństwie II Wojny Światowej, wchodzimy w kolejny etap globalnego niepokoju. Zło, które sięga swoimi mackami coraz dalej, nie ominie żadnego miejsca, czy osoby. Nigdzie nie jesteśmy bezpieczni, nigdzie nie powinniśmy czuć się komfortowo. Czym różni się turecki kurort od tego położonego na Costa Brava? Czy wierzycie, że w Barcelonie nic złego się nie wydarzy w odróżnieniu od Stambułu? Możemy zaklinać rzeczywistość, jeśli jednak jakiejś organizacji terrorystycznej wpadnie coś do głowy to równie duże prawdopodobieństwo zamachu występuje zarówno w Las Palmas, jak i Antalyi. Nauczeni przykładami z Londynu, Madrytu czy położonym na drugim końcu świata Sydney, nie powinniśmy myśleć, że wybierając na miejsce swojego wypoczynku któryś z krajów Unii Europejskiej jesteśmy bezpieczni.\nA właśnie tak myślimy...\nTo najdziwniejszy sezon w mojej "karierze". Z jednej strony biura zapełniały się klientami, którzy panicznie bali się wyjazdów do bankrutującej Grecji, a z drugiej- tymi, którzy na samą konotację kraju z islamem reagowali alergicznie. Do tego jeszcze uchodźcy, rosyjska mafia, Kurdowie, glony i zatrucia. Czasami nie było wiadomo co zaproponować żeby było dobrze i "bezpiecznie".\nBardzo często strach zastępował zdrowy rozsądek czemu zawdzięczaliśmy takie kwiatki jak nerwowy telefon od klientki przerażonej faktem, iż Portugalia (!) znajduje się w pobliżu Cieśniny Gibraltarskiej przez którą mogą do Europy przedostać się uchodźcy/terroryści (niepotrzebnie skreślić) lub równie nerwowy mail do jednego z zaprzyjaźnionych biur, w którym klient błagał o zamianę hotelu Isis w Bodrum na jakikolwiek inny obiekt w mieście, ponieważ ze względu na nazwę może on rozsierdzić szajkę terrorystów i sprowadzić nieszczęście na biednych gości. Strach zaczął robić z nas idiotów. A w obliczu zła i zagrożenia (nieważne czy realnego, czy wyimaginowanego) nie powinniśmy postępować głupio.\nPodziwiam wiarę i egocentryzm niektórych klientów, którzy są przekonani, że terroryści czekają aby właśnie ich zabić. Na pewno jakiś Abdullah stoi z bronią przed lotniskiem przyczajony aby zabić Janka Kowalskiego z Koziej Wólki. Do tego Abdullah jest kretynem i jeśli nie będzie strzelał, to wysadzi się tylko w kraju arabskim/muzułmańskim. Przecież w Europie jesteśmy bezpieczni! Nie wiem skąd bierze się ta ułuda bezpieczeństwa, skoro na zagrożenie jesteśmy narażeni wszędzie. Słyszeliście, że jedną z osób odpowiedzialnych za zamach zorganizowany w ramach siatki ISIS był Polak zwerbowany w Niemczech? Taka osoba nie musi wcale porwać samolotu i wbić się w dotykający chmur budynek ani wysadzać w mknącym pociągu, wystarczy, że weźmie swój samochód i stwierdzi, że w to urocze niedzielne popołudnie wjedzie w spacerujących na poznańskiej Malcie lub krakowskich Błoniach. Eksperci mówią, że terroryzm wchodzi w nową erę- ogromne zamachy, których organizacja zajmowała miesiące i pochłaniała dziesiątki, a może i setki tysięcy amerykańskich zielonych przechodzą do lamusa, dużo większe spustoszenie mogą uczynić jednostki, które pewnego dnia po prostu przyczają się na kupujących w osiedlowych sklepikach (patrzcie Paryż) lub wysadzą samochód- pułapkę przed wejściem do kina.\nNie popadajmy w paranoję. Tyle mówimy o spuściźnie naszej europejskiej cywilizacji- nie dajmy ani jej, ani siebie zagnać do kąta. Nie ma na świecie miejsc w pełni bezpiecznych, miejmy się na baczności i pamiętajmy o ostrożności bez popadania w panikę. Grecja nie zbankrutowała, w Turcji oprócz Polaków robiących porutę w hotelu w Marmaris nikomu nie spadł włos z głowy, rosyjskiej mafii w Złotych Piaskach nikt nie widział (chyba że samemu jest się mafiozem), a uchodźcy oprócz Grecji, są także na Węgrzech, w Serbii, Austrii i Niemczech. To co, nie ruszamy się z domów?


trampki dziecięce na rzep Atletico JC-012 granatowe ciemny jeans\n» trampki dziecięce na rzep Atletico JC-012 granatowe ciemny jeans\nTrampki dziecięce na rzep Atletico JC-012 granatowe ciemny jeans. Solidnie wykonane, rewelacyjne i popularne tenisówki. Trampki są zapinane na rzepy co ułatwia Naszym maluchom i nam ich zakładanie. Wzmocnione dodatkowo gumą w części przedniej, co zapobiega przecieraniu i czyni trampek mocniejszym. Elastyczna podeszwa, miękka wkładka ze skóry naturalnej. Wspaniale sprawdzą się w szkole, przedszkolu i na podwórku, w zabawach codziennych oraz rywalizacji sportowej. Anatomiczna wkładka.\nkolor: granatowy/ciemny jeans


Spotkanie integracyjne pod wiatą - Gmina Ełk\nSpotkanie integracyjne pod wiatą\n2014-08-21 11:29:46 (ost. akt: 2014-08-21 11:30:36)\nAutor zdjęcia: Arciwum organizatora\nMieszkańcy gminy Ełk bawili się w sobotę na festynie rodzinnym w Buczkach. Mimo niesprzyjającej pogody imprezę należy zaliczyć do udanych. Zabawa trwała do późnych godzin.\nZabawa zaczęła się tuż po godzinie 14. Po oficjalnym przywitaniu gości przez prowadzącego festyn, Krzysztofa Łapińskiego z Centrum Kultury Gminy Ełk, oraz panią sołtys Ewę Lewicką, rozpoczęły się przejażdżki motorówką WOPR-u po jeziorze Selmęt Wielki. Następnie ruszyły pierwsze konkursy dla dzieci i dorosłych, które poprowadził instruktor Mariusz Łałak, mieszkaniec Buczek.\n— Wśród konkurencji były: strzał do bramki, bieg o wałek sołtysowej na 100 metrów, przeciąganie liny, otwarty mikrofon, taniec i skakanie na skakance — mówi Ewa Lewicka.\nGra była warta świeczki. Za udział w zmaganiach organizatorzy przewidzieli bowiem atrakcyjne nagrody.\n— Dzieci mogą wygrać piłki do gry w siatkówkę, piłki ręczne gumowe oraz gry planszowe i edukacyjne — mówi Ewa Lewicka. — Dla dorosłych mamy naczynia żaroodporne, sprzęt gospodarstwa domowego (stolnice, czajniki, wałki) oraz talony na obiad w restauracji Dos Patos.\nPo zakończeniu części konkursowej nastąpiła integracja przy ognisku. Czas umilał mieszkańcom DJ Krzysztof Osiecki.\n— Były pieczone kiełbaski, kawa, herbata i ciasto przygotowane przez mieszkańców — dodaje Ewa Lewicka. — Dzieci chętnie poddawały się malowaniu twarzy przez panią Bogusię z CKGE. Bawiliśmy się znakomicie, do późnych godzin, pod czujnym okiem strażaków z OSP Chełchy. Dziękuję w tym miejscu wszystkim darczyńcom: Bankowi Spółdzielczemu z Ełku, Hurtowni „Sukces”, restauracji Dos Patos, oraz naszym partnerom: CKGE, WOPR-owi Selmęt i strażakom.\nPatronat nad wydarzeniem objął wójt gminy Ełk, Antoni Polkowski.\nSpotkanie integracyjne pod wiatą w Buczkach


Seachem AQUAVITRO SALINITY mieszanina soli 29,8kg | Sklep akwarystyczny: rośliny akwariowe, oświetlenie, filtr, szafka do i pod akwarium | Plantica\nSeachem AquaVitro Salinity 29,8kg 850l Makro i mikroelementy, mieszanina soli dla akwariów rafowych\nKod produktu: AV1\nOtrzymasz 455 punktów lojalnościowych!\nPo dodaniu do koszyka otrzymasz 2% rabatu!\nzawiera wszystkie niezbędne makro i mikroelementy oraz pierwiastki śladowe\nlinia premium produktów firmy Seachem\n"Salinity" to mieszanina soli przygotowana specjalnie dla akwariów rafowych, zawierająca wszystkie niezbędne makro-, i mikroelementy oraz pierwiastki śladowe, występujące w naturalnej wodzie morskiej, wolna od toksycznych i niepożądanych związków. Jest najbardziej skoncentrowaną mieszanką soli na rynku. Stopień jej uwodnienia jest niższy niż 0,5%, co pozwala na przygotowanie większej objętości wody o zasoleniu 35 ‰ na jednostkę masy niż jakakolwiek inna mieszanka dostępna w sprzedaży.\nSkład anionowy i kationowy "Salinity" jest identyczny jak w naturalnej wodzie morskiej. Aby uzyskać taki wynik, przeanalizowano dane ze wszystkich mórz i oceanów Ziemi i na podstawie tych danych wyznaczono średnią wartość dla każdego pierwiastka. W każdym przypadku odchylenie od wartości średniej wynosi zaledwie ±5.\nNa przykład przy zasoleniu 35‰, wartości docelowe i uzyskane zakresy poziomów dla wapnia, magnezu i strontu wynoszą kolejno:\nZasadowość i odczyn wody oceanicznej różni się w zależności od miejsca pobrania próbki.\nW soli "Salinity" wartości te kształtują się na następującym poziomie:\nWymieszać "Salinity" z odchlorowaną i oczyszczoną wodą. Do usunięcia chloru lub/i chloraminy zaleca się stosowanie preparatów takich jak "Alpha".\nJeśli woda jest złej jakości, zaleca się oczyszczenie jej za pomocą filtra RO/DI. Do przygotowania niewielkich ilości wody należy zalać 35g soli wodą do objętości 1 litra lub do odmierzonego litra wody wsypać 36.27g soli.\nRoztwór dobrze wymieszać. Choć może być użyty natychmiast po przygotowaniu, zaleca się mieszanie go przez 24 godziny, by osiągnąć właściwą równowagę tlenu/dwutlenku węgla.\nZmierzyć zasolenie, które powinno wynosić 35‰, co odpowiada ciężarowi właściwemu wynoszącemu 1,026 skalibrowanemu w temperaturze pokojowej. W przypadku braku możliwości skorygowania wartości ciężaru właściwego (H), zaleca się zastosowanie podanych niżej wzorów.\nW tym przypadku zakres błędu wynosi około 1%.\nS = [0, 3348 * T] + [1325 * H] - 1330,4525 (skalibrowano w temperaturze 15,56oC)\nS = [0, 2211 * T] + [1325 * H] - 1330,4525 (skalibrowano w temperaturze 25oC)\nT - temperatura w stopniach Celsjusza (zakres od 13 do 30 oC)\nH - nieskorygowany odczyt z gęstościomierza.\nJeśli zasolenie jest za niskie, dodać "Salinity", jeśli za wysokie - dolać wody.\nPodmieniać 20% wody co 2 tygodnie, w celu zapewnienia jej optymalnej jakości.\nNigdy nie dodawać soli do wody w akwarium, jeśli są w nim żywe organizmy. Podczas zakładania nowego zbiornika (gdy bezpośrednio w nim przygotowujemy wodę), wprowadzać zwierzęta dopiero po całkowitym rozpuszczeniu soli i uzyskaniu docelowego zasolenia.\nW celu uniknięcia "syndromu nowego akwarium" zaleca się stosowanie preparatu "Stability".\n"Salinity" nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi. Przechowywać poza zasięgiem dzieci.\nKontakt suchej substancji ze skórą lub oczami może wywołać podrażnienie. W przypadku dostania się soli do oczu, natychmiast przemyć je zimną wodą i skontaktować się z lekarzem.\nSeachem AQUAVITRO SALINITY - 29,8kg\nWielkość opakowania: 29,8kg\nDo wody słodkiej: Nie\nDo wody słonej: Tak\nSeachem AquaVitro Salinity 15,7kg 450l\nMakro i mikroelementy, mieszanina soli dla akwariów rafowych\nAQUAFOREST Probiotic Reef Salt 10kg\nsyntetyczna sól morska - wiadro\nMICROBE-LIFT Premium Reef Salt 1kg\nWysokiej jakości sól morska\nMICROBE-LIFT Organic Active Salt 1kg\nSól morska dla hodowców korali SPS i LPS\nAQUAFOREST Reef Salt 25kg\nakwarystyczna sól morska karton Eco-pack\nAQUAFOREST Probiotic Reef Salt 25kg\nsyntetyczna sól morska karton Eco-pack


Milena: DIY: Dresy Adidas Tumbr Girl\nKolejny wpis z serii DIY. Zainspirowały mnie spodnie, które pojawiają się na mnóstwie zdjęć. Przeważnie są to zwykłe czarne Adidasy z białymi paskami.\nJak samemu je zrobić?\nPoszukajcie w u siebie w szafie lub w ciucholandzie prostych dresów dobrej jakości. Jeśli zależy Wam na tym by wyglądały identycznie jak te z Tumbrla czy Insta szukajcie marki Adidas, ja zauważyłam, że jest ich dużo w lumpeksach szczególnie w dużych rozmiarach i z prostymi nogawkami i jest to fason, który obecnie zostały trochę zapomniany. Możecie je mieć nawet za 1 zł jeśli ogarniecie kiedy są najtańsze ceny. Nie muszą wyglądać być dokładnie jak te na zdjęciach. Wszystko da się przerobić, dzięki czemu będą wyglądać o wiele lepiej.\nInstrukcję jak wszyć ściągacze znajdziecie np na filmikach na Youtube: KLIKNIJ. Możecie zrobić to sami, przy pomocy maszyny do szycia lub bez albo jeśli nie macie ochoty na samodzielne przerabianie zanieście spodnie do krawcowej. Jest to naprawdę mała przeróbka :)\nAutor: Milena o 09:05:00\nŁukasz Bier 16 stycznia 2017 09:14\nTakie dresy zawsze robią wrażenie :)\nKarolina Choińska 16 stycznia 2017 09:34\nAga 16 stycznia 2017 09:53\nCo prawda nie zależy mi na dresach z Adidasa, ale chętnie nauczę się wszywać ściągacze.\nPandora 16 stycznia 2017 10:16\nKaro 16 stycznia 2017 10:54\nMyślę, że to spoko sprawa kupić w lumpeksie za taniej niż przepłacać nie wiadomo ile...\nA zwłaszcza, że moda nigdy nie trwa zbyt długo...\nVicky Sikora 16 stycznia 2017 20:23\njuż od dawna polowałam na te paski z adidasa.. ale zawsze było mi szkoda wydawać tyle kasy na nich, a niestety w lumpeksach żadko jestem. Chyba muszę podczas ferii powybierać się do jakiś nowych lumpów, dalaś mi mptywację haha\npozdrowionka, świetny pomysł na posta\nStylistfashioon 16 stycznia 2017 21:03\nDresy robią na mnie ogromne wrażenie. Sama chciałabym być posiadaczką choć jednych z nich <3\nWiktoria Adaś 17 stycznia 2017 01:48\nJa właśnie zbieram na takie oryginalne bo ja i mój talent do szycia? 0\nNatalia Zakielarz 17 stycznia 2017 10:47\nBardzo, fajny i pomysłowy post. Ale, ja na pewno sama bym nie zrobiła takich spodni. Choć pomysł bardzo mi się spodobał.\nweronika 17 stycznia 2017 13:00\nświetny pomysł! dresy są mega<3\nMilena eMka 17 stycznia 2017 13:00\nPomysł całkiem fajny\nNatka ! 17 stycznia 2017 15:38\nDresy Adidas zawsze będą w modzie :D\nOstatnio mam fazę na tę część garderoby :D\nsensiblees 17 stycznia 2017 15:56\nBardzo fajny diy, sciagcze to dobry pomysl! Ja w dresach rzadko kiedy smigam :D\nDaria Kulik 17 stycznia 2017 17:04\nJa ogólnie nie noszę dresów ale fajnie\n,że wpadłaś na taki pomysł na pewno niektórym się przyda :)\nEmilia Skucińska 17 stycznia 2017 17:35\nNatalia Szwaj 17 stycznia 2017 17:36\nBardzo fajny pomysł! Nie jestem wielką fanką dresów z adidasa, lecz innym dziewczynom może to pomóc! :)\nEwelina Bauer 17 stycznia 2017 18:09\nodrobina kreatywności i wszystko się da :) pomysł ciekawy :)\nAgnieszka Kasprzak 17 stycznia 2017 18:42\nSuper pomysł, i ekonomicznie bardzo się opłaca a efekt końcowy bardzo fajny;)\nVanillia 17 stycznia 2017 18:53\nLumpki zawsze spoko :)\nTak Po Prostu BLOG 17 stycznia 2017 19:34\nJest to bardzo dobry pomysł, można za niewielką cenę mieć coś, co wygląda dość stylowo i modnie :)\nhooneyyy 17 stycznia 2017 19:44\nJa bym chyba nie dała rady sama sobie zrobić takich :D\nUNREALIZABLE 17 stycznia 2017 21:28\nOstatnio widziałam w lumpie identyczne spodnie które możemy nabyć w adidasie za nie małą sumę.. a w lumpeksie? 3 złote! :D\nPatrycja Rempalska 17 stycznia 2017 22:37\npodobają mi się te spodnie, jednak to nie mój styl :)\nDamian W 17 stycznia 2017 23:04\nJa nigdy nie chodziłem i nie mam zamairu chodzić w spodniach dresowych, ale dla tych którym bardzo się podobają jest to rozwiązanie idealne!\nSajjida Blog 17 stycznia 2017 23:11\nDobry pomysł dla tych, którzy lubią sportowy look :)\nJustyna Polska FashionbloggerStylingAndMakeupArtist 17 stycznia 2017 23:37\nTe dresy są niezniszczalne ! <3\nNKFN 18 stycznia 2017 10:21\nTakie dresy kojarzą mi się z dzieciństwem, latami, kiedy dresy z Adidasa były szerokie i z boku miały zapięcia! Fajnie tak wrócić do wspomnień. Osobiście nie lubię rzeczy z widocznym logo, ale te są do przejścia :)\nOliwia Nicz 18 stycznia 2017 13:41\ntakie spodnie są cudowne, meega wygodne :D\nAgieszka krześ 18 stycznia 2017 18:10\nSuper pomysł , spoko inspiracje ;)\nAgata Kądziołka 19 stycznia 2017 18:08\nKlaudia Modelska 21 stycznia 2017 11:55\nJa mam takie dresy :D\nWiktoria Bolek 22 stycznia 2017 20:12\nPiękne są te dresy! Muszę sobie takie nabyć do szafy, zapraszam http://czekolada23.blogspot.com/?m=0\nmavselina 23 stycznia 2017 16:45\nNawet nie myślałam o takim sposobie. Pozdrawiam i obserwuję ♥


Pijacy, prostytutki i wandale: przedmieścia zgłaszają | Ząbki Serwis Informacyjny\nadmin | Marzec 25, 2013\nW ostatnich dniach lutego w Zielonce, Markach i Ząbkach, z inicjatywy Komendy Powiatowej Policji w Wołominie, odbyły się debaty społeczne poświęcone bezpieczeństwu w poszczególnych miastach.\n– Celem naszych spotkań jest zdiagnozowanie problemów i oczekiwań ze strony mieszkańców – mówi komendant powiatowy w Wołominie, podinspektor Dariusz Krząstek. – Oczekuję od mieszkańców, że usłyszę z jakimi problemami spotykają się na co dzień, z problemami, które wynikają z relacji policja – społeczeństwo.\nZielonka: piją na potęgę\nZielonka liczy sobie ok. 17 tys. osób zameldowanych. Stan osobowy komisariatu w tym mieście, to 25 policjantów oraz dwie osoby cywilne. W roku 2012 interweniowali oni 2664 razy i zatrzymali 223 osoby. Wskaźnik wykrywalności przestępstw za rok 2012 wyniósł 61 procent. Jeśli chodzi o zdarzenia drogowe, to w ubiegłym roku doszło w Zielonce do 263 kolizji i sześciu wypadków drogowych, w których na szczęście nie było ofiar śmiertelnych. Najwięcej kolizji drogowych odnotowano na ulicach Piłsudskiego (60), Wyszyńskiego (58) oraz Poniatowskiego (30).\nDla mieszkańców Zielonki, którzy dość licznie przybyli na spotkanie, najważniejszym tematem było bezpieczeństwo w osiedlach mieszkaniowych. Za szczególnie niebezpieczne mieszkańcy wskazywali os. Wolności i okolice sklepu SAM Społem. Agresywne i głośne zachowanie, picie alkoholu, wulgarna młodzież, ciągła obecność osób pijanych i nieustanne akty wandalizmu, to problemy powtarzane przez kolejnych mieszkańców. Wskazywali oni też, że interwencje policji czy straży miejskiej nie poprawiają sytuacji, bo po ich odjeździe wszystko wraca do poprzedniego stanu, albo jest wręcz gorzej. Niektórzy z mieszkańców zwracali uwagę na powtarzające się problemy z dodzwonieniem się i niemożnością zgłoszenia interwencji. Okazało się, że przyczyną jest… tylko jeden aparat telefoniczny, którym dysponuje dyżurny łączności w komisariacie, zasugerowano więc mieszkańcom zgłaszanie problemów pod numerem 112 lub 997.\nWedług zebranych drugim dużym problemem w mieście jest picie alkoholu w miejscach publicznych. Najgorzej wygląda to w okolicach sklepów całodobowych. – Dlaczego wydaje się tyle koncesji na alkohol? – pytali mieszkańcy. – Jeżeli wnioskodawca spełnia wymogi prawne, a są wolne koncesje w gminie, to nie można mu odmówić jej wydania. Nie można niestety, jak to czasem byśmy chcieli, ograniczać czasu pracy punktów sprzedaży – tłumaczył burmistrz Grzegorz Dudzik.\nCzęstym tematem była też kwestia łamania przepisów ruchu drogowego. Ulica Piłsudskiego na wysokości cmentarza, rondo na skrzyżowaniu ulic: Lipowa, Kolejowa i Marecka – to miejsca, gdzie zdaniem mieszkańców często dochodzi do łamania przepisów.\nMarki nie lubią prostytutek\nMiasto liczy sobie ok. 26 tys. mieszkańców i ma największą liczbę policjantów spośród trzech opisywanych. Stan osobowy komisariatu to 38 funkcjonariuszy. W roku 2012 przeprowadzili oni łącznie 3099 interwencji, w wyniku czego zatrzymano 359 osób. Miejsca, gdzie najczęściej przeprowadzane były interwencje, to ul. Piłsudskiego (443), centrum Handlowe M1 (181), osiedle Duża (114), osiedle Małachowskiego (109) oraz ulica Wspólna (83). Wskaźnik wykrywalności przestępstw za rok 2012 wyniósł 55,7 procent.\nNiestety, frekwencja na spotkaniu nie była zbyt wysoka – niespełna 20 osób. Mieszkańcy, którzy przybyli, skarżyli się na bardzo słabe rozpowszechnienie informacji o debacie.\nUczestnicy spotkania wskazywali na najważniejsze zagrożenia: zakłócanie ciszy, agresywne zachowania, picie alkoholu, rozboje, oraz akty wandalizmu. Za miejsca niebezpieczne uznane zostały osiedla: Małachowskiego, Kosynierów i Elektryków, ul. Wspólna oraz okolice skrzyżowania Piłsudskiego z Legionową (lokal Las Vegas). – Dla nas nie są uciążliwe ciężkie przestępstwa, ale pospolite wykroczenia. Gdyby pokazywała się w tych miejscach policja, problemów by nie było – mówili mieszkańcy.\nBardzo ważnym problemem dla wielu mieszkańców wschodnich terenów Marek, zlokalizowanych w pobliżu drogi 631, jest coraz większa obecność rumuńskich i bułgarskich prostytutek. Zwłaszcza z nadejściem wiosny pojawia się ich z każdym dniem coraz więcej. Mieszkańcy domagali się interwencji i zlikwidowania procederu.\nOsobna dyskusja dotyczyła kwestii drogowych – TIR-ów, które paraliżują przejazd przez Marki, sygnalizacji świetlnej i usprawniania ruchu na bocznych ulicach (Fabryczna, Lisa Kuli, Szkolna). Zaapelowano o większą liczbę patroli oraz częstszą obecność dzielnicowych w terenie – mieszkańcy zgłaszali, że bardzo słabo lub w ogóle ich nie znają.\nZąbki nic nie wiedziały\nW tym 30-tysięcznym mieście pracuje 35 policjantów. Najbardziej uciążliwe przestępstwa, z jakimi stykali się w roku 2012 to: kradzież mienia (292 przypadki), kradzież z włamaniem (132) oraz kradzież samochodu (52). Wykrywalność wyniosła w ubiegłym roku 32 procent, zaś liczba przeprowadzonych interwencji to 2683.\nNiestety, trudno było mówić w tym przypadku o debacie, gdyż pojawiło się na niej zaledwie… pięć osób. Mniej niż obecnych na spotkaniu przedstawicieli policji i straży miejskiej. I znów wskazywano na brak informacji o debacie.\nW zasadzie dyskusja i pytania dotyczyły prawie wyłącznie osiedla Generała Maczka: wskazywano na udrękę, jaką są ciągłe włamania do mieszkań i uszkodzenia samochodów, notoryczne przekroczenia prędkości, brak fotoradarów na ul. Maczka, brak patroli i dodatkowego posterunku policji. – Były już takie zapowiedzi. Osiedle się rozrasta, więc taki posterunek byłby bardzo potrzebny – zgłaszali mieszkańcy. Raczej jednak na dwa komisariaty nie mamy co liczyć. Optymalnie byłoby zwiększyć liczbę etatów policyjnych – odpowiadał burmistrz Robert Perkowski.\nPodstawowy wniosek, jaki się nasuwa po debatach, to natychmiastowa konieczność poprawy komunikacji z mieszkańcami. Jeśli nie informuje się ludzi o takich debatach, to jaki jest sens je organizować?\n« Przerwy w dostawie prądu (Poprzednia wiadomość)\n(Następne wiadomości) II Gala Professional Combat Sanda w Ząbkach »


Zła strona kina: filmy Bruno Matteiego, które warto znać | my name is death\n„Piekło żywych trupów” („Hell of the Living Dead” aka „Virus”, 1980)\nKlasyczny horror Matteiego, a także jeden z jego lepiej ocenianych filmów. Nie miejcie jednak złudzeń – „Piekło żywych trupów” jest na tyle udany, na ile Dwayne’a Johnsona można nazwać kandydatem do tytułowej roli w nadchodzącej ekranizacji „Hello Kitty”. Za czynniki rekomendujące projekcję „Piekła…” warto podać wartką akcję, niezłe efekty gore oraz wysokiej klasy ścieżkę dźwiękową – która podziw wywołuje wyłącznie dlatego, że stanowi przykładne odwzorowanie soundtracku z „Dawn of the Dead” George’a A. Romero.\n„Strike Commando 2” (aka „Trappola diabolica”, 1988)\nSceny strzelanin, walki wręcz lub przy użyciu broni wszelakiej, pościgi czy ucieczki, konkurencje w piciu alkoholu, wojownicy ninja w filipińskiej dżungli, naziści w białych garniturach (w filipińskiej dżungli…), przemoc, testosteron, przemoc, testosteron – wszystko to i nie tylko oferuje „Strike Commando 2”, zapomniany przez dystrybutorów, lecz kochany przez amatorów przystępnego kina akcji o niskim poziomie wykonania. Stopniem absurdu i kiczu film przewyższa nawet swojego poprzednika, „Strike Commando”, legendarnego z racji komicznego występu Reba Browna. Obsadzony w roli przodującej Brent Huff spisuje się lepiej niż Brown. Jak mógłby się nie spisać, grając bohatera, który zamiast Michael Ransom śmiało mógłby nazywać się John Rambo? Na koniec jeszcze jedna zachęta do seansu: w roli drugoplanowej pojawił się w „Strike Commando 2”… laureat nominacji do Oscara Richard Harris (seria „Harry’ego Pottera”).\n„Zombie pożeracze mięsa 2” („Zombi 3”, 1988)\nPokiereszowani Filipińczycy udają, że są żywymi trupami i atakują europejskich aktorów, którzy udają się, że się ich boją. Spośród nieprzebranych produkcji Matteiego to właśnie „Zombi 3” miał największe szanse, by okazać się udanym filmem. Jego reżyserii podjął się wstępnie Lucio Fulci, lecz gdy ciężko zachorował, Mattei przejął po nim stery. Pod matteiowską banderą „Zombi 3” dopłynął, oczywiście, donikąd. Skupiamy się jednak na pozytywach filmografii Bruno Matteiego, a „Zombi 3” posiada ich wystarczająco dużo, by zachęcić widza do seansu. Najbardziej imponuje tempo filmu; akcja rozkręca się szybko i gna do finału z zadziwiającą prędkością. Mattei potrafił swoimi obrazami wynudzić (patrz: „L’atro inferno”, „Zombi: La creazione”); „Zombi 3” nie cierpi na szczęście na tę przypadłość. Wart pochwały okazuje się też nastrój filmu, porównywalny do tego z „Zombi pożeraczy mięsa” Fulciego. Wbrew polskiemu tytułowi, obie pozycje nie są ze sobą w żaden sposób związane, choć horror Matteiego posiada bardzo podobne założenia fabularne co dzieło Fulciego. Czasem plagiatorstwo okazuje się największym sprzymierzeńcem filmowca…\n„Born to Fight” (aka „Nato per combattere”, 1989)\n„Born to Fight” dał Bruno Matteiemu drugą okazję do współpracy z amerykańskim aktorem Brentem Huffem. Projekt, choć nie jest równie udany co pierwszy tytuł podpisany nazwiskami Mattei/Huff, wspomniany „Strike Commando 2”, przypomina go w dużej mierze. Film mógłby posłużyć za kompendium wiedzy dla twórców aktualnego, „old-schoolowego” kina akcji, które mimo szczerych chęci z klasykami lat 80. ma niewiele wspólnego (przykład: boże, uchroń, „Likwidator”). Strzelanin, wybuchów i mordobić znajdziemy w „Born to Fight” na pęczki, co należy docenić, nawet jeśli większość sekwencji nakręcona została w klasycznym Matteiemu, bezgustownym stylu. W szczególności film warto polecić miłośnikom nurtu „euro war”. Oni na pewno docenią postać głównego bohatera, wątki zapożyczone z kina amerykańskiego oraz tanią, lecz władającą nieodpartym urokiem sensację.\n„Szczury: Noc grozy!” („Rats – Notte di terrore”, 1984)\nW filmografii Bruno Matteiego tytuł „Szczury: Noc grozy!” wyróżnia się na trzech płaszczyznach: jest ulubioną pozycją wśród fanów reżysera, jego najbardziej rozrywkowym filmem, a zarazem jednym z najbardziej bublowatych pod kątem technicznym. Przy okazji wydania „Szczurów” na rynku DVD Mattei przyznał, że chciałby nakręcić swoje filmy na nowo, jako że kuleją estetycznie. Niniejsza pozycja jest doskonałym tego obrazem – obrazem nędzy i rozpaczy. „Noc grozy!” wygląda tak, jak jej tytuł sugeruje: tandetnie i ultratanio. O ile na fakt kręcenia filmu w ruinach po scenografii innego obrazu można przymknąć oko, o tyle widok ewidentnie plastikowych, statycznych gryzoni „gnających” na taśmie transportującej to już szczyt wszystkiego. Bywa jednak jeszcze gorzej: przedstawione sytuacje pozbawione są znamion sensu i prowokują do zasłaniania twarzy w zażenowaniu, aktorzy nadekspresyjnie wygłaszają tępe jak pień kwestie, a angielski dubbing dobija całość niczym gwóźdź do trumny. Właśnie tym projektem, piętnastym w swojej karierze (na dobre rozpoczętej, nota bene, siedem lat przed wydaniem „Szczurów”), Mattei udowodnił, że zasługuje na miano włoskiego Eda Wooda. Jego reżyseria jest tak bardzo wypruta z profesjonalizmu, że fakt umiłowania „Nocy grozy!” przez rzesze nie dziwi w najmniejszym stopniu. „Szczury” to jeden z najszlachetniejszych filmów typu „so bad it’s good”.\nPoprzedni wpisWithout faces we are freeNastępny wpisTwórcy „Starry Eyes” odwołają się do „Egzorcysty”\nJeden komentarz na temat “Zła strona kina: filmy Bruno Matteiego, które warto znać”


Pociągi Liège – Berlin: tanie bilety | Omio\nBilety kolejowe, rozkład jazdy PKP Liège – Berlin\nPociągi z Liège do Berlin\nPodróżuj do Berlin pociągiem w prosty sposób. Bez względu na to, czy szukasz czegoś szybko, tanio, czy masz zupełnie inne potrzeby, nasi eksperci ds. podróży zebrali wszystkie informacje, by móc wybrać najlepszą opcję podróży z Liège do Berlin.\nJakie są najtańsze bilety na poci¹g na trasie Liège - Berlin?\nTanie bilety na podróż pocigiem na trasie Liège - Berlin mogą kosztować nawet 92 zł, jednak ceny zależą tego, z jakim wyprzedzeniem uda Ci się dokonać rezerwacji. Im wcześniej, tym większa szansa nia niższą cenę. Skorzystaj z Omio i wyszukuj tanie bilety na podróż pocigiem i zarezerwuj je z możliwie największym wyprzedzeniem.\nIle kosztuje średnio bilet na poci¹g na trasie Liège - Berlin?\nBilet na podróż pocigiem na trasie Liège - Berlin zwykle kosztuje około 209 zł. Ceny mogą jednak różnić się w zależności od daty planowanej podróży oraz od tego, z jakim wyprzedzeniem ją rezerwujesz bilet. Aby zyskać najtańsze bilety, rekomendujemy rezerwację możliwie jak najwcześniej.\nJaka odległość w linii prostej dzieli miasto Berlin i Liège, podróżując pocigiem?\nMiasta Berlin oraz Liège dzieli około 580 km, jeśli zdecydujesz się pokonać ten odcinek pocigiem.\nJaki jest średni czas podróży pocigiem na trasie Liège - Berlin?\nCzas podróży pocigiem na odcinku Liège - Berlin może się różnić w zależności od konkretnych dni, weekendów i świąt. Średnio trwa ona jednak 5 h 56 min.\nJeśli zdecyduję się na poci¹g, które w mieście Liège i Berlin powinienem rozważyć?\nWśród podróżujących z miasta Liège największą popularnością cieszy się, jakim jest Liège-Guillemins. W mieście Berlin najwięcej podróżnych wybiera Berlin Hbf.\nGdzie znajdują się w mieście Liège i Berlin?\nLiège-Guillemins to miejsce wybierane przez większość użytkowników Omio decydujących się na do miasta Liège. Znajduje się około 1 km od centrum. W mieście Berlin cieszący się największą popularnością wśród podróżnych to Berlin Hbf. Mieści się 2 km od centrum.\nKtórzy oferują połączenia na trasie Liège - Berlin?\nDecydując się na poci¹g na trasie Liège - Berlin, możesz skorzystać z usług Deutsche Bahn i sprawnie dostać się do celu, jakim jest Berlin. Sprawdź też, którzy inni oferują przejazdy na trasie Liège - Berlin, porównaj różnice pomiędzy połączeniami i kup bilet na to, które najbardziej Ci odpowiada.\nGdzie kupię tani bilety na podróż pocigiem, jeśli zamierzam pokonać odcinek Liège - Berlin?\nNa Omio szybko znajdziesz bilety nawet w ostatniej chwili. Porównasz połączenia na trasie Liège - Berlin i zdecydujesz się na poci¹g w jedną stronę lub w obie strony. Możesz uzyskać wszystkie informacje związane z podróżą bezpośrednio w aplikacji Omio i cieszyć się płynną podróżą na trasie Liège - Berlin.\nPlanuję podróż Liège - Berlin i jako środek transportu wybieram poci¹g. Dokąd jeszcze mogę się wybrać w pobliżu miasta Berlin?\nJak mogę pokonać odległość Liège - Berlin, jeśli nie mam samochodu? Czy w zamian mogę wybrać poci¹g?\nPodróżowanie na trasie Liège - Berlin bez samochodu to nie problem! Odwiedź Omio i porównaj najlepsze połączenia, jeśli jako środek transportu wybierzesz poci¹g. Możesz także użyć aplikacji Omio, aby mieć wszystkie bilety w jednym miejscu, a podróż na trasie Liège - Berlin była płynna i łatwa.\nPociągi Liège – Berlin: sprawdź dodatkowe informacje!\nPowrotna podróż pociągiem Liège – Berlin\nPociągi Liège – Düsseldorf\nPociągi Liège – Eindhoven\nPociągi Liège – Luksemburg\nPociągi Liège – Heidelberg\nPociągi Liège – Heilbronn\nAutobus na trasie Liège – Cannes\nStrona głównaPociągiNiemcyPociągi BerlinBilety kolejowe, rozkład jazdy PKP Liège – Berlin


GEOFORUM - Przetarg w ramach projektu "e-Geodezja Powiatu Zielonogórskiego" ogłoszony\n|2016-11-30| Geodezja, Przetargi\nPrzetarg w ramach projektu "e-Geodezja Powiatu Zielonogórskiego" ogłoszony\nDo 9 stycznia 2017 r. można składać oferty w postępowaniu, którego przedmiotem są m.in. prace polegające na uruchomieniu e-usług w zakresie udostępniania zasobów geodezyjnych i kartograficznych.\n• dostawę biblioteki zdigitalizowanego państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z terenu powiatu zielonogórskiego zawierającego zbiory danych tekstowych i graficznych przeznaczonych do udostępniania przez internet;\n• dostawę specjalistycznych aplikacji umożliwiających udostępnienie zasobu w formie e-usług;\n• dostawę sprzętu komputerowego, skanującego, kopiującego, urządzeń do serwerowni wraz z systemami operacyjnymi i oprogramowaniem.\nZamawiający wymaga wniesienia wadium w wysokości 70 tys. zł. Kryteriami wyboru najkorzystniejszej propozycji są: czas trwania okresu gwarancyjnego (20%), termin dostawy sprzętu informatycznego (20%) oraz cena (60%).\nPrzetarg realizowany jest w ramach projektu „e-Geodezja Powiatu Zielonogórskiego”, który otrzymał dofinansowanie ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubuskiego 2014-20.\nPiszę do ABC tego już za wiele\n~Zulus 2016-12-02 09:12:20\n3718 standardowe zapisy ze 10 różnych przetargów, żadna nowość\n~DJ 2016-12-02 08:54:07\nDla kogo interes? Pewnie 1/4 kasy pójdzie na zakup kodów źródłowych i licencji na moduły Geo-Info i innych aplikacji z pakietu od Systhermu, albo Wykonawca będzie musiał im zlecać i sowicie zapłacić. Zawsze wygrywa Systherm.\n~bolo 2016-12-01 12:34:55\nej Panowie standard szczególnie w wlkp gdzie jest geo-info. I to od wieków wieków...\n~lalamido 2016-12-01 09:55:45\ni inne kwiatki: skanowanie operatów w siedzibie Zamawiającego na jego sprzęcie... A jak się ten sprzęt słabo nadaje? Albo Wykonawca ma lepszą technologię? Chyba życzeniowość nadmierna, a świadomość zbyt niska ;-))\n~yo 2016-11-30 22:02:52\ncyt Zapewnienie należytego wsparcia właściciela autorskich praw majątkowych do Systemu Zintegrowanego GEO-INFO w celu poprawnej realizacji przedmiotu zamówienia, należy do Wykonawcy.\n~hmmm 2016-11-30 17:33:49\n2691 certyfikat administratora użytkowanego przez Zamawiającego oprogramowania GEOINFO wystawiony przez jego producenta potwierdzający znajomość administracji oprogramowaniem z którym wykonawca będzie integrował oferowane rozwiązanie\n~2691 2016-11-30 14:06:11


(22-02-2012 00:03) #1\nMam do Was pytanie: czy jest sens szczepić się przeciwko grypie biorąc pod uwagę, że składa się ona z wirusów grypy z zeszłego roku, a one cały czas mutują? Dlaczego tak, dlaczego nie? Czy sami szczepicie się przeciwko tej chorobie?\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-02-2012 12:58 przez Niebieska.)\n(15-03-2015 13:06) #2\nRE: Czy szczepienia przeciwko grypie mają sens?\nja nie widzę sensu w szczepieniu przeciwko grypie, własnie z tych powodów które podałaś: "składa się ona z wirusów grypy z zeszłego roku, a one cały czas mutują"..\n(10-01-2017 12:23) #3\nGrypa atakuje co roku, a do tego co roku może to być inny szczep bakterii, więc ma to sens. Do tego szczepienia nie chronią całkiem przez zachorowaniem, ale w razie niego łagodzą przejście przez chorobe.


Wypromuj swój wpis - ośrodki szkolenia kierowców, prawo jazdy, kurs na prawo jazdy\nauto szkoła Pruszków\nJest to usługa, która powoduje wyświetlanie się wpisu firmy zawsze w pierwszym wierszu spisu. Wpis będzie wyświetlany dodatkowo w pierwszym wierszu w przypadku przeglądania województwa / miasta, w którym jest zlokalizowana firma.\nJest to usługa, która powoduje wyświetlanie się wpisu firmy zawsze w pierwszym wierszu spisu w przypadku przeglądania przez odwiedzającego wojewóztwa / miasta, w którym jest zlokalizowana firma.\nDodatkowo każdy wpis premium zostanie wyróżniony specjalnym obramowaniem (w spisie firm) oraz na podstronie z opisem działałności firmy zostanie dodany napis: "Serwis nauka-jazdy.samochody.es poleca usługi tej firmy".\nOprócz samego napisu rekomendujšcego usługi firmy do wpisu jest dodawane logo / znak graficzny firmy, który wyróznia wpis spośród firm, które nie wykupiły wpisu Premium.


Catherine Vautrin – Wikipedia, wolna encyklopedia\nCatherine Vautrin (ur. 26 lipca 1960 w Reims) – francuska polityk, była minister ds. parytetów, deputowana, wiceprzewodnicząca niższej izby parlamentu.\nUkończyła studia prawnicze, po których pracowała w biznesie, m.in. w amerykańskim koncernie Cigna. W latach 1983–1999 była radną w Reims, ponownie zasiadła w radzie tego miasta w 2008. W okresie 1999–2002 wchodziła w skład rady regionu Szampania-Ardeny.\nW 2002 uzyskała mandat deputowanej do Zgromadzenia Narodowego z drugiego okręgu w departamencie Marna. W marcu 2004 powołano ją w skład rządu na stanowisko sekretarza stanu ds. integracji i wyrównywania szans (przy ministrze pracy). Później zajmowała tożsame stanowisko w resorcie zdrowia. Od czerwca 2005 do maja 2007 w gabinecie Dominique'a de Villepin była ministrem delegowanym ds. jedności społecznej i parytetów. W wyborach w 2007 po raz drugi została wybrana do parlamentu (z ramienia Unii na rzecz Ruchu Ludowego). W 2008 objęła funkcję wiceprzewodniczącej Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2012 uzyskała poselską reelekcję.