”Po co ty tam jedziesz?” – czyli co podróżowanie daje światu – W Plecaku Niesione\nOstatnio w sieci zaczęły powstawać wpisy na temat sensu podróżowania. Każdy chce jechać na koniec świata, przeżywać niesamowite przygody, a potem o nich opowiadać przy piwie. Co jednak ma z tego świat? Czy naprawdę zmieniamy go na lepsze tym, że postawiliśmy stopę na Chińskim Murze?\nApogeum całej tej dyskusji była dla mnie książka Tomasza Michniewicza, którą ostatnio przeczytałam: “Świat równoległy”. Jakkolwiek nie zawsze zgadzam się z tym autorem, w jednym ma rację: co my w ogóle wnosimy do świata tych ludzi, których odwiedzamy? Czy przypadkiem go nie niszczymy za cenę dobrego zdjęcia i wpisu na blogu? Oni dla nas są egzotyką, my dla nich – inni, tak. Egzotyczni – niekoniecznie.\nMilion słów napisano też na temat utyskiwań Prawdziwych Podróżników na turystów, którzy wykupują wycieczki all inclusive i potem leżą na plażach przy hotelach brzuchem do góry. No bo co oni zobaczą? Wypiją trochę alkoholu w hotelowych barze i będą się czuli ekspertami od Tunezji. Przecież my, podróżnicy, my to poznajemy naprawdę, oni są tylko (bleee) ”turystami”.\nJa? Och, jasne, wolę gdzieś pojechać z namiotem i poznać kogoś miejscowego. Po trzech dniach na plaży zaczęłoby mnie nosić. Ale z drugiej strony – co jest złego w turystyce? To, że nie rozumiem, jak ktoś może leżeć nad basenem w Turcji zamiast szukać dzikiego wybrzeża, oznacza tylko tyle, że każdy jest inny i wypoczywa w inny sposób (choć naprawdę nie rozumiem). Z drugiej strony, czy ja aż tak bardzo się różnię od reszty wczasowiczów? Przecież też zwiedzam zabytki. Ba, o zgrozo, czasem bywam też turystką! W majówkę przez trzy dni mieszkałam w hostelu w Wilnie, zwiedzałam główne atrakcje i jadałam w knajpach!\nZ punktu widzenia Prawdziwych Podróżników – stoczyłam się na samo dno.\nNa blogach znajdziecie mnóstwo wpisów i dyskusji na temat nazewnictwa. Podróżnik czy turysta? A może eksplorator? Ludzie, na tym świecie nie ma już czego eksplorować, byliśmy już wszędzie. Widać to także na dorocznych spotkaniach w ramach ”Kolosów”. Wymyślamy najbardziej szalone wyprawy, żeby się wyróżnić, bo wszystko zostało już odkryte. Co najwyżej możemy dotrzeć w jakieś niepopularne miejsce i przybliżyć je znajomym na kolejnym festiwalu. A potem wszyscy tam pojadą i zacznie się turystyka. Powstaną kolejne hotele w parkach narodowych. Dziki świat zginie.\nKolejny hotel powstający w parku narodowym w Mongolii\nNa Januszów na plaży można narzekać, oczywiście. Bo turystyka MUSI być odpowiedzialna. Nie traktuj miejscowych jak służby. Nie żądaj, poproś. Nie kupuj torebki z krokodyla. Nie rób sobie zdjęcia z tresowaną małpką, nie jeździj na słoniu, bo przyczyniasz się do nieszczęścia tych zwierząt (zainteresowanych odsyłam tutaj– artykuł otwiera oczy). O to warto apelować zawsze. Bądźmy świadomymi turystami!\nBądź co bądź jednak turysta przywozi pieniądze. Można narzekać, że niewiele wynosi z tego wyjazdu oprócz pamiątek, ale to jego sprawa – za to miejscowi będą się potem mogli utrzymać, gdy sezon się skończy. Tak sami funkcjonują ludzie obsługujący himalaistów, którzy przyjeżdżają tylko w jednym celu: zdobyć szczyt. Też nie wnikają w kulturę mieszkańców, płacą im za rozstawienie namiotów, za gotowanie, noszenie sprzętów. Jedni mają na koncie kolejny wyczyn sportowy, inni pracę. Czy to źle?\nPlecakowy poszukiwacz przygód\nI jak tu przeżyć autostopową przygodę kiedy nic nie jedzie?!\nNo to teraz o podróżnikach. Pakujemy plecak, bierzemy namiot i ruszamy, najlepiej autostopem lub zapchanym pociągiem. Ku przygodzie! I tu znów pojawiają się głosy krytyki – poczynając już od legendy reportażu, Ryszarda Kapuścińskiego. Backpackersi są płytcy, grzmi. Wystarczy nam, że pojedziemy na drugi koniec świata, dotkniemy ostatniego kamienia, a potem możemy się już chwalić na festiwalach. Byliśmy, odkryliśmy i dojechaliśmy tam na stopa. Któż by tak nie chciał?\nJest w nas pewna próżność. Przejawia się już w samym określeniu: podróżnik, nie turysta, mimo że właściwie chodzi o to samo, tylko taniej. Gdyby ktoś mnie zapytał, dlaczego w pierwszą daleką wyprawę wyruszyłam autostopem, odpowiedziałabym szczerze: nie miałam pieniędzy. Rzuciłam pracę i wzięłam dziekankę – skąd miałabym mieć grube miliony? A gdybym je miała? Pewnie poleciałabym do Moskwy samolotem, a potem w obie strony pojechałabym koleją transsyberyjską, żeby opowiadać, że poznałam rosyjski folklor.\nPojechałam na stopa, bo nie miałam pieniędzy i całe szczęście, bo odkryłam, że się da. Teraz namiot jest wyborem, a nie koniecznością. Podróżuję tak, bo lubię, tak samo jak mój brat jeździ na wycieczki z biurem podróży, bo lubi odpocząć na plaży. A przecież też jem lokalne jedzenie i przywożę zdjęcia. Ja szukam ludzi i ich kultury, on – wypoczynku.\nCo ma z tego świat?\nNo właśnie: ja mam fajne wspomnienia i setki zapisanych stron w zeszycie, a mój brat energię do pracy. A świat?\nMożna rzecz po prostu: pieniądze. W jakiś sposób wszyscy dajemy zarobić handlarzom pamiątek lub choćby producentom jedzenia. Świetnie, jeżeli robimy to świadomie i potrafimy wybierać prawdziwie miejscowe produkty, a nie chińskie podróbki. Wspaniale, jeśli zdajemy sobie sprawę, że nie wolno przywozić do kraju skór zagrożonych gatunków zwierząt. Co więcej?\nTomasz Michniewicz zastanawia się, co w ogóle zmienią nasze podróże. Nawet jeśli pojedziemy w sam środek wojny, by napisać potem reportaż – na co to ma wpływ? Sprzedamy książkę, zarobimy pieniądze. Pojedziemy na festiwal podróżniczy i będziemy opowiadać, jak to było fajnie w Rosji. A tamci ludzie zostaną ze swoimi problemami. My jesteśmy dla nich tylko na chwilę. To, że po naszej opowieści ktoś w Polsce wzruszy się ich losem, wcale im nie pomoże. Skoro więc nic nie możemy zrobić, to po co jeździmy? Może lepiej zająć się własnym podwórkiem?\nMichniewicz ma rację. Nie uratuję tropikalnego lasu. Nie zahamuję produkcji oleju palmowego. Nie sprawię, że w Rosji zmniejszy się alkoholizm.\nMyślę o tym wszystkim i przypomina mi się historia z książki Przemka Skokowskiego: “Autostopem przez życie”. Chłopak ruszył na stopa do Azji i co przeżył, to jego. Książka jest zapisem podróży i jego przygód. Ot, kolejna historia następnego backpackera, który zechciał dotknąć kamienia na końcu świata. Co w tym niezwykłego? Czy zbawił ten świat?\nPrzemek w Kirgistanie został ugoszczony przez bardzo ubogą rodzinę. Niewiele mieli, lecz nakarmili go, przyjęli najlepiej jak mogli. Gdy Przemek zapytał, czy jakoś może się odwdzięczyć, gospodyni nieśmiało poprosiła o… przysłanie plecaka dla ich córki, która szła do szkoły. Chłopak wrócił do Polski i zorganizował zbiórkę. Do kirgiskiej rodziny trafił nie tylko szkolny plecak, ale także mnóstwo innych potrzebnych przedmiotów, które na pewno pomogły im w codziennym życiu.\nI co z tego, że sprzedał potem książkę i opowiedział o tym na festiwalu? Czy to naprawdę nie zmieniło świata tej jednej rodziny?\nCzasem można podjąć jakieś mikro działanie. Taki pojedynczy gest sprawi, że ten plecakowicz będzie postrzegany jako człowiek, a nie wyłącznie jak źródło dochodu lub głupi białas z Zachodu.\nPoza tym to nie jest tylko tak, że to my poznajemy innych ludzi i ich świat; my tak samo jesteśmy atrakcją dla nich. W Mongolii pewna rodzina przygarnęła nas do swojej jurty podczas burzy. Na ich prośbę zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie. Pokazaliśmy im mapę naszego kraju, wytłumaczyliśmy, gdzie jest Polska. Może teraz jesteśmy tam anegdotą. Może ucieszyły ich zdjęcia, które wysłałam pocztą po powrocie do domu. To na pewno nie jest wiele w porównaniu do walki o lasy tropikalne, ale myślę, że warto iść w świat i opowiadać o swoim kraju. Prawda jest taka, że ludzie boją się różnic, boją się inności i z tego strachu rodzi się większość konfliktów. Musimy poznawać i dać się poznać, to może wtedy świat będzie przyjemniejszym miejscem. Wiele lat temu byłam rosyjskim ksenofobem. Jak typowy Polak miałam pretensje o wszystko – o zabory, o wojnę, o komunizm. Potem przypadkowo wylądowałam w Rosji na wykopaliskach (”ej, to jednak nie jest Krym?” – 2010 r.). A potem przyszły kolejne podróże, Syberia i dziś nie mogę się oderwać od Wschodu. Mam nadzieję, że moim znajomym też to trochę odczarowało naszych sąsiadów. Nie odkrywam Ameryki, ale dopóki ludzie mnie pytają, czy w tym Irkucku to mają pralki, będę uważała, że warto o tym opowiadać.\nPodobno nie. Bo to jednak jest odpowiedzialność. Jeżeli masz zamiar rzucać mięsem na prawo i lewo i zostawiać po sobie śmieci w lesie, utwierdzając tym samym negatywny stereotyp Polaka – zostań w domu. Jeżeli jedziesz do Afryki tylko po skórę rzadkiego węża i myślisz, że jesteś fajny – zostań w domu. Jeżeli masz zakodowaną wyższość Europejczyka nad innymi nacjami, do których jedziesz, aby cię wachlowali niczym białego pana – zostań w domu i może rusz się na jakąś terapię.\nŻemczug – ”rosyjski Ciechocinek”\nJeżeli nie masz w sobie podobnych cech – jedź. Nawet jeśli ci się wydaje, że nic nie wiesz o miejscu, w które się udajesz. Czy to do hostelu w Pradze czy pod namiot do Batumi. Każdy mieniący się dumnym mianem podróżnika, każdy słynny dziś reportażysta piszący książki – każdy z nich kiedyś zaczynał.\nLudzie się rozwijają. Wszystkiego trzeba się nauczyć – podróżowania też. Kiedy czytam swoje dzienniki sprzed kilku lat, aż kręcę głową z niedowierzaniem. Mnóstwo słów na temat tego, co jedliśmy na obiad, kiedy zmoczył nas deszcz oraz jak bardzo byłam zmęczona. Ludzie, kultura, to wszystko było na drugim miejscu, ważne było to, co robiliśmy i jaki odcinek przejechaliśmy. Dziś z tamtej podróży przywiozłabym kompletnie inne zapiski.\nDziennik z ostatniej podróży wygląda już inaczej. Mnóstwo spotkań, opisów, przytoczonych rozmów. Udało mi się wypracować w podróży konsekwentne opisywanie każdego dnia na bieżąco, mimo że czasem oczy mi się kleją. Mam wrażenie, że jeśli nie zapiszę, to stracę wszystko to, co starałam się chłonąć – czyjeś spojrzenie, rozmowę, dowcip, jakiś rytuał, obraz wnętrza jurty, kolory ziół odstraszających żmije. Patrzę uważniej, zwracam uwagę na gesty, na ornamenty zdobiące talizmany noszone przez naszych kierowców na szyi. Widzę więcej, choć pewnie ciągle mi się wydaje, że coś zrozumiałam z tego wielkiego świata. Daleko mi jeszcze do wielkich reporterów. Też się uczę. Cały czas. I jestem dumna, że widzę postępy. Turysta, podróżnik, autostopowicz, wędrowiec, rowerzysta – a może po prostu włóczykij. Ważne, co się przywozi do domu. W głowie, nie w plecaku czy w walizce.\nNie, nie zmienimy świata. Ale możemy go bardziej zrozumieć i poprawić. Nie przerwiemy wojny w Pakistanie, ale może kupimy komuś szkolny plecak.\nTo mój pierwszy przeczytany wpis na Twojej nowej stronie i już wiem, że chcę przeczytać kolejne 🙂 to, co piszesz, jest – moim zdaniem – bardzo trafne, a przy tym przyjemnie się czyta. Oby tak dalej! Życzę Ci, jak zawsze, samych sukcesów i czekam na kolejne relacje z podróży 🙂\nHej! Dzięki za opinię 🙂 Mam nadzieję, że pozostałe wpisy też będzie Ci się dobrze czytało:) Pozdrawiam serdecznie!\ndlaczego zaden podroznik nie opisuje kontaktow z ludzmi bogatymi albo chociaz zamoznymi, tylko ciągle o tej biedzie? dla biednych to jedyna atrakcja? czego oni moga nauczyc, przekazac czego cywilizowani europejczycy nie wiedza?\nOo, mnóstwa rzeczy 😉 W każdym razie – tekst jest o podróżowaniu jako-takim i o sposobach, jakimi się to robi. Jeśli w jakimś stopniu dotyka problemu biedy, to w kontekście tego, co my podróżując możemy im zaproponować. Bogaci poradzą sobie zawsze. A o kontaktach z ludźmi bogatymi pisał m.in. Michniewicz w jednym ze swoich tekstów w ”Światach równoległych” tu przytoczonych. Z resztą, to nie jest tak, że jadąc na drugi koniec świata specjalnie szukamy jak najbiedniejszej osoby, żeby ją zobaczyć i potem to opisać. Nie. Zazwyczaj jest to codzienność prowincji, takich ludzi jest po prostu najwięcej. I szukając tej codzienności… Czytaj więcej »


Alior Bank kupił Ruch za złotówkę od firmy Igora Chalupca – Wydawca\nSpółka zależna Alior Banku za symboliczną złotówkę kupiła 100 proc. akcji Ruchu od firmy Lurena Investments Docelowo 65 proc. akcji Ruchu ma objąć PKN Orlen.\nW komunikacie giełdowym Alior Bank podał, że jego spółka kupiła za złotówkę 100 proc akcji Ruchu (108,82 mln akcji). Akcje zostały nabyte od holenderskiej firmy Lurena Investments należącej do Igora Chalupca, który od 2013 do października 2018 roku był prezesem Ruchu.\nW poniedziałek 1 czerwca prezes UOKiK-u wyraził zgodę na przejęcie Ruchu przez Orlen. W komunikacie prasowym regulatora zwrócono uwagę, że działalność Ruchu i Orlenu pokrywa się w zakresie sprzedaży detalicznej prasy i artykułów konsumpcyjnych codziennego użytku (AKCU). Ruch prowadzi taką sprzedaż w kioskach i salonikach prasowych, a Orlen – w sklepach przy stacjach paliw. UOKiK ocenił, że „ze względu na różne modele sprzedaży i odmienność misji zakupowych realizowanych w ich punktach sprzedaży, przedsiębiorców nie można uznać za bezpośrednich konkurentów”, ponadto firmy po połączeniu nadal będą rywalizowały z innymi podmiotami sprzedającymi prasę i AKCU.\nJak podał Alior Bank, w związku z wydaniem zgody przez UKOiK na przejęcie Ruchu przez Orlen podpisano umowę określającą dalsze kroki w ramach inwestycji w firmę kolportażową. Ustalono, że kapitało Ruchu zostanie podwyższony, a Orlen, PZU, PZU Życie i Alior Bank obejmą akcje nowej emisji w takich proporcjach, że Orlen będzie akcjonariuszem dominującym, a Alior Bank będzie miał 6 proc. akcji.\nPlan restrukturyzacji Rychu jest oparty na dwóch głównych założeniach: jej rozwoju w zakresie nowoczesnej sprzedaży FMCG oraz usług kurierskich, przy optymalizacji dotychczasowej działalności. Orlen podkreśla, że planuje otwarcie punktów sprzedaży detalicznej i gastronomii poza swoimi stacjami paliw. Zapewnia, że w oparciu o sieć kiosków i saloników Ruchu przyniesie to korzyści w postaci poszerzenia bazy klientów, zapewnienia szerszej oferty i dostępności oraz synergii zakupów towarów i usług.\nW pierwszym kwartale br. grupa kapitałowa PKN Orlen zanotowała spadek przychodów o 13 proc. do 22,08 mld zł oraz wyniku netto z 849 mln zł zysku do 2,24 mld zł straty. Na koniec marca firma miała 2 836 stacji paliwowych (o 33 więcej niż rok wcześniej), z czego 1 796 w Polsce. Ruch z dwoma porozumieniami układowymi Ruch, mający wielomilionowe zaległe zobowiązania wobec wydawców prasowych i kredytującego spółkę Alior Banku, jest w trakcie dwóch przyspieszonych postępowań układowych. Ruch jest winien wydawcom 162 mln zł.\nWg danych Izby Wydawców Prasy w lutym ub.r. Ruch obsługiwał 23,1 proc. dystrybucji prasy, wobec 29,93 proc. rok wcześniej. Natomiast jego główny konkurent Kolporter osiągnął wzrost w skali roku o 3,81 pkt proc. do 55,76 proc.


Kościół Pokoju: lipca 2011\nRobótki ręczne. Zajęcie kojarzone głównie z kobietami. Raczej wstydliwe, może nawet upokarzające. Przypominające lata komunistyczne i przymus dziergania szali, czapek, rękawic i skarpet. Dzisiaj włóczka i szydełko wracają nabierając nowych znaczeń. Dziergając wychodzimy do parku, na ulicę. Szydełkujemy w pociągu i samolocie. Upubliczniamy to co kojarzone było dotychczas z prywatną przestrzenią domu. Wyciągamy włóczkę po to, aby uskutecznić partyzantkę włóczkową, oczywiście :) a przy okazji spotkać się, porozmawiać...\nAutor: Bożena Pytel o 16:03\nJedno jest pewne: klepanie koronek to dla mnie doświadczenie całkiem nowe. Każdy dzień warsztatów kończę z innymi odczuciami. Był już zachwyt. Było zniechęcenie (przy siekance). A dzisiaj, kiedy na wałku pojawiły się pierwsze ściegi dzwonka miałam nareszcie odczucie, że tkam koronkę (!) i robię coś konkretnego. Dzwonek jeszcze jest na wałku, bo brakuje mu pikotek. Zrobię je jutro:) Tkamy sobie w promieniach zachodzącego słońca... Na chwilę czas się zatrzymał :)\nAutor: Bożena Pytel o 14:59\nOd dzisiaj przez tydzień klepiemy na placu Pokoju koronki :)\nKażda zaopatrzona w wałek, szpilki, klocki i nici dostała zadanie, które na początku wydawało się niemożliwe do wykonania. Bransoletka. Zaczynamy od dobrania kolorów nici, potem nawinięcie ich na wałki – aż na czternaście wałów – i skupiona na maksa zaczynasz niczym mantrę powtarzać: „góra, dół, dół, góra”. A po kilku godzinach (!) jesteś właścicielką własnoręcznie wykonanej bransoletki. Jestem zakręcona na punkcie koronek.\nAutor: Bożena Pytel o 14:12\nW bobowskim stylu...\nJuż za kilka dni zaczynamy Artystyczne Lato na placu Pokoju. Tym razem zajęcia poprowadzi mistrzyni w koronczarskim fachu. Przyjedzie do nas ze wsi Bobowa (Małopolska), miejscowości słynącej właśnie z bobowskiej koronki. Słyszałam, że koronka klockowa jest trudna, ale wiem też, że jest absolutnie unikatowa. Chętnych chciałam zaprosić do udziału w warsztatach, są jeszcze ostatnie wolne miejsca. Zajęcia dla osób dorosłych będą się odbywać od 11-16 lipca od godz. 15.00-19.00 na placu Pokoju w Świdnicy. Bardzo ważna jest dla mnie DEKLARACJA UDZIAŁU W CAŁYM TYGODNIU ZAJEC ponieważ nikt nie będzie mógł dołączyć w połowie warsztatów ze względu na stopień trudności tematu. W sobotę 16 lipca, na zakończenie odbędzie happening - "dziergany plac Pokoju". Tego dnia dojadą do nas także dwie socjolożki i knitgrafficiarki, aby poprowadzić partyzantkę włóczkową na zabytkowym cmentarzu okalającym Kościół Pokoju. Co dokładnie będziemy robić? Dla mnie samej jest to nowy i ciekawy temat:) Osoby chętne do wzięcia udziału w warsztatach proszę o kontakt na adres: kosciol@kosciolpokoju.pl\nAutor: Bożena Pytel o 15:23


Herbata | Ebdo.pl\nUważa się, że herbata wywodzi się z Chin, ponieważ to właśnie Chińczycy zaczęli ją spożywać jako pierwsi na świecie i to im właśnie świat zawdzięcza tyle jej rodzajów. Sama roślina herbaciana liczy sobie niemal pięć tysięcy lat i została odkryta właśnie na terenie Chin. Nieco później zaczęła funkcjonować legenda, która głosiła że roślina herbaty została […]\nZielona herbata zdobywa powoli coraz większą grupę zwolenników, pomimo bardzo specyficznego nie dla każdego dobrze przyswajalnego smaku. Jej najwięksi zwolennicy, a także można powiedzieć autorzy, czyli Azjaci wykorzystują zieloną herbatę od wielu wieków w celu wspomagania swojego zdrowia poprawienia jakości funkcjonowania organizmu. Tajemnica jej niezwykłego działania leży bowiem w ogromnych ilościach antyoksydantów pochodzących z polifenoli, […]\nSubstancje w herbacie\nZarówno ziarna kawy jak i liście herbaty są źródłem kofeiny, czyli substancji pochodzenia roślinnego, która ma właściwości pobudzające. Teina, która znajduje się w liściach herbaty, to tak naprawdę kofeina o nieco zmienionym składzie chemicznym, ale działające równie jeśli nie bardziej pobudzająco na układ nerwowy. Teina ma działanie nieco wolniejsze od kofeiny, ale w przeciwieństwie do […]\nChińczycy delektują się czerwoną herbatą niemal od stuleci. Europejczycy dopiero od niedawna zaczęli doceniać jej walory i zalety. Od swojej siostry herbaty czarnej różni się przede wszystkim tym, że czas fermentacji, jakiemu jest poddawana jest o wiele krótszy, aniżeli ten któremu poddawana jest czarna. Z tego też powodu zawiera dużo więcej polifenoli oraz enzymów. Dzięki […]\nNikt chyba nie uczynił z picia herbaty takiego rytuału jak właśnie Brytyjczycy. Pozostający przez długi czas okupantem Indii, słynących z najlepszych herbat na świecie przełożyli spożywanie tego napoju na własne podwórko i uczynili z tego ceremonię, od której co prawda teraz współcześni Brytyjczycy odchodzą, ale która tak mocno wrosła w ich mentalność, że zapytany o […]\nHerbata, a tabletki\nZarówno kawa jak i herbata są napojami w miarę zdrowymi i mają swoje lecznicze właściwości. Wiadomo, że skoro są na bazie roślin to ich działanie nawet jeśli skuteczne potrzebuje czasu. Mówi się o przeciwstarzeniowym działaniu herbaty zielonej czy o pogromcy tłuszczu czyli herbacie czerwonej. O herbacie białej pieszczotliwie nazywanej eliksirem młodości a także o najpopularniejszej […]


Nie wiesz co zrobić ze zdjęciami? Pomyśl nad ich ciekawa ekspozycją! - Myinspiration.pl\nDesign, DIY, Interesting More: #ciekawe, #Ekspozycja, #Zdjęcia\nNie wiesz co zrobić ze zdjęciami? Pomyśl nad ich ciekawa ekspozycją!\n5 października 2015 Polub to: Najczęściej fotografie wykonywane są po to by uwiecznić na nich chwilę, która chcemy zachować w swojej pamięci jak najdłużej. Mają one nam przypominać o tym zdarzeniu, więc warto zadbać aby mieć wszystkie zdjęcia jak najbliżej siebie. Zobaczcie jak można to zrobić!\nJeśli mamy w swoim domu sporo zdjęć, które zostały wywołane i leżą w tradycyjnych albumach, to naprawdę warto pomyśleć nad tym żeby było one bliżej nas. Wbrew pozorom można to zrobić w bardzo kreatywny sposób, który będzie świetnie komponować się z wnętrzem naszego domu. Obejrzyjcie te inspiracje aby się o tym przekonać!\nNext More: #ciekawe, #Ekspozycja, #Zdjęcia\nCi ludzie opanowali sztukę kamuflażu do perfekcji! Nie wiesz jak można wykorzystać rolki po papierze toaletowym? Po obejrzeniu tych zdjęć będziesz naprawdę zdziwiony! Ta niesamowita nadmuchiwana bluza pozwoli wam spać w każdym miejscu! Ci ludzie muszą mieć naprawdę ogromnego pecha! Nie uwierzycie, że ludzie mogą jeść coś tak przerażającego! Dziwne – tylko tak można określić te zdjęcia ślubne! Najnowsze:\nTe zdjęcia mogą przyprawić cię o zawrót głowy! Tych fotografów unikajcie jak ognia! Te zdjęcia nigdy nie powinny powstać! Dziwaczne zdjęcia, których nie da się wytłumaczyć! Poznajcie tego męża i żonę, którzy wyglądają jak identyczne bliźniaki! Te pary chyba zapomniały, że nie są same na świecie! Zapisz się do newslettera


Rustykalny dom...: Relacja z wernisażu\nKochani, jak cudownie było!!\nZacznę od tego, że nie mogłam wybrać lepszego miejsca na wystawę mojego malarstwa, jak Artystyczna Galeria Izerska. Miejsce z duszą, w którego murach zaklęta jest jakaś magia..\nWernisaż odbył się w minioną sobotę o godzinie 17:00. Nie było może tłumów - wszak trwają wakacje, ale.. byli ze mną ludzie ważni dla mnie, a Ci goście, którzy przybyli na otwarcie wystawy, to byli w 100% moi ludzie :) Strasznie miło było ich wszystkich poznać. Siedzieliśmy wszyscy przy jednym stole zaśmiewając się do łez.. Cudownie!!\nA samo otwarcie wystawy.. cóż..\nW pewnym momencie o mało się nie popłakałam. Pan Adam, który zarządza Galerią (niesamowity człowiek, który ogarnia tyle spraw, że śmiem twierdzić, że jest magikiem), stworzył niesamowity klimat. Nawet muzyka, która grała cichutko w tle, była taka..moja.. Po pomieszczeniu cichuteńko rozpływały się celtyckie nuty. Słuchało się niebiańsko..bo akustyka w tym miejscu jest wyjątkowa - Galeria jest dawnym kościołem ewangelickim.\nKiedy już uszykowałam poczęstunek dla moich gości, poszłam na górę, gdzie rozwieszone są moje obrazy. Chciałam je jeszcze raz, tak na spokojnie, obejrzeć i co nieco o nich opowiedzieć mojej kochanej koleżance - Kamili. Gdy tak stałyśmy rozmawiając.. rozejrzałam się. Przez wysokie okna budynku do środka wdzierały się promienie popołudniowego słońca. I nagle z głośników, gdzieś na dole, popłynął utwór.. rany..aż mam dreszcze, gdy wspominam.. Utwór też w klimacie celtyckim, ale to była aria.. No i kiedy Kamila wypowiedziała słowa, które brzmiały mniej więcej tak: "Jak tu jest pięknie..jak ja się cieszę, że tu z tobą jestem.. I jak ty tu pasujesz, z tymi obrazami, swoją osobą, i w tej oliwkowej sukience, jesteś tu taka piękna.." - no ugrzęzło mi coś w gardle i łzy się cisnęły..\nSkąd w ogóle pomysł na senną wystawę..?\nOtóż od zawsze miewałam interesujące sny. Niektóre z nich tak bardzo zapisały się w mojej pamięci, że potrafiłabym dziś opisać każdy szczegół, będący ich elementem. Jakiś czas temu wpadłam na pomysł, by namalować część z tych obrazów. I tak własnie powstała kolekcja senna, składająca się z 15 obrazów.\nKiedy opowiadałam o nich podczas wernisażu moim gościom, śmiałam się z tego, co musi siedzieć w mojej głowie i co muszą myśleć o mnie inni, kiedy patrzą na moje prace ;) Jednak jest to w istocie właśnie To, co mi się śni.\nWiele obrazów ma coś wspólnego z naturą. Bardzo często śni mi się las, łąka. Śnią mi się kwiaty i wiejskie krajobrazy. Nie bez wpływu zapewne pozostaje fakt, że wychowałam się na wsi.\nI śnią mi się rzeczy... Dziwne ;) Ot, na przykład drzewo, na którym rosną papryki..\nZaś najpiękniejszym snem, jaki miałam do tej pory, był sen o spacerze w lesie, podczas to którego spaceru napotkałam na równo wycięty skwer, a na jego środku drzewo, usłane niebieskimi kwiatami..\nTo moja pierwsza wystawa. Nie było mi łatwo pokazać obrazy. Co innego dzielić się efektami pracy nad meblem, a co innego dzielić się sobą samą ;) Ale przyznam, że widok gości, którzy wpatrywali się moje prace, był strasznie miły.. ;)\nPo środku Pan Adam, który przygotował wystawę i wyczarował klimat :) i moja familia..\nTu już ja we własnej małej osobie i Kamila, którą poznałam w redakcji, a która stała się moją bratnią duszą. W podarku z okazji wystawy przyniosła mi - jak stwierdziła - brzydką szkatułkę kupioną na straganie. W niej zaś znalazły się skarby, zebrane rano na szlaku - kawałek gałązki, listek, borówka... Ta kochana istota specjalnie zeszła ze szlaku przed czasem, by być tutaj ze mną. Kochana, sprawiłaś mi ogromną przyjemność, ale Ty wiesz. A szkatułka jest najprzecudowniejszo-najpiękniejsiejsza!! :)\nTo raz jeszcze ja. Niespecjalnie lubię się ostatnio fotografować, bo z moim przytyciem jakoś tak jak nie ja się czuję.. ale musiałam. Z pięknym upominkiem od Pana Adama i Galerii. Z Kasiową Filiżanką :)\nTu jeszcze rzut z niebios. Na dole goście, a raczej już Ci, którzy gościli najdłużej. Z prawej strony Pani Ewa, u której to ja gościłam następnego dnia - wylądowałam na warsztatach z malowania na szkle w Hucie Szkła Julia. Ale o tym następnym razem.. ;)\nPrzypomnę, że wystawę można obejrzeć do dnia 23 sierpnia. A w kolejnym poście udowodnię Wam, że mam coś z głową ;)\nAutor: Kasia Piekarz o 00:11\nAnonimowy 13 sierpnia 2016 05:22\nKasiu, wyglądasz pięknie, nie popadaj w kompleksy.\nChcę zapytać, czy będą jakieś zdjęcia obrazów do ewentualnego nabycia?\nKasia Piekarz 13 sierpnia 2016 11:25\nDziękuję Haniu kochana :))) No tak już mam, że średnio siebie lubię ;)\nKochana wszystkie obrazy będą do nabycia. Będę sukcesywnie pokazywać je po wystawie. Teraz nie dysponuję dobrymi zdjęciami, bo te z Galerii robione były w sztucznym świetle, ale zrobię zdjęcia po wystawie. Gdybyś była którymś zainteresowana, pisz śmiało :)\nErendis 13 sierpnia 2016 05:29\nWow! Jestem pod ogromnym wrażeniem. Wernisaż swoich prac, no to musi być coś niesamowitego. Wyobrażam sobie te wszystkie emocje, jakie musiałaś odczuwać i pewnie jeszcze odczuwać będziesz długo. Nie znam się na sztuce, choć kiedy mam okazję, obrazy oglądam z przyjemnością. Ja lubię takie banalne, jakieś widoczki, krajobrazy, ale uważam, że Twoje obrazy są bardzo ciekawe. Zresztą sam fakt przekazania snów w formie obrazów. Zadziwia mnie jak ładne kobiety niechętnie się fotografują. Po Twoim zdjęciu profilowym nie widać jaka jesteś ładna. Może to też zasługa ciekawej sukienki, ale wyglądasz mi na artystkę. Serdecznie gratuluję wystawy!\nKasia Piekarz 13 sierpnia 2016 11:30\nZawstydziłam się :)))) Poważnie.. Nie uważam siebie za ładną kobietę. Może dlatego chcę nadrabiać osobowością ;))) Ale dziękuję Ci za miłe słowa. Co do sukienki - lubię wyglądać dziwnie. Lubię w ogóle być inna..nie wiem dlaczego, tak po prostu mam. Wskakiwanie w dziwaczne stroje zdecydowanie poprawia mi nastrój ;) Moi bliscy już się chyba przyzwyczaili :)\nDziękuję za wizytę Elfie kochany, zapraszam Cię ponownie:))))\nAnonimowy 13 sierpnia 2016 06:27\nJestes bardzo zdolna, jednak w genach musialas to przejac. Czytam od dawna Twojego bloga.\nKasia Piekarz 13 sierpnia 2016 11:32\nTo prawda, że coś mi się dostało. Po ojcu i po dziadku, którego nie miałam okazji poznać. Dobrze ich "mieć" choć w tej postaci ;)\nMiło mi, że czytasz, a że od dawna - tym bardziej!! Mam nadzieję, że nie zawiodę i jeszcze długo będziesz do mnie zaglądać :)\nJoanna 13 sierpnia 2016 06:34\nKasiu kochana! Chociaż nie znamy się osobiście, to bardzo się cieszę Twoim sukcesem! Twoje prace są cudownie magiczne... I takie w moim guscie �� a ja od zawsze wiedziałam że gust mam dobry! �� Niestety nie będę mogła podziwiać Twoich obrazów osobiście, ponieważ mieszkam w Koninie. Życzę Ci kolejnych sukcesów, bo myślę że jeszcze wiele o Tobie usłyszymy. A w tej oliwkowej sukience rzeczywiście wyglądała nieziemsko, jak dobra wróżka! Pozdrawiam. Asia\nKasia Piekarz 13 sierpnia 2016 11:34\nNie mogę przestać się uśmiechać, gdy czytam Wasze komentarze.. :))))\nAsiu kochana, pozwól, że Cię wirtualnie mega-mocno uścisnę!!!!! :*\nkicikicitata 13 sierpnia 2016 08:15\nPiękne senne prace! Fantastyczne miejsce.\nDziękuję!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :)))) Buziaki ślę\nbozenas 13 sierpnia 2016 08:52\n"Sny me bezkresne są bez imienia,jam dziś potężna wola kochania i bezczelności i oburzenia........"\nPiękne obrazy Kasiu:))gratuluję wystawy:)))\nKasia Piekarz 13 sierpnia 2016 11:37\nDziękuję Bożenko... K. Balmont..? Cudowne..\nspeckled fawn 13 sierpnia 2016 11:33\nKasia Piekarz 14 sierpnia 2016 04:00\nChrabąszczyk 13 sierpnia 2016 11:45\nZaszłaś naprawdę daleko. Podziwiam Cię :)\n........:))))))) Pozdrawiam ciepło!!\nAlicja2 13 sierpnia 2016 20:37\nKasiu! zacznij siebie kochać, bo masz za co! za urodę, za talent, za wrażliwość, za otwartość, za odwagę w spełnianiu marzeń, za to, że Jesteś! Mieszkam w Białymstoku a więc nie mam szansy na żywo podziwiać Twoich prac ale z przyjemnością obejrzę fotki obrazów. Serdecznie gratuluję wystawy i z niecierpliwością czekam na nowe wpisy na blogu (zw. te dotyczące magicznej krainy pod lasem). Pozdrawiam z zielonego Podlasia - Alicja\nKasia Piekarz 14 sierpnia 2016 04:01\nOch Alu... :))))) Mocniasty buziak!!\njolanda 14 sierpnia 2016 07:18\nKasia Piekarz 14 sierpnia 2016 12:25\nDziękuję Jolu :))) Uściski przesyłam na ten Wasz drugi koniec świata :)\nErita 14 sierpnia 2016 08:19\nblogchwila 14 sierpnia 2016 13:39\nSerdecznie gratuluję. Kasiu jaka Ty jesteś ładna i zdolna. Skąd u Ciebie takie kompleksy? Mam nadzieję, że kiedyś powiem Ci to osobiście i zobaczę Twoje piękne wytwory na żywo. Pozdrawiam:):):):)\nKasia Piekarz 16 sierpnia 2016 23:53\nNie wiem skąd.. Są i nie chcą się wyprowadzić no.. :))))\nKochana, trzeba się w końcu umówić na tę kawę!! :)\nNatalia Osińska 19 sierpnia 2016 12:07\nKaśka Ty zdolniacho moja kochana :-)\nKatarzyna 29 sierpnia 2016 08:44\nGratuluje!! Z calego serca! Alez jestes zdolna:) Buziakiii:)\nKiedy ma się tyle kur... na głowie ;)\nCzeba być wariatem ;)\nZa-krótka wizyta w hucie szkła Julia\nOdpowiedzi na Wasze pytania i o tym, co...


Parę Kilo Mniej - Kreacja24 - kreatywne studio reklamy\nParę Kilo Mniej / Agencja Interaktywna J7\nParekilkomniej.pl to portal dedykowany osobom borykających się z problemem otyłości, nadwagi i schorzeniami dieto-zależnymi, a także dla tych których silna wolna nie wystarcza do świadomej zmiany nawyków żywieniowych.\nPortal prowadzony jest przez wykwalifikowanych dietetyków, którzy na bazie swojego wieloletniego doświadczenia zawodowego oraz specjalistycznej wiedzy opracowują najbardziej optymalne dla naszych potrzeb diety żywieniowe. Projekt przygotowaliśmy we współpracy z agencją interaktywną J7 Technologies.\nPortal parekilkomniej.pl to coś więcej niż strona internetowa - to sklep internetowy, na którym publikowane są teści merytoryczne. Wyzwaniem, jakie przed nami postawiono było harmonijne połączenie tych dwóch elementów w postaci projektu graficznego.\nZaimplementowany na potrzeby parekilomniej.pl został moduł płatności on-line, umożliwiające użytkownikom zakup odgórnie opracowanych, bądź indywidualnie przygotowanych diet: dla przyszłych mam; pracoholików; osób, u których choroby nie pozwalają na osiągnięcie zdrowej sylwetki oraz tych, którzy chcą zrzucić parę kilko, ale nie potrafią dobrać optymalnych dla siebie stawek żywieniowych.\nObok zakupu diet, użytkownicy mogą oddać się lekturze specjalistycznych artykułów poświęconych zagadnieniom prowadzenia zdrowego trybu życia, a także samodzielnie wypróbować przepisy, nadsyłane przez zespół dietetyków.\nDodatkowym, wartościowym modułem wdrożonym w serwisie są kalkulatory wskaźników: BMI (wskaźnik masy ciała) i WHR (wskaźnik obwodu talii do bioder). Dzięki temu użytkownik w szybki i bardzo prosty sposób może sprawdzić, czy jego podstawowe dane odpowiadające za zdrową sylwetę są w normie. Serwis www.parekilomniej.pl wdrożyliśmy do systemu e-commerce Virtuemart.


Borsuk Krzysia Rosolska. - ppt pobierz\nOpublikowałJarosława Misiak Został zmieniony 5 lat temu\nPrezentacja na temat: "Borsuk Krzysia Rosolska."— Zapis prezentacji:\n1 Borsuk Krzysia Rosolska\n3 Odżywianie Borsuk jest wszystkożerny, choć wraz z niedźwiedziem brunatnym jest najmniej mięsożernym przedstawicielem rzędu Carnivora. Jest oportunistycznym wszystkożercą, łatwo przystosowując się do zasobów pokarmowych w okolicy siedliska - jego dieta obejmuje wiele roślin i zwierząt. Dżdżownice stanowią najważniejsze źródło pożywienia borsuka; do ważnych należą także duże owady, małe i młode ssaki, padlina, zboża i owoce. Ssaki, na które poluje to m.in. króliki, szczury, myszy, norniki, ryjówki, krety i jeże. Do owadów zalicza się chrząszcze, w tym biegaczowate i gnojarzowate, gąsienice, komarnice oraz gniazda os i trzmieli. Ze zbóż preferuje: pszenicę, owies, kukurydzę oraz sporadycznie jęczmień. Do owoców, które zjada należą: dojrzałe jabłka, gruszki i śliwki, które same spadną na ziemię, jeżyny, borówki, maliny, truskawki, żołędzie, buczynę i dzikie bulwy roślin z rodzaju Arum. Sporadycznie zjada także ptaki gniazdujące na ziemi, żaby, ropuchy, traszki, węże, jaszczurki, ślimaki, grzyby i zieleninę - koniczynę i trawy - zwłaszcza w zimie i podczas suszy.\n6 Występowanie i biotop Borsuk występuje w lasach Eurazji (w całej Polsce). Za ostoję obiera okolice lesiste, w szczególności lasy mieszane i liściaste z bogatym podszytem, otoczone urodzajnymi polami. Uwielbia przebywać w pobliżu terenów podmokłych i wody\n7 Lasy eurazjii\n8 Rozmnażanie Okres godowy borsuka trwa od lutego do października. Najczęściej do kopulacji dochodzi w sierpniu. Zagnieżdżenie się zapłodnionych jajeczek może być opóźnione na okres 7-15 miesięcy jeżeli warunki środowiskowe są nieodpowiednie dla samicy. Po implantacji ciąża trwa 7-8 tygodni i po tym okresie rodzi się 1 do 5 młodych. Narodziny odbywają się w specjalnie przygotowanej norze. Tutaj młode borsuki pozostają przez 8 tygodni. Karmione są mlekiem matki, a ssać przestają po 4 miesiącach życia.\n9 Nora Borsuk prowadzi życie nocne, dzień przesiaduje w norze, a właściwie w komorze nory. Nora ma często bardzo skomplikowaną budowę. Do głównej komory prowadzi często kilka krętych korytarzy, a wejścia do nich z zewnątrz są od siebie znacznie oddalone. Jest bardzo czysta w odróżnieniu od nory lisiej. Wszystkie nieczystości z nory wyrzuca na zewnątrz, a swoje odchody wydala do małych dołków zwanych latrynami, których nie zakopuje. Latryny wykopuje w pobliżu nory. Z nastaniem mrozów borsuk zasypia w norze. Zimowy sen nie jest ciągły, gdyż w dniach ocieplenia budzi się i wychodzi z nory, by zaspokoić pragnienie lub coś złowić. W czasie zimowego snu borsuk żyje nagromadzonym w organizmie tłuszczem, przez co traci na wadze do 7 kg.\n10 Nory Borsuka\n12 Ochrona Ze względu na tryb życia i niewielką atrakcyjność dla myśliwych, borsuki nie są poważnie zagrożone. Są jednak często zabijane przez człowieka jako zwierzęta przenoszące wściekliznę. Jego naturalnymi wrogami są wilki i rysie. Na borsuki można polować od dnia 1 września do dnia 30 listopada, a na terenach obwodów łowieckich, na których występuje głuszec - przez cały rok.\nPobierz ppt "Borsuk Krzysia Rosolska."


Chińscy turyści w Australii. Zabijają zwierzęta pod ochroną - WP Turystyka\nPolicja australijskiego stanu Wiktoria potwierdziła, że prowadzi śledztwo w sprawie polowań z udziałem broni wojskowej. Do wydarzeń miało dochodzić w luksusowym ośrodku należącym do chińskiego właściciela, a ofiarami padały niewinne zwierzęta, niejednokrotnie będące pod ochroną.\n100 km na północ od Melbourne w miejscowości Murrindindi znajduje się posiadłość należąca do chińskiego biznesmena Toma Zhou, zwanego też "Mr. Chinatown". W swoim ośrodku oferuje rodzaj rozrywki, który ma dość sporą rzeszę wielbicieli, ale mimo wszystko jest nielegalny. Chodzi o polowanie na różne gatunki zwierząt, z których część znajduje się pod ochroną.\nRzecznik policji stanu Wiktoria potwierdził, że do mundurowych dotarły doniesienia o nielegalnych polowaniach na terenie posiadłości w Murrindindi. "Policja prowadzi aktualnie dochodzenie w celu ustalenia czy doszło do przestępstwa" – czytamy w oświadczeniu rzecznika.\nNie wiadomo bowiem, jakie dokładnie zwierzęta zostały ubite ani jakiej broni używali strzelcy. Według relacji okolicznych mieszkańców pierwsze strzały zaczęły padać w lutym zeszłego roku. Z początku nie było wiadomo, jaki rodzaj działalności prowadzony jest na terenie posiadłości. Aż w końcu jeden z mieszkańców znalazł reklamę ośrodka w języku chińskim.\n"Dzikie króliki, lisy, wombaty, grzywienki [gatunek kaczki występujący w Australii], jelenie, sambary… one wszystkie czekają, by spędzić z Tobą wspaniałe wakacje" – tak potencjalnych chińskich gości zachęcała reklama ośrodka. Płacąc 1000 dolarów australijskich za noc (ok. 2600 zł) chińscy klienci mogli otrzymać "wszystkie rodzaje broni myśliwskiej, w tym między innymi strzelby z podwójną lufą, karabiny małego kalibru i karabiny snajperskie dużego kalibru".\nChoć miejsce to prezentowano jako "największe marzenie fanów wojskowości" to w reklama informowała również, że jeśli ktoś nie ma wystarczającego doświadczenia strzeleckiego, to dzięki przewodnikom, którzy wyjaśnią, jak korzystać z broni, każdy może stać się "najlepszym strzelcem".\nSymbolicznym celem chińskich strzelców stały się żyjące pod ochroną wombaty. To nieduże roślinożerne ssaki należące do torbaczy. Osiągają ponad metr długości a ważą do 40 kg, co przy ich małej ruchliwości sprawia, że stają się idealnym celem strzałów.\nMiejscowi rolnicy mogą wystąpić o zgodę na zabicie zwierząt chronionych, jak wombaty, lecz w przypadku nielegalnego odstrzału grozi nie tylko grzywna ale i do 2 lat więzienia. Sprawą zajmuje się nie tylko policja, ale i jeden z departamentów rządowych stanu Wiktoria.


200 lat Diec. Siedleckiej - Kościół - Wędrówka po Janowie Podlaskim ze Szczepanem Kalinowskim\n2018-05-10 14:41:59 Artykuł czytany 1006 razy\n"Miejsca zwykłe i niezwykłe" to kolejny cykl audycji emitowanych na antenie Radia Podlasie w ramach 200 - lecia diecezji siedleckiej. 29 kwietnia mieliśmy okazję poznać bliżej Janów Podlaski. O historii tej miejscowości opowiadał Szczepan Kalinowski.\nMateriał opracowany przez Sławka Karczewskiego jest dostępny w Archiwum Dźwięków Radia Podlasie.\nMiejscowość jest siedzibą gminy Janów Podlaski, rzymskokatolickiego dekanatu Janów Podlaski i parafii Trójcy Świętej.Prywatne miasto duchowne położone było w końcu XVIII wieku w powiecie brzeskolitewskim wojewó dztwa brzeskolitewskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego. Dzisiejszy Janów to miejscowość słynąca z hodowli koni czystej krwi arabskiej prowadzonej przez Stadninę Koni Janów Podlaski, najstarszą, założoną w 1817, państwową stadninę koni.\nSzkoda tylko że aukcja została przeniesiona do Warszawy..


5-bój fotopolis.pl 2014, III runda: Niebieski | Fotopolis.pl\nDziś rusza trzecia runda tegorocznego 5-boju fotopolis.pl, poświęconego kolorom tworzącym obraz/świat. Jej tematem jest tym razem kolor Niebieski. Prace możecie przesyłać do 15 października. Na zwycięzców tej rundy czekają: aparat Fujifilm XQ1, statyw Vanguard Alta Pro 263AGH, Fuji Instax Mini 8 i karta pamięci SD ADATA XC Premier Pro 64GB oraz punkty w walce o Grand Prix.\nDziś rusza kolejna, trzecia już runda tegorocznego 5-boju. Jej tematem jest kolor Niebieski. To w pierwszej kolejności kolor bezchmurnego nieba oraz czystej wody. Jest to jedna z najzimniejszych barw, mimo tego, że kojarzy się bardzo dobrze: ze swobodą, przestrzenią i wakacyjnym wypoczynkiem. Może symbolizować pokój, duchowość i czystość. Zwroty z użyciem tego koloru weszły na stałe do języka polskiego. Można być niebieskim ptakiem, mieć błękitną krew bądź też myśleć o niebieskich migdałach. Jak widzicie tropów jest wiele, tylko od Was zależy, którym z nich podążycie.\nPamiętajcie, że we wszystkich rundach możecie przesyłać kolorowe i czarno-białe zdjęcia. Oczekujemy zarówno dosłownych zdjęć, jak i takich, które wyjdą poza schematy i zaproponują bardziej symboliczną interpretację tematu. Zwróćcie także szczególną uwagę na jakość swoich prac i ich obróbki.\nSwoje prace można przesyłać do 15 października 2014.\nNa zdobywców pierwszych trzech miejsc w tej rundzie czekają: aparat Fujifilm XQ1, statyw Vanguard Alta Pro 263AGH, Instax Mini 8 i karta pamięci SD ADATA XC Premier Pro 64GB UHS-1 U3/Class10 4K.\nIII runda "Niebieski"\nOgłoszenie rundy: 1 października 2014\nTermin nadsyłania prac: 15 października 2014\n2. miejsce: statyw Vanguard Alta Pro 263AGH i 8 punktów


» Granna Gra Monster Park\nKod produktu: 1_686409\nEAN: 5900221003543 pl\nSpójrzcie: tam, w przestworzach, lata jeden z nich! O, a tam, na polanie widzicie te dwa? Obejrzyjcie się za siebie. W głębi tego jeziora też czai się potwór! Takiego Monster Parku nie zobaczycie nigdzie indziej! Ale co ja słyszę chcecie stworzyć własny park? HA! Dobre sobie! Śmiało, próbujcie. Mojego dzieła i tak nie przebijecie!\nNr katalogowy 00354\nRodzaj Rodzinne i towarzyskie • Strategiczne i ekonomiczne


Gravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard Stand - Nearly New | Gear4music\nWyprzedaż w dziale klawiszy >\nGravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard Stand - Nearly New\n342 złCena zawiera\nPRAWIE JAK NOWE\nDostawa: 27 - 29 Października\nKup produkt Nowy za 386 zł >\nMaksymalna nośność 90 kg do trzymania prawie każdej klawiatury\nWygodne pokrętła regulacji miękkiego dotyku\nWysokość regulowana dla występów w pozycji siedzącej lub stojącej\nVarifoot Included to Compensate For Uneven Terrain\nWytrzymała stalowa rura na całej długości i wytrzymałości\nGravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard Stand - Nearly New Przegląd\nGravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard statyw to podstawa zaprojektowana z myślą o poważnych klawiaturach, o maksymalnej nośności 90 kg. Ciężka podstawa pod klawiaturę ma również regulację wysokości w zakresie od 735 mm do 1155 mm, co czyni ją idealną zarówno do występów w pozycji stojącej, jak i siedzącej. KSTS01B jest łatwy w regulacji dzięki Gravity podwójnie wtryskiwanym pokrętłom regulacyjnym, z rdzeniem z twardego tworzywa sztucznego i miękką, dotykową powłoką termoplastyczną. Wytrzymała stalowa rura w całym urządzeniu Gravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard statyw pozwala skutecznie przytrzymywać i wspierać każdą klawiaturę.\nPrawie Nowe: Ten produkt mógł zostać wcześniej otworzony w celu kontroli jakości, zwrócony przez klienta lub odrestaurowany. Pod każdym innym względem, produkt działa jak nowy. To idealna okazja, aby zakupić w pełni funkcjonalny produkt w obniżonej cenie, dodatkowo opatrzony dwuletnią gwarancją.\nPrawie Nowe: Ten produkt mógł zostać wcześniej otworzony w celu kontroli jakości, zwrócony przez klienta, odrestaurowany lub może brakować części nieistotych dla działania produktu lub oprogramowania. Pod każdym innym względem, produkt działa jak nowy. To idealna okazja, aby zakupić w pełni funkcjonalny produkt w obniżonej cenie, dodatkowo opatrzony trzyletnia gwarancją.\nNumer produktu: 167237\nGravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard Stand\nW zestawie z podstawką pod klawiaturę Gravity Table Form znajduje się Gravity Varifoot, który pozwala zrekompensować nierówności terenu i zapewnić bezpieczeństwo klawiatur, nawet w trudnym terenie. Varifoot może dokonywać regulacji do 10 mm, aby poradzić sobie ze wszystkimi terenami i stopniami z wyjątkiem większości extreme terenów i stopni. Stopka Gravity poziomująca jest łatwa do zainstalowania, wystarczy wcisnąć ją, aby zmieściła się na dowolnej kompatybilnej podstawie pod klawiaturę.\nGravity® jest zastrzeżonym znakiem towarowym Grupy Adam Hall. Założona ponad 35 lat temu Grupa Adam Hall™ cieszy się doskonałą reputacją dzięki wysokiej jakości produktów i doskonałej obsłudze klienta. Ponadto Grupa Adam Hall™ jest wiarygodnym partnerem w sektorze pro-audio i eventów, a także w przemyśle muzycznym, którego wysokie statywardy i innowacyjny duch można znaleźć w każdym produkcie ®.\nKażdy stojak Gravity muzyczny jest wyposażony w Gravity's Sheen Green G-Rings dla uzyskania żywej estetyki na scenie. W zestawie znajduje się również zestaw Vanta Black G-Rings, który można łatwo wymienić, aby nadać statywowi bardziej subtelny i klasyczny wygląd. Dodatkowo, istnieje 10 różnych kolorów pierścieni G-Ringów sprzedawanych oddzielnie, idealnych do dostosowania stojaka Gravity muzycznego do wyglądu, gatunku muzycznego lub osobistych preferencji.\nInformacje o ®\nGravity® to innowacyjna nowa marka nowoczesnych stojaków i akcesoriów muzycznych autorstwa Adama Halla. Po 2 latach intensywnego rozwoju, zarówno z użytkownikami, jak i z najlepszymi projektantami, Gravity stworzył prosty, ale wyrafinowany wachlarz stoisk i akcesoriów dla muzyków. Połączenie mocnych i wytrzymałych materiałów, wysokiej jakości 2-krotnego wtrysku tworzywa sztucznego ABS i odlewanych ciśnieniowo złączy cynkowych zapewnia długą żywotność, pewne trzymanie i absolutną profesjonalną jakość.\n90 kg nośności\nRegulacja wysokości w zakresie od 735 mm do 1155 mm.\nSzerokość ramienia regulowana od 230 do 730 mm.\nW zestawie Varifoot dla dodatkowej stabilności\nPodwójnie wtryskiwane pokrętła regulacji miękkiego dotyku\nWytrzymała rura stalowa na całej długości\nTyp produktu: Statywy i statywy\nTyp: Stojaki klawiatury\nWynurzenie: Powlekane proszkowo\nMax. Głębokość podparcia: 340 mm\nRegulacja odstępu ramienia podporowego Zakres: 230 - 730 mm\nMin. wysokość: 735 mm\nMaks. wysokość: 1155 mm\nSzerokość: 950 mm\nSzerokość: (przy składaniu) 1300 mm\nObciążenie maksymalne (podpora): 90 kg\nWymienne pierścienie: 6 x 20 mm , 6 x 30 mm\nW zestawie czarny pierścień: Tak, tak.\nWaga: 6,9 kg.\nKliknij tutaj, aby kupić Gravity KSTS01B Table Form Heavy Keyboard Stand - Nearly New i wybrane produkty pokrewne\n60 750 produkty pochodzące od951


Anna Manczyk - Podróże - Portugalia - Lizbona 2011\nLizbona, pięknie położona stolica Portugalii, zachwyca przybyszów z całego świata. To właśnie stąd wielcy żeglarze rozpoczynali swoje wyprawy w erze wielkich odkryć geograficznych. Dziś zachwyca szczególnie niezwykłą atmosferą panującą w ciasnych uliczkach starego miasta. Lizbona piętrzy się na siedmiu wzgórzach przy ujściu do oceanu rzeki Tag (Tejo). Niewątpliwym atutem miasta jest bliskość oceanu. W zaledwie pół godziny można dostać się na piękne plaże w Estoril czy Cascais. Klimat miasta najlepiej czuje się w jego starych dzielnicach. W najstarszej dzielnicy Lizbony - Alfamie, w labiryncie stromych, brukowanych uliczek życie toczy się wolno, a w górze ponad głowami wisi suszące się pranie. Niezapomnianym uczuciem jest jazda jednowagonowym, żółtym tramwajem wąskimi uliczkami dzielnic starego miasta. Nie ma w Europie większego oceanarium i wiszącego mostu, knajpek w których słucha się fado i równie klimatycznych miejsc, gdzie można napić się pysznej kawy.\nLizbona w lutym to fantastyczny pomysł - nie ma problemów z noclegami, bo to jeszcze nie sezon a i ceny są dużo niższe. Ponadto pogoda w lutym jest wyśmienita 16-18 stopni. Trafiliśmy na słoneczne dni, co dodatkowo sprzyjało zwiedzaniu. Na skwerach można było piknikować pod drzewami z pomarańczami. Jadąc do Lizbony dobrze zaopatrzyć się w buty na grubej podeszwie, gdyż wszystkie chodniki to bruk i stopy po 2 dniach odmawiają posłuszeństwa. Ciekawostką jest to, ze wiele kamienic ma kafelkowe elewacje. Z kafelek tzw. alulejos słynie Lizbona i można je spotkać dosłownie wszędzie.\nCałe gigantyczne stare centrum Lizbony jest położone na pagórkach, co skutkuje tym że kółko się wspinamy albo schodzimy w dół. Jest to dość męczące, ale są m.in. kolejki wciągające wagoniki do góry po stromych zboczach, lub też jednowagonowe tramwaje, które pokonują strome wzniesienia i bardzo wąskie uliczki. W wielu miejscach Lizbony znajdują się "miraduora" czyli punkty widokowe, z których rozpościerają się piękne widoki na czerwone dachy centrum miasta.\nW środkach komunikacji miejskiej istnieje zwyczaj ustępowania miejsc starszym. Kiedy wszystkie miejsca zajmują starsze osoby, to wtedy najmłodsze z nich ustępują wsiadającym, którzy są starsi od nich. Bardzo interesujący zwyczaj. Dla pieszego z kolei może być dziwne to, że kiedy podejdzie do przejścia dla pieszych automatycznie zatrzymuje się samochód aby owego pieszego przepuścić. To jest naprawdę fajna sprawa, bo u nas można czasami czekać długo i się nie doczekać.\nRestauracji jest mnóstwo jednak czynnych do 15, a potem od 19, lub w ogóle dopiero od 19:00. Wiele z tych restauracji w witrynach ma przeszklone lodówki ze świeżym mięsem i owocami morza. Kiedy zamawia się danie świeże mięso wyjmują przy nas z lodówki. Przygotowanie potrawy trochę trwa, więc znoszą różne przystawki, które są dodatkowo płatne, jak ich nie chcemy trzeba od razu kelnerowi powiedzieć. W Lizbonie serwują znakomity zupy m.in. warzywne. Porcje, które wjeżdżają na stół są duże, nie zawsze udało nam się zjeść całość.\nW Lizbonie w różne dni tygodnia odbywają się wszelkiego rodzaju pchle targi, gdzie można kupić mydło i powidło. Czasem, aż dziw, ze ludzie takie rupiecie sprzedają. Jednak pomiędzy nimi znaleźć można śliczne rzeczy i to za małe pieniądze. Stolica Portugalii, to miasto w którym spotkamy wielu imigrantów m.in. z Brazylii, czy Afryki.\nMimo, że Lizbona to stolica, to w centrum nikogo nie powinny dziwić wywieszone licznie za oknem całe masy powiewającego prania. Jest to normalny widok. Ponadto wiele kamienic jest zniszczona, albo wręcz okna i drzwi są zamurowane. Będąc w Lizbonie koniecznie trzeba udać się na fado. Wiele restauracji proponuje fado, jednak trzeba zapłacić za obowiązkowe jedzenie plus dodatkowo za napoje i rachunek może być znaczący. Najlepiej udać się w dzielnicy Bairro Alto do baru o nazwie "Tasca do Chico" na Rua do Diário de Notícias, 39, gdzie koło 22:00 w poniedziałki i środy zaczyna się fado śpiewane przez zwykłych ludzi. Jest co posłuchać. Trzeba jednak przyjść wcześniej bo bar jest mały i niewiele miejsc siedzących. CI co się nie zmieszczą stoją przed wejściem.\nObszar dzisiejszej Lizbony zamieszkany był co najmniej od czasów rzymskich. Ówczesna osada występuje w źródłach jako Olisipo. W starożytności był to rejon osadnictwa Luzytanów i być może punkt handlowy Fenicjan (czego dotąd nie potwierdziły badania archeologiczne). W VIII wieku miasto zostało zajęte przez Maurów z Afryki północnej i nazwane "Lishubną". W 1147 roku została zdobyta przez krzyżowca i pierwszego władcę Portugalii, Alfonsa I Zdobywcę (Dom Afonso Henriques). Pierwszym biskupem Lizbony został angielski krzyżowiec Gilbert z Hastings. W 1255 roku król Alfons III przeniósł stolicę Portugalii z Coimbry do Lizbony. W 1290 powstał w Lizbonie uniwersytet. W okresie wielkich odkryć geograficznych (XV-XVII wiek) z Lizbony, a ściślej z jej portu Belém, wyruszyło wiele wypraw morskich, które przyczyniły się do rozwoju królestwa i jego stolicy. 26 stycznia 1531 roku miasto zostało dotknięte przez trzęsienie ziemi, w którym zginęły tysiące jego mieszkańców. W dzień Wszystkich Świętych 1 listopada 1755 miało miejsce kolejne potężne trzęsienie ziemi (9 stopni w skali Richtera), które pochłonęło ok. 60 000 ofiar i praktycznie zrujnowało Lizbonę. Przetrwały jedynie zabudowania dzielnic Alfamy i Belém. Z inicjatywy ministra króla José I, markiza Pombala miasto zostało odbudowane. 5 października 1910 wybuchła w Lizbonie rewolucja republikańska. 24 kwietnia 1974 rozpoczęła się rewolucja goździków. Jej efektem było wstąpienie, dziesięć lat później, do Wspólnoty Państw Europejskich (dzisiejsza Unia Europejska). W 1994 roku Lizbona była kulturalną stolicą Europy, a 4 lata później odbyła się w mieście światowa wystawa EXPO.\n6:50 - teoretycznie mieliśmy wylecieć z Warszawy, ale z powodu silnego wiatru wylot opóźnił się prawie godzinę. Dla nas to dobrze, bo w Amsterdamie mamy czekać 3 godziny, a tak już jest mniej.\nW Amsterdamie też mamy problem z wylądowaniem, bo jest korek lotniczy z powodu silnego wiatru. Przy lądowaniu trzepie samolotem jak nigdy dotąd. Lądujemy po ponad 2 godzinach lotu.\nZ Amsterdamu wylatujemy koło 13 i po ok. 2,5 godzinach lądujemy na lotnisku. Zmieniamy czas na godzinę wcześniejszy. Busem linii 745 jedziemy do centrum, aby znaleźć nasz hotelik Dream Hostel.\nPo południu idziemy oglądać miasto i coś zjeść. Trafiamy do restauracyjki A Gruta de Camoes na Rua da Misericordia, 55 Potem wałęsamy się po licznych uliczkach i zachodzimy na tzw. miraduora, czyli punkty widokowe, z których roztaczają się na miasto fenomenalne widoki. Na jednym z takich placów mnóstwo młodych ludzi siedzi i pije piwo. Informacje turystyczne zaczerpnięte są głownie ze strony: http://fotolizbona.pl\nDzisiaj zwiedzamy dzielnicę Belem. Większość zabytków za darmo w niedzielę pomiędzy 10-14.\nSanta Maria de Belém (nazwa zazwyczaj skracana jest do Belém, co znaczy Betlejem) to dzielnica leżąca na zachodnim przedmieściu Lizbony, w pobliżu ujścia Tagu do Oceanu Atlantyckiego i oddalone od centrum miasta o niecałe 6 kilometrów.\nDzielnica Belém to kolebka dawnej świetności Portugalii. To właśnie z Belém w 1497 r. Vasco da Gama wypłynął do Indii, tutaj też po powrocie witany był przez Manuela I, zwanego Szczęśliwym. Da Gama przywiózł ze sobą niewielki ładunek pieprzu, który okazał się warty fortunę. w podzięce za udaną wyprawę król Manuel I położył kamień węgielny pod klasztor Hieronimitów. Pieniądze na budowę pochodziły z pięcioprocentowego podatku, jakim obłożono importowane przyprawy (oprócz pieprzu, cynamonu i goździków), na który wyłączność posiadała jedynie Portugalia.\nZabytki w dzielnicy, które warto zobaczyć to przede wszystkim Mosteiro dos Jerónimos (Klasztor Hieronimitów), Torre de Belém (Wieża Belém), Pedr?o dos Descobrimentos (Pomnik Odkrywców), Museu dos Coches (Muzeum Powozów).\nDzisiaj jest to teren gdzie obok zabytków z czasów Wielkich Odkryć Geograficznych istnieje nowoczesne Centrum Kulturalne Belém, tereny rekreacyjne, parki, mnóstwo kawiarni i restauracji\nKlasztor Hieronimitów- jest najwspanialszym symbolem potęgi Portugalii w erze wielkich odkryć geograficznych. W roku 1983 budowla została wpisana na Listę światowego Dziedzictwa UNESCO. Klasztor powstał na miejscu kaplicy Ermida do Restelo (Capela de Săo Jerónimo), założonej w tym miejscu przez Henryka Żeglarza. Budowa klasztoru rozpoczęła w 1502 z polecenia króla Manuela I jako wyraz dziękczynienia za szczęśliwą wyprawę Vasco da Gamy do Indii, zakończyła w roku 1551, kiedy jego syn Jan III zrezygnował z jej finansowania. XVI-wieczny klasztor wzniesiony w stylu gotycko-manuelińskim, a w XIX wieku został nieco zmieniony i odnowiony. Gigantyczny obiekt kryje wnętrza w niezwykle bogatym stylu. Klasztor uważany jest za perłę stylu manuelińskiego. Styl ten łączy gotyk i rzeźby o morskich motywach oraz elementy orientalne. Krużganki klasztorne należą do najpiękniejszych w Portugalii. Do roku 1934, klasztor był pod opieką zakonu św. Hieronima stąd jego nazwa.\nW klasztorze znajduje się grób żeglarza Vasco da Gamy (lecz szczątki jego spoczywają w jego rodzinnym Vidigueira), króla Manuela I i jego żony Marii Aragońskiej , króla Jana III i jego żony Katarzyny Habsburg oraz pisarza Luisa de Camoes (1527-1570).\nŚciany, filary, balkony, portale pokryte są gęstymi reliefami z motywami zwierząt morskich: ryby, żółwie, syreny, potwory morskie. Na uwagę zasługuje niezwykła szczegółowość detali: karawele, liny kotwice, wodorosty i korale.\nCiekawe jest, że klasztor, wybudowany na brzegu Tagu podczas wielkiego trzęsienie ziemi z 1755 roku zmienił swoje położenie na obecne (bardziej w głąb lądu).\n13 grudnia 2007 roku, podczas szczytu Unii Europejskiej, na terenie klasztoru podpisano formalnie tzw. Traktat Reformujący Unię Europejską, odtąd nazywany Traktatem Lizbońskim. Przed klasztorem w ziemię wmurowana jest pamiątkowa tablica z podpisami premierów biorących udział w tym wydarzeniu.\nPomnik Odkrywców - tuż obok Centrum Kulturalnego Belém na Avenida de Brasília, nad brzegiem Tagu stoi monumentalny Pedr?o dos Descobrimentos (Pomnik Odkrywców). Na szczyt pomnika można wjechać windą. Wapienny Pomnik Odkrywców ufundowany został dla uczczenia 500 rocznicy śmierci patrona odkryć geograficznych księcia Henryka Żeglarza. Wybudowano go w 1960 roku nadając mu kształt historycznego żaglowca. Na jego dziobie stoi Henryk Żeglarz z modelem karaweli w jednej ręce i mapą świata w drugiej. Na pierwszym planie widać również Vasco da Gamę i Luisa de Camoesa oraz innych portugalskich bohaterów (Pedro Álvares Cabrala, odkrywcę Brazylii; Fernao Magalhaesa, który przepłynął Pacyfik w 1520 roku). Przed pomnikiem znajduje się kamienna kolorowa mozaika w kształcie róży wiatrów z zaznaczonymi na mapie świata wyprawami portugalskich żeglarzy. Ufundowana została przez Republikę Południowej Afryki. Najlepiej widać ją z tarasu na szczycie pomnika. Rozciąga się stąd także wspaniały widok na rzekę Tag.\nWieża Belém - wieża jest doskonałym symbolem złotego wieku Wielkich Odkryć Geograficznych i ówczesnej potęgi militarnej Portugalii. W 1983 Torre de Belém wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Torre de Belém (Wieża Betlejemska) to militarna budowla z 1515r. stojąca u ujścia Tagu do oceanu. Ma ona 35 metrów wysokości, najniższe piętra znajdują się już pod poziomem wody. Środkowe piętra dekorują liczne balkony ze zdobionymi małymi kolumnami. W wyniku wielkiego trzęsienia ziemi z 1755 budowla przeniesiona została ze środka nurtu rzeki w obecne miejsce (stoi dziś na brzegu Tagu). Torre de Belém wybudowano z polecenia portugalskiego króla Manuela I Szczęśliwego. Wieżę zaprojektował Fernando de Arruda i uchodzi ona za jedyną zachowaną do dziś budowlę wzniesioną całkowicie w tzw. stylu manuelińskim. Wieża pełniła rolę strażnicy lizbońskiego portu, stała się także punktem orientacyjnym dla wracających do ojczyzny żeglarzy i symbolem morskiej potęgi Portugalii. W okresach późniejszych pełniła funkcję więzienia. W 1833 przez dwa miesiące był tu więziony generał Józef Bem, twórca Legionu Polskiego w Portugalii. Wieża pełniła także funkcję posterunku celnego, stacji telegraficznej oraz latarni morskiej.\nMuzeum Marynistyczne - Museu de Marinha zanajduje się na Praça do Império, w zachodnim skrzydle Klasztoru Hieronimitów. Znajduje się tu szereg eksponatów poświęconych żeglarstwu i postępowi w tej dziedzinie oraz Wielkim Odkryciom Geograficznym m.in. repliki żaglowców, mapy, instrumenty nawigacyjne. Poza tym modele współczesnych portugalskich okrętów. W muzeum znajduje się ponad 17 tysięcy eksponatów. Najstarszy to drewniana figura przedstawiająca Archanioła Rafała - towarzyszyła ona Vasco da Gamie podczas wyprawy o Indii.\nPastéis de Belém - Najsłynniejszymi portugalskimi ciastkami (pastéis) są Pastéis de Belém. Przepis na te malutkie babeczki jest ściśle strzeżoną tajemnicą, którą znają zaledwie trzy osoby. Podobnie jak większość portugalskich słodyczy mają klasztorny rodowód. Przed wejściem do Antiga Confeitaria w sezonie turystycznym stoi ciągle kolejka turystów, którzy chcą spróbować tych niezwykłych ciastek. W środku też zazwyczaj jest tłoczno, chociaż jest tu aż pięć sal wykładanych niebieskimi płytkami azulejos z XVIII wieku. Czasami trzeba nawet czekać w kolejce na stolik. Można też kupić babeczki na wynos. Dostajemy je pięknie zapakowane z cukrem pudrem i cynamonem w torebeczkach. Pastéis de Belém produkuje się od 1837 roku. Unica Fábrica dos Pastéis de Belém sprzedaje rocznie 6 milionów babeczek (rekord to 55 tysięcy sprzedanych ciastek dziennie). Delikatne, kruche ciastka w kształcie babeczek mają w środku pyszny, jeszcze ciepły krem. Przed zjedzeniem należy je posypać cukrem pudrem i cynamonem. Jedno ciasteczko kosztuje 0,90 euro. Podobne smakołyki można kupić w każdej lizbońskiej pastelarii, tylko pod inną nazwą Pastéis de Nata (ciasteczka śmietanowe). Powszechnie wiadomo, że na ciasteczka składają się ciasto francuskie, jajka, cukier, mleko, cynamon, ale najważniejsze składniki to ścisły sekret.\nNiedzielny pchli targ przed katedrą Hieronimitów - można tu kupić starocie, jak i współczesne pamiątki. Rozstawionych jest tu kilkadziesiąt stoisk.\nJak ktoś ma czas i chęci może również odwiedzić Muzeum karet i powozów, czy planetarium Gulbenkiana, a także centrum kulturalne Belem i muzeum Elektryczności. Wszystkie atrakcje Belem zlokalizowane są bardzo blisko siebie.\nZaskoczył nas strajkiem metra. Z racji tego, ze w poniedziałek większość zabytków jest zamknięta postanowiliśmy pojechać z samego rana do Oceanarium. Strajk pokrzyżował nam plany, bo jak głosiło ogłoszenie wznowienie pracy metra nastąpi koło południa. Postanowiliśmy w takim razie pojechać na kolejne miraduoro i do Katedry Se, czyli do Alfamy - dzielnicy Lizbony.\nTo najstarsza i zdecydowanie najbardziej magiczna część Lizbony położona jest na wzgórzu. To dzielnica zaułków: wąskie uliczki, kręte schody, fasady wyłożone azulejos, drzewka pomarańczowe, porozwieszane pranie i Tramwaj 28 przemierzający ze zgrzytem ulice i wzniesienia Alfamy.\nWąskie, kręte uliczki pnące się w górę, to pozostałość z czasów muzułmańskich (VIII-XIII w.). Dla Maurów przestrzeń publiczna nie liczyła się zbyt bardzo. Wpłynęli oni na charakter dzielnicy oraz dali jej nazwę - al hama znaczy źródło lub łaźnia, od odkrytych tu niegdyś gorących źródeł. Domy zbudowano tutaj tak blisko siebie, że trudno znaleść ulicę szerszą niż 2,5 metra. Na strome ścieżki, alejki i przejścia nie mówi się tu ruas (ulice), ale becos (ciemna, wąska uliczka; zaułek) i travessas (wąska i krótka przecznica między dwoma głównymi ulicami). Spacer po Alfamie może okazać się nie lada sztuką, gdyż wąskie uliczki splatają się ze sobą i układają w labirynt, w którym łatwo się zgubić.\nDzielnica rozciąga się poniżej Zamku Świętego Jerzego i sięga brzegów Tagu. Alfama, oszczędzona przez żywioły, najlepiej oddaje dawny klimat miasta. Najstarsza dzielnica Lizbony została zbudowana na urwistych skałach, które w czasie trzęsienia ziemi w 1755 r. uchroniły ją przed poważnymi zniszczeniami. Domy zdobione azuejos, kwiaty w oknach, z braku balkonów pranie suszy się na ulicy. Dawniej zamieszkiwali ją żeglarze, biedacy i rozmaici wyrzutkowie. Dziś mieszkają tu starzy ludzie, nierzadko przez całe życie, z uwagi na niskie, kontrolowane przez władze czynsze. Brak funduszy widać na zniszczonych fasadach domów.\nLargo da Estrela - ta 'gwiezdna' bazylika została zbudowana w drugiej połowie XVIII wieku na rozkaz królowej Marii I. Stojąca na szczycie wzgórza, postrzegana jest jako jeden z najważniejszych lizbońskich świętych budynków z tamtego okresu a jej połyskująca biała kopuła jest charakterystycznym punktem orientacyjnym Lizbony. Bazylika została zbudowana w stylu późnego baroku; klasyczna fasada posiada bliźniacze dzwonnice ozdobione posągami. W środku, pośród wielu wspaniałych elementów, znajduje się żłób mieszczący ponad 500 postaci.Ogrody Estrela i angielski cmentarz - Largo da Estrela. Naprzeciwko bazyliki Estrela znajdują się najstarsze i najpopularniejsze ogrody Lizbony. Zorganizowane w różnych stylach w latach 1842- 1852, mają na swoim terenie groty, stawy, fontanny oraz podium dla orkiestry. Znajduje się tu również kafejka nad stawem. Na jednym końcu znajdziemy angielski cmentarz z 1717 roku, gdzie leży na przykład pisarz Henry Fielding, znany ze swojej książki 'Tom Jones'. Umarł w 1754 roku a pomnik na jego cześć wzniesiono w 1830 roku. Jeśli chcecie wejść na teren cmentarza zadzwońcie dzwonkiem przy bramie.\nTaras widokowy Bramy Słońca - rozległy, dwupoziomowy Miradouro das Portas do Sol posiada spektakularny widok na Alfamę i rzekę Tag. Panorama rozciągająca się z tego tarasu jest być może jednym z najbardziej zapadających w pamięć widoków w całej Lizbonie. Znajduje się on bardzo blisko Miradouro de Santa Luzia. Portas do Sol było jedną z bram prowadzących do starego miasta.\nTaras widokowy Santa Luzia - Ten punkt widokowy to nie tylko doskonały widok na Tag i Alfamę, ale także mały park i charakterystyczne okrągłe okna z ażurową kratą. Znajduje się niedaleko Miradouro das Portas do Sol, jednak miejsca te różnią się bardzo. Jest tu bardziej zacisznie, można usiąść pod pergolą z bugenwilli, której liście mają intensywnie różowy kolor. Na południowej ścianie Santa Luzia podziwiać można dekoracje z płytek azulejos przedstawiające Plac Comercio przed trzęsieniem ziemi oraz atak na Zamek Świętego Jerzego w 1147 roku. W bezpośrednim sąsiedztwie tarasu widokowego stoi niewielki kościół Santa Luzia, w którym oglądać można XVIII-wieczne płytki azulejos.\nKatedra Sé (Sé Patriarcal) - Znajduje się na Largo da Sé, na trasie słynnego Tramwaju 28. Jest to największa świątynia w mieście. Sé jest skrótem od Sedes Episcopalis, oznaczającym siedzibę biskupa. Romańska katedra wybudowana w XII wieku przez pierwszego króla Portugalii, Alfonsa I Zdobywcę po odbiciu miasta od Maurów. Zbudowane na ruinach starego meczetu dla podkreślenia siły chrześcijaństwa i wyższości nad islamem. Była wielokrotnie przebudowywana w różnych stylach, ale w ostatnim czasie przywrócono jej pierwotny romański charakter. Katedra w swoim wnętrzu skrywa wiele sakralnych obiektów o ogromnym historycznym i religijnym znaczeniu. Do skarbów kościoła należy m.in. skrzyneczka z relikwiami św. Wincentego, monstrancja wysadzana w całości kamieniami szlachetnymi oraz chrzcielnica gdzie w 1195 roku był chrzest Świętego Antoniego. Kościół zwiedza się za darmo, natomiast wizyta w klasztorze i skarbcu jest płatna.\nTramwaj 28 - Żółte wagony są chyba najbardziej charakterystycznym elementem Lizbony. Przejażdżka Tramwajem 28 (Eléctrico 28) to obowiązkowy punkt programu, gdyż dzięki położeniu Lizbony na wzgórzach oraz ciasnym uliczkom dostarcza dużej ilości niezapomnianych wrażeń. ednowagonowy stary tramwaj najpierw wspina się ulicami Alfamy, powraca do Baxia, by wspiąć się do innej części Lizbony - Bairro Alto. Startuje z Largo Martim Moniz, koniec trasy to Prazeres (Campo de Ourique). Pnie się w górę i w dół malowniczymi uliczkami miasta. Lizbońskie, jednowagonowe tramwaje Eléctricos niemal rozpychają się w wąskich uliczkach.\nStrajk się skończył jedziemy metrem do Oriente, aby zobaczyć Oceanarium.\nPark Narodów - Lizbona to nie tylko przeszłość. Położony nad Tagiem Park Narodów (Parque das Naçoes) jest całkowicie nową dzielnicą, zbudowaną dzięki temu, że Lizbona gościła targi Expo'98. Po zakończeniu Expo miejsce to uzyskało status dzielnicy. Kiedyś na terenie Parku Narodów był opuszczony port, dziś jest to nowoczesna przestrzeń miejska o charakterze rekreacyjnym, handlowym i mieszkalnym. Do atrakcji Parku należą: największe w Europie oceanarium (Oceanario), 140 metrowa wieża widokowa Vasco da Gama (Torre Vasco da Gama), biegnąca wzdłuż Tagu kolejka linowa (Teleferico), Pawilon Wiedzy (Pavilhao do Conhecimento - Ciencia Viva) czy niezwykły architektonicznie Pawilon Portugalski (Pavilh?o de Portugal) oraz Pawilon Atlantycki (Pavilh?o Atlântico). Atrakcją jest także nowoczesne kasyno (Casino Lisboa) oraz szeroki wybór barów i restauracji. Jest to idealne miejsce na spacer nadrzecznym bulwarem. Widać stąd dobrze nowoczesny, jeden z najdłuższych w Europie mostów (17,2 km) - most Vasco da Gamy. Wielu mieszkańców Lizbony przyjeżdża tu w weekend, nie tylko by zrobić zakupy w centrum handlowym, ale aby odpocząć. Parki i ogrody ciągną się od okolic Oceanarium aż do Wieży Vasco da Gama i jeszcze dalej w kierunku Mostu Vasco da Gama. Są to między innymi Jardins de Água (Wodne Ogrody), Jardins Garcia da Orta (z egzotyczną florą) czy Jardim do Cabeço das Rolas (najwyżej położony, z panoramicznym widokiem). Są to jedne z nielicznych miejsc w Lizbonie, gdzie można odpocząć z dala od hałasu przejeżdżających pojazdów.\nGare do Oriente - (Dworzec Oriente) to przepiękny budynek ze szkieletowym zadaszeniem z białej stali. Na obiekt składają się dworzec kolejowy, stacja metra i dworzec autobusowy. Portugalczycy zbudowali stację Oriente z myślą o dogodnej obsłudze wystawy EXPO w 1998 roku. Budowa trwała pięć lat. Z betonu, szkła i stali powstał ogromny węzeł komunikacyjny, zaprojektowany przez hiszpańskiego inżyniera i architekta Santiago Calatrava. W górnej części budowli znajdują się cztery perony, na których stoi las kilkudziesięciu dwudziestometrowych kolumn. Wspierają one ażurową konstrukcję dachu o powierzchni prawie 19 tysięcy metrów kwadratowych. Stacja Oriente nie traci uroku także nocą. Zmienia się w świecącą pajęczynę, do której prowadzą przerzucone nad ulicą przezroczyste kładki.\nOceanarium w Lizbonie to największe oceanarium w Europie (http://www.oceanario.pt)- W siedmiu milionach litrów słonej wody znajduje się ponad 25 tysięcy morskich stworzeń z całego świata. Oceanarium odwiedziło już ponad 10 milionów ludzi. Wystawa zwierząt morskich podzielona jest na cztery mniejsze akwaria, w których znajduje się fauna i flora Oceanu Atlantyckiego, Spokojnego, Indyjskiego oraz Antarktydy. W głównym zbiorniku znajdują się różne gatunki zwierząt żyjących w oceanach, są to m. in. rekiny, tuńczyki oraz wargaczowate. Jest też zbiornik z różnorodnymi zwierzętami żyjącymi w wodach całego świata. Można tu z bliska przyjrzeć się jak wygląda życie na refie koralowej. Dodatkowo są tu ptaki, pingwiny (które reagują na swoje imiona), czy wydry. Szyby oceanarium są tak skonstruowane, że zwiedzający mają wrażenie, że spacerują po morskim dnie, na dzieci czeka tu atrakcja w postaci Nocy z Rekinami, czyli spania w oceanarium. Ocenário de Lisboa zostało otwarte z okazji odbywających się w Lizbonie w 1998 roku międzynarodowych targów Expo. Projektantem budynku jest Amerykanin Peter Chermayeff. Oceanarium wybudowane zostało także do celów naukowych i edukacyjnych. Można tutaj oglądać na przykład jak wylęgają się małe rekiny. Są także specjalne sale, gdzie z bliska można przyjrzeć się stadiom rozwoju morskich stworzeń na przykład płaszczki. Żyją tu nie tyko ryby i rekiny, ale także pingwiny, olbrzymie żółwie, wydry i ptaki żyjące na wybrzeżach morskich. Każdego roku milion osób odwiedza Oceanarium w Lizbonie, dzięki temu stało się najpopularniejszą atrakcją w Portugalii. Misją Ocenário jest promować wiedzę o oceanach, edukować odwiedzających o konieczności chronienia środowiska.\nMost Vasco da Gama (Ponte Vasco da Gama) - Z 1988 roku należy do najdłuższych na świecie, jego długość to 17,2 km. Jest on odporny na trzęsienia ziemi ponad cztery razy silniejsze niż to w 1755 roku. Ponte Vasco da Gama łączy Lizbonę w Sacavem z miasteczkiem Montijo. Most składa się z sześciu pasów ruchu. Przejazd w stronę Lizbony jest płatny, natomiast wyjazd z Lizbony jest bezpłatny. Dojście do mostu od stacji metra Oriente zajmuje około 45 minut. Niesamowicie wyglądają masywne filary, potężne przy brzegu, które potem wydają się coraz mniejsze i nikną gdzieś na horyzoncie. Most wije się to w prawo, to w lewo. Most Vasco da Gama jest niezwykłą budowlą, gdyż inżynierowie przy jego konstrukcji musieli uwzględnić krzywiznę Ziemi. Łączny koszt budowy mostu to około 1 miliard dolarów.\n140-metrowa Torre Vasco da Gama - Jest najwyższym budynkiem w Lizbonie. Z wieży rozciąga sę widok na cały Park Narodów, rzekę Tag oraz Most Vasco da Gamy. Nosi ona imię sławnego nawigatora, który odkrył drogę do Indii. Otwarta została w 1998 roku. Ta futurystyczna konstrukcja nawiązuje do kształtu żaglowca, a platforma widokowa na szczycie zdaje się być "bocianim gniazdem".\nKolejka linowa - Zapewnia podróż ponad Parkiem Narodów, wzdłuż rzeki Tag. Długość trasy to około 1000 metrów. Zadziwiające jest, że w tej płaskiej części Lizbony kursuje kolejka jak w Alpach. Można z niej podziwiać prawie wszystkie atrakcje Parque das Naç?es, gdyż kursuje pomiędzy Oceanarium a Wieżą Vasco da Gama.\nWracamy do centrum Lizbony.\nW ciągu całego naszego pobytu o różnych porach dnia korzystaliśmy z kolejek:\nKolejka Elevador da Gloria - zlokalizowana jest przy Placu Restauradores. Łączy to miejsce z wyżej położoną ulicą Sao Pedro de Alcantara oraz niewielkim parkiem, skąd rozchodzi się piękny widok na całe miasto i wiele zabytków, m.in. zamek św. Jerzego. Najlepiej odwiedzić to miejsce w godzinach popołudniowych, kiedy Lizbona złoci się w promieniach zachodzącego słońca lub nocą, kiedy można zachwycać się widokami jasno oświetlonego miasta, a później podążając w kierunku Bairro Alto, przeciskać się wąskimi uliczkami pełnymi klubów i restauracji.\nElevador do Lavra - w bliskim sąsiedztwie Placu Restauradores (Avenida da Liberdade) funkcjonuje najstarsza kolejka szynowa na świecie - Elevador do Lavra. Została ona uruchomiona w 1884 roku. Wspina się 188 metrów na wzgórze pełne XVIII wiecznych kamienic.\nElevador da Bica (1892 r.) - jeździ w dzielnicy Calhariz. Przemierza 245 metrów między ulicami de Duarte Bica Belo i de S. Paulo. Sąsiadujące uliczki pełne kamiennych schodów ciągnących się w dół są atrakcją dla turystów. Przy górnej stacji znajduje się przystanek jednej z zabytkowych linii tramwajowych, którą można kontynuować zwiedzanie.\nElevador de Santa Justa - neogotycka metalowa wieża z przełomu XIX i XX wieku zlokalizowana jest tuż przy Placu Rossio i łączy dzielnice Baixa i Chiado. Winda wjeżdża na wysokość 45 m. Dalej schodami wchodzi się na taras, z którego roztacza się widok na Zamek, Plac Rossio i okolice Baixa. Winda de Santa Justa to 45-metrowa żelazna konstrucja w stylu neogotyckim, wyposażona w dwie windy. Każda z nich może pomieścić 24 osoby. Została ona zaprojektowana przez inżyniera Raul Mesnier de Ponsard z Oporto - ucznia Gustave'a Eiffela, autora projektu słynnej Wieży Eiffela. Prace nad budową rozpoczęły się w roku 1900 i zostały zakończone już dwa lata później. Winda została uruchomiona w lipcu 1902 roku. Początkowo była zasilana parowo, natomiast od 1907 roku jest całkowicie zelektryfikowana.\nWszystkie kolejki, w połączeniu również z zabytkowymi tramwajami linii m.in. 28, ułatwią i uatrakcyjnią poruszanie się po Lizbonie.\nDzisiejszy dzień rozpoczynamy od przejazdu do Alfamy i wizyty na targu staroci.\nTarg Złodziei - od ponad wieku stragany Targu Złodziei (Feira da Ladra) zajmują miejsce na Campo de Santa Clara na obrzeżach Alfamy. Pośród stosów używanych ubrań i zepsutych sprzętów można znaleźć czasami coś wyjątkowego. Na targu można poszperać w stosach rupieci: książek, porcelany, starych płyt winylowych, guzików ... Prawdziwym skarbem mogą okazać się stare ryciny przedstawiające Portugalię, lampy oliwne czy ukruszony kafel azulejo. Wśród porozkładanych na ziemi staroci są czasem osobliwe drobiazgi z byłych kolonii afrykańskich. Łatwo się tu naciąć na podróbki antyków.\nNarodowy Panteon - budowa Panteneo Nacional (Kościoła Santa Engrácia) trwała aż 284 lata. Nazywany jest Narodowym Panteonem mieszcząc cenotafy wielu portugalskich bohaterów: Vasco da Gamy, Henryka Żeglarza oraz Alfonsa de Albuquerqe. Jest tu także współczesny grobowiec słynnej wykonawczyni fado Amalii Rodrigues. Kopuła budynku jest charakterystycznym elementem nieba nad Lizboną, jednym z najbardziej charakterystycznych punktów orientacyjnych. Wnętrze, pokryte kolorowymi płytami marmurowymi jest bardzo przestronne. Windą można dostać się na szczyt gigantycznej kopuły, skąd rozciąga się panoramiczny widok na Alfamę i rzekę Tag.\nCastelo Sao Jorge - zdobiące ściany kościoła św. Łucji azulejos ukazują sceny odbicia Lizbony Maurom oraz oblężenie zamku św. Jerzego (Castelo de Săo Jorge). To decydujące o losach Portugalii zwycięstwo (muzułmanie ostatecznie poddali się pod Sintrą) nie należy jednak do najbardziej chrześcijańskich i chlubnych w historii portugalskich podbojów. Do dziś zachował się pełen opis tego wydarzenia. Autor kroniki - angielski ksiądz i uczestnik wypraw krzyżowych, niejaki Osbern z Bawdsley - oprócz szczegółowego przedstawienia faktów, opatrzył opis własnymi spostrzeżeniami, które nakłaniają czytelnika do solidaryzowania się z muzułmanami. Oblężenie Lizbony rozpoczęło się latem 1147 r. Wojskami dowodził Alfons I Zdobywca, już wtedy uważany za "króla" Porto. Udało mu się nakłonić rzesze francuskich i brytyjskich krzyżowców do odłożenia na później wyprawy do Ziemi Świętej. Niewiele różniący się od piratów krzyżowcy postanowili pomóc portugalskiemu dowódcy i w czerwcu przystąpili do oblężenia miasta. Osbern wspomina słowa biskupa Bragi, nakazujące Maurom "powrót do ziemi, z której pochodzą". Znudzony i pełen pogardy wysłannik muzułmanów miał odpowiedzieć: "Który to już raz przybywacie z rzeszą pielgrzymów i barbarzyńców, aby nas stąd wypędzić? Pcha was ku temu nie chęć zdobycia nowych ziem, ale nieposkromiona duma i ambicja waszych umysłów" W październiku, po siedemnastu tygodniach stawianego przez miasto oporu, wojska Alfonsa zburzyły mury zamkowe i zmusiły muzułmanów oraz mieszkających wraz z nimi chrześcijan do poddania się. Krzyżowcy, korzystając z przyzwolenia Alfonsa, wkroczyli do miasta i dokonali rzezi - podcięli gardło miejscowemu biskupowi, ograbili i wymordowali zarówno chrześcijan, jak i muzułmanów. W 1190 r. przybyła do Lizbony inna grupa angielskich krzyżowców, którzy na widok żyjących tu nadal muzułmanów, po raz drugi złupili miasto. Przed wejściem do zamku ( codz. od 9.00 do zmroku; wstęp wolny) stoi triumfalny posąg Alfonsa I Zdobywcy. Tuż za nim, w otoczeniu mauretańskich murów widać kolorowe ogrody, tarasy, ścieżki, sadzawki i zamknięte w klatkach ptaki. Rezydencją pierwszych królów portugalskich był jednak nie sam zamek św. Jerzego, a dawny pałac Maurów - Alcáçova. Jednak gdy władzę obejmował Manuel I, nad Terreiro do Paço górował już nowy pałac królewski. Z Alcáçova zachowały się do dziś jedynie wielokrotnie już odnawiane mury. Mimo to warto poświęcić kilka godzin na spacer wśród wałów obronnych i wznoszących się nad miastem wież. Do zewnętrznych murów zamku przylega niewielka, średniowieczna dzielnica zwana Santa Cruz, będąca dawniej samoistną wioską. Od strony północnej leży natomiast Mouraria. Tutaj właśnie po poniesionej klęsce osiedli Maurowie. Z wyjątkiem kilku budynków, dzielnica zupełnie już podupadła, pocieszający jest jednak fakt, iż obecnie przeprowadza się tu prace restauratorskie.\nKościół Sao Vicente de Fora - Largo de Sao Vicente. Pierwotnie część XII-wiecznego klasztoru męskiego, teraz zamknięty, kościół został przebudowany w latach 1582- 1627 i ponownie otwarty w 1629 roku. W wyniku trzęsienia ziemi w 1755 roku, kopuła kościoła zapadła się. Budynek został odnowiony w 1855 roku i stał się panteonem dynastii Bragança. Król Carlos I i jego syn Felipe, obydwaj zamordowani w 1908 roku, są tutaj pochowani, tak jak i jego żona Amelia- ostatnia królowa Portugalii, która zmarła w 1951 roku. Spektakularne płyty kościoła są jego wielką ozdobą. Zaokrąglony posąg z kości słoniowej przedstawiający Jezusa pochodzi z dawnej kolonii portugalskiej, z Goa.\nDzisiaj zwiedzamy Baixa, czyli Dolne Miasto.\nTa mieszcząca większość lizbońskich banków, biur i firm dzielnica uważana jest za arcydzieło oświeceniowej urbanistyki. Wybudowana w klasycystycznym stylu (prostopadle wyznaczone ulice, liczne zdobione mozaiką placyki) była pierwszą tego typu w Europie. Na ruinach Lizbony, zniszczonej trzęsieniem ziemi w 1755 roku, markiz de Pombal stworzył całkowicie nowe centrum. Szachownicą ulic połączył monumentalny Praça do Comércio nad Tagiem z tętniącym życiem placem Rossio. Wzdłuż ulic, nazwanych od tutejszych sklepikarzy i rzemieślników, pojawiły się klasycystyczne budynki.\nBaixa oznacza Dolne Miasto i nadal pełni funkcję handlowego i finansowego centrum stolicy. Plac Rossio położony w sercu dzielnicy jest popularnym miejscem spotkań. Znajduje się tu wiele kawiarni, restauracji i teatrów. W ciągu dnia ulice, zwłaszcza ruchliwa i gwarna Rua Augusta, są zatłoczone.\nJednak najpierw jedziemy zobaczyć Mercado da Ribeira - czyli lokalny targ, gdzie piętrzą się stragany owocowe i warzywne oraz stoiska z różnymi rodzajami ryb.\nPlac Comércio- praça do Comércio (Plac Handlowy) to wspaniały plac położony nad brzegiem Tagu. Zwany jest powszechnie Terreiro do Paço, gdyż przed trzęsieniem ziemi stał tutaj pałac królewski. Plac robi wrażenie przede wszystkim ze względu na ogromną przestrzeń, jaką zajmuje. Na środku placu stoi pomnik króla Józefa I na koniu. Od brązowego konia depczącego węża plac zyskał swą trzecią nazwę - "Plac czarnego konia". Była ona popularna wśród angielskich kupców i podróżników. Po północnej stronie, u wylotu Rua Augusta stoi imponujący łuk tryumfalny. W półoncno - wschodnim rogu placu znajduje się najstarsza kawiarnia Lizbony - Martinho da Arcada.\nPraça do Comércio to dawne serce miasta, dopływały tu towary i wieści ze świata. Była to niejako brama Lizbony - władcy wstępowali na marmurowe stopnie prowadzące z Tagu prosto na plac.\nRua Augusta- ulica Augusta wyłożona mozaikowym brukiem, wyłączona z ruchu kołowego jest główną promenadą turystyczną Baixa. Ulica kończy się pięknym łukiem triumfalnym, dalej jest Praça do Comércio i rzeka Tag. Rua Augusta łączy dwa place zupełnie różne place: Rossio i Praça do Comércio. Znajdziemy tu szeroki wybór restauracji, pośrodku ulicy stoi rząd stolików. Jest tutaj mnóstwo sklepów. Na Rua Augusta znajdziemy ponadto: kwiaciarki, sprzedawców pieczonych kasztanów, ulicznych artystów, sprzedawców okularów przeciwsłonecznych,... Restauracje na Rua Augusta czynne są do późnych godzin nocnych, kiedy to ulica jest pięknie oświetlona.\nCiekawe jest, że wszystkie ulice równoległe do Rua Augusta zawdzięczają swoje nazwy sklepom i warsztatom, które zachowały się do dzisiaj. Na przykład całą ulica z zakładami szewskimi nosi nazwę Rua dos Sapateiros (Ulica Szewców), ulica na której są tylko złotnicy Rua do Ouro (Ulica Złotników), przy Rua do Comércio pracują bankierzy.\nRossio- oficjalna nazwa placu brzmi Praça Dom Pedro IV (Plac króla Piotra IV). Jest to tradycyjne miejsce spotkań mieszkańców Lizbony a także turystów. Rossio znajduje się na północnych obrzeżach Dolnego Miasta (Baixa). To właśnie tutaj skupia się całe życie towarzyskie Lizbony. Plac ma krwawą historię. Odbywały się tu publiczne egzekucje przez powieszenie czy rytualne palenie heretyków na stosie (tu m. in. dopuszczono się jednego z najokrutniejszych czynów w dziejach Portugalii - w czasie świąt Wielkanocnych 1506 r. spalono żywcem ok. 2 tys. neofitów żydowskich), czasami miały też miejsce walki byków. Zarówno turyści, jak i mieszkańcy chętnie przesiadują w nastrojowych kawiarenkach, zachęcają ich wystawione na zewnątrz stoliki. Plac jest po renowacji, wyłożony marmurową kostką imitującą fale morskie. W północnej części placu jest budynek Teatru Narodowego im. Marii II (Teatro Nacional de Dona Maria II). Wzniesiony został w latach 40. XIX w. Przed trzęsieniem znajdowała się tu siedziba inkwizycji.\nPo środku placu na 23-metrowej kolumnie stoi statua umownie nazwana statuą króla Piotra IV. W rzeczywistości jednak pomnik przedstawia niedoszłego cesarza Meksyku, arcyksięcia austriackiego Maksymiliana.\nTutaj trzeba koniecznie zawitać do Cafe Ginja, gdzie sprzedaje się w małych kubeczkach tutejszą wiśniówkę. W tym barze można w zasadzie kupić tylko napoje i ową wiśniówkę. Spore tłumy Portugalczyków kupują wiśniówkę i w locie wypijają ją na placu przed Cafe Ginja.\nPlac Restauradores - Plac Restauradores ulokowany jest na południowym krańcu Avenida da Liberdade. Przy placu znajduje się stacja kolejowa Rossio (Estacao do Rossio) oraz stacja metra Restauradores. Jest to duży, obsadzony drzewami plac. Nazwany jest Restauradores dla upamiętnienia tych co oddali życie podczas wojny o restaurację monarchii portugalskiej. W północnej części placu stoi biały, 30-metrowy pomnik, wybudowany dla uczczenia wyzwolenia spod panowania hiszpańskiego w 1640 roku. Z Placu Restauradores startuje żółty tramwaj- winda (Elevador da Gloria), który pokonuje krótki, lecz stromy odcinek. Możemy się za niego pomocą dostać do dzielnicy Bairro Alto.\nCasa Dos Bicos - budynek pochodzi z XVI wieku, jego fasada wyłożona jest kamiennymi piramidkami (ogólna liczba to 1125 sztuk). Jest jednym z nielicznych budynków, które przetrwały trzęsienie ziemi z 1755 roku. Należał do Afonso de Albuquerque, który był namiestnikiem króla portugalskiego w Indiach.\nMuzeum Fado - Largo Chafariz de Dentro. Muzeum Fado przedstawia historię oraz rozwój tej tradycyjnej formy muzyki portugalskiej. To Amelia Rodrigues uczyniła fado w XX wieku sławną muzyką w różnych częściach świata. Do 1999 roku, kiedy to pani Rodrigues zmarła, zdążyła otoczyć się taką sławą i poważaniem, że pochowano ją w narodowym panteonie. W muzeum możemy prześledzić rozwój portugalskiej gitary oraz obejrzeć cudowną kolekcję tych instrumentów. Dodatkowymi atrakcjami są pokazy audio wizualne, kostiumy, archiwa muzyczne oraz informacje udzielane w wielu językach.\nZ Baixy przemieszczamy się do Bairro Alto korzystając z Elevador Santa Justa.\nChiado to rejon eleganckich sklepów i stylowych kawiarni, który ciągnie się od Praça Luís de Cam?es w stronę Rua Carmo i Baixy. Główna ulica handlowa Chiado to Rua Garrett. Pożar w 1988 roku zniszczył w tej dzielnicy wiele cennych VIII-wiecznych budynków. Podjęto tu na szeroką skalę prace restauracyjne i odtworzono w miarę możliwości oryginalne fasady budynków. W Chiado znajdują się najstarsze w Lizbonie księgarnie, barokowe kościoły, teatry, modne sklepy i kawiarnie. Przy Rua Garrett znajduje się słynna Brasileira, założona w latach 20. XX wieku. To do tej kawiarni lubił zachodzić najwybitniejszy portugalski poeta Fernando Pessoa.\nNa Largo do Carmo w 1974 roku zakończył się reżim dyktatorski, można tu także zobaczyć ruiny kościoła Convento Carmo (częściowo zniszczonego przez trzęsienie ziemi w 1755 roku).\nTutaj też mieści się Brasileira. Brasileira to stylowa kawiarnia otwarta w 1905 roku. Jest to popularne i modne miejsce spotkań Portugalczyków, ale także miejsce szczególnie lubiane przez turystów. Kawiarnia Brasileira znajduje się w dzielnicy Chiado, przy Rua Garrett 120 (koło stacji metra Baixa-Chiado). Można napić się tu mocnej kawy o nazwie bica podawanej w małych filiżaneczkach. Jest to popularne miejsce porannych spotkań na typowe portugalskie śniadanie, które składa się z kawy i ciastka. Przy jednym ze stolików na zewnątrz stoi brązowy pomnik Fernanda Pessoi. Do Brasileiry właśnie lubił zachodzić ten najwybitniejszy portugalski poeta.\nStylowe wejście i całe wnętrze kawiarni utrzymane jest w stylu art deco. To miejsce, gdzie czuje się klimat Lizbony. To także idealne miejsce do obserwacji życia ulicy.\nDzień kończymy wieczornym wyjściem na 22:00 do dzielnicy Bairro Alto do "Tasca Do Chico", gdzie można posłuchać fado.\nUdaje nam się jeszcze zdobyć dwa miejsca siedzące. O 22 właściciel lokalu przyciemnia światło i zaczynają się śpiewy. Przez ponad dwie godziny kiedy tam jesteśmy występuje 5 osób. Fantastyczne miejsce. Nigdy nie wiesz kto będzie następny. Właściciel lokalu zawsze ma wstęp i przedstawia osobę, która zaraz wystąpi, po czym podnosi się ktoś z siedzący i ten przy akompaniamencie dwóch gitar zaczyna śpiewać fado…


[TVN] Szymon Majewski Show - Strona 2 - Forum media2.pl\nPost autor: Witu » 02 lip 2006, 22:32\nJa bardzo lubię oglądać ten program! Pamiętam doskonale, że na jego starcie w TVN-ie był troche sztywny ale z czasem mu to przeszło! Mamy Cię też jest niezłe!!\nPost autor: IZA » 04 lip 2006, 10:39\nHihihi, to się Hojarska zrobiła „miastowa”, skoro już ją wiejskie baby drażnią\nZ drugiej strony, smutne to wszystko, bo jak tak dalej pójdzie, nasze wnuki pojęcie „satyra” znały będą tylko z opowiadań.\nPost autor: RaPi » 04 lip 2006, 17:59\nWidać że ta baba inteligencją nie grzeszy. A umiejętność zdystansowania sie do swojej osoby i spojrzenia na siebie z przymrużeniem oka to cecha ludzi raczej inteligentnych wiec powinniśmy wybaczyć tą wpadkę Pani Hojarskiej\nMyślę że nie ma ona żadnych szans na wygranie sprawy w sądzie\nPost autor: Leszek1979 » 04 lip 2006, 22:55\nSzczytem zdystansowania było zachowanie prof. Senyszyn - która osobiście wystąpiła w "Rozmowach w tłoku" .\nPost autor: Sigi » 26 wrz 2009, 15:26\nOdkopie temat :\nCo sądzicie o najnowszym sezonie programu "Szymon Majewski Show"?\nJak dla mnie jest lepszy od poprzedniego 8 sezonu, jednak widać że autorzy Rozmów W Tłoku nie mają kompletnie pomysłu na nowe odcinki i niestety RwT z najmocniejszego punktu, stały się najsłabszym, a co raz częściej najbardziej żenującą częścią show.\nPost autor: Direct » 26 wrz 2009, 15:57\nJuż 7. sezon był kiepski, 8. był denny, a od obecnego przestałem oglądać, ale pewnie jest jeszcze gorszy.\nPost autor: DAWIDKI » 27 wrz 2009, 14:12\nten sezon podtrzymuje cezik (jesli nie wiecike to spiewa piosenki od tylu)\nPost autor: Direct » 27 wrz 2009, 15:00\nDAWIDKI pisze: ten sezon podtrzymuje cezik\nJeśli będzie w każdym odcinku śpiewał od tyłu, to i to się ludziom znudzi.\nŚpiewać od tyłu nia każdy potrafi, ale co jak co, ileż mozna tego słuchać?\nSMS się po prostu najzwyczajniej w świecie wypalił, a Majewski zamiast podsunąć stacji pomysł na nowy program (o ile takowy ma), to on ciągnię kaskę za kolejne mocno naciągane odcinki swojego show. Ciekawe, ile jeszcze tak pociągnie?\nNajbardziej ucierpi na tym sam Szymon, bo w pewnym momencie oglądalność programu spadnie poniżej poziomu uznawanego przez TVN za opłacalny i go zdejmą.\nPost autor: kamil2505 » 01 paź 2009, 15:18\nTakie programy na zachodzie utrzymują się latami. Niestety, panu Szymonowi brakuje pomysłów. Początkowe odcinki były naprawdę bardzo dobre. Jednak tak jakoś od szóstej serii wszystko się psuje. Goście ciągle ci sami albo mało znani.\nWedług mnie taki program jest potrzebny w polskiej telewizji. Takie humorystyczne podsumowanie tygodnia. Potrzeba jakiś nowości. A może po prostu zmiana nazwy programu i prowadzącego. Chociaż to już według mnie ostateczność. Wierzę w potencjał Szymona.\nPost autor: Direct » 01 paź 2009, 16:33\nUtrzymują się latami, fakt. Ale ilu mają scenarzystów? Taki Jay Leno ma kilkudziesięciu, a u Szymona pewnie ze 4 się zbierze, jak staną przy lustrze .\nPost autor: Ice » 01 paź 2009, 16:45\nMajewski (a raczej pomysły twórców) już dawno się wypaliły. Potrzeba czegoś nowego a samo wstawienie Cezika nie wiele pomoże.\nPost autor: lostintime » 08 mar 2010, 14:54\nNo i jest nowa seria. Jak wam sie podoba, ktos ogladal?\nPost autor: Kazik » 08 mar 2010, 16:01\nJak dla mnie kolejny sezon jest równie nie śmieszny jak ostatnie 2.\nPost autor: DAWIDKI » 09 mar 2010, 21:29\nPorzuciłem ogłądanie SMS na moja pasjebo to nudne niesmieszne i glupie\nPost autor: sziraczek17 » 10 mar 2010, 11:30\nMnie też nie podobają się ostatnie edycje programu Szymona. Mimo, że bardzo lubie Majewskiego, to uważam, że już się wypalił. Odnoszę wrażenie, że jest już robiony na siłę. Przebiera sie nie potrzebnie za jakiś dresów, przez co program jest lekko głupi. Ja również przestałem już oglądać ten program,czasami tylko zerkam, co jeszcze wymyśli.


Bezpieczne oświetlenie led do placówek medycznych - Lampy Kwidzyn\nPlacówki związane z ochroną zdrowia oraz różnego rodzaju diagnostyką powinny być wyposażone nie tylko w odpowiedni sprzęt, ale także we właściwe oświetlenie. Dokonywanie zabiegów, operacji oraz badań zawsze powinno być prowadzone w odpowiednich warunkach, bezpiecznych zarówno dla pacjentów, jak i pracowników służby zdrowia. W przypadku wyposażenia takich obiektów w lampy i inne źródła światła należy zwrócić uwagę na to, aby były one energooszczędne, trwałe oraz atestowane. Oświetlenie led do placówek medycznych to obecnie najbardziej rozsądne rozwiązanie. Nie tylko zapewnia dostateczną ilość światła, ale także jest bezpieczne dla ludzi. Lampy led nie produkują nadmiernej ilości ciepła, dzięki czemu mogą z powodzeniem być stosowane w miejscach składowania różnego rodzaju preparatów chemicznych, leków oraz innych substancji wrażliwych na zmienne warunki temperaturowe. Oświetlenie led do placówek medycznych musi spełniać wszelkie normy bezpieczeństwa, dlatego też warto zastosować rozwiązania renomowanych producentów oferujących wysokiej jakości produkty z gwarancją niezawodności.\nparapety wrocław https://www.wieszakinaubrania.pl/informacje/38/tabliczki-z-numerem-domu.html Sprzedajemy lampy w Kwidzynie już od 21 lat. Nasze doświadczenie przytłacza wagą naszą konkurencję. Jesteśmy w stanie zaprojektować oraz dobrać lampy do każdego rodzaju pomieszczeń. Czy jest to hala produkcyjne czy mały domek na wsi. Nasze lampy wpasują się w każdy rodzaj pomieszczenia. lampiony ozdobne


Krystian Police | Elektryczne ogrzewanie akumulacyjne – praktyczne porady | Artykuły do wykończenia wnętrz | Materiały budowlane | Szczecin\nElektryczne ogrzewanie akumulacyjne – praktyczne porady\nOgrzewanie akumulacyjne to jedno z najnowocześniejszych rozwiązań technologicznych wykorzystujących do ogrzania pomieszczeń energię elektryczną. Piece akumulacyjne mają możliwość pobierania energii w czasie, gdy jest ona tańsza (np. w nocy), dzięki czemu istnieje możliwość znacznego zmniejszenia kosztów ogrzewania domu.\nW ogrzewaniu akumulacyjnym wykorzystuje się nowoczesne urządzenia z rozładowaniem dynamicznym, w których ciepło magazynowane jest w ogrzewaczu, a następnie oddawane do pomieszczenia. Zarówno wlot jak i wylot powietrza znajduje się na dole urządzenia, a obieg powietrza wymuszony jest działaniem wentylatora.\nObecnie w sprzedaży dostępne są ogrzewacze o mocy od 800 do 9000 W, dzięki czemu można odpowiednio dobrać urządzenie do każdej wielkości pomieszczenia. Można kupić modele wiszące na ścianie, jak i stojące na podłodze. Od klasycznych grzejników różnią się zewnętrznie wielkością, bowiem zwykle są znacznie większe. Ich zdecydowanie największą zaletą jest natomiast możliwość bardzo precyzyjnego sterowania i ustawienie żądanej temperatury.\nInstalację grzejników akumulacyjnych należy zlecić wykwalifikowanym instalatorom, a wcześniej zgłosić się do miejscowego zakładu energetycznego (dostarczającego do domu energię elektryczną) w celu zainstalowania licznika dwutaryfowego i uzyskania zgody na rozliczanie prądu według taryfy G-12.\nZasada działania ogrzewaczy akumulacyjnych polega na odpowiednim ładowaniu a następnie oddawaniu zakumulowanego ciepła. Zewnętrzny czujnik informuje regulator ładowania o konieczności zgromadzenia energii elektrycznej i zamienieniu jej na ciepło. Informacja z czujnika przekazywana jest poprzez specjalne czujniki do centrali sterującej urządzeniem, która jednocześnie określa orientacyjny czas ładowania. Nawet jeśli zakumulowana energia cieplna nie będzie w określonym czasie wykorzystana, zostanie ona uwzględniona przy kolejnym ładowaniu. W ten sposób ogrzewacze akumulacyjne pozwalają na znaczne oszczędności energii elektrycznej.\nWewnątrz urządzenia (ewentualnie na zewnątrz) znajduje się wbudowany regulator, który steruje działaniem wentylatora nadmuchującego ciepło do pomieszczenia, utrzymuje stałą temperaturę i w razie potrzeby uruchamia dodatkową grzałkę. Większość ogrzewaczy akumulacyjnych ma również możliwość ustawienia mieszania zimnego powietrza (zasysanego) z ciepłym (wylotowym), co znacznie zmniejsza dyskomfort nadmuchiwania do pomieszczenia zbyt gorącego powietrza. Niektóre urządzenia mają możliwość precyzyjnego ustawienia temperatury pomieszczenia w systemie dobowym, a nawet tygodniowym.\nJak dobrać moc grzejników do wielkości pomieszczenia?


Czy warto kupować nowe mieszkania? – Mieszkania Gdańsk\nChcesz przkonać sie jak ogromną ofertę mieszkań posiadamy? Sprawdź informacje od największych gdańskich deweloperów. Odkryj nowe inwestycje stoisko na targi zamów meble do biura krakowie Bądź na bierzaco z informacjami z brnaży nieruchomości. Odpowiedzi na wszystkie pytania zwiazane z nią w jednym miesjcu w przystepny sposób.\nWielu ludzi w naszym kraju codziennie marzy o zakupie własnego m. Taka decyzja często związana jest z poważnym nadszarpnięciem domowego budżetu, między innymi ze względu na dość powszechną konieczność zaciągnięcia kredytu na długie lata. Jeśli jednak już uznamy, że „pójście na swoje” jest warte swojej ceny, stajemy przed kolejnym dylematem: czy lepiej kupować nowe mieszkania czy te z rynku wtórnego?\nJeszcze kilka lat temu prawdopodobnie najlepiej byłoby kupić mieszkanie od osoby prywatnej. Nie da się ukryć, że ceny „używanych” mieszkań były wtedy o wiele korzystniejsze niż te oferowane przez dewelopera. Dziś czasy się zmieniły. Nowe mieszkania często mają konkurencyjne ceny, a dodatkowo przy ich zakupie możemy skorzystać z rządowego programu dofinansowania, na przykład Mieszkanie dla Młodych.\nKupując nowe mieszkania znacznie częściej mamy też gwarancję jakości. Deweloper nie może pozwolić sobie na niedociągnięcia, które pozbawiłyby go wiarygodności i kolejnych klientów. Z kolei w przypadku mieszkania z rynku wtórnego jesteśmy uzależnieni od opinii rzeczoznawcy.\nPrevious PostJak przeprowadzić remont mieszkania?\nNext PostBloki i mieszkania – gdzie warto się wprowadzić?


Rani, odc. 4/8: Kochanka\nRani, odc. 4/8 - Kochanka\nserial kostiumowy Francja 2011, 50 min\nInspektor Laroche wymusza coraz większe sumy od Jolanny, grożąc, że zostanie odesłana do Francji. Zdesperowana dziewczyna planuje ucieczkę łodzią. Postanawia zabrać ze sobą Gabriela, który jako skazaniec również trafił do Mah. Podczas wspólnej ucieczki przyjaciel zostaje ranny i wkrótce umiera. Kilka dni później wycieńczoną Jolannę znajduje na plaży miejscowy rybak. Po odzyskaniu sił dziewczyna dociera do Pondichry. Tam pod swoje skrzydła bierze ją żona gubernatora, Jeanne de Dupleix (Yaël Abecassis).