Michał Syska - Od objawu do rozpoznania\nczyli polityczne laboratorium\nLekcja z historii SPD\nW maju 1863 roku wrocławianin Ferdynand Lassalle założył Powszechny Niemiecki Związek Robotniczy, który dał początek zorganizowanemu ruchowi socjaldemokratycznemu w Niemczech. 150. rocznica tego wydarzenia była świętowana przez działaczy SPD w całym kraju. Jubileuszowemu uniesieniu towarzyszyła także nadzieja na dobry wynik w wyborach do Bundestagu, który pozwoliłaby odsunąć od władzy chadeków Angeli Merkel. Niestety, niemieccy socjaldemokraci musieli jesienią ubiegłego roku przełknąć gorzką pigułkę porażki. Na osłodę pozostał im udział w tzw. wielkiej koalicji z CDU.\nW tym specyficznym kontekście historyczno – politycznym na naszym rynku ukazała się książka Franza Waltera pt. „SPD. Z historii niemieckiej socjaldemokracji”, która stanowi bodaj pierwszą monografię w języku polskim poświęconą tej partii.\nNie jest to jednak typowe opracowanie historyczne utkane z gęsto przeplatanych dat, wydarzeń i postaci. Ta w sumie niewielka objętościowo (260 stron) książka to raczej świetnie napisany esej o przemianach organizacyjnych i programowych partii na tle zmieniającego się pejzażu społecznego i gospodarczego Niemiec.\nNie jest to także okolicznościowa laurka dla szacownej jubilatki, choć autor publikacji to członek (szeregowy) SPD. To raczej krytyczna analiza 150 – letniej, pełnej dziejowych zakrętów, chwil zwątpienia i triumfów drogi niemieckich socjaldemokratów. To również historia ukazująca przymioty i wady przywódców partii, które wpłynęły na jej polityczne losy.\nFranz Walter, historyk i politolog, profesor Uniwersytetu w Getyndze, jeden z czołowych komentatorów niemieckiego życia politycznego, w fascynujący sposób opisuje transformację socjaldemokracji: od masowego ruchu społecznego po partię wyborczą, od reprezentanta klasy robotniczej po ugrupowanie adresujące swój wyborczy apel do różnych części społeczeństwa. A przemiany te często rodziły się w bólach: towarzyszyły im wewnętrzne spory i burzliwe wydarzenia historyczne. Jak zauważa autor, fakt iż, SPD była i jest partią o długiej tradycji i dużej bazie członkowskiej, dawała jej spory atut, jakim jest stabilność i trwałość w politycznym krajobrazie. Z drugiej strony te dwie cechy oznaczały również problemy z szybką adaptacją do zmieniającego się otoczenia.\nSPD w pierwszych dziesięcioleciach swego istnienia była wiodącą siłą polityczną w Niemczech. Angażowała do działalności w swoich szeregach setki tysięcy robotników. Ponadto tworzyła liczne organizacje społeczne, gazety, a nawet własną szkołę partyjną. Temu rozwojowi nie towarzyszyło jednak zwiększenie wpływu na władzę w państwie. Socjaldemokraci, także pod wpływem represji i izolacji ze strony mieszczańskich sił politycznych, stworzyli własny antyświat (ów sieć robotniczych organizacji środowiskowych), który był przestrzenią aktywizacji ich bazy społecznej. Jednocześnie był to świat swoistej iluzji, w której brakowało namysłu nad wizjami rządzenia, a dominowała deterministyczna, wywodzona z marksizmu, wizja świetlanej, socjalistycznej przyszłości zrodzonej w wyniku nieuchronnego krachu kapitalizmu. Według Waltera to okopanie się w socjaldemokratycznym bastionie było nie tylko wyrazem bezsiły, ale wytworzyło też specyficzną kulturę w łonie partii. Opozycyjność zaczęto traktować jako coś naturalnego, zaś własne cierpienie (w wyniku represji i izolacji ze strony świata mieszczańskiego) stało się elementem etosu, który moralnie miał wywyższać socjaldemokratów. Wynikiem tego było zupełne nieprzygotowanie SPD do przejęcia władzy (czego przykładem były rządy SPD z lat 1918 – 1919). Brak przekonujących recept gospodarczych SPD i jej oczekiwanie na pokryzysowy, automatyczny krach kapitalizmu spowodował, że to NSDAP stała się w latach 30. XX wieku rzecznikiem i jednocześnie politycznym beneficjentem programu inwestycji publicznych. Walter wskazuje, że momentem historycznym, w którym niemiecka socjaldemokracja przedstawiła spójną i w miarę konkretną wizję działania była połowa lat 60. ub. wieku i okres rządów w SPD triumwiratu Willy’go Brandta, Egona Bahra i Herberta Wehnera. Brak zdolności do doceniania własnych dokonań w rządzie i krytycyzm wobec partyjnych kolegów sprawujących ministerialne funkcje to według autora trwała cecha członków SPD na przestrzeni 150 lat.\nNie oznacza to jednak, że niemieccy socjaldemokraci nie mają powodów do dumy z dokonań swojej partii: antyfaszyzm, polityka wschodnia ery Brandta, demokratyzacja RFN i reformy społeczne to część jej bogatego dorobku. Jubileuszowe obchody w maju ubiegłego roku były zresztą okazją do zamanifestowania tej dumy. Jednak w 150. rocznicę swego powstania SPD musi zmierzyć z nowymi wyzwaniem, jakim jest zmieniająca się struktura społeczna współczesnych Niemiec oraz wynikające z niej konsekwencje dla systemu partyjnego. Walter zwraca uwagę, że ze względu na izolację w pierwszym okresie swego funkcjonowania socjaldemokraci mieli zawsze problem z zawieraniem koalicji społecznych. Zdolność do otwierania się na nowe grupy społeczne przy jednoczesnym zachowaniu socjaldemokratycznych wartości jest warunkiem jednak, od którego będzie zależeć przyszłość SPD. Osiągnięcie tego celu wymaga jednak reformy organizacyjnej partii, która – zwłaszcza w okresie przywództwa Gerharda Schroedera – wyzbyła się swej tradycyjnej formuły, która łączyła wewnątrzpartyjną dyskusję z decydującym, wiążącym wszystkich członków partii stanowiskiem władz centralnych (to dlatego w pierwszym głosowaniu w 1914 r. Karl Liebknecht głosował za kredytami wojennymi). Dzisiejszy brak równowagi pomiędzy skrzydłami partii w postaci silnego centrum powoduje, że trudno integrować formację i wyznaczyć jej jasne cele.\nKsiążka Franza Waltera powinna zainteresować w Polsce nie tylko historyków czy politologów, ale także wszystkich tych, którzy aktywnie uczestniczą w życiu politycznym. Ci ostatni przekonają się, że o losach partii decydują przede wszystkim zachodzące w społeczeństwie przemiany oraz zdolność ugrupowania do dostosowania się do tych zmian. I nie chodzi tu o marketingowe sztuczki. Warto odrobić tę lekcję z historii niemieckiej socjaldemokracji.\nFranz Walter, „SPD. Z historii niemieckiej socjaldemokracji” (przekład: Michał Sutowski), Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2013.\nJuliana Bartosza "Watykańskie wersety"\nKsiążka Juliana Bartosza to ciekawy, autorski przegląd literatury - zwłaszcza niemieckiej - na temat watykańskich archiwów.\nJulian Bartosz to znany wrocławski dziennikarz, były redaktor naczelny "Gazety Robotniczej" i tygodnika "Sprawy i Ludzi" (więcej o tym rozdziale swojego życiorysu Bartosz pisze we wspomnieniach zatytułowanych "Ostatnie zapiski zgryżliwego dogmatyka", które ukazały się w 2009 r.)oraz historyk, który tematyce niemieckiej poświęcił wiele lat badań, czego efektem jest bogaty zestaw publikacji jego autorstwa.\nNajnowsza książka Bartosza z pewnością jest pozycja godną polecenia dla osób zainteresowanych historią i współczesnością Kościoła katolickiego. Autor, swobodnie odnajdujący się w niemieckim piśmiennictwie, przybliża polskiemu czytelnikowi wyniki badań zagranicznych specjalistów nad zawartością watykańskich archiwów.\nKsiążka daje obraz stosunku Kościoła do nazizmu i faszyzmu, relacji hierarchii z Hitlerem i Mussolinim oraz jej reakcji na Holocaust, a także zachowań Kościoła w trakcie i po II wojnie światowej (wśród tych kwestii pojawia się też sprawa polska).\nBartosz uzupełnia niektóre omówienia ustaleń innych badaczy własnymi informacjami, które nabył podczas prowadzonych przez niego poszukiwań (np. we wrocławskim archiwum archidiecezjalnym).\nKsiążka ta na pewno okaże się cenną kopalnią informacji dla amatorów literatury historycznej, zwłaszcza tej poruszjący wątki związane z Kościołem i II wojną światową.\nDla profesjonalnych badaczy może być dobrą wskazówką do poszukiwań w zgaranicznej, zwłaszcza niemieckiej, literaturze.\nJulian Bartosz, "Watykańskie wersety, co kryją archiwa papieskie", Wydawnictwo CB, 2012, s. 132.\nGadomski: likwidacja fabryk to modernizacja. Naprawdę?\nZwiązki zawodowe bronią fabryk. Fabryki są jednak przeżytkiem. Modernizacja polega na likwidacji fabryk. To pogląd wyrażony przez Witolda Gadomskiego na łamach wczorajszej "Gazety Wyborczej". Pogląd kuriozalny.\nZgodnie z logiką Gadomskiego likwidacji fabryk powinien towarzyszyć spadek konsumpcji rozmaitych dóbr. Bo skoro zamykane są miejsca, gdzie się je wytwarza, to znaczy, że ludzie przestają z nich korzystać. Jednak jakoś trudno dostrzec, by konsumpacja malała. Przybywa odzieży, gadżetów elektronicznych, samochodów. Wiele państw hojną ręką karmi przemysł zbrojeniowy i inwestuje w infrastrukturę. Przykłady można mnożyć.\nCzy zatem elementy nowych mostów, meble, ubrania, telefony komórkowe, SUV-y, czołgi są produkowane przez krasnoludki? Nie, są produkowane w fabrykach, w których pracują ludzie (fakt, że z coraz większym udziałem maszyn).\nNie ulega jednak wątpliwości, że w świecie zachodnim liczba fabryk w ostatnich dekadach malała. Nie była to jednak likwidacja, lecz wynikające z logiki neoliberalnej globalizacji przeniesienie produkcji do krajów z tanią siłą roboczą, bez standardów socjalnych i ekologicznych. Francuscy, amerykańscy czy brytyjscy pracownicy tracili pracę, by te same czynności za dużo mniejszą pensję wykonywali mieszkańcy Indonezji, Bangladeszu czy Wietnamu. Trudno w tym procesie dostrzec likwidację zjawiska pod nazwą "fabryka". Jeszcze trudniej dostrzec w tym przemyślaną strategię modernizacyjną. Chyba że za modernizację uznamy za Gadomskim wszelkie działania globalnego kapitału na rzecz maksymalizacji zysku kosztem szkód społecznych.\nGlobalny kryzys ekonomiczny spowodował zwrot myślenia w wielu kręgach ekonomicznych i politycznych (z wyłączeniem Witolda Gadomskiego), czego efektem są plany reindustrializacji w wielu krajach Zachodu. Tego rodzaju projekty przedstawiali w ostatnim czasie m.in. Barack Obama czy Francois Hollande. Reindustrializacja ma być receptą na opłakane skutki, jakie neoliberalna globalizacja przyniosła społeczeństwom Zachodu: brak stabilności zatrudnienia, elastyczne warunki pracy z niskimi pensjami, bezrobocie. Gadomski na pewno uzna to za szkodliwe ingerowanie w swobodne funkcjonowanie rynku.\nRed. Bartosz Marczuk - dziennikarz czy lobbysta?\nGdzie przebiega granica między dziennikarzem a politykiem? A gdzie przebiega granica między dziennikarzem a lobbystą? To pytania chyba tak stare jak samo dziennikarstwo. Przy okazji sporów o OFE oraz związkowych protestów warto chyba zadać je ponownie.\nWczoraj na blogu Radia TOK FM opisałem, w jak daleki od dziennikarskich standardów sposób "Rzeczpospolita" odnosi się do postulatów związków zawodowych ("Związkowcy kontra PKB", "Rz", 12.09.13). Na łamach tego dziennika komentowali je w roli niezależnych ekspertów: lobbysta "Lewiatana", analityk Invest-Banku oraz szef jednego ze zrzeszeń przedsiębiorców.\nDziś w Poranku TOK FM red. Jacek Żakowski zwrócił uwagę na inny tekst z łamów "Rzepy" ("Bez OFE trudna prywatyzacja", 13.09.13), który w niezbyt rzetelny - delikatnie mówiąc - opisuje zmiany związane z funkcjonowaniem OFE.\nRównież w dzisiejszej "Rzepie" autor przywoływanego przeze mnie artykułu o związkowych postulatach daje odpór ruchom pracowniczym, twierdząc, że "OPZZ tęskni za socjalizmem" ("Tęsknota OPZZ za socjalizmem", 13.09.13).\nBartosz Marczuk, bo to o tego autora chodzi, w swej publicystyce uprawianej na łamach "Rzeczpospolitej" gorliwie broni wolnego rynku oraz Otwartych Funduszy Emerytalnych. Problem w tym, że Marczuk nie tylko jest dziennikarzem. Jest przede wszystkim analitykiem Fundacji Republikańskiej - prawicowego think tanku promującego wolnorynkowe i neoliberalne idee. Instytucja ta została powołana przez posła Przemysława Wiplera, który po odejściu z PiS właśnie na bazie tej fundacji buduje swój nowy ruch polityczny. Wcześniej Marczuk był związany z Instytutem Sobieskiego, innym prawicowym think tankiem.\nW swej publicystyce Marczuk nie tylko walczy z "socjalizmem" i związkowcami. Broni także Otwartych Funduszy Emerytalnych przed zmianami postulowanymi przez rząd. W sumie nic dziwnego: wszak w przeszłości pracował dla jednego z OFE, a nawet napisał broszurę „Wszystko o oszczędzaniu na emeryturę w OFE”.\nNie widzę nic złego w tym, że Bartosz Marczuk łączy pracę w gazecie z aktywnością w neoliberalnym instytucie thinktankowo - lobbystycznym. Nie jest też niczym nagannym, że w przeszłości pracował w OFE. Jednak pod artykułami poświęconymi kwestiom gospodarczym i społecznym (emerytalnym zwłaszcza) powinien informować czytelników o swoich organizacyjnych i zawodowych afiliacjach oraz ideowych zaangażowaniach. Tak byłoby uczciwiej.\nO niezbędności "Niezbędnika"\nStawką walki o pamięć historyczną jest przyszłość: kształt obecnych i przyszłych stosunków społecznych, relacji władzy i modelu gospodarki. - to główna teza mojego tekstu, który ukazał się w portalu Lewica 24, a inspiracją do jego napisania były komentarze na temat "Niezbędnika historycznego lewicy". Oto cały artykuł:\nWydany przez Centrum im. Daszyńskiego „Niezbędnik historyczny lewicy” wzbudził emocje wśród komentatorów polskiego życia publicznego. Zgodnie z oczekiwaniami dominujący nurt medialny przyjął tę publikację z niechęcią, która wyrażana jest w różnoraki sposób.\nCzęść środków masowego przekazu (a zwłaszcza jedna z prywatnych telewizji, która powstała m.in. dzięki uprzywilejowanej pozycji biznesowej w PRL swych założycieli związanych w przeszłości z gierkowską TVP) postanowiła wykpić treść tej publikacji, skupiając się na dekadzie Gierka. Niestety, w materiale zabrakło przebitek ze słynnym Studiem 2 prowadzonym przez państwa Walterów w latach 70. ubiegłego wieku.\nNatomiast pewien znany filozof i były duchowny emocjonalnie i na serio zaatakował „Niezbędnik”, pisząc, że gdyby nie PRL nasi rodzice „mogliby podróżować, leżeć bykiem na Majorce, kończyć studia w różnych miejscach na świecie”.\nZ kolei publicystka „Gazety Wyborczej” postanowiła zrobić długą wyliczankę, co zostało w „Niezbędniku” pominięte lub niewystarczająco obszernie opisane. Całkowicie w ten sposób zlekceważyła wypowiedziane przez autorki i autorów książeczki motywacje, którymi nie było stworzenie podręcznika do historii, lecz krótkiego, hasłowego kompendium o kwestiach pomijanych w debacie publicznej lub zafałszowywanych z politycznych pobudek.\nZe względu na swoją lakoniczną formę i polityczny kontekst można „Niezbędnikowi” zarzucać, że czegoś w nim brakuje, że o czymś (o kimś) można było napisać więcej lub inaczej. Jednak na pewno niewątpliwą zaletą tego opracowania jest próba stworzenia innej narracji o najnowszej historii, przeciwstawnej do dyskredytującego okres PRL tonu głównego nurtu debaty publicznej. I nie było intencją jego autorek i autorów zaprzeczanie oczywistym przewinom, ciemnym i ponurym elementom tamtej rzeczywistości.\nPrawicowa dyskredytacja PRL\nDominująca narracja o PRL, formułowana przez prawicę i kontrolowane przez nią instytucje z Instytutem Pamięci Narodowej na czele, opiera się na założeniu, że system polityczny w latach 1944 – 1989 został narzucony z zewnątrz, zaś jego funkcjonariusze byli narodowymi zdrajcami na usługach obcego mocarstwa. Ich działaniom nie towarzyszyła żadna pozytywna motywacja. Wręcz przeciwnie: poczynaniami przedstawicieli władz PRL kierował serwilizm wobec ZSRR, konformizm, żądza władzy i osobiste korzyści. Konsekwencją takiego toku myślenia jest całkowite pominięcie uwarunkowań zewnętrznych (geopolitycznych) i wewnętrznych (społecznych i ekonomicznych), w jakich tworzona była polska państwowość po zakończeniu II wojny światowej.\nDla historyków spod znaku IPN oraz prawicowych polityków i publicystów PRL to okres jednorodny, w którym być może zmieniały się ekipy rządzące, ale nie miało to większego znaczenia dla życia politycznego, społecznego i ekonomicznego. W oficjalnym dyskursie nie odróżnia się stalinizmu od tzw. małej stabilizacji czasu Gomułki, dekady Gierka od rządów gen. Jaruzelskiego.\nCałkowicie też pomija się elementy przemian społecznych i gospodarczych, które całkowicie zmieniły strukturę polskiego społeczeństwa, zapewniając milionom obywateli awans edukacyjny i zawodowy. Rzeczywistość społeczno – ekonomiczną PRL redukuje się do pustek półek w sklepach oraz absurdów planowej gospodarki. Do dyskredytacji tamtego modelu częstokroć używa się szyderstwa i kpiny\nNawet interpretacja buntów i niepokojów społecznych okresu PRL jest przefiltrowana przez ideologiczne ramy prawicowego dyskursu. Po pierwsze, czytając rozmaite artykuły i słuchając rocznicowych przemówień można odnieść wrażenie, że przytłaczająca większość polskiego społeczeństwa była wrogo nastawiona do tamtejszej rzeczywistości i władz PRL, które żyły w wyizolowanych, niewielkich enklawach.\nPo drugie, choć niemal wszystkie wystąpienia robotnicze przed 1989 rokiem miały tło społeczno – ekonomiczne i nie były wymierzone w socjalistyczne podstawy systemu, są dziś przedstawiane jako zrywy narodowo – wyzwoleńcze wymierzone w „obcego okupanta”. Co ciekawe: jednym z najbardziej gorliwie pomijanych dziś dokumentów związanych z sierpniowym zrywem robotniczym roku 1980 jest pierwszy program „Solidarności” zatytułowany „Rzeczpospolita samorządna” zawierający egalitarne, socjalistyczne postulaty oddolnej demokracji i robotniczej partycypacji.\nPamięć historyczna narzędziem walki o przyszłość\nWszystkie te elementy (i wiele innych) prawicowej propagandy antypeerelowskiej mają na celu nie tylko dyskredytację tego okresu w polskiej historii oraz napiętnowanie osób współtworzących tamtą rzeczywistość. Wbrew pozorom stawką tych działań nie jest wymierzenie historycznej sprawiedliwości. Stawką walki o pamięć historyczną jest przyszłość: kształt obecnych i przyszłych stosunków społecznych, relacji władzy i modelu gospodarki.\nPrawicowa narracja historyczna traktuje PRL jako narzucony z zewnątrz system o charakterze epizodycznym, który próbował zburzyć „naturalny” stan stosunków społecznych opartych na klasowych hierarchiach. Dyskredytacja Polski Ludowej ma sankcjonować dzisiejszą restytucję przedwojennych relacji społecznych. Antypeerelowski dyskurs historyczny realizowany od 1989 roku legitymizuje takie procesy, jak reprywatyzacja mienia publicznego. Służące po II wojnie światowej całemu społeczeństwu nieruchomości są dziś zwracane dawnym właścicielom, którzy mandat do własności często wywodzą z arystokratycznych korzeni swych przodków i wynikających z nich przywilejów przedwojennych i praw własności..\nKrytyka i ośmieszanie Polski Ludowej służy także deprecjacji współczesnych postulatów na rzecz bardziej egalitarnych rozwiązań w dziedzinie polityki społecznej czy aktywnej roli państwa w gospodarce. Prawicowy dyskurs historyczny ma osłabić pozycję współczesnych, lewicowych propozycji w zakresie opieki zdrowotnej, rynku pracy, oświaty czy inwestycji publicznych w gospodarce.\nDlatego walka o historyczną narrację o PRL jest dla lewicy także walką o prawomocność własnych postulatów społeczno – gospodarczych we współczesnym dyskursie politycznym. I nie chodzi tu tylko o lewicę wywodzącą się z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, ale także o inne środowiska.\nO lewicową narrację o Polsce Ludowej\nWadą dotychczasowej retoryki historycznej płynącej ze środowisk SLD była jej defensywność i ograniczenie pola polemicznego do kwestii związanych z uwarunkowaniami geopolitycznymi oraz wskazywanie na patriotyczne motywacje przedstawicieli władz PRL i ich chęć do wypracowania jak najszerszego zakresu decyzyjności w warunkach ograniczonej suwerenności państwowej okresu zimnej wojny. Choć nie należy pomijać tej argumentacji i podważać jej wagi, to nie można zapominać, że jest ona na wskroś konserwatywna. Ma ona znaczenie, gdy idzie o obronę poszczególnych polityk i osób zaangażowanych w strukturach władzy PRL. Lewicy powinno zaś zależeć jednak także, by opowieść o PRL służyła realizacji stricte lewicowych celów politycznych dzisiaj.\nDlatego lewicowa narracja o Polsce Ludowej musi podkreślać emancypacyjny i postępowy charakter przemian społecznych, jakie zaszły po 1945 roku. A miały one w istocie charakter rewolucyjny.\nRewolucyjny charakter miał szeroko zakrojony proces industrializacji, który przyniósł radykalną zmianą struktury społecznej: społeczeństwo polskie ze wsi przeniosło się do miast, gdzie znalazło pracę, mieszkania, edukację, opiekę zdrowotną i szereg innych usług i świadczeń. Rewolucyjny charakter miały też zmiany w systemie edukacji, która stała się powszechna i bezpłatna. Również kultura – także ta wysoka – przestała być dobrem zarezerwowanym tylko dla elit, a zaczęła być dobrem ogólnospołecznym.\nWciąż żywa pamięć\nDyskredytacja PRL sprzyja uprawomocnieniu procesów komercjalizacji i prywatyzacji usług publicznych (opieki zdrowotnej i oświaty, także placówek kultury), poddania rynkowej logice całego sektora budownictwa mieszkaniowego oraz ograniczeniu zakresu i wysokości świadczeń społecznych. Zjawiska te, trwające od dwóch dekad, nasilają się w ostatnich latach.\nDlatego lewica, jeśli chce na serio podjąć wysiłek modernizacyjny, musi odwoływać się do tych elementów spuścizny PRL, które wciąż są obecne w pamięci milionów Polaków i wiążą się z poczuciem bezpieczeństwa socjalnego i awansu społecznego.\nWybitny brytyjski historyk Tony Judt (1948 – 2010) w swej ostatniej książce pt. „Źle ma się kraj”, będącej jego swoistym testamentem politycznym, napisał: „Wszelka argumentacja polityczna powinna zaczynać się od uznania naszego związku nie tylko z przyszłą poprawą, ale także z przeszłymi dokonaniami, naszymi i naszych poprzedników”. Słowa te były wskazówką dla pogrążonych w kryzysie zachodnioeuropejskich socjaldemokratów. Judt zasugerował, że zachodnia lewica powinna mobilizować swoich wyborców także poprzez odwołanie do przeszłości – do pamięci o sukcesach powojennego państwa opiekuńczego. W Polsce ze zrozumiałych względów trudno o realizację takiego scenariusza. Środowiska postępowe w naszym kraju mogą za to odwoływać się do wciąż żywej pamięci milinów Polaków o emancypacyjnym dorobku Polski Ludowej, którego byli - i w dużej mierze są do dzisiaj - beneficjentami. „Niezbędnik historyczny lewicy” temu właśnie służy.\nTekst ukazał się na portalu Lewica 24\nKim są włoscy Demokraci?\nW zakończonych w poniedziałek wyborach parlamentarnych we Włoszech minimalne zwycięstwo odniosła centrolewicowa Partia Demokratyczna sprzymierzona z dwoma małymi ugrupowaniami socjalistycznymi. Formacja Piera Luigiego Bersaniego została założona w 2007 roku i jest ciekawym przykładem połączenia kilku włoskich tradycji ideowych oraz szukania wzorca politycznej strategii w USA.\nDylematy włoskich komunistów po 1989 roku\nKoniec zimnej wojny i upadek bloku radzieckiego postawił przed ruchem komunistycznym nowe wyzwania. Partie komunistyczne w Europie Środkowo – Wschodniej stanęły przed dylematem dokonania zmian programowo – organizacyjnych (w kierunku socjaldemokratycznym) lub pozostania przy ideologii marksistowsko – leninowskiej. Na podobne pytania musieli też odpowiedzieć komuniści w Europie Zachodniej.\nPolitolodzy Richard Dunphy i Tim Bale wskazują cztery drogi, jakie wybrały partie komunistyczne w Europie Zachodniej po 1990 roku:\na) część z nich porzuciła tożsamość komunistyczną przekształcając się w formacje socjaldemokratyczne (przypadek m.in. Włoskiej Partii Komunistycznej);\nb) inne przekształciły się w partie demokratycznej lewicy o niesocjaldemokratycznym charakterze (np. fiński Sojusz Lewicy – VAS);\nc) jeszcze inne przekształciły się w partie zaliczane do rodziny nowych partii (ekologicznych, nowolewicowych), jak np. holenderska Groen Links\nd) pozostałe zaś pozostały przy komunistycznej tożsamości (np. francuska PCF, grecka KKE, włoska Rifondazione Comunista).\nWłoscy komuniści byli w latach 1989 – 1990 podzieleni, co do dalszych losów swej partii. Ostatecznie większość wybrała pierwszą drogę (kurs na socjaldemokrację), zaś reszta pozostała przy komunistycznej symbolice i retoryce. Celem tego artykułu jest analiza procesu ewolucji Włoskiej Partii Komunistycznej w kierunku socjaldemokratycznym, aż po próbę porzucenia przez nią lewicowej tożsamości w roku 2007.\nOd Włoskiej Partii Komunistycznej (PCI) do Partii Demokratycznej Lewicy (PDS)\nW 1988 roku sekretarzem PCI został Achille Occhetto – bodaj jedyny w powojennej historii europejskich partii polityk, który doprowadził do samorozwiązania się ugrupowania i jednocześnie stanął na czele procesu jego rekonstrukcji na odmiennych podstawach programowych.\nPo prawie trzech latach wewnątrzpartyjnej debaty kurs zaproponowany przez A. Occhetto zyskał aprobatę delegatów na XX kongres PCI, który odbył się 31 stycznia – 4 lutego 1991 roku w Rimini. Powołano do życia nowy podmiot polityczny, Demokratyczną Partię Lewicy (PDS). Część działaczy nie przystąpiła do PDS i wraz z innymi formacjami lewicowymi (np. Demokracją Proletariacką) stworzyła Ruch na rzecz Odbudowy Komunistycznej, który z czasem przekształcił się w Partię Odbudowy Komunistycznej.\nNa sekretarza PDS wybrano A. Occhetto, zaś nowym symbolem partii stał się dąb, u którego korzeni umieszczono skrót PCI oraz znak skrzyżowanego młota i sierpa, zaznaczając linię kontynuacji z powojennym ugrupowaniem komunistycznym. Jednak nie była to formacja polityczna o jednolitym kształcie, gdyż po kongresie PDS dało się wyróżnić w łonie ugrupowania kilka różnych nurtów ideowych.\nKolejny rozdział historii PDS wiąże się z objęciem przywództwa w partii przez Massimo D’Alemę, byłego sekretarza Federacji Młodzieży Komunistycznej, zwolennika socjaldemokratycznego kursu nowej formacji. O funkcję tę rywalizował z Walterem Veltronim, redaktorem naczelnym „L’Unita”, historycznego organu prasowego włoskich komunistów, autorem m.in. książki o Robercie Kennedy’m.\nD’Alema konsekwentnie realizował socjaldemokratyczną strategię swego ugrupowania. Pod jego przywództwem PDS stała się współzałożycielką Partii Europejskich Socjalistów, zaś on sam został wiceprzewodniczącym Międzynarodówki Socjalistycznej.\nOd Partii Demokratycznej Lewicy (PDS) do Demokratów Lewicy (DS)\nW PDS ścierały się ze sobą trzy nurty programowe:\n1) wokół Massimo D’Alemy grupowali się zwolennicy budowy formacji socjaldemokratycznej, na wzór partii istniejących w innych krajach Europy Zachodniej;\n2) Walter Veltroni postulował wyjście poza tożsamość socjaldemokratyczną i budowanie w oparciu o koncepcję „Trzeciej Drogi” Tony’ego Blaira formacji na wzór amerykańskiej Partii Demokratycznej;\n3) istniały też nurty lewicowe, niechętne przechodzeniu partii do politycznego centrum (np. Fabio Mussi).\nW 1998 roku PDS przekształciła się w Demokratów Lewicy (DS), których sekretarzem został Walter Veltroni. Symbolem Demokratów Lewicy pozostał rozłożysty dąb, u którego podnóża umieszczono czerwoną różę oraz w 2005 r. dodano napis „Partia Europejskiego Socjalizmu”. DS miało być formą otwarcia postkomunistycznej lewicy na inne nurty i grupy polityczne po stronie centrolewicy. Było też formą kompromisu pomiędzy konkurującymi nurtami wewnątrz PDS.\n16-18 listopada 2001 roku został zwołany II Kongres DS w Pesaro. Nowym sekretarzem obrano Piero Fassino, działacza jeszcze Włoskiej Partii Komunistycznej. Zastąpił na tej funkcji Veltroniego, który kilka miesięcy wcześniej wygrał wybory na burmistrza Rzymu.\nW wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku DS byli główną siłą koalicji sił lewicowych i centrowych pod nazwą „Drzewa Oliwnego”, która rok później zmieniła nazwę na „Unię”.\nPodczas III kongresu Demokratów Lewicy, który odbył się w Rzymie w dniach 3 – 4 kwietnia 2005 roku, potwierdzono przywództwo Piero Fassiniego oraz podtrzymano wolę zacieśniania współpracy ramach koalicji centrolewicowej.\nW ramach funkcjonowania DS upowszechniła się procedura prawyborów na wzór amerykański – formuła postulowana przez Waltera Veltroniego jeszcze w połowie lat 90.. Prawybory dzieliły się na:\na) wewnętrzne – prawo głosu mają członkowie partii;\nb) zewnętrzne – prawo głosu mają zarejestrowani sympatycy.\nW ramach procedury prawyborów zewnętrznych wyłoniono w 2005 roku kandydata „Unii” na premiera, którym został Romano Prodi (pokonując m.in. lidera Rifondazione Comunista Fausto Bertinottiego).\nW okresie tym zaczyna dominować w szeregach DS przekonanie o konieczności budowy na bazie „Unii” jednolitego ugrupowania o charakterze centrolewicowym. Umocni się ono potem w obliczu konfliktów i różnic zdań wewnątrz koalicji po objęciu rządów w państwie przez gabinet Prodiego.\nOd Demokratów Lewicy (DS) do Partii Demokratycznej (PD)\nRząd Romano Prodiego targany był wewnętrznymi konfliktami, które wynikały z różnic pomiędzy koalicjantami: lewicową Rifondazione Comunista i centrowymi Demokratami Lewicy i liberalną Margheritą Francesco Rutellego. Politycy DS postanowili więc zacieśnić współpracę z ugrupowaniem Rutellego, czego efektem miało być powołanie w niedalekiej przyszłości jednolitej partii i stworzenie bipolarnego układu włoskiej sceny politycznej (centrolewica vs. centroprawica Berlusconiego).\nMargherita (w języku polskim Stokrotka) powstała jako koalicja wyborcza przed wyborami z 2001 roku, składając się z czterech centrowych ugrupowań: Włoskiej Partii Ludowej (ugrupowania, powstałego z rozwiązanej w styczniu 1994 r. Chrześcijańskiej Demokracji), Demokratów, Włoskiej Odnowy i Unii Demokratów na rzecz Europy. W Parlamencie Europejskim wchodziła w skład frakcji liberalnej ALDE.\nW kwietniu 2007 roku odbyły się kongresy Demokratów Lewicy oraz Margherity, na których obie partie wyraziły zgodę na utworzenie wspólnego ugrupowania pod nazwą Partia Demokratyczna.\n14 października 2007 roku 75 proc. z 3 milionów Włochów, którzy zarejestrowali się jako sympatycy nowej formacji i wzięli udział w głosowaniu, wybrało na lidera Partii Demokratycznej Waltera Veltroniego. Do PD wstąpiły też mniejsze ugrupowania centrowe: Środkowa Droga Włoch, Sojusz Reformistów, Demokratyczni Republikanie, Europejski Ruch Republikański, Projekt Sardynia, Południowa Partia Demokratyczna. Do PD nie przystąpili za to przedstawiciele lewego skrzydła DS z Fabio Mussim na czele, którzy utworzyli Demokratyczną Lewicą i w wyborach parlamentarnych w 2008 roku stworzyli wspólny blok z komunistami i Zielonymi (Tęczowa Lewica).\nPartia Demokratyczna nie określiła się jako partia lewicowa czy socjaldemokratyczna. Nie zgłosiła też akcesu do Partii Europejskich Socjalistów i Międzynarodówki Socjalistycznej. Zdefiniowała się jako formacja modernizacyjna i postępowa. Ostatecznie eurodeputowani PD zasiadają we frakcji socjaldemokratycznej, która ze względu na ich obecność zmieniła swoją dotychczasową nazwę na Postępowy Sojusz Socjalistów i Demokratów.\nTwórcy PD osiągnęli swoje cele: w wyniku wyborów parlamentarnych z kwietnia 2008 roku we Włoszech powstał układ bipolarny (Partia Demokratyczna vs. centroprawica Berlusconiego). Lewicowa konkurencja wobec PD znalazła się poza parlamentem (Tęczowa Lewica z udziałem komunistów i ugrupowań ekologicznych osiągnęła zaledwie 3 proc. poparcia).\nJednak 30 proc. poparcie osiągnięte przez PD dla wielu jej sympatyków i członków okazało się rozczarowujące. Nasiliła się także krytyka politycznego kursu Waltera Veltroniego, którego zaczęto nazywać Veltrusconim, wskazując, że programowe różnice między nim a kontrowersyjnym magnatem medialnym i premierem są minimalne. Wskazywano, że z tak niewyraźnym profilem ideowym, trudno będzie stać się PD rzeczywistą alternatywą dla włoskiej prawicy. Kulminacją kryzysu stały się wybory lokalne na Sardynii w lutym 2009 roku, które okazały się porażką dla PD. Walter Veltroni, twórca partii, zrezygnował z przywództwa na rzecz Dario Franchesiniego, byłego działacza włoskiej chadecji i współzałożyciela Margherity. W tym samym roku doszło do kolejnej zmiany przywództwa i na czele PD stanął ekskomunista Pier Luigi Bersani.\nKryzys ekonomiczny oraz kontrowersje związane z polityką Silvio Berlusconiego dawały nadzieję na pierwsze zwycięstwo Demokratów w wyborach powszechnych. Pierwsze wyniki wskazują jednak, że przewaga ugrupowania Bersaniego nad centroprawicą jest minimalna i stawia pod znakiem zapytania budowę silnego rządu.\nZachęcam do odwiedzenia nowej witryny internetowej http://polityka-spoleczna.pl/\nZawiera ona elektroniczną wersję książki „Socjaldemokratyczna polityka społeczna„ uznanej za książkę roku przez czytelniczki i czytelników Lewica.pl, a także zapis filmowy i tekstowy (w języku polskim i angielskim) konferencji „Przyszłość państwa opiekuńczego” z udziałem m.in. prof. Joakima Palmego oraz relacje filmowe i tekstowe z seminariów eksperckich oraz premiery naszej publikacji, która odbyła się w Sejmie w listopadzie ub. r.\nWybory w Czechach: jak zagłosuje lewica?\nDziś w Republice Czeskiej rozpoczęła się II tura wyborów prezydenckich, w której udział biorą: Milosz Zeman i Karel Schwarzenberg. Środowiska czeskiej lewicy są podzielone co do wyboru pomiędzy tymi dwoma kandydatami. O dylematach socjaldemokracji pisali na na witrynie Ośrodka Myśli Społecznej im. F. Lassalle'a Patrik Eichler oraz Lukas Kraus. Dziś publikujemy głosy przedstawicieli pozaparlamentarnych środowisk postępowych w Republice Czeskiej: ruchów społecznych i think tanków.\nZachęcam do lektury: http://lassalle.org.pl/?p=1113\nO dylematach czeskiej socjaldemokracji prosto z Pragi\nPierwsza tura bezpośrednich wyborów prezydenckich w Republice Czeskiej odbyła się w piątek 11 i w sobotę 12 stycznia 2013 r. Ostatecznie wzięło w niej udział dziewięciu kandydatów, z których czterech miało realną szansę wejścia do drugiej tury. Na pierwszym miejscu, zgodnie z oczekiwaniami, znalazł się premier socjaldemokratycznego rządu z lat 1998-2002 Milosz Zeman (1 245 848 głosów i 24,21 %). Na drugim, przewodniczący neoliberalnej partii TOP 09 i obecny minister spraw zagranicznych Karel Schwarzenberg (1 204 195 głosów, 23,40 %). Ci dwaj kandydaci weszli do drugiej tury wyborów, która odbędzie się w dniach 25-26 stycznia.\nZ czwórki faworytów ostatecznie trzecie miejsce zajął bezpartyjny ekspremier i wiceprezydent Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOiR) Jan Fischer (841 437 głosów i 16,35 %). Na miejscu czwartym uplasował się kandydat Czeskiej Partii Socjaldemokratycznej, jej wiceprzewodniczący i senator Jiří Dienstbier (829 297 głosów, 16,12 %).\nWielkim rozczarowaniem był wynik wyborczy dla Jana Fischera. Ten jeszcze w grudniu według sondaży opinii publicznej był jasnym faworytem wyborów. W tym czasie jednak jego poparcie zaczęło szybko spadać. Praktycznie opuścił przestrzeń publiczną, nie pojawił się na szeregu debat przedwyborczych, a w tych, w których wziął udział, był bardzo „niewyraźny”. Jego kampania opierająca się na hasłach: „Głosujcie na przyzwoitość” i „Dotrzymuję słowa” („Volte slušnost“,„Slovo, které platí“) pod koniec roku wyczerpała się merytorycznie. Strategia, że spadek Fischera nie będzie tak szybki i dzięki przewadze utrzymywanej przez wiele miesięcy uda mu się wejść do drugiej tury, nie powiodła się.\nZ kolei Jiří Dienstbier swój wynik może uważać za sukces. Jako 43-latek, był najmłodszym z kandydatów. W porównaniu z głównymi konkurentami, jego kampania była najtańsza. W największym stopniu musiał się zmierzyć z otwartym, wyrażanym dosłownie brakiem zaufania ze strony niektórych swoich kolegów z kierownictwa Czeskiej Partii Socjaldemokratycznej (ČSSD). Przykładowo wiceprzewodnicząca ČSSD Marie Benešová otwarcie powiedziała, że będzie głosowała na Milosza Zemana. Inni wysoko postawieni politycy robili sobie zdjęcia z Zemanem (np. prezydent Brna Roman Onderka). Mimo tego Jiří Dienstbier, dzięki poparciu szeregu osobowości ze świata akademickiego i kampanii prowadzonej pod hasłami: „Zmiana jest możliwa”, „Polityka bez korupcji jest możliwa”, „Sprawiedliwe państwo jest możliwe”, „Równy dostęp do opieki zdrowotnej jest możliwy” („Změna je možná“ , „Politika bez korupce je možná“, „Spravedlivý stát je možný“, „Rovný přístup ke zdravotní péči je možný“), potwierdził swoją pozycję młodej nadzei czeskiej socjaldemokratycznej polityki. To, że Jiřímu Dienstbierowi nie udało się ostatecznie wejść do drugiej tury spowodowane jest m.in. tym, że nie doszło do bezpośredniej konfrontacji między nim a jego dwoma największymi kontrkandydatami – Janem Fischerem i Miloszem Zemanem. Dienstbier jest wyraźnie lepszym mówcą niż Fischer i Zeman. Nie odbyła się jednak żadna wspólna debata tych kandydatów. Z kolei Zeman z Fischerem spotkali się przed kamerami telewizyjnymi dwukrotnie.\nDwaj kandydaci, którzy weszli do drugiej tury, oceniani są raczej przez swój obraz niż poprzez własne działania polityczne. Karel Schwarzenberg jest przewodniczącym neoliberalnej partii TOP 09 i pierwszym wicepremierem dziś szczególnie nielubianego prawicowego rządu. Miałby w związku z tym odpowiadać za wprowadzenie opłat w opiece zdrowotnej, próby wprowadzenia czesnego w szkołach czy ograniczenia wolności akademickich. Na jego popularność miałyby mieć wpływ skandale korupcyjne jego kolegów. Jego kandydatura mógłaby ucierpieć także z powodu niezdolności rządu do sprawowania władzy. W ostatnim roku m.in. prawidłowo nie działał ogólnokrajowy system rejestrujący pojazdy i system wypłacania świadczeń socjalnych. Z pierwotnego składu rządu pozostało już jedynie czterech ministrów i premier. Na niektórych stanowiskach do wymiany ministrów doszło już kilkakrotnie.\nBez względu na to Karel Schwarzenberg cieszy się poparciem wielu aktorów. W tygodniu poprzedzającym pierwszą turę wyborów poparcie dla jego kandydatury zadeklarowały także niektóre główne gazety oraz wpływowy w polityce magazyn Respekt. Jego kampania pod hasłem „Karel is not dead“ przedstawiająca 75-letniego polityka w żółto-fioletowej grafice z irokezem na głowie miała olbrzymi potencjał mobilizujący. Jego kampanii pomogło także wezwanie do przełamania tandemu Fischer-Zeman, który od czerwca do grudnia zeszłego roku, jako oczywistą dwójkę pretendującą do drugiej tury, forsowała większość głównych czeskich mediów.\nZ kolei Milosz Zeman od początku należał do faworytów wyborów prezydenckich. W latach 1993-2001 był przewodniczącym ČSSD. W latach 1998–2002 był pierwszym socjaldemokratycznym premierem po aksamitej rewolucji. W roku 2003 był jednym z trzech kandydatów ČSSD, którzy bez powodzenia ubiegali się o urząd prezydenta. Od tego czasu datuje się jego poważny konflikt z ČSSD i niektórymi czołowymi politykami tej partii. Zeman mówi o zdradzie socjaldemokracji, gdyż wówczas rzekomo część parlamentarzystów partii nie głosowała na niego. Ówczesny przewodniczący ČSSD Vladimír Szpidla mówi, że Zeman kilkakrotnie wyraził brak zainteresowania kandydowaniem na urząd prezydenta, a kiedy pojawiła się groźba, że nie zostanie kandydatem ČSSD, z pomocą silnego lobbingu de facto rozbił klub parlamentarny partii.\nKilka lat później Zeman opuścił ČSSD. Założył własną – jak na razie marginalną – Partię Praw Obywateli i z jej ramienia kandyduje dziś w wyborach prezydenckich. W międzyczasie swoim działaniem niejednokrotnie szkodził wizerunkowi ČSSD.\nTen długoletni, ostry konflikt ma swoją kontynuację w tegorocznych wyborach prezydenckich. Część polityków ČSSD od początku chciała nominować na urząd prezydenta Milosza Zemana. Kiedy Główny Komitet Wykonawczy ČSSD zdecydował się nominować Jiřího Dienstbiera, sprzymierzeńcy Zemana nie podporządkowali się tej decyzji i kampanię kandydata własnej partii albo ignorowali, albo sabotowali.\nMilosz Zeman swoją kampanię oparł na hasłach: „Gdzie dom mój” i „Wasz głos będzie słyszany” („Kde domov můj“ „Váš hlas bude slyšet“). Starał się profilować jako wyraźna osobowość. Cieszył się także sympatią mediów, które nie informowały ani o jego alkoholizmie (sam widziałem, jak na przedpołudniowej panelowej debacie wypił butelkę wina), ani o sponsorach jego kampanii prezydenckiej.\nPo przeliczeniu głosów z pierwszej tury wyborów prezydenckich kierownictwo ČSSD poleciło obywatelom, aby „rozważyli poparcie Milosza Zemana jako kandydata, który nie jest połączony z akualną prawicową koalicją rządzącą”. Jest jednak bardzo prawdopodobne, że część wyborców Jiřígo Dienstbiera (liberalnie-lewicowego polityka i symbolu walki z korupcją) nigdy nie pójdzie głosować na Milosza Zemana (symbolu arogancji władzy lat 90 i korupcji). Decydujące w kwestii poparcia w drugiej turze będą więc w większym stopniu różnice kulturowe między kandydatami, niż ich profil polityczny. I nie będzie to zupełnie pozbawione sensu, gdyż obaj kandydaci profilują się nie w oparciu o program, ale tworzony obraz własnej osoby.\nPatrik Eichler – ekspert Akademii Demokratycznej im. Masaryka (think tanku czeskiej socjaldemokracji), publikuje na łamach internetowego pisma „Denik Referendum” i dwumiesięcznika „Listy”.\nTekst ukazał się na witrynie Ośrodka Myśli Społecznej im. F. Lassalle'a: www.lassalle.org.pl\nO Gierku w TVP Wrocław\nPropozycja polityków SLD dotycząca uczczenia setnej rocznicy urodzin Edwarda Gierka, byłego I sekretarza KC PZPR, wzbudziła rozmaite dyskusje o dekadzie lat 70. ubiegłego wieku. Temu tematowi poświęcona była dzisiejsza "Rozmowa Faktów" w TVP Wrocław, do udziału w której zostałem zaproszony wspólnie z Krzysztofem Grzelczykiem, politykiem PiS i byłym wojewodą dolnośląskim. Całą audycję można obejrzeć tutaj:\nNajważniejsza przemilczana książka roku\nWśród licznych zestawień na najlepsze książki mijającego roku, którymi raczą nas od kilku tygodni różne media, zabrakło mi jednej pozycji. Umieszczam ją zatem tutaj w stworzonej przeze mnie kategorii „Najważniejsza przemilczana książka 2012 roku”.\nWielka gra Leopolda Treppera nie mogła ukazać się w polskim przekładzie w czasach PRL. W 2012 roku wydało ją niewielkie wydawnictwo z Katowic specjalizujące się w tematyce turystycznej.\nPolski Żyd, antyfaszysta, komunista do końca wierny lewicowym przekonaniom, więzień stalinowski – to biografia niewygodna dla oficjalnej historiografii w Polsce, zarówno przed, jak i po 1989 roku. A taki był właśnie życiorys Leopolda Treppera (1904–1982) – twórcy największej i najważniejszej siatki szpiegowskiej w czasach II wojny światowej, której działalność walnie przyczyniła się do zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami. Gestapo nazwało ją „Rote Kapelle”, a Treppera, jej mózg, określano mianem mitycznego Wielkiego Szefa.\nDyrygent Czerwonej Orkiestry przyszedł na świat w żydowskiej rodzinie w Nowym Targu, która za chlebem przeniosła się Śląsk. To właśnie tam Trepper podejmuje działalność polityczną w komunistycznej młodzieżówce. Przyjmuje pseudonim Domb (od Dąbrowy Górniczej), który będzie towarzyszył mu do końca. W 1924 roku z nadzieją budowy socjalistycznego społeczeństwa udaje się do Palestyny. Pięć lat później, po prześladowaniach ze strony brytyjskich władz, udaje się do Paryża, gdzie działa aktywnie we francuskim ruchu komunistycznym. Potem trafia do Moskwy, gdzie podejmuje naukę. Przechodzi też szkolenie wywiadowcze i zostaje wysłany z powrotem na Zachód, by stworzyć podziemną organizację, która rozpoczęłaby działalność z chwilą wybuchu wojny.\nI tu zaczyna się historia Czerwonej Orkiestry – największej siatki szpiegowskiej, operującej w kilku krajach Europy Zachodniej, gromadzącej i przekazującej wywiadowi ZSRR tajemnice III Rzeszy. Jej członkowie w większości nie byli przeszkolonymi agentami i działali z pobudek ideowych, co także było swoistym ewenementem. Rozbicie Rote Kapelle i schwytanie Wielkiego Szefa stało się jednym z głównych celów hitlerowskich służb bezpieczeństwa.\nI rzeczywiście – Trepper został pojmany. Pozornie podjął współpracę z nazistami, ale w rzeczywistości prowadził dramatyczną grę, w wyniku której udało mu się poinformować centralę o wsypie i zbiec. W ZSRR nie powitano go jako bohatera; stał się jedną z ofiar stalinowskich represji.\nPo kilkuletnim pobycie w więzieniu i późniejszej rehabilitacji wrócił do Polski w 1957 roku. Został prezesem Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce. Po antysemickiej kampanii w roku 1968 bezskutecznie usiłował opuścić kraj. W wielu europejskich państwach powstały komitety solidarności z Trepperem, w jego sprawie apelowali najważniejsi politycy zachodni różnych opcji. Wyjechał w 1973 roku. Dwa lata później ukazała się jego książka.\nNa temat Czerwonej Orkiestry powstało za granicą wiele opracowań, książek i filmów. W Polsce ukazał się jedynie artykuł w „Polityce” w 1967 roku. Po przemianach ustrojowych Bogusław Wołoszański poświęcił Czerwonej Orkiestrze jedno ze swoich widowisk telewizyjnych, a lewicowy półrocznik „Lewą Nogą” opublikował fragmenty Wielkiej gry. To niewiele jak na postać, która odegrała tak znaczącą rolę podczas II wojny światowej. Dlatego pierwsze pełne polskie wydania książki Treppera ma wymiar historyczny.\nWielka gra to lektura fascynująca, którą czyta się jednym tchem niczym powieść szpiegowską. Jest jednak czymś więcej. Na jej kartach znajdziemy polityczny i społeczny pejzaż ubiegłego stulecia: losy społeczności żydowskiej, nadzieje na lepsze, bezklasowe społeczeństwo, rozczarowanie związane ze doświadczeniem stalinowskim. Razem z autorem przenosimy się z przedwojennej Polski do Palestyny. Obserwujemy działania francuskich lewicowców w Paryżu. Konfrontujemy komunistyczne marzenia z realiami stalinowskiej Moskwy lat 30. Następnie z zapartym tchem śledzimy brawurową działalność Czerwonej Orkiestry oraz dramatyczną grę, którą Wielki Szef prowadzi z hitlerowskimi służbami. Później z perspektywy więziennej celi doświadczamy ponurego okresu stalinowskich represji.\nKsiążka Leopolda Treppera to świadectwo przedstawiciela pokolenia, którego życiowe i ideowe wybory zostały naznaczone przez dwa totalitaryzmy XX wieku: faszyzm i stalinizm. Świadectwo wymykające się oficjalnym narracjom dominującym w PRL i III RP.\nW ostatnim fragmencie swej książki Wielki Szef pisze:\n„Jesienią 1973 roku w Danii pewien młody człowiek zapytał mnie podczas publicznej debaty:\n– Czy nie poświęcił pan swego życia na próżno?\n– Nie – odpowiedziałem. – Nie, pod jednym warunkiem: że ludzie wyciągną wnioski z mojego życia komunisty i rewolucjonisty i że nie zaprzedadzą się jakiejś ubóstwianej partii. Jestem przekonany, że młodym powiedzie się tam, gdzie my ponieśliśmy klęskę, że prawdziwy socjalizm zatriumfuje i że nie przyjmie oblicza rosyjskich czołgów najeżdżających na Pragę”.\nLeopold Trepper, „Wielka gra”, Wydawnictwo Stapis, Katowice 2012.\n(tekst ukazał się na witrynie "Krytyki Politycznej")\n"Socjaldemokratyczna polityka społeczna" już w sieci!\n30 listopada br. w Sejmie RP odbyła się prezentacja książki pt. "Socjaldemokratyczna polityka społeczna" wydanej staraniem Ośrodka Myśli Społecznej im. F. Lassalle'a oraz Fundacji im. F. Eberta.\nCelem publikacji jest przedstawienie w sposób przystępny treści, które w sumie tworzą rodzaj podręcznika przeznaczonego dla osób zaangażowanych w działania na rzecz socjaldemokratycznej polityki. W poszczególnych rozdziałach opisane zostały różne obszary polityki społecznej, zaprezentowane także aktualne wyzwania i kwestie sporne. Przykłady konkretnych działań zrealizowanych w polityce społecznej w innych państwach powinny stać się inspiracją dla poszukiwania możliwych rozwiązań dla Polski.\nKsiążka zawiera teksty autorek i autorów znanych także z łamów portalu Lewica.pl: Rafał Bakalarczyk, Marek Balicki, Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, Jarosław Klebaniuk, Ewelina Latosek, Janina Petelczyc,Maria Skóra, Bartosz Machalica, Rafał Chwedoruk.\nPublikacja jest dostępna także w bezpłatnej wersji elektronicznej. Można ją pobrać tutaj:\nStadiony: długi w Polsce, śmierć w Katarze\nStadiony wybudowane w Polsce z myślą o Euro 2012 okazały się kosztowną ekstrawagancją, którą spłacać będziemy jeszcze długo. Stadiony budowane w Katarze na potrzeby futbolowych mistrzostw świata w 2022 roku są jeszcze bardziej kosztowne: kosztują życie setek ludzi.\nNa łamach weekendowej "Gazety Wyborczej" ukazał się artykuł opisujący finansowe fiasko projektu stadionowego w Polsce. Wybudowane na Euro 2012 areny okazują się studniami bez dna, w kórych topione są gigantyczne środki z publicznej kasy.\nGorzką satysfakcję mogą mieć ci sceptycy (i - jak się okazuje - realiści), którzy nie dowierzali entuzjastycznym zapowiedziom władz centralnych i samorządowych, które - podpierając się "analizami" rozmaitych firm konsultingowych - kreśliły fantastyczne wizje stadionowych zysków. Wizje te całkowicie ignorowały kryzys gospodarczy, możliwości budżetowe miast, strukturę majątkową polskiego społeczeństwa, nawyki dotyczące uczęszczania na imprezy sportowe i kulturalne i wiele innych. Gorzką satysfakcję mam i ja. Dwa lata temu brałem udział w dyskusji o stadionach, która została zorganizowana przez koło naukowe socjologów na Uniwersytecie Wrocławskim. Wygłosiłem wówczas dłuższy wywód, w którym podważałem optymistyczne prognozy (i ich przesłanki) dotyczące przyszłej rentowności piłkarskich obiektów. Polemikę podjął ze mną red. Michał Karbowiak, współautor wspomnianego powyżej tekstu w weekendowej "Gazecie", który z przekonaniem i aprobatą przytoczył argumentację włodarzy miast - gospodarzy i firm konsultingowych.\nNowe stadiony zapewne na długie lata będę obciążać budżety polskich miast, czyli nasze kieszenie. Ich dotowanie będzie odbywać się kosztem innych, niezbędnych wydatków i inwestycji, które mogłyby wpłynąć na poprawę jakości życia lokalnych społeczności. Problem ten stanie dotkliwy zwłaszcza w czasie kryzysu i trudnej sytuacji finansowej miast.\nEuro 2012 już dawno za nami. Oczy sportowego świata będą teraz skierowane na kraje - gospodarzy innych wielkich imprez, które przed nami. Rok 2022 wydaje się być dość odległą perspektywą, ale warto już dziś zwrócić uwagę na sytuację Katarze. To w tym państwie odbędą się piłkarskie mistrzostwa świata. Niestety, już dziś wiemy, że budowie infrastruktury związanej z tą imprezą towarzyszy gigantyczna skala łamania praw pracowniczych i wyzysku. Robotnicy - imigranci (przede wszystkim z Nepalu) pracują w fatalnych warunkach, wielu z nich uległo śmiertelnym wypadkom.\nAktywiści społeczni i związki zawodowe próbują zwrócić uwagę opinii publicznej na ten problem. Warto przyłączyć się do akcji w obronie praw pracowników w Katarze. Może się bowiem okazać, że więcej osób zginie podczas budowy stadionów, niż zagra na nich w trakcie mistrzostw świata.\nWitryna solidarnościowej kampanii:\nWojna, śmierć i rock and roll - czyli puknijcie się w głowy!\nOrganizatorzy rockowego koncertu z okazji Dnia Niepodległości w Warszawie powinni mocno puknąć się w głowę. Z plakatu, który powinien być przyczyną owej bolesnej autorefleksji, wynika, że lista potencjalnych pukających jest długa.\nZobacz plakat i przeczytaj dalszy ciąg komentarza:\n[Tomasz] Lis w kurniku TVP\nZ zainteresowaniem czytam zainaugurowaną tekstem Agnieszki Kublik ("Jak wycieka kasa z telewizji", "Gazeta" z 29-30.09.) dyskusję o sytuacji telewizji publicznej: jej problemów finansowych, coraz gorszej ofercie programowej, zaniku działalności misyjnej, upartyjnieniu etc.\nArtykuł red. Kublik pokazał, jak skomplikowana struktura organizacyjna TVP powoduje brak stosownego planowania i nadzoru oraz sprzyja niegospodarności. Autorka zwraca w nim uwagę, że wiele środków finansowych, zamiast zasilać konto telewizji, wycieka do prywatnych kieszeni osób z nią zawodowo związanych.\nInformacje z opublikowanego na łamach "Wyborczej" tekstu przypomniały mi się w trakcie lektury blogowego wpisu Tomasza Lisa , w którym apeluje on do czytelników portalu Natemat.pl o zgłaszanie pytań do Donalda Tuska, które zostaną zadane w trakcie prowadzonego przez Lisa programu na antenie TVP.\nZastanawia mnie, dlaczego pytania od widzów nie są zbierane za pośrednictwem portalu TVP, lecz portalu, który jest prywatnym, biznesowym przedsięwzięciem Tomasza Lisa. Czy w interesie telewizji publicznej nie jest wspieranie własnej redakcji internetowej i promowanie własnych witryn informacyjnych? Czy reklamowanie prywatnego portalu przy użyciu programu TVP jest wpisane w warunki gwiazdorskiego kontraktu?\nFaktów TVN donos do Państwowej Inspekcji Pracy?\nFakty TVN postanowiły wesprzeć pracodawców w sprzeciwie wobec pomysłu oskładkowania tzw. umów śmieciowych. Rozwiązanie takie ma ponoć zaproponować w swym piątkowym wystąpieniu w Sejmie premier Donald Tusk.\nReporter TVN, Krzysztof Skórzyński, udał się do firm zatrudniających na umowy cywilnoprawne, aby nagrać wypowiedzi ich właścicieli, którzy zapowiedzieli, że oskładkowanie zmusi ich do redukcji personelu i przerzucenia obowiązków na mniejsza liczbę pracowników.\nPo tej wizycie red. Skórzyńskiego i emisji materiału na telewizyjnej antenie do tych firm powinna wkroczyć Państwowa Inspekcja Pracy. W polskim prawie jest generalny zakaz zastępowania umów o pracę umowami cywilnoprawnymi (te ostatnie stosuje w uzasadnionych przypadkach, w wybranych obszarach rynku pracy). PIP w swoich sprawozdaniach wskazuje, że rośnie liczba zawieranych umów cywilnoprawnych w warunkach, gdy jedyną dopuszczalną formą jest umowa o pracę.\nW sprawozdaniu PIP za rok 2010 czytamy, że w ciągu dwóch lat liczba osób pracujących na umowach cywilnoprawnych wzrosła o 35 proc. (w 2010 r. było 21 proc. pracujących).\nW tym samym sprawozdaniu PIP alarmowała, że o 13 proc. wzrosła liczba pracodawców, którzy zawierali kontrakty cywilnoprawne, w tym pozorne umowy o dzieło, w przypadkach, gdy powinna być zawierana umowa o pracę.\nWarto, by Państwowa Inspekcja Pracy sprawdziła, czy do tej grupy nieuczciwych pracodawców nie zaliczają się firmy pokazane w materiale Faktów TVN.\nFotorelacja z dzisiejszejszego protestu pod Chung Hong i LG Electronic\n11 lipca br. 24 pracowniczek i pracowników odebrało w siedzibie Chung Hong Electronics zwolnienia dyscyplinarne za udział w - rzekomo - nielegalnym strajku. Kilkanaście minut później przed siedzibą LG Electronics, której Chung Hong jest podwykonawcą, rozpoczęła się pikieta w obronie praw pracowniczych. W proteście - oprócz zwolnionych z pracy - wzięli udział związkowcy z Inicjatywy Pracowniczej oraz aktywiści i aktywistki lewicowych organizacji.\nŚrodowy protest w Specjalnej Strefie Ekonomicznej w Biskupicach pod Wrocławiem był kolejną odsłoną walki pracowników Chung Hong Electronics o godziwe warunki zatrudnienia. Więcej o na ten temat można dowiedzieć się tutaj\nOd kilku lat media donoszą o niskich płacach i łamaniu praw pracowniczych w Specjalnej Strefie Ekonomicznej w Biskupicach pod Wrocławiem, gdzie swoje zakłady ulokował koreański koncern LG oraz firmy, które są jego podwykonawcami.\nFotorelacja z dzisiejszego protestu dostępna jest tutaj\nChciałbym być jak Demirski & Strzępka: na żywo i w eterze dać wyraz swej dezaprobaty dla spadającego poziomu radiowo - telewizyjnej publicystyki.\nChciałbym być Demirskim i Strzępką w programie radia TOK FM prowadzonym przez Cezarego Łasiczkę, do którego zaproszeni zostali Sławomir Sierakowski i Wojciech Orliński. Chciałbym na żywo i w eterze wyrazić swoją dezaprobatę w chwili, gdy red. Łasiczka ze zdziwieniem dowiaduje się, że zastępowanie umów o pracę tzw. umowami śmieciowymi jest w naszym kraju łamaniem prawa. Red. Łasiczka dowiaduje się tego w programie, który dotyczy... umów śmieciowych właśnie! Okazuje się, że w opiniotwórczych mediach dziennikarz może wypowiadać się na tematy, o których nie ma zielonego pojęcia.\nChciałbym być Demirskim i Strzępką w programie "Tak jest!" w TVN 24, w którym red. Andrzej Morozowski rozmawiał z Piotrem Ikonowiczem i Antonim Dudkiem.\nGdy w kontekście reformy emerytalnej były poseł lewicy przytoczył dane statystyczne dotyczące rozwarstwienia społecznego, IPN-owski historyk odpowiedział, że gdyby te liczby były prawdziwe, to w Polsce rządziłaby radykalna lewica, a nie liberalna PO. Słowa te wypowiedział absolwent studiów politologicznych posiadający tytuł profesorski. Czy Antoni Dudek nie wie, że głosowanie wbrew własnym interesom ekonomicznym nie jest niczym nadzwyczajnym i nie dotyczy tylko Polski? Czy nie wie, co to są podziały socjopolityczne (cleaveges) i jak kształtowały się one w Europie Środkowo - Wschodniej po roku 1989? Czy nie słyszał o prawicowym backlashu w USA, gdzie ubodzy wyborcy głosują na neoliberalnych miliarderów z Partii Republikańskiej?\nAntoniego Dudka przebił jednak red. Morozowski, który nie chciał uwierzyć w przytaczane przez Ikonowicza dane statystyczne dotyczące dochodów polskich rodzin, które z powodu zamrożenia progów uprawniających do pomocy społecznej, zostały takiego wsparcia pozbawione (Dudek zwrócił uwagę wzdychającemu Morozowskiemu, że te dane są jednak prawdziwe). Potem było jeszcze ciekawiej. Gdy Ikonowicz przytoczył wyniki badań przeprowadzonych przez władze Warszawy, dotyczących średniej długości życia mieszkańców w poszczególnych dzielnicach stolicy, które pokazują drastyczne róznice pomiędzy biedną Pragą a bogatszym Mokotowem, red. Morozowskiego było stać jedynie na rechot i pytanie, jak wygląda sytuacja pod Warszawą, bo on tam właśnie mieszka. Następnie zapytał Ikonowicza, gdzie mieszka jego ojciec i on sam. A potem było... jeszcze ciekawiej. Były lider PPS przytoczył dane dotyczące długości pracy oraz wypoczynku Polek i Polaków. Wynikało z nich, że większość pracowników w naszym kraju nie wyjeżdża nigdzie na urlopy. Morozowski jednak w błyskotliwy sposób podważył wyniki badań polskich i unijnych instytucji. Stwierdził bowiem, że gdy dzwonił ostatnio do biura podróży, by zamówić sobie zagraniczne wczasy na czas tzw. długiego majowego weekendu, został poinformowany, iż nie ma już wolnych miejsc. Gdy tego słuchałem, żałowałem, że w studiu nie ma Demirskiego i Strzępki. Pozostało mi jedynie wyłączyć telewizor. Co Państwu także rekomenduję.\nPłećmisja OMS im. Lassalle`a\nPrzystępując do pisania tekstu na temat jakiejś osoby lub organizacji, warto zawsze zrobić tzw. research. W dobie internetu jest to niezwykle łatwe i nie zajmuje dużo czasu.\nGdyby Anna Zawadzka zadała sobie trud i zajrzała na witrynę Ośrodka Myśli Społecznej im. F. Lassalle'a (http://lassalle.org.pl), być może nie sformułowałaby na swoim blogu tak kategorycznych, krytycznych sądów pod adresem wrocławskiego think tanku.\nDr Dorota Piontek, dr Anna Pacześniak, Danuta Kuroń, Marta Trawińska, Lidia Geringer d'Oedenberg,Kinga Dunin, Zuzanna Dąbrowska Agnieszka Dziemianowcz-Bąk, Maria Skóra, Janina Petelczyc, Agnieszka Pawelska, Ewelina Latosek, Magda Błędowska - to kobiety, które bądź w roli prelegentek brały udział w wydarzeniach organizaowanych przez Ośrodek, bądź są stałymi współpracowniczkami stowarzyszenia. Można się o tym dowiedzieć z ogólnodostępnej witryny internetowej i z wydanych staraniem OMS publikacji.\nOśrodek Myśli Społecznej im. Lassalle'a uznaje, że istnieje wiele organizacji, które zajmują się kwestią dyskryminacji na płeć, mają one bogaty dorobek i wypracowaną przez lata wiarygodność. Wolimy wspierać ich działania (np. wrocławską Manifę) niż konkurować w tej tematyce. Staramy się wykazywać na polach, które naszym zdaniem są równie ważne, a nie zawsze doceniane (i zauważane i/lub dopuszczane przez liberalny mainstream). W swych pracach zwracamy jednak na kwestie genderowe. W naszych raportach (przygotowanych przez zespół zbalansowany pod względem płciowym) na temat sytuacji młodego pokolenia ("Bez obaw w dorosłość") oraz osób starszych ("Z godnością w jesień życia") znajdują analizy dotyczące sytuacji kobiet. Kwestia ta będzie także silnie obecna w projekcie dotyczącym polityki społecznej, który przygotowujemy w tym roku (w gronie ekspertek przeważają kobiety).\nMam nadzieję, że powyższe informacje skłonią p. Annę do życzliwszego spojrzenia na działalność OMS im. Lassalle'a, której wszak nie musiała znać.\nP.S. O radzie powołanej przez Dutkiewicza pisałem w kontekście gender (i nie tylko) już dwa tygodnie temu:\nWbrew oskarżeniom polityków PiS treść berlińskiego wystąpienia ministra Sikorskiego nie jest wymierzona w interesy Polski. Jest wymierzona w interesy milionów zwykłych Europejczyków.\nKryzys ekonomiczny - kryzys demokratycznych instytucji\nGlobalny kryzys ekonomiczny to przede wszystkim kryzys demokracji i jej instytucji, które nie są dziś w stanie kontrolować w imieniu obywateli procesów gospodarczych, rynków finansowych, transakcji kapitałowych. Państwa narodowe okazały się bezradne wobec praktyk kasynowego kapitalizmu. Jak pisze Zygmunt Bauman, ich rola polega dziś jedynie na kuszeniu wędrującego ponad państwowymi granicami kapitału niskimi podatkami i jeszcze niższymi standardami pracy. Odpowiedzią na kryzys powinno być budowanie globalnych instytucji, które posiadałaby demokratyczną legitymację do kontrolowania i korygowania procesów gospodarczych.\nSikorskiego dojrzewanie do federalizmu\nWystąpienie Radosława Sikorskiego w Niemieckim Towarzystwie Polityki Zagranicznej 28 listopada br. zostało odebrane jako apel o budowę europejskiej federacji. Warto przypomnieć, że jeszcze kilka lat temu Sikorski był członkiem rządu Prawa i Sprawiedliwości, który odrzucał jakiekolwiek projekty zmierzające do federalnego modelu UE. Dla polityków PiS bowiem silnie zintegrowany politycznie projekt europejski to coś sztucznego. Przeciwstawiają go państwu narodowemu, które traktują jako zjawisko nie wytworzone przez ludzi, lecz jako byt naturalny, odrębny i samoistny. Tymczasem Sikorski mówi o tworzeniu europejskiej tożsamości w oparciu o demokratyczne instytucje i polityczną wspólnotę Europejczyków. Dla PiS Unia to przede wszystkim obszar realizacji interesów narodowych, w którym Niemcy dążą do osiągnięcia pozycji dominującej, co, oczywiście, zagraża suwerenności Polski. Z kolei Sikorski domaga się od Niemiec większej aktywności i determinacji w wypełnianiu roli europejskiego lidera.\nNic zatem dziwnego, że reakcją polityków PiS na berlińskie wystąpienie Sikorskiego jest wniosek o odwołane go z funkcji ministra. Będziemy więc w ciągu najbliższych dni świadkami oskarżeń o zdradę narodową i rozdzierania szat w obronie rzekomo zagrożonej suwerenności Polski. Spór ten zapewne odciągnie uwagę od innych fragmentów wystąpienia Sikorskiego. A są one – paradoksalnie – wymierzone przeciwko zintegrowanemu modelowi europejskiemu.\nDyscyplina finansowa - jedyne zadanie dla instytucji UE?\nPolski minister spraw zagranicznych upomniał się w Berlinie o wzmocnienie roli Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego. Uważna lektura wystąpienia Sikorskiego pozwala stwierdzić, że dla polityka PO główną rolą (jedyną opisaną w jego wystąpieniu) unijnych instytucji powinno być dbanie o finansową dyscyplinę państw członkowskich. „Tożsamość narodowa, religia, styl życia, moralność publiczna i stawki podatku dochodowego od osób prawnych i podatku VAT oraz wszystko to, co za tym idzie, powinny zawsze pozostać w gestii państw. Nasza jedność nie ucierpi na różnicach w godzinach pracy lub zapisach prawa rodzinnego.” – zastrzegł w swym przemówieniu Sikorski.\nOznacza to odrzucenie uniwersalnej koncepcji praw jednostki. Za słowami „tożsamość narodowa, religia, styl życia, moralność publiczna” kryje się sprzeciw wobec uznania za uniwersalne praw osób homoseksualnych do niedyskryminacji i życia w sformalizowanych związkach, praw kobiet do decydowania o własnym macierzyństwie. To także odrzucenie jako uniwersalnej zasady postulatu światopoglądowej neutralności państwa. Federalna Europa według pomysłu Sikorskiego nie będzie wspólnotą polityczną otwartą na mniejszości seksualne czy wyznaniowe oraz kobiety. Będzie to także Europa nieprzyjazna pracownikom.\nPrzeciwko Europie socjalnej\nSikorski jest przeciwnikiem harmonizacji podatków i ujednolicaniu praw pracowniczych w skali kontynentu. Wspiera zatem politykę opartą na dumpingu socjalnym ze strony państw, w których podatki i standardy pracy są niskie. Jest to oczywiście w interesie Polski (ale nie polskich obywateli), która przeznacza w skali UE najmniejsze środki w stosunku do PKB na edukację, badania naukowe i rozwój. Polska gospodarka nie jest innowacyjna, dlatego na europejskim rynku może konkurować jedynie niskimi kosztami pracy. Polacy są najdłużej pracującymi obywatelami UE, zaś zarabiają najmniej. Liczba osób zatrudnionych w naszym kraju na tzw. elastycznych warunkach i umowach czasowych należy do najwyższych na kontynencie.\nBrak harmonizacji podatkowej i ujednolicenia standardów pracy nie poprawi sytuacji polskich pracowników. Pogorszy za to warunki pracy Europejczyków w innych krajach, zwłaszcza tych bogatszych. W ramach Unii będzie trwał między poszczególnymi państwami wyścig na obniżanie podatków i praw socjalnych, by utrzymać miejsca pracy.\nUnia według recepty Sikorskiego to zatem kontynent redukcji praw socjalnych oraz upowszechnienia elastycznych form zatrudnienia, na którym instytucje europejskie powołane są przede wszystkim do dyscyplinowania państw narodowych w kwestii deficytów budżetowych. Europejska solidarność zaś, to nie dbanie o socjalne bezpieczeństwo wszystkich obywateli UE poprzez podnoszenie standardów, lecz zapewnienie dopływu do Polski brukselskich funduszy na inwestycje infrastrukturalne, które pozwoliły nam zachować niezłą koniunkturę w trakcie kryzysu.\nBerlińskie wystąpienie ministra Sikorskiego daje odpowiedź, dlaczego do dziś Polska nie ratyfikowała w całości Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


KREDYTY KONSOLIDACYJNE! OBNIŻAMY RATY ! POŁĄCZ kredyty w JEDEN!, Gdańsk, Pomorskie\nPomoc drogowa 24h na dobę Poznań i okolice, działamy na terenie woj. Wielkopolskiego, ponadto transportujemy pojazdy i urządzenia na terenie całego kraju i Europy Zachodniej. Działamy sprawnie i bezpiecznie, jeżeli...\nZajmujemy się produkcją i sprzedażą garaży blaszanych, bram garażowych i konstrukcji stalowych na indywidualne zamówienie m.in.: hale, wiaty, schowki blaszane, magazyny gospodarcze. Zapraszamy na naszą...\nGebertFinanse - Niezależne Doradztwo Kredytowe – Konsolidacja Kredytów i Chwilówek\nKancelaria GebertFinanse znajdzie dla Ciebie najtańszy kredyt. Oferujemy najwyższej jakości pomoc w zakresie spłaty zobowiązań finansowych. Z naszych usług oddłużania i czyszczenia BIK skorzystało już tysiące...


Netflix podbija streaming w USA. „Trzynaście powodów” na szczycie rankingu!\nRedakcja Filmawki / 20.06.2020 10:19\nfot. "Trzynaście powodów" / Netflix\nW ostatnich miesiącach Netflix doczekał się nie lada konkurencji. Wyzwanie rzuciło wielu nowych graczy. Disney ze swoją platformą Disney+ , Apple i jego propozycja Apple TV+, czy choćby WarnerMedia, wprowadzający w maju swoją usługę HBO Max. Walka platform streamingowych o uwagę widzów nakręca się coraz bardziej. Do tego stopnia, iż często określana jest jako streaming wars, czyli wojny streamingowe. W jaki sposób można śledzić tę rywalizację? Firma Parrot Analytics regularnie publikuje zestawienia dotyczące popularności poszczególnych produkcji na platformach streamingowych. Zobaczcie sami!\nParrot Analytics co tydzień dzieli się wynikami swoich badań. Udostępnia rankingi oglądalności poszczególnych programów, w tym digital originals, na konkretnych platformach stremingowych. Dzięki wykorzystaniu swoich narzędzi analitycznych, firma jest w stanie dokonać pomiaru „żądań popytu” dla poszczególnych produkcji.\nRaport popularności produkcji na platformach streamingowych, Parrot Analytics\nW okresie 7-13 czerwca 2020 roku, najpopularniejszą produkcją oryginalną na platformach streamingowych w USA okazał się serial 13 Reasons Why. Produkcja Netflixa wygenerowała prawie 79 razy więcej żądań popytu niż przeciętna rynkowa. Można przypuszczać, że Trzynaście powodów zostało liderem zestawienia, gdyż 5 czerwca udostępniono subskrybentom Netflixa czwarty sezon serialu. Na drugim miejscu znalazło się Stranger Things, natomiast trzecie i czwarte miejsce przypadło produkcjom ze świata Star Wars – kolejno The Mandalorian oraz Star Wars: The Clone Wars. Bardzo dobre piąte miejsce zajęło Harley Quinn, dostępne w USA na platformie DC Universe. W TOP10 znajduje się sześć produkcji Netflixa, dwie Disney+ oraz dwie DC Universe.\nCiężko jakiejkolwiek platformie pokonać streaming Netflixa. Disney+ plasuje się jednak dość wysoko. Czy ma chociaż cień szansy na przebicie się? Niewykluczone.\nDC Universe, disney, netflix, streaming, Usa


Coonfiesame czyli świat kosmetyków: Na problemy z cerą krem BB\nTo niewątpliwy hit wśród kosmetyków. Spełnia coraz więcej zadań i coraz lepiej pielęgnuje skórę.\nCo znaczy BB ?\nTo skrót od angielskiego Blemish Balm (lub Beauty Balm) czyli balsam na uszkodzenia, niedoskonałości skóry. Kosmetyk ten powstał w Azji i był używany przez kobiety po intensywnym peelingu lub zabiegach laserowych. Chronił skórę (zwłaszcza latem), przyśpieszał jej gojenie się i maskował jej zaczerwienienia. I to właśnie fakt, że jeden produkt pełnił wiele ról był początkiem kariery kremów BB na świecie. Obecnie kremy te to przede wszystkim kosmetyki upiększające. Rozświetlają i wyrównują koloryt cery. Nawilżają ją, wygładzają, a dzięki filtrom chronią przed promieniami UVA i UVB.\nZalety i wady :\nPodstawową zaletą jest wygoda stosowania. Ponieważ kosmetyk spełnia rolę kremu nawilżającego, lekkiego podkładu i czasem rozświetlającego korektora jednocześnie, stosując go, oszczędzasz rano czas. Krem BB stapia się z cerą, sprawiając, że twarz jest naturalnie wygładzona. Wadą jest to, że wybór odcieni jest niewielki (do jasnej i do ciemnej cery).\nKtóry wybrać :\nJeśli jesteś blada, lepszy będzie ten do jasnej cery. Pamiętaj też, że zwykle im krem ma lżejszą konsystencję, tym słabiej kryje niedoskonałości. Z kolei gęstszy preparat jest bardziej zbliżony do podkładu, ale rozprowadza się trudniej.\n- Krem BB dobierz do rodzaju swojej cery. Nakładaj go na dzień, na oczyszczoną twarz i szyję.\n- Niepotrzebny będzie ci podkład. Po nałożeniu kremu możesz jednak zastosować odrobinę rozświetlającego lub brązującego pudru. Ładnie podkreśli on koloryt i świeżość cery.\n- Jeśli masz skórę dojrzałą, krem BB stosuj w połączeniu z przeciw zmarszczkowym serum.\nAutor: Coonfiesame - Świat kosmetyków o 17:35\nKaś. 11 lipca 2013 19:52\nMiałam kiedyś jeden z BB z Nivei ale słoiczek mi się stłukł a w międzyczasie go wycofali. Więcej już nie próbowałam...\nDe beauté 12 lipca 2013 13:59\nOstatnio zastanawiałam się nad kremami BB, to zdecydowanie lepsze rozwiązanie niż ciężkie podkłady ;)\nCiasteczko 15 lipca 2013 21:51\nBardzo lubie krem BB Garniera - na mojej buzi spisuje sie idealnie :)\nThisIsKatie 16 lipca 2013 00:23\nMam krem BB z Garniera, ale okazał się totalnym niewypałem jak dla mnie.\nOlga 20 lipca 2013 19:40\nja miałam obie wersje kremów Garniera (wiem, że daleko im do azjatyckich kremów BB) i obie są niestety nie dla mnie - wersja normalna jest o wiele za tłusta, a wersja dla cery mieszanej jest zbyt pomarańczowa i zdecydowanie za ciemna (mam kolor "light")\nale może kiedyś uda mi się znaleźć krem BB który będzie mi pasował ;)


Rajdowe MŚ: Ogier miał wypadek, Neuville prowadzi w Portugalii - Polsat Sport\n18.05.2018, 22:04 Moto\nLider klasyfikacji generalnej rajdowych mistrzostw świata Francuz Sebastien Ogier (Ford Fiesta) wypadł z trasy na piątym odcinku specjalnym w Portugalii. Prowadzenie w imprezie objął Belg Thierry Neuville (Hyundai i20). Łukasz Pieniążek jest na 10. miejscu.\nRajd Portugalii jest szóstą rundą cyklu. Po pięciu liderem jest broniący tytułu Ogier, który zgromadził 100 punktów i wyprzedza Neuville'a o dziesięć. To oznacza, że Belg może objąć prowadzenie w klasyfikacji generalnej w niedzielę, po zakończeniu rywalizacji na Półwyspie Iberyjskim.\nDrugie miejsce w Portugalii zajmuje Brytyjczyk Elfyn Evans (Ford Fiesta), który do Neuville'a traci 17,7 s. Na trzeciej pozycji sklasyfikowany jest Hiszpan Dani Sordo (Hyundai i20) - 24,3 s straty. Ogier wypadł z trasy na piątym oesie i nie był w stanie kontynuować jazdy. Był wówczas czwarty. Do rywalizacji ma wrócić w sobotę, ale będzie miał już ogromne straty do czołówki. W walce nie liczy się też prowadzący po pierwszym odcinku Estończyk Ott Tanak (Toyota Yaris). W jego aucie doszło do awarii silnika.\nW piątek rozegrano osiem odcinków specjalnych, a lider rajdu zmieniał się aż sześciokrotnie. Po Tanaku prowadzili Nowozelandczyk Hayden Paddon (Hyundai i20), Brytyjczyk Kris Meeke (Citroen C3), Sordo, później znów Meeke, ponownie Paddon i wreszcie Neuville.\nPaddon miał wypadek na siódmym oesie i również nie mógł dokończyć jazdy. Nowozelandczyk oraz jego pilot opuścili auto o własnych siłach, jednak kierowca trafił profilaktycznie do szpitala. Jadący Skodą Fabią R5 Pieniążek, jedyny Polak w stawce, zajmuje 10. lokatę, a drugą w klasie WRC2. Do Brytyjczyka Gusa Greensmitha (Ford Fiesta R5) traci 34,3 s.\nNa sobotę zaplanowano trzy dwukrotnie pokonywane próby: Vieira do Minho (17,5 km), Cabeceiras de Basto (22,2 km) oraz Amarante (37,6 km). Rywalizacja zakończy się w niedzielę na pięciu oesach. Załogi dwukrotnie pokonają próby Montim (8,6 km) i Fafe (11,2 km) z jego słynną hopą, na którym zawsze zbierają się tysiące kibiców. Przedzieli je odcinek Luilhas (11,9 km).\nCzołówka Rajdu Portugalii po 9 z 20 odcinków specjalnych:\n1. Thierry Neuville (Belgia/Hyundai i20)         1:37.30,7\n2. Elfyn Evans (W. Brytania/Ford Fiesta)       strata 17,7 s\n3. Dani Sordo (Hiszpania/Hyundai i20)                 24,3\n4. Esapekka Lappi (Finlandia/Toyota Yaris)            45,8\n5. Kris Meeke (W. Brytania/Citroen C3)              1.18,7\n6. Craig Breen (Irlandia/Citroen C3)                2.27,3\n10. Łukasz Pieniążek (Polska/Skoda Fabia R5)         7.31,4


Organizatorzy zapraszają na spotkanie ws. szkół - Dzierzgoń Info\nHomeAktualnościOrganizatorzy zapraszają na spotkanie ws. szkół\nOgólne spotkanie w sprawie proponowanych zmian w strukturze i organizacji sieci szkół i przedszkola w Dzierzgoniu odbędzie się w środę 27 lutego o godzinie 17:30. Organizatorzy tego spotkania zapraszają wszystkich rodziców i nauczycieli, którzy chcieliby porozmawiać, wymienić opinie, posłuchać argumentów w dyskusji i skonfrontować je ze swoimi poglądami na tę ważną sprawę.\nDyskusja w ostatnich tygodniach na ten gorący temat była na tyle ożywiona, że propozycja takiego wydarzenia spotkała się z entuzjazmem części rodziców dzieci sześcioletnich i nie tylko. Spotkanie to będzie dobrą okazją, aby jeszcze raz podjąć dyskusję na tak ważny temat. Konsultacje ogólne do tej pory z inicjatywy władz się nie odbyły. Miały miejsce jedynie spotkania z rodzicami w przedszkolu.\nZaproszenie na to spotkanie otrzymały również: burmistrz Dzierzgonia Jolanta Szewczun, dyrektor Szkoły Podstawowej im. Tysiąclecia Państwa Polskiego Katarzyna Przybysz oraz dyrektor Tęczowego Przedszkola Barbara Koszewska. Jeśli te trzy panie się na spotkaniu pojawią, to rodzice będą mieć doskonałą okazję do zadania pytań, których okazji zadać jeszcze nie miały.\nCzas: 27 lutego 2019, 17:30\nMiejsce: sala sportowa przy Szkole Podstawowej ul. Krzywa 17\nDokładnie cyrk na kółkach. Polecam zobaczyć stronę LGD. kto otrzymał dofinansowanie, czy te nazwiska to przypadek? A może to również są działania dla dobra społeczeństwa? Szkoda tylko,że to „społeczeństwo” to zamknięta klika.\nNie liczą się z mieszkańcami,rodzicami z nikim. Najważniejsze to osiągnąć zamierzony cel nawet kosztem dzieci. Dlatego my rodzice spotkajmy się dzisiaj na zebraniu i nie pozwólmy by nasze dzieci stały się kukiełkami w realizacji zakłamanej kampanii wyborczej.\nAle mamy cyrk dyrektorka tak sie stara i wszystko robi zeby zdarzyc jutro na spotkanie ze zwoluje Rade Prdagogiczna na 16:00 . na ktora przychodzi jolcia i bedzie klarowanie. Moze uda sie wszystkich nauczycieli ustawic w szeregu. a jak nie to dyrektorka rade poprowadzi do 20:00 . cyrk na kolkach . Ciekawe jak to wszystko zbieglo sie ze soba w jednym dniu , przypadki chodza po Radzie Pedagogicznej i zeby mikt nie pomyslał ze to zamysl taki powstal w madrych glowach. ha ha ha. a moze lepiej yyyyyyeerrtrrerrr yyyeeeeuuuueeryyyy ja ja ja.\nTeż byłam po dziecko w szkole podstawowej na krzywej i nie widziałam zaproszenia ,tylko przechodząc miastem zauważyłam przypadkowo w sklepie na szybie .Pozdrawiam p.Dyrektor za obiektywizm myśli ze do nas nie trafi ta informacja o spotkaniu,czy ma inne plany .Z tego co się orientuje to też nie jest za tym żeby zabierać sześciolatków na Zawadzkiego(hahaha)-babci może te bzdury gadać .\nPrzecież Pani Przybysz najlepiej wie że rodzice nie chcą tego spotkania i bardzo podobają im się te zmiany\nAle na stronie urzędu tez nie ma chyba tej informacji o spotkaniu? Czemu tylko tutaj jest?\n25 lutego 2019 o 14:29\nBylam dzisiaj w predszkolu i w szkole i w przedszkolu zaproszenie wisi na talblicy a w szkole nie widac zaproszenia , Czy to przypadek , czy dzialanie umyslne. Dyrektorka dziala dla dobra rodzicow i dzieci ?\nPrzeciez te zmiany to tylko dla dobra dzieci wladza nie chce utrudniac zycia rodzicam wszystko dla dobra spoleczenstwa, to tak samo jak powolanie zony na prezesa RTI dla dobra spoleczenstwa , z małym drobiazgiem jakims ok. 700 tys. ale , ale to dla dobra społeczeństwa.\nTeraz to dopiero będzie eeeyyyyaaaa. Przygotuj się do każdego pytania a nie tak jak na spotkaniu w przedszkolu też będę.\nBędę, i mam nadzieję że władza również się pojawi i mało tego, będzie przygotowana na pytania ( a mama ich sporo) żeby SENSOWNIE nie EGOISTYCZNIE na nie odpowiedzieć!!!!!!\n22 lutego 2019 o 15:45\nTo tetaz nie bedzie mozna mowic jak wczesniej na kazdym zebraniu co innego.


oohmagazine.pl - Marka Marzipan Books debiutuje na FestiwalMarketingu.pl\nMarka Marzipan Books należy do firmy PONI, działającej na Litwie, w Łotwie, Estonii, Białorusi i Polsce, która od 2001 roku jest w pełni skoncentrowana na produkcji indywidualnych kalendarzy książkowych i notesów na rynek B2B.\nMarzipan Books jest kolekcją kalendarzy książkowych, notesów i akcesoriów biznesowych, produkowanych zgodnie z wymogami najnowocześniejszych technologii, które można spotkać w wielu państwach Unii Europejskiej. To wyraziste pomysły indywidualnej personalizacji prezentów biznesowych. Nie są jadalne, ale apetyczne i oryginalne!\nDelikatny, przyjemny w dotyku, ciepły, nowoczesny design, klasyczny, jasny, widoczny, funkcjonalny, wygodny... - to strumień określeń opisujących kalendarze i notesy Marzipan Books, który można kontynuować w nieskończoność.\n- Nasze rozwiązania technologiczne pozwalają zaspokoić potrzeby i oczekiwania każdego klienta. A urozmaicone możliwości personalizacji są w stanie odpowiednio, efektywnie i kreatywnie zaprezentować wizerunek firmy. Jestem przekonana, że nowości kolekcji Marzipan Books przyciągną uwagę odwiedzających targi i zdobędą uznanie, a uczestnictwo w Festiwalu pomoże nam zapoznać się z nowymi partnerami i doprowadzić do stworzenia wielu ciekawych projektów z nowymi klientami – podkreśla Jana Rothschild, Brand Manager Marzipan Books.\nWłaściciel marki, firma PONI zaprasza do odwiedzenia stoiska firmy nr B16, aby na własne oczy zobaczyć wspaniałe nowości kolekcji Marzipan Books!\nkolekcja Marzipan Books\nEKG Reklamy - personalizuj albo zgiń\n30 lat doświadczenia w reklamie | Mercatone\nSynergia outdooru i reklamy | Mariusz Zdzieszyński, Regatta Professional


Cristiano Ronaldo potwierdza! Po raz czwarty zostanie ojcem :: Magazyn :: RMF FM\nCristiano Ronaldo potwierdza! Po raz czwarty zostanie ojcem\nChoć niewiele ponad miesiąc temu na świat przyszły bliźnięta Eva i Mateo, Cristiano Ronaldo wkrótce znów zostanie ojcem. Piłkarz potwierdził, że jego partnerka Georgina Rodriguez jest w ciąży.\nNa początku czerwca surogatka urodziła Cristiano Ronaldo dwójkę dzieci. Tuż po przyjściu na świat bliźniąt w mediach pojawiły się plotki, jakoby dziewczyna piłkarza już była w ciąży, a Cristiano już wkrótce miał doczekać się już czwartego potomka. W rozmowie z hiszpańską gazetą „El Mundo” Ronaldo potwierdza te doniesienia! Piłkarz wyznał, że bardzo cieszy się z kolejnego dziecka.\nWedług doniesień mediów Georgina jest już w 5. miesiącu ciąży. Wyraźnie zaokrąglonego brzuszka nie da się już zresztą ukryć. Zobaczcie, jak partnerka Ronaldo wyglądała podczas ich wspólnych wakacji na Ibizie.\nRonaldo's girlfriend Georgina '5 months PREGNANT with his child' weeks after the football legend reportedly welcomed twins via surrogate pic.twitter.com/VRU7HtidKi\n— Celebrity News (@celebnews28) June 27, 2017\nTagi: Cristiano Ronaldo, dziecko, ciąża, Georgina Rodriguez, piłka nożna, piłkarz


Archiwalne: Pracownik produkcji! Praca w Brzesku z zakwaterowaniem! Rzeszów • OLX.pl\nZobacz podobne ogłoszenia w kategorii Pozostałe oferty pracy w Rzeszów.\nPracownik produkcji! Praca w Brzesku z zakwaterowaniem!\nDla swojego klienta zatrudnimy osby na stanowisko:\n• rozbiór mięsa\n• wykrawanie tuszek drobiowych\n• dyspozycyjności do pracy od poniedziałku do soboty w godzinach: 5:00-13:00 i 13:15-21:15\n• 18 zł brutto za/h\n• bezpłatne zakwaterowanie w hotelu obok firmy!!\nProszę o przesłanie CV lub sms o treści Praca Brzesko na numer 695 - pokaż numer telefonu - oddzwaniamy od razu!\nID ogłoszenia: 614201857\nDodane o\t21:03, 30 czerwca 2020


Utalentowany pan Ripley – Wikipedia, wolna encyklopedia\nScenariusz Patricia Highsmith (powieść)\nAnthony Minghella (scenariusz)\nUtalentowany pan Ripley (ang. The Talented Mr. Ripley) – film w reżyserii Anthony’ego Minghelli z 1999, będący ekranizacją powieści Patricii Highsmith z 1955 roku pod tym samym tytułem. W 1960 roku powstał film Plain Soleil na podstawie tej samej powieści.\nRipley, który ma kłopoty z amerykańską policją, znajduje szansę na zmianę swojego życia dzięki niezwykłej propozycji właściciela stoczni. Ma namówić jego syna przebywającego we Włoszech, by wrócił do rodzinnego domu. Ripley zgadza się i przybywa na miejsce, udając byłego kolegę ze studiów Dickiego. Wkrótce zostają dobrymi znajomymi i wspólnie odwiedzają kluby i bawią się życiem. Niestety Dickiemu powoli nudzi się jego nowa „zabawka” i postanawia płynąć w dalszą podróż bez niego. Wywiązuje się kłótnia, podczas której dochodzi do rękoczynów. Ripley zabija przyjaciela i podszywa się pod niego, korzystając z jego bogactwa. W oszustwie może mu przeszkodzić kilka osób, między innymi Marge oraz Freddie – przyjaciel Dickie.\nFilmowe adaptacje utworów Patricii Highsmith


Uroczyste przekazanie żołędzi - Aktualności - Nadleśnictwo Browsk - Lasy Państwowe\nUroczyste przekazanie żołędzi\n21.11.2019 | Nadleśnictwo Browsk\nfot. B. Dawidziuk - Nadleśnictwo Browsk fot. B. Dawidziuk - Nadleśnictwo Browsk fot. B. Dawidziuk - Nadleśnictwo Browsk\nZbiórka żołędzi to przedsięwzięcie współrealizowane przez Nadleśnictwo Hajnówka, Przedszkole nr 5 z Oddziałami Żłobkowymi w Hajnówce i Nadleśnictwo Browsk.\nW dniu 18.11.2019 roku odbyło się uroczyste zakończenie zbiórki w postaci przekazania żołędzi, uzbieranych przez dzieci i ich rodziców. Żołędzie przeszły na ręce p. Bogdana Dawidziuka, łowczego nadleśnictwa Browsk, opiekującego się Polaną Żubrową, na którą ostatecznie trafi cały zbiór. Żołędzie zostaną wysypane dla dzików i żubrów, a zarówno przedszkolaki, jak i Państwo, możecie je podglądać przez całą zimę online.\nDzika Zbiórka to inicjatywa mająca na celu zachęcenie dzieci i ich rodziców do spacerowania i wspólnego obserwowania otaczającej ich przyrody, a także zwracająca uwagę na to, w jaki sposób las przygotowuje się do zbliżającej się nieuchronnie zimy.\nDziękujemy wszystkim Paniom wychowawczyniom Przedszkola nr 5 za współpracę i pomoc w organizacji tej wspaniałej inicjatywy. Najbardziej jednak dziękujemy dzieciom i ich rodzicom za zaangażowanie i zebranie tak imponującej ilości żołędzi!\nSerdecznie zapraszamy do oglądania zwierząt na Polanie Żubrowej online pod adresem: http://www.lasy.gov.pl/informacje/kampanie_i_akcje/zubryonline


Mieszkanie na sprzedaż 4 pokoje Warszawa Praga-Północ, 77 m2 - Gethome.pl\nmieszkanie na sprzedaż 4 pokoje Warszawa Praga-Północ, 77 m2 Archiwalna\nWygodne 4 pok. mieszkanie, nieopodal c. p. koneser\nPraga to miejsce lubiane nie tylko przez miłośników klimatycznych miejsc, to doskonały punkt komunikacyjny, gdzie w 15 min tramwajem, 7 min metrem, 20 autobusem dostaniemy się do centrum miasta. Do tego fantastyczne restauracje z absolutnie pyszną kuchnią, piękne Praskie Centrum Koneser, Port Praski, plaża miejska, niezliczona ilość wydarzeń kulturalnych, galerie sztuki to wszystko sprawia, że ceny nieruchomości w tej okolicy zaczynają nabierać tempa.\nW otoczeniu ciszy a jednocześnie bliskości do wszystkich atrakcji jakie oferuje nam to miejsce, posiadam do sprzedania wygodne, ciche, 77m2, 4 pokojowe mieszkanie przy ulicy Białostockiej 11. Mieszkanie położone jest 300 m od Centrum Koneser, 1 km do Galerii Handlowej Dworzec Wileński, metra, tramwaju, autobusu.\nMieszkanie znajduje się na 2 piętrze, zadbanego budynku, składa się z:\n- kuchnia z jadalnią/salonem ok. 21 m2\n- pokój dziecięcy - ok. 10,5 m2\n- pokój dziecięcy - ok. 10 m2\n- sypialnia - ok. 10 m2\n- pokój dziecięcy/gabinet - 8,5 m2\n- oddzielna toaleta - ok. 1,5 m2\nBrak KW ze względu na nieuregulowane grunty, zakup gotówkowy.\nDo mieszkania przynależy piwnica, dostępny jest garaż wolnostojący dodatkowo płatny na terenie dzierżawionym przez miasto.\nJeśli szukasz zdecydowanie dobrego połączenia ceny za m2 i bliskości do centrum z fantastyczną ofertą atrakcji do życia dla rodziny i dorosłych, to jest właśnie to miejsce.\nNumer oferty: 18141/3685/OMS\n4 pokoje89,64 m2\n4 pokoje67,37 m2\n8 588 zł/m2\n4 pokoje88,46 m2\nWarszawa, Bemowo, Chrzanów, ul. Ziębicka\npruszkowski, Falenty Nowe, ul. Kowieńska


Człuchów. Akcja pomocy dla powodzian | Człuchów Nasze Miasto\nCzłuchów. Akcja pomocy dla powodzian\nBeata Gliwka 25.05.2010\nZbiórkę darów dla powodzian prowadzi m.in. „Krokus" Beata Gliwka\nCzłuchowianie przyłączają się do akcji pomocy dla powodzian. Zbiórki prowadzą klub abstynenta „Krokus", uczniowie i grono pedagogiczne Zespołu Szkół Technicznych oraz człuchowskie Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Potrzeby są ogromne.\nW Człuchowie zbiórkę dla powodzian prowadzi Stowarzyszenie Klub Abstynenta „Krokus". Zbiórka prowadzona jest w dwóch punktach (w godzinach 17-20): w siedzibie „Krokusa" przy ul. Szkolnej 1a (tel. 609 221 419) i budynku PSS Społem przy ul. Wojska Polskiego (wejście od podwórka) a także kilkunastu sklepach na terenie miasta.\n- Do akcji włączyło się już kilka hurtowni i człuchowski PKS. Myślę, że darów będzie dużo - mówi Henryk Krusiński, prezes Krokusa. - Trafią do Słubic koło Płocka. Uzgodniliśmy z władzami gminy co jest im najbardziej potrzebne. Transport zorganizujemy jak najszybciej - jutro, najpóźniej w piątek. Potem zbiórka trwać będzie jednak dalej. Potrzeby są ogromne.\nW niedzielę, po wszystkich mszach świętych datki na pomoc dla powodzian zbierane będą do puszek w kościołach.\nAkcje pomocy dla zwierząt powodzian organizuje zaś Człuchowskie Towarzystwo opieki nad Zwierzętami. Odbędzie się ona podczas sobotniej majówki w podczłuchowskim Canpolu.\n- Zalanych zostało wiele schronisk dla zwierząt. Potrzebna jest karma, miski czy koce - mówi Krystyna Łuczycka z TOZ.\nStoisko TOZ będzie się znajdować przed wejściem do minizoo.\nPomoc dla uczniów Szkoły Podstawowej w Świniarach w gm. Słubice zorganizowali uczniowie i nauczyciele Zespołu Szkół Technicznych w Człuchowie. Od środy w szkole trwa zbiórka potrzebnych rzeczy, w tym: wszelkich materiałów szkolnych oraz papierniczo-biurowych, książek, ubrań, koców, pościeli, zabawek a a także farm i innych materiałów remontowych.\n- Jak dowiedzieliśmy się od wójta, szkoła w Świniarach był świeżo po remoncie. Teraz znowu będą musieli ją remontować, stąd potrzebne są materiały - mówi Agnieszka Buława, pedagog szkolny ZST. - Zwróciliśmy się o pomoc w tym zakresie do człuchowskich sklepów i hurtowni. Odzew był wspaniały.\nZbiórka potrwa około tygodnia. Wszelkie informacje na jej temat można otrzymać w sekretariacie szkoły od poniedziałku do piątku w godz. 8-15.


Ślubne inspiracje - zielono, klimatycznie, eklektycznie - Przewodnik Młodej Pary\nStrona główna » Ślub i wesele » Ślubne inspiracje – zielono, klimatycznie, eklektycznie\nZieleń zdecydowanie dominuje w tym sezonie zarówno w dekoracjach, jak i wielu innych dziedzinach, od mody poprzez wnętrza i dodatki. W naszej sesji okładkowej stała się bazą i głównym motywem stylizacji. Wcale jednak nie wybraliśmy się do lasu, lecz do położonej wśród zieleni i starodrzewia stuletniej Villi Rheinland – Hotelu Bugatti. Klimat miejsca i rozległy teren wokół zainspirowały nas do stworzenia magicznej przestrzeni, która sama w sobie jest przepięknym tłem do sesji fotograficznej.\nPrzygotowania zawsze zajmują dużo czasu. Tak samo do ślubu, jak na ślubną sesję. Dobry humor Anety i Eweliny nie opuszczał Ekipy również dzięki ich energii.\nIdąc dalej, wykorzystaliśmy baldachim, pod którym młode pary biorą ślub w plenerze i urządziliśmy pod nim strefę foto. Turecki dywan (tak, tak, te dywany właśnie przeżywają swój renesans), antyki z Villi i dużo „zieleniny”. Kreatywny fotograf to podstawa:)\nZwróćcie uwagę ile daje zmiana bukietu, butów i fryzury\nKasia wystąpiła w trzech sukniach ślubnych, trzech makijażach i fryzurach, w kilku opcjach kolorystyki butów i bukietów. Chcieliśmy pokazać jak zgrabnie można żonglować stylizacjami, nawiązując do boho, jednocześnie tworząc neutralny look, który świetnie zaprezentuje się w miejskiej przestrzeni stylowego Hotelu.\nPierwsza sukienka z głębokim dekoltem i rozcięciem to jeden z hitów sezonu. Wianek i rozłożysty luźny bukiet lub skromna bransoletka z zieleniny w opcji. Tym razem to pan młody w aksamitnym bordowym smokingu z bordową muchą przełamał dominującą zieleń.\nZ błyskawicznej sesji w pierwszej sukience (musiała wrócić do Salonu na umówioną przymiarkę!) wybraliśmy zdjęcie na okładkę. Oddaje temat przewodni całego wydania – motyw zieleni, lasu, natury, chociaż tu osiągnięty w mieście:)\nDruga sukienka, z długimi koronkowymi rękawami i mocno odkrytymi ramionami, jest równie uniwersalna w stylizacji. Zapleciony luźno warkocz i bukiet z gloriozami, zgrabny tren, i kolejne wcielenie gotowe.\nPan młody włożył dinner jacket – białą marynarkę, która jest letnią odmianą smokingu. Wersja ta jest bardzo popularna w ciepłych krajach, a u nas coraz częściej wybierana na przyjęcia urządzane w ogrodach i na pokładach statków.\nMożna zauroczyć się w klimatem Villi, delektować pysznościami i podziwiać dekoracje florystki Ani, która na naszą prośbę przygotowała monochromatyczną kompozycję na stole młodej pary i mocniejszą, z gloriozami, na stole dla gości. Zieleń w klasycznym wnętrzu zagrała wyjątkowo pięknie.\nTrochę babcinej koronki, szklane świeczniki i lampiony, jako akcenty kolorystyczne kwiaty gloriozy (w opcji z bukietem z gloriozami i fuksjowych butach ożywiają monochromatyczną stylizację). Pyszne kolorowe desery i patera apetycznych owoców również nie znalazły się tu przypadkiem.\nHitem ogrodowych dekoracji są napisy LOVE i inicjały z dużych wypełnionych helem liter. Świetny pomysł do ozdobienia przestrzeni podczas przyjęcia, jak i do kreatywnych ujęć na zdjęciach. Podobnie jak romantyczne i ponadczasowe confetti.\nRETRO wśród zieleni\nŚwietnym akcentem na sesji była wizyta zabytkowego Jaguara z lat 40-tych XX wieku. Zakochaliśmy się zarówno w tym aucie, jak i zdjęciach od FotoHQ.\nGorąco dziękujemy całej Ekipie, która wzięła udział w sesji oraz wszystkim, którzy przyczynili się stworzenia jej klimatu. Duetowi z FotoHQ dziękujemy za uwiecznienie pracy na wspaniałych zdjęciach. Gościnne wnętrza i plenery Hotelu Bugatti kryją wiele tajemnic, które sami możecie odkryć.\nKiedy powoli zapada zmierzch… ale o tym w oddzielnym artykule, który już wkrótce…\nSuknie: Salon Sukien Ślubnych Flossmann: 1. model TO-739/Agnes Fashion Group, 2. model TO-755/Agnes Fashion Group, 3. model Angelina/Vanilla Sposa • stylizacje pana: Diuk • florystyka i aranżacja: Florystyka Ślubna Anna Madalińska • biżuteria: Jubi-Tom Jubiler • buty: Visione.pl • makijaże: Ewelina Łośko • fryzury: Aneta Lech/Upiększalnia • miejsce: Hotel Bugatti • auto retro: Unikcars.pl • dekoracje i akcesoria: Costa • modele: Kasia i Andrzej/Myskena • zdjęcia: FotoHQ\nauto do ślububiżuteria ślubnabukiet ślubnydekoracje ślubneflorystyka ślubnafryzury ślubnemagazyn ślubnymakijaż ślubnymiejsce na weselemoda ślubnaobrączki ślubnesesja okładkowaślubne inspiracjestylizacje ślubnezdjęcia ślubne


ZAP-76-07 – Dwuczęściowe, kwiatowe zaproszenia ślubne w stylu eko, z białymi kwiatami oraz ciemnozielonymi liśćmi. Kolekcja Gaja – zaprosnaslub.plZAP-76-07 - Dwuczęściowe, kwiatowe zaproszenia ślubne w stylu eko, z białymi kwiatami oraz ciemnozielonymi liśćmi. Kolekcja Gaja - zaprosnaslub.pl - Zaproszenia ślubne, winietki, zawieszki, podziękowania i inne - ZaprosNaSlub\nZAP-76-07 – Dwuczęściowe, kwiatowe zaproszenia ślubne w stylu eko, z białymi kwiatami oraz ciemnozielonymi liśćmi. Kolekcja Gaja – zaprosnaslub.pl\nStrona główna / Zaproszenia ślubne / Eko / Dwuczęściowe, kwiatowe zaproszenia ślubne w stylu eko, z białymi kwiatami oraz ciemnozielonymi liśćmi. ZAP-76-07 / ZAP-76-07 – Dwuczęściowe, kwiatowe zaproszenia ślubne w stylu eko, z białymi kwiatami oraz ciemnozielonymi liśćmi. Kolekcja Gaja – zaprosnaslub.pl