Zygmunt Błażek – Lecz prawdy nie wyrwą nam z serc | Strzebielinek\n/ Zygmunt Błażek – Lecz prawdy nie wyrwą nam z serc\nZygmunt Błażek – Lecz prawdy nie wyrwą nam z serc\nJest noc z 12/13 grudnia. Z nasłuchu dowiadujemy się o jakichś działaniach MO. Podawane są kryptonimy: BESKIDY, KARPATY, SOKOLNICA 15, ELBRUS 15, AS 53, AS 13, AS 23, WICHURA, HIMALAJE, ANDY, KASPROWY, BESKID, RYSY, AR 15, ARARAT, URAL, ALPY. Ponadto słuchamy rozmów pomiędzy jednostkami pływającymi a rodzinami. Wynika z nich, że spodziewany jest powrót tych osób do domu we wtorek lub środę. Jest jakiś niepokój. Przychodzi do ZR [Zarządu Regionu] zdenerwowana kobieta i mówi, że dom K. Krementowskiego jest otoczony przez MO. Nie mogą dostać się do środka. Również z nasłuchu ta informacja zostaje przechwycona. MO dostaje polecenie wyłamania drzwi. Nie bardzo to im się udaje. W domu są dwa ogromne psy. Sąsiedzi potwierdzają. (nieczytelne) okna – krzyczą, tłuką po rurach i rynnach metalowymi przedmiotami. Jedziemy z Andrzejem [Składowskim] na skróty zobaczyć, co tam się dzieje. Rzeczywiście. Stoi buda pełna milicji, po podwórkach przyległych kręcą się ludzie „bezpieki”, wszędzie w oknach światła i ludzie stoją na ulicy. Wracamy. Przechodząc koło budy, widzimy jak milicjanci wychodzą z niej i (nieczytelne) idących w kierunku Jaśkowej Doliny. Przed wejściem i w pobliżu ZR stoją jacyś cywile. Jeden z nich podchodzi do mnie twierdząc, że jest oficerem WP i chciałby przekazać komuś jakieś informacje, idzie ze mną na górę. Na dole przed wejściem zostaje (nieczytelne) Arturem [Pisarskim]. „Cywil” idzie na rozmowę z Aramem [Rybickim]. Oczywiście jest podstawiony z „bezpieki”, ale tego jeszcze nie wiemy. Około godziny 1.15 zastajemy zaalarmowani przez Andrzeja i Artura, którzy przybiegli na górę, że pod budynek ZR zajechało kilka bud i dwa autokary, z których wysypuje się milicja. Wychodzimy szybko na balkon. Na dole pełno milicji, błyskawicznie otaczającej ciasnym pierścieniem nasz budynek. Jest ich ok. 300 – 400. Rysiek [Czajkowski] uruchamia nagłośnienie i przez mikrofon wzywa pomocy, alarmując wszystkich pobliskich mieszkańców. Andrzej włącza reflektor i oświetla stojących wokół budynku milicjantów. Wyłączają światło. Wzywamy pomocy przez ręczny megafon. Są już na naszym piętrze. Wyłamują drzwi, kratę i wpadają do pomieszczeń centrali telefonicznej, telexu i RAS-u [Radiowa Agencja Solidarność]. Żądają wydania wszystkich kluczy. Niektórzy mają w rękach łomy i siekiery do wyważania drzwi. Szczególnie ruchliwi są dwaj cywile i jeden mały w rozpiętym i drugi wysoki o nieciekawym spojrzeniu. Każą nam ubierać się i wychodzić. Zabierają megafon. Biorę papierosy, portfel i klucze. Schodzimy po schodach. W odległości ok. 30 m stoi „buda” z otwartymi drzwiami a do niej prowadzi szpaler milicjantów. Siadamy. Trochę ciasno. Jeden z milicjantów zapowiedział, że Artur „dostanie w mordę”. Jedziemy w kierunku Oliwy i przez skrzyżowanie na ul. Kościuszki i Grunwaldzkiej zawracamy w kierunku Gdańska. Przejeżdżamy koło budynku ZR, widzimy światła w oknach. Niewątpliwie myszkują po pokojach. Przyjeżdżamy do komendy MO w Pruszczu Gdańskim. Po dłuższym postoju przed ich budynkiem samochód podjeżdża tyłem do wejścia i każą nam wychodzić. Z znów szpaler do drzwi. Widzę znajomego milicjanta, kolegę z lat szkolnych – Janka Brodę, który kiedyś mieszkał w Pszczółkach. Wprowadzają nas do świetlicy i każą siadać na krzesłach. Czekamy w asyście młodych milicjantów. Pojedynczo biorą nas na przesłuchania. Idę pierwszy. Podaję dane personalne i odmawiam jakichkolwiek zeznań. Idą inni. To samo. Milicjanci coraz częściej rozmawiają z nami. Robią się coraz bardziej rozmowni. Są też ostrożni. Czegoś się boją. Jest już dzień, niedziela. Przynoszą nam oranżadę tzn. milicjanci. Robią się coraz bardziej rozmowni. W świetlicy, w której przebywamy, stoi telewizor. Nie mamy żadnych wiadomości. Programu w TV również nie ma, mimo iż jest to niedziela. Każdy, kto chce wyjść do toalety jest pilnowany przez milicjanta. Punktualnie o godzinie 12.00 nadają w TV przemówienie Jaruzelskiego. Dowiadujemy się oficjalnie o wprowadzeniu stanu wojennego. Po raz drugi wywołują na przesłuchanie, usiłując dać do podpisania jakieś oświadczenia. W godzinach popołudniowych jesteśmy już bardzo głodni. Milicjant (b. grzeczny) wyprowadza po pięć osób do kantyny na posiłek. Można kupić bigos i herbatę, którą zresztą niektórzy z nich nam przynosili do świetlicy. Oglądamy program w TV tzn. „Dziennik specjalny”. Później kładziemy się na podłodze, aby jakoś się przespać. Nie wiemy, co nas czeka.\nPrzed północą z niedzieli na poniedziałek budzą wszystkich i każą się ubierać. Wsiadamy do okratowanego samochodu więźniarki. Konwojuje dwóch milicjantów. Jeden z nich to wspomniany już kolega szkolny. Nie chcą powiedzieć, dokąd jedziemy. Przejeżdżamy przez Orunię, Gdańsk, Wrzeszcz, Oliwę i Sopot, a w Gdyni skręcamy na ul. Śląską i dalej Czerwonych Kosynierów. Przez cały czas wewnątrz więźniarki jest bardzo gorąco. Więźniarka jest przedzielona na pół. W sąsiedniej części jadą kobiety. Jest nas dziesięciu, po pięciu na wąskich drewnianych ławkach. Co jakiś czas spoglądam przez szparę wentylacyjną. Jest mroźna i jasna noc. Jedziemy w kierunku Wejherowa. Dalej skręcamy, wyboistą drogą jedziemy przez las. Wreszcie zatrzymujemy się. Przez szparę widzę mury więzienne i wieżyczkę strażniczą. Przy wysiadaniu podaję karteczkę znajomemu milicjantowi Brodzie, aby w jakiś sposób zawiadomił moją żonę. Nie wiem czy to zrobi. Nie dowierzam im. Szpaler, brama i już jesteśmy wewnątrz niskiego okratowanego budynku. Tu spisują nasze personalia, zabierają do depozytu moje dokumenty, zegarek, zapalniczkę, znaczki „Solidarności” oraz pieniądze. Wolno zatrzymać przy sobie tylko papierosy i grzebień. Robią zdjęcia z trzech pozycji i biorą odciski wszystkich palców oraz dłoni jak przestępcom. Wprowadzają do cel. Idę korytarzami w asyście funkcjonariusza MO i służby więziennej. Co chwila kraty. Cela 33. To tutaj będę przebywał. Jest nas 11. Cela duża, przygotowana na 16 osób. A więc jesteśmy w Zakładzie Karnym w Wejherowie – oddział w Strzebielinku, jako internowani. W dzień dowiadujemy się, że jest tutaj cała „krajówka” a także inni działacze ze Słupska, Elbląga, Trójmiasta oraz pracownicy różnych szczebli w zarządach i komisjach zakładowych. Na podstawie zebranych wiadomości z innych cel koledzy z BIPS-u [Biuro Informacji Prasowej Solidarność] wydają serwis, który zostaje odczytany przez okno. Śpiewamy. Wyżywienie jest niezłe. Wyprowadzają nas na spacer. Śniegu jest bardzo dużo i dosyć mroźno. Przez zakratowane okna widzimy sąsiedni blok i las za murem z wieżą strażniczą.\nWtorek, 15 grudnia. Brakuje nam szczoteczek do zębów, pasty, papieru toaletowego i wielu innych przedmiotów codziennego użytku. Około południa wszystkie cele dudnią w drzwi i kraty okienne kubkami i talerzami. Komendant zapewnia, że wszystko otrzymamy. W celi 35 puściły drzwi od wstrząsów w trakcie uderzeń taboretami. (nieczytelne) przydziale papierosów. Dostali wszyscy. Piszemy listy do domów. Z okazji jedenastej rocznicy Grudnia robię plakaty, które naklejamy przez mydło na drzwi oraz dostarczamy do sąsiednich cel. Dwa z nich są naklejone na deseczki od szafek i wywieszamy je na kracie za oknem w dniu następnym.\n[Środa], 16 grudnia. Dostaliśmy głośnik, przez który odczytano nam zakaz obchodów rocznicy grudniowej. Wolno zaśpiewać tylko hymn państwowy i jedną pieśń kościelną. O godzinie 12.00 śpiewamy hymn i „Boże coś Polskę”. Idziemy do łaźni. Wydano nam czyste ręczniki. O godz. 18.50 jeden z funkcjonariuszy ZOMO zrywa nasze plakaty przymocowane do kraty. Były to dwa plakaty, na których widniał symbol pomnika gdyńskiego Ofiar Grudnia, a na drugim napis: „Oby nigdy do nas nie strzelano!”. Dowiadujemy się, że z naszego powodu stacjonuje tutaj oddział ZOMO ze Szczytna. Każą codziennie wieczorem wystawiać okrycia wierzchnie na korytarz więzienny. Odmawiamy. Boją się ucieczki. Przychodzi komendant, który usilnie zabiega o to, abyśmy to zrobili. Po naszej odmowie wychodzi z celi i w zdenerwowaniu trzaska drzwiami.\n[Czwartek], 17 grudnia. To piąty dzień naszego internowania. Przez głośnik dowiadujemy się o tragedii w kopalni „Wujek” oraz w Gdańsku. Znów polski żołnierz i milicjant kieruje lufę broni do robotnika. Jest siedmiu zabitych i kilkudziesięciu rannych. W Gdańsku kilkaset rannych. Codziennie śpiewamy pieśni stojąc w otwartych oknach poprzez kraty wspólnie z sąsiednimi celami. W związku z wydarzeniami czcimy pamięć poległych górników przez namalowanie czarnych pasków na znaczkach „Solidarności”, które nam uprzednio wydano. Zresztą dostaliśmy z depozytu zegarki, zapalniczki i po 400 zł. Można było zakupić za te pieniądze artykuły spożywcze, proszek do prania, mydło. W nocy lekarze zabierają do szpitala kolegę, który ma ciśnienie 270 – 170. Chyba do Gdańska.\n[Piątek], 18 grudnia. Szósty dzień za kratami. Nastroje są dobre. Z innych cel wyprowadzają na spacer. Jest [Janusz] Onyszkiewicz, [Andrzej] Gwiazda, [Jan] Rulewski, [Seweryn] Jaworski i wielu innych. Nawołujemy się głośno pytając o znajomych. Podczas naszego spaceru czcimy pamięć poległych górników, stojąc w milczeniu szeregiem. Spacer – to wydzielony teren na dziedzińcu. Chodzimy ścieżką w śniegu w wyznaczonym kwadracie. Pilnuje milicja i służba więzienna. Wczoraj zrobiłem projekt znaczka pamiątkowego z okazji naszego internowania. Zrobiłem kilkadziesiąt sztuk. Niektórzy funkcjonariusze proszą po cichu, aby im taki znaczek dostarczyć. Od pierwszego dnia pobytu tutaj mamy łączność z sąsiednimi celami poprzez wybicie otworów. W celi 35 wybito otwór zbyt duży i ze zbyt wielkim hałasem. Po zorientowaniu się przeniesiono ich do celi 21. Codziennie z uwagą wysłuchujemy komunikatów radiowych i wiadomości z naszego „nocnika”. Tak nazwaliśmy nasz głośnik. Drzwi naszej celi są pokryte plakatami. Koledzy zrobili drewniany krzyż z listew od taboretu i pomalowany czarną pastą do butów. Obok naszej celi jest kaplica, w której można się modlić. Robimy spis wszystkich internowanych uważając, że może to być potrzebne w przyszłości. Wszyscy napisali już listy do domów. Poinformowano nas, co wolno nam w nich pisać a, co nie. Do dzisiejszego dnia nic nie wiemy o naszych domach i rodzinach. Zabrano nam ławkę i w jej miejsce dostaliśmy taborety. Najprawdopodobniej z obawy, aby nią nie rozbito drzwi lub kraty w oknie. Obsługują nas więźniowie z kilkuletnimi wyrokami. Przynoszą i rozdzielają posiłki, sprzątają korytarze i dziedziniec. Nas do żadnej pracy nie biorą. Całymi dniami (poza spacerem) siedzimy w celi, spędzając czas na dyskusjach, pisaniu. Jesteśmy zgorszeni wystąpieniem przewodniczącego ZR w Słupsku Wojciecha Zierke i [Zdzisława] Rozwalaka z Poznania. Codziennie dostajemy chleb, kawę lub herbatę, margarynę i na śniadanie zupę mleczną. Na obiad zupa i drugie danie z ziemniakami. Dziś po raz pierwszy dostajemy solone masło. Kupiliśmy z tzw. „wypiski” pasztetową i papierosy.\n[Sobota], 19 grudnia. Podano komunikat przez głośnik, że od dzisiaj będzie można oglądać program telewizyjny od 18.20 do 23.00 w świetlicy. Codziennie inna cela. Dochodzą do nas wieści spoza radia. Bardzo interesujemy się tym, co dzieje się w Gdańsku. Poczułem się źle, tzn. bolą mnie nogi pod kolanami i całe podudzia. Zgłaszam się do lekarza, który mnie bada i stwierdza, że są to bóle reumatyczne. Dostaję tabletki, które pomagają. Nie mamy żadnych wiadomości od rodzin. Radio podaje wiadomości tendencyjne.\nNiedziela, 20 grudnia jest dla nas zwykłym dniem – jak każdy inny. Korzystamy z kaplicy, którą mamy za ścianą. Codziennie rano śpiewamy, stojąc w otwartych oknach. Zabieram się do robienia pieczątki pamiątkowej. Jest to żmudna i precyzyjna praca, ale cieszy. Odciskam kilka, korzystając z tuszu od wkładu z długopisu. Na razie kłopotów z jedzeniem nie mamy. Czas wolny wypełniamy na pisaniu, rozmowach i graniu w karty lub czytaniu książek z więziennej biblioteki. Takich ilości śniegu nie był dawno. Sypie bez przerwy. Święta Bożego Narodzenia spędzimy na pewno tu – w więzieniu. Niektórzy strażnicy są dość rozmowni i przyjemni. Próbujemy jak najwięcej rozmawiać, aby dowiedzieć się czegoś, co dzieje się na zewnątrz. W tym temacie są ostrożni, boją się. W czasie apelu wieczornego robimy im kawał. Gdy wchodzą do celi, aby nas policzyć, stoimy w szeregu milcząc z miskami na głowach. Do późnych godzin nocnych gramy w karty. Zasłaniamy okna kocami i zdejmujemy lampę z sufitu, podłączając ją do gniazda w ścianie, ponieważ światło nam wyłączają.\n21 grudnia, poniedziałek. Dziewiąty dzień naszego więzienia. Rano strażnicy zastają na podłodze leżący katafalk zrobiony z taboretów, koca i krzyża. Spod koca wystają buty. Strażnik sprawdza nogą buty, które się przewracają. Śnieg sypie od samego rana. Byliśmy już też w kaplicy. Inne cele są na spacerze, my też zaraz wyjdziemy. Robię projekt drugiej pieczątki. Jest to pieczęć okrągła z emblematem „Solidarności” pod wieżą strażniczą i fragmentem więziennego muru oraz napis: Grudzień 1981 – wokół – obóz internowanych. (nieczytelne). Postanawiam zrobić spis moich rzeczy prywatnych, pozostawionych w Zarządzie Regionu. Piszemy dzisiaj kilka punktów żądań, które zostaną skierowane do komendanta więzienia. Na zasadzie łączności pomiędzy celami dostarczamy różnymi kanałami treść tych żądań do innych cel. Urządzamy sobie wspólną kolację, zestawiając dwa stoły razem, śpiewamy – jest wesoło. O godz[inie] 22.20 wywołują pana Janka Strzeleckiego i każą zabrać ze sobą wszystkie rzeczy. Idzie do domu. Żegnamy się i śpiewamy na odchodne Jankowi „Naprzód Komisjo Krajowa”.\n22 grudnia, wtorek. Radio z samego rana podaje fałszywe wiadomości o internowanych. Według radia – możemy się swobodnie poruszać po więzieniu, mając łączność między sobą, łączność z rodzinami, paczki, radio i telewizję. Nieprawda! Jesteśmy zamknięci na klucz w celach po 16, 14-stu. Jest głośnik, a prasa to tylko „Trybuna Ludu”, którą dostajemy, co drugi lub trzeci dzień. Nie wolno nam się porozumiewać pomiędzy celami. Na spacer wychodzimy pilnowani, krążąc po wyznaczonym terenie. Nie mamy wiadomości od naszych rodzin, mimo iż wysłaliśmy listy. Nie wiemy czy one dotarły do adresatów. Tak wygląda prawda. Stukamy do drzwi. Żądamy rozmowy z komendantem, aby wyjaśnił nam te sprawy. Strażnik otwiera. Żądamy rozmowy i spotkania z komendantem. Postanawiamy, że jeżeli żądania nie zostaną spełnione, podejmiemy bardziej skuteczną akcję. Po dwóch z każdej celi zostało oddelegowanych na rozmowę. Niestety – prawie niczego załatwić nie można, ponieważ, jak oświadcza komendant, on jest osobą niekompetentną. Dzisiaj wykonałem drugą pieczątkę, którą zacząłem stemplować okolicznościowe karty i pisma. Dzisiaj jest też nasza kolej na oglądanie programu telewizyjnego. I znów „lanie wody” w DTV. Oglądamy program z Andrzejem Kołodziejem. Trochę to mętnawe. I znów dzień następny.\n[Środa], 23 grudnia. Śpimy dosyć długo. Prawdopodobnie sypią coś do kawy, jakiś brom czy inne świństwo, bo niektórzy narzekają na bóle głowy i wszystkich ogarnia dziwna senność. Dzisiejszy dyżurny w naszej celi stanął na wysokości zadania. Posprzątał, umył podłogę, ubikację i w ogóle zrobił porządek. O 10.30 przybył do nas ksiądz, przynosząc wigilijne opłatki. Wszedł do celi w towarzystwie majora komendanta. Widocznie boją się, abyśmy nie przekazali jakichś wiadomości bez ich wiedzy. Gdy przeszli do celi 30 – naprzeciw naszej – śpiewamy: „Naprzód Komisjo Krajowa” i krzyczymy „Precz z reżimem”. Wpada zdenerwowany strażnik mówiąc, abyśmy natychmiast przestali. Grozi Arturowi. Odpowiadamy, aby spróbował i dodajemy, że jeżeli kogokolwiek ruszy – rozwalimy drzwi. Głośnik podaje komunikat, że przybył Komendant Wojewódzki MO na rozmowy z przedstawicielami poszczególnych cel. Poszli ci sami, co wczoraj. Przybył zastępca komendanta – dosłowny matoł płk [Zenon] Ring, który nie mógł udzielić konkretnych informacji. Na pytanie zadane w związku z wczorajszą informacją radiową udzieloną przez [Jerzego] Urbana płk Ring odpowiedział, że nie wie skąd Urban miał takie nieprawdziwe informacje. Powiedział, że jego obowiązują rozkazy a nie to, co można usłyszeć w radio. Na pytanie, czy wysłał do Polskiego Radia sprostowanie na ten temat odpowiedział, że jego to nie interesuje. Nie kryją się nawet ze stwierdzeniem, że teraz jest bezprawie. A w ogóle, jeżeli chodzi o jakiekolwiek rozmowy, to jest jedna wielka bzdura. Oszukują nas, kłamią i robią to, co chcą.\n[Czwartek], 24 grudnia. Wigilia Bożego Narodzenia. Niektórych odwiedzają rodziny. Docierają do nas paczki z RFN-u przez Episkopat Polski. Przychodzi ksiądz z opłatkiem. Niektórzy dostali od docierających tu rodzin żywność świąteczną. Będziemy się tym wszyscy dzielić. Wieczór wigilijny mamy wspólny. Ustawiamy dwa stoły razem, przykrywamy dwoma prześcieradłami i zastawiamy tym, co jest. Choinkę mamy również. Była możliwość zakupu choinki przez strażników. Śpiewamy kolędy. Każdy z nas jest myślami w domu – wśród swoich, ale trudno, musimy się z tym pogodzić. Komunizm i czerwona partia tylko do takich efektów potrafi naród polski doprowadzić. Lecz prawdy i prawdziwego patriotyzmu oraz wiary chrześcijańskiej nie wyrwą nam z serc. Słuchamy z powagą pasterki przez głośnik oraz bierzemy w niej czynny udział. Długo w noc siedzimy i jeszcze rozmawiamy. Jeszcze wcześniej tj. w czasie kolacji wigilijnej wpuszczają do nas na chwilę kolegów z innych cel. Przychodzi między innymi A[Andrzej] Kozicki potem Józek Patyna, Konrad Marusczyk, L[ech] Dymarski, [Jan] Koziatek, [Karol] Modzelewski i wielu innych. Łamiemy się wspólnie opłatkiem i całujemy się, życząc sobie wzajemnie przyszłej wigilii w lepszej i prawdziwej Polsce. Strażnicy odrobinę odtajali, mamy trochę ulg i więcej swobody. Pierwszy dzień Świąt Bożego Narodzenia upływa nam na wspólnym śniadaniu, mszy św. z udziałem kapelana oraz rozmowach. Coraz więcej rodzin zostaje powiadomionych o naszym uwięzieniu w Strzebielinku. Dochodzą do nas teraz wieści z zewnątrz. Wysłaliśmy do naszych rodzin listy jeszcze grubo przed świętami. Teraz dowiadujemy się, że nikt ich nie otrzymał. Różnymi drogami zostały wysłane pełne listy internowanych, które sporządziliśmy. Dopiero na tej podstawie społeczeństwo dowiaduje się, gdzie nas szukać.\nDrugi dzień świąt jest taki sam jak poprzedni. Coraz więcej rodzin zjeżdża do Strzebielinka. Mam nadzieję, że i do mnie ktoś przyjedzie, ale jak dotąd nikt. Na spacerze dochodzi do małego incydentu pomiędzy nami a zomowcami. W czasie spaceru mamy teraz większą swobodę w poruszaniu się po placu i pomiędzy pawilonami. Odwiedzamy pawilon pierwszy, rozmawiając przez kraty z Andrzejem Gwiazdą, Jackiem Kuroniem, Modzelewskim i innymi. Nie podoba się to trzem zomowców bez czapek i z rękami w kieszeniach. Najmłodszy z nich krzycząc obwieszcza, że dla nas spacer się skończył. Nie wytrzymałem. „Krzyczeć to może pan sobie w domu, a tu może pan być synem niejednego z nas”. Na to zomowiec odpowiada mi, że, mimo iż jest młodszy to na pewno mądrzejszy?! Stwierdzam, że na pewno, bo ma to wypisane na czole. Jest wściekły i jego koledzy również. Leon Stobiecki dobija go: „Stań synu na baczność, wyjmij ręce z kieszeni i podciągnij pas, jak ze mną rozmawiasz! Jestem Oficerem Marynarki Wojennej!” Zdębiał nasz zomowiec. Leon nie jest oczywiście żadnym oficerem, ale działaczem „Solidarności” w MON, w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Jesteśmy górą! Chodzimy sobie, gdzie chcemy. Dla zabicia czasu gramy dużo w karty i czytamy książki. Ja wciąż mam nadzieję, że ktoś z bliskich mnie odwiedzi. Coraz więcej informacji o tym, co się dzieje w kraju dochodzi do nas przez odwiedzających.\nNiedzielę, 27 grudnia traktujemy również jak dalszy ciąg świąt. Nie wychodzę na spacer, leżę. Od kilku dni czuję się źle. Chyba jestem przeziębiony. Koledzy z celi troszczą się, przykrywają kocami, podają lekarstwa i herbatę. Bolą mnie całe plecy. Jeden z kolegów pożycza mi gruby sweter, bo swojego nie mam. Brak wody. Przynoszą w baniaku ciemnożółtą ciecz. To ma być woda do picia. Daje się zauważyć, że strażnicy są dla nas bardzo grzeczni, pozwalają na pojedyncze odwiedziny w celach, rozmawiają z nami coraz dłużej i częściej.\nPoniedziałek, 28 [grudnia]. Idę do lekarza, od którego dostaję lekarstwa. Pod naszą celę podchodzi Jacek Kuroń. Rozmawiam z nim na temat wiadomości, które do nas dotarły za pośrednictwem innych osób z zewnątrz, że radio WE [Wolna Europa] podało wiadomości o torturowaniu i biciu Kuronia i [Adama] Michnika. Śmiejemy się z tego. Pod nasze okno schodzą się co jakiś czas ze wszystkich cel po pieczątki, podsuwając książki, dokumenty i koperty. Niektórzy do późnej nocy grają w karty.\n29 grudnia, wtorek. To siedemnasty dzień naszego więzienia. W dalszym ciągu mam jeszcze nadzieję, że ktoś z mojej rodziny się zjawi, aby mnie odwiedzić. U wszystkich już były rodziny. Nowe wieści dochodzą do nas w dniu dzisiejszym. Otóż dowiadujemy się, że wywiezione zostały w niewiadomym kierunku następujące osoby: Onyszkiewicz, Palka, Gwiazda, Sobieraj, Kuroń, potem Tokarczuk, Rulewski, Jaworski, potem Modzelewski, Wujec, Pietkiewicz, Dymarski, Król i Kijanka. Prawdopodobnie do Warszawy. Na wolność wypuszczono ludzi ze Słupska: Kłobuszyńskiego, Harata, Jóźwiaka, Parniewskiego, Kuliga i Barańskiego. Postanawiamy wszystkie zapiski schować, bo jak się dowiadujemy – przeprowadzają bardzo szczegółową rewizję osobistą, każąc się rozbierać do naga. Na tym kończę ten zapis, a dalsze szczegóły, dotyczące naszych losów spróbuję napisać w późniejszym terminie.\n29.12.1981 r[oku], godz[ina] 19.58\nAutor, przekazując do Dziennika internowanego swoje notatki obozowe napisał, że po przewiezieniu go do Strzebielinka „zamknięto mnie w celi nr 33. Tam spotkałem się z nieżyjącym dziś profesorem Janem Strzeleckim, który posiadał przy sobie papier podaniowy i cienkopis koloru zielonego. Na moją prośbę użyczył mi tych materiałów, którymi mogłem dokonać tych notatek. Zaznaczam, że moje osobiste rzeczy zostały mi zabrane do depozytu. Zapiski sporządzałem na <gorąco>, od pierwszego dnia mojego uwięzienia, gdy wszystkie szczegóły tych przeżyć miałem świeżo w pamięci.\nZygmunt [Błażek] z <Parszywej Dwunastki>”.


Jaka sieć mobilna telefoniczna i internetowa jest najlepsza i najtańsza – co wybrać | ToTemat\nPrzy wyborze najtańszej oraz najlepszej sieci mobilnej zarówno telefonicznej jak i internetowej – należy zwrócić uwagę na możliwości, jakie one oferuję względem ceny. Bardzo dobrą wiadomością jest to, że ceny są znacznie mniejsze w mniejszych sieciach niż tych wielkich znanych marek a mimo wszystko w niczym im nie ustępują.\nOd kilku lat powstają nowe sieci telefoniczne choć nie wydają one kolosalnych kwot na reklamy w mediach publicznych. Tych sieci nie zobaczy się reklam w telewizji czy radiu i być może dlatego są one znacznie tańsze – nie wydają na reklamy tylko oferują tanie i stabilne usługi.\nSpośród wszystkich sieci w zasadzie pod uwagę warto brać przede wszystkim wymienione 3 – inne odpadają w testach cenowych lub jakościowych. Te sieci warto omówić by wiedzieć co oferują i jak faktycznie działają. Kolejność opisu sieci mobilnych telefonicznych i internetowych jest losowa. Każda z tych sieci posiada opcje abonamentu komórkowego oraz pakiety internetowe 100 + 200 GB (dzień i noc). Każda z tych sieci pracuje także na masztach i zasięgu sieci Plus – a więc zasięgi i szybkość internetu w danych miejscach powinny mieć takie same. Każda z nich ma czas umowy bezterminowy – z okresem miesięcznego wypowiedzenia.\nPorównujemy w tych firmach opcje internetu mobilnego i abonamentu telefonicznego, które są najkorzystniejsze dla klientów.\nOTVARTA – ostatnio bardzo promowana przez wykup reklam w internecie. Sieć ta posiada mobilny internet z pakietem dzień między godziną 8 a 24 i noc między godziną 00:01 – do 7:59 – jaka faktycznie moim zdaniem działa źle w rozliczeniach. Korzystanie w godzinach od 12 w nocy do 1 w nocy oraz między 7 a 8 nalicza zużycie wbrew regulaminowy do pakietu dziennego w naszym teście. Aktywacja to 29 zł a cena abonamentu miesięcznego na internet to 44,99 zł. Abonament telefoniczny w najtańszej sensownej opcji to 17,99 z czego brak w nim nieograniczonych bezpłatnych mms. Internet w nim to 21 GB – pozostałe elementy rozmowy i sms bez ograniczeń bezpłatne – aktywacja 24 zł. Otvarta to sieć z jaką mieliśmy problemy w obsłudze klienta, każdy naszym zdaniem błąd sieci, był wmawiany klientowi – że błąd leży po jego stronie. To także nie jest najkorzystniejsza oferta według internetu i telefonu mobilnego – znajduje się naszym zdaniem na 3 miejscu pod względem jakości.\nNext Mobile – w tej sieci najkorzystniej wypada ze wszystkich internet mobilny, bo jest w cenie 32 zł miesięcznie – nocny jest od 1 w nocy do 8 nad ranem, w pozostałych godzinach dzienny. W abonamencie telefonicznym za 22 zł miesięcznie jest bez ograniczeń mms, sms, i rozmowy do wszystkich sieci i na stacjonarne ale tylko 3,5 GB dostępnego internetu. Aktywacja bez względu na rodzaj kosztuje zawsze 12 zł. Opcja internetu mobilnego jest w tej sieci zdecydowanie najlepsza ze wszystkich innych.\nLajt Mobile – sieć oferuje w telefonii komórkowej bezpłatne rozmowy i sms oraz mms za minimalną opłatę 19,99 miesięcznie oraz w tym 30 GB Internetu. Lub pakiet za 17,99 – wszystko pozostałe podobnie tylko zmienną jest 4GB internetu. W cenie sieci telefonicznej wychodzi najtaniej ze wszystkich i najbardziej opłacalnie. Internet mobilny to 100 + 200 GB tak samo jak w sieci Next Mobile na tych samych zasadach. Aktywacja w oby pakietach w Lajt to 29 zł. Działa także tylko w tej sieci bezpłatny roaming bez dodatkowego aktywowania lecz o ograniczeniach – mimo to nadal możliwy bezpłatny za granicą.\nCo warto więc wybrać – jeśli chodzi o telefon z internetem to Lajt Mobile ma najlepszą opcję ze wszystkich cenowo oraz w możliwościach. Jeśli natomiast chodzi o internet mobilny to zdecydowanie wygrywa ze wszystkimi Next Mobile.\nPrzejrzeliśmy kilkanaście różnych sieci i wydaje się, że wymieniona przez nas są najbardziej korzystne po wczytaniu się w ich umowy oraz zapoznaniu z pakietami oraz cenami. Jeśli natomiast ktoś znajdzie coś bardziej korzystnego to podzielcie się tym w komentarzu. Zapraszamy do kolejnych wartościowych tematów w serwisie.\nSklep Media Expert – Opinia\nJaki wybrać dodatek blokujący reklamy do przeglądarki - najlepsze\nNastępny wpisCo znaczy słowo Bynajmniej – lepiej go nie używaj\nObecnie używam Next mobile i jest ok ale chodzi o telefon. Problem w tym że te 3,5 GB internetu to jest w zasadzie bardzo mało jak by się chciało słuchać muzyki przez internet lub tym bardziej oglądać filmy. To musi być co najmniej ponad 10 GB na miesiąc a tutaj się kończy to wszystko za szybko. Dlatego też rozglądam się za inna siecią.\nDuże sieci nie wytrzymują konkrecji z tymi małymi jakie nie brylują w mediach publicznych. te male walczą o klienta a duże ich pomiatają. Dlatego także jak ktoś ma telefon czy internet w dużej sieci to lepiej zmienić na jakąś małą zobaczycie różnice na plus. Nie będzie się numerem identyfikacyjnym tylko osobą.\nMiałem konto w otvarta i dla mnie była to także bardzo męcząca współpraca. Bardzo denerwująca i nieprofesjonalna obsługa. Nexta nie znam, lajt wydaje się dobry do czasu aż czegoś nie zepsują. Czy wiecie że jak zablokują Wam numer telefonu czy jakieś usługi od siebie nie wiedzieć czemu to mają 72 godziny na rozwiązanie reklamacji – tak aż 3 dni a wy jesteście ten czas bez telefonu i kontaktu ze światem. Takich chorych rzeczy nie ma w innych sieciach.


System Audio SENCOR SSS 801 - Media Expert\nJESTEŚ TUTAJ: Sklep Mediaexpert.pl Telewizory i RTV DROBNY SPRZĘT RTV Radia System Audio SENCOR SSS 801\nSystem Audio SENCOR SSS 801\nW sklepie już 20.04.2018 W sklepie już 20.04.2018 Sprawdź dostępność\nNowa konstrukcja systemu audio w obudowie drewniano-aluminiowej. Posiada dwa głośniki wysokotonowe (2x20W) i jeden subwoofer (40W) głośnik z minimalnym zniekształceniem harmonicznym dla utrzymania jakości dźwięku. Można odtwarzać płyty CD z muzyką, MP3 z pamięci USB, wejście line-in za pomocą złącza jack 3,5 mm lub pamięci flash USB, który może służyć do ładowania urządzenia. Istnieje także interfejs Bluetooth, dzięki któremu można odtwarzać muzykę bezprzewodowo. Radio z automatycznym strojeniem, RDS i pamięcią na 40 stacji. W kolorze czarno-srebrnym.\n470 x 140 x 285\n, Odtwarzanie plików MP3 z pamięci USB , Radio z funkcją RDS , Funkcja uśpienia , 3 Poziomy ściemnienia wyświetlacza\nInformuje czy urządzenie posiada w zestawie pilota.\nWysokotonowe , Basowy\nGwarancja na produkt: System Audio SENCOR SSS 801


Mateusz Płatos, 24.12.05\nNie minął jeszcze pierwszy miesiąc działalności Papierowych Myśli, a już obchodzimy pierwsze Boże Narodzenie. Z tej okazji chciałbym życzyć wszystkim, w imieniu całego zespołu redakcyjnego, dużo radości, rodzinnego ciepła i oczywiście wielu książek pod choinką. Mam też nadzieję, że Święta wciąż będą okazją do refleksji nad sobą, ale i nad tym, czym są Święta i co jest w nich naprawdę ważne. O Bożym Narodzeniu XXI wieku możecie przeczytać w felietonie Marcina Dobrowolskiego. Miłej lektury i wesołych Świąt!


Jestem programistą-nauczycielem. Mam ponad 10 lat doświadczenia w nauczaniu informatyki na różnych szczeblach edukacji od gimnazjum po uczelnię wyższą. Uczyłem informatyki na poziomie rozszerzonym w najlepszym liceum na Śląsku. Oprócz tego od ponad 10 lat programuję w Pythonie. W prowadzonych kursach dzielę się wiedzą i doświadczeniem.\nOdcinki trzy razy w tygodniu\nPrzy tym poziomie wsparcia będę mógł poświęcić więcej czasu na nagrywanie i montaż kolejnych odcinków. W związku z tym kurs "Python od podstaw" będzie się pojawiał trzy razy w tygodniu - w poniedziałki, środy i piątki.\nbrakuje 980 zł\nKurs Django 2.0\nPrzy takim wsparciu będę mógł zrobić podstawowy kurs Django 2.0. Omówię na przykładach wszelkie aspekty tworzenia serwisu w czystym Django 2.0. Odcinki będą się pojawiać dwa razy w tygodniu.\nbrakuje 1980 zł\nPrzy takim wsparciu dodam do kursu Django 2.0 moduł omawiający tworzenie REST API przy użyciu biblioteki Django-REST-Framework (DRF).\nPrzez ponad 10 lat prowadziłem podwójny żywot nauczyciela-programisty. W tym czasie współtworzyłem podręcznik do informatyki dla szkoły podstawowej, uczyłem informatyki na poziomie rozszerzonym w najlepszym liceum na Śląsku, tłumaczyłem podręczniki programowania i prowadziłem kursy online za kompletną darmochę. Zainicjowałem akcję "Python na maturze", której efektem jest wprowadzenie tego języka programowania na maturę z informatyki.\nOd kilku lat zmieniłem nieco profil swojej działalności. Dużo większy akcent kładę teraz na zawodowe programowanie, a przekazywanie wiedzy jest moim hobby.\nNa YouTube można znaleźć zapisy dwóch kursów, które prowadziłem dla audytorium jednocześnie prowadząc stream na Hangouts. Mają one swoje wady, ale mimo wszystko wielu osobom pomogły nauczyć się programowania oraz tworzenia aplikacji w Django. Oprócz tego już w nieco bardziej przyzwoity sposób nagrałem kilka odcunków do cyklu "Python na maturze", gdzie pokazuję rozwiązania zadań maturalnych z informatyki przy użyciu Pythona.\nWsparcie udzielone za pośrednictwem Patronite pozwoli mi przeznaczyć nieco więcej czasu na dzielenie się wiedzą i doświadczeniem. Będę mógł odświeżyć stare kursy realizując je w odpowiedni sposób. Jeśli chcesz przyczynić się do powstania tych materiałów - rozważ proszę wsparcie :)\nDzięki! Sprawiasz, że widzę sens w nauczaniu programowanie przez YouTube.\nUprzejmie dziękuję! Twoje imię i nazwisko lub pseudonim trafi do napisów końcowych. Dostaniesz też dostęp do specjalnej zamkniętej grupy na fejsie.\nPięknie dziękuję! Twoje imię i nazwisko lub pseudonim trafi do napisów końcowych. Dostaniesz dostęp do zamkniętej grupy na fejsie. Możesz zaproponować temat odcinka cyklu "Python na maturze" lub pokrewnego.\nStukrotne dzięki! Twoje imię i nazwisko trafi do napisów końcowych. Dostaniesz dostęp do zamkniętej grupy na fejsie. Możesz zaproponować temat odcinka cyklu "Python na maturze" lub pokrewnego. W każdym miesiącu będziesz mieć prawo do łącznie dwóch godzin osobistych konsultacji przez Skype lub Hangouts. Jeśli konsultacje będą przy okazji wspólnego wypadu na piwo, limit czasowy nie obowiązuje ;)\n1395 zł miesięcznie\n53324 zł łącznie


Prysznic czy wanna? Nowe żele pod prysznic Carex + konkurs dla Ciebie! | Agata ma Nosa - makijaż, pielęgnacja i perfumy - opinie o kosmetykach i miejscach świata urody\nMarta Kosmetycznie 20 grudnia 2015 15:17\nSuper zestaw, muszę przyznać że nie miałam jeszcze nic tej marki :-)\nUwielbiam kąpiel w wannie. Mogę się zrelaksować, przemyśleć parę spraw i upajac się gorąca woda. W ten sposób odpoczywam i funduje swojej skórze takie małe spa ;-)\nbabka 20 grudnia 2015 15:32\nPrysznic! Bo jeśli w poniedziałek rano wejdę do wanny, to na pewno nie dotrę do pracy. Hmm... czy to znaczy, że jednak wanna?\nAnonimowy 20 grudnia 2015 16:19\nPrysznic bo szybko, szybko i szybko... tak szybko jak to tylko możliwe żeby dzieci nie zaczęły dobijać się do łazienki pragnąc kontaktu z mamą ;)\nKarolina (karolciapajak@poczta.onet.pl )\nUnknown 20 grudnia 2015 17:00\nPrysznic bo .. po remoncie jest taki jak sobie wymarzylam :)\nAlma 20 grudnia 2015 22:24\nPrysznic! Nic tak nie stawia na nogi, jak chłodny prysznic latem i cieplutki w grudniowy poranek. A wieczorem? Po całodziennym maratonie, bieganiu z zakupami, rundą przedszkole-uczelnia-dom-przedszkole-dom-trening z Małym-dom wejście do wanny grozi obudzeniem się około 2 w nocy w zimnej wodzie. ;)\nPrysznic, wanna - oto jest pytanie?!\nSzuru-buru, czy wygrzewanie?\nNa imię mam Zuzanna,\nWięc pewnie kojarzysz wanna.\nJednak gdy rano minuty masz dwie,\nWskakujesz pod prysznic i olé!\nWieczorem się grzejesz i kokosisz,\nO dolewkę ciepłej wody prosisz.\nTrudno rozwikłać ten problem odwieczny,\nLecz Carex zawsze jest konieczny!\nmizBeware//Hedona 23 grudnia 2015 23:09\nWanna! Do wanny pakujemy się całą rodziną, tudzież urządzamy domową randkę dla podniesienia temperatury uczuć romantycznych i w wannie mam swoje prywatne spa, serwujące spokój, ciszę, czill i dokładnie taki zabieg na ciało jaki sobie akurat wymyśliłam 😉 z drugiej strony - od kiedy urodziłam córkę pod domowym prysznicem, to już nigdy nie będzie ' tylko' prysznic...\nAnonimowy 24 grudnia 2015 13:14\nOh zdecydowanie wanna! Wanna to dla mnie synonim odpoczynku.Nikt (czyt.moja 1.5 roczna corka) nie dobija sie do drzwi krzyczac "mama,mama!", nie musze wychodzic z lazienki po 10 minutach ociekajaca woda i analizujaca, czy dom stoi, czy dziecko cale. Wanna,mnostwo piany, cisza....szkoda, ze tylko raz w tygodniu mam te przyjemnosc�� ale lepszy rydz niz nic!pozdrawiam!asiagdynia@o2.pl\nUnknown 26 grudnia 2015 19:06\nZdecydowanie wanna. Nic tak po długim dniu w pracy nie relaksuje mnie,jak wanna po brzegi wypełniona wodą z pachnącymi olejkami czy musującymi kulkami i oczywiście dobra książka do poczytania.\nKatarzyna Mierzwa 27 grudnia 2015 16:14\nU mnie w zależności od nastroju i pory roku☺ latem wolę prysznic ale zimą uwielbiam się wylegiwać w wannie😊


Dzień Dziecka Utraconego – 15 października – Ruch Światło-Życie\nStr. głównaRóżnościDzień Dziecka Utraconego – 15 października\n2013-10-08 Diakonia Życia Różności 0\nPoniższy materiał dotyczy dzieci utraconych przed narodzinami. Sytuacja ta dotyka wielu rodziców. Bardzo często w naszym otoczeniu spotykamy rodziny, które w wyniku poronienia utraciły dziecko. Z tego względu zachęcamy do czytania nie tylko rodziców dzieci utraconych, ale wszystkich, gdyż zawarte poniżej informacje mogą pomóc osobom z Waszego otoczenia.\nMateriał został opracowany na podstawie informacji zawartych na stronach internetowych:\noraz „Opinii teologicznej o losie dzieci zmarłych bez chrztu” przygotowanej przez Radę Naukową Komisji Episkopatu Polski.\nJest to wewnętrzny materiał opracowany na potrzeby Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Warszawskiej. W przypadku uwag prosimy o kontakt: dz@wernerki.pl\n1. Czym jest poronienie?\nW terminologii medycznej o poronieniu mówimy, gdy dochodzi do utraty ciąży do 22 tygodnia jej trwania. Późniejsze terminy odnoszą się już do porodu przedwczesnego. Dla rodziców dziecka – nienarodzonego dziecka – poronienie jest końcem ich marzeń, planów, pragnień, jakie wiązali z nowym życiem. Ponieważ życie ludzkie zaczyna się od poczęcia, to konsekwentnie, po poronieniu, należy potraktować rodziców jako tych, którzy stracili dziecko. Każde odstępstwo od tej normy, szczególnie bagatelizowanie straty czy negowanie pojawiających się uczuć (dla kogoś z zewnątrz zupełnie niezrozumiałych), przynosi dodatkowe cierpienie.\nPo porodzie kobieta ma prawo zobaczyć swoje dziecko, ma prawo je pożegnać – nawet jeśli urodziło się martwe, nawet jeśli jest to kilkunastotygodniowy wcześniaczek. Dziecko nie przypomina wtedy takiej pyzy z reklamy, ale jest jedyne i niepowtarzalne, zaś pożegnanie z dzieckiem jest koniecznym elementem żałoby. Jeśli decyzja o braku takiego pożegnania nastąpiła z woli kobiety nikt nie ma prawa oceniać jej decyzji, jeśli jednak była ona wynikiem szoku bądź też (co gorsza) pożegnanie zostało kobiecie odmówione przez personel medyczny (klasyczne: „będzie pani bardziej cierpiała”) wtedy brak takiego pożegnania z dzieckiem znacząco utrudnia kobiecie przeżycie i zakończenie żałoby. Pożegnanie może być tylko dotknięciem główki, przytuleniem. Jeśli wiadomo, że dziecko może umrzeć zaraz po porodzie można poprosić o chrzest z wody.\n2. Jakie są prawa rodziców?\nObecna sytuacja prawna jest jasna: rodzice mają prawo odebrać ciało dziecka i pochować je, bez względu na czas trwania ciąży. Wątpliwości ostatecznie rozstrzygnęło rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi, w którym stwierdzono, że za zwłoki uważa się ciała osób zmarłych i dzieci martwo urodzonych, bez względu na czas trwania ciąży.\nMacie prawo do rejestracji dziecka w Urzędzie Stanu Cywilnego. Szpital wystawia w takiej sytuacji tzw. pisemne zgłoszenie urodzenia dziecka. Przysługuje ono każdemu dziecku, bez względu na czas zakończenia ciąży. W USC otrzymasz wtedy skrócony akt urodzenia dziecka z adnotacją, że urodziło się martwo. Aktu zgonu nie sporządza się. Akt urodzenia z odpowiednią adnotacją jest jednocześnie aktem zgonu.\nMatka ma prawo do urlopu macierzyńskiego (lub zasiłku macierzyńskiego, jeśli przebywa na urlopie wychowawczym). W przypadku narodzin martwego dziecka kobiecie przysługuje 8 tygodni urlopu. W pracy należy przedstawić skrócony odpis aktu urodzenia dziecka. Nie ma potrzeby składania zaświadczenia lekarskiego o odbytym porodzie (urodzeniu).\nMacie prawo do pochowania dziecka (jego ciała czy szczątków), bez względu na czas zakończenia ciąży. Szpital wydaje wtedy Kartę Zgonu. Dokument ten potrzebny jest na cmentarzu, aby pochować dziecko.\nMacie prawo do uzyskania zasiłku pogrzebowego – bez względu na czas zakończenia ciąży. W ZUS-ie należy przedstawić dokumenty potwierdzające prawo do świadczeń oraz akt zgonu. W sytuacji, gdy akt zgonu nie został sporządzony (dziecko urodziło się martwo) przedstawia się akt urodzenia z adnotacją o martwych narodzinach.\nW szpitalu macie prawo do uzyskania informacji. Macie prawo, jak każdy pacjent, do uzyskania dokumentacji medycznej.\n3. Jak postępować w sytuacji straty dziecka?\nJeśli rodzice dowiadują się w szpitalu, że ich dziecko zmarło, warto od razu zastrzec chęć odbioru jego ciała; pozwoli to uniknąć sytuacji, w której szpital zniszczy ciało dziecka bez ich wiedzy. Rodzice mogą je odebrać ze szpitala za pośrednictwem firmy pogrzebowej. Niezależnie od długości trwania ciąży, pracownik szpitala powinien wystawić pisemne zgłoszenie urodzenia martwego dziecka. Szpital ma obowiązek przekazać zgłoszenie do USC w terminie 3 dni lub może wydać je rodzicom do ręki. Wówczas mają oni także 3 dni od narodzin na złożenie pisma w USC. Dokument ten nie jest dokumentacją medyczną, dlatego nie ma w nim zastosowania rozróżnienie na poronienie i poród przedwczesny. W świetle prawa polskiego są to zawsze narodziny martwego dziecka. Przy wypełnianiu zgłoszenia urodzenia martwego dziecka należy pamiętać, że wypełniona koniecznie musi być rubryka określająca płeć dziecka. W przypadku gdy nie można określić płci należy poprosić o wystawienie karty zgonu do celów pochówku lub w takiej sytuacji można także złożyć podanie o wystawienie dokumentów rejestracyjnych (pisemnego zgłoszenia urodzenia dziecka) wraz z zastosowaniem procedury ‚uprawdopodobnienia płci’ zaproponowanej przez Ministerstwo Zdrowia (http://www.poronienie.pl/materialy/upraw_plci.rtf). Ponieważ część lekarzy zgłasza obawy jako, że w takiej sytuacji dochodzi do poświadczenia nieprawdy można dopisać zdanie, że „Mimo pojawiających się obaw, taka procedura nie ma znamion poświadczenia nieprawdy przez lekarza”. W sytuacji zastosowania tej procedury, można otrzymać zasiłek pogrzebowy.\nW celu rejestracji dziecka w USC, rodzice (lub jedno z nich) stawiają się w urzędzie z wypełnionym przez szpital Zgłoszeniem urodzenia dziecka martwego (jeśli jest w rubryce zaznaczona płeć). Należy także zabrać ze sobą: dowody osobiste rodziców, akt małżeństwa bądź akt urodzenia (dla matki panny), akt małżeństwa z adnotacją o rozwodzie (dla rozwódki), akt zgonu współmałżonka (dla wdowy). Aktów nie trzeba przedkładać, jeżeli są sporządzone w tym samym urzędzie, gdzie rejestrujemy urodzenie. Po zawiadomieniu, USC wystawia akt urodzenia z adnotacją, że dziecko urodziło się martwe i wydaje rodzicom 3 odpisy zupełne (dokument staje się zarazem aktem zgonu).\nZgodnie z polskim prawem (Dz.U. z 2004 r. Nr 161 poz. 1688), dziecko, które rodzi się martwe – jeśli jest możliwe określenie jego płci – powinno zostać zarejestrowane w USC, zaś jego bliscy mają prawo je pochować. Jeśli jest to wczesne poronienie i nie widać płci dziecka, lekarz wystawia Kartę do celów pochówku, na podstawie której rodzice na własny koszt organizują pogrzeb dziecka. W tej sytuacji można też zastosować procedurę uprawdopodobnienia płci i wtedy rodzice mogą otrzymać zasiłek pogrzebowy. Jeśli rodzice rezygnują z prawa do pochówku dziecka (najczęściej ze zwykłej niewiedzy), obowiązek pogrzebu spada na gminę właściwą ze względu na miejsce zgonu (Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych Art. 10 ust. 3). W niektórych warszawskich szpitalach (np. szpital św. Zofii, szpital im. Św. Rodziny) organizowane są wspólne pochówki utraconych dzieci. Niestety, niektóre szpitale traktują ciała dzieci jako odpady, które są utylizowane. Warto pamiętać, że każda osoba, która zgłosi chęć pochowania osoby zmarłej, może to uczynić. Dziecko może zostać pochowane w grobie rodzinnym lub w zbiorowym grobie dzieci zmarłych przed narodzinami (w Warszawie na Cmentarzu przy parafii św. Katarzyny, ul. Fosa 17). Formalności na cmentarzu nie różnią się od mających miejsce przy okazji pogrzebów osób zmarłych po narodzinach. W parafii rodzice zgłaszają się z odpisem zupełnym aktu urodzenia dziecka z USC bądź z kartą zgonu do celów pochówku wystawioną przez szpital bądź Zakład Patomorfologii i proszą o pogrzeb wedle formularza pogrzebu dziecka nieochrzczonego. Rytuał pogrzebowy przewiduje pełny pogrzeb w obecności ciała dziecka. Msza św. odprawiana jest w kolorze białym w intencji zmarłego dziecka i jego rodziców.\n4. Co zrobić, jeśli pojawiają się problemy, np. w szpitalu?\nW sytuacji pojawiających się problemów administracyjnych warto:\nzłożyć podanie do dyrekcji w szpitala o dokumenty\nwysłać e-mail z prośbą o wyjaśnienie sytuacji do Ministerstwa Zdrowia Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia\nwysłać e-mail do Biura Praw Pacjenta przy Ministerstwie Zdrowia z prośbą o wyjaśnienie sytuacji.\nDyżur telefoniczny Stowarzyszenia Rodziców po Poronieniu dot. tematyki prawnej: 692 006 778\nBiuro Praw Pacjenta przy Ministrze Zdrowia, bezpłatna infolinia: 0 800 190 590\nPorady prawne w Fundacji Rodzić po Ludzku, środy godz. 10-14, tel: 22 635 30 92\n5. Jak wygląda pogrzeb dziecka utraconego?\nKapłani nie mają podstaw, aby odmówić pogrzebu dziecka utraconego wskutek poronienia, nawet na bardzo wczesnym etapie ciąży. Stosowana czasami praktyka tzw. pokropku, nie znajduje uzasadnienia ani w prawie kanonicznym, ani w normach liturgicznych. Powinna zostać zastąpiona obrzędami pogrzebu przewidzianymi dla dziecka nieochrzczonego. Przebieg obrzędów pogrzebu, zgodnie z miejscowymi zwyczajami, może odbywać się według trzech form i zawierać zarówno nabożeństwo w domu, w kościele i na cmentarzu, jak i tylko na cmentarzu Jeżeli rodzice proszą, można odprawić Mszę św. pogrzebową. Stosuje się wówczas formularz „Msza św. w czasie pogrzebu dziecka nieochrzczonego” i używa się szat liturgicznych koloru białego. Msza św. nie ma charakteru przebłagania za grzechy dziecka, ale jest prośbą o pociechę dla rodziców.\n6. A co jeśli straciliśmy dziecko wiele lat temu, bez świadomości naszych praw / w innych porządku prawnym?\nStrata dziecka jest zawsze stratą dla rodziców, niezależnie do tego, w jakim wieku było dziecko czy jak dawno ona nastąpiła. Rodzice nie powinni udawać przed sobą, że nic się nie stało. Mają prawo do żałoby. To od nich zależy, jak ją przeżyją. O zmarłym dziecku, którego miejsce pochowania nie jest znane (ciało nie zostało zabrane ze szpitala ze względu na brak takiej możliwości w poprzednim porządku prawnym lub na nieświadomość rodziców), można pamiętać odwiedzając groby Dzieci Utraconych (w Warszawie na Cmentarzu przy parafii św. Katarzyny, ul. Fosa 17). Rodzice mogą też zaopiekować się zaniedbanym grobem jakiegoś dziecka na swoim parafialnym cmentarzu.\n7. Co się dzieje z dziećmi zmarłymi przed chrztem?\nW swoim wstawiennictwie do Boga za wszystkich Kościół zawiera także prośbę za dziećmi, które nie mogą same przemawiać we własnym imieniu. Troska o zbawienie dzieci poczętych i nienarodzonych, a także poczętych i narodzonych, ale umierających bez Chrztu, przynależy do powszechnej zbawczej woli Kościoła, która nie może być inna od powszechnej zbawczej woli Chrystusa. Wydaje się więc w pełni uzasadniona opinia, że „pragnienie chrztu”, zawarte w wierze Kościoła, ogarnia również dzieci zmarłe pozbawione Chrztu.\nNależałoby uznać, że dzieci umierające bez Chrztu zostają uwolnione od grzechu pierworodnego za pośrednictwem pragnienia Chrztu, zawartego w akcie wiary Kościoła, wyrażonego w jego modlitwie wstawienniczej o zbawienie wszystkich. Ponieważ każdy sakrament dokonuje się w wierze Kościoła, który go sprawuje z mandatu Chrystusa, także sakrament Chrztu dzieci jest sprawowany w tej wierze i dlatego nie widać rozumnych podstaw dla wyłączenia dzieci nieochrzczonych z powszechnej zbawczej woli Boga. Skoro zbawcza łaska Chrystusa obejmuje wszystkich, którzy „bez własnej winy nie znając Ewangelii Chrystusowej i Kościoła Chrystusowego, […] mogą osiągnąć wieczne zbawienie i Opatrzność Boża nie odmawia koniecznej do zbawienia pomocy takim, którzy bez własnej winy w ogóle nie doszli jeszcze do wyraźnego poznania Boga, a usiłują, nie bez łaski Bożej, wieść uczciwe życie” (tamże), to tym bardziej weryfikuje się to w odniesieniu do niewinnego dziecka.\n8. Jak rodzice mogą sobie pomóc w tej sytuacji?\n1. Nie obwiniaj siebie o to, co się stało. To, co się stało, nie jest Twoją winą. Możesz myśleć, że gdyby nie takie lub inne zachowanie, gdyby nie zwłoka w wykonaniu badania lub może wybór innego lekarza, wszystko potoczyło by się inaczej… To nie jest prawda. Najczęściej przyczyny poronień samoistnych pozostają niewyjaśnione, a i wtedy, kiedy uda się je ustalić, dotyczą zazwyczaj spraw, na które nie masz wypływu. To nie jest Twoja wina.\n2. Nie jesteś jedyną osobą, która ta strata boli. Obok jest Twój mąż lub żona. On lub ona tez cierpi. Może inaczej przeżywa swoją stratę, ale to nie znaczy, czy jest mu lub jej łatwiej. Czuje nie tylko ból z powodu utraty dziecka, ale martwi się też o ciebie. Razem będzie Wam łatwiej, więc nie odwracajcie się od siebie.\n3. Nie pozwól, aby wmówiono Ci, że nic się nie stało. Przecież COŚ się stało – odeszło Twoje dziecko. Nie ma znaczenia, jak było ono małe. Jeśli czujesz, że ta strata dotyczy kogoś bardzo Ci bliskiego, nie możesz udawać, że nic się nie stało.\n4. Nie staraj się za wszelką cenę udowodnić światu, że sama/sam dasz sobie radę. Jeśli jest Ci źle i nic nie przynosi ukojenia, jeżeli czujesz, że nie masz już sił dalej walczyć, pozwól sobie pomóc. Nie odrzucaj wyciągniętej dłoni kogoś bliskiego. A jeśli nikt z Twoich najbliższych nie może Ci pomóc, poszukaj też pomocy u kogoś „z zewnątrz”. Może będzie to kapłan, może psycholog, a może ktoś jeszcze inny. Ważne, aby pozwolić sobie pomóc.\n5. Nie traktuj siebie, jako wyrzutka/odmieńca. Ta tragedia, choć dla Ciebie jest przeżyciem jedynym w swoim rodzaju, dotyka bardzo wielu ludzi. Twoje odczucia i przeżycia nie są czymś dziwnym. Wielu ludzi przeszło przez to samo. Im też było ciężko. Ból z powodu straty, żal, złość, poszukiwanie znaczenia lub sensu w tym, co się zdarzyło, nie są niczym dziwnym, ani nienormalnym. Tak właśnie reagujemy na stratę kogoś, kto był nam bliski.\n6. Nie „uciekaj”. „Ucieczka” w alkohol, narkotyki, leki, pracę czy nadmiar aktywności jest niebezpieczna… Może Ci się wydawać, że to pomoc: żeby nie myśleć, nie czuć – zwłaszcza pustki, bólu, tęsknoty – i żeby łatwiej wrócić do „normalnego” życia. W rzeczywistości to tylko odkładanie, opóźnianie konfrontacji z rzeczywistością, oszukiwanie się. Im dłużej trwasz w tym stanie, tym dłużej cierpisz, bo przecież ostatecznie i tak przeżywasz stratę.\n7. Nie oczekuj, że będziesz taki sam/taka sama, jak kiedyś. Każde doświadczenie nas zmienia, a utrata kogoś bliskiego, jest przeżyciem wyjątkowo silnym. Ale to, że Ty jest już inna/inny, nie oznacza, że będzie gorzej. Będzie po prostu inaczej.\n8. Nie przyspieszaj niczego. Twoja żałoba powinna się sama dopełnić, wypalić. Daj sobie czas i nie słuchaj ludzi, którzy mówią, że Twoja żałoba powinna się już skończyć, że należy wrócić do „normalnego życia”. Każdy przeżywa stratę na swój sposób i tak długo, jak tego potrzebuje, żeby potem móc pogodzić się ze światem na dobre i znów mocno stanąć na nogach.\n9. Nie próbuj na siłę zastępować straconego dziecka innym. Każdy człowiek jest cenny i każdy powinien być akceptowany takim, jakim jest. Nie należy wymagać od innych, nawet własnych dzieci, aby były „zastępstwem” za kogoś innego. Ty także jesteś kimś wyjątkowym i także zasługujesz na szacunek i szczęście. Ono przyjdzie, ale trzeba pozwolić, aby każdy był tym, kim być jest mu dane.\n9. Gdzie szukać pomocy psychologicznej i duchowej?\n„Dlaczego” Organizacja rodziców po stracie oraz rodziców dzieci chorych: www.dlaczego.org.pl\nFundacja Przetrwać Cierpienie: www.przetrwaccierpienie.org.pl\nFundacja Nagle Sami: www.naglesami.org.pl\nFundacja By Dalej Iść: www.bydalejisc.org.pl\nSpotkania w Warszawie:\nw każdy drugi piątek miesiąca u dominikanów na Służewie (ul. Dominikańska 2; w chórze klasztornym)\nw każdy pierwszy poniedziałek miesiąca o godzinie 19:30 w Parafii Wniebowstąpienia Pańskiego na Ursynowie, Al. Komisji Edukacji Narodowej 101, sala Aniołów Stróżów (wejście, jak do Kancelarii Parafialnej)\nw pierwszy i trzeci wtorek miesiąca w godzinach 18:00-20:00 na Żoliborzu, w Warszawie (więcej info na: http://naglesami.org.pl/dla-osob-w-zalobie.html)\nGrupy Wsparcia w Żałobie przy Warszawskim Hospicjum dla Dzieci, więcej na: http://www.hospicjum.waw.pl/wsparcie-w-zalobie/grupa-wsparcia-dla-rodzicow-w-zalobie/spotkania-grupy-wsparcia-dla-rodzicow\nDzień Wspólnoty Rejonu Zachodniego 13.10.2013\nZimowe rekolekcje formacyjne 2013/2014\nSpotkanie Diecezjalnej Diakonii Wyzwolenia\n2013-10-15 Paulina Różności 0\nZapraszamy na kolejne spotkanie DDW, które odbędzie się 22 X przy parafii św. Jakuba w Warszawie na placu Narutowicza. Rozpoczynamy adoracją w Kaplicy Zmartwychwstania o 19:00, po czym przechodzimy do sali Akcji Katolickiej na plebanii.\n2012-06-16 Irena Różności 0\nDDWAiD – 16 października\n2021-10-04 Karina Formacja 0\nZapraszamy na DDWAiD, który odbędzie się 16.10 (sobota) w kościele św. Anny w Piasecznie. Plan jest następujący: w Auli czerwonej: 09:15 Namiot Spotkania (dla chętnych) 09:40 Zawiązanie wspólnoty 10:00 Przygotowanie do Eucharystii […]


dzieci piszą nowe przygody Mikołajka – Strona 2. – Mamaczyta\nTag: dzieci piszą nowe przygody Mikołajka\n13 kwietnia, 2015 26 marca, 2020 gulgosiaDodaj komentarz\nWtorek miał być kolejnym nudnym dniem w szkole, ale wszystko potoczyło się zupełnie inaczej. Pani oznajmiła nam, że będziemy mieli klasowe zwierzątko! Powiedziała, że przyniesie je nazajutrz. Następnego dnia przyszliśmy do szkoły uradowani. Gdy weszliśmy do klasy, okazało się, że naszym pupilkiem jest chomik. Był dość duży, czarno-biały i miał wielkie, odstające uszy. Powiedziałem wtedy,… Czytaj dalej Klasowe zwierzątko →\n8 kwietnia, 2015 26 marca, 2020 gulgosiaDodaj komentarz\nWszyscy kochamy "Mikołajka". Książki René Goscinny'ego i Jean-Jacques'a Sempé bawią kolejne pokolenia czytelników. Dla wszystkich fanów Mikołaja i jego przyjaciół mamy niezwykłą niespodziankę. Grupa uczniów ze szkoły Podstawowej nr 80 z Gdańska pod kierunkiem Pani Joanny Sarnackiej stworzyła nowe przygody zabawnej paczki bohaterów. Zebraliśmy je i będziemy publikować na łamach Mamaczyta.pl w ciągu kolejnych tygodni. Przeczytajcie koniecznie,… Czytaj dalej Dzieci piszą nowe przygody Mikołajka →


Torelle, Sukienka Windy Print | Babyonline.pl\nWindy Print to nowoczesna sukienka z najnowszej kolekcji Torelle jesień -zima 2015. Z unikalnym, modnym z nadrukiem londyńskiej budki telefonicznej :). Dekolt w kształcie wywiniętej łódki. Dzięki rozciągliwemu materiałowi idealnie dopasowuje się do małego brzuszka, jak i do zaawansowanej ciąży. Z tyłu długi złoty zamek błyskawiczny ułatwiający zakładanie sukienki oraz rozporek.\nSukienka ładnie się układa nawet przy zaawansowanej ciąży. Materiał lekki i wygodny. Dobrze leży na każdej kobiecie. Ta natomiast czuje się w niej bardzo komfortowo. Dobry zakup. Jednak po ciąży uważam, że wygodniejsze są bluzy czy tuniki. Cena trochę wysoka. W praniu nie mechaci się.\nbardzo kobieca , młodzieżowa i efektowna. Kolorystyka dobrze dobrana, długośc tez interesująca jeśli ktoś lubi sukienki midi. Swobodna co sprawia że z łatwością możemy się poruszać i nas nie krępuje. Idealna na wyjście zarówno z przyjaciółmi jak i do pracy. Materiał z którego wykonana jest bardzo lekki, zwiewny i nowoczesny. Samo wykonanie jest dobre natomiast koszt zbyt wysoki według mnie\nSukienka jako wzór bardzo mi się podoba. Przymierzałam ją w sklepie. Niestety odwiesiłam z powrotem na półkę. Przypuszczam, że jak większość kobiet w tej cenie kupimy 2 a może i 3 inne sukienki, które będzie można nosić na zmianę, a nie całą ciążę przechodzić w jednej droższej sukience. Gdyby nie cena możliwe, że zasiliłaby moją garderobę. Materiał w dotyku rewelacja.\nwidziałam w sklepie, gdy kupowałam dla siebie ubrania i strasznie mi się podobała, ma coś w sobie, ale zdyciężył rozsądek- sukienka jest za droga. owszem, wykonanie porzadne, przyjemny rozciągliwy materiał, tylko ta cene była ograniczeniem...\nSukienka może i jest wykonana z materiału dobrej jakości, ale wzór jest dla mnie nieakceptowalny - może dla młodszych osób... ale za tą cenę można kupić bardzo ładne i dobre rzeczy innych firm. Dodatkowo zamek z tyłu dla osób z problemami zdrowotnymi odpada.\nDrogo. Wiele bluzek, tunik, sukienek również jest wykonana z elastycznego materiału i też się rozciąga w czasie ciąży a nie kosztuje aż tyle. Poza tym nadruk może i ciekawy, ale jak brzuch urośnie to nie będzie ta budka telefoniczna ładnie wyglądać, wszystko będzie krzywe ;)


Projekt domu jednorodzinnego Jaskółka (HE69) | wybieramprojekt.pl\nProjekt domu jednorodzinnego Jaskółka (HE69)\nPowierzchnia użytkowa208,50 m2\nJaskółka jest projektem domu jednorodzinnego, parterowym z poddaszem, w stylu tradycyjnym, w technologii murowanej, z dachem dwuspadowym, z dodatkowym pokojem na parterze, z dużą kotłownią, z garażem jednostanowiskowym\nPiękny i elegancki dom jednorodzinny, niepodpiwniczony z użytkowym poddaszem. Tradycyjny, o dworkowym charakterze nadaję się idealnie na siedlisko dla dużej rodziny. Dom przeznaczony dla rodziny lubiącej wygodę i przestrzeń. Na parterze poza wygodnym salonem zaprojektowano dodatkowy pokój mogący spełniać rolę gościnnego oraz obszerną kuchnię z jadalnią. Na parterze przewidziano również łazienkę, osobne wc i pomieszczenie techniczne z CO za wbudowanym garażem. Na poddaszu znajdują się cztery pokoje, garderoba i wygodna łazienka. Wyjście na ogród jak i zadaszenie ganku frontowego ma charakter tradycyjny. Na poddasze prowadzą wygodne schody... Sprawdź inne projekty domów - Zapraszamy !


Motywacja - NutriStore.pl\n4 CENNE WSKAZÓWKI DLA NIEZMOTYWOWANYCH\nOpublikowano Motywacja on 15 stycznia 2019\nMotywacja (z łac. motivus ‘ruchomy’ od motus ‘ruch’) – stan gotowości do podjęcia określonego działania, wzbudzony potrzebą zespół procesów psychicznych i fizjologicznych, określający podłoże zachowań i ich zmian. Wewnętrzny stan człowieka, mający wymiar atrybutowy. To, co właśnie przeczytałeś do definicja wzięta żywcem z Wikipedii. Naszym zdaniem prosta i przejrzysta. Dlaczego w takim razie tak ciężko się […]\nJAK ZACHOWAĆ MOTYWACJĘ, GDY NIE WIDAĆ EFEKTÓW\nOpublikowano Motywacja on 7 stycznia 2019\nKażdy z nas zaczynał wielokrotnie coś, na czym bardzo mu zależy. Rzucał palenie, nie jadł słodyczy, zabierał się za aktywność fizyczną, aby w końcu uzyskać sylwetkę, o jakiej marzy. Wiele dni rygorystycznego podejścia, niezliczone godziny na siłowni mogą sprawić, że zaczniesz wątpić. Przecież robisz wszystko, co trzeba, a nie widać wyników tej pracy. A czy […]\nJAK PORADZIĆ SOBIE Z NOWOROCZNYMI POSTANOWIENIAMI\nOpublikowano Motywacja on 26 grudnia 2018\nŚwięta, Święta i po Świętach. Pewnie tak jak my i Wy skorzystaliście na wszystkim, co oferują. Słodkie lenistwo, pyszne jedzenie, czas spędzony z rodziną, pełna sielanka. Ale to już za nami. Jeszcze sylwester i zabraknie pysznego jedzonka, w telewizji zabraknie świątecznych filmów, a pudełko czekoladek, które towarzyszyło Ci podczas seansu, będzie puste. Nadszedł czas postanowień! […]\n11 PRAKTYCZNYCH WSKAZÓWEK, ABY ZACHOWAĆ FORMĘ W ŚWIĘTA\nOpublikowano Motywacja, Odżywianie on 18 grudnia 2018\nZbliżają się święta Bożego Narodzenia. Czas na odpoczynek, regenerację, spotkanie z rodziną i pyszne jedzenie! Wielu z nas w tym czasie nie tylko zapomni o swojej diecie, ale co gorsza, zyska kilka dodatkowych kilogramów. Istnieją badania, według których większość ludzi przejawia tendencję do zwiększania masy ciała w okresie świątecznym, który rozpoczyna się w Wigilię, a […]\nOpublikowano Motywacja on 29 sierpnia 2018\nDziś tak troszkę na lekko. Rzeczy oczywiste, proste? Czy na pewno? Zdrowie jest najważniejszym aspektem naszego życia. Nie ma nic ważniejszego dla jakiegokolwiek człowieka. Kiedy jesteśmy zdrowi, możemy cieszyć się naszym życiem. Możemy śmiać się, uśmiechać, cieszyć się jedzeniem, rozmawiać z bliskimi i dobrze wypoczywać. Kiedy nasze zdrowie nie jest najlepsze, nie jesteśmy w stanie […]


polerowanie - Artykuły na temat 'polerowanie' oraz 'szyby' - Serwis Przedsiębiorcy MSP - działalność gospodarcza, prawo spółek, podatki i finanse, ZUS, prawo UE, leasing\nPoniżej prezentujemy wszystkie istotne informacje dotyczące tematu polerowanie. Przejrzyj nasze archiwum dotyczące polerowanie.\nJak pielęgnować składane dachy?\nRozkładany dach nie jest łatwy w pielęgnacji. Eksploatacja samochodu z odkrytym nadwoziem niesie ze sobą konieczność wykonywania czynności, obcych dla użytkowników zwykłych aut. O czym warto pamiętać? »\nJak pozbyć się problemu insektów na przedniej szybie?\nInsekty na przedniej szybie to problem niejednego kierowcy, szczególnie w sezonie wiosennym i letnim. Podpowiadamy, jak sobie z nim poradzić. »\nWady i zalety myjni ręcznej\nJeśli posiadamy samochód i jesteśmy estetami, najchętniej utrzymywalibyśmy go cały czas w czystości, aby lśnił i błyszczał na drodze. Podpowiadamy, czy warto wybrać myjnię ręczną. »\nWady i zalety myjni automatycznej\nMyjnia automatyczna ma szereg zalet. Jak każde rozwiązanie ma także i wady. Podpowiadam kiedy warto korzystać z niej, a kiedy spróbować innych metod oczyszczania pojazdu. »\nŚlady po owadach są zmorą wielu kierowców. Są trudne do usunięcia i szpecą wygląd pojazdu. Ponadto podczas ich usuwania łatwo uszkodzić lakier. »\n+ lakier (18)\n+ karoseria (12)\n+ eksploatacja (10)\n+ blacha (2)


Wicemistrzostwo powiatu zdobyte! - Liceum Ogólnokształcące w Świebodzinie\nHome Sport Aktualności sportowe Wicemistrzostwo powiatu zdobyte!\nWicemistrzostwo powiatu zdobyte!\nUtworzono: Poniedziałek, 29 styczeń 2018 11:31\nJak co roku CZkUiZ Zbąszynek był gospodarzem mistrzostw powiatu w siatkówce. Pierwszego dnia odbył się turniej dziewcząt, a następnego chłopców. W wydarzeniu oczywiście nie mogło zabraknąć naszej szkoły!\nNasze zespoły po zaciętej walce pokonały PZSTiZ i uległy nieznacznie gospodarzom, zajmując ostatecznie II miejsca. W sportowej rywalizacji towarzyszyła muzyka i występ cheerleaderki. Wszyscy uczestnicy byli zadowoleni z ciekawej siatkarskiej przygody i wysokiego sportowego poziomu. Nasze drużyny reprezentowali:\nOliwia Kumke, Iza Bortkiewicz, Paulina Popiel, Kasia Olechnowicz, Weronika Szymczak, Swietłana Foros, Marta Gajdecka, Sandra Wielocha, Krzysiek Czerniawski, Maciek Czerniak, Norbert Usakowsk, Marcin Gabruk, Anton Lyzohub, Michał Kramski, Wojtek Weksej, Alan Jereminowicz


Plecak na diecie, czyli jak odchudzić tornister\nOstatnie dni czerwca zwykle poświęcone są planowaniu wakacyjnego wyjazdu oraz zakupom wakacyjnym. Niektórzy bardziej zapobiegliwi rodzice kupują swoim szkolnym pociechom wyprawkę, by problem ten nie zaprzątał im głowy w sierpniu. Jednym z ważniejszych elementów takiej wyprawki jest tornister. Według rozporządzenia Instytutu Matki i Dziecka z 2009r. waga zapakowanego tornistra do szkoły nie powinna przekraczać 10-15% masy ciała dziecka. Niejednokrotnie przekonujemy się jednak, że tornistry są znacznie cięższe. Co można zrobić, aby zmniejszyć tę wagę i nie nadwyrężać pleców naszych pociec