Kto będzie testował w tym tygodniu ? - W oczekiwaniu na testowanie - strona 30 - Forum OvuFriend\nWysłany: 3 września 2012, 10:42\njasminkiu .... przykro mi a tak bardzo liczyłam na Twoje powodzenie w tym cyklu, u mnie też chyba za dużyszch szans nie ma , mam wahania tempki i wszystkie objawy okresowe.\nWysłany: 3 września 2012, 10:52\ndzięki welurko za wsparcie ,generalnie dziękuję Wam wszystkim...\n12 września hsg ...mam stracha jak przed obroną\nciężko mi dziś i co raz to gorzej znoszę porażkę\ndzięki welurko za wsparcie ,generalnie dziękuję Wam wszystkim...:) 12 września hsg ...mam stracha jak przed obroną :D ciężko mi dziś i co raz to gorzej znoszę porażkę :(\nWysłany: 3 września 2012, 10:57\nbede trzymała za Ciebie kciuki najmocniej jak tylko potrafię. Doskonale wiem co dziś przeżywasz. U mnie dziś też ciężko, nie potrafię do siebie dojść po tym pogrzebie, a dodatkowo straciłam zupełnie nadzieje na to ze mogło się w tym cyklu udać\nbede trzymała za Ciebie kciuki najmocniej jak tylko potrafię. Doskonale wiem co dziś przeżywasz. U mnie dziś też ciężko, nie potrafię do siebie dojść po tym pogrzebie, a dodatkowo straciłam zupełnie nadzieje na to ze mogło się w tym cyklu udać :(\nWysłany: 3 września 2012, 11:42\nNie wolno Ci jej tracić,masz jeszcze szansę i to sporą w tym cyklu.\nJa wiem,że przychodzą dni gorsze i lepsze...ale jutro będzie ten lepszy...zobaczysz\ndziekuję Ci kochana :) Nie wolno Ci jej tracić,masz jeszcze szansę i to sporą w tym cyklu. Ja wiem,że przychodzą dni gorsze i lepsze...ale jutro będzie ten lepszy...zobaczysz :)\nWysłany: 3 września 2012, 13:34\nWysłany: 3 września 2012, 14:40\njasmin tak mi przykro wiem co czujesz niedawno i ja sie tak czułam. Choc powiem ci ze byłam pewna że ci się uda taka ładna temp miałaś. Ale niema co eis martwić morze wrzesień będzie lepszy i nam się uda a terdy to będziemy fajnie wyglądać późna wiosna hehe jak wielkie ciężarówki\nwelurko trzymaj się i nie poddawaj jeszcze nic straconego wredula @ jeszcze nie przyszła a jak z twoją tepm ?\njasmin tak mi przykro :( wiem co czujesz niedawno i ja sie tak czułam. Choc powiem ci ze byłam pewna że ci się uda taka ładna temp miałaś. Ale niema co eis martwić morze wrzesień będzie lepszy i nam się uda :) a terdy to będziemy fajnie wyglądać późna wiosna hehe :) jak wielkie ciężarówki :) welurko trzymaj się i nie poddawaj jeszcze nic straconego wredula @ jeszcze nie przyszła a jak z twoją tepm ?\nDziewczyny, ja też juz nie wiem czy zdążę zatestować, masakra jakaś z nami... dziś miałam mega spadek tempki na 36,56...ale może muszę wziąć pod uwagę fakt, że mierzyłam ja dużo wcześniej niż ostatnio( miałam urlop to mierzyłam o 8 rano, a dziś musiałam wstać do pracy po piątej więc 3 godz wcześniej zmierzyłam niż ostatnio) czy to może być wiarygodne?????????dziś mam 10 dzień [email protected] chyba w piątek, więc już byłby taki spadek?\nDziewczyny, ja też juz nie wiem czy zdążę zatestować, masakra jakaś z nami...:) dziś miałam mega spadek tempki na 36,56...ale może muszę wziąć pod uwagę fakt, że mierzyłam ja dużo wcześniej niż ostatnio( miałam urlop to mierzyłam o 8 rano, a dziś musiałam wstać do pracy po piątej więc 3 godz wcześniej zmierzyłam niż ostatnio) czy to może być wiarygodne?????????dziś mam 10 dzień fl...@ chyba w piątek, więc już byłby taki spadek?\nWysłany: 3 września 2012, 16:15\nJasmin tak mi smutno, że nie wyszło...ja już też powoli przestaje chyba wierzyć w ten cykl, a szło tak dobrze...no cóż głowa do góry, nie ma co, trzeba walczyć dalej:)\nWysłany: 3 września 2012, 17:26\nmała u mnie dziś tempka 37,04 ale mam wszytskie objawy okresowe a przede wszytskim bolące piersi które zawsze zaczynają boleć około 9 dnia fl tak jak i tym razem, także pewnie nic z tego nie będzie...\nWysłany: 3 września 2012, 18:42\nDziewczynki tylko siąść i płakać\nDziewczynki tylko siąść i płakać:(\nWysłany: 3 września 2012, 19:03\nJa jeszcze nie płaczę, każdy cykl zaczynam pełna nadziei i wiary i pozytywnych myśli, a im dalej tym coraz gorzej....bo powiedzcie same: ile można??? ja mimo uśmiechu na co dzien i wiary, czasem wysiadam z tym wszystkim i nie daje rady...po prostu...\nWysłany: 3 września 2012, 19:35\nja płakałam trochę\npoza tym byłam dziś u fryzjera i na poprawienie humoru trzasnęłam sobie totalną zmianę..całe życie moje włosy były długie ,proste z grzywką a dziś wyszłam bez grzywki i krótkie ,że ho ho :)mąz mnie nie poznał ale za to humor mi się poprawił\nja płakałam trochę :( poza tym byłam dziś u fryzjera i na poprawienie humoru trzasnęłam sobie totalną zmianę..całe życie moje włosy były długie ,proste z grzywką a dziś wyszłam bez grzywki i krótkie ,że ho ho :)mąz mnie nie poznał :D ale za to humor mi się poprawił ;)\nWysłany: 3 września 2012, 19:38\nJasmin, super!!!chociaż tyle na poprawę samopoczucia,coś w końcu należy nam się od życia!!!! NOwa fryzura= nowe nadzieje:)\nWysłany: 3 września 2012, 19:48\noj tak Ninko należy się..właśnie dziś rozmawiając z moim mężem stwierdziłam,że fajnie,że jest to forum,że kobiety z tymi samymi problemami,troskami mogą najzwyczajniej w świecie się wygadać,każda z Nas siebie rozumie...bo jedziemy na jednym wózku\noj tak Ninko należy się..właśnie dziś rozmawiając z moim mężem stwierdziłam,że fajnie,że jest to forum,że kobiety z tymi samymi problemami,troskami mogą najzwyczajniej w świecie się wygadać,każda z Nas siebie rozumie...bo jedziemy na jednym wózku :)\nWysłany: 3 września 2012, 19:55\nOtóż to,bo jak mijasz ludzi na ulicy nie wiesz jakie mają problemy itd, a jednak tak wiele nas łączy, fajnie, że jesteśmy tu razem:)\nWysłany: 3 września 2012, 20:40\nninka każda z nas ma tak samo najpierw na początku cyklu nadzieje, a na koniec rozczarowanie, wielki ból i zal do całego świata. Nie ma na to lekarstwa. Ja sobie powiedziałam, ze będę się starała tak długo aż wyjdzie. Choćbym miała pić lub łykać jakieś świństwa albo przechodzić jakieś zabieli, jeśli miało by to pomóc. Nagroda jest wspaniała i warta tego .Wiec głowa do góry\nninka każda z nas ma tak samo najpierw na początku cyklu nadzieje, a na koniec rozczarowanie, wielki ból i zal do całego świata. Nie ma na to lekarstwa. Ja sobie powiedziałam, ze będę się starała tak długo aż wyjdzie. Choćbym miała pić lub łykać jakieś świństwa albo przechodzić jakieś zabieli, jeśli miało by to pomóc. Nagroda jest wspaniała i warta tego :).Wiec głowa do góry :)\nWysłany: 3 września 2012, 21:25\npopieram!!! dziś pierwszy dzień kolejnego cyklu i też nie mam zamiaru się poddawać!jestem z wami myślami;)hmm...to nie trudne, przecież wszystkie myślimy o tym samym;)\nWysłany: 3 września 2012, 21:31\nDobrze,ze tutaj trafiłam bo mało kto mnie rozumie jak wy dziewczyny,mówiłam dziś mojemu mężowi,ze mnie plecy już bolą,ale to stanowczo za wcześnie na @ bo jeszcze tydzień prawie a on "może źle spałaś?" ja mówie "misiek!przed "@ zawsze tak mnie bolą!" a on :a dupka cie nie boli a sprawdz no" chociaż on ma wiekszą widze wiare niz ja i nie dopuszcza mysli,ze moze znowu mnie nawiedzi @,ale nawiedzi czuje to w kościch\nDobrze,ze tutaj trafiłam bo mało kto mnie rozumie jak wy dziewczyny,mówiłam dziś mojemu mężowi,ze mnie plecy już bolą,ale to stanowczo za wcześnie na @ bo jeszcze tydzień prawie a on "może źle spałaś?" ja mówie "misiek!przed "@ zawsze tak mnie bolą!" a on :a dupka cie nie boli a sprawdz no" chociaż on ma wiekszą widze wiare niz ja i nie dopuszcza mysli,ze moze znowu mnie nawiedzi @,ale nawiedzi czuje to w kościch :(\nWysłany: 3 września 2012, 22:28\nA ja dziewczyny mam mętlik w głowie:teraz coś bardzo tak jakby piecze mnie w podbrzuszu i boli mnie głowa...\nWysłany: 3 września 2012, 23:25\nnina kiedy masz dostać @? i który to dzień fl?


Wobec Miejsca i Czasu... III Tożsamość Subiektywna - News O.pl\nJanusz Moniatowicz „Sen” (źródło: materiały prasowe)\nWystawa w Muzeum Miejskim Arsenał prezentuje fotografie uczestników Dolnośląskiego Pleneru Fotograficznego, który odbył się na Zamku Książ w dniach 23-25 września 2011 roku. Idea pleneru zainicjowana przez Andrzeja Dudka –Dürera to stworzenie platformy dla twórców o różnych postawach i orientacjach artystycznych, wymiana doświadczeń , konfrontacja filozofii życia i twórczości, konfrontacja różnych podejść do techniki i technologii, metod pracy i działań.\nWobec Miejsca i Czasu… III -Tożsamość Subiektywna to hasło przewodnie pleneru, interesują nas zagadnienia przemijania i upływu czasu, relacji człowiek – natura, twórca- natura; świadomości i konsekwencji wynikających z rozwoju cywilizacji. Podtytuł pleneru Tożsamość Subiektywna to idea związana ze świadomością fotografii, subiektywnością doświadczenia miejsca i czasu, analizą percepcji i indywidualnej wizualizacji. Tożsamość miejsca i czasu, ich relacji i konsekwencje wynikające z tych doświadczeń, relacji z kreatorem i kreacją.\nWobec Miejsca i Czasu… III Tożsamość Subiektywna, od 18 maja do 1 czerwca\nOrganizatorzy: Związek Polskich Artystów Fotografików Okręg Dolnośląski\nTags Andrzej Dudek Dürer Muzeum Miejskie Arsenał we Wrocławiu Wrocław\nPoprzedni news Ruszył Asymmetry Festival we Wrocławiu\nNastępny news Czy mucha może być przyjacielem?


+48.881 601 900\nPiece steatytowe NunnaUuni\nPiece steatytowe z piekarnikiem\nPiece kaflowe Termo-Kaust\nPiece Wolnostojące Rais\nPiece Wolnostojące Heta\nSeria Scan-Line 800\nSeria Scan-Line 7\nSeria Scane-Line 500\nSeria Scan-Line Turin i Napoli\nSeria Scan-Line 95,100\nSeria Thermal Mass Stoves\nPiece Wolnostojące Nunnauuni\nPiece wolnostojące Dovre\nSeria Dovre Astro\nSeria Dovre Sense\nSeria Dovre Tai\nSeria Dovre Vintage\nSeria Dovre Rock\nKlasyczne piece wolnostojące Dovre\nNowe linie pieców Dovre\nPiece Kominkowe Romotop\nDovre 2575 CBS3/SEC\nPozostałe wkłady kominkowe\nWkłady Kominkowe Rais\nSystem kominowy Wulkan CI-eko\nSystem kominowy Schiedel Quadro Pro\nSystem kominowy Schiedel Avant\nSystem kominowy Schiedel Stabil\nSystem kominowy Schiedel Rondo\nPustaki wentylacyjne Schiedel\nKominy Stalowe z Blachy Żaroodpornej\nSystem wkładów kominowych jednościennych z blachy żaroodpornej\nSystem przyłączy kominowych z blachy czarnej\nSposoby przekazywania ciepła wykorzystywane w technice grzewczej\nPodstawowe parametry techniczne opisujące piece i kominki\nAkumulacja ciepła – piece akumulacyjne\nPrzekazywanie ciepła przez piece akumulacyjne, kominki wolnostojące i wkłady kominkowe\nInne rodzaje kominków\nDrewno kominkowe – wymagania\nZ różnych względów nie zawsze możliwe jest posiadanie pieca lub kominka, w którym spala się drewno. Najczęściej ograniczenie stanowi prawo budowlane, które nie dopuszcza do instalowania kominków w niektórych rodzajach budynków lub lokalne ograniczenia dotyczące emisji spalin, a w innych przypadkach po prostu brak komina. W takich sytuacjach pewnym rozwiązaniem są ostatnio modne biokominki. Biokominki są rekomendowane przez producentów jako urządzenia dekoracyjne dające możliwość posiadaczom obcowania z ogniem, podobnie jak w przypadku kominków. Płomień jest wynikiem spalania bioetanolu. Produktami spalania jest woda w postaci pary i dwutlenek węgla, a towarzyszy temu wydzielanie się ciepła, przekazywanego w sposób konwekcyjny. Wydajność cieplna może dochodzić do 3 kW. Mamy tu do czynienia z zupełnym spalaniem, w związku z tym w spalinach nie ma niebezpiecznego tlenku węgla. W przeciwieństwie do kominków spalających drewno biokominki nie wymagają instalacji kominowej. Produkty spalania trafiają bezpośrednio do pomieszczenia, w którym znajduje się urządzenie, w związku z czym podczas użytkowania wymagana jest bardzo dobra wentylacja. Można wyróżnić biokominki przenośne i stacjonarne. Szczególnie warianty przenośne stanowią ogromne pole do popisu dla ich projektantów, tworzących czasami wyjątkowe formy tych urządzeń.\nKominki gazowe są również alternatywą dla kominków spalających drewno i są wykorzystywane najczęściej wówczas, gdy nie można zastosować kominka na drewno. W przeciwieństwie do biokominków wymagają instalacji odprowadzenia spalin. Zamiast rusztu do spalania drewna posiadają palnik gazowy. Urządzenia tego typu wyposażone są w automatykę i sterowanie. Jako paliwo stosowany jest gaz ziemny lub gaz płynny. Wydajność cieplna kominków gazowych może być znaczna, przy czym można ją łatwo regulować.\nO ile w przypadku biokominków, czy kominków gazowych chodzi o uzyskanie płomienia, który może je upodabniać do kominków na drewno, to w przypadku kominków elektrycznych mamy do czynienia z imitacją płomienia. Mogą one spełniać funkcje dekoracyjne i również grzewcze. Z racji braku spalania jakiegokolwiek paliwa nie ma tu potrzeby stosowania, ani instalacji spalinowej, ani dodatkowej wentylacji.\nPiece kaflowe TermoKaust\n+48. 881 601 900\nMAGAZYN I WZORCOWNIA WARSZAWA


Odwijacz do taśmy PP + taśma 12 mm GRATIS - Heiro\nStrona główna » Oferta » Urządzenia » Odwijacze taśm\nKod produktu: ODW280/12MM\n239.85 zł 195.00 zł netto\nOdwijacz do taśmy polipropylenowej fi 280 plus gratis taśma 12 mm (400 m).\nZestaw zawiera odwijacz do taśmy polipropylenowej oraz taśmę 12 x 0.60 mm (400 m).\nOdwijacz jest bardzo przydatnym urządzeniem przy pakowaniu. Dzięki niemu fabrycznie zabezpieczona taśma nie rozwija się niepotrzebnie z rolki, ponieważ posiada hamulec. Urządzenie posiada pojemnik na zapinki oraz maszynkę pakującą. Odwijacz przystosowany jest do taśmy o średnicy wewnętrznej 280 mm.


Wybór ciśnieniomierza elektrycznego - Blog o rodzinie\nWybór ciśnieniomierza elektrycznego\nJednym ze schorzeń, które dotykają bardzo dużą część społeczeństwa, jest nadciśnienie tętnicze. W przypadku tej choroby bardzo ważne jest regularne mierzenie ciśnienia. Można to wykonać na kilka sposobów. Najdokładniejszą metodą są oczywiście ciśnieniomierze manualne, jednak te przeznaczone są dla profesjonalistów. Alternatywą dla tych ciśnieniomierzy są ciśnieniomierze elektroniczne.\nZasada działania ciśnieniomierzy elektronicznych\nCiśnieniomierze elektroniczne są bardzo dobrą alternatywą dla wersji manualnych, dostać je możemy w każdym dobrym sklepie z akcesoriami medycznymi jak na przykład w https://www.zdrowiewmodzie.pl/29-cisnieniomierze-elektroniczne. Działają one na zasadzie oscylometrycznej, czyli wykorzystującej drgania mankietu wywoływane przez płynącą krew. Dzięki zastosowaniu tej metody pacjenci mogą samodzielnie mierzyć sobie ciśnienie bez wykorzystania słuchawek. Tego rodzaju ciśnieniomierze występują w dwóch wersjach - nadgarstkowych oraz naramiennych. Najbardziej popularne są wersje automatyczne, których użycie ogranicza się tylko do wciśnięcia i odczytania wyniku. Alternatywą dla ciśnieniomierzy automatycznych są ciśnieniomierze półautomatyczne, w których pompowanie mankietu następuje przy wykorzystaniu specjalnej gruszki. Dla użytkowników domowych najlepszym wyborem są ciśnieniomierz automatyczne.\nNadgarstkowy czy naramienny?\nW większości przypadków najlepszym wyborem będą ciśnieniomierze wyposażone w mankiet na ramie, jednak w przypadku dość dużej otyłości jedyną alternatywą są ciśnieniomierze nadgarstkowe. Te drugie także zwykle poleca się dla osób, które muszą wykonywać pomiary często. Jest to związane z rozmiarami samego urządzenia, które jest o wiele mniejsze niż rozwiązania naramienne. Jednak należy pamiętać, że wskazania pokazywane przez ciśnieniomierze nadgarstkowe są mniej dokładne, ponieważ cieńsze żyły są bardziej podatne na miażdżycę, co w starszym wieku może powodować przekłamania wyników.\nJeszcze jedną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę ciśnieniomierze elektroniczne, jest rodzaj mankietu. Najważniejszą kwestią jest odpowiedni dobór mankietu. Mankiet nie może być ani zbyt mały, ani zbyt duży. Warto sprawdzić, czy producent posiada w swojej ofercie ciśnieniomierz wyposażony w mankiet doskonale pasujący do naszej ręki. Standardowy mankiet dostępny w większości ciśnieniomierzy nadaje się do mierzenia ciśnienia u osób, które mają obwód ręki pomiędzy 20 a 32 cm. W przypadku gdy obwód ręki będzie większy, a nie zastosuje się odpowiednio powiększonego mankietu, wyniki mogą być zawyżone. Warto zwrócić uwagę także na rodzaj zakładania mankietu. Im jest on wygodniejszy, tym samodzielne użytkowanie będzie prostsze.\nTroska o własne zdrowie i higienę osobistą jest jednym z wymogów, jeśli chodzi o nasze codzienne samopoczucie, swobodę, komfort…\nJak pozbyć się uporczywych zapachów?\nZapewne każdy z nas kojarzy sytuację, gdy niemiłe zapachy uprzykrzały nam życie. Warto wówczas wiedzieć, w jaki sposób…\nNa jakich ćwiczeniach oprzeć trening?\nOsoby początkujące na siłowni bardzo często nie mają pojęcia na jakich konkretnie ćwiczeniach oprzeć swój trening.…


Szef BOR zeznawał ws. afery w PKP. "Przesłuchanie z uprzedzeniem"\n28 listopada 2016, 17:08\nChciał na ŚDM wnieść plecak z substancjami pirotechnicznymi, zbadają go psychiatrzy\nPawlikowski skończył zeznawać przed godziną 16 w Prokuraturze Okręgowej w Warszawie. Został przesłuchany z tzw. uprzedzeniem z artykułu 183 Kodeksu postępowania karnego, który mówi o tym, że "świadek może uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić jego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe".\n- To praktyka stosowana, jeżeli nie jest pewne, czy rola procesowa przesłuchiwanej osoby nie ulegnie zmianie na dalszym etapie śledztwa - mówi nam prokurator zbliżony do sprawy.\n2 miliony dla Sensus Group\nProkuratura i CBA badają umowę z Sensus Group, którą zawarł zarząd najważniejszej spółki z grupy PKP. Jej wartość opiewała na dwa miliony złotych, w zamian za które Sensus miał się zająć bezpieczeństwem dworców podczas Światowych Dni Młodzieży. Zarząd PKP SA przyznał ten kontrakt bez przetargu, w uproszczonym trybie. Tymczasem - jak sprawdziliśmy - Sensus Group w chwili podpisania umowy nie miała siedziby czy choćby numeru telefonu. Nie miała również pozwolenia na działalność agencji ochrony, którego udziela MSWiA, ani certyfikatów bezpieczeństwa dla firm, mimo że na mocy umowy z PKP SA dostawała dostęp do największych tajemnic polskich dworców - w tym infrastruktury krytycznej państwa.\nZ dokumentów złożonych w sądzie gospodarczym wynika, że prezesem Sensus Group jest Marek Sławomir Wolny. To były wspólnik w przedsięwzięciach biznesowych właśnie szefa Biura Ochrony Rządu generała Pawlikowskiego. Gdy Pawlikowski znajdował się poza służbą, pracował z Wolnym w spółce Binase. W tej samej firmie pracował z nimi pułkownik Grzegorz Małecki, do niedawna szef Agencji Wywiadu.\n- CBA i prokuratura badają również drugi trop, który wiąże Sensus Group z Biurem Ochrony Rządu. Chodzi o majora BOR, specjalistę od pirotechniki - mówi nasze źródło zbliżone do śledztwa.\nWątpliwość śledczych budzi fakt, że szkolenia dla pracowników kolei prowadził właśnie ten oficer, który w tym celu został oddelegowany z BOR. Tymczasem zapłatę otrzymywał Sensus, kierowany przez wspólnika biznesowego generała Pawlikowskiego i pułkownika Grzegorza Małeckiego.\nAutor: Maciej Duda (m.duda2@tvn.pl), Robert Zieliński (r.zielinski@tvn.pl) / Źródło: tvn24\nroch_kowalski 28 November 2016\nWszystkiemu winien Kaczyński.\nvan der Lik 28 November 2016\nPrzesłuchanie z uprzedzeniem z art. 183 jest w polskiej prokuraturze zawsze wstępem do umorzenia śledztwa. Idę o zakład, że tak się stanie.\nCzyżbyObiektywny 28 November 2016\nPrzecież to niemożliwe że zaufany człowiek PiS może wpływać na innego człowieka PiS żeby jego kolega zarobił nic nie robiąc... Przecież to są złoci ludzie bez skazy:)))\nzdzichkom1 28 November 2016\nz uprzedzeniem czyli może mieć zarzuty\nGdyby był z nadania PO, to już by miał.


Autor: Kowalskyy o 17:58 2 komentarze:\nROZDZIAŁ IV Nieszczęścia chodzą tylko po Megan Część 2\n- Megan, nic ci nie jest? Błagam, powiedz coś...! - usłyszała zaniepokojony głos Sama. Nie reagowała i jeszcze mocniej zacisnęła powieki. - To... twoja wina! - tylko w ten sposób mógł wyrwać ją z transu. I miał racje. Ciężko dysząc, momentalnie odwróciła się w jego stronę i zerknęła na okrytą strachem twarz. Potworny ciąg powietrza pochodzący od wybitej szyby rozwiewał jej włosy, a ciemność ogarnęła całe wnętrze. Ruszała bezgłośnie wargami, chcąc coś powiedzieć lecz dłonie Sama delikatnie ujmujące jej twarz, kompletnie ją rozproszyły.\n- Yyy... Ja... - zlustrowała jego zatroskaną minę i przez krótki ułamek sekundy pomyślała nawet, że się o nią martwi. Lecz wtedy zrozumiała, że jadą sto na godzinę, a jego łapska są na niej, a nie na kierownicy.\n- Co...? Chcesz coś powiedzieć? - zaczął wypytywać swoim aksamitnym głosem, tak jakby na coś czekał.\n- Kierownica, idioto - wydusiła, a jej wzrok na powrót zbystrzał. Sam opierał się o siedzenie i kierował za pomocą nogi.\n- Panuję nad sytuacją... - zaczął zrezygnowany, ale ona wcale nie czekała na to, co on powie.\n- Odwróć się! - nakazała z tętnem przyspieszonym do granic możliwości. To wcale nie było śmieszne. Obrzuciła go swoim morderczym spojrzeniem i przyłożyła w pierś. - I odwieź mnie gdzieś w bezpieczne miejsce! - Nadal nie reagował, więc postanowiła przejść do ogromnie przekonujących rękoczynów.\n- Dobra, próbowałem... - oderwał od niej ręce i niezadowolony utknął wzrokiem na drodze. To z pewnością była stara Megna.\n- Och, fajnie, nawet można by powiedzieć.\n- To super! - w jego głosie na pozór wciąż dało się wyczuć lekkie rozproszenie.\n- Świetnie - zerwała się i krzyknęła mu prosto do ucha. Dopiero teraz dotarło do niej, że zmierzają gdzieś po mało ruchliwej, wprawdzie pustej, szosie. Było ciemno, a ulicę rozjaśniały jedynie lampy w dużych dziesięciometrowych odstępach. Pomimo zawrotnej szybkości odetchnęła z ulgą i rzuciła się na pluszowe oparcie. Odruchowo spojrzała za siebie, a światła czarnego mercedesa wyjeżdżającego z zakrętu dały jej boleśnie po oczach.\n- Aaa! - uświadomiła sobie, że zaraz zabije Sama. - Gonią nas, inteligencie z bożej łaski! Dlaczego oni nas gonią?! Przecież nie powinni nas gonić... Ja nic... CO ZROBIŁEŚ?! - wrzasnęła, a porządne przyspieszenie rzuciło ją na siedzenie, ograniczając pole manewru do minimum. I to chyba było odpowiedzią na wszystkie jej pytania i obelgi, którymi planowała go obficie obsypać. Zamilkła i mimowolnie zerknęła przez dziurę w szybie, na rozmywające się światła latarni i przemykającą przed jej oczami drogę. Nie wyglądało to ciekawie. Dwieście na godzinę zaliczyli na pewno.\n- Chcesz nas zabić? - wydusiła w końcu, co chwilę nerwowo spoglądając za siebie.\n- Jeżeli nie ja, to oni - wskazał ruchem głowy do tyłu.\n- Zatrzymaj się gdzieś na poboczu to od razu, załatwię sprawę i sobie do nich pójdę - zaczęła, niechętnie walcząc z wymiotami w gardle.\n- Zamknij się, Megan! Po prostu się zamilknij! Nawet nie wiesz, co mówisz!\n- Wysiadam! - rzuciła się do drzwi i szukała jakiegoś wyjścia. Znowu.\n- Ja z tobą nie dam rady, porąbana pijaczko! - krzyknął i zrobił sztuczkę z kierownicą. Znów poczuła dłonie na swojej tali i odruchowo je strąciła.\n- Co ty sobie wyobrażasz?! - popatrzyła w jego niebieskie oczy i wezbrał w niej potworny gniew.\n- To chyba ty sobie wyobrażasz, że przeżyjesz skok z samochodu przy prędkości dwustu na godzinę! Nie pozwolę ci na to! - przygwoździł ją do siedzenia trzymając nadgarstki, lecz nawet to nie podziałało.\n- Spadaj! Będę sobie robiła co chcę! A twoje zdanie mam głęboko w poważaniu. Mogę cię zranić fizycznie jednocześnie cię nienawidząc! – uśmiechnęła się sarkastycznie i już pasowała się do otworu po szybie. Oczywiście na złość Samowi nie zwracała w ogóle uwagi na rozmywający się krajobraz i wiatr, który wpychał ją do środka.\n- No nie! - warknął poirytowany chłopak i przyciągną ją do siebie.\n- Puszczaj! - warknęła, okładając go pięściami. - Aaa!\n- Bo zaraz sam cię wypchnę! - puścił ją na chwilę, rozmasowując obolałe ręce.\n- A wiesz, co ja ci zrobię, głąbie?! Zaraz ci pokażę! - dodała rozdrażniona i rzuciła się na niego z zamiarem uszkodzenia każdej części jego ciała. Każdej! W końcu miała prawdziwy powód do tego, żeby spuścić mu porządny łomot. A nawet kilka. Przetrącić mu ten kark, jak to sobie układała w marzeniach!\n- Tak? Chcesz się bić? No to dawaj, lebiego! - wrzasnął i po minucie tłukli się na całego. To otwartymi dłońmi, to nogami... W zasadzie wszystkim, czym dali radę do siebie dosięgnąć.\n- Wysadź mnie tutaj! Już wolę dziwaków w czerni! - wtrąciła, próbując odepchnąć od siebie twarz Sama.\n- Ani... mi... się... śni! - wycedził, nacierając na nią całym ciałem i czochrając włosy.\n- ZŁAŹ! - wydobyła z siebie całe poirytowanie i jeszcze raz go walnęła.\n- Mam lepszy pomysł... - zaczął i sięgnął pod fotel po taśmę klejącą. I to nie była tam jakaś słaba, biurowa taśma, tylko ta z tych naprawdę mocnych. Odkleił kawałek i popatrzyła na nią nienawistnie. - I co teraz, księżniczko...?\n- Ale ja cię zaraz... - chciała coś powiedzieć, lecz coś błysnęło obok niej. Oboje się od siebie oderwali i spojrzeli w wybitą szybę. Mercedes nadrabiał drogi i teraz jechał równo z nimi. Szyba ze strony kierowcy otworzyła się, ukazując przypatrującego się im mężczyznę. Wprawdzie miał okulary przeciwsłoneczne (tak, w środku nocy), ale jego mimika twarzy idealnie lustrowała zdziwienie. Uśmiechną się do nich dziwacznie, chyba ironicznie, i wyciągną coś, co do złudzenia przypominało pistolet.\n- Aaa! - oboje wrzasnęli i teraz to ona się na niego władowała i popchnęła do przodu. Cudem ominęli, zapewne śmiertelny, strzał.\n- Zabije nas, zabije! - wrzeszczeli chórkiem. - To twoja wina! - wydali z siebie histeryczny szloch, gdy tylko Sam znalazł się na powrót przy kierownicy, a ona na swoim upragnionym fotelu pasażera. - Moja wina? Tak! Nie! UGH! - kontynuowali, a kolejny strzał wybił szybę mijając ją tylko o drobne milimetry. - Aaa! - panika na powrót w nich zagościła, tylko że ze zdwojoną siłą. I wtedy coś od prawej mocno nimi wstrząsnęło. Próbowali zepchnąć ich z drogi za pomocą samochodu. - Aaa! Zginiemy! Załatwią nas - przyłączyła się do lamentowania chłopaka, łapiąc się jego ramienia.\n- WIDZISZ?! - pisnął damskim głosem, próbując strząchnąć wbijające się w jego skórę pazury przerażonej dziewczyny. A gdy czarne auto jeszcze raz wybiło ich z drogi, naprawdę zaczęli panikować.\n- Strąć ich z drogi! Twój jeep jest większy, idioto! - poinstruowała go, prawie na nim siedząc.\n- Nie wydzieraj się na mnie! - zacisnął nerwowo swoje blade dłonie na kółku kierownicy.\n- Zepchnij ich z drogi! - jeszcze raz próbowała przemówić mu do rozsądku i sama wzięła sytuacje w swoje ręce. Dosłownie. Odepchnęła brutalnie chłopaka od kierownicy i zakręciła nią mocno w prawo, niczym kołem do loterii, przy towarzyszących temu przeraźliwych jękach. Od razu szarpnęło ich w bok z widocznym efektem. Mercedes został zepchnięty prosto w las.\nChłopak ledwo wyrównał do prostej, odbijając od pobocza. Gdy tylko odzyskał mowę, spojrzał na Megan z żądzą mordu. Nie musiał nawet używać słów, żeby się zgorszyła. Jeżeli ktoś kiedykolwiek myślał, że doznał dużo emocji na raz, to może to uznać za jedną wielką kpinę, bo to co właśnie poczuła, nie równało się z niczym innym dotychczas jej znanym.\nNa jej obliczu znowu zagościł uśmieszek samozachwytu. Sam pokręcił tylko karcąco blond szopą na głowie i wbił wzrok w jezdnie, wciąż uspokajając swoje zszargane nerwy. Nie było żadnych wątpliwości, że ta dziewczyna na każdym kroku go czymś zaskakiwała. Szkoda tylko, że po tych jej absurdalnych niespodziankach musiał uspokajać tętno pół godziny.\n- Dojeżdżamy do tamy.\nJego brwi pozostały ściągnięte, a twarz bez wyrazu. Nigdy jeszcze go takiego nie widziała. Chciała coś powiedzieć, lecz słowa utknęły jej w gardle. W sumie, to najlepszym wyjściem było po prostu przemilczenie reszty drogi, a następnie ucieczka. Tak, dokładnie tak zrobi. Da rade. Jest zdolna do tego... Wbiła wzrok w wycieraczkę pod swoimi trampkami po to, żeby później przenieść go na chłopaka. - Kiedyś cię tak po prostu... - burknął.\n- SAM! - zdołała krzyknąć horrendalnie, a pisk opon czarnego mercedesa i odgłos gniecionego metalu niemile przeszył jej uszy. Jeep Sama, chociaż masywny, z takim uderzeniem nie miał szans. Biorąc jeszcze pod uwagę potężnie rozwinięte prędkości i położenie, można by rzec, że sytuacja, w której się znajdowali jest krytyczna. A pierwszym tego zasygnalizowaniem było stracenie kontroli nad kierownicą. Po prostu nie sposób było ją utrzymać. Następny zawał serca? Wstrząs o nieograniczonej skali, przez co oboje polecieli w bok. I już na koniec nie wiedziała co się z nimi działo.\nAutor: Kowalskyy o 16:54 1 komentarz:\nROZDZIAŁ IV Nieszczęścia chodzą tylko po Megan. Część 1\n- Co do... cholery ciężkiej?! - wydukała tylko. Nic dziwnego. Każdy na jej miejscu tak właśnie zareagowałby na dwóch iskrzących się ludzi. Przepływał przez nich czysty biały... prąd!\nTo się kurczę nie dzieje... Nie dzieje! Nie,nie, nie... Nie ma opcji!\nNie wiedziała co zrobić, więc znieruchomiała i oglądała całe zajście ze swojego ograniczonego punktu widzenia. Nawet tak nie przybierało to na logice. Nic nie było normalne! A w jej tezie utwardził ją grzmot dobiegający z tyłu.\nNo nie, tylko się nie odwracaj, Megan. Nawet nie waż się na niego spojrzeć, ty kretynko! - Myśli bombardowały jej głowę. Pytania bez odpowiedzi i głupie komentarze. Nie dała rady.\n- Sam... - zaczęła rozpaczliwie i zerknęła kątem oka na chłopaka. Jego sylwetka też znikała w niebiesko-białych trzaskających wiązkach prądu. Ona jako jedyna nie wiedziała co ze sobą począć. Nie umiała wyczarować niczego podobnego. Nawet nie wiedziała jak to szaleństwo nazwać.\n- Megan, złaź! - rykną dziwnym, można by rzec, nieludzkim głosem.\n- Odwal się! I co to w ogóle ma być?! - krzyknęła sopranem, odwracając się do niego. Wyglądał jeszcze gorzej niż tamci drudzy. Zapowietrzyła się i nawet nie czekała na odpowiedź. Rzuciła się w bok, wpadając na ścianę. I się zaczęło. Nie wiedziała na co patrzy, ale nie wyglądało to na przyjazne nastawienie obu stron. To była walka dziwolągów o... no właśnie, co poszło nie tak? Poza tym, że lekarz nie chciał dać jej psychotropów... Niezły odjazd tu miała, bez przemysłu farmaceutycznego. Między trojgiem ludzi bijących się na prąd.\nHa-ha! Wariatka ze mnie. Jestem kopnięta. - prawie się roześmiała. - A może to oni są chorzy? Tak! Nie... Ugh! Idiotko, co z tobą nie tak? - skarciła się w myślach.\nI właśnie teraz nastąpiło najgorsze, zaczęło się prawdziwe piekło. Wycelowali w siebie tymi dziwnymi "płomyczkami", a Sam stał się głównym celem.\nZabiję cię, idioto, jeżeli oni tego nie zrobią - chciała powiedzieć, lecz słowa ugrzęzły jej w gardle. - Na głos, geniuszu! - skarciła się.\n- Sam... - burknęła tylko.\n- Nie.Teraz! - oznajmił z trudnością, robiąc unik od wiązki czystej energii.\n- Bardzo śmieszne, ale... nie wiem czy zauważyłeś - zaczęła w miarę łagodnie – że tak jakby ci dwaj ochroniarze celują w ciebie piorunami! Piorunami!!!\n- Bądź tak miła i się przymknij. A najlepiej się gdzieś schowaj.\nWypuścił ze swojej ręki ogromny strumień żarzącego się białego światła, trafiając jednego przystojniaka w ramię. Upadł bezgłośnie na posadzkę, drgając, jak przy porażeniu paralizatorem. Wiedziała coś o tym, ponieważ sama posiadała takie cacko.\n- Rozkazujesz mi?! Dobra! - odkrzyknęła, podchodząc do niego odruchowo. Miała zamiar go walnąć w ramię, gdy coś ugodziło ją w plecy z taką siłą, że aż padła na kolana. Piekący ból palił jej ramię, lecz w przeciągu kilku kolejnych sekund przeszedł do głowy. Wrzasnęła głośno, myśląc, że mózg eksploduje i przez chwilę, jeden króciutki momencik, wzdłuż jej ciała przeszła fala elektryczności. Wtedy właśnie w pomieszczeniu na powrót zapanował półmrok, a trzeszczące odgłosy gorejącego białego prądu umilkły. Cisza była w tym wypadku okrutnie nie na miejscu, ponieważ dyszała jakby przebiegła cały maraton. I trzeba było przyznać, że tak się czuła.\n- Au! - wydusiła z siebie ze złością.\nSam rzucił się do niej na kolana i złapał za ramiona. Ujął jej twarz w ręce i z niebezpieczną bliskością przybliżył ją do siebie. Wejrzał w jej oczy ze zdziwieniem, próbując ocenić stopień porażenia. A jednak niedorzeczność stała się prawdą. Jej źrenice były w jak najlepszym porządku. Żadnego uszczerbku na zdrowiu, poza bólem. Ale to mu wystarczyło. Zły jak osa spojrzał wyzywająco na wysokiego bruneta, który w nią wycelował. Też nie dowierzał własnym oczom. To, że kilkaset woltów przepłynęło przez jej ciało, nie pozostawiając żadnego zranienia, było tak dziwne, jak to, że musiał uciekać. Megan bez dwóch zdań zerwała się jak poparzona i wstała chwiejąc się na boki.\n- Ale mu zaraz subtelnym kopniakiem wytłumaczę, że mnie się nie uszkadza! - wyrwało się jej. Ale musiała się oprzeć o stojącego u jej boku chłopaka, ponieważ cały świat zawirował, a przed oczami ukazały się mroczki. - Mmm... - tylko w ten sposób dała radę wyrazić swoje niezadowolenie. Sam był zbyt zszokowany powstałym stanem rzeczy, żeby wydać z siebie choć słowo przemawiające do rozsądku Megan. Nikt nic nie mówił, że nie da rady używać wyrazów do innych celów:\n- Zadzierasz z moją panienką?! Dobra! Zaraz wyperswaduję ci to tym jej subtelnym kopniakiem, tyle że moją nogą! Odpowiada? - zostawił ją i ruszył w kierunku uciekającego mężczyzny.\n- Nie tłumacz mi tego, bo nie chcę cię nawet słuchać - podsumowała Megan, patrząc nienawistnie na chłopaka.\n- Cholera - wydukał pod nosem, nie zwracając uwagi na jej zgryźliwe docinki. Dobrze wiedział, że było z nią coś bardzo nie w porządku, coś co czuł od kiedy ją poznał, lecz choć w najmniejszym stopniu nie przypominała tym, kim był on. Nie przypominała niczego, z czym zetknął się w swoim długim życiu. Nie miał odwagi się do niej odwrócić. Nie wiedziałby, co powiedzieć. Nie umiał tego wszystkiego streścić w kilku zdaniach. Wdrożył w życie najlepszy plan jaki wymyślił. Spuścił wzrok na podłogę i zamilkł.\n- Czy on żyje?! - wróciła w końcu do stanu otrzeźwienia.\nWskazała na faceta w pośmiertnych konwulsjach i popatrzyła się na plecy Sama.\n- Nie - odparł w zamyśleniu. Wiedział, co ma zrobić, i to nie zwlekając ani chwili dłużej. Odwrócił się do miejsca, gdzie stała Megan, ale jej już tam nie było. Wciągną z sykiem powietrze i czekał na ten cholerny zawał. Ale nic. O dziwo ta dziewczyna nie przyprawiła go jeszcze o jakąkolwiek chorobę związaną ze stresem.\nPobiegł do wyjścia.\nWybiegła z muzeum tak szybko, jak tylko potrafiła.\nOn tam leżał bez żadnego znaku życia... Martwy. Sam go zabił. Ot tak po prostu uśmiercił człowieka. Ledwo hamowała strumień łez, które prawdopodobnie i tak by nic nie dały. Nawet nie zastanawiając się nad tym, dlaczego główne wejście było otwarte, popędziła na ulicę. Księżyc rozbłysł już pewien czas temu, a rozgwieżdżone niebo zawisło nad jej głową tak, jakby zaraz wszystko miało runąć, zostawiając świat w chaosie. Zdenerwowana i wystraszona wbiegała prosto pod samochody, nie myśląc, że zaraz ktoś ją potrąci. Miała to szczerze głęboko w poważaniu. Teraz wyznaczyła sobie jeden cel - zgubić z oczu ten parszywy budynek , przez który nie zaśnie już do końca życia.\nCiężko dyszała, gdy wpakowała się do jakiegoś busa. Zawsze chciała wsiąść do autobusu byle jakiego, nie zastanawiając się, gdzie pojedzie... Ale na miłość boską nie w takim momencie! Kursował wprawdzie w stronę jej domu, ale i to jej nie uspokoiło. Kilkoro ludzi patrzyło się na nią z pytającymi minami. I dobrze. Nie było i nigdy nie będzie im pisane usłyszeć odpowiedź na jakiekolwiek ich wątpliwości. Choćby ci staruszkowie po lewej patrzyli się na nią z zaczepną miną. Jeszcze raz obrzuciła wzrokiem rozświetlone wnętrze, żeby upewnić się, że skądś nie wyskoczy Sam. Nie dostrzegła nikogo podobnego. Z niepokojem usiadła na końcu i oparła głowę o szybę. Nawet jakby chciała choć trochę odsapnąć, to adrenalina wciąż krążąca w jej żyłach, uniemożliwiała jakikolwiek odpoczynek. Zerknęła jeszcze tylko na zegarek i... Była pierwsza w nocy!\nPrzestraszona każdym dostrzeżonym przez siebie cieniem lub minimalnym ruchem, biegła przez śpiącą dzielnicę domków jednorodzinnych. W nocy zupełnie inaczej to wszystko wyglądało. I jak się okazało po rozjaśnionych światłem oknach, wiele sąsiadów nie spało. Dobrze.\nNienawidzę tego miejsca - cisnęło się jej na myśl.\nByła przerażona i zziajana, bez jakiegokolwiek schronienia. Co każdą przecznicę wmawiała sobie, że to tu. To będzie ta ulica, przy której mieszka... Lecz nie potrafiła się oszukiwać. Tak jak ta ostatnia sierota zgubiła się na własnej dzielnicy! A okrutne sceny z Samem w roli głównej przyprawiały ją o niemiły dreszcz. W końcu opadła z sił, opierając się o słup. Ledwo łapała oddech, wciąż krztusząc się własną śliną. Miała serdecznie dość GO i jego kolejnych dziwactw. Przez niego musiała wyruszać się za wszystkie czasy. I jeżeli ktoś myśli, że latanie po całym mieście z nieprzyjemnymi obrazami we łbie to przyjemność, to niech się walnie.\nKoniec! Gdy tylko wrócę do domu pakuję dupę w troki i bye bye Chicago! - pomyślała, wchodząc na swój ganek. Już słyszała wkurzające ujadanie tego małego szczura. A na domiar złego latarnia pod jej domem zgasła, zostawiając nieprzyjemne uczucie samotności.\n- Chyba sobie kpisz - odezwała się, spoglądając na lampę uliczną. - Cholera, nienawidzę tego porąbanego miejsca - powtórzyła jeszcze raz. Tym razem brzmiało to jakby miała zaraz wybuchnąć płaczem niczym mała dziewczynka. Co w pewnym sensie było racją. Resztki sił przeznaczyła jeszcze na to żeby kopnąć ostatnie źródło gasnącego światła, które jak na złość zgasło, i miała dość.\nTak jak zawsze to robiła, wytarła buty o wycieraczkę i wyciągnęła zza szczeliny między deskami klucz do drzwi. Wsadziła je do zamka i szybko przekręciła kilka razy. Zerknęła jeszcze na opustoszały dom znad przeciwka i wpakowała się do środka. Było ciemno, nikogo nie widziała. Racja. Przecież wszyscy ją zostawili. Jej rodzina bawi się na kilkudniowych piżamowych imprezkach lub na bankietach służbowych, zostawiając ją na pastwę losu jakiemuś nadpobudliwemu chłopakowi z błyskawicami w łapach! Zapomniała na swoją rychłą śmierć! A, jak zawsze w idealnej chwili, naskoczył na nią ten wariat z paradontozą i świecącymi oczami. Uczepił się jej nogawki i warczał jak najęty. Zignorowała to, ponieważ teraz do niej dotarło, co widziała. Nie mogła tego pojąć. Wszystko wykraczało poza granicę jej toku myślenia. Wszystko było takie nierealne niczym wczorajszy koszmar. Tyle że w tym wypadku nie miała cienia szans na wymazanie tego z pamięci. Nigdy. Osunęła się na ziemię a jej celem obserwacji stała się szafa po przeciwnej stronie holu.\nZabawne tak teraz wejść do domu jakby nigdy nic. Właśnie tak się czuła. Wciąż wydawało jej się, że to jest realne. Że wszystko, co roiło jej się w głowie to fałsz. Jak najprawdziwszy fałsz. Zamknęła oczy i odpłynęła na chwilę. Miała nadzieję, że ten dzień już się dla niej skończy, a ona jak zawsze mogłaby wrócić do swojego codziennego kaca, leżenia przed telewizorem i... kłócenia się z Samem. Wbrew pozorom, tego jej brakowało najbardziej. Nikt nie wiedział, jak bardzo, właśnie teraz potrzebowała jego wrednej docinki. Choćby nawet i obraźliwej... Ale tamten Sam odszedł, pozostawiając zimnokrwistego morderce bez krzty humoru. Jej twarz wygięła się w bólu. Wstała powoli i na liczne szczeknięcia Frankiego, przestawiła się na tryb normalności. Weszła do kuchni i sięgnęła po coś do lodówki.\nTeraz chyba każdy by mi przyznał rację w tym, co zaraz zrobię - pomyślała.\nRzuciła porządny kawał mięsa na podłogę i zaczęła rozglądać się za jakimś trunkiem. Musiała się upić - to jedyny prawdziwy bieg, na który właśnie teraz mogła się przerzucić. I nawet rozsądek dał jej zielone światło. Wręcz było jej to na rękę. I cholercia fajnie.\nTo właśnie przerwało intensywne poszukiwania ostatniej szkockiej w domu. Na ten dźwięk Megan zamarła i wypuściła wszystko co miała w rękach, łącznie z ulubionymi płytami swojego ojca. Zgasiła światła, chwyciła psa i rzuciła się za kanapę, nasłuchując.\n- Wiem, że tam jesteś, księżniczko - zaczął trochę przyjemniejszym tonem, niż wcześniej. Megan nawet dałaby sobie uciąć dłoń, że na jego twarzy zagościł przelotny uśmiech. Ale i tak nie miała zamiaru się do niego odezwać. Usłyszała ponaglenie w formie kolejnego kołatania, a później dzwonienia i kopania w drzwi. I z trudem tłumiła krzyki przerażenia, gdyby nie dziwne szepty i pomrukiwania.\n- Megan... - nagabywał ją w dalszym ciągu. Zacisnęła powieki i położyła głowę na podłodze, przytykając do niej policzek.\nTo tu jesteś, mój przyjacielu - pomyślała zaglądając przez przypadek pod kanapę. Leżała tam pełniutka butelka jakiegoś alkoholu. - Miodzio- przytuliła do siebie swoje procenty i postanowiła podczołgać się do kuchni po szklankę. Znając Sama, na pewno szybko nie odpuści.\n- Widzę cię przez okno - usłyszała w końcu odkrywczą uwagę Sama, gdy była w połowie czołgania się do kuchni.\nPowoli odwróciła się do holu wejściowego i dojrzała wlepionego w szybę Sama, a kilka metrów za nim całą trójkę tych jego przydupasów. Stał z obiema rękoma w kieszeniach spodni i świdrował ją swoimi niebieskimi oczami. To dokładnie była ta krępująca sytuacja, której pragnęła uniknąć za wszelką cenę. Nie mówiąc już o jej idiotycznej pozie z gorzałą i szczekającym Chihuahua pod ręką. A że nie wiedziała co począć w tym jakże idiotycznym położeniu, błyskawicznie doczołgała się za lodówkę. Wyciągnęła rękę po upuszczonego John'ego Walkera i kucnęła, oparta o metalowe drzwi.\n- Wcale mnie nie widzisz - odparła od razu tego żałując.\nPrzegryzła nerwowo wargę, po czym dodała:\n- Idźcie sobie!\n- Wybacz, ale jeżeli uważasz, że nie umiem wyważyć z chłopakami drzwi, to się mylisz... Już kilka razy w życiu tego dokonałem - zakpił.\nCholera! Drzwi! - przypomniało się się jej o brzydkim nawyku niezamykania domu. - Co ze mnie za człowiek, zostawiając niezamknięte drzwi. Frontowe drzwi!- teatralnie uderzyła się w czoło i wypełzła na kolanach zza chłodziarki wiedząc, że dostaliby się do środka z chwilą sprawdzenia drzwi. Teraz dokładnie ich widziała. Triumfalne, porozumiewawcze uśmieszki zagościły na ich twarzyczkach, a ona miała ochotę pozabijać każdego z osobna w bardzo wyrafinowany sposób. Ściskając wszystko w dłoniach podparła się łokciem o blat obok i stanęła na nogi.\nA teraz, szczurze, nie chce ci się szczekać, tak? - zerknęła na wystraszonego Frankiego. Odkręciła zębami butelkę, wypluwając zakrętkę na podłogę i upiła kilka solidnych łyków. Tak tylko dla uspokojenia i dla dobrego trawienia. I usłyszała kolejne pukanie.\n- Kto tam? - zapytała, udając słodziutki głosik.\n- My chcemy tylko porozmawiać - zaczął błagalnie.\nCoś jednak nadzwyczaj szczerze to zabrzmiało...\n- Ilu was jest? -spytała jak najmniej łamiącym się głosem.\n- To możecie porozmawiać między sobą - ucięła krótko i na temat. Niestety odpowiedź ta była niewystarczająca, co wnioskowała z kolejnych tortur nad drzwiami. Przeniosła ze strachem wzrok na klamkę i jednym gwałtownym ruchem otworzyła mu. Zawiesiła się niezdarnie o framugę i wypięła się w dogodnej pozie, chowając swoje procenty za siebie.\n- Czego... - wydukała, patrząc mu prosto w oczy z zamiarem wyperswadowania jakichkolwiek poczynionych co do niej planów. Po czym spuściła wzrok na trzech pozostałych pajaców stojących tyłem do nich. Całe te trio podrygiwało zniecierpliwione, jakby dokądś się spieszyli. Może chcą wyruszyć w świat mordując kolejnych ludzi... Przewróciła zniecierpliwiona oczami i oparła ciężar ciała na ramie drzwi. Tym razem postanowiła być chłodna i kurczowo trzymać się prostego dialogu.\n- Wiesz, czego... - zaczął oschle i obdarzył ją szerokim, ironicznym uśmiechem, co zawtórowali ci z tyłu. Zrobił też krok w jej stronę, co było w pewien okrutny sposób przerażające. Staną tak, że blokował drzwi i tym samym zmuszona była, żeby na niego spojrzeć. Znów świdrowały ją te wspaniałe, pełne spokoju oczy. Jednakże tym razem nie dała się temu sprytnemu podstępowi. Prychnęła, odstawiając butelkę na bok. Z wielką przyjemnością zignorowała jego podejrzliwy uśmieszek i usiłowała go wypchać ze swojego domu wszystkimi kończynami.\n- Idźcie. Sobie. Idioci! - wystękała z wysiłku. Wszak nie było to prościzną wykopać na chodnik tyle mięśni zbitych w jedność. Ale co to było dla Megan? No cóż, okazało się że całkiem sporym kłopotem. A gdy tylko miała możliwość do zamknięcia im przed nosem drzwi, on bezczelnie, zupełnie wbrew jej woli, zdołał zablokować je swoją nogą, co spotkało się z reakcją tych z tyłu. Nie poddała się tak bez walki, oczywiście. Chciała z całych sił udowodnić, że naprawdę nie chce ich tutaj. Nawet Franki pozorował te idiotyczne szczekanie. W ostateczności moc mizernych bicepsów Sama wygrała. Bez najmniejszego oporu oparł się o framugę, tym samym przygniatając ciężarem swojego ciała.\n- Przestań! Bo powiem szeryfowi, że jeździsz samochodem bez dorosłego na pokładzie! - wystękała zbyt zbulwersowana niedojrzałym zachowaniem chłopaka, żeby przytoczyć jakiś inny sensowny argument.\n- Musze cię zasmucić, bo Alfreda też przeciągnąłem na swoją stronę - odparł z szatańskim uśmiechem, jeszcze mocniej napierając na Megan przez cięką barierę ustanowioną przez listwę drewna.\n- Pan Benson? On też?! Ty potworze! Lubiłam go! - teraz to ona z całej siły nacisnęła na drzwi ciężarem swojego ciała.\nSiłowali się jeszcze przez krótką chwilę, gdy w końcu Sam zauważył, że znów wciąga go w te ich przekomarzanie się. A przyszedł tu z o wiele ważniejszego powodu niż to. Bez najmniejszego wysiłku, ostatecznie odepchnął drzwi, które z hukiem poleciały na ścianę obok. Spojrzeli po sobie wrogo, a Megan zacisnęła dłonie w pięści. Nie miała bladego pojęcia co teraz miał zamiar zrobić.\nSerce podskoczyło jej do gardła, przyspieszając tętno. Mimowolnie zrobiła kilka kroków do tyłu, ochraniając się przed idącym wprost na nią chłopakiem.\n- Wiesz, zabawna historia... Trudno mi to powiedzieć, ale muszę cię porwać - rzekł od niechcenia, bez wątpliwości lub zająknięcia. Jakby nie uświadamiał sobie tego, co właśnie powiedział. Prawie tak samo jak dziewczyna utknąwszy w jednej pozycji.\n- A jeszcze zabawniejsza historia będzie jak zacznę drzeć się na całą dzielnicę o zboczeńcu, który wtargnął do mojego domu... - odparła, krzyżując ręce na piersi.\nSam ubiegł ją w myśleniu i bez jakichkolwiek krępacji złapał w biodrach, lekko się przy tym zginając.\n- Odwal się! HEJ! Co ty... Puść!!! - wywrzeszczała, gdy ten, nie zwracając uwagi na jej zdanie wyrażane poprzez obelgi i przemoc fizyczną, bez najmniejszego problemu przerzucił sobie ją przez ramię. Zawisła do góry nogami, a świat zawirował. - Aaa! Zidiociały zboczeniec mnie porywa!!! Pomocy! - wrzeszczała z całych sił. A gdy zorientowała się, że ruszyli z miejsca, zdołała złapać jedynie swoją butlę szkockiej.\n- Cicho bądź, dzikusie! - syknął, wychodząc na zewnątrz pod nadal rozgwieżdżone niebo. Poczuła zimne, otrzeźwiające powietrze ogarniające jej ciało. Wcale jej to nie zachwycało. Oparła się łokciem o jego ramię i odwróciła się na miarę swoich możliwości. Szli prosto w stronę jakiejś czerwonej toyoty, której nigdy wcześniej nie miała zaszczytu zobaczyć, i jego jeepa.\n- Cześć, Megan - rzucił wesoło George. Spojrzała na wcześniej zidentyfikowane trzy zakapturzone postacie, stojące murem przed jej gankiem. Sam dał im sójkę w bok i całe trio ruszyło dołączając do nich.\n- Co...? Co to, do jasnej... Ty nie żartujesz...! Pomocy!!! Babciu!!! Ktokolwiek!!! Nawet ten zdziwaczały spaślak z rogu!\nZabije mnie! Poćwiartuje i ładnie zapakuje w foliowy worek z głupkowatym uśmieszkiem na twarzy! A to wszystko w miłej atmosferce stwarzanej przez jego zakapturzonej świty! - wszystko w niej wrzeszczało. Zerknęła na butelkę i szybko upiła jeszcze trochę... nie biorąc pod uwagę kilku kolejnych łyków. Wzięła dwa głębokie wdechy i ignorując zaniepokojone krótkie wymiany zdań między śmiertelnym czworokącikiem, zaczęła się kręcić. Przebłysk jej genialnego intelektu nakazał jej natychmiastowe odebranie mu kluczyków, co było najprostszym wyjściem. Najprostszym, czyli, dzięki któremu zostanie w jednym kawałku. Tak więc zamilkła na chwilę i przeprowadziła szybkie oględziny. Bez najmniejszego problemu dostrzegła niewielką wypukłość w kieszeni jego żółtej bluzy. Zacisnęła powieki i przegryzając wargi wyciągnęła rękę po kluczyki. Wprawdzie nie było to takie trudne. Po prostu je chwyciła i schowała w zamkniętej dłoni. Wtedy właśnie podrzucił ją do góry jak szmacianą lalkę - następny taktowny żarcik.\n- Puść mnie! - protestowała już bez przekonania. Lecz gdy otworzył bagażnik swojego auta stojącego za toyotą, ów przekonanie wróciło z potrojoną siłą . - Żartujesz??!\n- Sam! - pisną pouczająco George.\nMegan zerknęła na pytającą minę malującą się na jego niespokojnej twarzy.\n- Oj, przecież żartowałem tylko... - przewrócił oczami w udanej obojętności i otworzył tylne drzwi.\n- Ugh! Nienawidzę cię! - tym razem usiłowała w prymitywny i najlepszy sposób wyswobodzić się z jego mocnego uścisku poprzez kopanie i okładanie go pięściami. Pozostawił to bez komentarza i z szybkością brutalnie wrzucił ją na tylną kanapę. Z trzaskiem zamkną drzwi i już siedział na przednim siedzeniu. Zerknął na zszokowaną Megan za pomocą tylnego lusterka i momentalnie zatopił w niej wzrok.\nCo ty, do jasnej anielki, robisz, idioto?! - przesuną dłonią po twarzy i włączył blokadę zamków.\nWciąż przytulając butelkę trunku do piersi, rzuciła się do drzwi i usłyszała ten okrutny dźwięk blokady. Zamknięte. To koniec.\n- Otwieraj! - ciągnęła za klamkę w każdą możliwą stronę. Jakby bezcelowe wrzeszczenie jej pomogło. - Otwieraj, bo ci łeb urwę! - zaczęła szukać innego wyjścia, lecz jej wzrok mimowolnie zatrzymał się na tylnej szybie.\n- Ale słodki piesek! - piszczał RJ, trzymając jej Frankiego na rękach. - George, popatrz! Słodziak! - zrobił słodkie oczka szczeniaczka.\n- RJ, do auta! - rykną zniecierpliwiony George, jakby był jego wychowankiem.\n- To mój idiota... - mruknęła pod nosem. - To mój pies!\n- I TAK GO SOBIE WEZMĘ! - chłopak poszedł w ślady swojego przyjaciela i chwilę potem zniknął za przyciemnią przednią szybą toyoty. George uruchomił ledwo słyszalny silnik i po paru sekundach patrzyła na tył pędzącego samochodu. Ledwo odwróciła głowę do tyłu, a już zauważyła nachylającego się nad nią Sama. Wzrok jego zawędrował zupełnie gdzie indziej.\n- No nie... Są za wcześnie... - mruczał pod nosem. Przylepiony do tylnej szyby, z wielką uwagą lustrował wszystko dookoła. A raczej scenę, która toczyła się dokładnie za nimi. Ciemny mercedes podjechał pod dom Megan i wszystko umilkło. Jak na komendę serce podskoczyło jej do gardła, gdy z auta wysiadło trzech masywnie zbudowanych mężczyzn w garniturach. Zanim zdążyła spojrzeć na Sama z pytającą miną, on już był na miejscu kierowcy gorączkowo przetrząsając kieszenie w poszukiwaniu kluczy. Rozejrzał się dookoła i nagle doznał olśnienia. - KLUCZ! - wrzasnął i odwrócił się do oszołomionej dziewczyny. Nie reagowała na wszystko, co Sam wykrzykiwał pod jej adresem. Wyciągnęła się na siedzeniu i przyssała do okna. Poważnie wyglądające postacie, rodem z jakiegoś thrilleru, właśnie kierowały się w stronę jej otwartego na oścież domu. Nie wyglądało to ani trochę sympatycznie. I wcale takie nie było! Po jej werandzie przechadzało się trzech dziwacznych mężczyzn z jakimiś kuferkami i... i bronią! A ona przyglądała się temu z samochodu znienawidzonego porywacza. I dokładnie tak się czuła. Jakby była widzem tego całego cyrku z domieszkami czarnego humoru i falami przerażenia.\nTy idioto, drzwi nie zamknąłeś! Moich drzwi wejściowych! - chciała wrzasnąć na Sama, ale słowa juz kolejny raz tego wieczoru ugrzęzły jej w gardle, zostawiając niemiłe uczucie duszności. Bez jakichkolwiek pohamowań grupka odstawionych ludków przekroczyła próg jej domu z dziwnym niezadowoleniem na twarzach. Z dokładnością przyjrzeli się na w pół wyważonym drzwiom i od razu zniknęli w nieoświetlonym holu.\n- ... ty je masz! - docierały do niej tylko strzępy całego monologu Sama o tym, że zaraz zginął. Ale nie! Ona nie mogła spuścić z oczu tych przerażających osobników, którzy właśnie wtargnęli na jej teren! Przyjrzała się jeszcze raz przyciemnionym szybom samochodu zalegającego na JEJ podjeździe. Już miała rzucić się do drzwi i je wyważyć, gdy czwarta postać ukazała swoje oblicze wychodząc z mercedesa. A było to o tyle dziwne, że chyba się jej przyglądał. Tak, z pewnością patrzyli na siebie z takim samym zaskoczeniem. Zmarszczył czoło, ukazując pełną gamę zmarszczek i przymknął powieki ze skupieniem. Szybko jednak otrzeźwiał i wrzasną coś, odrywając swoje puste, szare oczy od Megan. Co, rzecz jasna, w skutkach przyniosło wcześniej zarejestrowanych osiłków stojących w przejściu. Zlustrowała jeszcze raz jego starą zniszczoną twarz z siwizną na czubku głowy i od razu poczuła niemiły dreszcz przechodzący po jej plecach. Bez namysłu rzuciła ukradziony pęk kluczy w twarz chłopaka, nie patrząc, gdzie upadną.\n- Łap... - dodała nieprzytomnie, wciąż wlepiając oczy w tą dziwaczną scenkę.\n- Nawet nie wiesz, co narobiłaś! - wydarł się na nią gorączkowo szukając swojej zguby.\n- Nie, ja zaraz coś "narobię", jeżeli nie zabierzesz z mojego domu tych szaleńsów. Oni się na mnie patrzą - złość ustąpiła lekkiemu przerażeniu. Spojrzeli po sobie, a następnie Sam odpalił auto.\n- Światła, geniuszu! Wyłącz! Wyłącz!!! - próbowała krzyknąć, lecz z jej ust wydobył się tylko szept. Tak jak zawsze nie poczekała na jego odpowiedź, tylko wepchnęła się w szczelinę między fotelami i wcisnęła jakiś guzik, który wyglądał jak ten od świateł. Okropny niefart sprawił jednak, że jej genialny umysł się mylił stosunkowo na dużą skalę. Oślepiające światło sączące się z dodatkowych reflektorów na dachu zaczęło migać, dosłownie wrzeszcząc: Tu jesteśmy! Złapcie nas!\n- To nie to! - od razu skontrował chłopak, klepiąc ją karcąco po wierzchu dłoni. - Czytałem instrukcję... - wyjaśnił krótko z przelotną dumą. Pociągnął coś obok, a przednia szyba pokryła się wodą i wycieraczkami. A jakby tego było mało z głębi schowka zaczął wydobywać się natarczywy dzwonek telefonu.\nOboje z sykiem wciągnęli powietrze i zamilkli oglądając się na mężczyzn w garniturach. Byli tuż przy samochodzie. Jeden chwycił tępe narzędzie i już pasował się na tylną szybę od strony dziewczyny. Szybko prześlizgnęła się na drugą stronę auta.\n- JEDŹ! - popędziła go. I wstrzymała oddech. Olbrzym mierzący prawie dwa metry przyglądał się jej badawczo, świdrując z niemiłym uczuciem swoimi ciemnymi jak dwa węgielki oczkami. Wytrzeszczyła swoje ślepia w przestrachu i od tej chwili do jej mózgu docierały już tylko jakieś drobne, szczątkowe szczególiki. Takie jak na przykład hałas silnika, tłuczona szyba, czy nawet złowieszczy ryk osiłka, którego próba wyciągnięcia jej przez okno cudem się nie powiodła. Taa, na pewno wiedziała że był bardzo przekonujący w tym co robi.\nAutor: Kowalskyy o 19:13 1 komentarz:\nROZDZIAŁ III Miotanie piorunami, utknięcie w piekle..., czyli takie tam codzienne czynności. Część 2\n- To twoja wina! - wrzasnęli razem, przerywając ciszę. - Moja wina? - kontynuowali chórek. - TAK! NIE! UGH!\n- Czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, co uczyniłaś?! - przerwał donośnie.\n- Yyy... Zamknęłam drzwi? - zadrwiła, krzyżując ręce na piersi.\nRuszył na nią, lecz momentalnie się powstrzymał. Zamknął oczy i wziął głęboki, uspokajający wdech.\n- Po co tu wlazłeś?! - zapytała z wyrzutem.\nNatychmiastowo na nią spojrzał błękitem swoich oczu i wszystko inne się rozpłynęło. To było dziwne uczucie, ale najwyraźniej coś zmusiło ją do tego, żeby nie przerywać.\n- A ty masz jakiś konkretny powód, dla którego się tu wpakowałaś? - też spytał z ciekawością. Zastygł w miejscu, oczekując jakiejś dobrej wymówki.\n- A żebyś wiedział, tak! Nie pojawiłeś się na zbiórce! - zezłościła się na niego jeszcze bardziej, niż wcześniej. Uważała, że to jego wina i nie było żadnego ale.\n- No to teraz mamy przerąbane... oboje! I wiesz co? Nie powinno cię tu być!\n- Uuu... to coś poszło nie tak, bo tu jakimś cudem wylądowałam! - odpyskowała, opierając się o chwiejną, drewnianą balustradę.\n- Świetnie - burknął i klapnął na pudło obok.\n- Lepiej, niż świetnie - dodała, osuwając się na podłogę tak, żeby widzieć jego dziwnie posępną twarz. Tak jak zawsze w nerwowych sytuacjach wepchnęła ręce między uda i przegryzła wargę.\n- Och, z pewnością! - I oboje zamilkli wpatrując się w siebie. Megan schowała twarz w dłoniach i nasłuchiwała. Facet o cienkim głosiku poinformował o zamknięciu muzeum i wszystko ucichło na dobre. Nawet ta muzyczka z wind, pozostawiając ich kompletnie samych.\n- A więc plan jest taki, że wpatrujesz się we mnie i czekamy na cud? - zaczęła, chcąc go udusić i wsadzić w tą maszynę, którą widziała po drodze.\n- A nawet jeśli, to co? - jego twarz przybrała na upiorności.\n- A to, że cię zabiję! Zamknęli nas tu na noc, idioto! A ja już jestem głodna! Rozumiesz mnie?\n- Gdyby nie ty, to bym zapewne już był przy wyjściu!\n- Ooo, a więc teraz to moja wina jest, że się zgubiłeś, sieroto?\n- A ty wiesz, gdzie jesteś?! - warknął, wciąż obserwując każdy jej ruch. Zaskoczył ją tym pytaniem. Rzeczywiście nie wiedziała, co to za nora.\n- Aktualnie w muzeum, a zaraz na zewnątrz tej komórki! - stwierdziła, wstając z trudnościami. Zeszła ze schodów i zaczęła przetrząsać całe pomieszczenie w nadziei, że znajdzie coś, co pomoże jej się z tego bagna wyrwać. Chwyciła coś zza jednego z pudeł i wyciągnęła z entuzjazmem. Łom! To była prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia. - Tak! - szepnęła do siebie uradowana ze swojej zdobyczy.\n- Co chcesz z tym zrobić? - zapytał zaniepokojony. Dla pewności wstał i przysunął się do niej. Znał jej genialnie lewe ręce i kurzy móżdżek, więc dla jej i własnego dobra miał zamiar natychmiast zarekwirować tępe narzędzie. Chociaż mogłoby być całkiem zabawnie...\n- Rozwalić drzwi. A jeżeli nie da rady, to twój łeb - odparła spokojnie. - I tak ci nie będzie potrzebny.\n- Wielce to zabawne. He-he. - wycedził, patrząc jak dziewczyna podchodzi do kilkuset kilogramów stali.\n- Wydostanę się stąd! Albo żywa, albo z twoim trupem - poinformowała go, waląc tępym narzędziem w klamkę.\n- Wiesz... moim skromnym zdaniem ten plan jest peeerfidny.\n- Chcesz, żebym użyła drugiego wyjścia? - warknęła, przestając wydawać nieprzyjemny hałas.\n- Nie, nie! Świetnie ci idzie... skarbie - parsknął śmiechem, zakrywając buzię. W końcu dostrzegła u niego ten głupi wyraz twarzy. Nie mogła się powstrzymać od uśmiechu.\n- Nie skarbuj mi tu, człowieku! - wróciła do żmudnej roboty, ale widząc jak on się temu przygląda, nie dała rady. - Może byś mi pomógł, matole?\n- Hmm... Nie. Wciąż uważam, że to nic nie daje - wskazał na nienaruszone drzwi.\nObrzuciła je wzrokiem i rzeczywiście, ani ryski. Ale to nie była dla niego żadna wymówka.\n- Bo lepiej siedzieć jak ty i wpatrywać się w nicość?\n- Znowu chcesz odwalać jakąś szopkę?\nWidząc to Sam z niewiadomych przyczyn wkurzył się.\n- Dobra, dawaj ten łom!\n- Ach... teraz zachciało ci się rżnąć pomocnika bohatera, tak?\n- Nie! - zaprzeczył stanowczo. - Po prostu daj mi ten łom.\n- Nigdy! On jest mój.\n- Dobra, sam go sobie wezmę! - mówiąc to wszedł po dzielących ich kilku stopniach i podszedł do niej.\n- I tak ci go nie dam! - wejrzała w jego błyszczące oczy i wyminęła silny uścisk ramion. Niedługo potem ganiali się po ograniczonym pokoiku jak dzieci, szarpiąc i wyzywając się od durniów. Oboje bawili się przednio, nie zwracając uwagi na sytuację, w której się znajdowali oraz na wiele okazji do nabicia sobie guza. Ot tak śmiali się jak najęci mając głęboko, to gdzie się teraz znajdowali. Istniała tylko dobra zabawa, poprzez dopiekanie sobie.\n- Nawet... nie dotykaj... łomu - wysapała wyczerpana. Zwolniła i oparła się ręką o jakieś pudło obok. Nie do wiary, że w tak małym pomieszczeniu można było się tak zmęczyć.\n- Nie mam takiego zamiaru - odsapnął, zatrzymując się tuż przy niej. Ich przyspieszone oddechy wyrównały się do tego samego rytmu, a siły wracały w bardzo wolno.\n- Świetnie - dodała, padając na podłogę. Wsparła się o ścianę i wyciągnęła nogi. Sam bez słowa protestu przyłączył się do niej, kładąc głowę na jej ramieniu.\n- Świetnie - wymruczał i oboje zostali w takiej pozycji przez długi czas.\n- Co ty, u diabła, robisz?! - zapytał rozzłoszczony.\nMegan obudziła go ponownym waleniem w drzwi tym swoim łomem. No tak, przypomniało mu się, że jednak go nie zabrał, tylko zasnął jak ostatni naiwniak. Ale był tak wyczerpany przez ostatnie tygodnie, że zastanawiał się dlaczego to nastąpiło dopiero teraz. Otarł zaspane oczy i natychmiast podniósł się z podłogi usłanej drewnianymi wiórami. Otrzepał spodnie i czekał na wyjaśnienie.\n- Wydostaję się na zewnątrz! Muszę coś zjeść, bo zaraz padnę. Wiesz kiedy ostatnio jadłam? Pół godziny temu! - wykrzyczała przez ramie.\n- I się nie podzieliłaś?! - zauważył oburzony. Też był głodny i w dodatku wiedział, że słono przypłaci zostając w tym pomieszczeniu, ale pogodził się ze swoim marnym losem. Nikt nie potrafił wydostać się z tej pułapki. A najbardziej bolało go to, że wciągnął w to Megan. Skrzywiony na tą myśl jeszcze raz spojrzał na dziewczynę. Chciał zapamiętać ją tak, jak teraz. Pełną entuzjazmu i zawziętą do walki.\n- Wiesz, że M&M' sami się nie dzielę! A szczególnie czekoladowymi!\n- Jasne, to jeszcze w miarę rozumiem. Ale walenie w te drzwi... Spójrz prawdzie w oczy. To jest niemożliwe. Wiem co mówię, to nie są zwyczajne drzwi.\n- No tak, wróżka zębuszka zaczarowała je, żeby nas ukarać. Na śmierć zapomniałam! - zadrwiła wachlując się bluzką. Otarła twarz z potu i wróciła do brudnej roboty, którą musiała odwalać ona.\n- A żebyś wiedziała - burknął pod nosem. Przycupnął na ostatnim stopniu i wyprostował nogi, blokując całe przejście.\n- Ktoś nas kiedyś będzie musiał znaleźć - pocieszyła bardziej siebie niż go.\n- uwierz mi, ktoś nas znajdzie, ale... - skrzywił się, odpychając myśli. - Tu nie powinno być nawet ciebie!\n- Wiesz, nie gadam z tobą! - obraziła się Megan. Z łoskotem rzuciła stalowy drąg na ziemie i klapnęła o schodek wyżej od niego. - To co robimy? - po dwóch minutach milczenia nie wytrzymała.\n- Na pewno nie próbujemy uszkodzić stalowych drzwi łomem - odparł kpiąco.\n- Zamknij się! Z ciebie to jest... - przerwała, żeby coś mu zrobić. Przekręciła się ciężko w jego stronę i kopnęła w łydkę.\n- Auu...! - zawył teatralnie. Uśmiechną się do niej i zaczął - Megan, skończ w końcu z tym brzydkim nałogiem okładania mnie swoimi kończynami. To boli! - poskarżył się. Lecz w głębi duszy wiedział, że tylko ona trzyma go tu przy zdrowych zmysłach. Ona go rozbawiała i wprawiała w dobry nastrój, choćby poprzez bicie.\n- Naprawdę? - zapytała ironicznie. - Może dlatego, że ma boleć! - warknęła wędrując z powrotem do drzwi.\n- To co, teraz jesteś na mnie zła, tak?! - spytał, powstrzymując się od krzyknięcia.\nWstał na równe nogi i podszedł do niej.\n- Założysz się o dyszkę, że rozwalę to cholerstwo? - uśmiechnęła się zadziornie, oglądając po raz setny kilogramy metalu. Nie miała zamiaru teraz się z nim kłócić, dlatego pozostawiła jego pytanie bez odpowiedzi. Przyglądał się temu widokowi mając nadzieje, że nie zacznie chichotać. Wieszała się na futrynie, ciągała za klamkę, i robiła inne przezabawne rzeczy.\n- Co tylko chcesz - wydusił, nie gotując się do wyjścia.\n- Okej - rzuciła i podniosła łom. Stanęła w rozkroku i przymierzała się do ciosu.\n- Już zaczynam się bać o swoje życie - przerwał rechotem chwilę skupienia.\n- Bo może powinieneś! - odwróciła się wymierzając w jego klatkę piersiową drągiem.\n- Czy to była groźba? - podniósł lekko brew w znaku zapytania. - Bo jeżeli tak, to powtórzysz to jeszcze raz do dyktafonu? Tak na wszelki wypadek... - zaśmiał się blado.\n- Spadaj, Sam... Lepiej zacznij szukać innego wyjścia - znowu stanęła przodem do drzwi.\n- Masz rację - podtrzymał. - Z twoją niedołężnością dziwię się w ogóle, że masz siłę utrzymać te żelastwo - rzekł rozśmieszony jej miną.\n- Uważaj, chłoptasiu, bo różne rzeczy dzieją się w ciemnych zaułkach - pogroziła mu, machając narzędziem przed nosem.\n- Widzisz? Znowu to robisz! Wyciągam urządzonko - odrzekł, grzebiąc w kieszeni.\n- Bo łom pójdzie w ruch! - ostrzegła go z groźnym wyrazem twarzy i w końcu uderzyła. Nadal nic.\n- Jesteś najbardziej upartą osobą, jaką znam, Megan Thompson! Tych drzwi nie rozwalisz TYM! - wrzasnął rozbawiony tą całą sytuacją. Podszedł do niej i w bezpiecznej odległości, oparł się o chwiejną balustradę.\n- A ty złym człowiekiem. I te duże ego... Ono żyje własnym życiem, istna autonomia - ciągnęła, nie prowadzącą do niczego, rozmowę.\n- Nie potrzebuję psychoanalizy!\n- Jesteś pewien?! Bo wyglądasz na potrzebującego!\n- Ugh! - wstał, żeby ją udusić. - Wiesz, co chcę zrobić? - podszedł do niej niebezpiecznie blisko i wbił w nią swoje niebieskie oczy. Odwróciła się do niego i gwałtownie wciągnęła powietrze do płuc. Był dosłownie za blisko. I robił te swoje dziwaczne coś z oczami.\n- Yyy... Tak, siusiu – zaczęła ostrożnie, nie wiadomo czemu kuląc się w sobie. - Ja też... chyba. I głodna... jestem... jak cholera - wymamrotała coś bez sensu przyszpilona jego hipnotyzującym wzrokiem. Zrobiła zgrabny unik i wyrwała się ze strefy rażenia intensywnego błękitu. Zły na siebie przetarł twarz dłonią i oparł się łokciami o ścianę. Miał zamiar choćby własnoręcznie ją rozwalić. Gdyby tylko wystarczyła siła mięśni.\n- Może ty mi powiesz, dlaczego tu jeszcze siedzimy, mózgowcu od siedmiu boleści - swoją złość wylał na zaskoczoną Megan. Nie spodziewała się czegoś takiego z jego strony. I teraz w żadnym wypadku nie miał zamiaru puścić tej uwagi mimo uszu.\n- Nienawidzę cię chyba jeszcze bardziej niż wcześniej, wiesz?! Jesteś wart tej swojej farbowanej blondi, tak jak ona ciebie. A siedzimy tu, bo tylko ja próbuję coś zrobić, gamoniu od dziesięciu boleści! - wylała wszystkie gorzkie żale, które kumulowały się w niej przez cały dzień. - Teraz nawet swoich ulubionych cukierków od ciebie bym nie wzięła!\n- Świetnie! - podsumował chłodno Sam.\n- Wiem, genialnie się bawię!\n- A jakże inaczej - wydzierali się na siebie bez celu. - I wiesz, co? Rozwalę te drzwi, choćby nawet twoim nieużytecznym łbem.\n- No to dawaj, Einsteinie! - wkurzył się jeszcze bardziej i usuną się z pola manewru Megan. - Chętnie się pośmieję - dodał ze swoim standardowym podłym uśmieszkiem.\n- Dobra! - warknęła, opluwając się przy tym. Szybko wytarła brodę, unikając jego spojrzenia. - No to patrz! - ucięła krótko i skupiła się na drzwiach całą swoją złością. Zamknęła oczy i walnęła na oślep. Usłyszała brzdęk i spojrzała na nietknięty metal. - Cholera! - przeklęła sfrustrowana. - Ja... chcę... wyjść - wycedziła, kopiąc z całej siły.\n- To już... - zaczął Sam.\n- Zamknij się! - przerwała mu, wskazując na niego palcem. - Rozniosę cię, ty kupo niepotrzebnego złomu! - znowu zwróciła się do drzwi. Tym razem zadała serię krótkich uderzeń. A gdy to nie pomagało, waliła ile wlazło. Chciała chociaż wyładować tą złość, która wzrastała z każdą myślą o debilu stojącym tuż za nią.\nUgh... nienawidzę cię z całego swojego serca, matole - wszystko w niej wyło.\nGdy zabrakło jej tchu przestała i wpadła się na ścianę. Ku jej zdziwieniu, klamka obluzowała się i po chwili wypadła z najwspanialszym brzdękiem w jej życiu. Z niedowierzaniem patrzyła na ten wspaniały widok i znieruchomiała.\nKopnęła metalowy fragment i podeszła do drzwi. To było to. Delikatnie, bojąc się, że to tylko halucynacje, położyła na nich rękę i pewniej je popchała. Bez jakiegokolwiek oporu otworzyły się przed nią na oścież. Odwróciła się do oniemiałego Sama z triumfalną miną.\n- Teraz możesz mnie cmoknąć! - pisnęła, próbując zamaskować swoje szczęście. W odpowiedzi zmarszczył brwi, nie wiedząc co powiedzieć. W jego świecie nie miało to kompletnie sensu i prawa bytu. Natychmiast na nią spojrzał i wybiegł z ciasnego pomieszczenia jak oparzony. Chwycił ją za nadgarstek i przyglądał się jej ze zdziwieniem i strachem. - Może byś mi najpierw drinka postawił?! - wyrwała się mu. - Albo chociaz podziękował? - zaproponowała, odchodząc od niego.\n- Łom! Daj mi go - wyciągnął rękę. Był śmiertelnie poważny, jakby było to niewiadomo co. Wyczytała to z jego pełnego powagi błękitu oczu. Nie przesadzał. To było coś naprawdę grubego. Coś o czym jej nie mówił przez ten cały czas.\n- Najpierw dyszka! - upomniała się, próbując rozluźnić atmosferę. Podszedł do niej z zamiarem wyrwania ich klucza do wolności, lecz ona przewidziała to robiąc unik i krok w tył.\n- Ja nie żartuję! - dodał z mrożącym krew w żyłach spojrzeniem.\n- Ja też - przekomarzała się. - Jestem głodna a tam są automaty – dodała rzeczowym tonem.\nWidząc, że nic nie wskóra, Sam sięgnął do tylnej kieszeni swoich jasnych spodni. Wyciągnął banknot i powoli do niej podszedł. Wsadził jej pieniądze do kieszeni jeansów, a ich spojrzenia na powrót się spotkały. Skołowana Megan wcisnęła mu do rąk drążek i odeszła na bezpieczną odległość. Ciężko westchnął i po chwili zajął się swoją zdobyczą. Zapewne nie zadowoliło go to, co odkrył. A raczej tego, czego nie zastał. Cisnął tępym narzędziem w podłogę i burknął pod nosem:\n- Nic go nie ma - wtrąciła Megan, odchodząc powoli od niego. - Nie będę cię pocieszać, bo nie wiem o co chodzi. I nie chcę. Wprawdzie nawet jak bym wiedziała, to tylko pogorszyłabym sprawę. Więc darujmy sobie i wynośmy się z tego okropnego miejsca, do którego nigdy w życiu nie wrócę, dobrze?\n- Nie możemy sobie od tak paradować po korytarzach muzeum! Może ktoś uzbrojony akurat się tu błąka... - zaprotestował i podszedł, łapiąc ją za ramię. Natychmiastowo strząchnęła jego dłoń i przyspieszyła kroku.\n- Ja idę! A ty zostań tu na wieki wieków, amen! - zadrwiła i skierowała się w stronę "starożytnych azteków".\n- Nie! - wrzasną za nią z nieobecną miną. - Nie idź tam! Tylko nie tam - próbował ją dogonić, lecz zaczęła biec.\n- Pójdę, gdzie mi się żywnie podoba. Mam po prostu dość - zakomunikowała, znikając w ledwie oświetlonym korytarzu.\n- Nie oddalaj się ode mnie - próbował rozpaczliwie wyjaśnić, że grozi jej niebezpieczeństwo. - Chodź tu, ty nałogowa wariatko!\n- Walę twoje rozkazy - usłyszał jej głos z oddali.\nBez zastanowienia popędził za nią, błagając los, żeby dał im wyjść z tego cało.\n- Nie dramatyzuj jak baba! - roześmiała się Megan. Z niewiadomych przyczyn poczuła się nagle dobrze. Może za sprawą uwolnienia się z ciasnej komórki... lub zgubienia Sama gdzieś daleko w tyle... W każdym razie dałaby radę śmiać się z tego i z tego. A do pełni szczęścia potrzebowała tylko wyrwania się z muzeum. I oczywiście napchania się górą śmieciowego jedzenia z fast foodu.\n- To wcale nie jest zabawne, kotku! - próbował zażartować w okropnie niekorzystnej sytuacji. Zdecydowanie mu nie wyszło, tak jak blady uśmiech pasujący do poszażałej twarzy. Przyspieszył do granic możliwości, lecz wiedział, że już za późno na odwrót, zdecydowanie za późno. Dogonił dziewczynę i zatrzymał ją za pomocą swojego silnego ramienia.\n- Nigdy więcej mnie nie goń, bo wyzionę ducha - wydukała, zmęczona pogonią dziewczyna.\n- Nie mam najmniejszego zamiaru - wysapał, opierając się o zgięte w kolanach nogi. Powoli dochodził do normalnego tętna, czego nie można było powiedzieć o "umierającej" Megan. - Zwijamy się stąd, Megan. Teraz - obwieścił, prostując się.\n- Dokładnie to samo miałam na myśli! Zabawne... - ruszyła powoli do przodu, z jeszcze lekką zadyszką. No cóż, na pewno wiedziała, że ruch to nie jej broszka i więcej tego nie powtórzy. Nigdy... kiedykolwiek... więcej prób.\n- Nie możesz tam iść! - wrzasnął, stając przed nią. Wyglądał prawie jak cyborg zaprogramowany na utrudnianie każdego jej ruchu. Już otwierała buzię, żeby powiedzieć coś błyskotliwego i wyminąć go, gdy chwycił ją w tali i pociągną za sobą. Chciała w jakiś subtelny sposób zamanifestować to, że nie ma zamiaru go słuchać, lecz jego silna dłoń na jej ciele kompletnie ją zdekoncentrowała.\n- Ty... j-jesteś zimny jak lód - spostrzegła łagodniejszym tonem. Widziała jego niepokój, więc postanowiła zaczekać na wyjaśnienia... Chociaż skromne zdanko tłumaczące ten pośpiech... i bliskość. Szli, a ona wciąż czekała... Ale nic podobnego nie miało miejsca. Nic! Żadnego odchrząknięcia, kaszlnięcia lub beknięcia. Cisza zapanowała na o wiele dłużej. - Wiesz chociaż, gdzie idziemy, geniuszu? - z trudnością wyrwała się z jego ciasnego uścisku i oddaliła się trochę. - Wyjście jest tam! - wskazała na ciemny korytarz. Miała pewność, że się nie myliła. Tamtędy właśnie trafiła do tej przeklętej pułapki na idiotów takich jak Sam.\n- To za bardzo przewidywalne. Nie możemy od tak pójść do wyjścia i wyjść, strategu z bożej łaski! - warknął przyciszonym głosem. Nareszcie!\n- Chyba te kilka godzin ze mną źle na ciebie wpłynęły - odparła po krótkim namyśle. Spojrzała na niego niejasno i ani jej się śniło go posłuchać. Zignorowała go i poszła dokładnie w odwrotnym kierunku.\n- Idę stąd wyjść - oznajmiła krótko.\n- Nie puszczę cię samej - odparł rozzłoszczony. Świdrował ją swoim wzrokiem, chcąc jeszcze jakoś wpłynąć na jej decyzje. Ale nie! Ona zawsze musiała mieć swoje niedorzeczne zdanie. To po prostu cała Megan - uparta i niezrównoważona. Wciąż nie mógł się zdecydować, czy były to wady, czy też zalety.\n- To dobrze, bo nie wiem jak dotrzeć do sali głównej - uśmiechnęła się do siebie, a ciemności pochłoneły jej sylwetkę, pozostawiając go samego. Wielkie okiennice w stylu gotyckim dawały upiorne cienie na puste ściany. Zdecydowanie dało się tu odczuć chłód i zapach stęchlizny - nieodłączne walory starych budowli z ubiegłego stulecia. Przemierzali boczne skrzydło w milczeniu, skupiając się na własnych krokach i ciężkich oddechach. Z każdą sekundą czuła, jak udziela jej się niemiła atmosfera tego miejsca.\n- Idziesz? - zapytała na wszelki wypadek. Te przygaszone kinkiety... i koszmarne obrazy przedstawiające nowoczesną sztukę wystarczyły, żeby miejsce te określić mianem upiorne.\n- Tak - usłyszała za sobą chłodny głos. Wbrew pozorom podążał za nią o wiele bliżej niż sądziła.\n- Tak tylko pytam... bo łatwo się gubisz - mruknęła sarkastycznie, bez cienia uśmiechu na twarzy. W istocie miało to zabrzmieć jak żart lub tak jakby mu chciała dopiec, ale żadne nie miało specialnie ochoty na rozmowę, czy wykłócanie się o kolejne błachostki.\n- He-he - wycedził przez zęby. Wprawdzie nie miała okazji go dojrzeć, lecz wiedziała, że na jego twarzy zagościł choć lekki uśmieszek.\n- Wow, tylko na tyle cię stać... - urwała, gdy w oddali dojrzała coś dziwnego. Zarys dwóch mężczyzn wpatrujących się w nich z uwagą. Uradowana przyśpieszyła tępa i szepnęła do Sama. - Widzisz? Zaraz nas stąd wydostanę, z twoja pomocą lub...\n- Megan, nie podchodź do nich - przerwał jej znaczącą wypowiedź. Serce informowało go, że pora na zawał, a nogi kompletnie odmówiły posłuszeństwa. Napięte mięśnie były gotowe na ewentualną ucieczkę. Popatrzyli po sobie, lecz wciąż nie potrafiła powiedzieć, co go gryzie. Oczywiście poddała się zanim zaczęła i pomachała niewzruszona głową.\n- Co? - spytała z wyrzutem. Zmrużyła oczy, żeby dać mu do zrozumienia, że nie ma zamiaru wysilać swojego pięknego umysłu. Z niedowierzaniem zakrył twarz ręką w celu uspokojenia się.\n- Oni są... to znaczy to nie są... - próbował jej wytłumaczyć, a jej głupie miny wcale w tym nie pomagały. - No po prostu tam nie idź, idiotko! - wybuchł i odrazy tego pożałował.\n- Pff... - zdołała tylko z siebie wydusić. Teraz umocnił ją w tym, że musiała dobić swego. I zrobić wszystko na odwrót. Choćby nawet faceci wyglądali na dwóch pedofilów z ciemnego zaułka. Nie przeszkadzało jej to. Uśmiechnęła się promiennie do mężczyzn i zrobiła niewinne oczka.\n- Dobry! - zaczęła zbliżając się do mężczyzn ubranych w ciemnych barwach. Teraz mogła się im lepiej przyjrzeć. Trzeba było przyznać, że zrobili na niej nie lada wrażenie. Przystojni bruneci wbici w stylowe wdzianka w okularach przeciwsłonecznych... w ciemnym pomieszczeniu. No właśnie. Coś tu jednak nie grało.\nPrawie jak w Matrixsie - odhaczyła sobie w myślach.\n- Wiecie może jak stąd wyjść? - kontynuowała niepewnie, powoli się zatrzymując. Nie miała najmniejszej ochoty podchodzić do nich na więcej niż na dziesięć metrów. Wcale nie umknęło jej uwadze to, że coś ją od nich odpychało. - Bo... - wpatrywała się w nich jak zaczarowana w złym znaczeniu tego słowa. Ku jej zdziwieniu zdjęli swoje przyciemniane gogle ukazując wlepione w nią ślepia. Sam kolejny raz miał rację, powinna przy pierwszej lepszej okazji wiać. To zdecydowanie nie była ochrona. A gdy spojrzała w ich nienawistne, pełne powagi oczy, zaschło jej w gardle. Niemiłe uczucie pulsacji przebiegło przez jej spięte ciało, podsuwając jej, co trzeba zrobić. Powoli, kroczek po kroczku zaczęła się cofać. Nagle, ni stąd, ni zowąd zrobiło się jaśniej. O wiele jaśniej. Gorączkowo rozejrzała się za źródłem tej energii. To, co dojrzała było dla niej niezrozumiale i jednocześnie przerażające. Przekraczało jakiekolwiek granice rozsądku, łamiąc dotychczasowe schematy świata Megan.\nAutor: Kowalskyy o 20:01 2 komentarze:


038. nietypowy przypadek wysypki i bólu stawów | Reumatologia | CDhistory\nBackground: 43-letni mężczyzna rasy kaukaskiej zgłosił się do kliniki dermatologii z rocznym wywiadem dotyczącym wysypki na ramionach, szyi i klatce piersiowej. Miejscowe sterydy i leki przeciwhistaminowe przynosiły ograniczoną ulgę. W tym samym okresie opisywał również bóle i sztywność stawów, które dotyczyły jego rąk i kolan. Konsultacja reumatologiczna ujawniła objawy wielostawowej symetrycznej bólów małych stawów i stawów kolanowych przy braku typowych cech zapalenia, takich jak obrzęk, sztywność czy zmienność dobowa. Opisał również obfite nocne poty. Po zastosowaniu naproksenu i prednizolonu uzyskano znaczną poprawę w zakresie objawów stawowych. Był byłym palaczem bez innych istotnych chorób współistniejących, narażenia zawodowego lub wywiadu rodzinnego.\nMetody: Badanie ujawniło liczne, dyskretne, błyszczące, jędrne grudki i małe guzki na policzkach, szyi, nad brwiami i w miejscach okołopaznokciowych. Obecny był rumień wokół szyi, liczne xanthelasma i ciepły, umiarkowany wysięk w lewym kolanie. Badanie ogólnoustrojowe było poza tym prawidłowe. Wstępna diagnoza różnicowa obejmowała amyloidozę, sarkoidozę, zapalenie skórno-mięśniowe i mucynozę skórną.\nPoszukiwano dalszych testów potwierdzających: ACE było nieznacznie podwyższone (80 μl), poza tym badania krwi były bez zmian, w tym: FBC, kreatynina, LFT, CRP, ESR, CK, hepatitis screen, HIV, ANCA, ANA, dsDNA, ENA, dopełniacze, CCP, RF i moczany. Poziom cholesterolu całkowitego wynosił 5,4, a trójglicerydów 1,9. Zdjęcia rentgenowskie rąk i kolan były prawidłowe.\nTK klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy nie wykazały obecności nowotworu złośliwego.\nBiopsja punkcyjna 6 mm z tylnej części szyi wykazała kolagen naskórkowy zamykający ograniczone skupisko jednojądrzastych i wielojądrzastych histiocytów z eozynofilową cytoplazmą ze szkła mielonego. Jest to diagnostyczne dla wieloośrodkowej retikulohistiocytozy (MRH).\nWyniki: Zmniejszenie dawki steroidów doustnych oraz terapia skojarzona hydroksychlorochiną 200 mg dziennie i metotreksatem 15 mg tygodniowo przyniosły dobry efekt. Rumień, artralgia i ogólnoustrojowy niepokój ustąpiły wraz ze spłaszczeniem guzków i grudek. Objawy zaostrzyły się po zakończeniu leczenia doustnymi steroidami, co wymagało miareczkowania dawki metotreksatu do 20 mg tygodniowo. Pozostawał stabilny na tym schemacie do czasu zarażenia wirusem Zika, co wymagało czasowego odstawienia DMARDs.\nWniosek: MRH jest rzadkim schorzeniem układowym charakteryzującym się grudkowo-krostkowymi zmianami skórnymi o wzorze koralowych paciorków. U połowy chorych dochodzi do ciężkiego, destrukcyjnego zapalenia wielostawowego. W rzadkich przypadkach może dojść do zajęcia ogólnoustrojowego, w tym dróg oddechowych, wątroby i śledziony. Etiologia nie jest znana. Około 25% przypadków jest związanych z nowotworami złośliwymi i pacjenci powinni być poddawani badaniom przesiewowym w momencie rozpoznania. Leczenie polega zwykle na podawaniu steroidów i metotreksatu, ale do opanowania destrukcyjnego zapalenia stawów może być konieczne zastosowanie cyklofosfamidu. Istnieją doniesienia o przypadkach stosowania terapii anty-TNF z dobrym skutkiem.\nMRH jest rzadkim, ale ważnym czynnikiem różnicującym wysypkę i bóle stawów. Szybkie i agresywne leczenie jest wymagane, aby zapobiec destrukcyjnemu zapaleniu stawów. Osoby dotknięte chorobą powinny być monitorowane pod kątem obecności objawów ogólnoustrojowych i choroby nowotworowej.\nOświadczenie o ujawnieniu informacji: Autorzy nie zgłosili konfliktu interesów.


Gospodarz spotkania: gmina Świdnica, woj. lubuskie\nWdrażany projekt: „Kompleksowa termomodernizacja budynków komunalnych na terenie Gminy Świdnica w formule PPP”\nSpotkanie rozpoczęło się w sali konferencyjnej Urzędu Gminy w Świdnicy. Na początku spotkania każdy z uczestników przedstawił się krótko, informując o zakresie swojego zainteresowania projektami w PPP i włączając się w późniejszą dyskusję. Wójt gminy, p. Adam Jaskulski, przedstawił pokrótce genezę realizacji projektu PPP w gminie Świdnica. Szczegóły dotyczące poszczególnych kroków wdrożenia projektu przedstawiła p. Arisa Jaz, zastępca Wójta Świdnicy. Informacje o projekcie ze strony partnera prywatnego uzupełnił przedstawiciel Siemens SA, p. Wojciech Osiej, kierownik ds. kluczowych projektów. Wszyscy uczestnicy wzięli również udział w późniejszej wizycie studyjnej w szkole podstawowej, gdzie zaprezentowano system zarządzania energią w budynku.\nProjekt „Kompleksowa termomodernizacja budynków komunalnych na terenie Gminy Świdnica w formule PPP”\nTemat kompleksowej termomodernizacji w gminie Świdnica był rozważany od roku 2010. Podstawowym zastrzeżeniem do termomodernizacji, jaką się najczęściej wykonywało typu „styropian i okna” był częsty brak efektu przeprowadzenia takich działań. Władze gminy szukały efektywniejszego rozwiązania i natrafiły na PPP. Nie było wtedy zbyt wielkiej wiedzy na temat tej formuły, a żadna gmina o porównywalnej wielkości takiej inwestycji jeszcze nie przeprowadziła. Obserwowano przykład Radzionkowa, a poprzez udział w różnych spotkaniach i konferencjach budowano kompetencje z zakresu PPP. Ostateczny wniosek po tym czasie, jaki władze gminy wyciągnęły był taki, że formuła PPP niesie z sobą ryzyka, ale jeśli jest dobrze przygotowana i prowadzona, to przynosi wymierne korzyści. Świdnica przygotowując postępowanie skorzystała z doradcy finansowego, ponieważ w gminie nie było wówczas osoby o odpowiednich kompetencjach. Zespół wdrażający projekt przez prawie 2 lata gromadził wiedzę i doświadczenia innych jednostek, aby jak najlepiej przygotować się do realizacji projektu w Świdnicy.\nŚwidnica przeprowadziła 3 postępowania, ucząc się wiele na błędach popełnionych w pierwszych dwóch.\nPierwsze postępowanie w 2011 r. w formule dialogu konkurencyjnego z PZP spotkało się z dość dużym zainteresowaniem rynku – zgłosiło się 9 wykonawców. Był to jednak złudny wynik. Wśród oferentów znalazło się dwóch-trzech, którzy byliby w stanie zrealizować projekt. Ponadto okazało się, że na rynku brakuje wiedzy na temat partnerstwa publiczno-prywatnego - po wyjaśnieniu oferentom na czym polega PPP okazało się, że oczekiwali oni zwykłego zamówienia publicznego, w związku z czym postępowanie unieważniono.\nDrugie postępowanie z 2012 r. nie udało się ze względu na zbyt szeroki zakres projektu – oprócz budynków oświatowych i administracyjnego dodano również sale wiejskie, które ze względu na charakter swojego wykorzystania stanowiły zbyt duże obciążenie dla projektu. Zgłosiło się 2 potencjalnych wykonawców, w tym Siemens. Najniższa zaoferowana cena przewyższała jednak założony budżet i postępowanie nie zostało rozstrzygnięte.\nDo trzeciego postępowania z 2013 r., w zakres którego weszły 3 budynki oświatowe i 1 budynek administracyjny, zgłosiło się 3 wykonawców. Umowę podpisano z firmą Siemens, która zaoferowała najlepsze warunki finansowe i gwarancyjne oraz zarządzania projektem.\nGmina samodzielnie, we współpracy z doradcą finansowym, wykonała analizę ryzyk na podstawie materiałów Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. W realizowanym projekcie po stronie partnera prywatnego leży ryzyko konstrukcyjne i dostępności, a po stronie gminy – ryzyko popytu. Kontrola projektu przeprowadzona przez NIK po zakończeniu inwestycji dokładnie przebadała sporządzoną analizę ryzyk, do której finalnie nie zgłoszono zastrzeżeń.\nOgłoszenie trzeciego postępowania zbiegło się w czasie z otrzymaniem dofinansowania ze środków Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego (LRPO) na pokrycie wkładu własnego w projekcie PPP.\nCałkowite wynagrodzenie partnera prywatnego w projekcie Kompleksowa termomodernizacja budynków komunalnych na terenie Gminy Świdnica w formule PPP: 4 625 779,36 zł\nKoszty inwestycyjne wkład własny (projekt LRPO): 1 246 874,72 zł\nKoszty inwestycyjne finansowane przez partnera prywatnego (spłacane przez gminę przez 10 lat w kwartalnych ratach): 2 290 886,69 zł\nKoszty finansowe: 835 488,55 zł\nKoszty bieżące: 252 529,40 zł\nSpłata kosztów inwestycyjnych (w tym finansowanie inwestycji) to wydatki majątkowe gminy; opłata za zarządzanie energią i utrzymywanie w ciągłej sprawności – wydatki bieżące. W zakres projektu oprócz termomodernizacji trzech obiektów oświatowych wchodziła termomodernizacja obiektu administracyjnego.\nDofinansowanie ze środków Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego (LRPO)\nGłównym założonym przez gminę celem było zrealizowanie inwestycji nie obciążając wskaźnika zadłużenia gminy, wykorzystanie wiedzy i doświadczenia partnera prywatnego i osiągnięcie gwarantowanego rezultatu. Przedstawiciele gminy podkreślali, że funkcjonowali wtedy w poprzednim okresie programowania (2007-13) i dofinansowanie w ramach projektów hybrydowych nie było jeszcze szeroko znane. Władze gminy postanowiły jednak aplikować o środki zewnętrzne na sfinansowanie wkładu własnego w projekcie w ramach priorytetu III Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego (LRPO) – Ochrona i zarządzania zasobami środowiska przyrodniczego, działanie 3.2 Poprawa jakości powietrza, efektywności energetycznej oraz rozwój i wykorzystanie odnawialnych źródeł energii. W zakres projektu weszła termomodernizacja 3 obiektów oświatowych i instalacje odnawialnych źródeł energii (OZE) na dwóch obiektach oraz stanowiące koszt niekwalifikowany we wniosku o dofinansowanie, monitorowanie i zarządzanie energią w obiektach. Świdnica przez rok od złożenia aplikacji czekała na wynik oceny Instytucji Zarządzającej. Ostatecznie, po roku od złożenia aplikacji (28.09.2012), 27 września 2013 r. podpisana została umowa o dofinansowanie.\nTermomodernizacja w gminie Świdnica – projekt hybrydowy – dofinansowanie z LRPO 2007-2013:\nCałkowita wartość projektu: 1 311 929,73 zł\nWydatki kwalifikowane*: 1 288 559,77 zł\nDofinansowanie: 1 095 275,77 zł\nWkład własny w ramach projektu (koszty przygotowania projektu, analiz, audytów): 193 283,96 zł\n* - Kwota wydatków kwalifikowanych jest niższa od wartości projektu – różnica czyli kwota 23 369,96 stanowiła wydatki na studium wykonalności i doradztwo, zrealizowane przez wybranego przez gminę doradcę\nCzas realizacji projektu z LRPO: 13.01.2012 - 15.12.2014\nGmina uzyskała nową jakość funkcjonowania i uczenia się w budynkach szkolnych i administracyjnych, które w części nie były remontowane od czasów międzywojennych. Dodatkowo poprawie uległa strona estetyczna budynków, co na co dzień doceniają mieszkańcy. Władze gminy finansują współpracę z kwot uzyskanych z wartości oszczędzonej energii. Oferta oświatowa gminy uległa poprawie, a szkoły mają chętnych uczniów spoza rejonu.\nUczestnicy byli ciekawi, kiedy był wykonany audyt energetyczny budynków wchodzących w zakres projektu. Wyjaśniono, że audyty wykonane były na etapie przygotowywania wniosku do Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego (LRPO), na podstawie istniejących w tej dziedzinie regulacji prawnych. W późniejszych pracach okazało się, że te przepisy nie do końca odpowiadają na rzeczywiste potrzeby, wynikające z audytów przeprowadzonych przez firmę Siemens. Ponieważ Instytucja Pośrednicząca nie wyraziła zgody na zmianę warunków konkursu, to audytor zgodził się na takie przeformułowanie swojego raportu, aby w większym stopniu odpowiadało na potrzeby Świdnicy w ramach obowiązujących regulacji. Taki dokument dołączono do wniosku o dofinansowanie z LRPO. Dodatkowo, długi, roczny okres oczekiwania na decyzję w sprawie dofinansowania projektu stanowił duży kłopot dla potencjalnego partnera prywatnego. W ciągu roku uwarunkowania rynkowe, stanowiące podstawę do przygotowania oferty, na bazie której gmina planowała również zakres dofinansowania ze źródeł zewnętrznych, mogły się znacząco zmienić.\nUczestnicy byli ciekawi, jak gmina poradziła sobie z przeprowadzeniem trzech postępowań w świetle starań o dofinansowanie w ramach LRPO. Przedstawiciele gminy wyjaśnili, że dwa pierwsze stanowiły dla nich możliwość zdobywania wiedzy i doświadczeń oraz wyciągania wniosków z własnych błędów. Pierwsze postępowanie wykazało brak znajomości formuły PPP na rynku, w związku z czym rozpoczęto proces edukowania społeczeństwa z zakresu PPP w trakcie różnego rodzaju spotkań, festynów i uroczystości organizowanych przez gminę. Wysiłek włożony w zmianę świadomości, szczególnie mieszkańców, na temat PPP przyniósł pozytywny skutek tj. żadnych protestów ze strony mieszkańców gminy w trakcie przeprowadzania trzeciego postępowania.\nDrugie postępowanie nauczyło przedstawicieli gminy słuchania rynku – jego możliwości, oczekiwań i zestawienia tego z potrzebami strony publicznej. W efekcie w ciągu stosunkowo krótkiego czasu w niewielkiej gminie powstał zespół osób o wysokich kompetencjach w zakresie projektów PPP. Dodatkowo, w opinii przedstawicieli gminy dwa pierwsze postępowania nie miały wpływu na ostateczny zakres projektu hybrydowego. Dopiero po otrzymaniu dofinansowania ogłoszono trzecie postępowanie na wybór partnera prywatnego.\nUczestników interesował podział odpowiedzialności w części eksploatacyjnej przedsięwzięcia. Wyjaśniono, że jest to wynik negocjacji pomiędzy partnerami. W projekcie świdnickim tylko 1 obiekt – szkoła podstawowa w Świdnicy nadaje się do zarządzania energią, posiadając ogrzewanie gazowe. Pozostałe obiekty ogrzewane są paliwem stałym (brak możliwości podłączenia do sieci gazowej).\nUczestnicy byli zainteresowani systemem oświatowym w gminie. Przedstawiciele gminy wyjaśnili, że wszystkie szkoły są jednozmianowe, bo przez 20 ostatnich lat stopniowo zmieniano strukturę oświaty na terenie Świdnicy, inwestując w infrastrukturę i ofertę placówek. Obecnie są to 3 obiekty, oferujące wysoki poziom nauczania, czego efektem są m.in. uczniowie dojeżdżający na zajęcia z Zielonej Góry.\nNa pytanie o negatywną stronę realizacji projektu przedstawiciele gminy wytłumaczyli, że trudno jest mówić jednoznacznie o negatywach, bo co do zasady całe przedsięwzięcie przynosi wymierne korzyści dla mieszkańców gminy. Opowiedziano o przypadku szkoły w Koźli, w której awarii uległ, początkowo pozytywnie zweryfikowany przez firmę Siemens, kocioł ogrzewający budynek i na wniosek partnera prywatnego został on wymieniony na nowy - znacznie droższy, niż gmina początkowo planowała zamontować. W przeciwnym wypadku partner prywatny nie byłby w stanie dotrzymać założonych w projekcie wskaźników. Z perspektywy czasu władze gminy przyznają, że długofalowo większa jednorazowa inwestycja na pewno jest dla gminy korzystna. Innym przykładem trudnych, choć partnerskich rozmów pomiędzy partnerami projektu jest przypadek szkoły w Słonem. Funkcjonujący tam kocioł na paliwo stałe emituje dość sporą ilość pyłów. Na prośbę mieszkańców gmina planuje zainstalowanie na kominie systemu filtrów, aby zmniejszyć poziom zanieczyszczeń. Trwają obecnie rozmowy pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym na temat technologii, która pomoże osiągnąć cel pożądany przez gminę jednocześnie nie wpływając negatywnie na gwarantowane przez partnera prywatnego wskaźniki i oszczędności. Przypadkiem szczególnym jest budynek administracyjny, w którym w ramach projektu ocieplony został jedynie stropodach – w tym miejscu nie udało się partnerowi prywatnemu osiągnąć planowanych oszczędności i jest on obciążany karami umownymi.\nUczestników interesowała praktyczna strona rozliczeń w projekcie. Wyjaśniono, że po zakończeniu etapu inwestycyjnego partner prywatny wystawił gminie fakturę, która jest opłacana zgodnie z harmonogramem płatności w umowie. Dodatkowo, na bieżąco wystawiane są podmiotowi publicznemu faktury za zarządzanie przez partnera prywatnego energią we wszystkich budynkach. W momencie obciążania partnera prywatnego karą umowną podmiot publiczny wystawia notę pomniejszającą fakturę za zarządzanie za dany okres rozliczeniowy. Przedstawiciel firmy Siemens wyjaśnił uczestnikom, że fakt wystąpienia kary umownej jest zmaterializowaniem się jednego z ryzyk partnera prywatnego w projekcie. Na pytanie uczestników, czy wystąpienie kary umownej w projekcie nie wiąże się również ze zwrotem części dotacji w projekcie LRPO, poinformowano, że nie ma takiego ryzyka, ponieważ ocenie podlega całość projektu, a na pozostałych budynkach oświatowych osiągany jest założony efekt ekologiczny. Jeden w uczestników był ciekaw oceny projektu z perspektywy władz gminy, przede wszystkim od strony finansowej. Wójt wyjaśnił, że o ile wcześniejsze rachunki za energię i obecne opłaty dotyczące projektu niewiele się różnią, o tyle diametralnej poprawie uległy warunki i komfort przebywania we wszystkich budynkach i to dla władz gminy jest najważniejsze. Partner prywatny uzupełnił, że prowadzi ponadto szkolenia dla osób zajmujących się obsługą kotłowni w tych budynkach, co ma prowadzić do zwiększania skali oszczędności. Ewentualnie występujące nadwyżki ponad plan założony w projekcie mogą być dzielone pomiędzy partnera prywatnego i podmiot publiczny. Zdaniem wójta, jeszcze korzystniej byłoby włączyć do podziału również szkoły, motywując je dodatkowo do skuteczniejszej dbałości o racjonalne używanie energii w budynkach.\nSzósta wizyta studyjna to dowód na to, że nawet niewielka jednostka, jak 6,5 tysięczna gmina Świdnica, potrafi w modelowy sposób przygotować się do procedury wyboru partnera prywatnego i wdrożyć udany projekt PPP, wpływający na poprawę warunków pracy i nauki. Kolejny raz gospodarzami spotkania byli samorządowcy otwarci na nowe rozwiązania, szukający alternatywnych mechanizmów finansowania zadań publicznych i chętni do zdobywania wiedzy oraz doświadczenia od partnera prywatnego. Duża liczba pytań o zróżnicowane elementy wdrażania projektu, od etapu procedury wyboru partnera prywatnego, poprzez uzyskanie dofinansowania ze środków LRPO i szczegóły dotyczące strony finansowej projektu, aż po informacje związane z różnym stanem technicznym budynków, świadczyły o dużym zainteresowaniu uczestników partnerstwem publiczno-prywatnym jako formą realizacji działań termomodernizacyjnych. Przedstawiciele gminy podkreślali, że mimo czasem trudnych rozmów między partnerami projekty realizowane w formule PPP są korzystne dla obu stron, a beneficjentami udanej współpracy strony publicznej i prywatnej są mieszkańcy danej gminy.


Lodówka Do Zabudowy Whirlpool 193 Cm ⚡ ⇒【2021】\nOferty kupna lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm! Dziś jest twój szczęśliwy dzień, ponieważ znaleźliśmy najlepsze produkty w najtańszej cenie. Nie trać czasu na szukanie produktów do kupienia lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm ponieważ już to dla Ciebie zrobiliśmy.\nJak dobrać Lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm ?\nKiedy twoje ziemniaki są w mikrofalówce po raz pierwszy, przygotuj swoje steki. Kiedy twoje ziemniaki są w twej własnej mikrofalówce po jednego razu drugi, przygotuj warzywa do gotowania na parze. Będziesz stosować dużego garnka spośród lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm, który pasuje do twojego garnka i pokrywki, która to pasuje do twego. My lubimy medley z brokułów, kalafiora, marchewki i cebuli, ale ty użyjesz cokolwiek vegies twoja osoba lubisz.\nWiodące marki artykułów kuchennych, takie jak na przykład Progressive i Chef'n, wsłuchały się w problemy kucharzy wraz z przechowywaniem i odpowiedziały piękną reakcją w postaci nowej rasy sprytnie zaprojektowanych durszlaków, misek i narzędzi pomiarowych, które możemy spłaszczyć w zamiarze łatwego przechowywania. Łącząc sztywne obręcze jak i również podstawy dla stałości z elastycznymi bokami, durszlaki składają się w harmonijkę z pełnej wysokości służące do około centymetra poziomie -- lub mniej. Tak więc, zamiast zagnieżdżać się lub wciskać nieporęczne, pełnowymiarowe przedmioty w ciasne stanowiska, zapracowani kucharze mają możliwość zwyczajnie złożyć gryzie w dół i zbierać tam, gdzie wydaje się to wygodne.\nDzięki składanemu sitku, masz możliwość z łatwością używać go do odsączenia gotowanych ziemniaków wraz z gorącej wody. Według użyciu, można zaoszczędzić trochę miejsca po kuchni składając fita z powrotem i przechowywać go po szafce. Z collapsible, można zastąpić ów nieporęczne cedzaki miski i uczynić swoją kuchnię bardziej zadbane i przestronne położenie do przygotowywania posiłków.\nDostawa do domu Lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm\nNierdzewny lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm wydaje się być bardzo przydatny do oddzielania ciał wiernych od płynów. Pewien bardzo dobry przykład kiedy ty zdołasz używać ten wydaje się być gdy ty przesiewasz spaghetti makaron od gorącej wrzącej h2o. Możesz łatwo utrzymać makaron w pojemniku podczas odlewania h2o. Alternatywnie, można także umyć soczewicę prosto i utrzymać fasolę w pojemniku podczas płukania ich.\nPrzegląd Lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm\nJeżeli możesz sobie pozwolić tylko na pewien kawałek na jednego razu, zacznij od górnej jakości, 6-quart Dutch oven, który dzierży ciężkie dno, 18/10 stali nierdzewnej i nadaje się służące do mycia w zmywarce. Stal nierdzewna wydaje się być łatwa do pucowania i nie łuszczy się. Ów firma przeważnie połączona z pozostałymi metalami, aby ulepszyć przewodzenie ciepła. Ciężki odlew aluminiowy (nie cienkie, zwykłe, walcowane aluminium) jest także dobrym wyborem: wydaje się być łatwy do czyszczenia i ma trywialną cenę.\nOwszem po ugotowaniu odsączamy dużo tłuszczu, najzwyczajniej w świecie przecedzając go poprzez lodówka do zabudowy whirlpool 193 cm. Ale istnieją dodatkowe kroki, by jeszcze bardziej ograniczyć tłuszcz. Jeżeli ty przygotowujesz wołowinę jaka iść w spaghetti, chili, lub poniekąd zapiekanki... drenaż tłuszcz z ja totalnie z po warzyć.\nLodówka do zabudowy whirlpool 193 cm opinie\nLodówka do zabudowy whirlpool 193 cm cena\nLodówka do zabudowy whirlpool 193 cm ceny\nekspres do kawy weltbild